Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و با تکنیک های میکلانجلو) و شخصیت خاصش به زودی دشمنانی در رم پیدا کرد. اسناد تازه کشف شده ای، آشکارکننده کشمکشی با کاردینال فارناسه هستند که از هنرمند جوان می خواهد تا قصر او را ترک کند. در ۶ ژوئیه ۱۵۷۲ ال گرکو رسماً از بابت این اتفاق شکایت می کند. چند ماه بعد در ۱۸ سپتامبر ۱۵۷۲ حق عضویت خود را به عنوان یک نقاش مینیاتور به صنف سنت لوک در رم پرداخت می کند. در پایان همین سال او کارگاه شخصی خود را باز می کند و به عنوان دستیار، لاتانزیو بوناستری دی لوسیگنانو و فرانسیسکو پربوسته را استخدام می کند. اسپانیا. مهاجرت به تولدو. در سال ۱۵۷۷، ال گرکو ابتدا به مادرید، و سپس به تولدو مهاجرت کرد، جایی که بهترین آثارش را خلق کرد. در آن زمان، تولدو پایتخت مذهبی اسپانیا بود و شهری پرجمعیت با «گذشته ای درخشان، حالی پر رونق و آینده ای نا معلوم» بود. در رم، ال گرکو موفق به جلب احترام و ستایش برخی از روشنفکران شده بود، اما با خصومت تعدادی از منتقدان هنری نیز مواجه بود. در طول دهه ۱۵۷۰ صومعه بزرگ کاخ ال اسکوریال هنوز در دست احداث بود. فیلیپ دوم پادشاه اسپانیا برای یافتن نقاشان خوب برای تزئین دیوارهای کاخ با نقاشی هایی با ابعاد بزرگ
دچار مشکل شده بود. تیسین و تینتورتو مرده بودند، و ورونزه و آنتونیوس مور حاضر به آمدن به اسپانیا نبودند. فیلیپ مجبور شد به نقاش کم استعدادتری به نام خوان فرناندز دی ناوارت اکتفا کند که اثر او تحت عنوان gravedad y decoro (جدیت و ادب) مورد تأیید پادشاه واقع شده بود. اما او در سال ۱۵۷۹ در گذشت، و این فرصتی طلایی برای ال گرکو محسوب می شد. از طریق کلوویو و اورسینی، با بنیتو آریاس مونتانو؛اومانیست و کارگذار فیلیپ؛ پدرو چاکون، یک روحانی، و لوئیس دی کاستیلا، پسر دیگو دی کاستیلا، بالاترین مقام کلیسای جامع تولدو ملاقات کرد. دوستی ال گرکو با کاستیلا باعث دریافت نخستین سفارش های بزرگ او در تولدو شد. او در ژوئیه سال ۱۵۷۷ به تولدو رسید، و برای انجام یک سری نقاشی، امضای قرارداد کرد؛ از جمله نقاشی هایی برای آراستن کلیسای سانتو دومینیگو ال آنتیگو و ال اسپولیوی معروف. تا سپتامبر ۱۵۷۹ او نه نقاشی را برای سانتو دومینیگو به پایان برد، از جمله تثلیث مقدس و صعود مریم باکره به آسمان. این آثار موجب اعتبار یافتن او در تولدو شدند. ال گرکو برنامه ای برای اقامت دائم در تولدو نداشت، هدف نهایی او جلب موافقت فیلیپ و تأثیرگذاری در دربار او ب
ود. در واقع، او موفق به دریافت دو سفارش مهم از پادشاه شد: تمثیل اتحاد مقدس و شهادت موریس قدیس؛ اما پادشاه از این آثار خوشش نیامد و دستور داد که نقاشی موریس مقدس به جای نمازخانه در نظرگرفته شده شده در جای دیگری نصب شود. او دیگر هیچ سفارشی به گرکو نداد. دلایل دقیق نارضایتی شاه هنوز مشخص نیست. برخی محققان این فرضیه را مطرح کردند که فیلیپ موافق گنجاندن افرادی که در قید حیات بودند، در نقاشی صحنه های مذهبی نبود؛ برخی دیگر آثار ال گرکو را ناقض قاعده اساسی جنبش ضد-اصلاح دینی می دانند:اینکه در اثر محتوا و مضمون باید از اولویت بالاتری نسبت به سبک برخوردار باشد. فیلیپ علاقه زیادی به سفارش های هنری اش داشت، و سلیقه ای بسیار مشخص و قاطع داشت؛ مجسمه مسیح مصلوب بنونوتو سلینیکه مدت زیادی برای به دست آوردنش تلاش کرده بودند هم موفق به جلب رضایت شاه نشد، و به مکانی کم اهمیت تبعید شد. تجربه بعدی فیلیپ، با فدریکو زوکاری حتی فاجعه بارتر بود. در هر صورت، عدم رضایت فیلیپ تمامی امیدهای ال گرکو را برای به دست آوردن حمایت سلطنت از بین برد. سال های کمال و آثار متاخر. با وجود عدم حمایت شاه، ال گرکو در تولدو باقی ماند، زیرا در تولدوی سال
