Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یادمان الشهید بنای یادبودی در بغداد پایتخت عراق است که به یاد سربازان عراقی کشته شده در جنگ ایران و عراق ساخته شده است. این بنا در ۱۹۸۳ افتتاح شد و اسماعیل فتاح الترک طراح آن بود. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی دولت صدام حسین بودجه بسیاری به پروژه های یادمانی از جمله یادمان الشهید اختصاص داد.این بنا در مرکز دریاچه ای مصنوعی در کرانه رود دجله در نزدیک کانال ارتش که شهرک صدر را از بقیه شهر جدا می کند قرار دارد. طراحی. این سازه بر مرکز سکویی به قطر ۱۹۰ متر جایگذاری شده است. ارتفاع سازهٔ فیروزه ای گنبدی شکل ۴۰ متر است که از وسط به دو نصف تقسیم و هر نیمه کمی از مرکز دوراُفت (آفست) شده است. در بین دو نیمه گنبد یک آتش جاودان قرار داده شده است. جنس پوسته های گنبد از گالوانیزه گرم و روی آن سرامیک فیروزه ای و جنس حجم از بتن مسلح است.
لیست زیر فهرستی از کانال های تلویزیونی به تفکیک کشورهای مختلف می باشد که به صورت انحصارا یا مشترک با زبان های دیگر به زبان کردی برنامه پخش می کنند. کانال های تلویزیونی کردزبان. ان آر تی
۹لیست زیر فهرستی از کانال های تلویزیونی به تفکیک کشورهای مختلف می باشد ، که به صورت انحصارا یا مشترک با زبان های دیگر به زبان ترکی آذربایجانی برنامه پخش می کنند. کانال های تلویزیونی ترکی آذری زبان. ▪ایران ▪جمهوری آذربایجان ▪آمریکا ▪سوئد ▪عراق ▪کانادا
هنسی بزرگترین شرکت تولیدکننده کنیاک در جهان است، که دفتر مرکزی آن در شهر کنیاک، فرانسه قرار دارد. شرکت هنسی، در سال ۱۷۶۵ توسط یک ایرلندی بنام ریچارد هنسی تأسیس شد و هم اکنون از شرکت های زیر مجموعه شرکت ال و ام هاش، محسوب می شود. امروزه، شرکت هنسی در حدود ۱۰۲ میلیون بطری در سال، به سراسر جهان عرضه می کند، که معادل ۴۵٪ درصد از کنیاک مصرفی جهان را، شامل می شود.
خودرو زره پوش رزمی به وسایل نقلیه نظامی زمینی گفته می شود که برای عملیات های جنگی فاصله نزدیک طراحی شده اند و برخوردار از سطح مناسبی بقاپذیری، مرگ آوری و تحرک هستند تا قادر به انجام مأموریت در مناطق پرخطر باشند. از این خودروها هم درماموریت های چندمنظوره و هم در نقش های خاص استفاده می شود و ممکن است چرخ دار یا شنی دار باشند. خودروهای زرهی جنگی به انواع مختلفی مانند تانک اصلی میدان نبرد، تانک سبک، نفربر زره پوش، خودرو جنگی پیاده نظام، خودرو شناسایی زرهی و توپ خودکششی تقسیم می شوند. تاریخچه. مفهوم خودروی زره پوش رزمی قدمتی تقریباً به اندازه تاریخ جنگ های بشری دارد. از آرایش های فالانژ در یونان و ادوات محاصره در روم تا نوآوری های لئوناردو داوینچی در این زمینه، را می توان بخشی از این تاریخچه دانست. به هر صورت مسئله تأمین نیرو محرکه کافی جهت پیش بردن وزن سنگین زره این ادوات همواره بزرگ ترین مشکل در این زمینه به حساب می آمد. با ابداع موتور بخار و نخستین خودروی بخار در اواخر سده هجدهم راه حل این مشکل شروع به پدیداری کرد. تا میانه سده نوزدهم موتورهایی با مصرف معقول سوخت نیز قدم به عرصه گذاشتد. بدین شکل با حصول ابداعات
فنی فراوان و همچنین گسترش ظرفیت تولید، توسعه این گونه ابزارهای رزمی از اوایل سده بیستم شتاب بیشتری گرفت. وضعیت میدان های نبرد در جنگ جهانی اول سبب افزایش اهمیت آن ها شد.
