Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تبلت یا رایانک یک رایانهٔ قابل حمل است که به طور معمول دارای سیستم عامل موبایل و یک صفحهٔ لمسی است. تبلت، به طور معمول به جای صفحه کلید با استفاده از تماس صفحهٔ نمایش کار می کند. البته با پیشرفت فناوری سیستم عامل هایی مانند ویندوز برای انواع تبلت ها طراحی و برنامه ریزی شده است. تبلت ها، صفحهٔ نمایش رنگی، دارای ریزپردازنده و باتری خور هستند. تبلت ها عموماً دارای سنسور هستند که شامل دوربین دیجیتال، میکروفن، شتاب سنج و چراغ قوه می شوند و به جای استفاده از موشواره یا صفحه کلید، صفحهٔ لمسی با قابلیت تشخیص حرکت دارند. دسترسی به شبکه برای تبلت های مختلف ممکن است متفاوت باشد؛ برخی از تبلت ها توانایی استفاده از سیم کارت را داشته و برخی فاقد این ویژگی هستند. بعضی مردم طبیعتاً تبلت را ترجیح می دهند چون از نظر آنها حافظه تبلت زیادتر از حافظه موبایل است اما از نظر حدسی حافظه تبلت مربوط به نوع تبلت است ویژگی ها. تبلت ها سیار هستند و به راحتی می توان آن ها را جابجا کرد. می توان روی تبلت با استفاده از نرم افزارهای مختلف پردازشگر متن مثل آفیس نوشت. تبلت های امروزی امکانات بیشتری دارند؛ مانند: از دیگر ویژگی های تبلت ها می توان
به موارد زیر اشاره کرد: تبلت افرادی که می خواهند پژوهش و تحقیق کنند و کارهایی انجام دهند که به فضایی بزرگتر از یک صفحه کاغذ نیاز دارد و به راحتی قابل حمل باشد یک گزینه عالی محسوب می شود. تاریخچه. تبلت های خیالی و پروتوتایپ. در نیمه دوم سده بیستم، رایانه های تبلت موضوع آثار علمی–تخیلی بسیاری شدند که این مسئله به گسترش و پذیرش مفهوم نزد مخاطبان بیشتر کمک کننده بود. مثال هایی از این آثار عبارت اند از: تبلت های اولیه. به دنبال رایانه های تبلت اولیه مثل پن پد شرکت پنسپت و خوشنویس CIC در سپتمبر ۱۹۸۹، شرکت Grid Systems اقدام به توزیع تجاری موفق نخستین تبلت با نام گرید پد نمود. لوح رایانه یا تَبلِت (به انگلیسی: Tablet PC) یک رایانهٔ قابل حمل شبیه رایانسک (نوت بوک) یا یک دستگاه لوح مانند است که دارای یک نمایشگر لمسی یا قلمی است که به کاربر خود این امکان را می دهد تا به جای موشواره و صفحه کلید با دستگاه توسط انگشت دست یا قلم کار کند. البته امکان نصب موشواره و صفحه کلید با سیم یا بلوتوث وجود دارد. به عبارت دیگر تبلت رایانهٔ قابل حملی است که ورود اطلاعات به آن از طریق صفحه لمسی انجام می گیرد. لوح رایانه ها دارای سیستم ع
امل مختلف مانند اندروید از شرکت گوگل، مائمو (سیستم استفاده شده در گوشی نوکیا ان۹۰۰) و میگو از نوکیا، آی او اس ساخت اپل، کروم ساخت گوگل، لینوکس، وب او اس از شرکت اچ پی و ویندوز است؛ البته شرکت ریم نیز تبلت هایی با سیستم عامل بلک بری روانهٔ بازار کرده است. تبلت های امروزی. سهم اصلی در بازار تبلت در ابتدا فقط در اختیار شرکت اپل بود که توانست با عرضهٔ سری تبلت آی پَد انقلابی در عرصه فناوری ایجاد نماید؛ ولی در ادامه شرکت های دیگری مانند سامسونگ، آمازون، گوگل، اِیسوس و اچ پی لنوو، نیز به فکر ساخت و ارائهٔ تبلت افتادند. تبلت های iPad عموماً از کیفیت بالایی برخوردارند و به طور معمول با تجهیز شدن به آخرین سخت افزارهای روز کارایی بسیار بالایی از خود نشان می دهند. سامسونگ نیز چند سالی است که با ارائه سری Galaxy Tab در حال رقابت با تبلت های آی پَد است. دیگر تولیدکنندگان نیز میدان را خالی نکرده و به طور مداوم در حال بروزرسانی تبلت های خود هستند. تبلت ها در ابعاد ۷ تا ۱۰ اینچ و بزرگتر از ۱۰ اینچ تولید شده اند که به طور مسلم تبلت های ۷ اینچی به دلیل سبک و کوچک بودن از طرفداران ویژه ای برخوردار است. از این بین، شرکت اچ پی با
