Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن با سلسله استادان قدیمی در خط ایرانی به ویژه نستعلیق نویسی تغییراتی حاصل شد. از سده یازدهم هجری سیاه مشقنویسی از صورت یک تمرین ساده ابتدایی به مثابه زبان و بیانی تازه مطرح شد که در سده سیزدهم به اوج رسید. زبانی که به عنوان یک هنر ناب و فارغ از دغدغه انتقال ادبی مفاهیم و فقط با ایجاد زیبایی بصری تا به امروز تداوم یافته است. این هنر در دوره قاجار به دست هنرمندانی چون میرزا غلام رضا اصفهانی و میرحسین خوشنویس قله های هنر را درنوردید. در اواخر دوره قاجار به دلیل نیازهای جدید جامعه ای که گام های نخست برای حرکت به سوی مدرن شدن را طی می کرد. خوشنویسی هم به سمت هنرهای کاربردی رفت و با این تحولات همراه شد. خوشنویسی ایرانی با از دست دادن مصرف اصلی آن یعنی کتابت و مواجهه با نیازهای جامعه مدرن در سده اخیر روند تازه ای را دنبال کرد. تحولات فرهنگی - هنری و سیاسی - اجتماعی و فناوری در ایران، در دوره های قاجار و پهلوی زمینه ساز نوآوری متفاوتی در خط شدند. در دوره قاجار با ظهور روزنامه ها و نشریات، مصرف اصلی خوشنویسی یعنی کتابت و تکثیر آثار مکتوب به تدریج از بین رفت. از این رو جنبه های خلاقه و روش های شخصی و شیوه گرایانه در خط
نمود بیشتری پیدا کرد و با رواج «سیاه مشق» ها دوران تازه ای فرا رسید. پس از آن در دوره پهلوی با پدید آمدن نیازهای جدید برای جامعه همچون تجارت، تبلیغات و فناوری و همچنین مواجهه با هنر جهانی خوشنویسی نیز می بایست خود را با این تحولات هماهنگ می کرد. میرزا محمدرضا کلهر با نگارش روزنامه هایی چون شرف و شرافت و کتاب هایی چون فیض الدموع و سفرنامه های ناصرالدین شاه قاجار به خراسان نمونه هایی برای تمرین مشق در وسعت زیاد برای مشتاقان به جای گذاشت. او شاید به جهت خوشنویسی برای چاپ سنگی و با مرکب غلیظ این روش چاپی، شیوه ای ای پدیدآورد که حروف آن چاق و کشیده ها کوتاه بودند. از آنجایی که ارتباط خوشنویسان در اواخر دوره قاجار با سلسله استادان قدیمی قطع شده بود آثار چاپ شده محمدرضا کلهر سرمشق خوبی برای علاقه مندان به خط به شمار می رفت این شیوه تا همین دو سه دهه اخیر، شیوهٔ رایج و مطلوب خوشنویسان معاصر بود. پس از کلهر عمادالکتاب سیفی قزوینی از آثار او مشق کرد و این شیوه را رواج داد. عمادالکتاب را می توان آخرین حلقه از سلسله استادان پیشین در خط دانست که از او «آداب المشقی» باقی ماند و همین او را به سلسله خوشنویسان معاصر متصل کرد
. در سده ۱۳ در دوره قاجار، خطاطان بزرگی پا به عرصه میدان نستعلیق و دیگر اقلام نهادند و سختی های این هنر ظریف را بجان خریدند و در توسعه آن کوشیدند که اسامی معروفترین آن ها تا قبل از خوشنویسان معاصر به این شرح می باشد: عباس نوری، مریم بانو، احمد شاملو مشهدی، فتحعلی حجاب، میرحسین خوشنویس، اسداله شیرازی، وصال شیرازی، عبدالرحیم افسر، محمدحسین شیرازی، عبدالحمید ملک الکلامی، علی نقی شیرازی، میرزا محمد ابراهیم تهرانی (میرزا عمو)، بهاءالدین کاتب، جواد شریفی، میرزا آقا خمسه ای، ابوالفضل ساوجی، میرزا غلامرضا اصفهانی، میرزا محمدرضا کلهر، عمادالکتاب سیفی قزوینی، اشرف الکتاب، میرزا احمد نیریزی، میر معز کاشانی، نوری لاهیجی، میرزا طاهر خوشنویس، حسن هریسی، آقا میرزا بیوک ادیب، بخت شکوهی، وحیدرضا رزاقی(تبریزی)، دوز دوزانی و بسیاری استادان زیردست دیگر. غزنی. در دوران معاصر همراه با همه شاخه های هنری که دستخوش تحولاتی قابل توجهی شدند در هنر خوشنویسی نیز شاهد تغییراتی بوده ایم و هم اکنون نیز شاهد نوآوری ها و ابداعاتی چه در ترکیب با سایر هنرها و چه در نحوه ارائه هستیم. دوران پهلوی دوران ارتباط با جریان های هنری معاصر در سایر کشوره
