Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جرت به این منطقه اغلب با انگیزه های اقتصادی و فرهنگی همراه بود.با توجه به اسناد موجود در نیمه اول حکومت پهلوی در روستاهای بلوک اوشیان املاک خرده مالکینی وجود داشت، بطور مثال در شیخ زاهد محله به املاک، اسحاق حسن زاده، غریب زاهدی،آقاجان حسین زاهد، زاهدی، سعیدی، غلامی، رضازاده، رومانی، علیزاده، افراسیاب زاده امیری، سلیمان جیردشتانی، صالحیان، کمالی امیردشت، باروزنه و غیره اشاره شده. در میانده و کندسر به سید هادی روحانی، میررضایی، نوربخش، علی اکبری کندسر،تقی موقری، میراقاجانی، میرجعفری و غیره اشاره شده. در قریه های فکجور و دوگلسر و دوران به رهنماهراتبر، احسانگر، فتح الهی ، محمدی و نیک روش و بانبَرستیاه یا مهدوی، نصرالهی فکجور و دیگران و در قریه چابکسر به کاظم و عمران و عزیز معتمدچابکی، باباپور، سید محسن پیشوایی، غلامی چابک، محمدی، میرمهدوی چابکی ، شریفی چابکی، یوسف زاده چابک و غیره اشاره شده است و اسداله بلوکباشی (تقی پورکندسر) معروف به زرسری، غلامرضا و ذبیح الله ملکی، رحیم بابایی، ابوالقاسمی، احمدزاده، کهن، تفاوت در سرولات که زراعت برنج، باغ توت مرکبات، چای و مراتع اشاره شده است و حتی حق شرب از رودخانه ها ، وجود
چند آبدنگ یا آسیاب آبی در هر قریه درون اسناد با عمارات اشاره شده است. در دوران پهلوی اول رضاشاه در سالهای ۱۳۱۰ تا ۱۳۲۰ با غصب املاک تنکابن و رودسر دیگر جاها به بهره کشی بویژه در املاک اختصاصی رضاشاه بصورت شدیدتر پرداخت. دهقانان این املاک در واقع وابسته به زمین بودند. هیچ بنگاه محتاج به کارگر حق پذیرفتن دهقانانی که املاک اختصاصی را ترک میکردند، نداشت. حتی راه آهن ایران در بخش مازندران مجبور بود کارگرانی از نقاط دیگر ایران استخدام نماید. حتی در این بین اهالی سرولات و حومه ، چابکسر، میانده، کندسر و شیخ زاهد محله و فکجور را برای کار اجباری و بیگاری به تنکابن و نوشهر برده و در ساخت بندر، آباد کردن جنگل های مخروبه استفاده می شده است. این تصرفات و غصب گسترده اداره املاک اختصاصی نه تنها باعث تغییر ساختار مالکیتی منطقه شد، بلکه بر زندگی مردم محلی نیز تاثیرات عمیقی گذاشت. افراد بومی که پیش از این در باغات، مراتع و مزارع به کار مشغول بودند، تحت سیاست های رضا شاه به رعیت و باغبان املاک پهلوی تبدیل شدند. از شیخ زاهد به سمت دوران دوگلسر، یک پل خشتی تاریخی داشت امروزه آثاری از آن به نظر نمی رسد که در عکس هوایی ۱۳۳۴ مشخص است
و در اسناد رسمی به آن اشاره شده است. ضمنا در عکس هوایی ۱۳۳۴ آمریکایی ها، بقعه شیخ زاهد محوطه آن و درختان آزاد تنومند سالخورده آن در شرق شاخه رود منشعب از چشمه شیخ زاهد مشخص است. ظاهرا سابقا در حوالی اوایل قرن ۱۴ هجری شمسی در نزدیکی بقعه آقا شیخ زاهد یک مدرسه علوم دینی وجود داشته که منسوب به شیخ علی اکبر الهیان بوده است. شیخ زاهد به سمت دوران دوگلسر، یک پل خشتی تاریخی داشت امروزه آثاری از آن به نظر نمی رسد که در عکس هوایی ۱۳۳۴ مشخص است و در اسناد رسمی به آن اشاره شده است. مطابق اسناد رسمی موجود و همچنین تصاویر