Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود. در ۱۹۸۶ رمان "دفتر بزرگ" او با موفقیت زیادی روبه رو شد و جایزه ادبی کتاب اروپا را به ارمغان آورد. این رمان، جلد اول از یک تریلوژی است که با رمان های "مدرک" و "دروغ سوم" ادامه یافته و به بیش از ۳۰ زبان دنیا ترجمه شد. رمان "دفتر بزرگ" به مانند فضای اروپای مرکزی را در زمان جنگ جهانی دوم روایت می کند. برای رمان موفق "سومین دروغ" نیز را در ۱۹۹۲ دریافت کرد. وی سال ۲۰۰۱ موفق شد جایزه گوتفرید کلر کشور سوئیس را از آن خود کند. سال ۲۰۰۸ جایزه ادبی اتریش برای ادبیات اروپا به مجموعه آثار او تعلق گرفت. آگوتا کریستف در سال ۲۰۰۴ زندگی نامه ای از خود منتشر کرد که در تمامی صفحات آن عشق به نویسندگی که در سراسر عمر رهایش نکرده، مشخص است. آخرین مجموعه ای که این نویسنده پیش از مرگش نوشته، مجموعه داستان های کوتاهی است که در سال ۲۰۰۵ با عنوان «فرقی نمی کند» منتشر شد. آگوتا کریستف، در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
سیمون له نویسنده، مقاله نویس و منتقد ادبی قرن بیستم میلادی اهل بلژیک است.
فرانکتین شاعر، نمایشنامه نویس، نقاش، موسیقی دان و خواننده قرن بیستم میلادی اهل هائیتی بود. او به عنوان یکی از نویسندگان و نمایشنامه نویسان برجسته هائیتی شناخته می شود. او کاندیدای جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۰۹ بود، او در ۲۰۱۰ نشان هنر و ادب را کسب کرد و در سال ۲۰۱۰ به عنوان هنرمند صلح یونسکو انتخاب شد. وی در ۲۰۲۱ برنده جایزه بزرگ فرانکوفونی شد. درگذشت و میراث. فرانکتین در ۲۰ فوریه ۲۰۲۵ در دلماس در سن ۸۸ سالگی درگذشت. شرایط مرگ او اعلام نشد. آلیکس دیدیه فیلس آیمه، نخست وزیر هائیتی دربارهٔ او گفت: «او از طریق نوشته هایش جهان را روشن کرد، روح هائیتی را حمل کرد و سکوت را به چالش کشید. باشد که حرفش بماند، روحش همچنان گسترش یابد. خداحافظ استاد.»
فیلیپ سولرس (؛ زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۹۳۶ با نام فیلیپ ژوایو - درگذشته ۵ مه ۲۰۲۳) نویسنده و منتقد اهل فرانسه بود. اگرچه سولرس بیشتر به عنوان رمان نویس شناخته می شود، اما نوشته های انتقادی و تحلیلی او بیشتر مورد توجه قرار می گرفتند. سولرس در طول زندگی خود بیش از هشتاد رمان و جستار و هزاران صفحه نقد ادبی و هنری منتشر کرد. او در بیشتر آثارش، لذت بردن از زندگی و هنر را برجسته می کرد و در مقابل از اندوه و سیاهی گریزان بود. زندگی و حرفه. فیلیپ سولرس نخستین موفقیت ادبی خود در بیست سالگی تجربه کرد و در سال ۱٩۶۱ برنده جایزه ادبی مدیسی شد. او در سال ۱٩۶٠ همراه با ژان-ادرن الیه، مجله ادبی آوانگارد با نام را بنیان گذاشت که تا سال ۱٩٨۲ ادامه داشت. او سپس مجله را تاسیس کرد. سولرس همواره در پاریس، ونیز یا نیویورک در محافل خواص پسند اروپایی و آمریکایی به سر می برد و سال ها عضو کمیته گزینش و مدیر یکی از مجموعه های انتشارات گالیمار بود. رمان های سولرس در فرانسه بیشتر مورد پسند خواص است و هیچیک از آثار او موفقیت جهانی به دست نیاوردند. سولرس در سال ۱٩۶۷ با ژولیا کریستوا، فیلسوف و روانکاو مشهور، ازدواج کرد و تا زمان مرگ با او بود.
ژان-ادرن الیه نویسنده،روزنامه نگار،منتقد ادبی و مجری تلویزیون قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
دومینیک ژامه روزنامه نگار و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژانی بواسار رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ماریز کنده زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۲۰۲۴) نویسنده و رمان نویس اهل فرانسه بود. وی در ٢ آوریل ۲۰٢۴، در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
ژان متلو شاعر،رمان نویس،دراماتورژ و مقاله نویس قرن بیستم میلادی اهل هائیتی است.
