Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واژه فرقه(به انگلیسی cult/کالت) عبارتی برای اشاره به جنبش های نوپدید دینی یا دیگر گروه هایی است که اعتقادات آنها یا رفتارهایشان از نظر عموم مردم غیرعادی یا غریب محسوب می شود. از واژه فرقه به عنوان ابزاری برای تخریب علیه گروه هایی بکار می رود که اعتقادات یا رفتارهایی غیرمنطقی دارند، بدون آن که تعریف دقیق و ثابتی از واژه فرقه ارائه شود. فرقه ها در دهه ۱۹۳۰ موردتوجه پژوهش های علوم اجتماعی در حوزه مطالعه رفتارهای مذهبی قرار گرفتند. این گروه ها موردانتقاد جریان غالب مسیحیت قرار داشتند چرا که اعتقاداتشان با قرائت رسمی مسیحیت متفاوت بود. در دهه ۱۹۷۰ جنبش های ضدفرقه ای به وجود آمدند. پیدایش جنبش های ضدفرقه ای تا قدری محصول اعمال خشونت آمیز و رفتارهای مجرمانه ای بود که توسط اعضای برخی از فرقه ها صورت گرفته بود. برخی از مدعیات جنبش های ضد فرقه ای مورد تردید پژوهشگران قرار گرفت که بعدها به مناقشات بیشتر در این خصوص منجر شد. رفتارهای تبعیض آمیز علیه اعضای فرقه ها در برخی کشورها موضوعی دنباله دار بوده است. به طور مشابه مسائل مرتبط با فرقه های آخرالزمانی و همچنین فرقه های مخرب هم به شکل پیوسته موردتوجه بوده است. دولت ها سی
است های گوناگونی را در قبال فرقه ها پیگیری کرده اند. طیف این سیاست ها از تحمل و مدارا تا برخورد خصم آمیز کشیده شده است. نوع برخورد دولت ها با فرقه ها نیز از جمله مسائل مناقشه برانگیز بوده است. واژه فرقه در ابتدا برای تشریح گروهی از مردم استفاده می شد که خدایی را می پرستیدند. این واژه نخستین بار در قرن هفدهم و برای اشاره به بیعت و عهد بستن با یک خدا استفاده شد. این واژه از برابر فرانسوی آن culte با ریشه لاتین cultus به معنای پرستش و صفت cultus به معنای ماوی، پرورش دهنده و پرستیده شده آمده است که از فعل colere به معنای رسیدگی کردن یا پرورش دادن مشتق شده است. خاستگاه جامعه شناسی. مفهوم فرقه در سال ۱۹۳۲ و توسط جامعه شناس آمریکایی هاوارد بوکر و به عنوان نسخه کامل شده ای از تیپ شناسی کلیسا-فرقه ارائه شده توسط متخصص الاهیات آلمانی ارنست ترولتش، به دسته بندی های جامعه شناسان وارد شد. هدف ترولتش این بود که بین سه رفتار مذهبی تفکیک قائل شود، کلیسا (دین)، مذهب (زیرشاخه های یک دین) و عرفان. بوکر از دو گروه اول ترولتش چهار دسته استخراج کرد به این ترتیب که کلیسا را به دو گروه کلیسای مسیحی (به معنای یک واحد کلی) و مذاهب (به
معنای زیر شاخه های مسیحیت مانند کاتولیک، ارتدوکس و …)، و مذهب را به دو گروه اقلیت (به معنای انشعاب مذهبی از شاخه اصلی) و فرقه تقسیم کرد. تعریف بوکر از فرقه برابر تعریف ترولتش از عرفان بود با مفهوم گروه های کوچک دینی فاقد سازماندهی، که بر شخصی بودن اعتقادات تأکید دارند. بعدها تقسیم بندی هایی بر اساس این دسته بندی شکل گرفت، با تأکید مضاعف بر فرقه ها به عنوان گروه های مذهبی انحرافی که «دریافت ها شخصی خود را خارج از فرهنگ قالب مذهبی مطرح می کنند». اعتقاد غالب بر این است که این اتفاق به تنش های شدید بین این گروه و فرهنگ عمومی جامعه ای که گروه در آن قرار دارد، منجر می شود. این همان اتفاقی است که دربارهٔ اقلیت های مذهبی نیز رخ می دهد. جامعه شناسان معتقدند که بر خلاف اقلیت های مذهبی که محصول یک انشعاب مذهبی هستند و از این رو پیوستگی خود را با اعتقادات و رفتارهای سنتی حفظ می کنند، فرقه ها به شکل ناگهانی و پیرامون عقاید و مناسک بدیع شکل می گیرند. جنبش های ضد فرقه. در سال های دهه ۱۹۴۰، مخالفت های طولانی مدت برخی از شاخه های مسیحیت در مقابل غیر مسیحیان یا کسانی که کافر، مرتد، مسیحی جعلی یا اختلاطی محسوب می شدند، در حرکت