ا و رویکرد بی باکانه به نوآوری در هنر بود. به عنوان مثال می توان از شیوه نقاشیخط یاد کرد که از دهه چهل خورشیدی رفته رفته باب شد. تلاش هنرمندانی چون محمد احصایی که بنیان گذار این سبک شناخته شده و همچنین نصرالله افجه ای، از پس تجربیات نقاشان مکتب سقاخانه مانند فرامرز پیلارام و حسین زنده رودی و در سال های پس از انقلاب آثار محمد جلیل رسولی در شکل گیری و پیشرفت این هنر بسیار مؤثر بوده است. نقاشیخط اکنون در میان هنردوستان از منزلت ویژه ای برخوردار است. برخی از نمونه های نقاشیخط که بر پایه های خوشنویسی استوار است و برخی خاستگاه آن سبک های جدید نقاشی ایرانی است. در این آثار آنچنان با رنگ و طرح درآمیخته که دیگر نه می توان نام خطاطی بر آن نهاد و نه نقاشی. در این هنر دست هنرمند در خلق و ابداع اشکال و ترکیبات باز است و به مدد رنگ و ترکیب های نوین راحت تر به خواسته خود می رسد. در زمینه خوشنویسی سنتی، ظهور پدیده چاپ که روزی موجب از رونق افتادن کار کتابت شده بود، به تکثیر با کیفیت آثار استادان و هموار کردن پویایی راه آنان انجامید. نیازهای جدید تجاری و تبلیغی راه خوشنویسی را به عرصه گرافیک مدرن گشود. به این ترتیب خوشنویسی از
کنج مجموعه های خصوصی به گستره جامعه راه یافت. در سال های پس از انقلاب نیازهای تبلیغی به ویژه در بخش فرهنگی رشد ناگهانی داشت. یکباره انبوهی از جوانان به سمت آموزش خوشنویسی روی آوردند و دوباره خوشنویسی جریان اصلی هنرهای بصری شد. هزاران هنرآموز مشتاق تمام زوایای این هنر اصیل را کاویدند و صدها کتاب و مقاله ارزشمند در این باره منتشر شد. رشد کمی و کیفی خوشنویسی در سه چهار دهه اخیر بی نظیر یا حداقل کم نظیر بوده است. اکنون پس از تب و تاب اولیه پس از انقلاب خوشنویسی ایرانی دوران بلوغ و بالندگی خود را طی می کند. خوش نویسی ایرانی در دوران معاصر. در دوران معاصر خوشنویسانی به گسترش و احیای هنر نستعلیق نویسی همت گماردند مانند: حسن هریسی، سیدحسن میرخانی، سیدحسین میرخانی، علی اکبر کاوه، کیخسرو خروش، ابراهیم بوذری، سعید شمس انصاری، غلامحسین امیرخانی، عباس اخوین، محمد احصایی، فتحعلی واشقانی و بسیاری خوشنویسان دیگر. همچنین در زمینه شکسته نستعلیق از استادان محمدحسین عطارچیان ،یدالله کابلی و محمد حیدری را می توان نام برد. انجمن خوشنویسان ایران. این انجمن با نام کلاس های آزاد خوشنویسی از سال ۱۳۲۹ با همت سید حسین میرخانی و علی اکب
ر کاوه، ابراهیم بوذری و سید حسن میرخانی، با اهتمام دکتر مهدی بیانی محقق و استاد دانشگاه و…، با همکاری وزارت فرهنگ و هنر وقت تأسیس و راه اندازی شد. این نهاد بنیاد نامه رسمی خود را با نام انجمن خوشنویسان ایران در تاریخ ۱۹ شهریور ماه ۱۳۴۶ اخذ و فعالیت های خود را پی گرفت. به تدریج و در آغاز دهه سوم حیات خود پس از وقوع انقلاب ایران (۱۳۵۷) دوره رونق و گسترش را تجربه کرد و در مواجهه با رویکرد وسیع و پرشور قشرها مختلف جامعه به ویژه جوانان و نوجوانان به خوشنویسی که کماکان تاحدی ادامه دارد، رشد داشت. انجمن خوشنویسان ایران شعبه های متعددی در اغلب شهرهای بزرگ و کوچک ایران و برخی کشورهای دیگر دارد و هنرجویان زیادی را تربیت کرده است. پایتخت خوشنویسی ایران. به سبب پرورش بزرگان خوشنویسی ایران در شهر قزوین افرادی همچون میرعماد حسنی (استاد بزرگ خط نستعلیق)، میرزا محمدحسین عماد الکتاب قزوینی، میرزا محمد علی خیارجی قزوینی (اولین خوشنویسی که بسم الله را به صورت مرغ طغرا ترسیم کرد)، عبدالمجید طالقانی و ملک محمد قزوینی این شهر از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و شوای عالی فرهنگ به عنوان «پایتخت خوشنویسی ایران» لقب داده شده است؛ و ب
ه غیر از موزه دائمی خوشنویسی قزوین که در محل کاخ چهل ستون قزوین برقرار است، هر ساله رویدادهای بزرگ خوشنویسی مانند: برگزاری دوسالانه خوشنویسی ایران (با حضور اساتیدی از سراسر جهان)، برگزاری جشنواره خوشنویسی آیات قرآنی، جشنواره خوشنویسی غدیر و… در این شهر به وقوع می پیوندد. ثبت جهانی. خوش نویسی ایرانی با عنوان «برنامه ملی پاسداری از هنر سنتی خوشنویسی در ایران» در شانزدهمین جلسه کمیته بین دولتی حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس به ثبت رسید.