آنی ارنو (زاده ۱ سپتامبر ۱۹۴۰) نویسنده و استاد دانشگاه اهل فرانسه است. آثار ادبی او که بیشتر خودزندگی نامه است، پیوندهای نزدیکی با جامعه شناسی دارد. ارنو برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۲۲ شد «به خاطر شجاعت و توجه موشکافانه که با آن ریشه ها، بیگانگی ها و خویشتن داری های جمعی را آشکار می کند». زندگی و فعالیت. وی در نرماندی در خانواده ای که والدینش دارای مغازه خرده فروشی بودند، بزرگ شد و در دانشگاه های روئن و بوردو تحصیل کرد. نخستین اثر ادبی او در سال ۱۹۷۴ منتشر شد و بیش از ۲۰ کتاب از او چاپ و به زبان های مختلف به ویژه انگلیسی و آلمانی منتشر شده است. او همچنین استاد ادبیات در دانشگاه هست. سبک نوشتاری. آثار ادبی او که اغلب خودزندگی نامه هستند رابطه تنگاتنگی با جامعه شناسی دارند. برگردان آثار وی به فارسی. شماری از رمان های «آنی ارنو» از جمله «آن دختر دیگر»، «"جایگاه"»، «شرم»، «"سال ها"» و «یک زن» در ایران ترجمه و منتشر شده اند و به گفتهٔ کارشناسان در شمار پرفروش ترین آثار ادبی اخیر ایران هستند. آنی ارنو در کتاب "مکان واقعی" ("Le vrai lieu") که در سال ۲۰۱۴ توسط انتشارات گالیمار منتشر شد، در قالب یک مصاحبه دربارهٔ
روند نگارش آثار قبلی خود صحبت کرده است. به اعتقاد بسیاری از منتقدان، کتاب "مکان واقعی" را می توان رمزگشای آثار ادبی آنی ارنو دانست. فعالیتهای سیاسی. ارنو بارها حمایت خود را از جنبش BDS، یک کمپین به رهبری فلسطین برای انزوا، عدم سرمایه گذاری و تحریم اسرائیل نشان داده است. در سال ۲۰۱۸، او نامه ای را در کنار حدود ۸۰ هنرمند دیگر امضا کرد که با برگزاری جلسه مشترک فرهنگی اسرائیل– فرانسه مخالفت می کردند. آنی ارنو در سال ۲۰۲۱، نامهٔ دیگری را امضا کرد که اسرائیل را یک دولت نژادپرست نامید و ادعا کرد که «وانمودی این موضوع به شکل جنگ بین دو طرف برابر نادرست و گمراه کننده است. اسرائیل قدرت استعمار است. فلسطین استعمار شده است.» در پی اعلام جایزهٔ نوبل، ارنو همبستگی خود را با قیام مردم ایران علیه دولت خود نشان داد. اعتراضاتی که پس از مرگ یک زن جوان در بازداشت گشت ارشاد (پلیس اخلاق) در ابتدا علیه قانون حجاب اجباری در ایران آغاز شد اما به زودی تمرکز گسترده تری بر آزادی گرفت. ارنو در مصاحبه ای گفت: «من کاملاً از جنبش زنان ایران در برابر چنین محدودیت های مطلق حمایت می کنم.»
پیر کومبسکو نویسنده و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه و زادهٔ شهر لیموژ (۱۹۴۰) است. او در ۱۹۸۶ برنده جایزه مدیسی و در سال ۱۹۹۱ برندهٔ جایزه گنکور شده است.