نعیمه اشراقی (زاده ۱ تیر ۱۳۴۴) از اصلاح طلبان ایران است که پیش از انتخابات دوره یازدهم ریاست جمهوری در سال ۱۳۹۲ به عنوان یکی از نوه های سید روح الله خمینی مواضع سیاسی اش بازتاب زیادی یافت. پیشهٔ او مربوط به لجستیک است. زندگی. نعیمه اشراقی سومین فرزند شهاب الدین اشراقی و صدیقه خمینی و هفتمین نوه سید روح الله خمینی است. او مهندس پتروشیمی و کارشناس ارشد صنایع از دانشگاه امیرکبیر، معاون مدیر عامل و عضو هیئت مدیره شرکت خدمات مهندسی نفت کیش است. همسر او سید محمدحسن طاهری فرزند جلال الدین طاهری اصفهانی است. خواهر وی زهرا اشراقی همسر محمدرضا خاتمی برادر سید محمد خاتمی رئیس جمهور پیشین ایران است. عکسهای پوشش دخترش در فیسبوکش. نعیمه اشراقی عکس های دخترش را که در یک مسابقه دانشجویی در کانادا جایزه دریافت می کرد در فیس بوک خود با دستکاری در لباس دخترش و محجبه تر کردن او منتشر کرد. نعیما طاهری دختر نعیمه اشراقی که در دانشگاه مک مستر کانادا دانشجو است در مسابقه استانی ایالت انتاریو برای پروژه «پلی دیل - یک مدل جدید بیزنس روزانه» به همراه چند دانشجوی دیگر جایزه ای دریافت کرد. در مراسم اعطای جایزه نعیما طاهری با روسری و لگ ز
نانه ظاهر شد که مادرش در عکس فیسبوک لگ زنانه را به طرز ناشیانه ای با یک دامن جایگزین کرد. این کار باعث واکنش برخی کاربران فیس بوک شد. تبار. برجسته ترین نیای پدری وی حاج میرزا محمد ارباب قمی از مراجع وقت از شاگردان برجسته میرزای شیرازی بود. جد مادری پدرش (شهاب الدین اشراقی) دختر احمد طباطبایی قمی برادر بزرگ حسین طباطبایی قمی از مراجع وقت بود. از طرف مادری هم پدربزرگش سید روح الله خمینی بنیان گذار جمهوری اسلامی ایران است.
پارمالات شرکت ایتالیایی و چندملیتی مواد غذایی و محصولات لبنی است، که دفتر مرکزی آن در شهر پارما، استان پارما، ایتالیا قرار دارد. شرکت پارمالات برای چند دهه به عنوان یکی از بزرگترین عرضه کنندگان شیر و فراورده های لبنی در اروپا و جهان محسوب می شد، تا اینکه در سال ۲۰۰۳ این شرکت با ۱۴ میلیارد یورو (معادل ۲۰ میلیارد دلار یا ۱۳ میلیارد پوند) کسری بودجه مواجه شد، که بزرگترین ورشکستگی در تاریخ شرکت های اروپایی به حساب می آید. امروزه شرکت پارمالات فعالیت های بین المللی خود را از سر گرفته است، که عملیات عمده آن در اروپا، آمریکای لاتین، آمریکای شمالی، استرالیا، چین و آفریقای جنوبی است. از سال ۲۰۱۱ پارمالات یک شرکت تابعه از شرکت فرانسوی لاکتالیس محسوب می شود. این شرکت دارای ۱۴۰ مرکز تولیدی، با بیش از ۳۶ هزار کارمند است و در کشور ایتالیا بالغ بر ۵ هزار مرکز پرورش حیوانات اهلی، وابسته به این شرکت می باشند، که بخش عمده ای از کسب وکار پارمالات را شامل می شوند. شرکت پارمالات مالک اصلی باشگاه فوتبال پارما، همچنین حامی مالی (اسپانسر) باشگاه فوتبال پالمیراس می باشد. بخشی از سهام شرکت پارمالات در بازار بورس ایتالیا دادوستد می شود
و جزئی از شاخص اف تی اس ای ایتالیا به حساب می آید.
دوکو-دو به معنی طریقت تنهایی یا "راه رفتن به تنهایی" اثری از میاموتو موساشی است که یک هفته پیش از مرگش در سال ۱۶۴۵ میلادی آن را نوشت. این نوشته اثر کوتاهی است که دربرگیرنده ۱۹ یا ۲۱ پند است؛ پندهای ۴ام و ۲۰ام از نسخه قدیمی برداشته شده بودند. او زمانی این کتاب را نوشت که برای مرگ آماده می شد و از تمام دارایی خود دل بریده بود. این اثر را به شاگرد وفادارش ترائو ماگونوجو تقدیم کرد. (او همان کسی بود که کتاب قبلیش، کتاب پنج حلقه (گو رین نو شو) را نیز به او تقدیم کرده بود) دوکودو، دیدی زاهدانه و سختگیرانه از زندگی را به نمایش می گذارد.
بیمارستان امیرالمومنین یا بیمارستان پایگاه هوایی واقع در استان بوشهر، شهرستان بوشهر بیمارستانی است نظامی و درمانی وابسته به نیروی هوایی ارتش با ۴۷ تخت در سال ۱۳۷۰ تأسیس شد. هم اکنون با ۱۹۰ تخت فعال است. هم اکنون این بیمارستان دارای بخش های جراحی گوش حلق و بینی، کلیه و مجاری ادراری، چشم، مغز و اعصاب، داخلی، اطفال، دندانپزشکی، قلب، خون، سرطان، جراحی زنان و زایمان، جراحی عمومی، CCU، ارتوپدی، چشم، اتاق عمل، اورژانس، زایمان و دیگر واحدهای پاراکلینیکی و درمانگاهی می باشد. در شهر بوشهر علاوه بر بیمارستان امیرالمومنین نیروی هوایی ، بیمارستان خاتم الانبیا نیروی دریایی ارتش با ۹۰ تخت از سال ۷۰ در حال فعالیت می باشد.
