Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د نیگان به صحنه زندگی الگزندریا روزهای گذشته و آنچه به دست آمده است را نابود می کند. نیگان تمامی سلاح ها، تختخواب ها، غذا، داروها و همه لوازم رفاهی الگزندریا را مصادره کرده و آن ها را وادار می کند تا از این به بعد به آن ها خراج بدهند. آن ها درل را با خود می برند. ریک در وحشت از دست دادن عده بیشتری از دوستان و اهالی الگزندریا به خواست نیگان گردن می نهد. مورگن در نزدیکی واشینگتن دی سی موفق به یافتن کرول را شده و در جریان نجات او از دست گروه نیگان با جمعیت کینگدام (پادشاهی) آشنا می شود. این گروه نیز خراج دهنده نیگان هستند اما اهالی این شهر از رفتار سیاسی رهبرشان ایزیکیل آگاه نیستند. ایزیکیل از کرول و مورگن می خواهد که تجربیاتشان را با اهلی شهر او تقسیم کنند و با آن ها بمانند. اما کرول نمی پذیرد و در خانه ای خارج از شهر ساکن می شود. دوستان ریک پر از خشم و عصبانیت هستند و هرکدام دست به کاری انفرادی علیه نیگان می زنند. این کار موجب شدت تنبیه دوباره و کشته شدن تعداد دیگری از مردم الگزندریا می شود. یوجین نیز به عنوان تنها کسی که قادر به ساختن گلوله است به اسارت نیگان در می آید. ریک تصمیم می گیرد به حرف دوستانش گوش کن
د و دوباره دست به کار مبارزه و مقاومت شود. او به همراه میشون و کارل و چند نفر دیگر از دوستانش راهی هیل تاپ می شود. ساشا و مگی که از زمان کشته شدن گلن به الگزندریا بازنگشته بودند به استقبال او می روند و ریک متوجه می شود که درل نیز از اسارت نیگان گریخته و با کمک جیزز به هیل تاپ پناه آورده است. این فصل با اتحاد الگزندریا و هیل تاپ به پایان می رسد.
پژوهشگران عرصه مصالح ساختمانی طی سال ها در تلاش بوده اند تا با ایجاد تغییراتی در اجزای مختلف این ماده، اصلاحاتی را مطابق با نیازهای موجود اعمال کرده و به خواص جدید یا برتری از بتن دست پیدا کنند. این تلاش ها در طی سال ها منجر به پیدایش بتن های توانمند، فوق توانمند، سبک، الیافی و غیره شده است. یکی از این انواع بتن که ظهور آن به چندین دهه قبل بازمی گردد، بتن خودمتراکم است که با ویژگی های خاص خود، امکانات جدیدی را در اختیار مهندسین قرار داده است که با استفاده از آن ها می توان بر مشکلات ناشی از عدم تراکم مناسب در سازه های بتنی، از جمله کاهش عمر مفید و دوام سازه ها فائق آمد. با اینکه در ابتدا بتن خودمتراکم در زمرهٔ بتن های خاص و پیچیده محسوب می شد، توانایی ها و مشخصات فوق العاده، این نوع بتن را به سرعت به یکی از انواع پرکاربرد در کشورهای پیشرفتهٔ دنیا تبدیل کرد. با این حال، در کشورهایی مانند کشور ایران، هنوز این بتن یک فناوری جدید در عرصهٔ ساخت و ساز به شمار می آید و می توان گفت استفاده از آن هنوز محدود می باشد و آشنایی و دانش کافی دربارهٔ آن نزد اغلب مهندسین وجود ندارد. بتن خودمتراکم عبارت است از «بتنی با کارایی ز
یاد و عدم جداشدگی که می تواند پس از ریخته شدن در محل موردنظر، فضای قالب را پر کند و اطراف آرماتورها را بدون نیاز به تراکم مکانیکی فرا بگیرد». De Schutter و همکارانش (۲۰۰۸) نیز موارد زیر را به عنوان پارامترهای ضروری برای یک مخلوط خودمتراکم در حالت تازه عنوان کرده اند: الف- توانایی جریان یافتن تحت وزن خود را داشته باشد. ب- توانایی پر کردن تمامی فضای خالی موجود (فضای قالب) را داشته باشد. ج- توانایی ایجاد یک مخلوط متراکم و به اندازهٔ کافی همگن را بدون نیاز به انجام عملیات تراکم داشته باشد. به طور کلی بتن خودمتراکم با مصالحی مشابه بتن معمولی