Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا سال ۲۰۰۳ در "تمرین" بازی کرد، زمانی که در تلاشی دراماتیک برای بازسازی سریال و کاهش هزینه ها، همراه با اکثر بازیگران از کار اخراج شد. او برای بازی در نقش هلن گمبل، نامزدی جایزهٔ امی و همچنین چندین نامزدی بازیگران گروه انجمن بازیگران سینما را دریافت کرد. بویل همچنین در نقش هلن گمبل در یکی از اپیزودهای "الی مک بل" حضور متقاطع داشت و در فصل آخر آن به عنوان یک مهمان ذکرنشده در همان برنامه حضور داشت. بویل در سال ۲۰۰۲ در فیلم پرفروش "مردان سیاه پوش ۲" در نقش سرلینا، یک بیگانه شرور که تغییر شکل می دهد، بازی کرد. او همچنین در یکی از آخرین اپیزودهای "الی مک بل"، این بار در نقش تالی کاپ، مهمان بود و در چندین قسمت از "هاف" نقشی تکرارشونده داشت. ۲۰۰۴–اکنون: بازگشت به تلویزیون و فیلم های مستقل. در سال ۲۰۰۵، بویل برای بازی هفت قسمتی در نقش مونیکا مانکوسو به گروه بازیگران "لاس وگاس" پیوست. او نقش باربارا آمیل را در فیلم تلویزیونی ""، دربارهٔ آمیل و همسرش لرد بلک بازی کرد. بویل همچنین به عنوان یک خبرنگار در قسمت «تسلیم» در "نظم و قانون" ۲۰۰۸ مهمان بود. در سال ۲۰۰۹، بویل نقش مری را در فیلم "کودک در ماشین است" بازی کرد. در هم
ان سال، بویل در نقش بتی مک بین در فیلم مستقل "زندگی در کراک تاون داغ است" انتخاب شد. در سال ۲۰۱۰، او در نقش کتی در "شکار کوگار" بازی کرد. در سال ۲۰۱۳، بویل نقش جادوگر اگنس را در فیلم کمدی ترسناک "هانسل و گرتل پخته می شوند" بازی کرد و در سال ۲۰۱۵ در نقش خانم دانلی در فیلم "سگ خوش شانس" ظاهر شد. در سال ۲۰۲۰، پس از پنج سال وقفه، او به بازیگری بازگشت تا در نقش گریس در فیلم "مرگ در تگزاس" در کنار استیون لانگ بازی کند. زندگی شخصی. بویل از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ با کایل مک لاکلن، همبازی "توئین پیکس" در ارتباط بود. بویل دو بار ازدواج کرده است. اولین شوهر او جان پاتریک دی سوم بود که در ۱۱ اوت ۱۹۹۶ با او ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. بویل با دیوید اسپید ملاقات می کرد و بعداً رابطه ای با جک نیکلسون داشت، که پس از اینکه او از بویل جلوی اسپید در حالی که آنها در حال کشیدن ماری جوانا بودند درخواست کرد. بعداً اسپید از تصاویر پاپاراتزی مبنی بر اینکه نیکلسون و بویل هر دو در یک تصادف اتومبیل بودند، متوجه شد که آنها با هم قرار دارند. این زوج عشق خود در جوایز امی ۱۹۹۹ عمومی اعلام کردند و طبق گزارشات تا پایان سال ۲۰۰۰ با هم ماندند.
همسر دوم و فعلی او دونالد ری توماس دوم، سرمایه گذار املاک و مستغلات است که در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۶ در سن آنتونیو، تگزاس با او ازدواج کرد.
خاندان فوجیوارا یک خاندان ژاپنی است که طی قرون نهم تا یازدهم میلادی بر امپراتوری ژاپن چیرگی داشتند. نفوذ خاندان فوجی وارا از طریق قدرت نظامی پدید نیامده بود بلکه از طریق استراتژی سیاسی و رابطه خویشاوندی با خاندان سلطنتی به دست آمد. این استراتژی به صورت دقیقی تنظیم شده بود و برای ازدواج دختران فوجیوارا با امپراتوران ژاپن به اجرا گذاشته شد، به طوری که دختران فوجی وارا از طریق ازدواج با امپراتور تبدیل به ملکه می شدند و طبیعتاً از میان فرزندان آنان، امپراتوران بعدی برمی خاستند که با این خاندان رابطهٔ خونی داشتند و از این طریق این خاندان می توانست در امور کشور دخالت کند.
