Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود. آفلاین "اشکال زندگی و تعامل و رابطه بین" واقعی "و مجازی. فضای مجازی توجه خود را به اصلاح فرهنگ از طریق فن آوری های رسانه ای جدید جلب می کند: این فقط یک ابزار ارتباطی نیست بلکه یک مقصد اجتماعی است و از نظر فرهنگی نیز به خودی خود دارای اهمیت است. سرانجام، فضای مجازی را می توان فرصتی جدید برای تغییر شکل جامعه و فرهنگ از طریق هویت های "پنهان" دانست، یا می توان از آن به عنوان ارتباط و فرهنگ بدون مرز یاد کرد. [۲۲] فضای مجازی «مکانی» است که به نظر می رسد مکالمه تلفنی رخ می دهد. در داخل تلفن واقعی خود، دستگاه پلاستیکی روی میز شما نیست. نه در تلفن شخص دیگر، در برخی از شهرها. مکان بین تلفن ها. [...] در بیست سال گذشته، این «فضای الکتریکی»، که زمانی نازک و تاریک و یک بعدی بود - کمی بیشتر از یک لوله باریک صحبت، که از تلفن تا تلفن کشیده شده بود - خود را مانند غول پیکر باز کرده است. جک در جعبه. نور روی آن جاری شده است، نور مهیبی از صفحه رایانه درخشان. این دنیای تاریک برقی به منظره الکترونیکی وسیع و پر گل تبدیل شده است. از دهه ۱۹۶۰، دنیای تلفن با رایانه و تلویزیون بسیار متولد شده است و اگرچه هنوز هیچ ماده ای در فضای مجاز
ی وجود ندارد، اما هیچ چیزی را نمی توان از عهده آن برمی آورد، اکنون نوعی جسمی عجیب و غریب دارد. امروز خوب است که از فضای مجازی به عنوان مکانی که همه جای خودش را دارد صحبت کنیم. - بروس استرلینگ، مقدمه ای بر The Hacker Crackdown «فضای» در فضای مجازی بیشتر با معنای انتزاعی و ریاضی این اصطلاح (به فضا نگاه کنید) از فضای فیزیکی مشترک است. این دوگانگی از حجم مثبت و منفی برخوردار نیست (در حالی که به عنوان مثال در یک فضای فیزیکی، یک اتاق دارای حجم منفی فضای قابل استفاده است که توسط دیواره های مثبت مشخص شده است، کاربران اینترنت نمی توانند وارد صفحه شوند و قسمت ناشناخته اینترنت را کاوش کنند) به عنوان یک گسترش فضای موجود در آنها، اما معنای مکانی را می توان به رابطه بین صفحات مختلف (از کتاب ها و همچنین سرورهای وب) نسبت داد، با توجه به اینکه صفحات نابود نشده در جایی «خارج» هستند؛ بنابراین، مفهوم فضای مجازی نه به مطالبی که برای سورپرایز ارائه می شود، بلکه به امکان گشت و گذار در سایت های مختلف اشاره دارد، با حلقه های بازخورد بین کاربر و بقیه سیستم ایجاد پتانسیل برای همیشه مواجه شدن با چیزی ناشناخته یا غیرمنتظره. بازی های ویدئ
ویی با ارتباطات مبتنی بر متن متفاوت است زیرا تصاویر روی صفحه نمایش چهره هایی هستند که در واقع یک فضا را اشغال می کنند و انیمیشن حرکت این چهره ها را نشان می دهد. قرار است تصاویر جلوه ای مثبت از فضای خالی تشکیل دهند. یک بازی استعداد فضای مجازی را با مشارکت بیشتر بازیکنان در بازی تصویب می کند و سپس به صورت تصویری آنها را به عنوان آواتار به نمایش می گذارد. بازی ها لازم نیست در سطح آواتار متوقف شوند، اما پیاده سازی های فعلی با هدف ایجاد فضای بازی همه جانبه (یعنی برچسب لیزر) به جای فضای مجازی، واقعیت افزوده را شکل می دهند و واقعیت های مجازی کاملاً غوطه ور هستند که عملی نیستند. اگرچه پیامدهای بنیادی تر شبکه ارتباطی جهانی پیش بینی شده توسط برخی از طرفداران فضای مجازی (یعنی کاهش نفوذ دولت پیش بینی شده توسط جان پری بارلو [۲۳]) نتوانست تحقق یابد و این کلمه برخی از جذابیت های جدید خود را از دست داد، همچنان از سال ۲۰۰۶ همچنان ادامه دارد. [۵] [۲۴] برخی از مجامع مجازی صریحاً به مفهوم فضای مجازی اشاره می کنند، به عنوان مثال آزمایشگاه لیندن مشتریان خود را " ساکنین " Second Life می نامد، در حالی که همه چنین جوامعی می توانند بر