۱۵۷۷ به عنوان نقاشی بزرگ، کسب اعتبار کرده بود. به نقل از هورتنسیو فلیکس پاراویسینو، شاعر و سخنور اسپانیایی قرن ۱۷، «کرت به او زندگی و پیشه نقاشی را بخشید، اما تولدو برای او وطنی بهتر بود، جایی که از طریق مرگ آغاز به رسیدن به حیات جاویدان را کرد.» در سال ۱۵۸۵، به نظر می رسد که دستیاری استخدام کرده، نقاشی ایتالیایی به نام فرانسیسکو پربسته، و همچنین کارگاهی دایر کرده که در آن به جز نقاشی، چهارچوب های محراب و مجسمه نیز ساخته می شده است. در مارس ۱۵۸۶ او سفارش مراسم تدفین کنت ارگاز را دریافت کرد که امروزه شناخته شده ترین اثر او به شمار می رود. ال گرکو در دهه ۱۵۹۷ تا ۱۶۰۷ تعدادی از خلاقانه ترین آثارش را به وجود آورد. در طول این سال ها سفارش های بزرگ زیادی دریافت کرد، و در کارگاهش آثار تصویری و مجسمه های زیادی برای بسیاری از نهادهای مذهبی خلق کرد. چند تن از بزرگ ترین سفارش های او در این سال ها عبارت اند از:سه محراب برای نمازخانه سن خوزه در تولدو، سه نقاشی برای کلجیو دی دنا ماریا دی آراگون (۱۵۹۶–۱۶۰۰)، صومعه آگوستینی در مادرید، و محراب اصلی و چهار محراب جانبی، و نقاشی سنت ایلدفونسو برای بیمارستان دلا کاردید (بیمارستان
خیریه) در ایلسکاس. در صورت جلسات سفارش اثر لقاح معصوم، که توسط کارکنان شهرداری تنظیم شده، ال گرکو به عنوان «یکی از بزرگ ترین مردان این پادشاهی و همچنین خارج از قلمرو این سلطنت» توصیف شده است. بین سال های ۱۶۰۷ و ۱۶۰۸ ال گرکو درگیر نزاع قانونی فرساینده ای با مقامات بیمارستان خیریه ایلسکاس در اعتراض به عدم پرداخت هزینه قراردادی شد؛ که شامل آثار نقاشی، مجسمه و معماری می شد. این مورد و دیگر منازعات حقوقی در مشکلات مالی ای که او در اواخر عمرش بدان دچار شده بود، نقش داشتند. در ۱۶۰۸، او آخرین سفارش بزرگش را دریافت کرد:برای بیمارستان یحیی تعمید دهنده در تولدو. تولدو دیگر خانه ال گرکو محسوب می شد. در اسناد باقی مانده ذکر شده که او از ۱۵۸۵ به بعد مجموعه مسکونی دربرگیرنده سه آپارتمان و ۲۴ اتاق را اجاره کرده که به مارکیز دی ویلنا تعلق داشته است. در این آپارتمان ها که کارگاه او نیز بودند، ال گرکو مابقی عمرش را به نقاشی و مطالعه گذراند. در طول دوره انجام یک سفارش برای بیمارستان تاورا، ال گرکو به شدت بیمار شد، و یک ماه بعد، در ۷ آوریل ۱۶۱۴، درگذشت. او در کلیسای سانتو دومینیگو ال آنتیگوا دفن شد و در هنگام مرگ ۷۳ سال داشت. تک
نیک و سبک. برتر شمردن قوه تخیل و شهود بر سرشت سوبژکتیو و عقلانی در خلق اثر هنری اصل بنیادین سبک ویژه ال گرکو است. ال گرکو معیارهای کلاسیک زیبایی شناسی چون تناسب و اندازه را مردود می شمرد. او معتقد بود که وقار و لطافت والاترین مقصود هنر است اما نقاش تنها هنگامی یه آن دست می یابد که بتواند غامض ترین مشکلات را با راحت ترین بدیهیات حل کند. ال گرکو رنگ را مهم ترین و مهار ناپذیرترین عنصر نقاشی می دانست، برای او رنگ از اهمیت بیشتری نسبت به فرم برخوردار بود. یکی دیگر از مشخصه های سبک متاخر ال گرکو استفاده از نور است. به نظر می رسد که هر شکل نوری را از درون خود بازتاب می دهد که از درونش و منبعی نامرئی نشئت می گیرد. محققان اهمیت و قدرتی که نقاش به نور می دهد را ملهم از ایده های نهفته در سنت نو افلاطونی مسیحی می دانند. ال گرکو به عنوان یک نقاش پرتره هم سرآمد بود. او نه تنها قادر به تصویر کشیدن ویژگی های ظاهری فرد بود، بلکه شخصیت او را نیز در اثر نمایان می کرد. تعداد پرتره های او از تعداد نقاشی های مذهبی او کمتر است، اما از نظر ارزش هنری برابر با یکدیگرند. یکی از ویژگی هایی که در آثار متاخر او به چشم می خورد، تمایل به صح
