Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نعمان پس از تصرف دامغان، در ذیحجه ۳۰۸ قمری وارد نیشابور شد و به نام داعی خطبه خواند ولی در ربیع الاول ۳۰۹ قمری در طوس از لشکر سامانی شکست خورد و به دست حَمُوَیّه سپهسالار لشکر نصر دوم سامانی کشته شد. در پی این شکست، برخی سران گیل و دیلم تصمیم به قتل داعی و انتصاب احمد به جای او گرفتند، اما داعی مطلع شد و آنان را در گرگان کشت. از جمله هروسندان؛ که سابقاً به داعی در کودتا علیه ناصر کبیر کمک نموده بود ولی بعد از آن به ناصرالحق و فرزندانش ملحق شد. (مرداویج زیاری خواهرزادهٔ وی بود) شکست مجدد از پسران ناصرالحق. در سال ۳۱۰ قمری، سپاهیان سامانی به فرماندهی سیمجور دواتی، گرگان را از داعی و احمد گرفتند ولی داعی در اواخر همان سال مجدداً گرگان را تصرف کرد و احمد به ولایت آن سامان منصوب گردید. احمد که از قدرت داعی هراسان شده بود، به آمل حمله کرد اما شکست خورد و به برادرش پیوست. آن زمان ابوالقاسم جعفر در گیلان سپاهی گرد آورده بود و با حمایت سرداران گیل و دیلم (اسفار بن شیرویه و ماکان پسر کاکی) آماده حمله به طبرستان بود. او در جمادی الاولی ۳۱۱ قمری به طبرستان هجوم برد، داعی را مغلوب کرد و آمل را تصرف نمود. داعی پس از شکست ب
ه کوهستان پناه آورد. دو ماه بعد، در رجب ۳۱۱ قمری ابوالحسین احمد درگذشت. ابوالقاسم جعفر نیز پس از مدت کوتاه حکمرانی، در ذیقعده ۳۱۲ قمری درگذشت. پس از وفات آن دو برادر، اهالی منطقه با ابوعلی الناصر پسر ابوالحسین احمد، بیعت کردند. در همان بحبوحه حسن بن قاسم (داعی صغیر) از کوهستان به گیلان رفت و گوشه نشینی اختیار کرد. بازپس گیری حکومت از ابوعلی الناصر. پس از درگذشت ابوالقاسم جعفر، سران حامی وی، اسفار بن شیرویه و ماکان بن کاکی سیاست متفاوتی در قبال یکدیگر بروز دادند. اسفار بن شیرویه از ابوعلی الناصر حمایت کرد و بین آنان و ماکان نزاع درگرفت. ماکان منهزم و متواری شد. چون خیال استیلا بر گرگان و طبرستان از فکر او بیرون نمی رفت، مراسلاتی چند با داعی صغیر که در کوهستان سکنی گزیده بود، داشت تا بتواند به کمک او طبرستان را از دست مدعیان بگیرد. داعی این دعوت را نپذیرفت و ماکان تنها به جنگ ابوعلی الناصر و اسفار بن شیرویه رفت و از آنان شکست خورد. در اوایل ۳۱۴ قمری، ماکان به همراه پسر عمویش حسن بن فیروزان سپاهی گرد آورد. این بار به درخواست ماکان، داعی با وی همراه شد و با او به آمل رفت و حکومت را از ابوعلی الناصر بگرفتند. اسفار
بن شیرویه نیز پس از شکست از داعی و ماکان، به سامانیان ملحق شد. تصرف ری، قزوین، ابهر و زنجان. در سال ۳۱۴ قمری، نصر دوم سامانی به طبرستان آمد تا شر داعی صغیر را به کلی دفع کند ولی عمال داعی چنان راه ها را بر او گرفتند و جاده ها و پل ها را خراب کردند که امیر نصر محصور ماند و جز با دادن ۳۰۰۰۰ دینار به داعی و با قبول این خفت خلاص نیافت. در سال های پایانی حکومت علویان، داعی و ماکان به ری لشکرکشی نمودند و آن را از چنگ سامانیان و محمد صعلوک (والی سامانی ری) بیرون آوردند. تا سال ۳۱۶ قمری، قزوین، ابهر و زنجان نیز در حیطه تصرف علویان درآمد. پایان عمر داعی، پایان حکومت علویان طبرستان. در زمانی که داعی و ماکان مشغول گسترش قلمرو حکومت علویان بودند، اسفار بن شیرویه به دستور نصر دوم سامانی، با لشکری از سربازان سامانی از خراسان به گرگان آمد و آنجا را بنام پادشاه سامانی تصرف کرد. سپس سرداری از سران دیلم را که مردآویج بن زیار نام داشت پیش خود خواند و او را به عنوان سپهسالار با خود همراه کرد. این دو امیر به یاری هم طبرستان را تصرف نمودند. داعی با شنیدن خبر تصرف طبرستان تصمیم به بازگشت گرفت ولی ماکان از همراهی با او خودداری کرد.
