Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دودمان کاپتی آنژو یا دودمان آنژو-سیسیل یا آنژو-ناپل نام خاندانی پادشاهی و در اصل مشتق شده از کاپتی ها بود. بنیانگذار این دوده شارل یکم فرزند لوئی هشتم بود و در سدهٔ سیزدهم میلادی به عنوان نخستین پادشاه این دوده بر پادشاهی سیسیل فرمان می راند. این خاندان در سده های میانه بر تاریخ اروپای جنوبی و مرکزی اثرگذار بودند. کسانی از این خاندان در دوره های متفاوتی بر سیسیل، ناپل، بخش هایی از یونان، مجارستان، لهستان و کرواسی فرمان راندند. منبع. Wikipedia contributors, "Capetian House of Anjou," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Capetian_House_of_Anjou&amp;oldid=553991740 (accessed May 9, 2013).
استخوان های مچ پا متشکل از هفت استخوان است که به نام های پاشنه (کالکانئوس)، قاپ (تالوس)، ناوسان (ناویکولار)، تاسی (کوبوئید) و میخی های (کونئیفرم) داخلی، میانی، و خارجی موسومند. استخوان های مچ پا را مچ پایی (تارسال) و استخوان های کف پا را کف پایی (متاتارسال) می نامند. کالبدشناسی. مفصل مچ پا همان قوزک بین سر انتهایی استخوان های درشت نی، نازک نی و استخوان قاپ قرار گرفته است. استخوان قاپ با دو استخوان مجاور خود یعنی پاشنه و ناوی مفصل می شود؛ که وظیفه انتقال وزن بدن را برعهده دارند. دو استخوان پاشنه و قاپ با هم پشت پا hindfoot را تشکیل می دهند و پنج استخوان ناوسان navicular، تاسی cuboid و سه استخوان میخی cuneiform با هم میان پا Midfoot را تشکیل می دهند. استخوانهای کف پا یا متاتارسال پنج استخوان هستند که به پنجه ها مفصل می شوند. پنجه ها همان انگشتان پا هستند که میدتارسال نامیده می شوند و از بندها تشکیل شده اند مفاصل ناحیه قسمت میانی مچ پا عبارتنداز: مفصل تالوناویکولار (مفصل قاپی-ناوی)، مفصل کالکانئوکوبویید (مفصل پاشنه ای-مکعبی)، مفصل کونئوناویکولار (مفصل میخی-ناوی)، مفصل اینترکونئیفورم (مفصل بین میخی)، مفصل کونئوکو
بویید (مفصل میخی-مکعبی) و مفصل کوبوییدوناویکولار (مفصل مکعبی-ناوی)
اعتدال بهاری که اعتدال مارس یا اعتدال شمالی یا تحویل سال نیز نامیده می شود، در ستاره شناسی به لحظه ای گفته می شود که خورشید از دید ناظر زمینی در نیم کرهٔ شمالی از صفحهٔ استوای سماوی می گذرد و سپس حرکت خود را به سمت شمال آسمان در پیش می گیرد. اعتدال بهاری یکی از دو اعتدالین زمین است که در هر سال رخ می دهد، اعتدال دیگر اعتدال پاییزی است. جابه جایی و گردش زمین به دور خورشید در هر سال باعث می شود تا ناظر زمینی تصور کند که خورشید روی یک مدار دایره ای (دایرةالبروج) که با مدار استوای زمین ۲۳٫۵ درجه اختلاف دارد، به دور سیاره ما حرکت می کند. در این میان چهار نقطه از مدار فرضی حرکت خورشید به دور زمین بسیار مهم می شود. دو نقطه اعتدال بهاری و پاییزی که محل تلاقی دو مدار حرکت ظاهری خورشید به دور زمین و دایره استوای سماوی است و دو نقطه انقلاب تابستانی و زمستانی که به نظر می رسد خورشید در بیشترین فاصله زاویه ای نسبت به استوای سماوی قرار می گیرد. اعتدال بهاری به عنوان مرجعی برای تقویم ها و جشن ها در بسیاری از فرهنگ ها و مذاهب عمل می کند. اعتدال بهاری در نیم کرهٔ شمالی تقریباً ۱ فروردین «۲۱ مارس» (لحظهٔ متوسط سالانه آن یکم فر
