Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر می شوند. در دوربینهای DSLR یک آینه با زاویه ۴۵ درجه وجود دارد که نور را در ابتدا به چشمی آینه یا ویزور منتقل می کند و پس از تنظیم صحنه با فشردن دکمه شاتر آینه به سمت بالا حکت می کند و نور به حسگر برخورد می کند و تصویر بر روی آن ایجاد می گردد. در دوربینهای بدون آینه، این آینه حذف شده است و نور مستقیماً به حسگر می رسد. در دوربینهای بدون آینه چشمی یا ویزور حذف شده است و تصویر به صورت دیجیتالی در نمایشگر پشت دوربین نمایش داده می شود. در برخی از مدلهای بدون آینه یک نمایشگر ثانویه به عنوان چشمی الکتریکی ایجاد شده است که می توان با قرار دادن چشم خود در آن محل، منظره را مشاهده کرد. دوربین های عکاسی بدون آینه با نام دوربین های میکرو سه چهارم نیز نامیده می شوند. تاریخچه تولید دوربین های بدون آینه. ایده ساخت دوربینهای بدون آینه یا همان میکرو چهارسوم، از سالیان آغازین هزاره سوم به ذهن ژاپنی ها رسید تا اینکه در سال ۲۰۰۸ شرکت های پاناسونیک و المپوس با معرفی دوربین های DMC-G1 و PEN E-P1 رسماً با په دنیای میرورلس ها گذاشتند. شاید در آن سالها این کمپانی ها بر بدون آینه بودن این دوربین ها تمرکز نداشتند بلکه این دو سازنده دور
بین می خواستند یک مانت جدید را معرفی کنند و مشتریان کنونی فرمت چهار سوم را هم آزرده خاطر نسازند، اما نهایتاً مسیر صنعت عکاسی را تغییر دادند. سبکی و جمع و جور بودن این دوربین ها یکی از بزرگترین مزیت های این نسل بود که باعث شد با سرعت زیادی تولید مدلهای جدید دوربین های بدون آینه صورت پذیرد.در ادامه شرکت هایCanon,Nicon و Foji و Sony نیز برای اینکه از قافله عقب نمانند، اقدام به تولید سری های مختلف دوربین های میرورلس نمودند که در جدول شماره ۲ مشاهده می کنید. این کمپانی ها هرساله در کنار گسترش سری های DSLR خود، دوربین های بدون آینه خود را نیز معرفی می نمایند.
توئین هیلز شهری در ناحیه سرشماری دیلینگهام، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۹ نفر بوده است.
اریش یوهان آلبرت ردر (۲۴ آوریل ۱۸۷۶–۶ نوامبر ۱۹۶۰) نظامی بلندپایه و بزرگ دریابد آلمانی در دوره رایش سوم بود که بین سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۳ فرماندهی کل نیروی دریایی این کشور را بر عهده داشت. ردر نقش مهمی در تاریخ نیروی دریایی آلمان در جنگ جهانی دوم داشت. او پس از جنگ به جنایات جنگی متهم و در دادگاه نورنبرگ به دلیل ارتکاب جرایم توطئه برای ارتکاب جنایات علیه صلح، جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت مجرم شناخته و به حبس ابد محکوم شد. ردر پس از گذراندن ۹ سال حبس، به دلیل شرایط نامناسب جسمانی در سال ۱۹۵۵ زندان آزاد شد. سال های اولیه. اریش ردر روز ۲۴ آوریل سال ۱۸۷۶ در واندسبک در نزدیکی هامبورگ زاده شد. پدرش معلم زبان انگلیسی و فرانسوی در مدرسه بود و بهار سال ۱۸۸۹ به گرونبرگ در سیلزی منتقل گشت. نیروی دریایی امپراتوری آلمان. اریش تصمیم به پیوستن به نیروی دریایی امپراتوری آلمان گرفت. بر خلاف نیروی زمینی، نیروی دریایی تأکید زیادی بر اشرافی بودن سابقه نیروهای خود نداشت؛ بدین جهت ردر با خانواده ای از طبقه متوسط مشکلی در ورود به آن در ماه مارس سال ۱۸۹۴ پیدا نکرد. روز ۱ آوریل برای آغاز آموزش به کیل رفت. ردر با توانایی بدنی اندک و ق