ای اهداف توضیحی و مقایسه ای "در فضای مجازی" قرار گیرند (همان طور که استرلینگ در هکر کراکان، به دنبال بسیاری از روزنامه نگاران)، ادغام استعاره در یک فرهنگ سایبر گسترده تر. این استعاره برای کمک به نسل جدیدی از رهبران فکری در استدلال از طریق استراتژی های جدید نظامی در سراسر جهان، که عمدتاً توسط وزارت دفاع ایالات متحده (وزارت دفاع آمریکا) هدایت می شود، مفید است. [۲۵] با این حال، استفاده از فضای مجازی به عنوان استعاره محدودیت های خود را داشته است، به ویژه در مناطقی که استعاره با زیرساخت های فیزیکی اشتباه گرفته می شود. همچنین به دلیل استفاده نادرست از استعاره فضایی برای توصیف آنچه ذاتاً یک شبکه است، نقد نشده است. واقعیت های جایگزین در فلسفه و هنر. رایانه ها پیشرو ایده های مدرن در فضای مجازی این عقیده دکارتی است که ممکن است مردم توسط یک دیو شیطانی فریب خورده و آنها را به یک واقعیت کاذب فریب دهند. این استدلال پیشینی مستقیم ایده های مدرن از یک مغز در یک غوطه وری است و بسیاری از تصورات رایج در فضای مجازی، ایده های دکارت را نقطه شروع خود می دانند. هنرهای تجسمی یک سنت دارند، که به دوران باستان کشیده می شود، آثار باستانی
به معنای فریب چشم و اشتباه در واقعیت است. این سؤال از واقعیت بعضی اوقات باعث می شد برخی از فلاسفه و به ویژه متکلمان [به استناد نیاز داشته باشند] که به عنوان فریب افراد به ورود به دنیایی که واقعی نبود، به هنر فاقد اعتماد باشند. با افزایش جاه طلبی هنر و هنر با اختراع عکاسی، فیلم (نگاه کنید به ورود به قطار در La Ciotat) و شبیه سازی های رایانه ای همه جانبه این چالش هنری دوباره زنده شد. تحت تأثیر رایانه ها فلسفه. مروجین ضد فرهنگ آمریکایی مانند ویلیام اس. برووس (تأثیر ادبی وی بر گیبسون و سایبرپانک به طور کلی تصدیق شده است [۲۶] [۲۷]) و تیموتی لری از نخستین کسانی بودند که پتانسیل رایانه ها و شبکه های رایانه ای را برای توانمندسازی فردی بیان کردند. برخی از فیلسوفان و دانشمندان معاصر (به عنوان مثال دیوید دویچ در پارچهٔ واقعیت) واقعیت مجازی را در آزمایش های مختلف فکری به کار می گیرند. به عنوان مثال، Philip Zhai در واقعیت: یک ماجراجویی فلسفی در واقعیت مجازی، فضای مجازی را به سنت افلاطونی متصل می کند: بگذارید کشوری را تصور کنیم که در آن همه به یک شبکهٔ زیرساخت VR وصل شوند. آن ها از وقتی که رحم مادرشان را ترک کرده اند، چنان
گیر افتاده اند. غوطه ور در فضای مجازی و زندگی خود را با دور شدن از راه حفظ کردند، آن ها هرگز تصور نکرده اند که زندگی می تواند متفاوت از این باشد. نخستین کسی که به احتمال وجود یک دنیای جایگزین مانند کشورمان فکر می کند، توسط اکثریت این شهروندان مورد تمسخر واقع می شود، درست مانند معدود روشنفکران در تمثیل افلاطون از غار. توجه داشته باشید که این استدلال مغز در یک فضای مجازی، فضای مجازی را با واقعیت در هم می آمیزد، در حالی که توصیف های رایج تر از فضای مجازی، آن را با «دنیای واقعی» تضاد می کند. جغرافیای سایبر. «جغرافیا نوتویا» (Papadimitriou، ۲۰۰۶) در مورد تعامل پیچیدهٔ فرهنگ های سایبر و فضای جغرافیایی نظریه پردازی می کند. این تعامل چندین جنبهٔ فلسفی و روانشناختی دارد. (Papadimitriou، ۲۰۰۹) مدل ارتباطات جدید. همگرایی فناوری رسانه های جمعی نتیجهٔ فرایند سازگاری طولانی از منابع ارتباطی آن ها با تغییرات تکاملی هر لحظهٔ تاریخی است؛ بنابراین، رسانهٔ جدید (به طور کامل) به گسترش رسانه های سنتی در فضای مجازی مبدل شد و اطلاعات دسترسی عمومی را در طیف گسترده ای از دستگاه های دیجیتال امکان گوپذیر کرد. [۳۰] به عبارت دیگر، این ی
