Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ید. کار در NII-۱۰۱۱ کمی بعد شروع شد. در مرحله دوم توسعه، از سال ۱۹۶۰ تا یک آزمایش موفقیت آمیز در سال ۱۹۶۱، بمب "اقلام ۶۰۲" نامیده شد و در KB-۱۱ (وی اِن آی آی ای اف) توسعه یافت، به کل در حال توسعه بود، و علاوه بر او، طرح فیزیکی توسط آندری ساخاروف، یون اسمیرنوف و یو تروتنف در حال پایه گذاری بود. محصول ۲۰۲. پس از آزمایش موفقیت آمیز آردی اِس-۳۷، کارمندان کابِ-۱۱ (ساخاروف، زلدویچ و دوویدنکو) یک محاسبات اولیه را انجام دادند و در ۲ فوریه ۱۹۵۶، یادداشتی را با پارامترهای هزینه به نیکولای ایوانو پاولوف تحویل دادند. ۱۵۰ مگاتن (۶۲۸ Pj) و امکان افزایش قدرت به ۱ گیگاتن تی ان تی! (4.2 EJ) پس از ایجاد دومین مرکز هسته ای در سال ۱۹۵۵ - NII-۱۰۱۱، در سال ۱۹۵۶، با مصوبه شورای وزیران، این مرکز وظیفه توسعه شارژ فوق العاده پرقدرت را به عهده گرفت که به نام "پروژه ۲۰۲" نامیده شد. در ۱۲ مارس همان سال، پیش نویس قطعنامه مشترک کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (کمیته مرکزی CPSU) و شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی در مورد تهیه و آزمایش محصول ۲۰۲ به تصویب رسید. این پروژه برنامه ریزی کرد تا نسخه ای از آردی اِس-۳۷ را با ظرفیت ۳۰ مگاتن
(۱۲۶ PJ) توسعه دهد. RDS-۲۰۲ با حداکثر آزادسازی توان محاسبه شده ۵۰ مگاتن (۲۰۹ PJ)، با قطر ۲.۱ متر (۶ فوت ۱۱ اینچ)، طول ۸ متر (۲۶ فوت)، وزن ۲۶ تن (۲۹ تن کوتاه) طراحی شده است. با یک سیستم چتر نجات و از نظر ساختاری با هواپیمای حامل Tu-95-202 که مخصوصاً برای استفاده از آن ساخته شده است، هماهنگ شده بود. در ۶ ژوئن ۱۹۵۶، گزارش NII-۱۰۱۱ دستگاه گرما هسته ای RDS-۲۰۲ را با قدرت طراحی تا ۳۸ مگاتن (۱۵۹ PJ) با وظیفه مورد نیاز ۲۰-۳۰ مگاتن (۸۴-۱۲۶ PJ) توصیف کرد. در واقع، این دستگاه با قدرت تخمینی ۱۵ مگاتن (۶۳ PJ) توسعه داده شد، پس از آزمایش محصولات "۴۰جی اِن"، "۲۴۵" و "۲۰۵" تست های آن نامناسب تشخیص داده شد و لغو شد. بمب تزار با طراحی اصلی خود - آراِن۲۰۲ - در چندین مرحله و فرآیند متفاوت است. بمب تزار یک بمب سه مرحله ای با طراحی مرحله دوم و سوم تروت نو-بابائو بود، با بازده ۵۰ مگاتن! این انرژی معادل ۱۵۷۰ برابر انرژی ترکیبی بمب هایی است که هیروشیما و ناکازاکی را ویران کردند!! ۱۰ برابر انرژی ترکیبی همه مواد منفجره معمولی مورد استفاده در جنگ جهانی دوم، یک چهارم بازده تخمینی سال ۱۸۸۳. فوران کراکاتوآ، و ۱۰ درصد از بازده ترکیبی همه آز
مایش های هسته ای دیگر تا به کنون! یک بمب هیدروژنی سه مرحله ای از یک بمب اولیه شکافت برای فشرده سازی یک ثانویه هسته ای استفاده می کند، مانند بیشتر بمب های هیدروژنی، و سپس از انرژی حاصل از انفجار برای فشرده کردن یک مرحله گرما هسته ای بسیار بزرگ تر استفاده می کند. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه بمب تزار دارای چندین مرحله سوم به جای یک مرحله بسیار بزرگ است. RDS-۲۰۲ بر اساس اصل انفجار تشعشع مونتاژ شد، که قبلا در هنگام ایجاد RDS-۳۷ آزمایش شده بود. از آنجایی که از یک ماژول ثانویه بسیار سنگین تر از RDS-۳۷ استفاده می کرد، نه یک، بلکه دو ماژول اصلی (شارژ) که در دو طرف مخالف ماژول ثانویه قرار داشتند، برای فشرده سازی آن استفاده شد. این طرح شارژ فیزیکی بعدها در طراحی AN-۶۰۲ مورد استفاده قرار گرفت، اما خود شارژ حرارتی AN-۶۰۲ (ماژول ثانویه) جدید بود. شارژ حرارتی RDS-202 در سال ۱۹۵۶ تولید شد و برای آزمایش در سال ۱۹۵۷ برنامه ریزی شد، اما آزمایش نشد و در انبار قرار گرفت. دو سال پس از ساخت RDS-202، در ژوئیه ۱۹۵۸، تصمیم گرفته شد که آن را از انبار خارج کرده، برچیده و از واحدهای اتوماسیون استفاده و قطعات را برای کارهای آزمایشی شار
ژ کند (دستور شماره ۲۷۷ وزارت ماشین سازی متوسط ​​به تاریخ ۲۳ می. ۱۹۵۷). کمیته مرکزی CPSU و شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی پیش نویس قطعنامه مشترکی را در ۱۲ مارس ۵۶ در مورد تهیه و آزمایش izdeliye ۲۰۲ به تصویب رساندند که به شرح مختصری بود.
