Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژان لاکوتور نویسنده، روزنامه نگار و مورخ قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. ژان لاکوتور در فرانسه متولد شد. وی کار خود در حرفهٔ روزنامه نگاری را در سال ۱۹۵۰ در روزنامه به عنوان ویراستار دیپلماتیک آغاز کرد. ژان در ۱۹۵۱ به نشریه لوموند پیوست. وی از ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۵ در قاهره پایتخت مصر در روزنامه فرانسوی زبان به عنوان دبیر سرویس برون مرزی (یکی از بالاترین عناوین روزنامه نگاری فرانسه) فعالیت می کرد. لاکوتور، از نظر گرایش های سیاسی چپگرا بود و از جنبش های استعمارزدایی میتران حمایت می کرد. وی برای Nouvel و هم کار کرد. وی در فیلم مستند «»(۱۹۶۸) که در مورد جنگ ویتنام است مصاحبه کرده است. ژان لاکوتور همچنین از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۲ مدیر انتشارات Seuil، یکی از ناشران برجستهٔ فرانسوی بود و بین سالهای ۱۹۶۹ و ۱۹۷۲ به عنوان استاد بین المللی در IEP پاریس فعالیت می کرد. وی عمدتاً به دلیل انتشار زندگی نامه افراد مختلف از جمله ، ، لئون بلوم، ، فرانسوا موریاک، پیر مندس فرانس، میتران، مونتسکیو، مونتنی، ، ژرمن تیلیون، شامپولیون، ، استندال و برای عموم مردم شناخته شده است. لاکوتور عاشق موسیقی با مفاهیم خاص بود، رئیس انجمن طرفداران ژرژ بیزه (ا
ز آهنگ سازان سرشناس فرانسوی در دوره رمانتیک) بود. وی در سال ۲۰۱۵ در فرانسه درگذشت.
آنتوان بلوندن روزنامه نگار و رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
استفان وول داستان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
فردریک کیزل نویسنده، شاعر و روزنامه نگار به زبان فرانسوی ،قرن بیستم میلادی اهل بلژیک بود.
ایو ژان بون فوآ (زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۲۳ - درگذشته ۱ ژوئیه ۲۰۱۶) شاعر و مقاله نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. این شاعر، نویسنده و مترجم بیش از ۱۰۰ جلد کتاب منتشر کرد که به ۳۰ زبان زنده ترجمه شده است. زندگی نامه. ایو بون فوآ ۲۴ ژوئن ۱۹۳۲ در شهر تور متولد شده است. تحصیلات ابتدایی خود را در زادگاهش انجام داد و در اواخر سال ۱۹۴۳، برای تکمیل تحصیلات خود در زمینهٔ ریاضیات و فلسفه در دانشگاه پواتیه به پاریس رفت. او کار خود را با نقد هنری از جمله نوشتن دربارهٔ پابلو پیکاسو، آلبرتو جاکومتی و پیت موندریان آغاز کرد. در همین ایام بود که نخستین بارقه های شعری اش درخشید. از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷، با جنبش فراواقع گرایی در ارتباط بود. رسالهٔ کوچک نوازنده پیانو " Traité du pianiste" را در این دوره به چاپ رساند. در سال ۱۹۴۷، از فراواقع گرایی جدا شد و از این تاریخ به بعد، حرفه ادبی خود را به گونه ای جدی شروع کرد. سبک اشعار او گونه ای از سوررئالیسم بود، اما سعی می کرد که آثارش دچار ابهامی نشوند که خواننده اش را از روزمرگی جدا کند. با اولین مجموعه شعرش، «از جنبش و سکون دوو» (۱۹۵۳)، به شهرت رسید و تا امروز چندین مجموعه شعر از او به چاپ رسی
ده است: «دیروز فرمانروای بیابان» (۱۹۵۸)، «سنگ نوشته شده» (۱۹۶۵)، در آستانه فریب (۱۹۷۵)، «آنچه بی نور بود» (۱۹۸۷) و سطوح منحنی (۲۰۰۱). در عین حال، او چند مجموعه مقاله نظری و انتقادی دارد که اهدافش را مشخص می کنند: نامحتمل (۱۹۵۹)، مذاکره در باب شعر (۱۹۸۰) و طرح، رنگ، نور (۱۹۹۵) و…. او همچنین آثار دوستش، گورگوس سفریس، شاعر و دیپلمات یونانی را نیز ترجمه کرده است. ایو بون فوآ که از مترجمان برجسته آثار ویلیام شکسپیر به فرانسه است، با بزرگانی چون فیلیپ ژاکوته، آندره دو بوشه و ژاک دوپن، انتشار مجله ناپایداری را همراهی می کنند. بون فوآ علاوه بر تدریس در چند دانشگاه آمریکایی از سال ۱۹۸۱ تا سال ۱۹۹۴ در مدرسه عالی فرانسه، مدرس ادبیات تطبیقی بود. او در سال ۱۹۹۵ برنده جایزه جهانی Cino Del Duca شد، در سال ۲۰۰۶، جزو نامزدهای دریافت جایزه ادبی نوبل بود. ایو بون فوآ، در ۱ ژوئیه ۲۰۱۶ در سن ۹۳ سالگی در پاریس درگذشت.
