Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماهیچه پوستی گردن یا عضله پلاتیسما یکی از ماهیچه های ناحیه گردن است. این عضله از انتهای فک تحتانی و چانه شروع و در ضخامت نیام سطحی گردن تا ناحیه سینه و ترقوه امتداد دارد. این عضله با ماهیچه جناغی پستانکی همپوشانی دارد. کارکرد. عصب حرکتی این ماهیچه از شاخه گردنی (سرویکال) عصب چهره ای (فاسیال) تأمین می شود. این عضله به طور ضعیف به باز کردن دهان کمک می کند و در صورتی که فک ها بهم فشرده و این ماهیچه منقبض گردد می تواند به بالا کشیدن پوست گردن و سینه کمک نماید. این ماهیچه در افراد مختلف متفاوت است گاه یک ورقه عضلانی کاملاً منسجم، گاه دارای الیاف بسیار ضعیف یا اینکه اصلاً وجود نداشته باشد. جستارهای وابسته. ماهیچه جناغی پستانکی
در الکترونیک و مخابرات، یک کلید میل تقاطعی یا کلید نقطه-تلاقی یا کلید ماتریسی مجموعه ای از کلید ها است که در یک پیکربندی ماتریسی مرتب شده اند. یک کلید میل تقاطعی دارای خطوط ورودی و خروجی متعددی است که یک الگوی چلیپاشده از خطوط میان هابندساز را تشکیل می دهند که ممکن است با بستن یک کلید قرارگرفته در هر اندربرش ، یعنی درایه های ماتریس، یک اتصال بین آنها برقرار شود. دراصل، یک کلید میل تقاطعی به معنای واقعی کلمه از میله های فلزی تقاطع ساز که مسیرهای ورودی و خروجی را فراهم می کرد، تشکیل شده. پیاده سازی های بَعدی به همان توپولوژی کلیدزنی در الکترونیک حالت-جامد دست یافتند. کلید میل تقاطعی یکی از معماری های اصلی تلفن خانه است، همراه با یک کلید چرخشی، کلید حافظه، [نیازمند منبع] و یک کلید متقاطع. نقطه تلاقی یا یک کلمهٔ بسیار کاربردی در آرایه هاست. هرجا که مجموعه ای از آرایه ها وجود دارد از واژه "نقطه تلاقی" استفاده شده است. منظور از نقطه تلاقی، نقطه ای است که در آن نقطه، دو خط عمود باهم تلاقی پیدا می کنند. به عنوان مثال در حافظه ها که معمولاً به صورت آرایه هایی ایجاد می شوند از ساختارهایی به صورت نقطه تلاقی استفاده می ش
ود. یک نمونه از این نوع ساختارها در مرجع شمارهٔ ۱ نشان داده شده است.
باکلان های سیاه یک سرده از پرندگان ماهی خوار در خانواده باکلانان است. اعضای این سرده به عنوان باکلان های جهان قدیم شناخته شده هستند. در گذشته، بسیاری از گونه های باکلان در این سرده جای می گرفتند، اما بیشتر اینها در سرده های مختلف جدا شدند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۴ دریافت که این سرده با سردهٔ «باکلان های سفید» کلاد خواهری هستند که حدود ۸٫۹ تا ۱۰٫۳ میلیون سال پیش از یکدیگر تفکیک شدند.
باکلان گلوسیاه گونه ای باکلان از تیره باکلانان است. رنگ این پرنده سیاه با جلای سبز است و صورتش سفید. این پرنده اغلب از ماهی تغذیه می کند. ویزگی ها. باکلان گلوسیاه ۸۰ سانتیمتر طول دارد و آبزی است. جثهٔ آن اندکی کوچکتر از باکلان بزرگ است و منقارش اندکی بزرگتر از سایر باکلان هاست. در فصل تولید مثل در تعدادی از پرهای زیر چشم و گردن، خال های سفید پدیدار می شود. سر، در پرندهٔ بالغ به رنگ بنفش تیره است. در فصل تولید مثل، روتنه پرنده سبز تیرهٔ براق و منقار آن خاکستری تیره می شوند و در انتها و نیم نوک پایین به سبز متمایل می گردند. باکلان های گلوسیاه جوان تر اندکی قهوه ای رنگ هستند و به دلیل نداشتن خال هایی در سینه و شکم، با جوجه باکلان ها اشتباه می شوند. زیستگاه. باکلان گلوسیاه اغلب در مناطق نیمه گرمسیر و گرمسیر درون جزایر داخلی دریا زندگی می کند و به صورت گروهی دیده می شود. این پرنده روی ماسه های ساحلی تخم می گذارد. در ایران، در مناطق جنوبی کشور، بومی و به نسبت فراوان است و در جزایر خلیج فارس، همانند جزیره شیدور، تولید مثل می کند.