موریس توئیلیر نویسنده، استاد دانشگاه، شاعر، دیپلمات و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
چلیپا یکی از پرکاربردترین قالب ها و شیوه های نگارش در خوشنویسی در خط نستعلیق به ویژه در ایران است. خط چلیپا شکلی است از دو خط متقاطع که به زوایای قائم تقاطع کرده باشند. به نوشتهٔ «غلام حسین امیرخانی» چلیپا؛ مورب نوشتنِ دو بیت یا چهار مصراع از شعری، با مضمون و پیامِ واحد، در یک صفحه مستطیل است. بدین ترتیب که باید چهار سطر شعر را، که امکان دارد از نظر هندسه حروف و کلمات، ناموزون و ناهمگون باشند، در مجموعه ای تناسب بخشند، ضمن آنکه در مجموع و در هر چهارسطر، نسبتهای مشترک چون زنجیره ای پیوستگی داشته باشند و در آن اصول زیبایی رعایت شود. چلیپا در خوشنویسی. از کلمه چلیپا در خوشنویسی دو معنا استنباط می شود: با آنکه چلیپانویسی حتی در اولین آثار به خط نستعلیق، به قلم خواجه میرعلی تبریزی با شکلی امروزی دیده می شود و با اینکه همه بزرگانِ نستعلیق، به چلیپانویسی اقبال بسیار داشته اند، لیکن هیچ کدام چلیپا را تعریف نکرده اند. گواهِ این مدعا نپرداختن به این موضوع در سه رساله نامدارِ صراط السطورِ سلطان علی مشهدی، مدادالخطوطِ میرعلی هروی، و آداب المشقِ باباشاه اصفهانی یا میرعماد قزوینی است. این اقبال به چلیپانویسی و نپرداختن به
مسائلِ نظریِ آن، شاید از آن رو بوده است که خوشنویسانِ گذشته، ملاک و معیارِ زیبانویسی عبارات را در قالب «سطرنویسی» می جسته و می پنداشته اند هرکس سطرنویسی را درست آموخته باشد، از عهده چلیپا نیز برخواهد آمد. اما چون در سیر تاریخیِ خوشنویسی، چلیپانویسی با شعر فارسی نسبتِ استواری برقرار ساخته، یکی از شیوه هایِ نوشتاریِ پرکاربرد خوشنویسی، به ویژه خط نستعلیق و خط شکسته شده است. چلیپا در خوشنویسی معاصر. خوشنویسان قرنِ حاضر در ایران، براساس مشاهدات خود از نمونه های تاریخیِ چلیپا و تجربیات خویش تقسیم بندیهای گوناگونی از چلیپا کرده اند که مورد توافق همه نیست. این تقسیم بندی ها بر دو نوع اند: ۱) انواع چلیپا براساس ساختارِ کرسی سطرها، که عبارت اند از: چلیپای ساده؛ چلیپای مُرَدَّف، که تفاوت آن با چلیپای ساده این است که همه سطرها از یک جهت آغاز می شوند؛ چلیپاهای مرکّب، که از ترکیب چلیپاهای ساده یا مردّف پدید می آیند و صورتهای متنوعی به دست می دهند، مانندِ چلیپای گیسو و چلیپای گردان). ۲) انواع چلیپا برپایه ترکیب حروف و عبارات در سطرها، که عبارت اند از: الف) چلیپای ساده (موافق)، که در هر سطر یک کشیده (مَدّ) قرار می گیرد و تما
می چهار کشش از انواع کشیده های اصلی (مدّاتِ حقیقی) محسوب می شوند، مانند باء کشیده، و سین. بهترین حالت قرار گرفتنِ کشیده ها در چلیپا، روبه روی هم بودن آنهاست یا اینکه مَدِّ سطرِ دوم، به نسبت سطر اول، اندکی به سمت راست متمایل شود. ب) چلیپای غیرهمگون (ناموافق). در این نوع، برخلاف نوع اول، کشیده در مصراع دوم در سمت چپ و نزدیک به انتهای سطر واقع است: ج) چلیپاهای همساز (دارای ردیف شعری)، که انتهای مصراعهای ۱ و ۲ و ۴ آنها به یک شکل است: د) چلیپاهایی با چند کرسی در هر سطر: در چلیپاهایی که طول هر سطر آن (به لحاظ تعداد کلمات در سطر) متعادل و متوسط باشد، میانگینِ فاصله بین سطور ده تا دوازده نقطه، از نقطه معیار خواهد بود (نقطه معیار هر قلم عبارت است از نقطه کاملی با طول و عرض مساوی، که با زبانه هر قلم بر کاغذ ایجاد می شود). در چلیپاهایی که طول سطرهای آن بلند است، فاصله مذکور تا پانزده نقطه نیز به زیباییِ اثر نقصانی وارد نمی آورد.
کریستیان گایی زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۹۴۳ در پاریس، نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. از میان آثار متعدد او، دو رمان "ابر قرمز" (۲۰۰۰) و "شبی در کلوب جاز" (۲۰۰۱) برندهٔ جوایز ادبی شده و رمان "پیشامد" (۱۹۹۶) توسط آلن رنه با عنوان علف های وحشی به روی پرده سینما رفته است. کتاب ها. او بیش از پانزده کتاب دارد، که مهمترین آنها عبارتند از:
میشل لوارت رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژاک-آرنو پنان نویسنده و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
دانیل دو روله رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
پل اِمون رمان نویس، نمایش نامه نویس و مقاله نویس قرن بیستم میلادی اهل بلژیک است.
