Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز سرم ۲–۱ روز بعد از بهبود مرحلهٔ حاد بیماری به حد طبیعی برمی گردد اما سطح آمیلاز ادرار ۷–۵ روز پس آغاز بیماری بالا باقی می ماند این امر به تشخیص پانکراتیت پس از بازگشت سطح سرمی آن به حالت طبیعی کمک می کند. آزمون آمیلاز ادرار هر دو آزمون های حساسی هستند اما برای اختلالات لوزالمعده اختصاصی نیستند، سایر بیماری های غیر لوزالمعده ای هم می توانند سطح آمیلاز را در سرم و ادرار بالا ببرند. برای مثال در التهاب حاد غدد بناگوشی مانند اوریون و نیز در آنفارکتوس کلیه، بارداری خارج رحمی، انسداد روده، ایسکمی مزانتر و اختلالات وخیم روده ای هم مقدار آمیلاز افزایش می یابد پس باید علاوه بر آن آزمون ها به علائم بیماری هم توجه ویژه داشت. در افراد مبتلا به موکوویسیدوز که یک بیماری مادرزادی لوزالمعده است سطوح آمیلاز سرم کاهش می یابد. افزایش آمیلاز خون به همراه کاهش یا نرمال بودن آمیلاز ادرار می تواند مطرح کننده اختلال در عملکرد کلیه یا حضور ماکروآمیلاز (آمیلاز باند شده به پروتئین های خون) در خون باشد که این وضعیت آخر مطرح کننده بیماری خاص نمی تواند باشد. در پانکراتیت حاد معمولاً افزایش آمیلاز همسو با افزایش آنزیم دیگری به نام لیپاز
است و اغلب در تشخیص این بیماری اندازه گیری هر دو آنزیم با یکدیگر درخواست می شود ولی در پانکراتیت مزمن که معمولاً به دلیل الکلیسم یا ناهنجاری های ژنتیکی مانند سیستیک فیبروزیس اتفاق می افتد میزان آمیلاز به صورت متوسط افزایش می یابد یا در موارد آسیب و از بین رفتن سلول های سازنده آمیلاز میزان این آنزیم کاهش می یابد. در اندازه گیری آمیلاز باید توجه داشت که داروهایی مانند آسپیرین، ضدبارداری های خوراکی، استروئیدها مانند کورتیکواستروئیدها، ایندومتاسین و همچنین داروهای ادرارآور باعث افزایش آمیلاز می شود. نقش مهارکننده های آمیلاز و کنترل قند خون و وزن. مهارکننده های آمیلاز یا Amylase Inhibitor دسته ای از مواد هستند که با مهار فعالیت آمیلاز از جذب کربوهیدرات های پیچیده مانند نشاسته در بدن جلوگیری می کنند. مکمل های حاوی مهارکنندهٔ آمیلاز با جلوگیری از تولید آمیلاز عملاً کربوهیدرات های پیچیده را بلوکه می کنند. این دسته از مواد به طور طبیعی در انواع بقولات، گندم و لوبیاها یافت می شوند. در سال های ابتدایی استفاده از این مکمل ها توفیق چندانی از مصرف آن ها حاصل نمی شد اما با پیشرفت روش های فرآوری و استخراج این دسته از مواد، ع
ملاً تأثیرگذاری آن ها نیز افزایش پیدا کرد.