وردین ساعت ۰۰:۰۰ (ایران)) و هم زمان با آغاز فصل بهار است، در حالی که همین زمان در نیم کرهٔ جنوبی آغاز پاییز و لحظهٔ اعتدال پاییزی است و بالعکس. تعریف نجومی. اعتدال بهاری در اخترشناسی برابر با نقطه صفر زمان نجومی است و در نتیجه نقطه صفر بُعد و طول جغرافیایی دائرةالبروجی است. اعتدال مارس یکی از دو اعتدالین بر روی زمین و زمانی است که به نظر می رسد نقطه زیرخورشیدی نیم کره جنوبی را ترک کرده و از استوای سماوی می گذرد و از دید ناظر زمینی به سمت شمال حرکت می کند. اعتدال مارس در نیم کره شمالی به نام اعتدال بهاری و در نیم کره جنوبی به نام اعتدال پاییزی شناخته می شود. در گاه شماری میلادی و در نصف النهار ۰ درجه، اعتدال شمالی در نزدیک ترین زمان می تواند در اوایل ۱۹ مارس رخ دهد (که این حالت آخرین بار در سال ۱۷۹۶ اتفاق افتاد و رویداد بعدی آن در سال ۲۰۴۴ خواهد بود). همچنین اعتدال بهاری در دیرترین حالت می تواند تا اواخر ۲۱ مارس نیز رخ دهد (که آخرین بار در سال ۲۰۰۷ اتفاق افتاد و رخداد بعدی در سال ۲۱۰۲ خواهد بود). در یک سال عادی، لغزش زمانی محاسبه شده حدود ۵ ساعت و ۴۹ دقیقه "دیرتر" نسبت به سال قبل است و در یک سال کبیسه مقدار ای
ن لغزش حدود ۱۸ ساعت و ۱۱ دقیقه "زودتر" از سال قبل است. موازنه کردن افزایش های سال های متداول در برابر کسرهای سال های کبیسه باعث می شود که تاریخ تقویمی اعتدال بهاری بیش از یک روز نسبت به ۲۰ مارس هر سال تغییر نکند. صورت فلکی. نقطه ای که خورشید از استوای سماوی به سمت شمال عبور می کند، نخستین نقطه برج حَمَل نامیده می شود. با این وجود، به دلیل تقدیم اعتدالین، امروزه این نقطه دیگر در صورت فلکی حَمَل (بره) قرار ندارد، بلکه در صورت فلکی حوت (ماهی) قرار گرفته است. تا سال ۲۶۰۰ نقطه بهار در صورت فلکی دلو قرار خواهد داشت. محور زمین باعث می شود که نقطه بهار هر ۷۲ سال یک درجه به سمت غرب در آسمان حرکت کند. بر پایه مرزهای صورت های فلکی امروزی، اعتدال بهاری در سال ۱۸۶۵−(۱۸۶۶ پیش از میلاد) با عبور از صورت فلکی گاو به سمت صورت فلکی بره، در سال ۶۷- (۶۸ پیش از میلاد) وارد صورت فلکی حوت (ماهی) شده است و در سال ۲۵۹۷ وارد صورت فلکی دلو و در سال ۴۳۱۲ وارد صورت فلکی بزغاله خواهد شد. اعتدال بهاری در سال ۱۴۸۹ در فاصله ۰ درجه ۱۰ دقیقه ای از گوشه ای از صورت فلکی نهنگ عبور کرد اما وارد این صورت فلکی نشد. حرکت ظاهری خورشید. قرص خورشید در حر
کت ظاهری خود در روز اعتدال بهاری، هنگام طلوع خورشید از افق زمین مستقیماً به سمت شرق می گذرد؛ و دوباره، حدود ۱۲ ساعت بعد، در هنگام غروب آفتاب به طور مستقیم به سمت غرب می رود. اعتدال مارس، مانند همه اعتدال ها، با داشتن تقریباً برابر طول روز و شب در بیشتر عرض های جغرافیایی بر روی زمین مشخص می شود. لحظهٔ متوسط اعتدال بهاری. در تقویم هجری خورشیدی ایرانی برای تعیین روز تقویمی آغاز سال، ظهر نسبت به لحظه تحویل سال (اعتدال بهاری) مرز در نظر گرفته می شود؛ یعنی درصورتیکه لحظه تحویل سال قبل از ظهر باشد همان روز، روز آغاز سال و چنانچه لحظه تحویل سال بعد از ظهر باشد فردای آن، روز آغاز سال به حساب می آید. از اینرو میانگین سالانهٔ لحظهٔ اعتدال بهاری (تحویل سال) مابین ظهر آخرین روز سال و ظهر اولین روز سال؛ یعنی نیمه شب (حدوداً ساعت ۰۰:۰۰ بامداد (ایران) اولین روز سال) خواهد بود. این تقویم بیشترین هماهنگی با زمان واقعی نجومی دارد و نوروز آن هماهنگ با میانگین اعتدال بهاری می باشد. در گاه شماری ها. گاه شماری بابلی با نخستین ماه نو پس از اعتدال بهاری آغاز می شد، که روز پس از بازگشت اینانا الهه سومری (که بعدها به ایشتار معروف شد) ا