توما دره تار شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و مترجم قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
آلیون بادارا کولیبالی شاعر و رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل سنگال است.
پاتریک مودیانو (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۵) نویسنده و فیلم نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۴ است. مودیانو یکی از چهره های مهم ادبی فرانسه محسوب می شود. زندگی. مودیانو از مادری بلژیکی و پدری یهودی اهل ایتالیا در سال ۱۹۴۵ به دنیا آمده است وی از چهره های نوجوی ادبیات مدرن فرانسه شناخته می شود که آثارش هم تحسین منتقدان ادبی را برانگیخته و هم خوانندگان فراوان دارد. مودیانو از نویسندگان پرکار به شمار می رود و برخی از کارهای او به فیلم نیز برگشته است. جایزه بزرگ آکادمی فرانسه برای ادبیات در سال ۱۹۷۲ نصیب وی شد. در سال ۱۹۷۸ جایزه معتبر فرانسوی گنکور را برای رمان خیابان بوتیک های تاریک دریافت کرد. در سال های اخیر رمان های «میدان اتوال»، «در کافه جوانی گمشده» و «افق» از این نویسنده منتشر شده است. پاتریک مودیانو در ایران نیز کمابیش شناخته شده است و چندین عنوان از آثار او به فارسی ترجمه شده است. در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه دل دوکای انستیتوی فرانسه را برای یک عمر تلاش حرفه ای خود شد. همچنین مودیانو در سال ۲۰۱۲ نیز موفق به کسب جایزه دولتی اتریش برای ادبیات اروپا شد. مودیانو در روز پنج شنبه ۹ ا
کتبر ۲۰۱۴ راس ساعت ۱۳ به وقت محلی از سوی آکادمی نوبل به عنوان برنده جایزه نوبل ادبیات اعلام شد. کتابشناسی. "خ ی اب ان ب وت ی ک ه ای ت اری ک" اولین رمانی بود که در سال 1380 از مودیانو به فارسی ترجمه شد. نام مودیانو در دههٔ هشتاد شمسی در ایران مطرح شد و بلافاصله بعد از اینکه او در سال 2014 موفق به دریافت جایزه نوبل شد، تب ترجمه آثار او شدت گرفت و مترجمان جوان به ترجمه آثار او هجوم آوردند؛ برخی از رمان های او نظیر "خاطرات خفته" چند بار، بی آنکه ضرورتی داشته باشد، توسط مترجمان مختلف به فارسی برگردانده شده اند. عناوین منتشرشده از آثار پاتریک مودیانو به زبان فرانسوی و به ترتیب انتشار به شرح زیر است. در مقابل آن نیز مشخصات عناوینی که به فارسی ترجمه شده است، براساس پایگاه کتابشناسی کتابخانه ملی ایران آمده است.
میشل ریو نویسنده و رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. وی بزرگ شده ماداگاسکار بوده و در دانشگاه نشانه شناسی خوانده است. اولین رمان ریو در سال ۱۹۷۲ منتشر شد و او بیش از خود فرانسه در ورای مرزهای این کشور محبوب و شناخته شده است.
فلورانس دو بودوس رمان نویس، مقاله نویس و مورخ قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
رنو کامو نویسنده، خاطره نویس و مقاله نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. او پایه گذار مفهوم «جایگزینی بزرگ» به عنوان یک ایدئولوژی نژادپرستانه است. این نویسنده که گرایش راست افراطی را تبلیغ می کند، خواستار بیرون کردن افراد از فرانسه بر اساس منشأ قومی (پناهجویان و مهاجران به ویژه عرب ها و کسانی که از کشورهای حوزه مغرب/شمال آفریقا می آیند) و مذهب (مسلمانان) شده است. تئوری «جایگزینی بزرگ» به ظاهراً بر فاکتورهای جمعیت شناختی استناد می کند و مدعی است که خانواده های مهاجر و مسلمان با فرزند آوری زیاد در حال تغییر ترکیب جمعیتی کشورهای اروپایی و به ویژه فرانسه هستند. با این حال از نگاه تحلیلگرانی که راست افراطی را مطالعه می کنند تئوری «جایگزینی بزرگ» یک تئوری نژادپرستانه است که سلاح ایدئولوژی به دست راستگرایان افراطی سفیدپوست داده است. اگر آندرس بریویک تروریست نروژی که وی نیز بر اساس گرایش فاشیستی دست به کشتار نوجوانان حزب کارگر زد به «آلن فینکلکروت» فیلسوف فرانسوی ارجاع می داد، «برنتون ترنت» به «رنو کامو» ارجاع می دهد. همین موضوع باعث شده است که بسیاری این نویسندگان را مورد خطاب قرار دهند که نظرشان دربارهٔ الهام بخش
بودن نوشته هایشان برای تروریست های سفیدپوست چیست؟ رضا ضیاء ابراهیمی استاد کینزکالج لندن که کتاب «پیدایش ناسیونالیسم ایرانی» را نوشته است توئیتی خطاب به «رنو کامو» نظریه پرداز اصلی «جایگزینی بزرگ» منتشر کرده و از او پرسید که با توجه به اینکه به نظر می رسد مهاجم از حامیان نظریه شما بوده، نظرش دربارهٔ کشتار نیوزیلند چیست؟ «رنو کامو» در پاسخ به ضیا ابراهیمی چنین نوشت: «مشکل من با دوستانمان این است که آنها کمی کَر هستند: از سوالت متشکرم. من این عمل را مجرمانه، احمقانه و تاسف بار می دانم. همان طور که همیشه برای همه حملات و تمام خشونت ها گفته ام. موضع من هرگز تغییر نکرده است.»
