Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معتاد کرد و خودرا به پلیس معرفی کرد. پیش از این مشد بابا شاعر برتر آذربایجان و الچین مشتاغالی با ایجاد توطئه بین دو ددست درگیر شده و الچین مشتاغالی( دوست صمیمی مشدبابا ) به ضرب چاقوی مشد بابا کشته شده و مشد بابا به مدت ۹ سال حبس کشید و بعد از آزادی در سال ۲۰۱۳ اقدام به خودکشی کرد. میخانه ی آذربایجان هم اکنون به زبان های ترکی آذربایجانی، ترکی استانبولی، روسی و عربی در کشورهای آذربایجان، روسیه و کشورهای عربی گفته می شود، طبق گفته هایی در آینده نه چندان دور میخانه به زبان انگلیسی نیز شروع خواهد شد و مانند سبک موسیقی رپ گسترش خواهد یافت. در ایران نیز تعدادی از افراد با استعداد و شاعر میخانه از جمله علی حقیقت، آرش خویلی،توحید کریمی، فرشید، ابوالفضل تبریزلی( ابوالفض دهقانی )، امیراحسان میانا، اکبر سونگونلو( اکبر قدیری سونگون )و... وجود دارند، ولی هنوز حمایتی صورت نگرفته و صحنه هایی برای حضور ادبیات میخانه آذربایجان در ایران وجود ندارد.
پْرْژیبْرام شهری در منطقه بوهمیای مرکزی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۳۴٫۶۶۰ نفر بوده است.
اُرلُوا شهری در منطقه موراویا-سیلزیا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۳۳٫۱۶۱ نفر بوده است.
تْروتنُو شهری در منطقه هرادتس کرالووه کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۳۱٫۱۰۹ نفر بوده است.
کُلین شهری در منطقه بوهمیای مرکزی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۳۰٫۱۵۸ نفر بوده است.
پیسِک شهری در منطقه بوهمیای جنوبی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۹٫۹۰۹ نفر بوده است.
کرومیه ژیژ شهری در منطقه زلین کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۹٬۰۳۸ نفر بوده است.
وْسِتین شهری در منطقه زلین کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۸٫۰۷۵ نفر بوده است.
شومپــِرک ؛ به آلمانی: "Mährisch Schönberg") شهری منطقه اولوموتس در جمهوری چک است که حدود ۲۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. این شهر یک مرکز صنعتی به شمار می رود، اما در عین حال آثار تاریخی و معماری ارزشمندی را نیز در خود جای داده است. مرکز تاریخی شومپرک به خوبی حفظ شده و به عنوان یک ناحیهٔ یادمانی شهری تحت حفاظت قرار دارد.. ریشه شناسی. نام اصلی آلمانی این شهر از عبارت "Schön Berg" به معنای «تپهٔ زیبا» گرفته شده و بعدها با صفت «موراویا» ("Mährisch") متمایز شد. نام چکی «Šumperk» از دگرگونی آوایی مستقیم نام آلمانی آن به دست آمده است. پس از جنگ جهانی دوم و اخراج آلمانی ها از چکسلواکی، پیشنهادهایی برای تغییر نام شهر به اسامی اصیل چکی مطرح شد. این پیشنهادها شامل ترجمه هایی مانند «Krásná Hora» (تپهٔ زیبا)، «Krásov» و «Krásno nad Děsnou» یا نام هایی کاملاً متفاوت مانند «Svobodov»، «Velenov»، «Lnářov» و «Přadlenov» بودند. با این حال، نام شومپرک حفظ شد. جغرافیا. شومپرک حدود ۴۵ کیلومتری شمال اولوموتس واقع شده و کاملاً در بلندی های هانوشوویتسه قرار دارد. نزدیکی آن به کوهستان خروبی یه سِنی ک باعث شده که لقب «دروازهٔ یه سِنی ک» را بگ
