Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برامس در این ملاقات برخی از آثارش را که برای پیانوی سولو نوشته بود، برای شومان اجرا کرد. شومان که تحت تأثیر هنرِ برامس قرار گرفته بود، مقاله ای منتشر کرد و از برامس با «ستایش بسیار» یاد کرد. کلارا نیز در دفتر خاطرات خود نوشت: «به نظر می رسید مستقیماً از طرف خدا فرستاده شده است». در طی سال های آخرِ زندگی شومان، که در آسایشگاه بستری بود، برامس حضور پررنگی در خانوادهٔ او داشت. نامه های برامس به کلارا، بیانگر احساساتِ شدید او نسبت به وی است. روابط آنها در جایی بین دوستی و عشق تعبیر شده است. او همیشه برای کلارا به عنوان یک زن و یک نوازندهٔ با استعداد، احترام زیادی قایل بود. برامس سمفونی شماره یک خود را قبل از اجرای عمومی برای کلارا با پیانو نواخت، کلارا ضمن قدردانی از کلِ سمفونی، عدم رضایت خود را از پایانِ موومان های سوم و چهارم ابراز داشت و توصیه هایی نیز برای بهبود موومان آداجیو به برامس کرد که او از صمیمِ قلب این پیشنهادها را پذیرفت. کلارا اولین کسی بود که بسیاری از آثار برامس را در کنسرت های عمومی اجرا کرد، از جمله قطعاتِ «"واریاسیون روی یک تم از هندل"» و یک قطعه برای پیانو سولو که در سال ۱۸۶۱، نوشته شده بود.
برامس قصد ازدواج با کلارا داشت و از او خواستگاری کرد، اما کلارا که دارای هشت فرزند از شوهر درگذشتهٔ خود بود و ۱۴ سال بیشتر از برامس سن داشت، این پیشنهاد را نپذیرفت، ولی رابطهٔ شدیدِ احساسی و عشق افلاطونی آن ها تا زمان مرگ کلارا ادامه داشت. زندگی خصوصی. کلارا در اولین روز ازدواج با روبرت، دفترچه خاطراتی از او دریافت کرد که قرار بود نشانگر زندگی خصوصی خانواده (به ویژه رابطهٔ زن و شوهری)، خواسته ها، موفقیت ها در هنر و تلاش آنها برای رشد در زمینهٔ موسیقی باشد. وی این دفترچه را پذیرفت و نوشته هایش در این دفتر نشان می دهد عشق او به شوهرش در ترکیب با دو نوع زندگی در یک زندگی هنری، چقدر وفادارانه است. گرچه این هدفِ مادام العمر، خطراتی به همراه داشت. این زوج در زندگی خصوصی و شغل با هم شریک بودند. کلارا بسیاری از کارهای شومان را از آثار پیانویی سولو تا ارکسترال، تا کارهای پیانویی از خودش را پس از ازدواج، برای اولین بار اجرا کرد. او اغلب مسئولیت امور مالی و خانه داری را به عهده داشت. بخشی از مسئولیت او کسب درآمد از طریق برگزاری کنسرت بود، اگرچه او در طول زندگی خود به نوازندگی ادامه داد، اما این کار فقط برای کسب درآمد ن
بود، بلکه به دلیل آموزش و طبیعتِ هنرمندیِ وی بود. با گذشت زمان، بارِ مسئولیت و فشار انجام وظایف در خانواده افزایش یافت و به عنوان همسرِ یک آهنگساز در راه شکوفایی، زمان محدودی برای کاوش های خود داشت. کلارا پس از بستری شدن و درگذشت شوهرش، نان آور اصلی خانواده شد. او کنسرت برگزار می کرد و تدریس می کرد و بیشترِ کارها، تنظیم و برنامه ریزی برای تورهای کنسرت را خودش انجام می داد. وی به دلیل دوری از خانواده به مدت طولانی و هنگامی که به تورهای کنسرت می رفت، یک خدمتکار و یک آشپز برای نگهداری از خانواده استخدام کرد. کلارا و روبرت شومان هشت فرزند داشتند که عبارتند از: زندگی او با تراژدی، نقطه گذاری شد. شوهرش پس از یک فروپاشی ذهنی، برای همیشه در بیمارستان روانی بستری شد. او نه تنها شوهرش را خیلی زود از دست داد، بلکه چهار فرزند دیگر وی نیز عمری کوتاه داشتند. پسر اول که امیل نام داشت در یک سالگی، و دخترش جولی در ۲۷ سالگی، درگذشتند. دو کودکش در ۲ و ۷ سالگی خانواده را ترک کردند و نزد مادربزرگشان پرورش یافتند. پسر دوم لودویگ، مانند پدرش از بیماری روحی رنج می برد و باعث شد سرانجام در یک آسایشگاه، به گفتهٔ کلارا، «زنده به گور شو
