Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارهٔ نظریهٔ علمی موسیقی ایرانی است.&lt;ref name="پک/بن|باشگاه|ک=صفی الدین ارموی"&gt;&lt;/ref&gt; این رساله همچنین سندی است بر به کار گرفتن سیم پنجم در ساز عود در زمان ارموی که در زمان ابن سینا رایج نبود. دیگر جنبه های نوین رسالهٔ "الأدوار" عبارتند از استفاده از الفبای ابجد برای توصیف دقیق فواصل هفده گانه در گام موسیقی ایرانی-اسلامی، توضیح دقیق دوازده مقام موسیقی و توصیف دقیق وزن در موسیقی رایج آن زمان. این رساله در ۱۵ فصل نگارش شده و بسیار موجز است. عبدالقادر مراغی در آثارش به «شارحان ادوار» اشاره می کند که نشان می دهد این اثر بلافاصله پس از نگارشش مورد توجه بسیار بوده و توسط موسیقی دانان بعدی مورد شرح و توضیح بوده است. از جمله ترجمه ها و شرح های قدیمی که به فارسی بر این اثر نوشته شده می توان به شرح شهاب الدین صیرفی، ترجمه و شرح و تفسیر ابواسحاق اینجو، شرح نصرالله قاینی، شرح عبدالقادر مراغه ای به فارسی (به نام «زبدة الأدوار») که بعداً در تکمیل مطالب آن کتابی به نام «زواید الفواید» نیز نگاشت، شرح لطف الله سمرقندی و ترجمهٔ فارسی توسط شخصی به نام محمد اسماعیل اهل اصفهان که به دستور میرزا آقاخان نوری انجام شده اش
اره کرد. "الرساله الشرفیه". دومین کتاب مشهور صفی الدین، "رسالهٔ شرفیه" است. او این کتاب را حدود سال ۶۶۵ قمری (معادل ۱۲۶۷ میلادی) نوشت و به شاگردش شرف الدین هارون جوینی اهدا کرد. صفی الدین از طریق خاندان جوینی با نصیرالدین طوسی آشنایی داشت و احتمال می رود که طوسی علاقهٔ او را به علوم یونانی برانگیخته باشد؛ چنان که در "الأدوار" صفی الدین تحت تأثیر علم موسیقی یونانی نبود، اما در رسالهٔ شرفیه این تأثیر وجود دارد. این احتمال هم وجود دارد که صفی الدین کتاب دومش را تحت تأثیر آثار فارابی (به خصوص "موسیقی کبیر") نوشته باشد. "رسالهٔ شرفیه" از "الأدوار" مفصل تر و متشکل از پنج مقاله است. از جمله کسانی که این رساله را ترجمه کرده یا شرح داده اند می توان به کارا دو وو اشاره کرد که این رساله را به طور خلاصه به زبان فرانسوی ترجمه کرد. همچنین رودولف درلانژه که در سال ۱۹۳۷ ترجمهٔ کاملی از آن را به فرانسوی به چاپ رساند و قطب الدین شیرازی رسالهٔ "درة التاج لغرة الدباج" را عملاً در شرح "رسالهٔ شرفیه" نگاشته است. یکی از ویژگی های "رسالهٔ شرفیه" استفادهٔ همزمان از «افاعیل» و «اتانین» برای ساختار ضرب آهنگ قطعات موسیقی است. در آثار پی
ش از آن، نظیر آثار فارابی، فقط از اتانین برای توصیف ضرب موسیقی استفاده و از افاعیل تنها برای عروض (وزن شعر) استفاده می شد. سایر آثار مکتوب. سایر رساله های ارموی که در منابع مختلف ذکر شده اند عبارتند از: برخی مورد اول را دو کتاب مجزا دانسته اند؛ یکی با نام "الکافی من الشافی" (که نسخه ای از آن در کتابخانهٔ عمومی دمشق است) و دیگری "با نام العروض و القوافی و البدیع" که هنری جورج فارمر به وجود نسخه ای از آن در کتابخانه بادلین اشاره کرده است. همچنین بنا بر یک روایت، شکرالله احمد اوغلی رسالهٔ "ایقاع" ارموی را که به زبان فارسی نوشته بود، بعداً، در اوایل قرن نهم قمری به زبان ترکی ترجمه کرد و در یکی از کتاب های خودش به صورت یک فصل مجزا قرار داد. اما رئوف یکتا بی این فصل کتاب را حاصل تحقیقات خود احمد اوغلی دانسته است و محمدتقی دانش پژوه نیز آن را متأثر از رسالهٔ "بهجت الروح" (که احتمالاً در حدود دوران صفویه نگارش شده) می داند. از رسالهٔ "فائدة فی العلم الموسیقی" نسخه ای در کتابخانهٔ اهمالیگه هرزوگلیکه در شهر گوتای آلمان به شمارهٔ ۱۳۵۰ وجود دارد. به جز این رساله ها، محمدتقی دانش پژوه چند رسالهٔ دیگر هم به ارموی منصوب کرد
