Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پل توئیچل (جان پل توئیچل) یا پال توئیچل (جان پال توئیچل) (زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۹۰۸ - درگذشتهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۱) نویسنده و مؤلف معنویِ آمریکایی و بنیان گذار گروه اکنکار بود. او توسط اعضای آن گروه به عنوان ماهانتا یا استاد زندهٔ اکنکار در زمان خود پذیرفته شد. او توسعهٔ این گروه را تا زمان مرگش ادامه داد. نام معنوی او که اِکیست ها (دانش آموزان اکنکار) به آن اعتقاد دارند پدار زاسک است. زندگی نامه. تولد و اوایل زندگی. بخش عمده ای از زندگی توئیچل در پرده ای از ابهام و تردید پیچیده شده است و در مورد تاریخ تولد وی اختلاف نظر وجود دارد. هیچ گواهی تولدی برای وی ثبت نشده است. در دو کتاب انجیل خانوادگی نیز سال ها و روزهای تولد متناقضی گزارش شده است (۱۹۰۸ و ۱۹۱۰، ۲۲ اکتبر و ۲۳ اکتبر). یک گواهی تولد، که دیرتر از موعد و توسط پدرش در سال ۱۹۴۱ پر شده است، ادعا می کند که سال تولد او ۱۹۱۲ است. پل توئیچل خودش حاضر نبود در مورد سن یا زمان تولدش صحبت کند. گواهی مرگ او توسط همسرش پر شد. گیل می گوید او در سال ۱۹۲۲ متولد شده بود؛ بنابراین، تاریخ تولد او از روزی که متولد شده تا روزی که فوت کرد به طور نادرست گزارش شده بود. داگ مارمن نویسنده،
از سوی دیگر برپایهٔ اطلاعات سرشماری که برای اولین بار توسط دین مک ماکین کشف شد، با سال ۱۹۰۹ موافق بوده است. سرشماری سال ۱۹۱۰ نشان می دهد که توئیچل در ماه آوریل ۱۹۱۰ شش ماهه بوده است. او احتمالاً در شهر پادوکاه، ایالت کنتاکی متولد شده است، اگرچه این هم کاملاً مشخص نیست. گزارش شده است که پل توئیچل درست پس از یک زلزلهٔ بزرگ به دنیا آمده است، که ازنظر منتقدانِ وی ادعای ماجراجویانه ای است. به هرحال، ولکر دورمان اولین نفری بود که کشف کرد که زلزله ای به بزرگی ۴٫۶ در حدود ۳۰ مایل دورتر از پادوکاه را لرزانده بود، مرکز این زلزله بر روی رودخانه می سی سی پی بود که کمی بعد از نیمه شب ۲۲ اکتبر ۱۹۰۹ رخ داده بود. بعدها، توئیچل در کالج ایالت مورای و کالج معلمان ایالت غربیِ کنتاکی در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی حضور داشت اما هرگز از هیچ کدام فارغ التحصیل نشد. او برای اولین بار در سال ۱۹۴۲ ازدواج کرد. او در نیروی دریایی ایالات متحدهٔ آمریکا در طول جنگ جهانی دوم خدمت کرد و پس از جنگ خبرنگارِ «آور نِیوی» شد. او بعدها کارش را ادامه داد تا یک روزنامه نگار مستقل شد. او همچنین تعدادی از جنبش های معنوی را بررسی کرد. در سال ۱۹۵۰، او به کلیسای خو
دشکوفایی سوامی پرماناندا گیری پیوست، که شاخه ای از یاران خودشکوفای پاراماهامسا یوگاناندا را تشکیل می داد. او در محوطهٔ کلیسا زندگی کرده، و ماهنامهٔ کلیسا، "صلیب عرفانی"، را ویرایش می کرد. در سال ۱۹۵۵، از او خواسته شد تا کلیسا را ترک کند، همان سالی که از همسر اولش، کامیل بالو، جدا شد. اواخر همان سال (۱۹۵۵) او توسط سنت کرپال سینگ با یوگا سورت شابد آشنا شد و همچنین در کلیسای ساینتولوژی مشغول شد، و یکی از اعضای کارکنان کلیسا و یکی از اولین ساینتولوژیست هایی بود که توانست به «وضعیت روشن بینی» برسد. در سیاتل، واشینگتن، او با گیل اتکینسون ملاقات کرد. توئیچل بعدها این زن را به کرپال سینگ معرفی کرد و بعدها با او ازدواج کرد. آن ها در سال ۱۹۶۴ به سان فرانسیسکو نقل مکان کردند، جایی که توئیچل شروع به نوشتن در مورد آموزش های جدیدش، تحت عنوان اکنکار نمود. در اواخر ۱۹۶۴، او یک سری کارگاه های آموزشی در مورد حضور در دو مکان متفاوت در آنِ واحد ارائه داد که بعدها آن را «سفر روح» نامید. این کارگاه ها در بنیاد فراروانشناسی کالیفرنیا در سن دیگو، طرفدار پیدا کرد و نشان داد که مردم می توانند با استفاده از تکنیک های او تجربهٔ معنوی دا
