Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
name="Working Papers No. 163/12"&gt;&lt;/ref&gt; واحد پول آلمان در نیمه نخست سال ۱۹۲۱ نسبتاً پایدار بود و حدود ۹۰ مارک برای هر دلار آمریکا ارزش داشت. از آنجا که جبهه غربی جنگ عمدتاً در خاک فرانسه و بلژیک جریان داشت، آلمان پس از جنگ بیشتر زیرساخت های صنعتی خود را سالم نگه داشت و از نظر اقتصادی در موقعیت بهتری نسبت به کشورهای همسایه مانند فرانسه و بلژیک قرار داشت. اولین پرداخت یک میلیارد مارک طلا در ژوئن ۱۹۲۱ انجام شد، زمانی که موعد آن فرا رسیده بود. در این زمان، پست های گمرکی در غرب آلمان توسط مقامات متفقین اشغال شد تا برنامه پرداخت ها به درستی اجرا شود. با این حال، پس از انجام نخستین پرداخت، مقامات متفق از همه جا به جز شهر دوسلدورف عقب نشینی کردند و در حالی که برخی پرداخت ها به صورت غیرنقدی ادامه یافت، فقط مقادیر اندکی از پرداخت های نقدی در ادامه سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲ انجام شد. از اوت ۱۹۲۱، رئیس بانک رایش، رودلف هاونشتاین، استراتژی ای را آغاز کرد که در آن بدون توجه به تورم، شروع به خرید ارز خارجی با مارک به هر قیمتی کرد؛ و این اقدام تنها سرعت سقوط ارزش مارک را افزایش داد. مقامات آلمانی ادعا کردند این کار برای
پرداخت نقدی بدهی های غرامت به متفقین با استفاده از ارز خارجی انجام می شود. اما کارشناسان بریتانیایی و فرانسوی اظهار داشتند که این اقدام در واقع تلاشی برای نابودی واحد پول آلمان بود تا هم از انجام اصلاحات بودجه ای فرار شود و هم به طور کامل از پرداخت غرامت ها اجتناب گردد؛ ادعایی که اسناد دفتر صدراعظمی رایش نیز از آن حمایت می کرد، چرا که نشان می داد به تعویق انداختن اصلاحات پولی و بودجه ای که می توانست جلوی تورم افسارگسیخته را بگیرد، به عنوان یک مزیت در نظر گرفته شده بود. گرچه این سیاست برای اقتصاد و ثبات سیاسی فاجعه بار بود، اما برای دولت آلمان مزایایی نیز داشت، چرا که با وجود آنکه غرامت های جنگی به مارک کاغذی تعیین نشده بودند، بدهی های داخلی ناشی از جنگ به مارک کاغذی ثبت شده بود، و تورم بالا باعث شد این بدهی ها در برابر درآمدها به شدت کاهش یابند. در نیمه اول سال ۱۹۲۲، مارک در حدود ۳۲۰ مارک برای هر دلار آمریکا تثبیت شد. کنفرانس های بین المللی متعددی برگزار شد؛ یکی از این کنفرانس ها در ژوئن ۱۹۲۲ توسط بانکدار آمریکایی جی.پی. مورگان جونیور برگزار شد. اما این نشست ها به هیچ راه حل عملی منتهی نشد، و تورم وارد مرحله
تورم افسارگسیخته شد، به طوری که تا دسامبر ۱۹۲۲، مارک به ۷٬۴۰۰ مارک در برابر هر دلار آمریکا سقوط کرد. شاخص هزینه زندگی از ۴۱ در ژوئن ۱۹۲۲ به ۶۸۵ در دسامبر همان سال رسید، که افزایش تقریباً ۱۷ برابری را نشان می داد. در ژانویه ۱۹۲۳، پس از آنکه آلمان برای سی وچهارمین بار در طول سی وشش ماه موفق به پرداخت یکی از اقساط غرامت های غیرنقدی خود در قالب زغال سنگ نشد، نیروهای فرانسوی و بلژیکی منطقه روهر، یعنی مهم ترین منطقه صنعتی آلمان را اشغال کردند. در نهایت، از این طریق ۹۰۰ میلیون مارک طلا به عنوان غرامت تأمین شد. واکنش دولت آلمان، اتخاذ سیاست مقاومت بدون خشونت در منطقه روهر بود؛ به این صورت که به کارگران دستور داده شد هیچ کاری که به نفع فرانسوی ها و بلژیکی ها باشد انجام ندهند. در عمل، این سیاست به یک اعتصاب سراسری در اعتراض به اشغال تبدیل شد، اما دولت همچنان باید از این کارگران اعتصابی به لحاظ مالی حمایت می کرد. دولت آلمان برای پرداخت دستمزد این کارگران، شروع به چاپ بی وقفه اسکناس کرد و کشور به زودی با سیل پول کاغذی مواجه شد، که خود بحران تورم افسارگسیخته را شدیدتر کرد. ابر تورم. یک قرص نان در برلین که در پایان سال ۱۹۲