ساخته می شود و در برخی موارد برای ساخت آن علاوه بر مقادیر نسبتاً زیاد فوق روان کننده، از افزودنی اصلاح کنندهٔ لزجت نیز استفاده می شود. شناخت صحیح رفتار، مزایا، معایب و نهایتاً ارایهٔ طرح اختلاط مناسب برای بتن خودمتراکم «هنری» است که با استفاده از آن می توان از مزایای این نوع بتن بیشترین بهره را جست و به موارد طرح شده در تعریف این بتن، یعنی کارایی بالا و عدم جداشدگی، دست یافت. تعریف بتن خودمتراکم. طبق تعریف انجمن بتن ایالات متحده بتن خودمتراکم «بتنی با کارایی زیاد و عدم جداشدگی
است که می تواند در محل مورد نظر ریخته شده، فضای قالب را پر کند و اطراف آرماتورها را بدون نیاز به تراکم مکانیکی فرا بگیرد». به طور کلی بتن خودمتراکم با مصالح بتن معمولی ساخته می شود و در برخی موارد برای ساخت آن علاوه بر مقادیر نسبتاً زیاد فوق روان کننده، از افزودنی لزجت دهنده نیز استفاده می شود. تاریخچه. از آغاز گسترش کاربرد بتن مسلح، مشکلات اجرایی ناشی از کاربرد مخلوط های خشک موجب گرایش به مخلوط های مرطوب تر با روانی بیشتر مخصوصاً در میان متولیان اجرای سازه های بتنی شده بود، ولی از آنجا که افزایش روانی در گرو استفاده از آب بیشتر در مخلوط بتن بود و از طرفی تأثیر افزایش میزان آب به سیمان بر کاهش مقاومت و دوام بتن شناسایی شده بود، این سؤال برای متخصصان بتن ایجاد شده بود که چگونه می توان بدون تأثیر منفی بر خواص بتن در جهت سهولت اجرای سازه های بتنی، روانی مخلوط را افزایش داد. با گذشت زمان و پیدایش روان کننده ها و فوق روان کننده ها به عنوان نوع جدیدی از افزودنی ها، بسیاری از مشکلات اجرایی بتن که ناشی از استفاده از بتن های با کیفیت خوب ولی کارایی کم بود از میان برداشته شد. با این حال دست یابی به بتن با قابلیت خودمت
راکمی بدون افت در مقاومت و دوام بتن و عدم ایجاد انسداد و جداشدگی، سال ها به عنوان یک هدف دست نیافتنی برای دست اندرکاران صنعت بتن در کشورهای مختلف قلمداد می شد. این مسائل باعث توجه محققین به خواص کارایی و رئولوژی بتن گردید. نهایتاً در اوایل دهه هشتاد میلادی به دنبال کاهش نیروی کار ماهر در صنعت ساخت و ساز ژاپن و نیز تراکم نامناسب بتن ناشی از افزایش حجم آرماتورهای مصرفی که باعث کاهش کیفیت کارهای اجرایی انجام گرفته شده بود، این موضوع برای چندین سال مورد بحث و بررسی قرار گرفت تا اینکه نظریهٔ بتن خودمتراکم، بتنی که بتواند تحت وزن خود و بدون نیاز به لرزاندن متراکم شده و تمام زوایای قالب را پر کند، به عنوان راه حلی توسط Okamura در سال ۱۹۸۶ مطرح شد. لازمهٔ تحقیق بر روی بتن خودمتراکم مطالعهٔ عمیق کارایی بتن بود که توسط Ozawa و Maekawa در دانشگاه توکیو صورت گرفت. مدل اولیهٔ بتن خودمتراکم در سال ۱۹۸۸ تکمیل شد و در همین سال این نوع بتن برای اولین بار در کارگاه ساخته شد و نتایج قابل قبولی را از نظر خواص فیزیکی و مکانیکی ارائه داد. تحقیقات در زمینهٔ بتن خودمتراکم در اروپا و آمریکا در مقایسه با ژاپن دیرتر آغاز شد. لیکن امروز
ه بتن خودمتراکم هم زمان با کشور ژاپن در مراکز دانشگاهی و تحقیقاتی کشورهای اروپایی، کانادا، آمریکا و نیز آسیا موضوع بحث، بررسی و اجرای سازه های بتنی است. در پی استفاده گسترده از بتن خودمتراکم در ژاپن، مراکز علمی و پژوهشی در دنیا بر آن شدند تا این تجربیات را به صورت مدون و استاندارد درآورند. می توان گفت منسجم ترین تلاش در این زمینه توسط مؤسسه اروپایی EFNARC در سال ۲۰۰۲ با انتشار راهنمای بتن خودمتراکم به ثمر نشست. در سال ۲۰۰۵ میلادی نیز این مؤسسه به همراه