Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هلندی سرگردان یا هلندی پرنده افسانه ای است غربی مربوط به یک کشتی ارواح که دچار طلسمی شیطانی است که باعث می شود که این کشتی برای همیشه در دریاها سرگردان باشد و هیچ گاه لنگر نیندازد. در این داستان عبارت «هلندی سرگردان» هم نام کشتی است و هم نام ناخدای آن. در افسانه های عامیانه آمده است که ناخدایی هلندی به نام فیلیپ وندردکن، که سوگند خورده بود به رغم خواست شیطان با کشتی اش دماغه امیدنیک را دور بزند - حتی اگر به اندازه تمام عمرش طول بکشد که تا ابد در جست و جوی رستگاری در دریاها سرگردان باشد. پیشینه. پیشینه این افسانه به داستان های عامیانه دریانوردان در قرن هفدهم میلادی بازمی گردد. قدیمی ترین نسخه نوشتاری این داستان مربوط به اواخر قرن هجدهم است. برخی منابع ناخدا برنارد فوکه، از ناخداهای هلندی سده هفده را الگوی این داستان خرافی دریانوردان دانسته اند. برنارد فوکه به خاطر سرعت زیاد در سفرهای دریایی اش از هلند به جاوه معروف شده بود و دریانوردان شایعه کرده بودند که او «با شیطان همدست شده است.» نخستین شکل چاپ شده این داستان در مه ۱۸۲۱ در مجله بلک وود ادینبرو منتشر شد که در آن محل داستان در دماغه امید نیک قرار داشت. در ای
ن داستان ناخدای هلندی سرگردان سفارش هایی مربوط به افرادی که مدت ها است مرده اند را به کشتی های دیگر پیشنهاد می کند و هر کشتی که ملوانانش این سفارش ها را بپذیرند به بدبختی دچار خواهد شد. برداشت ها. در اپرا واگنر در طول سفر دریایی به آمریکا اپرای هلندی پرنده را نوشت. این اثر برداشتی است شخصی از افسانه ای عامیانه که روایت های گوناگونی از آن بر سر زبان ها بود. او در دوران رکود کاری در پاریس ، تحت فشار زندگی ، متن اپرای هلندی پرنده را به آهنگ سازی فرانسوی فروخت، اما همچنان روند کاری خود را ادامه داد. سه پرده موسیقی:ریشارد واگنر متن المانی : ریشارد واگنر بر اساس Memoires of hetrr von schnabelewpski نوشته هاینریش هاینه و نیز رمانی از ویلهلم هاف نخستین اجرا: در سدن، هافتیاتر ، 2 زانویه 1843 نخستین اجرا در ایالات متحد: فیلادلفیا ، آکادمی موسیقی ، 8 نوامبر 1876 ( به زبان ایتالیایی ) نسختین اجرا در اپرای متروپلیتن : 31 دسامبر 1890 در سینما در فیلم به این کشتی اشاره می شوند. منابع. 68 داستان اپرا/جان دبلیو.فریمن/ترجمه تبسم آتشین جان.-تهران:روزنه کار،1380 Wikipedia contributors, "Flying Dutchman," Wikipedia, The Free Ency
clopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Flying_Dutchman&amp;oldid=457176155 (accessed October ۲۴، ۲۰۱۱).
کارگر جنسی به شخصی گفته می شود که در صنعت سکس استخدام می شود و به مشتری های خود خدمات جنسی ارائه می دهد.
ورزشگاه ماین رود ورزشگاه خانگی منچسترسیتی بود که در سال ۱۹۲۳ میلادی ساخته شده و در سال ۲۰۰۳ میلادی تخریب شد. باشگاه فوتبال منچستر یونایتد در سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۳ بازی های خانگی خود را در این ورزشگاه برگزار می کرد.
زبان اُرموری یکی از زبان های ایرانی شرقی است که در کشور پاکستان حدود هزار تن گویشور دارد. این زبان که در دسته زبان های ایرانی جنوب شرقی جای داده شده گاهی در دسته شمال غربی نیز طبقه بندی شده است. این زبان به علت داشتن آواشناسی غیرمعمول به ویژه یک آوای بی واک که شبیه آوای"(ř)" در زبان چکی تلفظ می شود جالب توجه بوده است. بیشتر گویشوران این زبان مردم بورکی هستند که در وزیرستان جنوبی کشور پاکستان بسر می برند. همچنین احتمالاً گویشورانی اندک در ولایت لوگر افغانستان نیز به این زبان تکلم کنند. بدون شک زبان ارموری پیش ترها در ناحیه گسترده تری رواج داشته است. می توان مسیر گستره پیشین زبان ارموری را در جهت جنوب شرقی در نظر گرفت.