آنژل کوسته رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
برنار-روژه ماتیو نویسنده و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
پاتریک رامبو رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
والری آفاناسیف رمان نویس و نوازنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژرژ-اولیویه شاتورینو رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
روبر لالوند نویسنده، شاعر و نمایش نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان مایه موسیقی دان و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
دانیل ماکسیمن رمان نویس، شاعر و مقاله نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
هلن دو مونفران رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. "دوستان هلوییز" (۱۹۹۴) عنوان رمان مهم او است.
پاتریک پواور داروور روزنامه نگارونویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. زندگی شخصی. وی با ورونیک ازدواج کرد که با او سه دختر و یک پسر دارد. آنها طلاق گرفته اند. پسر آنها آرناود در مورد طلاق والدینش در مجله گالا ، در سال 2010 صحبت کرد. یک دختر ، سولن ، در سال 1995 ، در سن 19 سالگی ، در یک ایستگاه مترو پاریس خودکشی کرد. گرفتاری او نمادی از مشکلات شد بی اشتهایی و پرخوری عصبی، Poivre تبدیل شد به یک مبارز و نویسنده در مورد این مسئله در دسامبر 2004 ، برنادت شیراک ، همسر رئیس جمهور سابق ژاک شیراک ، که دخترش نیز از این اختلال رنج می برد ، یک مرکز درمانی در پاریس برای نوجوانان افتتاح کرد و آن را "میسون د سلن" نامگذاری کرد. پویور با ارائه خبرنامه معمولی خود در عصر روز بعد از مرگ سولن ، باعث جنجال شد. برای چندین سال در دهه 1990 شایعات زیادی شنید که پویور با کلر چزال ، همتای آخر هفته وی به عنوان مجری اخبار TF1 8 pm ارتباط برقرار کرده است. این زوج تا تأیید ماجرا تا اوت 2005 ، هنگامی که پووور در " اعترافات " کتاب مصاحبه با روزنامه نگار "سرگ رافی"، امتناع کرد که وی پدر پسر 10 ساله چزال ، فرانسوا بود. پویور گفت: "ما در زما
ن [فرانسوا] قرار داده بودیم که این داستان فاش شود." آثار منتشر شده. او کتابهای زیادی منتشر کرده است که دو کتاب آن به دخترش سولن اختصاص دارد.