ه که البته مورد اتفاق نظر اکثر محققان نیست: '، ' و "". آثار موسیقی. آثار موسیقیِ بر جا مانده از صفی الدین به سه دسته تقسیم می شوند: صوت، قول و نوبه. صوت ها (که دو نمونهٔ از آن ها در پایان رسالهٔ "الأدوار" آمده است) قطعه هایی کوتاهند. قول ها، قطعات مفصل تری اند. قطب الدین شیرازی در "درة التاج" یک نمونه از قول های منسوب به صفی الدین را آورده است. هر قول شامل چند بخش به نام «نوبه» می شود. اجرای نوبه در زمان صفی الدین بسیار طرفدار داشته است. بنا به یک روایت، صفی الدین بیش از ۱۳۰ نوبه ساخته بود که برخی از این نوبه ها را بعداً کُتَیله (موسیقی دان معروف حوالی ۷۳۰ قمری) در ماردین و قاهره اجرا کرد. متن ترانهٔ برخی از آثار موسیقی صفی الدین توسط ابن فضل الله عمری نقل شده اند و به مقامی که هر قطعه در آن اجرا می شده نیز اشاره شده است. نقد. اگر چه صفی الدین در دوره ای می زیست که زبان فارسی در حال گسترش بود (چنان که ادبای پیش از او و هم دورهٔ او نظیر امام محمد غزالی، مولوی و سعدی آثار شاخصی به فارسی نگاشته بودند) اما از آنجا که وی بیشتر عمرش را در بغداد گذراند آثارش را نیز به زبان عربی نگاشت. اهمیت این آثار و تأثیری که ارمو
ی بر موسیقی داشته چنان است که وی را در کنار فارابی و عبدالقادر مراغه ای به عنوان یکی از سه موسیقی دان بزرگ ایران و عالم اسلام دانسته اند. قطب الدین شیرازی که در رسالهٔ "درة التاج لغرة الدباج" از ارموی با احترام کامل یاد کرده است نظریات او را برتر از نظریات پیشینیانش همچون فارابی دانسته است. عبدالقادر مراغه ای نیز از ارموی با احترام بسیار یاد کرده و حتی آنجا که نظریات ارموی را اشتباه دانسته، کماکان به استادی ارموی اشاره کرده است. رافائل کیزوتر نیز اهمیت آثار ارموی را چنان دانسته که به وی لقب «زارلینوی خاور» داده است (اشاره به نام جوزفو زارلینو، نظریه پرداز موسیقی و آهنگ ساز اهل جمهوری ونیز در دورهٔ رنسانس). رساله های صفی الدین در علم موسیقی مورد احترام و تقلید هنرمندان ایرانی و سایر ممالک اسلامی بوده است، چنان که ابن صیقل (ادیب و لغت شناس مشهور، درگذشتهٔ ۷۰۱ ه .ق) از او با القابی همچون «الصدر الکبیر»، «عالم فاضل» و «علامه» یاد کرده است. بیشتر مؤلفان بر این باورند که رساله های "شرفیه" و "الأدوار" صفی الدین منجر به بروز انقلابی بزرگ در موسیقی در سراسر عالم شده است تا جایی که ژوزف یکتابیک موسیقی شناس نامی ترک در
دائرةالمعارف لاوینیاک دربارهٔ صفی الدین ارموی چنین می نویسد: «بالاخره موسیقی شناس ترک، صفی الدین ارموی نام داشته و به روزگار خلافت مستعصم خلیفه عباسی در نیمه دوم قرن هفتم می زیسته و توانست دوره ثابت و لاتغییر سابق را به پایان آورد.» به عقیدهٔ نویباور، نقش ارموی در تألیف "الأدوار" جای نقد دارد. از آنجا که صفی الدین در زمان نگاشتن این رساله تنها حدود ۲۰ سال سن داشته و با توجه به ماهیت این رساله که بیشتر توصیفی است و در آن به نظریات شخصی مؤلف اشاره نشده است، مشخص نیست که چقدر از این رساله زاییدهٔ نظریه پردازی خود صفی الدین است. آنچه مشخص است آن است که صفی الدین در زمان نگارش این رساله در کتابخانهٔ مستعصم عباسی صاحب منصب بوده و به کتاب های بسیاری دسترسی داشته است. بین نگارش "الأدوار" و "رسالهٔ شرفیه" حدود ۳۰ سال فاصله است و "رسالهٔ شرفیه" از بعضی جهات مبسوط تر از "الأدوار" است اما با این حال کمتر از آن مورد توجه بوده است. به عقیدهٔ برخی از نظریه پردازان معاصر از جمله تقی بینش و محسن محمدی، این رساله مهم ترین اثر ارموی است و شایسته است که ارموی بابت آن شناخته بشود تا بابت "الأدوار". محتوای این دو رساله نیز از بعضی
جهات (نحوهٔ تشریح ادوار یا موضوعات مربوط به اسباب ملایمت و تنافر) با هم متفاوت است که این تفاوت ناشی از آن دانسته می شود که "رسالهٔ شرفیه" ریشه در مکتب منتظمیه دارد و از آثار فارابی و ابن سینا ریشه می گیرد ولی رسالهٔ "الأدوار" اثری مستقل تر است و نظریه های نوآورانه ای دارد. همچنین، تعریفی که ارموی در این رساله از مفهوم نغمه (صوت) ارائه می کند نیز، در تناقض با تعریفی است که در "الأدوار" آمده است. بزرگداشت. بر اساس مصوبه شورای عالی فرهنگ عمومی، در گاه شمار ایران ۶ بهمن مصادف با مرگ ارموی، روز «آواها و نواهای ایرانی» نام گرفته است.