ی به نام جنبش مسیحی ضد فرقه ای مستقر در آمریکا منجر شد. از نظر آنهایی که عضو این جنبش بودند، همه گروه های مذهبی که مدعی مسیحیت بودند اما خارج از دایره مسیحیت ارتدوکس پنداشته می شدند، فرقه محسوب می شدند. فرقه های مسیحی جنبش های نوپدید دینی بودند که پس زمینه ای از مسیحیت داشتند اما از نگاه دیگر کلیساها دارای عقاید انحرافی محسوب می شدند. پژوهشگر مسیحی والتر مارتین کتابی تأثیرگذار به نام پادشاهی فرقه ها منتشر کرد و در آن فرقه های مسیحی را به این شکل تعریف کرد که آنها کسانی هستند که به جای پیروی از قرائتی از انجیل که مورد قبول جریان اصلی مسیحیت است، دنباله روی نظرات شخصی یک نفر شده اند. او از گروه هایی چون کلیسای عیسی مسیح قدیسین آخرالزمان، مسیحیت علمی، شاهدان یهوه، جهانی سازی توحید و یگانگی به عنوان مصادیق این موضوع یاد می کند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، جنبشی سکولار علیه گروه های فرقه ای شکل گرفت. سازمان هایی که جنبش ضد فرقه (ACM) را به راه انداختند بیشتر خانواده های کسانی بودند که دین خود را با پیوستن به این فرقه ها تغییر داده بودند. این خانواده ها بر این اعتقاد بودند که عزیزانشان به خواست خودشان قادر به ایجاد تغییرات
چندانی در زندگیشان نیستند. برخی از روانشناسان و جامعه شناسانی که در این حوزه کار می کردند، دلیل این نظر خانواده ها را این می دانستند که از روش های شستشوی مغزی برای وفادار نگاه داشتن اعضای فرقه ها استفاده شده بود. این ایده که فرقه ها اعضای خود را شستشوی مغزی می دادند به یک تم واحد منتقدان فرقه ها تبدیل شد. حتی در لایه های افراطی تر جنبش ضد فرقه از تکنیک هایی موسوم به برنامه زدایی اجباری اعضای فرقه ها به عنوان روشی مرسوم یاد می شد. در رسانه های ارتباط جمعی و در بین عموم مردم واژه فرقه مفهوم ضمنی منفی پیدا کرد. این واژه یادآور اقداماتی چون آدم ربایی، شستشوی مغزی، سوءاستفاده روانی، سوءاستفاده جنسی و دیگر رفتارهای مجرمانه و نیز کشتار جمعی بود. هم زمان با این که وجود اکثر این کیفیات منفی فقط در تعداد خیلی اندکی از گروه های نوپدید دینی به شکل مستند اثبات شده بود، فرهنگ عمومی بیشتر آن را بر روی هر گروه مذهبی که به عنوان منحرف محسوب می شود بسط می دهد، هرچند که فعالیت آنها صلح آمیز و قانونمند باشند. منتقدان سکولار فرقه ها، مانند اعضای جنبش ضد فرقه، تمایل به این دارند که فرقه را به عنوان گروهی تعریف کنند که گرایش به دست
کاری، استثمار یا کنترل اعضایشان دارند. فاکتورهای ویژه ای که برای رفتارهای فرقه ای برشمرده می شوند عبارتند از، کنترل ذهنی اعضا از طریق دستکاری ساختار ذهنی و به شکل اقتدارگرایانه، ساختار کمونی (ایزوله شده از جهان خارج) و توتالیتر، تبلیغ ایدئولوژیک شدید، برنامه های سیستماتیک تلقین، و بقا در طبقه متوسط جامعه. رسانه ها بلافاصله به دنبال جریان به وجود آمده به راه افتادند و دانشمندان علوم اجتماعی که هوادار جریان ضد فرقه بودند (و معمولاً هم روان شناس بودند) مدل های پیچیده تری را برای شستشوی مغزی معرفی نمودند. همزمان با این که برخی از روانشناسان پذیرای چنین تئوری هایی بودند، جامعه شناسان نسبت به قابلیت این تئوری ها در توضیح دادن چرایی پیوستن به جنبش های نوپدید دینی مشکوک بودند. در اواخر دهه ۱۹۸۰ روانشناسان و جامعه شناسان شروع به کنار گذاشتن تئورهایی چون شستشوی مغزی و کنترل ذهن کردند. هرچند آنها ممکن است معتقد باشند که مکانیزم های کمتر اجباری برای تأثیرگزاری بر ذهن اعضای این گروه ها وجود دارد، با این حال به این نتیجه رسیدند که عضویت در جنبش های نوپدید دینی در اصل محصول یک انتخاب آگاهانه و منطقی است. جنبش های نوپدید دین