روبر ساباتیه شاعر و رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. زندگینامه. روبر ساباتیه که ۱۷ اوت سال ۱۹۲۳ در پاریس به دنیا آمده بود، این نویسنده که برای نوشتن «کبریت سوئدی» در سال ۱۹۶۹ به شهرت رسید، از سال ۱۹۷۱ از اعضای گروه داوری جایزه معتبر گنکور مهمترین جایزه ادبی فرانسه بود. وی از گروه داوری جایزه مالارمه هم بود. رمان مشهور او که بر مبنای خاطرات کودکی خودش نوشته شد، در سه جلد به نوعی بیانگر تاریخ فرانسه است. او که عاشق شعر بود، در دهه ۷۰ قرن بیستم، تاریخ شعر فرانسه را در ۹ جلد منتشر کرد و علاوه بر این کتاب های متعددی در زمینه شعر نوشت. مراسم خاک سپاری این نویسنده برجسته امروز دوشنبه در کلیسا سن ژرمان دو پاری برگزار می شود. فرانسوا اولاند رییس جمهور فرانسه با ابراز تسلیت به خانواده او گفت : او نویسنده ای بود که ادبیات مردمی را در قرن بیستم شکل داد. ساباتیه تعداد زیادی رمان، مجموعه مقاله و کتاب کلمات قصار و شعر دارد. «رمان اولیویه» که درباره بزرگ شدن در خیابان های بخش فقیرنشین پاریس در دهه ۳۰ قرن بیستم است، از مهمترین کتاب های اوست که با الهام از زندگی خودش شکل گرفته است. یک عنوان از این مجموعه سه جلدی با ع
نوان «رویارویی امن» در قالب یک مجموعه تلویزیونی در تلویزیون فرانسه به نمایش درآمد. او کتاب های دیگری هم دارد که با الهام از زندگی خودش نوشته که «اولیویه ۱۹۴۰» از جمله آن هاست. آخرین کتاب او با عنوان «شیپورهای جنگاوران» در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. در روز ۲۸ ژوئن ۲۰۱۲ در بیمارستان آمبروز بولونی در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
عثمان سمبن (۱ ژانویه ۱۹۲۳ — ۹ ژوئن ۲۰۰۷) نویسنده، بازیگر، نمایش نامه نویس و کارگردان سنگالی تبار فرانسوی بود. عثمان سمبن - متولد ۱۹۲۳ در «زینگوئینکور» سنگال - نام آورترین فیلمساز قاره آفریقا، و زبان کویای سینماگران و هنرمندان این قاره است. او در جنگ جهانی دوم به عنوان سرباز در ارتش فرانسه جنگید و پس از آن مدتی در فرانسه اقامت داشت و به کارهایی در بارانداز بندر مارسی می پرداخت و در عین حال نویسندگی می کرد. چند رمان و مجموعه داستان او تاکنون به چاپ رسیده و در زمره نویسندگان بزرگ آفریقا نیز به شمار می رود سمبن، زیاد به سفر می رود و از جمله مدتی در اوائل دهه ۶۰ در شوروی کارهای تحقیقاتی می کرد. او از ماهیگیری و بنایی و حمالی به نویسندگی و سپس به سینماگری روی آورد. عثمان سمبن از معدود فیلمسازان آفریقایی است که فیلم هایش در آمریکا و اروپا به نمایش در می آید و با استقبال روبرو می شود. او اولین فیلمش را در سال ساخت. ضمناً باید گفت که عثمان سمبن در سال ۱۹۸۲ کارگردانی یک محصول مشترک سنگال و آلمان فدرال را به عهده گرفت
آلفونس بودار رمان نویس و فیلم نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
فیلیپ ژاکوته شاعر و مترجم قرن بیستم میلادی فرانسوی زبان اهل سوئیس بود. ژاکوته در ۲۴ فوریه ۲۰۲۱ در سن ۹۵ سالگی در گرینیا، فرانسه درگذشت.
