Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیست و یکم ان کاوه ده و تیپ ۶ تفنگ داران دریایی ارتش سرخ، به اوریتسک در ۶ کیلومتری کارخانه کیروف در حومه جنوب غربی لنینگراد، باز کند و هزار تن از نفرات دشمن را به اسارت بگیرد. به هر صورت این لشکر زیر آتش متمرکز توپ های دریایی شوروی و مقاومت تفنگ داران دریایی ارتش سرخ و تعدادی تانک کی وی-۱ در نهایت متوقف شد. ادامه محاصره. پس از یک تأخیر کوتاه، گروه زرهی ۴ از ۱۸ سپتامبر شروع به ترک گروه ارتش شمال کرد تا فیلدمارشال فن لیب به مابقی نیروهای خود دستور به برقراری خطوط محاصره حول لنینگراد دهد. در این شرایط نه آلمانی قدرت لازم جهت ورود به شهر را داشتند و نه مدافعان می توانستند حلقه محاصره بشکنند تا گونه ای بن بست فرسایشی بر خط مقدم حاکم شود. در این حال، ارتش هجدهم ورماخت با سه لشکر سپاه ۲۴ حصر ناحیه اورانینباوم و با چهار لشکر سپاه ۵۰ خط مقدم جنوب لنینگراد از اوریتسک تا شلیسلبورگ را حفظ کرده بود و ارتش شانزدهم ورماخت در خط مقدم رود وولخوف استقرار داشت. گروه زرهی ۴ با از دست دادن ۳۴۴۰ نفر از قوای خود، بین روزهای ۹ تا ۱۶ سپتامبر به ۶ تا ۱۰ کیلومتری محدوده جنوبی این شهر رسیده و ۲۵ هزار نفر از نیروهای دشمن را به اسارت گرف
ته بود. عدم فعالیت مدافعان سبب شد ارتش هجدهم ورماخت با بسیار کم عرض ساختن حلقه محاصره برخی از یگان های سپاه های ۲۴ و ۵۰ خود را جهت یاری رسانی به ارتش شانزدهم ورماخت به خط مقدم رود وولخوف عازم کند. نبردهای ناحیه لنینگراد تا پایان ماه سپتامبر فروکش کرد و خط مقدم در این موقعیت موقتاً تثبیت گردید. آلمانی ها در جریان این نبردها متحمل ۶۰ هزار نفر تلفات شده بودند. با این حال تلفات مدافعان لنینگراد به مراتب بیشتر بود. جبهه شمالی شوروی از ۱۰ ژوئیه تا ۲۳ اوت ۵۵ هزار نفر و جبهه لنینگراد شوروی از ۲۳ اوت تا ۳۰ سپتامبر ۱۱۶ هزار نفر دیگر را از دست دادند. تلفات جبهه شمال غربی شوروی از ۱۰ ژوئیه تا ۳۰ سپتامبر ۱۴۵ هزار نفر دیگر به این آمار افزود. عملیات ها در ناحیه وولخوف. تهاجم ورماخت به تیخوین. فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان به دنبال اجرای تمهیداتی بود که به پایان یافتن مقاومت شهر شتاب ببخشد. رهبران نیروی زمینی آلمان بر این باور بودند که گروه ارتش شمال همچنان توان لازم جهت پیشروی به سمت تیخوین و وولخوف و تصرف آن ها را دارد تا خط آهنی را که آمد و شد بر روی دریاچه لادوگا پشتیبانی می نماید، قطع کند. فن لیب در نظر داشت به کمک سه
لشکر پیاده نظام سپاه ۱ و آخرین نیروهای متحرک خود یعنی چهار لشکر سپاه ۳۹ موتوریزه به بین مواضع ارتش های چهارم و پنجاه و دوم شوروی در نزدیکی چودوفو نفوذ و جهت سلطه بر تیخوین به سمت شمال شرقی پیشروی نماید. تهاجم آلمانی ها روز ۱۶ اکتبر آغاز شد. پس از چهار روز مبارزه، سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت توانست خط مقدم دشمن را در مرز ارتش های پنجاه و دوم و چهارم شوروی بشکند. درگیری های سنگینی حتی بر سر آبادی های کوچک جهت دستیابی به پناهگاهی شبانه بین طرفین درگرفت. کولاک و یخبندان در پهنه ای پوشیده از جنگل ها، دریاچه ها و مرداب ها، گاهی موجب توقف تهاجم آلمانی ها می شد. با وجود شرایط نامساعد جغرافیایی، بدی آب وهوا و بارش ۳۰ سانتی متری برف، لشکر دوازدهم زرهی ورماخت موفق شد در عرض ۱۲ روز ۶۰ کیلومتر پیشروی کند و روز ۸ نوامبر به تیخوین دست یابد. حدود ۲۰ هزار نفر از نیروهای ارتش سرخ در این موضع به اسارت و نزدیک به ۱۸۰ توپ و ۱۰۰ تانک به غنیمت آلمانی ها درآمدند. در شمال شرقی تیخوین، گروه عملیاتی "بوکمن" ورماخت شامل لشکرهای یازدهم، بیست و یکم و ۲۵۴ پیاده نظام توانست خود را تا حدود ۵ کیلومتری وولخوف برساند. با از دست رفتن خط آهن تیخوین،
