Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دست رفتن تمامی تملکات ایتالیا در آفریقای شمالی، آلمان سرانجام نیرویی موسوم به سپاه آفریقا به جهت پشتیبانی ایتالیا فرستاد. در همین حال، عملیات ماریتا در یوگسلاوی انجام گرفت تا به جنگ ایتالیا و یونان خاتمه دهد؛ نتیجه اش پیروزی نیروهای محور و اشغال یونان به دست آلمان و ایتالیا بود.[""] ژنرال ماریو روبوتی فرمانده لشکر یازدهم ایتالیا در اسلوونی و کرواسی، با فرمانی که از جانب موسولینی دریافت کرد، دستور زیر را در ژوئن ۱۹۴۲ صادر کرد: «مخالفتی وجود نخواهد داشت اگر من تمامی اسلوونیایی ها را اسیر و با ایتالیایی ها جایگزین سازم. به عبارتی دیگر، ما بایستی اطمینان یابیم که مرزهای سیاسی و قومی یکی شوند». موسولینی تنها زمانی از عملیات بارباروسا اطلاع یافت که یورش آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ انجام پذیرفت، وی از سوی هیتلر در این باره مورد مشورت و طلب یاری قرار نگرفته بود. موسولینی شخصاً دستور داد یک ارتش ایتالیایی به جبهه شرقی اعزام گردد، جایی که امید داشت ایتالیا می تواند پیروزی ساده ای به دست آورده و فروغ رژیم فاشیستی را که بر اثر شکست ها در یونان و شمال آفریقا خدشه دار شده بود بازگرداند. در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱، وی از اولین واحد
در ورونا که قرار بود به روسیه اعزام شود، بازدید نمود. موسولینی در ۵ ژوئیه به شورای وزیران گفت تنها نگرانی اش این است که آلمان ممکن است اتحاد شوروی را پیش از رسیدن نیروهای ایتالیایی شکست دهد. در نشستی با هیتلر در ماه اوت، وی پیشنهاد مشارکت هر چه بیشتر ایتالیایی ها در نبرد با شوروی را کرد و هیتلر نیز پذیرفت. شکست های کمرشکنی که نیروهای ایتالیایی در جبهه شرقی متحمل گردیدند_جایی که خدمت در آنجا بس نامحبوب بود زیرا عقیده رایج بر این بود که این جنگ به ایتالیایی ها تعلق ندارد_ به شدت اعتبار و پرستیژ وی را در نزد مردم ایتالیا مخدوش ساختند. پس از حمله ژاپن به پرل هاربر وی در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱ به ایالات متحده اعلان جنگ داد. قطعه زیر که از یادداشت های روزانه چیانو است، واکنش موسولینی در برابر حمله به پرل هاربور را نشان می دهد:یک تلفن شبانه از سوی ریبنتروپ دریافت شد. وی در مورد حمله ژاپن به آمریکا ذوق زده شده بود. وی بسیار در این مورد شادمان بود و من نیز همین طور؛ هر چند من در مورد مزایای نهایی که این حادثه می تواند در پی داشته باشد چندان مطمئن نیستم. یک چیز قطعی است و آن اینکه ایالات متحده وارد جنگ خواهد شد و نیز اینکه جن
گ به قدری طولانی خواهد بود که وی (آمریکا) قادر به درک تمامی نیروهای بالقوه اش باشد. همین صبح من به پادشاه که در این باره از من استعلام کرده بود این ها را گفتم. ایشان با اقرار به اینکه در دراز مدت ثابت می شود حق با من بوده، سخنشان را به پایان بردند. موسولینی نیز شادمان بود. برای مدت ها وی خواستار شفاف سازی روابط بین نیروهای محور و ایالات متحده بود. در ابتدای ۱۹۴۲ وضعیت نظامی ایتالیا نا پایدار بود. پس از شکست نبرد دوم العلمین در پایان ۱۹۴۲، وادار به عقب نشینی به جایی شدند که در ابتدای ۱۹۴۳ سرانجام به شکست آنان در نبرد تونس منجر گردید. این اتفاق را باید «پایان امپراتوری ایتالیا» دانست. ایتالیا همچنین از عقب نشینی های بزرگ در جبهه شرق در رنج بود. تهاجم متفقین به سیسیل جنگ را درست به درِ خانهٔ ملت کشاند. وضعیت داخله ایتالیا نیز در اوضاع و احوال بدی بود به طوری که بمباران متفقین نیز بدانان صدماتی وارد می کرد. کارخانه ها در سراسر ایتالیا تقریباً به حالت انفعال رفته بودند زیرا از لحاظ مواد خامی مانند ذغال سنگ و نفت دچار کمبود بودند. افزون بر آن، کمبود گرانبار مواد غذایی نیز بر دوش ملت سنگینی می کرد و غذایی هم که در د