روژه نیمیه رمان نویس، روزنامه نگار و منتقد ادبی قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
ژان دُورمِسون (، زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۲۵ در پاریس و درگذشته ۵ دسامبر ۲۰۱۷ در نویی-سور-سن واقع در حومه غربی پاریس)، رمان نویس، فیلسوف و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. دورمسون، در سال ۱۹۷۳ میلادی به عنوان جوان ترین عضو آکادمی فرانسه که متشکل از نخبگان ادبی این کشور است، انتخاب شد. وی یکی از این نویسندگان محبوب فرانسه بود و از امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فعلی فرانسه عنوان «روشنفکری» را دریافت کرده بود. پیشینه. ژان دورمسون رابطه نزدیکی با فرانسوا میتران رئیس جمهور سابق سوسیالیست فرانسه داشت. او در ۸۷ سالگی برای نخستین بار بر پرده سینما ظاهر شد و نقش فرانسوا میتران، رئیس جمهور سوسیالیست سابق و دوستش را در فیلمی کمدی بازی کرد. دورمسون یکی از چهره های محبوب تلویزیونی و اغلب مهمان برنامه های مختلف بود. زندگی نامه. ژان دورمسون در شانزدهم ژوئن ۱۹۲۵ میلادی در پاریس به دنیا آمد. پدر او مارکویییس دُورمِسون بود که بعنوان سفیر فرانسه در برزیل کار کرد. ژان کودکی اش را به همراه پدر دیپلماتش در کشورهای آلمان، رومانی و برزیل سپری کرد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته ادبیات و تاریخ از دانشگاه معتبر «اکول نرمال سوپریور» گ
رفت. وی تعدادی پست های سیاسی نیز بدست آورد و یکی از روزنامه نگاران ارشد فرانسه بود. او از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ مدیر روزنامه «فیگارو» بود و طی ۴دهه بعدی بعنوان مفسر سیاسی خدمت کرد. کارنامه ادبی. او اولین کتابش را در ۱۹۵۶ تحریر کرد و کارنامه ادبی دورمسون با انتشار چهارمین کتاب وی به نام «شکوه امپراتوری» در سال ۱۹۷۱ میلادی پربارتر شد. کتابی که در همان سال برنده گراند پریکس از آکادمی فرانسه شد. وی در سال ۲۰۱۳ کتابی تحت عنوان «شبیه آواز امید» را نوشت و مردم دنیا را به تأمل دربارهٔ دنیا و تغییر سرنوشت انسان فراخواند. رمان های او سال ها در خارج از فرانسه ترجمه نشد، به همین نیز دلیل دورمسون برای خوانندگان کشورهای مختلف نویسنده نام آشنایی نیست اما در سال ۲۰۱۵ همه آثار او توسط خانه انتشاراتی شناخته شده «پلاید» ترجمه شد. ظاهراً هنوز هیچ کدام از آثار دورمسون تاکنون به زبان فارسی ترجمه نشده است. درگذشت. دورمسون سرانجام و پس از جدال طولانی با سرطان مثانه بر اثر حمله قلبی درگذشت. دورمسون از مرگ نمی هراسید و یکبار نوشت: «هیچ چیز مهم نیست همه کسانی که ما دوست داریم می میرند و من هم خواهم مرد. زندگی زیباست.»
میشل بوتور شاعر، رمان نویس و مقاله نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. رمان "دگرگونی" (La Modification) او نمونه ای از رمان نو است که در سال 1957 جایزه رنودو را برای او به ارمغان آورد. مهستی بحرینی این رمان را اول بار در سال ۱۳۸۵ به فارسی برگردانده است.
ژان سناک شاعر قرن بیستم میلادی فرانسوی تبار اهل الجزایر بود.
رنه فاله رمان نویس و فیلم نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
ژاک دوپن شاعر و مقاله نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
احمدو کوروما نویسنده قرن بیستم میلادی اهل ساحل عاج بود. یک سال پس از مرگ او جایزه ای به یاد او با عنوان «جایزه احمدو کوروما» (Prix Ahmadou-Kourouma) در سوئیس وضع گردید که هر ساله به بهترین اثر ادبی که درباره آفریقای سیاه نوشته شده است، اعطا میگردد.
ادوار گلیسان نویسنده، شاعر و مقاله نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
پیر شوندورفر رمان نویس، کارگردان و مقاله نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. زندگی نامه. پیر شوندورفر در ۵ مه ۱۹۲۸ در «شامایر» به دنیا آمد. پیش از آنکه به سینما روی بیاورد مدتی به عنوان ملوان کار کرده بود. سپس به هندوچین رفته و در آنجا به شغل عکاسی مشغول می شود. او در زمان جنگ جهانی دوم به اسارت در می آید. بعد از آزادی به عنوان عکاس و گزارشگر مجله پاری ماچ و چند نشریه دیگر کارش را دنبال می کند بالاخره به سینما روی می آورد و در سال ۱۹۵۷ نخستین فیلم خود را در افغانستان می سازد. او علاوه بر کارگردانی در زمینه نویسندگی نیز فعالیت می نماید که داستان بخش سیصد و هفدهم (که در ۱۹۶۵ توسط خودش به فیلم برگردانده شئ) معروفترین آنها است. پیر همزمان با کار در سینما در تلویزیون نیز فعالیت می کرد.