شرایط غذایی جمعیت و نیروهای در محاصره شوروی در لنینگراد سخت تر شد. در پی این شکست مارشال کولیک از فرماندهی ارتش پنجاه و چهارم شوروی عزل و مدت کوتاهی بعد اعدام شد. هفت لشکر آلمانی درگیر در این تهاجم در مدت نزدیک به یک ماه در مجموع متحمل قریب به ۱۰ هزار نفر تلفات گشتند. آب وهوای زمستانی امکان پیشروی فراتر از تیخوین و جنوب وولخوف را از آلمانی ها سلب کرد. سه لشکر بسیار ضعیف دوازدهم زرهی و هجدهم و بیستم پیاده نظام موتوریزه ورماخت در حال دفاع از خط مقدم ۱۰۰ کیلومتری برآمدگی ایجاد شده در خط مقدم بودند. وضعیت تدارکاتی ورماخت در ناحیه تیخوین بسیار وخیم و تنها امید آن ضعف شوروی در بهره نبردن از این شرایط بود. ضد حمله ارتش سرخ در تیخوین. ژوکوف ۶ اکتبر لنینگراد را ترک کرد و موقتاً فرماندهی را به فدیونیسکی سپرد. با اصرار "استاوکا" بر شکسته شدن هر چه سریع تر محاصره لنینگراد، ژوکوف دو هفته بعد مأمور به هدایت ارتش پنجاه و چهارم در وولخوف جهت آماده سازی بدین منظور گشت. ارتش پنجاه و چهارم شوروی روز ۲۰ اکتبر در قالب ۸ لشکر تفنگ دار ۶۳ هزار نفر با پشتیبانی ۴۷۵ توپ و ۵۹ تانک کی وی به منظور ضد حمله در اختیار داشت. "استاوکا" جهت ا
جرای بلافاصله ضد حمله در همکاری با ارتش های پنجاه و دوم و پنجاه و چهارم، ژنرال مرتسکوف را به فرماندهی ارتش چهارم شوروی منصوب ساخت و سه لشکر با توان کامل از مناطق نظامی فرا بایکال و خاور دور را به آن اختصاص داد. بر اساس طرح "استاوکا" ارتش پنجاه و چهارم شوروی در حوالی وولخوف به تهاجم می پرداخت، ارتش چهارم شوروی، به عنوان محور اصلی، منطقه محدب تیخوین را از بین می برد و در نهایت ارتش پنجاه و دوم شوروی به همراه گروه عملیاتی "نووگورود"، در جناح جنوبی پیشروی می کرد. هدف کلی این نیروها بازگشایی خط آهن تیخوین-لنینگراد و انهدام نیروهای آلمانی در جانب شرقی رود وولخوف بود. ارتش سرخ تهاجم خود علیه مواضع آلمانی ها در تیخوین را از ۱۲ نوامبر آغاز کرد. ارتش پنجاه و چهارم شوروی در این تهاجم سپاه ۱ ورماخت در جناح شمالی و ارتش پنجاه و دوم شوروی نیز سپاه ۳۸ ورماخت را در جناح جنوبی مورد هدف قرار دادند. تهاجم مرتسکوف جناحین نیروهای آلمانی را به تدریج عقب راند و عناصری از لشکرهای ۱۲۱ و ۲۵۴ آن را به محاصره انداخت. آلمانی ها خط تدارکاتی خود به تیخوین را از دست دادند و وادار به ارسال اضطراری مهمات از طریق هوایی به آن شدند. بدتر شدن شرا
یط آب وهوایی و سرمای شدید امر دفاع را برای آلمانی ها دشواری تر کرده بود. روز ۳ دسامبر سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت گزارش دیگر قادر به حفظ تیخوین در مقابل ارتش چهارم شوروی نیست. با استفاده از این شرایط، مرتسکوف حمله همه جانبه خود به تیخوین را از ۴ دسامبر آغاز کرد. هیتلر تا ۶ دسامبر بر حفظ تیخوین اصرار داشت اما روز پس از آن فن لیب دستور به آماده سازی جهت عقب نشینی لشکر شصت و یکم پیاده نظام ورماخت از آن داد. او شب همان روز مجوز تخلیه این شهر را صادر کرد. با دریافت اطلاع تلفنی، هیتلر نیز بامداد ۸ دسامبر با این مسئله موافقت کرد تا دقیقاً یک ماه پس از ورود به تخوین، آلمانی ها این شهر را رها کنند. با عقب نشستن به رود وولخوف، جایی که دو ماه پیش تهاجم نیروهای آلمانی از آن آغاز شده بود، ۱۰ لشکر ورماخت خط مقدم جدیدی تا اواخر ماه دسامبر ایجاد کردند. این ۱۰ لشکر در مجموع این نبردها متحمل ۲۱۵۳۰ تن تلفات از جمله ۴۶۰۰ کشته، شدند. با وارد آمدن خسارت جدی به لشکرهای هشتم و دوازدهم زرهی، دیگر ذخیره ای از نیروهای متحرک برای گروه ارتش شمال ورماخت باقی نمانده بود. در طرف مقابل پس از پس گرفتن تیخوین، "استاوکا" با بازسازماندهی نیروهای خود