سسیل رودز، بازرگان و سیاستمدار بریتانیایی در جنوب آفریقا بود که یکی از مشهورترین حامیان سیاستهای استعمارگرانهٔ بریتانیا به شمار می رفت. زندگی. سسیل رودز در سال ۱۸۵۳ در هرتفوردشر انگلستان، متولد گردید. او پنجمین فرزند خانواده بود. به علت بیماری آسم او، خانوادهٔ وی، او را به آفریقا فرستادند چرا که عقیده داشتند، هوای گرم آنجا به بهبود او کمک خواهد کرد. او مؤسس شرکت الماس د بیرز می باشد که امروزه بیش از ۴۰ درصد از سهم بازار الماس جهان را به خود اختصاص داده است. رودز همچنین به عنوان مؤسس کشور رودزیا شناخته می شود که بعدها به دو کشور رودزیای شمالی و جنوبی تقسیم شد و امروزه آنها را با نام های زیمبابوه و زامبیا می شناسیم. دانشگاه رودز در آفریقای جنوبی نیز به نام او نامگذاری شده است.
مسجد جامع سامرا یکی از مسجدهای مشهور دورهٔ خلافت عباسیان در شهر سامرای عراق است که در سال ۲۳۷ (قمری) / ۸۵۲ میلادی بنیاد شد و سازهٔ پرآوازهٔ آن، مناره اش است که به "الملویة" (به معنای:پیچاپیچ، پیچیده گردان) مشهور است. ساخت این مسجد در سال ۸۴۸ میلادی آغاز شد و در سال ۸۵۲ م در دوره خلافت متوکل علی الله - که پایتخت خلافت را از بغداد به سامرا برد- پایان یافت. مسجد جامع سامرا، در دوران عباسی ها ساخته شد که مناره حلزونی شکلی که دارد از مهمترین شاخصه های آن به شمار می رود، این مناره با ارتفاع ۵۳ متر یکی از بلندترین مناره های جهان اسلام محسوب می شود. از جمله اقداماتی که خلیفه عباسی در این شهر انجام داد، ساخت مسجد جامعی وسیع در وسط شهر بود که در نهایت زیبایی و ظرافت در سالهای ۲۳۷–۲۳۳ ساخته شد. این مسجد ۵۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد و به صورت ۵ حلقه دایره ای است که بر روی هم سوار شده اند و همه اینها بالای سطحی مربع شکل قرار دارند. این حلقه های دایره ای در پایان به اتاقکی منتهی می شوند. امروزه از این مسجد تنها دیوار بیرونی و مناره حلزونی شکل معروف آن با نام ملویه، بر جای مانده است. برخی منارهٔ منحصربه فرد را تحت تأ
ثیر زیگورات های بین النهرین و برخی دیگر تاثیر مناره شهر گور (فیروزآباد) مربوط به دوران ساسانی را پررنگ تر دانسته اند. مقدسی درباره آن گوید که در جلال و عظمت به مسجد دمشق مانند است. ستون های مرمر سقف ها را نگاه می دارد و مناره بلندی نیز دارد. ارتفاع مناره آن را یاقوت نیز تایید کرده است و گوید از این جهت آن را بلند ساختند که صدای موذن تا مسافت زیاد برود. این مناره از هر طرف تا یک فرسخی دیده می شود. تاریخ. مسجد جامع شهر سامرا (مسجد جامع جمعه ، جامع ملویه) را خلیفه عباسی المتوکل از سال 848 تا 851 م. در عراق امروزی ساخت. علت شهرت این بنا مناره مارپیچ (حلزونی) آن است که یکی از کم نظیرترین و بلندترین مناره های جهان اسلام است. این مسجد در زمان خود از بزرگ ترین مساجد بوده است که امروزه نیز بقایای مشخصی از آن باقی مانده است. این مسجد ، مسجد جامع است. همیشه نخستین مسجد هر شهر را مسجد جامع می نامند؛ و چون این مسجد به منبر مجهز است خطبه نماز جمعه در آن خوانده می شود. در اصل مسجد جامع هر شهر فقط یکی است. مسجد جامع سامرا در کنار یک مجموعه قصر ساخته شد که در زمان خود 35000 نمازگزار را در فضای سرپوشیده و حیاط خود جای می داد.