داعی به امید یاری مردم آمل، با سپاهی اندک برای مقابله با اسفار بن شیرویه عازم طبرستان شد ولی اهالی آمل با فتوای ابوالعباس فقیه از داعی حمایت نکردند. سرانجام، داعی در رمضان ۳۱۶ قمری در حالی که به نماز ایستاده بود، به دست مرداویج بن زیار کشته شد. با مرگ داعی، به نام خلیفه عباسی و امیر سامانی سکه زدند و خطبه خواندند و حکومت علویان طبرستان به پایان رسید. البته ناگفته نماند که ابوالقاسم محمد بن حسن مشهور به ابوعبداللّه داعی (متوفی ۳۶۰ قمری) –که حاصل ازدواج حسن بن قاسم با دختر فیروز دیلمی بود– بعدها امارتی زیدی در طبرستان تشکیل داد.
اتوزوم یا کروموزوم غیرجنسی به کروموزومهایی گفته می شود که برخلاف کروموزوم جنسی در تعیین وراثت نسل های بعدی، به طور مستقیم نقشی ندارند. تعداد اتوزوم ها در انسان ۲۲ کروموزوم است. این کروموزوم ها براساس اندازه خود شماره بندی شده اند که شماره های ۱ تا ۲۲ را در بر می گیرند. کروموزوم شماره یک دارای ۲٬۸۰۰ ژن است، در حالی که کروموزوم شماره ۲۲ دارای ۷۵۰ ژن می باشد. اگر آلل های یک صفت روی کروموزومهای اتوزوم باشند آن صفت وراثت اتوزومال دارد (یعنی به نسبت مساوی احتمال دارد به فرزندان صرفنظر از جنسیت به ارث برسد) وگرنه انتقال آن تابع جنسیت خواهد بود.
کروموزوم جنسی یا آلوزوم به گونه ای از کروموزوم ها گفته می شود که در تعیین جنسیت نسل های بعدی، به طور مستقیم نقش دارد. در انسان و بسیاری دیگر از پستانداران، این کروموزوم ها را به شکل X و Y نمایش می دهند. در زنان (جنس ماده) هردو X و در مردان (جنس نر)، یک کروموزوم X و دیگری Y است. بدین ترتیب، سلول های تخمک همگی دارای کروموزوم X هستند و اسپرم ممکن است X یا Y باشد. این ترتیب بیانگر آن است که مرد (جنس نر)، تعیین کننده جنسیت زاده در زمان تشکیل زیگوت در فرایند لقاح می باشد.
سد شیاده سدی از نوع خاکی با هسته رسی واقع در بابل، بخش بندپی غربی، روستای شیاده می باشد. این سد قادر است سالانه حدود ۶ میلیون مترمکعب آب برای ۲۰۰۰ هکتار از اراضی شالیزاری منطقه تنظیم کند. امکانات گردشگری. منطقه بکر سد شیاده به دلیل دارا بودن آب و هوای مساعد و وجود جنگل در چهارسوی خود، مکان مناسبی برای پیاده روی، برگزاری اردوهای یک روزه سیاحتی، صعود به ارتفاعات نزدیک سد شیاده، کشتی لوچو، ماهیگیری و قایقرانی است. در روزهای عید نوروز و تابستان و در روزهای تعطیل نیز گردشگران داخلی از آن دیدن می کنند. سقاتالار شیاده و پوشش گیاهی و جنگل های زیبا در کنار سد زیبای روستای شیاده بر جاذبه های توریستی آن افزوده است. پیوند به بیرون. معرفی بیشتر سد شیاده
کهکشان بچه قورباغه، یک کهکشان شکسته مارپیچی میله ای است که در چهارصد میلیون سال نوری از زمین و در اژدها (صورت فلکی) شمالی قرار گرفته است. ویژگی اصلی آن دنباله ای از ستارگان که در حدود ۲۸۰ هزار سال نوری طول داشته و خوشه هایی از ستارگان درخشان آبی است.
پسوند نام پرونده، پسونده فایل های رایانه ای یا پسوند فایل پسوندی است که در انتهای نام هر فایل، پس از یک نقطه قرار می گیرد. این پسوندها بیان کننده قالب هر پرونده هستند. برخی از پسوندها به این ترتیب هستند: codice_1, codice_2, codice_3 و codice_4. در برخی سیستم های پرونده، طول پسوند پذیرفته شده برای هر پرونده محدود است. (مانند FAT که بیش از سه حرف را به عنوان پسوند نمی پذیرد.) اما در برخی دیگر، این محدودیت وجود ندارد. (مانند NTFS).
