Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آئین هندوگرایی در افغانستان از قرن ها پیش تا ورد اسلام به این کشور در افغانستان وجود داشته است. آیین هندو در افغانستان برمی گردد به عصر ودیک. در آن زمان افغانستان دارای فرهنگ مشترک با هند بود. جمعیت و فرهنگ. برطبق آمار سال ۱۳۶۹ شمسی تعداد هندوهای افغانستان نزدیک به ۳۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده شده است. اکثر هندوها و سیک های افغان داری اصلیت پنجابی، سیندی، کابلی و قندهاری هستند. اکثر هندوهای افغان ساکن شهرهای کابل، قندهار و غزنی هستند. لوی جرگه افغانستان ۲ چوک را برای نماینده های هندو در این مجلس دارد. متن صفحه. فشارها دینی. در زمان حکومت طالبان، علمای دینی فتوای را صادر کردند که بر مبنای آن تمام غیر مسلمان های افغان می بایست داری یک تکه پارچه زرد روی پیراهن و در جیب خود داشته باشند. این فرمان در ۲۲ مارس توسط مولوی عبدل ولی ار رادیو صدای کابل اعلام شد. این فرمان سیک ها را در بر نمی گرفت چون سیک داری توربان مخصوص به خود بودند که می شد آن ها را به راحت از دیگران شناسایی کرد. زنان در این دوران مجبور به استفاده از چادری همانند دیگر زنان افغان بودند.
انتگرال حجمی در ریاضیات - به ویژه، در حساب دیفرانسیل و انتگرال چند متغیره - اشاره به انتگرال بر روی یک دامنه سه بعدی دارد و به شکل زیر تعریف می شود: همچنین می توان این انتگرال را به صورت یک انتگرال سه گانه با محدوده "D" در دامنه اعداد حقیقی سه بعدی R3 برای تابع formula_2 نوشت: همچنین برای دستگاه مختصات استوانه ای داریم: و برای دستگاه مختصات کروی داریم: مثال. انتگرال تابع formula_6 روی مکعب واحد نتیجه زیر را می دهد: formula_7
فعالیت سفارت های خارجی افغانستان از زمان به قدرت رسیدن طالبان در یک وضعیت انتقالی قرار داشته است. این به قدرت رسیدن به طور گسترده از سوی جامعه بین المللی نکوهش شده، و هیچ کشوری حکومت طالبان را، که رسماً امارت اسلامی افغانستان خوانده می شود، به رسمیت نشناخته است. با وجود عدم به رسمیت شناسی حکومت جدید، برخی کشورها کنترل نمایندگی های دیپلماتیک افغانستان در کشورهایشان را با اجازه دادن به طالبان به گماشتن نماینده هایشان در سطح کاردار به طالبان واگذار کرده اند. بیشتر سفارت های تأسیس شده توسط جمهوری اسلامی افغانستان، حکومت سابق دارای به رسمیت شناسی بین المللی، همچنان از زمان سرنگونی حکومتشان در سال ۲۰۲۱ به طور مستقل به کار خود ادامه داده اند. در غیاب یک دولت در تبعید، برخی از آنها خط مشی خود را مستقیماً با یکدیگر هماهنگ کرده اند. طالبان از طریق تلاش های دیپلماتیک و کاررزارهای آزار دیپلمات های مشغول به کار با هدف وادار کردن آنان به کناره گیری تلاش بسیاری برای به دست گرفتن کنترل این نمایندگی ها کرده است. موفقت آنها محدود بوده است، و آنها در یک رویکرد عملگرا همچنان اسناد صادر شده توسط همه این نمایندگی ها حتی آنها که تح
ت کنترل طالبان نیستند را به رسمیت می شناسند.&lt;ref name="Foreign Policy 1/7/22"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="FP 2/4/23"&gt;&lt;/ref&gt; در دهه ۱۹۹۰، تنها ماموریت های افغانستان در دوره طالبان، در پاکستان، عربستان سعودی و امارات متحده عربی (تنها کشورهایی که رژیم طالبان را به رسمیت می شناختند) بود. امارت اسلامی افغانستان. هیچ کشوری امارت اسلامی افغانستان را به عنوان جانشین مشروع جمهوری اسلامی افغانستان به رسمیت نشناخته است. اعتبارنامه گماشتگان طالبان به عنوان کاردار از سوی چین، ایران، پاکستان، روسیه، و ترکمنستان مورد پذیرش قرار گرفته است. همچنین کنترل سفارتخانه در قطر و سرکنسولگری افغانستان در دبی به طالبان واگذار شده است.