أیمن زیدان با نام کامل أیمن غالب زیدان (زاده ۱ سپتامبر ۱۹۵۶ در رحیبه، ریف دمشق) بازیگر سینما و تلویزیون اهل کشور سوریه است. زندگی شخصی. أیمن غالب شکری الزیدانی یا أیمن زیدان در اول سپتامبر سال ۱۹۵۶ در شهر کوچکی با نام الرحیله در شمال شرق دمشق زاده شد. او در یک خانواده متوسط زاده شد، پدرش غالب زیدان پلیس بود. ایمن دوران کودکی خود را در روستای الرحیله گذراند. بعد از دوران نوجوانی به همراه خانواده به دلیل شغل پدرش به شهر دمشق نقل مکان کردند. او با بازیگر و هنرمند سوری نورمان أسعد ازدواج کرد و حاصل این ازدواج فرزند دختری با نام جودی بود. ایمن زیدان پسری هم به نام نور داشت که در سن ۱۹ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت. زندگی هنری. ایمن زیدان کار خود را با برنامه المسابقات وزنک برای مدتی آغاز کرد. او همچنین مدیر شرکت الشام الدولیة للإنتاج السینمائی والتلفزیونی و عضو مجلس مردمی بود. وی در سریال های تلویزیونی و فیلم های سینمایی و کارهای کمدی اش شهرت پیدا کرد. ایمن را جز یکی از مهم ترین بازیگران در تاریخ درام سوریه می دانند. فعالیت های او باعث شد که خیل کثیری از ستارگان سینمایی را به سینمای سوریه تقدیم کند. سریال یوم
یات مدیر عام به ترجمه فارسی «مدیر کل» در ایران پخش شده است که بازیگر نقش اصلی آن ایمن زیدان است. در این سریال بازیگران سوری چون مرح جبر، جهاد عبود، مدیحه کنیفاتی، نجلاء خمری و میریام عطاءالله ایفای نقش می کنند. سری دوم این مجموعه نیز بعد از ۱۵ سال کلید خورد.
ماریا گوپرت مایر (زاده ۲۸ ژوئن ۱۹۰۶ – درگذشته ۲۰ فوریه ۱۹۷۲)، فیزیک دان آمریکایی آلمانی تباراست که در سال ۱۹۶۳ برای تحقیق بر روی مدل پوسته ای هسته برنده جایزه نوبل در فیزیک شد. او بعد از ماری کوری دومین زنی بود که موفق به دریافت این جایزه شده است.
فریتز زرنیکه (۱۶ ژوئیه ۱۸۸۸–۱۰ مارس ۱۹۶۶) فیزیک دان هلندی و برنده جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۵۳ برای برای اختراع میکروسکوپ تباین فاز و روشهای مربوط به آن است. شهرت این دانشمند بزرگ به خاطر اختراع میکروسکوپ اختلاف فاز است که باعث شد محققان و پژوهشگران علوم زیستی بتوانند بدون لکه گذاری و از بین بردن سلول های زنده، به مطالعه ی ساختار آن ها بپردازند. این اختراع بزرگ، تاکنون کمک قابل توجهی به علم و به ویژه علم بیولوژی کرده است. در واقع میکروسکوپی که این فیزیک دان اختراع کرد، باعث شد دانشمندان علوم زیستی بتوانند ساختار سلول های زنده را به شکلی صحیح مورد مطالعه قرار دهند که این موضوع یک جهش بزرگ در علم بیولوژی را موجب شد. زندگی وی. فریتز زرنیکه در شهر آمستردام چشم به جهان گشود. پدر و مادر فریتز هر دو معلم ریاضی بودند و گرایش فریتز به فیزیک، به همین بستر خانوادگی مربوط می شود؛ چرا که پدر وی علاقه ی شدیدی به علم فیزیک داشت و فریتز جوان را در فراگیری علم فیزیک یاری می داد. فریتز رشته ی شیمی، ریاضیات و فیزیک را در دانشگاه آمستردام گذراند. او در سال ۱۹۱۲ به خاطر تحقیقش در مورد پدیده اپالسنس در گازها جایزه دریافت کرد و در
سال ۱۹۲۰ به عنوان استاد تمام در فیزیک نظری مشغول به تدریس شد. زرنیکه در سال ۱۹۳۰ تحقیقات گسترده ای در خصوص خطوط طیف انجام داد و بر اساس کشفیات خود، خطوط روح را به دنیای علم معرفی کرد. در سال ۱۹۳۳ برای نخستین بار زرنیکه تکنیک اختلاف فاز در طراحی میکروسکوپ ها را در کنفرانس فیزیک و پزشکی مطرح کرد. تحقیقات این دانشمند بزرگ توانست نظریه همدوسی را که علم مطالعه نور در فیزیک است، خلق کند و عمق ببخشد. فریتز زرنیکه در ۱۰ مارس ۱۹۶۶ و در ۶۶ سالگی چشم از جهان فروبست. همان طور که وی علاقه ی خود را به علم فیزیک از پدرش به ارث برده بود، توانست الگویی باشد برای نوه ی خواهرش که در سال ۱۹۴۶ متولد شده بود. نوه ی خواهر فریتز زرنینکه، پروفسور خرارد توفت نیز یکی از دانشمندان بزرگ علم فیزیک است که توانست در سال ۱۹۹۹ به خاطر مشخص کردن ساختار کوانتومی در برهمکنش الکتروویک جایزه ی نوبل فیزیک دریافت کند و اصل تمام نگاری نیز هدیه ی این دانشمند بزرگ به علم فیزیک است.