د». چرا که لودویگ بعداً ناشنوا شد و اغلب به صندلی چرخدار احتیاج داشت. در سال ۱۸۷۹، پسر آنها فلیکس در سن ۲۴ سالگی درگذشت. در سال ۱۸۹۱، پسر دیگرشان فردیناند، در سن ۴۱ سالگی درگذشت و ناگزیر، نگهداری از فرزندانش به عهدهٔ کلارا افتاد. بزرگترین فرزندشان ماری، با پذیرش جایگاه آشپز خانگی در منزل، از مادرش بسیار حمایت و کمک کرد. ماری همچنین مادرش را از ادامهٔ سوزاندن نامه هایی که از برامس دریافت کرده بود و از او خواسته بود آنها را نابود کند، منصرف کرد. اوژنی دختر دیگر کلارا که هنگام فوت پدرش برای یادآوری او خیلی کوچک بود، کتابی با عنوان «"خاطرات"» نوشت که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد، او در این کتاب، زندگی نامهٔ والدین خود و برامس را پوشش داده است. کلارا در سال ۱۸۴۹، هنگام قیام ماه مه در درسدن، موفق شد تا فرزندان خود را از یک حادثهٔ خشونت بار نجات دهد. ماجرا بدین صورت بود که در عصرِ سوم ماه مه، روبرت و کلارا خبردار شدند که انقلابیون علیه پادشاه فردریک آگوستوس دوم به دلیل نپذیرفتن «قانون اساسی برای یک کنفدراسیون آلمان» وارد درسدن شده اند. بیشتر اعضای خانواده به محل «تیپ امنیتی محله» رفتند و پنهان شدند، در هفتم ماه مه، او با شج
اعت به درسدن بازگشت تا سه فرزند خود را که با یک خدمتکار تنها مانده بودند، نجات دهد. وی هنگام بازگشت توانست از حملهٔ یک گروه مسلح، جان به در برده و سرانجام موفق شد با عبور از مناطق خطرناک، از شهر خارج شود. تورهای کنسرت. کلارا شومان برای اولین بار در آوریل ۱۸۵۶، به انگلیس سفر کرد. در این زمان شوهر او زنده بود ولی قادر به سفر و همراهی با وی نبود. این دعوت از طرف ویلیام استرندیل بنت، رهبر ارکستر «انجمن فیلارمونیک لندن» و دوست صمیمی روبرت شومان، برای اجرای کنسرت انجام گرفته بود. کلارا از وقت کمی که برای تمرین با ارکستر برای او در نظر گرفته بودند، ناراضی بود. وی اشاره می کند: «اینجا فقط یک بار قطعه را اجرا می کنند (قبل از کنسرت اصلی) و اسم آن را تمرین می گذارند». او می گوید: «قبلاً هم شنیده بودم که در انگلیس، با هنرمندان مانند افراد فرومایه رفتار می شود». او سپس در ماه مه ۱۸۵۶، «کنسرتو پیانو در لا مینور» ساختهٔ شوهرش را با انجمن فیلارمونیک جدیدِ لندن به رهبری «دکتر ویلد» نواخت. او از عملکرد ویلد، در این کنسرت ناراضی بود و گفت: «در هنگام تمرین، وحشتناک رهبری می کرد» و «ریتم در موومان آخر را درک نمی کرد». با این حال
کلارا پس از آن، باز هم به لندن برگشت و طی پانزده سال بعدی، به اجرای برنامه در انگلیس ادامه داد. از اکتبر تا نوامبر ۱۸۵۷، کلارا و یواخیم برای یک تور کنسرت ویژه، به شهرهای درسدن و لایپزیک رفتند. در سال ۱۸۵۸، تالار «خیابان جیمز» در لندن افتتاح شد و به همین منظور، میزبان مجموعه ای از «کنسرت های مردمی» با موسیقی مجلسی بود. برای همکاری با این پروژه، یوزف یواخیم که از سال ۱۸۶۶، سالانه به لندن می رفت، و کلارا نیز در لندن بود، به همین دلیل آنها در اجرای «کنسرت های مردمی»، به همراه کارلو آلفردو پیاتی (نوازنده ویلنسل)، شرکت کردند. از دیگر نوازندگان این ارکستر مجلسی، جوزف ریس (نوازندهٔ ویولن دوم و برادر فردیناند ریس) و جی بی زربینی (نوازندهٔ ویولا) بودند. جرج برنارد شاو، نمایشنامه نویس و منتقد موسیقی نوشت: «کنسرت های مردمی، به گسترش موسیقی، روشنگری و ذائقهٔ مردم انگلیس کمک زیادی کرد». در ژانویهٔ ۱۸۶۷، شهرهای ادینبرا و گلاسگو (اسکاتلند)، میزبان تورهای کنسرتِ کلارا بودند. در این تور یواخیم، پیاتی، ریس و زربینی، کلارا را همراهی می کردند. دو خواهر با نام های لوئیزا و سوزانا پین که خواننده و از مدیران یک شرکت اپرا در انگلیس ب