دِ کوتاه حدود ۱۶۵ سانتی متری، در ابتدا مورد بی اعتنایی افسران مافوق قرار می گرفت. با این حال با عملکردی قابل توجه به عنوان فرد نخست کلاس سال ۱۸۹۵ از این دوره فارغ التحصیل و به درجه مهناوی یکمی رسید. در این زمان گشت های آموزشی را در دریای بالتیک و هند غربی و دوره مختلف مهارتی را گذراند. پاییز سال ۱۸۹۷ به عنوان افسر مخابرات به ناو اس ام اس "زاکسن" اختصاص یافت. با نشان دادن عملکردی مناسب، سپس افسر مخابرات نبردناو اس ام اس "دویچلانت"، ناو سرفرماندهی ناوگروه شرقی، شد. بدین شکل ردر جوان عضوی از ستاد شاهزاده هاینریش، فرمانده این ناوگروه و برادر قیصر ویلهلم دوم، بود. ردر اواخر سال ۱۸۹۷ با این نبردناو راهی آب های چین گشت و از پایگاه های دریایی مختلفی از جمله در ژاپن دیدن کرد. با ترفیع به درجه ناوبانی در سال ۱۹۰۱، به کیل بازگشت تا افسر آموزش شود. با این حال سال بعد به نبردناو اس ام اس کایزر ویلهلم در گروسه، ناو جدید سرفرماندهی شاهزاده هاینریش که هم اکنون فرمانده ناوگروه یکم نبردناو، منتقل شد. ردر بین سال های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۵ دوره دانشکده نیروی دریایی را در کیل گذراند. در این مدت برای سه ماه جهت آموزش پیشرفته زبان به امپرات
وری روسیه فرستاده شد. ردر زبان روسی را برگزید چرا که پیش از این فرانسوی و انگلیسی را به خوبی فراگرفته بود و در حال یادگیری زبان اسپانیایی نیز بود. پس از فارغ التحصیلی شروع به خدمت به عنوان افسر ناوبری کشتی زره پوش دفاع ساحلی اس ام اس "فریتیوف" کرد. ردر روز ۱ آوریل سال ۱۹۰۶ به دفتر اطلاع رسانی نیروی دریایی در برلین منتقل گردید. ردر با روحیه ای «شفاف و پاسخگو» و قلمی «شیوا»، در این جایگاه با رسانه های خارجی در تعامل بود و "مارینه روندشائو" و "ناوتیکوس"، مجله های نیروی دریایی را ویراستاری می کرد. در این مسئولیت مورد توجه شخص قیصر ویلهلم دوم قرار گرفت و سال ۱۹۱۰ از طرف او به عنوان افسر ناوبری "هوهن سولرن"، کشتی شخصی قیصر منصوب گشت. جنگ جهانی اول. ردر سال ۱۹۱۱ به درجه دریادار دومی ترفیع گرفت. سال بعد افسر ارشد ستاد دریاسالار فرانتس فون هیپر، فرمانده نیروهای شناسایی ناوگان دریاهای آزاد، شد و سال ۱۹۱۷ ریاست ستاد او را بر عهده گرفت. با آغاز جنگ جهانی اول، سال های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۵ در عملیات مین ریزی و درگیری علیه بریتانیا مشارکت نمود و در نبردهای دریایی دوگربانک و یوتلند حضور داشت. در نبرد یوتلند در اتاقک ناوبری رزم ناو نب
رد "لوتسوو" بود که بریتانیایی ها آن را غرق کردند. ردر از این حادثه جان به در برد و نجات داده شد. ردر ماه ژانویه سال ۱۹۱۸ فرماندهی رزم ناو سبک "کولن" را در دست گرفت و تا ماه اکتبر در این مقام بود. ردر اندکی پیش از پایان جنگ رئیس دفتر مرکزی فرماندهی نیروی دریایی شد. دوره بین دوجنگ. ترفیع درجه پس از پایان جنگ نظام سلطنت در آلمان برافتاد و حاکمیت موسوم به جمهوری وایمار روی کار آمد. ردر از همان ابتدا درگیر مسائل سیاسی این حاکمیت جدید بود. در ملاقاتی که با گوستاو نوسکه، وزیر دفاع در برلین داشت به او توصیه کرد دریابد آدولف فون تروتا، رئیس پیشین ستاد کل ناوگان دریاهای آزاد، به عنوان فرمانده نیروی دریایی منصوب شود تا از قدرت گرفتن عناصر چپ جلوگیری گردد. نوسکه پذیرای این سخن بود و ردر را فرستاد تا موضوع را با فریدریش ابرت، رئیس جمهور در میان بگذارد. نمی تواند به شکل دقیقی گفت که این توصیه ردر تا چیزان مؤثر بوده است اما در نهایت فون تروتا بدین جایگاه گماشته شد. طبیعتاً، ردر در نیروی دریایی جدید، "رایشس مارینه" باقی ماند. به هر شکل از حامیان کوتای وولفگانگ کپ در بهار سال ۱۹۲۰ علیه جمهوری بود. این کودتا ناکام ماند اما ردر
