Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ثابت نصب شده در پشت بام عامل پنجره سقفی می باشد، که نور خورشید را جمع می کند و توسط یک چشمی در لوله انتقال دهنده نور به عامل پراکنش، نور توزیع می کند. با کوچک شدن قطر، آن ها می توانند برای روشن سازی فضاهای کوچکتر مانند راهروها و نور انعکاسی در گوشه های تاریک تر فضاها به کار برده شوند. جام اندازی شیب دار. جام اندازی شیب دار با پنجره های سقفی دیگر فرق می کند، که در آن یک مجموعه شامل نقش های چندگانه در سیستم قاب بندی می باشند، معمولاً برای پروژه های مشخص طراحی می شوند و در بخش هایی در محل نصب می شوند. سبک معماری خورشیدی. پنجره های سقفی به طور گسترده در طراحی روشن سازی برای ساختمان های مسکونی، عمومی و تجاری به کار برده می شوند. روشنایی افزایش یافته می تواند منجر به مصرف کمتر نور پردازی الکتریکی، و لعاب کاری پنجره به اندازه کوچکتر باعث (روشنایی غیر مستقیم) صرفه جویی در انرژی، پایین آوردن هزینه ها و کاهش تأثیرات محیطی می شود. روشن سازی می تواند مصرف انرژی را در بعضی از ساختمان ها تا بیش از ۸۰٪ کاهش دهد. روشنایی از بالا (پنجره های سقفی) برای به حداکثر رساندن روشنایی، با روشنایی غیرمستقیم (پنجره ها) کار می کنند. روشن
ایی بالا قادر به روشن کردن بخش های متمرکز ساختمان می باشد. روشن سازی در تمام روز هم از روشنایی محیط آسمان و هم قرارگیری مستقیم در معرض نور خورشید در دسترس می باشد. لعاب کاری مدرن شفاف یا مات می تواند برای جلوگیری از تابش زیاد به کار برده شود، و به ذخیره نور خورشید در گوشه های پایین و پراکنش نور به بخش های وسیع تر فضای کف کمک کند. حتی در روزهای ابری، روشنایی بالا از پنجره های سقفی سه تا ده برابر مؤثرتر از روشنایی غیرمستقیم می باشد. مولد شیشه. بسیاری از پیشرفت های اخیر، هم در ساختار شیشه ای و هم پلاستیکی، از انواع پنجره های سقفی استفاده کرده اند. بعضی از پیشرفت ها عملکرد حرارتی را افزایش می دهند، بعضی ها بر حفظ کردن و به کارگیری پتانسیل روشنایی تمرکز کرده اند، و بعضی برای بالا بردن استحکام، دوام و مقاومت در برابر حرارت و دیگر مقیاس های عملکردی طراحی می شوند. پنجره های سقفی هوارسانی امروزی، پنجره های شیشه ای را به کار می برند، که معمولاً از واحدهای شیشه ای عایق بندی پوشیده شده متشکل از دو قطعه شیشه به کار می روند. از مجموعه های با سه قاب، گاهی می توان در سردترین مناطق جوی از نظر هزینه تنظیم استفاده کرد، اما مقدا
ر نور را با اضافه کردن لایه سوم از دست می دهند. پلاستیک. پنجره های لعاب دار پلاستیکی معمولاً در بسیاری از پنجره های سقفی و روشن کننده های لوله ای استفاده می شوند. این مجموعه ها معمولاً از نظر حرارتی شامل گنبد می باشند، اما شکل پرسی غیرمعمولی دارند. پنجره های سقفی گنبدی معمولاً در سقف های با شیب کم به کار برده می شوند. شکل های گنبدی باعث حرکت آب و گرد و غبار می شود.
تفنگ نوری یک ابزار اشاره گر است که در کامپیوتر و کنترل کننده ها در بازی های ویدئویی استفاده می شود. در حال حاضر به علت فراگیر شدن ماوس از تفنگ و قلم نوری به ندرت استفاده می شود. این ابزار تنها با نمایشگرهای سی آر تی (CRT) قابل استفاده است. نحوه کار کرد. این تفنگ ها زمانی که ماشه آن کشیده می شود تصویری از صفحه نمایش می گیرند که به صورت نقطه های سیاه و سفید است و این تصویر را به شکل آرایه ای از بیت ها با تصویر خروجی خود مقایسه می کند و محل دقیق نشانه روی را تشخیص می دهند.
صفحه کلید تابشی نوعی صفحه کلید کامپیوتر است که در واقع تصویر یک صفحه کلید مجازی است که بر روی یک سطح تابانده میشود.