رحیم کژیاگ روستایی در ۵۰ کیلومتری شهرستان دیواندره از بخش اوباتو و همسایه روستاهای همجواری چون کرفتو، علی آباد، کرد کند، اصحاب، کانی سرخ، قلعه کهنه حبیبی و گور بابا علی می باشد. جمعیت روستا حدود ۸۰ نفر می باشد که همگی به کشاورزی و دامداری مشغول فعالیت می باشند. مساحت تقریبی مراتع این روستا در حدود ۳۸۰۰۰ هکتار و اراضی دیم حدود ۸۰۰ هکتار می باشد اراضی آبی نیز در حدود ۱۰۰ هکتار، نهالستان بید و چنار و قلمستانهای به سنتی در حدود ۵۰۰۰۰ قلم می باشد.
اِسفَنه شهری در استان بادکند کشور قرقیزستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۵ میلادی، ۱۶٬۹۵۲ نفر جمعیت داشته است. این شهر در استان بادکند قرقیزستان واقع شده و مرکز بخش لیلک است. اسفنه در کناره های جنوبی درهٔ فرغانه قرار دارد و از سه سو به مرزهای تاجیکستان محدود می شود. نام اسفنه تغییریافته واژهٔ سغدی «اسپان کند» است که معنی «شهر اسپ ها» را می دهد. امروزه بیشتر ساکنان اسفنه ازبکی زبان و فارسی زبان هستند.
مردم بورکی که همچنین به بِرکی و بَرَکی نیز شناخته شده اند قومی آریایی هستند. قدمت تاریخی بورکی. معنی کلمه بورکی چیست. همانگونه که در فرهنگ لغت استاد معین آمده (بورک +ی) بورک =یعنی جایی که زمینش به صورت دیم یک سال کاشته می شود و یک سال دیگر کاشته نمی شود را بورک گفته و آن (ی)، (ی) نسبی است که به این نام داده شده است۰ جستارهای وابسته. Boorekey بورکی: نه تنها سه روستا به نام بورکی یکی در نزدیکی کوار و دوتای دیگر در دشت خشت هست بلکه در سال ۱۳۷۴ کتاب رمان روستائی به سبک نگارشی کلاسیک با نام بورکی نیز به چاپ رسیده که در کتابخانه ملی ایران نام آن ثبت است. طایفه ها ی ساکن در بورکی: دهستان بورکی در دشت خشت به سه محله تقسیم شده. قسمتی که به جاده شیراز و بوشهر شهر کنارتخته نزدیک است محله بالائی، قسمتی که به شهر خشت نزدیک است محله پائینی و میانه دهستان بورکی را محله میانی می نامند. یکی از ویژه گی های منحصربه فرد دهستان بورکی چند فرهنگی بودن آن ذکر شده است. اگر به گذشته و تاریخ مهاجرت مردم دهستان بورکی مراجعه شود، چنین است که هر طایفه ای برای خود سنت و رسومی داشته اند و از جاهای دیگر به این روستا کوچ کرده اند. طایفه «مورد
کی» از موردک در نزدیکی تنگ ابو الحیات و چنار شاهیجان، طایفه «نمد مال ها» از دلوار تنگستان، طایفه «دریسی ها» از دریس، طایفه «لیراوی ها» از لیراو، طایفه «مشتونی ها» از مشتون و گروه های دیگر هریک از نقاطی دور به دهستان بورکی در دشت خشت مهاجرت کرده اند. دلیل عمده این مهاجرت ها احتمالاً مساعد بودن آب و هوا یا سهولت فراهم آوردن آذوقه در روزگاران گذشته ذکر شده است. روستای کوچکتری نیز به نام بورکی آغالی در دشت خشت هست. زبان هر سه روستای بورکی در استان فارس ایران، فارسی است. نوشتار محمود دهقانی دربارهٔ دهستان بورکی و شهرهای خشت و کنارتخته در دشت خشت، در روزنامه های سراسری کشور از جمله روزنامه "ایران "، روزنامه عصر جنوب استان فارس مرکز شیراز، هفته نامه نسیم جنوب بوشهر، روزنامه بیشاپور کازرون و کتاب رمان کلاسیک "بورکی". انتشارات نوید شیرار. سال انتشار کتاب ۱۳۷۴