نه پردازی کردن و نمایشی جلوه دادن به جای توصیف کردن است. در نقاشی های او احساسات پرشور مذهبی به شکلی بی واسطه و مستقیم به مخاطب منتقل می شود. اجرای گاهی خشن و در ظاهر بی دقت او را نتیجه مطالعه ای طولانی برای دستیابی به آزادی سبک می دانند. علاقه او برای ترسیم فیگورهای فوق العاده بلند و باریک و ترکیب بندی های کشیده _که هم به تمایلات اکسپرسیونیستی او و هم به اصول زیایی شناسی مورد تأیید او وفادار بودند_او را به بی اعتنایی به قوانین طبیعت و هر چه بیشتر کشیده کردن ترکیب بندی هایش رهنمون کرد که نمونه بارز آن نقاشی هایی است به برای محراب ها کشیده است. آناتومی بدن انسان در کاهای واپسین او هرچه بیشتر خصلتی آن جهانی می یابند. به نقل از او «چرا که تنها در این صورت فرم کمال می یابد و تقلیل پیدا نمی کند که تقلیل یافتن آن بدترین چیزی است که یک فیگور می تواند به آن دچار شود.» یکی از قابل توجه ترین نوآوری های ال گرکو در هم تنیدگی فرم و فضا و ارتباط متقابلی است که بین این دو شکل می گیرد که کاملاً سطح نقاشی را یکپارچه می کند. این در هم تنیدگی، سه قرن بعد در کارهای پیکاسو و سزان دوباره ظهور می کند. زمینه های فکری و اجتماعی. تواز
ن پایداری که در حوالی آغاز سده پانزدهم، با پیدایش طبقه متوسطی که رفتار درباریان را تقلید می کردند، و نیز با ظهور دربار پاپ که از لحاظ مالی نیرومند و از نظر سیاسی بلند پرواز بود، به وجود آمد، عمری کوتاه داشت. پس از پایان پذیرفتن برتری اقتصادی ایتالیا، و تکان شدیدی که با نهضت اصلاح به ارکان کلیسا وارد آمد، و تهاجم فرانسوی ها و اسپانیایی ها و بالاخره غارت رم، دیگر حتی افسانه توازن و ثبات وضع امور قابل دفاع نبود. در سده شانزدهم، مانریسم هنر درباری به تمام معنی است، و در تمام دربارهای متنفذ اروپا بر سایر سبک ها ترجیح داده می شود. تجدید حیات مذهبی این دوره، عرفان جدید، اشتیاق به مسائل روحانی، تحقیر جسم و استغراق در تجربه امور مافوق طبیعی، منجر به تجدید حیات ارزش های گوتیک می شود، و این ارزش ها جلوه خارجی خود را، تنها در اشکال ظریف سبک منریستی می یابند. وحدت پیچیده طبیعت گرایی و روحانیت، و هم چنین اتحاد شکل گرایی و بی شکلی، واقعیت و انتزاع، در هنر استادان منریست فرمول اساسی سبکی است که ایشان در آن سهیمند. تباین این گرایش های مختلف نشان در هم ریختگی معیارهای واقعیت و نتیجه کوشش نومیدانه ای است که می خواهد روحانیت سده
های میانه را با واقع گرایی رنسانس هماهنگ و همساز کند. در رنسانس، تمام نظام پرسپکتیو سازی، و همه قواعد نسبت ها و فن ساختمان، صرفاً وسایلی بودند که به هدف نهایی وحدت و منطق فضایی خدمت می کردند. مانریسم با در هم شکستن ساختار فضای رنسانس آغاز می شود. این در هم شکستن و وحدت فضایی تصویر، به بهترین وجه در این امر نمایان است که بین اندازه پیکر ها و اهمیت موضوعی آن ها رابطه ای وجود ندارد. مضمون هایی که به نظر می رسد برای موضوع واقعی تصویر در درجه دوم اهمیت قرار دارند اغلب بیش از اندازه برجستگی می یابند، حاصل این شیوه برخورد، ایجاد فضایی رؤیا گونه است. فلسفه نوافلاطونی یکی از عوامل تأثیرگذار روی هنر ال گرکو است. از مفاهیم فلسفه نو افلاطونی، تابعیت جهان مادی، از جهان روحانی است. با افول نفوذ اندیشه های اراسموسی، این قبیل تفکرات نو-افلاطونی کم کم در اسپانیای آن زمان قدرت گرفتند. ذکر اینکه شایان اهمیت است که این گونه گرایش ها، جزو «شخصیت» فرقه های آگوستینی و فرانسیسکن محسوب می شدند؛ نحله هایی که ال گرکو با آن ها در ارتباط بود. یکی از تأثیرگذارترین مراجع نو-افلاطونی در قرن ۱۶ اسپانیا، شخصی بود با تخلص «سودو-دیونیزوس» که ر