به خدمت ادامه داد. با این وجود به عنوان عامل نامطلوب، در گونه ای تبعید از دفتر مرکزی به بخش بایگانی نیروی دریایی منتقل شد. ردر از این برای مطالعه سیر تحول راهکنش ها و راهبردهای نیروی دریایی در جنگ جهانی دوم استفاده کرد. مأمور به تهیه تاریخ دو جلدی عملیات نیروی رزم ناوهای آلمان در آب های خارجی شد. ردر خود در این میان به یک تاریخ دان و نظریه پرداز سرشناس در موضوع نیروی دریایی بدل شد. اوایل دهه ۱۹۲۰ چند کتاب در این باره نوشت. ردر در این هنگام دیگر خود را بسیار وفادار به جمهوری و آرمان های آن نشان می داد. بدین شکل اعتماد به او به سرعت بازیابی شد. ماه ژوئیه سال ۱۹۲۲ به درجه دریادار ترفیع گرفت و بازرس آموزش نیروی دریایی شد. ماه اکتبر سال ۱۹۲۴ به فرماندهی نیروهای سبک شناسایی در دریای شمال برگزیده شد. ماه ژانویه سال ۱۹۲۵ به درجه دریابان ترفیع گرفت و به فرماندهی منطقه دریایی بالتیک منصوب گشت. فرماندهی نیروی دریایی. در جریان رویدادهای موسوم به «رسوایی لومان» ماه اوت سال ۱۹۲۷ برنامه مخفی باز تسلیح نیروی دریایی لو رفت. تعدادی از سران ارشد نظامی از جمله وزیر دفاع و رئیس فرماندهی نیروی دریایی از مقام خود کناره گیری کردند.
بدین شکل جا برای بالاتر رفتن ردر باز شد. پس از چندین بار حضور جلسه "رایشس تاک"، ردر روز ۱ اکتبر سال ۱۹۲۸ به درجه دریاسالار ترفیع گرفت و به عنوان رئیس فرماندهی نیروی دریایی، بالاترین مقام در این نیرو در این زمان، منصوب شد. ردر پس از نشستن در این جایگاه، چندین تن از افسران ارشد نیروی دریایی را بازنشسته کرد؛ ظاهراً به این بهانه که فضا برای افسران جوان تر فراهم آید. با این وجود، از میان برداشته شدن این افراد در حقیقت بدین جهت دانسته شده است که ممکن بود آن ها در آینده اقتدار ردر را به چالش بکشند. ردر در دوره خود سیاست توازن در بخش های مختلف را برای نیروی دریایی پیش گرفت. او به دنبال این بود که از هر گونه از شناورها تعدادی فراهم آید. او مجوز ایجاد ناوگانی از کشتی های باری را صادر کرد که می توانستند به رزم ناوهای کمکی تبدیل شوند. ردر هم به صورت مخفیانه اما محتاطانه تر از پیشینیان خود، برنامه توسعه او-بوت ها را ادامه داد. ردر سازمانی می خواست که متشکل از نیرویی بسیار آموزش دیده و منظم باشد و اعضای آن از هر گونه فعالیت سیاسی دوری کنند. سخت گیری بسیاری برای عمل افراد تحت امرش داشت. او حتی در یک مورد فرمانی برای نحوه پ
وشش و رفتار همسران افسران صادر کرد. به صورت سرزده از پایگاه های دو افتاده بازدید می کرد. با وجود مواضع پیشین، ردر از به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست استقبال کرد. روز ۲ فوریه سال ۱۹۳۳، سه روز پس از برگزیده شدن آدولف هیتلر به عنوان صدراعظم، با او برای نخستین بار دیدار کرد. هیتلر را «مردی خارق العاده که برای رهبری به زاده شده است» توصیف می کرد. هیتلر هم از این که کسی چون ردر نیروی دریایی را فرماندهی می کند راضی بود؛ چرا که او را فردی بی خطر و در عین حال توانمند و همچنین هم سوی برنامه های خود می دید. هیتلر روز بعد، ۲ فوریه، به ردر گفت خواهان هم زیستی مسالمت آمیز با بریتانیا است. ردر دستور گرفت نیروی دریایی آلمان را برای جنگ با شوروی و فرانسه، محتمل ترین دشمنان، آماده کند. سال ۱۹۳۵ آلمان هیتلر محدودیت های پیمان ورسای را علناً زیر پا گذاشت، عنوان ردر به «فرمانده کل کریگس مارینه» تغییر کرد و برنامه ساخت وساز او در کریگس مارینه از ماه مارس به شکل جدی آغاز شد. ماه ژوئن همان سال یک پیمان دریایی با بریتانیا به امضا رسید که بر اساس آن آلمان اجازه داشت معادل ۳۵ درصد از کل تناژ نیروی دریایی بریتانیا برای خود شناور بسا
