Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عملکرد کلی بدن دارد و با همکاری یکدیگر، بدن را در حالت تعادل و عملکرد مناسب نگه می دارند. به عبارتی علمی تر، مغز عضو مرکزی دستگاه عصبی انسان است که به همراه طناب نخاعی، دستگاه عصبی مرکزی را تشکیل می دهند. مغز، شامل مخ، ساقه مغز و مخچه است. این عضو، اکثر فعالیت های بدن، همچون پردازش، یکپارچه سازی و هماهنگ کردن اطلاعات دریافتی از اعضای حسی را کنترل کرده و با ارسال دستورالعمل هایی به سایر نقاط بدن، تصمیم سازی می کند. مغز در استخوان های جمجمه قرار داشته و توسط آن ها محافظت می شود. مخ، بزرگ ترین بخش از مغز انسان بوده و شامل دو نیمکره است. هستهٔ داخلی هر نیم کره از ماده سفید و سطح خارجی — قشر مغز — از ماده خاکستری تشکیل شده است. قشر مغز دارای لایه ای خارجی به نام نئوکورتکس و لایه ای داخلی به نام آلوکورتکس است. نوقشر (نئوکورتکس) از شِش لایه نورونی تشکیل شده در حالی که آلوکورتکس، سه یا چهار لایه نورونی دارد. هر نیم کره به طور قراردادی به چهار لوب پیشانی، گیجگاهی، آهیانه، پس سر تقسیم شده که به وسیله چین خوردگی های عمیقی از یکدیگر جدا شده اند. لوب پیشانی، جایگاه عملکردهای اجرایی همچون خود-کنترلی، برنامه ریزی، استدلال و
تفکر مجرد است در حالی که لوب پس سری به بینایی اختصاص داده شده است. در داخل هر لوب، نواحی قشری دارای مناطق عملکردی به خصوصی چون حسی، حرکتی و ارتباطی است. گرچه نیم کره های چپ و راست شباهت گسترده ای از نظر شکل و عملکرد با یکدیگر دارند، اما برخی از این عملکردها مرتبط با یک سمت اند، همچون زبان که به نیم کره چپ و توانایی تصور بصری-فضایی که به نیم کره راست مغز مرتبط اند. نیم کره ها توسط نوارهای عصبی رابط به هم متصل می شوند، بزرگ ترین این نوارها، جسم پینه ای است. مخ، توسط ساقه مغز به طناب نخاعی متصل شده که خود دارای سه بخش میان مغز، پل مغز و بصل النخاع است. مخچه توسط سه جفت نوار عصبی به نام پایک های مخچه ای به ساقه مغز متصل می شود. در مخ، دستگاه بطنی شامل چهار بطن به هم متصل، قرار دارد که در آن ها مایع مغزی-نخاعی تولید شده و به گردش در می آید. زیرِ قشر مخ، ساختارهای مهم و متعددی مانند تالاموس، اپی تالاموس، غده پینه آل، هیپوتالاموس، غده هیپوفیز، (ساب تالاموس)، ساختارهای لیمبیک (شامل بادامک و اسبک)، عایق مغز، هسته های مختلف از عقده های قاعده ای (شامل ساختارهای قاعده ای مغز قدامی و سه عضو دور بطنی) قرار دارد. سلول های
مغز شامل نورون ها و سلول های گلیال پشتیبان هستند. بیش از ۸۶ میلیارد نورون در مغز وجود دارند و تعداد سایر سلول های مغز نیز عددی کم و بیش برابر با همین مقدار است. فعالیت مغزی به دلیل اتصالات بین نورونی و آزاد شدن ناقلان عصبی از آن ها، در پاسخ به پتانسیل عمل شکل می گیرد. نورون ها به یکدیگر متصل می شوند تا مسیرهای نورونی، مدارهای عصبی و سامانه های شبکه ای را تشکیل دهند؛ نتیجه این ساختار، مداری است که براساس فرایند انتقال عصبی عمل می کند. مغز دارای سه فرایند محافظتی به نام های جمجمه، مایع مغزی-نخاعی و سد خونی مغزی است. جمجمه، مغز را از آسیب های احتمالی حفظ می کند، مایع مغزی-نخاعی، مغز را در استخوان جمجمه ثابت نگه می دارد و سد خونی-مغزی دارای مویرگ های پیوسته بوده و مغز را از جریان عمومی خون جدا می کند. با این حال، مغز هنوز هم در معرض آسیب، بیماری و عفونت قرار دارد. آسیب ممکن است توسط تروما یا فقدان تغذیه خونی ناشی از سکته باشد. مغز نسبت به اختلالات زوال آسیب پذیر است، این اختلالات شامل بیماری آلزایمر، ام اس و اختلالات شناختی مرتبط با ایدز می شود. تصور بر این است که بسیاری از بیماری های روانی مانند روان گسیختگی و ا