سر جان داگلاس کاکرافت (زاده ۲۷ مه ۱۸۹۷ - درگذشته ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۷) فیزیک دان بریتانیایی بود. در سال ۱۹۵۱ او به همراه ارنست والتون جایزه نوبل در فیزیک را برای تقسیم هسته اتمی به وسیله ذرات اتمی دارای شتاب دریافت کرد. پس از خدمت در جبهه غربی با توپخانه سلطنتی سلطنتی در طول جنگ بزرگ، کاکرافت در رشته مهندسی برق در دانشکده فنی شهرداری منچستر تحصیل کرد در حالی که شاگردی در پارک متروپولیتن ویکرز ترافورد بود و همچنین عضو کادر تحقیقاتی آنها بود. سپس وی موفق به اخذ بورس تحصیلی برای کالج سنت جان، کمبریج شد، جایی که در ژوئن ۱۹۲۴ در آزمون آزمایشی شرکت کرد و به یک بازیگر تبدیل شد. ارنست رادرفورد، کاکرافت را به عنوان دانشجوی تحقیق در آزمایشگاه کاوندیش پذیرفت و کاکرافت در سال ۱۹۲۸ دکترای خود را زیر نظر راترفورد به پایان رساند. با ارنست والتون و مارک اولیفانت او را به عنوان شتاب دهنده کاکرافت - والتون ساخت. Cockcroft و Walton از این روش برای انجام اولین تجزیه مصنوعی هسته اتمی استفاده کردند، امری مشهور به تقسیم اتم. در طول جنگ جهانی دوم، کاکرافت دستیار مدیر تحقیقات علمی در وزارت تأمین شد و روی رادار کار می کرد. وی همچنین عضو کم
یته تشکیل شده برای رسیدگی به مسائل ناشی از تفاهم نامه فریش-پیرلز بود که محاسبه می کرد بمب اتمی از نظر فنی امکان پذیر است و کمیته MAUD که جانشین آن شد. در سال ۱۹۴۰، وی به عنوان بخشی از مأموریت Tizard، فناوری انگلیس را با همتایان خود در ایالات متحده به اشتراک گذاشت. بعداً در جنگ، میوه های Tizard Mission به صورت مجموعه رادار SCR-584 و گرماگیری مجاورت که برای شکست بمب پرنده V-1 مورد استفاده قرار گرفتند، به انگلیس بازگشتند. در ماه مه ۱۹۴۴، او مدیر آزمایشگاه مونترال شد و بر توسعه رآکتورهای ZEEP و NRX و ایجاد آزمایشگاه های رودخانه گچ نظارت کرد. پس از جنگ، کاکرافت مدیر مؤسسه تحقیقات انرژی اتمی (AERE) در هارول شد، جایی که GLEEP با قدرت کم گرافیت و تعدیل، اولین رآکتور هسته ای بود که از ۱۵ اوت ۱۹۴۷ در غرب اروپا کار کرد. این بود به دنبال آن BEPO در سال ۱۹۴۸ هارول در طراحی رآکتورها و کارخانه جداسازی مواد شیمیایی در Windscale نقش داشت. تحت هدایت وی در تحقیقات همجوشی مرزی، از جمله برنامه ZETA شرکت کرد. اصرار وی بر روی مجهز بودن فیلترهای دودکش در رآکتورهای Windscale به عنوان احمقانه Cockcroft مورد تمسخر قرار گرفت تا اینکه در
هنگام آتش سوزی Windscale در سال ۱۹۵۷ هسته یکی از رآکتورها مشتعل و رادیونوکلیدها را آزاد کرد. وی از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۷ اولین استاد کالج چرچیل در کمبریج بود. وی همچنین از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۵ رئیس دانشگاه ملی استرالیا در کانبرا بود. اوایل زندگی. جان داگلاس کاکرافت، معروف به «جانی دبلیو»، در ۲۷ مه ۱۸۹۷ در تودموردن، غرب رایدینگ یورکشایر انگلیس متولد شد، پسر ارشد صاحب آسیاب، جان آرتور کاک کرافت و همسرش آنی مود فیلدن. او چهار برادر کوچکتر داشت. اریک، فیلیپ، کیت و لیونل. تحصیلات اولیه وی از ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۸ در مدرسه کلیسای انگلیس در والسدن، از ۱۹۰۸ تا ۱۹۰۹ در مدرسه ابتدایی Todmorden و از ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۴ در مدرسه متوسطه Todmorden بود که در آنجا فوتبال و کریکت بازی می کرد. در میان دختران این مدرسه همسر آینده او، یونیس الیزابت کرابتری بود. در سال ۱۹۱۴، وی یک بورس تحصیلی عمده شهری، West Riding of Yorkshire، را از دانشگاه ویکتوریا منچستر به دست آورد، جایی که وی ریاضیات را تحصیل کرد. جنگ بزرگ در اوت ۱۹۱۴ آغاز شد. کاکرافت در ژوئن ۱۹۱۵ اولین سال خود را در منچستر به پایان رساند. او در آنجا به سپاه آموزش افسران پیوست، اما مایل به افسر شد