ز دنیای مردگان در مراسم سال نو آشوری با رژه از دروازه ایشتار به معبد ایانا و اجرای مجدد مراسم ازدواج با تموز است. گاه شماری ایرانی هر سال در نقطه اعتدال بهاری آغاز می شود که به صورت رصدی در تهران تعیین می شود. گاه شماری ملی هند سال را در روزی نزدیک به اعتدال بهاری در ۲۲ مارس (۲۱ مارس در سال های کبیسه) با یک ماه ۳۰ روزه (۳۱ روز در سال های کبیسه) آغاز می کند، پس از آن دارای ۵ ماه ۳۱ روزه و سپس ۶ ماه ۳۰ روزه است. گاه شماری ژولینی. در بازبینی گاه شماری ژولینی، طول هفت ماه اضافه شد و کبیسه گیری ماهانه را با کبیسه گیری روزانه جایگزین کرد که روز کبیسه هر چهار سال یک بار به روزهای ماه فوریه اضافه می شود. این تغییر بر اساس طول سال ۳۶۵ روز و ۶ ساعت (۳۶۵٫۲۵ روز) بود، در حالی که میانگین طول سال اعتدالی حدود ۱۱ دقیقه و ۱۵ ثانیه کمتر از آن است. این باعث شد که هر چهار سال حدود سه ربع ساعت اضافه شود. این اثر از زمان پیدایش گاه شماری در سال ۴۵ پیش از میلاد تا سده شانزدهم انباشته شد و در آن زمان اعتدال بهاری نیم کره شمالی به ۱۰ یا ۱۱ مارس جابه جا شده بود. زمان اعتدال بهاری در سال ۱۴۵۲، ۱۱ مارس، ساعت ۱۱:۵۲ (ژولینی) بود. اعتدال
بهاری در ۲۵۴۷، ۲۰ مارس، ساعت ۲۱:۱۸ (میلادی) و ۳ مارس، ساعت ۲۱:۱۸ (ژولینی) خواهد بود. فرهنگ. بزرگداشت ها. در ۲۱ مارس سال ۱۹۷۱ او تانت، دبیرکل سازمان ملل متحد، روزی را که اعتدال بهاری در آن رخ می دهد روز زمین نام نهاد و از آن پس سازمان ملل و بسیاری از کشورها این روز را جشن می گیرند و سعی در گسترش آگاهی در مورد لزوم حفظ محیط زیست در زمین می کنند. سنت ایرانی. اعتدال شمالی نخستین روز گاه شماری های مختلف از جمله تقویم ایرانی را نشان می دهد. جشن سال نو مردمان ایران باستان (نوروز) در ۲۰ یا ۲۱ مارس جشن گرفته می شود. بر پایه اساطیر باستانی ایران، جمشید، پادشاه اساطیری ایران، در این روز به تخت پادشاهی می رسد و این مناسبت هر سال به مدت دو هفته با جشن هایی گرامی داشته می شود. علاوه بر مردمان ایرانی تبار، نوروز جشنی است که توسط مردم ترک، قفقاز شمالی و در آلبانی نیز جشن گرفته می شود. همچنین نوروز برای زرتشتیان، پیروان آیین بهائیت و اسماعیلیان نزاری نیز صرف نظر از قومیت پیروان آن ها یک روز تعطیل است. جشن باستانی نوروز از لحظه تحویل سال در نیم کره شمالی شروع می شود. در گذشته، با به دست آوردن احکام نجوم هر فصل سال، زمان تحویل
خورشید را به برج آغازین آن فصل در نظر می گرفتند و از همین روی تحویل سال و آغاز فصل بهار، هنگام ورود خورشید به برج حمل در دایرةالبروج یا آغاز برج حمل بود. امروزه به کمک ابزار مدرن می توان لحظه رسیدن خورشید به نقطه اعتدال بهاری را به طور مستقیم و با دقت زیاد محاسبه کرد و در این لحظه، مختصات دائرةالبروجی خورشید، صفر فرض می شود. شعر زیر از بدرالدین چاچی به مضمون اعتدال بهاری اشاره دارد:
نیروگاه بادی مَنجیل و رودبار نام نیروگاه بادی در شهرهای رودبار و منجیل استان گیلان است. این نیروگاه انرژی جنبشی باد را به انرژی الکتریکی تبدیل می کند. کار ساخت این نیروگاه توسط ماشین سازی اراک (شاسی، ژنراتور و روتور توربین)، اراک دیسک (گیربکس) و هپکو (برج) تحت لیسانس شرکت دانمارکی وستاس در دهه ۱۳۷۰ خورشیدی انجام گرفت. ویژگی ها. در منجیل ۸۷ درصد روزهای سال، باد وجود دارد که در کل ۸۷ مگاوات ساعت برای یک توربین می تواند به دست آورد. این نیروگاه دارای ۱۷۱ توربین است. توربین ها از سه پره به طول تقریبی ۱۷ الی ۲۳ متر (قطر روتور ۳۵الی ۴۷ متر) ساخته شده اند و انرژی جنبشی باد را توسط ژنراتورهایی که در پشت پره ها قرار دارد، به انرژی الکتریکی تبدیل می کند.