ارائه سری اسلیت از تبلت های ۷ اینچی خود در سپتامبر ۲۰۱۲ میلادی پا به میدان رقابت گذاشته است. اولین نکته قابل توجه در مورد این تبلت قیمت آن است که از این نظر جزء تبلت های ارزان قیمت محسوب می گردد اما در مقایسه با تبلت کیندل فایِر آمازون کمی گرانتر است. گوگل هم با تولید سری تبلت های نکسوس که وظیفه ساخت نکسوس ۷ را ایسوس و نکسوس ۱۰ را سامسونگ بر عهده داشت، وارد دنیای تبلت ها شد. نکسوس ۷ یکی از پرفروش ترین تبلت اندرویدی جهان در سال ۲۰۱۲ شناخته شد، و هم اکنون گوگل با تولید نسل دوم نکسوس ۷ بسیاری از نواقص سری اول را رفع کرد. نکسوس ۷ سری اول از پردازنده ۴ هسته ای Nvidia Tegra 3 با فرکانس ۱٫۲ گیگاهرتز و یک گیگابایت رم و صفحه نمایش وضوح بالا یعنی ۱۲۸۰×۸۰۰، یکی از ایرادات وارده بر نکسوس ۷ سری اول، فقدان دوربین پشت بود. نکسوس ۷ سری دوم بسیاری از نواقص سری قبل را حل نموده است که از جمله آن ها می توان پردازنده قویتر snapdragon S4 pro و ۲ گیگابایت رم و دوربین ۵ مگاپیکسلی و صفحه نمایش تماماً وضوح بالا (Full HD) یعنی ۱۰۸۰×۱۹۲۰ و با ضخامت کمتر از سری اول می توان اشاره کرد. شرکت ایسوس هم با تولید سری تبلت های بسیار با کیفیت tr
ansformer pad و تبلت های بسیار ارزان قیمت Memo pad، و فبلت fonepad که تبلتی ۷ اینچی با قابلیت تماس تلفنی، و سری Padfone که موبایلی ۴ اینچی است که به داخل داک تبلت ۱۰ اینچ می رود و به تبلتی ۱۰ اینچی تبدیل می شود، اشاره کرد. تبلت ۲۰ اینچی پاناسونیک که نسخه کامل ویندوز ۸ بر روی آن نصب شده است فعلاً بزرگ ترین تبلت عرضه شده می باشد. تبلت ۲۰ اینچی پاناسونیک از پردازنده Core i5 اینتل سری U بهره می برد و از این رو قادر به اجرای نسخه کامل ویندوز ۸٫۱ مایکروسافت است. صفحه نمایش ۲۰ اینچی آن دارای تفکیک پذیریِ ۳۸۴۰ در ۲۵۶۰ پیکسل است و از ۸ گیگابایت حافظه رم و ۲۵۶ گیگابایت حافظه SSD بهره می برد. از شرکت های ایرانی تولیدکننده تبلت، برند کرپی و فراسو می باشد که از سال ۱۳۹۲ با راه اندازی خط تولید با فناوری SMT در کارخانجات خود واقع در شهرک صنعتی پرند، اولین تبلت خود را با نام فست ۷۱۱ وارد بازار نمود. جالب است بدانید نخستین تبلت ایرانی (با نام تجاری کرپی) در سال ۱۳۸۹ در ایران ثبت اختراع شده است. هدف های اولیه از ثبت اختراع این تبلت استفاده های آموزشی و تجاری آن بوده و یکی از ویژگی های جالب نسخه بهبود یافتهٔ تبلت کرپی امکان لمس
بخش پشتی تبلت بود. سیستم عامل این تبلت مایکروسافت ویندوز ۷ بوده است. شماره ثبت اختراع نخستین تبلت ایرانی ۲۵۳۹۵ است. آخرین پژوهش ها. پژوهشگران دانشگاه کویینز کانادا موفق به ساخت تبلتی شدند که ضخامت آن به اندازه یک برگ کاغذ است. این رایانه همچنین بسیار انعطاف پذیر می باشد. سخت افزار. معماری سامانه دو معماری اصلی که بازار را تحت کنترل خود گرفته اند عبارتند از: معماری آرم شرکت آرم ال تی دی و اکس۸۶ شرکت های اینتل و ای ام دی. نرم افزار. سیستم عامل. مهم ترین سیستم عامل تبلت ها عبارتند از: اپ استور. اپ استور App Store یا فروشگاه اپلیکیشن گونه ای از بسترهای توزیع برنامه های کاربردی موبایل است. نرم افزارها مجموعه خاصی از کارکردها را عرضه می کنند که بر اساس تعریف شامل راه اندازی خود رایانه نمی شود. برنامه های کاربردی طوری طراحی شده اند که روی ابزارهای خاصی کارکنند و برای سیستم عامل های خاصی نوشته شده اند (مانند آی او اس، مک، ویندوز یا اندروید. نرم افزار خانه در راهبرد رایانش ابری کشورها یک جزء مهم به شمار می آید و کشورها تلاش می کنند که با ایجاد و راه اندازی نرم افزار خانه ها راه های ارزان تری برای تهیه نرم افزارهای مو