زد. البته او-بوت ها استثنا بودند و آلمان می توانست تناژ برابری با زیردریایی های بریتانیایی داشته باشد. ردر مشعوف از این دستاورد بود چرا که امکان به پا شدن یک رقابت دریایی بریتانیا را از بین می برد. ردر به اندازه ای پیش رفت که هر گونه اشاره به امکان جنگ دریایی با بریتانیا را در طرح های مطالعاتی و برنامه ریزی های ستادی ممنوع کرد. ردر و هیتلر تصور می کردند هیچ جنگی با بریتانیا رخ نخواهد داد. هیتلر روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۳۶ ردر را به درجه دریابد ترفیع داد. ردر سال ۱۹۳۷ به عنوان عضو افتخاری به حزب ناسیونال سوسیالیست پیوست. در مدت این دو سال چندین نبردناو و رزم ناو و تعداد بیشتری ناوشکن و او-بوت ساخته شد. ناوگان یکم او-بوت به فرماندهی کارل دونیتس پدید آمد. با تمام این ها هیتلر از سرعت رشد کریگس مارینه راضی نبود و از سال ۱۹۳۸ شروع به انتقاد از ردر کرد. ردر اعلام کرد همزمان بودن برنامه گسترش کریگس مارینه با ساخت وسازهای عمومی دیگر دولت، نیروی کار و مواد اولیه کافی را از او دریغ کرده است. به هر حال هیتلر پذیرای این دلایل نبود. در میان چیزهای دیگر، او خواهان افزایش ظرفیت کارخانه های کشتی سازی، ورود او-بوت نوع ۷ به تولید ان
بوه و آماده شده دو نبردناو تا سال ۱۹۴۰ بود. به دستور ردر، ستاد عالی کریگس مارینه درخواست کرد تمام پروژه های غیرنظامی متوقف شود تا نیروی کار لازم آزاد شود که مورد پذیرش قرار نگرفت. نتیجتاً کار ساخت وساز کریگس مارینه به کندی و عقب تر از برنامه مقرر شده پیش رفت. ردر از این زمان به فکر استعفا افتاد. به هر حال هیتلر در نهایت به ردر گفت که تا سال ۱۹۴۶ به کریگس مارینه نیاز نخواهد داشت. متعاقباً برنامه ساخت وساز جدیدی از طرف کریگس مارینه موسوم به «طرح ست» روز ۱۷ ژانویه سال ۱۹۳۹ به هیتلر ارائه شد که برای سال ۱۹۴۷ هدف گذاری کرده بود. بر این اساس آلمان ۱۰ نبردناو، ۴ ناوهواپیمابر، ۱۵ رزم ناو زرهی، ۵ رزم ناو سنگین، ۴۴ رزم ناو سبک تر، ۶۸ ناوشکن و ۲۴۹ او-بوت می داشت. هیتلر روز ۲۷ ژانویه آن را تأیید کرد و ساخت وساز در کریگس مارینه را بر دو نیروی دیگر اولویت داد. رابطه ردر و هیتلر دوباره خوب شد و پیشوا او را روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۹ به درجه بزرگ دریابد ترفیع داد. ردر پنجمین نفر در تاریخ آلمان بود که به این درجه نائل می آمد. رابطه خوب با پیشوا مدت زیادی به طول نینجامید. میانه سال ۱۹۳۹ مشخص شد فردی که آلوین آلبرشت، آجودان جدید نیرو
ی دریایی هیتلر با آن ازدواج کرده است رابطه نامشروعی با شخص دیگری دارد. ردر از هیتلر خواست آلبرشت را عزل کند وگرنه از مقام خود استعفا خواهد داد. به هر حال هیتلر چنین نکرد. ردر استعفا نداد و به اختیار خودش آلبرشت را برکنار و از کریگس مارینه اخراج کرد. هیتلر روز بعد آلبرشت را به عنوان آجودان شخصی خود برگزید. هیتلر دعوت کریگس مارینه برای حضور در مراسم به آب انداختن یک شناور در روز ۱ ژوئیه را رد کرد. جنگ جهانی دوم. در پی تهاجم آلمان به لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم، بریتانیا دو روز بعد، ۳ سپتامبر سال ۱۹۳۹، به این کشور اعلان جنگ داد. بدین ترتیب کریگس مارینه دست کم پنج سال زودتر از آنچه برای آن برنامه ریزی شده بود درگیر جنگ شد. ردر تنها چهار سال پس از نقض پیمان ورسای فرصت پیدا کرد نیروی خود را گسترش دهد. در ثبت اسناد جنگی ستاد فرماندهی کریگس مارینه نوشت: «نیروی سطحی … کاری جز این از دستش برنمی آید که نشان دهد می داند که چگونه شجاعانه بمیرد.» در این هنگام کل توان کریگس مارینه در قوای سطحی شامل تنها دو نبردناو، سه رزم ناو زرهی، یک رزم ناو سنگین، شش رزم ناو سبک و ۳۴ ناوشکن و قایق اژدرانداز بود. موثرترین اداوت دریایی آلما