سبک معماری. مسجد جامع سامرا در زمان عباسیان ، خلیفه المتوکل ساخته شد. سبک معماری مسجد ، سبکی نوین در معماری آن زمان به حساب می رفت. به گفته برخی از باستان شناسان این مسجد از زیگورات های قدیم بابلی الگو برداری شده است؛ اما عده ای دیگر این امر را به علت اینکه در آن زمان احتمال وجود زیگورات سالم بسیار کم بوده ، رد کرده اند. اندیشه تاثیرپذیری برج های مراقبت و برج های آتش از زیگورات ها همواره وجود داشته است زیرا برج هایی که دسترسی به بالای آن ها از طریق نردبان صورت گرفته و در بالای آن ها اتاقکی برای مراقبت ، ارتباط با شهر و روشن کردن آتش وجود داشته و برخی از آن ها به شکل چند ضلعی بوده اند درمناطق مختلفی از عراق دیده شده است. اولگ گرابار باستان شناس و تاریخ نگار معتقد است منشا مناره ی مارپیچ نوع خاصی از برج های مارپیچ دوره ی ساسانی در ایران است که هنوز هدف ساخت آن ها مشخص نیست. ستون های این مسجد مثل مسجد کوفه در عراق یادآور آپاداناهای شاهان هخامنشی است. هرچند دقیقا مشخص نیست سبک ساخت مسجد و مناره مارپیچ آن از کجا الگوبرداری شده؛ اما مشخص است که ارتباطی با معماری کلاسیک یا مسیحی ندارد. مصالح. سامرا شهری بود که توسط
معتصم عباسی بنا شد و پایتخت عباسیان از بغداد به سامرا منتقل شد. در بناهای این شهر از سنگ استفاده نمی شده بلکه از آجر در همه جای بنا استفاده می شده است. تزیینات بنا گچی بوده و تاثیر هنر ساسانی در آن دیده می شده است. مسجد جامع سامرا هم مثل باقی بناهای شهر سامرا بوده و در آن از آجر استفاده شده است؛ همچنین قوس ها به وسیله پایه هایی از خشت که از گچ پوشیده شده بود نگه داشته شده بود. بناهای مشابه. این سبک معماری در دوره اول عباسی رواج بسیار داشت اما بعدها از محبوبیت این سبک کاسته شد و معماران این سبک را نامانوس دیدند. به همین علت نمونه های مشابه آن بسیار کم است. مناره ای مشابه ملویه در کنار مسجد ابولدوف واقع در شهر سامرا بنا شد و مشابه گنبد مسجد نیز در کنار قصر تاج ساخته ی المکتفی؛ ساخته شد. این گنبد به قبه الحمار معروف است؛ زیرا خلیفه سوار بر الاغی کوچک از آن بالا میرفته است. شیوه ساخت اینگونه برج ها به چین هم رسید و در قرن یازدهم یا سیزدهم یکی از ویژگی های سازه های شاهانه ی چین بود. از سوی دیگر احمد بن طولون که دوران جوانی خود را در سامرا سپری کرده بود؛ در بنای جامع خود (مسجد ابن طولون) در قاهره مصر از این بنا و م
عماری شهر سامرا الگو برداری کرد. طراحی بنا. امروزه بقایای نسبتا آشکاری از مسجد باقی مانده اما نمی توان به طور واضح فضای داخلی آن را تجسم کرد؛ اما سبک خاص تزیینی، پلان مستطیل شکل، شکل ستون ها، حرم بزرگ تر نسبت به بقیه مساجد، پنجر ها و مناره مارپیچ این بنا را متمایز می کند. دیوارهای خارجی مسجد به طول 240 و عرض 156 متر باعث شده که مسجد جامع از نظر ضخامت و وسعت جزو مهم ترین بناهای اسلامی در دوره های مختلف به شمار برود. زیاده U شکل مسجد 443 در 375 متر مسجد را احاطه کرده بود. مسجد دارای 17 راهرو و داخل مسجد (حرم مسجد) 9 دالان بود. علاوه بر رواق های متعدد برای نماز 464 ستون وجود داشت.ا ارتفاع فضای داخلی 11 متر بود. قوس ها به طور مستقیم روی پایه های خشتی پوشیده شده از گچ قرار گرفته و سقف پوشیده از مواد ابتدایی بود. زیر سقف ستونی پوشیده از آجر قرار داشت که با باقی ستون ها زاویه 90 درجه تشکیل می داد. تعداد درهای این بنا 16 در بود که 6 در در شرق ، 5 تا در غرب ، 2 در در جنوب (کنار محراب) و سه در در شمال بود. داخل حیاط، در 4 ردیف ایوان ها قرار داشتند. فواره آب بزرگی در میان حیاط وسیع مسجد قرار داشت که در زمان خود هیچ گاه
