Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وان گفت که ساعت آبی قبل از دورهٔ اسکندر مقدونی در ایران گسترده بوده و اختراع آن باید سده های قبل درایران روی داده باشد. ساعت آبی انواع مختلفی داشته اما ساده ترین و دقیق ترین آن ساعت آبی ایرانی، پنگان یا فنجان یا پنگال بوده است که بر اساس دو ظرف و دستکم یک محاسبه گر انسانی قرار داشته است. شاردن، سیاح معروف فرانسوی نیز در رابطه با پنگان می نویسد:”اما توزیع آب انهار و چشمه ها بر حسب احتیاج هفتگی یا ماهیانه است و بدین گونه می باشد: یک فنجان گرد مسین بسیار نازکی که در مرکز قاعده آن سوراخی احداث شده و از آنجا به تدریج آب داخل می شود، بر روی چشمه آبی که به مزرعه هدایت می شود قرار می دهند و هنگامی که فنجان فرومی رود پیمانه پر شده یعنی به میزان لازم رسیده است و از نو همین حرکت را تجدید می کنند تا آب مقرر شده به مزرعه رَود. از این اختراع برای سنجیدن زمان نیز در مشرق زمین استفاده می کنند. چنان که در اکثر نواحی هندوستان به ویژه در قلعه ها و در منازل بزرگان که مستحفظین در آن کشیک می دهند، این یگانه ساعت دیواری موجود در دست مردم است. مزیت ها و کاربردهای پنگان یا ساعت آبی. مزیت ساعت آبی بر ساعتهای آفتابی و شنی این بوده است
که خطای محاسباتی نداشته و دقیق بوده است و در طول شب و روز مورد استفاده بوده است؛ مثلاً میرآب دقیقاً می دانسته که از زمان غروب تا زمان طلوع خورشید چند فنجان بوده است و براساس محاسبات فنجان، دقیقاً روزی را که تعداد فنجان ها با تعداد فنجان های شب برابری می کرد(۹۶ فنجان) را روز اول سال نو (نوروز) می نامیدند. طولانی ترین روز چله تابستان (اول تیرماه) و طولانی ترین شب چلهٔ زمستان یلدا (حدود ۱۱۵ فنجان) را تعیین می کرده اند. محمد میرآب که حدود ۶۰ سال فنجان دار قنات زیبد گناباد بوده است تمام این محاسبات را به طور دقیق انجام می داده است. اجزاء تشکیل دهنده ساعت آبی. روش کار ساعت آبی: فنجان، پنگان یا تاس ساعت ظرفی است به شکل نیم کره (پیاله) و معمولاً از جنس مس ،برنز یا برنج که در کف آن سوراخ کوچکی به قطر ۲ میلی متر یا کمتر تعبیه شده و دارای درجه هایی در بدنه داخلی از ته به بالا بوده است. این پیمانه تقریباً ۱۸/۵ سانتیمتر قطر و ۸/۵ سانتیمتر ارتفاع دارد. برای سنجش زمان با فنجان، دیک یا تشتی را که معمولاً ۱۰ تا ۲۰ لیتر گنجایش دارد، از آب پر کرده و فنجان را روی سطح آب می گذارند. آب از سوراخ فنجان بالا آمده و اندک اندک آن را پر
کرده و سرانجام غرق می شود. مدتی که صرف پر شدن فنجان می شود واحد زمانی تقسیم آب می باشد که بسته به قطر سوراخ، اندازه و جنس فنجان متفاوت است. طریقه کار فنجان یا ساعت بدین گونه بوده که میرآب با چشم دوختن به فنجان با هر بار پرشدن و خوردن کاسه به کف دیگ، یک فنجان یا هفت دنگ و نیم یا (۷ دقیقه و نیم امروزی) محاسبه نموده و یک سنگ کوچک برای هر بار غرق شدن کاسه در یک کیسه یا یک ظرف سفالی می گذاشته است تا تعداد فنجان ها و زمانی که سهامدار قنات آب را به باغ یا زمین خود می برده را دقیقاً حساب کند مثلاً اگر ۱۰ سنگ درون کیسه باشد یعنی ۱۰ فنجان یا معادل امروزی ۷۵ دقیقه آب قنات را فرد استفاده کرده است. فنجان یا تشت را به گونه ای می ساخته اند که یک شبانه روز حتماً بر زمان مربوط به آن قابل تقسیم باشد. در روستای سویز سبزوار (خراسان رضوی) یک فنجان آب برابر با ۱۸ دقیقه است، در نتیجه یک شبانه روز که دارای ۲۴ ساعت می باشد شامل ۸۰ فنجان آب است. (۲۴ساعت)* (۶۰ دقیقه) / ۱۸ (یک فنجان آب) = ۸۰ در شهر طبس هر ۱۵ فنجان در حدود یک ساعت تخمین زده می شود در نتیجه یک شبانه روز که ۲۴ ساعت می باشد شامل ۳۶۰ = ۲۴*۱۵ فنجان بود. از آنجایی که واحد فنج