ن در سال ۱۹۳۹ ظاهراً مین های دریایی آن بود. ناوشکن ها و مین ریزها سواحل شرقی و او-بوت ها و هواگردها سواحل غربی و جنوبی بریتانیا را مین ریزی کردند. این مین ها موجب غرق شدن ۶۷ کشتی تا ماه دسامبر سال ۱۹۳۹ و ۱۲۸ کشتی متفقین تا ماه مارس سال ۱۹۴۰ شدند. در این حال ردر مایل نبود کشتی های بزرگ خود را در درگیری های سطحی به خطر بیندازد. تهاجم به نروژ. ردر از همان ابتدای جنگ به دنبال آن بود که نروژ به دست بریتانیایی ها نیفتد؛ چرا که واردات سنگ آهن آلمان از سوئد از راه بندر نارویک نروژ انجام می گرفت. از طرفی سلطه بریتانیا بر نروژ راه خروج آلمان به دریای شمال را می برید. با این حال هیتلر در ابتدا می پنداشت بریتانیا بی طرفی نروژ را نقض نخواهد کرد. تا این که یک کشتی جنگی بریتانیایی ماه فوریه سال ۱۹۴۰ در آب های نروژ به یک کشتی غیر مسلح آلمانی حمله کرد و تصور هیتلر اشتباه از آب درآمد. بریتانیایی ها از اوایل ماه آوریل شروع به مین ریزی در آب های نروژ کردند. در حقیقت این کشور قصد تهاجم به نروژ داشت و برای آن آماده می شد. به هر حال آلمان پیش دستی و اقدام به اشغال نروژ در عملیات ویزرئوبونگ کرد. این تنها عملیات عمده توسط نیروهای سطح
ی آلمان در جنگ جهانی دوم بود که تقریباً همه توان کریگس مارینه در آن به کار گرفته شد. طرح این عملیات بسیار جسورانه بود. در صورت دخالت مؤثر نیروی دریایی بریتانیا کار آلمانی ها احتمالاً با شکست مواجه می شد و خسارت زیادی به کریگس مارینه وارد می آمد. با وجود اعتراض ردر، ۴۲ او-بوت در نزدیکی سواحل نروژ مستقر شدند تا در ورود نیروی دریایی بریتانیا با آن مقابله کنند. بیشترین نگرانی ردر دربارهٔ برگشت کشتی های جنگی آلمانی به پایگاه های خود بود؛ مسیری که در بیشتر آن در معرض حمله قوای قدرتمندتر بریتانیایی بودند. پیروزی آلمان در این عملیات منوط به سرعت، غافلگیری و زمان بندی دقیق بود. اگر همه چیز خوب پیش می رفت تنها او-بوت ها با بریتانیایی ها درگیر می شدند. نیروی اصلی آلمانی از روز ۳۱ مارس سال ۱۹۴۰ شروع به حرکت به سمت نروژ کرد. انتقال نیرو تا روز ۶ آوریل ادامه داشت. بریتانیایی ها صبح روز ۷ آوریل متوچه این مسئله شدند و عصرگاه نیروی دریایی خود راهی را کردند. این کار در جهت اشتباهی انجام گرفت که آن ها در این تصور بودند که آلمانی ها می خواهند وارد اقیانوس اطلس شوند و تلاش کردند مسیر آن ها را سد کنند. بدین شکل میانه دریای شمال بر
ای عمل آلمانی ها باز گذاشته شد. پیاده سازی نیرو در سواحل نروژ در روز ۹ آریل اتفاق افتاد و در همه جا جز در ناحیه اسلو موفق بود. رزم ناو سنگین "بلوشر" در اثر آتش توپ های ساحلی نروژی آسیب شدیدی دید و در اثر برخورد دو اژدر غرق شد. به هر شکل اسلو روز بعد تصرف شد. در ادامه "کریگس مارینه" خسارت بیشتری خورد. یک ناوشکن بریتانیایی خود را به رزم ناو "هیپر" کوبید؛ خود غرق شد اما آسیب جدی به کشتی جنگی آلمانی وارد آورد. رزم ناو سبک "کالسروهه" پس تأمین آتش پشتیبانی برای پیاده سازی در کرستیانسان و آرندال، توسط یک زیردریایی بریتانیایی غرق شد. در حین پیاده سازی در برگن، آتش دفاع ساحلی نروژ رزم ناو "کونیکسبرک" را از کار انداخت. این کشتی جنگی که دیگر نمی توانست حرکت کند هم روز ۱۱ آوریل توسط هواگردهای بریتانیایی غرق شد. همان روز یک اژدر شلیک شده از یک زیردریایی بریتانیایی به رزم ناو "لوتسوو" خورد؛ به هر شکل خدمه توانست با تلاش زیاد آن را از غرق شدن نجات دهند و با یدک کشی به بندر کیل برسانند. ناگوارترین این ها نزد ردر از دست رفتن "لوتسوو" و "بلوشر" بود؛ چرا که او ترجیح می داد از آن ها برای حمله به خطوط تجاری دشمن در اقیانوس استفاد