ک مجازی سازی فرهنگی از واقعیت انسانی در نتیجهٔ مهاجرت از فضای فیزیکی به فضای مجازی (با واسطهٔ ICT) است که با کدها، علائم و روابط اجتماعی خاص اداره می شود. به جلو، راه های فوری ارتباطات، تعامل و دسترسی سریع ممکن به اطلاعات، که در آن ما دیگر ارسال کننده نیستیم، بلکه تولیدکننده، تولیدکننده، همکار و ارائه دهندگان نیز هستیم، ایجاد شود. فناوری های جدید همچنین به «پیوند» افراد با فرهنگ های مختلف در خارج از فضای مجازی کمک می کند، که پنجاه سال پیش غیرقابل تصور بود. در این وب سایت روابط غول پیکر، ما باورها، آداب و رسوم، ارزش ها، قوانین و عادات یکدیگر، میراث فرهنگی که توسط یک دینامیک جسمی - مجازی در دگردیسی مداوم ایجاد شده است را متقابلاً جذب می کنیم. به این معنا، مارسلو مندونسا تیکسیرا، در سال ۲۰۱۳، الگوی جدیدی از برقراری ارتباط با جهان مجازی، [۳۱] مستقر در مقالهٔ کلود الوود شانون (۱۹۴۸) «نظریهٔ ریاضی ارتباطات» ایجاد کرد. هنر. مقالهٔ اصلی: هنر رسانه ای جدید مفهوم فضای مجازی از ابتدای نویسندگان، بیشتر در ادبیات و فیلم رایج است. اگرچه هنرمندانی که با سایر رسانه ها کار می کنند از این مفهوم ابراز علاقه کرده اند، مانند روی
آسکات، «فضای مجازی» در هنر دیجیتال بیشتر به عنوان مترادف واقعیت غوطه وری مجازی استفاده می شود و بیشتر از تصویب مورد بحث قرار می گیرد. [۳۲] جرم رایانه. مقالهٔ اصلی: جرم رایانه فضای مجازی همچنین هر سرویس و امکانات قابل تصور را برای تسریع در پولشویی جمع می کند. می توان کارت های اعتباری ناشناس، حساب های بانکی، تلفن های همراه رمزگذاری شدهٔ جهانی و گذرنامه های دروغین خریداری کرد. از آنجا می توانید مشاوران حرفه ای را برای راه اندازی IBCs (شرکت های تجاری بین المللی یا شرکت های دارای مالکیت ناشناس) یا ساختارهای مشابه در OFCs (مراکز مالی فراساحلی) پرداخت کنید. این مشاوران متأسف هستند که هرگونه پرسش نافذ در مورد ثروت و فعالیت مشتری خود را بپرسند، زیرا متوسط هزینه هایی که مجرمان به آن ها می پردازند تا پول خود را شست وشو دهند، می تواند تا ۲۰ درصد باشد. مدل ۵ سطح. در سال ۲۰۱۰، یک مدل پنج سطح در فرانسه طراحی شد. طبق این مدل، فضای مجازی از پنج لایهٔ مبتنی بر اکتشافات اطلاعاتی تشکیل شده است: زبان، نگارش، چاپ، اینترنت و غیره. این مدل اصلی دنیای اطلاعات را به فناوری های ارتباطی پیوند می دهد.
لاکان می تواند اشاره به یکی از موارد زیر داشته باشد:
خانواده لاجوردی از مشهورترین فعالان اقتصادی و کارآفرینان قبل از انقلاب بودند. آنها فعالیت اقتصادی خود را از سال ۱۲۷۰ شمسی با فعالیت های حاج سیدمحمد لاجوردی و برادرش شروع کرد. خاندان لاجوردی از اواخر دوره ناصرالدین شاه تا آخر دوره پهلوی، در بیشتر عرصه اقتصادی اعم از صادرات و واردات و نیز از سال ۱۳۳۰ به بعد در بخش صنعت و خدمات به ویژه صنایع غذایی، نساجی، شوینده، ساختمان، بانکداری و بیمه فعال بودند. اکبر لاجوردی درباره فعالیت خانواده لاجوردی می گوید: «ما برای پیشرفت کارمان ۱۱۰ سال حوصله به خرج دادیم و سخت کار کردیم و همان طور که پدرم به من گفته، این کار را با ۱۰ تومان سرمایه شروع کرده و سالی ۲۰ درصد به سرمایه خود اضافه کرده است.» لاجوردی ها در بسیاری زمینه ها جزو پایه گذاران بخش خصوصی نوین در ایران بودند. آنها اولین شرکت خصوصی کامپیوتری ایران را بعد از شرکت ملی نفت تأسیس کردند. نسل اول و دوم و سوم این خانواده در فعالیت های بازرگانی (واردات و صادرات) فعال بودند اما با شروع فعالیتهای نسل سوم شاهد گسترش فعالیتهای آنان در صنعت و تولید هستیم که لاجوردی ها بیش از ۸۰ شرکت و کارخانه در نقاط مختلف کشور از جمله تهران، کاش