تاریخ مطبوعات ورزشی در ایران به دوران قاجار بازمی گردد و نخستین نشریه ورزشی ایران پیش از شکل گیری اتحادیه بین المللی روزنامه نگاران ورزشی منتشر شده است. در سال ۱۳۰۳ اتحادیه بین المللی روزنامه نگاران ورزشی هنگام برگزاری بازی های المپیک با حضور نمایندگان ۲۹ کشور جهان اعلام موجودیت کرد. اتحادیه ایپس. اتحادیه ایپس AIPS روز دوم ژوئیه سال ۱۹۲۴ میلادی برابر با ۱۱ تیر ماه ۱۳۰۳ هجری خورشیدی شکل گرفت و از سوی سازمان های بین المللی ورزشی مورد پشتیبانی و تأیید قرار گرفت. نهاد ایرانی ایپس "انجمن نویسندگان، خبرنگاران و عکاسان ورزشی ایران" نام دارد. پیش از شکل گیری اتحادیه بین المللی. تاریخ روزنامه و مطبوعات ورزشی ایران مربوط به سال های پیش از شکل گیری اتحادیه بین المللی روزنامه نگاران ورزشی برمی گردد. در واقع تاریخ مطبوعات ایران بازگوکننده آن است که ورزشی نویسی چندین سال قبل از تشکیل «ایپس» در نشریات کشورمان رواج داشته است. نخستین موضوع های ورزشی. تیراندازی، شکار، سوارکاری و کوهنوردی از نخستین موضوع های ورزشی مطبوعات ایران هستند که عموماً در لابه لای اخبار و گزارش های مربوط به سفرهای ناصرالدین شاه و نیز در مطالبی از مردم د
ر مطبوعات آن دوره به چشم می خورد. ورزش در روزنامه وقایع اتفاقیه. خبر رفتن سه نفر از شاگردان توپخانه به کوه البرز در سال ۱۲۷۵ هجری قمری در روزنامه وقایع اتفاقیه از این دست است. بر این اساس انعکاس اخبار، رویدادها و مطالب ورزشی در مطبوعات ایران سابقه ای در حدود یک قرن دارد. نوشته میرزا تقی حکی الممالک دربارهٔ اسکی از نخستین مطالب ورزشی مندرج در مطبوعات ایران است که گفته می شود چاپ این نوشته موجب تمسخر عده ای شد با این مبنا که لغزیدن روی یخ اهل فرنگ دروغی بیش نیست. انتشار مطبوعات تخصصی ورزشی در ایران بعد از ۱۳۰۰ هجری خورشیدی آغاز شده است. مطالعه تاریخ مطبوعات قاجار نشان می دهد که مباحث جدی ورزشی در دهه آخر این حکومت شکل گرفت. تشکیل نخستین کلوپ ورزشی ایران. مطبوعات ورزشی رونق خود را در قالب اخباری چون تشکیل نخستین کلوپ ورزشی ایران برای آموزش ژیمناستیک و وزنه برداری در سال ۱۲۹۶ خورشیدی تشکیل مجمع فوتبال ایران در سال ۱۲۹۹ و تأسیس باشگاه های ورزشی شعاع و نیکنام در سال ۱۳۰۴ آغاز کرد. تشکیل نظام نامه و مرام نامه. در سال ۱۳۰۱ نظام نامه و مرام نامه ای وابسته به جمعیت مروجین ورزش در تبریز زیر نظر علی اصغر حکمت و نظام نامه
ای دیگر در سال ۱۳۰۳ وابسته به جمعیت گردان ایران در مورد ورزشکاران منتشر شده است. نشریه ورزشی پیش آهنگی ایران. در سال ۱۳۰۶ همزمان با تصویب قانون ورزش اجباری در مدارس نشریه ورزشی پیش آهنگی ایران توسط احمد امین زاده که قدیمی ترین نشریه ورزشی است منتشر شد. این نشریه مجله ای تربیتی بود که در تکمیل روحیات دانش آموزان و تقویت حیات پیش آهنگی ایران می کوشید. پیش آهنگی ایران در قطع پستی و هر شماره در ۲۰ صفحه منتشر می شد که بخش هایی از آن به ورزش اختصاص داشت. در سال ۱۳۰۷ نیز مجله ورزش توسط میرمهدی ورزنده در تهران و در همان سال نشریه دیگری به نام ورزش توسط وی منتشر شد. اما قدیمی ترین نشریه تخصصی و تمام ورزشی در ایران که در برخی از کتابخانه های کشور موجود است مجله آیین ورزش است که در سال ۱۳۱۴ به سردبیری ناظرزاده کرمانی و توسط مدیر باشگاه شعاع در تهران انتشار یافت زیرا پیش از این مجله ای منتشر نشده بود که فقط به مباحث ورزشی بپردازد. هدف این نشریه ارائه اطلاعات به مردم دربارهٔ فواید ورزش و ارائه راهکارهای گسترش آن بود. قدیمی ترین نشریه تخصصی ورزشی همان نشریه پیش آهنگی ایران و جدیدترین آن دنیای کشتی است که در سال ۱۳۸۵ منتشر