فسردگی بالینی با بدعملکردی های مغزی مرتبط باشد. همچنین ممکن است مغز، محل تومورهای خوش خیم و بدخیم شود که عمدهٔ این تومورها از متاستاز سایر نقاط بدن ایجاد می گردد. مطالعه کالبدشناسی مغز را نوروآناتومی و مطالعه عملکردهای مغزی را علوم اعصاب می نامند. فنون مختلفی جهت مطالعه مغز به کار می روند. به طور سنتی، ساختار مغزی دیگر جانوران بررسی و مطالعات میکروسکوپی بر روی آن ها صورت می گیرد. این روش بررسی غالباً بر روی جانورانی با ساختاری نزدیک به انسان مانند انسان سانان انجام و با فرایندهای مشابه در انسان مقایسه می شود. همچنین فناوری های تصویربرداری پزشکی چون تصویربرداری عصبی کارکردی و نوار مغزی (EEG) در مطالعه مغز نقش مهمی را ایفا می کنند. تاریخچه پزشکی افراد دچار آسیب مغزی، باعث شده است که بینش ما نسبت به عملکرد هر بخش از مغز افزایش یابد. تحقیقات روی مغز طی زمان پیشرفت کرده و مراحلِ فلسفی، آزمایشی و نظری را پشت سر نهاده است. یکی از این مراحل نوظهور، شبیه سازی فعالیت های مغزی است. فلسفه ذهن برای قرن ها تلاش کرده تا مسئلهٔ طبیعتِ خودآگاهی و مسئلهٔ ذهن و بدن را حل کند. شبه علمی به نام فرنولوژی تلاش کرد تا در قرن نوزدهم م
یلادی، ویژگی های شخصیتی را در نواحی از قشر مغزی موضع سازی کند. در داستان های علمی-تخیلی، پیوند مغز در قالب افسانه هایی چون "مغزِ دونووان" (۱۹۴۲ میلادی) به تصویر کشیده شده است. ساختار. کالبدشناسی کلان. مغز انسان بالغ به طور میانگین وزنی بین ۱٫۲ تا ۱٫۴ کیلوگرم دارد که در حدود ۲ درصد از وزن کل بدن است. حجم مغز در مردان حدود ۱۲۶۰ و در زنان ۱۱۳۰ سانتی متر مکعب است. وزن مغز بین افراد مختلف دارای نوسان زیادی است، به طوری که محدوده مرجع استاندارد برای مردان ۱٬۱۸۰ تا ۱٬۶۲۰ گرم و برای زنان ۱٬۰۳۰ تا ۱٬۴۰۰ گرم است. مخ، شامل نیم کره های مغز است که بزرگ ترین بخش مغز را تشکیل داده و بر روی سایر ساختارهای مغزی قرار دارد. ناحیه بیرونی نیم کره ها، یعنی قشر مغز (ماده خاکستری)، شامل لایه های قشری از نورون ها است. هر نیم کره به وسیله شیارهایی به چهار لوب تقسیم می گردد: لوب پیشانی، لوب آهیانه ای، لوب گیجگاهی و لوب پس سری. برخی منابع سه لوب دیگر را نیز فهرست می کنند که شامل یک "لوب مرکزی"، "لوب لیمبیک" و لوب اینسولار است. لوب مرکزی، شکنج پیش مرکزی و شکنج پس مرکزی را تشکیل می دهد و آن را به عنوان لوبی مجزا در نظر گرفته اند، چرا که ن
قش عملکردی متمایزی دارد. ساقه مغز که شبیه ساقه است، در ابتدای ناحیه میان مغز به مخ متصل شده و در همان موقعیت از مخ خارج می شود. ساقه مغز شامل میان مغز، پل مغز و بصل النخاع است. پشت ساقه مغز، مخچه قرار دارد. مخ، ساقه مغز، مخچه و طناب نخاعی توسط سه لایه مننژ پوشیده شده اند. این سه لایه از خارج به داخل شامل لایهٔ سختی به نام سخت شامه، لایهٔ میانیِ عنکبوتیه و لایه لطیف نرم شامه (لایه ای که در تماس با مغز است) هستند. بین عنکبوتیه و نرم شامه، فضای زیرعنکبوتیه و تیغه های زیرعنکبوتیه ای قرار دارد که شامل مایع مغزی-نخاعی می شود. بیرونی ترین غشای قشر مخ، غشای قاعده ای نرم شامه به نام گلیای محدود کننده قرار داشته که بخش مهمی از سد خونی-مغزی است. مغز زنده بسیار نرم بوده و مثل توفو حالتی ژل مانند دارد. لایه های قشری از جنس نورون، بخش اعظم ماده خاکستری مخ را تشکیل می دهند، در حالی که نواحی زیرقشری از جنس آکسون های میلینی شده، ماده سفید را تشکیل می دهند. مادهٔ سفید مغز، حدود نیمی از حجم کلِ مغز را شامل می شود. مخ. مخ، بزرگ ترین بخش مغز است و توسط شکاف عمیقی به نام شیار طویلی، به نیم کره های چپ و راست تقسیم بندی می شود که تق