گنجینة الاسرار مثنوی عرفانی و حماسی در روایت حادثه عاشورا از عمان سامانی است. حبیب الله فضائلی در توصیف آن گفته است: «این کتاب، بحق کنزالاسرار یا چنانچه خود سراینده نامیده گنجینه الاسرار است، اسراری از ظهور عشق و جمال، اسراری از راز و نیاز عاشق و جذبه های معشوق، اسراری از سیر و سلوک و حالات وجد و شوق، اسراری از سوز وگداز و هجران و وصل.» اگر چه "زبدة الاسرار" صفی اصفهانی بر گنجینه اسرار عمان سامانی قدمت زمانی دارد و صفی اصفهانی در منظومه عاشورایی خود برای اولین بار با قرائت عرفانی از رویداد کربلا به تجزیه و تحلیل این رخداد تاریخی پرداخته (و پیش از او هیچ شاعر فارسی زبانی در این وادی گام برنداشته) ولی گنجینه عمان سامانی به خاطر شیوه بیانی که دارد، مقوله های عرفانی را منتقل می کند و مفاهیم مجرد ذهنی را با ابزارهای بیانی عاشقانه به صورت ملموس و محسوس به تصویر می کشد و با استفاده از جاذبه های سبک «وقوع» به واقعه عاشورا صبغه ای بی دلانه می بخشد، ولی با این همه در تأثیرپذیری «عمان» از «صفی» در آفرینش این اثر عاشورایی تردید نیست. گنجینه الاسرار اینگونه آغاز میگردد: بر اساس متن گنجینه الاسرار عمان سامانی نمایشی با نام
بر فرس تندرو در برج میلاد تهران اجرا شده است. این نمایش به کارگردانی محسن معینی و تهیه کنندگی نگین میرحسنی بر روی صحنه رفته است.
سالنامه آلمانی- فرانسوی نشریه سالانه ای به زبان آلمانی است که کارل مارکس و آرنولد روگه باهم سردبیری آنرا بر عهده داشتند. از این سالنامه تنها یک شماره در فوریه ۱۸۴۴ در پاریس منتشر شد (که در واقع دو شماره در یک مجلد بود) سالنامه مزبور بعد از سانسور و تعطیلی روزنامه سیاسی، تجاری و صنعتی راین که از ۱ ژانویه ۱۸۴۲تا ۳۱ مارس ۱۸۴۳ در شهر کلن منتشر می شد، در دستور کار مارکس و آرنولدروگه قرار گرفت. کتاب «مسئله یهود» مقدمه ای که مارکس برای «بررسی مجدد و نقادانه فلسفه حق هگل» نوشت و آنچه انگلس با عنوان «خطوط کلی نقدی بر اقتصاد سیاسی» نوشت، همچنین نامه آرنولد روگه به کارل مارکس که وی را از تصمیم نهائی اش برای انتشار نشریه ای در پاریس مطلع می کند و نیز نامه مارکس به وی که در آن به ضرورت نقد بی باکانه و پذیرش الزامات آن می پردازد، در سالنامه مزبور درج شده است. سالنامه مزبور که پیشتر قرار بود به جای پاریس، در سوئیس و استراسبورگ منتشر شود، به دلیل اختلافات اصولی بین مارکس و آرنولد روگه و آنچه هواداران مارکس «موضع بورژوا رادیکالی» آرنولد روگه نامیدند، بعد از همان یک شماره، ادامه نیافت. منابع. - نامه مارکس به آرنولد روگه ۳۰ نوا
مبر ۱۸۴۲، کلیات آثار مارکس به زبان آلمانی جلد ۲۷صفحهٔ ۴۱۲ - نامه مارکس به آرنولد روگه بزبان آلمانی - نامه مارکس به آرنولد روگه بزبان انگلیسی
گاه شماری رسمی ایران بر طبق قانون اساسی هجری خورشیدی است و البته هجری قمری نیز معتبر است؛ تعطیل رسمی هفتگی نیز روز جمعه است. گاهشماری هجری خورشیدی در ۱۱ فروردین ۱۳۰۴ (۱۹۲۵ میلادی) در مجلس شورای ملی تصویب شد و به موجب آن طول و نام ماه های سال اصلاح شد. طول ماه ها که در هر سال متغیر بود و از ۲۹ تا ۳۲ روز تغییر می کرد به شش ماه ۳۱ روزه، پنج ماه ۳۰ روزه و یک ماه ۲۹ روزه (که در سال های کبیسه ۳۰ روز می شود) دقیق شد و نام ماه ها از نام عربی برج های فلکی