هوایی ۱۳۳۴ مزارع شیخ زاهد محله از سرخ بجار و مریم بجار از آب رودخانه اچیرود سرولات مشروب می شد، شیخ زاهد محله دارای مراتع گاو، مزارع برنج، باغات توتستان که امروزه آثاری موجود نیست و باغات وسیع چای در مناطق امیردشت و همچنین شرق خیابان پاسداران امروزی موجود بود و در دامنه شمالی کوه شاهسرس باغات مرکبات خانواده های امیری و جیردشتانی و دیگران وجود داشته است. همچنین این روستا احتمالا دو ابدنگ (اسیاب ابی) وجود داشته که آثاری از آن امروزه وجود ندارد و همچنین تعداد زیادی کندوج های شالیزار که تعداد انگشت شماری مو
جود است. در گذشته مزارع شرقی مریم بجار و باغات چای شمال آن بیشتر متعلق به سرولاتی ها و در قسمت شمالی تر بیشتر متعلق به چابکی ها بوده است. در مورد چشمه بزرگ شیخ زاهد محله معروف به قزل چشمه افسانه محلی وجود دارد که در قرون گذشته که زارعین بر سر تقسیم آب آن نزاع و خونریزی داشتند نیمه شب بر اثر حادثه ای رودخانه به شاخه طبیعی با دبی آب برابر تقسیم می شود. رویداد ها سریال دنیای شیرین دریا که در سال ۱۳۷۷ از صداوسیما ایران پخش شد در این قریه و روستا ساخته شده بود. لوکیشن های اصلی این سریال منزل قدیمی خاندان یحیی پور در محله بازار شیخ زاهدمحله و بقعه شیخ زاهد بوده است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۷ نفر (۱۹خانوار) بوده است. در این روستا قبری منتسب به شیخ زاهد گیلانی وجود دارد و پسوند فامیلی اکثر خانواده های این روستا زاهد، زاهدی یا شیخ زاهدی است. شغل اصلی روستا کشاورزی میباشد که مهمترین محصولش برنج است.
سرخانی، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. این روستا شرقی ترین نقطه استان گیلان از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۴ نفر (۸۱خانوار) بوده است.
میانده ، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. در اصطلاح محلی و قدیمی به آن میندی گفته شده و به اهالی آن میندیج میگویند. دارای بخش های مختلفی در حال حاضر است، از جمله کهنه میندی، کندسر، میانده، برتلو، جیرمحله، بندبن، کوه مهران، مازوکله پشته، تازه آباد ، کله گردن و جنگسرا می باشد. راه روستای جنگسرا از قدیم میانده بوده است. چابکسر در تا قبل از نیمه قرن ۱۳ هجری قمری محل تمرکز و بازارش میانده بوده و خود قریه چابکسر وجود نداشته است. میانده که در قدیم بلوک میانده بوده مرکز مذهبی مهمی از پیش از اسلام نیز بوده و سرولات و قرا و مراتع و قصبه های از بین رفته ناحیه آن به احتمال در زیر سایه میانده واقع شده است. میانده مدفن سید ابوجعفر ابیض معروف به ثائر فی الله یا سید ابیض موسس و بانی شهر هوسم یا رودسر قدیم بوده است. هوسم در اواخر قرن سوم هجری قمری مرکز حکمرانی علویان زیدی در گیلان (دوران حکومت ناصر کبیر) بود، درجه اعتبار و آبادی برای بلوک میانده در آن زمان بوده است. طبق نوشتار کتاب تاریخ رامسر مرحوم استاد رحیمیان در تاریخ رامسر، میانده یا همان میندی عبادات گاه قدیمی معبد آناهیتا از پیش از اس