امیر غفور (زادهٔ ۱۶ خرداد ۱۳۷۰ در کاشان)، بازیکن باشگاه شهداب یزد و بازیکن سابق تیم ملی والیبال مردان ایران است. امیر غفور در کاشان والیبال خود را شروع کرد. پس از طی کردن مراحل پیشرفت سر از تیم ملی جوانان درآورد و در ادامه لیگ به همراه باریج اسانس کاشان درخشش خاصی داشت و به تیم ملی ایران دعوت شد.او پس از سال هایی که در چند باشگاه ایران از جمله پیکان بازی می کرد، در سال ۱۳۹۷ به مونزا ایتالیا پیوست و پس از درخششی که در آن تیم و به خصوص در لیگ ملت های جهان سال ۲۰۱۹ داشت به پیشنهاد تیم لوبه ایتالیا که قهرمان فصل قبل اروپا بود به آن تیم پیوست . غفور در مسابقات انتخابی المپیک ۲۰۱۲ از ستارگان تیم ملی بود. وی در مسابقات قهرمانی والیبال آسیا ۲۰۱۳ به عنوان بهترین آبشار مرد انتخاب شد و اولین جایزه معتبر خود را در این مسابقات به دست آورد. غفور در والیبال قهرمانی مردان جهان ۲۰۱۴، یکی از ستاره های تیم ملی والیبال مردان ایران بود.
واژگونی یا چپ شدن نوعی سانحه رانندگی است که در آن خودرو به سمت سقف یا کنار برمی گردد. رایج ترین علت واژگونی، سرعت زیاد هنگام دور زدن است.
فرناز زینلی زاده قایقران ملی پوش ایرانی از تیم استان خراسان رضوی است که در رشته کانو پولو فعالیت می کند. او مقام اولی را در لیگ کشوری با تیم خرسان رضوی را در کارنامه خود دارد. زینلی زاده در دانشگاه علوم پزشکی شاهرود در رشته پزشکی تحصیل می کند و جزو استعدادهای درخشان این دانشگاه است.
تانسور تنش-انرژی (گاهی تانسور تنش-انرژی-تکانه) در فیزیک نظری مبین فرم تانسوری شار چگالی و انرژی در گستره فضا-زمان چند بعدی و تعمیم دهنده مفهوم تنش در مکانیک نیوتنی است. مهمترین کاربرد آن نیز در معادلات میدان اینشتین می باشد. در هیدرودینامیک نسبیتی تانسور تنش-انرژی به فرم زیر است: که در آن formula_2 چگالی انرژی و formula_3 چگالی فشار هیدروستاتیک بوده و formula_4 چهار بردار سرعت است به طوریکه و formula_7 متریک یا سنجه می باشند: بنابراین ماتریس تانسور تنش-انرژی چنین خواهد بود: مشتق هموردا (کواریانت) تانسور تنش-انرژی نیز منجر به معادله حرکت اویلر لاگرانژ می شود
ستاره مشهور فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ به کارگردانی وودی آلن است. در این فیلم هانک آزاریا، لئوناردو دی کاپریو، کنت برانا، جودی دیویس، ملانی گریفیس، فامک جانسن، جو مانتگنا، وینونا رایدر، شارلیز ترون و کارمن دل اره فیچه بازی کردند. این فیلم بازخورد متوسطی از منتقدان گرفت و عملکرد آن در گیشه خوب نبود.
مقصرتراشی، کین توزی یا رُسانتیمان اصطلاحی روانشناختی و همچنین فلسفی است که به رفتار فرافکنانه در راستای مسئولیت گریزی و توجیه ناکامی ها گفته می شود. این اصطلاح در معنای فلسفی/روانشناختی آن نخستین بار توسط سورِن کی یِرکِگارد به کار برده شد و سپس تر از سوی فریدریش نیچه شرح و بسط داده شد.