بیژن دفتری بشلی (۱ فروردین ۱۳۲۷ سوادکوه، استان مازندران – ۱۳ آذر ۱۳۹۲، تهران) پدر امداد و نجات ایران و یکی از بنیان گذاران طرح شبکه امداد و نجات جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران، بود. او مدت دو دوره جمعاً شانزده سال به عنوان رئیس سازمان امداد و نجات ایران فعالیت کرده بود. همچنین مدیریت بیمارستان شهرستان قائمشهر (شاهی)، معاونت امداد استان مازندران، مدیر عامل جمعیت هلال احمر استان مازندران، معاونت خدمات امدادی هلال احمر کل کشور، قائم مقام معاونت اداری و مالی هلال احمر ایران، اولین مدیر عامل هلال احمر استان تهران و رئیس شورای سیاست گذاری پایگاه اینترنتی مطالعات مدیریت بحران را در سوابق مدیریتی و امدادی خود داشت که به دلیل برخورداری از تجربه حضور، مدیریت، فرماندهی و امدادگری در اکثر زلزله ها، سیل ها و حوادث طبیعی در طول سه دهه گذشته ایران، برخی از همکاران و شاگردانش از او به عنوان «چهره ماندگار و پدر امداد و نجات هلال احمر ایران» نام می برند. کتابی تحت عنوان "زندگی نامهٔ بیژن دفتری در سوانح" توسط معاونت پژوهشی مؤسسه علمی کاربردی هلال احمر ایران در مورد وی به عنوان یک الگوی مدیریت بحران منتشر شده است. پیشینه. ب
یژن دفتری بشلی در مازندران و از توابع شهرستان های سوادکوه و قایمشهر (شاهی) متولد شد. او نتیجه میرزا رفیع سوادکوهی و نوه میرزا یحیی خان سوادکوهی سر رشته دار سوادکوه می باشد. پدر وی چنگیزخان دفتری بشلی از مالکین (نظام ارباب رعیت) آن زمان می باشد. همچنین وی داماد صفر لفوتی از نمایندگان خوشنام و مردمی مازندران در مجلس شورای ملی بود. بیژن دفتری دوران تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همان شهر گذراند. پس از اخذ دیپلم متوسطه وارد کادر نظامی ژاندارمری ایران شد ولی در همان عنفوان جوانی به بیماری سارکوم روده باریک مبتلا شد و چون امیدی به بهبودی نداشت، از ادامهٔ خدمت در ژاندارمری انصراف داد. پس از عمل جراحی و بهبودی نسبی، علاقه مند شد تا باقی مانده حیات خود را صرف خدمات انسان دوستانه کند. تحصیلات. لیسانس علوم اجتماعی و فوق لیسانس مدیریت از دانشگاه تهران سوابق اجرایی. مدیر بیمارستان شهرستان قائمشهر (شاهی)، معاونت امداد جمعیت هلال احمر استان مازندران، مدیرعامل جمعیت هلال احمر استان مازندران، معاونت خدمات امدادی جمعیت هلال احمر کل کشور، قائم مقام معاونت اداری و مالی جمعیت هلال احمر ایران، اولین مدیر عامل جمعیت هلال احمر استان
تهران و رئیس سازمان امداد و نجات جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران فعالیت های ماندگار. یکی از بنیان گذاران طرح شبکه امداد و نجات ایران – یکی از بنیان گذاران امدادهای جاده ای، هوایی، دریایی و کوهستان هلال احمر ایران – یکی از بنیان گذاران و مدیران دانشگاه علمی کاربردی سوانح طبیعی ایران – یکی ز بنیان گذاران و مدیران مؤسسه علمی کاربردی هلال ایران – یکی از بنیان گذاران و اعضای شورای سیاست گذاری پایگاه علمی تحلیلی مطالعات مدیریت بحران سوابق آموزشی. عضو هیئت علمی دانشگاه علمی کاربردی سوانح طبیعی ایران عضو هیئت علمی مؤسسه علمی کاربردی هلال ایران عضو هیئت علمی گروه سوانح مؤسسه مقاوم سازی ایران مدرس دانشکده علوم ایمنی و آتش نشانی کشور و تدریس دوره های امداد رسانی و دوره های برنامه ریزی مدیریت بحران برای پرسنل جمعیت هلال احمر کشورهای عراق، افغانستان، ارمنستان و آذربایجان که به عنوان مأموریت اداری از طرف جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران انجام داد. سوابق پژوهشی. برنامه ریزی یکپارچه مدیریت بحران، طرح جامع مدیریت بحران تهران بزرگ، طرح آمادگی برای بحران تهران بزرگ، طرح و سازماندهی شبکه امداد و نجات کشور، طرح جامع مقابل