ان بسیار کوچک است واحد سهم رایج شد. به هر ۴۰ فنجان یک سهم گفته می شود (۱۲ ساعت) در نتیجه هر شبانه روز شامل دو سهم آب می شود. البته واحدهایی مانند چارک (معادل ۱۰ فنجان یا ۳ ساعت) و نیم سهم (معادل ۲۰ فنجان یا ۶ ساعت) و سه چارک (معادل ۳۰ فنجان یا ۹ ساعت) نیز رایج است. معمولاً محل استقرار دایمی فنجان و مدیر آن (میرآب) خانه فنجان (پنگان خانه) بوده است اما در فصل تابستان گاهی ممکن است فنجان (پنگ) را به محل اصلی تقسیم آب ببرند. زمان گذاری فنجان. زمان پرشدن فنجان در مناطق مختلف، متفاوت است. و زمان پر شدن کاسه فنجان استاندارد واحدی نداشته است یعنی ممکن است فاصله طلوع آفتاب تا غروب آفتاب در یک روستا ۵۰ فنجان باشد و در روستای مجاور ۵۵ فنجان، اما این ناهماهنگی مشکلی در تعیین زمان ایجاد نمی کرده است. این پراکندگی از مدل اقلیمی یا جغرافیای خاصی پیروی نمی کند؛ یعنی نمی توان به این نتیجه رسید که هر چه اقلیم خشکتر باشد زمان فنجان کمتر شده و آب دقیقتر تقسیم می شود یا برعکس. این ناهماهنگی به علت تأثیر عوامل گوناگون در تعیین زمان فنجان است. یکی از این عوامل می تواند تعداد سهامداران باشد که با مدت زمان فنجان رابطه معکوس دارد. عام
ل دیگر بافت خاک زراعی منطقه است که ملاحظه سبکی یا سنگینی آن در تعیین مدت زمان فنجان دخیل است. عامل دیگر میزان آبدهی قنات منطقه است. هر چه آبدهی قنات بیشتر باشد مدت زمان فنجان کمتر می شود زیرا چنین قناتی در یک واحد کوچک زمانی هم می تواند آب مورد نیاز کشاورز را تأمین کند. البته باید توجه داشت که زمان فنجان درشهرهای مختلف مانند طبس از گذشته های دور و توسط نسلهای پیشین تعیین شده، لذا در عرف و سنّت کشاورزان نقش ثابتی دارد؛ بنابراین واحد فنجان معیاری قابل اعتماد برای تعیین سهام آب کشاورزان می باشد. تقسیم بندی های پنگان در مناطق مختلف. در نائین، هر چهار فنجان، واحد بزرگتری به نام «قُله» تشکیل می داده و شبانه روز به ۲۴۰ فنجان تقسیم می شده است در جنوب خراسان، هر شش فنجان واحد بزرگتری به نام «گَرده» تشکیل می داده و هر شبانه روز ۳۲۴ فنجان بوده است. این مقدار در فردوس ۴۵۰ فنجان و در گناباد ۱۷۱ فنجان بوده است. اما مهم ترین واحد بزرگتر از فنجان، «طاق» نام داشته و تعداد طاقها در نواحی مختلف ایران، بسته به زمان پر شدن پنگان، متفاوت بوده است. برای نمونه دراردستان و نیریز هر ۷۲ پنگان یک طاق و در قم هر ۱۳۵ فنجان یک طاق را تشکیل
می داده است. ساعت مکانیکی یا ساعت آبی. استفاده از ساعت مکانیکی شغل میرآب ها را در بسیاری از روستاها منسوخ کرده است. با استفاده از ساعت، کشاورز از فنجان و تاس بی نیاز شده و خود می تواند حساب زمان را نگهدارد. البته این جایگزینی به آسانی صورت نگرفت و کشمکش های زیادی در پی داشت. گروهی از کشاورزان به پیروی از سنّت، فنجان را بیشتر می پسندیدند؛ ولی مخالفان سر سخت ساعت، میرآب ها (کیالها) بودند که در دفاع از پیشهٔ خود از هیچ تلاشی فروگذار نکردند. با توجه به اینکه تقسیم و توزیع عادلانه آب در مناطق خشک اهمیت