Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیف الدین قُطُز با نام کامل الملک المظفر سیف الدین قطز سومین سلطان از سلطنت مملوک مصر بود که به فرماندهی سپاه مسلمانان مصر رسید. سیف الدین در حملهٔ مغولان با فداکاری های خود نخستین شکست بزرگ را به آنان در نبرد عین جالوت تحمیل نمود و زمینهٔ شکست های بعدی را فراهم ساخت. تولد و اسارت. در گیر و دار جنگ باقیماندهٔ خوارزمشاهیان با مغولان، خواهر سلطان جلال الدین، پسری به نام محمود به دنیا آورد. در حملهٔ مغول به خوارزم که به نابودی آن شهر منجر گشت و تقریباً تمامی مردم شهر به غیر از تعدادی انگشت شمار کشته شدند و محمود به همراه تعدادی دیگر از کودکان به بردگی گرفته شد. محمود خردسال در همان سرآغاز کودکی و در حال اسارت نیز از خود ضعف نشان نمی داد و بدین خاطر مغولان به او لقب قطز دادند که در زبان مغولی به معنی سگ وحشی می باشد. سربازان مغول که از شخصیت و نسبت قطز با سلطان جلال الدین آگاهی نداشتند، از جان او در گذشته و برای به دست آوردن مال او را به تجارِ برده فروخته و آن ها نیز قطز را به همراه دیگر کودکان در بازار برده به معرض فروش گذاشتند. در دمشق، شخصی به نام ابن الزعیم او را خرید. قطز با وجود خردسالی و بَردگی توانست در د
مشق زبان عربی و قرآن و آموزش های ابتدایی فقه اسلامی را فرا بگیرد. در کتب تاریخ آمده که روزی استاد قطز او را زد. او گریست و یک روز کامل چیزی نخورد. وقتی استاد تصمیم گرفت برود، به شخصی به نام حاج علی فراش سفارش کرد تا قطز را دلداری داده به او طعام بدهد. فراش می گوید: «زمانی که پیش قطز آمدم به او گفتم آیا به خاطر یک ضربهٔ استاد این همه گریه می کنی؟» قطز گفت: «گریهٔ من به خاطر کتک خوردن نیست، بلکه به خاطر این است که او پدر و جد مرا لعنت کرده و این در حالی است که آن ها از او بهتر و بهتر هستند.» فراش پرسید: «مگر پدر تو کیست؟ مگر نه این است که او کافری بیش نبوده؟» قطز جواب داد: «قسم به خدا که من مسلمانی فرزند مسلمانی دیگر هستم. من محمود بن مودود، خواهرزادهٔ خوارزمشاه و از فرزندان پادشاهان هستم.» قطز در همان روزگار نوجوانی در اسب سواری و استفاده از شمشیر و آلات جنگی مهارت یافت و تقریباً تمامی فنون جنگی را یادگرفت. سلطنت. در زمان سلطنت ملک نجم الدین ایوب از خاندان صلاح الدین ایوبی، بسیاری از بردگان ترک به مصر آورده شدند که از جملهٔ آن ها عزالدین ایبک ترکمانی بود که بعدها او نیز قطز را خریداری کرده و به مصر آورد. در او
اخر حکومت ایوبیان، اختلافاتی میان درباریان و فرماندهان رخ داد که سبب شد بردگان مملوکی به قدرت برسند. قضیه از این قرار بود که پس از مرگ ملک نجم الدین ایوب، فرزندش تورانشاه به قدرت رسید. پس چون تورانشاه بر تخت سلطنت تکیه زد، راه ناسازگاری را با همسر پدرش، شجره الدر، را پیش گرفت و بر بردگان و مملوکانی که توسط پدرش به مصر آورده شده بودند ستم روا داشت و تعدادی از آنان را به قتل رساند. این امر سبب شد تا شجره الدر مملوکان را علیه او بشوراند و او را بکشد. کشته شدن تورانشاه سبب شد که، برای نخستین و آخرین بار تا این زمان، یک زن در مصر به حکومت برسد. اگر چه تمامی بزرگان دربار و سپاه بر سلطنت شجره الدر اتفاق کردند، او بیش از سه ماه حکومت نکرد، چرا که خود او صلاح را در این دید که از سلطنت استعفا داده آن را به عزالدین ایبک ترکمانی واگذار نماید و خود نیز همسرش شد. با به قدرت رسیدن عز الدین ایبک ترکمانی، حکومت دودمان ایوبیان به پایان رسید و سلطنت ممالیک (بردگان) آغاز شد. ایبک، مطلع از جنگ آوری و چابک سواری و تدبیر و ایمان قطز، او را فرماندهٔ لشکر و وزیر دست راست خود کرد. او مدتی امور را در تصرف خود داشت تا اینکه همسرش، شجره