چهار مؤسسهٔ دیگر تجربیات عملی در بتن خودمتراکم را تحت عنوان «راهنمای اروپایی بتن خودمتراکم، ویژگی ها، تولید و استفاده» گردآوری و منتشر نمودند. در ایران نیز آشنایی با این بتن از اوایل دههٔ ۷۰ آغاز شد و با گذشت زمان و پس از انجام مطالعاتی در دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی کشور، این نوع بتن در چندین پروژهٔ خاص بکار گرفته شد. ویژگی های بتن خودمتراکم. خواص بتن تازه در بتن های خودمتراکم از حساسیت بیشتری نسبت به انواع دیگر برخوردار است زیرا مزایای این بتن غالباً از خواص آن در حالت تازه ناشی می گردد و به همین دلیل نیز آزمایش های خاصی برای ارزیابی رفتار بتن خودمتراکم تازه
بکار گرفته می شود. بتن خودمتراکم در حالت تازه عموماً با سه ویژگی زیر شناخته می شود: باید توجه داشت که یک مخلوط بتن فقط هنگامی می تواند در طبقه بندی بتن خودمتراکم قرار گیرد که الزامات مربوط به هر سه ویژگی را دارا باشد. به عبارت دیگر این سه ویژگی کارایی بتن خودمتراکم را توصیف می کند. طبق تعریف، کارایی بتن نشانگر سهولت اختلاط، جای دهی، تراکم و پرداخت سطح بتن تازه است. این ویژگی در بتن خودمتراکم توسط آزمایش های ویژه ای مورد ارزیابی قرار می گیرد. قابلیت پرکردن (جریان در حالت آزاد) توانایی بتن خودمتراکم برای جریان و پرکردن همهٔ فضاهای داخل قالب، تحت وزن خود را نشان می دهد. این ویژگی هنگام انتخاب روش بتن ریزی و نیز تعیین فاصلهٔ مجاز بین نقاط بتن ریزی اهمیت خاصی می یابد. قابلیت عبور (جریان در حالت محبوس) به توانایی بتن برای عبور از موانع مختلف و فضاهای باریک در قالب، بدون وقوع انسداد جریان (اصطلاحاً بلوکه شدن) اشاره دارد. بلوکه شدن در نتیجهٔ جداشدگی موضعی سنگدانه ها در مجاورت موانع رخ می دهد و منجر به توقف جریان در غیاب تراکم دینامیکی می گردد. بتن خودمتراکم هنگامی می تواند ظرفیت پرکنندگی زیادی داشته باشد که حد مناسبی
از قابلیت عبور و قابلیت پرکنندگی را به صورت هم زمان داشته باشد تا بتواند یک مقطع خاص را فقط تحت نیروی ثقل خود پر کند. پایداری بتن تازه به توانایی آن برای حفظ توزیع همگن اجزای مختلف در حین جریان و گیرش گفته می شود. برای بتن خودمتراکم دو نوع ویژگی پایداری حائز اهمیت هستند: پایداری دینامیکی و استاتیکی. پایداری دینامیکی، مقاومت بتن در برابر جداشدگی اجزا حین جای دهی در قالب می باشد. هنگامی که شرایط آرماتوربندی به گونه ای باشد که نیازمند عبور بتن از فضاهای کوچک باشد، بتن خودمتراکم مذکور باید پایداری دینامیکی کافی داشته باشد. پایداری استاتیکی، نشانگر مقاومت بتن در برابر آب انداختگی، جداشدگی و نشست سطحی بعد از بتن ریزی و در حالی که بتن هنوز در حالت خمیری است، می باشد. در اغلب موارد، افزودنی اصلاح کنندهٔ لزجت یا مقدار مواد پودری زیاد برای بهبود پایداری بتن تازه استفاده می شود. افزودنی اصلاح کنندهٔ لزجت برای بهبود رئولوژی مصالح سیمانی در حالت خمیری و کاهش خطر جداشدگی مورد استفاده قرار می گیرد. برخلاف بتن معمولی، حادترین نوع جداشدگی در بتن خودمتراکم هنگامی رخ می دهد که عملیات بتن ریزی انجام شده است و مخلوط بتنی در حالت