زیادی دارد، پیشه مؤلفی و کیّالی هم بسیار مهم و ارجمند است. کشاورزان مؤلفها و کیّالها را امین و درستکار می دانند و برای آن ها منزلت اجتماعی بالایی قایلند. در سال های اخیر این تقسیم بندی توسط ساعت انجام می گیرد ولی هنوز هم واحد شمارش در سهم قنات، فنجان است؛ مثلاً می گویند فلانی ۱۰ فنجان از آب قنات سهم دارد. اصطلاحات. فنجان (پنگ) : ظرف کوچک و شبیه پیاله از جنس برنج، مس یا برنز با داشتن سوراخی ته آن. فنجان خانه (پنگ خانه) :اتاقک کوچکی که سه طرف آن باز بود در میان باغات و در نزدیکی منبع آب قرار داشته که شخص در آن مشغول
تقسیم آب می شد. در وسط پنگ خانه جدا از خود پنگ، حوضی قرار داشته است که محل آب شرب کشاورزان بوده است. موقع آبیاری در شب، فانوسی در کنار صاحب پنگ بوده است که جهت روشنایی و همچنین سرکشی به محوطه آبیاری نیز استفاده می شده است. ۲ عدد از این پنگ خانه ها در نجف آباد اصفهان باقی مانده اند که اولی در بیشه نجف آباد(فیروزآباد) و دومی در ادامه خیابان جوی خارون(انتهای بلوار ولیعصر، باغ نو) واقع شده اند. مؤلف یا میر آب: کسی که مسئولیت ثبت سهام و حسابداری را بر عهده دارد. کیال: مسئول تقسیم آب با فنجان کیّال، میرآب یا آبیار نام دارد. کیال زیر نظر مؤلف کار می کند. این نام در نقاط مختلف فرق می کرده است، از جمله در گناباد وی را «مؤلف ”، در فردوس «کیّال ”، در اردستان و تفت» سرطاق» و در توابع سمنان “سربلوک “ می نامیده اند. کرت: زمین مربع شکل مخصوص کشاورزی که با استفاده از خاک به ارتفاع حدود ۱۰ سانتی متر دور آن را می پوشاندند و در آن کشاورزی می کردند. جوی: نام دیگر آن جوق است که جهت انتقال آب از پنگ خانه ها به سمت زمین های کشاورزی استفاده می شده است. لت: عبارت است از یک تقسیم کننده سنگی که آب قنوات و رودخانه ها قبل از رسیدن به پنگ
خانه ها توسط آن به چندین قسمت تقسیم می شده است. اصطلاح نوبت ما کی خواهد بود؟جواب مثلاً ۱۰ فنجان دیگر یا ۵ فنجان بعد از غروب یا ۱۵ فنجان بعد از روز ورآمد (طلوع خورشید). در آن زمان دقیقه، ثانیه وساعت بکار نمی بردند به جای همه اینها فقط واحد فنجان بکار می بردند؛ مثلاً امروز از “روز ورآمد”(طلوع) تا “روز در کوه”(غروب) ۷۰ فنجان بود. (یعنی ۵۲۵ دقیقه). مزیت ها و کاربردهای ساعت آبی. مزیت ساعت آبی بر ساعت های آفتابی و شنی این بوده است که خطای محاسباتی نداشته و دقیق بوده است و در طول شب و روز مورد استفاده بوده است؛ مثلاً میرآب دقیقاً می دانسته است که از زمان غروب تا زمان طلوع خورشید چند فنجان بوده است و بر اساس محاسبات فنجان دقیقاً، روزی را که تعداد فنجانها با تعداد فنجانهای شب برابری می کرد(۹۶ فنجان) را روز اول سال نو نوروز می نامیدند. طولانی ترین روز چله تابستان (اول تیرماه) و طولانی ترین شب چله زمستان یلدا (حدود ۱۱۵ فنجان) را تعیین می کرده اند. محمد میرآب که حدود ۶۰ سال فنجان دار زیبد بوده است تمام این محاسبات را به طور دقیق انجام می داده است. تصویر:ساعت آبی قنات زیبد گناباد تا سال ۱۳۵۴ فعال بوده است. و سپس ساعت های