سترس بود به قیمت های مصادره ای به فروش می رفت. ماشین تبلیغاتی موسولینی که سابقاً همه جاگیر و شایع بود، اکنون دیگر تسلط خود بر مردم را از دست داده بود؛ شمار زیادی از مردم به رادیوی واتیکان و رادیو لندن یورش برده تا اخبار صحیح تری پوشش بدهند. نارضایتی زمانی به اوج خود رسید که در مارس ۱۹۴۳ موجی از اعتصابات کارگری در شمال (بخش صنعتی کشور) رخ دادند که اولین اعتصابات بزرگ_مقیاسی بودند که از ۱۹۲۵ تاکنون به وقوع پیوستند. همچنین در مارس، برخی از کارخانه های بزرگ در میلان و تورین به جهت تأمین هزینهٔ تخلیه برای خانواده های کارگران، دست از تولید محصول کشیدند. حضور آلمان در ایتالیا قویاً عقیده های مردم را بر ضد موسولینی برانگیخته بود؛ برای مثال زمانی که متفقین به سیسیل تجاوز کردند، اکثریت توده های آنجا به آنان به عنوان [نیروهای] آزادی بخش خوش آمد گفتند. پیش از آوریل ۱۹۴۳، موسولینی به هیتلر التماس کرد که با استالین جداگانه صلح کرده و نیروهای آلمانی را به غرب ارسال دارَد تا در برابر حمله احتمالی متفقین به ایتالیا مقاومت کنند. موسولینی می ترسید که با شکست هایی که در تونس و شمال آفریقا متحمل شده بود، منطقاً هدف بعدی ارتش های
ژنرال آیزنهاور گذر از مدیترانه و حمله به ایتالیا باشد. ظرف پنج روزی که ارتش های متفقین در سیسیل در ژوئیه ۱۹۴۳ پیاده می شدند، آشکار بود که ارتش موسولینی در شرف فروپاشی است. این واقعه سبب گردید هیتلر وی را در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ به جلسه ای در فلتره فراخوانَد. در این زمان، موسولینی از اینکه دیگر نمی تواند در مقابل تکبر و غرور هیتلر بایستد، بسی پریشان بود. احوال وی رو به وخامت گرائید وقتی در همان روز متفقین رم را بمباران نمودند_اولین باری که شهر هدف بمباران دشمن قرار گرفت. در این هنگامه آشکار بود که جنگ را باخته اند اما موسولینی نمی توانست راهی برای خلاص گرداندن خود از اتحاد با آلمان بیابد. برای همین، برخی اعضای برجسته حکومت موسولینی علیه وی جبهه گرفتند که در میان آنان دینو گراندی و دامادش چیانو وجود داشتند(بالبو در ۱۹۴۰ در لیبی کشته شد). بسیاری از همکاران وی نیز در آستانه شوریدن بودند و موسولینی وادار شد شورایعالی فاشیسم را در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳ به تشکیل جلسه فراخوانَد. از زمان آغاز جنگ این نخستین باری بود که جلسه شورایعالی تشکیل می شد. وقتی وی اعلام داشت که آلمان ها در فکر تخلیه جنوب هستند، گراندی حمله ای تند به وی کرد. گ
راندی پیشنهاد نمود که پادشاه از قدرت تماماً مشروطه اش استفاده کند؛ پیشنهادی که در عمل به معنای دادن رأی عدم اعتماد به موسولینی بود. این پیشنهاد با اختلاف ۱۹ به ۸ پذیرفته شد. موسولینی واکنش چندان واضحی نداد هر چند که این مصوبه به پادشاه اقتدار قانونی برای عزل وی داد. وی از گراندی خواست که احتمال به پایان رسیدن دوران فاشیسم با این مصوبه اش را هم در نظر بگیرد. به رغم سخنان نیش دار گراندی، موسولینی روز بعد طبق معمول به سرکارش رفت. وی به شورایعالی فاشیسم تنها