ساله ای به نام سلسله مراتب ملکوتی نگاشته بود. در این رساله، امر قدسی، تحت عنوان متا فیزیک نور تفسیر شده است. منبع نور درخشان، پروردگار است؛ نور بخشیده می شود به فرشتگانی که ساکن بهشت برینند، آنان نور بصیرت را انتقال می دهند و خود، به نور بصیرت «روشن» شده اند. آن ها نور را از یکی به دیگری، در سیری نزولی انتقال می دهند. در نهایت نور مقدس جان انسان را روشنایی می بخشد. انسان با کمک فرشتگان، می تواند در سلسله مراتب وجودی، از مرتبه فیزیکی به مرتبه قدسی صعود کند. او احتیاج دارد تا در جهان مادی تعمق کند؛ انوار این جهانی، نمود روشنگری غیر مادی هستند. ال گرکو به کرار اعتقاد خود را نسبت به این مفاهیم بیان کرده است. ترجمه تصویری این نظریات را در آثار او می توان رد یابی کرد. یکی دیگر مفاهیم مطرح شده توسط سودو-دیونیزوس، که ال گرکو بسیار متأثر از آن است؛ سمبل فرشته-آتش است. بر طبق متن رساله، آتش، فرشتگان را روشنایی می بخشد. نور آن ناگهان گر می گیرد و به شکلی غیرقابل کنترل به بالا پرواز می کند. تصویر آتش، بر تبعیت از پروردگار روشنایی بخش دلالت می کند. تصویر شعله در زیبایی شناسی آن دوره نه تنها بیانگر روشنایی، بلکه هم معنی با
کشیدگی فرم است. درخشندگی نورها و رنگ ها در آثار گرکو، انعکاس نور قدسی است که سعی دارد ذهن ناظر را روشنایی بخشد. دگر دیسی های رنگ، فرم، فضا و نور در آثار ال گرکو، بیننده را به شدت با تناقص فضای تصویر شده در نقاشی و زندگی مادی خودش رو در رو می کند. معماری و مجسمه سازی. ال گرکو در زمان خود به عنوان مجسمه ساز و معماری بزرگ نیز شناخته می شد. او معمولاً کل ترکیب بندی محراب را انجام می داد، هم در نقش معمار و مجسمه ساز و هم به عنوان نقاش که نمونه آن اثری است که او برای بیمارستان دلا کاریداد انجام داده است. در آنجا او کل نمازخانه بیمارستان را تزئین کرد اما محراب چوبی و مجسمه های او به احتمال زیاد از بین رفته اند. برای کلیسای ال اسپولیو او محرابی از چوب طلا کاری شده ساخت که اکنون نابود شده اما گروه کوچکی از مجسمه های معجزه قدیس ایلدفونسو هنوز در مرکز قسمت پایین قاب باقی مانده است. مهم ترین دستاورد ال گرکو در معماری مربوط به کلیسا و صومعه قدیس دومینگو آنتیگو است که تعدادی مجسمه و نقاشی هم در آن از او به جای مانده. ال گرکو به عنوان نقاشی شناخته می شود که معماری را وارد نقاشی های خود کرده است. ساخت قاب های معمارانه نقاشی
هایش در تولدو نیز هم به خود او نسبت داده می شود. ال گرکو با نظریه وجود قوانین در معماری مخلف بود او آزادی ابداع را مهم تر از همه چیز می دانست و مدافع تازگی، تنوع و پیچیدگی بود. عقاید او برای محافل معماری زمانه اش بیش از حد افراطی بودند و بنابرین دنباله روی پیدا نکردند. میراث. شهرت پس از مرگ. نسل های بعدی نقاشان شیوه نقاشی ال گرکو را به کنار نهادند چرا که آثار او از بسیاری جهات مخالف اصول باروک آغازین بود که در اوایل قرن ۱۷ ایجاد شد و به سرعت جایگزین منریسم شد. ال گرکو غیرقابل درک تلقی می شد و هیچ پیرو مهمی نداشت. فقط پسر او و تعداد قلیلی از نقاشان گمنام کپی های ضعیفی از نقاشی های او را به جای گذاشتند. در اواخر قرن ۱۷ و اوایل قرن ۱۸ مفسران اسپانیایی مهارت او را ستودند اما از سبک ضد طبیعت گرایانه و شمایل نگاری های پیچیده او انتقاد کردند. برخی از مفسران کار او را مسخره و حقیر می خواندند. این دیدگاه به کرات در تاریخ نگاری های اسپانیایی تکرار شده است و معمولاً شامل واژه هایی چون عجیب و غریب و مرموز در توصیف کار اوست. عبارت «غرق در رمز و راز» که اغلب در این متون به چشم می خورد با گذشت زمان به «جنون» تغییر کرد. با