ریباً متقارن اند. به عدم تقارن بین لوب ها، پتالیا می گویند. نیم کره ها توسط پنج رابط به هم متصل اند که کل شیار طولی را پیموده و بزرگ ترین بخش آن را جسم پینه ای می نامند. هر نیم کره به صورت قراردادی به چهار لوب (لّختهٔ) اصلی تقسیم بندی می گردند؛ لوب پیشانی، لوب آهیانه ای، لوب گیجگاهی و لوب پس سری که نامگذاریشان براساس استخوان های جمجمه ای است که بر روی هر کدام از این قسمت ها قرار دارند. هر لوب با یک یا دو عملکرد اختصاصی همراه است که این عملکردها با یکدیگر همپوشانی دارند. سطح مغز چین خوردگی هایی دارد که به برآمدگی هایی به نام شکنج و فرورفتگی هایی به نام شیار تقسیم بندی شده و اغلب براساس موقعیتشان نامگذاری می شوند، همچون شکنج پیشانی از لوب پیشانی یا شیار مرکزی که نواحی مرکزی نیم کره ها را از هم جداسازی می کند. تغییرات کوچک بسیاری در نوع چین خوردگی های دوم و سوم افراد مختلف وجود دارد. بخش بیرونی مخ را قشر مغز می نامند که از ماده خاکستری تشکیل شده و در لایه های مختلف آرایش یافته اند. این لایه بین ۲ تا ۴ میلیمتر ضخامت دارد و به صورت عمیق تا خورده و ظاهری پیچ خورده را ایجاد می کند. زیر قشر مغز، ماده سفید مخی قرار دا
رد. بزرگ ترین بخش از قشر مخ، نئوکورتکس (نوقِشر) است که دارای شش لایه نورونی است. باقی قشر را آلوکورتکس می نامند که دارای سه یا چهار لایه است. با تقسیم بندی قشر به حدود پنجاه ناحیه عملکردی متفاوت به نام نواحی برادمن، بر روی قشر مغز نقشه ای نگاشته شده است. وقتی این نواحی زیر میکروسکوپ دیده شوند، تمایز واضحی بینشان دیده می شود. قشر به دو ناحیه عملکردی اصلی تقسیم می شود: یک قشر حرکتی و یک قشر حسی. قشر حرکتی اولیه که آکسون ها را به سمت پایینِ نورون های حرکتی در ساقه مغز و طناب نخاعی می فرستد، بخش عقبی لوب پیشانی را در جلوی ناحیه پیکری-حسی اشغال می کند. نواحی حسی اولیه، پیام ها را از طریق هسته های رله ای از اعصاب حسی و نوارها در تالاموس دریافت می کنند. نواحی حسی اولیه شامل قشر بصری لوب پس سری، قشر شنوایی در بخش هایی از لوب گیجگاهی، قشر جزیره ای و قشر پیکری حسی در لوب آهیانه ای است. بخش های باقیمانده از قشر را نواحی ارتباطی می نامند. این نواحی ورودی هایشان را از نواحی حسی و بخش های پایین تر مغز دریافت کرده و درگیر فرایندهای شناختی پیچیدهٔ ادراک، تفکر و تصمیم گیری اند. عملکردهای اصلی لوب پیشانی مربوط به کنترل توجه، ت
فکر انتزاعی، رفتار، حل مسئله و واکنش های فیزیکی و شخصیت است. لوب پس سری، کوچک ترین لوب بوده و عملکردهای اصلی آن شامل ادراک بصری، پردازش بصری-فضایی، حرکت و ادراک رنگ است. یک لبول کوچکتر به نام گُوِه مغز نیز در لوب پس سری وجود دارد که وظیفه پردازش اطلاعات اولیه بینایی را بر عهده دارد. این لبول در کنترل فرایندهای اختلال دو قطبی نیز بسیار حائز اهمیت است. لوب گیجگاهی خاطرات شنوایی، بصری، زبانی و برخی از خاطرات گفتاری را کنترل می کند. مخ شامل بطن ها است که مایع مغزی-نخاعی در آن مکان ها تولید شده و به گردش در می آید. در زیر جسم پینه ای، دیوارهٔ شفاف قرار دارد که غشای جداکنندهٔ بطن های طرفی می باشد. در زیر بطن های طرفی، تالاموس و در جلو و پایین آن نیز هیپوتالاموس قرار دارد. هیپوتالاموس به جلو کشیده شده و غده هیپوفیز را شکل می دهد. عقبِ تالاموس، ساقهٔ مغز واقع شده است. عقده های قاعده ای که به آن ها هسته های قاعده ای نیز گفته می شود، دسته ای از ساختارها در عمق نیم کره ها هستند که درگیر تنظیم رفتار و حرکت می باشند. بزرگ ترین مؤلفهٔ آن، جسم مخطط است، سایر مؤلفه ها گویچهٔ رنگ پریده، توده سیاه و هسته سابتالاموس هستند. جسم