غواص بزرگ شمالی یا شیرجه رو بزرگ شمالی (نام علمی: "Gavia immer") نام یک گونه از سرده غواصان است.
غواص نوک زرد یا شیرجه رو نوک زرد (نام علمی: "Gavia adamsii") نام یک گونه پرنده از خانواده غواصان است.
مرغ باران غول آسای شمالی (نام علمی: "Macronectes halli") نام یک گونه از تیره کبوتردریاییان است.
مرغ باران چانه سفید (نام علمی: "Procellaria aequinoctialis") نام یک گونه از تیره کبوتردریاییان است.
مرغ باران وستلند (نام علمی: "Procellaria westlandica") و نام مائوری «تائیکو» (Tāiko)، یکی از گونه های نادر پرندگان دریایی است که تنها در نیوزیلند یافت می شود. این پرنده در سال ۱۹۴۵ توسط دانش آموزان مدرسه ای در بری تاون کشف و در سال ۱۹۴۶ توسط رابرت فالا به عنوان گونه ای مستقل توصیف شد. ویژگی های ظاهری. اندازه: طول ۵۰ تا ۵۵ سانتی متر؛ وزن بین ۸۰۰ تا ۱۶۰۰ گرم. رنگ بندی: پرهای کاملاً تیره با منقار زرد کم رنگ و نوک تیره؛ پاها و منقار سیاه رنگ. صدای تولیدی: در کلونی های زادآوری، صداهایی شبیه به قارقار، وزوز و نعره های بینی دار تولید می کند. زیستگاه و پراکندگی. زادآوری: تنها در یک منطقه محدود به طول ۸ کیلومتر در جنگل های ساحلی بین پوناکایکی و بری تاون در سواحل غربی جزیره جنوبی نیوزیلند. فصل زادآوری: از اواخر مارس یا اوایل آوریل آغاز می شود؛ تخم گذاری در مه یا ژوئن؛ جوجه ها از اواخر ژوئیه تا اوایل نوامبر از تخم بیرون می آیند. مهاجرت: در فصل غیر زادآوری، به سواحل غربی آمریکای جنوبی، به ویژه پرو و شیلی، مهاجرت می کنند. وضعیت حفاظتی. وضعیت جهانی: در فهرست قرمز IUCN به عنوان گونه در معرض خطر (Endangered) ثبت شده است. جمع
یت: تخمین زده می شود که حدود ۴٬۰۰۰ جفت بالغ در هر سال زادآوری می کنند. تهدیدات: شکار توسط سگ ها، گربه ها، خوک های وحشی و راسوها؛ برخورد با خطوط برق؛ آلودگی نوری؛ و صید تصادفی در فعالیت های ماهی گیری.
آلباتروس سرگردان (نام علمی: "Diomedea xulans") نام یک گونه از تیره آلباتروس است. زیستگاه این پرنده اقیانوس منجمد جنوبی است. آلباتروس پرنده ای بزرگ جثه و با بال های بسیار قوی است؛ زیستگاه این پرنده گالاپاگوس است. آلباتروس بیشتر عمرش را در حال پرواز است و فقط برای غذا خوردن و جفت گیری به گالاپاگوس بازمی گردد. بال های آلباتروس آن قدر قوی است که می تواند مدت زیادی بدون بال زدن پرواز کند. در تمام عمرش یک جفت برای خود انتخاب می کند و تا انتهای زندگی اش با همان جفت سر می کند و اگر جفتش زودتر بمیرد یا او را ترک نماید؛ آلباتروس هیچ گاه جفت دیگری انتخاب نمی کند و بقیه عمرش را تنها سپری می کند.
آلباتروس موج دار (نام علمی: "Phoebastria irrorata") یا آلباتروس گالاپاگوس نام یک گونه از تیره بزرگ تندبادان (Diomedeidae) است. آلباتروس موج دار تنها گونه از بزرگ تندبادان (آلباتروس ها) است که در نواحی گرمسیری زندگی می کند. آلباتروس های موج دار برای یافتن غذا مسیری مستقیمی را به مسافت هزار کیلومتر به سوی شرق پیموده و به یک محل مشخص در نزدیکی کرانه های پرو می روند. این پرندگان خارج از فصل زاد و ولد، عمدتاً در سواحل اکوادور و پرو نشیمن می گزینند.
آلباتروس بینی زرد اطلس (نام علمی: "Thalassarche chlororhynchos") نام یک گونه از تیره آلباتروس است.