شده است. اما نشریات نیمه تخصصی ورزشی نشریاتی است که بیش از ۸۰ درصد مطالب آن ها در کلیه شماره ها به ورزش اختصاص دارد اما برخلاف نشریات تخصصی عموماً اخبار و اطلاعات عمومی از رشته های ورزشی مختلف را ارائه می کنند. نشریه های نیمه تخصصی. قدیمی ترین نشریه نیمه تخصصی ورزشی ایران مجله اصلاح نژاد اسب است و جدیدترین آن تدبیرانه سبقت است که نخستین شماره آن ها به ترتیب طی سالهای ۱۳۱۸ و ۱۳۸۶ منتشر شده است. بعد از انتشار نشریاتی چون پیش آهنگی و آیین ورزش، هر روز بر تعداد این نشریات اعم از مجله، هفته نامه و روزنامه افزوده شد. نیرو و راستی، کیهان ورزشی، راهیان کوه، یک هفته با ورزش، پهلوان، گام، ابرار ورزشی و شطرنج ایران تا آخرین مواردی چون تدبیرانه سبقت از این جمله هستند. دوره شکوفایی. دوره شکوفایی نشریات ورزشی ایران دهه ۱۳۲۰ خورشیدی می باشد زیرا طبق برخی آمارهای موجود ۲۶ عنوان نشریه ورزشی در این دهه منتشر شده و پس از این دوره نشریات این حوزه رشد متناسبی داشته اند. در این میان کم نظیرترین دوره تاریخی مطبوعات ورزشی را مورخان و حتی ورزشی نویسان سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۱ می دانند که تعداد زیادی نشریه منتشر شده یا مجوز انتشار گرفته ا
نام پرونده یا نام فایل فراداده ای پیرامون یک پرونده است. این فراداده، به منظور شناسایی یک پرونده در میان سایر پرونده های موجود در سیستم به کار می رود. هم چنین مطابق تعریف لغت نامه، یک نام متمایزکننده است که به یک پروندهٔ کامپیوتریِ ذخیره شدهٔ الکترونیکی داده می شود. این نام، پروندهٔ کامپیوتری را با محدودیت های مختلفی که سیستم عامل اعمال می کند — مانند طول یا محدودیت در انتخاب کاراکترها — مطابق می کند. این نام ممکن است در حالت های گوناگون دچار اعمال محدودیت هایی مانند طول نام یا نوع حروف و نویسه های مختلف نیز شود. برای مثال، ویندوز این تعریف را ارائه می دهد: یک داده از نوع نام پرونده، یک رشتهٔ متنی است که نام یک پرونده یا پوشه را دربر می گیرد. به طور پیش فرض تصور می شود که نام پرونده از یک ترکیب نام پروندهٔ کوتاه تشکیل می شود که شامل ۸ کاراکتر نام، وقفه (.) و ۳ کاراکتر افزونه. برای داشتن نام بلند در کنار نام کوتاه، آن را با یک علامت "|" از نام پروندهٔ کوتاه جدا می کنیم. برای مثال، هر دو رشتهٔ status.txt و projec~1.txt|Project Status.txt معتبرند. (توجه کنید که این مطلب از سایت مایکروسافت برداشته شده؛ لذا قواعد
مطروحه در آن لزومًا در سایر سیستم عامل ها درست نیستند.) یک نام پرونده، به طور معمول از اجزای زیر تشکیل می گردد: ترکیب و قالب یک فایل معتبر مانند مؤلفه های لازم برای شناسایی فایل، در سیستم عامل های مختلف متفاوتند. مباحث پیرامون نام پرونده به دلیل فقدان استانداردسازی این واژه پیچیده هستند. نام پرونده گاهی برای نام کامل مانند نام ویندوز مثل c:directorymyfile.txt به کار می رود. گاهی برای اشاره به اجزا استفاده می شود؛ در این مثال myfile.txt. بعضاً ارجاعی است که یک افزونه را مشخص می کند، بنابراین در این حالت نام پرونده myfile خواهد بود. چنین ابهاماتی متداول است و این مقاله تلاش نمی کند هیچ یک از معانی را تعریف کند، و فعلاً ممکن است هر یک از آن ها را استفاده کنیم. بعضی سامانه ها ممکن است نام گذاری استاندارد خود را پذیرفته باشند مانند «نام مسیر» (path name)؛ ولی همین اسامی نیز در سراسر سیستم استاندارد نیستند. تاریخچه. در حدود سال ۱۹۶۲ سیستم اشتراک زمانی سازگار، مفهوم پرونده (پروندهٔ بدون کاغذ) را معرفی کرد. تقریبًا در همین زمان، نقطه (برای توقف کامل یا کوتاه) به عنوان جداکنندهٔ افزونهٔ نام فایل به وجود آمد و افزونه ب