بیمارستان شهدای هسته ای بیمارستانی است مجهز به (اورژانس هسته ای) واقع در استان بوشهر، شهرستان بوشهر بیمارستانی است دانشگاهی و درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بوشهر با ۱۱۰ تخت در سال ۱۳۹۹ تأسیس گردید. هم اکنون این بیمارستان دارای بخش های جراحی، داخلی، دندانپزشکی، ارتوپدی، اتاق عمل، و تنها بیمارستان دارای اورژانس پرتوی و دیگر واحدهای پاراکلینیکی و درمانگاهی می باشد.
صنایع فیات شرکت صنایع سنگین ایتالیایی، متعلق به شرکت فیات بود، که بخش تولید خودروهای سنگین، مانند انواع کامیون ها، اتوبوس ها، ماشین آلات عمرانی و ماشین آلات کشاورزی این گروه را برعهده داشت. بزرگترین سهامدار فیات، شرکت اکسور بود که ۳۰٪ درصد از سهام این شرکت را در اختیار داشت. سکان رهبری شرکت صنایع فیات، در دست سرجیو مارکیونه بود، که به عنوان رییس هیئت مدیره این شرکت، فعالیت می کرد. وی همچنین مدیر عامل اجرایی گروه فیات نیز بود. صنایع فیات مالک شرکت اویکو بود، که در زمینه تولید انواع کامیون، فعالیت می نمود و کامیون های این شرکت، با برند ایوکو عرضه می شدند. صنایع فیات همچنین مالک ۸۹٫۳٪ درصد از سهام شرکت سی ان ایچ گلوبال بود، که تولیدکننده ماشین آلات کشاورزی بود. شرکت تابعه فیات پاورترین تکنالوجیز نیز، وظیفه تولید انواع گیربکس و موتورهای دیزلی لکوموتیو، دیزل ژنراتورها و موتورهای دریایی سبک را برای شرکت صنایع فیات، برعهده داشت. این شرکت در سپتامبر ۲۰۱۳ با سی ان ایچ ادغام شد تا سی ان ایچ اینداستریال را تشکیل دهد.
فیات شرکت خودروسازی ایتالیایی بود، که در زمینه طراحی و تولید انواع خودرو، وسایل نقلیه تجاری، قطعات و موتور خودرو فعالیت می کرد. این شرکت همچنین ارائه دهنده خدمات مالی و صنعتی بود، که دفتر مرکزی آن، در شهر تورین، در شمال ایتالیا قرار داشت. شرکت فیات در سال ۱۸۹۹ توسط جووانی آنیلی تأسیس شد. این شرکت که گریدر، تانک، لوکوموتیو، تراکتور، هواپیما و بالگرد نیز تولید کرد، در سال ۲۰۰۹ به عنوان بزرگ ترین خودروساز ایتالیا و ششمین خودروساز بزرگ جهان، معرفی شد. دارایی های گروه خودروسازی فیات بیشتر در بیرون از خاک ایتالیا قرار داشتند، که بخش اعظم آن، در کشور برزیل مستقر بود. شرکت فیات همچنین در کشورهای آرژانتین و لهستان نیز دارای کارخانجات تولیدی بود. شرکت فیات پیشینه طولانی در واگذاری حق امتیاز به دولت ها و دیگر شرکت ها، بدون در نظر گرفتن سیاست محلی در کشور آن ها، داشت. این شرکت ایتالیایی همچنین، در شرکت های خودروسازی مستقر در فرانسه، ترکیه، مصر، آفریقای جنوبی، هند، صربستان، پاکستان و چین سرمایه گذاری های مشترک داشت. گروه صنعتی فیات در طول بیش از یک سده فعالیت، موفق به خریداری شرکت های بسیاری شد. فیات در سال ۱۹۶۸ لانچیا را
به دست آورد، در ۱۹۶۹ فراری و در ۱۹۸۶ شرکت آلفا رومئو را از دولت ایتالیا خریداری نمود، در ۱۹۹۳ خودروسازی مازراتی را تصاحب کرد، در سال ۲۰۱۱ نیز به ترتیب کرایسلر، دوج و جیپ را به دست آورد. این شرکت، از طریق شرکت تابعه خود، صنایع فیات، نیز مالک ۸۹٫۹٪ درصد از سهام شرکت ایوکو بود. از تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۱۴ درپی تأسیس گروه فیات کرایسلر اتومبیلز، شرکت فیات و کرایسلر، به همراه کلیه شرکت های تابعه، زیرمجموعه و فرعی آن ها، زیر چتر این گروه خودروسازی، که توسط فیات مدیریت می شد، قرار گرفتند. سپس در ژانویه سال ۲۰۲۱ از ادغام پی اس ای و فیات کرایسلر، استلانتیس تأسیس گشت. تاریخچه. شرکت فیات در سال ۱۸۹۹ به وجود آمد. در آن زمان جووانی آنیلی به همراه چند سرمایه گذار دیگر، شرکتی را تأسیس کردند و آن را فابریکا ایتالیانا اتومبیلی تورینو نام نهادند. در سال ۱۹۰۶ نام شرکت به فیات (سرنام) تغییر پیدا کرد، که مختصرشده نام نخست شرکت بود. شرکت فیات با مدیریت آنیلی کار خود را آغاز کرد و پس از تأسیس نخستین کارخانه خود در ایتالیا، آغاز به تولید کرد و هشت نمونه از نخستین خودروهای خود که از یک مدل خودرو بنز، الهام گرفته شده بود را ساخت. نخستین ک