آلباتروس دودی یا مرغ توفان دوده ای تیره (نام علمی: "Phoebetria fusca") نام یک گونه از سرده آلباتروس دوده رنگ است که کوچک و خاکستری تیرهٔ مایل به سیاه است و پاهای رنگ پریدهٔ مایل به سفید دارد
فک خزپوش آمریکای جنوبی (نام علمی: "Arctocephalus australis") نام یک گونه از تیره فک گوش دار است.
ماهیچه پشتی بزرگ یا یکی از ماهیچه های سطحی ناحیه پشت (پشت قفسه سینه) و قابل لمس است. این عضله از مهره های سینه ای و کمری (T7 تا L5)، نیام سینه ای کمری (فاسیای توراکولومبار)، ستیغ تهیگاهی (ایلیاک کرست)، سه یا چهار دنده انتهایی و استخوان کتف شروع و تا کف ناودان میان تکمه ای (اینترتوبرکولار) استخوان بازو امتداد دارد. کارکرد. عصب این ماهیچه از عصب سینه ای پشتی (توراکودورسال) تأمین می شود. کار این ماهیچه نزدیک کردن و به عقب بردن (اکستنشن-اداکشن) و چرخش داخلی بازو است. این عضله همچنین می تواند با انقباض خود کل شانه را به پایین و عقب بکشد. این ماهیچه اداکشن بسیار قوی، اکستنشن، هایپراکستنشن، اکستنشن افقی، چرخش داخلی بازو و پایین کشیدن کتف را انجام می دهد. این ماهیچه روی سه محور حرکتی به علت موقعیت قرارگیری الیاف خود می تواند حرکت انجام دهد؛ و به علت بالاتر بودن سر متحرک نسبت به سر ثابت اکستنسور بسیار قوی می باشد و به عضله شناگران معروف است. جستارهای وابسته. عضله ذوزنقه ای
ماهیچهٔ سینه ای بزرگ یا عضلهٔ پکتورالیس ماژور ماهیچه ای است بادبزنی شکل و بزرگ که از دنده های حقیقی قفسه سینه، جناغ سینه و ترقوه مبدأ گرفته و به لبه خارجی ناودان بازویی استخوان بازو متصل می گردد و قابل لمس است. انقباض این عضله موجب نزدیک شدن بازو به تنه، خم شدن به جلو و چرخش داخلی بازو می شود. سر ثابت این ماهیچه در بخش ترقوه ای از دوسوم سطح داخلی و قدامی تَرقُوه (چَنبَره) و در بخش جناغی از لبه سطح قدامی جناغ سینه و غضروف شش دنده اول شروع می شود و سر متحرک هر دو بخش به سطح خارجی بازو (فاصله پنج سانتی بازو) می چسبد. توصیف. ماهیچه سینه ای بزرگ بزرگ ترین و سطحی ترین ماهیچه جدار قُدامی است. پهن و سه گوش، بادبزنی شکل و ضخیم است. کنارهٔ تحتانی آن چین زیربغلی (اگزیلاری) قدامی را ایجاد می کند که مشخص کنندهٔ کنارهٔ قدامی تحتانی زیربغل است. ماهیچه سینه ای بزرگ دو خاستگاه اصلی دارد. ترقوه ای (کلاویکولار) و جناغی دنده ای (استرنوکوستال). رشته هایی که از مبدأ ترقوه ای می آیند معمولاً توسط یک شکاف از الیاف مبدأ جناغی دنده ای مجزا هستند. ماهیچه توسط یک زردپی به پهنای پنج سانتی متر به لبهٔ خارجی ناودان میان تکمه ای (اینترتوبرک
ولار) استخوان بازو می چسبد. این زردپی، شامل یک ورقه قدامی و یک ورقه خلفی است. ورقه قدامی ضخیم تر از ورقه خلفی است. رشته های ترقوه ای در ورقه قدامی شرکت می کنند و ممکن است تا اتصالات دالی (دلتوئید) ادامه یابند. رشته های ورقه خلفی به استخوان بازو، بالاتر از ورقه قدامی امتداد می یابد و یک استطاله از خود خارج می کند که پس از پوشاندن ناودان میان تکمه ای (ناودان دوسَری) با کپسول مفصل شانه مخلوط می شود. قسمت شکمی ماهیچه سینه ای بزرگ در زیر این قسمت است. بخش جناغی دنده ای آن برای تشکیل U شکلی با آن در انتهای خود پیچ می خورد. پایین ترین رشته های شکمی نسبت به فیبرهای جناغی دنده ای عمقی ترند. رشته های میانی تشکیل قاعده U شکل را در چین زیربغلی (اگزیلاری) قدامی می دهند. قسمت ترقوه ای به سمت تحتانی خارجی رفته و به لایهٔ قدامی زردپی U شکل پیوسته و هر چه بیشتر به سمت تحتانی می رود. قسمت ترقوه ای بر رشته های شکمی (ابدومینال) و جناغی دنده ای تحتانی عمود بوده و بنا براین، این قسمت ها دارای کارکردهای متفاوتی هستند. کنار فوقانی ماهیچه سینه ای بزرگ از ماهیچه دالی توسط حفرهٔ زیرترقوه ای (اینفراکلاویکولار) که آن را ناودان دالی سینه