ان، بهشهر، کرمانشاه، قزوین، مشهد، گنبد کاووس، گرگان، نکا، اراک، خرمشهر، نوشهر و حومه محمودآباد را تاسیس کردند. در این شرکت ها که عمدتاً در چارچوب گروه صنعتی بهشهر بود، تا سال ۱۳۵۷ بیش از ۱۵ هزار مهندس، کارشناس، مدیر، کارمند و کارگر مشغول به کار بودند. به علاوه، فعالیت های این خاندان به حوزه آموزش و تربیت نیروی کار نیز رفته است. حبیب لاجوردی و محمدتقی برخوردار، برای تربیت نسل جدید مدیران و کارشناسان که با علوم روز دنیا آشنا باشند، موسسه مطالعات مدیریت دانشگاه هاروارد (دانشگاه امام صادق فعلی) را بنیان گذاری کردند، موسسه ای که تا قبل از تصرف و مصادره آن توانست چند گروه دانش آموخته داشته باشد. در نهایت، پس از انقلاب اسلامی، در جریان مصادره اموال و دارایی ها، کارخانه ها و شرکت های خاندان لاجوردی مصادره شدند و ۱۱۰ سال فعالیت اقتصادی و آموزشی این خاندان درون ایران به پایان رسید. تاریخچه خانوادگی. نسل اول. حاج سید محمد نیل فروش «لاجوردی ها» بودند که در سال ۱۲۴۷ هجری شمسی در کاشان به دنیا آمد پدرش میرزا ابولقاسم و مادرش ملقب به خانم بزرگ بوده است. نسل دوم. حاج محمود لاجوردی در کاشان به دنیا آمد پدرش سید محمد و مادرش ف
اطمه خانم مرتضوی بود. اکبر لاجوردیان برادر محمود لاجوردی متولد سال ۱۳۰۲ شمسی. سید اکبر لاجوردیان، یکی از چهار نفر مؤسس شرکت پلی اکریل اصفهان و مدیرعامل این شرکت از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۷ بوده است. نسل سوم. احمد لاجوردی فرزند محمود لاجوردی که از سال ۱۳۱۷تا اوایل ۱۳۵۸ قریب ۴۰ سال در عرصه تجارت و صنعت مدرن ایران به عنوان یک کارآفرین برجسته و یکی از مؤسسان شرکت صنعتی بهشهر فعالیت داشت. قاسم لاجوردی فرزند محمود لاجوردی از بنیان گذاران گروه صنعتی بهشهر بود که در روز ۲۹ دی ماه (۱۹ ژانویه) ۱۳۸۹ در بیمارستانی در شهر توسان ایالت آریزونای آمریکا درگذشت. حبیب لاجوردی فرزند محمود لاجوردی نیز از نسل سوم این خاندان محسوب می گردد. او از دانش آموختگان دانشگاه های «هاروارد» و «ییل» در رشته MBA و اقتصاد بود. وی در سال ۱۳۴۸ از فعالیت های اقتصادی در ایران دست کشید و به کارهای پژوهشی در حوزه اقتصاد پرداخت. او مرکز مطالعات مدیریت را در تهران تأسیس کرد و تا سال ۱۳۵۷ نیز در این مرکز به تدریس پرداخت. پس از انقلاب او به مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه هاروارد رفت. نسل چهارم. علی لاجوردی متولد ۲۵ فروردین سال ۱۳۲۶ فرزند احمد لاجوردی است که به ه
مراه برادر خود حمید لاجوردی متولد ۱۳۲۷ از نسل چهارم محسوب می گردند و به همراه دیگر افراد خاندان لاجوردی نقش بزرگی در صنعت قبل از انقلاب داشتند. مصادره اموال لاجوردی ها. در تیر ۱۳۵۸ تمام سهام و دارایی های اموال ۵۱ صاحبان صنایع بزرگ توسط شورای انقلاب مصادره گردیده در آن ایام بخشی از افراد خانواده لاجوردی - سید محمود، احمد، اکبر، علی و حمید - هنوز، در ایران بودند. اکبر لاجوردی تلاش زیادی برای اثبات بدون دلیل بودن مصادره ها می کند، اما نه تنها تلاش ها به نتیجه نمی رسد، بلکه با ممنوع الخروج شدن و ترور برادرزاده اش، وی تصمیم گرفت به شکل غیرقانونی از ایران خارج شود. لاجوردی در مورد خروج خودش از ایران می نویسد: «سرزمینی را پشت سر می گذاشتم که ذرات وجودم با آب و گل آن سرشته و پرورش پیدا کرده بود. پیکرهای درگذشتگانم، که پدرانم، مادرانم در زنجیره نسل های طولانی، همه در خاک این سرزمین خفته اند. دل کندن از آن همه خاطره و از تاریخ و یادگارهای خانواده ام بسیار دشوار بود. به این علت با حسرت به افق های دور و تاریک ایران نگاه می کردم.»