ه سه حرف محدود شد. در گذشته، تنها نویسه (کاراکتر)های حرفی–عددی در نام پرونده مجاز بودند؛ اما با گذشت زمان، تعداد کاراکترهای مجاز افزایش یافت؛ که این باعث ایجاد مشکلات هم سازی در زمان انتقال پرونده ها از یک فایل سیستم به دیگری شد. در حدود سال ۱۹۹۵، یکی از افزونه های فایل سیستم FAT به نام جدول تخصیص فایل دروینوز۹۵ و ویندوز NT3.5 معرفی شد. در این افزونه، علاوه بر نام های کلاسیک «۸٫۳»، نام پرونده های طولانی یونی کد نیز مجاز بود. در سال ۱۹۸۵، RFC959 تعریف رسمی زیر را برای نام مسیر (path name) ارائه کرد: رشته ای از کاراکترها که باید توسط کاربر برای شناسایی فایل وارد فایل سیستم شود. مهاجرت به یونی کد. یک مسئله، تغییر شیوهٔ نام گذاری به یونی کد بود. به این منظور، شرکت های نرم افزاریِ بسیاری، نرم افزارهایی برای مهاجرت نام پرونده ها به رمزگذاری یونی کدِ جدید فراهم کردند. ارجاعات: مطلق در مقایسه با نسبی. یک ارجاع مطلق، تمام سطوح فهرست را شامل می شود. در بعضی سیستم ها، اگر ارجاع یک نام پرونده شامل مسیر کامل فهرست نباشد، به طور پیش فرض فهرست جاری در نظر گرفته می شود. این یک ارجاع نسبی است. یکی از مزایای استفاده از ارجاع ن
سبی در فایل های پیکربندی برنامه یا اسناد این است که نمونه های مختلفی از سند یا برنامه می توانند در پرونده های مختلف استفاده شوند. بنابراین یک ارجاع نسبی یا مطلق مرکب از دنباله ای از نام پرونده ها است. تعداد نام های هر فایل. فایل سیستم های شبیه به Unix به یک فایل اجازه می دهند بیش از یک نام داشته باشد؛ نام ها در فایل سیستم های به سبک Unix قدیمی پیوندهایی سخت به آی نود یا معادل فایل هستند. ویندوز از پیوندهای سخت فایل سیستم های ان تی اف اس پشتیبانی می کند، و برای ساخت آن ها فرمان codice_1 را در ویندوز XP، و codice_2 را در نسخه های بعدی ارائه می دهد. پیوندهای سخت با کلیدهای میانبر ویندوز، یا پیوند نمادین متفاوتند. معرفی LFNها با جدول تخصیص فایل اسم های مستعار نام پرونده را مجاز کردند. برای مثال، longfi~1. ??? با حداکثر هشت به علاوهٔ سه کاراکتر یک اسم مستعار برای "long file name. ???" است. این نام مستعار جهت مطابقت با محدوده های ۸٫۳ برای برنامه های قدیمی تر است. این ویژگی توسط الگوریتم فرمان move که ابتدا یک نام پروندهٔ ثانویه ایجاد می کند سپس تنها نام پروندهٔ اولیه را حذف می کند، استفاده می شد. طراحی سایر فایل سی
ستم ها به گونه ای است که تنها یک نام پرونده را در هر پرونده مقرر می کند. این طراحی تضمین می کند که تغییرات فایل یک نام پرونده، فایل نام پروندهٔ دیگری را تغییر ندهد. محدودیت های طول. بعضی فایل سیستم ها طول نام پرونده را محدود می کنند. در بعضی موارد این طول ها در نام کامل پرونده اعمال می شوند مانند ۴۴ کاراکتر در IBM S/370. در سایر موارد، ممکن است محدودیت های طول در بخش های خاصی از نام پرونده، از قبیل نام فایل در فهرست یا نام فهرست اعمال شوند. برای مثال: ۹ کاراکتر یا بایت (مانند جدول تخصیص فایل ۸ بیتی در Standalone Disk BASIC)، ۱۱ کاراکتر یا بایت (مانند جدول تخصیص فایل۱۲، جدول تخصیص فایل۱۶، جدول تخصیص فایل۳۲، ۱۴ کاراکتر یا بایت (مانند Unix اولیه)، ۲۱ کاراکتر یا بایت، ۳۰ کاراکتر یا بایت (Human68k)؛ ۳۱ کاراکتر یا بایت (مانند Apple DOS ورژن ۳٫۳ و ۳٫۲)، ۱۵ کاراکتر یا بایت (مانند Apple proDOS)؛ ۴۴ کاراکتر یا بایت (مانند IBM S/370)، یا ۲۵۵ کاراکتر یا بایت (مانند Berkeley Unix اولیه). محدودیت های طول عموماً نتیجهٔ تخصیص فضای معینی در فایل سیستم برای ذخیرهٔ مؤلفه های نام است، به همین دلیل، محدودیت های بیشتر همانند اختصا