شته باشند. نقش توئیچل در اکنکار. بعضی از مردم معتقدند که این ایدهٔ گیل بوده است که توئیچل برخی از آموزش های معنوی خود را به یک مذهب جدید، یعنی اکنکار تغییر دهد. اگرچه، توئیچل سه کتاب برجستهٔ خود در مورد اکنکار را چندین سال قبل از ملاقات با گیل نوشت. آنچه به نظر درست می رسد آن چیزی است که پل در زندگی نامهٔ خود (کتابی با عنوان "در روحم من آزاد هستم") می گوید؛ گویی تشویق های گیل جرقه ای برای او بود تا به وسیلهٔ نوشته هایش کار بیشتری را به انجام برساند. منتقدان می گویند که در ابتدا توئیچل مدعی شد که آموزه هایش جدید بودند، اما او در نهایت به آن ها به عنوان یک علم باستانی که قبل از همه نظام های اعتقادی و دینی وجود داشته است اشاره کرد. اگرچه، این تفسیر بر اساس توضیحاتی است که پل قبل از اینکه رسماً اکنکار را آغاز کند آن را ارائه داده بود -یعنی همان زمانیکه فلسفه اش را (که خود آن را داستان بی انتها و معلق می نامید) ترویج می داد. این فلسفه در حقیقت یک چشم انداز خارج از گود بر جامعه مدرن بود. آن ها در واقع دیدگاه ها و ایده های خود او بودند. اگرچه هنگامی که او اکنکار را در اکتبر ۱۹۶۵ آغاز کرد همیشه از آن به عنوان آموزش ب
استانی یاد می کرد. در واقع او در کتابش با عنوان «اکنکار: کلید اسرار» مثال های بسیاری از تعالیم تاریخی را در کتاب خود مطرح نموده است، در حالی که همچنین تجارب شخصی خود با معلمش، استاد اکنکار، ریبازار تارز را توضیح می داد. پس از اینکه طریقت مذکوربنا نهاده شد، توئیچل یک سری کتاب، و مطالعات شخصی اش را به چاپ رسانید، و در همان زمان به به طور فعال در سراسر جهان سخنرانی می کرد. او هزاران نامه به شاگردان می نوشت و به نوشتن مقالات برای مجلات مشغول بود. در مدت کوتاهی پس از شروع اکنکار یک سری مقالات نوشت که توجه برخی از منتقدان را به خود جلب کرد. در یکی از این مجموعه ها که در آن از پل به عنوان "مردی که با خدا حرف می زند " اشاره شده، او در مورد خود و گوروهای دیگرمزاح می کند. او می گوید در زمانی که استطاعت مالی نداشته این کتاب را در ازای چاپ رساله اکنکار خود نوشته است در آن ستون او پند و اندرزهای معنوی ارائه داده و ادعا می کرد که با خدا در مورد مشکلات کسانی که به او می نویسند ارتباط دارد. او همچنین پیش بینی های دربارهٔ وقایع آینده داشت که ازجمله در این باره که جنگ ویتنام در سال ۱۹۶۸ تمام می شود و لیندون جانسون به عنوان رئی
س جمهور ایالات متحده برای بار دوم انتخاب می شود. بسیاری از جواب های او با کلمات «من صحبت کرده ام» خاتمه پیدا می کرد. مرگ. بنا به گفتهٔ بعضی، توئیچل در ۱۷ سپتامبر سال ۱۹۷۱ بر اثر یک حملهٔ قلبی فوت کرد (اندکی پس از اینکه با دانش آموزان دیرین اکنکار در شامی در سینسیناتی دیدار کرد) «مرگ» او همانند زندگی اش با بحث و مجادله همراه بود. برخی از منتقدان به نظر لوئیس بلوت استناد می کنند، وی یکی از رهبران برجسته در اکنکار بود. پس از ترک اکنکار، بلوت گفت که به نظر او «مرگ» توئیچل از زمانی که استادان قبلی اکنکار را به مبارزه طلبیده بود- لازم بود. هر چند او، این نظرات را بعد از اینکه به مقام رهبری (که به ان امیدوار بود نرسید) عنوان کرد؛ مقامی که به داروین گراس داده شد. در واقع، اولین توضیحات بلوت در مورد مرگ توئیچل این بود که او شاهد خروج توده سماوی توئیچل از بدنش بوده است. علاوه بر این، افراد دیگری که امید داشتند که جانشین توئیچل شوند ولی رد شدند، پس از مرگ او صداقت توئیچل را زیر سؤال بردند به این دلیل که او پیش بینی کرده بود که برای یک دهه و نیم دیگر به رهبری کردن ادامه می دهد این مسئله بیشتر به وسیلهٔ دیوید لین و افراد