نوین برای تقسیم سهام و حق آبه هر سهامدار و باغدار بکار گرفته شده است.با ساعت های جدید معلوم شدکه هر فنجان قدیم معادل ۷ دقیقه و نیم به ساعت های فعلی بوده است.اما هنوز هم واحد شمارش در سهام قنات فنجان است. مثلاً می گویند فلانی ۱۰ فنجان از آب قنات سهم دارد. روش کار. تا سده های میانه (قرون وسطی) پیشرفته ترین وسیله برای اندازه گیری زمان ساعت آبی بود. ساعت آبی در ساده ترین شکلش از یک کاسه (فنجان) کوچکی تشکیل می شد که وسط زیر آن روزنه ای ایجاد شده بود. این فنجان بر روی سطح آب یک ظرف بزرگتر (دیگ) قرار می گرفت، آب از راه منفذ به آرامی به داخل کاسه وارد می شد و پس از چندی (فنجان ها استاندارد یکسانی نداشتند) فنجان زیبد ۷/۵ دقیقه بوده) آن را پر می کرد و در نتیجه در آب فرومی رفت. طول مدت پر شدن ظرف به روزنه و سنگینی کاسه بالا بستگی داشت. چنین ظرفی را تاس ساعت، پنگان یا فنجان می نامیدند و واحد زمان را نیز که همان مدت پر شدن ظرف بود پنگان یا فنجان می خواندند. تا ۴۰ سال قبل هنوز در برخی روستاهای ایران همچنان برای توزیع آب چشمه و قنات از پنگان استفاده می شد. طریقه کار فنجان یا ساعت بدین گونه بود که میر آب با چشم دوختن به فنج
ان با هر بار پر شدن و غرق شدن آن و خوردن کاسه به کف دیگ یک فنجان یا هفت دنگ و نیم یا(۷ دقیقه و نیم امروزی) محاسبه نموده و یک سنگ کوچک برای هر بار غرق شدن کاسه در یک کیسه یا یک ظرف سفالی می گذاشت وقتی که باغ فرد مورد نظر آبیاری می شد و اعلام انتقال آب به باغ فرد دیگر می شد برای محاسبه جمع کل (تعداد فنجان)ها و زمانی که آب برای مزرعه یا باغ رها می شده تعداد تشله ها یا سنگ ها یا چوب خط شمرده می شد و معلوم می شد که مثلاً فرد ۱۰ فنجان یا به عبارت امروز ۷۵ دقیقه آب برده است؛ لذا تعداد فنجانها و زمانی که سهامدار قنات آب برای باغ خود یا زمین می برده را دقیقاً حساب می کردند، مثلاً اگر ۱۰ سنگ درون کیسه باشد یعنی ۱۰ فنجان یا معادل امروزی(۷۵ دقیقه) آب قنات را فرد استفاده کرده است. اگر فردی ۱۰ فنجان سهم از قنات داشته باید (معادل امروزی هفتاد و پنج دقیقه) یعنی مدت زمانی که ۱۰ فنجان آب پر شود آب قنات را به زمین یا باغ خود رها می کرده است و با اعلام جار زدن یا شیپور زدن یا یک صدای قرار دادی فرد بعدی آب را به باغ یا زمین خود منتقل می کرده و به همین ترتیب…معمولا محل استقرار دایمی فنجان و مدیر آن (میر آب) خانه فنجان بوده است. ام
ا در فصل تابستان گاهی ممکن است فنجان را به محل اصلی تقسیم آب ببرند. پانویس. مقاله قنات میراث علمی و فرهنگی ایرانیان – دکتر محمد عجم همایش ملی قنات ۱۳۸۳
پارک ملی کمودو در جزایر لسرسوندا مابین منطقهٔ مرزی استان های نوساتنگارای شرقی و نوساتنگارای غربی در اندونزی واقع است. پارک از سه جزیرهٔ بزرگ کمودو، پادار و رینکا و ۲۶ جزیرهٔ کوچک تر تشکیل می شود، با مساحت ۱۷۳۳ کیلومتر مربع(۶۰۳ کیلومتر مربع خشکی). این پارک ملی در ۱۹۸۰ به منظور حفاظت از (نسل) اژدهای کومودو، که بزرگ ترین مارمولک دنیاست، بنیاد شد. بعدها برای حفاظت از گونه های جانوری دیگری چون آبزیان نیز اختصاصش دادند. در ۱۹۹۱ این پارک ملی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
فریزی ساترلند (یا ساتر-فریسی یا ساترلندی) زبانی از گروه زبان های انگلو-فریسی از شاخه زبان های ژرمنی غربی و آخرین بازمانده از مجموعه زبان های فریسی شرقی است. گویشوران این زبان تنها حدود ۲۰۰۰ نفرند که در بخش ساترلند در منطقه کلوپنبورگ در ایالت نیدرزاکسن آلمان زندگی می کنند. این زبان ارتباط تنگاتنگی با دیگر زبان های فریسی یعنی فریسی شمالی و فریسی غربی (که به ترتیب در کشورهای آلمان و هلند بدان ها سخن گفته می شود) دارد.