ه با بحران برای کشور سودان و همکاری با برنامه عمران سازمان ملل، سازمان جهانی بهداشت و سازمان آوارگان و پناهندگان خارجی از مهم ترین سوابق پژوهشی وی هستند. (IFRC) فعالیت های امدادی. حضور فعال در زلزله رودبار و منجیل ۱۹۹۰، زلزله ترکیه ۱۹۹۴، زلزله بجنورد ۱۹۹۶، زلزله اردبیل ۱۹۹۶، زلزله قائن ۱۹۹۶، سیل نکا ۱۹۹۹، سیل گلستان ۲۰۰۰، زلزله بم، زلزله زرند، سیل جیرفت و کهنوج و گلستان ۲۰۰۵ و همکاری نزدیک با سازمان های بین المللی کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان، WHO, UNDP, UNOCHA , IFRC مدیریت عملیات بحران با سی و پنج سال سابقه خدمتی، مدیریت امداد جبهه ها در دوران جنگ ایران و عراق و مناطق بمباران شده و ایجاد اردوگاه های اسکان اضطراری در مناطق جنگی بیژن دفتری بشلی، ابتدا مدتی مدیریت بیمارستان شهرستان قایمشهر در شرق استان مازندران را بر عهده گرفت وبا ورود به جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران و بعد از مدت کوتاهی عنوان معاونت امداد جمعیت هلال احمر استان مازندران منصوب شد! با پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۸ در کارهای امداد سوانح مختلف در داخل و خارج استان مازندران مشارکت و فعالیت داشت و با آغاز جنگ تحمیلی، به همراه دی
گر همکارانش اقدام به آموزش داوطلبان عازم به جبهه ها برای ارائه خدمات امدادی به رزمندگان نمودند. ایجاد۱۲۰ اردوگاه برای آوارگان و پناهندگان داخلی و خارجی در سال ۱۳۷۰ و جنگ خلیج فارس که مجموعاً یک میلیون و پانصد هزار نفر آواره به مرزهای ایران پناهنده شدند و یک نفر از آن ها از لحاظ گرسنگی و بهداشت تلف نشده اند و برای دنیا و صلیب سرخ جهانی بی سابقه و بی نظیر بود از جمله کارهای مهم مدیریتی بیژن دفتری بشلی بود که توانست با بهره مندی از راهنمایی و همکاری و مشارکت همکاران و مدیران جمعیت هلال احمر ایران، انجام دهد. ایجاد نقاهتگاه پانصد تختخوابی در خوزستان و۱۰ نقاهتگاه در دیگر استان ها و ایجاد پایگاه های امداد و نجات برای کمک به مصدومان و بیماران و آوارگان جنگی درتهران، فرماندهی عملیات امداد و نجات زلزله مخرب سال۱۳۶۹ در رودبارِ گیلان و زلزله ویرانگرِ بم و استقرار ۱۰ اردوگاه و اسکان ۵۰ هزارنفر از آوارگان کشور جمهوری آذربایجان درخاک آن کشور و امداد و کمک رسانی به دیگر کشورها و برپایی دوره های آموزش امداد و نجات برای مدیران هلال احمر کشورهای همسایه با مجوز فدراسیون بین المللی صلیب سرخ از جمله خدمات ماندگار بیژن دفتری بشلی
در جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران بوده است که البته با کمک و همیاری دیگر افراد خبره هلال احمر ایران انجام شد.بیژن دفتری بشلی در زمان رخداد زلزله رودبار، به عنوان معاون امداد و نجات و قائم مقام هلال احمر استان مازندران مشغول کار بود و اولین مدیری بود که پس از زلزله رودبار با تیم امدادی خود وارد این شهرستان شد و فرماندهی امدادرسانی به زلزله زدگان را بر عهده گرفت و آخرین مدیری بود که پس از ماه ها ستاد امدادرسانی رودبار را ترک کرد، او بعد از این موضوع به عنوان معاونت خدمات امدادی هلال احمر کل کشور منصوب و ارتقای پستی شد. او هفت سال در این سمت بود و حوادث بزرگی مانند سه زلزله پی درپی بجنورد، اردبیل و قائنات در کمتر از چهار ماه اتفاق افتاد. وی مدتی نیز قائم مقام معاونت اداری و مالی هلال احمر بود و با تأسیس هلال احمر استان تهران، به عنوان اولین مدیرعامل آن منصوب گردید. سپس با پیشنهاد برخی از خبرگان امداد و نجات ایران و بهره مندی از روند دیگر کشورها طرح شبکه امداد و نجات کشور را در ایران مشابه سازی نمود و زمانی که نابسامانی در زلزله آوج بسیار وسیع بود، مأمور سر و سامان بخشیدن به امداد رسانی این زلزله شد و پس از