ای (دلتوپکتورال) هم می نامند، جدا می شود. از درون حفرهٔ زیرترقوه ای، سیاهرگ سری (ورید سفالیک) و شاخه دالی از شاخه های سرخرگ سینه ای سرشانه ای (توراکواکرومیال) عبور می کند. عصب دهی. عصب این ماهیچه از عصب سینه ای کناری (لترال پکتورال) و اعصاب گردنی تأمین می شود. عصب دهی این ماهیچه را عصب سینه ای داخلی و خارجی که از شبکه بازویی در زیربغل منشأ می گیرند، عهده دار است. شاخه سینه ای سرخرگ سینه ای سرشانه ای خون رسانی آن را به عهده دارد. کارکرد. هر دو قسمت ماهیچه (ترقوه ای و جناغی) قادرند هر یک به تنهایی یا هر دو با هم عمل کنند. اگر هر دو با هم عمل کند استخوان بازو را به حالت نزدیک شدن (اداکشن) و چرخش داخلی) قرار می دهند. رشته های ترقوه ای (چنبره ای) با کمک ماهیچه غرابی بازویی (کوراکوبراکیالیس) بازو را به طرف جلو و داخل می برند. حرکت مخالف حالت قبل معمولاً توسط نیروی گرانش انجام می شود، اما اگر مقاومتی وجود داشته باشد، دسته جناغی دنده ای با کمک ماهیچه پشتی بزرگ (لاتیسیموس دورسی) و ماهیچه گرد بزرگ (ترس ماژور) حرکت بازگشت را انجام می دهند. اگر مبدأ ماهیچه ثابت باشد اداکشن و درون چرخش استخوان بازو انجام می شود و اگر انته
ای ماهیچه ثابت باشد ماهیچه سینه ای بزرگ به بالا بردن سینه در دم عمیق کمک زیادی می کند. ماهیچه سینه ای بزرگ در راه رفتن با عصا و کار کردن با پارالل به نگهداری وزن بر روی بدن کمک می کند. کارکرد رشته های بالایی، خمش و درون چرخش مفصل شانه و اداکشن افقی استخوان بازو (به سمت جلو و شانه مخالف) است. کارکرد رشته های پایینی پایین بردن کمربند شانه و اداکشن مایل (به سمت جلو و ستیغ تهیگاهی سمت مقابل) است، هنگامی که بازو به طور عمودی ابداکشن یافته باشد. رشته های شکمی (فیبرهای ابدومینال)، حداکثر کارایی خود را دارند ولی هم چنان که اداکشن پیش می رود، به تدریج رشته ماهیچه ای بالاتر نیز وارد عمل می شوند. این ماهیچه همچنین می تواند بازوی بازشده را به حالت عمودی بازگرداند. سپس قسمت ترقوه ای آن (که همراه فیبرهای قدامی دالی از جلوی مفصل شانه می گذرد) این خمش مفصل شانه را ادامه می دهد ولی در اداکشن هیچ نقشی ندارد. سستی رشته های بالایی ماهیچه سینه ای بزرگ کاهش قدرت اداکشن افقی، مشکل لمس سرشانه سمت مخالف، کاهش قدرت خمش و درون چرخش شانه را به دنبال دارد. با کوتاهی الیاف فوقانی ماهیچه سینه ای بزرگ دامنه حرکتی ابداکشن افقی و کنارچرخش شان
ه کاهش می یابد. کوتاهی ماهیچه سینه ای بزرگ، استخوان بازو (هومروس) را در وضعیت اداکشن و درون چرخش نگه می دارد و نهایتاً سبب ابداکشن کتف و دور شدن ان از ستون فقرات می شود. سستی رشته های پایینی ماهیچه سینه ای بزرگ، باعث کاهش اداکشن مایل (به سمت جلو و ستیغ تهیگاهی سمت استخوان بی نام مقابل)، کاهش عمل پیوسته عضله در حرکت مایل از خارج به داخل و به سمت مخالف، نگه داشتن جسم سنگین یا بزرگ با هر دو دست مشکل می شود. کوتاهی رشته های پایینی ماهیچه سینه ای بزرگ پایین افتادن کمربند شانه و کاهش دامنه حرکتی خمش و ابداکشن شانه به طور کامل تا بالای سر را درپی دارد. جستارهای وابسته. ماهیچه ذوزنقه ای
کیم جون (به کره ای:김형준 به انگلیسی: Kim Joon) (زاده ۱۵ فوریه ۱۹۸۴ در سئول) بازیگر، خواننده، مدل در کره جنوبی است. او به دلیل بازی در نقش سونگ وو بین در مجموعه تلویزیونی پسران فراتر از گل ها شناخته شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;25410138&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2022-02-01T22:16:59Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;HujiBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;: افزودن رده های همسنگ&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;34047106&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; مفلوک سگ (نام علمی: " Tapinocaninus") نام یک سرده منقرض شده از شاخه طنابداران است. تنها گونه شناخته شده از این سرده Tapinocaninus pamelae می باشد. وزن مفلوک سگ تا ۱۰۰۰ کیلوگرم و درازای آن تا ۳ متر می رسیده است. فرض شده است مفلوک سگ هم همه چیز خوار بوده و هم گیاهخوار.