به مثابهٔ یک بازوی مشورتی می نگریست و فکر نمی کرد که مصوبه دیروز تأثیر عملی داشته باشد. عصر آن روز، وی توسط پادشاه به کاخ سلطنتی فراخوانده شد، کسی که از قبل قصد داشت موسولینی را معزول کند. وقتی موسولینی کوشید نسبت به جلسه [دیروز] برای پادشاه توضیح دهد، پادشاه سخن وی را قطع کرد و او را رسماً معزول داشته و مارشال پیترو بادولیو را به جای وی گماشت. پس از اینکه موسولینی کاخ را ترک کرد، به فرمان پادشاه از سوی کارابینیری دستگیر شد. در این زمان، نارضایتی از دوچه به حدی شدید بود که وقتی اخبار مربوط به عزل وی اعلام شدند، هیچ گونه مخالفتی وجود نداشت و مردم به شادی پرداخ
تند زیرا می پنداشتند که پایان کار موسولینی به معنای پایان جنگ است. در تلاشی برای اختفای مکان وی از آلمان ها، موسولینی ابتدا جابه جا شده و سپس در کَمپو ایمپراتوره زندانی گردید؛ یک کوهستان اتراقی در ابروتزو که وی در آنجا کاملاً منزوی شد. بادولیو تظاهر به وفاداری به آلمان ها می کرد و اعلام داشت که ایتالیا به جنگ در کنار نیروهای محور ادامه خواهد داد. به هر حال، دو روز پس از تصدی سمت نخست وزیری، بادولیو حزب فاشیست را منحل و مذاکرات آتش بس با متفقین را شروع نمود که در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳ معاهده اش امضاء شد. پنج روز بعد خبر آتش بس اعلام شد و ایتالیا را به آشوب و هرج و مرج کشاند؛ نیروهای آلمانی ضمن عملیات آخسه در اشغال رم تعجیل نمودند. به دلیل نزدیک شدن آلمان ها به رم، بادولیو و پادشاه از رم گریختند و ارتش را بدون فرامینی رها کردند. پس از یک دوره آنارشی، رژیم ایتالیا مستقر در مالت سرانجام در ۱۳ اکتبر ۱۹۴۳ به آلمان نازی اعلان جنگ داد؛ هزاران سرباز جهت جنگ بر ضد آلمان تجهیز شده بودند در حالی که دیگران از تغییر موضع خودداری کرده و به آلمان ها پیوستند. حکومت بادولیو به خاطر ایتالیا و با هدف آزاد سازی سرزمین های اشغالی آلمان ن
ازی، به تفاهم سیاسی موقتی با پارتیزان های کمونیست رسید و دست از جنگ با آنان کشید تا در جنگ با آلمان به وی کمک کنند. دقیقاً مانند ژاپن و آلمان، عواقب جنگ جهانی دوم، ایتالیا را با اقتصادی تخریب، جامعه تقسیم شده و عصبانیت از سلطنت به دلیل تأیید رژیم فاشیستی در ۲۰ سال گذشته ترک کرد. حتی قبل از ظهور فاشیستها، حکومت سلطنتی بسیار ضعیف عمل می کرد، با جامعه ای که بین شمال ثروتمند و جنوب فقیر تقسیم شده بود. جنگ جهانی اول منجر به این شد که ایتالیا دستاوردهای کمی داشته باشد؛ پس به ظهور فاشیسم دامن زده شد. این ناامیدی ها باعث احیای جنبش جمهوریخواهان ایتالیا شد. در بهار سال ۱۹۴۴، واضح بود که ویکتور امانوئل از حمایت قبلی خود از موسولینی برای انجام هرگونه نقشی بیش از حد لکه دار بود. سرانجام وی استعفا داد و اختیارات خود را به اومبرتوی دوم منتقل کرد. ویکتور امانوئل سوم به طور اسمی تا زمان اندکی قبل از همه پرسی در سال ۱۹۴۶ در مورد ابقا یا الغای سلطنت به عنوان شاه باقی ماند. ویکتور امانوئل سوم طولانی ترین مدت حکومت در ایتالیا را از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۶ داشت؛ ۴۶ سال. در ۹ مه ۱۹۴۶، وی به نفع ولیعهد که پس از آن به عنوان پادشاه اومبرتو
دوم یاد شد، از حکومت دست کشید. با این حال در انتخابات ۲ ژوئن ۱۹۴۶، طرف جمهوریخواه ۵۴٪ آرا را به دست آورد و ایتالیا رسماً به جمهوری تبدیل شد. تمام اعضای ذکور دودمان ساوی موظف شدند کشور را ترک کنند و دیگر هرگز بازنگردند.