طرح نگاری الکترونی (لیتوگرافی پرتو الکترونی) یا به اختصار لیتوگرافی، عمل اسکن یک پرتو متمرکز از الکترون ها برای ترسیم اشکال سفارشی روی سطحی پوشیده شده با یک فیلم حساس به الکترون به نام مقاومت است. پرتو الکترونی حلالیت مقاومت را تغییر می دهد و با غوطه ور کردن آن در یک حلال، امکان حذف انتخابی مناطق در معرض یا در غیر معرض مقاومت را فراهم می کند. هدف، مانند فتولیتوگرافی، ایجاد ساختارهای بسیار کوچک در مقاومت است که می تواند متعاقباً با حکاکی کردن به مواد زیرلایه منتقل شود. این روش در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی تقریباً هم زمان با طرح نگاری نوری ابداع شد. طرح نگار الکترونی از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) منشعب شده و بسیار شبیه آن است. این روش تنها با کشف پلیمر حساس به الکترون معروف به پلی متیل متاکریلات (PMMA)، امکان پذیر شد؛ تابش الکترون به پلی متیل متاکریلات، همانند تابش نور به پلیمر واسط در طرح نگار نوری است. ساخت طرح نانومتری بواسطه طرح نگاری الکترونی بسیار زودتر از طرح نگاری نوری انجام شد. از آنجا که پرتو الکترونی بسیار باریک فراهم گشت، طرح نگاری الکترونی با پلی متیل متاکریلات بسیار زود توانست وضوح تصویر بسیار بال
اتری از آنچه که در آن زمان برای طرح نگاری نوری یک رؤیا بود دست یابد. در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی، طرح نگاری الکترونی توانست طرح های ۶۰ نانومتری ایجاد کند. مزیت اصلی لیتوگرافی پرتو الکترونی این است که می تواند الگوهای سفارشی با وضوح زیر 10 نانومتر ترسیم کند. این نوع لیتوگرافی بدون ماسک دارای وضوح بالا اما توان عملیاتی کم است و استفاده از آن را به ساخت ماسک نوری، تولید کم حجم دستگاه های نیمه هادی و تحقیق و توسعه محدود می کند. سیستم ها. سیستم های لیتوگرافی پرتو الکترونی مورد استفاده در کاربردهای تجاری، سیستم های نوشتن پرتو الکترونیکی اختصاصی هستند که بسیار گران هستند. برای کاربردهای تحقیقاتی، تبدیل میکروسکوپ الکترونی به یک سیستم لیتوگرافی پرتوی الکترونی با استفاده از لوازم جانبی نسبتاً کم هزینه بسیار رایج است. چنین سیستم های تبدیل شده ای حداقل از سال 1990 پهنای خط 20 نانومتر تولید کرده اند، در حالی که سیستم های اختصاصی فعلی پهنای خطی در حدود 10 نانومتر یا کمتر تولید کرده اند. سیستم های لیتوگرافی پرتو الکترونی را می توان بر اساس شکل پرتو و استراتژی انحراف پرتو طبقه بندی کرد. سیستم های قدیمی تر از پرتوهای گاوسی شکل ا
ستفاده می کردند که این پرتوها را به صورت شطرنجی اسکن می کردند. سیستم های جدیدتر از پرتوهای شکلی استفاده می کنند که می توانند به موقعیت های مختلف در زمینه نوشتن منحرف شوند. منابع الکترونی. سیستم های با وضوح پایین تر می توانند از منابع ترمیونی (کاتد) استفاده کنند که معمولاً از هگزابورید لانتانیم تشکیل می شوند. با این حال، سیستم هایی با وضوح بالاتر نیاز به استفاده از منابع انتشار الکترون میدانی، مانند W/ZrO2 گرم شده برای پخش انرژی کمتر و روشنایی بیشتر دارند. منابع انتشار میدان حرارتی بر منابع انتشار سرد ترجیح داده می شوند، زیرا علی رغم اندازه پرتو کمی بزرگ تر، پایداری بهتری نسبت به زمان های نوشتن معمولی چند ساعته ارائه می دهند. لنزها. هر دو لنز الکترواستاتیک و مغناطیسی ممکن است استفاده شود. با این حال، لنزهای الکترواستاتیک دارای انحرافات بیشتری هستند و بنابراین برای فوکوس خوب استفاده نمی شوند. در حال حاضر هیچ مکانیزمی برای ساخت عدسی های پرتو الکترونی آکروماتیک وجود ندارد، بنابراین پراکندگی بسیار باریک انرژی پرتو الکترونی برای فوکوس بهتر مورد نیاز است. دوخت و تراز. به طور معمول، برای انحرافات پرتو بسیار کوچک، از