سکون قرار دارد. در واقع در صورتی که مخلوط بتن از پایداری کافی برخوردار نباشد، سنگدانه های درشت تمایل به ته نشینی در ملات پیدا می کنند و حاصل کار بتن ناهمگن با خواص نامطلوب خواهد بود. مزایای بتن خودمتراکم. کاربرد صحیح بتن خودمتراکم می تواند تأثیرات مثبت فراوانی بر روند ساخت سازه های بتنی داشته باشد. «افزایش بهره وری» یکی از موارد مهمی است که با استفاده از بتن خودمتراکم می توان به آن دست پیدا کرد. باید توجه داشت که در کنار تلاش برای کاهش هزینه ها، افزایش بهره وری در امر بتن ریزی نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این مسئله برای تمام رده های کاربرد، از پروژه های معمولی تا پیچیده ترین سازه ها، صادق است. مسئله بتن ریزی و تراکم در قسمت هایی از سازه که در آن ها بتن با مقاومت متوسط و مخصوصاً بتن پرمقاومت استفاده می شود، دارای اهمیت بیشتری است. به عنوان نمونه در اجزایی مانند دیوار برشی و ستون که معمولاً دارای تراکم زیاد آرماتور و ابعاد کوچک مقطع بتن ریزی می باشند، تراکم ناکافی ناشی از فاصلهٔ کم آرماتورها می تواند منجر به پیدایش نقاط ضعف در عضو بتنی شود. حذف کامل عملیات تراکم با به کارگیری بتن خودمتراکم، باعث افزایش س
رعت کار و کاهش هزینه ها می شود که نتیجهٔ آن افزایش بهره وری است. افزایش سرعت بتن ریزی نه تنها از منظر کاهش هزینه ها، بلکه از بُعد کاهش کل زمان ساخت حائز اهمیت است. بر این اساس، به کارگیری بتن خودمتراکم می تواند از طریق کاهش هزینه ها و افزایش بهره وری نقش کلیدی در ارتقای جایگاه صنعت بتن در عرصهٔ ساخت وساز داشته باشد. استفاده از بتن خودمتراکم افزایش بهره وری را در حمل و بتن ریزی، علاوه بر فرایند تراکم، ممکن می سازد. رفتار شبه مایعِ بتن خودمتراکم تازه سبب می شود بتوان روش های جدیدی را برای پمپ کردن بتن و هدایت آن به درون قالب بکار گرفت؛ مسئله ای که باعث پیدایش روش های نوین بتن ریزی شده است که نمونه های موفقی از به کارگیری آن ها در کشور ژاپن موجود است. با حذف نیاز به تراکم خارجی و وجود قابلیت جریان، درجهٔ بالاتری از اتوماسیون و صنعتی سازی در ساخت سازه های بتنی دست یافتنی است. این مسئله منجر به تحول سامانه های تولید (مخصوصاً در صنعت ساختمان های پیش ساخته) و در نهایت افزایش بیش از پیش بهره وری در روند ساخت وساز می شود. «افزایش همگنی» یکی دیگر از مزایای مهم استفاده از بتن خودمتراکم می باشد. در واقع یکی از نگرانی های
اصلی که موجب پیدایش بتن خودمتراکم شد، کاهش دوام بتن به دلیل ناهمگنی اعضای بتنی بود. در بسیاری از سازه ها نیاز به بهبود عملکرد سازه ای و متعاقباً افزایش حجم آرماتور مصرفی در بتن، باعث ایجاد مشکلاتی در روند عملیات بتن ریزی و تراکم می شود که نتیجهٔ امر، تراکم ناکافی و ناهمگنی بتن خواهد بود. حتی در سازه های معمولی و در حجم کم آرماتور نیز استفاده از نیروی انسانی آموزش ندیده و عدم اعمال نظارت دقیق بر روند تراکم بتن باعث بروز این مشکلات می شود؛ بنابراین بهبود کیفیت عضو بتنی با تراکم زیاد آرماتور از طریق به کارگیری بتنی که خود انجام عملیات تراکم را تضمین نماید و با برخورداری از خصوصیت «پایداری» همگنی را در قسمت های مختلف فراهم کند، یک هدف مهم از تولید و به کارگیری بتن خودمتراکم می باشد. علاوه بر موارد مطرح شده، بتن خودمتراکم مزایای دیگری را نیز در اختیار سازندگان قرار می دهد. به طور خلاصه موارد زیر را می توان به عنوان مزایای اصلی استفاده از این نوع بتن ذکرکرد: قابل ذکر است که همانند هر پدیدهٔ دیگر، استفاده از بتن خودمتراکم نیز می تواند دشواری ها و معایبی داشته باشد. افزایش هزینهٔ مصالح، حساسیت زیاد در برابر تغییرات
