Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیگ برتر فوتسال مردان ایران بالاترین سطح مسابقات باشگاهی فوتسال ایران به شمار می رود، که در سال ۱۳۸۳ تأسیس شد (این نخستین دوره از شیوه برگزاری جدید مسابقات لیگ فوتسال ایران با عنوان لیگ برتر فوتسال ایران بود). در اولین دوره این رقابت ها ۱۲ تیم با یکدیگر به رقابت پرداخته اند که در پایان تیم فوتسال شن سا ساوه به مقام قهرمانی دست یافت. تیم های گیتی پسند و مس سونگون با ۵ قهرمانی موفق ترین تیم ها در این مسابقات به شمار می روند، همچنین و شن سا ساوه، تام ایران خودرو، فولاد ماهان اصفهان، شهید منصوری قرچک، تاسیسات دریایی تهران هر کدام با ۲ قهرمانی و تیم دبیری تبریز با ۱ قهرمانی، قهرمانان ۲۱ دوره برگزار شده این رقابت ها به شمار می روند. تاریخچه. لیگ برتر فوتسال مردان ایران در سال ۱۳۸۳ اولین دوره از رقابت های فوتسال در ایران به شمار می رود که به شکل کنونی برگزار می شود، پیش تر از آن، این مسابقات به صورت گروهی برگزار می شد که تیم های پیمان تهران و استقلال تهران با ۲ قهرمانی رکورد دار این مسابقات محسوب می شدند، همچنین پیش تر از آن این مسابقات به صورت استانی برگزار می شد و استان تهران و استان گیلان موفق ترین تیم های این رق
ابت محسوب می شدند. اولین دوره سوپر لیگ فوتسال ایران با حضور ۱۲ تیم برگزار شد که در پایان تیم شن سا ساوه به مقام قهرمانی و شهید منصوری قرچک به مقام دوم و همچنین ارم کیش قم به مقام سوم دست یافتند. همچنین تیم های چینی همگام شهرکرد و شهرداری تنکابن به عنوان دو تیم آخر جدول رقابت ها به دستهٔ پایین تر سقوط کردند. اکنون تیم فوتسال مس سونگون با ۵ قهرمانی موفق ترین تیم محسوب می شد، همچنین این تیم با ۴قهرمانی متوالی طی سال های ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ و ۱۳۹۹ رکورد دار قهرمانی متوالی این مسابقات محسوب می شد. فرمت مسابقات. ۱۴ تیم در سوپر لیگ حضور دارند که در طول فصل، هر کدام با یک دیگر دو بار (به صورت رقابت های دوره ای) بازی می کنند، که هر کدام از بازی ها در ورزشگاه خانگی یکی از تیم ها برگزار می شود. هر تیم در هر فصل ۲۶ بار به میدان می رود. تیم ها به ترتیب بر اساس امتیاز، تفاضل گل، گل زده رده بندی می شوند. دو تیم پایین جدول لیگ برتر به دستهٔ پایین تر سقوط می کنند و دو تیم برتر دستهٔ پایین تر به صورت مستقیم به لیگ برتر می آیند.
زیپ کد نوعی کد پستی که خدمات پستی ایالات متحده آمریکا (USPS) از سال ۱۹۶۳ از آن استفاده می کند. که این لغت مختصر شده به معنی طرح رشد منطقه ای است. تاریخچه. در شکل اولیه دارای ۵ رقم بود که در دهه ۱۹۸۰ چهار رقم ZIP+4 که برای مشخص کردن مکان دقیق تر کاربرد داشت به آن افزوده شد. عبارت و علامت زیپ کد به عنوان علامت تجاری به ثبت رسیده بود که در حال حاضر تاریخ آن منقضی شده است. جستارهای وابسته. کد پستی
لیگ برتر فوتبال ایرلند معتبرترین لیگ فوتبال در کشور ایرلند است که از ۱۹۸۵ میلادی تاکنون در این کشور برگزار می شود. این لیگ از ۱۲ تیم که از سراسر ایرلند در آن شرکت می کنند برگزار می شود. باشگاه فوتبال دانداک با ۷ قهرمانی پرافتخارترین این سری مسابقات به حساب می آید.
پائولا فرناندز (زاده ۲۸ اوت ۱۹۸۴) خوانندهٔ سبک کانتری پاپ و سرتانیا در کشور برزیل است. او خوانندگی را از ۸ سالگی آغاز کرد و دو سال بعد اولین آلبوم خود را منتشر کرد. فرناندز تاکنون ۴ آلبوم موسیقی دیگر منتشر کرده که آخرین آنها "پائولا فرناندز-زنده" (۲۰۱۱) در فهرست پرفروش ترین آلبوم های سال برزیل قرار گرفت.