مخطط به بخش شکمی و پشتی دسته بندی می شود، تقسیم بندی که براساس عملکرد و ارتباطات بنا شده است. جسم مخطط شکمی شامل هسته اکومبنس و پیاز بویایی است در حالی که جسم مخطط پشتی شامل هسته دم دار و پوتامن است. پوتامن و گلوبوس پالیدوس توسط کپسول داخلی از بطن های طرفی و تالاموس جدا شده اند، در حالی که هسته دم دار حول بطن های طرفی و روی وجوه بیرونی آن کشیده شده و بر آن ها مماس است. در عمیق ترین بخش شیار جانبی، بین قشر جزیره ای و جسم مخطط، ورقه نورونی نازکی به نام عایق مغز قرار دارد. در بخش پایینی و جلویی «جسم مخطط» (بخشی از مغز)، گروهی از ساختارهای مغزی به نام «مغز پیشینِ زیرین» قرار دارند. این بخش ها شامل مواردی مانند «هستهٔ پایه ای» ، «نوار مورّب بروکا» ، «مادهٔ نامعین» و «هستهٔ میانی سپتوم» هستند. این ساختارها برای تولید ماده ای شیمیایی به نام «استیل کولین» که یک «پیام رسان عصبی» (ناقل عصبی) است، اهمیت زیادی دارند. استیل کولین پس از ساخته شدن، به بخش های زیادی از مغز فرستاده می شود. مغز پیشین زیرین، به ویژه «هستهٔ پایه ای»، منبع اصلی پیام های کولینرژیک (مربوط به استیل کولین) در دستگاه عصبی مرکزی به سوی «جسم مخطط» و «قش
ر نو» (نئوکورتکس) به شمار می آید مخچه. مخچه به یک لوب قدامی، یک لوب خلفی و لوب فلوکولوندولار تقسیم بندی می گردد. کرمینه، بین لوب های خلفی و قدامی قرار داشته و آن ها را به هم متصل می کند. مخچه، در مقایسه با قشر مخ، قشر بیرونی بسیار نازکتری دارد، به طوری که شیارهای باریکی بر روی آن چندین چین خوردگی عرضی خمیده را ایجاد می کنند. زیر و بین این دو لوب، لوب سوم فلوکولوندولار قرار دارد. مخچه در سمت عقب حفره کرانیال قرار دارد، به طوری که زیر لوب های پس سری قرار داشته و توسط چادرینه مخچه که ورقه ای از فیبرها است از این ها جدا شده است. مخچه توسط سه جفت از نوارهای عصبی به نام پایک های مخچه ای به ساقه مغز وصل شده اند. جفت پایک های فوقانی به میان مغز، جفت پایک های میانی به بصل النخاع و جفت پایک تحتانی نیز به پل مغزی متصل می شوند. مخچه شامل بخشی از بصل النخاعِ داخلی از جنس ماده سفید و یک قشر خارجی از جنس ماده خاکستری که غنی از چین خوردگی است. به نظر می رسد که لوب های قدامی و خلفی مخچه در هماهنگ کردن و هموار سازی حرکات پیچیده و لوب فلوکولوندولار نیز در حفظ تعادل نقش ایفا می کند گرچه که اختلاف نظرهایی در مورد عملکردهای شناختی
، رفتاری و حرکتی آن وجود دارد. ساقه مغز. ساقه مغز در زیر مخ قرار دارد و از میان مغز، پل مغز و مدولا تشکیل شده است. در قسمت پشتی جمجمه، حفره کرانیال قدامی و بر روی قسمتی از قاعده جمجمه معروف به کلیووس قرار دارد و به سوراخ بزرگ پس سری در استخوان پس سری ختم می شود. ساقه مغز در زیر آن به عنوان طناب نخاعی ادامه می یابد که توسط ستون مهره ای محافظت می شود. ده جفت از دوازده جفت اعصاب مغزی مستقیماً از ساقه مغز خارج می شوند. ساقه مغز همچنین حاوی بسیاری از هسته های عصبی جمجمه و هسته های اعصاب