، جبهه جدید وولخوف را تحت امر مرتسکوف ایجاد و آن را با ارتش های جدید بیست و ششم و پنجاه و نهم شوروی تقویت کرد. ضد حمله موفق شوروی در تیخوین، با درگیر نگاه داشتن مقدار زیادی از نیروهای آلمانی و روحیه بخشی به ارتش سرخ، یاری بخش مدافعان مسکو در نبردی که به شکل همزمان بر سر این شهر جریان داشت، نیز بود. پس از این ضد حمله مسیر جاده ای و ریلی به لنینگراد همچنان مسدود باقی ماند اما شوروی را مجدداً قادر کرد از طریق دریاچه لادوگا تدارکات رسانی به این شهر را ادامه دهد. با بازماندن مسیر دریاچه لادوگا، آلمانی ها هیچگاه نتوانستند به یک محاصره کامل حول لنینگراد دست یابند. تقویت دفاع لنینگراد. اواسط ماه اکتبر سرلشکر خوزین مسئولیت فرماندهی جبهه لنینگراد را بر عهده گرفت. او تمرکز خود را بر تقویت شرایط دفاعی ارتش های چهل و دوم و پنجاه و چهارم که توان لشکرهای آن ها به ۲ تا ۳ هزار نفر تقلیل یافته بود، نهاد. تا ماه نوامبر ارتش چهل و دوم شوروی توانست حاشیه جنوبی لنینگراد را با چندین خط دفاعی مستحکم سازد. با یخ زدن خلیج فنلاند و دریاچه لادوگا، خوزین سعی کرد با استقرار نیروهایی در سواحل از تهاجم دشمن از طریق آن ها جلوگیری کند. درون ش
هر آندری ژدانوف، کمیسار سیاسی جهت شمال غربی شوروی، ۷۹ گردان از کارگران مسلح مجموعاً با توان ۴۰ هزار نفر جهت تأمین امنیت هر یک از مناطق شهر تشکیل داد. استالین با تسلیح کارگران مخالف نبود اما انتظار داشت این یگان ها تحت کنترل سفت و سخت ان کاوه ده باشند. روز ۱۰ سپتامبر وراشیلوف و ژدانوف فرمانی فوق سری مبنی بر توزیع ۵۰۰ کاربین بین این افراد صادر نمودند. به نظر می رسد این نخستین بار در شوروی بود که سلاح گرم بین جمعیت غیرنظامی توزیع می شد. جز آن ۵۰۰ کاربین مشخص نیست دیگر چه نوع سلاح هایی به این کارگران داده شده است. گلوله باران شهر. فرماندهی توپخانه ۳۰۳ (Harko 303)، فرماندهی عالی توپخانه ارتش هجدهم ورماخت به فرماندهی سرلشکر هانس کراتسرت، مسئولیت هدایت گلوله باران لنینگراد را بر عهده شد. در ابتدا ظرفیت این یگان بسیار محدود بود؛ چرا که طرح عملیاتی بارباروسا تصرف سریع شهر را به جای محاصره آن، پیش بینی کرده بود. با توجه به فاصله خطوط مقدم ورماخت با لنینگراد، تنها توپخانه سنگین از برد کافی جهت گلوله باران مؤثر داخل شهر برخوردار بود؛ توپخانه متوسط می توانست حومه جنوبی شهر را هدف قرار دهد. بهترین توپ های آلمانی بدین منظور
شش خمپاره انداز ۲۱ سانتی متری گردان ۷۶۸ توپخانه سنگین و هشت توپ ۲۴ سانتی متری گردان های ۱ و ۲ هنگ ۸۴ توپخانه که در جنگل های نزدیک پترهوف مستقر بودند، می شد. بین ماه های سپتامبر تا دسامبر سال ۱۹۴۱، توپخانه آلمان حدود ۴۰ هزار گلوله به داخل شهر شلیک کرد. گلوله باران ورماخت به شکل مداوم صورت می گرفت و اغلب چندین ساعت طول می کشید. اصابت گلوله ها موجب ایجاد شدن حفره های بزرگ در خیابان ها و تخریب ساختمان ها می شد. عدم امکان پاکسازی تردد داخل شهر را با اختلال شدیدی مواجه ساخت. در چند ماه نخست محاصره حدود ۲۰ هزار نفر در اثر گلوله باران کشته شدند. به هر صورت این گلوله باران ها نتوانستند هیچ یک از اهداف کلیدی را منهدم کنند. اهدافی مانند کارخانه های کیروف و بلشویک چندین بار مورد اصابت قرار گرفتند اما همچنان به تعمیر تانک های آسیب دیده ادامه دادند. بیشتر توپ هایی که شهر را گلوله باران می کردند، توپ های غنیمتی ۱۵۵ میلی متری فرانسوی بودند که گلوله های ۴۳ کیلوگرمی با تنها ۷ کیلوگرم ماده منفجره شلیک می نمودند. شبکه خطوط آهن ورماخت در روسیه بسیار شلوغ تر از آن بود که بتواند منابع توپخانه بیشتری راهی لنینگراد کند. از این رو کر