الدر، با کمک گروهی از ممالیک او را کشت. علت قتلش این بود که همسرش متوجه شد که ایبک می خواهد بر سر او هوو (زن دوم) بیاورد. پس از کشته شدن عزالدین ایبک، فرزند پانزده ساله اش به نام نورالدین علی به حکومت رسید. به حکومت رسیدن این نوجوان پانزده ساله مصادف با تصرف و نابودی بغداد در ۱۲۵۸ و کشته شدن مستعصم، خلیفهٔ عباسی، به دست لشکر هولاکو و، متعاقباً، تسلطشان بر شام و حلب بود؛ چنان که لشکر مغول تا آنجا پیش رفت که در پشت دروازه های مصر برای حمله به آنجا اردو زد. در این زمان، بزرگان و اعیان دولت که شاه جوان را از تدبیر امور عاجز می دیدند او را از سلطنت خلع کردند، و به اتفاق آراء قطز آینده دار را به سلطنت برکشیدند. قطز بلافاصله به اصلاح امور و سر و سامان دادن به اوضاع و احوال مملکت پرداخت: نخست، رقیبانش در شام و مصر را به سوی خود جذب کرد و در شمار لشکریانش درآورد، سپس به تقویت روحیهٔ مردم و سربازان پرداخت و آنان را برای نخستین رویارویی با لشکر مغول آماده ساخت. ورود نمایندگانی از جانب مغول. مغولان، که تا نزدیکی های مصر پیش آمده بودند، نمایندگانی را با نامه ای سراسر تهدید و اهانت نزد قطز فرستادند که در آن خواستار تسلیم م
مالیک شده بودند. متن نامه بدین شرح بود: «امور را به ما واگذار کنید تا در امان بمانید قبل از اینکه پرده [از قدرت ما] برداشته شود و پشیمان شوید. یقیناً، در مورد شهرهایی که ویران و مردمانی که قتل عام کردیم شنیده اید. پس چگونه [و به کجا] فرار می کنید در حالی که ما شما را دنبال می کنیم. شما هرگز از شمشیرهای ما جان سالم به در نخواهید برد […] تعداد ما برابر با تعداد ریگزارهاست. کسی که با ما درافتد پشیمان می گردد. پس خودتان را با دست خودتان به هلاکت نیندازید.» اما این تهدیدات قطز را متزلزل نکرد. او با خود اندیشید که در هر صورت یکی از دو خوبی را به دست خواهد آورد: یا پیروز می شود یا شهید. از سویی دیگر، او از خاندان خوارزمشاهیان و خواهرزادهٔ جنگجویی چون سلطان جلال الدین بود که در برابر مغولان مقاومت کرده و بارها آنان را عقب رانده و بعضی شهرها را از آنان پس گرفته بود. او پیش تر می دانست که سخن از شکست ناپذیری مغول افسانه ای بیش نیست، چه او در اوان کودکی شکست مغول را دیده بود. پس نمایندگان مغولان را حبس و نامه شان را پاره کرد و برای بالا بردن روحیهٔ سربازان و خرد کردن روحیهٔ مغولان از دم تیغشان گذراند و بر دروازه به صلاب
ه کشید. آماده سازی و تجهیز لشکر برای رویارویی با مغولان. قطز تصمیم گرفت به جای ماندن در مصر و انتظار هجوم مغولان و حالت دفاعی گرفتن و محاصره شدن مصر، برای رویارویی با مغول به شام لشکر بکشد. او جبههٔ داخلی را با عزل تمامی کسانی که در حمایت و شجاعتشان شک داشت تقویت کرد و به جایشان نزدیکان و معتمدان خود را نصب کرد. سپس در قاهره و سایر شهرهای زیر سلطهٔ خود اعلام جهاد نمود و مردم را برای جنگ فرا خواند. برای تجهیز لشکر به جمع آوری اموال پرداخت و مالیات هایی بر مردم تعیین کرد، اما بسیاری از عالمان، که در میانشان علامه و دانشمند بزرگ، عزّ بن عبدالسلام، نیز بودند، بر این امر اعتراض کردند و از او خواستند تا بودجهٔ لازم برای تجهیز لشکر را از اموال فرماندهان ممالیک تأمین نماید، تا جایی که هیچ مالی غیر از اسب و سلاح جنگی برای فرماندهان باقی نمانَد، و اگر باز هم نیاز لشکر برآورده نشد، آنگاه بر مردم مالیات ببندد. قطز که متوجه شد این فرمان بر بعضی از أمرا گران آمده است بر آن ها فریاد برآورد: ای فرماندهان مسلمانان، زمانی بود که شما از اموال بیت المال می خوردید، اما امروز از جنگ و جهاد کراهت دارید. من در راه رفتن به جنگ هستم پ