لام بوده از این جهت بعد از اسلام در دوره زیدیان هم جایگاه مذهبی خود را بین مردم و حاکمان محلی حفظ کرد. بلوک سرولات متصل به بلوک میانده قدیم در رانکوه قدیم و در دوران پسا حکومت کیاییان در محدوده قصبه تنهجان و گرجیان واقع بوده است، میانده و سرولات در غرب نقشه محدوده تقریبی سخت سر واقع بوده اند. ولایت تنهیجان و گرجیان شامل سخت سر، مساحت سخت سر در گذشته بسیار کم بود و به ولایات گُرجیان، کَلاجه کوه(کلیج کوه در رمک امروزی) و تَنهیجان محدود می­شد. در اواخر قرن هشتم قمری مقّر ییلاقی حکومت سید کیای رکابزن کیایی در جورده تنهیجان(جواهرده) و مقر گیلانی(قشلاقی) او در گرمه رود(آبگرم سر پشت هتل های بزرگ) بود. بامسی(تِمی جان کِری) امروزی نیز در گذشته شهر بزرگی بود و مقّر گیلانی حاکمان این دیار بود. مرکز مذهبی حکومت آنها میانده چابکسر امروزی و کهنه میندی بوده است. ییلاقات چون جیردشتان، تماشای کوه و گردپشته و خشکاسرا، آهن پوچان ( آهن پزان ) مناطق آباد و ییلاقی و مرتعی جنگلی بلوک میانده و سرولات در قرون هفتم، هشتم و نهم هجری در دوره حکومت کیاییان بوده است. بقعه قبل از ۱۳۸۰ شمسی مقبره سیدابوجعفرابیض شکل زیر داشت، بخش گنبد خانه ب
نا دارای پلانی هشت ضلعی به صورت مستتر در میان فضای اصلی با پلان مستطیل و از جنس آجر با ملات سیمان در بدنه ساخته شده است، پلان بقعه مستطیل و به طول ۱۱ و عرض ۸ متر است . ورودی بنا در سمت شمال قرار دارد و ایوان آن با دیواره های نرده ای مشبک احاطه شده است . اندازه اتاق گنبدخانه 330×370 سانتیمتر است . ازاره این اتاق به ارتفاع ۷۳ سانتیمتر با کاشی شش ضلعی فیروزه ای پوشیده شده است. صندوق حرم با تزئینات کنده کاری و کتیبه هایی از آیات قرآنی به خط نسخ به دستور سلطان محمد کیا ساخته شده و تاریخ ۸۵۵ هجری قمری بر آن دیده می شود. بقعه دارای دو مناره جدید و گنبدی سیمانی است . داخل بنا نیز جدید و نمای سنگ مرمر دارد . در این بنا هیچ نشانه ای از آثار دوره ایلخانی به چشم نمی خورد و تنها دری قدیمی در قابی شیشه ای در بقعه وجود دارد. این در دارای دو لنگه در ابعاد 110 × 163 سانتیمتر است که در سمت شمال مجموعه قرار گرفته است . در دو طرف این در دو ستون چوبی با کتیبه وجود دارد که نام سازنده و کاتب نوشته ها به چشم می خورد. خط کتیبه اثر محمد کاظم کاتب طالقانی و سازنده آن استاد قلی توبنجانی به تاریخ ۱۳۱۹ هجری قمری مقارن با پادشاهی مظفرالدین
شاه قاجار است. قدیمی ترین کتیبه موجود در بنا مربوط به سال ۸۴۲ هجری قمری اثر استاد علی ابن استاد ابراهیم تمجانی است که به دستور سید محمد کیا و یحیی قاضی و نایب احمد و کاتب المعروف حاجی محمد ساخته شده است. در اواخر دوره قاجار و همزمان با آغاز جنگ جهانی اول و پس از آن تا نیمه حکومت رضاشاه با خاندان ایران نژاد رانکوهی، بلوکباشی سیاهکلرودی، روحانی، میررضایی، صالحیان ، نوربخش ، پیشوایی که از بستگان صوفی املشی و مسیحا لنگرودی و منجم باشی بودند، مالکیت در میانده داشتند. در ۱۳۱۸ قمری مطابق سند بیع عرصه و اعیان بخش های از بلوک میانده رانکوه شامل خود قریه میانده، و بخش های از سرولات هم می شد شامل، عمارات و باغات و مراتع و توابع آن و و اراضی آباد و غیره آن به قیمت ۱۷۰۰ تومان نقره سلطانی از میرزا اسحاق خان مشکوة السلطنه به مهدی شریعتمدار فروخته شده است. ملا میرزا محمدمهدی شریعتمدار فرزند حاج ملا رفیع شریعتمدار از مشاهیر رجال گیلان در عصر مشروطه بود. وی دارای نفوذ سیاسی و بخشی از ثروت افسانه ای بوده و همیشه طرف توجه و مشورت حکمرانان گیلان بود تا زمان انقلاب محرم ۱۳۲۷ قمری رشت مغضوب و خانه نشین شد و از فعالیت های سیاسی و ا