۲ حدود ۱۶۰ مارک قیمت داشت، تا اواخر سال ۱۹۲۳ به ۲۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ (یعنی ۲۰۰ میلیارد یا ۲×۱۰¹¹) مارک رسید. تا نوامبر ۱۹۲۳، یک دلار آمریکا برابر با ۴٬۲۱۰٬۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ (یعنی ۴٫۲ تریلیون یا ۴٫۲۱۰۵×۱۰¹²) مارک آلمان بود. تثبیت. اقتصاد پولی آلمان در آن زمان به شدت تحت تأثیر نظریه چارترالیسم (Chartalism) و مکتب تاریخی آلمان قرار داشت، که این مسئله بر نحوه تحلیل بحران تورم افسارگسیخته تأثیر گذاشته بود. بحران تورم، اقتصاددانان و سیاستمداران برجسته را به جستجوی راهی برای تثبیت واحد پول آلمان واداشت. در اوت ۱۹۲۳، اقتصاددانی به نام کارل هلفریش (Karl Helfferich) طرحی را پیشنهاد داد که طبق آن واحد پول جدیدی به نام «روگن مارک» (Roggenmark – مارک چاودار) منتشر شود که پشتوانه آن اوراق قرضه با پشتوانه رهنی با شاخص گذاری بر اساس قیمت بازار غله چاودار باشد. این طرح به دلیل نوسانات شدید قیمت چاودار نسبت به مارک کاغذی، رد شد. وزیر کشاورزی، هانس لوتر (Hans Luther)، طرحی جایگزین ارائه داد که در آن به جای چاودار از طلا استفاده شد و منجر به انتشار واحد پول جدیدی به نام «رنتن مارک» (Rentenmark – مارک رهنی) گردید که پشتوانه آن اوراق قرضه ای
بود که به قیمت بازار طلا شاخص گذاری شده بودند. این اوراق طلا با نرخ ۲۷۹۰ مارک طلا به ازای هر کیلوگرم طلا، یعنی معادل نرخ مارک طلا پیش از جنگ، شاخص گذاری شده بودند. رنتن مارک ها قابل تبدیل به طلا نبودند، اما ارزش آن ها بر اساس همین اوراق طلا تنظیم می شد. این طرح در قالب احکام اصلاحات پولی در تاریخ های ۱۳ تا ۱۵ اکتبر ۱۹۲۳ به تصویب رسید. بانکی جدید به نام «رنتن بانک» (Rentenbank) نیز توسط هانس لوتر تأسیس شد، زمانی که او به مقام وزیر دارایی منصوب گردید. پس از ۱۲ نوامبر ۱۹۲۳، زمانی که هیالمار شاخت (Hjalmar Schacht) به عنوان کمیسر پولی منصوب شد، بانک مرکزی آلمان (رایش بانک) دیگر اجازه نداشت اوراق خزانه داری دولت را تنزیل کند، که به این معنا بود که چاپ مارک کاغذی نیز متوقف شد. تنها تنزیل اسناد بازرگانی مجاز بود و مقدار رنتن مارک افزایش یافت، اما انتشار آن به طور سخت گیرانه ای کنترل می شد تا فقط در چارچوب معاملات تجاری و دولتی روز انجام شود. رنتن بانک از اعطای اعتبار به دولت و همچنین به سوداگرانی که قادر به دریافت وام در قالب رنتن مارک نبودند، خودداری کرد، چرا که رنتن مارک واحد پول قانونی محسوب نمی شد. در ۱۶ نوامبر
۱۹۲۳، رنتن مارک جدید معرفی شد تا جایگزین مارک های بی ارزشی شود که توسط رایش بانک منتشر شده بودند. دوازده صفر از قیمت ها حذف شد و قیمت های درج شده با واحد پول جدید ثابت ماندند. زمانی که رودلف هاونشتاین، رئیس رایش بانک، در ۲۰ نوامبر ۱۹۲۳ درگذشت، هیالمار شاخت جایگزین او شد. تا ۳۰ نوامبر ۱۹۲۳، حدود ۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ رنتن مارک در گردش بود که این مقدار تا اول ژانویه ۱۹۲۴ به یک میلیارد، و تا ژوئیه ۱۹۲۴ به ۱٫۸ میلیارد رنتن مارک افزایش یافت. در همین حال، مارک های کاغذی قدیمی همچنان در گردش بودند. مجموع مارک های کاغذی تا ژوئیه ۱۹۲۴ به ۱٫۲ سکستیلیون (۱٬۲۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰) رسید و ارزش آن ها همچنان کاهش یافت، به طوری که به یک سوم ارزش تبدیل شده شان به رنتن مارک سقوط کرد. در ۳۰ اوت ۱۹۲۴، قانونی پولی اجازه داد تا یک اسکناس یک تریلیون مارک کاغذی با یک رایش مارک جدید مبادله شود، که ارزش آن برابر با یک رنتن مارک بود. تا سال ۱۹۲۴، یک دلار معادل ۴٫۲ رنتن مارک بود. ارزش گذاری مجدد. در نهایت، برخی از بدهی ها به منظور جبران خسارت اعتباری ناشی از کاهش فاجعه بار ارزش بدهی هایی که پیش از تورم افسارگسیخته به مارک کاغذی تعیین شده بود