در مخابرات، دایوِرسیتی (Diversity، به معنی تنوع) به افزایش قابلیت اطمینان سیگنال مخابراتی با استفاده از چند کانال مخابراتی با ویژگی های مستقل گفته می شود. دایورسیتی نقش مهمی در پیشگیری از محوشدگی (Fading)، تداخل فرکانسی، و نیز خطاهای رگباری (Burst errors) دارد. دایورسیتی از این مسئله نشات می گیرد که هر کانال مستقل می تواند شرایط متفاوتی را تجربه کند و ارسال چند مدل از سیگنال یا دریافت چند مدل از سیگنال و ترکیب آنها در گیرنده می تواند به تصمیم گیری صحیح تری درباره سیگنال ارسالی بینجامد. به تعداد نمونه های مستقل دریافتی از سیگنال بهره دایورسیتی (Diversity gain) گفته می شود. انواع دایورسیتی. دایورسیتی را می توان در چند دسته زیر جای داد:
ظفر ماهواره ای سنجش از دور بود و قرار بود تا پایان سال ۱۳۹۸ ه .خ با ماهواره بر سیمرغ ایرانی و بومی پرتاب شود. این ماهواره قرار بود در مدار دایره ای حرکت کند. وزن این ماهواره ۱۱۳ کیلوگرم و دارای طول عمر تجهیزاتی ۱٫۵ سال بود. بر روی این ماهواره ۴ دوربین رنگی نصب شد. این دوربین ها دارای وضوح ۲۶ برای ظفر۱ و ۱۶ متری برای ظفر۲ است، و قادر به تصویربرداری از سطح زمین می باشد. به گفته محققان این ماهواره دقت سیستم کنترل تعیین وضعیت ماهواره ظفر نسبت به ماهواره نوید ۳۰۰ درصد پیشرفت داشته است. شکست مأموریت ماهواره. مأموریت ماهواره ظفر با شکست مواجه شد. بنابر گفته احمد حسینی، سخنگوی امور فضایی وزارت دفاع جمهوری اسلامی، ماهواره بر به سرعت لازم جهت تزریق در مدار مورد نظر نرسید. محمدهادی مرعشی، معاون امنیتی انتظامی استاندار سیستان و بلوچستان احتمال داد که قطعات ماهواره ظفر در منطقه سرجنگل و چاه احمد زاهدان سقوط کرده باشد و ۸ صدای مهیب در آن منطقه شنیده شده است. موضع گیری ها. وزارت خارجه فرانسه با انتشار بیانیه ای گفت که فرانسه تلاش ایران برای پرتاب ماهواره به فضا که مرتبط با فناوری موشک های بالستیک، خصوصاً موشک های بالستیک می
ان قاره ای، است، را محکوم می کند. مایک پمپئو، وزیر امور خارجهٔ آمریکا، خواستار اعمال فشارهای بیشتر بر رژیم تهران شد؛ وی جمهوری اسلامی ایران را متهم کرد که از طریق پرتاب ماهواره در حال تقویت توانایی های خود در زمینهٔ تولید موشک های بالستیکی قاره پیما می باشد.
سید علی بن کمال الدین بن قوام الدین یکی از پادشان مرعشیان تبرستان بود که در سال ۸۰۹ هجری به فرمان شاهرخ در آمل به حکومت رسید؛ لیکن پس از بازگشت سادات مرعشی از فرارود توانست به ساری رود و حکومت این شهر را به دست گیرد. حکومت وی همراه با نبردهایی پیاپی با عمویش، سید علی آمل، بر سر حکومت آمل بود. به حکومت رسیدن. تیمور پس از فتح تبرستان و پیروزی در مقابل مرعشیان، «رشانقه» را از «سادات» جدا کرد و به دستور وی هر کس که سید نبود را، «قتل عام» نمودند. تیمور پس از آن، برای اینکه مرعشیان دوباره به حکومت نرسند و منطقه را دچار شورش نکنند و همچنین برای آنکه آن ها را تحت نظر داشته باشد، فرمان داد سادات را به فرارود، مرکز حکومتش، انتقال دهند. به فرمان تیمور همهٔ مرعشیان را در کشتی نشانده و به فرارود (ماوراءالنهر) بردند.. تیمور پس از تبعید سادات مرعشی، حکومت ساری را به جمشید قارن غوری و آمل را به اسکندر شیخی و رستمدار را به ملک طوس و نور را به ملک کیومرث اهدا نمود. پس از مدتی اسکندر چلاوی به دلایل نامعلومی علیه تیمور شورش نمود و مدتی بعد در جنگل ها متواری شد و به قتل رسید. پس از قتل اسکندر، تیمور سیاستش را نسبت به مرعشیان تغیی