ظهور گرایش رمانتیک در اواخر قرن ۱۸ آثار ال گرکو از نو مورد بررسی قرار گرفتند. از نظر نویسنده فرانسوی تئوفیل گوتیه، ال گرکو به خاطر میل به شیوه های افراطی و غریبش پیشرو جنبش رمانتیک اروپایی محسوب می شود. گوتیه، ال گرکو را قهرمان ایدئال رمانتیک می دانست (نابغه، بد فهمیده شده و شوریده) و اولین کسی بود که علناً به تحسین سبک متاخر ال گرکو پرداخت. از نظر هنرمند انگلیسی راجر فرای در سال ۱۹۲۰ ال گرکو نمونه آرمانی نابغه ای است که کاری را که به نظرش درست می رسید انجام می داد، بدون اینکه اهمیتی برای اینکه بیان حقیقت چه تأثیری بروی عموم می گذارد قائل شود. فرای ال گرکو را استاد پیری می دانست که نه تنها مدرن است بلکه حتی گام های فراوانی از ما جلوتر است و راه را به ما نشان می دهد. در همان سال ها محققان دیگر فرضیات رادیکال دیگری را مطرح کردند. دو پزشک به نام های اگوست گلداسمیت و جرمن بریتنز چنین استدلال کردند که ال گرکو به دلیل مشکلات بینایی (احتمالاً آستیگماتیزم شدید یا استرابیسم)فیگورهای خود را تا این حد کشیده ترسیم می کرده و این مشکل باعث می شده که او بدن ها را بلندتر از اندازه حقیقی شان ببیند. پزشک دیگری به نام مایکل آرت
ورو پررا ویژگی های سبک او را ناشی از تأثیر ماری جوانا می دانست. تأثیر روی دیگر هنرمندان. اوژن دولاکروا و ادوار مانه تحت تأثیر بیانگری رنگ های او قرار گرفتند. از نظر گروه سوارکار آبی، ال گرکو صاحب «ساخت و ساز عارفانه درون گرایانه ای» بود که باز کشف آن را وظیفه نسل خود می دانستند. یکی از اولین نقاشانی که متوجه روابط ساختار گرایانه در ریخت شناسی آثار متاخر ال گرکو شد، پل سزان بود که یکی از پیش گامان کوبیسم محسوب می شود. آنالیز ریخت شناسانه تطبیقی از کار این دو نقاش نشان می دهد که وجوه مشترکی چون اعوجاج بدن انسان، زمینه های قرمز و کار نشده و شباهت در پرداخت فضا در آثار این دو وجود دارد. به گفته براون «سزان و ال گرکو برادران روحانی هستند با اینکه قرن ها با یکدیگر فاصله دارند.» سمبولیست ها و پابلو پیکاسو در طول دوران آبی اش، از رنگ مایه های سرد ال گرکو و آناتومی فیگورهای زاهدانه او متأثر شد. پیکاسو برای خلق تابلوی دوشیزگان آوینیون تابلوی گشایش دروازه پنجم ال گرکو را مطالعه کرد. شباهت بین این دو اثر در اوایل دهه ۸۰ تشخیص داده شد؛ زمانی که شباهت های سبکی و رابطه بین نقوش در هر دو کار مورد بازبینی قرار گرفت. اکتشافات
اولیه کوبیسم که توسط پیکاسو انجام شد، باعث شد که جنبه های دیگری از کار گرکو شناخته شود:آنالیز ساختار گرایانه ترکیب بندی هایش، شکست چند وجهی فرم، در هم تنیدگی فرم و فضا و جلوه های خاصی که برجسته سازی به اثر می دهد. مشخصات متعددی در کوبیسم مانند اعوجاج و ارائه ماتریالیستی مفهوم زمان مشابه خود را در آثار ال گرکو دارند. به گفته پیکاسو ساختار کارهای ال گرکو کوبیستی است. اکسپرسیونیست ها مسحور اعوجاجات فرمی موجود در آثار ال گرکو شدند. به گفته فرانتس مارک، یکی از مهم ترین نقاشان جنبش اکسپرسیونیسم آلمان، «ما همواره به ال گرکو با شعف و پافشاری اشاره می کنیم، زیرا شکوه آثار این نقاش، ارتباط تنگاتنگی با روند تحول تدریجی ادراکات جدید ما از هنر دارد.» جکسون پولاک، یکی از وزنه های اصلی جنبش هنر اکسپرسیونیسم انتزاعی، در کارهای خود از ال گرکو تأثیر پذیرفت. در سال ۱۹۴۳، پولاک تحت تأثیر ال گرکو مجموعه ۶۰ طراحی را به انجام رساند و سه کتاب دربارهٔ استادان نقاشی کرتی داشت. از نقاشان معاصری که از گرکو تأثیر گرفتند می توان به کایسا جانسون اشاره کرد. او از نقاشی لقاح معصوم ال گرکو به عنوان چارچوب ترکیب بندی برای تعدادی از کارهایش است
فاده کرد. هم چنین بازتاب اعوجاجات آناتومی های ال گرکو را در پرتره های فریتز چسنات می توان مشاهده کرد. شخصیت و کارهای ال گرکو منبع الهامی برای راینر ماریا ریلکه شاعر بود. یک مجموعه از اشعار او مستقیماً در مورد تابلوی لقاح معصوم ال گرکو است. نویسنده یونانی، نیکوس کازانتزاکیس، به دلیل احساس قرابت روحی با ال گرکو، عنوان خودزندگی نامه خود را گزارش هایی به ال گرکو گذاشت. در سال ۱۹۹۸، آهنگساز یونانی ونگلیس، آلبومی سمفونیک به نام ال گرکو را به بازار داد که موسیقی آن ملهم از گرکو بود. هم چنین چندین فیلم از زندگی او ساخته شده است.