ی. به مرور بیشتر جامعه شناسان و پژوهشگران دینی نیز شروع به کنار گذاشتن واژه فرقه نمودند، چرا که تداعی گر مفاهیم منفی در اذهان عمومی بود. برخی هوادار استفاده از لغات جدیدی چون جنبش نوپدید دینی، دین جایگزین یا دین جدید برای بیشتر گروه هایی بودند که از آنها به عنوان فرقه یاد می شد. اما کماکان هیچ کدام از این اصطلاحات چندان موفقیتی در جا افتادن در فرهنگ عمومی یا رسانه ها پیدا نکردند. دیگر پژوهشگران سعی دارند که واژه فرقه را از گرو این مناقشات آزاد کرده تا آن را به عنوان یک مفهوم خنثی برای گفتمان های علمی به کار بگیرند. پژوهشگران تخمین می زنند که تعداد جنبش های نوپدید دینی، که برخی از آنها (و نه همه شان) برچسب فرقه خورده اند، در سراسر جهان به ده ها هزار گروه می رسد. ریشه بسیاری از این گروه ها در آسیا یا آفریقا قرار دارد. اکثریت غالب این گروه ها تعداد انگشت شماری عضو دارند. شمار اعضای برخی از آنها به هزاران تن می رسد و فقط تعداد معدودی بیش از یک میلیون عضو دارند. در سال ۲۰۰۷ یک پژوهشگر دینی به نام ایلیا سیگلر این گونه نظر داد که هرچند عقاید هیچ کدام از جنبش های نوپدید دینی به عقیده غالب در هیچ کدام از کشورها تبدیل
نشده است اما بسیاری از مفاهیمی که نخستین بار توسط آنها ارائه می گردد (که بیشتر به عنوان ایده های عصر جدید شناخته می شوند) به بخشی از فرهنگ غالب جهانی تبدیل شده اند. ماکس وبر (۱۸۶۴ – ۱۹۲۰)، دریافت که فرقه هایی که مبتنی بر رهبری کاریزماتیک هستند، بیشتر فرایند ایجاد و نهادینه سازی کاریزماهای جدید را دنبال می کنند. جامعه شناس روی والیس (۱۹۴۵–۱۹۹۰) استدلال کرد که ویژگی اصلی یک فرقه فرد محوری معرفت شناسانه است، و منظور او از این اصطلاح آن بود که حوزه اقتدار یک فرقه بر هر یک از اعضایش هیچ مرز مشخصی ندارد. بر اساس تعریف والیس، فرقه ها عموماً گروه هایی هستند که جهت گیری شان به سمت مشکلات اعضا است، ساختار منسجمی ندارند، اهل مدارا هستند، غیر انحصاریند، درخواست های اندکی از اعضایشان دارند، مرز روشنی بین اعضا و غیر اعضا ندارند، ایجاد یا لغو عضویت اعضایشان سریع است و اعتقادات پایداری ندارند و مرزهای اعتقادیشان مبهم است. والیس مدعی است که فرقه ها محصول محیط فرقه ای هستند. دو جامعه شناس آمریکایی به نام های رودنی استارک و ویلیام سیمس بینبریج نظرشان این است که شکل گیری فرقه ها را می توان با تئوری انتخاب آگاهانه توضیح داد. این
دو در کتاب آینده دین این گونه ابراز نظر می کنند که … همه ادیان در ابتدا جنبش های فرقه ای گمنام، ضعیف و منحرف هستند. در اوایل دهه ۱۹۶۰جامعه شناسی به نام جان لوفلند برای مدتی با میسیونری کلیسای اتحاد (متعلق به یونگ اون کیم) در کالیفرنیا، به همراه تعدادی از اعضای آمریکایی کلیسا زندگی کرد و فعالیت های آنها را برای تبلیغ اعتقاداتشان و جذب اعضای جدید مطالعه نمود. او متوجه شد که بیشتر تلاش های آنها کارآمدی لازم را نداشت و بسیاری از کسانی که به آنها پیوستند این کار را به خاطر روابط شخصی شان با اعضا که عموماً نسبت خانوادگی بود انجام می دادند. لوفلند یافته های خود را در سال ۱۹۶۴ در تز دکتری خود به نام نجات دهندگان جهان، مطالعه میدانی فرایندهای فرقه ای و در سال ۱۹۶۴ در کتابی به نام "فرقه روز واپسین"، مطالعه تغییر، تبلیغ و وفاداری به ایمان منتشر شده توسط پرنتیس-هال منتشر کرد. این کتاب به عنوان یکی از مهم ترین و پرارجاع ترین مطالعات مربوط به فرایند تغییر دین محسوب می شود. مایکل لانگون، مدیر اجرایی انجمن بین المللی مطالعات فرقه ای سه مدل جدا از هم برای تغییر دین ارائه می دهد. بر اساس مدل عامدانه لانگون (deliberative model)