طایفه پراچی ار طایفهٔ آریائی بوده یکی از ملیتهای افغانستان است که دارای ‏فرهنگ و زبان مخصوص بنام پراچی میباشد‎. ‎مردمان پراچی در ولایات دری ‏پشتو و هندی زبانان افغانستان و پاکستان زندگی دارند‎. ‎ ‏ مردمان بلند قد و زبیا بوده از نسل آریای میباشد. این قوم قبلاً آتش برست بودند زبان شان ‏شباهت زیاد به هندی دارد . این قوم ابتدا در ولایت پروان جاگزین شد ه اند و بعدها به ‏طرف پغمان و کاپیسا و لوگر نیز نقل مکان نموده اند‎ پراچی ها اکنون در ۸ قریه در درهٔ شُتُل سالنگ ، در ۶ قریه درهٔ غُچولان، و در ‏‏۲۱ قریه در درهٔ پَچَغان ولسوالی نِجراب زندگی می نمایند. مردمان پراجی قرنها ‏قبل در ایران نیز هجرت نموده بودند که فعلا هویت خودرا از دست داده اند. در ‏پغمان و در بعضی دره ها محلات بنام پراچی نام گذاری شده است‎. ‎بدین معنی که ‏وسعت این قوم قبلا زیاد بوده ولی به مرور زمان هویت خود را از دست داده زبان ‏غالب را بخود اختیار نموده اند‎. . زبان‎. زبان پراچی زبان دهم افغانستان بوده یکی از زبانهای آریائی نو جنوب شرقی ‏آریانا کهن می باشند .این زبان مورد تهاجم زبانهای پشتو و دری قرار گرفته اند و در ‏حال جان سپردن است. زبان پراچی را می
توان باز پسین مانده های گروه از زبانها ‏دانست که پیش از آنکه زبان غالب بر آنها مستولی شوند از گسترش مهمی بر خوردار ‏بوده اند. اکنون تنها در ۳ درهٔ دامنه های جنوبی هندوکش رواج دارد‎. تعداد متکلمان زبان پراچی در ۱۳۳۸ش/۱۹۵۹م حدود ۰۰۰‘۶ تا ۰۰۰‘۸ نفر بوده ‏است. اکنون به ۲۰۰۰۰ رسیده است. کلمات دخیل در زبان پراچی در شتل غالباً منشأ فارسی کابلی، و در ‏غچولان و پچغان غالباً منشأ پَشه ئی و پشتو دارند‎.‎ بعضی ها زبان براچی را شاخه از پشه ای فکر می کنند که به کلی غلط است . زبان پشه ای ارموری کوهستانی براچی یکی از زبانهای آریانا کهن بود.ه از قدیم در بعضی دره ها مروج بود. پراچی پغمان. دره پغمان از سالهای قدیم مسکن مردمان پشه بودند. پشه ها در دره پشه ای پغمان زندگی مینمودند. چون پشه ها قرابت با پراچی ها داشتن مردم پراچی نیز زندگی داشتند. در زمان پادشاهی امیر تیمور قرغه چمتله فاضل بیک نیار بیک و برچی مسکن خان ها ترک شد. درزمان عبدالرحمن خان در دره پغمان صرف برای خانواده سلطنتی تعمیرات اعمارگردید. در زمان حبیب اله خان سرک بین پغمان وغازه شمالی توسط مهندس برکیت عبدالغیاث خان اعمار گردیده عده از مردم شمالی در اطرف دره مسکن گزی
ن شدند. در زمان امان اله خان پغمان برای همه باز شد. مردم پراچی و پشه ای زبان خودرا از دست داده در اثر خویشاوندی با مردم شمالی در آن جامعه ناپدید شدند. کتاب درسی به زبان پراچی. اخیراً در اثر سعی و تلاش بزرگ مرد پراچی جناب اشرفی صاحب مرحوم چند جلد کتاب به زبان پراچی نوشته شده و به چاپ رسیده که در آن الفبای زبان پراچی درج است. امید است سایر دانشمندان این زبان آن را توسعه بدهند و این میراث گران بها را تازه سازند. منابع. https://hafteh.ca/.../%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8...