اتسرت مجبور بود با مقدار نسبتاً محدودی توپخانه و مهمات وظیفه خود را به انجام رساند. با وجود ارسال تدریجی تعدادی توپخانه سنگین به ارتش هجدهم ورماخت، فرماندهی توپخانه ۳۰۳ در ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ کمتر از ۴۰ توپ در اختیار داشت. نیروی کمکی قابل توجه شامل دو آتشبار توپ ریلی ۵۲۰ میلی متری فرانسوی و دو توپ ۲۸۳ میلی متری "برونو کوتاه"" می شد. توپ های ریلی ۵۲۰ میلی متری بعداً با توپ های ریلی کاربردی تر ۴۰۰ میلی متری فرانسوی جایگزین گشتند. مجموعاً ۱۲ آتشبار توپ فوق سنگین در ماه اوت سال ۱۹۴۲ به ناحیه لنینگراد رسیدند؛ به هر حال بیشتر آن ها در اثر محدودیت تأمین مهمات در جایگاه ذخیره نگاه داشته می شدند. در ادامه فرماندهی توپخانه ۳۰۳ سه توپ ریلی فرانسوی ۴۰۰ و ۳۷۰ میلی متری، دو توپ ریلی ۲۷ سانتی متری K-5، خمپاره انداز ۴۲ سانتی متری "گاما"، یک خمپاره انداز ۳۵۵ میلی متری، پنج خمپاره انداز ۳۰۵ میلی متری ساخت چکسلواکی و دو توپ ریلی ۲۴ سانتی متری فرانسوی دریافت کرد. ارسال توپ ۸۰ سانتی متری "دورا" و دو خمپاره انداز ۶۰ سانتی متری "کارل" نیز برنامه ریزی شده بود. با توجه به مضیقه مهمات، فن کوشلر به شکل جدی تمرکز بیشتر توپخانه فوق سنگین
خود را بر کرونشتات در نظر داشت؛ چرا که اگر توپ های ساحلی و ضدهوایی این نقطه از بین می رفتند یک حمله مستقیم جهت انهدام ناحیه اورانینباوم عملی می شد. به هر صورت با تهاجم پیش دستانه شوروی در ماه اوت سال ۱۹۴۲، فن کوشلر تصمیم گرفت بیشتر توپخانه سنگین خود را در جایگاه ذخیره نگاه دارد. توپ "دورا" و خمپاره اندازهای "کارل" به جنوب لنینگراد رسیدند اما مورد استفاده قرار نگرفتند و اواخر سال به آلمان بازگردانده شدند. گلوله باران لنینگراد نیمه دوم سال ۱۹۴۲ جهت حفظ مهمات برای عملیات تهاجمی، کاهش یافت؛ به هر صورت این تهاجم هیچگاه انجام نشد. از بهار سال ۱۹۴۳ کراتسرت گلوله باران شدیدتر لنینگراد را با شلیک به طور میانگین هر روز ۸۵ گلوله، از سر گرفت. این میانگین پس از تابستان سال ۱۹۴۳ مجدداً کاهش و به ۳۰ گلوله در روز رسید. بین روزهای ۱۰ تا ۳۰ آوریل سال ۱۹۴۳ در مجموع ۲۹۱۲ گلوله به درون لنینگراد شلیک شد که حدود نیمی از آن مربوط به توپ های ۱۲ تا ۱۵ سانتی متری بود. در همین مدت، ضد آتشبار شوروی بیش از ۴ هزار گلوله به سمت مواضع توپخانه ورماخت شلیک نمود که تنها توانست یک هوئیتزر ۱۵۵ میلی متری فرانسوی را منهدم کند و به دو توپ دیگر آسیب
برساند. بهترین تسلیحات ورماخت برای گلوله باران لنینگراد چند توپ ۲۸ سانتی متری K-5 بودند که می توانستند گلوله های ۲۵۵ کیلوگرمی را از خارج از برد آتش ضد آتشبار شوروی، به درون شهر شلیک کنند. به هر حال این توپ ها تنها مهمات کافی برای آتش موردی در اختیار داشتند. شرایط محاصره. داخل شهر. چهار ارتش هشتم، بیست و سوم، چهل و دوم و پنجاه و پنجم شوروی شامل بیست لشکر مجموعاً با ۳۰۰ هزار نفر نیرو به همراه قریب به ۳ میلیون غیرنظامی درون حلقه محاصره در لنینگراد و ناحیه اورانینباوم قرار گرفته بودند. ابتدا ذخیره مواد غذایی برای نزدیک به سی روز درون شهر وجود داشت اما این مقدار با بمباران انبارهای آذوقه در دادائف در ۸ سپتامبر توسط لوفت وافه کاهش یافت و در آغاز ماه اکتبر برای ۲۰ روز و در روز ۱ نوامبر تنها برای ۷ روز کافی بود. نگرانی از متهم شدن به شکست پذیری عوامل محلی را از ذخیره مقدار زیادی غذا و سوخت برای محاصره واداشته بود. تدارکات رسانی به لنینگراد تنها از طریق هوایی و دریاچه لادوگا میسر بود. با این وجود، ناوگان قایق های شوروی در دریاچه لادوگا تنها می توانست ۲۲ هزار تُن مواد غذایی در ماه وارد شهر کند؛ درحالی که شهر به ۳۰ هزا