سرزمین کوهستانی ارمنستان یا فلات ارمنستان سرزمینی است با کوهستان های بلند و دژ طبیعی باشکوهی است که حصارهای آن از دشت قفقاز جنوبی گرفته تا فلاتی که امروزه به اشتباه نام فلات آناتولی نام گرفته است. کلمهٔ کوهستان ها یا فلات ارمنستان کلمه ای کاملاً علمی است که از لحاظ زمین شناسی به مناطق خاص جغرافیایی، که دارای شرایط یکسان از لحاظ جغرافیایی و زمین شناسی هستند، گفته می شود. فلات ارمنستان از لحاظ علمی عبارت است از برجستگی هایی در سطح زمین که پیدایش آن ها معلول شرایطی خاص در آسیا بوده. این برجستگی ها را زمین شناس معروف آلمانی، اتو ویلهلم هرمان فن آبیش بلندی ها یا کوهستان های ارمنستان نامیده است. تاریخ. این سرزمین مرتفع و وسیع مرکب است از چندین رشته کوه، که در میان آن ها رشته کوه پونتیک و رشته کوه های توروس از همه مهمترند و نیز از چندین فلات مرتفع که به صورت پشته های بلند و متوالی از هزار تا دو هزار متر از سطح دریا ارتفاع دارد و دره های عمیق آن ها را قطع کرده است که در آن ها رودهای بزرگی از جمله ارس و دوشاخه رود فرات و مسیر فوقانی دجله جریان دارند. از این فلاتها قله های آتشفشانی بلندی سربرافراشته اند که بلندترین آن
ها کوه آرارات بزرگ به ارتفاع ۵۱۵۶ متر است. گرچه این سرزمین عادتاً جزو قاره آسیا شمرده شده است، ولی در واقع قسمتی از مرزهای اروپا است، و چنان که «ژنرال فن سکت» گفته است: ارمنستان شامل یک سلسله دشتهای پی در پی است که همه در ارتفاع زیادی از سطح دریا قرار دارند و مساحتشان محدود است ولی بسیار حاصلخیزند. ارمنستان از زمان های بسیار قدیم برای مرغوبیت و تنوع میوه هایش مشهور است و لوکولوس بود که نهال آلبالو و گیلاس و زردآلو را از ارمنستان به اروپا آورد. آب و هوای این سرزمین اصولاً بری است به طوری که هم دارای زمستانهای بسیار سرد است و هم تابستانهای بسیار گرم. در میان منابع طبیعی ارمنستان در درجه اول پرورش اسب است که به صورتی بسیار خوب رواج داشت، و ارمنستان از این نظر از شهرت فوق العاده ای برخوردار بود. به گفته استرابون از زمان های بسیار پیشین ارمنیان از پرورندگان بزرگ اسب در مشرق زمین بوده اند. این اسبها اجداد همان اسبی هستند که امروزه به اسب کُردی موسوم است و از آن اسبهای کوه پیما است که در صعود از کوه های بلند استفاده می کردند. ارمنستان که هنوز هم از لحاظ منابع معدنی غنی است در زمان های قدیم نیز دارای معادنی سرشار بود
ه و مرکز صنعت یا فلزکاری به شمار می رفته است. ارمنستان در واقع در همسایگی دیوار به دیوار تمدنهای مختلفی قرار داشته است که با فرارسیدن زمان های جدید تأثیری غالب بر دنیا داشته است: «نخست تمدن آشوری ها همسایه جنوبی ارمنستان که ارمنستان اولیه یا اورارتو ظاهراً روابط زیادی با آن داشته است. سپس تمدن یونان باستان که پس از فتوحات اسکندر کبیر بر سرتاسر خاورمیانه سایه انداخت. مدتی بعد، ارمنستان با تمدن رومی که مظهر آن مسیحیت قرنهای اولیه است رابطه مداوم پیدا کرد، و سرانجام دولت رم شرقی بود که با همه ضعفها و عیبهایش می توانیم از رسالت بزرگ و تاریخی آن به عنوان مربی خاور اسلاونژاد و خاور آسیایی چشم بپوشیم.» پل روهرباخ می نویسد: در دورانهای تسلط بیگانگان هرگز یک امپراتوری یا یک قدرت همسایه موفق نشده است بر تمامی فلات مرتفع ارمنستان تسلط پیدا کند. خواه به دلیل شکل طبیعی سرزمین که مساعد برای دفاع است، و خواه به سبب اهمیتی که قدرتهای دیگر هم مرز برای تصرف آن سرزمین قایل بوده اند، فاتحان ناگزیر شده اند قبول کنند که قسمتی از ارمنستان به صورت یک کشور مستقل یا خودمختاری باقی بماند یا آن را با همسایه دیگر تقسیم کنند. آلفرد نیکولا