یرد. بلندترین نقطهٔ محدودهٔ شهری، قلهٔ «اوهاژوف کامن» با ارتفاع ۶۸۹ متر است. شهر در کنار نهر «براتروشوفسکی» واقع شده که به رود دسنا (شاخهٔ موراوای علیا) می ریزد و مرز جنوبی منطقهٔ شهری را تشکیل می دهد. تاریخ. قرون ۱۳ تا ۱۶. شومپرک احتمالاً در نیمهٔ دوم قرن ۱۳ توسط مهاجران آلمانی از سیلزی بنیان گذاری شد. این شهر به دلیل داشتن ذخایر فلزهای گران بها به سرعت رونق گرفت و به مرغزار موراویا تعلق داشت. نخستین اشارهٔ مکتوب به شومپرک به سال ۱۲۸۱ برمی گردد. در ۱۲۹۷، یک صومعهٔ دومینیکن در شهر تأسیس شد. در ۱۳۴۰، کارل چهارم شومپرک را به خاندان لیپا واگذار کرد، اما در ۱۳۵۲ آن را بازپس گرفت. در ۱۳۹۱، یوست موراویا به شهر حقوق ماگدبورگ اعطا کرد، از جمله حق «یک مایل» که انحصار تولید و تجارت در شعاع ۷٫۵ کیلومتری را تضمین می کرد. همچنین حق آبجوسازی به شهروندان داده شد. در جنگ های هوسی، شومپرک به دلیل تسلط اشراف کاتولیک، با اصلاحات هوسی مخالفت کرد. در سپتامبر ۱۴۲۴، ارتش هوسی وارد موراویا شمالی شد و با گشودن دروازه ها توسط هم فکران هوسی، شومپرک نیز تسخیر شد. در ۱۴۹۰، نشست نمایندگان بوهم و موراویا در شومپرک، از نامزدی ولادیسلاو دوم
برای تاج وتخت پشتیبانی کرد. در ۱۴۹۶، شهر توسط خاندان زیروتین خریداری شد. قرون ۱۶ تا ۱۷. در ۱۵۰۷، خاندان زیروتین رسماً مالک شومپرک شدند. در قرن ۱۶ که نسبتاً آرام بود، با رونق صنعت نساجی، شهر توانست خود را از رعیت بودن آزاد کند و در ۱۵۶۲ مستقیماً زیر نظر پادشاه بوهم قرار گرفت. اما در نیمهٔ دوم قرن، سه همه گیری طاعون و سیل های شدید شهر را گرفتار کردند. در ۱۶۲۲، به دلیل شرکت در شورش بوهم، امتیازات شهر لغو شد و به خاندان لیختن اشتاین واگذار شد. میان سال های ۱۶۴۲ تا ۱۶۴۶، شومپرک چند بار توسط ارتش سوئد اشغال و غارت شد. در ۱۶۶۹، آتش سوزی بزرگی رخ داد که شهر را به کلی ویران کرد. در پایان قرن ۱۷، بازسازی شد. بین سال های ۱۶۷۹ تا ۱۶۹۳، ۲۵ نفر از ساکنان شهر در محاکمات جادوگری در موراویا شمالی اعدام شدند. قرون ۱۸ تا ۱۹. در ۱۷۸۵، یوهان ارنست کلاپروت از وین نخستین کارخانهٔ مخمل در امپراتوری هابسبورگ را در شومپرک بنیان نهاد. تا قرن ۱۹، تعداد کارخانه ها افزایش یافت و شومپرک به مرکز کتان و ابریشم در موراویا تبدیل شد. در ۱۸۴۲، کارخانهٔ نخ ریسی تأسیس شد. همچنین کارخانه های چدن ریزی، کاشی سازی، نفت معدنی، ابزار بافندگی، اره بری، چ
رم سازی، مقواسازی، کشتارگاه، نیروگاه و گازرسانی فعالیت داشتند. در ۱۸۷۱، خط راه آهن شومپرک به زابژه راه اندازی شد. با گسترش صنعت، شهر چهره ای تازه یافت. معماران مشهور وینی به ساخت ویلاها و ساختمان های شهری دعوت شدند. به دلیل شباهت معماری آن با وین، به شومپرک لقب «وین کوچک» داده شد. قرن ۲۰. پس از جنگ جهانی اول، آلمانی تباران منطقه، از جمله شهردار شومپرک «گوستاو اوبرلایتنر»، خواهان پیوستن به جمهوری آلمان-اتریش شدند، اما چک ها با اتکا به حقوق دولت بوهم، خواهان یکپارچگی با چکسلواکی بودند. در دسامبر ۱۹۱۸، شومپرک با تهدید نظامی تسلیم شد. در پی پیمان مونیخ در ۱۹۳۸، شهر توسط ورماخت اشغال و به رایشسگاو سودتنلند پیوست. خانواده های چک مجبور به ترک شدند. اشغال نازی و جنگ جهانی دوم اقتصاد را متوقف و خسارات زیادی وارد کرد. پس از جنگ، جمعیت آلمانی تبار اخراج و با چک ها جایگزین شد. در ۲۱ اوت ۱۹۶۸، شهر توسط ارتش خلق لهستان و سپس ارتش سرخ اشغال شد. یان زایتس، دانش آموز مدرسه صنعتی شومپرک، با خودسوزی علیه اشغال شوروی اعتراض کرد. اقتصاد. شومپرک تا دههٔ ۱۹۹۰ مرکز صنعت ابریشم در چک بود. شرکت دولتی «هدوا» آخرین تولیدکنندهٔ ابریشم در