وست مینستر محدوده ای از لندن مرکزی و شهر وست مینستر است. این محدوده در ساحل شمالی رودخانه تیمز و در جنوب غربی سیتی لندن یک کیلومتری جنوب غربی چرینگ کراس واقع شده است. وست مینستر پرتراکم ترین منطقه تاریخی لندن محسوب می گردد که شامل کاخ باکینگهام، کلیسای وست مینستر، کلیسای جامع وست مینستر و کاخ وست مینستر می باشد. در این منطقه مرکز حکومتی دولت پادشاهی متحد و پارلمان بریتانیا واقع شده اند که پارلمان بریتانیا در کاخ وست مینستر قرار دارد که جزو میراث جهانی یونسکو می باشد. نام () از توصیف غیررسمی کلیسای صومعه و قلمرو کلیسایی سلطنتی سنت پیتر (صومعه وست مینستر) در غرب سیتی لندن گرفته شده است (تا پیش از اصلاحات دینی در انگلستان، صومعه ای به نام «ایست مینستر» نیز در سوی دیگر سیتی لندن، در ایست اند لندن وجود داشت). خاستگاه این صومعه بین سده های هفتم و دهم میلادی است، اما زمانی که ادوارد معترف در سده یازدهم آن را بازسازی کرد، به شهرت ملی رسید. با گسترش کاخ کهن در کنار صومعه، وست مینستر از حدود سال ۱۲۰۰ محل حکومت انگلستان بوده و از سال ۱۷۰۷ محل دولت پادشاهی متحد است. در سال ۱۵۳۹، این مکان به عنوان یک شهر شناخته شد. «وست م
ینستر» اغلب به عنوان مجاز برای اشاره به پارلمان پادشاهی متحد که در کاخ وست مینستر قرار دارد، به کار می رود. جغرافیا. جغرافیای طبیعی. سیتی و آزادی وست مینستر و دیگر واحدهای تاریخی اداری وست مینستر (به جز سیتی وست مینستر امروزی که در سال ۱۹۶۵ به عنوان یکی از بخش های لندن تشکیل شد) از رود تیمز تا جاده رومی کهن از سیتی به غرب انگلستان امتداد داشتند که امروزه در این منطقه خیابان آکسفورد نامیده می شود. جزیره تورنی بین شاخه های رود تایبرن در محل پیوستن آن به تیمز قرار داشت، در حالی که مرز غربی با چلسی را رود وستبورن (که اکنون از میان رفته) تشکیل می داد. مسیر این رود هنوز (با اندکی تغییر) مرز بخش امروزی با بخش سلطنتی کنزینگتون و چلسی را تشکیل می دهد. در شمال، دورتر از مصب رود، وست مینستر شامل زمین های دو سوی رود وستبورن بود، به ویژه نایتس بریج (شامل بخش های غربی های پارک در غرب دریاچه سرپنتاین که در اصل با سد بستن رود ایجاد شد و بیشتر باغ های کنزینگتون). محله ها. وست مینستر شامل زیربخش های سوهُو، سنت جیمز، می فر، کاونت گاردن (مشترک با کامدن همسایه)، پیملیکو، ویکتوریا، بِلگراویا و نایتس بریج (مشترک با کنزینگتون همسایه
) است. سیتی پیشین وست مینستر در سال ۱۹۶۵ با بخش های همسایه پدینگتون و مریلبون ادغام شد تا بخش بزرگ تر امروزی را تشکیل دهد. این مناطق همسایه (به جز بخش کوچکی از پدینگتون در قسمتی از باغ های کنزینگتون)، در شمال خیابان آکسفورد و ادامه غربی آن، خیابان بیزواتر، قرار دارند. فضاهای باز. فضاهای باز این منطقه شامل: های پارک باغ های کنزینگتون (بخشی) پارک گرین باغ کاخ باکینگهام پارک سنت جیمز خاستگاه و اداره. توسعه این منطقه با تأسیس صومعه وست مینستر در مکانی که آن زمان جزیره تورنی نام داشت، آغاز شد. احتمال دارد که این مکان به دلیل وجود گذرگاه طبیعی که گمان می رود واتلینگ استریت را از رود تیمز عبور می داد، انتخاب شده باشد. منطقه گسترده تر به دلیل وجود این کلیسا «وست مینستر» نام گرفت. خاستگاه افسانه ای. بر پایه افسانه ای در اوایل سده هفتم، ماهیگیر محلی ای به نام «اِدریک» (یا «آلدریچ») غریبه ای با لباس های کهنه و بیگانه را از رود تیمز به جزیره تورنی رساند. این شخص در واقع سنت پیتر، خود یک ماهیگیر، بود که به گونه ای معجزه آسا برای تقدیس کلیسای تازه ساخته به جزیره آمده بود؛ کلیسایی که بعدها به صومعه وست مینستر تبدیل شد. او د