ن نبود. در تعطیلات تابستانی در یک غذاخوری YMCA در کمپ Kinmel در ولز کار می کرد. وی در ۲۴ نوامبر ۱۹۱۵ وارد ارتش انگلیس شد. در ۲۹ مارس ۱۹۱۶، به تیپ ۵۹ آموزش، توپخانه سلطنتی سلطنتی پیوست، و در آنجا به عنوان یک علامت دهنده آموزش دید. سپس وی را به B Battery، تیپ ۹۲ توپخانه صحرایی، یکی از واحدهای لشکر ۲۰ (سبک)، در جبهه غرب فرستادند. Cockcroft در Advance to the Hindenburg Line و سومین نبرد Ypres شرکت کرد. او برای کمیسیون اقدام کرد، و پذیرفته شد. وی در فوریه سال ۱۹۱۸ به برایتون اعزام شد تا در مورد تفنگ تفنگ مطلع شود و در آوریل ۱۹۱۸ به مدرسه نامزدهای افسری در ویدون بک در نورتهمپتونشایر، جایی که به عنوان افسر توپخانه میدانی آموزش دیده بود، فرستاده شد. وی در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۸ به عنوان ستوان در توپخانه سلطنتی مأمور شد. پس از پایان جنگ، کاک کرافت در ژانویه ۱۹۱۹ از ارتش آزاد شد. او تصمیم گرفت که به دانشگاه ویکتوریا منچستر برنگردد، اما برای تحصیل در رشته مهندسی برق در دانشکده فنی شهرداری منچستر تحصیل کند. از آنجا که او یک سال را در دانشگاه ویکتوریا منچستر به پایان رسانده بود، اجازه یافت سال اول دوره را بگذراند. وی لیسانس خود را
در ژوئن ۱۹۲۰ دریافت کرد. مایلز واکر، استاد مهندسی برق در آنجا، وی را متقاعد کرد که با Metropolitan Vickers دوره کارآموزی بگیرد. وی بورس تحصیلی نمایشگاه ۱۸۵۱ را از کمیسیون سلطنتی برای نمایشگاه ۱۸۵۱ به دست آورد و پایان نامه کارشناسی ارشد خود را در مورد «تجزیه و تحلیل هماهنگ برای جریانهای متناوب» در ژوئن ۱۹۲۲ ارائه کرد. واکر سپس پیشنهاد داد که کاککروفت برای بورس تحصیلی به کالج سنت جان، کمبریج، مادربزرگ واکر بماند. Cockcroft موفق شد و بورس تحصیلی ۳۰ پوند و بورس تحصیلی ۲۰ پوندی را به دانشجویان مقطع کارشناسی با هزینه محدود اعطا کرد. متروپولیتن ویکرز پس از اتمام دوره تحصیل، ۵۰ پوند به او مشروط به بازگشت داد. واکر و یک عمه مانده هزینه ۳۱۶ پوند را تشکیل می دهند. به عنوان فارغ التحصیل دانشگاه دیگری، به وی اجازه داده شد تا سال اول این سه رد شود. او در ژوئن ۱۹۲۴ در امتحان tripos شرکت کرد، به عنوان یک متخاصم به B * رسید و مدرک BA را دریافت کرد. کاکرافت در ۲۶ اوت ۱۹۲۵ با الیزابت کراتتری ازدواج کرد، در مراسمی در کلیسای متدیست متحد Bridge Street در تودموردن. آنها شش فرزند داشتند. اولی، پسری معروف به تیموتی، در نوزادی درگذشت
. آنها پس از آن صاحب چهار دختر شدند، جوآن دوروته (تئا)، جوسلین، الیزابت فیلدن و کاترین هلنا؛ و پسر دیگر، کریستوفر هیو جان. تحقیقات هسته ای. ارنست رادرفورد به توصیه مایلز واکر و مدیر تحقیقات در متروپولیتن ویکرز، کاککروفت را به عنوان دانشجوی تحقیق در آزمایشگاه کاوندیش پذیرفت. Cockcroft در سال ۱۹۲۴ با بورس تحصیلی بنیاد از کالج سنت جان و بورس تحصیلی دولتی به عنوان دانشجوی دکترا ثبت نام کرد. وی تحت نظارت راترفورد، تز دکترای خود را «دربارهٔ پدیده های رخ داده در تراکم جریان های مولکولی روی سطوح» نوشت که در مجموعه مقالات انجمن سلطنتی منتشر شد. وی در ۶ سپتامبر ۱۹۲۵ به دکترای خود اعطا شد. در این مدت او دستیار فیزیکدان روسی پیتر کاپیتزا بود، که در دمای بسیار پایین روی فیزیک میدان های مغناطیسی کار می کرد. Cockcroft در طراحی و ساخت مایعات مایع هلیوم کمک کرد. در سال ۱۹۱۹، رادرفورد موفق شد اتمهای نیتروژن را با ذرات آلفای ساطع شده از اتمهای رادیوم در حال تجزیه متلاشی کند. این آزمایش و آزمایش های بعدی به ساختار هسته های اتمی اشاره داشتند. برای کاوش بیشتر، وی به ابزاری مصنوعی برای ایجاد ذرات با سرعت کافی نیاز داشت تا بتواند بر