عدسی انحراف الکترواستاتیک استفاده می شود. انحراف پرتوهای بزرگتر نیاز به اسکن الکترومغناطیسی دارد. به دلیل عدم دقت و به دلیل تعداد محدود پله ها در شبکه نوردهی، میدان نوشتن در حد 100 میکرومتر - 1 میلی متر است. الگوهای بزرگتر به حرکات صحنه نیاز دارند. یک مرحله دقیق برای دوخت (کاشی کاری فیلدهای نوشتاری دقیقاً روی هم) و پوشش الگو (تراز کردن یک الگو با الگوی ساخته شده قبلی) بسیار مهم است. زمان نوشتن پرتو الکترونی. حداقل زمان برای قرار گرفتن در معرض یک منطقه معین برای یک دوز مشخص با فرمول زیر داده می شود: formula_1 که در آن T زمان نوردهی جسم است (می توان آن را به زمان نوردهی/اندازه مرحله تقسیم کرد)، I جریان پرتو، D دز و A ناحیه ای است که در معرض دید قرار می گیرد. برای مثال، با فرض مساحت نوردهی 1 سانتی متر مربع، دوز 10-3 کولن بر سانتی متر مربع، و جریان پرتو 10-9 آمپر، حداقل زمان نوشتن حاصل 106 ثانیه (حدود 12 روز) خواهد بود. این حداقل زمان نوشتن شامل زمان برای حرکت به جلو و عقب و همچنین زمان خالی شدن پرتو (مسدود شدن از ویفر در هنگام انحراف)، و همچنین زمان برای سایر اصلاحات و تنظیمات پرتوی احتمالی در وسط نمی شود. از نو
شتن برای پوشاندن سطح 700 سانتی متر مربع یک ویفر سیلیکونی 300 میلی متری، حداقل زمان نوشتن به 7*108 ثانیه یعنی حدود 22 سال افزایش می یابد. این ضریب حدود 10 میلیون بار کندتر از ابزارهای لیتوگرافی نوری فعلی است. واضح است که توان عملیاتی یک محدودیت جدی برای لیتوگرافی پرتو الکترونی، به ویژه در هنگام نوشتن الگوهای متراکم در یک منطقه بزرگ است. لیتوگرافی پرتو الکترونیکی به دلیل توان عملیاتی محدود آن برای تولید با حجم بالا مناسب نیست. میدان کوچک تر نوشتن پرتو الکترونی باعث ایجاد الگوی بسیار کند در مقایسه با فوتولیتوگرافی (استاندارد فعلی) می شود، زیرا میدان های نوردهی بیشتری باید اسکن شوند تا ناحیه الگوی نهایی را تشکیل دهند. میدان پرتو الکترونی به اندازه ای کوچک است که برای الگوبرداری از ناحیه 26 میلی متر در 33 میلی متر به یک حرکت مرحله ای یا مارپیچ نیاز است، در حالی که در اسکنر فوتولیتوگرافی فقط یک حرکت یک بعدی از یک میدان شکافی 26 میلی متر در 2 میلی متر ضروری است. در حال حاضر یک ابزار لیتوگرافی بدون ماسک نوری بسیار سریعتر از ابزار پرتو الکترونی است که با وضوح یکسان برای الگوبرداری ماسک عکس استفاده می شود. نویز شات. هم
انطور که اندازه ویژگی ها کوچک می شود، تعداد الکترون های برخوردی در دوز ثابت نیز کوچک می شود. به محض اینکه این عدد به 10000 ~ می رسد، اثرات نویز شات غالب می شوند، که منجر به تغییر دوز طبیعی قابل توجهی در یک جمعیت بزرگ ویژگی می شود. با هر گره فرآیند متوالی، با نصف شدن ناحیه ویژگی، حداقل دوز باید دو برابر شود تا سطح نویز یکسان حفظ شود. در نتیجه، توان عملیاتی ابزار با هر گره فرآیند متوالی نصف می شود. صدای شات حتی برای ساخت ماسک نیز یک نکته قابل توجه است. به عنوان مثال، یک ماسک تجاری مقاوم در برابر پرتو الکترونیکی مانند FEP-171 از دوزهای کمتر از 10 μC/cm2 استفاده می کند، در حالی که این امر منجر به نویز قابل توجه شلیک برای یک بعد بحرانی هدف (CD) حتی به ترتیب از ~ 200 نانومتر روی ماسک. تنوع CD می تواند در حدود 15 تا 20 درصد برای ویژگی های زیر 20 نانومتر باشد. نقص در لیتوگرافی پرتو الکترونی. علیرغم وضوح بالای لیتوگرافی پرتو الکترونی، ایجاد نقص در لیتوگرافی پرتو الکترونی اغلب توسط کاربران در نظر گرفته نمی شود. نقص ها را می توان به دو دسته تقسیم کرد: نقص های مربوط به داده ها و نقص های فیزیکی. نقص های مربوط به داده ها ر
ا می توان بیشتر به دو زیر گروه طبقه بندی کرد. خطاهای خالی شدن یا انحراف زمانی اتفاق می افتد که پرتو الکترونی به درستی منحرف نشود، در حالی که خطاهای شکل دهی در سیستم های پرتو متغیر زمانی رخ می دهد که شکل نامناسبی بر روی نمونه پخش شود. این خطاها می توانند از سخت افزار کنترل نوری الکترون یا داده های ورودی که از نوار خارج شده اند، نشات بگیرند. همانطور که انتظار می رود، فایل های داده بزرگتر در معرض نقص های مربوط به داده ها هستند. نقص های فیزیکی متنوع تر هستند و می توانند شامل شارژ نمونه (منفی یا مثبت)، خطاهای محاسباتی پس پراکندگی، خطاهای دوز، مه آلودگی (انعکاس دوربرد الکترون های پراکنده شده)، خروج گاز، آلودگی، رانش پرتو و ذرات باشد. از آنجایی که زمان نوشتن برای لیتوگرافی پرتو الکترونی می تواند به راحتی از یک روز تجاوز کند، احتمال بروز نقص های "تصادفی" بیشتر است. در اینجا دوباره، فایل های داده بزرگتر می توانند فرصت های بیشتری برای نقص ایجاد کنند. نقص های ماسک نوری عمدتاً در طول لیتوگرافی پرتو الکترونی مورد استفاده برای تعریف الگو منشأ می گیرند. رسوب انرژی الکترون در ماده. الکترون های اولیه در پرتو فرودی با ورود به