پاتریک روژیه نویسنده و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
برنار پیو (زاده ۵ مه ۱۹۳۵ در لیون) روزنامه نگار، مجری برنامه های فرهنگی در تلویزیون فرانسه و همچنین عضو فرهنگستان گنکور است. زندگی نامه. او در خانواده خواربارفروش متولد شد. در دوران جنگ جهانی دوم پدرش شارل پیو در آلمان دستگیر شد و مادرش به خانه پدری برگشت و برنار در آنجا رفتن به مدرسه را آغاز کرد. در سال ۱۹۴۵ پدرش از زندان آزاد شد و با خانواده اش در شهر لیون اقامت کرد. سپس در رشته حقوق در لیون تحصیل کرد و بعد از آن در سال ۱۹۵۵ در پاریس در مرکز آموزشی روزنامه نگاران ثبت نام کرد. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۴در مجله ادبی فیگارو فعالیت داشت و سپس رئیس بخش ادبی آن شد. در سال ۱۹۷۴ فعالیتش در فیگارو را متوقف کرد. در سال ۱۹۷۰ میزبان برنامه طنزآمیز رادیویی فعالیت کرد که بیشتر به مسائل سیاسی می پرداخت. در سال ۱۹۷۴ در کانال تلویزیونی فرانسه ۲ (France ۲) برنامه ای به نام «آپستروف» را شروع کرد که تا سال ۱۹۹۰ ادامه داشت. منابع. آکادمی گنکور
الیزابت وناربورگ رمان نویس و داستان کوتاهنویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
برنار-ماری کُلتِس نمایشنامه نویس برجسته و داستان پرداز قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. زندگینامهٔ ادبی-هنری. در سال ۱۹۷۰، نخستین نمایشنامه اش را بر اساس «کودکی من» اثر ماکسیم گورکی نوشت و آن را برای اوبر ژینیو(مدیر مدرسهٔ ملی تئاتر استراسبورگ) فرستاد و درخواست کرد که وارد مدرسهٔ او شود. سال بعد، گروه تئاتر «بارانداز» را با دوستانش در استراسبورگ تشکیل داد و نمایشنامه اش را به روی صحنه برد. خودش در این اجرا، نقش الکسی را بازی کرد. با اجرای این نمایش، اوبر ژینیو پذیرفت که کلتس وارد مدرسه اش شود. او با دریافت بورس تحصیلی، در کلاس های مدرسهٔ استراسبورگ شرکت کرد و سال بعد، مدرسه را رها کرد. تا سال ۱۹۷۵ که کلتس برای همیشه به پاریس رفت، تنها رمان خود را نوشت؛ «فرار بر اسب تا دوردست های شهر» (۱۹۷۴)، رمانی که به نظر خودش ضعیف بود و تا سال ۱۹۸۴ کسی حاضر به چاپش نشد و فقط دوستانش آن را خواندند. چند نمایشنامه هم نوشت که باز در حلقهٔ دوستان خوانده شدند و کلتس حتی بعدها هم مایل به چاپشان نبود. این نمایشنامه ها عبارتند از «پیاده روی»(۱۹۷۱) که آن را پس از دومین قرائتش از تورات بر اساس غزلِ غزلهای سلیمان نوشت، «دادرسی مستانه»
(۱۹۷۱) بر اساس «جنایت و مکافات» اثر داستایفسکی، «میراث» (۱۹۷۲)-نخستین نمایشنامه غیر اقتباسی او که از رادیوی فرهنگی فرانسه با شرکت ماریا کازارس پخش شد-، «داستان های مرده» (۱۹۷۳)، «نغمه های خفته» (۱۹۷۴) و «روز کشتارها در داستان هملت» (۱۹۷۴). این نمایشنامه ها که غالبا خود او و دوستانش آنها را به روی صحنه می بردند و اجرای رادیویی بعضی از آنها هم در همان دوران از رادیو پخش می شد، بعدها به علت استقبالی که از کارهای معتبر کلتس به عمل آمد، بعد از مرگش چاپ شدند. نخستین نمایشنامهٔ معتبر برنار ماری کلتس، تک گویی «شب درست پیش از جنگلها» است که در سال ۱۹۷۷ نوشته شد. نمایشنامهٔ بعدی او «سالینجر» (۱۹۷۷) نام داشت که کلتس آن را به سفارش دوست کارگردانش، برونو بونگلن، بر اساس داستانهای سالینجر نوشت. خود کلتس از این نمایشنامه راضی نبود و مثل آثار اولش، پس از مرگ او به چاپ رسید. بین سالهای ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ به چند کشور آفریقایی-نیجریه، مالی و ساحل عاج- سفر کرد و همین سفرها الهام بخش یکی از بهترین نمایشنامه هایش بودند؛ «جدال سیاه و سگها» (۱۹۷۹)، نمایشنامه ای با ۲۰ صحنهٔ کوتاه دربارهٔ نژادپرستی و تبعاتش. پس از نوشتن «جدال سیاه و سگها»،