خارج از اکیست ها مطرح شده بود و بنابراین دغدغه ای در میان اکیست ها ایجاد نکرد. دلیلش این است که توضیحات پل در مورد ماهانتای بعدی (که در عرض پانزده سال آینده قرار بود بیاید) بود نه دربارهٔ جانشین بعدی خودش، که صرفاً باید یک استاد اکنکار باشد و نه یک ماهانتا. پل به سادگی به سطوح مختلف استادی اشاره می کرد زیرا همان طور که او توضیح داد، تعداد زیادی از مردم وجود داشتند که ادعا می کردند که جانشین بعدی او هستند ولی آنچه که آن ها می گفتند درست نبود. البته «مرگ» او نگرانی هایی را ایجاد کرد، چون توئیچل نام جانشین خود را نگفته بود. در نهایت همسر او، گیل، داروین گراس را انتخاب کرد. بنا به گفتهٔ گیل، در واقع انتخاب پل توئیچل، گراس بود چرا که گیل در رؤیایی پال را ملاقات کرده بود و همسرش جانشینی گراس را تأیید کرده بود منتقدان رؤیای گیل را کم اهمیت جلوه دادند و اظهار کردند که گیل خودش این انتخاب را انجام داده است. اگرچه، گیل اعلام کرد که او مایل نبوده جانشین را انتخاب کند و از این کار سر باززد. او مطمئن بود که پل خودش این انتخاب را روشن خواهد کرد. سپس او رؤیایی داشت، که در آن پل به او نشان داد که داروین گراس «استاد سیت» بعدی
است و در عین حال به او گفت که گیل ازجانب دو تن دیگر یعنی ران پل و هیلاری کلینتون (که از رهبران پیشین اکنکار بودند) نیز دو تاییدیه دریافت خواهد کرد. در این ائناء آن ها نیز تجاربی درونی داشتند که گواه بر جانشینی داروین گراس بود. پال توئیچل به عنوان یک نویسنده. توئیچل چندین کتاب و برنامه های آموزشی دربارهٔ اکنکار نوشت، سخنرانی های عمومی در سراسر جهان انجام داد و همچنین هزاران نامه نوشت. برخی از منتقدان ادعا می کنند که نامه ای که پال توئیچل به کرپال سینگ فرستاد با عنوان کتاب دندان ببر به چاپ رسید. این سوء تفاهم با توضیحات عمومی کرپال سینگ آغاز شد. به نظر می رسد احتمالاً سینگ قبل از این توضیحات حتی کتاب را نخوانده باشد چون به نظر می رسد که او آن را با کتاب دیگری به نام گفتگو با استاد که از تجربیات اولیه توئیچل تشکیل شده بود اشتباه گرفته است. سینگ ادعا می کند که او دندان ببر را به توئیچل در سطوح درونی القا کرده است و سپس آن را مورد انتقاد قرار داد چون آن به جای تجارب معنوی واقعی از تجاربی در رؤیا ساخته شده بود. همه این توضیحات، اگر چه، به دلیل اشتباه گرفتن او با کتاب دیگری فقط یک سوء تفاهم بودند، چرا که هیچ یک از
نظرات او با آنچه در کتاب دندان ببر آمده بود متناسب نبود. بعدها، منتقدان ادعا کردند که کرپال سینگ انتقادات خود از «نیش ببر» را به توئیچل گفت اما پال آن را نپذیرفت و همین باعث فاصله گرفتن پال از کرپال سینگ شد. اگرچه، این نیز یک سری از سوء تفاهمات است. حتی دیوید لین باور خویش را در مورد آنچه در دندادن ببر ادعا شده بود پس گرفت چرا که یادداشت های خود او نشان می دهد که توئیچل و سینگ پس از سال ۱۹۶۳ رابطه دوستانه طولانی داشتند، زمانی که رویداد دندان ببر قرار بود اتفاق بیفتد. توئیچل به زندگی نامه نویسی با نام براد استیگر گفت که او انتظار داشت که دندان ببر بحث برانگیز باشد، و اظهار داشت که این کتاب پایه و اساس تعالیم ادیان ارتدکس، فلسفه و مفاهیم متافیزیکی را تکان خواهد داد. «توئیچل حتی ادعا کرد که مطلع شده که پاپ کتاب را دیده است و بسیار آشفته شده و شاید آن را محکوم کند.» اتهامات دزدی ادبی از آثار دیوید لِین. مقایسهٔ آثار اکنکارِ توئیچل نشان می دهد که احتمالاً توئیچل از آثار نویسندگان مختلف سرقت ادبی (کپی برداری) کرده است. دیوید. سی. لین، استاد و پژوهشگر هنر لیبرال همراه با دیگران مدارکی را افشا کرد در مورد این که توئی
چل بسیاری از آثارش را از آثار جولیان جانسون، سنت کرپال سینگ، لاما آناگاریکا گوویندا، والتر راسل، ال ران هوبارد، هلنا بلاواتسکای و دیگران سرقت ادبی کرده است. اما یکی از اعضای روحانیتِ اکنکار به نام داگلاس مارمن اطلاعاتی ارائه داد که نقدهای دیوید لِین و فورد جانسون را با چالش مواجه کرد؛ مثلاً از طریق ارائهٔ نمونه هایی ازجمله کتابخانهٔ کنتاکی در شهر پادوکاه (به عنوان مرجع تاریخی مربوط به حرفهٔ توئیچل و اطلاعات شخصیِ وی). رسالهٔ لِین و بحث های او با اکیست ها و مقامات اکنکار به صورت آنلاین در دسترس هستند. همچنین نقدهای داگ مارمن از یافته های دیوید لِین.