شهر بود که در ۱۹۹۸ بسته شد و در ۲۰۱۹ با توقف تولید نخ، صنعت نساجی شهر پایان یافت. امروزه، شومپرک همچنان صنعتی است. شرکت TDK الکترونیک بزرگ ترین کارفرمای صنعتی شهر است که فریت برای خودرو تولید می کند. همچنین شرکت Dormer Pramet (تولید ابزار برش) و اشکودا پارس (بازسازی قطار و تراموا) در شهر فعال هستند. بزرگ ترین کارفرمای غیرصنعتی، بیمارستان شومپرک است. ترابری. شومپرک ایستگاه پایانی خط آهن به سمت اولوموتس است که به برنو و ویشکوف ادامه دارد. فرهنگ. نهادهای فرهنگی شامل سینما، تئاتر موراویا شمالی، موزهٔ منطقه ای و کتابخانهٔ شهر است. ورزش. باشگاه هاکی روی یخ «دراسی شومپرک» در دستهٔ سوم چک بازی می کند. باشگاه فوتبال «اف کا شومپرک» در لیگ دسته چهارم است. دیدنی ها. از اواخر قرن ۱۹ تا میانهٔ قرن ۲۰، بناهایی با سبک های نئوکلاسیک، نئورنسانس و سپس کارکردگرایی ساخته شدند. تالار شهر (۱۹۰۹–۱۹۱۱) یکی از شاخص ترین بناهاست. "دور پاولینا"، عمارت نوسازی شده در ۱۸۷۶، اکنون موزهٔ منطقه ای است. کتابخانهٔ شهر (ساخته شده در ۱۸۹۴)، مدرسهٔ آلمانی سابق (۱۸۹۷)، و ساختمان تئاتر نئورمانتیک (۱۹۰۱–۱۹۰۲) از دیگر آثارند. ساختمان های مدرن شامل هت
ل گرند (۱۹۳۲) و خانهٔ اوتوکار کاتزر (۱۹۳۰) هستند. کلیسای سابق بشارت مریم، بقایای صومعه دومینیکن است که پس از آتش سوزی ۱۷۸۴، به سبک باروک بازسازی شد و اکنون کاربری فرهنگی دارد. ساختمان صومعه امروزه مدرسهٔ پزشکی است. خانهٔ «گشادر»، امروزه «خانهٔ دیدار اروپایی»، یکی از قدیمی ترین خانه ها با نمایشگاه دائمی محاکمات جادوگری در زیرزمین گوتیک است. کلیساهای سنت جان، سنت باربارا و بقایای دیوارهای قدیمی شهر نیز دیدنی اند. افراد برجسته. لئو سلزاک – خواننده تنور (۱۸۷۳–۱۹۴۶) گردا فرومل – پیکرتراش آلمانی-ایرلندی (۱۹۳۱–۱۹۷۵) یان بالابان – نویسنده، مترجم (۱۹۶۱–۲۰۱۰) میروسلاو کروبت – کارگردان و بازیگر تئاتر سیمونا بابچاکووا – بازیگر آلش والنتا – اسکی باز آزاد، قهرمان المپیک یان هودک – اسکی باز اهل چک-کانادا شهرهای خواهر. شومپرک با شهرهای زیر خواهرخوانده است: بد هرسفلد، آلمان ابریشسدورف، اتریش مارسن، هلند میکولوف، چک نیسا (لهستان) پریه ویدزا، اسلواکی سولمونا، ایتالیا واسا، فنلاند
والاشْسْکه مِزیرْژیچی شهری در منطقه زلین کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۷٫۳۳۲ نفر بوده است.
لیتوینُو شهری در منطقه اوستی ناد لابم کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۷٫۰۷۹ نفر بوده است.
نُوی یْیچین شهری در منطقه موراویا-سیلزیا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۶٫۱۸۰ نفر بوده است.
هُدُنین شهری در منطقه موراویای جنوبی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۶٫۱۱۰ نفر بوده است.
اوهِرسْکه هْرادیشته شهری در منطقه زلین کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۶٫۰۰۷ نفر بوده است.
چــِسکی تیه شین شهری در منطقه موراویا-سیلزیا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۵٫۷۸۰ نفر بوده است. منابع. ,,
کْرنُو شهری در منطقه موراویا-سیلزیا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۵٫۱۴۱ نفر بوده است.