ه کند و از ابتدا با کاربرد آن ها در این عملیات مخالف بود. به هر شکل بزرگ ترین ضربه ای که به "کریگس مارینه" در کارزار نروژ وارد شد در نارویک بود. این شهر روز ۹ آوریل به تصرف آلمانی ها درآمد اما با حمله بریتانیایی، با وجود وارد آمدن چندین خسارت به دشمن، در عرض دو روز ۱۰ ناوشکن "کریگس مارینه" یعنی حدود نیمی از توان کل ناوگان ناوشکن های پیش از جنگ آن، در این موضع غرق شدند و ناو گروه ۱ به کلی نابود شد. پس از میان رفتن خطر ناوگان ناوشکن های کریگس مارینه در شمال نروژ، متفقین اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۰ در این قسمت نیروی زمینی پیاده کردند. یکی از عمده دلایل این فاجعه مشکل فنی در اژدرهای او-بوت ها بود که باعث می شد حدود ۳۰ درصد از آن ها پس از شلیک منفجر نشوند. بدین شکل او-بوت های آلمانی نتوانستند اقدام مقابله ای مؤثری در برابر حمله بریتانیایی ها به نارویک بکنند. از این رو دریادار دونیتس، فرمانده کل ناوگان او-بوت ها تمامی نیروهای خود را به پایگاه فراخواند. ردر دستور به تشکیل کمیسیون ویژه ای برای بررسی این موضوع موسوم به «بهران اژدر» داد. نتیجه بررسی بهت آور بود. مشخص شد که هنگام توسعه اژدرها در دهه ۱۹۲۰ آزمایش های عملی چن
دانی بر آن ها صورت نگرفته است. بعداً مشخص شد دریاسالار فریدریش گوتینگ، رئیس بخش بازرسی اژدرها در فرماندهی عالی کریگس مارینه این مسئله را دو بار پیش از جنگ به ستاد فرماندهی گزارش داده است اما مورد بی توجهی واقع شده است. در نتیجه این تحقیقات دریادار اسکار وی یِر، رئیس بخش آزمایش اژدرها به همراه دو تن از عاملین دیگر در دادگاه نظامی محاکمه و محکوم شدند. به هر شکل ردر و ستاد او هم تا اندازه در این ماجرا مقصر بودند اما دعوی علیه آن ها صادر نشد. تخلیه نارویک. پس از پیروزی آلمان بر فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰، ردر چند کشتی جنگی بزرگ خود را راهی آب های بین نروژ و جزایر شتلند در شمال بریتانیا کرد تا به خطوط تجاری دشمن حمله بکنند. فرماندهان میدانی مخالف این کار بودند و خطر آن را متناسب با دستاواردهایی که می تواند داشته باشد، نمی دیدند. به هر شکل به نقل از ارل زیمکه، تاریخ دان آمریکایی، ردر در این زمان تصور می کرد جنگ رو به پایان است و بهتر است کریگس مارینه حالت تهاجمی شدیدتری به خود بگیرد تا سهم بیشتری از نتایج این پیروزی ببرد. به هر شکل این کشتی های جنگی روز ۶ ژوئن بندر کیل را ترک کردند. در این حال نیروهای زمینی آلمان در
ناحیه نارویک به محاصره متفقین افتاده بودند و بخش دیگری از نیروها تلاش می کردند از جنوب راهی به سمت آن ها بگشایند. ردر به دریاسالار ویلهلم مارشال، فرمانده کل ناوگان دستور داد ناوگروه اعزامی را به طرف نارویک ببرد و جلوی رسیدن نیروی بیشتری از متفقین را بگیرد و همچنین از جناح نیروی جنوبی محافظت کند. به گفته ردر هر دو این ماموریت ها اولویت یکسانی داشتند. این ناو گروه شامل دو نبردناو، یک رزم ناو، چهار ناوشکن و یک نفت کش سوخت رسان می شد. در این حال بریتانیایی ها از روز ۴ ژوئن شروع به تخلیه آن کرده بودند. مارشال از طریق شناسایی هوایی شب ۷ ژوئن از این موضوع آگاه شد و به فرماندهی عالی گزارش کرد که قصد دارد به کاوران کشتی های نفربر دشمن حمله کند. با این حال ردر، با این تصور که برداشت مارشال از تخلیه نارویک اشتباه است، بامداد روز بعد به او دستور داد به حرکت به سمت سواحل شمالی نروژ ادامه دهد. به هر حال مارشال برآشفته از این که فرماندهی عالی چرا در تصمیم گیری های فرمانده میدانی دخالت می کند، از اجرای فرمان سر باز زد و به دنبال کاروان بریتانیایی رفت. ناو گروه او سه شناور دشمن از جمله یک کشتی نفربر خالی را غرق کرندند. به هر