حوضچه خشک (به انگلیسی: Dry dock) به محوطه ای اطلاق می شود که برای ساخت، تعمیر، یا نگهداری کشتی ها و سایر وسایل دریایی استفاده می شود. این حوضچه ها معمولاً در بندرها یا مناطق نزدیک به ساحل قرار دارند و به گونه ای طراحی شده اند که کشتی ها را می توان به طور کامل از آب خارج کرده و به راحتی به آن ها دسترسی پیدا کرد. این فرایند معمولاً با تخلیه آب از حوضچه و قرار دادن کشتی بر روی سکوی خاصی که آن را نگه می دارد، انجام می شود. حوضچه های خشک به کشتی سازان و تعمیرکاران این امکان را می دهند که به طور مؤثر به تعمیرات زیرآبی، رنگ کاری بدنه کشتی، بازبینی قسمت های زیر آب و همچنین تعمیر و نگهداری ماشین آلات کشتی بپردازند. از این حوضچه ها برای نگهداری کشتی های تجاری، نفت کش ها، کشتی های جنگی، و حتی کشتی های تفریحی استفاده می شود. حوضچه های خشک می توانند به دو صورت عمودی یا افقی باشند. در حوضچه های خشک عمودی، کشتی به صورت عمودی از آب بیرون می آید، در حالی که در حوضچه های خشک افقی، کشتی به صورت افقی از آب خارج می شود. این نوع حوضچه ها ممکن است به سیستم های پیچیده ای برای پمپ کردن آب و حفظ تعادل کشتی در داخل حوضچه نیاز داشته باش
ند. استفاده از حوضچه های خشک در صنعت کشتی سازی و تعمیرات دریایی اهمیت زیادی دارد، زیرا این تجهیزات به بهبود عمر مفید کشتی ها، کاهش خطرات ناشی از خرابی ها و حفظ ایمنی کمک می کنند. برخی از بزرگترین حوضچه های خشک در دنیا در بندرهای بزرگ و مناطق صنعتی یافت می شوند. در نهایت، حوضچه های خشک نقش کلیدی در فرآیندهای ساخت و نگهداری کشتی ها دارند و بدون وجود آن ها، تعمیرات و نگهداری کشتی ها به دشواری زیادی برمی خورد.
ارمیتن جماعت و شهرکی در ناحیهٔ عینی ولایت سغد است که در شمال غربی تاجیکستان قرار دارد. ارمیتن بزرگ ترین جماعت این کشور است و ۱۴٬۸۴۹ نفر جمعیت دارد.