س می نویسد: ارمنستان برسر راه تجارتی بسیار مهمی واقع بوده که خاوردور و آسیای مرکزی را از طریق زمینی به اروپا مربوط می کرده و با عبور از دریای خزر یا ایران شمالی به ترابزون منتهی می شده است. ارمنستان یکی از نقاط رابط یا به عبارتی دیگر یکی از منزلهای سر راهی راه معروف به جاده ابریشم بوده که اروپا را به خاور دور وصل می کرده است. همه این عوامل در تبدیل ارمنستان باستان و قرون وسطی به کشوری با تمدن پیشرفته که در دورانهای خاصی با مترقی ترین کشورهای وقت قابل مقایسه بوده است دخیل بوده اند. بر عکس این موقعیت یعنی واقع شدن ارمنستان برسر چهار راه جریانهای بزرگ اگر هم تأثیر مساعدی روی فرهنگ و تمدن آن داشته در عوض آن را بر سر راه همه حمله های بزرگ آسیا به جنوب شرقی اروپا نیز قرار داده است. «از آنجا که ارمنستان در یکی از نقاط اتصال مهم اروپا و آسیا واقع شده است شاید چندان از مبادلات کالاهای بازرگانی و فکری این دو قطب استفاده نکرده که از اختلافات دو تمدنشان رنج برده است. وقتی غرب چه در دوران پیشروی رومیان و بیزانس یا دولتهای صلیبی، به سمت مشرق پیش می آمده، یا برعکس وقتی شرق در دوران کشورگشایی ایرانیان و اعراب و مغولان و ترکا
ن به سمت غرب پیشروی می کرده است راهی که این مهاجمان اختیار می نموده اند بیشتر اوقات راه ارمنستان بوده است.» از آنجا که ارمنستان در عهد باستان میان ایران و رم قرار داشت و سپس مورد نزاع بین اسلام و امپراتوری رم شرقی بود به نوبت طعمه ملتهای شرق و غرب می شد. در دورانهایی که کشور ارمنستان چندان قوی که دوستان خودش را خود انتخاب می کرد اغلب به سمت غرب گرایش می یافت، ولی همانگونه که ماکلر می نویسد: لیکن تنها موقعیت ارمنستان نیست که بر تاریخ آن تأثیر گذاشته بلکه شکل طبیعی آن نیز در این مورد بی تأثیر نبوده است. سرزمین های دارای کوه های بلند همواره کانون نژادهای جنگجو و سخت مصمم به دفاع از استقلال خود بوده اند.
شش ماهی آمریکای جنوبی (نام علمی: "Lepidosiren paradoxa") نام یک گونه از شاخه طنابداران است.
ستاره زیان (نام علمی: "Asterozoa") نام یک superclass از شاخه خارپوستان است.
مارستاره سانان (نام علمی: "Ophiurida") نام یک راسته از رده ستاره شکننده است.
مارستارگان (نام علمی: "Ophiuridae") نام یک تیره از راسته مارستاره سانان است.
سبدستاره سانان (نام علمی: "Phrynophiurida") نام یک راسته از رده ستاره شکننده است.
ستارهٔ سبدی (نام علمی: "Euryalina") نام یک زیرراسته از راسته سبدستاره سانان است. بسیاری از ستاره های سبدی بازوهای شاخه شاخه دارند. این جانداران در اعماق دریا زندگی می کنند و عمر آنها تا ۳۵ سال است. وزن آنها به ۵ کیلوگرم می رسد. مانند دیگر خارپوستان، ستاره های سبدی خون ندارند و تبادل گاز را از طریق شبکه آوندی آب دار خود انجام می دهند. در میان جانداران رده ستاره های شکننده، ستاره های سبدی بزرگترین جثه را دارند. بزرگترین ستاره سبدی ترسناک سر سیمپسون (Gorgonocephalus stimpsoni) نام دارد که طول بازوی آن به ۷۰ سانتی متر و قطر شمسهٔ آن به ۱۴ سانتیمتر می رسد.