محیطی و همچنین هسته هایی است که در تنظیم بسیاری از فرآیندهای ضروری از جمله تنفس ، کنترل حرکات چشم و تعادل نقش دارند. سازند مشبک، شبکه ای از هسته هایی با شکل گیری نامشخص، در داخل و در طول ساقه مغز وجود دارد. بسیاری از تنه عصبی، که اطلاعات را به و از قشر مغز به بقیه بدن منتقل می کنند، از ساقه مغز عبور می کنند. میکروآناتومی. مغز انسان اساساً از نورون ها، سلول های گلیال، سلول های بنیادی عصبی و رگ های خونی تشکیل شده است. انواع نورون شامل نورون های داخلی، سلول های هرمی از جمله سلول های بتز، نورون های حرکتی (نورون حرکتی فوقانی و نورون حرک
تی تحتانی) و مخچه سلول های پورکنژ. سلول های بتز بزرگ ترین سلول ها (بر اساس اندازه بدن سلولی) در سیستم عصبی هستند. تخمین زده می شود که مغز انسان بالغ دارای ۸±۸۶ میلیارد نورون است که تعداد آنها تقریباً برابر (۱۰±۸۵ میلیارد) سلول غیر عصبی است. از این نورون ها، ۱۶ میلیارد (۱۹٪) در قشر مغز و ۶۹ میلیارد (۸۰٪) در مخچه قرار دارند. انواع سلول های گلیال آستروسیت ها (از جمله برگمان گلیا، الیگودندروسیت ها، سلول های اپاندیمی (شامل تانیسیت ها، سلول های گلیال شعاعی، میکروگلیا و زیرگروهی از سلول های پیش ساز الیگودندروسیت هستند. آستروسیت ها بزرگ ترین سلول های گلیال هستند. آنها سلول های ستاره ای هستند که فرآیندهای زیادی از جسم سلولی آنها تابش می شود. برخی از این فرایندها به صورت پاهای انتهایی اطراف عروقی بر روی دیواره های مویرگ ختم می شوند. گلیا لیمیتانس قشر از فرآیندهای آستروسیتی پا تشکیل شده است که بخشی از سلول های مغز را شامل می شود. ماست سل ها گلبول های سفید خونی هستند که در سیستم عصبی ایمنی مغز تعامل دارند. ماست سل ها در سیستم عصبی مرکزی در تعدادی ساختار از جمله مننژها وجود دارند. آنها به عنوان واسطه در واکنش های عصبی ایم
نی در شرایط التهابی حضور دارند و به حفظ سد خونی مغزی، به ویژه در مناطقی از مغز که مانع وجود ندارد، کمک می کنند. ماست سل ها همان عملکردهای کلی را در بدن و سیستم عصبی مرکزی مانند تأثیرگذاری یا تنظیم پاسخ های آلرژیک، ایمنی ذاتی و سازگار، خودایمنی و التهاب را انجام می دهند. ماست سل ها به عنوان سلول مؤثر اصلی عمل می کنند که از طریق آن پاتوژن ها می توانند سیگنال های بیوشیمیایی را که بین دستگاه گوارش و سیستم عصبی مرکزی انجام می شود تحت تأثیر قرار دهند. نشان داده شده است که حدود ۴۰۰ ژن، ویژه مغز هستند. در همه نورون ها ELAVL3 و در نورون های هرمی NRGN و REEP2 نیز بیان می شود. GAD1 - ضروری برای بیوسنتز انتقال دهنده عصبی GABA - در بین نورون ها بیان می شود. پروتئین بیان شده در سلول های گلیال شامل نشانگر آستروسیت GFAP و S100B است در حالی که پروتئین اصلی میلین و فاکتور رونویسی OLIG2 در الیگودندروسیت بیان شده است. مایع مغزی نخاعی. مایع مغزی نخاعی یک مایع بین سلولی شفاف و بی رنگ است که در اطراف مغز در شامگان، در دستگاه بطنی و در کانال مرکزی نخاع در گردش است. همچنین برخی از شکاف های فضای زیر عنکبوتیه را پر می کند که به عنوان م