حَصْبه، تیفوئید یا تب تیفوئید یک بیماری عفونی است که در اثر عفونت باکتری ("Salmonella" "enterica)" سویه تیفی ایجاد می شود. این بیماری واگیردار بوده و از طریق آب و غذای آلوده به مدفوع شخص بیمار گسترش می یابد. علایم بیماری پس از شش تا سی روز از ابتلا بروز کرده و معمولاً با تب بالا، یبوست، درد شکم، ضعف، تهوع خفیف، بی اشتهایی و سردرد (درد استخوان) همراه است. در بعضی بیماران لکه های قرمزپوستی و گیجی دیده شده و وقوع اسهال نیز غیر معمول است. این بیماری مختص انسان ها بوده و در خون و رودهٔ افراد و سپس نقاط دیگر رشد کرده و تکثیر می شود. روش شناسایی این باکتری در بدن بیمار شامل کشت باکتری یا تست دی ان ای باکتری در نمونه های مدفوع، خون و مغز استخوان بیمار است. کشت باکتری دشوار است و بهترین روش شناسایی باکتری، تست مغز استخوان است. همه گیرشناسی. طبق آمار سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۷، تعداد افراد مبتلا به تب تیفوئید بین ۱۶ تا ۳۳ میلیون نفر است، و سالانه بین ۵۰۰٬۰۰۰ تا ۶۰۰٬۰۰۰ مردم از این بیماری تلف می شوند. در سال ۲۰۱۳ حدود ۱۶۱ هزار مرگ به علت حصبه گزارش شده است و اکثر این افراد نوزادان و کودکان و افراد مسن در جنوب و جنو
ب شرق آسیا هستند. در آمریکا حدود ۴۰۰نفر به طور سالیانه به این بیماری مبتلا می شوند که ۷۵درصد این افراد طی سفر به مناطق و کشورهای با شیوع بالای این بیماری مبتلا شده اند. در مجموع تب تیفوئید در کشورهای پیشرفته بسیار نادر است. شیوع آن در آسیای جنوب شرقی، آسیای مرکزی و جنوب آفریقا بیش تر است. راه های سرایت بیماری. میکروب بیماری تیفوئید از راه دهان وارد دستگاه گوارش شده و از آنجا به سایر نقاط بدن می رسد و نشانه های بیماری را پدیدار می سازد، میکروب باسیل از راه مدفوع به خارج راه می یابد مدفوع و صفرا در دوران استقرار بیماری آلوده هستند. گاهی در ادرار و استفراغ بیماران نیز باسیل وجود دارد. بیشتر بیماران در دوران نقاهت هم عامل انتشار میکروب به شمار می روند. نشانه های ابتلا. بیماری به آرامی شروع می شود: تب مختصر، خستگی، سرگیجه، کوفتگی، خواب مختل، دهان تلخ و یبوست. به تدریج این علائم شدت می یابد، بعلاوه سردرد شدید، درد پیشانی به وجود می آید، جوش بر روی سینه ها و شکم، درد کمر و گردن و بیحالی عارض می شود، شکم نفخ پیدا کرده کمی دردناک است؛ مخصوصاً در پهلوی راست و پایین شکم درد محسوس است یا به جای یبوست اسهال فرا می رسد. طح
ال بزرگ می شود گاهی خون دماغ وجود دارد. بسیاری از بیماران در چند روز اول بیماری سرفه کرده و نشانه های یک برونشیت حاد را دارند. صبح ها تب کم بوده و شب ها بالا می رود تا اینکه در ظرف ۴ تا ۵ روز تب به ۴۱ درجه می رسد، نبض نسبت به تب کندتر است. ۵ تا ۸ روز علائم شدت می یابد؛ یعنی استقرار بیماری فرا می رسد بیمار در رختخواب خود بی حرکت می افتد و نسبت به اطرافیان بی اعتنا است یا اینکه در بی حالی و کوفتگی عمیقی غوطه ور است گاهی هذیان و بی خوابی وجود دارد، بیمار اشیاء مبهمی را در هوا جستجو می کند، عطش زیاد دارد لب ها و زبان خشک است، اشتها کم است نفخ شکم زیاد و در لمس پهلوی راست و پایین شکم درد وجود دارد. در حصبه سخت، اسهال آبکی وجود دارد. تب دائماً در ۴۰ درجه سانتیگراد باقی مانده، صبح و شب کمی با هم اختلاف دارد یعنی صبحها کمتر و شب ها زیادتر است. مشخصات بیماری. پس از آن که باکتری های "سالمونلا تیفی" وارد دستگاه گوارش شدند، دیوارهٔ روده را سوراخ می کنند، و آن گاه، توسط ماکروفاژها بلعیده می شوند (فاگوسیتوز). در این میان، ساختار این باکتری ها جهش یافته و دربرابر آنزیم های ماکروفاژها مقاومت پیدا می کنند. به این ترتیب، این ب