به نام های امروزی آن (فروردین تا اسفند) تغییر کرد. معیار شروع سال، ۱ فروردین و معیار لحظه تحویل سال اعتدال بهاری است. بر طبق این گاه شماری، مانند گاه شماری هجری خورشیدی برجی، بر مبنای طول و سرآغاز سال گاه شماری جلالی است ولی مبدأ آن برگرفته از تقویم برجی مذکور، نوروز سال هجرت محمد، پیامبر اسلام از مکه به مدینه در سال ۶۲۲ میلادی است و ماه های آن با تعدیل طول و تغییر نام ماه های تقویم برجی است. تاریخچه. تقویم هجری خورشیدی، بر اساس مبانی تقویم جلالی (ایجاد شده در ۴۷۱ هجری قمری) و پس از تغییراتی در تقویم جلالی در قالب تقویم هجری خورشیدی برجی در سال ۱۲۸۹ خورشیدی برای امور
مالی کشور رسمیت یافت. ابتکار تغییر گاهشمار رسمی کشور از هجری قمری به هجری شمسی را نخستین بار میرزا عبدالحسین وحیدالملک شیبانی نماینده دوره دوم مجلس شورای ملی پیشنهاد کرد. این پیشنهاد در ۱۰ ربیع الثانی ۱۳۲۸ قمری (۳۱ حمل ۱۲۸۹ شمسی؟) در مجلس مطرح و قرار شد در طرح قانون محاسبات که در حال تدوین بود گنجانده شود. قانون محاسبات در ۹ ذیقعدهٔ ۱۳۲۸ قمری (۲۰ یا ۲۱ عقرب ۱۲۸۹ شمسی؟) به تصویب مجلس رسید و ماده سوم آن مقرر می کرد: «مقیاس زمان بعد از این درمحاسبات دولتی سال های شمسی و ماه های شمسی (بروج) خواهدبود». بتدریج تا سالهای پایانی دوره قاجار، تقویم خورشیدی جایگزین هجری قمری شد اما نامهای ماه ها، نامهای بروج فلکی (حمل، ثور، جوزا …) بود. در ۲۱ جدی ۱۳۰۳ (۱۵ جمادی الثانی ۱۳۴۳ قمری) بیش از چهل نماینده طرحی به مجلس دادند و خواهان آن شدند که از سال آینده، نامهای ایرانی برای ماه ها به کار رود. در این طرح آمده بود: «ایرانیان با وجود داشتن بهترین تاریخ شمسی که معنی هر یک از آن ماه ها کاملاً موافقت به مقتضیات فصل موجوده مملکت می نماید، متأسفانه به مرور ایام، قهراً یا به علل غیرمعلوم دیگر، از صورت اصلی خارج و گاهی به اسامی بی تنا
سب حیوانات یا بروج آمیخته شده است». این طرح در ۱۱ فروردین ۱۳۰۴ در مجلس شورای ملی تصویب شد و دولت را مکلف کرد که از آغاز نوروز ۱۳۰۴ سال های شمسی از ماه فروردین شروع شود و به اسفند خاتمه یابد. کاربرد نام سالهای ترکی و بروج فلکی نیز کنار گذاشته شود. بر اساس این قانون استفاده از گاه شماری گاه شماری دوازده حیوانی (خَتا و اویغوری) منسوخ شد (استفاده از گاه شماری حیوانی همچنان در فرهنگ عمومی مردم ایران رواج دارد) و گاه شماری هجری شمسی با مبدأ هجرت پیامبر اسلام از مکه به مدینه و با طول سال شمسی و با نام ماه های فارسی میانه مورد استفاده قرار گرفت. در عمل بین کبیسه های اعمال شده در این گاه شماری با گاه شماری جلالی اختلاف هایی وجود دارد. آن زمان برای رفع چنین اختلافاتی در گاه شماری هجری شمسی، هیئت اصلاح تقویم تشکیل شد. این هیئت همان روش کلی کبیسه گیری گاه شماری میلادی گریگوری را پیشنهاد کرد و علاوه بر آن آرایه جدیدی برای تعدیل کبیسه گیری عرضه نمود. تنها دریک وقفهٔ زمانی بین ۲۴ اسفند ۱۳۵۴ تا ۵ شهریور ۱۳۵۷، تقویم شاهنشاهی تقویمی جدید با مبدأ تقریبی آغاز حکومت کوروش بزرگ (۱۱۸۰ سال افزوده نسبت به تقویم هجری شمسی)، به جای آن