ند، دوباره احیا شدند. بر اساس فرمانی در سال ۱۹۲۵، برخی وام های مسکن به میزان ۲۵٪ از ارزش اسمی آن ها در واحد پول جدید بازیابی شدند؛ این مقدار عملاً معادل ۲۵٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ برابر ارزش آن ها در مارک کاغذی قدیم بود، مشروط بر اینکه حداقل پنج سال نگه داری شده بودند. به طور مشابه، برخی اوراق قرضه دولتی نیز به میزان ۲٫۵٪ از ارزش اسمی خود مجدداً اعتبار یافتند، که قرار بود پس از پرداخت غرامت ها پرداخت شوند. بدهی های مربوط به وام های مسکن با نرخ بسیار بالاتری نسبت به اوراق قرضه دولتی بازیابی شدند. بازگرداندن بخشی از بدهی ها و ازسرگیری مالیات گیری مؤثر در اقتصادی که هنوز ویران بود، موجی از ورشکستگی های شرکتی را به راه انداخت. یکی از مسائل مهم در تثبیت تورم افسارگسیخته، ارزش گذاری مجدد بود. این واژه معمولاً به افزایش نرخ مبادله واحد پول ملی نسبت به سایر ارزها اطلاق می شود، اما می تواند به معنای بازیابی ارزش واحد پولی نیز باشد که بر اثر تورم کاهش یافته است. دولت آلمان در آن زمان بین تصویب قانونی برای ارزش گذاری مجدد به منظور پایان دادن سریع به تورم افسارگسیخته، یا تحمل هرج ومرج های سیاسی و خشونت در خیابان ها، یکی را باید انتخ
اب می کرد. دولت با جزئیات استدلال کرد که منافع بستانکاران و بدهکاران باید به شکلی منصفانه و متعادل در نظر گرفته شود. نه شاخص قیمت استاندارد زندگی و نه شاخص قیمت سهام به عنوان معیارهای مناسب تلقی نشدند. محاسبه نسبت تبدیل ارز، تا حد زیادی بر پایه شاخص دلار و شاخص قیمت عمده فروشی انجام شد. به طور کلی، دولت آلمان رویکردی مبتنی بر منطق بازار را دنبال کرد؛ به این معنا که شاخص دلار و شاخص عمده فروشی می توانستند سطح واقعی قیمت ها را در دوران تورم بالا و تورم افسارگسیخته نشان دهند. علاوه بر این، ارزش گذاری مجدد با نرخ تبدیل مارک و دلار آمریکا مرتبط بود تا ارزش مارک طلا (Goldmark) را تعیین کند. در نهایت، قانون ارزش گذاری مجدد وام های مسکن و دیگر مطالبات (Gesetz über die Aufwertung von Hypotheken und anderen Ansprüchen یا Aufwertungsgesetze) در ۱۶ ژوئیه ۱۹۲۵ تصویب شد. این قانون صرفاً نسبت مارک کاغذی به مارک طلا را برای دوره زمانی بین ۱ ژانویه ۱۹۱۸ تا ۳۰ نوامبر ۱۹۲۳ و روزهای پس از آن در نظر گرفت. بدین ترتیب، تورم شدید منجر به پایان یک اصل مهم شد: «هر مارک برابر با یک مارک است»، اصلی که به عنوان اصل ارزش اسمی شناخته می شد
. این قانون در دیوان عالی آلمان (Reichsgericht) به چالش کشیده شد، اما شعبه پنجم دیوان در تاریخ ۴ نوامبر ۱۹۲۵ حکم داد که این قانون با قانون اساسی، حتی با در نظر گرفتن «منشور حقوق و وظایف آلمانی ها» (مواد ۱۰۹، ۱۳۴، ۱۵۲ و ۱۵۳ قانون اساسی)، سازگار است. این پرونده به عنوان یک سابقه مهم برای نظارت قضایی در حقوق آلمان ثبت شد.
وانزه محلی در جنوب غربی برلین، بوروی شتگلیتس-تسلندورف، آلمان است. این غربی ترین محل برلین است. در زمان بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶، مسابقات تیراندازی المپیک در این منطقه انجام گرفت.