نیکولا بوویه (زاده: ۶ مارس ۱۹۲۹- مرگ: ۱۷ فوریه ۱۹۹۸) نویسنده، جهانگرد، عکاس سرشناس سوئیسی در سال ۱۹۵۳ سوار بر یک فیات توپولینو و با یک ماشین تحریر ژنو را به قصد هند ترک کرد. وی از سن ۱۷ سالگی به سفرهای تفریحی پرداخت. این سفرها سرآغازی برای سیاحت های بعدی او شد. زندگی. بوویه در سال ۱۹۲۹ شهر گرندلنسی در نزدیکی ژنو به دنیا آمد. او آخرین فرزند از سه فرزند خانواده اش بود و در خانواده ای با مذهب پروتستان، سخت گیر و در عین حال، روشنفکر و دارای ذهنی باز پرورش یافت؛ هرچند که در این محیط زوایای عاطفی هر فرد به شدت تحت کنترل بود. او کودکی خود را در خانه ای سپری کرد که به گفتهٔ خود او، «ارزش یک چاقوی برش کاغذ، دو برابر بیش از ارزش چاقوی نان بود». او در توصیف پدرش گفته بود: «یکی از مهربان ترین موجودات که تا به حال دیده ام» و مادرش را اینگونه توصیف می کرد: «معمولی ترین آشپز در غرب سوئز». او نسبت به آشپزی بی تفاوت، جسور در مسافرت و مشتاق به مطالعه بود. در سنین شش تا هفت سالگی، کتاب های ژول ورن، جک لندن، رابرت لویی استیونسن، کروود و فنیمور کوپر را خواند. او کودکی خود را اینگونه توصیف کرد: «در هشت سالگی، در حالی که با نوک انگ
شتانم زبری نان تست را لمس می کردم، تصور می کردم که بلندی های یوکان را پشت سر می گذارم. هنوز هم منتظر دنیا هستم تا بزرگ شود و متوجه این عظمت شود» از سال۱۹۴۶، هنگامی که بوویه جوان فقط هفده سال داشت، مسافرت های مختلف خود را به بورگوین، توسکانی، پروونس، فلاندرز، صحرای بزرگ آفریقا، لاپلند و آناتولی آغاز کرد. این مسافرت ها شروع راه تبدیل شدن او به یک جهانگرد بود. نیکلاس بوویه، پس از اتمام تحصیلات دبیرستان، در رشتهٔ حقوق دانشگاه ژنو ثبت نام کرد، اما علاقهٔ او نسبت به تاریخ قرون وسطی و زبان سانسکریت باعث شد تا از ادامه تحصیل در رشته حقوق صرف نظر کرده و در این رشته ها ادامه تحصیل داده و حتی نسبت به اخذ مدرک دکترا در این رشته ها اقدام کند، هرچند که این امر هرگز تحقق نیافت. او مطالعه ای تطبیقی مونان لنست و مال فلاندرز را به عنوان موضوع تز دکترای خود انتخاب کرده بود. مسافرت های پی در پی او به اقصی نقاط دنیا، او را تشویق کرد تا تجربیات و ماجراجویی های خود را منتشر نماید. از بین آثار منتشر شدهٔ او کتاب های «راه و رسم دنیا» و «نیش عقرب» به شهرت فراوانی دست یافتند. مشخصهٔ اصلی کتاب های او بازگویی دقیق آنچه که مشاهده و احساس
کرده است می باشد. سفر او از ژنو تا ژاپن از بسیاری جهات تحت تأثیر موج هیپی های دهه شصت و هفتاد قرار داشت. سفری آرام، کند و تو در تو در یک ماشین کوچک، با خصوصیاتی منحصربه فرد بود. در اواخر دهه ۱۹۵۰، سازمان بهداشت جهانی از وی خواست تا در سفرهای خویش به دور دنیا، عکس هایی در زمینه چشم و بیماری های چشمی جمع آوری و تهیه کند. بدین طریق بود که بوویه از راه عکاسی و برپایی نمایشگاه هایش نیز در زمینه عکاسی به شهرت رسید. پیر استاروبینسکی در نمایشگاه لهٔ کرپس، میریر دود مونده (بدن آینه ای از جهان) در مورد آثار بوویه می گوید: «تصویر به مانند موسیقی، زبانی جهانی و بدون نیاز به مترجم است». مسافرت های پی در پی بووبه به معنای این نبود که از اقامت خود در سوئیس ناراضی است. برخلاف آرامش ظاهری حکم فرما بر زندگی اجتماعی بوویه، وی درگیر فعالیت های مختلف بود. او پس از ترک انجمن نویسندگان سوئیس که آن را بسیار محافظه کارانه و محتاط یافته بود به همراه فیشچ و دورانمت گروه اونکن را تشکیل دادند. بویه در سال ۱۹۸۲، برندهٔ جایزهٔ بزرگ ادبی منتقدین شد. همچنین در سال ۱۹۸۶، جایزه بزرگ مسابقه «نامه هایی به بل» یا نامه هایی به دختر زیبا را از آن خ