رد نیاز بخش دولتی ایجاد کنند و در عین حال بر مشکلات ناشی از عدم هماهنگی میان نرم افزارهای بخش دولتی فائق بیایند
ساختار انقلاب های علمی شناخته شده ترین کتاب توماس کوهن است که در آن به ارائه معیارهایی برای تشخیص انقلاب علمی می پردازد. این کتاب سه بار به فارسی ترجمه شده است. این کتاب یکی از پر استنادترین کتب آکادمیک است. این رساله در آن می کوشد تا با آشکار ساختن بعضی از دلالت ها و اشارات تاریخ نگاری جدید خطوط اصلی نماینده این تصویر را ترسیم کند. در این رساله مفهوم نمونه غالباً به عنوان جانشینی برای مفاهیم گوناگون متعارفی به کار می رود. اندیشه. در کتاب "ساختار"، هدف اصلی کوهن به نقد دیدگاه رایج، که پوزیتیویست های منطقی در مورد نحوه شکل گیری و اعتبارسنجی علم می پردازد و نظریه ایشان مبنی بر این که انباشت معرفت علمی در طول زمان و افزایش مستمر و پیوسته آن را نقد می کند و باور دارد که پارادایم های علمی همانند انقلاب ها، ناگهانی سر بلند می کنند. دیدگاه کوهن در این کتاب به نوعی بیان می کند که الگوهای علمی در دوره های زمانی گوناگون بدون پیوستگی تغییر می کنند.
سنبل ختایی گیاهی دو ساله (به ندرت سه ساله) از تیره چتریان است که در بسیاری از کشورهای دنیا به خاطر خاصیت دارویی آن کشت می شود. مواد موثره این گیاه به عنوان بادشکن، ضد نفخ، گوارنده غذا و همچنین اشتهاآور کاربرد دارد و در صنایع داروسازی، صنایع غذایی و آرایشی و بهداشتی از آن استفاده می شود. سنبل ختایی معمولاً به عنوان باغ سنبل، روح القدس و سنبل نروژی شناخته می شود که یک گیاه دوساله از خانواده چتریان است، یک زیرگونه است که ساقه ها و ریشه ها برای بو و عطر خوش کشت داده می شود. مانند چندین نوع دیگر از چتریان بوده، ظاهری شبیه به چند گونه سمی دارد (شوکران، گلپر و …) و نباید قبل از اینکه با اطمینان کامل شناسایی شدند مصرف شوند. هم خانواده های آن Archangelica officinalis Hoffm و Archangelica officinalis var. himalaica C.B.Clarke می باشند.
آرتور کلیفتن گایتون (۸ سپتامبر ۱۹۱۹–۳ آوریل ۲۰۰۳) فیزیولوژیست پرآوازهٔ آمریکایی است. وی در ایالت میسیسیپی به دنیا آمد.آوازهٔ گایتون به خاطر نگارش کتاب معروف "فیزیولوژی پزشکی" است که در ایران به فیزیولوژی گایتون معروف است. بعدها "جان ای. هال" هم در نگارش کتاب به او یاری رساند و حاصل آن کتاب درسی "فیزیولوژی پزشکی گایتون و هال" بود. اولین ترجمهٔ فارسی این کتاب نیز توسط فرخ شادان صورت پذیرفته است. این کتاب همچنین با نظارت مسعود صابری هم ترجمه شده است. گایتون در ابتدا عمده مطالعاتش را در زمینهٔ عامل افزایش فشار خون بنا نمود و در این راه بسیاری از فرمول ها و محاسبات و رفتار مربوط به دستگاه گردش خون را کشف نمود. در سال ۱۹۵۵ تئوری برون ده قلب را ارائه نمود که نشان می داد قلب تنها خونی را که دریافت می کند، قادر به پمپاژ است و خود قلب نقشی در تنظیم مقدار برون ده قلب ندارد. از دیگر کارهای ارزندهٔ وی، محاسبهٔ فشار میان بافتی است. آرتور گایتون، پس از سال ها تلاش در ارتقای دانش فیزیولوژی و پزشکی، در سال ۲۰۰۳ در سانحهٔ رانندگی درگذشت.