جتماعی کناره گیری کرد. رودخانه میانده رود مطابق اسناد محلی دارای محل قایقرانی بندری و کرجی و تجارت بوده است و احتمالا با روس ها تجارت می کردند و همچنین با بندر ترک رود و لله رود رودسر هم تجارت دریایی و بازار محلی می پرداختند به احتمال این قایق رانی تا اواخر دوره قاجار دایر بوده است. با توجه به اسناد موجود در روستاهای بلوک اوشیان املاک خرده مالکینی بود بطور مثال در میانده و کندسر به سید هادی روحانی، میررضایی، نوربخش، علی اکبری، موقری، میراقاجانی، میرجعفری و غیره اشاره شده. در شیخ زاهد محله به املاک، حسن زاده، زاهدی، حسین زاهد، رضازاده و غیره اشاره شده. در قریه های فکجور و دوگلسر و دوران به رهنما، احسانگر، فتح الهی ، محمدی و نیک روش و بانبَرستیاه یا مهدوی، نصرالهی و دیگران و در قریه چابکسر به کاظم و عمران و عزیز معتمدچابکی، باباپور، سید محسن پیشوایی، غلامی، محمدی، میرمهدوی چابکی ، شریفی چابکی و غیره اشاره شده است و بلوکباشی (تقی پورکندسر)، غلامرضا و ذبیح الله ملکی، رحیم بابایی، ابوالقاسمی، احمدزاده، کهن، تفاوت در سرولات که به کشاورزی های زراعت برنج، باغ توت مرکبات، چای و مراتع اشاره شده است و حتی حق شرب از رودخ
انه ها ، وجود چند آبدنگ یا آسیاب آبی در هر قریه درون اسناد با عمارات اشاره شده است. بهره کشی بویژه در املاک اختصاصی رضاشاه شدیدتر بود. دهقانان این املاک در واقع وابسته به زمین بودند. هیچ بنگاه محتاج به کارگر حق پذیرفتن دهقانانی که املاک اختصاصی را ترک میکردند، نداشت. حتی راه آهن ایران در بخش مازندران مجبور بود کارگرانی از نقاط دیگر ایران استخدام نماید. حتی در این بین اهالی سرولات و حومه ، چابکسر، میانده، کندسر و شیخ زاهد محله و فکجور را برای کار اجباری و بیگاری به تنکابن و نوشهر برده و در ساخت بندر، آباد کردن جنگل های مخروبه استفاده می شده است. این تصرفات و غصب گسترده اداره املاک اختصاصی نه تنها باعث تغییر ساختار مالکیتی منطقه شد، بلکه بر زندگی مردم محلی نیز تاثیرات عمیقی گذاشت. افراد بومی که پیش از این در باغات، مراتع و مزارع به کار مشغول بودند، تحت سیاست های رضا شاه به رعیت و باغبان املاک پهلوی تبدیل شدند. مطابق عکس هوایی ۱۹۵۴ آمریکایی ها در سازمان تقشه برداری و همچنین شنیده های محلی آب رودخانه اچی رود در دهه ۱۳۲۰ حدود سال های ۲۸ تا ۱۳۳۱ شمسی طغیان بزرگی نموده و با عبور از مناطق برتولو و ورود به مزارع شالیز
ار خش بجار و باغ ایران نژاد از بالای لات محل چابکسر به رودخانه میانده رود ریخته و یک دلتای بزرگ ایجاد کرده است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۶ نفر (۱۹خانوار) بوده است.