تقویم رسمی ایران اعلام شده بود. سال مبدأ گاه شماری. مبدأ گاهشماری ایران مانند گاهشماری هجری قمری، سال هجرت پیامبر اسلام، محمد، سال ۶۲۲ میلادی از مکه به مدینه می باشد. هجرت پیامبر اسلام از مکه به مدینه در (ربیع الاول / شهریور و مهر سال ۱ هجری) برابر با سپتامبر ۶۲۲ (میلادی قدیم) می باشد. روز سرآغاز گاه شماری. سرآغاز گاهشماری ایران روز جمعه «۱ فروردین سال ۱ هجری خورشیدی» (۲۹ شعبان ۱ سال پیش از هجرت) برابر با ۱۹ مارس ۶۲۲ میلادی قدیم (یولیانی) و ۲۲ مارس ۶۲۲ میلادی جدید (گرگوری) است؛ یعنی، ۱۱۹ روز پیش از مبدأ گاه شماری هجری قمری و ۱۷۹ روز پیش از هجرت. لحظه تحویل سال. در این گاه شماری معیار شروع سال، ۱ فروردین و معیار لحظه تحویل سال اعتدال بهاری است ولی مکانی که باید مبدأ محاسبهٔ تقویم قرار گیرد مشخص نشده است. مرکز تقویم مؤسسهٔ ژئوفیزیک دانشگاه تهران که مرجع رسمی تقویم در ایران است و بعضی (از جمله ایرج ملکپور) نصف النهار ۵۲٫۵ درجهٔ شرقی را مرجع محاسبات این تقویم گرفته اند و برخی دیگر (از جمله راین گولد و درشوویتز در کتاب محاسبات تقویمی خود، Calendrical Calculations) شهر تهران را. این دو مبدأ تا حدود سال ۱۴۶۹ هجری شم
سی اختلافی در گاه شماری ایجاد نمی کنند ولی برای تعیین کبیسه بودن یا نبودن سال ۱۴۶۹، لازم است مبدأ این گاه شماری مشخص شود. تقسیمات گاه شماری ایران. پس از اصلاح و تعیین نام ماه های سال و تصویب دقیق زمان ابتدا و انتهای هر ماه و فصل های سال، مجلس شورای ملی تقسیم بندی سالیانه را به این صورت ابلاغ کرد: یک سال رسمی ایران، یک سال خورشیدی است که تشکیل شده است از ۱۲ ماه، که شش ماه اول ۳۱ روز، پنج ماه دوم ۳۰ روز و ماه آخر ۲۹ روز می باشد. هر ۴ سال یکبار طول ماه آخر ۳۰ روز است که آن سال به سال کبیسه معروف است. این سالنما پس از ساماندهی در افغانستان به طور رسمی و در منطقه کردستان به صورت غیررسمی ولی همگانی نیز بکار برده می شود. طول سال و فصل ها در همه جا یکسان ولی ماه ها در هر زبان و گویشی نام خاصی دارند؛ که به ترتیب عبارت اند از: با اینکه معیار محاسبات تقویم های خورشیدی، حرکت زمین به دور خورشید (سال) است؛ واژه ماه در این تقویم ها هم مورد استفاده قرار می گیرد که تقریباً برابر یک دور حرکت ماه به دور زمین در گاه شماری قمری است. هر ماه در سال خورشیدی، ۲۹، ۳۰ یا ۳۱ روز طول می کشد که برابر ۳۰درجه حرکت زمین بدور خورشید در یک برج
فلکی است. با اینکه کاربرد این کلمه ماه حالت همگانی دارد، استفاده از واژه برج مانند قدیم برای تقویم های خورشیدی درست تر است. کبیسه گیری گاه شماری رسمی ایران. تقویم رسمی کنونی ایران معمولاً هر چهار سال یکبار کبیسه می شود و برای جبران کسر سال حقیقی، در آغاز هر دورهٔ ۲۹، ۳۳ یا ۳۷ساله، یک کبیسه پنج ساله وجود دارد. بنا به محاسبات ایرج ملکپور، در یک فراز پنج هزارساله، به ازای هر دورهٔ ۳۷ساله، نزدیک به پنج دورهٔ ۲۹ساله و تقریباً ۲۰ دورهٔ ۳۳ساله وجود دارد. ترتیب و توالی کبیسه ها قاعده مند نیست. چنانچه لحظه تحویل سال خورشیدی بعد از ظهر حقیقی/شرعی ۳۶۶اُمین روز از سال باشد، آن سال کبیسه و روز بعد نوروز است. بر اساس محاسبات مرکز تقویم مؤسسهٔ ژئوفیزیک دانشگاه تهران که مرجع رسمی تقویم ایران است، از سال ۱۲۰۶ تا ۱۴۹۸ هجری شمسی این سالها کبیسه بوده اند یا خواهند بود: ۱۲۱۰، ۱۲۱۴، ۱۲۱۸، ۱۲۲۲، ۱۲۲۶، ۱۲۳۰، ۱۲۳۴، ۱۲۳۸، ۱۲۴۳ (۳۳ساله)، ۱۲۴۷، ۱۲۵۱، ۱۲۵۵، ۱۲۵۹، ۱۲۶۳، ۱۲۶۷، ۱۲۷۱، ۱۲۷۶ (۳۳ساله)، ۱۲۸۰، ۱۲۸۴، ۱۲۸۸، ۱۲۹۲، ۱۲۹۶، ۱۳۰۰، ۱۳۰۴، ۱۳۰۹ (۳۳ساله)، ۱۳۱۳، ۱۳۱۷، ۱۳۲۱، ۱۳۲۵، ۱۳۲۹، ۱۳۳۳، ۱۳۳۷، ۱۳۴۲ (۳۳ساله)، ۱۳۴۶، ۱۳۵۰، ۱۳۵۴، ۱۳۵۸، ۱۳۶۲،