بی خدایی، در کلی ترین معنی، یعنی «رد وجود خدا یا خدایان». فلسفه هندی. هندوئیسم. در شرق، زندگی متفکرانه ای که بر ایده خدایان متمرکز نبود، در سده ششم پیش از میلاد و با ظهور جینیسم ، بودیسم و فرقه های گوناگون هندوئیسم در هند و تائوئیسم در چین آغاز شد. این ادیان، مسیری فلسفی و نجات بخش ارائه می کردند که الزاماً شامل پرستش خدا نمی شد. خدایان برای هدف نجات بخش سنت اولیه بودایی الزامی تلقی نمی شوند و وجود آنها به صراحت مورد تردید قرار گرفته و اغلب رد می شود. حداقل در برخی تفاسیر، بین مفهوم وجود خدایان و اصول اولیه بودایی، ناسازگاری اساسی وجود دارد. برخی از فیلسوفان بودایی عنوان می کنند که باور به خدای آفرینندهٔ جاویدان، انحراف از وظیفهٔ اصلی زندگی مذهبی است. در مکاتب آستیکا ("ارتدوکس") فلسفهٔ هندو ، مکتب سامخیا و مکتب اولیه میمامسا ، وجود خدای آفریننده را در نظام های مربوطهٔ خود نمی پذیرفتند. متن اصلی مکتب سامخیا ، "سامخیا کاریکا"، توسط ایسوارا کریشنا در سده چهارم پس از میلاد نوشته شد، که پیش از نوشتنش نیز سامخیا مکتب پذیرفته هندوییسم بود. ریشه های این مکتب بسیار کهن تر هستند و در افسانه ها گم شده اند. مدرسه هم دوگا
نه بود و هم بی خدا. آنها به وجود همزمان پراکریتی ("طبیعت") و پوروشا ("آگاهی") باور داشتند و جایی برای یک ایشوارا ("خدا") در آن دو نداشتند، با این استدلال که وجود ایشوارا قابل اثبات نیست و بنابراین، نمی توان وجود آن را پذیرفت. دوران مدرن. سده نوزدهم. انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ میلادی، اندیشه بی خدایی را به شهرت سیاسی در برخی از کشورهای غربی تبدیل کرد و راه را برای جنبش های خردگرایی ، آزاداندیشی و لیبرالیسم سده نوزدهم باز کرد. پرسی بیش شلی ، شاعر رمانتیک ، زاده ۱۷۹۲ و فرزند عصر روشنگری ، در سال ۱۸۱۱ از دانشگاه آکسفورد انگلستان اخراج شد، زیرا جزوه ای ناشناس با عنوان «"ضرورت بی خدایی»" به رئیس دانشگاه فرستاد"." از نگاه پژوهش گران، این جزوه اولین رساله الحادی است که به زبان انگلیسی منتشر شده است. یکی از تأثیرات اولیه بی خدایی در آلمان، "جوهر مسیحیت" اثر لودویگ فویرباخ (۱۸۷۲-۱۸۰۴) بود. او بر دیگر اندیشمندان بی خدایی سده نوزدهم آلمان، مانند کارل مارکس ، ماکس استیرنر ، آرتور شوپنهاور (۱۷۸۸-۱۸۶۰) و فردریش نیچه (۱۸۴۴-۱۹۰۰) تأثیر گذاشت. چارلز برادلاگ (۱۸۳۳-۱۸۹۱) آزاداندیش انگلیسی، چندبار به عضویت مجلس بریتانیا انتخاب شد،
اما پس از رد درخواست او برای تأیید به جای ادای سوگند دینی، به او اجازه ندادند که در کرسی خود بنشیند (او سپس پیشنهاد سوگندیادکردن نمود ، اما این نیز به اجازه داده نشد). پس از اینکه بردلاگ برای چهارمین بار مجدداً انتخاب شد، یک رئیس مجلس جدید به بردلا اجازه داد تا سوگند یاد کند و هیچ مخالفتی را مجاز ندانست. او اولین بی خدایی بود که در پارلمان نشست، جایی که در اصلاح مصوبه سوگند شرکت کرد.
ژاله کریمی با نام حقیقی ژاله کاملی از بازیگران زن ایرانی در فیلم های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران است. وی بیشتر به عنوان زوج هنری نصرت الله وحدت شناخته می شود. فعالیت هنری. ژاله کریمی پیش از فعالیت در سینما کارمند وزارت فرهنگ و هنر بود. آشنایی خانوادگی با نصرت الله وحدت منجر به بازی در اولین فیلم سینمای وی به نام «لج و لجبازی» در سال ۱۳۵۱ شد. آخرین حضور وی در سینما در فیلم «مشکل آقای اعتماد» بود که نوروز سال ۱۳۵۷ به اکران درآمد.