ودند، با کمک شخصی به نام ساندرز، سازماندهی و هماهنگی برای برگزاری این تور را انجام داده بودند. دختر بزرگ کلارا (ماری) که او را در این سفر همراهی می کرد، در نامه ای از منچستر به دوستش روزالی لِسِر، در بارهٔ کنسرت ادینبرا نوشت: «پیانیست (کلارا) با چنان تشویق های طوفانی روبرو شد که مجبور شد دوباره بنوازد، همین کار را برای یواخیم نیز انجام دادند، پیاتی هم خیلی دوست داشتنی است». ماری همچنین می نویسد: «برای سفرهای طولانی تر، ما یک سالن (ماشین) داشتیم که با نیمکت و صندلیِ راحتی مجهز شده بود … سفر … خیلی راحت بود». وی می افزاید این بار با موسیقی دانان «به عنوان فرومایه، برخورد نشد». سال های آخرین. کنسرت ها. کلارا در دهه های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰، همچنان فعال بود و به کنسرت های خود ادامه داد. او در این سال ها به طور گسترده و منظم در سراسر آلمان برنامه اجرا کرد، اتریش، مجارستان، بلژیک، هلند و سوئیس نیز از دیگر گزینه های او برای برگزاری کنسرت بود (وی در سوئیس، اغلب نزد خانوادهٔ اشرافی و نجیب زادهٔ «فان در موهل» اقامت می کرد). او همچنین کنسرت های خود را در انگلستان گسترش داد که ۱۶ مورد از آنها را بین سالهای ۱۸۶۵ تا ۱۸۸۸ برگزار کرد
و اغلب با همکاری یوزف یواخیم بود. وی از ژانویهٔ ۱۸۷۴، تورهای کنسرت خود را که به طور معمول برگزار می کرد، به دلیل آسیب دیدگی بازویش، لغو کرد. کلارا در ماه ژوئیه با یک پزشک مشورت کرد و توصیه این بود که به ماساژدرمانی بپردازد و در روز فقط یک ساعت می تواند با پیانو تمرین کند. او تا مرحلهٔ بعدی کنسرت هایش که در مارس ۱۸۷۵ شروع می شد، بقیهٔ سال را به استراحت پرداخت. وی هنوز کاملاً بهبود نیافته بود که مجدداً در ماه مه خبر داد درد عصب در ناحیهٔ بازویش احساس می کند و قادر به نوشتن نیست. اما سرانجام در اکتبر ۱۸۷۵، بهبود یافت و تور کنسرت دیگری را در آلمان آغاز کرد. کلارا علاوه بر رسیتال های پیانو، شرکت در ارکستر مجلسی و همراهی با خوانندگان، به اجراهای متعدد با ارکسترهای مختلف نیز ادامه داد. او در سال ۱۸۷۷، کنسرتو پیانو شماره ۵، اثر بتهوون را به رهبری ولدمار بارگیل (برادر ناتنیِ شوهرِ دوم مادرش)، در برلین اجرا کرد و موفقیت فوق العاده ای کسب کرد. در سال ۱۸۸۳، "فانتزی کرال"، اثر بتهوون را با ارکستر تازه تأسیسِ فیلارمونیک برلین اجرا کرد که با شور و ستایش فراوان روبرو شد، گرچه در این برنامه به خاطر افتادن از پله ها، اجرایش ب
ا درد ناشی از این حادثه همراه بود. وی سپس در همان سال دوباره به برلین بازگشت و با همین ارکستر، کنسرتو پیانو شماره ۴، اثر بتهوون (با کادانزاهای شخصیِ خودش)، به رهبری یوزف یواخیم را اجرا کرد. او در سال ۱۸۸۵، دوباره به یواخیم پیوست و با رهبری وی، «کنسرتو پیانو در ر مینور»، اثر موتسارت را به اجرا گذاشت و کادانزاهای شخصیِ خودش را نواخت. روز بعد نیز کنسرتو پیانوی همسرش را به رهبری ولدمار بارگیل، اجرا کرد و گفت: «من فکر می کنم اجرای با نشاط تری از همیشه داشتم» او برای برامس نوشت: «آنچه که در این کنسرت مرا بیشتر خوشحال کرد، این بود که توانستم رهبری ارکستر را به ولدمار بدهم، او سال ها آرزوی چنین فرصتی را داشت». وی آخرین کنسرت عمومی خود را در ۱۲ مارس ۱۸۹۱، در فرانکفورت اجرا کرد. آخرین کار او اجرای «واریاسیون روی یک تم از هایدن» ساختهٔ برامس، از روی نسخهٔ «برای دو پیانو» بود که با همکاری جیمز کوست، نواخته شد. تدریس. در سال ۱۸۷۸، کلارا به عنوان اولین معلم پیانو در «کنسرواتوار جدیدِ دکتر هوخ»، در فرانکفورت منصوب شد. او فرانکفورت را از میان پیشنهادهای دیگری مانند اشتوتگارت، هانوفر و برلین انتخاب کرده بود، زیرا مدیر این کنس