دوگل سر، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۵ نفر (۲۶خانوار) بوده است.
ارزن پشته، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
بینه پهلو، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
ترک ، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
جنگسرا، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷۷ نفر (۱۳۱خانوار) بوده است.
چملک سرا، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
خشکاسرا، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
شمشادپشته، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱ نفر (۸خانوار) بوده است.
کلوج گوابر، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
کوتاله، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
لیمه سرا، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۶ نفر (۳۹خانوار) بوده است.
لیه کلام، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. در منطقه سرولات واقع است. تاریخ گویا میرزا کوچک خان در مسیر عبور از حدود سرولات چند وقتی پیش پهلوان فرج شیرخانزاد اهل لیکلام سرولات بود.رضا شاه املاک خاندان تنکابنی، شامل ارثیه ورثه ولی الله تنکابنی، را در سال ۱۳۱۰ بانک ایران وزارت دارایی ( بانک استقراضی روس سابق) به وسیله نمایندگی گیلان آن آقای میرفخرایی به عنوان خالصه مصادره و ثبت نمود و سپس با قانون خرید خالصه جاتبه نام خود ثبت نمود و زمره املاک اداره حسابداری اختصاصی قرارگرفت. زمین داران بزرگ همچون ولی الله خان تنکابنی و فرزندان و وابستگان او که اموالشان توسط وزارت مالیه و بانک ایران ضبط شد. بخش دیگر نیز در منطقه تنکابن، کجور، لنگرود، رانکوه و رودسر در ۱۳۱۱ شمسی تا ۱۳۱۵ بصورت بازداشت و تهدید و ارعاب مجبور به فروش املاک خود در غرب مازندران و شرق گیلان شدند.در بلوک سرولات قرا و مراتع لیکلام، شمشادپشته، کافرخراسانک، زردکش، طارم کوه، گردپشته، قلعه کوتی، لمس پشته و غیره... را از طریق بانک ایران احتمالا از تنکابنی مصادره نمود. وزارت دارایی، به دنبال تصویب قانون فروش املاک خالصه دولتی،
اقدام به واگذاری اراضی وسیعی نمود. در دهه های بعد و با ورود عبدالرضا پهلوی، پسر رضا شاه، به منطقه، خرید بخشی از اراضی این مناطق سرولات گسترش یافت اراضی تحت تصرف و استفاده مردم را بزور گرفته و مالکیت آن را به قیمتی ارزان از بنیاد پهلوی خریداری نمود. در بازه زمانی ۱۳۳۶ تا ۱۳۴۶، مالکیت رسمی این اراضی به عبدالرضا پهلوی انتقال یافت و او با استفاده از قدرت و نفوذ خود مردم را از اراضی بزور و با خرید اجباری ارزان از اراضی خود بیرون نمودند. او باغ ها و شکارگاهای اختصاصی خود را در این منطقه داشته و این منطقه وسیع را محصور کرده بود، و از نگهبانان بومی و باغبانان مشخصی استفاده می کرد. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۶ نفر (۵۸خانوار) بوده است.