ص دادن فضای بیشتر نیازمند یک تغییر ناسازگارند. یک مسئلهٔ مهم در رابطه با فایل سیستم هایی که اطلاعات را در فهرست های تودرتو ذخیره می کنند، این است که شاید امکان ایجاد پرونده ای که اسم کامل آن از محدودیت های پیاده سازی تجاوز کند وجود داشته باشد؛ زیرا ممکن است بررسی طول به جای نام کامل برای بخش های مجزای نام، به تنهایی انجام شود. حداکثر محدودهٔ (MAX_PATH) بسیاری از نرم افزارهای کاربردی ویندوز ۲۶۰ است، در حالی که نام پرونده های ویندوز به راحتی می توانند از این محدوده تجاوز کنند. افزونه ها (extensions) نام پرونده. بسیاری از فایل سیستم ها، مانند سیستم های جدول تخصیص فایل، ان تی اف اس و vms به یک افزونهٔ نام پرونده اجازه می دهند نام پرونده را به دو بخش تقسیم کند: یک "نام اصلی" یا "ریشه" و یک "افزونه" یا "پسوند" که بعضی از نرم افزارهای کاربردی برای تشخیص قالب پرونده از آن استفاده می کنند. افزونهٔ نام فایل از یک یا چند کاراکتر تشکیل می شود که پیروی آخرین بخش نام پرونده می آیند. پرونده های دارای خروجی چندگانه توسط نرم افزارهای کاربردی که از نام اصلی یکسان و افزونه های متفاوت استفاده می کنند ایجاد می شوند. برای مثال، مم
کن است یک کامپایلر از افزونه های codice_3 برای پروندهٔ ورودی منبع (برای کد Fortran), codice_4 برای خروجی شیء و codice_5 برای فهرست نویسی استفاده کند. با این که تعدادی افزونهٔ متداول وجود دارد، اما این افزونه ها قراردادی هستند و ممکن است یک نرم افزار کاربردی دیگر از codice_6 و codice_7 استفاده کند. معمولاً پرونده ها در فایل سیستم هایی که افزونه ها را جدا نمی کنند، افزونهٔ طولانی تری دارند مانند codice_8. قابلیت های همکاری رمزگذاری. برای نام پرونده ها یک رمزگذاری استاندارد عمومی وجود ندارد. چرا که نام پرونده ها باید میان نرم افزارها مبادله شوند (انتقال فایل شبکه، ذخیرهٔ فایل سیستم، نرم افزار پشتیبانی و هماهنگ سازی پرونده، مدیریت پیکربندی، فشرده سازی و بایگانی داده و…)، این بسیار مهم است که اطلاعات نام پرونده میان دو نرم افزار کاربردی از دست نرود. این مسئله موجب پذیرش گستردهٔ یونی کد به عنوان استانداردی برای رمزگذاری پرونده ها شد، گرچه برخی نرم افزارهای قدیمی ممکن است یونی کد را متوجه نشوند. قابلیت همکاری نشانهٔ رمزگذاری. در گذشته، نام پرونده ها در هر کاراکتری را تا جایی که برای فایل سیستم ایمن بود در نام پرونده
های خود مجاز می دانستند. با اینکه این روش استفاده از هرگونه رمزگذاری را مجاز می داند، و به همین دلیل، امکان نمایش هر متن محلی را در هر سامانهٔ محلی فراهم می کند، منجر به بسیاری از قابلیت های همکاری می شود. یک نام پرونده داخل یک کشور ممکن است با استفاده از رشته های بایتی متفاوتی در سامانه های متمایز ذخیره شده باشد، مثلاً یکی با استفاده از رمزگذاری Japanese Shift یا JIS و دیگری از رمزگذاری Japanese EUC. تبدیل ممکن نبوده؛ زیرا بیشتر سامانه ها شرحی از رمزگذاری که برای یک نام پرونده استفاده شده را به عنوان قسمتی از اطلاعات فایل توسعه یافته نمایش نمی دادند. یک راه حل، پذیرش یونی کد برای رمزگذاری نام پرونده ها بود. اما در MacOS کلاسیک، رمزگذاری نام پرونده ها همراه خصوصیات نام پرونده ذخیره می شد. قابلیت همکاری یونی کد. استاندارد یونی کد مسئلهٔ تشخیص رمزگذاری را برطرف کرد. با این حال، بعضی مسائل قابلیت همکاری محدود از قبیل هنجارسازی یا normalization (هم ارزی)، یا نسخهٔ در حال استفادهٔ یونی کد باقی ماند. برای نمونه، UDF به یونی کد ۲٫۰ محدود شد؛ MacOS هنجارسازی یونی کد NFD که به طور اختیاری می تواند به حروف کوچک و بزرگ