فهرستی از دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی مهم استان های خراسان بر پایه شهر و شهرستان.
جزیره مجنون جزیره ای در جنوب عراق، در استان بصره است که در نزدیکی میدان نفتی مجنون و شهر قرنه قرار دارد. دو رود دجله و فرات در نزدیکی این منطقه به هم می پیوندند و سرچشمه اروندرود را پدیدمی آورند. جزیرهٔ مجنون، به عنوان یک زیربنا برای احداث خط لوله انتقال نفت، با استفاده از ماسه و خاک، ساخته شده است. این منطقه در جنگ ایران و عراق توسط هواپیماهای عراق بمباران شیمیایی شد. این منطقه جمعاً دویست کیلومتر مربع مساحت دارد و از آن جهت جزیره خوانده می شود که در میان رودخانه ها و کانال های آب محصور است. منابع نفتی. در سال ۱۹۷۵، میدان نفتی مجنون در این منطقه کشف شد و این منطقه، از آن رو مجنون (دیوانه) نامیده شده است که به گونه ای دیوانه وار حجم عظیمی از منابع نفتی را در یک منطقه محدود جغرافیایی جای داده است. از سال ۲۰۰۹ کنسرسیومی از وزارت نفت عراق، رویال داچ شل و پتروناس استخراج آن را بر عهده گرفته اند. کمپانی شل در سال ۲۰۱۳، از این کنسرسیوم خارج شد. در جنگ ایران و عراق. این منطقه در فاصلهٔ یک کیلومتری مرز ایران–عراق قرار دارد. در جریان جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۲ این منطقه در پی عملیات خیبر به دست نیروهای ایرانی افتاد
و ایران بر اتوبان العماره مسلط شد. جزایر مجنون تا سال پایانی جنگ در دست نیروهای ایرانی باقی ماند. پس از نبرد دوم فاو که منجر به پس گرفتن جزیره فاو شد، عراق یک ماه پیش از پایان جنگ، در تیرماه ۱۳۶۷ سلسله عملیات توکلنا علی الله را برای بازپس گیری جزیره مجنون آغاز نمود. صدها تانک، علیه نیروهای ایرانی به کار گرفته شدند به طوری که نیروهای عراقی با نسبت ۲۰ به یک به ایرانی ها برتری عددی داشتند. این حمله با یکی از بزرگ ترین گلوله باران ها در تاریخ که با استفاده از جنگ افزارهای شیمیایی به ویژه گاز خردل همراه بود آغاز شد. که در نتیجه آن بسیاری از مدافعان ایرانی جزیره توان دفاع را از دست دادند و این جزیره به سرعت سقوط کرد. در طول این حملات، حدود ۲۵۰۰ تن از نیروهای ایرانی، شهید شدند.
جوزف کَری مریک (به انگلیسی: Joseph Carey Merrick) (زادهٔ ۵ آگوست ۱۸۶۲ - درگذشتهٔ ۱۱ آوریل ۱۸۹۰) که به اشتباه با نام جان مریک نیز شناخته می شود، یک انسان اهل انگلستان بود که به دلیل مشکل فیزیکیِ چهره اش به مرد فیل نما نیز معروف است. وی احتمالا مبتلا به سندرم پروتئوس بوده که در اثر جهش در ژن «"AKT1"» پدید می آید.
خر وحشی اطلس یا خر وحشی الجزایری پستانداری منقرض شده است. این جانور آخرین بار در نقاشی ای دیواری در سال ۳۰۰ میلادی در ویلایی در بونای الجزایر به تصویر کشیده شد و پس از آن نسلش به دلیل شکار تفریحی بی رویه اش توسط رومیان منقرض گردید.