ویژگی های مواد و مصالح، نیاز به کنترل دقیق بتن در حالت تازه، افزایش هزینهٔ قالب بندی به دلیل فشار احتمالی بالاتر وارده و نیاز به مهارت زیاد برای تهیه و کنترل مخلوط های بتنی از مواردی هستند که باعث می گردد کاربرد بتن خودمتراکم در هر پروژه ای توصیه نشود. تجزیه وتحلیل مسائل اجرایی و اقتصادی، درک درست شرایط خاص هر پروژه و در نهایت قضاوت مهندسی صحیح می تواند منجر به استفادهٔ بجا از این نوع بتن و بهره مندی از مزایای آن گردد. با چشم اندازی به ترکیبات بتن خود تراکم درمی یابیم که این بتن از اجزائی مشابه بتن معمولی که به وسیله ویبره متراکم می شود، نظیر سیمان، سنگدانه، آب به همراه چند ماده ی افزودنی و ترکیبی دیگر تشکیل شده است. توصیه می شود که مواد سازنده بتن SCC شرایط پیش بینی شده در برخی آیین نامه ها (استانداردEN206) را برآورده نمایند: 1-سنگدانه ها (استانداردEN12620) : حداکثر اندازه سنگدانه به کار رفته در این نوع بتن حداکثر اندازه آن به 15 میلیمتر محدود می شود. سنگدانه ها به دو دسته تقسیم می شوند: · ماسه : از ماسه های متداول در تولید این بتن خاص استفاده می گردد. ذرات ریزتر از mm 0.125 که به عنوان "پودر" تلقی می شوند ب
رخواص روانی بتن SCC بسیار موثر بوده و به منظور تولید بتن یکنواخت، رطوبت آن باید دقیقا کنترل شود .حداقل میزان ریزدانه ها ( از ماسه تا مواد چسباننده پودری ) به منظور جلوگیری از جداشدگی دانه بندی ضروری است. شن (درشت دانه ها ): تمامی انواع درشت دانه در اینجا به کار می رود ولی حداکثر اندازه معمولی دانه 15 mm می باشد . به هر حال سنگدانه های تا حدود 40 mm نیز می تواند در بتن SCC به کار رود .استفاده از سنگدانه های شکسته سبب افزایش مقاومت S.C.C ( بدلیل افزایش قفل و بست بین ذرات ) می شود در حالیکه سنگدانه های گرد گوشه بدلیل کاهش اصطکاک داخلی روانی آن را اصلاح می کنند.در بعضی از موارد استفاده از دانه بندی گسسته بطور معمول به دلیل کاهش اصطکاک داخلی و افزایش روانی نسبت به دانه بندی پیوسته مطلوب تر می باشد. 2-سیمان ( استانداردEN1197 ) : به طور کلی تمامی انواع سیمان های استاندارد می تواند در بتن SCC به کار رود. انتخاب نوع سیمان بستگی به پارامترهای مورد انتظار بتن مثل مقاومت، دوام، شرایط محیطی و... دارد. دامنه عمومی میزان مصرف سیمان در این بتن 420~450 کیلوگرم بر متر مکعب می باشد . میزان بیشتر ازkg/m3 500 می تواند سبب افزایش
خطر جمع شدگی شود. 5-مواد افزودنی : موادی هستند که به منظور ایجاد و یا بهبود خواص مشخصی به بتن تازه و یا سخت شده درحین ساخت بتن به آن افزوده می شوند. استفاده از فوق روان کننده ها برای تولید بتن خودمتراکم به منظور ایجاد کارایی لازم، ضروری می باشد . از انواع دیگر مواد افزودنی می توان به عامل اصلاح لزجت (V.M.A) به منظور اصلاح پایداری، مواد افزودنی حباب زا (A.E.A) به منظور بهبود دوام در برابر یخ زدگی و آب شدن، کندگیر کننده ها به منظورکنترل گیرش و ... اشاره کرد. 6-آب مخلوط ( استانداردEN1008 ) : مطابق استاندارد ومشابه با بتن های معمولی هر آبی که در طبقه بندی آب شرب قرار گیرد، می تواند برای ساخت بتن خودمتراکم به کار رود. خصوصیات بتن خودمتراکم. خواص بتن تازه در بتن های خودمتراکم از حساسیت بیشتری نسبت به انواع دیگر برخوردار است زیرا مزایای این بتن غالباً از خواص آن در حالت تازه ناشی می گردد و به همین دلیل نیز آزمایش های خاصی برای ارزیابی رفتار بتن خودمتراکم تازه بکار گرفته می شود. بتن خودمتراکم در حالت تازه عموماً با سه ویژگی زیر شناخته می شود: ویژگی های مصالح. سنگدانه ها به دو دسته تقسیم می شوند: استفاده از سنگدانه ها