مرکز ملی ادبیات فرانسه به کلتس بورس داد و او بیش از پیش، وقتش را صرف مطالعه کرد. آثار پروست، کنراد، ملویل، بارگاس یوسا، دیگر نویسندگان آمریکای لاتین و آثار فیلسوفان معاصر خود، ژیل دلوز و میشل فوکو را می خواند، در حالی که همچنان به مطالعهٔ مداوم شکسپیر و فاکنر ادامه می داد. بین سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲ دو بار دیگر به نیویورک سفر کرد و نمایشنامهٔ بعدی او، «بارانداز غرب» (۱۹۸۳)، حاصل این سفرهاست. در این دوران، نمایشنامه های او در معتبرترین تئاترهای فرانسه اجرا می شدند و کمدی فرانسز (بنیاد مهم و تاریخی تئاتر فرانسه) نوشتن نمایشنامه ای را به او سفارش داده بود. از طرفی، ترجمهٔ انگلیسی «جدال سیاه و سگها» در نیویورک به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۸۳ اتفاق مهم دیگری در زندگی کلتس روی داد؛ پاتریس شرو که قبلا اجراهای متفاوت و موفقی از آثار ماریوو، ساد، و بعدها ژنه، شکسپیر و چخوف را به روی صحنه برده بود، تئاتر آماندیه را در شهر نانتر راه اندازی کرد و این تئاتر با اجرای «جدال سیاه و سگها» افتتاح شد. دیدار این نمایشنامه نویس و کارگردان اتفاق هنری مهمی بود که به دوستی آنها انجامید. شرو نمایشنامه را با دکورهای عظیم و با استفاده از چند
بازیگر معروف سینما و تلویزیون به روی صحنه برد و موفقیت این اجرا باعث شد که کلتس دیگر بتواند از درآمد کار خود زندگی کند. در سال ۱۹۸۴ به سنگال سفر کرد و «جدال سیاه و سگها» در چند شهر آلمان به روی صحنه رفت. سال بعد، «بارانداز غرب» ابتدا در آمستردام و بعد در تئاتر آماندیه، به کارگردانی پاتریس شرو و بازی ماریا کازارس، به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۸۵، کلتس با رو در رو قرار دادن دو شخصیتِ موادفروش و مشتری، نمایشنامهٔ «در خلوت پنبه زارها» را نوشت که در یک صحنه واحد، در مکانی پرت و به هنگام غروب اتفاق می افتد.در فاصلهٔ دو اثر مهم «بارانداز غرب» و «در خلوت پنبه زارها»، کلتس کارهای دیگری نوشت؛ فیلمنامهٔ «نیکل استاف» (۱۹۸۴) که هنوز هم چاپ نشده است، رمان نیمه تمام «پیش درآمد» (۱۹۸۶) و نمایشنامهٔ کوتاهی با عنوان «تاباتابا» برای جشنوارهٔ آوینیون. پاتریس شرو «در خلوت پنبه زارها» را با بازی لوران ماله در نقش مشتری و ایزاک دو بانکه در نقش موادفروش به روی صحنه برد. در دو اجرای بعدی، خودش نقش موادفروش را بازی کرد و همین امر باعث بروز اختلاف بین نویسنده و کارگردان شد، چون کلتس عقیده داشت که این نقش را برای یک سیاهپوست نوشته است و هی
چ کدام از نمایشنامه های او بدون سیاه نیستند. پس از ترجمهٔ «حکایت زمستانی» شکسپیر به فرانسه، کلتس نمایشنامهٔ «بازگشت به برهوت» را در سال ۱۹۸۸ نوشت؛ آمیخته ای از تراژدی و کمدی و یک شخصیت خیالی، که پاتریس شرو آن را با استفاده از چند بازیگر مشهور سینما و تلویزیون با موفقیت به روی صحنه برد. «بازگشت به برهوت» نیز مثل «بارانداز غرب» خانواده ای را نشان می دهد که پول آن را متلاشی می کند. کلتس نمایشنامهٔ «روبرتو زوکو» (۱۹۸۸) را در حالی که سخت بیمار بود، با الهام از یک حادثهٔ واقعی نوشت. نخستین اجرای «روبرتو زوکو» به کارگردانی پیتر اشتاین در سال ۱۹۹۰ در آلمان به روی صحنه رفت. از اجرای فرانسوی اثر به کارگردانی برونو بونگلن در سال ۱۹۹۱، در شهر شامبری، جلوگیری شد، چون نمایشنامه را اثری در ستایش جنایت تشخیص دادند. برنار ماری کلتس در ۵ آوریل ۱۹۸۹، در بازگشت از سفر مکزیک، گواتمالا و لیسبون در یکی از بیمارستان های پاریس بستری شد و ۱۰ روز بعد، در سن ۴۱ سالگی درگذشت. کتاب شناسی. آثار برنار-ماری کلتس را می توان چنین فهرست کرد: نمایشنامه ها: • تلخی ها(۱۹۷۰) • پیاده روی(۱۹۷۰) • دادرسیِ مستانه(۱۹۷۱) • میراث(۱۹۷۲) • داستان های مرده.