ر زمان بعدی که اِدریک تورهایش را انداخت، با صید فراوانی به او پاداش داد. اِدریک مأمور شد که پادشاه و سنت ملیتوس، اسقف لندن را با یک ماهی سالمون و نشانه هایی گوناگون از انجام تقدیس، آگاه کند. هر سال در ۲۹ ژوئن، روز سنت پیتر، صنف ماهی فروشان لندن یک ماهی سالمون به یاد این رویداد به صومعه هدیه می کند. خاستگاه ثبت شده. فرمانی به تاریخ ۷۸۵ میلادی، که احتمالاً جعلی است، زمینی را به «مردمان نیازمند خدا در تورنی، در مکان هولناکی که وست مینستر نامیده می شود» واگذار می کند. این متن نشان می دهد که پیش تر جماعتی صومعه نشین وجود داشت که زندگی در مکانی بسیار دشوار را برگزیده بودند. خاستگاه ثبت شده صومعه (و نه یک مکان مذهبی کم اهمیت تر) به دهه ۹۶۰ یا اوایل دهه ۹۷۰ میلادی بازمی گردد، زمانی که سنت دانستن و پادشاه ادگار جماعتی از راهبان بندیکتی را در این مکان مستقر کردند. بین سال های ۱۰۴۲ و ۱۰۵۲، ادوارد معترف بازسازی صومعه سنت پیتر را آغاز کرد تا برای خود کلیسای تدفین سلطنتی فراهم آورد. این نخستین کلیسا در انگلستان بود که به سبک معماری رومانسک ساخته شد. ساخت وساز حدود سال ۱۰۶۰ به پایان رسید و در ۲۸ دسامبر ۱۰۶۵، تنها یک هفته پی
ش از مرگ ادوارد در ۵ ژانویه ۱۰۶۶، تقدیس شد. یک هفته بعد، او در همان کلیسا به خاک سپرده شد و نه سال بعد، همسرش ادیت نیز در کنار او دفن شد. جانشین او، هارولد دوم، احتمالاً در این صومعه تاج گذاری کرد، هرچند نخستین تاج گذاری ثبت شده مربوط به ویلیام فاتح در همان سال است. تنها تصویر بازمانده از صومعه ادوارد، به همراه کاخ وست مینستر مجاور آن، در قالیچه بایو دیده می شود. برخی بخش های پایینی خوابگاه رهبانی، که به رواق جنوبی افزوده شده بود، هنوز در زیرزمین نورمانِ مدرسه بزرگ باقی مانده اند و در آن دری وجود دارد که گفته می شود از صومعه انگلو-ساکسون پیشین به جا مانده است. افزایش موقوفات، جماعتی را پشتیبانی کرد که از دوازده راهب در تأسیس اولیه دانستن به حداکثر حدود هشتاد راهب رسید. حکومت محلی. محله سنت مارگارت وست مینستر. بیشتر محله های وست مینستر به عنوان محله های فرعی محله سنت مارگارت در سیتی و آزادی وست مینستر، میدلسکس، شکل گرفتند. استثناها شامل سنت کلمنت دینز، سنت مری لسترند و احتمالاً چند منطقه کوچک دیگر بود. محله کهن سنت مارگارت، پس از سال ۱۷۲۷ به محله غیرکلیسایی «سنت مارگارت و سنت جان» تبدیل شد، که دومی کلیسایی تاز
ه برای جمعیت رو به افزایش بود. منطقه پیرامون صومعه وست مینستر، حریم کلیسای جامع سنت پیتر را تشکیل می داد که خارج از محدوده محله ای بود. مانند بسیاری از محله های بزرگ، وست مینستر به واحدهای کوچک تری به نام دهکده ها تقسیم شده بود که بعدها به محله های فرعی مستقل تبدیل شدند. تا سال ۱۹۰۰، اداره محلی بر عهده هیئت مشترک هیئت محله ای سنت مارگارت و سنت جان بود (که بین سال های ۱۸۵۵ تا ۱۸۸۷ با نام هیئت منطقه وست مینستر شناخته می شد) و از سال ۱۸۸۳ در تالار شهر وست مینستر واقع در خیابان کاکستون مستقر بود. سیتی و آزادی وست مینستر. آزادی وست مینستر که توسط دادگاه بورگس های وست مینستر اداره می شد، شامل سنت مارتین این د فیلدز و چند محله و مکان دیگر نیز بود. وست مینستر دارای دادگاه جنایی فصلی خود بود، هرچند دادگاه های فصلی میدلسکس نیز صلاحیت داشتند. بخش شهری وست مینستر. با اصلاحات حکومت محلی در سال ۱۸۸۹، این منطقه بخشی از شهرستان لندن تازه تأسیس شد و در سال ۱۹۰۰ حکومت محلی آن بار دیگر اصلاح شد؛ دادگاه بورگس ها و هیئت های محله لغو و با بخش شهری وست مینستر جایگزین شدند. این بخش هم زمان عنوان شهر دریافت کرد که امکان استفاده از نا