ی شکسته سبب افزایش مقاومت بتن خودمتراکم می شود (به دلیل افزایش قفل و بست بین ذرات) و در حالی که سنگدانه های گرد گوشه به دلیل کاهش اصطکاک داخلی روانی آن را اصلاح می کند. استفاده از دانه بندی گسسته به طور معمول به دلیل کاهش اصطکاک داخلی موجب بهبود روانی مخلوط خواهد شد. چالش های کاربرد گستردهٔ بتن خودمتراکم در ایران. با اینکه در ابتدا بتن خودمتراکم در زمرهٔ بتن های خاص و پیچیده محسوب می شد، توانایی ها و مشخصات فوق العاده، این نوع بتن را به سرعت به یکی از انواع پرکاربرد در کشورهای پیشرفتهٔ دنیا تبدیل کرد. با این حال، در کشورهایی مانند کشور ایران، هنوز این بتن یک فناوری جدید در عرصهٔ ساخت و ساز به شمار می آید و می توان گفت استفاده از آن هنوز محدود می باشد و آشنایی و دانش کافی دربارهٔ آن نزد اغلب مهندسین وجود ندارد. با این حال با پایان موفقیت آمیز چند پروژهٔ عمرانی بزرگ همانند پروژهٔ بزرگراه طبقاتی شهید صدر در تهران به نظر می رسد با آشنایی تدریجی سازندگان ایرانی با روش های اجرا و مزایا و معایب بتن خودمتراکم در چنین پروژه های عظیمی، می توان در آینده شاهد استقبال مهندسین از این محصول نوین، اجتناب از بکارگیری مصالح و
روش های سنتی و هزینه بر و در نهایت ارتقای کیفیت سازه های بتنی بود. خزش در بتن. رابطه بین تنش و تغییر شکل نسبی بتن تابعی از زمان است که افزایش تغییر شکل نسبی به مرور زمان تحت اثر بار ثابت خزش نامیده می شود. از آنجا که این افزایش می تواند چندین برابر بزرگتر از تغییر شکل نسبی هنگام بارگذاری باشد، لذا پدیده خزش نقش نسبتاً مهمی در رفتار سازه ها خواهد داشت. بزرگی خزش و نرخ پیشرفت آن تحت تأثیر فاکتورهای زیادی هستند، بعضی از این فاکتورها ناشی از خواص مخلوط سیمان بوده و برخی به شرایط بارگذاری و محیطی بستگی دارند. با توجه به اینکه خزش به میزان تنش نیز بستگی دارد، هنگامی که تنش تحمل شده کمتر از حدوداً نیمی از مقاومت فشاری بتن باشد، کرنش خزشی تقریباً متناسب با میزان تنش بوده و خزش خطی خوانده می شود. در سطوح بالاتر تنش، خزش با نرخ سریعتری افزایش می یابد و نسبت به تنش غیرخطی می شود. این رفتار غیرخطی خزش در سطوح بالای تنش، مرتبط با افزایش میکروترک ها تلقی می شود. تنش های فشاری به ندرت در ساز ه های بتنی در بارهای سرویس از نصف مقاومت فشاری فراتر می روند و لذا اثرات خزش غیرخطی از اهمیت کمتری نسبت به خزش خطی برخوردار است. رئولو
ژی بتن خودمتراکم. مخلوط بتن SCC سیال تر از مخلوط بتن معمولی است؛ بنابراین روش ارزیابی کارایی آن نیازمند یک دیدگاه متفاوت و تکنیک اندازه گیری جدید می باشد. رئولوژی بتن علمی است که به بررسی جریان بتن می پردازد. اگرچه ویژگی های بتن تازه در حوزه رئولوژیکی از سوی Tattersall و Banfill (اوایل ۱۹۸۰) بیان شدند،بتن خودمتراکم که در حال حاضر به صنعت ارائه شده برمبنای ویژگی های رئولوژیکی ساخته شده است. برای توصیف ویژگی های رئولوژی بتن خودمتراکم(بتن بعنوان یک سیال) مدل های مختلفی ارائه شده است که در این بین مدل بینگهام شناخته شده تر است. این مدل برای تعریف خواص رئولوژی بتن خودمتراکم دو مولفه ی تنش تسلیم و ویسکوزیته پلاستیک را معرفی می کند. تنش تسلیم به مقدار نیروی لازم جهت شروع جریان یک ماده گفته می شود و ویسکوزیته پلاستیک که به عنوان مقاومت داخلی مواد در برابر جریان تعریف می شود. رئومتر. رئومتر در واقع یک ابزار آزمایشگاهی است که برخلاف وسکومترها جهت اندازه گیری برخی مشخصه های بتن از جمله ویسکوزیته و تنش برشی به کار می رود. سازوکار عملکرد این وسیله به این صورت است که در آن از طریق بررسی توان مورد نیاز برای چرخش یک سطح و پر