اصغر روفه گر حق به سال ۱۳۰۲ هجری شمسی در شهر تبریز محله قالی چیلر در خانواده ای که با شغل رفوگری امرار معاش می کردند متولد شد و از همان اوان کودکی در حجره پدرش مرحوم کربلای عبدالعلی روفه گر حق معروف به قیزل دیش که یکی از استادان رفوگری فرش در تبریز به شمار می رفت در کاروان سرای امیر کارگاه رفوگری داشت به همراه برادرانش مرحومین حاج عباسعلی و میرزا آقا مشغول گردید. کودکی و مهارت آموزی. او که در این زمان کودکی بیش نبود در اوایل برای تکمیل مهارت به کارگاه قالیبافی آلمانی ها واقع در کوچه حرمخانه (بازار کفاشان امروز) رفته و با قالی بافی زندگی حرفه ای خود را آغاز نمود. بعد از کسب مهارت لازم در بافت فرش و کار به همراه پدر در شرکت فرش آن زمان تبریز (امیر نو امروز) که ریاست آن را علی اف با یکی از سرپرستان دیگر بنام مسیو بارِر (مشاور موثق سیسل ادواردز در تدوین کتاب قالی ایران) بر عهده داشت، مشغول گردید. شروع روفه گری. در ۱۴ سالگی به بازار آمد و در حجره رفوگری مشهدی حسین آقباش در کاروانسرای گویولی - سرای راستی فعلی مشغول به کار شد. بعد از ۶ سال کار مداوم و تکمیل مهارت و فنون با کسب اجازه از استاد به نزد استاد حسین آقای و
رشو در کاروانسرای امیر رفته و به ارتقای مهارت در فرش های بدون پرز از جمله گلیم، وَرنی و سوماک و سایر دست بافته های عشایری پرداخته که این شاگردی به یک سال نمی انجامد. سپس در تهران نزد استاد میرزا یعقوب امیر انتظام تعلیم دیده و مشغول به کار می شوند. بعد از یک دوره کوتاه به تبریز باز گشته و در تبریز به ادامه ی فعالیتشان پرداختند. استاد با توجه به خلاقیت های ذاتی لاجرم به صورت مستقل در میان بزرگان رفوگری فرش قرار گرفته و با کمی سن و سال در تیمچه ملک کارگاه رفوگری دایر کرد. ابتکارات. ایشان در تیمچه ملک با برادر بزرگش میرزا آقا فعالیتی پی گیر و مستمر در رفوی فرش های آنتیک و منحصر به فرد را در بازار تبریز به عهده می گیرند و این همکاری و ممارست منجر به ابتکارات و خلاقیت های خاص رفوگری آن زمان گردیده و به تکامل بخشیدن ابزارآلات رفوگری و شیوه های مرمت قالی گشته و آوازه خود را به گوش تجار می رسانند. در این اثنی قلاب پشت (برای آسیب های بید خوردگی) و قلاب گردن باریک برای ایلمک زدن محل های تنگ و کوچک را برای تسهیل در مرمت به وجود می آورند. البته اکثر ابزارهای کاری استاد توسط خودش ساخته می شد و به سایر مرمت کاران نیز ارائه
می کرد. تجار بزرگ آن زمان بازار تبریز حاج حسن هاشمی؛ حاج اسماعیل ترابپور؛ حاج مهدی ترابی؛ اعلاباف؛ حاج احمد فرشچی؛ تراب فام؛ حاج جواد ساعی زاد؛ حاج اسماعیل اسکویی و حاج احمد کلم فروش (قلم قاش) و در آخر شرکت سهامی فرش تبریز که ریاست آن را استاد حاج ابراهیم رضایی بر عهده داشت همواره مورد تشویق و توجه ایشان قرار می گرفت به فعالیتی پی گیر همت گماشت. با توجه به شیوه و سبکی که در امر مرمت فرش توسط استاد بکار می رفت مورد توجه علاقه مندان این حرفه قرار گرفت و کارگاه ایشان تبدیل به آموزشکده ای گردید که شاگردان بسیاری به آن روی آوردند. آموزش. خوش فکری ایشان در امر تربیت و آموزش نیز موفق بوده که به غیر از چهار پسر وی (رسول؛ رحیم؛ کریم و محمود که با داشتن تحصیلات عالیه هر کدام در این فن جزء اساتید می باشند) و همچنین یکی از نوه های وی (جلال روفه گر حق ) که این حرفه را از استاد یاد گرفته امروزه در بازار تبریز مشغول این حرفه می باشد و شاگردان دیگری که هر یک ضمن کسب مهارت و فراگیری فنون کافی از محضر استاد خود یکی از صاحبان حرفه و استادی تمام عیار گردیده اند که در بازار تبریز و تهران و برخی به خارج از کشور رفته و آنان نیز به