سُکُلُو شهری در منطقه کارلووی واری کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۴٫۴۵۶ نفر بوده است.
بْرْژ ِتْسْلاو شهری در منطقه موراویای جنوبی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۴٫۴۰۷ نفر بوده است.
هاولیچکوو بْرود شهری در ویسوچینا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۴٫۲۶۵ نفر بوده است. این شهر دارای یک مرکز تاریخی باشکوه است که به خوبی حفظ شده و به عنوان یک منطقه یادبود شهری تحت حفاظت قانون قرار دارد. هاولیچکوو برود به دلیل موقعیت مکانی خود در مرکز کشور، به عنوان یک مرکز مهم حمل و نقل شناخته می شود. نام شهر. نام این شهر در طول تاریخ چندین بار تغییر کرده است. ابتدا «برود» نامیده می شد که در زبان چکی به معنی گُدار، یعنی مکان کم عمق عبور از رودخانه است. نام محل سپس به یاد بنیانگذار آن، اسمیل لیشتنبرگ، «برود اسمیل» نام گرفت. در قرن چهاردهم به دلیل جمعیت غالب آلمانی آن به «نمتسکی برود» (به معنی گدار آلمانی) تغییر نام یافت. سرانجام پس از جنگ جهانی دوم و به دلیل احساسات ضد آلمانی، به افتخار نویسنده «کارل هاولیچک بوروفسکی» که در همان نزدیکی به دنیا آمد، تحصیل کرد و بزرگ شد، «هاولیچکوو برود» نامگذاری شد به معنی گدار هاولیچک. جغرافیا. هاولیچکوو برود تقریباً در مرکز جغرافیایی جمهوری چک قرار دارد. این شهر توسط رودخانه سازاوا که چندین نهر کوچکتر نیز به آن می پیوندند، سیراب می شود. این شهر دارای تعدادی
دریاچه ماهی است که برخی از آن ها در داخل محدوده شهری قرار دارند. بزرگ ترین دریاچه این منطقه «سیهلارسکی» نام دارد که محل مناسبی برای تفریح و ورزش های آبی است. تاریخچه. اگرچه افسانه ای وجود دارد که این شهر در سال ۷۹۳ تأسیس شده است، اما اولین اشاره قابل اعتماد به شهرک «برود» مربوط به سال ۱۲۶۵ است. این شهر به احتمال زیاد توسط اسمیل از لیختنبرگ در مسیر یک جاده تجاری تأسیس شد. در ابتدا مرکز مهمی برای معدن نقره بود و بعدها به مرکز صنایع دستی و تولیدات کشاورزی تبدیل شد. هاولیچکوو برود در طول جنگ های هوسی در سال ۱۴۲۲ ویران شد اما دوباره بازسازی شد و در قرن شانزدهم و هفدهم رونق یافت. اقتصاد. در حال حاضر هاولیچکوو برود دارای بیمارستان های پزشکی و روانی است که از کارفرمایان اصلی شهر به شمار می روند. همچنین کارخانه هایی مانند فتوبوای جمهوری چک (تولیدکننده قطعات خودرو) و پلئاس (تولیدکننده لباس زیر) در این شهر فعالیت می کنند. علاوه بر این، کارخانه آبجوسازی هاولیچکوو برود که در سال ۱۸۳۴ تأسیس شده است، از دیگر مراکز مهم اقتصادی این شهر محسوب می شود. ترابری. ایستگاه قطار هاولیچکوو برود محل تلاقی پنج خط ریلی اصلی است و علاوه ب
ر ایستگاه اصلی، دارای چهار ایستگاه دیگر نیز می باشد. این شهر همچنین محل تلاقی دو جاده اصلی جمهوری چک است و علاوه بر آن دارای یک فرودگاه کوچک برای پروازهای تفریحی و گردشگری می باشد. جاذبه های گردشگری. میدان هاولیچکوو با خانه های زیبای دوران رنسانس و باروک، تالار شهر قدیمی (اثر ملی از سال ۲۰۲۴)، تالار شهر جدید، کلیسای جامع عروج مریم مقدس با برج ۵۱ متری که یکی از قدیمی ترین زنگ های کشور را در خود جای داده است، خانه اشتافل (نمونه ای از معماری عامیانه و اثر ملی) و موزه ویسوچینا از جمله جاذبه های گردشگری شهر هاولیچکوو برود هستند.
ژْدار ناد سازاوو شهری در ویسوچینا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۳٫۶۸۸ نفر بوده است.