کد امنیتی کارت که با ، ، ، یا نیز شناخته می شود، یک ویژگی امنیتی برای پرداخت های غیرحضوری با استفاده از کارت های بانکی است که برای جلوگیری از جعل کارت های اعتباری استفاده می شود. کد امنیتی کارت با شمارهٔ کارت که به صورت چاپ شده یا برجسته روی کارت ها وجود دارد و نیز شماره شناسایی شخصی که در پرداخت های حضوری استفاده می شود، با رمز کارت، تفاوت دارد. در مسترکارت و ویزا کارت کد امنیتی را با CVC2، در دیسکاور کارت و آمریکن اکسپرس با CID و در کارت نقدی با CSC می شناسند. cvv که بیشتر با آن آشنایی داریم مخفف کلمه Card Verification Value است که به آن کد اعتبارسنجی هم گفته می شود. انواع. افزون بر CVC2، نوع دیگری از کدهای امنیتی کارت به نام CVC1 نیز وجود دارد که روی نوار مغناطیسی کارت مغناطیسی کدبندی می شوند و در تراکنش های حضوری مورد استفاده قرار می گیرد. این کد به صورت خودکار توسط کارت خوان ها خوانده می شود و توسط صادرکنندهٔ کارت درستی آن تأیید می گردد. با این وجود اگر کپی کنندهٔ کارت، نوار مغناطیسی آن را نیز کپی کند، همچنان این کد معتبر خواهد بود. در مقابل CVV2 برای تراکنش های غیرحضوری مانند اینترنتی، تلفنی یا دورنگاری
کار می رود. =جایگاه کد= کد امنیتی دوم کارت معمولاً یک کد سه یا چهار رقمی است که یا روی کارت یا پشت کارت و روی نوار امضا چاپ شده است. این کد در نوار مغناطیسی چاپ نشده و بر خلاف شمارهٔ کارت، برجسته نیست. مزایای امنیتی. صادرکنندگان کارت از تاجران می خواهند که پس از انجام تراکنش های غیرحضوری، مقدار کد امنیتی دوم کارت را در دادگان خود ذخیره نکنند. به این وسیله اگر بر اثر نشت اطلاعات این دادگان اطلاعات فاش شود، کد امنیتی دوم کارت در میان اطلاعات حاضر نباشد و شماره های کارت دزدیده شده کم تر قابل استفاده باشند. در پایانه های فروش و درگاه های پرداخت، این کد ذخیره نمی شود و بنابراین کارکنان و خدمات دهندگانی که به اطلاعاتی نظیر شمارهٔ کارت، تاریخ انقضاء و… دسترسی دارند، کد امنیتی دوم کارت را در دست نخواهند داشت. مطابق استانداردها و قوانین ذخیره سازی رمز امنیتی دوم کارت پس از انجام تراکنش ممنوع است. از آنجایی که کد امنیتی دوم روی نوار مغناطیسی چاپ نشده است، معمولاً در تراکنش های حضوری خوانده نمی شود. این امر این اطمینان را ایجاد می کند که که جاعلان نخواهند توانست با خواندن اطلاعات نوار مغناطیسی، بعدها از این اطلاعات برا
ی تراکنش های غیرحضوری جعلی استفاده کنند. برای انجام چنین کاری کارمند یا تاجر مجبور خواهد بود با چشم خودش مقدار کد امنیتی دوم را بخواند و در جایی آن را ثبت کند که معمولاً موجب شک کردن مشتری خواهد شد. در واقع کد امنیتی برای تأیید این موضوع است که مشتری صاحب واقعی کارت است. این کد ثابت می کند که مشتری کارت را خودش دیده است یا دست کم به اطلاعات روی کارت دسترسی پیدا کرده. تولید. تولید کد امنیتی (نوع اول و دوم) توسط صادرکننده و در زمان صدور انجام می شود. محاسبهٔ آن بر اساس رمزنگاری شمارهٔ کارت بانکی، تاریخ انقضا و کد خدمات به همراه کلید رمزنگاری ای که تنها برای صادرکننده معلوم است صورت می گیرد.
اتین ژفروآ سنت-هیلِر ، زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۷۷۲ – درگذشتهٔ ۱۹ ژوئن ۱۸۴۴) دانشمند طبیعی دان و زیست شناس نامدار فرانسوی بود. او بنیان گذار اصل «وحدت اجزا» بود؛ اصلی که بر پایه آن ساختاری زیستی یگانه برای همه جانوران روی زمین وجود داشته است. این اصل انقلاب شگرفی در کالبدشناسی تطبیقی پدیدآورد. او همچنین بنیان گذار دانش تراتولوژی بود که به بررسی تغییرشکل های آسیب زننده در جانوران می پردازد. زندگی نامه. ژفروآ در اتامپ در نزدیکی پاریس به دنیا آمد.