بار هسته غلبه کند. این امر تحقیق جدیدی را در آزمایشگاه کاوندیش آغاز کرد. او کاکرافت، توماس آلیبون و ارنست والتون را به این مشکل اختصاص داد. آنها آنچه را که به عنوان شتاب دهنده Cockcroft – Walton معروف شد، ساختند. مارک اولیفانت برای آنها منبع پروتون طراحی کرد. لحظه ای حیاتی فرا رسید که کاکرافت مقاله ای از جورج گامو در مورد تونل کوانتومی را خواند. کاکرافت دریافت که در نتیجه این پدیده، می توان با ولتاژهای بسیار کمتر از آنچه که تصور می شد، اثر مطلوب را به دست آورد. در حقیقت، او محاسبه کرد که پروتون هایی که فقط ۳۰۰۰۰۰ الکترون ولت انرژی دارند می توانند به هسته بور نفوذ کنند. Cockcroft و Walton برای دو سال آینده روی شتاب دهنده خود کار کردند. رادرفورد برای خرید ترانس و سایر تجهیزات مورد نیاز خود از دانشگاه کمبریج کمک هزینه ۱۰۰۰ پوندی دریافت کرد. کاکرافت در ۵ نوامبر ۱۹۲۸ به عنوان عضو کالج سنت جان انتخاب شد. او و والتون در مارس ۱۹۳۲ شروع به کار شتاب دهنده خود کردند و با پروتونهای پر انرژی لیتیوم و بریلیم را بمباران کردند. آنها انتظار داشتند که پرتوهای گاما را ببینند، دانشمندان فرانسوی گزارش داده بودند، اما هیچ کدام پی
دا نشد. در فوریه ۱۹۳۲، جیمز چادویک نشان داد که آنچه مشاهده شده در واقع نوترون است. Cockcroft و Walton سپس به جستجوی ذرات آلفا پرداختند. در ۱۴ آوریل ۱۹۳۲، والتون هدف لیتیوم را بمباران کرد و متوجه آنچه که فکر می کرد ذرات آلفا است، شد. کاکرافت و سپس راترفورد احضار شدند و تأیید کردند که واقعاً چنین است. جنگ جهانی دوم. در آغاز جنگ جهانی دوم، کاک کرافت به عنوان دستیار مدیر تحقیقات علمی در وزارت تأمین مشغول به کار شد و روی رادار کار می کرد. در سال ۱۹۳۸، سر هنری تیزارد خانه زنجیره ای Cockcroft را نشان داد، حلقه ایستگاه های رادار هشدار سریع ساحلی که توسط نیروی هوایی سلطنتی (RAF) برای شناسایی و ردیابی هواپیماها ساخته شده است. اکنون، وی به استقرار دانشمندان جهت کمک به عملیاتی شدن کامل سیستم کمک کرد. در سال ۱۹۴۰، او بخشی از شورای مشورتی تحقیقات علمی و توسعه فنی شد. در آوریل ۱۹۴۰، همراه او به عضویت کمیته مطالعه علمی جنگ هوایی تشکیل شد که برای رسیدگی به مسائل ناشی از تفاهم نامه فریش-پیرلز تشکیل شده بود، که محاسبه می کرد یک بمب اتمی از نظر فنی امکان پذیر است. این کمیته در ژوئن ۱۹۴۰ توسط کمیته MAUD، که کوکرافت نیز عضو آن بود
، جانشین شد. این کمیته تحقیقات اولیه را در انگلیس هدایت کرد. در اوت ۱۹۴۰، کاک کرافت به عنوان بخشی از مأموریت تیزارد به ایالات متحده سفر کرد. از آنجا که انگلیس بسیاری از فناوری های جدید را توسعه داده بود اما ظرفیت صنعتی برای بهره برداری کامل از آنها را نداشت، تصمیم گرفته شد که آنها را با آمریکا تقسیم کنند، گرچه آن کشور هنوز در جنگ نبود. [۳۲] اطلاعات ارائه شده توسط مأموریت تیزارد شامل بزرگترین پیشرفتهای علمی در طول جنگ بود. این فناوری مشترک شامل فناوری های راداری، به ویژه مگنترون حفره بسیار بهبود یافته طراحی شده توسط گروه اولیفانت در بیرمنگام بود، که مورخ آمریکایی جیمز فینی باکستر سوم آن را «با ارزش ترین محملی که تاکنون به سواحل ما آورده شده است» توصیف کرد، طراحی برای نزدیکی آتش، جزئیات موتور جت فرانک ویتل و یادداشت فریش-پیرلز در مورد امکان سنجی بمب اتمی. اگرچه ممکن است این موارد مهمترین آنها تلقی شود، بسیاری از اقلام دیگر نیز از جمله طراحی برای موشکها، سوپرشارژها، تفنگ های دیدنی و دستگاه های تشخیص زیردریایی حمل شدند. وی در دسامبر ۱۹۴۰ به انگلیس بازگشت. بلافاصله پس از بازگشت، کاک کرافت به عنوان سرپرست ارشد مؤسس