آن به مدت دو دوره به عنوان رئیس سازمان امداد و نجات جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران فعالیت نمود. دفتری در زلزله بم، با وجود پنومونی شدید در بستری دیابتیک و در شرایط سخت انتقادها، منطقه را ترک نکرد و در نهایت به عنوان رئیس امدادگران، مسیولیت سهل انگاری های پیش آمده را بر عهده گرفت. می توان گفت که شاید او از نخستین مسوولینی باشد که نسبت به زلزله استان تهران هشدار داد، وی در این خصوص گفت: فعالیت های اواخر زندگی. بیژن دفتری بشلی یک از افرادی بود که ترویج فرهنگ ایمنی و خود امدادی را مطرح و مانند بسیاری دیگر آن را پایه امدادرسانی مؤثر و موفق دانست و پس از بازنشستگی نیز به تدریس، تحقیق و مشاوره ادامه می دهد. دفتری بشلی که از سنین جوانی با بیماری صعب العلاج سارکوم روده باریک دست و پنجه نرم نمود، یک سال اخیر با بدخیم شدن بیماری اش، با سفارش مسئولین نظام جمهوری اسلامی ایران زیر نظر مجرب ترین پزشکان بارها تحت عمل جراحی روده، معده و شیمی درمانی قرار گرفت. وی مجدد در ۴ آذر ۱۳۹۲ در بیمارستان ابن سینای تهران بستری گردید. به گفته آقای سعید دفتری بشلی که از یاران و همراهان همیشگی ایشان بود: بیژن دفتری بشلی، در ساعت ۱۹:۳۰
عصر روز چهارشنبه ۱۳آذر۱۳۹۲ در بیمارستان ابن سینای تهران، فوت کرد و در صبح جمعه۱۵آذر۱۳۹۲ پیکر وی از تهران به شرق استان مازندران منتقل و سپس در روز شنبه ۱۶آذر۱۳۹۲ ساعت۹صبح از مقابل مسجد جامع شهرستان قایمشهر (شاهی) تا مصلی جمعه آن شهر برفراز دستان داوطلبان و امدادگران و مردم تشیع و پس از اقامه نماز توسط معلمی امام جمعه شهرستان قایمشهر و نماینده مردم مازندران در چهارمین و پنجمین دوره مجلس خبرگان رهبری، به زادگاه پدری اش روستای مهدی آباد واقع در شهرستان سوادکوه شمالی منتقل و باحضور مسوولین کشوری، نظامی و انتظامی، لشکری، استانی و روحانیون، بسیجیان، اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و همچنین امدادگران و شاگردانش طی مراسمی با عنوان «خداحافظی با مرد میدان های بحرانی» به خاک سپرده شد. در آیین سومین روز درگذشت بیژن دفتری بشلی، عبدالله نظری خادم الشریعه از مراجع تقلید مجتهدین و روحانیون مازندران و حوزه علمیه قم سخنرانی نمود. وی طی سخنانی ضمن پرداختن به صفات اخلاقی و خدمات امدادی بیژن دفتری بشلی، گفت: در این مراسم پیام های تسلیت محمد فرهادی رئیس وقت جمعیت هلال احمر نظام جمهوری اسلامی ایران ،ربیع فلاح جلودار استاندار وقت ا
ستان مازندران، غیوری نماینده وقت ولی مطلقه فقیه در جمعیت هلال احمر کشور و نورالله طبرسی نماینده وقت ولی مطلقه فقیه در هلال احمر استان مازندران و نماینده ولی مطلقه فقیه در استان مازندران و نماینده چندین دوره مجلس خبرگان رهبری، قاسم احمدی لاشکی نماینده نهمین و دهمین دوره مجلس شورای اسلامی شهرستان های نوشهر چالوس کلاردشت و دبیر وقت مجمع نمایندگان مجلس شورای اسلامی استان مازندران و نمایندگان شهرستان های ساری، قایمشهر (شاهی)، سوادکوه، درمجلس شورای اسلامی، قرائت شد. تجلیل و رونمایی از