رویت(Revit) یک رمز دنباله ای با سرعت بالاست که برای اولین بار در فوریه ۲۰۰۳ در دهمین «کارگاه رمزگذاری سریع نرم افزار» ارائه شده است. در مه سال ۲۰۰۵، به عنوان پروژه eSTREAM شبکه ECRYPT پذیرفته شد. رویت(Revit)بیشتر در رشته ی عمران استفاده می شود. رویت توسط مارتین بوسخارد، مته فستراگر، توماس پدرسن، جسپر کریستیانسن و اوی اسکاونیوس طراحی شده است. رویت از کلیدی ۱۲۸ بیتی و IVی ۶۴ بیتی استفاده می کند. این سیستم رمز با این ذهنیت طراحی شده بود تا دارای کارآیی بالا در نرم افزار باشد، که یک پیاده سازی کاملاً بهینه از آن به سرعت رمزگذاری بیش از ۳٫۷ سیکل در بیت (CPB) در پنتیوم ۳، و ۹٫۷ سیکل در بیت در ARM۷ نائل می شود. با این وجود، این سامانه رمز همچنین در سخت افزار نیست بسیار سریع و فشرده عمل خواهد کرد. بخش اصلی و مرکزی این سامانه رمز، مولد دنباله بیت های آن است که در هر تکرار ۱۲۸ بیتِ پیام را رمز می کند. استحکام و مقامت رمز بستگی به ترکیب قوی حالت های درونی آن بین دو تکرار متوالی دارد. به طور کلی تابع ترکیب کننده مبنی بر عملیات حسابی ایست که روی پردازنده های امروزی در دسترس هستند؛ یعنی نیازی به جعبه های جایگزین (S-boxes)
یا جداول مراجعه (lookup tables) برای پیاده سازی رمز نیست. نویسندگان و طراحان این رمز یک مجموعه کامل از گزارش های (white papers) مربوط به تجزیه و تحلیل رمز را روی صفحه خانگی Cryptico ارائه کرده اند. همچنین این رمز در RFC ۴۵۰۳ شرح داده شده است. Cryptico معوقه های انحصاری برای این الگوریتم را در اختیار داشته است و سال های زیادی حق امتیاز برای استفاده تجاری از این رمز را نیاز داشت که برای استفاده های غیر تجاری از آن صرف نظر شد. به این ترتیب از ششم اکتبر سال ۲۰۰۸ این الگوریتم برای هرگونه استفاده ای آزاد شد. امنیت. رویت ادعای امنیت ۱۲۸ بیتی علیه مهاجمینی را دارد که هدفشان یک کلید خاص است. با این وجود اگر حمله کننده تعداد زیادی از کلیدها را به یک باره هدف قرار دهد و برایش واقعاً مهم نباشد که کدام یک را می شکند، در این صورت اندازه IV کوچک در یک سطح از امنیت کاهیده شده از ۹۶ بیت، نتیجه خواهد داد. این به علت حمله generic TMD trade-off است. یک بایاس کوچک در خروجی از ربیت وجود دارد، که در یک تمایزدهنده با پیچیدگی ۲۲۴۷ حاصل می شود، که توسط Jean-Philippe Aumasson در دسامبر ۲۰۰۶ کشف شده است. هر چند که این تمایزدهنده در ۲۰۰۸
به ۲۱۵۸ بهبود داده شد. هیچ تهدیدی برای امنیت ربیت وجود ندارد، زیرا که پیچیدگی آن به طور قابل توجهی بیشتر از روی آوردن به نیروی قهریه روی فضای کلید (۲۱۲۸) است.
مارات سافین (زاده ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۸۰ - مسکو) تنیس باز اهل کشور روسیه است. سافین در مسابقات بین المللی مهمی شرکت کرده است که می توان به کسب قهرمانی در مسابقات تنیس آزاد استرالیا ۲۰۰۵ و مسابقات تنیس آزاد آمریکا ۲۰۰۰ اشاره کرد، بهترین رتبه وی در رتبه بندی جهانی تنیس ۱ (۲۰ نوامبر ۲۰۰۰) بوده است.