ود کرد. جایزه رامورز نیز در سال ۱۹۹۵ به جهت فعالیت های هنری و ادبی به وی تعلق گرفت. وی سرانجام در ۱۷ فوریه ۱۹۹۸، در اثر بیماری سرطان و به گفته همسرش «در آرامش کامل» چشم از جهان فروبست. بوویه آخرین محل استراحت خود را در گورستان جدید کلنی یافت. همسرش الیان (1933-2022) که دختر ماکس پتی پییر، مشاور ملی و خواهرزاده فیلسوف دنیس دو روژمون بود، در کنار او به خاک سپرده شد. این قبر با دو خودروی مدل افسانه ای سیتروئن 2CV تزئین شده است که او با آن به سراسر جهان سفر کرده است. سفرهای اصلی نیکولا بوویه. نیکولا سفر خود را با ملحق شدن به دوست نقاش اش «تیری ورنه» در بلگراد آغاز کرد، تا از آنجا به اتفاق هم، در خلال ماه های طولانی و پیش از جدایی پای در مسیر بگذارند. سفر نیکولا چهار سال به طول انجامید و به ژاپن ختم شد. تنها وسیلهٔ تجملی این سفر اتومبیلی بود که هر کجا می خواستند آن ها را می برد و سفر چنان کند پیش می رفت که این کندی خود به نوعی هنر بدل شده بود. راه خیبر (۱۹۵۳–۱۹۵۴). سفر راه خیبر بوویه و ورنه در سال ۱۹۵۳ از بلگراد برای دیدن کابل که آن را آخر دنیا می پنداشتند، آغاز شد. نیکولا به قدری مشتاق این سفر بود که منتظر اعلام
نتایج امتحانات پایان دوره خود نشد. ماه ها بعد، هنگامی که در بمبئی بود نامه فارغ التحصیلی در رشتهٔ حقوق و ادبیات را دریافت کرد. نیکلا و تیری در این سفر تا دسامبر ۱۹۵۴ به طول انجامید از کشورهای ایران، ترکیه، و پاکستان دیدن کردند. ورنه، مدتی پس از آغاز سفر، دوست خود را رها کرد و به سوئیس بازگشت، از آن پس بوویه به تنهایی به سفر پرداخت. دیدار و همکاری مجدد ورنه و نیکولا، چند سال بعد در طی برپایی نمایشگاه آثار سفر مشترکشان شکل گرفت. در سال ۲۰۰۹، آثار نمایش داده شده در این نمایشگاه در کتاب راه جهان به چاپ رسید. نیکولا، واژه ها را برای بیان خود به کار می برد و پاهایش نیز در این راه به درستی از او تبعیت می کردند. او معتقد بود که «سفر احتیاج به دلیل ندارد بلکه خود دلیل کافی است. هر مسافر ابتدا فکر می کند که سفر را خواهد ساخت، اما به زودی متوجه می شود که این سفر است که او را می سازد». نیکولا خاطرات سفر دو نفره شان از یوگسلاوی تا افغانستان را در کتابی با نام «راه و رسم دنیا» به چاپ رساند. او در این کتاب به شرح آشنایی های خود با مردم این مناطق و روحیات آن ها پرداخته است. قسمتی از این کتاب مربوط به اقامت وی در محله ارامنه
تبریز و آشنایی با کردها و بعد در تهران و آشنایی با طرفداران دکتر مصدق و صادق هدایت در سال های ۱۳۳۰ شمسی است. وی اقامت خود در ایران را بسیار جذاب و نوستالژیک وصف می کند. سفر به سیلان (۱۹۵۵). بوویه در سال ۱۹۵۵ برای رسیدن به سرزمین سیلان، از افغانستان، پاکستان و هند عبور کرد. در این سفر او به شدت بیمار شد بطوری که توانایی راه رفتن را نیز از دست داد و از شدت تب زمین گیر شد. او پس از هفت ماه موفق شد بهبودی نسبی کسب کرده و جزیره را ترک کند. او سی سال بعد خاطرات سفر به سیلان را در کتابی با نام «ماهی عقرب» به چاپ رساند. سفر