ه توسعه تحقیقات دفاع هوایی (ADRDE) در کریستچرچ، همپشایر منصوب شد. تمرکز وی استفاده از رادار برای سرنگونی هواپیماهای دشمن بود. GL Mk. رادار III به عنوان یک رادار ردیابی و پیش بینی هدف توسعه داده شد، اما تا سال ۱۹۴۲ رادار SCR-584 با همین هدف در ایالات متحده در دسترس قرار گرفت و کاک کرافت پیشنهاد کرد که تحت Lend-Lease خریداری شود. وی با ابتکار عمل خود، مجموعه های SCR-584 را برای آزمایش به دست آورد و آزمایش هایی که در اکتبر ۱۹۴۳ در جزیره شپی انجام شد، به طور قطعی برتری SCR-584 را نشان داد. این باعث شد که کاکرافت در وزارت تدارکات مورد پسند واقع نشود، اما او اطلاعاتی داشت که آلمان ها قصد دارند بمب پرنده V-1 را مستقر کنند. در ۱ ژانویه ۱۹۴۴، سرلشکر سر رونالد ویکس درخواست فوری واشینگتن را برای ۱۳۴ مجموعه SCR-584 ارسال کرد. بعد از جنگ. در آوریل ۱۹۴۵، کاکرافت و الیفانت سایتی را برای تأسیس مشابه در انگلیس جستجو کردند و در RAF Harwell مستقر شدند. به کاک کرافت در ۹ نوامبر ۱۹۴۵ به عنوان مدیر مؤسسه تحقیقات انرژی اتمی (AERE) در هارول پیشنهاد شد. اعلامیه رسمی در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۶ اعلام شد، اما این خبر دو ماه قبل از اعلامیه به بیر
ون درز کرد و قبل از اطلاع دولت کانادا، یک حادثه دیپلماتیک توافق شد که کاکرافت تا پیدا شدن جانشینی ترک نکرد و او تا ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۶ رودخانه چالک را به مقصد هارول ترک نکرد. در همین حال وی برای آزمایشگاه جدید کارمند جذب کرد. کلاوس فوکس از آزمایشگاه Los Alamos پروژه منهتن رئیس فیزیک نظری شد. رابرت اسپنس، معاون کاک کرافت در آزمایشگاه مونترال، رئیس شیمی شد. H.W.B. اسکینر، فیزیک عمومی؛ اوتو فریش، از فیزیک هسته ای؛ و جان دانورث، از فیزیک رآکتور. فوخس بعداً به عنوان جاسوس شوروی در ۳ فوریه ۱۹۵۰ دستگیر شد. GLEEP با قدرت کم و تعدیل شده از گرافیت، که مخفف Graphite Low Energy Experimental Pile است، توسط آزمایشگاه مونترال طراحی شده است و با شروع به کار در ۱۵ اوت ۱۹۴۷، اولین رآکتور هسته ای است که در اروپای غربی کار می کند. پس از آن BEPO، یک رآکتور تحقیقاتی ۶ مگاواتی است که توسط AERE در ۳ ژوئیه ۱۹۴۸ طراحی شده است. از آنجا که آب سنگین در انگلیس در دسترس نبود، BEPO به عنوان یک رآکتور تعدیل شده با گرافیت طراحی و ساخته شد. هارول در طراحی رآکتورهای Windscale و کارخانه جداسازی شیمیایی در آنجا نقش داشت. تصویب قانون انرژی اتمی ۱۹۴۶ (
قانون مک ماهون) در اوت ۱۹۴۶، روشن ساخت که انگلیس دیگر اجازه دسترسی به تحقیقات اتمی ایالات متحده را نخواهد داشت. این امر تا حدی ناشی از دستگیری برای جاسوسی آلن نون می در فوریه ۱۹۴۶ بود. کاکرافت به مذاکره در مورد توافق نامه جدید، غیررسمی و بدون امضا با آمریکایی ها کمک کرد که در ۷ ژانویه ۱۹۴۸ اعلام شد، معروف به Modus Vivendi. همکاری مجدد که وی طبق این توافق امیدوار بود توهم آمیز باشد. توسعه بازدارندگی هسته ای مستقل انگلیس منجر به اصلاح قانون انرژی اتمی در سال ۱۹۵۸ و از سرگیری روابط ویژه هسته ای بین آمریکا و انگلیس تحت توافق نامه دفاع متقابل ۱۹۵۸ ایالات متحده و انگلیس شد.