، دلیل اولیه پیوستن مردم به فرقه ها، نوع نگاه آنها به آن گروه خاص است. لانگون معتقد است که بیشتر جامعه شناسان و پژوهشگران دینی طرفدار این مدل هستند. بر اساس مدل محرک های فکری (psychodynamic model)، که برخی از متخصصان بهداشت روانی طرفدار آن هستند، افراد جذب فرقه ها می شوند تا نیازمندی های ناخودآگاه روانی شان را برآورده کنند؛ و در نهایت بر اساس مدل اصلاحات اندیشه ای (thought reform model)، دلیل پیوستن افراد به فرقه ها نیازمندی های روانی ناخودآگاهشان نیست بلکه این تأثیرات گروه است که باعث دستکاری های روانی می شود. لانگون مدعی است که آن دسته از کارشناسان بهداشت روانی که ارتباط مستقیم تری با تعداد زیادی از فرقه گرایان داشته اند از مدل سوم طرفداری می کنند. برخی از پژوهشگران موافق یک دیدگاه خاص (از سه مدل فوق) یا ترکیبی از عناصر موجود در آنها هستند. مطابق نظر مارک گالانتر، استاد روان پزشکی دانشگاه نیویورک، افراد به دلایلی چون احساس تعلق به یک گروه و همچنین نیازهای معنوی به فرقه ها می پیوندند. جامعه شناسانی چون استارک و بینبریج در بررسی فرایندی که افراد به گروه های پیرو ادیان جدید می پیوندند حتی در صحیح بودن به کارگی
ری مفهوم تبدیل دین تردید کرده اند و در عوض وابستگی را برای بیان این حالت مفهوم مفیدتری می دانند. رونالد بورکس پژوهشی دربارهٔ مقایسه رتبه های درجه سوءاستفاده روانی گروه (GPA) و درجه ضریب اختلال عصبی (NIS) بین ۱۳۲ عضو سابق فرقه ها انجام داد و نتیجه گرفت که ارتباط مثبتی بین محیط اصلاح (که با GPA اندازه گیری می شود) و اختلال شناختی (که با NIS اندازه گیری می شود) وجود دارد. علاوه بر این مطالعات بورکس نشان داد که پتانسیل آموزش در این گونه افراد پایین می آید که با مطالعات پیشین در این خصوص (مارتین ۱۹۹۳، سینگر و افشه ۱۹۹۰، وست و مارتین ۱۹۹۴) مطابقت دارد. همچنین مطالعات بورکس میزان قابل توجهی از افسردگی و انزواء را در این افراد نشان داد که با یافته های کنوی و زیگلمن ۱۹۸۲، لوئیس و بروملی ۱۹۸۷ و مارتین و همکارانش ۱۹۹۲ مطابقت دارد. جامعه شناسان بروملی و هادن متوجه فقدان شواهد تجربی موید ادعاها دربارهٔ عواقب سابقه عضویت در یک فرقه یا یک مذهب و همچنین شواهد نافی این عواقب شدند. این موضوع شامل این واقعیت می شود که اکثریت قریب به اتفاق کسانی که به عضویت جنبش های نوپدید دینی درآمده بودند، آن را در کمتر از دو سال ترک کردند و ا
کثریت قریب به اتفاق کسانی که این گروه ها را ترک کردند آن را با اراده خودشان انجام داده بودند و ۶۷ درصد آنها احساس می کردند که عاقل تر شده اند. بر طبق نظر ف. درکس و جی وان در لانس آسیب های پس از ترک فرقه، برای همه افراد یکسان نیست. در حالی که ترک فرقه عاری از ایجاد مشکلات روانی و اجتماعی نیست، اما ویژگی ها و شدت این مشکلات به میزان زیادی به گذشته فرد، ویژگی های او و دلایل ترک گروه بستگی دارد. گزارش کمیسیون دولتی سوئد دربارهٔ جنبش های نوپدید دینی منتشر شده در سال ۱۹۹۸ اعلان می کند