دویْچِس اِشْتادیون(به معنای:وَرزِشْگاه آلمان ) ورزشگاهی یادبودی بود که آلبرت اشپر برای محل رژه های حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در شهر نورنبرگ طراحی کرده بود، قرار بود تا ۱۹۴۳ بازگشاهی شود ولی به دلیل آغاز جنگ جهانی دوم هرگز به پایان نرسید و رها شد تا پس از جنگ ادامه ساخت آن پیگیری گردد که با شکست آلمان برای همیشه متوقف شد. منابع. Deutsches Stadion ویکی انگلسی
ارزش خرابه مفهومی است بدین معنا که ساختمانها جوری طراحی شوند که وقتی نهایتاً فرو ریختند، خرابه هایی با ارزش هنری از خود برجا بگذارند که بدون نیاز به نگهداری برای همیشه باقی بماند. آلبرت اشپر هنگام برنامه ریزی برای المپیک برلین پیشگام این ایده شد. منابع. Ruin value ویکمی انگلیسی
کارگر و زن کلخوز یک بنای یادبود هنری مشهور است که دو تندیس را نمایش می دهد که داس و چکش بر بالای سر برده اند. ۲۴٫۵ متر ارتفاع دارد و توسط ورا موخینا از فولاد زنگ نزن برای نمایشگاه بین المللی پاریس ۱۹۳۷ ساخته شده است و سپس به مسکو منتقل شده. در رسانه ها. در فیلم ۲۰۱۰ هری پاتر و یادگاران مرگ - قسمت اول، وقتی مرگخواران لرد ولدرمورت وزارت جادو را گرفتند، تندیسی در سرسرای وزارتخانه قرار داده شد که برنامه جدید وزارت را نمایش می داد، دو جادوگر مرد و زن همانند این تندیس چوب های جادوشان را بالا گرفته بودند و ماگلها در حال تار و مار شدن بودند. منابع. Worker and Kolkhoz Woman ویکی انگلیسی
نمایشگاه بین المللی هنرها و فنون در زندگی مدرن از ۲۵ مه تا ۲۵ نوامبر ۱۹۳۷ در پاریس فرانسه برگزار شد. موزه انسان و قصر توکیو هر دو در جریان همین رخداد ایجاد شدند. ۴۴ کشور در این نمایشگاه ۱۰۱ هکتاری شرکت کردند. جایزه ویژه نمایشگاه به آلبرت اشپر به خاطر طراحی محل رژه های نورنبرگ اهدا شد.
تالار آینه ها () تالار مرکزی کاخ ورسای در ورسای، فرانسه است. ساخت این تالار که اصلی ترین بنای لوئی چهاردهم بود در ۱۶۷۸ شروع شد. ویژگی این تالار وجود ۱۷ طاق آینه ای است.
تهاجم آلمان به لهستان که کارزار لهستان و کارزار سپتامبر نیز خوانده می شود، تهاجم نظامی آلمان به لهستان از ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹ در غالب عملیات موسوم به مورد سفید بود که در نزد اکثر تاریخ دانان نقطه شروع جنگ جهانی دوم دانسته می شود. این تهاجم که قریب به یک ماه به طول انجامید، در نهایت با پیروزی آلمان و تسخیر لهستان توسط آن به پایان رسید و در ۳۵ روز لهستان فتح شد. پیش زمینه. با تقسیم لهستان در سال ۱۷۹۵ بین سه امپراتوری آلمان، اتریش و روسیه، این کشور برای بیش از ۱۲۰ سال از روی نقشه حذف شد. با شکست قدرت های مرکز در جنگ جهانی اول و تحمیل پیمان ورسای بر گرده آلمان، کشور مستقل لهستان مجدداً توانست به کمک متفقین به صحنه حیات بازگردد. جانشینان سه امپراتوری همگی همچنان مدعی بخش های بزرگی از اراضی بودند که کشور جدید لهستان در آن قرار داشت. این مسئله در کنار ابراز بی علاقگی قدرت های غربی نسبت به تعیین دقیق محدوده مرزها در مناطقی با ترکیب جمعیتی پیچیده از ملیت های مختلف در اروپای شرقی، موجب بروز درگیری های مرزی با کشورهای مختلف شد. در این میان تعیین محدوده نهایی مرز آلمان و لهستان به انجام همه پرسی در ناحیه صنعتی سیلزی محول