ر داد، چناچه پس از مرگ اسکندر، حکومت آمل را به سیدعلی بن سید کمال الدین سپرد. تیمور به سید علی قول داد، وقتی به فرارود رسید، دیگر سادات مرعشی را نیز رها نماید ولی پیش از رسیدن به آنجا وفات یافت. بازگشت مرعشیان. پس از مرگ تیمور، رفتار جانشینش، شاهرخ، با سادات مرعشی مسالمت آمیز بود؛ چنانچه به آنان اجازهٔ بازگشتن به مازندران داد. در ابتدای ورود مرعشیان به تبرستان، پیرک پادشاه، حاکم استرآباد، آنان را محبوس نمود و اموالشان را ضبط کرد. با شورش مردمان ساری و کشتن والی ساری توسط آنان و سپس حرکت مردم آمل به سوی استرآباد، که یحتمل سیدعلی ساری مشوق و محرک آن ها بوده، پیرک پادشاه سادات مرعشی را در سال ۸۰۹ه جری قمری با هدایایی رها کرد. پس از آن سادات به ساری رفته و در قلعه ای اقامت گزیدند. پس از چند روز فرزندان رضی الدین به آمل رفتند و حکومت شهر را از سید علی، فرزند کمال الدین، گرفتند. سید علی نیز به ساری رفته و با رایزنی و استناد به وصیتنامه های میربزرگ و کمال الدین، بارفروش را به برادرش، غیاث الدین، سپرد. سپس حکومت آمل را با موافقت سادات مرعشی، به سید قوام الدین دوم، فرزند رضی الدین، واگذار کرد. لیکن حکومت سید قوام الدی
ن دوم، به درازا نکشید؛ چنانچه سید علی آمل علیه برادر زاده اش، سید علی ساری، با جمعی از درویشان در جنگل های اطراف آمل شورید. سید علی ساری نیز با به حکومت رسیدن سید علی آمل موافقت نمود. روابط با تیموریان. در زمان شاهرخ مالیات مازندران به هرات فرستاده نشد. شاهرخ علت این امر را پرسید و سید نصیرالدین برای توضیح این مسئله به هرات رفت و به شاهرخ چنین گفت که «ما جماعتی سادات غارت زده و تالان دیده ایم که شما عنایت فرموده و ملک موروثی را به ما بخشیده اید و در این دو سه سال که به مازندران رفتیم، این منطقه همه روزه در شورش و فتنه است و سید علی حاکم مازندران هنوز استقلالی پیدا نکرده و پس از بهبود اوضاع مال را تقدیم خزانه شما خواهد کرد.» شاهرخ نصیرالدین را در هرات نگه داشت و شخصی را به مازندران فرستاد تا نزد علی ساری برود و موضوع را بررسی کند. چون آن فرستاده به ساری رسید سید علی دستور داد تا آن فرستاده را گرفتند و با «چوب» زدند و ریش او را تراشیده و روانه کردند. چون فرستاده شاهرخ به هرات رسید نصیرالدین را زندانی کردند و سپاهیان شاهرخ عزم مازنردان کردند، اما در این میان مذاکراتی صورت گرفت و علی ساری فرزندش مرتضی را با تحفه
ها و هدایایی به درگاه شاهرخ فرستاد و عذر خواهی نمود و گفت: «توقع ما این است که چون شاهرخ به ما عنایت کرده مازندران را مانند سابق به سادات ببخشد تا او علاوه بر اینکه هدایا و مالیات مازندران را می فرستد خود به خدمت شاهرخ برسد.» پس شاهرخ تقاضای او را اجابت نمود و سید نصیرالدین را آزاد کرده و روانه مازندران نمود. نبرد سرو کلا. پس از مدتی اختلافات سید علی ساری با سید علی آمل، موجب شد جنگی بین دو طرف رخ دهد. در این نبرد که در «سروکلا» روی داد، سید غیاث الدین و سید علی آمل به کمک ملک کیومرث (ملک پادوسبانی)، سید عزالدین (حاکم هزارجریب) و امیر سلیمان شاه (حاکم تیموری ری، قومس و دماوند) به جنگ سید علی ساری برخاستند. در نبرد سروکلا، سید علی آمل و هوادارانش، پیروز شدند. بنابرین سید علی ساری به استرآباد گریخت و سید رضی الدین به حکومت شهر ساری گزیده شد. سید علی ساری نیز برادرش، سید نصیرالدین، را برای طلب کمک نزد شاهرخ تیموری فرستاد. سپس شاهرخ دستور داد تا لشکریان خراسان و استرآباد به کمک سید علی ساری روی آورند. سید علی ساری توانست دشمنان را شکست دهد و مازندران را دوباره فتح نماید. سید مرتضی به شیراز مهاجرت نمود و غیاث الدی
ن مورد عفو برادرش قرار گرفت. در سال ۸۱۴ هجری، سید علی آمل نیز به رستمدار گریخت و حکومت آمل دوباره به قوام الدین دوم رسید. نقرس. بیماری نقرس سید علی ساری موجب شد تا سید علی آمل بار دیگر علیه وی بشورد و در آمل مستقر شود. سید علی ساری ناچار شد تا صلح را بپذیرد. پس از آنکه سید علی ساری از بستر بیماری برخاست، به بهانهٔ مذاکره چند تن را نزد سید علی آمل رساند؛ لیکن وی اطاعت امر نکرد و به رستمدار گریخت و بار دیگر قوام الدین دوم به حکومت آمل رسید ولی دوباره سید علی آمل به آمل بازگشت و با استقبال طرفدارانش روبرو گشت. ولیعهد. غیاث الدین فکر می کرد که سید علی ساری پس از خودش، حکومت را به او می سپارد؛ ولی پس از آن که سید علی ساری به جای خویش، در نماز عید قربان، فرزندش سید مرتضی را فرستاد، غیاث الدین بازگشت نمود و نامه ای تهدیدآمیز به سید علی نگاشت. سپس سید علی ساری با برادر دیگرش، سید نصیرالدین، به مشورت نشست و از او برای پسرش بیعت گرفت. سرانجام در سال ۸۲۰هجری سید علی ساری وفات یافت و فرزندش، مرتضی، بر مسند نشست. سید نصیرالدین نیز در این هنگام، برای مرتضی از سید علی آمل، ملک کیومرث و فرزندان سید رضی الدین بیعت گرفت و نامه