خازن زیر عنکبوتیهشناخته می شوند. چهار بطن، دو بطن جانبی، یک بطن سوم و یک بطن چهارم، همگی حاوی یک شبکه کوروئید هستند که مایع مغزی نخاعی تولید می کند. بطن سوم در خط وسط قرار دارد و به بطن های جانبی متصل است. یک مجرای منفرد، قنات مغزی بین پونز و مخچه، بطن سوم را به بطن چهارم متصل می کند. سه دهانه مجزا، دریچه میانی و دو روزنه جانبی، مایع مغزی نخاعی را از بطن چهارم به سیسترنا مگنا یکی از مخازن اصلی تخلیه می کند. از اینجا، مایع مغزی نخاعی در اطراف مغز و نخاع در فضای زیر عنکبوتیه، بین ماده عنکبوتیه و پیا ماتر، گردش می کند. در هر زمان، حدود ۱۵۰ میلی لیتر مایع مغزی نخاعی که بیشتر در فضای زیر عنکبوتیه وجود دارد دائماً در حال بازسازی و جذب است و تقریباً هر ۵ تا ۶ ساعت یک بار جایگزین می شود. سیستم لنفاوی به عنوان سیستم تخلیه لنفاوی مغز توصیف شده است. مسیر گلیمفاتیک در سراسر مغز شامل مسیرهای تخلیه از مایع مغزی نخاعی و از عروق لنفاوی مننژیال است که با سینوس های دورال مرتبط هستند و در کنار رگ های خونی مغز قرار دارند. این مسیر مایع بینابینی را از بافت مغز تخلیه می کند. تأمین خون. سرخرگ های کاروتید درونی خون اکسیژن دار را به
قسمت جلوی مغز و سرخرگهای مهره ای خون را به پشت مغز می رسانند. این دو گردش خون در حلقه ویلیس به هم می پیوندند، حلقه ای از شریان های متصل که در مخزن بین ساقه ای بین مغز میانی و پونز قرار دارد. شریان های کاروتید داخلی شاخه هایی از سرخرگ کاروتید مشترک هستند. آنها از طریق کانال کاروتید وارد جمجمه می شوند، از طریق سینوس کاورنوس حرکت می کنند و وارد فضای شامگان می شوند. سپس آنها وارد حلقه ویلیس می شوند، با دو شاخه، که از طریق سرخرگ مغزی پیشین بیرون می آیند. این شاخه ها در امتداد شکاف طولی به سمت جلو و سپس به سمت بالا حرکت می کنند و قسمت جلویی و خط میانی مغز را تأمین می کنند. یک یا چند سرخرگ ارتباطی پیشین، مدت کوتاهی پس از بیرون آمدن آنها به صورت شاخه به دو شریان مغزی قدامی می پیوندند. شریان های کاروتید داخلی به عنوان سرخرگ مغزی میانی به جلو پیش می روند. آنها به طرفی در امتداد استخوان پروانه ای کاسه چشم حرکت می کنند، سپس از طریق قشر اینسولار، جایی که شاخه های نهایی ایجاد می شوند، به سمت بالا حرکت می کنند. شریان های مهره ای به صورت شاخه هایی از سرخرگ زیرترقوه ای چپ و راست ظاهر می شوند. آنها از طریق سوراخ های عرضی که فض
اهایی در مهره های گردن هستند به سمت بالا حرکت می کنند. هر طرف از طریق فورامن مگنوم در امتداد سمت مربوطه مدولا وارد حفره جمجمه می شود. آنها یکی از سه شاخه مخچه را بیرون می دهند. شریان های مهره ای در جلوی قسمت میانی مدولا به هم می پیوندند و سرخرگ قاعده ای بزرگ تری را تشکیل می دهند که شاخه های متعددی را برای تأمین مدولا و پونز و دو شاخه مخچه قدامی و فوقانی می فرستد. در نهایت، سرخرگ قاعده ای (بازیلار) به دو سرخرگ مغزی پسین تقسیم می شود. اینها به سمت خارج، اطراف دمگل های مخچه فوقانی و در امتداد بالای تنتوریوم مخچه حرکت می کنند، جایی که شاخه هایی را برای تأمین لوب های گیجگاهی و پس سری می فرستند. هر شریان مغزی خلفی یک سرخرگ ارتباطی پسین کوچک را می فرستد تا به شریان های کاروتید داخلی بپیوندد. تخلیه خون. سیاهرگ های مغزی خون کم اکسیژن را از مغز تخلیه می کنند. مغز دارای دو شبکه اصلی سیاهرگ شامل یک شبکه بیرونی یا سطحی، در سطح مغز که دارای سه شاخه است و یک شبکه داخلی می شود. این دو شبکه از طریق وریدهای آناستوموز (بازپیوندی) با هم ارتباط برقرار می کنند. سیاهرگ های مغز به حفره های بزرگ تر سینوس های سیاهرگی سخت شامه که معمول