خْرودیم شهری در منطقه پاردوبیتسه کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۳٫۳۶۲ نفر بوده است.
سْتراکُنیتسه شهری در منطقه بوهمیای جنوبی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۳٫۳۲۵ نفر بوده است.
کُپرْژیونْیتْسه شهری در منطقه موراویا-سیلزیا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۳٫۲۸۶ نفر بوده است.
لیتُمیه رْژیتْسه شهری در منطقه اوستی ناد لابم کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۳٫۰۹۱ نفر بوده است.
بُهومین شهری در منطقه موراویا-سیلزیا کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۲٫۹۷۴ نفر بوده است.
کلاتُوی شهری در منطقه پلزن کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۲٫۸۹۰ نفر بوده است.
کِم اسپایدر یا عنکبوت شیمی نام پایگاه داده آزاد مرتبط با شیمی است. مالکیت این پایگاه متعلق به جامعه سلطنتی شیمی است. پایگاه داده. این پایگاه شامل اطلاعات در مورد بیش از ۲۶ میلیون مولکول از ۴۰۰ منبع است.
یْیندْرْژیخوو هْرادِتس شهری در منطقه بوهمیای جنوبی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۲٫۴۶۴ نفر بوده است.
ویشکُو شهری در منطقه موراویای جنوبی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۱٫۹۵۷ نفر بوده است.
کوتنا هُرا شهری در منطقه بوهمیای مرکزی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۱٫۳۷۳ نفر بوده است.
یْیرکُو شهری در منطقه اوستی ناد لابم کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۱٫۰۰۶ نفر بوده است.
بْلانسکو شهری در منطقه موراویای جنوبی کشور جمهوری چک است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲۰٫۸۲۴ نفر بوده است.
شلنبرگ شهری در منطقه اونترلند کشور لیختن اشتاین است که ۳٬۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی ۹۷۴ نفر بوده است.
ماورن شهری در منطقه آنترلند کشور لیختن اشتاین است که ۷٬۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی ۳۶۴۹ نفر بوده است.
گمپرین شهری در منطقه اونترلند کشور لیختن اشتاین است که ۶٬۱ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی ۱۴۳۶ نفر بوده است.
تریزنبرگ شهری در منطقه اوبرلند کشور لیختن اشتاین است که ۲۹٬۸ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی ۲۵۴۲ نفر بوده است.
پلانکن شهری در منطقه اوبرلند کشور لیختن اشتاین است که ۵٬۳ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی ۳۶۶ نفر بوده است.
تریزن شهری در منطقه اوبرلند کشور لیختن اشتاین است که ۲۶٬۴ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی ۴۶۴۳ نفر بوده است.
ایسوزو یامادا () هنرپیشهٔ ژاپنی تئاتر و سینما بود که هشت دهه فعالیت داشت. او که ستارهٔ فیلم های صامت و دوران طلایی سینمای ژاپن بود، در ۹ ژوئیه ۲۰۱۲ پس از یک دوره بیماری در ۹۵ سالگی درگذشت. زندگی. یامادا که در سال ۱۹۱۷ میلادی در اوساکا زاده شد. در سال ۱۹۳۰ در استودیو نیکاتسو مشغول به کار شد و در همان سال در نخستین فیلم سینمایی خود بازی کرد. این بازیگر ژاپنی در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی با کارگردانان مطرحی همچون نیکاتسو، دایسوکه ایتو، مانساکو ایتامی و کنجی میزوگوچی همکاری داشته است. یامادا در ۹ ژوئیه ۲۰۱۲ پس از یک دوره بیماری در ۹۵ سالگی درگذشت. فعالیت هنری. ایسوزو یامادا بازیگری خود را به طور حرفه ای در دوران صامت سینمای ژاپن آغاز کرد و با کارگردانان برجستهٔ دوران طلایی سینمای ژاپن همکاری کرده است. در دوران پس از جنگ جهانی دوم که سینمای ژاپن توانست نظر تماشاگران بین المللی را به خود جلب کند و در فروش گیشه توانست رکوردهای خوبی را ثبت کند نیز یامادا به بازیگری تبدیل شد که بسیاری از کارگردانان ژاپنی خواهان همکاری با او بودند. در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی نیز که فروش فیلم های سینمایی ژاپنی در گیشه پایین آمد، یامادا موفقیت های خود ر
ا در تلویزیون و صحنهٔ تئاتر ادامه داد، به طوری که مجموعهٔ تلویزیونی "هیساتسو" از جمله محبوب ترین مجموعه های تلویزیونی بود که با درخشش یامادا به مدت ۱۰ سال پخش شد. یامادا تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ میلادی فعالیت خود به عنوان بازیگر در تلویزیون و تئاتر را ادامه داد. آثار. فیلم های سینمایی "مرثیه اوزاکا" و "خواهران گیون" از جمله آثار مطرح و برجسته ای هستند که ایسوزو یومادا در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی در آن ها ایفای نقش کرده است. فیلم های سینمایی "در جریان" به کارگردانی میکیو ناروسه (۱۹۵۶)، "سریر خون" به کارگردانی آکیرا کوروساوا (۱۹۵۶) و "یوجیمبو" از جمله فیلم های سینمایی هستند که این بازیگر سرشناس ژاپنی در دوران پس از جنگ جهانی دوم در آن ها ایفای نقش کرده است. برخی دیگر آثار او عبارتند از: جوایز. این بازیگر ژاپنی در دوران بازیگری خود جوایز بسیار را دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۰ میلادی نیز نخستین بازیگر زنی بود که توانست با دریافت جایزهٔ «گنج مقدس» که مهمترین جایزهٔ فرهنگی ژاپن به حساب می آید، مورد قدردانی مقامات این کشور آسیایی قرار بگیرد.