جنبش کارگری () اصطلاح گسترده ای برای یک حرکت جمعی از سوی کارگران برای ایجاد تشکل های کارگری و گرفتن حقوق خود از کارفرمایان و دولت است. این حرکت می تواند باعث ایجاد یک دولت کارگری شود. در یک جنبش کارگری افراد معتقد هستند که در کشور و جامعه خود محدودیت هایی وجود دارد که آن ها را در این وضع نگه می دارد و اجازه پیشرفت به آن ها را نمی دهد. درحالی که ثروتمندان ثروتشان همیشه بیشتر از قبل است و قوانین همیشه آن ها را ثروتمندتر می کند به زبانی دیگر کشور با قوانین به گونه ایی که گمان می رود دارای بازاری رقابتی نیست و این قوانین در ظاهر بی طرف، فقرا را در قسمتی محدود شده قرار داده است. نتیجه اینگونه افکار تأثیر در تشکیل مکتب سوسیالیسم گذاشته که مکتبی بسیار گسترده است. جنبش کارگری از جمله تشکیل مکتب کمونیسم را در پی داشت که بیشتر برای جدایی از این مکتب سوسیالیسم بود و پایه و اساسش با کارگران درآمیخته است. تأثیرات اینگونه افکار در جهان را می توان در جنگ سرد میان آمریکا و شوروی یا جنگ ویتنام و دیگر رویدادهای تاریخی از جمله بحران ها در کلمبیا و کره شمالی دید.
مسجد جامع بوکان بنایی قدیمی واقع در بوکان در استان آذربایجان غربی است. قدمت این مسجد به دورهٔ ناصرالدین شاه قاجار بازمی گردد. بنای اولیه این مسجد توسط عزیزخان مکری احداث و سپس توسط سیف الدین خان مکری تکمیل شد. عزیزخان سردارکل، فردی را به نام ملاسلام شیخ الاسلام از سنندج به بوکان آورد و او نخستین امام جمعه شهر در آن دوره بود. در دههٔ ۱۲۷۰ شمسی، چند متر بالاتر از مسجد جامع سردارکل، احداث ساختمان جدید این مسجد، به دستور محمدحسین خان مکری آغاز شد. محمدحسین خان مکری، نوهٔ عزیزخان و سومین سردار بوکان بود. این مسجد در حال حاضر در نزدیکی قلعه سردار بوکان و در ضلع شرقی حوضخانه قرار گرفته است. در سال ۱۳۴۵، بنای مسجد گسترش یافت و ۴ گنید آجری و ۳ ستون به آن اضافه شد. در حال حاضر این بنا برای برگزاری نماز جمعه بوکان مورد استفاده قرار می گیرد. مسجد جامع بوکان یکی از بناهای تاریخی و مذهبی است که هر هفته مراسم نماز جمعه در این مسجد برگزار می شود. در جوار این مسجد، مسجدی کوچک به نام عزیزخان مکری سردارکل نیز وجود دارد.
چی واوا مرکز ایالت چی واوا در کشور مکزیک است. جمعیت این شهر ۸۴۱٬۴۹۰ نفر است و صنعت و کارخانه های متعددی در این شهر وجود دارد. پیشینه. قبل از رسیدن اسپانیایی ها به این منطقه هیچ شهری در این مکان وجود نداشت، در آغاز این شهر با کشف معدنهایی در نزدیکی شهر سانتا اولالیا (Santa Eulalia) در سال ۱۶۵۲ میلادی به دست کاپیتان اسپانیایی دیگو دل کاستییو (Diego del Castillo) تأسیس شد، با این حال، با توجه به آب و هوا و حمله های پی در پی از سوی سرخپوستان این مکان برای چندین سال خالی و غیر مسکونی باقی ماند. پنجاه سال بعد در سال ۱۷۰۷ میلادی معدنهایی بیشتر و بزرگتری در این منطقه کشف شد که به سرعت مردمان را دوباره به این مکان راهی کرد و این معدنها این منطقه را بسوی ثروت و رفاه مردم آن برد. در سال ۱۷۰۹ میلادی با تصمیم فرماندار منطقه آنتونیو دزا ی اویوا (Antonio de Deza y Ulloa) این شر میان ۲ رودخانه که در منطقه بود به طور رسمی تأسیس شد. در طول جنگ استقلال مکزیک، این شهر شاهد اقدامات کمی بود. با این حال، در چی واوا بود که پدر استقلال مکزیک، میگل ایدالگو، در کاخ فدرال چی واوا زندانی و در سال ۱۸۱۱ میلادی در کاخ دولت در همین شهر توسط