هانس دولف لاندگرن (زاده: نوامبر ۱۹۵۷) که بیشتر با نام دولف لاندگرن شناخته می شود یک رزمی کار، هنرپیشه و فیلمساز سوئدی است. موفقیت لاندگرن در سال ۱۹۸۵ اتفاق افتاد، زمانی که در راکی ۴ در نقش ایوان دراگو، بوکسور برجسته شوروی بازی کرد. از آن زمان، او در بیش از ۸۰ فیلم بازی کرده است که تقریباً همه آنها در ژانر فیلم اکشن هستند. دولف در سال ۱۹۷۶ و در رشته شیمی از دانشگاه ایالتی واشینگتن فارغ التحصیل شده است. وی کمی بعد، در اوایل دهه ۱۹۸۰ از مؤسسه سلطنتی فناوری در استکهلم نیز موفق به دریافت مهندسی شیمی شد. وی کارشناسی ارشد خود را نیز در همین رشته از دانشگاه سیدنی دریافت کرده است. در کنار موفقیت های تحصیلی، دولف دارنده دان ۴ کمربند مشکی در کیوکوشین است و قهرمانی این رشته را در بین کشورهای اروپایی در سال های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ دارد. در زمانی که او در شهر سیدنی به سر می برد، به عنوان بادی گارد برای "گرس جونز"، خواننده جامائیکایی مشغول به کار شد و این کار سبب آشنایی این دو و برقراری رابطه میان آن ها شد. دولف به همراه گرس جونز به نیویورک سیتی می روند. از دیگر آثار مهم دولف می توان به فیلم های مجازاتگر، سرباز جهانی، پل اژدها، مبا
رزه نهایی در توکیوی کوچک، کشیش، بلک جک (جان وو)، جریمه، بی مصرف ها و بی مصرف ها ۲ و آکوامن اشاره کرد. دولف را به خاطر ساختار بدنی قوی اش می شناسند. قد وی حدود ۱۹۶ سانتی متر و وزنش ۱۱۰ کیلوگرم است. او در دیگر رشته های ورزشی مانند کیک بوکسینگ و ورزشی های ترکیبی MMA هم فعالیت حرفه ای دارد به نظر بعضی کارشناسان وی یکی از اسطوره ها دنیای زیبایی اندام است. فیلم شناسی. فیلم. نشان دهنده نقش اصلی است ابتدای زندگی. کودکی. دولف متولد شهر استکهلم در کشور سوئد است. خانواده وی از سطح متوسط و از قشر آکادمیک شهر بودند. مادرش مدرس زبان و پدرش مهندس و اقتصاددان دولت سوئد بود. وی دو خواهر و یک برادر بزرگ تر از خودش نیز دارد. وی مسیحی لوتریانیسمی است. وی دوران کودکیش را اینطور توصیف می کند که پدرش او را یک بی عرضه خطاب می کرد. وی اعتقاد دارد این حرف های تحقیرآمیز پدرش بود که باعث رشدش شد تا بتواند خودش را اثبات کند. دولف بی توجه به اینکه در آینده چه پیش خواهد آمد، به تلاش خود ادامه داد. او عاشق پدرش است؛ هرچند که رابطه خوبی با او نداشته است. دولف در دوران کودکی بیشتر نزد مادربزرگ خود بوده و در ابتدا روی به ورزش جودو آورد. ولی سپ
س شروع به تمرین کیوکوشین کاراته کرد. وی همچنین از طرفداران فوتبال است. تیم مورد علاقه او، اورتون است. قابل ذکر است که بعضی منابع به اشتباه تاریخ تولد دولف را ۱۹۵۹ ذکر کرده اند که خود دولف تاریخ ۱۹۵۷ را تأیید می کند. تحصیلات. دولف می گوید: «پدرم همیشه به من می گفت که اگر می خواهی زندگی خاصی داشته باشی، باید به آمریکا بروی» به همین علت است که وی بعد از پایان دوران دبیرستانش، در مراکز مختلف آکادمیک آمریکا شروع به تحصیل کرد. او در رشته شیمی در دانشگاه ایالتی واشینگتن شروع به تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۶ موفق به دریافت مدرک از این دانشگاه شد. سپس دو سال خدمت اجباری سربازی اش را در سوئد انجام داد و بعد از پایان دوران خدمتش در مؤسسه سلطنتی فناوری ثبت نام کرد و موفق به دریافت مهندسی شیمی از این مرکز شد. هم زمان با تحصیل در دانشگاه، دولف رشته ورزشی اش، کاراته را نیز ادامه می داد و در مسابقات مختلف شرکت می کرد. وی دارندهٔ قهرمانی مسابقات اروپا در سال ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ است. وی سپس مجدداً به تحصیل مشغول شد و در سال ۱۹۸۲ توانست مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی شیمی از دانشگاه سیدنی کسب کند. وی موفق ترین دانشجوی کلاسش بود. در