ر تن نیاز داشت. مجموعاً تا پیش از یخ بستن دریاچه لادوگا در ماه نوامبر، حدود ۴۵ هزار تن غذا، مهمات و بنزین وارد لنینگراد شد. این تحرکات به شدت زیر حملات هوایی "لوفت وافه" قرار می گرفت؛ به وجهی که در ماه های اکتبر و نوامبر ۲۴ لنج و ۶ کشتی بخار غرق شدند. گروه ویژه ای از هواگردهای ترابری شوروی نیز هر هفته ۶۰۰ تن مواد غذایی با خود به لنینگراد می بردند. علاوه بر غذا، ذخایر سوخت نیز درون محاصره به سرعت کاهش یافت و در شرایط وخیمی قرار داشت که موجب توقف فعالیت بیشتر نیروگاه های شهر شد. با نبود ظرفیت گرمایشی، لوله های انتقال آب یخ بستند تا شرایط بهداشتی را بدتر و مقابله با آتش سوزی های حاصل از بمباران ها را مشکل تر نمایند. با فرارسیدن زمستان قحطی در حال آغاز رخ نمایی بود. کمبود سوخت سبب شد در طول محاصره ۹ هزار ساختمان تخریب شوند از الوار آن ها به عنوان هیزم استفاده شود. پس از یخ زدن دریاچه لادوگا، تنها راه باقی مانده تردد از روی یخ آن بود. ماه نوامبر شورای نظامی لنینگراد تصمیم به ایجاد یک «راه یخی» که به «راه زندگی» شهرت یافت، بر روی دریاچه گرفت. به هر صورت تا روز ۱۷ نوامبر ضخامت یخ تنها به ۱۰۰ میلی متر رسید که صرفاً ا
مکان تردد اسب های بدون بار روی آن وجود داشت. برای عبور کامیون ها به ضخامت حداقل ۲۰۰ میلی متر نیاز بود. روزهای بعد با وزش باد زمستانی این ضخامت حاصل شد و روز ۲۰ نوامبر نخستین سورتمه های اسب کشنده از روی دریاچه عبور نمودند. اسب هایی که طاقت فرسایش حرکت بر روی مسیر یخی را نداشتند کشته شده و برای مصرف گوشتشان به لنینگراد بازگردانده می شدند. نخستین کامیون ها روز ۲۲ نوامبر این مسیر را طی کردند. در مواردی یخ نازک شکسته می شد و کامیون به همراه راننده آن به زیر یخ فرومی رفت. به هر حال این کامیون ها روز نخست ۳۳ تن تدارکات با خود به لنینگراد آوردند. این مقدار ناچیز بود اما امکان این مسئله را به تأیید رساند. مسیری که بدین منظور می بایست طی می شد یک راه یخی به طول حدود ۳۰ کیلومتر از بندر اوسینووتس در ۳۰ کیلومتری شرق لنینگراد در ساحل غربی دریاچه لادوگا تا روستای کابونا در جنوب آن بود. آن سوی دریاچه از راهی که ارتش سرخ در عرض ۱۴ روز از میان اراضی جنگلی و مردابی ایجاد کرد استفاده می گردید. با عدم افزایش ضخامت یخ، کامیون ها با نصف ظرفیت به کارگرفته می شدند و از سورتمه استفاده می گردید. ماه دسامبر به طور میانگین هر روز حدود ۳۶
۰ تن تدارکات از این طریق وارد لنینگراد شد. این مقدار تنها یک هفتم میزان مورد نیاز بود. با وجود آماده سازی های دفاعی، اقدام چندانی برای محافظت از جمعیت شهر در مقابل آثار محاصره نشده بود. شورای نظامی لنینگراد اجازه هر گونه تخلیه شهر از ساکنان آن را نداد و پس از تکمیل محاصره اولویت خروج به کمک دریاچه لادوگا تنها به ۱۰ هزار تکنسین کارخانه های کیروف و بلشویک اختصاص یافت. این عمل مقدار زیادی از صنایع جنگی حیاتی را انتقال داد اما انتقال گسترده غیر نظامیان تنها از ماه فوریه سال ۱۹۴۲ آغاز شد. گرسنگی، سرما و شیوع تیفوس زمستان ۴۲–۱۹۴۱ به شدت گریبان گیر مردم شهر گردید که در نهایت بیش از ۶۰۰ هزار نفر از آن ها را از پای درآورد. ماه سپتامبر برای حدود ۲٫۸ میلیون نفر کوپون جیره غذایی صادر شد؛ قریب به نیم میلیون نفر بدون استحقاق رها گشتند. جمعیت غیرنظامی می بایست با حدود ۲۵۰ گرم نان در روز برای هر نفر سر می کرد. با وجود این که سربازان جیره غذایی بهتری دریافت می کردند، ۱۲٬۴۰۰ نفر از آن ها در این فصل جان باختند. تا ماه نوامبر وعده روزانه مدافعان لنینگراد به ۵۰۰ گرم و در ماه دسامبر به ۲۵۰ گرم نان کاهش یافت. سهم غیرنظامیان تنها ۱۲