گئورگ ویلهلم والتر بوث (زاده ۸ ژانویه ۱۸۹۱ در ارانینبرگ - درگذشته ۸ فوریه ۱۹۵۷ در هایدلبرگ) فیزیک دان آلمانی است که در ۱۹۵۴ به همراه ماکس بورن برای ارائه روش تطابق و کشفهایش با بکارگیری این روش برنده جایزه نوبل فیزیک شد. او از سال ۱۹۱۴ در طول جنگ جهانی اول در ارتش خدمت کرده است، و به اسارت روس ها درآمد. او در سال ۱۹۲۰ به آلمان بازگشت و کار خود را به روی اعمال روش های تصادفی برای مطالعه واکنش های هسته ای، اثر کامپتون، پرتوهای کیهانی، و دوگانگی موج ذره از تابش ادامه داد که موجب دریافت جایزه نوبل فیزیک برای او شد.
ویلیس اوژن لمب (۱۲ ژوئیه ۱۹۱۳–۱۵ مه ۲۰۰۸)، فیزیک دان آمریکایی بود. در سال ۱۹۵۵ او به همراه پولیکارپ کوش «برای اکتشافات خود را مربوط به ساختار ریز طیف هیدروژن» موفق به دریافت جایزه نوبل در فیزیک شدند.
پولیکارپ کوش (زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۱۱ – درگذشته ۲۰ مارس ۱۹۹۳) فیزیک دان آمریکایی تبارِ زاده آلمان بود. در سال ۱۹۵۵ به همراه ویلیس اوژن لمب برای «محاسبه دقیق گشتاور مغناطیستی الکترون» موفق به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد که پیامد آن، بازنگری و نوآوری در الکترودینامیک کوانتومی بود.
والتر هاوسِر براتِین (زاده ۱۰ فوریه ۱۹۰۲ – درگذشته ۱۳ اکتبر ۱۹۸۷) فیزیک دان آمریکایی بود. در آزمایشگاه بل بود که همراه با جان باردین و ویلیام شاکلی برای مطالعه و تحقیق در مورد نیمه رساناها و پیدا کردن اثر ترانزیستور موفق شدند جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۵۶ را دریافت کنند.
چن نینگ یانگ فرانکلین (چینی ساده : 杨振宁 چینی سنتی : 杨振宁. پینیین : یانگ Zhènníng) (زاده ۱ اکتبر ۱۹۲۲) فیزیک دان چینی، آمریکایی که زمینه فعالیت و مطالعاتش در مکانیک آماری و فیزیک ذرات است. او در سال ۱۹۵۷، همراه با تسونگ-دائو لی برای تحقیق دربارهٔ قوانین پاریته که در نهایت منجر به کشف های مهمی در مورد ذرات بنیادی شد موفق به دریافت جایزه نوبل در فیزیک شدند.