به ژاپن (۱۹۵۵–۱۹۵۶). ژاپن جزیره دیگری بود که بوویه بعد از سیلان به آن سفر کرد. ژاپن در قلب تغییرات، جایی که بوویه چند سال بعد دوباره به آنجا سفر کرد. بوویه خاطرات سفر به ژاپن را به همراه تجربیات سایر جهانگردی های خود از دید یک شهروند غربی در ژاپن با نام «رویدادهای ژاپن» به چاپ رساند که با استقبال گسترده مواجه شد. سفر به ایرلند (۱۹۸۵). بوویه داستان سفر خود به ایرلند را در مجلهٔ جزایر آران به چاپ رساند. در این داستان او به شرح وقایع گذشته و نجات جان خویش از حصبه پرداخت. همچنین جزایر ایرلند را دارای
هوایی مفرح، روح انگیز، سالم و سبک کننده توصیف کرد که امیال زمینی و حیوانی را در انسان بیدار می کند و انسان را به بازی ناشناخته ای دعوت می کند. هوای ایرلند شامپاین، کوکائین، کافئین را گرد هم آورده. جذابیت هایی که درج نکردن آن ها در بروشورهای گردشگری از اشتباهات دفاتر مسافرتی است. گذر از ایران. مشکلات مالی ناشی از سفر، این دو جهانگرد را مجبور کرد تا به سرعت از استانبول به سمت مرزهای ایران حرکت کنند. اولین شهری که بوویه و ورنه در ایران به آن وارد شدند، تبریز بود. در طول مدت اقامتشان در تبریز به آموزش زبان فرانسوی و دیدار با مقامات محلی پرداختند. نیکولا دربارهٔ تبریز گفته است که: "شهری است که از همه امکانات برخوردار است. مکانی بسیار مناسب برای دو مسافر که در آن بمانند و منتظر آب شدن برف های زمستانی باشند." هرچند این اقامت بر اساس برنامه قبلی نبود و با روحیات ماجراجویانه نیکولا منطبق بود، باعث ناراحتی و بیقراری ورنه شده بود. او ایران را در کتاب راه و رسم دنیا چنین توصیف کرده است: "ایران! این سرزمین اشرافی قدیمی، با تجربه ها و فراموشی های زیاد. ایران درمانده از درمان های معمول و نیازمند به توجهات خاص. هدیه دادن به
کودکان سرزمینی که پنج هزار سال بیش از بابانوئل قدمت دارد کار آسانی نیست.
فراسوا شنگ نویسنده، شاعر، مقاله نویس، مترجم، محقق و خطاط قرن بیستم میلادی چینی اهل فرانسه است.
برتران پوارو-دلپش رمان نویس، روزنامه نگار، مقاله نویس و محقق مشهور فرانسوی و عضو آکادمی فرانسه زندگینامه. برتران پوارو-دلپش عضو آکادمی فرانسه مدت بیش از ۵۰ سال در روزنامه لوموند کار می کرد. او در این روزنامه معتبر مسوولیت نوشتن مقاله های قضایی ، تئاتر و سپس ادبی را به عهده داشت. پوارو-دلپش ، یک مدافع سرسخت زبان فرانسه در سال ۱۹۸۶ به عضویت مادام العمر آکادمی فرانسه انتخاب شده بود. در پی عوارض یک بیماری روز سه شنبه ۱۴ نوامبر ۲۰۰۶ در سن ۷۷ سالگی در پاریس درگذشت. آثار. از آثار مشهور برتران پوارو-دلپش که موفق به کسب جوایز ادبی معتبر شده اند می توان به کتاب های زیر اشاره کرد : آخرین کتاب وی «نمایش سایه ها» (۱۹۹۸) نام داشت و دربارهٔ خاطرات خصوصی پرشور و هیجان خودش در حال ۱۹۹۷ است
کاتب یاسین نویسنده قرن بیستم میلادی اهل الجزایر بود. وی نویسنده ای بود که به خاطر رمان ها و نمایشنامه هایش که به زبان های عربی الجزایری و فرانسوی نوشته شده بود مشهور بود. کاتب یاسین در ۶ اوت ۱۹۲۹ در کنستانتین، متولد شد. کاتب جوان ، در سال ۱۹۳۷ به مدرسه قرآن صدرات رفت، سپس در سال ۱۹۳۸ به مدرسه فرانسوی در لافایت (بوگا) در کابیلی کوچک، جایی که خانواده نقل مکان کرده بودند، رفت. در سال ۱۹۴۱ در کالج استعماری (مدرسه متوسطه) ستیف به عنوان دانشجوی