ای به شاهرخ رساند و در آن درخواست حکم مازندران را برای مرتضی نمود.
سید مرتضی بن سید علی ساری یکی از پادشاهان مرعشیان تبرستان و داماد سید عزالدین هزارجریبی بود که در سال ۸۲۱ هجری در پی مرگ پدرش و با حمایت نصیرالدین مرعشی به حکومت رسید ولی پس از مدتی اختلافاتی بین نصیرالدین و مرتضی پیش آمد که موجب انجام جنگ های فی ما بین این دو شد. به حکومت رسیدن. غیاث الدین، عموی مرتضی، فکر می کرد که سید علی ساری پس از خودش، حکومت را به او می سپارد؛ ولی پس از آن که سید علی ساری به جای خویش، در نماز عید قربان، فرزندش سید مرتضی را فرستاد، غیاث الدین بازگشت نمود و نامه ای تهدیدآمیز به سید علی نگاشت. سپس سید علی ساری با برادر دیگرش، سید نصیرالدین، به مشورت نشست و از او برای پسرش بیعت گرفت. در سال ۸۲۰هجری سید علی ساری وفات یافت و فرزندش، مرتضی، بر مسند نشست. سید نصیرالدین نیز در این هنگام، برای مرتضی از سید علی آمل، ملک کیومرث و فرزندان سید رضی الدین بیعت گرفت و نامه ای به شاهرخ رساند و در آن درخواست حکم مازندران را برای مرتضی نمود. شاهرخ حکم مازندران نداد و «مال» توقع نمود. مقابله نصیرالدین و روزافزون. «اسکندر روزافزون»، یکی از مشاوران سید غیاث الدین بود که در اواخر عمر سید علی ساری، با سید مرتضی
همراه شد. هنگامی که مرتضی بر مسند حکومت نشست، روزافزون را به عنوان مشاور خاص خویش برگزید. روزافزون به این فکر افتاد که غیاث الدین را که تا آن زمان در زندان محبوس بود، بکشد تا از خطرات احتمالی بکاهد. سید مرتضی نیز چندان بی میل به این کار نبود ولی مخالفت بزرگان خاندان، زنان صاحب نفوذ و سید نصیرالدین مانع این عمل شدند. نصیرالدین پس از آن «ظاهراً» از کلیهٔ فعالیت های سیاسی کناره گیری نمود. سید مرتضی از او درخواست نمود تا به ساری بازگردد و به فعالیاتش ادامه دهد ولی وی نپذیرفت و به شکل علنی اعلام کرد که تصمیم دربارهٔ غیاث الدین بر خلاف روش علی ساری می باشد. پس از آن در سال ۸۲۲ هجری، مرتضی با فراهم آوردن لشکری، به جنگ نصیرالدین شتافت و طی سه نبرد سنگین، به کمک سید علی آمل، نصیرالدین را شکست داد. نبرد لپور و قبول باج دهی. نصیرالدین پس از آن، به تخت گاه شاهرخ رفت و به وی تعهد داد که: سید مرتضی نیز اعلام داشت که ده خروار بیش از آنچه نصیرالدین قبول نموده می پردازد. نمایندگان و محصلان مالیاتی شاهرخ نیز با «چانه زدن» برای افزایش نرخ دریافتی دفع الوقت می کردند. سرانجام نصیرالدین خود را از معرکهٔ آن معامله رهانید. وی گفت:
پس از آن که نصیرالدین در «نبرد لپور» شکست خورد به گیلان گریخت. وازیدمال. سادات کیای تنکابن نصیرالدین و خانواده اش را پذیرفتند و آنان چندی در پناه «سید محمد بن مهدی بن امیر کیای ملاطی»، حاکم ولایت رانکوه و دیلمستان، بودند و سپس به لاهیجان، که پایتخت شرق گیلان بود، حرکت کردند. در این هنگام، بین مرتضی و سید علی آمل اختلافاتی روی داد و در سال ۸۲۴ هجری، علی بن میربزرگ را از شهر بیرون کرده، قوام الدین بن سید رضی الدین مرعشی را بر مسند نشاندند. نصیرالدین با مشاورهٔ کارکیا امیر سید محمد، با سید علی آمل متحد شد. در نبرد وازیدمال که بین ائتلاف سید علی و نصیرالدین با سید مرتضی و قوام الدین روی داد، مرتضی پیروز شد و سید علی و نصیرالدین دوباره به گیلان گریختند. مرگ. سید مرتضی سرانجام در ۴ صفر ۸۳۷ هجری درگذشت.