م سیتی وست مینستر و شورای آن به عنوان شورای شهر وست مینستر را فراهم می کرد. سیتی و آزادی وست مینستر و بخش شهری وست مینستر از نظر وسعت تقریباً مشابه بودند و بخش های جنوبی سیتی وست مینستر امروزی، پایین تر از خیابان آکسفورد و ادامه آن در های پارک پلیس، را در بر می گرفتند. استثنا این بود که بخشی از باغ های کنزینگتون در جنوب این جاده، جزو پدینگتون بود. وست مینستر در سال ۱۹۶۵ با مریلبون و پدینگتون ادغام شد، اما منطقه ترکیبی همچنان عنوان سیتی وست مینستر را حفظ کرد. جایگاه سلطنتی. جزیره پیشین تورنی، محل صومعه وست مینستر، هسته تاریخی وست مینستر را شکل می داد. این صومعه از تاج گذاری پادشاهان و ملکه های انگلستان از زمان هارولد گادوینسون (۱۰۶۶) به بعد، به محل سنتی این مراسم بدل شد. از حدود سال ۱۲۰۰، کاخ وست مینستر در نزدیکی صومعه، به اقامتگاه اصلی سلطنتی بدل شد؛ تغییری که با انتقال خزانه سلطنتی و اسناد مالی از وینچستر به وست مینستر همراه بود. بعدها این کاخ میزبان پارلمان انگلستان و دادگاه های انگلستان و ولز شد. بدین ترتیب، لندن دو کانون پیدا کرد: سیتی لندن (مالی/اقتصادی) و وست مینستر (سیاسی و فرهنگی). پادشاهان اقامتگاه ا
صلی خود را به کاخ وایت هال (۱۵۳۰–۱۶۹۸)، سپس به کاخ سنت جیمز در ۱۶۹۸، و سرانجام از ۱۷۶۲ به کاخ باکینگهام و دیگر کاخ ها منتقل کردند. دادگاه های اصلی نیز در اواخر سده نوزدهم به دادگاه های سلطنتی دادگستری انتقال یافتند. دوران میانه و تودور. این سکونت گاه پیرامون کاخ و صومعه شکل گرفت و به عنوان منطقه ای خدماتی برای آن ها عمل می کرد. کلیسای جامع سنت مارگارت وست مینستر به جامعهٔ گسترده تری از بخش خدمت می کرد؛ از جمله خدمتکاران کاخ و صومعه، جمعیت روستایی، و افرادی که با خانه های اشرافی ساخته شده در مسیر جاده از شهر مرتبط بودند. این منطقه توسعه یافت و در دوران جرجی از طریق توسعه نواری شهری به وسیلهٔ استرند به شهر متصل شد. هنری هشتم در اوایل سدهٔ شانزدهم با اصلاحات مذهبی خود، صومعه را منحل کرد و یک کلیسای جامع تأسیس نمود؛ از این رو این بخش به عنوان یک «شهر» شناخته شد، هرچند تنها بخشی کوچک از شهر لندن و بخش ساوت وارک در آن زمان بود. در حقیقت، جایگاه کلیسای جامع و عنوان اسقفی آن تنها از سال ۱۵۳۹ تا ۱۵۵۶ دوام داشت، اما جایگاه «شهر» برای بخشی کوچک در میدلسکس باقی ماند. به این ترتیب، نخستین بار در سال ۱۵۴۵ شناخته شد که دو ع
ضو پارلمان داشت و به عنوان یک حوزهٔ انتخابیه پارلمانی جدید معرفی شد، قرن ها پس از آن که شهر لندن و ساوت وارک حق انتخاباتی یافتند. شهر رو به رشد الیزابتی یک کلان سردار ( رئیس پاسبان ها)، ضابط، منشی شهر، و مسئول نگهداری از برکه ها داشت. شکاف ویکتوریایی. نقشهٔ فقر بوث که وست مینستر را در سال ۱۸۸۹ نشان می دهد، همهٔ طیف های درآمد و سرمایه را که در خیابان های مجاور زندگی می کردند ثبت کرده بود؛ بخش غربی مرکزی آن تا سال ۱۸۵۰ به «محلهٔ شیطان» در کانال سیلابی جنوبی رود تایبورن بدل شده بود، با این حال خیابان ویکتوریا و دیگر خیابان ها و میدان های کوچک، بالاترین رنگ طبقهٔ اجتماعی در لندن، یعنی زرد/طلایی را داشتند. وست مینستر با پاک سازی این زاغه و بهبود زه کشی از فقر شدید رهایی یافت، اما همچنان تفاوت های آشکار مالکیت املاک در مرکز لندن در اینجا وجود دارد که با پروژه های مجلل قرن بیست ویکمی، اوج های معماری بنای فهرست شده و ساختمان های مسکن اجتماعی (عمدتاً غیردولتی) متعلق به بنیاد پیبادی که به وسیلهٔ نیکوکار جورج پیبادی بنیان گذاری شد، نمایان است. کاربردهای گسترده تر نام. با توجه به نقش محوری وست مینستر در زندگی عمومی انگلی