شهرستان سُرخه یکی از شهرستان های استان سمنان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر سرخه است. این شهرستان در تاریخ ۹ مهر ۱۳۹۱ از شهرستان سمنان جدا شد و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان سرخه از شمال شرقی با شهرستان مهدی شهر، از شمال غربی با شهرستان فیروزکوه استان تهران، از غرب با شهرستان آرادان، از شرق با شهرستان سمنان، از جنوب با شهرستان نائین و از جنوب غربی با شهرستان اردستان استان اصفهان همسایه است. زبان و گویش. گویش رایج در این شهرستان سرخه ای است. وبگاه گلاتولوگ گویش سرخه ای-افتری را به همراه لاسگردی و سنگسری تحت عنوان خانواده کومشی(komesenian) طبقه بندی کرده است. گرنوت ویندفور گویش های افتری و سرخه ای-لاسگردی و گویش شهمیرزادی را با زبان مازندرانی مرتبط می داند. برخی از پژوهشگران نیز زبان مردمان مناطق سنگسر و افتر را همچون شهمیرزاد و پرور و اطراف آن از جنس زبان تاتی مازندرانی می دانند. اقتصاد و معدن. در اطراف شهر سرخه معادن زیاد گچ، نمک، زئولیت، بنتونیت، سلستین و غیره وجود دارند. شهرستان سرخه دارای ۷۲ معدن و ۲۲ ماده معدنی از قبیل گچ، آهک، زئولیت، سیلیس، سرب و منگنز و … است. مواد معدنی موجود در این معادن ع
بارت اند از: سنگ گچ، نمک، سنگ آهن، سنگ لاشه، سنگ آهک، سنگ تزئینی، سنگ چینی، زغال سنگ، سولفات سدیم، میکا، بنتونیت، زئولیت، کائولن، بوکسیت، خاک صنعتی، سیلیس، دولومیت، فلدسپات، فیروزه، سلستین، سرب، مرمریت، تراورتن، فلورین، منگنز و …. تقسیمات کشوری. شهرستان سرخه دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان سرخه برابر با ۱۵٬۵۲۳ نفر بوده است. صنایع دستی. از صنایع دستی این شهرستان می توان به موارد زیر اشاره نمود:
دویهارا کنجی در زمان جنگ جهانی دوم، رئیس سرویس اطلاعات در مانچوکوئو بود. او در دادگاه نظامی بین المللی شرق آسیا به اعدام محکوم شد.
ایتاگاکی سیشیرو وزیر جنگ ژاپن (۱۹۳۹-۱۹۳۸) بود. او در دادگاه نظامی بین المللی شرق آسیا به اعدام محکوم شد.
کیمورا هیتارو فرماندهٔ ارتش ژاپن در جنگ جهانی دوم در منطقهٔ برمه بود. او در دادگاه نظامی بین المللی شرق آسیا به اعدام محکوم شد.
هیروتا کوکی نخست وزیر (۱۹۳۷–۱۹۳۶) و وزیر امور خارجه (۱۹۳۶–۱۹۳۳، ۱۹۳۸–۱۹۳۷) ژاپن بود. او در دادگاه نظامی بین المللی شرق آسیا به اعدام محکوم شد.
موتو آکیرا رئیس کارکنان ارتش منطقه ۱۴، ژاپن در جنگ جهانی دوم بود. او در دادگاه نظامی بین المللی شرق آسیا به اعدام محکوم شد.
نقد دین، انتقاد از مفاهیم، آموزه ها، اعمال و درستی دین و همچنین در راستایی جدایی دین از سیاست و محکومت تمامیت خواهی دینی و عقیدتی می باشد. نقد دین، تاریخ دیرینه ای دارد و دست کم، به قرن ۵ پیش از میلاد در یونان باستان با دیاگوراس «بی خدای» ملوس، و قرن ۱ پیش از میلاد در رم باستان با "De rerum natura" نوشته تیتوس لوکرتیوس کاروس برمی گردد و تا بی خدایی نو و با نویسندگانی همچون: سم هریس، دنیل دنت، ریچارد داوکینز، ویکتور استنجر و کریستوفر هیچنز ادامه دارد؛ یا به شکل متفاوت، منتقدان ادبی چون هارولد بلوم که آن را نه ندانم گرایی یا بی خدایی بلکه به عنوان تبادل نظر دینی و سکولاریسم می دانست؛ می توان اشاره کرد. نقد دین شامل موضوع های گسترده ای مانند تعاریف و مفاهیم گوناگونی در زبان ها و فرهنگ های مختلف است؛ و رده های متنوعی از دین، همچون: یکتاپرستی، چندخدایی، همه خدایی و انواع مختلف ادیان (مانند: یهودیت، مسیحیت، اسلام، تائوئیسم، بودیسم و…) را شامل می شود و همیشه معلوم نیست که نقد به کدام جریان، اشاره دارد و تا چه میزان به ادیان دیگر، قابل تعمیم است. نقد دین در مواردی همچون: «ممانعت برای پیشرفت علم، منبع اعمال و رسوم غیر