فایروال سطح کاربرد که به آن سرویس دهنده پروکسی نیز گفته می شود، یک واسط بین یک ابزار بی سیم و شبکه محلی به همراه سرویس های موجود در آن است. هدف آن فراهم کردن مکانیزمی است که به کاربران اجازه می دهد برای هر شبکه یک پیکربندی ثابت و واحد را به کار ببرند. فایروال سطح کاربرد از سرویس های مسیردهی که به صورت محلی مورد نیاز سرویس های موجود در شبکه هستند، محافظت می کند. در واقع به جای استفاده از یک مکانیزم چندمنظوره که به جریان های ترافیکی مختلف اجازه عبور می دهد، از هر مکانیزم با هدف خاص می توان برای هر کاربرد استفاده کرد. هرچند این کار ممکن است در ظاهر بی فایده به نظر برسد، اما احتمالاً نسبت به سایر گزینه ها امنیت بیشتری را فراهم می کند. در این صورت نگرانی در مورد تعاملات بر اساس مجموعه های مختلف قوانین فیلترینگ و مشکلات سیستم های مختلف که ظاهراً خدمات امن ارائه می دهند، از بین می رود و تنها تعداد محدودی از برنامه ها نیاز به بررسی دقیق دارند. استفاده از این نوع فایروال فایده دیگری نیز دارد که در برخی از محیط ها اهمیت زیادی دارد. این فایده این است که ثبت و کنترل کلیه ترافیک ورودی و خروجی از شبکه را تسهیل می کند. به ع
نوان مثال می توان از این مزیت به این صورت که ترافیک به سمت خارج اف تی پی تنها برای افراد مجاز قابل دسترسی باشد و پهنای باند مؤثر محدود باشد، بهره برد. هدف، جلوگیری از سرقت برنامه ها و داده های ارزشمند سازمان است. در حالی که کاربرد آن برای افراد داخل سازمان یعنی کسانی که می توانند به راحتی از فایل ها نسخه برداری کنند، محدود است اما یک سلاح قدرتمند در مقابل حمله کنندگان الکترونیکی یعنی کسانی که از دسترسی فیزیکی محروم هستند، می باشد. به علاوه اکثر نرم افزارها و سرویس ها در اینترنت در حالت ذخیره و ارسال کار می کنند. از این منظر فایروال ها سطح کاربرد ارسال کنندگان مخصوص سرویس های مشخص هستند که اغلب در مود کاربر عمل می کنند تا در سطح پروتکل. زمانی که این سرویس ها روی فایروال اجرا می شوند، برای امنیت کلیه بخش های شبکه اهمیت دارند. از نمونه های مشکلات امنیتی که فایروال سطح کاربرد می تواند به وجود آورد می توان به مشکل ارسال ایمیلی اشاره کرد که از طریق کرم رایانه ای مورس منتشر شد. سایر فایروال های سطح کاربرد نظیر گذرگاه های اف تی پی و شبکه راه دور که روی دیواره های شرکت تجهیزات دیجیتالی آمریکا اجرا می شوند، تعاملی هستن