س هر کس که قصد جهاد دارد همراه من می آید و هر کس که از جهاد روی گردان باشد به خانه اش بر می گردد اما خداوند از او آگاه است و پایمال شدن حرمت و ناموس مسلمانان بر گردن بازمانده هاست. این سخنان قطز بر فرمانده ها بسیار تأثیر گذاشت و آن ها را متحول کرد و همگی به اعلام جهاد پاسخ مثبت دادند. پس قطز با لشکر از مصر خارج شد و، پس از پیوستن لشکر شام به او، به غزه رسید. او فرماندهی خط مقدم لشکر را به بیبرس، که قوی و جنگجو بود، سپرد. پیش از آغاز جنگ، بیبرس با تعداد سربازی که در اختیار داشت بر مقدمهٔ لشکر مغول یورش برده آنان را از پای درآورد. این امر روحیهٔ بقیهٔ لشکریان را، که به همراه قطز به آنان پیوسته بودند، بالا برد. پیروزی خط مقدم لشکر قطز بر پیش قراولان لشکر مغولان سبب شد تا پشت صلیبی هایی که هنوز در بعضی مناطق حضور داشتند و گاه بر قسمت هایی از سرزمین های مسلمانان یورش می بردند، به لرزه در آید و از قدرت و کمیت و کیفیت سپاه قطز وحشت کنند و، برای در امان ماندن از خشم و هجوم سپاه مسلمانان، به آنان تعهد بدهند که به مغولان علیه آنان هیچ کمکی نکنند. قطز نیز تهدیدشان کرد که، در صورت هرگونه مساعدت به مغول و همکاری با آنان،
پیش از مغول به آن ها حمله خواهد کرد. نبرد عین جالوت. در صبح روز جمعه، ۲۶ رمضان سال ۶۵۸ ه .ق مصادف با ۱۲۶۰م، دو لشکر در مکانی به نام عین جالوت، در نزدیکی دریاچه جلیل، با هم برخورد کردند و جنگ سختی میانشان درگرفت. پس از مدتی از آغاز جنگ، لشکر مغول، مرتفعات جبهه را تصرف کرد که سبب شد ستون چپ لشکر مغولان به راحتی بتواند بر جناح راست سپاه مسلمانان یورش ببرد. این یورش سبب شد تا سپاه مسلمانان از هم بپاشد و نزدیک بود تا آخرین امید مسلمانان در برابر مغول بر باد برود. اما ناگهان سیف الدین قطز از بالای اسب به پایین آمده و کلاه خود خود را بر زمین کوبید. با صدای بلند فریاد برآورد: «وا اسلاماه وا اسلاماه!» پس همهٔ کسانی که صدای فریاد او را شنیدند، اطراف او را فرا گرفتند و با تمام قدرت بر لشکر مغول هجوم برده توان آنان را برهم زدند و به عقب راندند. قطز مدام فریاد می زد: «یا الله انصر عبدک قطز علی التتار» یعنی «خدایا بنده ات قطز را در برابر مغول یاری کن.» از خوش اقبالی مسلمانان در این هجوم، کیتبوقا، فرماندهٔ لشکر مغول، کشته شد و مغولان به سمت شمال عقب نشینی کردند. مغولان بار دیگر صفوف لشکر خود را منظم کردند اما سیف الدین قطز
آن ها را دنبال کرد و، پس از ساعت ها جنگ و درگیری، سرانجام مسلمانان پیروزی خود را قطعی کردند و مغولان، برای نخستین بار در تاریخ خود، جام بزرگ ترین شکست خود را که منجر به شکست های بعدی شان نیز شد، سر کشیدند. در این هنگام سیف الدین قظز از بالای اسب پایین آمده و به نشانه ی شکرگزاری پیشانی را بر خاک نهاد و سجدهٔ شکر کرد. در جنگ های پس از عین جالوت، سپاه ممالیک به فرماندهی سیف الدین قطز و بیبرس به پاکسازی سریع شهرهای شام از سلطهٔ مغولان پرداختند و دمشق و حلب را از آنان پس گرفتند و لشکر از پای در آمدهٔ مغول از شهرهای شام گریخت. هر چند که جنگ عین جالوت، پایان کار مغولان نبود اما آغازی شد برای شکست های بعدی آنان که توسط ملک الظاهر بیبرس پس از قطز ادامه یافت. اهمیت نبرد عین جالوت به فرماندهی سیف الدین قطز در این است که این جنگ خط قرمز و پایان دهندهٔ هجوم ها و پیروزی های مغول علیه دولت های اسلامی بود. در ظاهر، پیروزی در این جنگ همانند بقیهٔ پیروزها و فتوحات در تاریخ متصور می شود که نصیب بسیاری از فرماندهان شده است. اما ارزش و اهمیت فرماندهی سیف الدین قطز در اینست که جهان اسلام را، که بیش از دو سومش ویران شده بود، از ناب
ودی نجات داد و پس از کشته شدن میلیون ها مسلمان به دست مغول از کشته شدن بیشتر مسلمانان جلوگیری کرد. او افسانهٔ شکست ناپذیری مغول را از میان برد، و استراتژی مغول را، که تا آن موقع هجومی بود، دفاعی کرد و شوکت و قدرتشان را از میان برد. درگذشت. سیف الدین قطز در راه بازگشت به مصر در یک فرسخی قریه صالحیه با توطئه ملک ظاهر بیبرس کشته شد.