زمانی که در سیدنی مشغول تحصیل بود، وی به عنوان بانسر در یک کلوب شبانه مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۳ دولف موفق به کسب برنامه فولبرایت از سوی دانشگاه ام آی تی شد و همزمان که در حال آماده شدن برای سفر به آمریکا بود، با به استخدام "گرس جونز" به عنوان بادی گارد درآمد. بعد از مدتی بین این دو رابطه ای عاشقانه شکل گرفته و هردو به نیویورک در آمریکا می روند. حضور در نیویورک. در زمانی که وی و گرس جونز به نیویورک رفتند، دولف در آپارتمان گرس زندگی می کرد. در این زمان بود که دولف شروع به کار به عنوان یک مدل لباس کرد. در این زمینه همیشه به او می گفتند که برای مدل بودن کمی زیادی قدبلند و عضلانی است. سپس مجدداً به شغل بانسری برای یکی از کلوپ های شبانه نیویورک مشغول شد تا محل کسب درآمدی برایش باشد. در روزها که بیکار بود مشغول مطالعه در رشته نمایش در یکی از کلاس های آموزشی شد بازیگری. اولین حضور. لاندگرن در اولین حضور سینمایی اش تنها در یک پلان از فیلم جیمزباندی نمایی به یک قتل (فیلم۱۹۸۵) ظاهر شد. نکته جالب اینجاست که او در این پلان حتی چهره اش واضح نیست! ولی در تیتراژ پایانی فیلم، به عنوان آخرین اسم در لیست بازیگران، از وی نام
برده می شود. راکی ۴. اما شانس با لاندگرن همراه بود. سیلوستر استالونه از او در فیلم راکی ۴ در نقش ایوان دراگو (بوکسور روسی) استفاده کرد و او یک شبه به شهرت رسد. به خصوص که راکی ۴ پرفروشترین نسخه در میان سری فیلم های راکی از آب درآمد. مجازاتگر. لاندگرن پس از این موفقیت، در سال ۱۹۸۹ به فیلم مجازاتگر یا پانیشر پیوست. فیلمی به کارگردانی مارک گلدبلت که براساس یکی از شخصیتهای محبوب کتابهای مصور مارول بود. لاندگرن در نقش فرانک کاستل/مجازاتگر ظاهر شد. مبارزه در توکیو کوچک. لاندگرن در اویل دهه نود با بازی در فیلم رزمی/اکشن مبارزه در توکیو کوچک با براندون لی (پسر بروس لی) همبازی شد. این فیلم موفقیت چندانی برای هر دوی آن ها به همراه نداشت. لاندگرن پس از مرگ براندون (در سال ۱۹۹۳) دربارهٔ او گفت: براندون تشنه زندگی، مبارزه و بازیگری بود. سرباز جهانی. دولف لاندگرن پس از حضور در چند فیلم تجاری اکشن، به سرباز جهانی پیوست که موفقیت بی نظیری به همراه داشت. او در نقشه سرجوخه اسکات (دوست و همسنگر لوک - با بازی ژان کلود ون دم - که در جنگ ویتنام دیوانه می شود و با عث مرگ لوک و خود می گردد و سال ها بعد به همراه لوک به زندگی بازگردان
ده می شود) فوق العاده ظاهر شد و نشان داد که حرفهای زیادی در بازیگری برای گفتن دارد اما با عدم انتخابش توسط کارگردانان شاخص و حضور در آثار تجاری کم هزینه، نتوانست به جایگاهی که لیاقتش را داشت دست یابد. بلک جک و همکاری با جان وو. جان وو در اواخر دهه نود از لاندگرن به عنوان نقش اصلی یکی از آثار تلویزیونی اش تحت عنوان بلک جک استفاده کرد. بی مصرف ها. در فیلم اول بی مصرف ها در سال ۲۰۱۰، سیلوستر استالونه جمعی از اکشن کاران محبوب سینما را گردهم آورده است. دولف نیز در این فیلم به عنوان یکی از نقش های اصلی حضور دارد. در قسمت دوم این فیلم در سال ۲۰۱۲ و در قسمت سوم آن نیز که در سال ۲۰۱۴ عرضه شد نقش آفرینی کرد. زندگی شخصی. علاوه بر هیکل بسیار قوی و منحصر به فرد، هوش دولف نیز بسیار بالاست. گفته می شود بهره هوشی او حدود ۱۵۰ باشد که البته خود دولف گفته است این اعداد نوعی بزرگنمایی است. وی همچنین قادر به صحبت به زبان های انگلیسی، سوئدی و مقداری اسپانیایی، آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و ژاپنی است. ولی نحوه گفتارش در این ۵ زبان به شکل حرفه ای و روان نیست. در دهه ۱۹۸۰ وی وارد رابطه ای عاشقانه با گرس جون، خواننده جامائیکایی می شود.
ولی در سال ۱۹۹۴ با آنت کیویبرگ ازدواج می کند. همسرش طراح جواهرآلات است. حاصل این ازدواج دو دختر به نام های ایدا (زاده ۱۹۹۶) و گرتا (زاده ۲۰۰۱) است. هردوی فرزندان آن ها زاده شهر استکهلم هستند. گفته می شود دولف بخاطر دو دخترش است که زیاد در هالیوود ظاهر نمی شود تا دخترانش دوران کودکی طبیعی و عادی خود را داشته باشند. در سال ۲۰۱۱ دولف از همسرش جدا شده و به همراه نامزد جدیدش به لس آنجلس نقل مکان کرده است.