آب آن قطع نمی شد. این آبنما گنبدی بود و با موزاییک و سنگ تزئین شده بود. درهای مسجد 13 تا بود که 5 در در جوانب طولی (مجموعا 10 در )و 3 تای آن ها در جانب ورودی قرار داشت. مناره مارپیچ که ویژگی خاص این مسجد به شمار می رود (همان ملویه) در سمت دیوار شمالی و بر روی محور مرکزی قرار دارد که درباره آن توضیح داده می شود. تزئینات. کندکاری های گچی داخل بنا که طرح های گلدار و هندسی است، تزیینات این بنا را شامل می‎ شده است و روشنایی داخل بنا از یک ردیف پنجره صورت می گرفته است. طبق گفته مورخان عرب دیوارهای مسجد با صفحات لعابدار یا شیشه ای پوشیده شده بود؛ که البته DGA عراق با توجه به آثار باقی مانده از صفحات شکسته ی شیشه ای آبی تیره در محوطه مسجد این گفته را تایید می کند. سازه. در رابطه با سازه مسجد، با توجه به اینکه امروزه بقایای آشکاری از بنای مسجد باقی مانده اما نمی توان فضای داخلی آن را تصور کرد، نمیتوان مطالب دقیقی گفت؛ اما همانطور که پیش تر هم اشاره شد بنا از گچ و آجر ساخته شده است. قوس های داخل بنای مسجد به طور مستقیم روی پایه های خشتی پوشیده شده از گچ قرار داشتند و سقف پوشیده شده با مواد اولیه بود.محراب مسجد مستطیل ش
کل و زیاده آن U شکل بود. کوشکی هم در پشت محراب مسجد قرار داشت. ساختمان بیرونی مسجد 44 برج نیم دایره داشت. سازه این مسجد نسبتا محافظه کارانه، ساده و سنتی است. سازه ای که این مسجد را متمایز می کند مناره مارپیچ آن که به ملویه معروف است می باشد. این بنا ویژگی های خاص خود را داراست که در ادامه در رابطه با آن نکاتی ذکر شده است. مناره مارپیچ. این مسجد به خاطر شکل مارپیچ مناره خود به ملویه (ملویه به معنای مارپیچ و یا حلزونی است.) معروف شده است. این مناره شاهکار معماری آن زمان بوده و از زمان ساخت تا کنون جزو عجایب معماری به حساب می آید. در آن زمان مناره مارپیچ مسجد جامع سامرا بلندترین مناره بوده است؛ اما بعدتر دوازدهمین مناره بلند در میان مناره های مساجد شناخته شد؛ که از جنس سنگ و آجر است. این مناره دقیقا بر روی محور مرکزی مسجد و در فاصله 27.30 متری دیوار شمالی مسجد قرار دارد. ارتفاع مناره 50 متر (طبق برخی منابع 53 متر) است که به روی دو سکو مربعی شکل ساخته شده و بنایی مارپیچ گرداگر آن تا نوک مناره بالا می رود. سکوی مربعی اول و زیرین به ضلع 31.30 و ارتفاع 2.5 متر ، دارای 6 در در سمت دیوار شمالی مسجد (یعنی ضلع جنوبی منا