قبیله گرایی یا تریبالیسم تفکر سازماندهی یک قبیله یا قبایل برای دفاع و حمایت افراد عضو آن قبیله یا قبایل را گویند. همچنین قبیله گرایی را می توان روش تفکر یا رفتار گروهی از مردم که زیرمجموعه یک قبیله یا نژاد خاص هستند تفسیر کرد که وفاداریشان به قبیله خود را به وفاداری آنها به دوستانشان، کشورشان یا گروهی خاص از مردم جامعه شان ترجیح می دهد. ساختار اجتماعی قبایل بسته به هر نوع قبیله و مورد خاص می توانند تا حد زیادی متفاوت باشند اما با توجه به اینکه معمولاً قبایل که می توانند زیرشاخه قبایل بزرگتری باشند دارای ابعاد کوچک و کم تعدادی هستند دارای یک نقش و ساختار ساده می باشند که دارای تمایزات زیاد اجتماعی بین افراد قبیله است. قبیله گرایی مستلزم در اختیار داشتن یک هویت فرهنگی یا قومی قوی است که یک عضو از یک گروه از اعضای گروه دیگر را از هم جدا می سازد. این یک پیش شرط برای اعضای یک قبیله جهت داشتن یک احساس قوی از هویت یک جامعه قبیله ای به فرم واقعی است.
شهریار نام کتاب مشهور نیکولو ماکیاولی، اندیشمند ایتالیایی است که متن اصلی ماکیاولیسم به شمار می رود. شهریار در سال ۱۵۱۳ میلادی به رشته تحریر درآمد ولی تا سال ۱۵۳۲ به چاپ نرسید. ماکیاولی «شهریار» را پس از نوشتن به لورنزوی مدیچی، دوک اوربینو (نوهٔ لورنزوی مدیچی) پیشکش کرد. پژوهندگان زندگی و آثار ماکیاولی برآنند که درک کامل عقاید او بدون خواندن دو کتاب وی، "گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس" و "شهریار"، امکان پذیر نیست. تفاوت عمدهٔ این دو کتاب در اینست که ماکیاولی در "گفتارها" «آنچه باید باشد» را و در "شهریار" «آنچه هست» را بیان می کند. "گفتارها" اصولی را بیان می کند که جمهوری ها باید سرمشق قرار دهند، "شهریار" با شاهزاده نشین ها (ایالاتی که یک دوک آنان را اداره می کند) سروکار دارد. ساختار کتاب. این کتاب از ۲۶ باب (فصل) تشکیل شده است. پادشاهی های جدید (فصل های یکم و دوم). فصل یکم: شهریاری ها بر چند گونه اند و شیوه های فراچنگ آوردنشان. به گفتهٔ ماکیاولی شهریاری ها بر دو گونه اند: پادشاهی ها خود به دو گونه تقسیم می شوند: پادشاهی های نوبنیاد را می توان به دو دسته تقسیم کرد: حکومت پادشاهی نوبنیاد هم از سه را
ه اصلی به دست می آید: فصل دوم: دربارهٔ شهریاری های موروثی. به نوشتهٔ ماکیاولی در یک پادشاهی موروثی، که مردمش به پادشاهی یک دودمان خو گرفته اند، پاسداری از حکومت به خاطر حل مشکلات با عقل و همچنین وجود سنت ها آسان تر است تا پاسداری از حکومت در یک پادشاهی نوبنیاد. واگر این پادشاهی موروثی به وسیلهٔ زور کنار زده شود، هروقت که آن دچار زوال شود این پادشاهی می تواند باز روی کار بیاید. شهریاری های پیوندی (فصل های سوم تا پنجم). فصل سوم: دربارهٔ شهریاری های پیوندی. گاه مردمان یک کشور به امید زندگی بهتر و به یاری شهریار کشوری دیگر فرمانروای خود را سرنگون می کنند. اما بعد درمی یابند که اشتباه کرده اند و روزگارشان بدتر از پیش شده، چراکه شهریار جدید باید بر مردمانی که وی را به شهریاری برگزیده اند تسلط یابد. ماکیاولی در این فصل به شهریاری که این سرزمین ها را تصاحب کرده اندرز می دهد که چه کند تا کنترل سرزمین تازه پیوند داده شده از دستش خارج نشود: فصل چهارم: چرا در پادشاهی داریوش، که به دست اسکندر افتاد، پس از مرگ اسکندر مردم بر جانشینان وی نشوریدند. ماکیاولی درین فصل مصادیق روش هایی که در فصل قبل ذکر کرده بود را بیان می کند.