امیون فیات در سال ۱۹۰۳ عرضه شد. در سال ۱۹۰۸ نخستین خودروی فیات به ایالات متحده آمریکا صادر شد، که آغازی برای گسترش فعالیت های شرکت بود. همچنین در همان زمان، نخستین موتور هواپیمای این شرکت نیز ساخته شد، در طول سال های بعد، تاکسی های فیات در اروپا به راه افتادند. در اواخر دهه ۱۹۱۰ جووانی آنیلی، با هنری فورد ملاقات نمود و در پی آن، از کارخانه فورد در ایالات متحده آمریکا بازدید کرد و بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. او تصمیم گرفت تولید انبوه به سبک آمریکایی را در شرکت خود استفاده کند، سپس کارخانه لینگوتو را راه اندازی کرد، که در آن زمان بزرگترین کارخانه در اروپا بود. این کارخانه سریعاً به نماد صنعت ایتالیا تبدیل شد. تولید به سرعت افزایش یافت و به ساخت دومین کارخانه در تورین منجر شد. پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، فیات ۵۰،۰۰۰ کارمند را در استخدام داشت و به عنوان انگیزه ای در اقتصاد کشور ایتالیا محسوب می شد. در سال ۱۹۱۰ کارخانه فیات در نیویورک تأسیس شد، که تولید آن با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۷ متوقف شد. در سال ۱۹۲۸ مدل فیات ۵۰۹ تولید گردید. در ۱۹۳۰ فیات دو خودرو کم مصرف را عرضه کرد، که با استقبال خوبی مواجه شدند. با آغا
ز جنگ جهانی دوم، شرکت فیات دچار رکود شد و جووانی آنیلی نیز در سال ۱۹۴۵ درگذشت. در همین زمان، شرکت مجبور به تولید خودروهای نظامی برای ارتش ایتالیا شد و حتی هواپیمای نظامی سی آر.۴۲ را نیز عرضه کرد. پس از آنیلی، ریاست فیات به ویتوریو والتا رسید. نخستین خودروی تولید شده پس از ریاست وی، فیات ۴ اچ پی بود. این مدل نیز از خودروهای طراحی شده توسط کارل بنز، ساخته شد. پس از پایان جنگ، فیات با مدیریت ویتوریو والتا کار خود را ادامه داد و همچنین آغاز به پژوهش برای استراتژی های جدید نمود. در سال های بعد نیز با تولیدات جدید خود بسیار مشهور گردید و به قطب صنعتی و اقتصادی در ایتالیا تبدیل شد. شرکت فیات در دهه ۱۹۶۰ به دنبال موفقیت های مکرر، مدل های فیات ۱۳۰۰، فیات ۱۵۰۰ و فیات ۱۸۰۰ را نیز عرضه کرد و با صادرات محصولاتش، به بازارهای جهانی راه یافت. از آنجا که شرکت فیات از ابتدا به صورت خانوادگی اداره می شد، در سال ۱۹۶۶ جیانی آنیلی نوه جووانی به ریاست شرکت برگزیده شد و راه پدربزرگش را ادامه داد. این شرکت طی چند سال یک مجموعه از خودروهای اقتصادی موفق مانند نوا ۵۰۰ و ۶۰۰ عرضه کرد. در طول یک دهه موفق، بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹، تولید ا