که اکثریت غالب اعضای این جنبش ها در حوزه ایده ها یا دکترین های که مرتبط با نیازهای شخصیشان تجارب مثبتی از عضویتشان در این گروه ها دارند و همچنین جداشدنشان از این گروه ها معمولاً تجربه ای ناخوشایند است چرا که آنها با آن تجارب مثبت احساس غنا می کردند. هرچند این گزارش شرح می دهد که بخش کوچکی از کسانی که جدا می شوند نیازمند کمک و پشتیبانی هستند (صد نفر از بین پنجاه هزار نفر)، اما در گزارش هیچ گونه منابعی برای بازپروری این افراد پیشنهاد نمی کند چرا که این موارد نادر هستند. نقش اعضای بریده از گروه، به شکل گسترده ای توسط پژوهشگران علوم اجتما
عی بررسی شده است. انگیزه های آنها، نقشی که آنها در جنبش ضد فرقه بازی می کنند، اعتبار شهادتشان، و انواع روایتی که آنها بیان می کنند همگی مورد مناقشه بوده اند. برخی پژوهشگران همچون دیوید جی بروملی، انسون شیوپ و برایان آر ویلسون اعتبار شهادتی را که اعضای سابق و منتقدین کنونی این گروه ها بیان می کنند، زیر سؤال برده است. ویلسون به بحث دربارهٔ داستان قساوت می پردازد که شخص جدا شده از گروه این داستان را تمرین و تکرار می کند تا توضیح دهد که چطور از طریق دستکاری ذهن، اجبار و فریبکاری او به استخدام گروهی درآمد که اکنون آن را محکوم می کند. استیوارت ای رایت به بررسی تفاوت بین شخص جدا شده روایتگر و نقش شخص مرتد می پردازد با این ادعا که اولی از الگوی قابل پیش بینی پیروی می کند که در آن او روایتی از دوران اسارتش را با تأکید بر وقوع دستکاری ذهن، به دام افتادن و قربانی شیوه های شیطانی فرقه ای شدن بیان می کند. این گونه روایتگران روایت خود را بر پایه ای از تم گروگان نجات پیدا کرده قرار می دهند که در آن فرقه ها با اردوگاه های اسیران جنگی شبیه سازی می شوند و برنامه شستشوی مغزی آنها به مثابه تلاش های قهرمانانه برای نجات. استیوارت
ای رایت همچنین مرزی بین جدا شده ها و مرتدها ترسیم می کند با این ادعا که فارغ از اعتباری که متون عمومی و رسانه های زرد به داستان های نجات اعضای سابق فرقه ها می دهند، مطالعات تجربی نشان می دهد که جداشدگان از جنبش های نوپدید دینی عموماً واکنش های هوادارانه، دلسوزانه یا حداقل ترکیبی از این دو را نسبت به گروه سابق خود نشان می دهند. پس از مباحثات چالش برانگیز دهه ۱۹۷۰ دربارهٔ فرقه ها و به دلیل استفاده رو به تزاید واژه های فرقه و رهبر فرقه به عنوان یک واژه توهین آمیز، برخی از پژوهشگران و همچنین گروه هایی که از آنها به عنوان فرقه یاد می شد استدلال کردند که استفاده از این لغات بایستی متوقف شود. کاترین وسینگر (دانشگاه لویالا، نیو اورلئان) مدعی است که واژه فرقه مشابه دشنام های نژادپرستانه یا عبارات موهنی است که علیه زنان و هم جنس گرایان به کار می روند و به همان اندازه متعصبانه و توهین آمیز هستند. او معتقد است که آگاه شدن مردم از بار متعصبانه ای که این واژه با خود حمل می کند اهمیت دارد. او سعی دارد که توجه را به سمت این موضوع جلب کند که استفاده از این واژه باعث گرفتن هویت انسانی اعضای گروه و همچنین بچه های آنها می شود. ب