۰ گرم نان در روز بود. تا ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ ذخایر غذایی لنینگراد به پایان رسید. تا ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ تقریباً تمامی اسب ها خورده شدند؛ درحالی که سوخت اندکی برای خودروها باقی مانده بود. این شرایط موجب ضعف روحیه سربازان و در نتیجه فرار هزاران تن از آن ها به سمت آلمانی ها جهت نجات از مرگ در اثر گرسنگی شد. در نتیجه این شرایط اوایل سال ۱۹۴۲، بدون احتساب پیاده نظام دریایی و پرسنل نیروی هوایی، حدود ۹۵ هزار نفر نیروی نظامی درون محاصره باقی مانده بود. عدم کفایت مقدار غذای تخصیص یافته موجب روی آوردن مردم به معامله کوپون جیره، سرقت آن از یکدیگر مخصوصاً از ضعفا و خوردن پرنده ها، سگ ها و گربه ها گشت. مرده خواری توسط حکومت ممنوع و مرتکبان به مرگ تهدید شده بودند؛ با این حال با وجود تفاوت در برآورد شدت آن، چنین عملی مسلماً، احتمالاً هزاران بار، در طی محاصره لنینگراد رخ داده است. به هر صورت، با وجود وخامت اوضاع، با اقدامات نیروهای امنیتی و روحیه مردم، شرایطی همانند رمیدگی حاصل از نزدیک شدن نیروهای آلمانی به مسکو، در لنینگراد پدید نیامد. تلفن های شخصی درون شهر قطع و منع رفت وآمد شبانه وضع گشت. پس از پس زدن آلمانی ها از ناحیه
تخوین و برقراری مجدد راه آهن منتهی به دریاچه لادوگا، ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ شش مسیر یخی بر روی دریاچه ایجاد شد و با افزایش ضخامت قطر یخ سطح آن، میزان غذای وارد شده به شهر به حدود ۱۵۰۰ تن در روز و مدتی بعد به ۲۰۰۰ تن در روز رسید. در انتهای این ماه و در ماه بعد جیره نان افزایش یافت. از همین زمان تخلیه ساکنان از محاصره آغاز شد. ماه فوریه ۱۱ هزار نفر، ماه فوریه ۱۱۷ هزار نفر و ماه مارس ۲۲۱ هزار نفر با تل انبار شدن در کامیون ها از طریق دریاچه از شهر خارج و به خط آهن رسیدند. در عرض چهار ماه حدود ۵۰۰ هزار نفر بدین شکل به بیرون از محاصره انتقال یافتند. موفقیت سریع و غیرمنتظره آلمانی ها در قطع کردن تمامی جاده ها و خطوط آهن به لنینگراد، در ابتدا آشفتگی زیادی در زمینه تدارکات صنعتی برای آن ایجاد کرد. قطع برق در اواخر سال ۱۹۴۱ بیشتر تولیدات صنعتی لنینگراد را متوقف نمود. به هر صورت با توسل به تمهیدات شدیدی همچون تبدیل گسترده صنایع غیرنظامی به نظامی، فعالیت شبانه روزی کارخانه ها، افزایش ساعات کار افراد، الگو و قهرمان سازی از کارگران پرتلاش و به کارگیری زنان، تولیدات از بهار سال ۱۹۴۲ مجدداً افزایش یافت. در طول سال ۱۹۴۲، کارخان
ه های لنینگراد ده ها هزار تفنگ خودکار، میلیون ها مین، گلوله خمپاره و توپ و بمب، بیش از یک میلیون نارنجک و ۴۶ تانک کی وی تولید کردند. مجموع تولیدات سال پس از آن افزایش بیشتری داشت. این تولیدات نقشی کلیدی در دفاع از شهر و شکسته شدن نهایی محاصره آن داشتند. گفته می شود حتی ۱۰۰۰ توپ و خمپاره انداز برای دفاع از مسکو در لنینگراد تولید و از طریق هوایی برای آن ارسال شده است. محاصره کنندگان. در طرف مقابل با توجه به این که ارتش هجدهم آلمان پیش از فرا رسیدن فصل سرما در مواضع زمستانی خود مستقر گشت، تلفات انسانی کمتری در اثر بیماری و سرمازدگی متحمل شد. با این حال تلفات میان اسب های این نیرو قابل توجه بود. برای مثال در لشکر پلیس اس اس که در فصل تابستان تنها ۶۷ اسب خود را از دست داده بود، در فصل زمستان ۱۲۰۰ اسب تلف گشتند. وعده غذایی سربازان آلمانی در ماه های اولیه محاصره مقداری بالغ بر سه برابر دشمنان در محاصره بود. نبرد هوایی. هنگام آغاز جنگ نیروی هوایی شوروی هفت هنگ جنگنده و شش هنگ بمب افکن مجموعاً با ۴۲۶ جنگنده و ۱۸۲ بمب افکن در نزدیکی لنینگراد مستقر کرده بود. حدود سه چهارم از این جنگنده ها از مدل های قدیمی بودند. دفاع هو