۱۳۶۶، ۱۳۷۰، ۱۳۷۵ (۳۳ساله)، ۱۳۷۹، ۱۳۸۳، ۱۳۸۷، ۱۳۹۱، ۱۳۹۵، ۱۳۹۹، ۱۴۰۳، ۱۴۰۸ (۳۳ساله)، ۱۴۱۲، ۱۴۱۶، ۱۴۲۰، ۱۴۲۴، ۱۴۲۸، ۱۴۳۲، ۱۴۳۶، ۱۴۴۱ (۳۳ساله)، ۱۴۴۵، ۱۴۴۹، ۱۴۵۳، ۱۴۵۷، ۱۴۶۱، ۱۴۶۵، ۱۴۶۹، ۱۴۷۴ (۳۳ساله)، ۱۴۷۸، ۱۴۸۲، ۱۴۸۶، ۱۴۹۰، ۱۴۹۴، و ۱۴۹۸. تطبیق کبیسه رسمی و حسابی. در کنار تقویم رسمی ایران، تقویم یا تقویم های حسابی ایرانی یا هجری شمسی نیز وجود دارند. یکی از آنها تقویم حسابی احمد بیرشک است که با تقویم رسمی ایران در کبیسه گیری تفاوت دارد. در تقویم رسمی، کبیسه گیری با تحویل حقیقی سال مشخص می شود و دارای سه دورهٔ بسیط ۲۹ساله، ۳۳ساله یا ۳۷ساله است و نظم تعریف شده ای در توالی دوره های سه گانه اش وجود ندارد. اما در تقویم حسابی بیرشک دوره های سه گانه یادشده با تعدیل حسابی و ریاضی کبیسه ها به طور متوالی در دوره هایی بزرگتر منظم شده و معمولاً در یک دوره بزرگ ۲۸۲۰ ساله مرتب می شوند، بنابرین در تقویم حسابی به راحتی تنها با محاسبه ریاضی می توان کبیسه بودن یا نبودن یک سال را تعیین کرد، در حالیکه در تقویم رسمی جز با محاسبات نجومی پیچیده امکان پذیر نیست. تقویم حسابی بیرشک در کاربردهای عملی قابل استفاده نیست چون در کبیسه گیری بس
یاری از سالها، از جمله سال ۱۴۰۳ هجری شمسی، با تقویم رسمی ایران تفاوت دارد.
محلول آبی محلولی است که حلال آن آب باشد. در معادله های شیمیایی با گذاشتن (aq) در پایان فرمول ماده نشان می دهند که ماده محلول در آب است مانند . حرف های aq کوتاه شدهٔ واژهٔ aqueous است. آب به عنوان بهترین، در دسترس ترین و ارزان ترین حلال جهان شناخته شده است. موادی که آب گریزند معمولاً به خوبی در آب حل نمی شوند ولی در مقابل مواد آب دوست به آسانی در آب حل می شوند. سدیم کلرید یا نمک خوراکی یک نمونه از مواد آب دوست است. اسیدها و بازها طبق تعریف هر دو محلول آبی در نظر گرفته می شوند. توانایی یک ماده به حل شدن در آب بسته به این است که آیا آن ماده می تواند بر نیروی ربایش میان مولکول های آب برتری یابد یا خیر. اگر این توان را نداشت به صورت معلق در آب باقی می ماند یا ته نشین می شود. محلول های آبی که رسانای جریان الکتریکی اند دارای مقدار کافی از الکترولیت قوی اند ولی آن هایی که رسانای ضعیف اند الکترولیت های ضعیف نیز دارند. یون های مثبت و منفی الکترولیت های قوی در آب به طور کامل از هم جدا شده اند (یونیزه شده اند). موادی که الکترولیت نیستند، موادی اند که در آب حل می شوند ولی یکپارچگی مولکولی خود را نگه می دارند و به صورت یون
های مثبت و منفی از هم جدا نمی شوند. شکر، اوره، گلیسیرین و متیل سولفونیل متان (MSM) از این دست اند.
مدرسهٔ علمیه آخوند یا مدرسهٔ آقای آخوند معروفترین مدرسهٔ علمیه در شهر همدان است و در سال ۱۲۵۳ هجری قمری توسط ملا حسین اردستانی تأسیس شده و به همین جهت به عنوان مدرسه آخوند شهرت یافته است. سپس به دست ملاعلی معصومی همدانی بازسازی گردیده و توسعه یافته است. این مدرسه دارای دو قسمت بیرونی و اندرونی و ۲۵ حجره می باشد. کتابخانه مدرسه تعداد ۱۵ هزار جلد کتاب دارد که تعداد ۳۰۰۰ جلد آن کتاب خطی نفیس است.