گشت. هر دو طرف از نیروهای شبه نظامی به منظور تأثیر گذاری بر نتایج این مسئله به نفع خود استفاده کردند. با وجود پیروزی لهستانی ها در این همه پرسی، درگیری با آلمان همچنان ادامه پیدا کرد. اقلیت آلمانی قرار گرفته در محدوده سلطه لهستان نیز کاملاً با شرایط خود مخالف بودند. مرز ترسیم شده بین آلمان و لهستان برای همه نیروهای سیاسی در داخل آلمان و در واقع برای کل مردم این کشور در دوره جمهوری وایمار غیرقابل تحمل بود. تقاضای عمومی بر بازنگری این مرزها، مخصوصاً بازگردانده شدن دانتسیش و از بین رفتن دالانی بود که پروس شرقی را از بدنه اصلی رایش جدا می کرد. حتی شخصیت های نظامی محافظه کار آلمانی که به دنبال اجتناب از به با شدن یک جنگ در سطح قاره اروپا بودند، هم خواسته های آلمان علیه لهستان را موجه می دیدند. با وجود این که لهستان تقریباً در همه درگیری های مرزی سال های ۱۹۲۰–۱۹۱۸ پیروز شده بود، رهبران سیاسی و نظامی این کشور هم می دانستند آلمان و شوروی هیچ یک از دست رفتن همیشگی اراضی خود را نخواهند پذیرفت. از این رو لهستان می بایست برنامه هایی را برای مقابله با هر یک از آن ها آماده می کرد. نزد لهستانی ها جنگ یک امکان قطعی بود و احت
مالاً بدون اعلان قبلی اتفاق می افتاد. شرایط متشنج و بی ثبات داخلی و خارجی، موجب شد لهستان به دنبال کسب پشتیبانی، درصدد اتحاد با کشورهای دیگر برآید. در این شرایط لهستان به عنوان یک کشور تازه استقلال یافته، به شدت به پیمان های دفاعی برای حفاظت از سرزمین خود وابسته بود. اختلافات مرزی با چکسلواکی و لیتوانی و ناتوانی و ضعف اقتصادی و نظامی رومانی، سبب شده بود لهستان در موقعیت جغرافیایی خود در جایگاه نامطلوبی قرار بگیرد. از این رو این کشور وادار شد رو به غرب و مخصوصاً فرانسه به عنوان تنها گزینه واقع بینانه، آورد که در آن زمان برجسته ترین قدرت نظامی اروپا به حساب می آمد و خود روابط مناسبی با آلمان و شوروی نداشت. در ابتدا با توجه به محدودیت های نظامی اعمال شده بر نیروهای مسلح آلمان و شرایط اقتصادی این کشور، لهستان خطر چندانی از جانب آلمان احساس نمی کرد و با اتکا به حمایت فرانسه، تمرکز خود را صرف شوروی به عنوان بزرگ ترین خطر، قرار داد. به هر حال با توجه به منافع ناهمگون، برنامه ریزان لهستانی و فرانسوی هر کدام پیگیر اهداف متفاوتی بودند و از همان ابتدا هیچ بنیان پایداری در روابط بین آن ها پدید نیامد و تعهدات نظامی مبهم و
تحقق ناپذیر بود. پیشینه روابط آلمان و لهستان. لهستان و حاکمیت جمهوری وایمار در آلمان در دهه ۱۹۲۰ روابط نسبتاً خوبی داشتند. با انعقاد یک پیمان تجاری، آلمان تا سال ۱۹۲۵ به بزرگ ترین شریک تجاری لهستان بدل شد که حدود ۵۰ درصد از مجموع تجارت خارجی لهستان با آن انجام می گرفت. با این وجود دولت آلمان همچنان از به رسمت شناختن مرزهای لهستان خودداری و با اعلام رسمی و علنی، از تمامی ظرفیت اقتصادی و سیاسی برای بازپس گرفتن اراضی از دست رفته استفاده می کرد. دولت لهستان هم با فهم این مسئله از اواخر دهه ۱۹۲۰ کوشید با ورود به بازارهای دیگر، وابستگی تجاری خود به آلمان را بکاهد. در ادامه با امضای پیمان عدم تجاوز با شوروی در سال ۱۹۳۲ و به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست در آلمان در سال ۱۹۳۳، لهستانی ها مجدداً متوجه خطر از طرف همسایه غربی خود شدند. خروج آلمان از جامعه ملل به روشنی نشان گر این بود که این کشور قصد زیر پا گذاشتن پیمان ورسای و تهدید مستقیم مرزهای غربی لهستان را دارد. با این وجود دولت آدولف هیتلر در این زمان فعلا سرگرم مسائل داخلی بود و اقتصاد اولویت نخست آن به حساب می آمد. در حقیقت حاکمیت جدید آلمان آگاه به قدرت نظا