اسپانیایی ها اعدام شد. در طول حمله فرانسه به مکزیک در سال ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۷ میلادی این شهر توسط رئیس جمهور وقت مکزیک بنیتو خوارس(Benito Juárez)، به عنوان شهر مقر دولت خود در تبعید اعلام شد. این شهر در انقلاب مکزیک (۱۹۱۰–۱۹۱۷ میلادی) نقش مهمی داشت، و در آن زمان به پایگاه عملیات برای ارتش شمالی «دیویسون دل نورته» (División del Norte) به رهبری پانچو بی یا تبدیل شد بود. نام. گفته می شود که نام این شهر از زبان تراهومارا می آید که برگردان آن به فارسی «بین دو آب» می شود. والی عبارت هایی دیگری برای این نام وجود دارد که آن را به زبانهای ناهواتل یا آپاچی پیوند می دهد که برگردان آن ها به فارسی «مکان پر از سوراخ سنگ» یا «محل خشک و شنی» می شود. در هر صورت نام این مکان به پیش از ورود اسپانیاییها به این منطقه بوده است. امروزه. مهم ترین ویژگی های این شهر منطقه های صنعتی آن است، که در آن شرکتهای خارجی در ان کارخانه های بسیاری دارند، و هزاران نفر از مردم این شهر را استخدام می کنند. این صنعت نیز نیاز به تحصیل کردگان، هم برای تولید و هم برای مدیریت دارد، که این آموزش توسط دانشگاه های خصوصی و دولتی ارائه می شود. بخش تجاری شهر نیز رشد
بسیاری داشته است که به طور مستقیم مربوط به افزایش چشم گیر طبقه متوسط در این شهر است. دستمزدهای که به مدیریت و کارکنان فنی سطح بالا پرداخت توسط کارخانه ها پرداخت می شود جریان پول نقد را طوری فراهم می کند که به بخش تجاری این شهر کمک بسیاری می رساند، گفتنی است که این شرایط بر خلاف اکثر شهرستانهای مکزیک است. زندگی شبانه در این شهر پر جنب و جوش است، به خصوص در مرکز شهر، که در آن برخی از خانه های بزرگ قبل از انقلاب را به کاباره ها و باشگاه شبانه تبدیل کردند که بسیاری از آنان بهترین باندهای موزیک زنده چی واوا را دربردارند. شهرهای خواهرخوانده. شهر چی واوا ۷ شهر خواهرخوانده دارد.
جیمز پاتریک مالری (زاده ۱۹۴۵)، باستان شناس و هندو-اروپایی شناس ایرلندی-آمریکایی است. او استاد بازنشستهٔ دانشگاه کوئینز بلفاست است. او عضو آکادمی سلطنتی ایرلندی و ویراستار ژورنال مطالعات هندو-اروپایی است. لیسانس خود را در رشته تاریخ و دکترای خود را در رشتهٔ مطالعات هند و اروپایی در سال ۱۹۷۷ از یو سی ال ای دریافت کرد. مالری از سال ۱۹۹۸ پروفسور باستانشناسی دوران پیش از تاریخ است.
داگلاس کونتین آدامز پروفسور زبان انگلیسی در دانشگاه آیداهو و متخصص تطبیقی در زبانهای هند و اروپایی است. وی تحصیلکرده دانشگاه شیکاگو است و دکترای خود را در سال ۱۹۷۲ دریافت کرد. آدامز در زمینهٔ تخاری ها یک متخصص و مشارکت کننده در دانشنامه بریتانیکا است. آدامز در زمینه فرهنگ ها و زبانهای هند و اروپایی با جی پی مالری و در آکادمی سلطنتی ایرلند همکاری کرده است. آدامز همچنین ویرایشگر زبانشناس در مجله مطالعات هند و اروپایی است، که مالری پایه گذاری کرد.
عهدنامه گرجیوسک عهدنامه ای دوجانبه میان امپراتوری روسیه و پادشاهی شرق گرجستان در ۲۴ ژوئیه ۱۷۸۳ که به موجب آن گرجستان تحت قیومیت روسیه درمی آمد و در عوض تمامیت آن و سلطنت خاندان باگرتیون بر این مناطق تضمین می شد. با این حال که بر اساس این قرارداد گرجستان از چتر حاکمیت ایران خارج شد اما تحت فشار و با اقدامات آقا محمد خان قاجار این منطقه برای مدتی دوباره به ایران ضمیمه شد. منابع. http://www.westminster.edu/staff/martinre/Treaty.html
دربارهٔ اشمیت فیلمی آمریکایی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی الکساندر پین در سال ۲۰۰۲ است که برپایهٔ برداشت آزاد از رمانی از لوئیس بیگلی (۱۹۹۶) ساخته شده و جک نیکلسون بازیگر نقش اصلی آن است. این فیلم توانست جوایز بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر نقش اول مرد (جک نیکلسون) را در شصتمین جشنواره گلدن گلاب کسب کند. خلاصه. «وارن اِشمیت» در سن 66 سالگی، پس از سالها کار در یک شرکت بیمه، بازنشسته می شود. از طرفی دیگر به زودی قرار است مراسم عروسی دخترش برگزار شود ولی «وارِن» مخالف شکل گیری این وصلت بوده و از داماد خوشش نمی آید.