ره) و 9 در در سه جهت دیگر (هر جهت سه در) و تشکیل شده از 33 طاقچه است. سکوی دوم یا همان سکوی بالایی روی سکو اول قرار دارد و از آن کوچک تر است. طول سکو دوم 30.10 و ارتفاع آن 1.60 متر است. ارتفاع پایه مناره جمعا به 4.10 متر می رسد که بقایای پله های آجری شیب دار روی آن پیدا شده است. این پلکان برای صعود به بالای سکوها استفاده می شده و مناره را به مسجد متصل می کرده. طول پلکان 25 متر و عرض آن 12 متر بوده که فاصله 2.5 متری از دیوار شمالی مسجد را به بالای سکوی دوم (یعنی جایی که پله های سازه حلرونی شروع می شود) وصل می کرده است. بدنه ماذنه یا همان بنای مارپیچ در پنج طبقه که در هر طبقه از مساحت آن نسبت به طبقه قبل کاسته می شده، روی دو سکو مربعی بنا شده است. ارتفاع طبقات به ترتیب اینگونه است : طبقه اول : برابر با دیوار شمالی مسجد یعنی 10.20 متر ، طبقه دوم : 8.12 متر ، طبقه سوم: 8.83 متر ، طبقه چهارم: 8.10 متر و طبقه پنجم : 5.40 متر بر روی طبقه پنجم بنایی با ارتفاع 5.40 متر به شکل استوانه و دارای هشت انحنا و قوس های نوک دار در اطراف آن وجود دارد. قوس های موجود به خاطر شکل استوانه ای و دایره ای این بخش حجم های متفاوت دارند
که ارتفاعشان 2.25 متر و عرض آن ها بین 1.10 تا 1.15 متر است. هریک از این قوس ها در چهارچوبی با عرض 1.90 و ارتفاع 2.90 متر بر روی پایه هایی استوانه ای شکل با قطر 40 سانتی متر قرار گرفته اند. پلکانی حلزونی دارای 399 پله که از وسط سمت جنوبی مناره (یعنی طرف دیوار شمالی مسجد و پایان پلکانی قبل تر توضیح داده شد) شروع می شود و تا بالا ادامه دارد گرادگر طبقات ساخته شده است. باتوجه به شکل دایره ای و شیب بنا اندازه هریک از پله ها بین 2.5 متر در 57 سانتی متر و 1.90 متر در 65 سانتی متر متغیر است. پایان این پلکان همسو با جهت جنوبی و بالای مناره است. پایان پلکان حلزونی به ورودی ای با سقف آجری طاقدار به عرض1.10 و ارتفاع 2.90 متر می رسد. این ورودی در یکی از انحناهای گفته شده وجود دارد که به راه پله ای پرشیب می رسد. این راه پله در ابتدا مستقیم و بعد مارپیچ می شود که انتهای این 22 پله به بالاترین نقطه بنا و ارتفاع 50 متری می رسد. ترمیم و نگهداری. این مسجد در طی سالیان مختلف و در جنگ های مختلف خرابی های بسیاری را تجربه کرده است. در زمان حمله مغول ها این مسجد تخریب شد و دیوار بیرونی و مناره باقی ماند. در زمان حمله آمریکا به عراق
و در زمان حمله داعش مسجد جامع المتوکل آسیب هایی دیده است و امروزه مسجد قابل استفاده نیست. از دیگر علت های آسیب به بنا آب و هوای عراق است. در سال1936 میلادی هیئتی جهت صیانت و مراقبت از مسجد تشکیل شد. این گروه در محافظت و مراقبت از مسجد نقش مهمی ایفا کرد. در سال 1970 میلادی مدیریت آثار عامه مجددا متوجه اهمیت این بنا شد و گروهی کارمندان متخصص را برای ترمیم مناره و مسجد قرار داد. این گروه ماذنه هایی که نفوذ رطوبت در آن صورت گرفته بود را مرمت کرد. سپس برای تکرار نشدن این اتفاق کف مناره را گچ کاری کردند. آجرهای جدیدی را جایگزین آجرهای قدیمی کرده و برای صعود آسان تر پلکانی جدید در بخش جنوبی قرار دادند. پلکان مارپیچ اصلی هم ترمیم شد. در بالای مناره قوس ها و منحنی ها بازسایی و نوک مناره در مقابل عوامل مخرب طبیعی مقاوم شد. مدیریت آثار عامه قصد داشت برای امنیت بیشتر حصاری آهنین دور مناره بکشد که این امر صورت نگرفت. سال 2005 میلادی در یک بمب گذاری مناره مسجد تخریب شد. در سال 2015 یونسکو و دولت عراق توافقی را در رابطه با حفاظت از مسجد و محوطه تاریخی سامرا امضا کردند که به موجب آن مسجد هم بازسازی می شد.
مرد خانواده مجموعه ای کمدی است که از شبکه فاکس پخش می شود. آن چه در پی می آید فهرست صداپیشگان این پویانمایی است.