ماسرک، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
مازوکله پشته، روستایی از توابع بخش کلاچای شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷ نفر (۶خانوار) بوده است.
چایخانسر، در اصل چاه خان سر،یا چاخانی سر ، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است که در ۵ کیلومتری کلاچای و ۱۰ کیلومتری چابکسر قرار دارد. این روستا دارای ۳۶۰ خانوار و ۱۲۸۵ نفر جمعیت است ، این روستا دارای مرکز مخابراتی،خانه بهداشت،مدرسه،مسجد ،پایگاه مقاومت بسیج ، پارک ، کانون فرهنگی هنری ،زمین ورزشی ساحلی و شورای اسلامی می باشد اعضای شورای اسلامی چایخانسر عبارتنداز سیدکریم سیدآقائی ، محمود محمدی و هومن حاجی زادهاین روستاهستند ، مزار شهیده نرجس خانعلی زاده پرستار فداکار و اولین شهیده مدافع سلامت کشور که در مبارزه با ویروس کروناجان خود را از دست داد نیز در این روستا میباشد. تاریخ. مدفن سپهسالار آل کیا، سید ظهیر الدین المرعشی نویسنده کتاب گیلان و دیلمستان، چاه خان سر بوده است. در آن زمان چایخانسر جز قریه سیاهکلرود محسوب می شده است. همچنین این روستا زادگاه نویسنده کتاب "راز پنهان سید قوام الدین حسینی"می باشد جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت آن ۱۲۸۵نفر (۳۶۰ خانوار) بوده است. منابع. تاریخ گیلان و دیلمستان نویسنده زهیر الدین مرعشی
خشکلات، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۰ نفر (۱۰۵خانوار) بوده است.
چایجان (در گیلکی: چاجان یا چاجؤن) روستایی از توابع بخش چابکسر و شهرستان رودسر است که در استان گیلان واقع می باشد. جمعیت شناسی. جمعیت چایجان طبق نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵، ۱۵۵۰ نفر در ۵۰۰ خانوار بوده است. مردم چایجان گیلک هستند و به گویش بیه پیشی زبان گیلکی سخن می گویند. تقسیمات. چایجان متشکل از بخش هایی است که اگرچه به طور سیاسی رسمیت ندارند اما در بین مردم شناخته شده هستند. این مناطق شامل جیرِسر، چلیک سر، کرجِ خیل، تنکابون خیل، فرامرزخیل، سِدِخیل، کرات سره، شوُغوُزبینی و توساکو است. محصولات. محصولات اصلی چایجان شامل برنج، چای و نیز مرکبات از جمله کیوی و پرتقال است که در بین این محصولات کشت برنج سابقه ای بسیار دیرینه تر دارد. محصولات لبنی نیز به صورت محدودتر تولید شده و همچنین چایجان دارای یک شیلات است و ماهی گیری از مشاغل با قدمت روستا محسوب می شود. اقلیم و جغرافیا. چایجان منطقه ای با زمین های هموار و جلگه ای است که از جهت شمال به دریای کاسپین می رسد و از طرف های دیگر با روستاهای سیاهکلرود، چایخانسر و بندبن همجوار است. نگارخانه. &lt;mapframe latitude="37.025615" longitude="50.460935" zoom="14" width="493" heigh
t="329" align="left"/&gt;
شادمرادمحله ، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۴ نفر (۸۳خانوار) بوده است.
سیاه کش ، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر، است. این روستا در انتهای مسیر دهستان سیاهکلرود قرار دارد. از بزرگان این روستا میتوان به حسن علیجانی یاسوری و فرزند بزرگ ایشان محمد علیجانی یاسوری اشاره نمود. جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۲ نفر (۲۲خانوار) بوده است.
باجی گوابر، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۳ نفر (۱۰۲خانوار) بوده است.