تمبر یادبود. در اردیبهشت ماه ۱۳۹۳ در آیین تجلیل از امدادگران، نجات گران، جوانان و داوطلبان جمعیت هلال احمر مازندران که در سالن آمفی تئاتر هلال احمر شهرستان ساری با حضور مسئولان کشوری و استانی برگزار شد، با همت اداره کل پست مازندران، از تمبر یادبود بیژن دفتری بشلی نیز رونمایی شد. در این مراسم مدیرعامل جمعیت هلال احمر مازندران، خدمات شایسته دفتری در مواقع بروز بحران و امداد و نجات را برگ زرینی در تاریخ نظام جمهوری اسلامی ایران دانست. همچنین سید هادی حسینی نماینده شهرستان های قائمشهر، سوادکوه، جویبار و سیمرغ در مجلس شورای اسلامی با اشاره
به افتخارات متعدد بیژن دفتری بشلی خاطرنشان کرد:
پادشاهی لاتینی اورشلیم نام دولتی بود که پس از نخستین جنگ صلیبی در ۱۰۹۹ میلادی در جنوب شامات بنیاد نهاده شد. کیش رسمی این دولت مسیحیت کاتولیک بود. پادشاهی اورشلیم دو سده دوام آورد و سرانجام در ۱۲۹۱ میلادی، واپسین دارایی آنان یعنی شهر عکا به دست ممالیک افتاد و بدین سان این دولت از میان رفت. پادشاهی اورشلیم پس از پایان یافتن نخستین جنگ صلیبی در سال ۱۰۹۹ توسط گادفری بوین در کرانهٔ شرقی دریای مدیترانه در سرزمین شام تأسیس شد. این پادشاهی توانست تقریباً حدود ۲۰۰ سال، از ۱۰۹۹ تا ۱۲۹۱ باقی بماند تا اینکه آخرین پایگاه این پادشاهی در عکا، توسط ممالیک تصرف شد. تاریخ این پادشاهی را می توان به دو بخش تقسیم نمود: دوره نخست که به نخستین پادشاهی اورشلیم معروف است از سال ۱۰۹۹ تا ۱۱۸۷ طول کشید و در نهایت با پیروزی صلاح الدین ایوبی بر صلیبیون و از دست رفتن اورشلیم، پایتخت به عکا انتقال یافت. این پادشاهی پس از جنگ صلیبی سوم، در عکا مجدداً باز تأسیس شد. دوره دوم پس از جنگ صلیبی ششم و توافق امپراتور فریدریش دوم با ایوبیان و بازپس گیری اورشلیم طی معاهده و قرادادی تا زمان حمله خوارزمشاهیان به اورشلیم که به دومین پادشاهی اورشلیم یا پا
دشاهی عکا مشهور است. پس از تشکیل پادشاهی اورشلیم، قلمروهای تقسیم شده بین فرماندهان صلیبی به صورت مجموعه ارباب نشین های فئودالی (همچون کنت نشین ادسا و کنت نشین طرابلس) تحت حاکمیت یک پادشاه درآمدند که این شیوه در دوره جانشینان گادفری بوین نیز ادامه یافت. دولت صلیبی اورشلیم چهار ارباب نشین اصلی صیدا، جلیل، یافا و ماورای اردن، شامل کرک و شوبک را به همراه دوازه واسال کوچک لدُ، نابلس، الخلیل، حیفا، بیسان، آرسوف، قیمون، تورون و بانیاس، اسکندرونه، داروم، بیروت و قیساریه که بزرگ ترین آنها بود، شامل می شد. این مجموعه همگی تابع مستقیم پادشاه اورشلیم بودند. پادشاه چند شهر را مستقیماً خود اداره می کرد و املاکش را برای خود می دانست. این شهرها به یک روایت اورشلیم، عکا، نابلس، پس از مدتی داروم بودند و به روایتی دیگر، افزون بر آنها، شهر صور را نیز شامل می شد. و قطعات دوازده گانه مزبور نیز غالباً به صورت موروثی اداره می شدند. پادشاه از کمک و حمایت چندین صاحب منصب کشوری استفاده می برد که وی را در امر اداره پادشاهی یاری می رساندند. بدین ترتیب همان شیوه حکومتی رایج در حکومت های فئودال اروپا نیز در پادشاهی تازه تأسیس اورشلیم پیاده