بازگل بدخشی (زادهٔ ۱۹۰۲ بدخشان - درگذشت ۲۹ مارس ۲۰۰۹ بدخشان) خواننده و نوازندهٔ رادیو و تلویزیون ملی افغانستان بود. زندگی نامه. در کودکی در میان دره های سبز ولایت بدخشان به چوپانی می پرداخت و در همین جا بود که به خوانندگی علاقه پیدا کرد. بنا بر گفتهٔ خودش در مصاحبه ای رادیویی زمانی که ۳۰ ساله بوده در مهمانی والی وقت بدخشان برای نخست وزیر شاه محمود خان و مسئولان دولتی، هنرنمایی نموده است. این هنرنمایی بسیار مورد توجه نخست وزیر قرار گرفت و به آدینه نام بازگل را داد. بازگل در سال ۱۹۵۷ سربازی اش را در ارگ شاهی افغانستان گذراند. جایی که با خواندن آوازهای فلکوریک دوستان و بزرگان را سرگرم می کرد و از همین رو در میان قطعه گارد به آوازخوان بدخشی مشهور شد. در همین زمان بود که به همکاری با استاد یعقوب قاسمی و استاد خیال پرداخت و به رادیو افغانستان پا گذاشت. نخستین آهنگش را در رادیو افغانستان ضبط کرد. این آغازی بود بر دورهٔ طولانی درخشش بازگل و شهرتش. فعالیت ها. برای فرهنگیان پراهمیت اینست که او کمپوز ها، اشعار، رباعی و آهنگ های فرهنگ کهن بدخشان را دست ناخورده و مخلوط ناشده در دسترس تاریخ و هنر موسیقی افغانستان قرار داده
است. باز گل خود سواد نداشت، اشعار می سرود، کمپوز می ساخت، قیچک می نواخت و آواز می خواند. مهم ترین مهارتش این بود که اشعار داستانی را در قالب موسیقی می سرایید. خواندن عرب بچه و مغول دختر او هنوز در گوش مردم طنین می نوازد. باز گل افزون بر ترانه های شاد و آهنگ های عاشقانه، سروده هایی که به نام «فلک» یاد می شوند و نمایانگر قدیمی ترین نوع موسیقی توأم با رباعیات عارفانه را نیز بسیار زیبا می سرود. او نخستین معرفی کنندهٔ موسیقی فلک در افغانستان است که نسل های آینده در موردش تحقیق خواهند نمودند. توانایی دیگر باز گل بدخشی که به شهرت نیکوی او افزود، ارائهٔ آهنگ ها به شکل تمثیلی و چند آوازیی بود. در افغانستان باز گل بدخشی را مؤسس سبک مخصوصی به نام «ساز قطغن زمین» یا آهنگ های بدخشی می دانند. هنرمندان محلی بدخشان مانند اکبر فیض آبادی و یاسین فیض آبادی سالیان دراز باز گل را در خم و پیچ های سفرهای هنری همراهی می نمودند. از هنرمندانی که بیشتر به خاطر نزدیکی ذوق با بازگل بدخشی همنشینی داشتند، می توان از خانجان بارکی و فیض محمد منگل زیر بغلی نواز نام برد. کمپوز تمامی آهنگ های که باز گل سروده است از خود اوست.
موراساکی شیکیبو (۹۷۳ – ۱۰۱۴ یا ۱۰۲۵ میلادی) رمان نویس و شاعرِ ژاپنی و ندیمه در دربارِ امپراتوری در کیوتو در دورهٔ هی آن بود. آوازهٔ او بیشتر به دلیل نویسندگیِ "داستانِ گنجی" (در اوایلِ قرنِ یازدهمِ میلادی) است که از نخستین رمان های دنیا به شمار می رود. «موراساکی شیکیبو» یک نامِ توصیفی ناشناخته است. نام او ممکن است فوجیوارا نو کائوریکیو باشد که در سال ۱۰۰۷ در دفترِ خاطراتِ دربار از او به عنوان یک بانوی درباری امپراتوری نام برده شد. در دورهٔ هی آن رسم بر این بود که به زنان زبانِ چینیِ کلاسیک، که زبانِ نوشتاریِ دولت بود، آموزش داده نمی شد. چون پدرِ موراساکی دانشمندِ مطالعاتِ چینی بود، وی تحتِ تأثیرِ خانواده و سرپرستیِ پدر، استعدادهای خود را در فراگیریِ کلاسیک چینی نشان داد. او در اواخر دهه بیست سالگیش ازدواج کرد و یک دختر به دنیا آورد. در زمان ازدواج یا شاید اندکی پس از بیوه شدن، در حدود سال ۱۰۰۵، توسط پدر امپراتریس و سیاستمدار قدرتمند دوره، فوجیوارا نو میچیناگا، به دربار امپراتوری دعوت شد تا به عنوان ندیمه در خدمت همسر امپراتور، امپراتریس شوشی، باشد. در طول خدمتش به نوشتن صحنه هایی از زندگی درباری ادامه داد، پس