می نسبی لهستان و اتحاد آن با فرانسه بود و می دانست هر گونه اقدام تهاجمی عجولانه می توانست لهستان و فرانسه را تحریک به یک جنگ پیشگیرانه بکند. از این رو هیتلر در ابتدا از در عادی سازی روابط با لهستان برآمد و دو طرف ماه ژانویه سال ۱۹۳۴ یک پیمان عدم تجاوز ده ساله با یکدیگر بستند. لهستان به دنبال آن بود از این فرصت ده ساله برای تقویت اقتصاد و قدرت نظامی خود استفاده کند. متعاقبا توافقات اقتصادی نیز حاصل شد. آماده سازی لهستان. با مشاهده باز گذاشته شدن دست آلمان در مسئله چکسلواکی در ماه مارس سال ۱۹۳۸، اعتماد و اطمینان لهستان به وعده های فرانسه متزلزل شد. با سلطه آلمان بر تمامی چکسلواکی، لهستانی ها شروع به اجرای تمهیدات لازم با اتکا به توان خود کردند. با تنظیم دو طرح بسیج، برآورد می شد لهستان قادر به سازمان دهی تنها ۳۷ لشکر در مقابل ۷۰ لشکر آلمانی باشد. همین لشکرهای لهستان نیز از منظر نفرات و تجهیزات ضعیف تر از لشکرهای طرف مقابل بودند. بر مبنای تجربیات جنگ جهانی اول و جنگ با شوروی، ستاد کل لهستان در ابتدا اهتمام چندانی برای استحکامات مرزی نداشت. لهستانی می پنداشتند به جای نبردهای موضعی، روال درگیری آینده عملیات های مت
حرک خواهد بود؛ از این جهت تلاش خود را صرف دفاع ثابت نمی کردند. به هر حال لهستانی ها قصد داشتند دفاع سفت وسختی از شهرهای کلیدی همچون ورشو، بکنند. با این وجود در آغاز دهه ۱۹۳۰ با افزایش تنش ها با آلمان، فرماندهی آلمانی لهستان شروع به تجدید نظر در موضوع استحکامات مرزی کرد. پس از انجام طرح های مطالعاتی و با مقداری تأخیر، کار ساخت استحکامات مرزی با آلمان، به ویژه در ناحیه صنعتی حیاتی سیلزی علیا، نهایتاً از سال ۱۹۳۳ آغاز شد. البته سرعت این کارها تا سال ۱۹۳۵ بسیار کند بود. به هر شکل تا سال ۱۹۳۹ مبلغی بالغ بر ۱۴ میلیون زووتی (۲٫۶ میلیون دلار) صرف این استحکامات شد. با همه این ها، با توجه به این که تمرکز استحکامات بر ناحیه سیلزی بود ارتش لهستان امید چندانی به این مواضع که می شد به راحتی دور زده شود، نداشت. وزارت امور نظامی لهستان پیش بینی می کرد نیروی مهاجم در آینده از تسلیحات شیمیایی استفاده خواهد کرد؛ بنابراین تأکید زیادی بر آماده سازی نیروهای لهستانی برای یک نبرد شیمیایی شد. سال ۱۹۲۲ یک مؤسسه تحقیقاتی تسلیحات شیمیایی در ورشو و چهار سال پس از آن یک کارخانه تولیدی در سکارژسکو ایجاد شد. لهستانی ها دو گونه سلاح شیمیایی
یکی گاز خردل عامل تاول و دیگری گاز فُسژِن عامل تنفس ساختند. تا سال ۱۹۳۱ مجموعاً بالغ بر ۲۱۰ تن از این دو عامل انباشته شد. نیروهای مسلح لهستان از سال ۱۹۳۲ شروع تبدیل این عوامل به سلاح کرد و ۲۷۰۰ گلوله توپ با کالیبرهای ۷۵ و ۱۵۵ میلی متر با آن پر شد. صنعت لهستان تا میانه دهه ۱۹۳۰ می توانست ماهانه صدها تن از تسلیحات تولید کند؛ البته در عمل تنها مقدار کمی انبار شد. تصمیم بر این بود که از این تسلیحات تنها برای تلافی و صرفاً با مجوز فرماندهی عالی استفاده شود. طرح و نیروهای آلمان. طرح تهاجم اصلی آلمان شامل دو عنصر می شد. عنصر نخست گروه ارتش شمال بود که ارتش های سوم و چهارم ورماخت را دربرمی گرفت. ارتش سوم از پروس شرقی رو به جنوب یورش می برد و ارتش چهارم از بین رودهای بردا و نوتچ به سمت شرق حمله می کرد. نیروی مهاجم دوم گروه ارتش جنوب بود که متشکل از ارتش های هشتم، دهم و چهاردهم ورماخت می شد. دو ارتش هشتم و دهم ورماخت در خط مقدمی بین راویچ و کاتوویتسه رو به شرق و ارتش چهاردهم ورماخت از اسلواکی به سمت شمال در جانب کراکوف حمله می کردند. آلمان در این تهاجم از ۵۶ لشکر و چندین آرایش پشتیبانی دیگر استفاده کرد. بدین شکل ۳۰ لشک