تُرک سازی (به انگلیسی:Turkification) (به زبان ترکی استانبولی: "Türkleşme" به معنای ترک سازی اختیاری یا "Türkleştirme" به معنای ترک سازی اجباری) در اصطلاح به فرایند فرهنگی یا سیاسی می گویند که فرد یا موضوعی را که ماهیت ترکی ندارد به اختیار یا به اجبار هویت ترکی بدهند. این اصطلاح می تواند در ارتباط با مردمانی از اقوام دیگر و در مناطقی همچون آناتولی، بالکان، قفقاز یا خاورمیانه تعریف شود. از نظریه پردازان اصلی ترک سازی، یهودی مسلمان شده ای به نام معز کوهن (مونس تکین آلپ) بود که فرایند ترک سازی اجباری را در نوشتاری به نام ترک سازی ("Türkleştirme") در سال ۱۹۲۸ منتشر کرد. پدیدارشدن ترک ها در آناتولی. آناتولی از دوران قدیم، خانهٔ مردمان گوناگونی بود که از آن جمله ایرانیان آشوریان، هیتی ها، لووی ها، هوری ها، ارمنی ها، یونانی ها، کیمری ها، سکاها، گرجی ها، کردها، کولخیسی ها، کاریایی ها، لیدیایی ها، لیقیه ای ها، فریگیهای ها، عرب ها، کردوها، کاپادوکیهای ها و کیلیکیه ای ها و بسیاری دیگر بودند. حضور یونانی ها در طول بسیاری از سواحل باعث شد تا بسیاری از این مردم تحت تأثیر یونان زبان خود را از دست داده و هلنی شوند. مخصوصاً در
شهرها و در سواحل غربی و جنوبی رومیان تأثیر زیادی گذاشتند. با این حال کماکان در شمال و شرق و علی الخصوص در روستاها بسیاری از گویشوران زبان های بومی مانند ارمنیان و آشوریان زندگی می کردند. اما در زمانی که ترکان برای نخستین بار در سدهٔ یازدهم میلادی در این مناطق ظاهر شدند، فرهنگ یونانی تأثیر زیادی نداشت." علی الخصوص در سرحدات، بیزانسی ها کسانی که به فرقهٔ مسیحی (غیر ارتودوکس) گرایش داشتند را آزار می دادند و این موجب شده بود که گرایش به فرهنگ یونانی در آن مناطق کمتر شود. بیزانسی ها پیوسته گروه های بزرگی از مردم را برای یکسان سازی مذهبی و زبان یونانی مهاجرت می دادند. آن ها همچنین کوشش می کردند تا تعداد زیادی از ارمنی ها را همگون کنند؛ در نتیجه در سدهٔ یازدهم میلادی، اشراف ارمنی از سرزمین های خود کوچ و به غرب آناتولی مهاجرت کردند. نتیجهٔ غیرقابل پیش بینی این رفتار، از دست رفتن فرماندهی نظامی محلی در مرزهای شرقی بود که راه را برای مهاجمان ترک باز کرد. در آغاز سدهٔ یازدهم جنگ با ترک ها، موجب کشته شدن بسیاری از مردمان بومی شد و بسیاری از مردم هم به غلامی و بردگی گرفته شدند. در سدهٔ یازدهم میلادی تُرکان سلجوقی که طایف
ه ای از تُرکان اُغوز بودند، یک امپراتوری تشکیل دادند که از آمودریا تا خلیج فارس و از هندوستان تا دریای مدیترانه گسترش داشت. این امپراتوری شامل بیشتر مناطق ایران، بین النهرین، سوریه و فلسطین بود. پیشرفت آن ها نشانگر آغاز قدرت تُرک ها در خاورمیانه بود و به مرور موجب اِسکان آن ها شد. در زمان پادشاهی آلپ ارسلان و ملکشاه، امپراتوری سلجوقی گسترش یافت تا تمام ایران و بین النهرین و سوریه از جمله فلسطین را شامل شود. در سال ۱۰۷۱ میلادی، آلپ ارسلان ارتش قدرتمند امپراتوری بیزانس را در نبرد ملازگرد شکست داد و رومانوس چهارم (امپراتور بیزانس) را به اسارت گرفت. این پیروزی راه را برای اِسکان اقوام ترکمن در آناتولی باز کرد و در ادامه توسط قبایل تُرک آناتولی، امپراتوری عثمانی ایجاد شد که در سده های پانزدهم و شانزدهم یکی از قدرتمندترین کشورها در جهان بود. دورهٔ امپراتوری عثمانی بیش از ششصد سال به طول انجامید. این امپراتوری در اوج خود بر بخش اعظم جنوب شرقی اروپا تا دروازه های وین و از جمله مجارستان، منطقه بالکان، یونان، اوکراین و بخش هایی از خاورمیانه شامل عراق، سوریه، اسرائیل و مصر، شمال آفریقا تا الجزایر و بخش های بزرگی از شبه