دارت ، یک زبان برنامه نویسی است که توسط گوگل توسعه داده می شود. هدف دارت جایگزین کردن جاوااسکریپت که زبان داخلی مرورگرهای وب است می باشد. دارت راه حلی برای مشکلات موجود در جاوا اسکریپت (به طور مثال مشکل حافظه) می باشد که کارایی بهتر، قابلیت استفاده ساده تر برای پروژه های بزرگ و امنیت بیشتری را فراهم می کند. گوگل همچنین بسیار تلاش دارد تا دارت را پیچیده تر بسازد و ویژگی ها و قابلیت های فراوانی به آن ببخشد. دارت زبانی برپایه کلاس، وراثت یگانه و شی گرایی است که نحوه پیاده سازی یا سینتکس آن شبیه زبان C بوده و دارای Interface،reified generics کلاسهای Abstract و Optional typing می باشد. type annotationهای ایستا تأثیری بر روی سمانتیک کد در زمان اجرا ندارد. در عوض type annotation می تواند پرونده هایی برای ابزارهایی مانند checkerهای ایستا و checkهای پویای در زمان اجرا را فراهم نماید. این پروژه توسط لارس بک و کسپر لاند پایه گذاری شده است. مدهای زمان های اجرا. برنامه های دارت در یکی از دو حالت اجرا می شوند. در مد چک شده، که مد پیش فرض نیست و باید فعال شود، type assertion پویا فعال می شود. این type assertionها می توانند
در صورتی فعال شوند که تایپ های ایستا در کد فراهم شده باشد، و همچنین می تواند مقداری از خطاها را هنگامی که نوع ها نامناسب باشند را catch نماید. برای مثال اگر متدی این گونه annotate شده باشد که رشته ای را بازگرداند، ولی در شمار درست (عدد درست) برگرداند، type assertion پویا این خطا را catch کرده و خطایی را ارسال می نماید. اجرای برنامه در مد چک شده برای حالت تست و توسعه توصیه می شود. برنامه های دارت به صورت پیش فرض در مد تولید است که تمام مدهای type assertion پویای آن غیر فعال می باشد. این حالت مد پیش فرض است زیرا که سریع ترین حالت برای اجرای برنامه های دارت می باشد. کامپایل به جاوا اسکریپت. dartc اولین کامپایلری بود که توانایی تولید جاوا اسکریپت از روی کد دارت را داشت، ولی هم اکنون از رده خارج شده است. Frog دومین برنامه از کامپایلر دارت به جاوا اسکریپت بود که به زبان دارت نوشته شده است. Frog هرگز نتوانست مفاهیم کلی زبان دارت را پیاده سازی نماید، گرچه کامپایلر جدید به نام dart2js ساخته شده بود. همچنین این برنامه نیز به زبان دارت نوشته شده است و هم اکنون کامپایلری است که تمام ویژگی ها و مفاهیم این زبان را پشتیبانی
می نماید. ویرایشگر. در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۱، شرکت گوگل یک ادیتور دارت را منتشر کرد، که ادیتوری متن باز بر روی کامپوننت های اکلیپس بود و روی سیستم های Mac OS X، ویندوز و سیستم عامل های مبتنی بر لینوکس اجرا می شد. این ادیتور قابلیت Syntax highlighting، Code completion، کامپایل کردن Java script، اجرای برنامه های دارت بر روی سرور یا تحت وب و debugging را دارد. محیط های جت برینز همچنین زبان دارت را پشتیبانی می کنند. پلاگین دارت بر روی IntelliJ IDEA، PhpStorm و WebStorm موجود می باشد. این پلاگین ویژگی های زیادی از جمله هایلایت کردن متن، کامل کردن کد، ریفرکتور کردن، دیباگ کردن و موارد بسیاری را دارا می باشد. و اندروید استدویو قابلیت استفاده از دارت را برای پروژه های فلاتر می دهد. محیط های گسترش. دارت به گونه ای طراحی شده است که بر روی مرورگرهای مدرن اجرا شود، چه به صورت اجرا بر روی ماشین مجازی که درون مرورگرها تعبیه شده است یا به صورت کامپایل شده به زبان جاواسکریپت. ماشین مجازی دارت همچنین برای اجرای برنامه های دارت بر روی سرور یا خط فرمان طراحی شده است. به طور مثال پروژهٔ دارت کتابخانه هایی جهت کار با ورودی خروجی شبکه و
دایرکتوری ها را فراهم می نماید. تطبیق مرورگرها. دارت به حالت نسخهٔ مدرن جاواسکریپت کامپایل می شود و اجازه می دهد که بر روی مرورگرهای مدرن اجرا شود، گرچه یک نسخهٔ ویژه از کرومیوم وجود دارد که درون آن ماشین مجازی دارت تعبیه شده است. این ویژگی این مرورگر را قابل می سازد تا برنامه های دارت را بدون اینکه به جاواسکریپت کامپایل شوند، اجرا نماید. با نسخهٔ مایلستون یک، جاواسکریپت تولید شده، ۷۸٪ بازدهی جاواسکریپتی که به صورت دستی نوشته شده باشد را دارا می باشد، در حالی که کد دارت ۲۱٪ سریعتر از کد مشابه بر روی وی-۸ اجرا می شود. در 2025، edge مایکروسافت، فایرفاکس موزیلا، مرورگر اپرای شرکت اپرا و سافاری شرکت اپل برنامه ای جهت تعبیه کردن ماشین مجازی جدای دارت را دارند. مثال. برنامه سلام دنیا! main() { print('Hello World!'); تابعی جهت محاسبهٔ nامین عدد فیبوناچی: int fib(int n) =&gt; (n&gt; 1) ? (fib(n - 1) + fib(n - 2)): n; main() { print('fib(20) = ${fib(20)}'); یک کلاس ساده: // Create a class for Point. class Point { // Final variables cannot be changed once they are assigned. // Create two instance variables. final num