رواتوار، یواخیم راف، تمام شرایط او را برای تدریس در این مجتمع پذیرفته بود. کلارا نمی توانست بیش از یک تا دو ساعت در روز تدریس کند و می خواست آزاد باشد تا در خانه هم بتواند درس بدهد، همچنین وی خواهان چهار ماه مرخصی در سال، برای برگزاری تورهای کوتاه مدتِ زمستانی و داشتن دو دستیار، ترجیحاً دخترانش (ماری و اوژنی) بود. او تنها زنِ مدرس در دانشکده بود. شهرت وی باعث شد تا دانشجویانِ خارج از کشور، از جمله انگلیس و ایالات متحده را به خود جلب کند. او فقط هنرجویان در سطح پیشرفته (عمدتاً زنان جوان) را آموزش می داد و آموزش افراد مبتدی را به دخترانش واگذار کرده بود. از میان ۶۸ شاگرد شناخته شدهٔ وی که فعالیت حرفه ای داشتند، می توان از افرادی مانند: ناتالیا جانوتا، فانی دیویس، نانت فالک، آمینا گودوین، کارل فریدبرگ، لئونارد بورویک، ایلونا ایبنشوتس، آدلینا دو لارا، ماری اولسون و ماری ورم، نام برد. در سال ۱۸۷۸، «کنسرواتوار دکتر هوخ» بزرگداشتی برای کلارا به خاطر «۵۰ سال حضور در صحنه» برگزار کرد و ۱۰ سال بعد نیز به مناسبت «۶۰ سال فعالیت حرفه ای»، از وی تقدیر کردند و برنامه هایی نیز به همین مناسبت برگزار شد. کلارا تا سال ۱۸۹۲، پُس
تِ تدریس را به عهده داشت و به پیشرفت در تکنیک نوازندگیِ پیانو، کمک زیادی به هنرجویان کرد. مرگ. کلارا روز ۲۶ مارس ۱۸۹۶، دچار سکته مغزی شد و در ۲۰ مه، در سن ۷۶ سالگی درگذشت. پیکر وی بنا برخواستهٔ خودش در گورستان تاریخی «آلتر فریدهوف»، در بن و در کنار همسرش به خاک سپرده شد. موسیقی. نوازندگی. کلارا شومان در طولِ زندگی خود، مشهورترین پیانیست بین المللی در کنسرت ها بود. بین سال های ۱۸۳۱ تا ۱۸۸۹، بیش از ۱۳۰۰ برنامهٔ کنسرت از اجراهای وی در سراسر اروپا به ثبت رسیده است. او همچنین حامی و پشتیبانِ آثار آهنگسازانی نظیر یوهان برامس، فردریک شوپن و فلیکس مندلسون بود. همچنین کلارا و شوهرش از ستایشگران شوپن بودند؛ به خصوص وقتی که واریاسیون های شوپن را اجرا می کردند، کلارا ۱۴ ساله و روبرت ۲۳ ساله بود که برای او نوشت: رپرتوارهای کلارا در سال های ابتدایی کنسرت هایش را پدرش انتخاب می کرد. این اجراها به سبک معمول آن زمان بود و با آثاری از فریدریش کالکبرنر، آدولف فان هنسلت، زیگیسموند تالبرگ، هنری هرتس، یوهان پیتر پیکسیس، کارل چرنی و ساخته های خودش همراه بود. او سپس به اجرای کارهای آهنگسازان باروک مانند دومنیکو اسکارلاتی و یوهان سبا
ستیان باخ روی آورد، اما نگاه ویژهٔ کلارا به آهنگسازان موسیقی معاصرِ آن زمان مانند: شوپن، مندلسون و همسرش بود تا آثارشان را اجرا کند، چرا که موسیقی آنها تا دههٔ ۱۸۵۰، هنوز به محبوبیت قابل قبولی نرسیده بودند. در سال ۱۸۳۵، وی کنسرتوی پیانو خود را در لا مینور با ارکستر گواندهاوس به رهبری مندلسون اجرا کرد. در ۴ دسامبر ۱۸۴۵، کنسرتو پیانو اثر شومان را در درسدن به نمایش گذاشت. وی به دنبال توصیهٔ برامس، «کنسرتوی پیانو موتسارت در دو مینور» را در دربار هانوفر و لایپزیگ اجرا کرد. شلوغ ترین سال های کلارا به عنوان اجراکننده، بین سالهای ۱۸۵۶ تا ۱۸۷۳، پس از مرگ شوهرش بود. در این دوره او در مقام یک پیانیستِ کنسرت، موفقیت هایی را در کشور انگلیس کسب کرد. اجرای کنسرتوی پیانو بتهوون در سال ۱۸۶۵، با تشویق بسیار زیادی روبرو شد. او به عنوان نوازندهٔ ارکستر مجلسی، اغلب با یوزف یواخیم (نوازندهٔ ویولون و رهبر ارکستر)، کنسرت برگزار می کرد و در فعالیت های دیگرش نیز اغلب آوازِ خوانندگان را با پیانو همراهی می کرد. آهنگسازی. آموزش های گسترده ای که کلارا نزد پدرش آموخته بود، رشتهٔ آهنگسازی را نیز در بر می گرفت. او از کودکی تا میانسالی آثار خ