د. در حالت کلی اصطلاح فایروال سطح کاربرد برای توصیف نوعی از سرویس های ارسال کننده که روی یک فایروال اجرا می شوند، استفاده می شود. فایروال های سطح کاربرد اغلب در ارتباط با سایر طراحی های مربوط به فایروال ها شامل تصفیه کننده بسته های اطلاعاتی و فایروال سطوح بالاتر شبکه مورد استفاده قرار می گیرند. روش فیلترینگی که استفاده می شود به نیازها و قوانین داخلی بستگی دارد. به عنوان مثال یک شبکه با تعداد زیادی رایانه شخصی احتمالاً نیاز به بررسی فایل های واردشونده از لحاظ وجود ویروس رایانه ای در آن ها دارد. کاربرد فایروال سطح کاربرد در دریافت ایمیل. ایمیل ها اغلب مستقل از فناوری انتخابی برای سایر قسمت های فایروال، از طریق یک فایروال سطح کاربرد عبور داده می شوند. در حقیقت گذرگاه ایمیل ها به خاطر سایر ویژگی های آن ها حتی بدون وجود یک فایروال ارزشمند هستند. کاربران می توانند یک آدرس را بدون توجه به اینکه از چه ماشینی استفاده می کنند، نگه دارند. ماشین های گذرگاه ها هم چنین باید راهکاری برای جلوگیری از ثبت ایمیل ها داشته باشند. بنابراین یک ناحیه مرکزی را برای نظارت بر رفتار سیستم ایمیل فراهم می کنند. به همین اندازه این مسئله ب
رای مشخص کردن مسیر ایمیل های دریافتی از طریق یک گذرگاه اهمیت دارد. منطقی است که آدرس های ایمیل ثابت پذیرفته و پردازش شوند. فناوری های مختلفی مانند یویوسی پی می توانند برای تحویل ایمیل در داخل سازمان مورد استفاده قرار گیرند. در حقیقت، نیاز به گذرگاه ایمیل های واردشونده آنقدر واضح است که سامانه نام دامنه دارای یک ویژگی خاص با نام رکوردهای ام ایکس است که برای پشتیبانی از آن ها تعریف شده است. هیچ کاربرد دیگری یک مکانیزم تعریف شده برای دسترسی غیرمستقیم ندارد. مشکلات. مشکل اصلی فایروال سطح کاربرد نیاز به یک کاربر متخصص یا چندین رابط کاربر مختلف برای اکثر سرویس های موجود است. در عمل این مسئله بدان معناست که تنها مهم ترین سرویس ها پشتیبانی خواهند شد. این مسئله خوبی هایی را هم به همراه دارد؛ برنامه هایی که افراد اجرا نمی کنند به آن ها آسیب نمی رسانند. اما انطباق با فناوری های جدید را بسیار مشکل می کند. به علاوه کاربرد چنین گذرگاهی همراه با کاربردهایی مانند ایمیل و ایکس۱۱ که امکان تعیین مسیر به وجود می آورند، راحت ترین حالت ممکن است. در غیر این صورت، برنامه های کارخواه جدیدی باید فراهم شوند. فایروال های سطح کاربرد نیاز
مندی های زیادی در زمینه قابلیت اطمینان، عملکرد و توسعه پذیری دارا می باشند و خود می توانند به یک نگرانی در زمینه تأمین امنیت تبدیل شوند. اغلب فایروال ها سطح کاربرد حساس و بحرانی روی نوعی میزبان استحکامات اجرا می شوند. جستارهای وابسته. فایروال تصفیه کننده بسته های اطلاعاتی فایروال سطوح بالاتر شبکه
استخوان بر یکی از ابزارهای جراحی که از فولاد ضد زنگ ساخته می شود. از این وسیله برای بریدن استخوان استفاده می شود.