ه در داخل نمونه، پارامترهایی چون ویسکوزیته و تنش تسلیم اندازه گیری می شود. مفهوم ویسکوزیته. ویسکوزیته در تعریف عمومی به معنای مقاومت یک سیال در برابر جاری شدن می باشد. به بیان دیگر می توان گفت یک سیال در آستانه ی جاری شدن بدلیل اصطکاک بین لایه های آن دارای یک نیروی مقاوم در برابر حرکت خواهد بود که به آن ویسکوزیته می گویند(ACI 238) . دومولفه تنش تسلیم و ویسکوزیته با استفاده از دستگاه رئومتر مورد سنجش قرار می گیرد. این دستگاه در مدل های مختلفی تجاری سازی شده است و هر نوع از آن می تواند برای ارزیابی یک نوع از بتن، ملات یا خمیر مورد استفاده قرار گیرد. ویسکوزیته بتن خودمتراکم به مصالح، نسبت های اختلاط، نوع ماده افزودنی وابسته است. بنابراین با تغییر در طرح مخلوط بتن، مولفه های رئولوژی بتن خودمتراکم اعم از ویسکوزیته و تنش تسلیم تغییر خواهد کرد. بتن خود متراکم در ایران. بتن خود متراکم یک عرصه پویا در زمینه ساخت و ساز در دنیاست، در کشور ایران نیز محققان بسیاری در این زمینه فعالیت داشتند که در میان می توان از دکتر علی اکبر رمضانیانپور، دکتر پرویز قدوسی، دکتر محسن تدین بعنوان برخی از پیشکسوتان این صنعت نام برد.
حزب بعث سوسیالیست عرب ()، حزب سیاسی بعثی است که تا سال ۲۰۰۳، مقر آن در بغداد، عراق بود. این یکی از دو حزب (با نام های مشابه) است که از انشعاب سال ۱۹۶۶ حزب بعث اصلی پدید آمد. در سال ۱۹۶۶، حزب بعث اولیه به دو حزب، تقسیم شد. یکی از آن، توسط دمشق، رهبری می شد که حزبی را در سوریه تأسیس کرد و یکی دیگر را بغداد، رهبری می کرد. دو حزب بعث، همان نام و ساختارهای موازی را در جهان عرب، حفظ کردند؛ اما روابطشان به حدی تیره شد که سوریه در طول جنگ ایران و عراق از ایران علیه عراق حمایت کرد و نیز به ائتلاف به رهبری آمریکا علیه عراق در جنگ خلیج فارس پیوست. بعثی ها برای نخستین بار در سال ۱۹۶۳، قدرت را در عراق به دست گرفتند، اما چند ماه بعد، سرنگون شدند. شاخه منطقه ای این حزب، بین سال های ۱۹۶۸ تا ۲۰۰۳، عراق را برای سال ها تحت رهبری صدام حسین قرار داد. حزب بعث عراق در سال ۲۰۰۳، توسط حکومت ائتلاف موقت عراق، پس از حمله آمریکا و متحدانش به عراق، ممنوع شد؛ اما سایر شاخه های حزب، به فعالیت خود، ادامه داده اند.
سیاست تنش زدایی یک راهبرد در سیاست خارجی ایران است که از دوره دوم ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی آغاز شد و با ریاست جمهوری سید محمد خاتمی از سال ۱۳۷۶ مورد توجه ویژه قرار گرفت. حسن روحانی نیز به در دوران ریاست جمهوری خود موج جدیدی از تنش زدایی را راه اندازی و دنبال کرد. این سیاست به طور خلاصه بیان می دارد که در برابر جهانی شدن، مبنای روابط خارجی ایران با سایر کشورها باید بر اعتمادسازی و رفع سوءتفاهمات گذشته باشد. تنش زدایی بر اصولی مانند پذیرش کثرت گرایی سیاسی–اقتصادی، هم زیستی مسالمت آمیز، پرهیز از درگیری ایدئولوژیک و صرف نظر کردن از سیاست های برتری جویانه و هژمونیک استوار است. سیروس فیضی استاد دانشگاه معتقد است اجرای این سیاست توسط ایران منجر به موفقیت های مهمی از جمله ارتقای جایگاه ایران در سازمان اوپک شد. اهداف و شیوه ها. اهداف و شیوه های اجرایی «سیاست تنش زدایی» به طور کلی می تواند شامل موارد زیر باشد: طراحی و اجرای مجموعه ای از اقدامات جهت جلب اعتماد دیگر کشورها و از بین بردن برخی باورهای غلط رایج نظام بین المللی درباره ایران، مهمترین هدف «سیاست تنش زدایی جمهوری اسلامی ایران» است. تاریخچه. تنش زدایی اق