ایی داخلی لنینگراد بر سپاه ۲ دفاع هوایی متشکل از شش هنگ توپ های ضدهوایی (با حدود ۳۰۰ توپ ۷۶ و ۸۵ میلی متری)، ۲۳۰ مسلسل، ۳۰۰ نور افکن، ۳۶۰ بالون ضدهوایی و ۳۰۰ جایگاه دیده بانی، اتکا داشت. شوروی تنها یک رادار در شمال شرقی لنینگراد جهت شناسایی هوایی به کار گرفته بود و این امر غالباً به کمک دیده بانان زمینی و گشت های هوایی صورت می گرفت که منجز به تلفات زیادی می شد. ناوگان دریایی دریای بالتیک شوروی نیز سه هنگ جنگنده با ۱۸۰ هواگردهای آی-۱۵بیس و آی-۱۶ و یک هنگ توپ های ضدهوایی با ۶۸ توپ برای دفاع از کرونشتات در اختیار داشت. نخستین حضور "لوفت وافه" در ناحیه لنینگراد توسط ۱۸ بمب افکن یو ۸۸ صورت گرفت که در آن ۳۶ مین یک تنی مغناطیسی دریایی در نزدیکی کرونشتات ریخته شد. با توجه به اجتناب شوروی از دیگر شدن با هواگردهای آلمانی در آن هنگام، با وجود شناسایی هواگردهای آلمانی، توهای ضدهوایی شوروی اقدام به آتش و ساقط کردن آن ها نکردند. "لوفت وافه" همچنان به مین ریزی آب های اطراف لنینگراد ادامه داد. با نزدیک شدن گروه ارتش شمال به لنینگراد، هواگردهای "لوفت وافه" حملاتی علیه پل های عمده خطوط آهن صورت دادند تا از رسیدن نیروی کمکی به
شهر جلوگیری شود. تا ماه اوت حدود ۱۰۰ جنگنده و ۲۰۰ بمب افکن در اختیار ناوگان یکم هوایی "لوفت وافه" به فرماندهی ارتشبد آلفرد کلر بود؛ درحالیکه نیروهای جبهه شمال غربی شوروی به فرماندهی سرلشکر الکساندر نوویکوف، بیشتر توان خود را در تلاش برای کُند کردن پیشروی آلمانی ها از دست داده بود. "لوفت وافه" سپاه ۸ هوایی خود به فرماندهی ارتشبد ولفرام فرایهر فن ریشتوفن را با چهار گروه هواگردهای "اشتوکا" و ب اف ۱۱۰، جهت تقویت مرحله نهایی تهاجم زمینی به شهر، به این ناحیه اعزام نمود.
لری لیراوی، یکی از گویش های لری از شاخه لری جنوبی، رایج در بندر دیلم، بندر گناوه، بندر ماهشهر، هندیجان، دشتستان و جنوب بهبهان(زیدون) می باشد. احتمال می رود که این گویش نیز، بازمانده ای از زبان هوزی باشد. کتاب های فرهنگ جغرافیایی آبادی های کشور، چاپ ادارهٔ جغرافیایی ارتش به صراحت وجود زبان لری در این مناطق را تأیید کرده است گویش های لری لیراوی. این گویش، خود در چهار زیرشاخه ی گویشی دسته بندی می شود: در سرزمین های زیر، گویش لیراوی، رواج دارد:
سینا سرلک (زادهٔ ۶ آبان ۱۳۶۱ در الیگودرز)، خوانندهٔ موسیقی پاپ و سنتی است. وی مدتی خوانندهٔ ارکستر ملی ایران به رهبری فرهاد فخرالدینی بود. علاوه بر آن، زمانی که نادر مشایخی به عنوان رهبر در ارکستر سمفونیک تهران فعالیت داشت، با این ارکستر همکاری می کرد. وی همچنین در ارکستر پایور و ارکستر ملل نیز فعالیت داشته است. زندگی حرفه ای. وی موسیقی را از دوران کودکی زیر نظر پدرش بهرام سرلک که یکی از استادان موسیقی و هنر استان لرستان است و با ملودی های محلی بختیاری (موسیقی لری) آغاز کرد. در هفت سالگی در سریال تلویزیونی «شاخهٔ طوبی» که از شبکهٔ یک سیما پخش می شد، ترانه ای محلی خواند. پس از آن به صورت جدی به فراگیری موسیقی پرداخت. ساز تنبک را در شهرستان الیگودرز و با حسن رضایی شروع کرد و برای تکمیل به اصفهان آمد و از آموزه های جمشید محبی استفاده کرد و سپس به مدت شش سال نزد ناصر فرهنگ فر بود. او در چندین دورهٔ جشنواره موسیقی فجر مقام اول آواز و تنبک را کسب کرد. بعد از مدتی از سوی قربان سلیمانی به محمدرضا شجریان معرفی شد و به مدت هشت سال ردیف های آوازی و تکنیک های صداسازی را از او آموخت. در کنار آواز و تنبک، مدتی هم نزد کیوان
ساکت تار آموخت. وی در اسفند ماه سال ۱۳۸۲ از طرف سازمان ملی جوانان به عنوان جوان نمونه در حوزهٔ هنر انتخاب شد. مهاجرت. در تاریخ ۱۸ مرداد ۱۴۰۰ سینا سرلک در شبکه اجتماعی اینستاگرام، خبر از مهاجرت خود به آمریکا می دهد و برای مردم سرزمینش بهترین ها را آرزو می کند. حواشی. در سال ۱۳۹۶ در پی شکایت اردلان سرفراز از سینا سرلک به دلیل اجرای قطعهٔ برخیز، دادگاه بدوی کیفری تهران وی را به دو سال حبس تعزیری محکوم کرد. این ترانه سرودهٔ سرفراز است و پیش از این با نام محتاج توسط ابی خوانده شده بود. سرلک این ترانه را در مجموعهٔ نمایش خانگی شهرزاد بازخوانی کرده است. اما درنهایت با توجه به عذرخواهی رسمی سینا سرلک و دو خوانندهٔ دیگر اردلان سرفراز رضایت داد و پرونده مختومه شد.