ین شرکت از ۴۲۵،۰۰۰ دستگاه، به ۱٫۷۵۱٫۴۰۰ خودرو افزایش یافت. در سال ۱۹۷۲ نیز با تولید خودرو مدل فیات ۱۲۷ به شهرت زیادی رسید. در دهه ۱۹۷۰ فیات به دلیل اعتصاب و چند طراحی ناموفق ضربه خورد. بحران نفتی سال ۱۹۷۳ می توانست به این شرکت که دارای تخصص در تولید خودروهای کم مصرف بود، کمک کند، اما پیش از آن فیات مجموعه محصولات خود را در جهت خودروهای بزرگ همچون فیات ۱۳۰ و فیات دینو، با موتور فراری توسعه داده بود. علاوه بر این اعتبار شرکت به دلیل استفاده از استیل زنگ زده روسیه و مسائل مربوط به کنترل کیفیت، خدشه دار شد. نه تنها فروش شرکت آسیب دید، بلکه مجبور شد از بازار آمریکای شمالی نیز عقب نشینی کند. این شرکت در سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۰ پروژه های گوناگونی را اجرا و خودروهای متنوعی را عرضه کرد. فیات، لانچیا را در سال ۱۹۷۸ جذب کرد و کنترل کامل آلفا رومئو را در سال ۱۹۸۶ در دست گرفت. زودتر از این در سال ۱۹۶۹ با انزو فراری بر سر خرید ۵۰٪ از سهامش در فراری به توافق رسید تا این امکان برای انزو فراهم شود تا بدون نگرانی در خصوص موضوع مالی، بر مسابقات اتومبیلرانی متمرکز شود. در سال ۱۹۹۳ دی توماسو ۵۰٪ از سهام مازراتی را به فیات فروخت. سها
م باقی مانده در سال ۱۹۹۷ هنگامی که فیات از فراری درخواست کرد تا مازراتی را از طرف خودش بخرد و کنترل کند، حفظ شد. در دهه ۱۹۸۰ مدیرعامل جدید سزار رومیتی با معرفی خط های تولید اتوماتیک و استاندارد کردن اجزا (موتورهای گرمایی و جایگاه های نوع چهار)، باعث رونق فیات شد. این رونق در مقام مؤثرترین تولیدکننده خودرو، باعث اعتبار این شرکت شد. فیات با کمک مدل های پاندا و یونو (که هر دو توسط جورجتو جیجیارو طراحی شدند) خیلی زود به دوران شکوفایی خود بازگشت. خودرو فیات پاندا که در فیات طراحی شده بود، توانست جایزه خودرو سال ۲۰۰۴ اروپا را از آن خود کند. پس از آن فیات به تولید خودروهای تمام الکتریکی پرداخت. این شرکت در جریان بحران مالی جهانی سال ۲۰۰۸ با مشکلات زیادی مواجه و آسیب زیادی به عملکرد اقتصادی آن وارد شد. رئیس شرکت فیات از دولت این کشور خواست تا طرحی مشابه طرح حمایت ایالات متحده آمریکا از صنعت خودروسازی در نظر بگیرد، تا از این طریق شرکت فیات نیز همچون دیگر شرکت های خودروسازی جهان تحت پوشش حمایت های مالی دولت قرار گیرد. در پی این بحران، جان الکان نوه دختری جیانی آنیلی که هم اکنون رییس هیئت مدیره و مالک انتخابی فیات می با
شد، در آن روزها، در منصب رئیس شرکت خودروسازی فیات ایتالیا گفت: شرکت های خودروسازی در جهان برای غلبه بر پیامدهای بحران اقتصادی جهانی مجبور به ادغام شدن در یکدیگر خواهند شد. به طوری که همه این شرکت ها تحت پوشش شش شرکت بزرگ خودروسازی قرار خواهند گرفت. سرجیو مارکیونه، مدیر عامل اجرایی شرکت نیز معتقد است؛ تنها شرکت هایی در بخش خودروسازی قادر به ادامه حیات خواهند بود که بتوانند هر سال بیش از ۵٫۵ میلیون دستگاه خودرو تولید کنند. سرجیو مارکیونه، مدیرعامل شرکت فیات در سال ۲۰۰۹ اعلام کرد این شرکت تمایل دارد بخش اروپایی جنرال موتورز، سومین غول خودروسازی جهان را خریداری کند. فیات که چندی پیش هم شرکت ورشکسته کرایسلر را تصاحب کرده بود، با این خرید قصد داشت یکی از بزرگ ترین شرکت های خودروسازی را ایجاد کند. در صورت تشکیل چنین شرکتی، میزان فروش آن به بیش از ۶ میلیون خودرو و درآمد آن نیز به بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار در سال می رسید. در اوایل سال ۲۰۱۱ میلادی شرکت خودروسازی فیات اعلام کرد بیش از ۵۰۰ هزار دستگاه از خودروهای این شرکت را به علت نقص فنی از بازار اروپا جمع آوری خواهد کرد. این ۵۰۰ هزار دستگاه خودرو معیوب شامل مدل های فیات