ر پایه دیدگاه او با برچسب زدن یک انسان به عنوان یک موجود دست دوم، استفاده از خشونت را علیه گروه توجیه می کند. هم زمان او معتقد است که چسباندن برچسب فرقه به یک گروه باعث می شود که خیال مردم راحت شود چرا که مسئولیت خشونت ناشی از دین از شانه ادیان سنتی برداشته می شود و بر گردن دیگرانی می افتد که به عنوان گروه های منحرف محسوب می شوند. در نتیجه این موضوع در نظر گرفته نمی شود که اقداماتی چون سوءاستفاده از کودکان، سوءاستفاده جنسی، اخاذی و اقدامات مسلحانه به دست معتقدان به جریانات اصلی ادیان صورت گرفته است. محصول این اتفاق این است که کلیشه فرقه پرهیز از رودررو شدن با این واقعیت ناخوشایند را آسان تر می کند. در بریتانیا دادستانی و همچنین شورای ادینبورگ قانونی وضع کرده اند که بر اساس آن واژه فرقه بر اساس آنچه در قانون عمومی تعریف شده است تهدیدآمیز یا توهین آمیز نیست و مخالفتی دربارهٔ استفاده از این واژه در اعتراضات عمومی نیست. جامعه شناسی به نام امی ریان معتقد است که بایستی بین گروه هایی که ممکن است خطرناک باشند و گروه های مسالمت جو تمایز قائل شد. ریان به تفاوت قابل توجهی که بین تعاریف دو گروه جداگانه منتقدان فرقه اشاره
می کند؛ منتقدانی که بر جنبه های منفی این گروه ها متمرکزند در مقایسه با جامعه شناسانی که سعی دارند تعاریفی بی طرفانه و بدون جهت ارائه کنند. حتی خود این جنبش ها هم ممکن است تعارف گوناگونی از دین داشته باشند. جرج چریسیدز هم معتقد است که ارائه تعاریف بهتر ضروری است تا مبنای عمومی و فراگیر برای مباحثات وجود داشته باشد. این تعاریف فارغ از مباحثات پژوهشگران، دارای تأثیرات سیاسی و اخلاقی نیز هستند. در کتاب تعریف دین در قوانین آمریکا بروس جی کازینو این موضوع را به اندازه قوانین حقوق بشر دارای اهمیت می داند. تحدید تعریف دین ممکن است که در آزادی ادیان مداخله کند، در عین حال که تعاریف باز و فراگیر از آن ممکن است بهانه نامحدودی به دست گروه های خطرناک یا سوءاستفاده گر بدهد تا الزامات قانونی که بروفق مرادشان نیست را رعایت نکنند. فرقه های آخرالزمانی اصطلاحی است که برای اشاره به گروه هایی که به آخرالزمان و انقلاب هزاره معتقدند، استفاده می شود. این واژه ممکن است اشاره به گروه هایی کند که به پیش بینی فاجعه آخرالزمان معتقدند یا گروه هایی که در صدد محقق کردن آن هستند. در پژوهشی روانشناسانه که در سال ۱۹۹۷ توسط فستینگر، ریکن و شاچ
تر انجام شد دیده شد که افراد زمانی به سمت جهان بینی های آخرالزمانی گرایش پیدا می کنند که از پیدا کردن مفاهیم در جریانات اعتقادی غالب ناامید می شوند. لئون فستینگر و همکارانش اعضای یک فرقه آخرالزمانی را برای چندین ماه زیر نظر گرفتند، و مکالمات بین آنها را قبل و پس از این که یکی از پیش گویی های رهبرکاریزماتیک شان محقق نشد ثبت کردند. اعضای فرقه معتقد بودند که در ۲۱ دسامبر سال ۱۹۵۵ عمده نیم کره غربی به دلیل وقوع یک سیل مخرب نابود خواهد شد. بعدها پژوهش های آنها در کتابی به نام "وقتی که پیشگویی محقق نمی شود" مطالعه جامعه شناسانه و روانشناسانه گروهی مدرن که نابودی جهان را پیش بینی کردند منتشر شد. فرقه ای است که انگیزه اصلی آن فعالیت سیاسی و ایدئولوژی است. آن دسته از گروه هایی که برخی از نویسندگان با نام فرقه سیاسی به آنها اشاره می کنند و بیشتر تفکرات چپ افراطی یا راست افراطی را دنبال می کنند، توجه برخی روزنامه نگاران و پژوهشگران را به خود جلب کرده اند. در سال ۲۰۰۰، دنیس توریش و تیم ولفورث کتابی را به نام "قرار گرفته بر لبه فرقه های سیاسی چپ و راست" منتشر کردند که در آن دوازده سازمان فعال در ایالات متحده و بریتانیا را