و اجرایی شد. نظام پادشاهی در اورشلیم تاحدودی هم انتخابی و هم ارثی بود. با این حال با شکل گیری خاندان سلطنتی در دوره اوج قدرت پادشاهی اورشلیم، شیوه ای مشخص برای جانشینی پدید آمد. با وجود این مسئله، پادشاه هنوز توسط دادگاه عالی (Haute Cour) انتخاب یا حداقل حکومت وی تأیید و به رسمیت شناخته می شد. پادشاه براساس اولی بین برابرها (پریموس اینتر پارس: Primus Inter Pares) شناخته می شد و در غیاب پادشاه وظایف وی برعهده مباشر بود. همچنین پادشاه ریاست دربار، فرماندهی کل قوا، مسئولیت ادرات مرکزی و حق تعیین همسر برای زنانی که وارث اربابان می شدند را بر عهده داشت. پیش زمینه. نخستین جنگ صلیبی. پس از جنگ ملازگرد، سلجوقیان در سال ۱۰۷۱ م به اوج قدرت خود رسیدند؛ اما پس از مرگ آلب ارسلان و ملکشاه در سال ۱۰۹۲ م اوضاع رو به آشفتگی رفت و ترکان سلجوقی درگیر جنگی داخلی شدند که منجر به تقسیم حکومت و امپراتوری سلجوقی شد. در این زمان عراق صحنه آشوب ها و انقلاب هایی بود که به وسیلهٔ اعراب و ترک ها رهبری می شد. اما در شام، تتش در سال ۱۰۹۵ م درگذشت و پسرانش رضوان، حاکم حلب، و دقاق، حاکم دمشق، پس از کوشش های فراوان بر اوضاع مسلط شدند. اورشلی
م به حکومت ارتقیان انتقال یافت. طرابلس زیر سلطه شیعیان بنی عمار بود. فاطمیان مصر با استفاده از این آشفتگی به گسترش اراضی خویش در فلسطین پرداختند و اورشلیم را تسخیر کردند و موصل در زیر فرمان کربغا قرارداشت. امپراتور بیزانس، الکسیوس یکم، که نگران پیشروی سلجوقیان به سمت غرب تا نیقیه در پی شکست در نبرد ملازگرد بود، در مارس ۱۰۹۵ م فرستادگانی را به شورای پیاچنزا فرستاد، تا علیه ترکان از پاپ درخواست یاری کند. اوربان شاید به امیدِ از بین رفتن انشقاق چهل ساله بین کلیسای ارتدوکس و کاتولیک و برقرار شدن دوبارهٔ وحدت دینی در سراسر اروپا، به این درخواست پاسخ مثبت داد. الکسیوس و اوربان، پیش از این و در سال ۱۰۸۹ م تماس های نزدیکی با یکدیگر برقرار کرده بودند و آشکارا در مورد موضوع یکپارچگی کلیسای مسیحی به گفتگو پرداخته بودند که نشانه های قابل توجهی از همکاری میان قسطنطنیه و رم در سال های پیش از آغاز جنگ صلیبی وجود داشته است. در ژوئیهٔ ۱۰۹۵ م، پاپ به زادگاه خود در فرانسه رفته تا به جمع آوری نیرو برای این اردوکشی مشغول شود. اوج سفر او در شورای کلرمونت و در ماه نوامبر رخ داد؛ جایی که او موعظه ای شورانگیز را برای تعداد زیادی شنون
ده از طبقهٔ اشراف و روحانیون ایراد کرد. جمعیت مشتاق حاضر پس از سخنرانی و در پاسخ به پاپ، فریاد دئوس وولت (خدا [این را] می خواهد) سردادند. و تاریخ ۱۵ اوت ۱۰۹۶ م، مصادف با روز عروج مریم را برای عزیمت به سوی نخستین جنگ صلیبی قرار داد. چهار سپاه اصلی از صلیبی ها در زمان مشخص شده به وسیلهٔ پاپ در اوت ۱۰۹۶ م، اروپا را ترک کردند. آن ها مسیرهای مختلفی را به سوی قسطنطنیه برگزیدند و در بیرون از دیوارهای شهر و در میان نوامبر ۱۰۹۶ م تا آوریل ۱۰۹۷ م گرد هم آمدند؛ اوگ ورماندو نخستین کسی بود که به آنجا رسید و پس از او گادفری، ریموند و بوهموند نیز از راه رسیدند. سپاه صلیبی ها در طول نیمه نخست سال ۱۰۹۷ م، به آسیای کوچک منتقل شده و الکسیوس نیز دو تن از ژنرال هایش به نام های مانوئل بوتومیتس و تاتیسیوس را نیز برای یاری صلیبی ها فرستاد. نخستین هدف لشکرکشی آنان نیقیه بود. نیقیه که در گذشته شهری مهم در قلمرو فرمانروایی امپراتوری بیزانس محسوب می شد، در آن هنگام بدل به پایتخت سلطنت سلجوقی روم و فرمانروایی قلج ارسلان یکم شده بود. او که قدرت این سپاه تازهٔ صلیبی را دست کم گرفته بود در آن هنگام با رها کردن خانواده و خزانه اش در شهر، برا