حساس باشد (به طور پیش فرض حساس نیست) را اعمال می کند. حداکثر طول نام پرونده استاندارد نیست و ممکن است به اندازهٔ واحد کد وابسته باشد. اگرچه این یک مسئلهٔ جدی است، در اکثر موارد یک مسئلهٔ محدود است. در لینوکس به این معناست که نام پرونده برای باز کردن آن کافی نیست: علاوه بر آن، نمایش دقیق بایتی نام پرونده روی دستگاه حافظه نیاز است. این با تعدادی فراخوانی های هنجارسازی مکارانه در سطح نرم افزار قابل حل است. این مسئله از هم ارزی یونی کد را «برخورد با نام نرمال» می نامند. یک راه حل "آگاهی از ترکیب غیرنرمال یونی کد" است که در تخریب و سرقت از جوامع فنی استفاده می شود. این راه حل مسیرهای داخل حافظه را هنجارسازی نمی کند. مسیرها تنها برای مقایسه هنجارسازی می شوند. با این حال، بعضی جوامع این راهبرد را انحصاری کردند، به طوری که استفاده از آن در سایر جوامع ممنوع باشد. چشم اندازها. برای محدودکردن مسائل قابلیت همکاری بعضی اندیشه ها که توسط Sun شرح داده شده عبارتند از: این توجهات یک محدودیت را ایجاد می کند که اجازهٔ تغییر به یک رمزگذاری متفاوت با جدول تخصیص فایل_۸ در آینده را نمی دهد. یکتایی. نام پرونده ها داخل یک فهرست باید
یکتا باشند. از آن جا که ترکیب مربوط به نام پرونده برای فهرست ها نیز اعمال می شود، امکان ایجاد یک فایل و ورودی های فهرست با نام یکسان وجود ندارد. البته فایل های متعدد در فهرست های مختلف می توانند نام یکسانی داشته باشند. رویکرد یکتایی می تواند حساسیت نسبت به حروف کوچک و بزرگ و شکل استانداردسازی یونی کد را تغییر دهد مانند NFC و NFD. یعنی دو پروندهٔ مجزا می توانند با متن نام پروندهٔ یکسان و پیاده سازی بایتی متفاوت از آن نام پرونده ایجاد شوند. حفاظت از بزرگی یا کوچکی حروف. بعضی فایل سیستم ها، مانند جدول تخصیص فایل، نام پرونده ها را بدون توجه به کوچک یا بزرگ بودن حروف آن ها با حروف بزرگ ذخیره می کنند. برای مثال، اگر پرونده ای با نام «MyName.Txt» یا «myname.txt» ایجاد شده باشد با نام پروندهٔ «MYNAME.TXT» ذخیره خواهد شد. هر تغییری در حروف کوچک و بزرگ می تواند برای ارجاع به یک پروندهٔ یکسان استفاده شود. این نوع فایل سیستم ها غیر حساس به حروف کوچک و بزرگ (case-insensitive) نامیده می شوند و محافظ کوچکی و بزرگی حروف(case-preserving) نیستند. بعضی فایل سیستم ها اجازه نمی دهند در نام پرونده ها فقط از حروف کوچک استفاده شود.
بعضی فایل سیستم ها نام پرونده ها را به همان شکلی که ایجاد شدند، ذخیره می کنند؛ به این فایل سیستم ها نگهدارندهٔ حروف کوچک و بزرگ (case-retentive) یا محافظ حروف کوچک و بزرگ(case-preserving) می گویند. چنین فایل سیستمی می تواند نسبت به حروف کوچک و بزرگ حساس یا غیرحساس باشد. اگر حساس باشد، آن گاه «MyName.Txt» و «myname.txt» می توانند به دو فایل مختلف در یک فهرست یکسان اشاره کنند، و به هر پرونده باید دقیقًا با همان ترکیبی از حروف کوچک و بزرگ که با آن نام گذاری شده ارجاع داده شود. از سوی دیگر در یک فایل سیستم غیرحساس به حروف کوچک و بزرگ فقط یکی از نام های «MyName.Txt» و «myname.txt» و «Myname.TXT» می توانند هم زمان در یک فهرست نام یک پرونده باشند، و به یک پرونده با یکی از این نام ها با هر ترکیبی از حروف کوچک و بزرگ می توان ارجاع داد. Unix و سامانه های فرعی آن از شروع اصلیش محافظ حروف کوچک و بزرگ بودند. اما، همه انواع فایل سیستم های Unix حساس به حروف کوچک و بزرگ نیستند؛ به طور پیش فرض، HFS+ در macOS نسبت به حروف کوچک و بزرگ حساس است، و کارگزاران SMB (بلوک پیام سرور) رفتارهای غیرحساس به حروف کوچک و بزرگ ارائه می دهند
(حتی زمانی که فایل سیستم اصلی به حروف کوچک و بزرگ حساس باشد، مانند سامبا در بیشتر سامانه های شبیه به Unix) و فایل سیستم کاربر SMB رفتار غیرحساس نسبت به حروف کوچک و بزرگ ارائه می دهد. حساسیت یا عدم حساسیت فایل سیستم به حروف کوچک و بزرگ یک چالش قابل توجه برای نرم افزار است مانند سامبا و واین، که باید به طور کارآمد همکاری کند هم با سامانه هایی که با پرونده های با حروف بزرگ و پرونده های با حروف کوچک متفاوت رفتار می کنند و هم سامانه هایی که با آن ها یکسان برخورد می کنند.