پاسهالیس ترزیس خوانندهٔ اهل یونان است. زندگی. ترزیس در سال ۱۹۴۹ میلادی در شهر پیلا، نزدیکی تسالونیکی در یونان زاده شد. در دوران کودکی صدای خوبی داشت و اغلب برای دوستانش آواز می خواند، پس از رفتن به آتن، در دههٔ ۶۰ میلادی، به عنوان همصدا با آوازخوانان برجستهٔ یونانی همچون جنی وانو همکاری کرد. در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، ترزیس چند آلبوم موسیقی را ضبط کرد که برخی از آن ها تاکنون نیز مورد توجه هستند. وی هم اکنون نیز به خواندن و تولید آلبوم مشغول است. دختر وی، گیانا ترزیس نیز آوازخوان است.
پاول هاوسر نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم و از فرماندهان ارشد وافن-اس اس بود. او در ابتدا در نیروی زمینی خدمت کرد و سال ۱۹۳۲ بازنسته شد اما مجدداً به صحنه بازگشت و سال ۱۹۳۴ به اس اس پیوست. هاوسر نقش ویژه در تشکیل وافن-اس اس، به عنوان یک نیروی رزمی قابل برای اس اس داشت و برنامه آموزشی آن را تنظیم کرد. سپس به عنوان بازرس کل دانشکده های اس اس برگزیده شد. هاوسر در طول جنگ جهانی دوم در جبهات مختلف به رزم پرداخت و تا سطح فرماندهی گروه ارتش ارتقا یافت. پس از جنگ در دادگاه نورنبرگ تبرئه شد و از فعالان جامعه کهنه سربازان وافن-اس اس برای اعاده حیثیت از آن بود. سال های اولیه. پاول هاوسر روز در ۷ اکتبر ۱۸۸۰ در برندنبورگ زاده شد. پدرش یک نظامی بود. سال ۱۸۹۲ وارد مدرسه نظامی برلین-لیشترفلده شد. سال ۱۸۹۹ فارغ التحصیل گردیدو با درجه ستوان دوم در هنگ ۱۵۵ پیاده نظام در پوزن به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. پس از هشت سال خدمت در هنگ خود، بین سال های ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۲ در دانشکده جنگ تحصیل کرد. در این مدت گاهی به هنگ بازمی گشت و آموزش هایی در زمینه دفاع ساحلی و دیدبانی هوایی گذارند. سال ۱۹۱۲ به ستاد کل منتقل شد و سال ۱۹۱۴
به درجه سروان ترفبع گرفت. همان سال در جریان بسیج آلمان برای جنگ، هاوسر در ستاد ارتش ششم به فرمادهی روپرشت، ولیعهد بایرن، قرار گرفت. جنگ جهانی اول. هاوسر در جریان جنگ جهانی اول در ستاد سپاه ۶، به عنوان افسر عملیات های لشکر صدونهم پیاده نظام، افسر عملیات های سپاه ۱ ذخیره و فرمانده یک گروهان در هنگ ۳۸ فوسیلیِر خدمت کرد و در فرانسه، مجارستان و رومانی به رزم پرداخت. در طول جنگ هر دو درجه نشان عالی صلیب آهنین را دریافت نمود. هنگام پایان جنگ افسر عملیات های فرماندهی ۵۹ ذخیره در گلوگاو بود. رایشسور. پس از جنگ مدتی در فرای کور در مرزهای شرقی خدمت کرد و سپس سال ۱۹۲۰ به رایشس هیر پیوست. در دوران رایشسور در ستاد تیپ ۵ پیاده نظام (۱۹۲۲–۱۹۲۰)، منطقه نظامی شماره ۲ در اشتتین (۱۹۲۳–۱۹۲۲)، لشکر دوم پیاده نظام در همان اشتتین (۱۹۲۶–۱۹۲۵) و هنگ ۱۰ پیاده نظام زاکسن در درسدن (۱۹۱۷) بود. همچنین به عنوان فرمانده گردان ۳ هنگ ۴ پیاده نظام پروس در دویچ کرونه (۱۹۲۵–۱۹۲۳)، هنگ ۱۰ پیاده نظام (۱۹۳۰–۱۹۲۷) و فرماندهی ۴ پیاده نظام (۱۹۳۲–۱۹۳۰) در درسدن عمل کرد. در واپسین جایگاه یکی از دو نایب فرمانده لشکر چهارم پیاده نظام بود. هاوسر روز ۳۱ ژان