ر برای محافظت از رایش در مقابل حمله متفقین باقی گذاشته شد. نیروهای لهستان. ارتش جمهوری دوم لهستان در ابتدای تأسیس آن ترکیبی از گروه های کوچک شبه نظامی، نیروهای دفاع محلی و یگان های ایجاد شده با کمک دولت های خارجی بود. مهم ترین این قوا از منظر عددی، نیرویی به فرماندهی ژنرال یوزف هالر بود که در قالب شش لشکر در فرانسه شکل گرفت. بیشتر نفرات این نیرو را افراد لهستانی تشکیل می دادند که در جریان جنگ جهانی اول به خدمت ارتش های امپراتوری آلمان و امپراتوری اتریش-مجارستان درآمده و در نهایت در جبهه های فرانسه و ایتالیا اسیر متفقین شده بودند. قریب به ۲۵ هزار نفر از داوطلبان لهستانی-آمریکایی نیز در کانادا جذب شده و آموزش دیده بودند. ماه فوریه سال ۱۹۱۹ پارلمان لهستان تشکیل نیروی زمینی این کشور را به تصویب رساند. اغلب نفرات این نیرو را قوای لهستانی حاضر در ارتش امپراتوری اتریش-مجارستان تشکیل می دادند. انتقال یگان های هالر در ماه آوریل همان سال به لهستان و پیوستن نیروهای لهستانی ارتش امپراتوری روسیه به آن، موجب تقویت نیروی زمینی لهستان شد. همانند آلمانی ها، برخی فرماندهان نظامی در لهستان اهمیت سرعت و تحرک در میدان های نوین نب
رد را درک کرده بودند. با این حال، با توجه به مشکلات اقتصادی، کوته نظری رهبران و پایبندی سرسختانه به سنت، لهستان همچنان به شدت به سواره نظام جهت دستیابی به این تحرک متکی بود. رهبری نظامی لهستان در زمینه اتخاذ سیاست توسعه ادوات و تاکتیک های نیروهای زرهی کندتر از سایر ملل عمل می کرد. به هر صورت ظرفیت پایین صنعتی در حقیقت این امکان را از لهستان گرفته بود. لهستان سال ۱۹۳۹ تنها ۵۰ تانک تولید کرد؛ درحالی که در همین مدت ۱۱۰۰ تانک از خط تولید در آلمان خارج شدند. سال ۱۹۳۹ بیشتر قوای زرهی لهستان را تانکت های دو سرنشین با زرهی سبک و عموماً تسلیحات مسلسل تشکیل می دادند. تا سال ۱۹۳۸ تنها دو تیپ تماماً مکانیزه پیاده نظام در لهستان وجود داشت که در هر یک دو گردان به تانک های سبک ۷تی پی مجهز بودند. میانه سال ۱۹۳۹ لهستان سفارش خرید تانک های بریتانیایی و فرانسوی را داد که تا پیش از شروع جنگ تنها ۵۰ تانک ر۳۵ از فرانسه و یک تانک ماتیلدا ۱ از بریتانیا دریافت شد. اوضاع در نیروی دریایی لهستان نیز به همین ترتیب بود. با توجه به شرایط ضعف عددی محرز در مقابل "کریگس مارینه"، بیشتر ادوات نیروی دریایی لهستان پیش از آغاز جنگ، به بریتانیا منت
قل شدند. تنها چند زیردریایی، تعداد کمی شناور مین ریز، یک ناوشکن و ادوات کوچک دیگری برای دفاع از سواحل و آب راه های داخلی در لهستان باقی ماندند. نیروی هوایی لهستان با پیش بینی حملات هوایی آلمان، روز ۳۰ اوت بیشتر اسکادران های تاکتیکی رزمی خود را از پایگاه های هوایی پیشین به پایگاه های هوایی کوچک و متفرق منتقل کرد. بسیج نیروهای لهستان. آمادگی کم لهستان در مقابل تهدید تا حدود زیادی در اثر سیاست خارجی فرانسه و بریتانیا بود که از این کشور می خواستند از دست زدن به هر اقدامی که موجب افزایش تنش با آلمان می شود، خودداری کند. این دو کشور نگران بودند بسیج نیروهای لهستانی موجب تحریک آلمان به آغاز جنگ شود. بهار سال ۱۹۳۹، داده های اطلاعاتی خبر از حرکت ۳۶ لشکر آلمانی به سمت مرزهای غربی لهستان می داد. لهستان زیر فشار عدم بسیج نیروها جهت جلوگیری از تحریک آلمان، در مقابل تهدید مسلم، از ماه مارس شروع به اجرای طرح بسیج مخفیانه خود کرد. تحت پوشش رزمایش تابستانی، نیروهای ذخیره از طریق ارسال نامه پستی به خدمت فراخوانده شدند. اواخر بهار سال ۱۹۳۹، فرانسه و بریتانیا که از بی نتیجه بودن سیاست مماشات در مقابل آلمان مطمئن شده بودند، شروع