میرسیّد عبدالحسین مدّرس خاتون آبادی ملّقب به سیّد العراقین میرزا مهدی بن میرمعصوم خاتون آبادی و نسبش به میر محمّد اسماعیل (مدرّس کبیر خاتون آبادی)، مفسّر قرآن و اوّلین مدرس مدرسه چهارباغ در دوره صفوی، می رسد. سید العراقین از فقهای برجسته اصفهان و از مدرّسین معروف مدارس علوم دینی در قرن چهاردهم هجری بود که به سال ۱۲۹۴ق. در اصفهان متولّد شد. اجداد سیدالعراقین عموماً از علمای بزرگ اصفهان و روسای علمی و دینی این شهر بوده و به مناسبت سکونت در محله پا قلعه (از محلّات قدیم اصفهان) به سادات پاقلعه معروف شده اند. درگذشت. سیدالعراقین در شب چهارشنبه دهم شوال ۱۳۵۰ قمری وفات یافت و در تخت فولاد به خاک سپرده شد. برای او بقعه ای بنا کردند که پس از وی نیز عده ای از مجتهدین و بزرگان علمی در آن به خاک سپرده شدند و به تکیه سیدالعراقین شهرت یافت.
کتابخانهٔ ملی مجلس فرانسه که بنیان آن در ۱۷۸۹ گذاشته شد، نخستین مجموعهٔ کتاب خود را از انبارهای آثار مصادره شده دریافت کرد. موجودی این کتابخانه اینک ۶۷۰۰۰۰ جلد کتاب، ۱۵۰۰ عنوان نشریه ادواری و ۱۸۰۰ نسخهٔ خطی است. این کتابخانه مورد استفادهٔ اعضای مجلس ملی و مراجعه کنندگانی است که مجوز استفاده از آن را دارند. در این کتابخانه، کتابشناسی ها و گزارش ها بنا به درخواست آماده می شود. استفاده از کتابخانهٔ مجلس سنا مختص اعضای آن است. این کتابخانه، مانند کتابخانهٔ مجلس ملی، عمدتاً آثاری در زمینهٔ حقوق، اقتصاد و تاریخ دارد. اگرچه تعدادی مجموعه های خاص نیز دارد که بعدها به این کتابخانه اهدا شده است. سابقهٔ این کتابخانه به دوران انقلاب بازمی گردد و مجموعهٔ آن شامل ۵۰۰۰۰۰ جلد کتاب و ۶۰۰ جلد نشریهٔ ادواری است.
نمایه سازی پرسی اگر چه خیلی جوان است ولی به عنوان یک نظام موفق و علمی نمایه سازی با اقبال متخصصان و دست اندرکاران نمایه سازی و تجزیه و تحلیل موضوعی روبرو شده است. وجود یک نظام نمایه سازی برای کتابشناسی ملی بریتانیا، پس از پیوستن به طرح بین المللی مارک ضروری به نظر می رسید. کوششهای بسیار زیادی در این زمینه انجام شد، از جمله کوشش ناکامی برای ماشینی کردن نمایه زنجیره ای که قریب بیست سال بود که در کتابشناسی ملی بریتانیا به کار گرفته می شد؛ ولی هیچ یک از این کوششها به جایی ره نبرد. بالاخره تصمیم گرفته شد که طرح جدیدی درافکنده شود. با کمک مالی اداره اطلاعات فنی و علمی و کوشش رئیس گروه بخش رده بندی به نام درک آستین نظام نمایه سازی پرسی در ۱۹۶۸هستی یافت. در ۱۹۷۱ پرسی در کتابشناسی ملی بریتانیا به کار گرفته شد و تا پایان۱۹۷۳ حدود یک صد هزار کتاب از طریق این نظام نمایه شدند. در طول این سه سال تحقیقات زیادتری در زمینه پرسی انجام شد. از پی این تحقیقات طرح جدید نظام نمایه سازی پرسی به وجود آمده که از ژانویه ۱۹۷۴ به کار گرفته شد. نظام نمایه سازی پرسی در کتابخانه ملی بریتانیا، کتابخانه ملی استرالیا، کتابخانه ملی آفریقای جنوب