شهید کسی است که برای هواداری، نپذیرفتن و زهد، آزار و شکنجه می بیند و می میرد تا از باوری پشتیبانی کند یا خواستهٔ گروهی بیرونی را برآورد. مفهوم شهادت در برخی ادیان از جمله اسلام، مسیحیت، بهائیت، هندوئیسم، آیین سیک و یهودیت وجود دارد. اگرچه دین شیطان گرایی به مفهوم شهادت باور ندارد. مفهوم شهادت با وجود ریشه های مذهبی، مفهومی سیاسی نیز یافته است؛ برای نمونه، افرادی مثل مارتین لوتر کینگ و مالکوم ایکس نیز در این دسته قرار گرفته اند. در ادیان. اسلام. تعریف شهادت در متون اسلامی گوناگون به معنای کشته شدن در راه الله است. در اسلام شهید به کسی گفته می شود که جان خود را در راه خدا فدا کند. طبق احکام اسلام کسی که به شهادت رسیده نیاز به غسل و کفن ندارد شهید لفظی عربی و صیغه مبالغه از ریشهٔ «شَهَدَ» و نام مصدر «شهادَه» به معنای شاهد و حاضر بودن و گواهی دادن است. صیغهٔ مبالغه بر این دلالت دارد که عملِ گواه بودن از آن فرد زیاد صادر می شود. حدیثی از پیامبر اسلام محمد بیان می دارد: در دستهٔ پنجم، نخستین زن شهید در اسلام سمیه بنت خیاط شمرده می شود. سپس حمزة بن عبدالمطلب و حسین بن علی به "سَیَّد الشُهداء" لقب گرفته اند. قرآن در
آیات ۱۷۵ تا ۱۶۹ سوره آل عمران به مقام شهیدان می پردازد: آئین بهائیت. بهاءالله بنیان گذار آئین بهائی کسانی که در راه ایمانشان کشته می شوند را می ستاید ولی به پیروان خود سفارش می کند که شهادت طلبی نکنند و به جای آن زندگی خود را وقف خدمت به بشریت نمایند. عبدالبهاء، پسر بهاءالله و مفسر رسمی آثار او، توضیح می دهد که متعالی ترین شکل شهادت آن است که انسان در راه خدا عمر خود را وقفِ خدمت به نوع بشر نماید. تاریخ آیین بهائی شهدای بسیاری دارد. آیین بهائی از بستر آئینی مستقل، به نام آیین بابی به وجود آمد، دینی که بهائیان آن را بخشی از تاریخ خود می دانند. هزاران بابی به تحریک و تکفیر روحانیون ایرانی توسط حکومت قاجار کشته شدند. بعلاوه، خود باب، بنیانگذار آیین بابی، در سال ۱۸۵۰ در ملأ عام تیرباران شد. بهائیان بابیانی که در راه ایمان خود کشته شده اند را شهید می دانند و روز اعدام باب (شهادت باب) را گرامی می دارند. بعد از انقلاب ایران بیش از دویست بهائی به دلیل عقاید دینی خود کشته شدند. شهادت در جمهوری اسلامی ایران. شهادت منحصر به دوران معاصر نیست و تاریخی به درازای تاریخ ایران دارد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ با تبلیغات گسترده حکومت ش
هادت تنها به کشته شدگان جنگ و ندرتاً انقلابیون خاص اطلاق شد. همین عملکرد در دوران شاه نیز وجود داشت که به جانباختگان مدافع نظام اهمیت بیشتری داده می شد. پارک رضوان در خیابان کمیل تهران هنوز در میان مردم به نام پارک بابائیان (نامی به جامانده از دوران شاه) شناخته می شود. شهید و فرهنگ شهادت یکی از مفاهیمی بود که در پی انقلاب ۱۳۵۷ با مفهومی نو مجدداً در فضای فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و هنری ایران شکل گرفت. در ادامه و با آغاز جنگ این مفهوم برای توصیف کشته شدگان ایرانی در جنگ ایران و عراق به کار رفت. از اواسط دهه ۱۳۶۰ مفهوم شهادت به دلیل نیاز حکومت برای ایجاد پایگاه اجتماعی از یک مفهوم اجتماعی به یک مفهوم سیاسی تبدیل شد. از تبعات این مفهوم سیاسی شهادت، تقسیم شهدا به شهید خودی و غیرخودی بود. از جمله این تقسیم بندی ها می توان به شهدا در شهرهای مرزی که با حکومت مرکزی در حال مخاصمه بودند اشاره کرد که طبق این تعریف ذیل مفهوم شهید دسته بندی نمی شوند؛ مثلاً تمام آسیب دیدگان بمباران سردشت تحت پوشش بنیاد بنیاد شهید و امور ایثارگران قرار نگرفتند. همین طور آتش نشانان که در حادثه ساختمان پلاسکو کشته شدند، هیچ گاه شهید خطاب نشدند،