یک ماده از طریق پراکندگی غیر کشسان یا برخورد با الکترون های دیگر انرژی خود را از دست می دهند. در چنین برخوردی، انتقال تکانه از الکترون فرودی به یک الکترون اتمی را می توان به صورت زیر بیان کرد: formula_2 جایی که b فاصله نزدیک ترین فاصله بین الکترون ها و v سرعت الکترون فرودی است. انرژی منتقل شده توسط برخورد به صورت زیر داده می شود: formula_3 که در آن m جرم الکترون و E انرژی الکترون فرودی است که توسط: formula_4 به دست می آید. با ادغام تمام مقادیر T بین کمترین انرژی اتصال، E0 و انرژی فرودی، به این نتیجه می رسیم که سطح مقطع کل برای برخورد با انرژی فرودی E نسبت معکوس دارد. به طور کلی، E » E0، بنابراین نتیجه اساساً با انرژی اتصال نسبت معکوس دارد. با استفاده از رویکرد یکپارچه سازی مشابه، اما در محدوده 2E0 تا E، با مقایسه مقاطع عرضی به دست می آید که نیمی از برخوردهای غیر کشسان الکترون های فرودی، الکترون هایی با انرژی جنبشی بیشتر از E0 تولید می کنند. این الکترون های ثانویه قادر به شکستن پیوندها (با انرژی اتصال E0) در فاصله ای دور از برخورد اصلی هستند. علاوه بر این، آنها می توانند الکترون های اضافی با انرژی کمتر تولید ک
نند که در نتیجه یک آبشار الکترون ایجاد می شود. از این رو، تشخیص سهم قابل توجه الکترون های ثانویه در گسترش رسوب انرژی مهم است. به طور کلی، برای یک مولکول AB: e− + AB → AB− → A + B− این واکنش، همچنین به عنوان "اتصال الکترون" یا "اتصال الکترون تجزیه ای" شناخته می شود، به احتمال زیاد پس از اینکه الکترون اساساً تا حد توقف کند شد، رخ می دهد، زیرا گرفتن آن در آن نقطه آسان تر است. سطح مقطع اتصال الکترون با انرژی الکترون در انرژی های بالا نسبت معکوس دارد، اما در انرژی صفر به حداکثر مقدار محدود نزدیک می شود. از سوی دیگر، از قبل مشخص شده است که میانگین مسیر آزاد در کمترین انرژی ها (کم تا چند eV یا کمتر، در جایی که وابستگی تجزیه ای قابل توجه است) به خوبی بیش از 10 نانومتر است، در نتیجه توانایی به طور مداوم در دستیابی به وضوح در این مقیاس محدود می شود. شارژ شدن. از آنجایی که الکترون ها ذرات باردار هستند، تمایل دارند لایه را به صورت منفی باردار کنند، مگر اینکه بتوانند به سرعت به مسیری به زمین دسترسی پیدا کنند. برای برخورد پرتوی پرانرژی روی یک ویفر سیلیکونی، تقریباً تمام الکترون ها در ویفر متوقف می شوند و می توانند مسیری را
به سمت زمین دنبال کنند. با این حال، برای یک بستر کوارتز مانند یک ماسک نوری، الکترون های تعبیه شده زمان بیشتری طول می کشد تا به زمین حرکت کنند. اغلب بار منفی به دست آمده توسط یک بستر به دلیل انتشار الکترون ثانویه در خلاء می تواند با بار مثبت روی سطح جبران یا حتی از آن بیشتر شود. وجود یک لایه نازک رسانا در بالا یا زیر مقاومت عموماً برای پرتوهای الکترونی با انرژی بالا (50 کیلو ولت یا بیشتر) کاربرد محدودی دارد، زیرا اکثر الکترون ها از لایه به زیرلایه عبور می کنند. لایه اتلاف بار معمولاً فقط در اطراف یا کمتر از 10 کو مفید است، زیرا مقاومت نازک تر است و بیشتر الکترون ها یا در مقاومت متوقف می شوند یا نزدیک به لایه رسانا هستند. با این حال، به دلیل مقاومت بالای ورق آنها، استفاده محدودی دارند که می تواند منجر به اتصال زمین ناکارآمد شود. گستره الکترون های ثانویه کم انرژی (بزرگ ترین جزء جمعیت الکترون آزاد در سیستم زیرلایه مقاوم) که می توانند در بارگیری نقش داشته باشند، عدد ثابتی نیست، اما می تواند از 0 تا 50 نانومتر متغیر باشد (به بخش مرزهای جدید مراجعه کنید. و لیتوگرافی فرابنفش شدید). از این رو، شارژ زیرلایه مقاوم قابل
تکرار نیست و جبران مداوم آن دشوار است. بار منفی پرتو الکترونی را از ناحیه باردار منحرف می کند در حالی که بار مثبت پرتو الکترونی را به سمت ناحیه باردار منحرف می کند.