اخلاقی و مضر و ابزاری سیاسی برای کنترل اجتماع» وارد است. نقد مفاهیم دینی. برخی انتقادات به ادیان توحیدی: عدم پیوستگی. با نگرش به چگونگی پیدایش و افول ادیان و اعتقادهای گوناگون شاهد فراموش شدن ادیان زیادی بودیم مانند: شبتای زوی، اساطیر اسکاندیناوی، اساطیر یونانی و اساطیر روم که برهانی بر عدم امتداد خط و مش ابدی ادیان است و به خاطر شرایط خاص اجتماعی، سیاسی و فرهنگی هر دوره تاریخی دارای پیروان خاص خود بودند. توضیحِ منشأ غیرالهیِ ادیان. ساخته اجتماع. دنیل دنت و سم هریس می گویند که ادیان خداباور و متون مقدسات الهی نیستند، بلکه توسط انسان ساخته شده اند تا نیازهای اجتماعی، زیستی و سیاسیِ بشر را برآورده کنند. این گونه انتقادات، دین را به عنوان یک ساختار اجتماعی و در نتیجه فقط یک ایدئولوژی انسانی در نظر می گیرند. دین، روایتی برای راحتی و معنی بخشی. دیوید هیوم استدلال کرد که دین به عنوان منبع آسایش در مواجهه با ناملایمات، توسعه یافته است، نه به عنوان یک مبارزه یِ صادقانه برای کشفِ حقیقتِ قابلِ تأیید است. از این رو، دین شکلی غیر پیچیده از استدلال است. دنیل دنت استدلال کرده است که به استثنای گرایش های نوین ترِ دینی مانند
واقع گرایی، مورمونیسم، ساینتولوژی و بهائیت، اکثر ادیان در زمانی تدوین شده اند که منشأ حیات، عملکرد بدن و ماهیت ستارگان و سیارات به خوبی درک نشده بودند. ادیان به منظور ایجاد آرامش و احساس ارتباط با نیروهای بزرگتر ایجاد شدند. بدین ترتیب، آنها ممکن است چندین کارکرد مهم در جوامع باستانی داشته باشند؛ مثلاً ادیان در دیدگاه های بسیاری دربارهٔ خورشیدگرفتگی و ماه گرفتگی و ظهور دنباله دارها (و مثال های اینچنینیِ اخترشاناسانه)به تبیینِ دینیِ این پدیده ها پرداخته اند. با توجه به درک کنونی جهان فیزیکی، جایی که دانش بشری به طور چشمگیری افزایش یافته است، ریچارد داوکینز و فیلسوف خداناباور فرانسوی میشل اونفری ادعا می کنند که ادامه حفظ این سیستم های اعتقادی غیرمنطقی است و دیگر مفید نیست. افیون توده. کارل مارکس می گوید: به گفته کارل مارکس، پدر «سوسیالیسم علمی»، دین، ابزاری است که توسط طبقه حاکم استفاده می شود که به موجب آن، مردم می توانند رنج خود را از طریق اعمالِ احساسیِ مذهبی، تسکین دهند. تقویتِ اندیشه ای که می گوید رنج های دنیویِ مردم، سعادتِ اخروی خواهد داشت، به نفع حاکمان است؛ بنابراین، تا زمانی که مردم به دین اعتقاد دارن
د، تلاشی واقعی برای درک و غلبه بر منبع واقعی رنج خود که به عقیده مارکس، نظام اقتصادی سرمایه داری آنها است، نخواهند. در این منظر، مارکس دین را به عنوان گریز از رنج تلقی کرد. ویروس مغز. ریچارد داوکینز در کتاب «ژن خودخواه» در سال ۱۹۷۶، اصطلاح «مِم» را برای توصیف واحدهای اطلاعاتی ای که مانند ژن ها که می توانند از نظر فرهنگی منتقل شوند، ابداع کرد. او بعدها از این مفهوم در مقاله «ویروس های ذهن» برای تبیینِ تداومِ اندیشه هایِ دینی در فرهنگِ بشری استفاده کرد. هذیان و بیماری روانی. بقیه، امثال سم هریس، دین را با بیماری روانی مقایسه می کنند، و می گویند دین «اجازه می دهد موجودات انسان در غیر این صورت عادی، قادر باشند میوه های ثمره های دیوانگی را برداشت کنند و آن ها را مقدس بشمارند.» همچنین مطالعات روان شناسی ای روی پدیده عرفان، و پیوندهای بین جنبه های آشفته کننده تجربیات عرفانی خاص و ارتباط هایشان با آزارهای دوران کودکی وجود دارد. مرحله نابالغ پیشرفت اجماعی. آگوست کنت معتقد است که بسیاری از ساختارهای اجتماعی از سه مرحله عبور می کنند و دین با دو مرحله اولیه یا ابتدایی تر مطابقت دارد و می گوید: آسیب های فردی. شست وشوی مغز