اً بین سخت شیره و پوشش جمجمه قرار دارند، تخلیه می شوند. خون از مخچه و مغز میانی به سیاهرگ بزرگ مغز تخلیه می شود. خون از بصل النخاع و پونز ساقه مغز دارای الگوی متغیری به وریدهای نخاعی یا وریدهای مغزی مجاور است. خون در قسمت عمیق مغز از طریق یک شبکه وریدی به سینوس کاورنو در جلو و سینوس های پتروزال فوقانی و تحتانی در طرفین و سینوس ساژیتال تحتانی در پشت تخلیه می شود. خون از مغز بیرونی به سینوس ساژیتال فوقانی بزرگ تخلیه می شود که در خط وسط بالای مغز قرار دارد. خون از اینجا به خون سینوس مستقیم در محل تلاقی سینوس ها می پیوندد. خون از اینجا به سینوس های عرضی چپ و راست تخلیه می شود. سپس این سینوس ها به سینوس های سیگموئید تخلیه می شوند که خون را از سینوس کاورنووس و سینوس های خاره ای فوقانی و تحتانی دریافت می کنند. سیگموئید به سیاهرگ ژوگولار داخلی تخلیه می شود. سد خونی مغزی. شریان های بزرگتر در سراسر مغز خون را به مویرگ های کوچکتر می رسانند. این کوچک ترین رگ های خونی در مغز، با سلول هایی پوشانده شده اند که با اتصالات محکم به هم متصل شده اند و بنابراین مایعات به همان درجه ای که در مویرگ های دیگر وجود دارد، داخل یا خارج نم
ی شوند که باعث ایجاد سد خونی مغزی می شود. پریسیتز نقش عمده ای در تشکیل اتصالات محکم دارند. این مانع برای مولکول های بزرگتر نفوذپذیری کمتری دارد، اما همچنان در برابر آب، دی اکسید کربن، اکسیژن و بیشتر مواد محلول در چربی (از جمله بیهوش کننده ها و الکل) نفوذپذیر است. سد خونی مغزی در اندام های دور بطنی که ساختارهایی در مغز هستند که ممکن است نیاز به واکنش به تغییرات در مایعات بدن داشته باشند مانند غده کاجی، ناحیه پوسترما، و برخی از نواحی هیپوتالاموس وجود ندارد. سد خونی مایع مغزی نخاعی مشابهی وجود دارد که همان هدف سد خونی مغزی را دارد، اما به دلیل ویژگی های ساختاری متمایز بین دو سیستم مانع، انتقال مواد مختلف به مغز را تسهیل می کند. رشد. در آغاز هفته سوم رشد، اکتودرم جنینی یک نوار ضخیم به نام صفحه عصبی را تشکیل می دهد. در هفته چهارم رشد، صفحه عصبی گشاد شده و یک انتهای سفالیک پهن، یک قسمت میانی کمتر پهن و یک انتهای دمی باریک ایجاد می کند. این تورم ها به عنوان وزیکول های اولیه مغز شناخته می شوند و نشان دهنده آغاز پیش مغز (پروانسفالون)، میان مغز (مزانسفالون)، و پس مغز (رومبنسفالون) هستند. سلول های تاج عصبی (که از اکتودر
م مشتق شده اند) لبه های جانبی صفحه را در چین های عصبی پر می کنند. در هفته چهارم - در مرحله نورولاسیون - چین های عصبی نزدیک می شوند تا لوله عصبی را تشکیل دهند و سلول های تاج عصبی را در محل تاج عصبی به هم نزدیک می کنند. تاج عصبی در طول لوله با سلول های تاج عصبی جمجمه در انتهای سفالیک و سلول های تاج عصبی دمی در دم قرار دارد. سلول ها از تاج جدا می شوند و در یک موج کرانیوکودال (سر تا دم) در داخل لوله مهاجرت می کنند. سلول های انتهای سفالیک باعث ایجاد مغز می شوند و سلول های انتهای دمی باعث ایجاد طناب نخاعی می شوند. لوله هنگام رشد خم می شود و نیمکره های مغزی هلالی شکل را در سر تشکیل می دهد. نیمکره های مغز برای اولین بار در روز ۳۲ ظاهر می شوند. در اوایل هفته چهارم، قسمت سفالیک در خم شدن سفالیک به شدت به جلو خم می شود. این قسمت خم شده به قسمت جلویی مغز تبدیل می شود. قسمت منحنی مجاور به میان مغز (مزانسفالون) و قسمت دمی به خم شدن به پس مغز (رومبنسفالون) تبدیل می شود. این نواحی به صورت تورم هایی به نام سه وزیکول اولیه مغزی تشکیل می شوند. در هفته پنجم رشد، پنج وزیکول مغزی ثانویه تشکیل شده است. مغز جلویی به دو وزیکول تقسیم