در آواشناسی به فاصلهٔ زمانی میان رهش گرفت و آغاز لرزش تارآواها در همخوان های انفجاری، زمان آغاز واک گفته می شود. زمان آغاز واک سرنخی جهت افتراق همخوان های بندشی واکدار و بی واک بوده و می تواند برای توصیف یا طبقه بندی طیفی از اختلالات رشدی، عصبی- حرکتی یا زبانی کاربرد داشته باشد. در زبان های مختلف می توان پیوستاری از زمان های آغاز واک را رسم کرد. مفهوم. بی واکی و واک داری به حالت ارتعاش تارآواها در اطراف چاکنای به هنگام تولید آوا اشاره می کند. دمیدگی و نادمیدگی هم به وجود یا عدم وجود دوره بی واکی، تاخیر و وقفه پیش از رهایی و آزادی هوا در اندام تولیدگر مربوط می گردد که دمیدگی نامیده می شود. ارتباط مابین یا نسبت بین زمان آغاز ارتعاش تارآواها و رهایی از انسداد و بی واکی نشان دهنده زمان آغاز واک می باشد. برای مثال، در انفجاری های واک دار، تارآواها در مدت تولید آوا در حالت ارتعاش هستند. یعنی دوره بی واکی اصلاً در هنگام ارتعاش تارهای صوتی وجود ندارد. ولی در هنگام تولید انفجاری های نادمیده، تاخیری در انسداد و پیش از شروع دوره واکدار به وجود می آید. زمان تاخیر در دمیدگی دمیده های بی واک مانند p به نسبت ارتعاش به مدت ب
یشتری می باشد.
پرستودریایی تُک زرد گونه ای از کاکاییان و راستهٔ سلیم سانان است. این پرنده با نام پرستودریایی بدصدا و پرستوی دریایی ساندویچ نیز شناخته می شود. این پرنده جثه ای متوسط و بال و بدن خاکستری بسیار روشن و بال های باریک و بلند و منقار سیاه و باریک و طویل دارد که نوکِ آن زرد است. تغذیه این پرنده بیشتر از طریق شیرجه های ماهیگیری در محیط های دریایی است. پیشکش کردن غذا توسط پرستوی دریایی نوک زرد نر به جنس ماده این پرنده، جزئی از نمایش خواستاری و عشق بازی او است. زیستگاه. می توان گفت پرستوی دریایی تک زرد اغلب همواره در دریا به سر می برد و در گروه های بزرگ در کرانه های شنی، ماسه ای، و جزایر سنگی آشیانه می سازد. در ایران، این پرنده در زمستان به فراوانی در کرانه های جنوبی و در تابستان به صورت مهاجر گذرا و تولید مثل کننده در کرانه های شرقی دریای خزر زندگی می کند.
در سامانه های زیرساخت کلید عمومی (PKI) یک درخواست امضای گواهی نامه (CSR یا درخواست گواهی) پیامی است که درخواست دهنده برای مرجع صدور گواهی (CA) برای صدور گواهی هویت دیجیتال (SSL) می فرستد. فرایند ایجاد CSR. پیش از نام نویسی/صدور مجدد/تجدید یک گواهی SSL، درخواست دهنده باید یک جفت کلید شامل یک کلید عمومی و یک کلید خصوصی از سرور وب خود ایجاد کند. کلید خصوصی محرمانه می ماند و تنها درخواست دهنده از محتوای آن اطلاع دارد. کلید عمومی در قالب CSR که علاوه بر آن حاوی اطلاعات هویتی درخواست دهنده برای مرجع صدور گواهی SSL ارسال می گردد. ایجاد CSR بدون ایجاد کلید خصوصی ممکن نیست و به طور مشابه کلید خصوصی را نیز نمی توان بدون ایجاد CSR ایجاد کرد. معمولاً کلیدهای عمومی و خصوصی هم زمان و به صورت یک جفت کلید در سرور وب ایجاد می شوند.