خانواده های ایشان خانواده شهدا خطاب نشدند و از مزایای خانواده های شهید بهره مند نشدند. در ایران واژه شهید بعد از انقلاب نمود بیشتری پیدا کرد و به کسانی که در طول انقلاب کشته شدند تا کشته شدگان عملیات درگیری با اشرار و قاچاقچیان در شرق کشور عنوان شهید داده می شود. تعداد این افراد بیش از ۲۲۰ هزار نفر می باشد. مطابق قانون بنیاد شهید در ایران تمام افرادی که در جنگ ایران و عراق به دست دشمنان جمهوری اسلامی، چه مستقیم چه غیر مستقیم (مثل مین) حتی اگر قصد درگیری نداشته باشند، کشته می شوند یا فوت می کنند شهید هستند. همین طور کارکنان عضو نیروهای مسلح و وزارت اطلاعات در یک رده بوده و اگر درحین خدمت بوده یا در حال مأموریت یا در حال آموزش به هر نحوی که کشته شوند شهید هستند، افراد این دو گروه اگر در هنگام اسارت هم چنان به آرمان های انقلاب اسلامی پایبند باشند و کشته شوند شهید هستند. طبق این قوانین محافظان شخصیتها و اماکن و اعضای گارد امنیت پرواز که در حال مأموریت توسط ضدانقلاب کشته می شوند هم شهید محسوب می شوند؛ و همین طور موارد زیر: مصادیق عملی در حکم شهید عبارتند از:
دانشگاه پیام نور مرکز شیراز به عنوان بزرگترین مرکز دانشگاهی استان فارس زیر مجموعه دانشگاه پیام نور در سال ۱۳۶۷ با رشته های علوم تربیتی- ادبیات فارسی و ریاضی آغاز به کار کرد و هم اکنون این مرکز دانشگاهی با جمعیتی بالغ بر ۱۳ هزار دانشجو در ۱۱۰ رشته و گرایش در مقاطع کارشناسی – کارشناسی ارشد و دکتری در حال فعالیت می باشد. از این تعداد حدود ۲ هزار دانشجو در مقاطع تحصیلات تکمیلی مشغول تحصیل هستند. دانشگاه پیام نور مرکز شیراز در سال های اخیر در زمینه های مختلف علمی، آموزشی، فرهنگی و پژوهشی حائز رتبه های ممتاز کشوری شده است. این دانشگاه واقع در شهرک گلستان شیراز و در مساحتی حدود ۱۷٫۵هکتار و زیربنای ۱۰ هکتار در نزدیکی نمایشگاه بین المللی شیراز قرار دارد. نحوه پذیرش. بدون کنکور. دانشگاه پیام نور شیراز هر ساله در مقطع کارشناسی به صورت بدون کنکور و بر اساس سوابق تحصیلی دوره دیپلم دانشجو می پذیرد.البته مهم نیست که دیپلم شما نظری باشد یا فنی و حرفه کسانی که دیپلم فنی حرفه ایی دارند میتوانند در مقطع کاردانی در دانشگاه پیام نور شروع به تحصیل کنند. در مقطع ارشد دانشگاه پیام نور یک دوره فراگیر بدون آزمون پذیرش دارد که علاقه من
دان میتوانند در تاریخ ارائه شده توسط دانشگاه پیام نور شیراز که اغلب اواخر شهریور ماه می باشد در دوره فراگیر ثبت نام کنید. فعالیت های فرهنگی. نشریه ها
سیَلْک نام نخستین تمدن ایرانِ مرکزی در کاشان است. محوطهٔ باستانی سیلک که در منطقهٔ فین کاشان واقع شده قدمتی در حدود بیش از هشت هزار سال دارد. این تپه دراصل ویرانه های زیگورات باستانی ایران است. «نزدیک به هشت هزار سال پیش از میلاد، مردم غارنشین فلات ایران در پی دگرگونی هایی که از لحاظ آب و هوا و تشکیل مزارع و چمنزارها به وجود آمد به دشت ها روی آوردند و زندگی تازه ای را آغاز کردند و در تمدن آن ها نسبت به دوران های پیشین پیشرفت بیشتری دیده شد؛ کهن ترین مردم دشت نشین، مردم محل سیلک (Sialk) نزدیک کاشان بودند که آثار زندگی ایشان را در آن جا به دست آورده اند.» سیلک یکی از محوطه های باستان شناختی مهم فلات ایران است که حدود بیش از هفت هزار و پانصد سال پیش از میلاد، یکی از قدیمی ترین سکونت گاه های فلات مرکزی ایران در آن به وجود آمد.مهم ترین سازه این اثر تمدنی، زیگورات سیلک بوده؛ که تاریخ ساخت به قرن آن ها پس از آغاز تمدن سیلک و در حدود پنج الی هفت هزار پیش برمی گردد. چکیده. محوطه باستانی سیَلْک در پهلوی جنوب غربی کاشان و در سمت راست جاده کاشان به فین قرار دارد و از دو تپهٔ شمالی و جنوبی که در فاصله ۶۰۰ متری یک دیگر قرا