جزیرهٔ عربستان حکومت می کرد. با خالی شدن این نواحی از سکنه، قبایل ترک به این نواحی کوچ کردند. با توجه به اینکه ترکان مناطق طبیعی متفاوتی را در یک سرزمین تصاحب کرده بودند، تغییری در شیوهٔ زندگی ایشان ایجاد شد و تعداد کمتری به گله داری و کوچ نشینی پرداختند. با این حال اسباب ترک شدن این منطقه کمتر به خاطر ازدواج ترکان با مردم بومی بود و این تغییر بیشتر به علت تغییر مذهب بسیاری از مسیحیان و غیرمسیحیان به اسلام و تغییر زبان شان به زبان ترکی ایجاد شد. علت این تُرکیدگی مردمان بومی نخست ضعف فرهنگ یونانی در اغلب جمعیت بود و اینکه مردم اشغال شده ترجیح می دادند تا به این شیوه مایملک و دارایی های خود را حفظ کنند. یکی از نشانه های تُرکیدگی در دههٔ ۱۳۳۰ میلادی رخ داد. در آن زمان نام های یونانی آناتولی را به نام های ترکی تغییر دادند. اندرو مانگو می گوید: عنوان نادرست ترک. واژهٔ تُرک در گذشته تنها برای روستاییان آناتولی در سدهٔ نوزده مورد استفاده بود. بزرگان عثمانی خودشان را ترک نمی خواندند و عثمانی معرفی می کردند در حالی که منابع معتبر علمی از جمله دانشنامهٔ بریتانیکا، این امپراتوری را بنیانگذاری شده توسط قبایل تُرک و منتسب
به عثمان یکم که از روسای قبایل تُرکمان بود معرفی می کنند. در سدهٔ نوزدهم زمانی که ایده های ناسیونالیستی اروپاییان به عثمانی رسید و معلوم شد که ترک زبانان عثمانی، وفادارترین گروه به عثمانی هستند، این واژه مفهوم مثبت تری گرفت. در زمان عثمانی سیستم میلت جامعه را بر اساس مذهب تعریف می کرد و بر این پایه، روستاییان تنها زمانی ترک شناخته می شدند که مسلمان سنی می بودند. ترک زبانان یهودی، مسیحی و حتی علوی ها ترک نبودند. از جهت دیگر کردزبان ها یا عرب زبان های سنی شرق آناتولی هم ترک محسوب می شدند. این نامگذاری نادرست عنوان ترک در میان مردمان غرب آناتولی برای گروه های قومی دیگر هم دیده می شود؛ مثلاً عنوان کرد را هم به تمام کسانی که در شرق آدانا باشند اطلاق می کنند حتی اگر ترک زبان باشند. بنابراین واژهٔ ترک در ترکیه مفهوم واحدی ندارد. در سال های اخیر برخی سیاستمداران کوشش کردند تا مفهوم چند فرهنگی تری را برای واژهٔ ترک بیابند که ترک را شهروند کشور ترکیه تعریف کند. نتایج آزمایش های ژنتیکی برای تأیید فرضیهٔ ترک سازی مردم آناتولی، قفقاز و بالکان. منطقهٔ آناتولی در طول تاریخ منطقهٔ مهمی از جهت مهاجرت های گوناگون مردمان قفقاز
ی، هند و اروپایی، سامی و ترک تبار بوده و افزون بر آن گروه های مختلف بومی هم در آنجا حضور داشتند. در اواخر دوران امپراتوری روم و پیش از تهاجم ترکان از آسیای مرکزی، جمعیت این منطقه به بیش از دوازده میلیون تن بالغ می شد. موضوع شارش ژن از آسیای مرکزی بر خزانهٔ ژنی مردم ترک و تأثیر تهاجم ترکان بر مردم آناتولی، بارها مورد مطالعه قرار گرفته است. نتیجهٔ این تحقیقات نشان داده که گروه های بومی آناتولی (پیش از تهاجم ترکان شرقی) منبع اصلی جمعیت ترک زبانان امروز در آناتولی هستند. دی ان ای این ترکان بر خلاف ارتباط نزدیک زبانشان، عدم وجود ارتباط ژنی قوی با مغولان را نشان می دهد. مردم آناتولی با دیگر مردم مدیترانه ای تفاوت چندانی ندارند و این موضوع اثبات می کند که اگرچه ترکان آسیایی در اثر تهاجم خود تأثیر عمدهٔ فرهنگی گذاشتند (زبان و مذهب) اما تأثیر ژنتیکی به میزان ناچیزی مشاهده شده است. این مطالعات همین طور نشان می دهند که مردم آناتولی کمترین نسبت مهاجمی را در زمان تهاجم ترکان داشتند و بر مبنای این تحقیقات از نظر ژنی، مردم آناتولی بیشتر با مردم بالکان نزدیکی دارند تا ترکان آسیای مرکزی. در نتیجه اجزای عمدهٔ دی ان ای مردم آنا