موج نخست فمینیسم اشاره به دورانی از فعالیت فمینیستی دارد که در طول قرن ۱۹ و آغازِ قرنِ ۲۰ در فرانسه، انگلستان، کانادا، هلند و ایالات متحد آمریکا رخ افتاد. الیمپ دگوژ، نمایشنامه نویس و فعال سیاسی، نخستین منشور حقوق زنان را در سپتامبر سال ۱۷۹۱ تنظیم کرد و خواستار به رسمیت شناختن حقوق زنان به عنوان شهروند شد. وی معتقد بود که آزادی، برابری و برادری بدون در نظر گرفتن نیمی از جمعیت میسر نمی شود. تمرکز این جنبش روی نابرابری ها در حقوق قانونی لازم الاجرا و عمدتاً به دست آوردن حق رای برای زنان بود. اصطلاح موج اول برای نخستین بار در سال ۱۹۷۰ به کار رفت. در آن زمان جنبش زنان، به همان اندازه در حال مبارزه با نابرابری های حقوقی جنسیتی بود که با نابرابری های غیررسمی. جنبش در این دوره با به رسمیت شناختن فعالیت های پیش از خود، عنوان موج دوم فمینیسم را برای خود برگزید.
محمد بن مرتضی یکی از شاهان مرعشی تبرستان بود که پس از مرگ مرتضی زمام امور را به دست گرفت. در ابتدای حکومت محمد، غیاث الدین در زندان وفات یافت. همچنین «سید کمال الدین بن قوام الدین دوم» حکومت آمل را پس از مرگ پدرش بدست گرفت و با تابعیت از محمد بن مرتضی به حکومت ادامه می داد. بهرام روزافزون، به محمد پیشنهاد نمود که حکومت آمل از کمال الدین بگیرد و به یکی از پسران خویش اهدا کند و این مقدمه ای برای رخدادهایی تازه گشت. وقتی محمد، کمال الدین را به ساری فراخواند، او از سر باز زد و گفت «وجع مفاصل پیدا کرده ام و نمی توانم آمد و نیز عم من سید مرتضی در بند فتنه است و اغوای مردم آمل می کند. چون من از آمل برون آیم، ممکن که مردم آمل او را به مسند حکومت بنشانند.» محمد نیز سید مرتضی را در ساری مقید نمود و آنگاه از کمال الدین خواست که به ساری رود. کمال الدین نیز در پاسخ گفت: سرانجام کمال الدین در نبردهایی شکست خورد و به تنکابن (کیاییان گیلان) پناهنده شد و عبدالکریم، پسر ارشد محمد، حکومت آمل بدست گرفت. ولی مخالفت طرفداران کمال الدین آغاز شد و آملیان پس از علنی کردن حمایت خود از کمال الدین، عبدالکریم بن محمد را از شهر خارج نمودن
د. سید ظهیرالدین نیز که در گیلان مستقر بود، به همراهی کمال الدین شتافت. پیروزی آسان، آملیان را به این فکر انداخت که ساری را نیز از سلطهٔ محمد خارج کنند. ظهیرالدین خود دربارهٔ این موضوع نوشته است: در نخستین نبردی که سید محمد و «مثلث ملک کیومرث، سید ظهیرالدین و سید کمال الدین» انجام دادند، لشکر ساری به سرداری «سید زین العابدین حسینی پازواری» از ظهیرالدین مرعشی شکست خورد. سپس سید مرتضی، توسط محمد، در رأس لشکری به سوی سید ظهیرالدین فرستاده شد و او نیز شکست خورد. پس از آن سید محمد یکی از فرزندانش را با هدایایی نزد «امیر هندو» فرستاد و کمک خواست. امیر هندو با لشکر قومس و جرجان به آمل رفت و در موضع «مرزناک» میان وی و کمال الدین جنگی «سهمناک» واقع شد. این نبرد به شکست آملیان انجامید. پس از این جنگ ظهیرالدین مرعشی برای همیشه مازندران را ترک کرد و تا آخر عمر در خدمت «کیاییان گیلان» بود. کمال الدین نیز با «طرح توطئه ای»، به حکومت آمل دست یافت و مرتضی را کنار زد. سپس در نامه ای از سید محمد عذر تقصیر نمود. در سال ۸۴۹ ه .ق، با مرگ کمال الدین، سید مرتضی دوباره به حکومت آمل رسید. سرانجام محمد بن مرتضی در سال ۸۵۶ درگذشت و یک
ماه پس از مرگ او فرزند ارشدش، عبدالکریم، که جهت کسب آموزش های ملک داری در «دیوان اعلی» یا در اردوگاه «میرزا جهان شاه بن قرا یوسف» به سر می برد به ساری آمد و بر مسند حکومت نشست.