فصل پنجم: در باب شیوه حکومت بر آن شهرها یا شهریاری ها که پیش از آن با قانون خود می زیسته اند. به گفتهٔ ماکیاولی، شیوه های حکومت بر شهرهایی که پیش از تصرف با قانون خود می زیسته اند بر سه گونه است: به گفتهٔ ماکیاولی برای نگاهداشت سرزمین های که قوانین و سنت خود را دارند ناگزیر راهی بهتر از ویران کردنشان نیست. کسی که به سروری شهری دست می یابد، که آن شهر به آزادی خو گرفته است و آن را ویران نکند، اسباب سرنگونی خود را فراهم کرده است؛ زیرا هنگامی که اسباب شورش فراهم شوداین شهر به نام آزادی و نهادهای دیرینهٔ خویش به پا خواهد خاست. حکومت های کاملاً نوبنیاد (فصل های ششم تا نهم). فصل ششم: در باب آن شهریاری ها که به نیرو و هنر خود گیرند. در این فصل ماکیاولی با مثال آوردن از شهریاران موفق در زمینه کشورداری نقش این دو عامل را بازگو می کند. فصل هفتم: در باب شهریاری های نوبنیاد که به بازو و بخت دیگران گیرند. به گفتهٔ ماکیاولی کسانی که تکیه بر نیکخواهی و بخت به حکومت می رسند زود از میان می روند، چرا که این دو عامل ناپایدارند و لرزان. فصل هشتم: در باب آنان که با تبهکاری به شهریاری رسند. در جمهوری های دو راه دیگر برای به حکومت ر
سیدن وجود دارد: با چنین شیوه هایی اگرچه به قدرت پادشاهی می توان دست یافت اما به بزرگی نمی توان رسید. این گزاره با آرای دیگر ماکیاول تناقض دارد. سخت کٌشی باید سریع و با شدت انجام گیرد، مانند آنچه آگاتوکلس انجام داد. به گفتهٔ ماکیاولی: فصل نهم: در باب شهریاری مردمی. نگاه داشتن حکومت برای کسی که به یاری نخبگان به شهریاری برسد دشوارتر است تا برای کسی که به یاری مردم به شهریاری می رسد، زیرا آن که به یاری نخبگان به حکومت برسد خویشتن را در حلقهٔ کسانی می یابد که خود را مساوی وی می شمارند، و به همین دلیل شهریار نمی تواند به دلخواه به آن ها فرمان براند. فصل دهم: در باب ارزیابی قدرت شهریاری ها. به گفتهٔ ماکیاولی شهریاران در قدرت دو دسته اند: فصل یازدهم: در باب شهریاری دینیاران. در مورد شهریاری دینی (حکومت روحانیون) دشواری ها پیش از دستیابی به قدرت رخ می نماید. این گونه شهریاری را یا به زور به حکومت می رسند یا به یاری بخت، اما برای نگاهداشت آن به هیچ یک از آن دو نیازی نیست، زیرا نهادهای دینی، که قدرتی بی مانند دارند، نگهبان آنند، و شیوهٔ رفتار و زندگی فرمانروا در آن تأثیر ندارد. دفاع و ارتش (فصل های دوازدهم و سیزدهم). ف
صل دوازدهم: در باب گونه های سپاه و سپاهیان مزدور. ماکیاولی به چهار نوع ارتش قائل است: او با بیهوده خواندن ارتش کمکی و ارتش مزدوران، اشاره می دارد اگر کسی دفاع از کشور را به مزدوران سپارد هرگز نمی تواند آسوده خاطر باشد. فصل سیزدهم: در باب سپاهیان کمکی، آمیخته و بومی. ارتش کمکی سپاهیانی هستند که به هنگام یاری خواستن از یک دولت بزرگ یا متحد برای یاری و دفاع به یک دولت کوچک فرستاده می شوند. سپاهیان کمکی همیشه برای آنکس که ایشان را فرامی خواند مایهٔ ناکامی اند؛ زیرا اگر جنگ را ببازند شهریار دولت کوچک باخته است و اگر ببرند اسیر ایشان است. به گفتهٔ ماکیاولی ارتش های کمکی از ارتش های مزدور نیز بیهوده تر و خطرناک ترند. ارتش های آمیخته به دو گونه اند: کیفیت های یک شهریار (فصل های چهاردهم تا نوزدهم). فصل چهاردهم: شهریار و لشکرآرایی. به گفتهٔ ماکیاولی، مهم ترین علت از کف دادن حکومت به فراموشی سپردن فن جنگاوری است و همچنین مهم ترین آلت به چنگ آوردن آن هم جنگاور بودن است. شهریار باید هم در عرصهٔ عملی خود را بهبود دهد (خود را به شکار و سختی عملی عادت بدهد و تمرین نظامی داشته باشد) و هم در عرصهٔ نظری (تاریخ جنگ ها را بخواند