رمزنگاری کلید عمومی یا رمزنگاری نامتقارن یک سیستم رمزنگاری است که از یک جفت کلید استفاده می کند: کلید عمومی که ممکن است به طور گسترده منتشر شود، و کلید خصوصی که فقط برای مالک شناخته شده است. تولید چنین کلیدهایی به الگوریتمهای رمزنگاری که بر اساس مسائل ریاضی و برای تولید توابع یک طرفه هستند، وابسته است. امنیت کارآمد فقط نیاز به حفظ کلید خصوصی دارد. کلید عمومی را می توان آشکارا و بدون اینکه امنیت را به خطر اندازد، منتشر کرد. در چنین سیستمی، هر شخص می تواند با استفاده از کلید عمومی گیرنده، پیام را رمزگذاری کند اما آن پیام رمزگذاری شده فقط با کلید خصوصی گیرنده قابل رمزگشایی است. احراز هویت قوی نیز ممکن است. یک فرستنده می تواند یک پیام را با یک کلید خصوصی ترکیب کند تا یک امضای دیجیتال کوتاه روی پیام ایجاد کند. هر کسی که کلید عمومی مربوط فرستنده را داشته باشد، می تواند همان پیام و امضای دیجیتال فرضی مربوط را ترکیب کند که بررسی کند که آیا آن امضا معتبر است یا نه، یعنی توسط صاحب کلید خصوصی مربوط ساخته شده است یا نه. الگوریتم های کلید عمومی، عناصر اصلی امنیتی در سیستم های رمزنگاری مدرن، برنامه ها و پروتکل ها هستند که
در مورد محرمانگی، صحت و عدم انکارپذیری ارتباطات الکترونیکی و ذخیره سازی داده اطمینان می دهند. آن ها مطابق استانداردهای مختلف اینترنت از جمله امنیت لایه انتقال (TLS), S/MIME, PGP و GPG هستند. برخی از الگوریتم های کلید عمومی، توزیع کلید و رازداری را ارائه می دهند (مثل تبادل کلید دیفی-هلمن)، برخی از آن ها امضاهای دیجیتال را فراهم می کنند (مثل الگوریتم امضای دیجیتال) و برخی از آن ها هر دو را ارائه می دهند (مثل RSA). شرح. پیش از اواسط دهه ۱۹۷۰ تمام سیستم های رمزگذاری از الگوریتم های کلید متقارن استفاده می کردند که در آن کلید رمزنگاری یکسانی با الگوریتم اساسی توسط فرستنده و گیرنده استفاده می شود که هردو باید آن را مخفی نگه دارند. کلید در چنین سیستمی پیش از هرگونه استفاده از سیستم لزوماً باید از طریق یک کانال امن بین طرفین ارتباط تبادل شود. این نیاز اصلاً بی اهمیت نیست و وقتی تعداد شرکت کنندگان افزایش یابد یا وقتی کانال های امن برای تبادل کلید در دسترس نباشند یا وقتی کلیدها مکرراً تغییر کنند (که کار معقولی در رمزنگاری است)، خیلی سریع غیرقابل مدیریت می شود. به طور خاص، اگر پیام ها از سایر کاربران مخفی بماند، یک کلید
جداگانه برای هر جفت ممکن از کاربران لازم است. در مقابل، در یک سیستم کلید عمومی، کلیدهای عمومی می توانند به طور گسترده و آشکارا پخش شوند و فقط کلید خصوصی باید توسط صاحبش ایمن نگه داشته شود. دو مورد از شناخته شده ترین کاربردهای رمزنگاری کلید عمومی عبارت اند از: یک مسئله مهم؛ اثبات این است که یک کلید عمومی خاص معتبر است؛ یعنی صحیح است و متعلق به شخص یا موجودیتی است که ادعا شده است و شخص ثالث مخربی آن را دستکاری یا جایگزین نکرده است. چند روش ممکن وجود دارد، از جمله: مفاهیم زیرساخت کلید عمومی. زیرساخت کلید عمومی یا PKI؛ زیرساختی است که بر اساس اعتماد و نه امنیت؛ طراحی و پیاده سازی شده است و هدف آن؛ برقراری امنیت و آرامش خاطر کاربران شبکه های کامپیوتری است. PKI را می توان به صورت مجموعه سخت افزار، نرم افزار، کاربران، سیاست ها و رویه هایی که برای ایجاد، مدیریت، ذخیره، توزیع و ابطال گواهی مبتنی بر رمزنگاری با کلید عمومی مورد نیاز می باشند؛ تعریف نمود. رمزنگاری به عنوان یکی از روش های قابل اعتماد جهت فراهم آوردن سرویس های امنیتی قابل استفاده می باشد، ولی امروزه به صورت کلی تری جهت فراهم آوردن ابزارهایی که می توانند سر