شکل مارشال نیم روز ناوشکن های خود به سمت مأموریت اولیه فرستاد. در این حال نبردناوهای او توانستند ناوهواپیمار بریتانیایی "گلوریوس" و دو ناوشکن را غرق کنند. در این درگیری یک اژدر به نبردناو "شارنهورست" اصابت کرد و از ناو گروه جدا شد و به برای تعمیر به ترودهیم در نروژ رفت. مارشال همین زمان تعقیب بریتانیایی ها را متوقف کرد. ردر از عملکرد مارشال در عدم پیروی از فرمان ناراحت بود اما پیروزی کسب شده توسط او و حل شدن مسئله نارویک با تخلیه نیروهای متفقین سبب شد، اقدامی علیه این دریاسالار انجام ندهد. تهاجم به جزیره بریتانیا. برای عملیات زی لووه، طرح تهاجم آلمان به جزیره بریتانیا، یکی از وظایف ردر گذراندن نیروی زمینی از کانال مانش بود. به هر صورت، نیروی دریایی آلمان با بدین زمان هیچ گونه شناور مخصوص حمل نیرو نساخته بود. از این رو ردر ۳٬۰۰۰ شناور از گونه های مختلف از جمله یدک کش ها، دوبه ها و قایق های موتوری را بدین منظور گرد آورد. دادگاه نورنبرگ. ردر در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۵ توسط نیروهای ارتش اتحاد جماهیر شوروی دستگیر شد. او ابتدا به مسکو انتقال و در این کشور زندانی شد اما درپایان ژوئیه، برای محاکمه به به نورنبرگ منتقل گردید. در
دادگاه نورنبرگ اریش ردر توسط دادستان به اتهامات زیر متهم شد. دادگاه پس از بررسی با توجه به جنایات مرتکب شده او حکم حبس ابد صادر کرد. ردر تا ۲۶ سپتامبر ۱۹۵۵ یعنی نزدیک به ۹ سال در زندان ماند و سرانجام به دلیل بیماری آزاد شد. در زمان زندان بودن او، همسرش برای آزادی وی با کمک کهنه سربازان جنگی کمپین هایی را راه اندازی کرد. منابع.
آله نوا شهری در بخش کودیاک آیلند، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیّت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۸ نفر بوده است.
ایگل ویلج شهری در ناحیه سرشماری ساوت ایست فیربنکس، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۸ نفر بوده است.
فالس پس شهری در بخش الوتینس شرقی، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۴ نفر بوده است.
مندلتنا شهری در ناحیه سرشماری والدز-کوردووا، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۳ نفر بوده است.
پورت پروتکشن شهری در ناحیه سرشماری پرینس آو ویلز-هایدر ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۳ نفر بوده است.
اسکارویل شهری در ناحیه سرشماری بتل، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۱ نفر بوده است.
استونی ریور شهری در ناحیه سرشماری بتل، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۱ نفر بوده است.
ویل پس شهری در ناحیه سرشماری پرینس آو ویلز-هایدر ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۸ نفر بوده است.
ایگییوگیگ شهری در بخش لیک اند پنینسولا، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۳ نفر بوده است.
چینیاک شهری در بخش کودیاک آیلند، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۰ نفر بوده است.
پدرو بی شهری در بخش لیک اند پنینسولا، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۰ نفر بوده است.
تاکوتنا شهری در ناحیه سرشماری یوکان-کویوکوک، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۰ نفر بوده است.
ادنا بی شهری در ناحیه سرشماری پرینس آو ویلز-هایدر ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۹ نفر بوده است.