و از تجربه های نظامی گذشته استفاده بکند). فصل پانزدهم: در باب آنچه مایه ستایش و نکوهش بهر مردمان است به ویژه شهریاران. در دنیایی مملو از ناپرهیزگاری، کسی که بخواهد همیشه پرهیزگار باشد سرنوشتی جز ناکامی نخواهد داشت. از این رو شهریاری که بخواهد حکومت را از دست ندهد باید شیوه های ناپرهیزگاری را بیاموزد و هر جا که نیاز باشد به کار بندد. فصل هفدهم: در باب سنگدلی و نرمدلی و این که مهرانگیزی بهتر یا ترس انگیزی. ماکیاول می گوید شهریار باید خواهان آن باشد که به نرم خویی معروف شود نه به سنگدلی، ولی همچنین باید مراقب باشد که نرم خویی اش بیجا نباشد. ماکیاول مثال چزاره بورجیا می آورد ومی گوید او به عنوان یک ستم پیشه تلقی می شده اما ستم پیشگی او کشورش را سامان بخشید و آرامش را بدان بازآورد. ماکیاولی با بهتر برشمردن هر دو صفت ترساندن و دوستی برقرار کردن بین شهریار و شهروندان در نهایت ترسیدن مردم را بهتر می انگارد، زیرا داشتن این دو را باهم دشوار می پندارد. با این همه او بر این اعتقاد است که شهریار نباید ترس از خویش را چنان در دل ها بیندازد که اگر نتواند مهر مردم را به خودی را به خود برانگیزد، آن ترس مایهٔ نفرت از وی در ین ش
هروندان شود. فصل هجدهم: در باب شیوه درست پیمانی شهریاران. به گفتهٔ ماکیاولی برای ستیزیدن با دیگران دو راه وجود دارد: یکی قانون که در خور انسان است و دیگری زور که برای ددان مورد استفاده قرار می گیرد. ماکیاولی می گوید شهریار باید از هردو توامان استفاده کند. اگر بناست که شهریار شیوهٔ ددان را بیاموزد و به کار بندد، می باید هم شیوهٔ روباه را بیاموزد تا دشمنان را بشناسد و هم شیوهٔ شیر را تا گرگان را رماند. فصل نوزدهم: در باب پرهیز از خوار و نفرت انگیز شدن. به گفتهٔ ماکیاولی شهریار باید از هر آنچه او را خوار و نفرت انگیز می سازد بپرهیزد. او می گوید: ملاحظه گرا بودن شهریار (فصل های بیستم تا بیست و پنجم). فصل بیست و سوم: چگونه از چاپلوسان می باید پرهیخت. تنها راه پرهیز از چاپلوسان آنست که مردم بدانند شهریار از شنیدن حقیقت آزرده نمی شود. اما اگر هر کسی بتواند از در در آید و حقیقت را با شهریار در میان بگذارد، او شکوه خود را از دست می دهد. از این رو شهریار زیرک باید راه میانه را برگزیند؛ یعنی با کارشناسان و مشاوران رأی بزند، از پذیرفتن نکات نابجا بپرهیزد، و بعد از شنیدن خود نتیجه گیری کند. فصل بیست و چهارم: چرا شهریارانِ
ایتالیا کشورشان را از دست داده اند. به گفتهٔ ماکیاولی دلایل آن به این شرح است: فصل بیست و پنجم: در کارهای بشری بخت تا کجا دست اندرکار است و چگونه با آن می توان ستیزید. ماکیاولی سرنوشت را نیمی در شانس و بخت نیمی به دست خود انسان می بیند و همواره بی پروایی را در برخورد با بخت را ارجح می داند. از نظر او بخت مانند رودی است که اگر در برابرش تلاش نشود و سدی ساخته نشود، همه چیز را بر سر راهش نابود می کند؛ و فرد باید در حالت آرامش رود سنگربندی کند و خودش حداکثرِ تأثیر را بر آن بگذارد. فصل بیست و ششم: فراخوانشی به رهانیدن ایتالیا از چنگال بربران. ماکیاولی در این فصل ضمن مقایسهٔ وضعیت ایتالیای روزگار خود با پارسی ها و آتنی ها وسایر سرزمین ها به دنبال یک ناجی برای ایتالیا می گردد. او در انتهای کتاب خطاب به لورنزو مدیچی می گوید: تأثیر. امپراتور کارل پنجم و کاترین مدیچی این اثر را بسیار تحسین می کردند؛ الیور کرامول یک نسخه از آن را به دست آورد و اصولش را در راه تقویت حکومت مشترک المنافع بریتانیا به کار بست؛ هانری سوم و هانری چهارم، پادشاهان فرانسه، هنگامی که مقتول شدند نسخه ای از این کتاب را همراه داشتند؛ این کتاب به شاه
زاده فریدریش کبیر در پرداختن سیاست پروس کمک فراوانی کرد؛ لوئی چهاردهم از این کتاب چون بهترین شب کلاهش استفاده می کرد؛ یک نسخهٔ این کتاب در کالسکهٔ ناپلئون بناپارت، هنگامی که در واترلو بود، به دست آمد؛ نظریات ناپلئون سوم دربارهٔ حکومت کلاً از این کتاب اقتباس شده بود؛ بیسمارک شاگرد وفادار مکتب ماکیاولی بود؛ آدولف هیتلر نیز به قول خودش کتاب را همیشه کنار بستر خویش نگه می داشت تا منبع الهاماتش باشد؛ بنیتو موسولینی می گوید «به عقیدهٔ من کتاب شهریار عالی ترین راهنما برای هرسیاستمداری است؛ مکتب وی هنوز زنده است زیرا طی چهارصد سال هیچ تغییر ژرفی در اذهان آدمیان یا در کردار ملت ها روی نداده است.» ه. داگلاس گرگوری در مقالهٔ بسیار جامعی نشان می دهد که کاوور، رهبر مبارزات آزادی ایتالیا، با پیروی از دستورهای ماکیاولی توانست ایتالیا را متحد کند. ترجمه های فارسی. این کتاب نخستین بار با عنوان شهریار توسط محمود محمود در سال ۱۳۱۱ به فارسی واگردان شده است.