که آنها آن سازمان ها را فرقه می دانستند، مورد بررسی قرار دادند. توریش در مقاله ای جداگانه اینطور می گوید که از نظر او همان طور که این مقاله در صدد توضیح آن است، واژه فرقه لغتی توهین آمیز نیست. این واژه چیزی نیست جز یک نام برای تداعی کردن مجموعه ای از اعمال که در طیفی از سازمان های ناکارآمد مشاهده شده است. جنبش لاروش و فدراسیون ملی کارگری جینو پارنته نمونه هایی از گروه های سیاسی مستقر در آمریکا هستند که از آنها به عنوان فرقه یاد می شود. به عنوان نمونه ای دیگر می توان از حزب کارگران دموکرات یاد کرد که توسط مارلین دیکسون بنیان گذاری شد و اکنون از بین رفته است. تاریخ نقادانه این حزب در کتاب انتخاب محدود نوشته جانیا ای لالیج، جامعه شناس و عضو سابق این حزب نوشته شده است. پیروان آین رند در زمان حیات او توسط اقتصاددان مورای ان روثبارد و پس از مرگش توسط مایکل شرمر در طبقه بندی فرقه ها قرار گرفتند. هسته مرکزی پیرامون رند به هم پیوسته نام داشتند و اکنون این گروه از بین رفته است (گروه اصلی که اکنون اندیشه های رند را منتشر می کند مؤسسه این رند نام دارد). هرچند هسته مرکزی این گروه مبلغ فلسفه فردگرایی بودند، روثبارد مدعی ش
د که آنها به سبک سازمان های لنینیستی سازماندهی شده بودند. در بریتانیا حزب کارگران انقلابی، که یک حزب تروتسکی گرا تحت رهبری جری هیلی و با پشتیبانی قاطع هنرپیشه وانسا ردگریو بود، در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ توسط برخی از کسانی که خود عضو جنبش تروتسکیست بودند به عنوان یک فرقه یا دارای نشانه های شبیه به فرقه ها شناخته شد. توریش و ولفورث هم این گروه را فرقه می دانند. یک عضو سابق این گروه به نام باب پیت در کتاب توریش و ولفورث تصدیق می کند که گروه ویژگی های شبیه به فرقه داشت اما اینطور استدلال می کند که گروه بیشتر از این که چپ افراطی باشد، چپ افراطی بودنش باعث شد که گروه غیرعادی باشد و در نتیجه چپ گراها با آن به عنوان بخش منفور در چپ انقلابی برخورد می کردند. گروه مبارزه کارگران در فرانسه ظاهراً توسط آرلت لاکوئیله اداره می شد اما در دهه ۱۹۹۰ معلوم شد که رئیس اصلی روبرت بارسیا بوده است. از این گروه بیشتر به عنوان یک فرقه انتقاد می شده است. از جمله کسانی که چنین انتقاداتی داشتند می توان به دانیل کوهن بندیت و برادر بزرگترش گابریل کوهن بنیت و روزنامه های لیمانی و لیبراسیون اشاره کرد. نویسنده فرانسوی سیریل لتالک در کتابش به نام
فرقه های سیاسی برخی گروه های مذهبی به عنوان فرقه هایی که دستی در سیاست دارند یاد می کند، مانند اتحادیه کاتولیک های ضد اصلاحات، دفتر فرهنگی کلونی، آکروپولیس جدید، سوکا گاکای، مأموریت نور الهی، خصوصیت خانواده سنتی، لونگو مای، کلوپ سوپرمن و انجمن تبلیغ هنرهای صنعتی. اقتدارگرایی و فرقه شخصیت. اقتدارگرایی (یا حکومت اقتدارگرایان) اصطلاحی است که برخی دانشمندان علوم سیاسی برای معرفی یکی سیستم سیاسی استفاده می کنند که در آن حکومت بر مردم اعمال قدرت کامل می کند و در تلاش است که حتی الامکان بر تمامی حوزه های عمومی و خصوصی سیطره پیدا کند. اقتدارگرایی حالت مرسوم فرقه های سیاسی است به ویژه وقتی که به اعمال حاکمیت سیاسی در حوزه های بزرگ تری در سطح یک کشور دست می یابند. مفهوم اقتدارگرایی برای نخستین بار در دهه ۱۹۲۰ و به عنوان مفهومی دارای بار مثبت توسط فاشیست های ایتالیا معرفی شد. در دوره جنگ سرد این مفهوم تبدیل به اصلی ترین گفتمان سیاسی غرب ضد کمونیست شد تا از این طریق شباهت های بین آلمان نازی و دیگر رژیم های فاشیستی با شوروی کمونیستی برجسته گردد. کارل فریدریش و زیبگییو برژینسکی که دو دانشمند علوم سیاسی هستند نخستین کسانی