س و بریتانیا طی قرن ها، نام «وست مینستر» به طور غیررسمی به عنوان کنایه برای پارلمان بریتانیا و جامعهٔ سیاسی پادشاهی متحده به کار می رود. (همچنین خدمت کشوری با نام زیرمحلهٔ شمالی که در آن مستقر است، یعنی «وایت هال»، شناخته می شود.) بنابراین، «وست مینستر» همچنین برای اشاره به سامانه وست مینستر، الگوی پارلمانی حکومت دموکراتیکی که در بریتانیا شکل گرفته و در کشورهای دیگر، به ویژه در کشورهای همسود و سایر بخش های امپراتوری بریتانیا که آن را پذیرفته اند، استفاده می شود. اصطلاح «روستای وست مینستر» که گاهی در زمینهٔ سیاست بریتانیا به کار می رود، اصلاً به یک منطقهٔ جغرافیایی اشاره ندارد؛ این اصطلاح، به ویژه در عبارت «شایعات روستای وست مینستر»، به یک حلقهٔ اجتماعی محدود از اعضای پارلمان، روزنامه نگاران سیاسی، مدیر افکار عمومی و دیگر افرادی که با رویدادهای کاخ وست مینستر و وزارت خانه های دولتی مرتبط اند، اشاره می کند. اقتصاد. این منطقه جمعیت مسکونی قابل توجهی دارد. تا سدهٔ بیستم، وست مینستر شاهد افزایش تعداد آپارتمان های مسکونی با ساکنان ثروتمند بود. هتل ها، خانه های بزرگ ویکتوریایی و پادگان ها در نزدیکی کاخ باکینگهام وجو
د دارند. کمیسیون های عالی. وست مینستر میزبان کمیسیون های عالی بسیاری از کشورهای همسود است: استرالیا باهاما برونئی کانادا قبرس اسواتینی غنا هند لسوتو مالزی نیوزیلند نیجریه پاکستان پاپوآ گینه نو سیشل سنگاپور آفریقای جنوبی ترینیداد و توباگو اوگاندا آموزش. در این منطقه مدرسه وست مینستر، یکی از مدرسه های عمومی مهم که از صومعه نشأت گرفته، و دانشگاه وست مینستر با بیش از ۲۰٬۰۰۰ دانشجو واقع شده اند. افراد سرشناس. فین ازاز (زادهٔ ۲۰۰۰)، فوتبالیست اندی بری (زادهٔ ۱۹۸۱)، کریکت باز آرتور بارنبی (۱۸۸۱–۱۹۳۷)، کریکت باز دسته اول و افسر نیروی دریایی سلطنتی/خدمات هوایی نیروی دریایی سلطنتی ریچارد کولی (۱۸۳۳–۱۹۰۲)، کریکت باز دسته اول و افسر ارتش بریتانیا جفری کوک (۱۸۹۷–۱۹۸۰)، کریکت باز دسته اول و افسر ارتش بریتانیا جان فولر (۱۸۳۴–۱۸۹۳)، کریکت باز دسته اول، کشیش و الهی دان اوا گاردنر (۲۴ دسامبر ۱۹۲۲ – ۲۵ ژانویه ۱۹۹۰)، بازیگر و خواننده آمریکایی هادی غندور (زادهٔ ۲۰۰۰)، فوتبالیست تاتیانا همبرو (زادهٔ ۱۹۸۹)، نویسنده و سردبیر مد تام هیدلستون (زادهٔ ۱۹۸۱)، بازیگر برندهٔ گلدن گلوب استفانی لئونیداس (زادهٔ ۱۹۸۲)، بازیگر آلیس لیدل (۱۸۵۲–۱
۹۳۴)، الهام بخش آلیس در سرزمین عجایب ادوارد لو (۱۶۹۰–۱۷۲۴)، دزد دریایی در اواخر دوران طلایی دزدی دریایی ادی ردمین (زادهٔ ۱۹۸۲)، بازیگر برندهٔ اسکار کوئینتین تویس (۱۸۳۵–۱۹۰۰)، کریکت باز دسته اول و بازیگر صحنه مری ووفینگتون (۱۷۲۹–۱۸۱۱)، شخصیت اجتماعی
اپن سولاریس یک سیستم عامل متن-باز برپایه سولاریس بود که توسط شرکت سان مایکروسیستمز ایجاد شد. بعد از خرید شرکت سان مایکروسیستمز توسط اوراکل، توسعه این سیستم عامل متوقف شد و جای آن را به انتشار Development از سولاریس داد. (Solaris Express) قبل از این که اوراکل حرکتی برای توسعهٔ هسته «پشت درهای بسته» انجام دهد، یک گروه از توسعه دهنده های اپن سولاریس تصمیم گرفتند که چنگالی از نرم افزارهای هسته به نام OpenIndiana ایجاد کنند. این پروژه، که از بنیاد Illumos است، توسعه اپن سولاریس، را ادامه می دهد. مدل انتشار. اپن سولاریس هم انتشار توسعه (ناپایدار) و هم انتشار تولید (پایدار) را ارائه می داد.