ویه سال ۱۹۳۲ با درجه سرتیپ در سن ۵۱ سالگی بازنشسته شد و درجه افتخاری سرلشکر دریافت کرد. وافن-اس اس. هاوسر با عقاید ملی گرایانه به سمت حزب ناسیونال سوسیالیست جذب و تا سال ۱۹۳۴ با درجه اشتاندارتن فورر (معادل سرهنگ) در اس آ فرمانده یک تیپ در ناحیه برلین-براندنبورگ شد. هاوسر با بهره مندی از تجربه سازمانی بنابر پیشنهاد هاینریش هیملر، روز ۱۵ نوامبر سال ۱۹۳۴ برای آموزش نیروهای رزمی به اس اس پیوست و در جایگاه فرماندهی دفتر آموزش افسران اس اس در براونشوایک قرار گرفت. هاوسر برنامه درسی برای این دانشکده تدوین کرد که به تمامی دانشکده های اس اس نیز تسری یافت. این برنامه بر آمادگی جسمانی، رقابت ورزشی، کار گروهی و رابطه نزدیک بین درجه ها تأکید داشت. با رضایت هیلمر از عملکرد او، هاوسر به عنوان بازرس دانشکده های اس اس و دانشکده پزشکی اس اس در گراتس برگزیده شد. او روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۳۶ به درجه اوبرفورر (سرهنگ ارشد) و ماه مه همان سال به درجه بریگاده فورر (معادل سرتیپ) ترفیع گرفت. مدت کوتاهی بعد بازرس کل نیروهای رزمی اس اس شد و مسئولیت آموزش تمامی یگان های مسلح اس اس، جز یگان های حفاظتی مربوط به تئودور آیکه، را عهده دار گشت. هاو
سر در طول سه سال آینده بر سازمان دهی، توسعه و آموزش هنگ های "دویچلانت"، "گرمانیا" و "داس فورر" و یگان های کوچک تر پشتیبانی رزم، خدمات و تدارکات در اس اس نظارت کرد. با آشنایی او به مفهوم "بلیتس کریگ" (جنگ برق آسا) بیشتر این یگان ها موتوریزه بودند. جنگ جهانی دوم. کارزار لهستان و فرانسه. هاوسر پاییز سال ۱۹۳۹ در حال تشکیل نخستین لشکر رزمی اس اس بود که جنگ جهانی دوم آغاز شد. آموزش یگان های او هنوز تکمیل نشده بود؛ بدین جهت هیچ لشکری از اس اس در نبرد لهستان حضور نیافت. با این حال، بیشتر یگان های رزمی آماده اس اس به همراه خود هاوسر در قابل لشکر زرهی "کمپف" نیروی زمینی آلمان وارد این کارزار شدند. پس از پایان کار در لهستان، نخستین لشکر وافن-اس اس روز ۱۰ اکتبر سال ۱۹۳۹ در ناحیه رزمایش نیروی زمینی در پیلزن تشکیل شد. هاوسر با ترفیع به درجه گروپن فورر (معادل سرلشکر) این لشکر را فرماندهی می کرد. او نیروهای لشکر پیاده نظام موتوریزه خود را زمستان سال ۱۹۳۹/۱۹۴۰ آموزش داد و با موفقیت خوبی در کارزار غرب در سال ۱۹۴۰ در هلند، بلژیک و فرانسه هدایت نمود. در جریان این کارزار لشکر رزمی اس اس تا مرز اسپانیا پیش رفت. به جهت عملکرد مناسب
این لشکر، به دستور آدولف هیتلر، زمستان سال ۱۹۴۰/۱۹۴۱ لشکرهای دیگری هم برای وافن-اس اس تشکیل شد. لشکر هاوسر که در هلند مستقر بود، هسته نیروهای این لشکرها را تأمین کرد و در این فرایند یک هنگ پیاده نظام موتوریزه و چندین یگان کوچک تر خود را در اختیار سایر لشکرها نهاد. لشکر هاوسر ماه دسامبر سال ۱۹۴۰ به وزول در جنوب فرانسه منتقل و عنوان لشکر "دویچلانت" اس اس بر آن گذاشته شد. با توجه به مشابهت این نام به هنگ "گروس دویچلانت" نیروی زمینی، عنوان لشکر اس اس اوایل سال ۱۹۴۱ به "داس رایش" تغییر کرد. هاوسر نسبت به از دست دادن نیمی از نیروهای کارآزموده خود معترض نبود و در عوض شروع به آموزش نیروهای جایگزین برای عملیات تهاجم به بریتانیا کرد. با این وجود لشکر او ماه مارس سال ۱۹۴۱ به رومانی منتقل شد تا در تهاجم به یوگسلاوی در ماه آوریل مشارکت کند. لشکر پس از این کارزار به آلمان بازگشت تا برای مشارکت در عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، بازسازی شود. در میانه این فرایند، بدین منظور در لهستان مستقر شد. جبهه شرقی. عملیات بارباروسا. تهاجم به شوروی از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد. نیروهای هاوسر در نزدیکی برست-لیتوفسک از خط مرزی گذشتن