استفان الشعراوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که به عنوان وینگر چپ برای باشگاه فوتبال آ. اس رم و تیم ملی فوتبال ایتالیا بازی می کند. لقب او "فرعون" است؛ زیرا پدرش اهل مصر است. الشعراوی دوران حرفه ای خود را در جنوآ آغاز کرد؛ و در سال ۲۰۱۱ پس از درخشش قرضی در پادوا به میلان پیوست. او به عنوان یکی از آینده دارترین جوانان نسل خود در نظر گرفته می شد. او در نیمهٔ اول فصل ۱۳–۲۰۱۲ به شدت درخشید. پس از چندین دورهٔ طولانی دور از میادین به دلیل مصدومیت، او فصل ۱۶–۲۰۱۵ را به صورت قرضی در موناکو و سپس در رم گذراند و در پایان فصل به طور دائم به رم پیوست. او در سال ۲۰۱۹ به باشگاه چینی شانگهای گرینلند شنهوآ منتقل شد و هجده ماه بعد به رم بازگشت. در ردهٔ ملی، الشعراوی در رده های زیر ۱۶ سال و زیر ۲۱ سال برای ایتالیا به میدان رفت. در اوت ۲۰۱۲، او اولین بازی ملی خود برای تیم بزرگسالان را در یک بازی دوستانه مقابل انگلیس انجام داد و در نوامبر همان سال اولین گل ملی خود را به فرانسه زد. او در جام کنفدراسیون های ۲۰۱۳ که ایتالیا در ردهٔ سوم ایستاد و در یورو ۲۰۱۶ عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بود. زندگی حرفه ای. در سری بی، عنوان
بهترین بازیکن سال سری بی را کسب کرد و فصل بعد قرار دادی را با میلان امضا کرد. او بخاطر آغاز جابجایی زلاتان ابراهیموویچ از میلان به پی اس جی، فرصت حضور به عنوان مهره کلیدی را در باشگاه میلان تجربه کرد و تبدیل به پنجمین گلزن تاریخ این باشگاه شد. الشعراوی عضو تیم ملی ایتالیا می باشد و پیش از آن خودش را با بازی در تیم های ملی زیر ۲۱، ۱۹ و ۱۷ سال ایتالیا تثبیت کرد. او اولین تجربه ملی خودش را در اوت ۲۰۱۲، در یک دیدار دوستانه با انگلستان تجربه کرد. سه ماه بعد از آغاز کار خود در تیم ملی ایتالیا، الشعراوی نخستین گل ملی خود را در نوامبر ۲۰۱۲ و در مقابل تیم ملی فرانسه به ثمر رساند.
عصاره جوانه که تاریخچه آن در دنیا به ساخت سمنو توسط ایرانیان باز میگردد، میان عامه برخی به آن مالت هم میگویند. به صورت کوتاه عصاره جوانه از گرفتن قند نشاسته دانه های جوانه زده غلات مانند گندم، جو، جو دوسر و برنج به دست می آید. عصاره جوانه به جوانه دانه های غلات گفته می شود که در طی یک روند مشخص خشک شده اند. دانه ها خشک شده پس از خیسانده شدن در آب شروع به جوانه زدن می کنند، پس از اینکه ریشه های دانه بیرون زده و به حدود ۱ سانتی متر رسیدند رشد جوانه ها را با حرارت دادن از طریق هوای گرم متوقف می کنند. در طی این مراحل نشاسته دانه توسط آنزیم ها به قندهای ساده تر تبدیل می شوند. فرایند عصاره گیری جوانه اغلب برای تهیه و فروش عصاره جوانه به صورت مایع تغلیظ شده و همچنین خاکه برای استفاده در صنایع غذایی و درمانی مانند نان و شیرینی و جایگزین هایی برای قند و عسل کاربرد دارد. همچنین درایران برای ساخت سمنو و همچنین برای نوشیدنی ماءالشعیر موارد استفاده دیگر آن است.
ایزابلا دوروتا اسکروپو (زاده ٔ ۴ ژوئن ۱۹۷۰) بازیگر و مدل لهستانی-سوئدی است که از مهمترین آثارش می توان به بازی در "با آتش و شمشیر (فیلم)"، "با آتش و شمشیر (مجموعه تلویزیونی)"، "چشم طلایی" (۱۹۹۵)، "محدودیت عمودی" (۲۰۰۰) و فیلم "سلطنت آتش" (۲۰۰۲)، "باشگاه کوگر"(۲۰۰۷)، "" اشاره کرد.