ی کودکان. کودکان از روزی که به دنیا می آیند با پدیده ای به نام دین روبه رو می شوند. مراقبت ناکافی پزشکی. یک مطالعه دقیق در سال ۱۳۷۷ خورشیدی، ۱۴۰ مورد از مرگ کودکان را به دلیل اِعمالِ درمان مبتنی بر دین نشان داد. بیشتر این موارد مربوط به والدینی بودند که از مراقبت های پزشکی خودداری می کردند و برای درمان بیماری کودک، به دعا تکیه می کردند. ختنه. طبق گفته سازمان بهداشت جهانی، ختنه زنان هیچ مزیتی برای سلامتی ندارد و نقض حقوق بشر است. اگرچه هیچ متن مذهبیِ درجه اولی این عمل را تجویز نمی کند، اما برخی از انجام دهندگان معتقدند که دستور مذهب است. در حالی که بیشتر در کشورهای مسلمان یافت می شود، در برخی از کشورهای مسیحی و زنده انگار عمدتاً در آفریقا نیز انجام می شود. برخی از رهبران مذهبی آن را ترویج می کنند، برخی آن را بی ربط به دین می دانند و برخی دیگر در از بین بردن آن کمک می کنند. این عمل در تمام کشورهای غربی غیرقانونی است. همچنین انتقال دختر به کشور دیگری برای انجام ختنه نیز غیرقانونی است. ختنه یِ مَرد در یهودیت و اسلام الزامی است و در مسیحیت الزامی نیست. در سطح جهانی، ختنه یِ مردان به دلایل مذهبی، اجتماعی و ارتقای س
لامت انجام می شود. ختنه مردان یک فرایند دردناک است و می تواند منجر به خونریزی و در برخی موارد، عوارض جانبی شدید از جمله اختلال عملکرد آلت تناسلی و حتی مرگ شود. سنگسار و قتل های ناموسی. قتل ناموسی که زمانی در کشورهای غربی به خوبی شناخته شده بود، اکنون بسیار نادر است، با این حال، هنوز در سایر نقاط جهان رخ می دهد. قتل ناموسی عبارت است از کشته شدنِ شخصی توسط اعضای خانواده خود به دلیل تحقیر یا شرمساری از جانب ایشان. سنگسار نیز نوعی اعدام است که به موجب آن گروهی با پرتاب سنگ، شخصی را تا زمانی که فرد بمیرد کتک می زنند. از مهرِ ۱۳۸۹ سنگسار در قوانین برخی از کشورها مانند عربستان سعودی، سودان، یمن، امارات متحده عربی و برخی از کشورها مانند نیجریه به عنوان مجازاتی برای زنا محسوب می شود. در حالی که سنگسار ممکن است در قوانین افغانستان و سومالی مدون نباشد، اما هر دو کشور چندین حادثه سنگسار را مشاهده کرده اند. تا اوایل دی ماهِ ۱۳۷۸، سنگسار یک شکل قانونی از مجازات اعدام در ایران بود. در سال ۱۳۸۰، قوه قضائیه ایران رسماً سنگسار را متوقف کرد. در سال ۱۳۸۴، جمال کریمی راد، سخنگوی قوه قضائیه، اظهار داشت که «در جمهوری اسلامی ما شاهد
اجرای چنین مجازات هایی نیستیم» و افزود که اگر احکام سنگسار در دادگاه های پایین تر صادر می شد، توسط دادگاه های بالاتر لغو می شد. در سال ۱۳۸۷، قوه قضائیه تصمیم گرفت که مجازات را به طور کامل از کتابهای موجود در قوانینی که برای تصویب به مجلس ارائه شده است حذف کند. در اوایل دی ماه سال ۱۳۹۱، مجلس ایران گزارش رسمی مبنی بر کنار گذاشتن سنگسار از قانون جزایی منتشر کرد و رسانه های غربی را به «تبلیغات پر سر و صدا» در مورد این پرونده متهم کرد. آسیب های جمعی. جنگ های مقدس و تروریسم مذهبی. هرچند تروریسم پدیده ای پیچیده است و به عوامل گوناگونی بستگی دارد اما عقاید مذهبی این کمک را به تروریسم مذهبی می کنند که تروریسم مذهبی، خودش را برحق بداند. تناقض در این رفتار هنگامی هویدا می شود که فرقه های افراطیِ گوناگون، در تقابل با یکدیگر، هریک خودش را برحق و دیگری را گمراه می دانند. فیزیکدان نظری، میچیو کاکو، تروریسم مذهبی را یکی از تهدیدهای اصلی برای تکامل بشریت از تمدن نوع صفر به تمدن نوع یک می داند. سرکوب پیشرفت علمی. جان ویلیام دراپر و اندرو دیکسون وایت، نویسندگان تز تضاد، می گویند که وقتی دینی مجموعه ای کامل از پاسخ ها را به مشک