ویس هایی را برای امنیت اطلاعات و داده ها ارائه نمایند، استفاده می شود. برای هر دو عمل رمزنگاری و تصدیق هویت کلید عمومی از زوج کلید (یک کلید عمومی و یک کلید خصوصی) استفاده می شود. در رمزنگاری، فرستنده با کلید عمومی فایل را رمزگذاری می کند و گیرنده پس از دریافت، آن را با کلید خصوصی خود از رمز خارج می کند؛ و در بحث تصدیق هویت، فرستنده با کلید خصوصی خود پیام را امضا می کند و گیرنده، پیام فرستنده را با کلید عمومی تصدیق می نماید. ساختار موجودیت های PKI. ارتباط بین موجودیت های PKI طی یک ساختار کلی ارائه می شود. زوج کلیدهای چندتایی. هر موجودیت PKI می تواند چند زوج کلید داشته باشد. بین یک زوج کلید و یک «نقش» یک تناظر قوی وجود دارد؛ مثلاً ممکن است یک موجودیت از یک کلید برای امضای یک خرید برای بخش کاری خودش و از کلید دیگر برای امضای یک فرم کرایه فیلم و از یکی دیگر برای امضای یک ایمیل شخصی استفاده کند. مفهوم زوج کلیدهای چندتایی برای هر موجودیت برای بعضی از محیطها به دلیل نقش های مختلفی که موجودیت ایفا می کند منطقی است، چون هر زوج کلید در حوزه کوچکی از کاربرد محدود شده است. برای صورت گرفتن تمام وظایفی که با یک نقش مشخص در
ارتباط است، یک موجودیت PKI نیاز است که چند زوج کلید داشته باشد. زوج کلیدهای مختلف می توانند کاربردهای متفاوت داشته باشند. خصوصاً اینکه یک زوج کلید در الگوریتم امضای دیجیتال (DSA) زمانی که بر طبق خصوصیاتی پیاده سازی شده است، نمی تواند برای رمزگذاری یا رمزگشایی بکار رود. به طور مشابه زوج کلید DH نمی تواند برای امضا نمودن داده ها و راست آزمایی امضا بکار رود. به علاوه حتی یک زوج کلید بر اساس الگوریتم RSA _ که به صورت ریاضی برای تصدیق، یکپارچگی، محرمانگی یا معاوضه کلید بکار می رود_ ممکن است به وسیله سیاست ها، احکام، یا انتخاب پیاده سازی برای استفاده تک منظوره محدود شود. کشف رمز کلید. موضوع کشف رمز کلید در دو حوزه مورد بحث قرار می گیرد: در حالت اول، به محض اینکه شخصی متوجه می شود که کلید خصوصی اش کشف رمز شده است، باید اقدامات زیر را انجام دهد: پیامد کشف رمز کلید یک موجودیت نهایی، بستگی به نوع کلید دارد. اگر کلید امضاکننده کشف رمز شده باشد، دارنده این کلید باید گواهی مورد نظر را باطل کند و همین کار از دسترسی بیشتر افراد غیرمجاز جلوگیری خواهد کرد. اما اگر کلید کشف رمز شده، کلید خصوصی و برای از رمز درآوردن اسناد باشد
، بعلاوه نکته بالا، باید تمام اسنادی که با این کلید از رمز خارج می شدند و کلیدهایی که این اسناد را به رمز درآورده اند، شناسایی شوند. بازیابی و آماده سازی در برابر حوادث. آگاه ساختن طرف اعتمادکننده. در صورتی که کلید CA کشف رمز شود، به دلیل تعدد افراد، وی نمی تواند به طرف های اعتمادکننده اطلاع دهد که این مسئله اتفاق افتاده است و هیچ راه قابل اعتمادی برای این شکل از اطلاع رسانی وجود ندارد. یک راه اطلاع رسانی از طریق پیام های CRL است که آن را با ارائه یک مکانیزم بیان می کنیم. در این مکانیزم، CRL شامل کلید کشف رمز شده می باشد که توسط کلید خصوصی جدید CA صادر و امضا شده است. اعضای اعتمادکننده این امضا را با بازیابی کلید عمومی CA و محاسبه عدد HASH این کلید معتبر می شمارند و آن را با عدد HASH قبلی در گواهی قدیمی CA مقایسه می کنند. این مکانیزم نیاز بدان دارد که CA در زمان گواهی کردن زوج کلید فعلی، زوج کلید بعدی را نیز تولید کند. آماده سازی. در شرایط کشف رمز CA باید اقدامات زیر را در جهت کاهش آسیب ها انجام دهد: بازیابی. تنها راه بازیابی این است که به PKI دوباره ارزش دهی شود؛ بنابراین یک کلید از سمت CA تولید می شود و یک