می شود - یک تلانسفالون قدامی و یک دی انسفالون خلفی. تلنسفالون قشر مغز، عقده های قاعده ای و ساختارهای مرتبط را ایجاد می کند. دی انسفالون باعث ایجاد تالاموس و هیپوتالاموس می شود. مغز عقبی نیز به دو ناحیه متانسفالون و میلنسفالون تقسیم می شود. متانسفالون باعث ایجاد مخچه و پل مغزی می شود. میلنسفالون باعث ایجاد بصل النخاع می شود. همچنین در طول هفته پنجم، مغز به بخش های تکراری به نام نورومرها تقسیم می شود. در مغز عقب اینها به عنوان لوزی شناخته می شوند. یکی از ویژگی های مغز چین خوردگی قشری است که به نام چرخش شناخته می شود. برای کمی بیش از پنج ماه از رشد قبل از تولد، قشر صاف است. در سن ۲۴ هفته حاملگی، مورفولوژی چروکیده که شکاف هایی را نشان می دهد که شروع به مشخص کردن لوب های مغز می کند، مشهود است. چرایی چین و چروک و چین خوردگی قشر مغز به خوبی درک نشده است، اما ژیفیکاسیون با هوش و اختلالات عصبی مرتبط و تعدادی از تئوری های ژیریفیکاسیون ارائه شده است. این تئوری ها شامل آنهایی است که بر اساس کمانش مکانیکی، کشش آکسونی، و انبساط مماسی دیفرانسیل است. آنچه واضح است این است که چرخش یک فرایند تصادفی نیست، بلکه یک فرایند پیچیده
از پیش تعیین شده است که الگوهای چین خوردگی را ایجاد می کند که بین افراد و بیشتر گونه ها سازگار است. اولین شیاری که در ماه چهارم ظاهر می شود، حفره جانبی مغز است. انتهای دمی در حال گسترش نیمکره باید در جهت رو به جلو خمیده شود تا در فضای محدود قرار گیرد. این حفره را می پوشاند و آن را به برآمدگی عمیق تری تبدیل می کند که به نام شیار جانبی شناخته می شود و لوب گیجگاهی را مشخص می کند. در ماه ششم شکاف های دیگری تشکیل شده اند که لوب های پیشانی، جداری و پس سری را مشخص می کنند. یک ژن موجود در ژنوم انسان (ARHGAP11B) ممکن است نقش مهمی در چرخش و انسفالیزاسیون داشته باشد. وظایف و عملکرد. مغز انسان از ۸۶ میلیارد سلول عصبی تشکیل شده است؛ این سیستم به وسیله ارتباط میان بخش های مختلف بدن مانند دستگاه گردش خون، دستگاه گوارش، سیستم ایمنی و … باعث ایجاد هماهنگی در فعالیت های بدن می شود. مدارهای حرکتی دستورات را به ماهیچهها برده و رفلکس های سادهٔ ارادی را ایجاد می کند؛ مدارات حسی پیام ها را از گیرنده های حسی دریافت و به سمت مغز هدایت می کند تا پاسخ مناسبی به این پدیده ها داده شود. همچنین فعالیت های شناختی مانند حافظه، تصمیم گیری و ا
دراک توسط کورتکس پردازش و فعالیت های پیچیده مانند زبان و برنامه ریزی را ایجاد می کند. کنترل حرکات بدن. لوب پیشانی در استدلال، حرکت ارادی، احساس و زبان نقش دارد. این لوب قشر حرکتی، قشر پیش پیشانی و منطقه بروکا را نیز شامل می شود. قشر حرکتی مسئول ایجاد، تعادل و هماهنگی حرکات در بدن است؛ قشر پیش پیشانی، مسئول عملکردهای شناختی سطح بالا و پیچیده است و منطقه بروکا برای فرایندهای مرتبط با زبان ضروریست و آسیب به آن می تواند بیماری هایی مانند آفازی بروکا را ایجاد کند. مغز به وسیله ارتباط با مخچه پیام های ارادی و نیمه ارادی را از طریق اعصاب مغزی به نورون های حرکتی بدن منتقل و به وسیله مجرای نخاعی پیام های حرکتی را از مغز، به دیگر بخش های بدن و اندام ها ارسال می کند. اعصاب اطراف جمجمه نیز حرکات مربوط به چشم، دهان و صورت را بدون واسطه تنظیم و هماهنگ می کند. حرکت های درشت، مانند حرکت بدن، حرکت بازوها و پاها، در قشر حرکتی ایجاد می شود. این بخش دارای سه قسمت است: دست ها و دهان نسبت به سایر قسمت های بدن ناحیه بسیار بزرگ تری از مغز را برای پردازش اطلاعات حرکتی شان در اختیار دارند همین امر سبب می شود قادر به انجام حرکت های ظری