تولی با مردم اروپایی و خاورنزدیک مشابهت دارند و تنها مقدار کمی از تک گروه ها با آسیای مرکزی و شرق آسیا مشابه است که نشان از تغییر زبان و عدم تغییر ژنتیک مردم این منطقه دارد. ترک سازی مردم ترکیه. ترک سازی مردم ترکیه از روز نخست جمهوری با کارزار «شهروندان ترکی حرف می زنند» آغاز شد. این کارزار در نظر داشت تا ترکی را به تنها زبان آموزشی و فرهنگی تبدیل کند. در سال ۱۹۳۴ میلادی قانون دیگری با عنوان «قانون نام و فامیلی» به تصویب رسید که از همهٔ مردم می خواست تا نام های خود را با نام های تُرکیده شده جایگزین کنند. رواج زبان ترکی در آذربایجان. فاروق سومر مورخ ترک، سه دوره ترکی شدن در آذربایجان را برمی شمارد: دوره سلجوقی، دوره مغول و دوره پس از مغول (دوران قراقویونلو، آق قویونلو و صفویه). طوایف ترک غُز در دو دوره اول در نواحی غربی (آناتولی) و نواحی شمالی (استپ های اران و مغان) سکنی گزیدند یا به اجبار مستقر شدند. در سده یازدهم میلادی مهاجرت ترک های غُز به ایران و خاور نزدیک آغاز شده بود، که توسط روسای قبیله قنق، طغرل بیک و چغری بیگ، نوه های سلجوق انجام شد. ترک های مهاجر به مرور زمان دولت سلجوقیان را در ایران برپا کردند. ا
ولین مرحله ترک شدن در آذربایجان از قرن یازدهم میلادی در شمال (به جز شروان که تحت حکومت شروانشاهان بودند) و در قرن دوازدهم در نواحی جنوبی آذربایجان آغاز شد. در دوره ایلخانان مغول، قبیله های ترک به آذربایجان سرازیر شدند. در این دوره، مغولان آذربایجان را تختگاه خود ساخته و بر مردم بومی تبعیض قائل می شدند. عمده سربازان مغولان را قبیله های ترک و مغول تأمین می کردند که این امر باعث تسهیل ورود آنان توسط ایلخانان به این منطقه شد. دیگر علت آمدن قبایل ترک به آذربایجان، فراوانی چراگاه ها و مراتع و شرایط مناسب و مساعد برای پرورش دام در این منطقه بود. پس از مهاجرت تعداد قابل توجهی از قبیله های ترک و مغول و استقرار آنان در آذربایجان، زبانهای ایرانی آذری و تاتی در این منطقه به مرور کمرنگ تر گردید و زبان ترکی که درمیان لشکریان و سربازان خان ها و سربازان حکام بکار می رفت، در این منطقه رواج یافت. با این حال هنگامی که باکو در جنگ ایران و روسیه در سال های ۱۳–۱۸۰۴ میلادی توسط قوای روس اشغال شد، تقریباً کل جمعیت حدود ۸۰۰۰ نفری آن را تات ها تشکیل می دادند. ترک سازی آریایی های سین کیانگ. در منطقهٔ تاریخی که امروزه سین کیانگ نامیده م
ی شود و شامل مناطق متمایز حوضهٔ تاریم و جونغارستان است، تخارهای هندواروپایی و مردمان سکایی ایرانی تبار سکونت داشتند و پیرو دین بودایی بودند. این منطقه در اثر هجوم اقوام ترک نژاد تحت ترکی سازی و اسلامی سازی قرار گرفت. برخی ملی گرایان اویغور ادعا می کنند که اویغورها شش هزار سال پیش بروز کرده اند در حالی که دیگران پذیرفته اند که بیشتر نظریه های اخیر نشان می دهند که آن ها از مردم شیونگ نو به وجود آمده اند. اسلامی سازی در سین کیانگ در اوایل سدهٔ دهم میلادی آغاز شد ولی تا سدهٔ هفدهم میلادی تکمیل نشد. فشار برای ایجاد یک دولت مستقل که امروزه با نام ترکستان شرقی شناخته می شود در سدهٔ نوزدهم آغاز شد و تا امروز ادامه دارد. اسناد و مدارک تاریخی نشان می دهد که منطقهٔ سین کیانگ پیش از سکونت مهاجران مغول و اقوام ترک، سرزمینی ایرانی تبار بوده که اقوام و قبیله های ایرانی مانند سکاها و سغدها با گویش ها و زبان های شرقی ایرانی (زبان های ایرانی شرقی) در آن زندگی می کردند. در کتاب های تاریخی از حضور گروه هایی از اقوام آریایی در منطقهٔ سین کیانگ نام برده شده است. برخی از آنان حکومت محلی نیز داشتند که رواج زبان سغدی از نشانه های پای