سیگنال ها وقفه هایی هستند که توسط نرم افزارها ایجاد می شوند و آن ها بعد از اینکه رویداد خاصی اتفاق افتاد، به یک فرایند ارسال می شوند. یک سیگنال یک نوع آگاه سازی ناهمزمان است که به یک فرایند ارسال می شود تا آن فرایند را از روی دادن اتفاقی آگاه کند. وقتی که یک وقفه سخت افزاری مانند اجرای یک دستورالعمل غیر مجاز رخ می دهد، هسته سیستم عامل هم می تواند مستقیماً سیگنالی به برنامه ارسال کند. همچنین یک کاربر هم می تواند با فشردن کلیدهایی از صفحه کلید تعدادی سیگنال به برنامه ارسال کند. برنامه ای که سیگنال دریافت کرده، باید به آن سیگنال پاسخ داده و عکس العمل نشان دهد. برنامه می تواند برخی از سیگنال ها را نادیده بگیرد اما برخی از سیگنال ها حتماً باید پاسخ داده شوند. هر سیگنال یک رفتار پیشفرض دارد. در صورتی که برنامه هیچ عکس العملی به سیگنال دریافت شده نشان ندهد، این رفتار پیشفرض اعمال می شود. رفتار پیشفرض می تواند یکی از موارد زیر باشد: سیگنال ها را می توان به چند دسته مختلف تقسیم بندی کرد: مدیریت سیگنال ها. توسط kill() می توان سیگنالی را به یک فرایند ارسال کرد. سیگنال ها را می توان توسط فراخوان سیستمی sigaction() یا sig
nal() مدیریت کرد. این فراخوان ها در فایل سرآیند signal.h (فایل csignal در سی++) تعریف شده اند. نحوه اعلان kill() بدین شکل است: int kill(pid_t pid, int sig); این فراخوان سیگنال sig را به فرایندی که توسط pid مشخص شده ارسال می کند. اگر مقدار pid عدد -1 باشد، سیگنال مورد نظر به همه فرایندها ارسال خواهد شد. اگر سیگنال با موفقیت ارسال شد مقدار 0 و در غیر این صورت مقدار -1 برگرشت داده می شود. همچنین فراخوان signal() هم بدین شکل اعلان شده است: void (*signal(int sig, void (*func)(int)))(int); در بعضی از پیاده سازی ها از typedef ها برای سادگی در خواندن استفاده شده است: typedef void (*sig_t) (int); sig_t signal(int sig, sig_t func); این فراخوان تعیین می کند که برنامه باید چه عکس العملی را در قبال یک سیگنال نشان دهد. برنامه ها می توانند از این فراخوان برای اجرای یک تابع خاص در هنگام دریافت یک سیگنال استفاده کنند. در اعلان بالا، به محض اینکه سیگنال sig دریافت شد، تابع func اجرا می شود. این تابع در حقیقت همان عکس العمل برنامه در قبال سیگنال را انجام می دهد. در صورت موفقیت، اشاره گری به تابع func برگشت داده می شود و در صورت
شکست مقدار -1 برمی گردد. همچنین می توان پارامتر دوم را با ماکرو SIG_IGN مقدار دهی کرد تا سیگنال نادیده گرفته شود. البته همه سیگنال ها را نمی توان نادیده گرفت. اگر پارامتر دوم با DIG_DFL مقدار دهی شده باشد، رفتار پیشفرض در قبال سیگنال اعمال خواهد شد.
تحلیف رئیس جمهور ایران پس از مراسم تنفیذ حکم او از سوی رهبر با حضور رئیس دیوان عالی کشور، اعضای شورای نگهبان قانون اساسی، رئیس قوه قضائیه و رییس مجلس شورای اسلامی انجام می گردد. در این مراسم که در مجلس شورای اسلامی انجام می گردد، رئیس جمهور منتخب بر طبق اصل ۱۲۱ قانون اساسی سوگند یاد می کند که همهٔ استعداد و صلاحیت خویش را در راه ایفای مسئولیت هایی که برعهده گرفته است، به کار گیرد و در پایان سوگندنامه را امضا می کند. تاکنون ۱۳ دوره مراسم تحلیف رؤسای جمهور منتخب برگزار شده است. در شرایط عادی و نبود تعطیلی در روز مورد نظر، مراسم تحلیف ریاست جمهوری در روز ۱۴ مرداد هم زمان با سالگشت صدور تاریخی فرمان مشروطیت در ایران، انجام می شود. رئیس جمهور بعد از مراسم تحلیف، طبق آئین نامه دو هفته زمان دارد تا نسبت به معرفی کابینه و برنامه وزرا به مجلس شورای اسلامی اقدام کند که پس از اعلام وصول در مجلس، به مدت یک هفته وزرا و برنامه هایشان در دست ارزیابی قرار خواهند گرفت. سید ابوالحسن بنی صدر. مراسم تحلیف سیدابوالحسن بنی صدر بعنوان اولین رئیس جمهور منتخب ایران (دوره اول)، در تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۵۹ در مجلس اول شورای اسلامی برگزار شد.