اکتری ها درون ماکروفاژها باقی می مانند و توسط دستگاه لنفاوی درون ماکروفاژها تکثیر یافته و در سیستم رتیکولوآندوتلیال (شامل غدد لنفاوی و سلول های طحال و کبد)، و سپس در سراسر بدن پخش می شوند. دورهٔ نهفتگی آن حدود یک هفته است. روند بیماری تب تیفوئید به طور معمول به ۴ دوره تقسیم می شود که هر کدام از آن ها حدود یک هفته طول می کشد. در هفتهٔ اول بیماری دمای بدن فرد اندکی افزایش پیدا می کند، و او دچار سردرد، برادی کاردی نسبی (نامناسب با تب)، و در برخی موارد خونریزی بینی و درد شکم می شود. در این مدت تعداد گلبول های سفید خون وی کاهش می یابند. سپتیسمی (ورود باکتری به خون) در این مرحله رخ می دهد. در هفتهٔ دوم بیماری، فرد دچار تبی حدود ۴۰ درجه سانتی گراد، همراه با تعرق ولی بدون افزایش تعداد نبض می شود. این تب می تواند موجب هذیان نیز شود. در برخی از بیماران (حدود یک سوم آنان)، کهیرهایی قرمزرنگ بر روی پوست شکم یا قفسهٔ سینه ظاهر می شوند. درد یا ورم شکم، اسهال (و در برخی افراد یبوست) و بزرگ شدن طحال (اسپلنومگالی) از دیگر علایم این دوره هستند. در هفتهٔ سوم، تب هم چنان بالا می ماند، و فرد می تواند دچار خون ریزی در روده شود. از
بین بردن باکتری های "سالمونلا تیفی" موجب آزاد شدن اندوتوکسین آن ها می شود. این ماده گاهی موجب سوراخ شدن دیواره های روده و خون ریزی و در مواردی پری تونیت و حتی سپتی سمی شده، که موارد فوق می توانند مرگ آور باشند (احتمال آن حدود ۳۰٪ است). خستگی و اغتشاش ذهنی از دیگر علایم این دوره هستند. مواردی از کوله سیستیت، آبسه های متاستاتیک، و انسفالیت نیز در این فاز دیده شده اند. احتمال تب در روزهای آخر هفته قدری کاهش می بابد. در مرحلهٔ چهارم، تب به آهستگی کاهش می یابد، و سایر علایم بیماری ناپدید می شوند. عوارض حصبه. بدون استفاده از روش درمانی مناسب این بیماری می تواند بین ۱۰–۲۰درصد کشنده باشد. برخی از بیماران دچار تب دائمی، برادیکاردی، ذات الریه، درد و مشکلات جدی گوارشی، پوستی و مغزی می شوند. بیشترین میزان مرگ و میر در کودکان زیر چهار سال رخ داده و همچنین ۲ تا ۵درصد از بیماران بهبود یافته ناقل دائمی این بیماری خواهند بود. تشخیص آزمایشگاهی. تشخیص بیماری از طریق بررسی خون، مغز استخوان یا کشت مدفوع قابل انجام است. یکی از روش های معمول تست ویدال است که با استفاده از واکنش آنتی ژن و آنتی بادی ها حضور باکتری بررسی می شود. این ر
وش زمان بر است و دقت کمی داشته و احتمال بروز خطا و نتایج مثبت یا منفی کاذب در این تست وجود دارد. اخیراً تست های فوری و با دقت بالا تولید شده و در دسترس هستند که از میان آن ها می توان به تست های Test-it، تست Tubex و تست Typhidot اشاره کرد. پیشگیری. مهم ترین موارد جهت پیشگیری از این بیماری رعایت بهداشت و تصفیه و دفع مناسب فاضلاب و زباله ها است. با افزایش بهداشت و شستشوی دست ها و دقت در سلامت غذایی و کلرزنی آب آشامیدنی میزان بروز این بیماری به شدت کاهش پیدا می کند. همچنین با بالا رفتن بهداشت تعداد حشرات پخش کنندهٔ بیماری ها همچون مگس ها کاهش چشمگیر پیدا می کند. واکسیناسیون. تا کنون دو گونه واکسن برای پیشگیری از حصبه تولید شده اند. واکسن خوراکی و واکسن تزریقی که هر دو مؤثر بوده و استفاده از آن ها برای ساکنین مناطق شیوع بیماری و افرادی که قصد سفر به آن مناطق را دارند توصیه می شود. واکسیناسیون یادآوری هر دو سال یک بار برای نوع تزریقی و هر پنج سال یک بار برای نوع خوراکی باید انجام شود. سازمان بهداشت جهانی برای مناطق مستعد بیماری برنامه های واکسیناسیون را ترتیب داده و با انجام این برنامه ها به نتایج مثبتی رسیده است ب
ه طوری که در سال ۲۰۱۹ تعداد کودکان مبتلا به حصبه در مناطق مذکور به میزان ۸۱درصد کاهش یافته است. درمان. مایعات و الکترولیت باید به بیماران مقادیر کافی مایع رسانده شود و برای این منظور تشویق بیماران به نوشیدن مایعات زیاد لازم است. توجه به تعادل آب و الکترولیت از مهم ترین اقدامات است. درمان آنتی بیوتیکی. بیماری حصبه در صورت درمان مناسب در اکثر موارد کشنده نبوده و قابل درمان است و با استفاده از آنتی بیوتیک ها نرخ مرگ و میر به کمتر از یک درصد می رسد. در مواردی که مقاومت آنتی بیوتیکی وجود ندارد می توان از آنتی بیوتیک های مرسوم مانند سیپروفلوکساسین استفاده کرد. در سایر موارد می توان از سفالوسپورین های نسل سوم مانند سفوتاکسیم و سفتریاکسون استفاده کرد. سفیکسیم نیز به عنوان آنتی بیوتیک خوراکی مناسب است. جراحی. در صورت ایجاد شکاف یا سوراخ های ناشی از حصبه در دستگاه گوارش بیمار به خصوص در روده ها، بیمار احتیاج به جراحی خواهد داشت.