برون خمیدگی لگن یا کوکسا والگا نوعی بدشکلی است که در آن افزایش زاویه بین گردن استخوان ران و تنه استخوان وجود دارد. بیماریزایی. در این بیماری زاویه بین گردن استخوان ران و تنه آن بیش از ۱۳۵ درجه می شود. این بیماری برعکس درون خمیدگی لگن است. جستارهای وابسته. درون خمیدگی لگن (کوکسا وارا)
درون خمیدگی لگن یا کوکسا وارا (Coxa vara) نوعی بدشکلی است که در آن کاهش زاویه بین گردن استخوان ران و تنه استخوان وجود دارد. بیماریزایی. در این بیماری زاویه بین گردن استخوان ران و تنه آن کمتر از ۱۲۰ درجه می شود. کوکسا وارا می تواند به طور مادرزادی وجود داشته باشد یا به صورت اکتسابی ایجاد شود. کوکساوارای مادرزادی که از نوع اکتسابی آن شایعتر است در زمان تولد وجود دارد ولی علائم خود را معمولاً در زمان بچگی (پس از راه رفتن نوزاد) نشان می دهد. علل اکتسابی درون خمیدگی لگن عبارتند از: راشیتیسم، دیسپلازی فیبرو، شکستگی گردن استخوان ران، آسیب به صفحه رشد بالای استخوان ران، بیماری پرتس، عفونت بالای استخوان ران، استئوژنز ایمپرفکتا. چون زاویه کمتر شده است پا کوتاهتر شده از این رو، لنگش ایجاد می شود. درمان با جراحی است.
جاده ئی۳۷ اروپا یکی از جاده های اصلی قاره اروپا است که در کشور آلمان قرار دارد. این جاده که از شهر برمن شروع شده، در شهر کلن به پایان میرسد و مسافت آن ۳۳۶ کیلومتر است.
تحلیل ساختمند در مهندسی نرم افزار روشی برای تحلیل و تبدیل نیازمندیهای حرفه ای به مشخصات و در نهایت به برنامه های نرم افزاری یا پیکربندی های سخت افزاری و فرایندهای دستی مرتبط می باشد .
جاده ئی۳۸ اروپا یکی از جاده های اصلی قاره اروپا است. این جاده که از شهر هلوخیف (اوکراین) شروع شده، در شهر چیمکند (قزاقستان) به پایان میرسد و مسافت آن ۳۴۰۰ کیلومتر است.
جاده ئی۳۹ اروپا یکی از جاده های اصلی قاره اروپا است. این جاده که از شهر کلت (نروژ) شروع شده، در شهر آلبورگ (دانمارک) به پایان میرسد و مسافت آن ۱۳۳۰ کیلومتر است.
شمهمفوراش و یا (Schemhamphoras) به معنی نام صریح، اصطلاحی اصالتاً تانایتیک (Tannaitic) است که نام پنهانی خدا در کابالا را (از جمله در مسیحیت و جادوهای گوناگون) و همچنین در برخی مباحثه های اصلی یهود توصیف می کند. این نام از ۴، ۱۲، ۲۲، ۴۲ یا ۷۲ حرف (یا سه گانه حروف) تشکیل شده که مورد آخر از همه رایج تر است. توضیحات. شمهمفوراش به معنای نام مقسوم است. نام اعظم تتراگراماتون می باشد. یهوه، رب اعلی چهار عنصری است که اساس کل گیتی را تشکیل می دهند. سه آیه در سفر خروج (۱۴، ۱۹، ۲۰، ۲۱) وجود دارد که هر یک شامل هفتاد و دو حرف می باشد. با نوشتن اولین این ها، و زیر آن، آیه بعدی از انتها و سپس زیر آن، آخرین آیه از ابتدا، هفتاد و دو ستون سه حرفی به دست می آید. این ها از بالا به پایین خوانده می شوند و «ال» یا «اه» بسته به مذکر یا مونث بودن آن ها در انتها اضافه می شود. همچنین تناسبی از این فراست ها به هر یک این پنج حرفی ها یا بخش های پنج درجه ای دائرةالبروج وجود دارد؛ اما همچنین تعداد بی شماری از دیگر فرشتگان، دیوها، تصاویر جادویی، رب های سه گانگی، فرشتگان نایب صغیر و غیره برای منتسب نمودن وجود دارد. خواندن عزائم تمامی این سطوح
کاملاً بی فایده است. تنها زمانی می توانند احضار شوند که برای مقصود خاصی نیاز به ارتباطی حقیقی با یکی از آن ها وجود داشته باشد.