کُنده بخشی از تنه درخت است که پس از بریده شدن اصل تنه درخت بر روی زمین باقی می ماند و ریشه ها به آن وصل است. در بیشتر کنده ها حلقه هایی مربوط به دوره های رشد درخت دیده می شود که مطالعه آن ها شاخه ای علمی به نام تاریخ شماری درختی را تشکیل می دهد. در اصطلاح جنگلداری، آنچه پس از قطع درخت از رویش جوانه های موجود در کُنده به وجود می آید «جَست» نام دارد. جست ها به صورت پاجوش یا ریشه جوش می رویند. بدین منوال، جنگلی که اکثر درختان آن از جوانه های روییده از کُنده تشکیل شده باشد جنگل کُنده زاد نامیده می شود. جنگلی متشکل از درختانی با دو منشأ دانه ای و جَستی که سرانجام به جنگل دواُشکوبه تبدیل شود «جنگل دانه و کُنده زاد» نامیده می شود.
حسابداری مدیریت یا حسابداری مدیریتی بر استفاده از اطلاعات حسابداری برای مدیران در سازمان ها، جهت مهیا کردن آن ها برای تصمیم سازی کسب و کار آگاهانه تأکید دارد که به آن ها اجازه می دهد تا کارکردهای کنترل و مدیریت شان را بهتر تجهیز نمایند. خصوصیات اطلاعات حسابداری مدیریتی. در مقابل اطلاعات حسابداری مالی، اطلاعات حسابداری مدیریتی این خصوصیات را دارند: تعریف. به گفته انجمن حسابداران خبره مدیریت (سی آی ام ای)، ""حسابداری مدیریت فرایند تعریف، اندازه گیری، تجمیع، تجزیه و تحلیل، مهیاسازی، تفسیر و تبادل اطلاعات مورد استفاده مدیریت جهت برنامه ریزی، ارزیابی و کنترل یک واحد تجاری و جهت اطمینان از استفاده مناسب و پاسخگویی به منابع شان می باشد. حسابداری مدیریت همچنین تهیه گزارشهای مالی را نیز برای گروه های غیرمدیریتی مانند ذینفعان، بستانکاران، سازمان های قانون گذار و مراجع مالیاتی را شامل می شود. مؤسسه حسابداران رسمی آمریکا (ای آی سی پی ای) بیان داشته است که حسابداری مدیریت در عمل به گسترش در سه حوزه زیر می انجامد: مؤسسه حسابداری خبره مدیریت (آی سی ام ای)، بیان می دارد "یک حسابدار مدیریت دانش و مهارت حرفه ای خود را در تهیه
و ارائه اطلاعات مالی و سایر تصمیم ها به روشی به کار می گیرد که برای مدیریت در تدوین سیاست ها و در برنامه ریزی و کنترل عملیات مورد تعهدش یاری رسان باشد". بنابراین به حسابداران مدیریت در بین حسابداران به عنوان "ارزش آفرینان" نگاه می شود. آن ها بیشتر علاقه دارند به جلو نگاه کنند و تصمیماتی بگیرند که آینده سازمان را تحت تأثیر قرار خواهد داد، تا به ثبت تاریخی و رعایت (حفظ امتیاز) جنبه های حرفه ای؛ بنابراین دانش و تجربه حسابداری مدیریت می تواند از زمینه ها و کارکردهای درون یک سازمان به دست بیاید، مانند مدیریت اطلاعات، خزانه داری، حسابرسی کارایی، بازاریابی، ارزشیابی، قیمت گذاری، تدارکات و غیره. شیوه های سنتی در مقابل نوآورانه. در حوزه حسابداری مدیریت اغلب تعداد نامحدودی از ابزار، روش ها، فنون و روال های شناور در اطراف وجود دارد. تمایز بین شیوه های سنتی و نوآورانه را شاید بتوان با جدول زمانی تصویری روش های بهایابی مدیریتی ارائه شده در همرایزنی سالیانه ۲۰۱۱ مؤسسه حسابداران مدیریت به بهترین نحو نشان داده شود. بهایابی استاندارد سنتی (تی اس سی)، که در حسابداری بهای قدیمی دهه ۱۹۲۰ استفاده می شده، امروزه نیز روش اصلی در حس