تربیت شاگردان بسیاری مبادرت ورزیده اند چنانچه با احتساب سه نسل از شاگردان ایشان به صدها تن بالغ می شود. کارهای ماندگار. او در طول سالیان کاری خود به غیر از ابتکارات و خلاقیت ها در بین تجار به استاد صاحب سبکی در مرمت فرش معروف گشته و کارهای خارق العاده در رفوی فرش به ایشان محول می شد و سایرین نیز در این امر از وی کمک می طلبیدند. از آخرین کارهای ایشان مرمت اساسی فرشی است بنام (فرش مشروطه) بوده که هم اکنون در موزه مشروطه تبریز نگهداری می شود. استاد در طول عمر خود عاشقانه و طبیبانه به مرمت فرش هایی اهتمام ورزیده که امروز هر کدام مزین موزه ها و تالارها گردیده است. پدر روفوی فرش. استاد در خرداد سال ۱۳۷۲ طی بزرگداشتی که در روز جهانی موزه در مقبره الشعرای تبریز توسط سازمان میراث فرهنگی استان آذربایجان شرقی برگزار شد، به همراه تنی چند از اساتید از جمله استاد عماد؛ استاد برگی؛ استاد نخجوانی و استاد اعلاباف مورد تکریم قرار گرفت. ایشان از طرف سازمان میراث فرهنگی استان آذربایجان شرقی در بخش مشاهیر آذربایجان به لقب پدر رفوگری فرش مفتخر شده است. تجلیل ها و بزرگداشت ها. در همان سال توسط استاندار وقت (مهندس محمدزاده) به عنوان
میراث داران هنرهای سنتی و ذخایر ارزشمند هنرهای سنتی مورد توجه قرار گرفته و در مراسمی مورد تکریم قرار گرفت. در سال ۱۳۸۶ در مراسم تجلیل از پیشکسوتان فرش آذربایجان توسط سازمان بازرگانی استان آذربایجان شرقی با همکاری اتحادیه تولید کنندگان و بافندگان فرش دستباف شهرستان تبریز مورد تجلیل قرار گرفته و لوح سپاس پیش کسوتی دریافت کردد. در سال های اخیر چندین بار توسط سازمان صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران مورد مصاحبه قرار گرفته و استاد در برنامه های “گلستانه” و “کلک هنر” از روزگار خود سخن گفته است. با توجه به سال ها کار و تلاش مداوم و مرمت صدها اثر تاریخی و ماندنی این دیار که سرمایه های فرهنگی این مرز و بوم به حساب می آیند، بالاخره در سومین جشنواره تجلیل از پیشکوتان هنر و صنعت فرش که در ۱۱ اسفند ماه ۱۳۸۷ در موزه ملی فرش ایران برگزار گردید از پدر رفوگری فرش ایران به همراه ۱۰ تن از اساتید این هنر صنعت تجلیل به عمل آمد. برگزیدگان در سه رشته مهم این هنر از اساتید فنون بافندگی؛ ناظر فنی و چله کشی؛ مرمت و رفوگری بودند. از استان آذربایجان شرقی استاد اصغر روفه گرحق به عنوان پدر رفوگری و مرمت کار پیشکسوت و استاد محمد خوبانفر بافن
ده آثار حجمی حضور داشتند که مورد تجلیل قرار گرفتند. این مراسم که در موزه ملی فرش ایران برگزار گردید با حضور دکتر فرجی ریاست مرکز ملی فرش ایران و سایر مقامات وزارت بازرگانی و شخصیت های هنری با اهدای لوح و تندیس جشنواره به اساتید پیشکسوت از میراث داران این هنر و صنعت تجلیل بعمل آوردند. فوت. وی شانزدهم اردیبهشت ۱۳۸۹ درگذشت و در قطعه هنرمندان گلزار شهدای وادی رحمت تبریز به خاک سپرده شد.
گویش بندری یا گویش هرمزگانی گویشی از زبان فارسی است که خالصی بسیاری دارد و بازمانده از فارسی میانه است که در استان هرمزگان به آن گفتگو می کنند. به دلیل رواج روابط بازرگانی بسیار در بندر عباس و استان هرمزگان شماری از واژه های اروپایی - پَچ:وصله پینه، تکه (انگلیسی میانه) - تُماته: گوجه فرنگی، انگلیسی (اسپانیایی، مکزیکی) - جوتی: کفش (هندی اردو) - جیک: تاب (دادن) جنبش (انگلیسی) - لیسی: نوعی روسری یا دستمال که زنان روی سر قرار می دهند/ انگلیسی (فرانسوی باستان) و عربی نیز در آن دیده می شود.
گیاه هوا ، در گروه گیاهان هوازی و از خانواده آناناسیان است. این گیاه بومی پهنه های مکزیک ،آمریکای مرکزی و ونزوئلا است، و آب و هوای گرم و آفتابی را دوست دارد. برگ های این گیاه رزت شکل است و رنگ برگ ها با توجه به میزان نور دریافتی از سبز نقره ای تا صورتی روشن و بنفش متغیر است که در زمان بلوغ به ۱۲ سانتی متر و در طول رشد به ۲۵ سانتی متر خواهد رسید. گل در مرکز رزت ها و با رنگ بنفش ظاهر می گردد. نگهداری. این گیاه هفته ای ۳ مرحله در گرما و ۲ مرحله در ایام سرد نیاز به آب دارد. حداقل رطوبت مورد نیاز ۵۰ ٪ است. دمای مناسب در روز ۲۵ تا ۳۵ درجه و در شب ۱۸ تا ۲۸ درجه سانتیگراد است. ازدیاد از طریق کشت بذر و جدا نمودن تنه جوش انجام می گیرد. نیاز نوری این گیاه بالا است.