ترسناک سران (نام علمی: "Gorgonocephalidae") نام یک تیره از زیرراستهٔ سبدستاره است.
توروسور (نام علمی: "Torosaurus") نام یک سرده از زیرراسته شاخ چهرگان است. توروسور بزرگترین عضو خانواده سه شاخ چهرگان بوده است. این حیوان عظیم حتی از تریسراتوپس نیز بزرگ تر بود. این حیوان ۱۰ متر طول ٫ نزدیک به ۴ متر ارتفاع و ۵٬۵ تا ۱۰٬۵ تن وزن داشت. توروسور از تریسراتوپس بزرگتر بود ولی تقریباً هم وزنش بود.
آلبرتوسور (نام علمی: "Albertosaurus") یک سرده از تیره تیرانوسارید است که بین ۷۱ تا ۶۸ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی می زیست. آلبرتوسور بین ۸ تا ۱۰ متر طول و بین ۱٫۳ تا ۲ تن نیز وزن داشت. این جانور پیش از پیدایش تیرانوسورس در آمریکای شمالی شکارچی رأس هرم غذایی در آن سرزمین محسوب می شد. نخستین فسیل های آلبرتوسور در استان آلبرتا کانادا کشف شده و به همین دلیل نام آن را آلبرتوسور به معنی مارمولک آلبرتا گذاشته اند. گونه شاخص این سرده آلبرتوسور سارکوپاگوس نام دارد.
آنکیلوسور، آنکیلوسوروس یا مارمولک خمیده (نام علمی: "Ankylosaurus") نام یک سرده از تیره خمیده خزندگان است. آنکیلوسور حیوان بزرگی است که طولش بین ۶ تا ۱۲ متر بوده، ارتفاع آن حدوداً حداکثر ۳ متر و وزن آنها نیز بین ۳ تا ۸ تن بوده است. اندازه ماده ها حدوداً ۷ متر طول، ۲ متر ارتفاع و حدوداً ۴۰۰۰کیلو و نرها طولشان حتی گاهی ممکن بود به ۱۳ متر نیز برسد، ارتفاعشان ۳٬۵ متر و وزنشان حداکثر ۱۲۰۰۰ کیلو بوده است. نامش در یونانی خمیده+مارمولک است. نام دو جمله ای: این دایناسور گیاهخوار بود چهارپایی، با بدن گسترده و قوی. جمجمه ای پهن و کوچک داشت، دو شاخ از پشت سر به سمت عقب نشان می داد و دو شاخ زیر این شاخ ها که به عقب و پایین اشاره می شدند. سوراخ های بینی آنها به جای اینکه به جلو باشد به صورت پهلو قرار دارند. قسمت جلوی فکها منقاری پوشانده شده بود و ردیف هایی از دندانهای کوچک برگ شکل دورتر در پشت آن قرار داشتند. روی آن با صفحات زره پوش یا استئودرم پوشیده شده بود و حلقه های نیمه استخوانی گردن را می پوشاند و یک زائده چوب شکل بزرگ انتهای دم آن وجود داشت. استخوان های جمجمه و سایر قسمت های بدن ذوب شده و قدرت آنها را افزایش می دهد.
با توجه به فیزیک بدن، تصور می شود که آنکیلوسوروس یک حیوان کند حرکت بوده و در صورت لزوم قادر به حرکت سریع بوده است. پهنای گسترده آن نشان می دهد که یک مرورگر غیر انتخابی بوده است. سینوس ها و اتاق های بینی در پوزه ممکن است برای تعادل گرما و آب بوده یا در صداگذاری نقش داشته باشند. تصور می شود از قسمت چوب مانند دم در دفاع در برابر شکارچیان یا در نبردهای بین گونه ای استفاده می شده است. آنکیلوسوروس همچنین در کنار دایناسورهایی مانند تیراناسور و سه شاخ چهره که از دایناسورهای غول پیکر بوده اند، زندگی می کرده است.