به حمایت نظامی از لهستان کردند. در همین زمان یک پیمان دفاع دو جانبه بین بریتانیا، فرانسه و لهستان به امضا رسید. بر مبنای این تفاوت طرفین متعهد شدند در صورتی که یکی از آن ها مورد تهاجم واقع شود دو کشور دیگر بلافاصله در دفاع از آن وارد میدان گردند. بر این مبنا فرانسه وعده داد اگر به لهستان حمله شود، بسیج کامل نیروهای خود را آغاز کند و در عرض ۱۵ روز به شکل همه جانبه به آلمان از مرزهای غربی یورش ببرد. بریتانیا نیز پذیرفت اهداف نظامی آلمان را بمباران کند. تصور می شد چنین پیمانی دستاورد بزرگی در زمینه دیپلماسی باشد و از اقدامات مهاجمانه آلمان جلوگیری نماید. تمامی این دخالت ها در صورت درگیری نظامی کامل قابل اجرا بود. از همین رو لهستان با نگرانی از طفره رفتن بریتانیا و فرانسه از پایبندی به وعده ها همانند مسئله چکسلواکی با سلطه آلمان بر بخشی از اراضی آن، سعی کرد با پخش کردن نیروهای اندک خود در حداکثر اراضی ممکن احتمال درگیری را افزایش دهد. برای لهستان با بودجه نظامی بسیار کمتر از آلمان مسلم بود که هیچ امیدی جهت ایستادگی انفرادی آن در مقابل تهاجم همسایه غربی وجود ندارد. تنها امید لهستان در این شرایط دفاع و به تأخیر اند
اختن حرکت آلمانی ها به اندازه ای بود که بریتانیا و فرانسه مرزهای غربی آلمان با دفاعی ضعیف را مورد تهاجم قرار دهند؛ اگر این چنین می شد لهستانی ها مطمئن بودند در مقابل نیروی تقلیل یافته آلمان تاب خواهند آورد. با وجود تجمع نیروهای آلمانی در مرز سابق چکسلواکی و لهستان و با این حال که خود بریتانیا از ۲۳ اوت شروع به بسیج کرده بود، فرانسه و بریتانیا تا ۳۰ اوت از لهستان می خواستند دست به بسیج کامل نظامی نزند. با این حال، لهستان در نهایت روز ۳۱ اوت رسماً اعلام بسیج عمومی کرد. حتی در این زمان نمایندگان دیپلماتیک فرانسه و بریتانیا از فرماندهی عالی لهستان خواستند فرمان بسیج عمومی را پس بگیرد. به هر صورت تا روز ۱ سپتامبر لهستان تنها قادر شد نیمی از نیروهایش را بسیج کند و تنها نیمی از این نیروها در شرایط آمادگی رزمی و مستقر در مواضع پیش بینی شده بودند. آغاز تهاجم. تهاجم آلمان به لهستان سپیده دم روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با گلوله باران مواضع نیروهای لهستانی در بندر وسترپلاته در دانتیش توسط نبردناو "شلسویگ-هولشتاین" آغاز شد. آتشبارهای ساحلی پیش از آن که بتوانند پاسخی بدهند، منهدم شدند. نیروهای آلمانی پس از حادثه گلایویتس، بامدا
د همان روز با گذر از مرز مشترک، قدم در خاک لهستان گذاشتند. این اقدام موجب شروع جنگ جهانی دوم در اروپا شد. تهاجم آلمان به لهستان نخستین مظهر "بلیتس کریگ"، جنگ برق آسای نیروهای مکانیزه در جهان بود. در شمال، یورش اصلی ارتش چهارم ورماخت از طریق جنگل های توخولا انجام گرفت. دفاع لهستان در این ناحیه ضعیف بود. در مقابل سه لشکر پیاده نظام، یک لشکر زرهی و دو لشکر پیاده نظام موتوریزه آلمانی، لهستانی ها بیشتر لشکر بیست وهفتم پیاده نظام و عناصری از تیپ سواره نظام "پومورسکا" را به سمت جنوب در جهت مواضع دفاعی بهتر عقب کشیدند. تنها لشکر نهم پیاده نظام و چند یگان سواره نظام در مقابل حمله باقی ماند. به هر صورت همین مقدار نیرو توانست مدتی تقریباً تمامی خط خود را حفظ کند و گاهی آلمانی ها را عقب براند. با وقوع درگیری های شدید تلفات سنگینی به هر دو طرف وارد آمد. به هر صورت لشکر سوم زرهی ورماخت در نهایت توانست پلی بر رود بردا که تنها توسط یک گروهان لهستانی محافظ می شد، بیابد و در عرض چند دقیقه تصرف کند. در اقدامی متهورانه، هنگ ۱۸ اولان از تیپ سواره نظام "پومورسکا" نیمی از توان خود را از طریق جنگل های انبوه توخولا به پشت سر پیشروی آ