د و در نبردهای محاصره ای گروه ارتش مرکز مشارکت داشتند. لشکر "داس رایش" در جریان این نبردها درگیری های شدیدی را تجربه کرد. این لشکر ماه ژوئیه بیش ۱۰۰ تانک دشمن را از بین برد و ضربه سختی به لشکر نخبه صدم تفنگ دار ارتش سرخ وارد آورد. هاوسر روز ۸ اوت سال ۱۹۴۱ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. نیروهای او در ادامه در نبرد برآمدگی یلنیا حاضر بودند و در پیشروی به سمت مسکو مشارکت کردند. آن ها در بورودینو خسارت سنگینی خوردند. این لشکر تا ماه نوامبر متحمل چهل درصد تلفات شد. هاوسر خود روز ۱۴ اکتبر زخم عمیقی در ناحیه صورت برداشت و چشم راستش را از دست داد. او را به آلمان بازگرداندند. بهبودی چند ماه به طول انجامید. هاوسر در نهایت ماه مه سال ۱۹۴۲ با درجه اوبرگروپن فورر (معادل سپهبد) به خط مقدم بازگشت و فرمانده سپاه موتوریزه اس اس شد. این سپاه روز ۱ ژوئن به یک سپاه زرهی بدل گشت. بدین شکل هاوسر نخستین فرد از اس اس شد که به فرماندهی یک سپاه می رسید. سپاه هاوسر مابقی سال ۱۹۴۲ را در شمال فرانسه مستقر بود و لشکرهای زرهی "لایب اشتاندارته"، "داس رایش" و "توتن کوپف" اس اس را هدایت می کرد. هر یک از این لشکرهای به خو
بی تجهیز شده یک گروهان از تانک های سنگین جدید تیگر داشتند. نبرد سوم خارکوف. درحالی که هاوسر سپاه خود را برای کارزار بعدی آماده می کرد، نیروهای آلمانی در استالینگراد به محاصره افتادند و خط مقدم ورماخت در ناخیه دن فروپاشید. سپاه زرهی اس اس ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ با شتاب به ناحیه خارکوف در جبهه شرقی منتقل شد و از طرف فرماندهی عالی دستور به حفظ این شهر «تا آخرین نفر» گرفت. سپاه اس اس تا ظهر روز ۱۵ فوریه در این موقعیت تقریباً به محاصره ارتش های سوم تانک و شصت ونهم شوروی افتاد. هاوسر در تماس تلفنی با سپهبد هوبرت لانتس، مافوق بلافصل خود، درخواست مجوز اقدام برای بیرون کشیدن نیروهایش کرد. او با تأکید بر جدی بودن شرایط، انتخاب را بین از دست دادن شهر یا از دست دادن آن با تمامی نیروهای درون آن دانست. با این حال، لانتس با وجود هم دلی با هاوسر، مطابق فرمان هیتلر، دستور به حفظ شهر داد. برخلاف آنچه از او خواسته شده بود، هاوسر به جای فدا کردن نیروهای نخبه خود، فرمان به شکستن حلقه محاصره به سمت جنوب غربی داد. سپهبد لانتس مجدداً دستور به باقی ماندن و دفاع سپاه اس اس از خارکوف تحت هر شرایطی صادر کرد. هاوسر این فرمان را نیز نادیده گ
رفت. در یک حمله قدرتمند و هماهنگ زرهی دشمن به صورت تاکتیکی غافل گیر و پس از دو روز رزم سخت، خط آن در نقطه مورد نظر شکافته شد. آخرین یگان های آلمانی صبح روز ۱۶ فوریه خارکوف را ترک کردند. سپاه زرهی اس اس پس از طی بیش از ۱۸۰ کیلومتر قادر به اتصال سایر یگان های ارتش چهارم زرهی ورماخت شدند. اقدام هاوسر در گریز از این مهلکه پنج لشکر از جمله دو لشکر ورماخت را نیز نجات داد. از آن جایی که هاوسر چهره مطرحی در اس اس بود و فرد وفاداری به حساب می آمد، خشم فرماندهی عالی از سرپیچی از فرمان آن به جای او، گریبان خود سپهبد لانتس را که اتفاقاً تا به انتها بر اجرای فرمان تأکید داشت، گرفت. لانتس از مقام خود خلع شد اما بر خلاف موارد مشابه دیگر که عواقب سنگینی برای فرد خاطی به همراه می آورد، مدت کوتاهی بعد به فرماندهی یگان دیگری منصوب گشت. به هر صورت تخطی هاوسر نیز کاملاً از یاد نرفت و به توصیه به اعطای برگ های بلوط به نشان صلیب شوالیه او در این زمان ترتیب اثر داده نشد. درحالی از اعطای این نشان افختار به او چندین ماه اجتناب شد که دو تن از فرماندهان لشکرهایی که او از خارکوف بیرون کشیده بود، بلافاصله آن را دریافت کردند. این کار هاوسر