استان ترانسفال یکی از استان های اتحادیه آفریقای جنوبی میان سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۶۱ بود و از سال ۱۹۶۱ تا پایان آپارتاید استانی از جمهوری آفریقای جنوبی ماند. در آن سال تاریخ اساسی نوینی تنظیم شد و این استان به بخش های دیگر تقسیم شد. جغرافیا. استان ترانسفال میان رود واال در جنوب و رود لیمپوپو در شمال قرار داشت. در جنوب، این استان با ایالت آزاد اورنج و استان ناتال همسایه بود، در غرب با استان کیپ و کشور کنونی بوتسوانا مرز داشت، در شمال به رودزیا (زیمبابوه کنونی) می رسید، و در شرق با موزامبیک (در آن هنگام آفریقای شرقی پرتقالی) و سوازیلند همسایه بود. از جمله شهرهای موجود در این استان می توان به ژوهانسبورگ، هایدلبرگ، نلسپرویت، پولوکوین، و پرتوریا اشاره کرد.
راهپیمایی خِرَد ، یک گردهمایی برای جشن گرفتن بی دینی، خداناباوری و سکولاریته بود، که در ۲۴ مارس ۲۰۱۲ در پارک ملی واشینگتن دی سی برگزار شد. این تجمع توسط سازمان های بزرگ بی خدایی و سکولار ایالات متحده حمایت و هماهنگ شده بود، و به عنوان «وودستاک برای بی خدایان و شک گرایان» لقب گرفت. از جمله سخنرانان و مجریان، ریچارد داوکینز زیست شناس، تیم مینچین نوازنده، آدام سویج مجری "MythBusters"، بازیگر و کمدین ادی ایزارد، فعالان کریستینا راد، پاول پراونزا، پی زی مایرز، الکویست کرانستون، دن بارکر و شعبده باز جیمز رندی و دیگران حاضر بودند. گروه های راک بد ریلیجین و خواننده شلی سگال هم ترانه اجرا کردند. اشخاص برجسته دیگر از جمله پیت استارک عضو مجلس نمایندگان، سناتور تام هارکین، کمدین بیل مار و پن ژیلت تردست با لینک ویدئو جمعیت را همراهی کردند. شرکت کنندگان تعهد تابعیت را با هم قرائت نمودند، و به عمد عبارت «زیر خدا» را که از سال ۱۹۵۴ توسط کنگره آمریکا اضافه شده، جا انداختند. طبق وبگاه رسمی، هدف راهپیمایی خرد «متحد کردن، انرژی بخشیدن و جسور کردن مردم سکولار در سطح کشور، و در عین حال زدودن عقاید منفی که توسط بخش بزرگی از جامعه آ
مریکا وجود دارد» بوده است. وبگاه پیش بینی کرد که این «بزرگ ترین رخداد سکولار در تاریخ جهان» باشد. هیچ رقم رسمی از تعداد شرکت کنندگان وجود ندارد، ولی طبق "آتلانتیک" علی رغم آب و هوای بد بیش از بیست هزار نفر شرکت جستند. البته از بعضی از تصاویر احتمال می رود که همه تجمع کنندگان خداناباور نبوده اند، گزارش تصویری گاردین به خوبی نمایانگر این ماجراست. در این تصویر یک خداباور با پیراهنی که روی آن نوشته شده «از خدا بترسید و او را جلال دهید.» در راهپیمایی خرد شرکت کرده است.
دَردَر جماعت و شهرکی با ۶۵۳۴ نفر جمعیت در ناحیهٔ عینی ولایت سغد است که در شمال غربی کشور تاجیکستان قرار دارد. گل نظر کلدی شاعر تاجیک که سراینده سرود ملی تاجیکستان است در دردر به دنیا آمده است.