عبدالکریم بن محمد معروف به عبدالکریم اول یا عبدالکریم یکم یکی از شاهان مرعشی تبرستان بود که یک ماه پس از آن که پدرش، محمد بن مرتضی، در سال ۸۵۶ درگذشت به ساری آمد و بر مسند حکومت نشست. غصب کوتاه مدت آمل. «سید کمال الدین بن قوام الدین دوم» حکومت آمل را پس از مرگ پدرش بدست گرفت و با تابعیت از محمد بن مرتضی به حکومت ادامه می داد. بهرام، ولد اسکندر روزافزون، به محمد پیشنهاد نمود که حکومت آمل از کمال الدین بگیرد و به یکی از پسران خویش اهدا کند. وقتی محمد، کمال الدین را به ساری فراخواند، او از سر باز زد. در نتیجه کمال الدین در نبردهای پیش آمده شکست خورد و به تنکابن پناهنده شد و عبدالکریم حکومت آمل بدست گرفت. ولی مخالفت طرفداران کمال الدین آغاز شد و آملیان پس از علنی کردن حمایت خود از کمال الدین، عبدالکریم بن محمد را از شهر خارج نمودند. دوران حکومت. «دو مهرهٔ اصلی» حکومت عبدالکریم یکم، یعنی «بهرام روزافزون» و «عزیز بابلکانی»، به «جنگ قدرت» دچار گشتند، که به مرگ بهرام روزافزون انجامید. در آمل نیز وقتی سید مرتضی درگذشت، فرزند وی، شمس الدین، نتوانست توجه آملیان را جلب نماید. ارتباط با تیموریان. عبدالکریم پیش از آن که به
حکومت رسد، جهت کسب آموزش های ملک داری در «دیوان اعلی» یا در اردوگاه «میرزا جهان شاه بن قرا یوسف» به سر می برده است. حکومت وی مقارن با مرگ شاهرخ تیموری و اختلاف بر سر جانشینی او در هرات بود که موجب شد چندی بر سلطه و اقتدار تیموریان بر ولایات گوناگون من جمله مازندران خلل ایجاد شود. در سال ۸۵۲ نیز این درگیری ها به حکومت «بابر پسر بایسنقر پسر شاهرخ» انجامید. به علت دیرکرد ارسال باج و خراج مازندران، بابر (سلطان تیموری) قصد مازندران کرد و با لشکر خراسان بدانجا رفت. عبدالکریم یکم نیز در «صحرای قراطوغان» با وی جنگید. در این نبرد پس از مرگ سید عزیز بابلکانی، عبدالکریم چون تاب مقاومت نداشت، گریخت و به جنگل پناه جست. مدتی بعد دو گروه صلح کردند و قرار شد تا عبدالکریم مانند پیش خراج دهد. سپس وی به ساری رفت و منصب عزیز بابلکانی را به پسر وی، شمس الدین، اهدا نمود. مرگ. پس از مرگ «سید شمس الدین بن مرتضی»، حاکم آمل، نیز حکومت آن شهر به دستور عبدالکریم به دست «اسدالله بن حسن بن رضی الدین» رسید. عبدالکریم یکم در روز چهارشنبه، ۵ ربیع الاول ۸۶۵ هجری قمری، درگذشت.