برای نخستین بار موجب پدیداری گونه ای از شکاف دو طرفه بین هیتلر و فرماندهان ارشد وافن-اس اس گشت که پیش از این نزد پیشوا کاملاً فرمان بردار تلقی می شدند. هاوسر فرماندهی انبر چپ طرح ضدحمله زرهی گسترده فیلدمارشال اریش فون مانشتاین برای یک عملیات گازانبری جهت محاصره و انهدام رخنه دشمن در جنوب خارکوف و بازپس گیری شهر را بر عهده داشت. در این هنگام با فرا رسیدن لشکر "توتن کوپف" اس اس سپاه او تقویت شد. نبرد سوم خارکوف روز ۲۱ فوریه سال ۱۹۴۳ آغاز شد. پس درگیری های سنگین، تا روز ۹ مارس ارتش ششم و گروه زرهی "پوپوف" شوروی منهدم شدند. همان روز سرنیزه زرهی هاوسر دوباره وارد خارکوف شد. به هر صورت به جای محاصره شهر، هاوسر سعی کرد با یک حمله رو در رو از سمت غرب و شمال بر آن مسلط شود. او این بار نیز فرمان صریح مافوق خود فیلدمارشال فون مانشتاین را در اجتناب از نبردهای موضعی با خیابانی نادیده گرفت. درحالی که تنها ۱۰۵ تانک عملیاتی برای او باقی مانده بود، با مقاومت شدید نیروهای دشمن مبارزه خیابانی پر خسارت بر سر خارکوف شش روز به طول انجامید. در این مدت سپاه زرهی اس اس متحمل ۱۱٬۰۰۰ نفر تلفات شد و ۲۰٬۰۰۰ نفر تلفات به ارتش سرخ وارد کر
د. به نظر می رسد این کار هاوسر به منظور بازیابی وجهه خود نزد هیتلر در جبران نافرمانی پیشین از او، صورت گرفت که البته نتیجه مطلوب در این رابطه را هم دربرداشت. به هر صورت بر اساس اجماع نظر تاریخ دانان، اگر هاوسر آن نافرمانی پیشین را با مسئولیت خویش نمی کرد و آن چند لشکر از بهترین های آلمان از انهدام نجات داده نمی شدند فون مانشتاین قادر به اجرای عملیات خود و بازپس گیری شهر نمی شد. هاوسر در ادامه با تسخیر بلافاصله بلگورود در روز ۱۸ مارس موفقیت خود را پیش برد و راه آلمانی ها به سمت کورسک را باز کرد. نبرد کورسک. یگان هاوسر در جریان نبرد کورسک در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۳ به سپاه ۲ زرهی اس اس تغییر نام داد. این یگان به عنوان بخشی از ارتش چهارم زرهی ورماخت، ۳۰۰ تانک، ۱۲۰ توپ تهاجمی و یک گردان از راکت اندازهای نیبل ورفر برای این نبرد در اختیار داشت و با اختلاف قابل توجهی قدرتمندترین سپاه آلمانی حاضر در آن بود. سپاه هاوسر رخنه عمیق تری در خطوط دشمن نسبت به سایر یگان های آلمانی حاصل کرد و با ۴۰ کیلومتر پیشروی در عرض ۱۰ روز به هدف مقرر شده برای در آن تسخیر تپه های نزدیک استرِلِتْسکویه و کوچِتوفکا دست یافت؛ به وجهی که تمامی دفاع
شوروی بر آن متمرکز شد. بدون پشتیبانی هوایی نزدیک و عدم حضور پیاده نظام، جدال نیروهای هاوسر و دشمن به نبرد بین تانک ها بدل گشت. این نیرو مکرراً تلاش دشمن برای پیشروی را دفع کرد و بیش از ۱٬۱۰۰ تانک و خودروی زرهی آن را از بین برد؛ گفته می شود به جهت اطمینان از صحت چنین گزارش هایی، هاوسر خود شخصاً به رزم گاه رفت و تانک های منهدم شده را با تکه گچی علامت گذاری و شمارش کرد. به هر صورت برتری عددی دشمن به مرور موجب توقف حرکت و در نهایت لغو عملیات تهاجمی آلمانی ها شد. نبرد کورسک به سپاه او نیز فرسایش زیادی تحمیل کرد به شکلی که در عرض پنج روز حدود ۲۰۰ زره پوش، حدود نیمی مقدار اولیه، را از دست داد. ارتشبد هرمان هوت، فرمانده ارتش چهارم، هاوسر را فرمانده ای «خستیگی ناپذیر» و «متمایز» توصیف و توصیه به اعطای برگ های بلوط صلیب شوالیه به او کرد. بدین ترتیب هاوسر روز ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۴۳ به عنوان دویست وشصت ویکمین سرباز آلمانی برگ های بلوط را دریافت کرد. ایتالیا و جبهه غربی. در پی سرنگونی حاکمیت بنیتو موسولینی بر ایتالیا در روز ۲۵ ژوئیه سال ۱۹۴۳، فرماندهی عالی سپاه ۲ زرهی اس اس را راهی شمال این کشور نمود. با این وجود تنها قرارگاه