محمدعلی پرواز (زادهٔ ۵ خرداد ۱۳۲۷ در شیراز، محله سر دزک)، نویسنده، نقاش، خوش نویس ایرانی و پیشکسوت صنایع دستی در رشته نقاشی دیواری است. گزیده ای از نمایشگاه ها. محمدعلی پرواز تاکنون نمایشگاه های انفرادی و جمعی بسیاری را برگزار کرده و آثار بسیاری از وی به معرض نمایش بازدیدکنندگان قرار گرفته است؛ از آن جمله می توان به موارد ذیل اشاره کرد: و …
عبدالله سلیمان (۱۹۰۴–۱۸ نوامبر ۱۹۶۲) که در ادبیات کردی، او را گوران می نامند، پیشوای شعر نوین کردی سورانی به شمار می آید. عبدالله گوران و تنی چند از شاعران سلیمانیه در دو دههٔ آغازین قرن بیستم جنبش ادبی را با تأثیر از تحولات ادبی ترک های عثمانی آغاز کردند که این جنبش سنگ بنای شعر نوین سورانی را پی ریزی نمود. جنبشی که بعدها گوران به تنهایی آن را پی گرفت و فعالیت ها و نوآوری ها او منجر به تثبیت نام گوران به عنوان پیشوای شعر معاصر کرد در ادبیات کردی شد. گوران آثار زیادی از نظم، نثر، ترجمه و نقد در مجلات عراق و کردستان چاپ و منتشر نمود. ترجمه های او از شعر و ادبیات غرب تأثیر زیادی بر شاعران و نویسندگان کرد بر جای نهاد، اما «بهشت و یادگار» و «سرشک و هنر» تنها آثاری بودند که به صورت کتاب در زمان زندگی خود گوران منتشر گردیدند. پیشینه. گوران در سال ۱۹۰۴ میلادی در شهر حلبچه، از توابع استان سلیمانیه (کردستان عراق) زاده شد و در سال ۱۹۶۳ بر اثر ابتلاء به سرطان درگذشت. نخستین اثر ادبی گوران قطعه ای ادبی تحت عنوان، «دریغی برای گذشته و اندوهی برای آینده» است که در سال ۱۹۲۱ میلادی در شمارهٔ ۱۶ مجله «ترقی» چاپ و منتشر شد. گور
ان مدّتی (از شمارهٔ ۱۱۲۴ تا ۱۲۱۳) نشریه «ژین» را سردبیری نمود. هر چند گوران هرگز به طور رسمی عضو هیچ گروه و حزب سیاسی نشد، اما گرایش او به اندیشهٔ چپ آشکار است.
بنیاد سعدی، نهادی است که برای تقویت و گسترش زبان و ادبیّات فارسی در خارج از کشور ایران و ایجاد تمرکز، هم افزایی و انسجام در فعالیت های مرتبط با این حوزه و بهره گیری بهینه از ظرفیت های موجود کشور تأسیس شده است. بنیاد سعدی که مزیّن به نام «سعدی» است، وظیفه خاصّی برای «سعدی پژوهی» برعهده ندارد و فقط به احترام آن شاعر و سخنور پرآوازه ایران نام او برای بنیادی که گسترش زبان فارسی را در جهان به عهده دارد، برگزیده شد. مانند کشور آلمان که نام گوته را برای مؤسسه آموزش زبان خود برگزید و دیگر کشورها همچون فرانسه نام آلیانس، اسپانیا نام سروانتس، چین نام کنفوسیوس، روسیه نام روسکی میر، ترکیه نام یونس امره و ایتالیا نام دانته و …. ارکان بنیاد. ریاست عالیه بنیاد با رئیس جمهور است. انسجام بخشی فعالیت ها با تأسیس بنیاد سعدی، مرکز گسترش زبان و ادبیات فارسی از سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی به بنیاد سعدی منتقل شد. همچنین شورای گسترش زبان فارسی که زیر نظر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود، منحل و در بنیاد سعدی ادغام شد. مراکز تحقیقات و آموزش زبان فارسی در خارج از کشور نیز به بنیاد منتقل شد و مدیران این مراکز که از سوی بنیاد منصوب می
شوند، فعالیت خود را در خارج از کشور زیر نظر رایزنی فرهنگی و بر طبق توافق نامه میان بنیاد و سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی انجام خواهند داد. بنیاد سعدی به منظور هم افزایی و بهره گیری از ظرفیت های داخل کشور تاکنون با وزارت علوم، فناوری و اطلاعات، سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، سازمان امور دانشجویان، دانشگاه علامه طباطبایی، دانشگاه الزهرا ، دانشگاه آزاد اسلامی، دانشگاه پیام نور، جامعه المصطفی العالمیه و پژوهشگاه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و معاونت علمی و فناوری و اقتصاد دانش بنیان ریاست جمهوری تفاهم نامه تفاهم نامه همکاری منعقد کرده است. همچنین در خارج از کشور با دانشگاه بانوان لاهور جمهوری اسلامی پاکستان، دانشگاه مطالعات زبان های خارجی پکن، دانشکده فیلولوژی دانشگاه بلگراد، دانشکده روابط بین الملل؛ تاریخ و شرق شناسی دانشگاه فدرال قازان، مؤسسه مطالعات خاورمیانه دانشکده مطالعات خارجی دانشگاه بوسان تفاهم نامه همکاری دارد. در تاریخ ۱۷/۵/۱۳۹۵ غلامعلی حداد عادل رئیس بنیاد سعدی و انسیه خزعلی رئیس دانشگاه الزهرا، به منظور هم افزایی در امر آموزش و گسترش زبان فارسی در جهان، تفاهمنامه همکاری منعقد کردند.