زین العابدین بن کمال الدین مرعشی آملی یکی از شاهان مرعشیان تبرستان بود که پس از به قتل رساندن عبدالله به حکومت رسید و پس از چندی نبرد با عبدالکریم بن عبدالله، سرانجام با خوردن غذای سمی مادرش در سال ۸۹۷ هجری قمری کشته شد. دوران حکومت و نبردها. عبدالله مرعشی هنگامی که به پادشاهی رسید سن کمی داشت و به شرب خمر بسیار اقدام می کرد و این موجب شد تا مردم مازندران از وی متفرق شوند. در حکومت وی، علی روزافزون قدرت بسیاری داشت که به دست سادات بابلکانی کشته شد و سرانجام عبدالله در حمام و به دست پسر عمویش، زین العابدین، به قتل رسید. عبدالله پیش از این فرزندش، عبدالکریم دوم را به خدمت «سلطان ابوسعید تیموری» فرستاده بود. پس از مرگ عبدالله، زین العابدین خود را حاکم مازندران خواند. لیکن «سادات پازواری» با وی مخالفت کردند و حکومت عبدالکریم دوم را طلبیدند. دخالت «کارکیا سلطان محمد»، حاکم گیلان و مذاکراتش با ابوسعید تیموری و حمایت روزافزونیان و سادات پازواری از درخواست کارکیا، موجب شد که ابوسعید این کودک چهار ساله را به گیلان بفرستد. پس از مدتی عبدالکریم دوم از گیلان به سوی آمل راه افتاد لیکن در رستمدار توقف نمود زیرا اسدالله با
زین العابدین سازش کرده بود. در این زمان ابوسعید کشته شد و «امیر حسن بیک» به قدرت رسید. وی دستور داد که لشکریان گیلان، رستمدار و عراق عبدالکریم دوم را به حکومتش برسانند. بدین ترتیب عبدالکریم دوم در ساری به تخت نشست و زین العابدین به هزارجریب عقب نشینی نمود. سرانجام با پیوستن هیبت الله بابلکانی به زین العابدین، وی به ساری دست یافت و سپس به آمل حمله نموده، اسدالله را اخراج نمود. هیبت الله بابلکانی بر زین العابدین «یاغی» شد و به عبدالکریم دوم پیوست. زین العابدین برای سرکوب شورشیان از ساری خارج شد و عده ای در این هنگام اسدالله را از محبس آزاد نموده، راهی آمل کردند. وی حکومت آمل را گرفت و پسر اسدالله، حسن، به نزد زین العابدین شتافت. اسدالله، عبدالکریم دوم را به آمل دعوت نمود، وی نیز با لشکری از گیلان به رستمدار و آمل رفت. سپس اسدالله، هیبت الله بابلکانی و عبدالکریم دوم به زین العابدین حمله نمودند لیکن در نبرد شکست خوردند و اسدالله که به اسارت رسیده بود، را به قتل رساندند. این جدال ها تا ۸۹۴ هجری ادامه داشت. مرگ زین العابدین. زین العابدین دو همسر داشت که به یکی از این دو تن توجه بیشتری قائل بود. بر همین اساس همسر دو
م وی با مادر زین العابدین علیه همسر مورد توجه سید، سخن چینی نمود. مادر زین العابدین نیز غذایی تهیه نموده در آن قدری سم ریخت و به همسر محبوب زین العابدین داد. وی غذا را نگهداشت تا زین العابدین نیز از غذای مادرش بخورد. لیکن زین العابدین این غذا را تناول نمود و درگذشت.
میرشمس الدین بن کمال الدین یکی از پادشان مرعشیان تبرستان بود که پس از مرگ برادرش به حکومت این خاندان رسید. وی با متحد شدن با شاه اسماعیل صفوی و قطع روابط سادات مرعشی با درگاه تیموریان دورهٔ جدیدی را در تاریخ این خاندان به وجود آورد. از مخالفان اصلی وی می توان به عبدالکریم دوم نام بُرد. آغاز حکومت. میرشمس الدین با مرگ برادرش، زین العابدین، بر مسند حکومت نشست. وی برخلاف زین العابدین و شاید به نصیحت وی، با فرماندهان رقیب، سیاست متعادلی پیشگرفت. وی منصب «سپهسالاری شرقی» را به «سید عظیم بابلکانی» و بخش غربی را به «میرحسن پازواری» سپرد. همچنین مابین «تالار» و «تجینه رود» را به کارگزاری «محمد دیو» گذاشت. دو سال بعد، عبدالکریم دوم، با کمک گیلانیان و تأیید سلاطین تیموری، به سوی مازندران لشکرکشی نمود. وی توانست «سید حسن آملی»، حاکم آمل، را همراه خویش نماید؛ لیکن میرشمس الدین با پشتیبانی «آقا رستم روزافزون» در نبرد پیروز شد و حتی روزافزون در برابر حاکمان خاندان «دیو» پیروز شد. میرشمس الدین تمام امور مملکت، حتی عزل و نصب امرا و اعیان را، به آقا رستم روزافزون سپرد. قدرت گرفتن آقا رستم، موجب «حسادت» بزرگان مازندران شد، چنا