وبی خلق کرد. کلارا در جایی می نویسد: «آهنگسازی لذت زیادی به من می بخشد … هیچ چیز فراتر از لذتِ خلقت نیست، فقط به این دلیل که وقتی انسان در دنیایی از صدا زندگی می کند ساعت ها خودفراموشی بدست می آورد». اولین اثر او «چهار پولونز برای پیانو، اپوس ۱»، بود که در سال ۱۸۳۱ ساخته شد و «۴ قطعهٔ خاص، اپوس ۵» (۱۸۳۶)، این آثار همهٔ قطعات وی برای رسیتال هایش بودند. او کنسرتوی پیانو خود را در سن ۱۴ سالگی با کمک همسر آیندهٔ خود، روبرت شومان نوشت و برای دومین کنسرتوی پیانو برنامه ریزی کرد که ناتمام ماند، و از سال ۱۸۴۷، فقط یک کنسرتو (در فا مینور) از وی به جا مانده است. کلارا پس از ازدواج به ساخت کارهای آوازی و ترانه روی آورد. این زوج در سال ۱۸۴۱، اثری به نام "بهار عشق" اپوس ۱۲ و ۳۷، با شعری ترجیع بند از فریدریش روکرت، ساختند که حاصل همکاری مشترک بین آنها بود. از آثار موسیقی مجلسی کلارا می توان به «تریو پیانو در سل مینور، اپوس ۱۷»، (۱۸۴۶) اشاره کرد. وی همچنین قطعهٔ «۳ رمانس برای ویولون و پیانو»، اپوس ۲۲، که از روز تولد شوهرش الهام گرفته بود، آهنگسازی کرد و به یوزف یواخیم اهدا کرد. وی این قطعات را در حضور پادشاه گئورگ پنجم اجرا
کرد که وی پس از شنیدن این آثار، آنها را «یک لذت شگفت انگیز و آسمانی»، توصیف کرد. با افزایش سن، کلارا درگیر مسئولیت های دیگر در زندگیِ خانوادگی شد و آهنگسازی به طور منظم برای او دشوار شد؛ چنان که در جایی نوشت: «من یک بار اعتقاد داشتم که از استعداد و خلاقیت برخوردار هستم، اما این ایده را کنار گذاشته ام، یک زن نباید تمایلی به آهنگسازی داشته باشد، هنوز هیچ کس قادر به انجام آن نبوده است، آیا باید انتظار داشته باشم که تنها آهنگسازِ زن، من باشم؟». شوهر او ضمن ابراز نگرانی از تأثیر زندگی خصوصی وی بر کار هنری، می نویسد: او از ۱۱ سالگی، هر سال بین یک تا هشت آهنگ می ساخت، تا اینکه فعالیت آهنگسازی وی در سال ۱۸۴۸ متوقف شد و فقط در آن سال برای تولد همسرش، یک قطعهٔ کرال ساخت و دومین کنسرتو پیانوی خود را ناتمام گذاشت. این دو اثر گرچه با شماره اپوس های ۱۸ و ۱۹ ثبت شد، اما هرگز منتشر نشد. با این حال، پنج سال بعد (۱۸۵۳)، هنگامی که در ۳۴ سالگی با برامس ملاقات کرد، دوباره مشغول ساخت موسیقی شد و در آن سال، ۱۶ قطعه آهنگسازی کرد که عبارتند از: ساخت یکی از قسمت های "آلبوم برگ" (یک مجموعه از واریاسیون ها برای پیانو)، اثر شومان که قطع
هٔ کلارا در این مجموعه اپوس ۹۹، شماره ۴، نام دارد. سپس هشت رمانس برای پیانوی تنها، همچنین پیانو و ویولن ساخت. در ادامه، او هفت ترانه تصنیف کرد که این کارها یک سال بعد و پس از بستری شدن شوهرش در بیمارستان روانی، تحت اپوس های ۲۰ تا ۲۳، منتشر شد. کلارا در ادامهٔ ۴۳ سال زندگیِ آیندهٔ خود، فقط به بازنویسی کارهای پیانویی همسرش و برامس پرداخت، از جمله بازنویسی ۴۱ اثر از ترانه های رابرت شومان (به سفارش یک ناشر در سال ۱۸۷۲) و یک دوئت کوتاه پیانو که به مناسبت «سالگرد ازدواج یک دوست»، در سال ۱۸۷۹ ساخته شده بود. او در سال آخر زندگی خود چندین طرح با نام «پرلود برای پیانو» که برای دانشجویان پیانو طراحی شده بود و همچنین برخی کادانزاهای منتشر شده برای اجرای کنسرتو پیانوهای بتهوون و موتسارت، از خود برجای گذاشت. بسیاری از آثار کلارا شومان هرگز توسط شخص یا ناشر دیگری پخش نشده است و بیشتر فراموش شده بود، تا اینکه از دهه ۱۹۷۰، علاقه به آثار او مجدداً احیا شد و امروزه ساخته های او به طور فزاینده ای اجرا و ضبط می شوند. آثار. فهرست آثاری که تاکنون از کلارا شومان شناسایی و ثبت شده است: ویرایشگر. کلارا ویرایشگر معتبری بود و با کمک برا