شهاب الدین زیدری نسوی یا شهاب الدین نورالدین محمد زیدری نسوی (مرگ ۶۴۷ ه .ق) شاعر، نویسنده و مورخ قرن هفتم هجری است. تحصیلات وی در خراسان انجام گرفت. او منشی سلطان جلال الدین خوارزمشاه آخرین شاه خوارزمشاهیان بود و در آغاز کار در خدمت امرای محلی نسا (در خراسان) به سر می برد و سپس به اردوگاه سلطان جلال الدین خوارزمشاه در عراق و آذربایجان پیوست. وی از سال ۶۲۲ق صاحب دیوان انشاء سلطان جلال الدین شد و تا سال ۶۲۸ ق در این سمت باقی بود. نسوی مدتی در بلاد آسیای صغیر و آذربایجان سرگردان بود. تا عاقبت در میافارقین نزدیک مَلِک مسعود از سلاطین کرد ایوبی رفت. وی در حدود ۶۴۷ق در حلب در گذشت. نگارش "نفثةالمصدور". شهاب الدین محمد نسوی، در سال ۶۲۱ق از جانب والی نسا (در خراسان)، به دربار سلطان جلال الدین فرستاده شد و تا سال ۶۲۸ق که سال مرگ جلال الدین است در خدمت او بود. او در سال ۶۲۹ق در میافارقین اقامت کرد و "نفثه المصدور" را در حدود سال ۶۳۲ق، در آنجا نوشت. نگارش "سیرت جلال الدین". کتاب دیگر این نویسنده، "سیرت جلال الدین مینکبرنی" است که در سال ۶۳۹ق به زبان عربی نوشته شده است. وی بیشتر عمر را در خود را در زمان حملهٔ مغول به سر
برده و شاهد بسیاری از جنایات و وقایع آن عصر بوده است.
فرودگاه پینیون (به زبان بومی: Aeroport de Pignon) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا PGN است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۱۱۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور هائیتی قرار دارد. شرکت های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. Scheduled service: MAF also provides charter service on request to 14 other airstrips within Haiti.
فرودگاه منطقه ای پییر یک فرودگاه با کد یاتا PIR است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۰۹۹ متر است. این فرودگاه در شهر پییر کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۵۳۱ متری از سطح دریا واقع شده است.
یا ممول کوچولو، نام یک مجموعه تلویزیونی انیمه ژاپنی است که در دهه ۱۹۸۰ میلادی توسط توئی انیمیشن ساخته شد. این مجموعه با نام سرزمین آدم کوچولوها در تلویزیون دولتی ایران پخش شد. ماجرای اصلی این سریال تلویزیونی دربارهٔ دختر کوچکی به نام ممول است که به همراه ۲۴۵ نفر از ساکنان سیاره ریرورو به زمین آمده اند. ممول با یک دختر انسان به نام ماریل (دختر مهربان) دوست می شود که بیمار است و مدتی از وقتش را با او می گذراند. ممول با حیوانات وودلند نیز ملاقات می کند و از یک جغد به نام "بوبو" برای رفت وآمدش استفاده می کند. در ایران. این سریال نخستین بار در ۲۸ مهر سال ۱۳۷۰ از شبکه ۱ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. در نسخه ایرانی دوست دختر اسکار، خواهر او معرفی می شود. موسیقی تیتراژ. همانند بسیاری از مجموعه های کارتونی ژاپنی، به دلیل وجود صدای زن در آهنگ تیتراژ این مجموعه، آهنگ تیتراژ با قطعه ای به نام Sight On The Sea از آهنگسازان Jean-Pierre Decerf &amp; Gerard Zajd جایگزین شده است.
عمق سطح فوکوس، یک مفهوم اپتیکی در لنز دوربین عکاسی است، یعنی قدرت منطبق کردن سطح تصویر حاصل از لنز با سطح فیلم در داخل دوربین. در یک دوربین عکاسی، عمق سطح فوکوس به محدوده ای گفته می شود که فیلم می تواند در آن محدوده جابجا شود بدون اینکه وضوح تصویر کم شود و چنانچه از عنوان سطح برمی آید، معمولاً در حد میلی متر می باشد.