در آن دوره ریاست مجلس بر عهده اکبر هاشمی رفسنجانی و رئیس دیوان عالی کشور بر عهده سید محمد بهشتی بود. در این مراسم بنی صدر سخنرانی نکرد و صرفاً سوگند یاد کرد. در آن روز تغییر نام مجلس از شورای ملی به شورای اسلامی در دستور کار نمایندگان مجلس قرار داشت. به هنگام ورود بنی صدر اکثر نمایندگان از جای خود بلند نشدند و همچنان به بررسی طرح تغییر نام مجلس ادامه دادند. در ادامه پس از ادای سوگند رئیس جمهور، سیدمحمد بهشتی سخنرانی کرد و پس از اتمام سخنرانی او مجلس بلافاصله وارد بحث تغییر نام شد و اجازه سخنرانی به بنی صدر داده نشد. این دو موضوع باعث ناراحتی بنی صدر شد و از مراسم تحلیف به عنوان مراسم تخفیف یاد کرد. هاشمی رفسنجانی دلیل این سخن بنی صدر را بازگشت رئیس جمهور به افکار طاغوتی و عدم پایبندی نمایندگان به تشریفاتی اینچنینی بیان کرد. محمدعلی رجایی. مراسم تحلیف محمدعلی رجایی بعنوان دومین رئیس جمهور منتخب ایران (دوره دوم)، در روز ۲۶ مرداد ۱۳۶۰ و پس از مراسم تنفیذ برگزار شد. در آن زمان موسوی اردبیلی رئیس دیوان عالی کشور و رفسنجانی رئیس مجلس وقت بودند. رجایی در بخشی از سخنرانی خود اظهار کرد: سید علی خامنه ای. مراسم تحلیف س
ید علی خامنه ای بعنوان سومین رئیس جمهور منتخب ایران (دوره سوم)، در ۲۱ مهر ۱۳۶۰ برگزار شد. در این مراسم سید عبدالکریم موسوی اردبیلی، قرآن را برای سوگند رئیس جمهور منتخب نگه داشته بود. وی در این مراسم گفت: با انتخاب مجدد سید علی خامنه ای (دوره چهارم)، روز ۱۸ مهر ۱۳۶۴ مراسم تحلیف وی برگزار شد. وی در بخشی از سخنان خود عنوان کرد: اکبر هاشمی رفسنجانی. مراسم تحلیف اکبر هاشمی رفسنجانی به عنوان چهارمین رئیس جمهور منتخب ایران (دوره پنجم)، در ۲۶ مرداد ۱۳۶۸ در مراسم تحلیف شرکت کرد و سوگند خورد که پاسدار اسلام و ارزش های انقلاب باشد. رئیس جمهور در این مراسم اظهار گفت: در سال ۱۳۷۲ هاشمی رفسنجانی دوباره به رئیس جمهوری (دوره ششم) برگزیده شد و مورخ ۱۳ مرداد ۱۳۷۲ در مراسم تحلیف شرکت کرد. هاشمی در سخنرانی اش بعد از ادای سوگند ابراز کرد: سید محمد خاتمی. مراسم تحلیف سید محمد خاتمی به عنوان پنجمین رئیس جمهور منتخب ایران (دوره هفتم)، در روز ۱۳ مرداد ۱۳۷۶ در مجلس شورای اسلامی انجام شد. وی در سخنرانی خود بیان کرد: بعد از مجدد انتخاب خاتمی به عنوان رئیس جمهور ایران (دوره هشتم) که در سال ۱۳۸۰ محقق شد، وی در روز ۱۷ مرداد ۱۳۸۰ مراسم تحلی
ف خود را انجام داد. وی در بخشی از سخنرانی خود چنین مطالبی را ایراد کرد: محمود احمدی نژاد. مراسم تحلیف محمود احمدی نژاد به عنوان ششمین رئیس جمهور منتخب ایران (دوره نهم)، در روز ۱۵ مرداد ۱۳۸۴ در مجلس شورای اسلامی برگزار شد. وی در این مراسم گفت: در سال ۱۳۸۸ محمود احمدی نژاد مجدداً رئیس جمهور منتخب مردم شد (دوره دهم). وی در روز ۱۴ مرداد ۱۳۸۸ مراسم تحلیف خود را برگزار کرد. از سخنان وی در این جلسه می توان اشاره کرد به: حسن روحانی. مراسم تحلیف حسن روحانی بعنوان هفتمین رئیس جمهور منتخب ایران (دوره یازدهم)، در تاریخ ۱۳ مرداد ۱۳۹۲ با حضور در مجلس شورای اسلامی برگزار شد. وی در بخشی از سخنان خود عنوان کرد: مراسم تحلیف ریاست جمهوری حسن روحانی (دوره دوازدهم) در ۱۴ مرداد ۱۳۹۶ انجام شد. که در آن عبدالحمید اسماعیل زهی رهبر اهل سنت، محمدباقر قالیباف شهردار تهران، سید ابراهیم رئیسی تولیت آستان قدس رضوی و محمود احمدی نژاد رئیس جمهور اسبق ایران در آن حضور نداشتند. سید ابراهیم رئیسی. مراسم تحلیف سید ابراهیم رئیسی بعنوان هشتمین رئیس جمهور منتخب ایران (دوره سیزدهم)، ۱۴ مرداد ۱۴۰۰ در مجلس شورای اسلامی برگزار شد. رئیسی در این مراسم دو