کزموسور (نام علمی: "Chasmosaurus") نام یک سرده از زیرراسته شاخ چهرگان است. "کزموسور" از شناخته شده ترین دایناسورهای شاخ دار کزموسورسان است و تاکنون چهار گونه اش را شناسایی کرده اند. این دایناسور پوزه ای نسبتاً دراز و طوقی بلند و پهن با دو سوراخ بزرگ داشت. در لبه ی دو طرف طوق استخوان هایی مخروطی (استخوان های پس طوقی) وجود داشتند، اما در امتداد لبه ی پسین طوق نشانی از این استخوان ها نبود. "کزموسور" جانوری گیاه خوار و گله زی بود. بدن تنومندش برای استقامت و همچنین دفاع در برابر شکارگران ساخته شده بود. بعضی گونه ها، مثل "کزموسور ایروینِنسیس" که جدیدترین گونه ی شناسایی شده است، اصلاً شاخ جبینی نداشتند، در حالی که گونه هایی دیگر شاخ های جبینی بسیار بلندی داشتند. شاخ های جبینی در بعضی از اعضای گونه ی "کزموسور بلی" کوتاه و ستبر بودند و در بعضی دیگر بلند و خمیده. شکل شاخ بینی هم از گونه ای به گونه ای دیگر متفاوت بود. در بعضی گونه ها شاخ بینی بلند و آشکارا خمیده بود، در حالی که گونه هایی دیگر شاخ هایی کوتاه، پهن و کند روی بینی داشتند.
استیراکوسور (نام علمی: "Styracosaurus") نام یک سرده از زیرراسته شاخ چهرگان است. "استیراکوسور" شاخ چهره سانی سنتروسوری و از خویشاوندان نزدیک "سنتروسور" بود. ردیفی از شش تیغ بلند که از پشت طوق گردنش به سمت بالا و بیرون برآمده بودند این دایناسور را متمایز می کردند. این تیغ ها -که طول بلندترینشان ۵۷ سانتی متر بود- طول جمجمه ی "استیراکوسور" را به ۱/۸ متر می رساندند. "استیراکوسور" شاخی کمابیش کوتاه و کند روی بینی داشت و جالب بود که فقط "استیراکوسور"های نابالغ شاخ جبینی داشتند. بالای چشم های "استیراکوسور"های بالغ فرورفتگی هایی شبیه دهانه ی آتش فشان دیده می شوند که به نظر می رسد همان شاخ های جبینیِ کوتاه شده در دوران بلوغ باشند. استخوان های بسیاری از "استیراکوسور"ها را کنار هم یافته اند، بنابراین احتمالاً گله زی بوده اند. تاکنون دو گونه ی این دایناسور را شناسایی کرده ایم: "استیراکوسور آلبرتنسیس" و "استیراکوسور اُواتوس". در جمجمه ی "استیراکوسور آلبرتنسیس" هر دو تیغ بلند برآمده از بالای طوق و شاخ بینی نمایان هستند. این جانور دو شاخ هم روی گونه هایش داشت. تصور می شود که این شاخ ها در نبرد یا برای جلوه گری به کار می رفته
آلاموسور (نام علمی: "Alamosaurus") نام یک سرده از زیرراسته سوسمارپاشکلان است. طول این دایناسور بین ۳۷ تا ۴۰ متر است که این یعنی بعد از آمفیکوئلیاس و آرژانتیناسور و پاتاگوتایتان بزرگترین جانوری بوده که تاکنون روی زمین پا گذاشته است.
تریزینوسور (نام علمی: "Therizinosaurus") نام یک سرده از کلاد دست قاپان است.
دیلوفوسور یا دوتاج خز یا دوتاج سور (نام علمی: "Dilophosaurus") نام یک سرده از دایناسورهای ددپا بود که حدود ۱۹۳ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی می زیسته است. نامش به معنای «مارمولک دوتاج» (two-crested lizard) است. ویژگی ها. دیلوفوسور از نخستین دایناسورهای گوشتخوار بزرگ جثه بوده است اگرچه این جانور با ۷ متر طول و حدود ۴۰۰ کیلوگرم وزن به طور کلی یک تروپود متوسط محسوب می شود اما در زمان خودش جزو بزرگترین دایناسورهای گوشتخوار محسوب می شده است همچون سایر دایناسورهای گوشتخوار اولیه نظیر زوپایسور دیلوفوسور نیز دارای اندامی باریک بوده و دو کاکل استخوانی در بالای سر خود داشته است که نرها از این کاکل ها برای جلب جفت استفاده می کرده اند همچون برخی از خویشاوندان امروزی این دایناسور چون خروس و بوقلمون دیلوفوسور دارای آرواره هایی باریک و دندان هایی بلند بوده است و در گذشته تصور می شده که این جانور لاشخور بوده است اما تحقیقات بعدی اثبات کرد که این دایناسور نه تنها لاشخور نبوده بلکه از نیرومندترین گوشتخواران زمان خودش بوده است.
تورووسور (نام علمی: "Torvosaurus") نام یک سرده از کلاد سخت دنبان است. توروسور در حدود ۱۵۰ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی می زیست. این شکارچی بزرگ ۱۱٬۵ متر طول داشت و وزنش حداکثر ۳۴۰۰ کیلو بوده.