از پنج یا شش سال، بازنشسته شد و دربار را ترک کرد و به منطقه ای نزدیک دریاچهٔ بیوا رفت. پژوهشگران در مورد سال مرگ او اختلاف نظر دارند، اگرچه اکثر آنها در مورد سال ۱۰۱۴ اتفاق نظر دارند. "داستانِ گنجی"، "دفترِ خاطراتِ موراساکی شیکیبو" و "مجموعهٔ موراساکی شیکیبو" آثار او را تشکیل می دهند. "داستانِ گنجی" ظرف یک دهه پس از اتمام آن در سراسر استان های ژاپن توزیع شد و در طی یک قرن به عنوان اثر کلاسیک از ادبیات ژاپن شناخته شد و به موضوع نقدهای گوناگون تبدیل شد. این کتاب بین سال های ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۳، به زبانِ انگلیسی ترجمه و منتشر شد. پژوهشگران اهمیت کار او را نشان دادن جامعهٔ درباری هی آن در اوج خود می دانند. از قرن سیزدهم میلادی، آثار او توسط هنرمندان ژاپنی و استادان مشهور اوکی یوئه به تصویر کشیده شده است. اوایلِ زندگی. موراساکی شیکیبو حدودِ سالِ ۹۷۳ میلادی در پایتختِ وقتِ ژاپن، هی آن-کیو، به دنیا آمد. او متعلق به شاخه ای از خاندان فوجیوارا به نام هوکه (فوجیوارا) بود. خاندان فوجیوارا تا پایان قرن یازدهم، از طریق ازدواج های سیاسی و راهبردی دختران خود با خانواده امپراتوری و استفاده از نفوذ آنان، بر سیاست دربار تسلط داشتند.
در اواخر قرن دهم و اوایل قرن یازدهم، چهار دختر فوجیوارا نو میچیناگا، با امپراتورهای ژاپن ازدواج کردند که به او قدرت بی سابقه ای داد. پدربزرگ موراساکی، فوجیوارا نو کانه سوکه، در رده بالای اشراف بود، اما شاخهٔ خانواده او به تدریج قدرت خود را از دست داد و تا زمان تولد موراساکی در رده های متوسط به پایین اشراف هی آن — سطح فرماندارها قرار گرفت. رده های پایین تر اشراف معمولاً به دور از دربار و برای تصدی سمت های نامطلوب به استان ها فرستاده می شدند و به این ترتیب در واقع از قدرت متمرکز و دربار در کیوتو تبعید می شدند. این خانواده، علیرغم از دست دادن موقعیت، از طریق پدربزرگ و پدربزرگ پدری موراساکی، که هر دو از شاعران مشهوری بودند، نزد باسوادان شهرت داشتند. پدربزرگ او فوجیوارا نو کانه سوکه، دارای ۵۶ قطعه شعر بود که در ۱۳ مورد از آن در مجموعه شعرهای برگزیده امپراتوری به نام چوکوسن واکاشو (گلچین های درباری)، "سی و شش شعر جاودانه" و داستان یاماتو گنجانده شده بود. پدربزرگ و پدربزرگ پدری او هر دو با کی نو تسورایوکی، که به دلیل محبوبیت اشعار به زبانِ ژاپنی مشهور بود، دوست بودند. پدرش، فوجیوارا نو تامه توکی، در دانشگاه دولتی (
دایگاکو-ریو تحصیل کرده بود و محقق معتبر کلاسیک چینی بود و به عنوان شاعر شهرت داشت. در سال ۹۹۶ در فرمانداری مقامی به او داده شد و تا حدود ۱۰۱۸ خدمت کرد. مادر او مانند پدرش از خاندان هوکه (فوجیوارا) بود. آنها دارای سه فرزند، یک پسر و دو دختر بودند. عنوانِ «شیکیبو»، به رسمِ دورهٔ هی آن، به مقام و سمتِ شیکیبو-شو در وزارتِ تشریفات اشاره دارد که پدرِ موراساکی کارمندش بود. نامِ «موراساکی» (به معنیِ «بنفش») شاید از رنگِ گُلِ فوجی و به معنای کلمهٔ «فوجی» گرفته شده باشد. «موراساکی» همچنین نامی است که او خود به شخصیتِ اصلیِ زن، موراساکی نو اوئه، در "داستانِ گنجی" داده بود. در ژاپن دوران هی آن، زنان و شوهران پس از ازدواج در خانه پدری زنان زندگی می کردند، اگرچه سیستم پدرتباری همچنان رعایت می شد. اما خانواده موراساکی جدا از خانواده مادری زندگی می کردند. آنهادر خانه پدرش، که به احتمال زیاد در خیابان تراماچی در کیوتوی امروزی بود، با نوبونوری برادر کوچکترش و یک خواهر بزرگتر، که با موراساکی بسیار صمیمی بود و در بیست و چند سالگی درگذشت زندگی می کردند. موراساکی در دوره ای به دنیا آمد که پس از پایان مأموریت هیئت های اعزامیِ ژاپنی