دار فرهنگ ایرانی قدیم در این سرزمین به شمار می آید. همچنین گذر جادهٔ ابریشم از این منطقه سبب شده نژادهای گوناگون با فرهنگ های مختلف در آن ساکن شوند و هم زیستی مسالمت آمیزی داشته باشند که تجمع فرهنگ های متنوع آسیایی بر غنای فرهنگی آن افزوده است و در این میان زبان و فرهنگ ایرانی به دلیل پیشینهٔ طولانی و توسعهٔ خود حرف اول را می زده است. در سال ۸۴۰ میلادی به دلیل قحطی و خشکسالی و بحران اجتماعی در مغولستان، بسیاری از مغول ها به سین کیانگ مهاجرت کردند. از اختلاط مهاجران و سایر اقوام ترک با ساکنان بومی یعنی سکاها و آریایی ها نژاد جدیدی به وجود آمد که بعدها به اویغورها معروف شدند. در اثر افزایش تعداد مهاجران، جمعیت قبایل آریایی و ایرانی که به زبان های شرقی ایرانی صحبت می کردند، کاهش یافت و به تدریج در جمعیت غالب، دچار همگون سازی فرهنگی شدند. در اثر افزایش تعداد مهاجران، جمعیت قبایل آریایی و ایرانی رو به کاهش گذاشت و کم کم در جمعیت غالب ذوب شدند، در سدهٔ نهم (۸۴۰ میلادی) به علت بروز قحطی و خشکسالی و بحران اجتماعی در فلات مغولستان، تعداد زیادی از مغول ها از محل سکونت خود مهاجرت و به سرزمین سین کیانگ وارد شدند که از اخ
تلاط مهاجران و سایر اقوام ترک با ساکنان بومی (سکاها- آریائی ها) نژاد جدیدی به وجود آمد که بعدها به اویغورها معروف شدند. نظریه پان ترکیسم وامبری. بسیاری از اقوام ترک زبان، زبان ترکی را بر اثر ارتباط و آمیزش با ترک زبانان اخذ کرده اند، از این رو اصطلاحاتی چون «خلق های ترک» و «ترکان» به مفهوم قوم ترک نیستند و نام ترک نیز اغلب جنبهٔ زبانی دارد. از میان اقوامی که امروزه ترک نام گرفته اند بسیاری از اقوام نام برده در زیر در تاریخ قدیم هیچ گاه خود و قوم خود را ترک نمی نامیدند. در مورد بخشی از این اقوام تنها پس از وارد شدن نظریه پان ترکیسم توسط آرمینیوس وامبری یهودی و فرستاده پنهانی وزارت خارجهٔ بریتانیا به منطقه این نام رفته رفته برای این اقوام نیز رواج یافت. بر این اساس اقوامی که خود را ترک نمی نامند عبارتند از: پیوند به بیرون. نظریات عثمانیان درباره ترک و زبان ترکی
هفته بدون نمایشگر برنامه سالانه ایست در آمریکا که کودکان، خانواده ها، مدارس و جوامع را تشویق می کند نمایشگرهای خود را خاموش و «زندگی را روشن» کنند و به جای تماشای برنامه های سرگرم کننده تلویزیون، به مطالعه، طبیعت گردی و گذراندن وقت با دوستان و خانواده بپردازند.
ضریب اشتراک در شبکه های کامپیوتری یا در اصطلاح دیگر نرخ رقابت ()، نرخ حداکثر بالقوه تقاضا برای یک پهنای باند مشخص است. هر چه ضریب اشتراک بالاتر باشد تعداد کاربرانی که می بایست هم زمان از یک پهنای باند مشخص استفاده کنند بیشتر خواهد بود. بدین ترتیب پهنای باند مؤثر در زمان های اوج مصرف کمتر خواهد بود. به عنوان مثال در انگلستان سرویس «خط اشتراک دیجیتال با نرخ تطبیقی» با ضریب اشتراک ۲:۱ و ۵:۱ بازاریابی می شود بدین معنی که ۲ تا ۵ مشترک به پهنای باندی به عنوان مثال ۸ مگابیت درثانیه متصل می شوند و این پهنای باند ۸ مگابیتی را به اشتراک می گذارند. در ایران برخی شرکت ها خدمات ADSL را با ضریب اشتراک ۵۰:۱ ارائه می دهند، که سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی آن را به عنوان محدودیت متمایزکننده سرویس های اختصاصی و اشتراکی تعیین کرده است.