ابداری مدیریت محسوب می شود چون برای گزارشگری صورتهای مالی برای ارزشیابی اقلام ردیف های صورت سود و زیان و ترازنامه از قبیل بهای کالای فروخته شده (سی اوجی اس) و ارزشیابی موجودی کالا بکار می رود. بهایابی استاندارد سنتی باید با اصول پذیرفته شده عمومی حسابداری (گپ آمریکا) منطبق باشد و به جای ارائه راهکارهایی برای حسابداران مدیریت خود را بیشتر با الزامات حسابداری مالی تطابق دهد. روش های سنتی خود را به تعریف رفتار هزینه فقط در شرایط وجود حجم تولید یا فروش محدود می کنند. در اواخر دهه ۱۹۸۰، شاغلین و اساتید حسابداری به شدت مورد انتقاد بودند که شیوه های حسابداری مدیریت (و، حتی بیشتر از آن، برنامه درسی تدریسی به دانشجویان حسابداری) با وجود تغییرات بنیادی در محیط کسب و کار، آخرین بار کمی بیش از ۶۰ سال گذشته تغییر کرده اند. در سال ۱۹۹۳، بیانیه شماره 4 هیئت تغییر آموزش حسابداری، اعضای هیئت علمی را به پایین آمدنشان از برج عاج خود فرا خواند و توصیه کرد دانش شان را در مورد شیوه واقعی حسابداری در محل کار گسترش دهند. موسسه های حرفه ای حسابداری، که شاید ترس از این داشتند که وجود حسابداران مدیریت به طور فزاینده ای در سازمان های کس
ب و کار بیهوده به نظر برسد، و متعاقباً منابع قابل توجهی را برای توسعه مهارت های خالقانه تر برای حسابداران مدیریت اختصاص دادند. تحلیل واریانس یا وردایی، یک رویکرد نظام مند برای مقایسه هزینه های واقعی و بودجه شده مواد مستقیم و دستمزد استفاده شده در طول یک دوره تولید است. در حالیکه برخی از اشکال تحلیل وردایی هنوز توسط بسیاری از شرکت های تولیدی استفاده می شود، در حال حاضر گرایش به استفاده از آن به صورت ترکیبی با فنون نوآورانه ای مانند تحلیل بهای چرخه عمر و "بهایابی مبتنی بر فعالیت" متمایل شده، که با جنبه های خاص مورد. انتظار محیط کسب و کار تجاری نوین طراحی می شود از آنجا که تغییرات کوچک برای طراحی محصول می تواند منجر به صرفه جویی قابل توجهی در بهای تولید محصولات شود،" بهایابی چرخه عمر" به رسمیت می شناسد که توانایی مدیران جهت اثرگذاری بر بهای تولید یک محصول زمانی در بیشترین حد خود قرار دارد که این محصول هنوز در مرحله تولید چرخه عمر خود قرار دارد (به عنوان مثال، پیش از اینکه طراحی نهایی شود و تولید شروع شود). بهایابی مبتنی بر فعالیت (ای بی سی) به رسمیت می شناسد که، در کارخانه های مدرن، بسیاری از هزینه های تولید با
میزان 'فعالیت' تعیین می شود (به عنوان مثال، تعداد انجام تولید در هر ماه، و میزان زمان غیرفعال تجهیزات تولید) و بنابراین کلید کنترل مؤثر بها بهینه سازی بهره وری این فعالیت ها می باشد. بهایابی چرخه عمر و بهایابی مبتنی بر فعالیت هر دو تصدیق می کنند که، در یک کارخانه مدرن نمونه، اجتناب از رویدادهای مخل (مانند خرابی ماشین آلات و شکست های کنترل کیفیت) از اهمیت به مراتب بیشتری از (برای مثال) کاهش هزینه های. مواد اولیه برخوردار است همچنین بهایابی مبتنی بر فعالیت در زمان ارائه یک خدمت یا تولید یک جزء محصول از اهمیت دستمزد مستقیم به عنوان عامل هزینه ک استه و به جای فعالیت ها بر عوامل هزینه زا متمرکز می شود. دیگر روشی که می توان به آن برای ایالات متحده به عنوان یک نوآوری نگاه کرد روش آلمانی گنزپلن کاستن ریچنانگ (جی پی کا) است. هرچند از اجرای آن در اروپا بیش از ۵۰ سال می گذرد، ولی نه به جی پی کا و نه به درمان مناسب 'ظرفیت بلااستفاده' گسترده در ایالات متحده عمل نشده؛ بنابراین جیپیکا و مفهوم ظرفیت استفاده نشده به آرامی در حال به رسمیت شناخته شدن در آمریکا بوده، و "می تواند به راحتی توسط استانداردهای ابالات متحده 'پیشرفته'