رد دویل شهری در ناحیه سرشماری بتل، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۸ نفر بوده است.
لایم ویلج شهری در ناحیه سرشماری بتل، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۶ نفر بوده است.
رمپارت شهری در ناحیه سرشماری یوکان-کویوکوک، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۵ نفر بوده است.
سفرهای دور و دراز هامی و کامی در وطن نام مجموعه داستانی بود که توسط نادر ابراهیمی در سالهای ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ نوشته شد. خلاصه. استاد مهروند با همکاری دوستانش که می کوشند برنامه ای به نام طرح تربیتی و آموزشی برای کودکان ۱۱ تا ۱۳ ساله اجرا کنند. برای این طرح دو نوجوان به نام های هامی (همایون) و کامی (کامبیز) برمی گزینند. پس از پایان مرحله آموزش مهارت ها، و اطمینان از دریافت نسبی چگونگی طرح از سوی هامی و کامی، همهٔ وسیله ها و ابزاری که برای یک زندگی مستقل لازم است، در دسترس آن دو گذاشته می شود. (حتی ماشین) دو نوجوان با دلهره و شور بسیار از خانواده ها و دوستان خود خداحافظی می کنند و سفر دور و دراز خود را به اقصا نقاط ایران آغاز می کنند. در این سفرها، پژوهشگران بدون اینکه بچه ها بداننداز دور مواظب بچه ها هستند. بچه ها آزادند هر کاری دوست دارند انجام بدهند، به هرجا می خواهند بروند و هر باوری که دارند به زبان بیاورند و انجام بدهند. عنوان قسمت ها. این مجموعه به صورت مجله در سالهای 2536 و 2537 در 16 قسمت توسط انتشارات سروش منتشر شد عنوان قسمتها به قرار زیر است: 1- مهمانی فراموش نشدنی 2- در جستجوی دو بچه کاملا معمولی 3- شما
بچه ها را مجبور می کنید که یاد بگیرند 4- چه کنیم؟ کجا برویم؟ 5-روزهای بد، شبهای بد 6- ما باید زندگی کردن را یاد بگیریم 7- هیچ وقت احوال مُرغی را که به همسایه ات بخشیده ای ازش نپُرس! 8- راه بچه ها را نبند از دور مراقبشان باش 9-10- اگر پوششی نباشد، چه به روز بچه ها می آید؟ 11-12- آیا هامی و کامی همسفر تازه ای پیدا می کنند؟ 13-14- یک ماجرای خوب و غم انگیز 15-16- شبی که هرگز از یاد بچه ها نخواهد رفت فیلم. مجموعه فیلمی هم، به همین نام درسالهای ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ توسط نادر ابراهیمی ساخته شد. ترانه فیلم. محمد نوری برای این سریال ترانه ای خوانده که شعر آن را نادر ابراهیمی گفته است. ترانه با این عبارات آغاز می شود:
سید محمدحبیب محمدی (زاده ۱۲۸۳ لاهیجان – درگذشته ۱۳۵۰) نقاش لاهیجانی، پدر نقاشی مدرن گیلان و از نخستین نقاشان ایرانی است که طبیعت و زندگی شهری در آثارش جلوه ای خاص یافته است. زندگی. سید محمدحبیب محمدی در سال ۱۲۸۳ خورشیدی در حاجی طرخان لاهیجان زاده شد. پدر و عموی وی، که برخی اصلیت آن ها را از لنگرود دانسته اند، از تجار ایرانی مقیم باکو در دوران حکومت تزاری بوده اند و جد حبیب محمدی، «سیدمحمد خوشنویس»، از خطاطان بنام دوران خود بود. وی از کودکی به نقاشی علاقه مند بود و در سنین نوجوانی نزد نقاش مهاجر آلمانی «ورت کرت» و استاد مشهور «ولاسف»، عضو فرهنگستان ایتالیا، به فراگیری نقاشی پرداخت. محمدی پس از اخذ دیپلم آکادمی نقاشی به مسکو سفر کرد و در رشتهٔ مجسمه سازی به تحصیل پرداخت. وی زیر نظر «گوتوف»، مجسمه ساز معروف و عضو آکادمی روسیه، هنر مجسمه سازی را فرا گرفت. پس از فراغت از تحصیل در مدارس باکو به تدریس و تعلیم پرداخت و به خلق آثارش پرداخت. حاصل کار و کوشش و فعالیت های هنری او در این دوران ۳۶۰ تابلو بود که هنگام بازگشت به ایران در سال ۱۳۱۷ توسط دولت شوروی ضبط شد؛ به این بهانه که این تابلوها جزء آثار هنری کشور بوده و خ