پلت کله سر، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹ نفر (۲۴خانوار) بوده است.
جورمحله، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۹ نفر (۴۴خانوار) بوده است.
خان اله، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵ نفر (۲۱خانوار) بوده است.
خیاط محله، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۳۰ نفر (۲۱۴خانوار) بوده است.
سجیدان، روستایی سرسبز از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. این روستا مسیر اصلی رسیدن به ییلاق معروف جواهردشت می باشد. محصول اصلی سجیدان، پرتقال و سایر مرکبات می باشد. جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۲ نفر (۱۲۴خانوار) بوده است.
سراگوابر، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. سراگوابر از روستاهای بسیار زیبا با چشم انداز های طبیعی فوق العاده زیبا می باشد . شغل عمده ساکنان این روستا کشاورزی و دامپروری بوده و عمده ترین محصول کشاورزی این روستا بترتیب چای و مرکبات می باشد بطوریکه این روستا قطب اصلی تولید چای در شهرستان رودسر بوده و از نظر تولید مرکبات نیز جایگاه قابل قبولی دارد . جمعیت. این روستا در دهستان سیاهکلرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۱ نفر (۱۹خانوار) بوده است.
سیاهکلرود (به زبان گیلکی: سیا کله رو) روستایی در دهستان سیاهکلرود از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است. این روستا مسیر اصلی عبور به سمت ییلاق جواهردشت می باشد. وجه تسمیه: سی به معنی کوه و کَل یا کول به معنی بلندی و رو یا رود به معنی سَمت یا سو یا روبرو می باشد که مجموعا به معنای آبادی روبروی کوه بلند است. موقعیت جغرافیایی: این دهستان در 50 درجه و 28 دقیقه طول جغرافیایی و 37درجه و 1 دقیقه عرض جغرافیایی از نصف النهار مبدا (گرینویچ) واقع شده است که جزء بخش چابکسر از شهرستان رودسر استان گیلان می باشد. قلمرو جغرافیایی آن در واقع به شکل مثلثی است که قاعده آن از لب دریای ساحل چایجان تا پل رودخانه خشکرود درراستای جاده آسفالته، رأس آن قله سُماموس به ارتفاع 3375 متر و دو ضلع شرقی و غربی آن را کوهستان ها در برگرفته که با شیب تند از کوه تا جلگه کشیده شده اند. مساحت مجموعه دهستان سیاهکلرود 240 کیلومتر مربع می باشد که از سه بخش 1- جلگه (باغات، مزارع و مساکن) به مساحت 64 کیلومتر مربع، 2- جنگل به مساحت 86کیلومتر مربع 3- مرتع و کوه به مساحت 90 کیلومتر مربع می باشد و مهمترین رودخانه این دهستان، خشکرود می
باشد که بر خلاف نام خود همواره دارای آب بوده و آب مزارع برنج دهستان را تامین می کند. این رودخانه از ارتفاعات شرقی سُماموس و دامنه های روستاهای ییلاقی سوداپشته، کیلاژپشته، کلدشت بون، زرکموز، هلوسون محله و شرق جواهردشت سرچشمه گرفته و پس از پیمودن مسیری 50 کیلومتری به دریای خزر می ریزد. دهستان سیاهکلرود دارای 18 روستا به نامهای چایخانسر، چایجان، کل محله، خشکلات، شاه مراد محله، سیاهکلرود (اطاق ور)، خیاط محله، باجی گوابر، سراگوابر، سجیدان، جورمحله، مرسه، سیاهکش، خانه اله، تله