عدد ماراگونی یک عدد بی بعد می باشد که از نسبت نیروی کشش سطحی به نیروی ویسکوزیته حاصل می شود و موجب اثر مارانگونی در سیالات می شود. این عدد که با نماد formula_1 (یا formula_2)نشان داده می شود به افتخار دانشمند ایتالیایی کارلو مارانگونی نامگذاری شده است. رابطه. که در این رابطه: منابع. Marcello Lappa,Fluids, Materials and Microgravity:: Numerical Techniques and Insights into Physics,ELSEVIER,2004, *
ترکان جوان (به ترکی: "Jön Türkler"، برگرفته از فرانسوی: "Jeunes Turcs") نام عمومی ائتلافی از چند گروه سیاسی تجددگرا اعم از ملی گرا، مشروطه خواه و اصلاح طلب است که در پایان سدهٔ نوزدهم و آغاز سدهٔ بیستم در ترکیهٔ عثمانی فعالیت می کردند. در سال ۱۸۸۹ میلادی، این جنبش در میان دانش آموختگان نظامی آغاز شد و به قشرهای دیگر جامعه گسترش پیدا کرد و به جنبشی علیه سلطان عبدالحمید دوم تبدیل شد. ترکان جوان در سال ۱۹۰۶، جمعیت اتحاد و ترقی را به طور رسمی پایه گذاشتند و یکی از جریان های اصلی سیاسی و فرهنگی اواخر دورهٔ عثمانی به شمار می رفتند. از میان آن ها، سه پاشا (محمد طلعت پاشا، انور پاشا، احمد جمال پاشا)، از زمان کودتای ۱۹۱۳ تا پایان جنگ جهانی اول بر قلمروی عثمانی حکم راندند. دورهٔ فعالیت این جریان که گروه ها و جمعیت ها و سازمان های سیاسی چندی را در درون و بیرون ترکیه در بر می گرفت، به طور کلی به سه دوره تقسیم می شود: دورهٔ اول. در این دوره که با سال های پایانی عصر تنظیمات مقارن است، فضای باز حاصل از اصلاحات سبب شد تا گروهی از روشنفکران امپراتوری عثمانی تحت تأثیر روشنگری غربی به ترویج افکار آزادی خواهانه و اصلاح طلبانه در
مطبوعات بپردازند. این گروه، که «اتحادیهٔ وطن پرستان» یا «جمعیت اتفاق حمیّت» نامیده می شد، در ژوئن ۱۸۶۵ با شرکت شش جوان، از جمله نامق کمال (۱۸۴۰–۱۸۸۸) در استانبول تشکیل گردید. رشد و توسعهٔ سریع گروه و تمایل بعضی از دولتمردان، آن را در معرض فشار قرار داد و بعضی از رهبران آن چون نامق کمال و ضیاءبیک (ابوضیا توفیق) و علی سُعاوی به نواحی دوردست عثمانی تبعید شدند. آنان در ۱۸۶۷ به پاریس مهاجرت کردند. حضور و فعالیت های سیاسی آنان و همفکرانشان در اروپا اصطلاح "ژؤن ترک" (به زبان فرانسه یعنی "ترک های جوان") را پدیدآورد. مصطفی فاضل پاشا از وزرای دربار عثمانی، که خود از جانشینی برادرش اسماعیل پاشا، خدیو مصر، محروم شده و به دشمنی با سلطان و صدراعظم عثمانی برخاسته و به فرانسه گریخته بود، با انتشار نامهٔ سرگشاده ای به زبان فرانسوی خطاب به سلطان عبدالعزیز در روزنامهٔ لیبرته، ضمن انتقاد از نظام استبدادی و طرفداری از اصلاحات و دموکراسی، احتمالاً به تقلید از اصطلاحاتی چون ایتالیای جوان، فرانسهٔ جوان، آلمان جوان، هواداران و پشتیبانان خود در ترکیهٔ عثمانی را "ژؤن ترک" و خویشتن را نمایندهٔ ترکیه جوان معرفی کرد. این اصطلاح در مطبوعا
ت و تاریخ نگاری اروپا متداول، و با همان تلفظ (ژؤن ترکلر) یا ترجمهٔ آن (گنج ترک لر) وارد زبان ترکی شد. جمعیتی هم که در ۱۲۸۴/۱۸۶۷ با شرکت نامق کمال و چند تن از مهاجران مشروطه خواه به ریاست مصطفی فاضل پاشا تشکیل شد، تحت تأثیر همین عنوان خود را "ینی عثمانلی لار" (به ترکی یعنی نوعثمانیان، عثمانیان نو) نامیدند. آنان اصطلاح ژؤن ترک را نیز عیناً در سر لوحهٔ نشریات خود می آوردند. نوعثمانیان در اروپا با انتشار روزنامه هایی چون مخبر و حریت در لندن به ترویج افکار خود پرداختند. اصول عمومی و مشترک آنان عبارت بود از خواست «نظامات اساسیه» (قانون اساسی)، «نظام سربستانه» (دموکراسی) و «شورای امت» (مجلس ملی). البته میان آنان اختلافاتی نیز وجود داشت؛ مثلاً، در حالی که نامق کمال و ضیاءبیک مخالف جدایی امور دینی از امور دولتی بودند و از «اصول مشورت» براساس دین جانبداری می کردند، بعضی دیگر چون مصطفی فاضل پاشا و سعاوی نظری برخلاف آنان داشتند. دربارهٔ راه رسیدن به حکومت مشروطه هم بعضی به مبارزهٔ سیاسی و فکری اعتقاد داشتند، اما بعضی دیگر طرفدار شدت عمل و مبارزهٔ مسلحانه بودند. از آن جا که جنبش اعتراضی نوعثمانیان در اروپا به کمک های مالی