نچه فرمان میرشمس الدین را جهت حبس او گرفتند. گرچه با میانجی گری مادر شمس الدین، آقارستم به منصبش بازگشت نمود. پس از مدتی نیز از گیلان و رستمدار درخواست صلح نمودند و همچنین خواستند که برخی از ممالک مازندران به عبدالکریم دوم داده شود. بدین ترتیب، میرشمس الدین راضی شد که آمل را به عبدالکریم دوم بسپارند. عبدالکریم دوم برخلاف تعهدش، به ناراضیان گریخته از ساری پناه می داد و سعی داشت که میرعلی، حاکم بارفروش ده، را با خود همراه سازد. میرعلی ضمن نصیحت وی و تذکر به حفظ معاهدهٔ صلح، میرشمس الدین را در جریان کار قرار داد. میرشمس الدین خود به سوی آمل شتافت و عبدالکریم دوم باز هم به گیلان گریخت. در درگاه صفویان. در سال ۹۰۶ ه ، همزمان با برآمدن «شاه اسماعیل صفوی»، میرشمس الدین فرزندش، «میرکمال الدین»، را به جای خویش نهاده، خود به دیدار شاه اسماعیل شتافت. پس از آن که میرشمس الدین به «اردوی معلی»، نزد شاه اسماعیل صفوی، رفت، شاه اسماعیل «منشور سلطنت ممالک مازندران و توابع» را به او داد و سپس میرشمس الدین به مازندران مراجعت نمود. قلعهٔ استوناوند. در زمستان سال ۹۱۷ هجری، هنگامی که شاه اسماعیل با سپاهش به «قم» رفت، چند تن از سردا
رانش را ری و اطراف فرستاد تا حضور شاه را اعلام نمایند. «میرحسین کیای چلاوی»، حاکم استوناوند، در درگیری شدید با یکی از سرداران شاه به نام «الیاس بیک»، این سردار را به اسارت گرفته و به قتل رساند. با رسیدن خبر به شاه اسماعیل، وی دستور داد که قلعهٔ مذکور را فتح کنند. پس از آن که قزلباش ها نتوانستند این دستور را اجرا نمایند، شاه شخصاً به میدان جنگ آمد. میرشمس الدین با شنیدن خبر ورود شاه به مازندران، خود را به اردوی معلی رساند. میرشمس الدین از شخصی فیروزکوهی که به کلیهٔ راه های ورودی آب و علوفهٔ قلعه آگاهی داشت بهره جُست و با وعدهٔ دادن مال به شخص نهایتاً راه های ورودی قلعه را بست. میرشمس الدین، کیای چلاوی را از «صلح و امان» مطمئن ساخت. سپس قلعه نشینان پس از دو سال و اندی تسلیم شدند. شاه دستور تخریب قلعه را داد. شاه اسماعیل به امانی که به کیای چلاوی داده بود، وفادار نماند و سه روز بعد میرحسین کیای چلاوی را در قفسی محبوس کرده، روی شتری بستند. عاقبت نیز او را به شکلی که ایاس بیک را کشته بود، قصاص نمودند. ولیعهد. هنگامی که میرشمس الدین به بیماری سختی دچار شد و طبیبان از درمانش درماندند، وی برای تنظیم وصیت نامه ای جامع
با امرا، ارکان دولت و اعیان ولایت به گفتگو نشست. وی علیرغم علاقه ای که به میرعلی، حاکم آمل، داشت و به توانایی وی در ادارهٔ حکومت آگاه بود، «گرایش افراطی» به فرزندش، میرکمال الدین را پنهان نمی کرد. در بین مشاوران میرشمس الدین نیز دو دیدگاه وجود داشت، اغلب نظرشان چنین بود که «چون میرکمال الدین با روحیهٔ خاصی که دارد، نخواهد توانست از پس تمشیت امور مازندرن برآید، او را حکومت آمل بس است.» در مقابل آقا رستم روزافزون، ولایتعهدی میرکمال الدین را تبلیغ می نمود و مخالفانش را «خائن» و «نمک به حرام» می خواند. سرانجام نیز میرشمس الدین فرزندش را به عنوان جانشین خویش برگزید و میرعلی هم بر ولایتعهدی میرکمال الدین صحّه گذاشت. میرشمس الدین همچنین امرا را جهت نظارت و قضاوت بر هرگونه اختلاف و خروج از بیعت تعیین نمود. مرگ. رابینو با استناد به سنگ قبر وی مرگش را در ۹۰۵ هجری می داند که جای شک دارد.