مایکل کوربات (زاده ۲ مه ۱۹۶۰) اقتصاددان، بانکدار و مدیر اجرایی آمریکایی است، که هم اکنون به عنوان مدیرعامل شرکت خدمات مالی و بانکداری سیتی گروپ فعالیت می کند. وی دانش آموخته کارشناسی اقتصاد از دانشگاه هاروارد است و فعالیت شغلی خود را از سال ۱۹۸۳ در بانک سالومون برادرز آغاز کرد. کوربات در اکتبر ۲۰۱۲ از سوی هیئت مدیره سیتی گروپ به مدیرعاملی این گروه انتخاب شد و جایگزین ویکرام پاندیت گردید.
هی یاکا (Hiʻiaka) قمر بزرگ هاومیا است و از دیگر قمر آن ناماکا بزرگ تر است. قطر هی یاکا حدود ۳۱۰ کیلومتر (۱۹۳ مایل) است. این قمر با هر بار گردش کامل پیرامون هومیا در ۴۹ روز، مسافتی حدود ۴۹٬۵۰۰ کیلومتر (۳۰٬۷۵۸ مایل) را می پیماید. این قمر را گروه اخترشناسی مایکل براون در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۰۵ کشف کردند.
نیزه انداز یا آتلاتل (atlatl) ابزاری است که در قدیم در بخش های بزرگی از جهان برای افزودن بر نیروی پرتاب نیزه ها استفاده می شد. این ابزار امروزه تنها در برخی اقوام نظیر بومیان استرالیا و اسکیموها استفاده دارد. در بیشتر نقاط جهان، پس از ابداع تیر و کمان، نیزه انداز کاربرد خود را از دست داد. برای استفاده از نیزه انداز، انتهای عقب نیزه را در زبانه نیزه انداز قرار می دهند و پس از پرتاب نیزه، با کشیدن نیزه انداز به جلو، این زبانه فشار دیگری بر نیزه وارد می آورد و موجب افزودن بر سرعت آن می شود. با این کار سرعت هایی در حدود ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت هم ممکن شده است. واژه آتلاتل از زبان آزتکی گرفته شده است. آزتک ها در سال ۱۵۱۹ که با اسپانیایی ها روبه رو شدند هنوز از این ابزار استفاده می کردند. آثاری از نیزه اندازها در اروپا مربوط به حدود ۲۰ هزار سال پیش یافته شده است. امروزه در ایالات متحده گروه هایی به استفاده از نیزه انداز به عنوان ورزش روی آورده اند و در آن کشور تورنمنتهای نیزه اندازی نیز برگزار می شود. جستارهای وابسته. نیزه پران
شهاب سنگ هوبا یا شهاب سنگ غرب هوبا، شهاب سنگی است که حدود ۸۰٬۰۰۰ سال پیش در غرب هوبا در نامیبیا افتاد و در سال ۱۹۲۰ میلادی کشف شد. این شهاب سنگ به دلیل سنگینی بسیار خود، هرگز از جایی که بر روی آن افتاده است، تکان داده نشده است. جرم آن بیش از ۶۰ تُن برآورد شده است. هوبا بزرگ ترین شهاب سنگ شناخته شده بر روی زمین است. ظاهر آن تقریباً مکعب شکل و ابعاد تقریبی آن ۳٫۸ متر × ۲ متر × ۱ متر است. ۸۲٫۴٪ آن آهن، ۱۶٫۴٪ نیکل، ۰٫۷۶٪ کبالت و مقادیر کمی کربن، سولفور، کروم، روی، گالیوم، ژرمانیوم و ایریدیوم است.