گراند پونتو و گراند پونتو آبراس بود که قرار شد از بازار ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی جمع آوری شود. شرکت خودروسازی فیات که در ایتالیا متولد شد و خودروهای معروفی را نیز به جهان عرضه کرد، از بهترین خودروسازان جهان بود و با داشتن حدود ۲۱۴ هزار کارمند در سراسر جهان، درآمدی بالغ بر ۸۳ میلیارد یورو را در سال ۲۰۱۲ میلادی به دست آورد. سهامداران. سهامداران اصلی شرکت خودروسازی فیات به صورت زیر بود: زیرمجموعه ها. فراری. فراری شرکت خودروسازی ایتالیایی است، که در سال ۱۹۲۹ توسط انزو فراری راه اندازی شد. این شرکت در سال های نخست فعالیتش به عنوان حامی مالی راننده ها و در زمینه طراحی و ساخت خودروهای مسابقه ای متمرکز بود و از سال ۱۹۴۷ تولید خودروهای جاده ای را با برند فراری آغاز نمود و امروزه در حوزه طراحی و تولید خودروهای سوپر اسپورت فعالیت می نماید. سال ۱۹۶۹ فیات، اقدام به خریداری ۵۰٪ درصد از سهام شرکت فراری نمود، که در سال ۲۰۰۸ به ۸۵٪ درصد افزایش پیدا کرد. هم اکنون شرکت فیات با در اختیار داشتن ۹۰٪ درصد از سهام فراری، مالک اصلی آن به شمار می آید. پیرو فراری (فرزند انزو) نیز ۱۰٪ درصد از سهام فراری را در اختیار دارد. مازراتی
. مازراتی توسط برادران مازراتی به نام های آلفری، بیندو، کارلو و اتوره تأسیس شد. سال ۱۹۹۳ فیات با سرمایه گذاری در مازراتی هدایت آن را به دست گرفت. در سال ۱۹۹۷ فیات ۵۰٪ درصد سهام مازراتی را به شرکت فراری فروخت، هر چند که بخشی از سهام فراری نیز در اختیار فیات بود. از آن پس شرکت مازراتی دست به تولیدات محبوب تر و موفق تری زد و در حال حاضر به عنوان یکی از شرکت های تحت کنترل فیات به تولید خودرو مشغول است و تولید خودروهای لوکس فیات را بر عهده دارد. آلفا رومئو. شرکت آلفا رومئو در سال ۱۹۱۰ در شهر میلان، ایتالیا بنیان گذارده شد. نام اولیه این شرکت آلفا بود که از عبارت به معنای کارخانه خودروسازی لومباردا گرفته شده؛ سپس در سال ۱۹۱۸ که تمام کارخانه توسط مهندسی به نام نیکولا رومئو مالک گروه صنعتی “نیکولا رومئو شرکت”، خریداری شد، نام شرکت به آلفا رومئو تغییر یافت. از سال ۱۹۸۶ تا به امروز این شرکت توسط فیات اداره می شود. فیات اتومبیلز. فیات اتومبیلز، کارخانه تولید خودرو ایتالیایی است، که پس از تجدید ساختار این گروه صنعتی، به عنوان بخش تولید خودروهای سواری فیات، تأسیس گردید. فیات اتومبیلز هم اکنون بزرگترین تولیدکننده خودرو در
ایتالیا می باشد و دفتر مرکزی آن در شهر تورین قرار دارد. لانچیا. شرکت خودروسازی لانچیا، در سال ۱۹۰۶ توسط وینچنزو لانچیا پایه گذاری شد و بعدها در سال ۱۹۶۹ توسط شرکت فیات خریداری گردید. شرکت لانچیا به خاطر تولید خودروهای ممتاز و نیز خودروهای مخصوص رالی شناخته شده است. محصولات لانچیا معمولاً به عنوان خودروهای لوکس و گران قیمت شناخته می شوند. صنایع فیات. صنایع فیات، که بخش تولید خودروهای سنگین گروه فیات، از قبیل انواع کامیون ها، ماشین آلات راه وساختمان، ماشین آلات کشاورزی و... را بر عهده دارد. سکان رهبری شرکت صنایع فیات، در دست سرجیو مارکیونه است، که به عنوان رئیس هیئت مدیره این شرکت، فعالیت می کند. زاستاوا. زاستاوا، شرکت خودروسازی و تجهیزات نظامی صربستانی است، که دفتر مرکزی آن، در شهر کراگویواتس، قرار دارد. معروف ترین خودروی تولیدی این شرکت، مدل زاستاوا ۱۰ می باشد، که از مدل توسعه یافته فیات پونتو به شمار می رود. شرکت زاستاوا همچنین طیف گسترده ای از تجهیزات دفاعی و سلاح های نظامی را نیز تولید و عرضه می نمود، که در سال ۲۰۱۱ پس از خریداری بخش تولید خودروی زاستاوا توسط شرکت فیات، بخش تسلیحات آن، تفکیک شد. این شرکت د