تخته رنگ نارمر یکی از مهم ترین آثار باستانی پیدا شده از مصر باستان است که قدمت آن به نزدیکی سده ۳۱ پیش از میلاد می رسد. این تخته رنگ در برگیرنده یکی از نخستین حروف های شناخته شده خط هیروگلیف است و گمان می رود که یکپارچه سازی مصر علیا و سفلی به دست پادشاه نارمر را به تصویر می کشد. این لوحه به همراه چند اثر باستانی دیگر در ویرانه های نخن پیدا شدند. در یک سوی تخته رنگ، شاه در حالی که تاج لامپ گونهٔ مصر علیا را بر سر دارد دیده می شود. در سوی دیگر نیز شاه تاج سرخ مصر سفلی بر سر گذاشته. تخته رنگ نارمر یکی از نخستین تصاویر حکاکی شده از یک پادشاه مصری را به نمایش می گذارد. این لوحه جنبه هایی از هنر مصر باستان را نشان می دهد که گمان می رود تا آن هنگام به گونه کامل شناخته شده و متداول بوده اند. این لوحه بخشی از مجموعه دایمی موزه مصر در قاهره است.
ملت که از لغت عربی «ملة» آمده است، شیوه قضایی امپراتوری عثمانی بود که بر پایه آن هر گروهی سیستم قضایی مخصوص به خودش را داشت و مسیحیان و مسلمان و یهودیان، هر کدام به دادگاه های شرعی خود می رفتند و مجاز بودند که بر پایه سیستم قضایی خود محاکمه شوند.
سیوداد خوارس (؛ ) شهری در ایالت چیئوائوا در شمال مکزیک است، این شهر در کنار رودخانه ریوگرانده قرار دارد و شهر مرزی با خاک آمریکاست و با شهر ال پاسو در (تگزاس) هم مرز است. این شهر بزرگترین و پر جمعیت ترین شهر ایالت چیئوائوا در مکزیک به شمار میرود. پیشینه. سیوداد خوارس با نام "ال پاسو دل نورته" (El paso del Norte) "راه عبور شمالی" در سال ۱۶۵۹ میلادی توسط اسپانیایی های مهاجر٬ که به دنبال یک مسیر از جنوب کوه های راکی بودند تأسیس شد. پس از استقلال مکزیک در سال ۱۸۲۱ میلادی (۱۲۰۰ خورشیدی) و جنگ آمریکا و مکزیک در سال های ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۸ میلادی (۱۲۲۴ تا ۱۲۲۵ خورشیدی)٬ جنگی که در آن مکزیک قسمت بزرگی از خاک خود را در شمال به همسایه خود آمریکا واگذار کرد. در آخر جنگ بنا بر قرارداد گواداالوپه ایدالگو (Treaty of Guadalupe Hidalgo)٬ تصمیم گرفته شد که این شهر به مرز بین آمریکا و مکزیک تبدیل شود٬ به طوری که رودخانه ریوگرانده مرزه این دو کشور باشد. این تصمیم در حقیقت شهر را به دو قسمت شمالی در خاک آمریکا و جنوبی در خاک مکزیک تقسیم کرد.قسمت شمالی این شهر در خاک آمریکا "ال پاسو" نام دارد. از آن زمان و تا سال ۱۹۳۰ میلادی (۱۳۰۸ خورشی
دی) جمعیت این شهر در هر دو طرف مرز می توانستند آزادانه در این شهر بدون در نظر گرفتن مرز کشوری رفت وآمد کنند. در زمان حمله فرانسه به مکزیک (۱۸۶۲ تا ۱۸۶۷ میلادی - ۱۲۴۰ تا ۱۲۴۵ خورشیدی)، این شهر محل توقف موقت نیروهای جمهوری خواه بنیتو خوارس بود تا زمانی که توانستند تأسیس دولت خود را در تبعید در شهر چیئوائوا به عمل بیاورند. در سال های انقلاب مکزیک (۱۹۱۰ میلادی - ۱۲۸۸ خورشیدی) این شهر خرابی های زیادی داشت٬ چون انقلابیان از جمله پانچو وییا برایی به دست گرفتن این شهر تلاش و نبردهایی زیادی کردند، تا اندازی که در سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ میلادی (۱۲۹۲ تا ۱۲۹۵ خورشیدی) بخش عمده ای از جمعیت این شهر، شهر را رها کرد و به شهرهای دیگر پناه بردند. در دهه های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰ (۱۳۰۰ تا ۱۳۲۰ خورشیدی) گردشگری، قمار، و کارخان های سبک به این شهر بهبود دادند و جمعیت آن دوباره بالاتر رفت٬ و باز سازی آن آغاز شد. نام. نام نخست این شهر در زمان تأسیس "ال پاسو دل نورته" (El paso del Norte) "راه عبور شمالی" بود، و نام فعلی آن "سیوداد خوارس" (شهر خوارس) در سال ۱۸۸۸ میلادی (۱۲۶۶ خورشیدی) به این شهر داده شد، که به افتخار بنیتو خوارس و به خاطر توقف مو