به امپراتوریِ چین، ژاپن در حال منزوی تر شدن بود و در عین حال فرهنگ ملی قوی تری در حال ظهور بود. در قرن نهم و دهم، زبانِ ژاپنی به تدریج از طریق توسعه خط کانا، یک خط هجانگار و زبانِ نوشتاری ویژه را بر اساس اختصارات حروف چینی به وجود آورد. هر چند در زمان موراساکی به طور رسمی از نویسه های چینی استفاده می شد، اما کانا به زبانِ نوشتاری صمیمی و زنان اشراف و پایه ای برای اشکال منحصر به فرد ادبیات ژاپن تبدیل شده بود. پدرش در دوران کودکی او زبانِ چینی را به عنوان آمادگی برای یک شغل در دولت به برادر موراساکی آموزش می داد و به این ترتیب وی نیز توانست زبانِ چینیِ کلاسیک را بیاموزد و در آن مهارت پیدا کند. او در دفترِ خاطراتِ خود نوشت: «وقتی برادرم … پسر نوجوانی بود که کلاسیک های چینی را یادمی گرفت، من عادت داشتم به درس های او گوش کنم و به طور غیرمعمولی در درک آن قسمت هایی که فهمیدن و به خاطر سپردن آنها برای او دشوار بود، مهارت پیدا کردم.» پدرش، همیشه از این واقعیت افسوس می خورد و می گفت: «این هم از شانس بد من است!» او همچنین می گفت: «حیف است که او یک مرد به دنیا نیامده!» به این ترتیب او ادبیات چین را در کنار برادرش آموخت
و احتمالاً در موضوعات سنتی تری مانند موسیقی، خوشنویسی و واکا (شعر) نیز توانست آموزش ببیند. تحصیلات موراساکی غیرمتعارف بود، لوئیس پرز در کتاب "تاریخ ژاپن" توضیح می دهد که «زنان … تصور می شد که فاقد هوش واقعی هستند و بنابراین زبانِ چینی به آنها آموزش داده نمی شد.» ازدواج. موراساکی برخلاف بسیاری از زنان اشرافی، پس از رسیدن به سن بلوغ ازدواج نکرد بلکه تا اواسط دهه ۲۰ زندگی، در خانه پدرش ماند. در سال ۹۹۶، هنگامی که پدرش به فرمانداری چهار ساله در ولایت اچیزن منصوب شد، موراساکی نیز به مدت دو سال او را همراهی کرد. موراساکی احتمالاً در سال ۹۹۸ به کیوتو بازگشت تا در سن ۲۶ سالگی با فوجیوارا نو نوبوتاکا، پسرعموی دوم و دوست پدرش که از او بیست سال بزرگتر بود، ازدواج کند. نخستین ازدواج در سن ۲۶ سالگی یک زن بسیار دیرتر از رسم دوران او بود. دلیل ازدواج دیرهنگام او این بود که پدرش در سن مناسب برای ازدواج موراساکی بیکار بود و در آن زمان رسم ازدواج بر این منوال بود که مرد به عنوان داماد وارد خانه والدین همسرش شود. از آنجائیکه پدر او در شرایط بد اقتصادی بود، بنابر این او تا این سن نتوانسته بود شوهری مناسب با شرایط خود پیدا کند. ش
وهرش از تبار همان شاخه از خاندان فوجیوارا و کارمند دربار در وزارت تشریفات بود که شهرت زیادی در نحوه لباس پوشیدن داشت و رقصنده با استعدادی بود. در اواخر چهل سالگی در زمان ازدواجشان، او سه زن دیگر و تعداد نامعلومی فرزند داشت و درگیر روابط عاشقانهٔ متعددی بود که شاید پس از ازدواجش با موراساکی نیز ادامه داشته است. اگرچه آنها ازدواج کردند، نوبوتاکا با موراساکی شیکیبو زندگی نمی کرد، بلکه با یکی از همسران سابق خود (همسران قانونی) زندگی می کرد. یک سال بعد از ازدواج، موراساکی شعرهایی دربارهٔ نزاع با شوهرش نوشت. تفسیر روابط زناشویی آنها نزد محققان متفاوت است: ریچارد باورینگ ازدواجی هماهنگ را پیشنهاد کرده، در حالی که پژوهشگر ادبیات ژاپنی هارو شیرانه شواهدی دال بر کینه توزی در اشعار موراساکی نسبت به شوهرش یافته. دختر آنها، داینی نو سانمی، در سال ۹۹۹ به دنیا آمد. دو سال بعد، نوبوتاکا در دوران همه گیری بیماری وبا درگذشت. موراساکی به عنوان یک زن متأهل، خدمتکارانی برای اداره خانه داشت که از دخترش مراقبت می کردند و او اوقات فراغت زیادی داشت. محققان بر این باورند که او ممکن است قبل از مرگ شوهرش نوشتن "داستانِ گنجی" را آغاز کرد