این سپاه و لشکر یکم پانتسرگرنادیِر اس اس جبهه شرقی را بدین جهت ترک کردند. هاوسر تا ماه دسامبر در این موقعیت بود اما در هیچ درگیری شرکت نداشت. سپس به فرانسه منتقل شد و دو لشکر تازه سازمان یافته نهم زرهی اس اس "هوهنشتاوفن" و دهم زرهی اس اس "فروندسبرگ" تحت امر او قرار گرفت. سپاه هاوسر می بایست در جایگاه ذخیره می ماند تا با پیاده سازی نیرو توسط متفقین مقابله کند. با این وجود در پی محاصره شدن ارتش یکم زرهی ورماخت در گالیسیا، ماه فوریه سال ۱۹۴۴ دوباره به جبهه شرقی بازگردانده شد تا در نجات آن مشارکت نماید. نجات ارتش یکم زرهی ورماخت، در همکاری با سایر نیروی سپهبد هانس-والنتین هوبه، فرمانده این ارتش، با موفق صورت گرفت. در ادامه سپاه زرهی هاوسر به عنوان نیروی ذخیره جبهه شرقی در لهستان مستقر شد. در نهایت روز ۱۱ ژوئن سال ۱۹۴۴، پنج روز پس از پیاده سازی متفقین در نرماندی، سپاه ۲ زرهی اس اس مجدد به فرانسه بازگشت و مسئولیت حفظ بخشی از خط مقدم در غرب کان به آن سپرده شد. در جریان نبرد نرماندی، با وجود برتری عددی قابل توجه دشمن مخصوصاً از منظر هوایی، هاوسر توانست، با وارد آمدن تلفات سنگین به هر دو طرف، موضع خود را حفظ کند. او
روز ۲۹ ژوئن خود از ناحیه اورسی حمله ای برای شکستن خط مقدم ارتش دوم بریتانیا صورت داد که البته زیر آتش توپ های کشتی های جنگی و آتشبارهای زمینی دشمن به جایی نرسید. نبرد نرماندی. پس از مرگ ارتشبد فریدریش دلمان، هاوسر اوایل ماه ژوئیه سال ۱۹۴۴ از طرف هیتلر به فرماندهی ارتش هفتم ورماخت منصوب شد تا به نخستین افسر اس اس بدل شود که یک ارتش میدانی ورماخت را هدایت می کند. در این جایگاه به درجه اوبرست گروپن فورر (معادل ارتشبد) نائل آمد. هاوسر خود را فرمانده ای بی باک و شایسته نشان داد که قادر به درک همکاران خود در ورماخت است. او به مقدار زیادی مورد احترام افرادش بود. ارتشبد هاینتس گودریان، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، او را «افسری درجه یک، سربازی شجاع و باهوش و انسانی با شخصیتی برجسته و شریف» توصیف کرده است. ارتش تحت امر هاوسر با شمول دو سپاه ۲ چتربار و ۸۴، بسیار ضعیف تر از ارتش همسایه پنجم زرهی ورماخت بود. برای مثال، این ارتش مجموعاً تنها ۷۶ تانک متوسط از جمله ۲۶ تانک پنتر داشت؛ درحالی که حدود ۴۰۰ تانک از جمله ۱۵۰ تانک سنگین در اختیار ارتش پنجم زرهی بود. یگان هاوسر، با وجود بهره مندی از مواضع جغرافیایی مناسب برای دفاع، با
تحمل تلفات به مرور عقب رانده شد. تا روز ۱۱ ژوئیه برای اغلب لشکرهای آن توانی در حد یک هنگ باقی ماند. برخلاف توصیه فیلدمارشال گونتر فون کلوگه، فرمانده گروه ارتش آ، در انتقال دو لشکر زرهی خود به جایگاه ذخیره و جایگزینی آن ها با پیاده نظام در خط مقدم، هاوسر تانک های خود را در مواضع پیشین نگاه داشت. روز ۲۵ ژوئیه در جریان اجرای عملیات کبرا توسط متفقین، زیر بمباران های بسیار شدید هوایی، خط مقدم دفاعی آلمانی ها در قسمت هاوسر شکسته شد. هاوسر بسیاری از تجهیزات خود از جمله بیشتر تانک هایش را از دست داد. او بدون نیروی ذخیره زرهی قادر به ضدحمله و بستن شکاف های ایجاد شده در خط مقدم نبود. بدین ترتیب، هاوسر درخواست مجوز عقب نشینی کلی کرد. فون کلوگه که آگاهی مناسبی از شرایط نداشت، تنها اجازه یک عقب نشینی محدود را داد. نتیجتاً، سپاه ۸۴ در ساحل غربی شبه جزیره کوتانتن به محاصره دشمن درآمد و با دادن تلفات سنگین، به فرمان هاوسر، از آن خارج شد. در جریان آشفتگی به پا شده بین آلمانی ها، نیروهای آمریکایی به چند صد متری قرارگاه ارتش هفتم ورماخت رسیدند. خود هاوسر به سختی از این شرایط جان به در برد. این بار هم، فون کلوگه که توان یا جرات