ی جنگ با دانشمندیان به آناتولی مرکزی لشکرکشی کرده بود. پیرو این رویداد و به محض ورود صلیبی ها به پشت دیوارهای شهر، این شهر در محاصره ای نسبتاً طولانی قرار گرفت. در نهایت پادگان تُرک های شهر در ۱۸ ژوئن تسلیم شده و شهر در دست نیروهای بیزانسی قرار گرفت، و این رویداد سرچشمهٔ آغاز درگیری های صلیبی ها و امپراتوری بیزانس شد. پرچم های امپراتوری بیزانس بر دیوارها و برج های شهر برافراشته شدند و صلیبی ها از غارت شهر و حتی ورود به آن، جز در دسته های کوچک و همراه با محافظ منع شدند. گرچه این اتفاق مطابق با سیاست سوگند وفاداری صلیبی ها به الکسیوس و امپراتوری روی داده بود اما امپراتور با بخشش هدایای خوراکی به سپاه صلیبی ها و نیز هدایایی گرانبها از گنجینهٔ قلج ارسلان به سران صلیبی، آنان را از خود خشنود کرد. در پایان ماه ژوئن، صلیبی ها از میان آناتولی به حرکتشان ادامه دادند. آنان توسط تعدادی از سربازان بیزانسی به فرماندهی تاتیسوس همراهی می شدند، و همچنان به این امید دل بسته بودند که امپراتور الکسیوس، تمام سپاه بیزانس را پس از آنان بسوی شان خواهد فرستاد. صلیبی ها سپاهشان را برای کنترل راحت تر به دو دسته تقسیم کردند؛ یک گروه به
فرماندهی نورمن ها، و دیگری به فرماندهی فرانسوی ها. دو گروه از پیش تعیین کرده بودند که در دورلیوم به یکدیگر ملحق شوند، اما در یکم ژوئیه و در نزدیکی دورلیوم با سپاه ارسلان روبرو شدند و در نبردی که روی داد، توانستند نیروهای او را از میان بردارند. حرکت صلیبی ها از میان آناتولی گریزناپذیر بود، اما از آنجاکه ارسلان هر آنچه در پشت سر حرکت سپاهش قرار داشت را سوزانده و نابود کرده بود، این سفر بسیار سخت و طاقت فرسا می نمود. این رویداد در میانهٔ تابستان بود و در نتیجه تعداد زیادی از افراد و اسب های صلیبی ها که آب و غذای کمی به همراه داشتند، کشته شدند. مسیحیان محلی نیز در بین راه برخی مواقع به آنان غذا و پول، هدیه می کردند. صلیبی ها نیز هر زمانی که فرصتی بدست می آوردند، دست به چپاول و غارت می زدند. هریک از فرماندهان درگیری و بحث را پیرامون رهبری کل گروه شروع کرده بود، گرچه هیچ یک از آنان از قدرت کافی برای این کار بهره مند نبود، و تنها آدهمار به عنوان رهبری معنوی سپاه به رسمیت شناخته شده بود. پس از گذشتن از میان دروازه های کلیکیه، بالدوین بوین بر سرزمین ارمنی ها در پیرامون فرات متمرکز شد. او تصمیم گرفت ملکی را برای خود در
سرزمین مقدس تصرف کند و در ابتدای سال ۱۰۹۸ م، او به عنوان جانشین توروس حاکم ادسا برگزیده شد. توروس در میان رعایای ارمنی به دلیل داشتن مذهب ارتدوکس یونانی محبوبیتی نداشت. پس از چندی توروس، در پی شورشی که احتمالاً با تحریک بالدوین روی داده بود، کشته شد. در مارس ۱۰۹۸ م، بالدوین به عنوان حاکم جدید انتخاب شد و کنت نشین ادسا را به عنوان نخستین دولت صلیبی ایجاد کرد. بوهموند به کمک یک نگهبان ارمنی تازه مسلمان به نام فیروز توانست برجی را تسخیر کرده و در نتیجه، در ۳ ماه ژوئن صلیبیون وارد انطاکیه شدند و بسیاری از ساکنان مسلمان آن را قتل عام کردند. پس از تسخیر شهر، شوالیه ها و سربازان دون پایه تر به طور فزاینده ای بی قراری می کردند و خواستار ادامهٔ حرکت به سوی اورشلیم بودند و رهبرانشان را مجبور به پذیرش این کار کردند. سراجام در آغاز سال ۱۰۹۹ م، صلیبیون با برگزیدن بوهموند به عنوان نخستین شاهزاده انطاکیه، راهپیمایی به سوی اورشلیم را دوباره آغاز کردند. در جریان پیشروی به سوی اورشلیم در ساحل مدیترانه، صلیبیون به دلیل صلح جویی حاکمان محلی و آمادگیشان برای تهیه آذوقه و تجهیزات مورد نیاز صلیبیون، با مقاومت کمی روبرو شدند و تنها