جرج هارنیج پرتر، بارون پرتر لودنهام (۶ دسامبر ۱۹۲۰ – ۳۱ اوت ۲۰۰۲) دانشمند شیمی دان انگلیسی و برنده جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۶۷ بود. زندگی. پرتر در شهر کوچک استین فورث در یورک شایر، انگلستان، به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی خود در زمینه شیمی را از دانشگاه لیدز دریافت کرد. او سپس به عضو نیروهای داوطلب ارتش انگلستان در جنگ جهانی دوم فعالیت کرد. او پس از جنگ به دانشگاه کمبریج رفت تا زیر نظر رونالد نوریش کار کند. پژوهش های آن ها در زمینه تجزیه شیمیایی نوری جایزه نوبل شیمی را نصیبشان کرد. مطالعات او بر روی این پدیده به منظور به دست آوردن اطلاعاتی دربارهٔ ساختارهای مولکولی کوتاه زی، نخستین شواهد از رادیکال های آزاد را به دست آورد. پژوهش های بعدی او دربارهٔ فرایندهای شیمیایی وابسته به نور بود با هدف به کارگیری آن ها در کاربردهای اقتصاد هیدروژن؛ زمینه ای که او بسیار به آن علاقه داشت. پرتر در سال های ۱۹۹۰–۱۹۸۵ رئیس انجمن پادشاهی بود. او برنده جوایز گوناگونی از جمله مدال دیوی در ۱۹۷۱، مدال رامفورد در ۱۹۷۸، مدال الیسون-کلیف در ۱۹۹۱، مدال کاپلی در ۱۹۹۲ شد. او در سال ۱۹۷۲ به لقب شوالیه نایل آمد و در سال ۱۹۹۰ لقب بارون پرتر لودن
هام، از لودنهام در منطقه کنت، را گرفت.
سد رودبال یکی از سدهای مخزنی در شهرستان استهبان، در استان فارس است که بر روی رودخانه رودبال احداث شده است. موقعیت جغرافیایی. طبق تصویب نامه تقسیمات کشوری سال۱۳۶۶ هیئت دولت این سد در محدوده شهرستان استهبان و میان دو روستای درب قلعه در شمال و پل شکسته (استهبان) در جنوب واقع شده است. هر دو روستا طبق تقسیمات کشوری مصوب سال ۱۳۶۶، از توابع دهستان ایج در بخش مرکزی شهرستان استهبان محسوب می شوند. سد رودبال در کیلومتر ۶۰ محور استهبان–داراب واقع شده است. فاصلهٔ این سد تا شهر داراب حدود ۲۰ کیلومتر و تا شهر ایج در شهرستان استهبان حدود ۳۳ کیلومتر است. با آغاز آبگیری سد رودبال، چند روستا از جمله آب بند (استهبان) و بردنو که در محدودهٔ مخزن سد قرار داشتند، تخلیه شدند. این روستاها نیز بر اساس مصوبهٔ هیئت دولت در سال ۱۳۶۶، در حوزهٔ دهستان ایج شهرستان استهبان قرار دارند. توسعه شیلات و آبزی پروری. در راستای افزایش ذخایر آبزیان و حفاظت از منابع داخلی، در سال ۱۴۰۰ تعداد ۵٬۰۰۰ قطعه بچه ماهی در سد رودبال رهاسازی شد. این اقدام توسط جهاد کشاورزی شهرستان استهبان انجام گرفت و با هدف تقویت ظرفیت زیستی دریاچهٔ سد صورت پذیرفت. با توجه به مو
قعیت دریاچه سد رودبال در محدوده شهرستان استهبان، مقدمات راه اندازی تعاونی صیادان در منطقه فراهم شده است. این طرح با هدف ساماندهی فعالیت های صید و بهره برداری پایدار از منابع آبزیان در حال پیگیری است. در سال های گذشته نیز مدیر شیلات جهاد کشاورزی استان فارس از انجام صید آزمایشی در سدهای استان، از جمله سد رودبال، خبر داده بود. این صیدها با هدف بررسی ظرفیت تولید و امکان سنجی بهره برداری اقتصادی از منابع آبزی انجام شده اند. با این حال، گزارش هایی از تلفات ماهی در سد رودبال نیز منتشر شده است که نشان دهندهٔ نیاز به بررسی دقیق تر شرایط زیست محیطی و کیفیت آب دریاچه سد می باشد. خشک شدن. در تابستان ۱۴۰۴ بررسی جزئی تر وضعیت سدها نشان می دهد شرایط در برخی مناطق بحرانی است. ذخایر آب در سدهای شیمیل و نیان در استان هرمزگان، رودبال استهبان در فارس و وشمگیر در گلستان عملاً به صفر رسیده است. مشخصات. سد رودبال از نوع خاکی-سنگریزه ای با هستهٔ رسی است و ارتفاعی برابر با ۸۳ متر دارد. حجم مخزن این سد ۸۲ میلیون متر مکعب بوده و طول تاج آن ۴۸۵ متر است. ظرفیت تنظیم آب سالانهٔ سد رودبال حدود ۱۰۴ میلیون متر مکعب برآورد شده است. اهداف طرح.