بودند که استفاده از واژه اقتدارگرایی را به سطح دانشگاه ها، علوم اجتماعی و پژوهش های حرفه ای کشاندند و آن را به عنوان یک ویژگی عمومی اتحاد جماهیر شوروی و رژیم های فاشیستی بازخوانی کردند. آنها استدلال کردند که یک سیستم اقتدارگرا واجد شش ویژگی زیر هستند به طوری که هر ویژگی تشدیدکننده ویژگی دیگر است. این ویژگی ها عبارتند از، ویژگی سوم از شش ویژگی فوق برابر همان گرایش رفتاری است که در فرقه های مخرب دیده می شود. شکلی افراطی از اقتدارگرایی در کتاب هزار و نهصد و هشتاد و چهار نوشته جرج ارول به تصویر کشیده شده است. ایجاد فرقه شخصیت پیرامون رهبر فرقه های سیاسی یکی از محوریت های اصلی اعمال ویژگی پنجم از شش ویژگی سیستم های اقتدارگراست که توسط فریدریش و برژینسکی معرفی شدند. به طور کلی یک فرقه شخصیت وقتی به وجود می آید که شخص از وسایل ارتباط جمعی، تبلیغات سیاسی یا دیگر روش ها بهره می گیرد تا از خود شخصیتی ایده آل، قهرمانانه، و گاهی شبه خدایی ایجاد کند. این کار بیشتر از طریق چاپلوسی ها و ستایش هایی که امکان انتقاد کردن از آنها وجود ندارد انجام می شود. جامعه شناس ماکس وبر طبقه بندی سه جانبه از حاکمیت ارائه کرد که در آن فرقه ش
خصیت مشابه آن چیزی است که وبر از آن به عنوان حاکمیت کاریزماتیک یاد می کند. یک فرقه شخصیت مشابه اسطوره پرستی است، با این تفاوت که فرقه شخصیت توسط وسایل ارتباطات جمعی و تبلیغات رسانه ای ایجاد می شود. فرقه های شخصیت در ابتدا در ارتباط با رژیم های اقتدارگرا تعریف شد. این رژیم ها به دنبال این بودند که جامعه را به سمت عقاید افراطی بکشانند بیشتر یک رهبر در ارتباط با این انتقال انقلابی قرار می گرفت و با او به عنوان هدایت گر خیرخواه ملت یاد می شد که بدون او این انتقال به سمت آینده بهتر رخ نخواهد داد. این موضوع به طور کلی توجیه گر رویش فرقه های شخصیتی بود در جامعه های اقتدارگرا در طول قرن بیستم بود. نمونه هایی از چنین فرقه های شخصیتی عبارتند از، آدولف هیتلر، بنیتو موسولینی و ژوزف استالین. نمونه هایی از فرقه شخصیت. روزنامه نگار بردلی مارتین فرقه شخصیت در نظام پدر- پسری کره شمالی را در کتابی به نام "رهبر بزرگ کیم ایل سونگ و رهبر عزیز کیم جونگ ایل" مستند کرد. در سال ۱۹۷۹ و وقتی که او به کره شمالی سفر کرده بود اینچنین نوشت که تقریباً کل موسیقی، هنر و کنده کاری که او با آنها برخورد کرده بود به ستودن رهبر بزرگ کیم ایل سونگ ا
ختصاص داده شده بود، که فرقه شخصیت او در حال بسط داده شدن به پسرش یعنی رهبر عزیز کیم جونگ ایل بود. کیم ایل سونگ این موضوع که او یک فرقه در پیرامون خودش شکل داده است را رد کرد و کسانی که چنین ادعایی را مطرح کردند را به نفاق متهم کرد. پژوهش هایی که در آمریکا دربارهٔ آزادی مذاهب انجام شد مشاهدات مارتین که در آن یک بچه مدرسه ای اهل کره شمالی یادگرفته بود که از کیم ایل سونگ به خاطر همه برکاتش تشکر کند را به عنوان بخشی از فرقه تأیید کرد. نشانه های تداوم فرقه کیم ایل سونگ تا قرن بیست و یکم (علی رغم مرگش در ۱۹۹۴) کماکان از طریق برپاکردن یادبودهای زندگی ابدی در سراسر کشور دیده می شود. هر یک از این بناهای یادبود به رهبر بزرگ اختصاص داده شده است. از مردم انتظار می رود که در سالگرد تولد یا مرگ او به این یادبودها ادای احترام بکنند. اخیراً در کره شمالی فرقه شخصیت کیم جونگ ایل بر روی پسر او کیم جونگ اون بسط داده شده است. نیکلای چائوشسکو رئیس جمهوری رومانی در خلال سال های جنگ سرد با الهام از فرقه شخصیت کیم ایل سونگ در کره شمالی، نافذترین فرقه شخصیت را در کشورهای بلوک شرق ایجاد کرد. این موضوع با سخنرانی او موسوم به تزهای ژوئیه