کپی از کلید عمومی در محل هر موجودیت PKI قرار داده می شود. به عبارتی PKI باید برای موجودیت ها به شکلی ساخته شود که انگار هیچ وقت وجود نداشته است. مدیریت گواهی مستقل. اگر یک کلید عمومی در چند گواهی قرار داده شده و کلید خصوصی در معرض خطر باشد، باید به یاد داشت که کدام گواهی ها دارای این کلید بودند تا بتوان آن ها را باطل نمود. عدم ابطال هرکدام از این گواهی ها می تواند منجر به یک ریسک امنیتی جدی شود. در مقابل، چنین ریسکی کاهش می یابد اگر کلید عمومی فقط در یک گواهی ظاهر شود؛ چون بار اجرایی یافتن و ابطال یک گواهی به مراتب کمتر است. بعلاوه، گواهی های جداگانه در ارتباط با زوج کلیدهای جداگانه، از نظر ساخت مستقل اند: آن ها از نظر دورة اعتبار، سیاست ها، کاربرد و رویه های مدیریتی مستقلند؛ بنابراین ابطال یکی از آن ها بر بقیه اثرگذار نیست. داشتن یک کلید عمومی در چند گواهی، مدیریت آن را پیچیده می کند. پشتیبانی از عدم انکار. برای پشتیبانی از عدم انکار، شرط لازم آن است که کلید خصوصی همراه با فعالیت عدم انکار مورد نظر (مانند امضای یک رسید برای اثبات انتقال آن) نباید برای بخش های دیگر شناخته شده باشد. در غیر اینصورت، موجودیت مزب
ور به سادگی می تواند اعلام کند که بخش دیگری عدم انکار نموده است؛ بنابراین سرویس عدم انکار به مانع برخورد می کند. کلید خصوصی مربوط به گواهی که هدفش پشتیبانی از عدم انکار است، نباید در معرض دید موجودیت های دیگر قرار گیرد. در بعضی محیطها، لازم است که چنین کلیدهایی تولید شوند تا از کلیدهایی که درگیر با فعالیت های عدم انکار نیستند، توسط یک موجودیت مورد اعتماد نسخه پشتیبان تهیه شود یا این کلیدها در نرم افزار ذخیره گردند. کاربردها. بارزترین کاربرد سیستم رمزنگاری کلید عمومی در رمزگذاری ارتباطات برای ارائه محرمانگی است. (یک پیام که یک فرستنده با استفاده از کلید عمومی گیرنده آن را رمزگذاری می کند، فقط با کلید خصوصی گیرنده که جفت آن است می تواند رمزگشایی شود). یک کاربرد دیگر رمزنگاری کلید عمومی، امضای دیجیتال است. از طرح های امضای دیجیتال می توان برای احراز هویت فرستنده استفاده کرد. سیستم عدم بازپرداخت از امضاهای دیجیتال استفاده می کند تا اطمینان یابد که یک طرف نمی تواند با موفقیت در تأیید صحت سند یا ارتباط خود مخالفت کند. کاربردهای دیگری که بر این اساس بنا شده اند، عبارتند از: پول نقد دیجیتال، توافق نامه کلید تصدیق شده
با گذرواژه، خدمات مهرزنی، پروتکل های عدم بازپرداخت و… از آنجا که الگورکاربردهایتم های کلید نامتقارن تقریباً همیشه دارای محاسبات بسیار بیشتری از الگوریتم های کلید متقارن هستند، در بسیاری از موارد رایج است که با استفاده از یک الگوریتم تبادل کلید، یک کلید را مبادله می کنند و سپس داده ها را با استفاده از آن کلید و یک الگوریتم کلید متقارن انتقال می دهند. PGP و SSH و خانواده طرح های SSL/TLS از این روش استفاده می کنند و به همین دلیل به آن ها رمزنگاری ترکیبی گفته می شود. نقاط ضعف. مانند همه سیستم های امنیتی، در این سیستم هم شناسایی نقاط ضعف بالقوه مهم است. الگوریتم ها. همه طرح های کلید عمومی در تئوری مستعد «حمله جستجوی کلید نیروی بی رحم» هستند. اگرچه چنین حملاتی در صورتی که میزان محاسبات لازم برای موفقیت (که توسط کلود شانون «عامل کار» نامیده شده است) از دسترس همه مهاجمان بالقوه خارج باشد، عملی نیستند. در بسیاری از موارد، عامل کار به راحتی با انتخاب یک کلید طولانی تر می تواند افزایش یابد؛ اما الگوریتم های دیگر ممکن است عامل کار بسیار کمتری داشته باشند که مقاومت در برابر حمله نیروی بی رحم را بیهوده می کند. برخی الگوری