سد رودبال با اهداف چندگانه ای طراحی و اجرا شده است که از جمله مهم ترین آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: تولید انرژی برق آبی. برای سد رودبال، یک نیروگاه برق آبی با ظرفیت تولید ۵٫۷ مگاوات طراحی شده است. این نیروگاه قادر است سالانه حدود ۷٫۹ گیگاوات ساعت انرژی الکتریکی تولید کند که در تأمین برق منطقه نقش مؤثری ایفا می کند. مناقشه بر سر موقعیت جغرافیایی. سد رودبال، یکی از منابع حیاتی تأمین آب در شرق استان فارس به شمار می رود. این سد با اهدافی همچون تأمین آب شرب، توسعه کشاورزی و کنترل سیلاب ها احداث شده است، اما بهره برداری از آن در سال های اخیر با اختلافاتی میان مردم و مسئولان شهرستان های داراب و استهبان همراه بوده است. شهرستان داراب، با توجه به قرارگیری بخش قابل توجهی از اراضی کشاورزی اش در حوزهٔ آبریز سد رودبال، خواستار بهره مندی بیشتر از منابع آبی این سد است. در مقابل، شهرستان استهبان نیز با وجود فاصلهٔ ۶۰ کیلومتری سد تا مرکز شهرستان، خود را ذی حق در بهره برداری از آب سد می داند. این اختلافات در برخی موارد به سطح مسئولان محلی و استانی کشیده شده و موجب تأخیر در اجرای پروژه های انتقال آب و توسعه زیرساخت ها
شده است. موقعیت مرزی سد رودبال میان دو شهرستان، زمینه ساز بروز مناقشات شده است. بر اساس گزارش خبرگزاری مهر، مردم داراب با استناد به نزدیکی سد به مرکز شهرستان و قرارگیری اراضی کشاورزی شان در حوزهٔ آبریز، خواستار اصلاح خط مرزی با استهبان شده اند. یکی از اعضای شورای شهر داراب در این باره اظهار داشته است که «در تغییر خط مرزی بین دو شهرستان، طی سه مرحله تجاوز آشکاری به سمت داراب صورت گرفته که مایه نگرانی مردم این شهرستان شده است.» همچنین یکی از فعالان اجتماعی داراب با اشاره به مصوبه وزارت کشور در سال ۱۳۶۵، تغییرات بعدی را «غیرقانونی، غیرکارشناسی و مصداق بی عدالتی» دانسته است. همچنین در جریان سفر هیئت دولت به شهرستان داراب، بیش از ۱۰۰ طرح عمرانی، اقتصادی و خدماتی مورد بررسی قرار گرفت که از این میان، بیش از ۲۰ طرح در مرحله اجرا قرار گرفتند. تخصیص اعتبار برای تکمیل سد رودبال نیز از جمله همین طرح ها بود که در فهرست مصوبات دولت برای شهرستان داراب ثبت شده است. این موضوع نشان می دهد که بودجه ساخت این سد از محل اعتبارات شهرستان داراب پرداخت شده و در فهرست پروژه های عمرانی این شهرستان قرار داشته است. در مقابل، فرماندار شهر
ستان استهبان در گفت وگویی با خبرگزاری ایرنا اعلام کرده است که سد رودبال و روستاهای اطراف آن در حوزهٔ شهرستان استهبان قرار دارند و بر اساس تصویب نامه هیئت دولت در سال ۱۳۶۶، روستاهای بردنو و آب بند که در محل سد به زیر آب رفته اند، در حوزهٔ دهستان ایج شهرستان استهبان ثبت شده اند. نماینده وقت شهرستان داراب نیز در گفت وگویی با ایرنا، سد رودبال را پروژه ای ملی دانسته و تأکید کرده است که این سد متعلق به شهرستان خاصی نیست. این اختلافات نه تنها در گفت وگوهای غیررسمی، بلکه در جلسات رسمی نیز مطرح شده و گاه به چالش هایی در زمینهٔ مدیریت منابع، تخصیص بودجه و بهره برداری از امکانات سد منجر شده است. برخی رسانه های محلی از این سد با عناوینی چون «سد رودبال داراب» یا «سد رودبال استهبان» یاد می کنند که نشان دهندهٔ نبود اجماع بر سر مالکیت جغرافیایی و معنوی آن است. در سفر اخیر استاندار فارس به منطقه، بر لزوم ترمیم و افزایش ظرفیت سد رودبال تأکید شد و وعده داده شد که با همکاری وزارت نیرو، بخشی از مشکلات آب شهرستان های داراب و زرین دشت برطرف خواهد شد. پروژه انتقال آب شرب از سد رودبال به شهرهای داراب، زرین دشت، جنت شهر و روستاهای مسی