میان، نهارخورلات، پلط کله سر و جواهردشت می باشد. براساس سرشماری نفوس و مسکن سال 1385 مرکز آمار ایران این دهستان دارای جمعیتی بالغ بر 5986 نفر با 1854 خانوار بوده که از این تعداد 2943 نفر مرد و 3043 نفر زن می باشد و بر اساس سرشماری سال 1395 دهستان سیاهکلرود دارای جمعیتی معادل 5241 نفر با 1942 خانوار که با نرخ رشد منفی جمعیت در بازه زمانی 1385 تا 1395 بوده که علت آن عمدتا مهاجرت به شهرهای کوچک و بزرگ بوده است. دهستان سیاهکلرود از امکانات آب، برق، گاز، تلفن، اینترنت، جاده آسفالت، درمانگاه، مسجد، مدرسه از ابتدایی تا دبیرستان، مخابرات، بانک، پست ب
انک، سالن ورزشی و ... برخوردار است. فرهنگ: به لحاظ فرهنگی، دهستان سیاهکلرود برابر آمار سال تحصیلی 1401-1400 دارای 10 مدرسه که 5 مدرسه دبستان با 164 نفر دانش آموز، 2 مدرسه دبیرستان دوره اول با 118 نفر دانش آموز و 3 مدرسه دبیرستان دوره دوم با 124 نفر که جمعا 406 نفر می باشند که دقیقاً و تحقیقاً از این تعداد 203 پسر و 203 دختر می باشد که بی تردید حکایت از بالا بودن سطح سواد منطقه دارد. جهت توسعه فرهنگی منطقه سیاهکلرود، در سایه تلاش و کوشش بزرگانی همچون محمدحسین خان جواهردشتی فرهنگ دوست فرهیخته و سیروس خان سیاهکلرودی فرهنگی والامقام و بزرگ خاندان که هر دو نفر از خاندانهای قدیمی و اصیل سیاهکلرود بودند، برای اولین بار با اهدا ء زمین توسط کد خدا محمد حسین زاده و باهمکاری و همراهی مردمان خوب گستره وسیع جغرافیایی دهستان سیاهکلرود در سال 1337 مدرسه ای بنام "دبستان نوبنیاد سیاهکلرود" را تاسیس کردند که امروزه بسیاری از تحصیل کردگان و دانش آموختگان این مدرسه در جای جای کشور عزیزمان ایران در سطوح مختلف یا مشغول خدمت هستند و یا به افتخار بازنشستگی نایل آمده اند. این عزیزان در حوزه های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، قضایی،
بهداشتی، نظامی، انتظامی، دفاع از تمامیت ارضی، مرزی و فرامرزی کشور نقش آفرینی می کنند و منزلت و جایگاه سیاهکلرود که رفیع بوده، بلند مرتبه تر گردانیده ا در این زمینه لازم می بینم از بُعد سیاسی، اقتصادی و فرهنگی سه افتخار از افتخارات منطقه را نام ببرم: 1- خانواده محترم پسند با تقدیم 3 فرزند شهید برای حفظ و حراست از دین و نظام 2- دکتر عبداله طالبی از معاونت وزیر برنامه و بودجه گرفته تا رئیس هیأت مدیره و مدیرعامل بانک پارسیان که بسیاری از فرزندان این مرز و بوم و منطقه را به کار گمارده اند 3- دکتر طهمورت حسنقلی پور استاد تمام و مدرس دانشگاههای تهران، تربیت مدرس و .. که از قابلیتها و ظرفیتهای بالای این دیار کهن می باشند. در راستای قدرشناسی از چنین ظرفیتها و قابلیتهای علمی و فرهنگی دهستان سیاهکلرود، ستاد بزرگداشت مقام معلم این دهستان برای سه سال متوالی 1401 و 1402 و 1403 از پیشکسوتان و تحصیل کردگان این دهستان جهت بزرگداشت شصت و چهارمین ، شصت و پنجمین و شصت و ششمین سال فعالیت رسمی آموزشی و پرورشی " دبستان نوبنیاد سیاهکلرود" از مسئولین ادارات، نهادها، سازمان ها، معلمان، مهندسان، پزشکان، مسئولین اداره کل آموزش و پرورش