مس و دیگران، آثار شوهرش را بازنویسی و توسط انتشارات برایتکپف و هرتل، به چاپ رساند. وی همچنین ۲۰ سونات از ساخته های دومنیکو اسکارلاتی، "نامه های جوانان،" اثر شوهرش (۱۸۸۵) و یک کتاب از خودش با نام «انگشت گذاری در پیانو و دستورالعمل ها» (۱۸۸۶)، ویرایش و منتشر کرد. جنگ رمانتیک ها. قرن نوردهم، زمانی بود که آزادی و بیانِ فردی اهمیت بیشتری پیدا کرد و گسترش یافت، از این رو مانند هر دورهٔ گذار، سبک کلاسیک نیز دچار استحاله شد و به جای آن موسیقی رومانتیک رشد کرد و این دگرگونی منجر به ایجاد تناقض و شیوه های متضادی از فرم های آهنگسازی گردید. با آنکه در این دوره آهنگسازان برجسته ای فعالیت داشتند، اما سبکی که همهٔ آنها را تحت تأثیر یک شیوه و فرم مانند دورهٔ کلاسیک قرار دهد، به وجود نیامد. بنابر این، گروهی از آهنگسازان این دوره به سلیقهٔ شخصی خود به آهنگسازی پرداختند و فرم های مرسوم دورهٔ کلاسیک را نادیده گرفتند و گروهی دیگر همچنان بر رعایت اصول و قواعد دورهٔ کلاسیک اصرار داشتند و بدین ترتیب به دو گروه «محافظه کاران سنتی» و «رادیکال های ترقی خواه» تقسیم شدند. در اوایل دهه ۱۸۴۰، کلارا و شوهرش روبرت شومان، به کارهای فرانتس لیس
ت و دوستان آهنگساز جوانِ وی علاقه مند بودند که در نهایت به عنوان «مکتب جدید آلمانی» شناخته شد، اما در نیمهٔ دوم این دهه، هر دو آشکارا با افکار جدیدِ لیست، به دلیل دیدگاه و عقاید محافظه کارانه ای که در موسیقی داشتند، مخالفت کردند. در این میان، کلارا بیشتر از روبرت مخالفت می کرد، زیرا او مدتی پس از ازدواج با شومان، محافظه کارتر نیز شده بود. در اواسط دهه ۱۸۵۰، و پس از مرگ شومان، کلارا با کمک برامسِ جوان که به او پیوسته بود و همراهیِ یوزف یواخیم، برای ترویج آرمان های خود و آنچه حمله به عقاید همسرش می دید، محافظت کرد. سپس وی گروهی از نوازندگان همفکر با خود را تشکیل داد، تا از اهدافِ روبرت شومان در حفظِ میراث گذشته و احترام به موسیقی که قلهٔ آن بتهوون بود، دفاع کنند. در طرف مخالفِ «جنگ رمانتیک ها»، گروهی از ترقی خواهان رادیکالِ موسیقی (بیشتر آنها از شهر وایمار) به رهبری لیست و ریشارد واگنر، مایل بودند که دیگر در زیر سایهٔ سبک موسیقی بتهوون زندگی نکنند، بلکه از فرم ها و اندیشه های قدیمی موسیقی عبور کرده و به جای آن، موسیقی برای آینده بسازند و به وسیلهٔ «مکتب وایمار»، موسیقی برنامه ای را ترویج می کردند. این در حالی ب
ود که کلارا، روبرت شومان و برامس متعلق به «مکتب لایپزیک/برلین»، موضع گیری سخت گیرانه ای در مقابل آنها داشتند و فقط از موسیقی مطلق، به شدت دفاع می کردند، اصطلاحی که مورد تمسخر ریشارد واگنر قرار گرفت. یکی دیگر از مشکلات کلارا با لیست، ناشی از اختلاف فلسفی در عملکرد و اجراهای وی بود. کلارا معتقد بود که این هنرمند هنگام اجرا از طریق حرکات فیزیکی و احساسی، موسیقی را برای مخاطب تفسیر می کند. لیست با حرکاتی مانند بازکردن دست ها، تکان دادن سر به پایین و جمع کردن لب ها مخاطب را تحت تأثیر قرار می داد. این حرکات که «تبِ لیست» نام گرفته بود، الهام بخش موسیقی دانان در سراسر اروپا شد که بیش از یک قرن بعد، با زنان طرفدار بیتلز مقایسه شده است. در مقابل، کلارا بر این باور بود که شخصیتِ نوازنده و موسیقی دان هنگام اجرا باید پنهان شود تا دیدگاه آهنگساز برای شنوندگان کاملاً مشهود باشد. طرفداران این دو دیدگاه با گردهمایی در کنسرت ها، نوشتن در مطبوعات و سایر رشته های موسیقی، مبارزات خود را رهبری کرده و به تحقیر و شرمساری یکدیگر می پرداختند. برامس در ۴ مه ۱۸۶۱، یک مانیفست در حمایت از طرفداران «موسیقی جدی» منتشر کرد، که با امضای کلار