مجبور به محاصرهٔ عرقا گشتند که آن را نیز نیمه کاره رها کرده و به ادامهٔ مسیر پرداختند. افتخارالدوله، فرماندار فاطمی اورشلیم، که از رسیدن صلیبیون آگاه شد، همهٔ ساکنان مسیحی اورشلیم را از شهر اخراج کرد تا احتمال سقوط شهر را به خاطر خیانت داخلی کاهش دهد؛ همچنین او بسیاری از چاه های اطراف بیرون شهر را نیز مسموم کرد. هنگامی که صلیبیون در ۷ ژوئن به اورشلیم رسیدند، تنها چند سال بود که فاطمیان این شهر را از سلجوقیان بازپس گرفته بودند. بسیاری از صلیبیون پس از دیدن شهر و به پایان رسیدن سفر بسیار طولانیشان گریستند. محاصره اورشلیم. صلیبیون هنگامی که به حومهٔ اورشلیم رسیدند با منطقه ای خشک و بدون گیاه و خالی از منابع آب و غذا مواجه شدند. در این مکان، هیچ دورنمایی برای رسیدن نیروی امدادی وجود نداشت و حتی بیم حملهٔ قریب الوقوع حاکمان محلی فاطمی نیز می رفت. هیچ امیدی به تلاش برای محاصره کردن شهر مانند آنچه در انطاکیه روی داده بود، وجود نداشت و صلیبیون از جنگجویان، پشتیبانی، آذوقه و زمان کافی برخوردار نبودند. در مقابل، آن ها تصمیم گرفتند تا مستقیماً به شهر یورش ببرند. صلیبیون دارای انتخاب های محدوی بودند زیرا برطبق تخمین ها
از نیروی آنان، تنها ۱۲٬۰۰۰ نفر شامل ۱۵۰۰ سواره نظام باقی مانده بود. گادفری و تنکرد، در شمال شهر اردوگاهی ساخته بودند، ریموند اردوگاه خود را در جنوب شهر برپا کرد. علاوه بر این، نیروهای پروانسی نیز در ۱۳ ژوئن و در نخستین حمله شرکت نکردند. این اختلافات در میان سپاه صلیبیون به وحدت عمل آنان صدمه می زد. در نخستین حمله که احتمالاً بیشتر برای گمانه زنی از میزان توان استحکامات صورت پذیرفت، صلیبیون پس از رخنه کردن به دیوار بیرونی، در نفوذ به دیوار درونی شهر ناکام ماندند. در جلسهٔ پس از شکست نخستین حمله در بین رهبران مختلف صلیبیون برسر لزوم هماهنگی بیشتر در حملات آینده توافق شد. در ۱۷ ژوئن، گروهی از دریانوردان جنوایی تحت فرمانِ برادران امبریاکو وارد بندر یافا شده و سپاه صلیبی را با مهندسین ماهر و به احتمال زیاد با قطعات الوارهای چوب کشتی هایشان برای ساختن برج ها و ابزارآلات محاصره تجهیز کردند. در همین هنگام کشیشی به نام پیتر دزیدریوس مدعی شد که اسقف آدهمار را در خواب دیده است. او همگان را به سه روز روزه گرفتن و سپس با طواف دیوارهای اورشلیم با پای برهنه واداشت و گفت که پس از آن، همانند اتفاقی که در داستانی در کتاب مقدس
که در مورد محاصره اریحا بوسیلهٔ یوشع روی داده بود، شهر سقوط خواهد کرد. پس از سه روز روزه در ۸ ژوئیه، صلیبیون مراسم طواف دسته جمعی را به همان صورت که دزیدریوس به آنان آموخته بود، اجرا نموده و مراسم در کوه زیتون و با موعظهٔ پیتر راهب پایان یافت؛ و اندکی پس از این ماجرا، گروه های گوناگون صلیبی که با یکدیگر اختلافات شدید داشتند، پیمان به ایجاد روابط حسنه و کنار گذاشتن اختلافات بستند. خبرهای حرکت و خروج سپاه کمکی فاطمیان از مصر، به سپاه صلیبیون نیز انگیزه ای بسیار قوی برای حمله ای دیگر به شهر داد. حملهٔ نهایی به اورشلیم در ۱۳ ژوئیه آغاز شد؛ نیروهای ریموند به دروازه جنوبی حمله کرده و در همان هنگام، گروه های دیگر به دیوار شمالی حمله نمودند. در ابتدا پروانسی ها در دروازه جنوبی پیشرفت کمی داشتند، اما وضعیت نیروها در دیوار شمالی در حالت بهتری قرار داشت؛ آنان آرام ولی به صورت پیوسته در حال از میان برداشتن مدافعان شدند. در روز ۱۵ ژوئیه، یورش نهایی در هر دو سمت شهر آغاز شد و در نهایت استحکامات لایهٔ درونی دیوار شمالی، تسخیر گشت. هراس به وجود آمده ناشی از این رویداد در مدافعان، آنان را بر آن داشت تا دیوارهای شهر را در هر د