داماتی جهت بازسازی روابط بین دولتهای مخالف با هم در سطح بین المللی و منطقه ای در روند سیاست خارجی کشورها است که ایران چنین فرآیندی را از سال ۱۳۶۷ آغاز کرد. نیازهای اقتصادی و تجهیزاتی به همراه نیازهای استراتژیک دلیل این اقدام ایران بود. این روند زمینه ساز ظهور و گسترش نوعی گفتمان بین ایران و سایر کشورها جهت جلب اعتماد آنها شد. در اوایل شکل گیری جمهوری اسلامی ایران، روند مقاومت منطقه ای در سیاست نوعی برخورد مختص ایدئولوژی اسلامی ایران بود که منجر به رشد جنبش آگاهی اسلامی در منطقه شد. در دهه دوم انقلاب، مظاهر عمل گرایی اسلامی در سیاست ایران ظهور کرد. این امر در دوره ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی ترتیب داده شد. هدف از عمل گرایی اسلامی افزایش قدرت ملی از طریق تعامل بین المللی بود. از سال ۱۳۷۶ زمینه برای رشد روشهای گفتمانی (در قالب طرحی با نام گفتگوی تمدن ها) مربوط به جهت گیری دموکراتیک اسلامی در سیاست خارجه ایران فراهم شد. هر یک از این روشهای دموکراتیک گفتمانی نقش ملی خاصی را در وجهه بین المللی ایران دنبال می کردند؛ با این وجود، در دهه های اول انقلاب اسلامی، نشانه هایی از رادیکالیسم و جهت گیری ایدئولوژیک در سیاست خا
رجی ایران وجود داشت. به عبارت دیگر، در آن زمان نشانه هایی از گفتمان ایدئولوژیک اسلامی در سیاست خارجی دیده می شد اما تغییر در ساختار داخلی و همچنین بهبود فرایندهای مربوط به نظام بین الملل، بعدها عاملی در جهت پیشرفت گفتمان ایدئولوژیک اسلامی شد. سپس در دوران جدید، نظریه گفتمان تنش زدایی در عرصه روابط بین الملل مطرح شد. بر طبق این نظریه، همکاری با محیط منطقه ای و بین المللی راهکار اصلی تفاهم کشورها در عرصه بین الملل است. آغاز. «سیاست تنش زدایی جمهوری اسلامی ایران» در عرصه روابط بین الملل از سال ۱۳۶۷ آغاز شد. در این دوره، تغییراتی در مورد «جهت گیری» و «وجهه ملی» در سیاست خارجی ایران مطرح شد. این را می توان بازتابی از نیازهای اقتصادی، استراتژیک و امنیتی دانست. بر اساس ضرورت های دوره جدید، همچنین تغییراتی در اولویت های سیاست خارجی و نیازهای اقتصادی، دولت ایران به این روش ها روی آورد. اولین موج تنش زدایی را می توان عاملی در بازسازی روابط ایران با کشورهای حاشیه خلیج فارس و خاورمیانه دانست. موج دوم تنش زدایی در سال ۱۳۷۶ آغاز شد. در این دوره شرایط برای بهبود سطح همکاری ایران و کشورهای اروپایی فراهم شد. تمرکز اصلی موج دو
م تنش زدایی بر گسترش روند «اعتماد سازی» بود. در نتیجه همکاری های اقتصادی و استراتژیک ایران با کشورهای اروپایی افزایش یافت. در این دوره، تلاشهای گسترده ای برای «مشارکت موثر» ایران با سایر کشورها در زمینه های اقتصادی و استراتژیک انجام شد. این روند در اواسط دهه ۸۰ با نوعی توقف و حتی پَسرفت مواجه شد. رویکرد واقع گرایی نسبی. اقدامات اعتماد سازی ایران را می توان ادامه سیاست تنش زدایی دانست. با طراحی قالب های گفتمانی، یک مدل ایده آل جدی در جمهوری اسلامی ایران شکل گرفت و نشانه هایی از یک گفتمان اسلامی دموکراتیک در فضای جدید ظاهر شد. اگرچه با تغییر دولت، در سیاست خارجی ایران تغییراتی ایجاد شده بود، اما می توان آن را ادامه گفتمان های قبلی دانست. پس از انتخاب سید محمد خاتمی در مرداد ۱۳۷۶ به عنوان پنجمین رئیس جمهور ایران و مطرح شدن برنامه های رئیس جمهور جدید، گسترش روابط خارجی و رسیدگی به امور بین الملل در چارچوب رویکرد واقع گرایی نسبی ادامه یافت. با این تفاوت که نحوه بیان و نحوه برخورد با سایر کشورها تغییر کرد و سیاست پیشرفت اقتصادی و توسعه صنعتی دولت قبلی، جای خود را به توسعه سیاسی داد و در روابط خارجی، پذیرفتن عقاید م