ا شومان، یوزف یواخیم، آلبرت دیتریش، ولدمار بارجیل و بیست نفر دیگر همراه بود. در این مانیفست، ترویج کنندگان «موسیقی آینده»، به عنوان «برخلاف درونی ترین روح موسیقی و به شدت تاسف بار، مورد محکومیت قرار می گیرند». آن سوی دیگر، «"باشگاه وایمار نو"» که در مرکزیت آن لیست حضور داشت، جشن سالگرد «"مجله موسیقی جدید"» را در شهر زادگاه روبرت شومان (تسویکاو) و به یاد وی برگزار کرد و به صورت آشکار از دعوتِ اعضای جناح مخالف از جمله کلارا (بیوهٔ شومان)، چشم پوشی کردند. در مقابل، کلارا اجرای هرگونه اثر از فرانتس لیست را متوقف کرد و هنگام انتشار کامل آثار شوهرش، تحسین شومان از یک اثرِ لیست به نام «فانتزی در دو ماژور» را پنهان و منتشر نکرد. همچنین کلارا وقتی شنید که قرار است فرانتس لیست و ریشارد واگنر در جشنواره ای به مناسبت صدمین سال تولد بتهوون در وین حضور داشته باشند، از شرکت در این جشن خودداری کرد. کلارا در توصیف آثار در سبک مکتبِ مخالف، به ویژه ریشارد واگنر، انتقادات تند و تیزی را مطرح کرد. وی در مورد آثار واگنر مانند اپرای تنهوزر نوشت که «او قساوت و بی رحمی خود را در این اثر پوشانده است»، اپرای لوهنگرین را «وحشتناک» و اپرا
ی تریستان و ایزولده را «نفرت انگیزترین چیزی است که من در طول زندگی ام دیده ام یا شنیده ام»، وصف کرده است. وی همچنین گلایه می کند که واگنر از شوهرش، برامس و مندلسون به شکلی «تحقیرآمیز» نام برده و سخن گفته است. واگنر نیز در مقاله ای، محافظه کارانِ موسیقی را مورد بازیچه قرار داده و از آنان به عنوان «جامعه اعتدال گرایان موسیقی» و «در انتظار مسیح» یاد کرده است. واگنر همچنین در نامه ای به برامس که چندان هم احترام آمیز نبود، در دفاع از آهنگسازان موسیقی جدید، سمفونی شماره ۷، اثر آنتون بروکنر را «قطعه ای سهمگین» توصیف کرد. در آن زمان سمفونی های بروکنر به دلیل هارمونی پیشرفته، ارکستراسیون گسترده با مدت زمان طولانی، به عنوان نمونه ای از «مکتب موسیقی آلمانی» که این آهنگساز آن را نمایندگی می کرد، دیده می شد. کلارا نیز پیشتر تحت تأثیر «سمفونی شماره ۱ در فا مینور» اثر ریشارد اشتراوس (یکی دیگر از آهنگسازان موسیقی جدید) قرار گرفته و آن را ستوده بود، ولی این اظهارنظر قبل از گرایش اشتراوس به «موسیقی برنامه ای» بود که بعداً به همین خاطر معروف شد. گرچه برامس به طور پنهانی از موسیقی واگنر بسیار با احترام یاد کرد و کارهای لیست را ن
یز به طور علنی ستود، همچنین چندین نفر از طرفداران و امضاکنندگان مانیفست، از جمله یواخیم، کوتاه آمدند و به «طرف دیگر» پیوستند و سرانجام جنجال ها فروکش کرد، اما کلارا شومان همچنان در مخالفت با «مکتب موسیقی آلمانی» در طول زندگی خود، ثابت قدم ماند. میراث. تأثیر در طول زندگی. کلارا اگرچه تا سالها پس از مرگش به طور گسترده ای به عنوان آهنگساز شناخته نمی شد، اما به عنوان یک پیانیست، تأثیر ماندگاری از خود بر جای گذاشت. وی از سن سیزده سالگی که توسط پدرش برای اصول گوش دادن و حفظ کردنِ موسیقی، آموزش دیده بود، اجراهای عمومی خود را از حفظ و بدون استفاده از صفحهٔ نت برگزار می کرد، واقعیتی که توسط منتقدان، یک امر استثنایی تلقی شد. او یکی از اولین پیانیست هایی بود که از حافظهٔ خود برای اجرا کمک می گرفت و آن را به استانداردی برای برگزاری کنسرت ها تبدیل کرد. او همچنین در انتخاب نوع برنامه ها برای تغییر و تنوع، همان طور که از پیانیست های کنسرت انتظار می رود، نقش مهمی داشت. وی در اوایل کار خود و قبل از اینکه ازدواج کند، در کنسرت هایش قطعاتی که برای تمرین و تکنیک نوازندگی طراحی شده بود، اجرا می کرد، یا اپراهای محبوب و مردمی را با