مدرسهٔ علمیه زنگنه در فاصلهٔ کمی از میدان مرکزی همدان قرار گرفته و در حدود ۳۵۰۰ متر مساحت دارد. این مدرسه در عهد صفویه توسط علیخان زنگنه از وزرای شاه عباس دوم وقف طلاب علوم دینی گردیده و از آن تاریخ به بعد مرکز تعلیم علوم اسلامی و تربیت عالمان دینی در منطقه به شمار می آید. در قدیم هزینه های جاری و شهریه طلاب از موقوفات متعلق به آن که چندین روستا و تعداد قابل توجهی مغازه در بازار شهر بوده است، تأمین می شده است.این حوزه هم اکنون نیز فعال می باشد و طلاب مشغول به فراگیری سطح یک دروس حوزوی هستند علمای شاخصی من جمله آیت الله آخوند ملا علی معصومی در این حوزه درس خوانده اند .
مدرسهٔ علمیهٔ دامغانی در قسمت شمالی شهر در کنار ساختمان زینبیه و در جوار امامزاده عبدالله در شهر همدان قرار دارد. این مدرسه توسط ایت الله آقا شیخ محمدعلی دامغانی تأسیس گردیده است. این مدرسه دارای کتابخانه و دو سالن تدریس و تعدادی حجره است که طلاب به صورت شبانه روزی در آن اشتغال به تحصیل دارند. هزینه های جاری مدرسه در زمان دامغانی از طریق وجوهات مردم تأمین می گردید و پس از درگذشت معظم له از طرف مراجع قم ارسال می گردد. درحال حاضر مدیریت مدرسه برعهده حجت الاسلام و المسلمین علیرضا یوسفی راستگو می باشد.
تنظیم منابع آب در افغانستان، به معنای نظم دادن به نحوه تخصیص منابع آبی برای مصارف مختلف در افغانسان است. در گذشته دور به طور میانگین مصارف روزانهٔ مردم در افغانسان تا ۱۰ لیتر در روز بوده است. در زمان ظاهر شاه ریاست آبرسانی برای هر فرد ۲۰–۲۵ لیتر آب سنجیده به همان پیمانه در شهر کابل آبرسانی می کرد. با افزایش نفوس و کم سرعت بودن کار دولتی، توازن توزیع آب تا امروز از میان رفت؛ مردم در هر گوشه و کنار از آب های زیرزمینی استفادهٔ اعظمی می نمایند. بر اساس تقسیم بندی وزارت انرژی و آب افغانستان، این کشور به پنج حوضه آبریز اصلی و ۴۲ حوزهی فرعی تقسیم شده است که مجموع مقدار روان آب سطحی این حوضه ها سالانه به حدود ۷۵ میلیارد متر مکعب می رسد. این میزان در سال های اخیر به دلیل تغییر اقلیم و گرمایش جهانی کاهش یافته است. افغانستان به عنوان کشور بالادست، این کشور را مسلط به جریان رودخانه های روان به پایین دست و کشورهای همسایه بدل کرده است.میانگین مقدار بارندگی در افغانستان ۲۵۰ میلی متر در متر مربع در سال است که یعنی در سال در حدود ۱۶۳ میلیارد مترمکعب بارش در کل افغانسان رخ می دهد که در نتیجه آن ۵۷ میلیارد متر مکعب روان آب تشکی
ل شده و ۱۸ میلیارد مترمکعب سفره های آب زیرزمینی نفوذ می کند و باقیمانده طوری تبدیل به بخار و طوری جذب در خاک و مقداری در وجود اجسام زنده و سایر ملحوظات طبیعی ذخیره می شود. براساس گزارش سازمان ملل و دانشگاه کابل، سرانهٔ آب در افغانستان ۲٬۷۷۵ متر مکعب به ازای هر نفر است. در صورت استفاده درست ازین آب ها افزون بر ضرورت خود می توان به کشورهای همجوار برق و آب داد. میانگین ارتفاع در افغانستان ۱٬۲۰۰ متر از سطح دریا است. بلندترین نقطهٔ افغانستان نوشاخ بدخشان است که دارای ارتفاع ۷٬۴۹۲ و پست ترین نقطه رودآمو است که دارای ارتفاع ۲۵۰ متر از سطح دریا می باشد. میانگین بارندگی در مناطق غربی ۲۵۰ میلی متر، در مناطق جنوب شرقی ۲۵۰ میلی متر، در ساحات شمال شرقی و ارتفاعات بالاتر از ۳٬۰۰۰ متر و کوه ها از ۴۵۰ الی ۱٬۰۰۰ میلی متر در سال می رسد. میزان بارندگی برف در کوه های پامیر و واخان ۱٬۰۰۰ میلی متر یا یک متر است. دو رود بزرگ افغانستان شامل آمودریا با آورد آب سالانه ۲۲ میلیارد مترمکعب و دریای هلمند با آورد آب سالانه ۹٫۳ میلیارد مترمکعب است. ضرورت است تا آب این رودها در تحت پروژه ها گرفته شود تا بتواند افغانستان از فقر فرار نماید. سط