ر حال حاضر از زیرمجموعه های فیات به شمار می رود. آبارت. آبارت، شرکت خودروسازی ایتالیایی است، که در سال ۱۹۴۹ توسط کارلو آبارت در شهر تورین راه اندازی شد و در حال حاضر متعلق به گروه خودروسازی فیات می باشد. از خودروهایی که توسط این شرکت طراحی و تولید شده، می توان به: فیات ۵۰۰ (۲۰۰۷)، پورشه ۳۵۶، فیات ۸۵۰، آتوبیانکی ای۱۱۲، فیات ریتمو، فیات ۱۲۴، فیات ۱۳۱، فیات استیلو، فیات پونتو، فیات اونو، فیات چینکوئه چنتو و فیات سیچنتو اشاره نمود. فیات پروفشنال. فیات پروفشنال، برند جدید شرکت فیات اتومبیلز در تولید وسایل نقلیه تجاری مستقر در تورین می باشد، که در آوریل ۲۰۰۷ فعالیتش را آغاز نمود. ریشه های تأسیس شرکت فیات پروفشنال به سال ۱۸۹۹ و راه اندازی شرکت فیات ویکولی کامرشیالی توسط جووانی آنیلی باز می گردد. مانیتی مارلی. مانیتی مارلی، شرکت مهندسی ایتالیایی است، که در زمینه توسعه و ساخت سامانه ها، ماژول ها و قطعات با فناوری بالا برای صنعت خودروسازی فعالیت می نماید. بخش عمده فعالیت های این شرکت بر روی سامانه روشنایی وسایل نقلیه موتوری، سامانه های الکترونیکی خودروها، سامانه های تعلیق، سامانه های اگزوز و تجهیزات و قطعات الکترونیکی
مرتبط با خودروهای مسابقات اتومبیل رانی، شامل فرمول یک، گرند پریکس و رالی قهرمانی جهان متمرکز می باشد. نخستین کارخانه شرکت مانیتی مارلی در سال ۱۹۱۹ با مشارکت شرکت فیات و ارکول مارلی در سستو سان جووانی، در نزدیکی شهر میلان راه اندازی شد و اکنون دارای ۸۳ کارخانه تولیدی، ۱۲ مرکز تحقیق و توسعه و ۲۶ مرکز کاربردی، در ۱۸ کشور جهان می باشد. کارخانه اصلی و دفتر مرکزی این شرکت در کوربتا، لمباردی، ایتالیا قرار دارد و هم اکنون از شرکت های زیرمجموعه گروه فیات به شمار می آید. کوماو. کوماو، شرکت مهندسی ایتالیایی است، که در زمینه تولید تجهیزات خودکارسازی، روبات های صنعتی، ماشین ابزارها و سامانه های انتقال نیرو برای شرکت ها و برندهای زیرمجموعه گروه فیات فعالیت می نماید. شرکت کوماو در سال ۱۹۷۳ راه اندازی شد و در حال حاضر دارای ۱۵ کارخانه تولیدی و ۳ مرکز تحقیق و توسعه در ۱۳ کشور می باشد. آتوبیانکی. آتوبیانکی، شرکت خودروسازی ایتالیایی است، که با سرمایه گذاری و مشارکت شرکت های فیات، پیرلی و بیانکی در سال ۱۹۵۵ راه اندازی شد. این شرکت در زمان حیات خود، تنها خودروهای دست ساز تولید نمود، که به عنوان نمونه می توان به: آتوبیانکی ای۱۱۲،
آتوبیانکی ای۱۱۱، آتوبیانکی وای۱۰، آتوبیانکی بیانکیا و آتوبیانکی استلینا اشاره نمود. شرکت آتوبیانکی در سال ۱۹۹۵ در شرکت لانچیا، ادغام شد ولی کارخانه تولیدی آتوبیانکی همچنان برای شرکت فیات فعالیت می کند. توفاش. شرکت خودروسازی توفاش، از مشارکت گروه فیات و شرکت ترکیه ای کوچ هولدینگ راه اندازی شده است. در حال حاضر سهامداران اصلی شرکت توفاش عبارتند از: فیات با ۳۷٫۸٪ درصد، کوچ هولدینگ ۳۷٫۸٪ درصد. تاکنون خودروهایی نظیر فیات ۱۲۴ و فیات ۱۳۱ توسط توفاش در کشور ترکیه تولید شده است. لا استامپا. لا استامپا که به معنی چاپ است، یکی از معروف ترین و پرفروش ترین روزنامه های ایتالیایی می باشد. این روزنامه در سال ۱۸۶۷ میلادی با نام گاتزتا پیه مونتس بنیان نهاده شد. روزنامه لا استامپا که در شهر تورین به چاپ می رسد، در ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی منتشر می شود. در حال حاضر مالک کنونی روزنامه، گروه صنعتی فیات است. مشارکت ها. سولرس. در ماه ژوئن سال ۲۰۰۸ شرکت فیات چندین قرارداد همکاری با شرکت روسی سیورستال مالک شرکت خودروسازی سولرس به امضا رساند، که بر پایه آن، آغاز به تولید چندین مدل از خودروهای فیات و همچنین موتور خودرو نمود. در ما