تغییر و تنظیم جدید توسط خودش یا تنظیم های نوازندگان چیره دست دیگری که وجود داشت، با پیانو می نواخت. در آن زمان رسم بر این بود که نوازندگان سولیست، آثار ارکسترال یا اپراهای معروف را بر اساس سلیقهٔ شخصی تنظیم می کردند و در کنسرت ها به اجرا می گذاشتند. کلارا در کنسرت های خود، حداقل یکی از آثارش را نیز (مانند «واریاسیون روی یک تم از بلینی، اپوس ۸»، یا «اسکرتسو، اپوس ۱۰»)، در برنامه می گنجاند. با این حال همان طور که او در راه پیشرفت، به یک هنرمند مستقل تر تبدیل می شد، در رپرتوارهایش نیز آثار آهنگسازان برجسته تر را قرار می داد. کلارا در سبک تدریس خود برای آموزش پیانو، بر بیان و لحن آوازی همراه با رعایت تکنیک و اهداف آهنگساز، تأکید می ورزید، و این امر بر شاگردان پیانیست او تأثیر زیادی داشت. ماتیلد ورن، یکی از این دانش آموزان، این نوع تدریس را با خود به انگلستان برد و در آنجا شیوهٔ کلارا را آموزش می داد. کارل فریدبرگ، یکی دیگر از شاگردان وی، این نوع از آموزش را به مدرسه جولیارد در آمریکا منتقل کرد، جایی که دانش آموزان وی مانند مالکوم فرگر و بروس هانگفورد حضور داشتند. وی همچنین در طول زندگی اش به صورت خستگی ناپذیری آث
ار شوهرش را ترویج می داد و در شناخت، درک و افزودن آثار روبرت شومان به رپرتوار کنسرت، نقش بسزایی داشت. یادبود. از اول ژانویه ۱۹۸۹، به یاد کلارا، اسکناسی ۱۰۰ مارکی رونمایی و تا دوم ژانویه ۲۰۰۲ (زمانی که یورو به تصویب رسید)، چاپ شد. این اسکناس به همراه تصویری از کلارا با چاپ سنگی اثر آندریاس استاب بر روی آن است. پشت اسکناس نیز شامل دو تصویر است، یک تصویر از پیانویی است که کلارا با آن می نواخته و و دیگری، نمای بیرونی از «کنسرواتوار دکتر هوخ» را نشان می دهد که کلارا در آنجا تدریس می کرد، علاوه بر آن ساختمان جدیدِ کنسرواتوار نیز به نام کلارا شومان نامگذاری شده است. فیلم. کلارا شومان بارها در پردهٔ نمایش به تصویر کشیده شده است. قدیمی ترین فیلم، "رویاپردازی" نام دارد که برای اولین بار در سوم مه سال ۱۹۴۴، در شهر تسویکا به نمایش عمومی درآمد. فیلم بعدی (۱۹۴۷)، "آهنگ عشق" نام دارد که احتمالاً شناخته شده ترین فیلم است. در این فیلم کاترین هپبورن (در نقش کلارا شومان)، پل هنرید (در نقش روبرت شومان) و رابرت واکر (در نقش یوهانس برامس)، بازی کرده اند. در سال ۱۹۵۴، لرتا یانگ، او را در «نمایش لرتا یانگ»، فصل اول، قسمت ۲۶، با عنوا
ن "داستان کلارا شومان" (اولین بار در ۲۱ مارس ۱۹۵۴ پخش شد) به تصویر کشید که در آن به موضوع پشتیبانی کلارا از همسرش در حرفهٔ آهنگسازی می پردازد، در این نمایش جورج نادر، شلی فابارس و کارلتون یانگ، ایفای نقش کرده اند. دو فیلم اخیر دیگر که در آلمان ساخته شده است عبارتند از: سمفونی بهار (۱۹۸۳) با بازی ناستاسیا کینسکی و کارگردانی پیتر شامونی، و فیلم "کلارای معشوق" (۲۰۰۸) به کارگردانی هلما زاندرز-برامس که نقش کلارا توسط مارتینا گدک به تصویر کشیده شده است. تکریم. گوگل در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۲، ۱۹۳ سالگی تولد او را با یک گوگل دودل جشن گرفت. منابع. انگلیسی. کتاب ها دانشنامه ها مطبوعات منابع آنلاین