ه باشد یا شاید پس از بیوه شدن در زمانی که غم و اندوه بسیاری را به دلیل از دست دادن همسرش احساس می کرد. او پس از مرگ شوهرش در دفترِ خاطراتِ خود احساساتش را شرح می دهد: «احساس افسردگی و گیجی می کردم. چند سالی بود که هر روز به شکلی بی روح زندگی می کردم … کاری بیشتر از ثبت گذر زمان انجام نمی دادم… فکر ادامه تنهایی من کاملاً غیرقابل تحمل بود.» بر اساس افسانه، موراساکی به معبد ایشییاما-درا در دریاچهٔ بیوا رفت، جایی که او در یک شب در ماه اوت در حالی که به ماه نگاه می کرد، الهام گرفت تا "داستانِ گنجی" را بنویسد. بر اساس واقعیت نیز هنرمندان ژاپنی اغلب به معبد ایشییاما در حال خیره شدن به ماه الهام گرفته و آثار خود را خلق می کردند. ممکن است او مأمور نوشتن داستان در معبد شده باشد. موراساکی فصل های تازه نوشته شده "داستانِ گنجی" را بین دوستانش توزیع می کرد که به نوبه خود آنها را دوباره کپی و به دیگران می دادند. به این ترتیب، داستان شناخته شد و او به عنوان یک نویسنده شهرت یافت. زندگی دربار. فرهنگ هی آن و زندگی درباری در اوایل قرن یازدهم به اوج خود رسید. جمعیت کیوتو به حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت و اشراف به طور فزاینده ای د
ر پست های دولتی و خدمات درباری در قصر هی آن منزوی شدند. درباریان بیش از حد از مردم عادی جدا و تصفیه شدند و کارهای کمی انجام می دادند، آنها از واقعیت زندگی مردم عادی جدا شده و مشغول زندگی درباری شدند و به فعالیت های هنری روی آوردند. احساسات اشراف معمولاً از طریق استفاده هنرمندانه از منسوجات، عطرها، خوشنویسی، کاغذهای رنگی، شعر و لایه بندی پوشاک با ترکیب رنگهای دلپذیر بیان می شد — با توجه به خُلق و فصل. آسرگرمی های رایج برای زنان سرشناس هی آن — که به مدل های سفت و سخت موهای خیلی بلند، پوست سفید شده و دندان های سیاه شده پایبند بودند — شامل داشتن روابط عاشقانه، نوشتن شعر و یادداشت های روزانه بود. ادبیاتی که زنان دربار هی آن می نوشتند، از قدیمی ترین و بهترین ادبیات نوشته شده به زبانِ ژاپنی شناخته می شود. دربارهای رقیب و زنان شاعر. در سال ۹۹۵ هنگامی که دو برادر میچیناگا، فوجیوارا نو میچیتاکا و فوجیوارا نو میچیکانه درگذشتند و پست کانپاکو را خالی گذاشتند، میچیناگا در مبارزه قدرت علیه برادرزاده اش فوجیوارا نو کوره چیکا (برادر امپراتریس فوجیوارا نو تیشی (ساداکو)، همسر امپراتور ایچیجو) به سرعت پیروز شد. در سال ۹۹۶ به دنب
ال رسوایی چوتوکو، که کوره چیکا به امپراتور بازنشسته کازان تیراندازی کرد، قدرتش را از دست داد و از داشتن منصب در دربار محروم شد. چهار سال بعد، میچیناگا، شوشی (آکیکو)، دختر بزرگش، را در سن ۱۲ سالگی به عنوان همسر امپراتور ایچیجو به دربار فرستاد. در تلاشی برای تضعیف نفوذ تیشی و افزایش جایگاه شوشی، میچیناگا او را چوگو (مترادف با کوگو (بلندپایه ترین همسر امپراتور) نامید، اگرچه تیشی قبلاً این عنوان را داشت، همان طور که مورخ دونالد شیورلی توضیح می دهد، «میچیناگا با جدا کردن بی سابقه دو عنوان برای همسر اصلی امپراتور حتی طرفدارانش را شوکه کرد.» با اقدام میچیناگا، تیشی عنوان معمول کوگو (همسر ارشد امپراتور) را داشت و دخترعموی او شوشی دارای عنوان چوگو، عنوانی مترادف و معادلی برگرفته از کوگو شد، به این ترتیب در این زمان امپراتور ژاپن برای اولین بار در تاریخ دارای دو همسر اصلی به طور همزمان بود. زنان با منزلت بالا در دربار در انزوا زندگی می کردند و از طریق ازدواج های استراتژیک برای به دست آوردن قدرت سیاسی برای خانواده هایشان استفاده می شدند. در مورد شوشی و سایر ازدواج های مشابه با اعضای خاندان امپراتوری، این امر به خاندان ز