مقیم ، ثبت نام کرد. وی در سال سوم کالج بود که تظاهرات ۸ مه ۱۹۴۵ رخ داد. او در این تظاهرات شرکت کرد که با قتل عام بین شش تا هشت (به گفته ملی گرایان چهل و پنج) هزار الجزایری توسط ارتش و پلیس فرانسه در کشتار ستیف و گوئلما به پایان رسید. سه روز بعد او را بازداشت و به مدت دو ماه زندانی کردند. از آن زمان به بعد او به یک حزب برای آرمان ملی گرایانه تبدیل شد. وقتی که او از دبیرستان اخراج شد، پدرش باتوجه به زوال سلامت روانی مادرش، وقتی یاسین را افسرده و غرق در نوشته های لوترامون و بودلر دید ، او را به دبیرستان در بون (آنابا) فرستاد. کاتب یاسین اولین مجموعه شعر خود را در سال ۱۹۴۶ منتشر
کرد. او "سیاسی" شده بود و زیر نظر "حزب خلق الجزایر"، "حزب بزرگ ملی گرای توده ها" به سخنرانی پرداخت. در ماه مه ۱۹۴۷ به حزب کمونیست الجزایر پیوست. او بین سالهای ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ روزنامهنگار روزنامه «الجر جمهوری» بود. پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۵۰، یاسین به عنوان یک درازکش (کارگر لنگرگاه) در الجزایر مشغول به کار شد. او به پاریس بازگشت و تا سال ۱۹۵۹ در آنجا ماند. در این دوره در پاریس با ملک حداد کار کرد، با محمد ایسیاخم رابطه برقرار کرد و در سال ۱۹۵۴ به طور گسترده با برتولد برشت صحبت کرد. در سال ۱۹۵۴، مجله اسپریت نمایشنامه یاسین "Le cadavre encerclé" را منتشر کرد که توسط ژان ماری سررو روی صحنه رفت اما در فرانسه ممنوع شد. بین سالهای ۱۹۷۲ و ۱۹۷۵ کاتب با اجرای نمایشهای «محمد پرندس تا والیس» و «لا گِر دو میل انس» به فرانسه و جمهوری دموکراتیک آلمان سفر کرد. دولت الجزایر در سیدی بل آبس کم و بیش او را به کارگردانی تئاتر منطقه ای شهر به عنوان نوعی تبعید محکوم کرد. یاسین که از حضور در تلویزیون منع شده بود، نمایشنامه های خود را در مدارس یا مشاغل به روی صحنه برد. او اغلب به دلیل تأکیدش بر سنت بربر و زبان «تامازیت» و همچنین به دلی
ل مواضع لیبرال خود در مورد مسائل برابری جنسیتی مانند موضعش در برابر زنان مجبور به پوشیدن روسری مورد انتقاد قرار گرفت.
دومینیک زاردی نویسنده و بازیگر اهل فرانسه بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "گناهکاران بی گناه"، "ماده آهوان"، "زن بی وفا"، "برای پنهان کردن یک پلیس"، "زن و بازیچه او"، "مکس و فروشندگان ضایعات فلزی" و "وقتی حرف می زنی دهنت رو ببند" و "حفره" اشاره نمود.
فرانسواز ماله-ژوریس رمان نویس و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل بلژیک بود.
ژیل پرو (۹ مارس ۱۹۳۱ – ۳ اوت ۲۰۲۳) رمان نویس و روزنامه نگار اهل فرانسه بود. از فیلم هایی که وی در شکل گیری آنها نقش داشته است، می توان به "ارکستر سرخ" اشاره کرد.
سباستین ژاپریسو رمان نویس،فیلم نامه نویس،کارگردان و مترجم قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
جک تیولوا نویسنده و رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
در زیست شناسی و به ویژه در ژنتیک، جهش یافته به جانداری نو با ویژگی یا ویژگی های ژنتیکی نو می گویند که در پی یک جهش ژنی پدید می آید. هنگامی که جهش در یکی از جفت بازهای توالی ژنتیکی یک جاندار رخ می دهد، پدید آمدن ویژگی یا ویژگی های تازه ای را درپی خواهد داشت که در گونهٔ خود رو (وحشی) یافت نمی شده است.