یک رؤیای گمشده(۱۹۷۳) • نغمه های خفته(۱۹۷۴) • روزِ مرگ در داستان هملت(۱۹۷۴) • سالینجر(۱۹۷۷) • شبِ درست پیش از جنگل ها(۱۹۷۷) • نبردِ سیاه و سگها(۱۹۷۹) • بارانداز غربی(۱۹۸۵) • در خلوت مزارع پنبه(۱۹۸۵) • تاباتابا(۱۹۸۶) • بازگشت به برهوت(۱۹۸۸) • روبرتو زوکو(۱۹۸۸) ترجمه: • حکایت زمستان، ویلیام شکسپیر(۱۹۸۸) داستان ها: • فرار با اسب تا دوردست های شهر(۱۹۷۶) • پیش درآمد(ناتمام)(۱۹۸۶) فیلمنامه: • نیکِل استاف (۱۹۸۴) ترجمهٔ آثار به فارسی. از آثار کلتس به ترتیب چهار نمایشنامه به فارسی ترجمه شده اند:
در زیست شناسی گونهٔ وحشی که آن را می توان گونهٔ خود رو یا گونهٔ طبیعی هم نامید، به فنوتیپی از ارگانیسم ها می گویند که در یک گونهٔ زیستی به طور وحشی و خود رو در طبیعت پدیدار می شوند. در برابر گونهٔ خود رو، گونه های جهش یافته قرار دارند؛ گونه های جهش یافته ارگانیسمهایی نو با ویژگی های ژنتیکی تازه هستند که در پی جهش ژنی پدید می آیند.
دروغ پسر بادکنکی به جریانی ساختگی گفته می شود که در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۹ در کلورادو اتفاق افتاد. در این جریان یک زوج به نام های ("ریچارد هین و همسرش مایومی") یک بادکنک پر از گاز هلیم را رها کردند تا در اتمسفر صعود کند و سپس ادعا کردند که پسر ۶ ساله شان "فالکن" درون این بادکنک است. این اتفاق توسط رسانه های گروهی اینچنین بازتاب یافت که ظاهراً این پسر در حال پرواز در ارتفاع ۷۰۰۰ فوتی (۲۱۰۰ متری) زمین درون یک سبد متصل به یک بادکنک پر از هلیم است. این اتفاق توجه جهانی را به خود جلب کرد. فالکن توسط بعضی رسانه ها به "پسر بادکنکی" معروف شد. پس از یک پرواز یک ساعته و پیمودن بیش از ۸۰ کیلومتر بین شهرها، بادکنک در ۱۹ کیلومتری شمال شرق فرودگاه بین المللی دنور فرود آمد. مسئولین فرودگاه دنور را بلافاصله بستند و چندین هلیکوپتر گارد ملی و پلیس محلی را به دنبال آن فرستاند. بعد از آنکه بادکنک فرود آمد و پسر درون آن یافت نشد، مسئولین یک جستجوی گسترده را در تمام منطقه آغاز کردند . این ترس در حال افزایش بود که شاید پسر از بادکنک به بیرون افتاده باشد. گزارش شده بود که چیزی از بادکنک جدا شده و به زمین سقوط کرده است. پس از مدتی در بعدازظهر
آن روز گزارش شد که پسر در تمام مدت زیر شیروانی خانه مخفی شده بوده است. این شک ایجاد شده بود که این زوج از ابتدا و از روی عمد دروغ گفته اند. به خصوص پس از مصاحبه خانواده با لری کینگ هنگامی که فالکن در پاسخ به این پرسش که چرا مخفی شده بود به پدرش گفت:"شما گفتید..آم.. ما این کارو برای نمایش کردیم". ریچارد هین بعداً مجرم شناخته شد و به ۹۰ روز حبس و پرداخت ۳۶۰۰۰ دلار جریمه محکوم شد. مایومی نیز به ۲۰ روز زندان آخر هفته محکوم شد.
پاسکال کینیار (زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۹۴۸) نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. در سال ۱۹۹۱ او برای رمان "سایه های سرگردان" موفق به کسب جایزه گنکور شده است. از پاسکال کینیار، رمان های "تراسی در رم" (۱۳۹۰)، "همهٔ صبح های دنیا" (۱۳۹۰) و "مادلن در زیباترین صبح جهان" (۱۳۹۴) به فارسی ترجمه شده است.
دیدیه دننکس رمان نویس و فیلم نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
فیلیپ دیژان (؛ ؛ زاده ) یک رمان نویس ارمنی-فرانسوی است که از ۱۹۸۱ میلادی تا کنون مشغول فعالیت می باشد. وی بخاطر نگارش رمان «Oh...» برنده جایزه انترالیه سال ۲۰۱۲ شده است. زندگی نامه. وی در ۳ ژوئن ۱۹۴۹ در پاریس به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچون جایزه انترالیه شد.
پاسکال گارنیه رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سپید همچون برف" اشاره کرد.
ژان-کلو اوک رمان نویس، منتقد هنری و مورخ ادبیات قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان رولن نویسنده و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.