ه ژوئن ۲۰۱۱ شرکت سولرس قرارداد منعقده را فسخ نمود، سپس با شرکت های فورد و شورولت مشارکت خود را آغاز کرد... آوتوواز. در سال ۱۹۶۶ شرکت فیات کمک های فراوانی در جهت ساخت یک کارخانه ساخت خودرو به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نمود، تا اینکه سرانجام این فعالیت ها به تأسیس شرکت خودروسازی آوتوواز انجامید. نخستین خودرو تولید شده توسط این شرکت، مشابه مدل فولکس قورباغه ای بود، که لادا نام گرفت. در سال ۱۹۸۰ نیز لادا ریوا توسط فیات طراحی و در کارخانجات آوتوواز تولید گردید. سیات. شرکت اسپانیایی سیات در سال ۱۹۵۰ با مشارکت دولت اسپانیا و شرکت فیات راه اندازی شد و تا سال ۱۹۸۱ شمار زیادی از مدل های فیات را با نام تجاری سیات به بازار خودروی اسپانیا عرضه نمود. در پی خروج فیات از این مشارکت، سیات قرارداد جدید خود را با گروه فولکس واگن منعقد کرد. در ۱۹۸۶ این خودروساز آلمانی اقدام به خریداری بخش اعظم سهام سیات کرد. از آن پس، سیات از زیرمجموعه های گروه فولکس واگن محسوب می شود. سیات تا سال ۱۹۹۸ همچنان به طور مقطعی با فیات مشارکت هایی در جهت طراحی و ساخت خودروهای نمود و آخرین همکاری دو شرکت، به تولید سیات ماربلا در ۱۹۹۸ بازمی گردد. خا
نواده آنیلی. خانواده آنیلی، نوادگان جووانی آنیلی می باشند، که کماکان مالکیت اکثریت سهام شرکت خودروسازی فیات را در اختیار دارند. شرکت فیات تنها بخشی از دارایی های این خانواده به شمار می آید. امروزه خانواده آنیلی از طریق شرکت هلدینگ اکسور، مالکیت باشگاه فوتبال یوونتوس، شرکت صنایع فیات، اف پی تی، ایوکو، روزنامه لا استامپا را در اختیار دارند. خانواده آنیلی با در اختیار داشتن اکثریت سهام شرکت فیات کرایسلر اتومبیلز؛ مالک شرکت های فراری، مازراتی، جیپ، آلفا رومئو، دوج، آبارت، کرایسلر موتورز، فیات اتومبیلز، فیات پروفشنال، لانچیا، رم تراکس و استریت اند ریسینگ تکنالوجی و کرایسلر می باشند. از اعضای شناخته شده خانواده آنیلی، می توان به افراد زیر اشاره کرد: مدیریت ارشد. رییس هیئت مدیره. جان الکان که نوه و وارث انتخابی جیانی آنیلی است، هم اکنون ریاست هیئت مدیره فیات را در اختیار دارد. وی از سال ۱۹۹۷ در حالیکه تنها ۲۱ سال داشت، از سوی آنیلی به عنوان یکی از اعضای هیئت مدیره فیات منصوب شد. در پی درگذشت جیانی آنیلی در سال ۲۰۰۳ نایب رئیس دوم هیئت مدیره شد و یک سال بعد در سال ۲۰۰۴ پس از کشته شدن ادواردو آنیلی، به عنوان نایب رئیس
هیئت مدیره این شرکت منصوب گردید. در ماه مه ۲۰۰۴ سرجیو مارکیونه با حمایت های او به مدیرعاملی فیات برگزیده شد. الکان سرانجام در سال ۲۰۱۰ از سوی هیئت مدیره گروه فیات، به عنوان رئیس هیئت مدیره این شرکت انتخاب شد و جایگزین لوکا دی مونتدزمولو (رییس هیئت مدیره فعلی فراری) گردید. جان الکان در ماه ژوئیه سال ۲۰۱۱ از سوی گروه فیات اقدام به خریداری شرکت کرایسلر نمود، که در پی آن، شرکت های خودروسازی جیپ، دوج، رم تراکس و موپار را نیز، بدست آورد. جان الکان همچنین مدیر عامل و رئیس هیئت مدیره شرکت اکسور می باشد. اکسور یک شرکت سرمایه گذاری، متعلق به خانواده آنیلی است، که مالک باشگاه فوتبال یوونتوس، کراشمن اند ویکفیلد و شرکت اس جی اس محسوب می شود. وی رئیس هیئت مدیره لا استامپا و عضو هیئت مدیره شرکت های صنایع فیات و اس جی اس نیز می باشد. مدیر عامل اجرایی. سرجیو مارکیونه بازرگان، کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی ایتالیایی-کانادایی است، که در حال حاضر مدیرعامل گروه فیات می باشد. او همچنین مدیرعامل و رییس هیئت مدیره شرکت خودروسازی کرایسلر است و به عنوان رییس هیئت مدیره شرکت صنایع فیات و مدیرعامل فیات پروفشنال نیز فعالیت می نماید. در پی