ژوزف ژوفو نویسنده و رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژاک گودبو رمان نویس،شاعر،دراماتورژ و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
رنه-ویکتور پیل (زادهٔ ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۷ فوریهٔ ۲۰۲۱) نویسنده و رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
کانو جیگورو مربی، ورزشکار و بنیان گذار هنر رزمی جودو بود که در سال ۱۸۸۲ میلادی با الهام گرفتن از جوجوتسو، جودو را ابداع کرد. جودو، همراه با جوجوتسو، یکی از اولین هنرهای رزمی ژاپنی بود که به رسمیت بین المللی دست یافت و اولین هنر رزمی ژاپنی بود که به ورزش رسمی المپیک تبدیل شد. نوآوری های علوم پرورشی که به کانو نسبت داده می شوند شامل استفاده از کمربندهای سیاه و سفید و معرفی نظام رتبه بندی دان برای نشان دادن رتبه نسبی اعضای یک سبک هنر رزمی است. از شعارهای معروفی که به کانو نسبت داده می شود، می توان به «بهره وری حداکثری با حداقل تلاش» و «رفاه و منفعت متقابل» اشاره کرد. در زندگی حرفه ای خود، کانو یک معلم بود. سمت های مهم او شامل خدمت به عنوان مدیر آموزش ابتدایی وزارت آموزش از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۱ و به عنوان رئیس مدرسه عالی عادی توکیو از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۲۰ است. او نقش کلیدی در گنجاندن جودو و کندو به برنامه های مدارس دولتی ژاپن در دهه ۱۹۱۰ داشت. کانو همچنین در ورزش های بین المللی پیشگام بود. از دستاوردهای او می توان به اولین عضو آسیایی کمیته بین المللی المپیک اشاره کرد (او از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۳۸ در این سمت بود). او نماینده رس
می ژاپن در بیشتر بازی های المپیک بین سال های ۱۹۱۲ و ۱۹۳۶ بود و به عنوان سخنگوی برجسته ژاپن برای میزبانی بازی های المپیک ۱۹۴۰ خدمت کرد. افتخارات و نشان های رسمی او شامل نشان درجه یک شایستگی، نشان بزرگ خورشید تابان و درجه سوم امپراتوری بود. کانو در ۱۴ مه ۱۹۹۹ به عنوان اولین عضو تالار مشاهیر فدراسیون جهانی جودو (IJF) معرفی شد. سال های اولیه. دوران کودکی. جیگورو کانو در خانواده ای سازنده ساکی در شهر میکاگه، ژاپن (که اکنون بخشی از هیگاشینادا-کو، کوبه است) به دنیا آمد. برندهای ساکیِ خانواده شامل «"هاکوشیکا"»، «"هاکوتسورو"» و «"کیکو-ماسامونه"» بودند. با این حال، پدر کانو، کانو جیروساکو (که نام اصلی اش مارشیبا جیروساکو بود)، پسرخوانده بود و وارد کسب و کار خانوادگی نشد. او به جای آن به عنوان کشیش غیر مذهبی و به عنوان کارمند ارشد در خط کشتیرانی کار می کرد. پدر کانو به شدت به قدرت آموزش و پرورش در دنیای مدرن باور داشت و برای جیگورو، پسر سوم خود، تحصیلات عالی فراهم کرد. معلمان اولیه او شامل دانشمندان نئوکنفوسیونیسم، یاماموتو چیکوون و آکیتا شوسستو بودند. مادر کانو زمانی که او نه ساله بود درگذشت و پس از آن، پدرش خانواده را
به توکیو منتقل کرد. کانو جوان در مدارس خصوصی ثبت نام شد و معلم خصوصی زبان انگلیسی داشت. در سال ۱۸۷۴، برای بهبود مهارت های زبان انگلیسی و آلمانی خود به مدرسه خصوصی ایکوئی که توسط اروپایی ها اداره می شد، فرستاده شد. در دوره نوجوانی، قد کانو ۱٫۵۷ متر (۵ فوت و ۲ اینچ) بود، اما وزن او تنها ۴۱ کیلوگرم (۹۰ پوند) بود. به دلیل جثه کوچک و طبیعت علمی اش، او در مدرسه ایکوئی به طور مکرر مورد آزار و اذیت قرار می گرفت، تا حدی که دانش آموزان دیگر گاهی او را از ساختمان مدرسه بیرون می کشیدند و کتک می زدند. بنابراین، او آرزو داشت که قوی تر شود تا بتواند از خود دفاع کند. روزی، نیکای بایسی، دوست خانوادگی که عضو گارد شوگون بود، اشاره کرد که جوجوتسو شکلی عالی از تمرینات فیزیکی است و به کانو چند تکنیک نشان داد که توسط آنها فرد کوچکتر می تواند بر حریف بزرگتر و قوی تر غلبه کند. با دیدن پتانسیل دفاع شخصی در این هنر، کانو تصمیم گرفت که این هنر را بیاموزد، علی رغم اصرار نیکای که چنین تمریناتی قدیمی و خطرناک هستند. تا زمانی که کانو به آکادمی "کایسی" نقل مکان کرد، آزار و اذیت ها کاهش یافته بود، اما علاقه او به جوجوتسو همچنان باقی بود. پدر