مهدی شقاقی ضرغامی استاد ایرانی مهندسی عمران است که بین ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۶ پنجمین نایب التولیهٔ (رئیس به طور دفاکتو یا غیررسمی) دانشگاه صنعتی آریامهر بود. او همچنین مؤسس دانشگاه صنعتی اصفهان است. او هم اکنون از کارشناسان عالی سیمسن گومپرتس است. او عضو هیئت امنای بنیاد دانشنامه ایرانیکا است. ضرغامی مدتی مدیریت شرکت ملی صنایع مس ایران (مس سرچشمه) را بر عهده داشت. او عضو پیوسته انجمن مهندسان عمران آمریکا است. او دیپلم خود را از دبیرستان البرز لیسانس مهندسی عمران خود را از جورجیا تک، و فوق لیسانس و دکترای مهندسی سازه خود را از دانشگاه ایلینوی در ۱۹۶۵ دریافت کرد. در ۱۹۶۸ با وجودی که به طور تمام وقت در شرکت کار می کرد به خاطر علاقه به ریاضی فوق لیسانس ریاضی را از ام آی تی گرفت و به ایران آمد. پدر وی ارتشبد عزت الله ضرغامی از امرای ارتش در دوره محمدرضا شاه و پدر بزرگ وی سرلشگر عزیزالله ضرغامی از امرای ارتش در دوره رضا شاه بود.
عبدالحمید اشراق (زادهٔ ۱۹۳۱م/ ۱۳۰۹ش شیراز، درگذشته در دسامبر ۲۰۱۵م/آذرماه ۱۳۹۵ش) معمار و ژورنالیست معماری اهل ایران بود. او پس از دانش آموختگی از دانشسرای عالی ملی هنرهای زیبای پاریس (School of Beaux Arts of Paris) در ۱۹۶۵ بین ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹ استاد معماری دانشگاه تهران بود. زندگی نامه. عبدالحمید اشراق در سال ۱۳۰۹ خورشیدی در شیراز متولد شد. او در دوران دبیرستان در دبیرستان ابن سینا به مدیریت فضل الله شرقی مشغول بوده و بعد در سال های ۱۳۲۰ و ۲۱ به تهران نقل مکان می کند. در این سال ها در دو دبیرستان رهنما و دبیرستان البرز تحصیل کرده است. بعد به دانشکدهٔ معماری تهران می رود و در سال ۱۳۳۷ از پایان نامهٔ خود با عنوان «راه آهن بین المللی برای تهران» دفاع می کند. در سال ۱۳۳۹ به فرانسه سفر می کند و در سال ۱۳۴۴ دیپلم خود را با موضوع «سکنی دادن چادرنشینان ایران» از بوزار فرانسه اخذ می کند. اشراق چندین سال سردبیر ماهنامه "موزیک ایران" و مجله فارسی-فرانسوی "هنر و معماری" (۱۹۶۷–۱۹۷۹). او ۱۵ جلد اثر از نقشه شهرهای ایران را به فارسی و انگلیسی منتشر کرده است. اشراق اولین مؤسسه ایرانی کارتوگرافی را بنیان نهاد. وی از نخستین مؤسسان
و دبیرکل مؤسسه معماران ایران بود. اشراق در پاریس می زید و رئیس سه انجمن فرهنگی است. او از سال ۲۰۰۱ به عضویت هیئت امنای دانشنامه ایرانیکا درآمد.
ویسل کوبه یک باشگاه فوتبال در شهر کوبه، استان هیوگو، واقع در کشور ژاپن است. این باشگاه در سال ۱۹۶۶ میلادی بنیان گذاری شد. که در جی لیگ بازی می کند. باشگاه ویسل کوبه سابقه دو قهرمانی در جی لیگ در سال های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ را دارد. همچنین سابقه قهرمانی در جام حذفی ژاپن ( یک قهرمانی) و قهرمانی در سوپر جام ژاپن(یک قهرمانی ) را نیز دارد.همچنین این تیم در لیگ قهرمانان اسیا ۲۰۲۰ به مرحله نیمه نهایی صعود کرد.
هوکایدو کونسادول ساپورو یک باشگاه فوتبال در شهر ساپورو٬ جزیرهٔ هوکایدو٬ واقع در کشور ژاپن می باشد که در جی لیگ بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۳۵ میلادی پایه گذاری شده است.
بوستان جنگلی لتمان کن با مساحتی بیش از۱۰۰ هکتار در ارتفاعات منطقه ۲۲ شهرداری تهران و شمال بزرگراه همت واقع شده است. ارتفاع این بوستان جنگلی ۱۸۰۰ متر از سطح دریا می باشد و در طرح تفصیلی تهران جزء کمربند سبز شهر تهران و طرح گلگشت تهران محسوب می گردد. بوستان جنگلی لتمان کن دارای پوشش گیاهی متنوّعی است که شامل درختان زبان گنجشک، بربیس، ارغوان و کاج می باشد. بوستان جنگلی لتمان کن در مسیر وزش بادهای غربی - شرقی تهران واقع شده است و سهم به سزایی در تلطیف هوای شهر تهران به خصوص حوزه غرب آن داراست. این پارک به دلیل امکانات مناسب و دارا بودن مسیرهای پیاده روی از مقاصد گردشگری و کوه پیمایی شهروندان تهرانی محسوب می گردد.