ن امکان اعمال نفوذ بر امپراتور را می داد — این چنین بود که میچیناگا و سایر نایب السلطنه های فوجی وارا به قدرت خود دست یافتند. علیرغم منزوی بودن، برخی از زنان تأثیر قابل توجهی داشتند که اغلب از طریق محفل های ادبی به دست می آمد و بستگی به کیفیت شرکت کنندگان داشت. مادر امپراتور ایچیجو و خواهر میچیناگا، سنشی، محفل ادبی تأثیرگذاری داشتند و میچیناگا احتمالاً می خواست دخترش شوشی را با زنان ماهری مانند موراساکی احاطه کند و محفل ادبی رقیبی بسازد. او به دلیل شهرتش به عنوان نویسنده، به احتمال زیاد در اوایل تا اواسط دهه سی عمرش، ندیمه (اصطلاح ژاپنی نیوبو) در دربار شد. میچیناگا، موراساکی را به دربار شوشی آورد و در موقعیتی قرار داد که ریچارد باورینگ آن را به عنوان یک معلم همراه توصیف می کند. چیه کو مولهرن در کتاب "نویسندگان زن ژاپنی: کتاب منبع زیست انتقادی" می نویسد که محققان تعجب کرده اند که چرا موراساکی نسبتاً در اواخر زندگی خود چنین عملی را انجام داد. دفترِ خاطراتِ او نشان می دهد که پس از مرگ همسرش با فوجیوارا نو میچیناگا شعر رد و بدل کرده است که منجر به این گمانه زنی می شود که این دو ممکن است عاشق هم بوده باشند. اگرچه
میچیناگا او را بدون استفاده از کانال های رسمی به دربار آورد، ریچارد باورینگ هیچ مدرکی نمی بیند که نشان دهد میچیناگا او را به عنوان هم بالینی خود به دربار آورده شده باشد. مولهرن فکر می کند که میچیناگا می خواست موراساکی را در دربار داشته باشد تا دخترش شوشی را آموزش دهد. میچیناگا دخترش شوشی را به ازدواج امپراتور درآورده بود، اما امپراتور ایچیجو قبلاً یک امپراتریس به نام فوجیوارا نو تیشی داشت و عاشق او بود. "داستانِ گنجی" طی فرآیندی خلق شد که در آن میچیناگا از طریق مجموعه ای از طرح ها، قدرت مطلق را کاخ امپراتوری برقرار کرده بود. امپراتور ایچیجو، که عاشق این داستان بود، مکرراً از اقامتگاه شوشی بازدید می کرد تا به ادامه داستان که موراساکی پیش از همه در اختیار شوشی قرار می داد، دسترسی داشته باشد؛ بنابراین موراساکی در خاطارت خود می نویسد: «ناگفته نماند که هدف میچیناگا ارائه این داستان از طریق دخترش شوشی به امپراتور ایچیجو و استفاده از آن برای جلب لطف امپراتور نسبت او بود.» شوشی ۱۶ تا ۱۹ ساله بود که، در سال ۱۰۰۵ یا ۱۰۰۶، موراساکی به دربار او پیوست. به گفته آرتور ویلی، شوشی یک بانوی جوان جدی بود که نظم و ترتیب زندگی او
بین خانواده پدرش و دربارش در قصر امپراتوری تقسیم شده بود. او نویسندگان زن با استعدادی مانند ایزومی شیکیبو و آکازومه اِمون — نویسنده یک کتاب تاریخ به زبانِ محلّی به نام "ایگا مونوگاتاری" را دور خود جمع کرد. رقابتی که بین زنان وجود داشت در دفترِ خاطراتِ موراساکی مشهود است، جایی که او با تحقیر از ایزومی نوشت: «ایزومی شیکیبو یک نامه نویس سرگرم کننده است. اما چیزی نه چندان رضایت بخش در مورد او وجود دارد. او استعدادی برای از بین بردن آهنگ های غیررسمی با دستخط سریع بی دقت دارد. اما شعر او به یک موضوع جالب یا یک مدل کلاسیک برای تقلید نیاز دارد. در واقع به نظر من اصلاً به خودی خود یک شاعر نیست». سی شوناگون، نویسنده "کتاب بالش"، زمانی که شوشی به دربار آمد، به عنوان بانوی درباری و ندیمه امپراتریس در خدمت تیشی — رقیب شوشی — بود. امپراتریس تیشی در سال ۱۰۰۱، پیش از اینکه موراساکی وارد دربار برای خدمت به شوشی شود، درگذشت، بنابراین این دو نویسنده همزمان در آنجا نبودند، اما موراساکی، که در مورد شوناگون نوشت، مطمئناً او را می شناخت و تا حدی تحت تأثیر او بود. "کتاب بالش" اثر شوناگون ممکن است به عنوان نوعی تبلیغ برای برجسته کرد