ر به طول ۱۱۲ کیلومتر با تصفیه و انتقال ۸۶۰ لیتر در ثانیه آب شرب با ۶۰ درصد پیشرفت فیزیکی از سال ۹۴ آغاز شد و در حال اجراست.تصفیه خانه آب شهر داراب یکی از پروژه های حیاتی در حوزه تأمین آب شرب استان فارس است که توسط شرکت زلال ایران و به سفارش شرکت آب منطقه ای فارس اجرا شده است. این تصفیه خانه وظیفه دارد آب خام سد رودبال را تصفیه کرده و آن را برای مصرف شهری و روستایی به شهرستان داراب پمپاژ کند. همچنین طرحی های برای انتقال آب سد به شهرهای استهبان و فسا اجرا شدند و تصفیه خانه و مرکز انتقال آب نیز در شهر ایج استهبان ساخته شده است.
وقایع اتفاقیه نام کتابی است از علی اکبر سعیدی سیرجانی که که در واقع مجموعه ای از یادداشت هایی است که یکی از عاملین و مخبرین اطلاعاتی انگلستان در سال های آخر پیش از مشروطه از رویدادها و اوضاع و احوال مملکت و حکومت فارس (استان فارس کنونی) و به ویژه تحولات سیاسی و مذهبی در شیراز نوشته و برای سفارت انگلستان در تهران ارسال می کرده است. مقدمه. مقدمه کتاب را سیرجانی در خرداد ۱۳۶۱ نگاشته است. در مقدمه او اشاره می کند که در دوران تحصیل با درس تاریخ میانه ای نداشته ولی گذشت زمان و مشاهدات ناگزیر حوادث او را با تاریخ آشتی داده است. او می نویسد: او در جای دیگر از مقدمه می نویسد: ساختار کتاب. کتاب به صورت بخش های مختلف براساس سال های قمری از سال ۱۲۹۱ تا ۱۳۲۱ گردآوری شده است. چاپ چهارم کتاب سال ۱۳۸۳ توسط نشر آسیم در قطع وزیری در ۸۰۰ صفحه منتشر شده است. کتاب همچنین شامل تصاویری از اشخاص و مشاهیر سال های مورد بحث دارد.
نوک نهنگ بلنویل آب بازی عضو سرده میان دندان ها است که بیشترین گستره زندگی در میان اعضای این سرده را داراست و به نسبت دیگر اعضا بیشتر مشاهدات ثبت شده بیشتری دارد. هانری دو بلنویل این گونه را در سال ۱۸۱۷ از روی نمونه استخوان جمجمه آن شناسایی و طبقه بندی کرد. از آنجا فک این جانور بسیار ضخیم بود، نام "densirostris" (واژه ای لاتین به معنای «نوک ضخیم») بر آن گذاشته شد. این آب باز در آب های شمال شرقی باهاما زیر بررسی های بسیار قرار گرفته و برنامه ای برای شناسایی و عکس برداری از آن از سال ۲۰۰۲ به این سو در حال اجرا است. توصیف ظاهری. بدن نوک نهنگ بلنویل سخت و مقاوم است ولی به نسبت دیگر اعضای سرده خود بدنی فشرده تر دارد. نرهای این گونه بسیار ساده تشخیص داده می شوند چرا که با آنکه فک پایینی، مانند بعضی دیگر اعضای میان دندان ها، در نزدیکی سر بالاآمدگی دارد، این بالاآمدگی زیاد بوده و پس از ارتفاع گرفتن زیاد، با شیبی ملایم به سوی سر حرکت می کند. پیش از این حرکت آرام شیب دار فک، دو دندان عاج دیده می شوند. استخوان های آرواره این نهنگ بسیار سخت با چگالی زیاد هستند و از هر استخوان شناخته شده دیگری چگالی و سختی مکانیکی بیشتری د