محسوب شود". امروزه یکی از شیوه های خلاقانه تر در دسترس، حسابداری مصرف منابع (آرسی ای) است. آرسی ای توسط اتحادیه بین المللی حسابداران (آیفک) به عنوان یک "رویکرد پیچیده در سطوح بالاتر از زنجیره فنون بهایابی " به رسمیت شناخته شده است چون توانایی استخراج هزینه ها را به صورت مستقیم از داده های منابع عملیاتی یا قرنطینه و اندازه گیری هزینه های ظرفیت استفاده نشده فراهم می کند. آرسی ای با در نظر گرفتن ""بهترین ویژگی های رویکرد حسابداری مدیریت گنزپلن کاستن ریچنانگ (جی پی کا) و ترکیب آن با کاربرد عوامل هزینه مبتنی بر فعالیت در هنگام نیاز، مانند آنهایی که در بهایابی مبتنی بر فعالیت استفاده شده، حاصل می شود. با رویکرد آرسی ای، منابع و هزینه های آن ها به عنوان "مبنایی برای تقویت مدل سازی بها و پشتیبانی از تصمیم گیری مدیریتی در نظر گرفته می شود، به این دلیل که هزینه ها و درآمدهای یک سازمان همه تابعی از منابع و ظرفیتهای منحصربه فردی است که آن ها را تولید می کند"". نقش درون شرکتی. امروزه همگام با سایر نقش ها در شرکت، حسابداران مدیریت یک ارتباط گزارشگری دوگانه دارند. به عنوان یک شریک تجاری راهبردی و ارائه دهنده اطلاعات مالی و
عملیاتی مبنای تصمیم گیری، حسابداران مدیریت مسئول مدیریت گروه کسب و کار و در عین حال مکلف به گزارشگری ارتباط ها و مسئولیت ها به سازمان مالی شرکت نیز هستند. از فعالیت های ارائه شده توسط حسابداران مدیریت، پیش بینی و برنامه ریزی، انجام تحلیل های وردایی، و بررسی و نظارت بر هزینه های ذاتی در کسب و کار فعالیت هایی هستند که پاسخگویی دوگانه را برای هر دوی گروه مالی و تیم کسب و کار ایجاب می کند. نمونه هایی از وظایفی که در آن ها پاسخگویی به تیم کسب و کار می تواند بیشتر از بخش مالی شرکت تداعی داشته باشد، توسعه و تدوین بها یابی جدید محصول، تحقیق در عملیات، سنجه ای محرک کسب و کار، ارزیابی متوازن مدیریت فروش، و تجزیه و تحلیل سودآوری مشتری هستند. در مقابل، تهیه گزارش های مالی خاص، انطباق داده های مالی با سامانه های منبع، و گزارشگری ریسک و مقررات از آنجا که با جمع آوری برخی اطلاعات مالی از همه بخش های شرکت حاصل می شوند، بیشتر برای گروه مالی شرکت کاربرد دارند. در شرکت هایی که بیشتر سودشان را از اطلاعات اقتصادی حاصل می کنند، مانند بانک ها، صنعت چاپ و نشر، شرکت های مخابراتی و پیمانکاران دفاعی، هزینه های آی تی منبع قابل توجهی از
مخارج غیرقابل کنترل هستند، که از حیث مقدار اغلب بزرگ ترین هزینه شرکت پس از مجموع هزینه های جبران کار و هزینه های مربوط به تملک دارایی هستند. یک کارکرد حسابداری مدیریت در چنین سازمان هایی همکاری نزدیک با بخش آی تی برای ارائه شفاف هزینه فناوری اطلاعات است. با توجه به موارد فوق، یک نمای گسترده از پیشرفت مسیر شغلی حسابداری و مالی این است که حسابداری مالی سکوی پرتابی برای حسابداری مدیریت است. مطابق با مفهوم ایجاد ارزش، حسابداران مدیریت به تحریک موفقیت کسب و کار کمک می کنند در حالی که حسابداری مالی بیشتر یک مجاهدت رعایتی و تاریخی است. دیدگاه جایگزین. یک دیدگاه جایگزین نسبت به حسابداری مدیریت که بسیار به ندرت مطرح می شود این است که خنثی است یا دارای اثر خوش خیم در سازمان نیست، بلکه سازوکاری برای کنترل مدیریت از طریق نظارت است. این دیدگاه موقعیت حسابداری مدیریت را به خصوص در چارچوب نظریه کنترل مدیریت نشان می دهد. به بیان دیگر، اطلاعات حسابداری مدیریت ساز و کاری هستند که می تواند توسط مدیران به عنوان وسیله ای برای بازنگری کلی در ساختار داخلی سازمان جهت تسهیل در کارکردهای کنترلی شان درون یک سازمان مورد استفاده قرار گیر