گرمان بوریسوویچ خان (زاده ۲۶ اکتبر ۱۹۶۲ در کی یف) تاجر و کارآفرین روسی است، که بخش عمده سرمایه اش را در صنایع نفت و گاز متمرکز کرده است. وی فارغ التحصیل مؤسسه فولاد و آلیاژ مسکو می باشد. پس از خریداری شرکت نفتی تی ان کی توسط گروه آلفا، جرمن خان، که از اعضای بنیانگذار گروه آلفا بود، به ریاست این شرکت، انتخاب شد. حتی پس از خریداری ۵۰٪ درصد از سهام تی ان کی-بی پی توسط شرکت بریتانیایی بی پی، وی همچنان سهام و جایگاه خود، به عنوان مدیر ارشد اجرایی را، حفظ نمود. گرمان خان دارای پنج فرزند است و در حومه شهر مسکو زندگی می کند. وی علاقه زیادی به شکار دارد و دارای مجموعه ای بزرگ از اسلحه های ورزشی و تفنگ های شکاری است.
آلویس آلتس هایمر )؛ ، ، ۱۴ ژوئن ۱۸۶۴ - ۱۹ دسامبر ۱۹۱۵) روان پزشک، عصب شناس اهل کشور آلمان بود. او به خاطر شناسایی اولین مورد منتشر شده از «زوال عقل پیش از پیری» شناخته می شود، که همکارش امیل کریپلین بعداً آن را به افتخار وی به عنوان بیماری آلزایمر نام نهاد. آلویس در ۱۹ دسامبر ۱۹۱۵ در شهر وروتسواف در جنوب غربی کشور لهستان بر اثر نارسایی قلبی و کلیوی بیماری تب رماتیسمی از دنیا رفت و در گورستان اصلی فرانکفورت به خاک سپرده شد. آگوسته دِتر. در روز ۲۵ نوامبر ۱۹۰۱ بیماری بنام آگوسته دِتِر به بیمارستان فرانکفورت منتقل شد که از بیماری زوال عقل رنج می برد. این بیمار تا زمان مرگش در ۸ آوریل ۱۹۰۶ تحت مراقبت دکتر آلویس آلزایمر قرار داشت. آلویس بررسی هایی را بر روی مغز وی انجام داد و مشاهده کرد که ناهنجاری هایی در فیبریل های دیواره یاخته های مغز وجود دارد که علت پدید آمدن بیماری بود. آلویس برای نخستین بار در ۳۷ مین کنفرانس روان پزشکان آلمان، در سال ۱۹۰۶ به تشریح علائم و نشانه های زوال یاخته های قشر مغز و آنالیز بافت شناسی آن پرداخت. پس از وی پزشکان دیگر مانند فیشر در ۱۹۰۷، بونفیگلیو در ۱۹۰۸، پروسینی در ۱۹۰۹ پس از مطالعه بر
روی مغز آگوسته دیتر مشاهدات و یافته های وی را تایید کردند. آلویس آنالیز و یافته های مشابهی را در سال ۱۹۱۱ از بیماری دیگر منتشر نمود. بیماری آلزایمر. امیل کریپلین همکار آلویس و مسئول بخش روان پزشکی مونیخ پس از تایید یافته های آلویس درباره بیماری زوال عقل، پیشنهاد داد تا نام این گونه بیماری برگرفته از نام همکار خود آلویس آلزایمر باشد. درگذشت. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۱۲، ویلهلم دوم، شاه پروس گواهینامه استادی آلویس در دانشگاه شهر برِسلاو (University of Breslau) که اکنون بنام وروتسلاو لهستان شناخته می شود را امضا کرد. آلویس دعوت نامه دانشگاه را پذیرفته و مونیخ را به قصد شهر برسلاو ترک می کند. اما در همان دوره سفر در قطار دچار ناراحتی شده و به محض رسیدن در بیمارستان شهر مقصد بستری می شود. آلویس در سه سال آخر عمر خود با وجود روبه وخامت گذاشتن بیماری اش همچنان به پژوهش و کارهای بالینی پرداخت اما هرگز نتوانست کار خود را به عنوان استاد دانشگاه برسلاو آغاز کند. وی در ۱۹ دسامبر ۱۹۱۵ در شهر وروتسواف لهستان بر اثر نارسایی قلبی و کلیوی ناشی از بیماری تب رماتیسمی از دنیا رفت و پیکرش در گورستان اصلی شهر فرانکفورت به خاک سپرده شد. جستا
رهای وابسته. بیماری آلزایمر