ح استفاده از آب آمودریا صفر و از هلمند ناچیز است. افغانستان که دارای ۲۵ رودخانه بزرگ، صدها رود کوچک و هزاران جوی و کوه های پر برف دارد. در افغانستان بیشترین آب در بخش کشاورزی به مصرف می رسد. آبیاری کشتزارهای کشاورزی در افغانستان. شغل اکثر مردم افغانستان کشاورزی است و ۸۰٪ مردم به کشاورزی و مالداری اشتغال دارند. کشاورزی بدون آب ناممکن است. کشت نباتات در این کشور به شکل للمی و آبی است. زیادهٔ کشت للم در صفحات شمال افغانستان صورت می گیرد. زمین های جلال آباد و لغمان چون آب فراوان دارند تا سالی ۳ بار نیز حاصل می دهند. در قسمت های غربی و شمال از ولایت قندوز تا ولایت بادغیس حدود یک میلیون هکتار زمین کشاورزی در کنار آمودریا و رود مرغاب قرار دارد ولی به نسبت عدم ورود فناوری آب این زمین ها به شکل دشت و لامزروع باقی مانده است. اهالی این ولایت ها از زمین ها به شکل للمی استفاده می نمایند. افغانستان دارای ۵۷ میلیارد مترمکعب در سال روان آب تجدیدپذیر است ولی حدود ۲۵ درصد یعنی ۲۰ میلیارد آن استفاده نموده متباقی ۷۵ درصد آن به کشورهای همجوار می ریزد. در تاریخ افغانستان کشاورزی پیشرفته و حفر جویبارها در زمان کوشانیان، غزنویان، با
ختران تیموریان، بابریان و تیمورشاه درانی مروج گردید. سامانهٔ آبیاری در افغانستان به دست وسایل نوین نبوده بلکه مانند صدها سال پیش توسط جوی های خاکی آبیاری می شود که درصدی ضایعات خیلی زیاد است. پیشتر پلان بود که در پروژه های بند سردهٔ غزنی، سد سلمای هرات و سد کجکی هلمند کشاورزی نوین را مروج نمایند که پروژه تا اکنون موفق نگردیده است. زیادهٔ زمین های افغانستان به شکل علفزار مورد استفاده مالداران قرار دارد. دهقانان افغانستان آب کشت مورد ضرورت خود را از آب باران، دریا، چشمه ها (کاریز) هر دو چاه به دست می آورند. اراضی افغانستان از دیدگاه زراعت به ۶ گونه تقسیم شده است. زمین های قابل کشت، زمین های تحت غرس نهال ها، که هر دو قسمت ۷٫۸ میلیون هکتار ۱۱٫۹۶٪ ساحهٔ خاک را دربردارد. علفزارها ۳۱ میلیون هکتار که حدود ۴۹٪ می باشد؛ جنگل ها ۱٫۹ میلیون هکتار ۳٪؛ زمین های تحت آب و زمین های غیر مزروعی است. اراضی افغانستان طوریست که هر منطقه دشت و دره آب هوا مخصوص دارند؛ مثلاً ولسوالی سروبی که در ۳۰ کیلومتری کابل موقعیت دارد در زمستان برف باری ندارد. ولایت قندهار، خوست، ننگرهار، لغمان، گرمسیر بوده در زمستان برف باری ندارند. ۱ بر ۶ حصهٔ
خاک را دشت تشکیل داده است که به مساحت ۱۰۸٬۷۰۴ کیلومترمربع ۱۰٬۸۷۰ میلیون هکتار می شود. بالاتر از ۸۰ درصد منابع آبی افغانستان را کوه های هندوکش تشکیل می دهند. درمجموع ۷٫۸ میلیون هکتار ساحهٔ قابل کشت وجود دارد. از جمله ۳٫۳ میلیون هکتار (۱۸۱٫۵ میلیون جریب) آبی ۴٫۵ میلیون هکتار (۲۲٫۵ میلیون جریب) للمی یا بارانی وجود دارد. از جمله ۴ میلیون هکتار تحت کشت است. در سال ۲۰۱۰ حدود ۳٫۱ میلیون هکتار تحت زرع علوفه جات و از جمله ۲ میلیون هکتار تحت زرع گندم قرار داشت. زمین های سیر آب حدود ۱٫۸ میلیون هکتار را دربردارد. در ۱٫۴۴ میلیون هکتار به نسبت آب کافی دو بار کشت می شود طور طبیعی به جز چند نبات محدود همهٔ نباتات درین خاک می رویند. در اکثر نقاط شمال، جنوب، و جنوب شرقی افغانستان حرارت در تابستان به ۴۵ درجه می کشاند. زیادترین آب درین مناطق به مصرف می رسد سطح تبخیر درین مناطق زیاد بوده در ظرف ۳ تا ۶ روز زمین دوباره خشک می شود. حرارت زمین الی ۲۰ درجه بیشتر از حرارت هوا است. خشکسالی در همین مناطق بروز می کند. آبرسانی و کانال کشی شهری. آبرسانی فرهنگ است که سال ها پیش در میان جوامع بشری افغانستان وجود داشته است. مردم از سه منبع یع