لات هدف، اخلاق، منشأ یا علم ارائه می کند، اغلب با سرکوب کنجکاوی، کاوش در آن مناطق را منع می کند. دین، چشم انداز وسیع تری از پیروان خود سلب می کند و می تواند از پیشرفت اجتماعی، اخلاقی و علمی جلوگیری کند. نمونه هایی که در نوشته های آنها ذکر شده است که شامل محاکمه گالیله و اعدام جوردانو برونو به روش زنده سوزاندن است. در طول قرن نوزدهم، این تضاد توسعه یافت. بر اساس این مدل، هر گونه تعامل بین دین و علم، ناگزیر باید به خصومت آشکار منجر شود، به طوری که دین معمولاً در مقابل ایده های علمی جدید نقش متجاوز را بر عهده می گیرد. تز تضادِ تاریخی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم یک رویکرد تاریخ نگاریِ محبوب در تاریخ علم بود، اما شکل اصلی آن تقریباً به طور کامل توسط محققان امروز کنار گذاشته شده است. با وجود آن، نظریه تضاد همچنان یک دیدگاه رایج است و با موفقیت کتاب هایی مانند پندار خدا منتشر شده است. مورخان علم از جمله جان هدلی بروک و رونالد نوبرز مفهوم «مذهب در مقابل علم» را ساده سازی بیش از حد می دانند و ترجیح می دهند دیدگاه ظریف تری از موضوع داشته باشند. این مورخان، برای مثال، ماجرای گالیله و محاکمه اسکوپز را ذکر می کن
ند و ادعا می کنند که این موارد صرفاً نمونه هایی از تضاد بین علم و دین نبودند، زیرا عوامل شخصی و سیاسی نیز در توسعه هر یک به شدت دخیل بوده اند. علاوه بر این، برخی از مورخان معتقدند که سازمان های دینی در تاریخ نقش علی گسترده تری نسبت به علوم داشته اند و بسیاری از ذهن های علمی تا زمان حرفه ای شدن فعالیت های علمی (در قرن نوزدهم) روحانیون و دیگر متفکران دینی بودند. برخی از مورخان معتقدند که بسیاری از پیشرفت های علمی مانند قوانین کپلر و فرمول بندی مجدد فیزیک در قرن نوزدهم از نظر انرژی به صراحت توسط ایده های دینی هدایت می شدند. نمونه های اخیر تنش های علم با مذهب، بحث فرگشت، مناقشات در مورد استفاده از لوازم پیشگیری از بارداری، مخالفت با تحقیق در مورد سلول های بنیادی جنینی، یا مخالفت های الهیاتی با واکسیناسیون، بیهوشی و انتقال خون بوده است. سرکوب هنر و ادبیات. سقراط فیلسوف بزرگ یونان، که همشهریان آتنی اش را به پرسش و ارزیابی خدایانشان، ارزش هایشان و خودشان دعوت می کرد؛ به فاسد کردن جوانان متهم شد. اتهام دیگر او بی اعتقادی به خدایان بود. وی که از موضع خود بازنگشت و فرار را به قرار ترجیح نداد با نوشیدن جام زهر اعدام شد.
اخلاقیات. ریچارد داوکینز می گوید که ادیان خداباور، دل سوزی و اخلاق انسانی را بی ارزش می کنند. چون کتاب های مقدس حاوی دستورها بسیاری در برابر پیروی از وجدان خود در مورد کتاب مقدس هستند و قرار است اعمال مثبت نه از دل سوزی و مهربانی، بلکه از ترس از مجازات سرچشمه بگیرند. آلبرت انیشتین بیان کرد که برای نشان دادن رفتار اخلاقی به هیچ مبنای مذهبی نیاز نیست. رفتار با همجنس گرایان. همجنس گرایی در ادیان ابراهیمی صریحاً محکوم است. همجنس گرایان در انجیل چندین بار اما بدون مجازاتِ اجباری، محکوم شده اند. در آمریکا گروه های راست گرایِ محافظه کارِ مسیحی مانند جامعه حقوقی مسیحی و صندوق دفاع اتحاد، شکایت های متعددی علیه دانشگاه های دولتی تنظیم کرده اند و هدفشان لغو سیاست هایی است که همجنس گرایان را در برابر تبعیض و سخنانِ نفرت آمیز محافظت می کند. این گروه ها استدلال می کنند که چنین سیاست هایی حقشان برای اعمال آزادانه دین را نقض می کند، همان طور که در بند تمرین آزاد اولین متمم قانون اساسی ایالات متحده تضمین شده است. اکثر کشورهای مسیحیِ سکولار شده فعالیت همجنس گرایی را قانونی کرده اند و چندین کشور ازدواج همجنس گرایان را قانونی ک