Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ری از شبیخون و حمله شبانهٔ ژاپنی ها می دانند. ژاپنی ها که تنها با یک روز جنگیدن تا آخرین قلعهٔ دازایفو، به نام قلعهٔ میزوکی عقب نشینی کرده بودند، آن شب را با ناامیدی طی کردند اما روز بعد با کمال ناباوری دیدند که اثری از کشتی های مهاجم در سواحل نیست. در یک کتاب تاریخی چین به نام "تاریخ یوآن"، علت بازگشت به پایان رسیدن تیرهای سربازان در طی جنگ با سربازان ژاپنی ذکر شده و در ادامه آمده که ادامهٔ جنگ بدون تیر ناممکن بوده است. همچنین در این کتاب از زخم شدید معاون سپاه چینی ریو فوکوکو ذکر رفته است که به عنوان دلیل بازگشت در نظر گرفته می شود. به هر صورت به نظر می رسد که سپاه چینی به اراده و خواست خود از خاک ژاپن عقب نشینی کرده است. خبر ناپدید شدن کشتی ها به کیوتو مقر امپراتوری ژاپن رسید و شایعه شد که سپاه دشمن نفرین شده و درحالی که از جزئیات و چگونگی وضعیت کشتی های چینی اطلاعی در دست نبود، به اطلاع دولت کاماکورا و امپراتور رسانده شد که در نتیجه دعاهای همگانی، سپاه دشمن را توفان با خود برده است. این توفان را ژاپنی ها کامی کازه یا "باد الهی" نام دادند. در واقع وقایعی که بعد از سوار شدن سربازان به کشتی رخ داده و باعث شد
ه بیش از نیمی از سربازان به کشور خود بازنگردند، چندان مشخص نیست و این مسئله یکی از معماهای تاریخی کشور ژاپن به شمار می آید. در منابع چینی اطلاعات در مورد این جنگ بسیار مختصر است و تنها ذکر شده که سپاهیان چینی به علت به پایان رسیدن تیر، تصمیم به عقب نشینی گرفتند و هیچ اشاره ای به باد و توفان نشده است. در یکی از منابع تاریخی گوریو بنام دونگوک تونگام، نوشته شده که تندباد همراه با باران در شب باعث کوبیده شدن کشتی ها به صخره ها و درهم شکسته شدن آن ها شد اما در این منبع اشاره ای به تاریخ وقوع توفان نشده است. همان طور در خاطرات یک صاحب منصب ژاپنی که به نام "کانچوکی" معروف است، نیز مطالب مشابهی به چشم می خورد اما مکان و تاریخ وقوع توفان ذکر نشده است. بر اساس مطالب این منبع تاریخی، نویسنده این مطالب را در کیوتو، ۱۶ روز پس از عقب نشینی از خلیج هاکاتا (۱۹ نوامبر) از شخصی شنیده است. در طومار تاریخی "موکو شورای اکوتوبا" (تدوین بین سال های ۱۲۷۵ و ۱۲۹۳) و "هاچیمان گودوکون" (تدوین در ۱۳۱۸–۱۳۰۳ میلادی) و همچنین یک منبع تاریخی–مذهبی ژاپنی دیگر به نام کونبو بوتسوشی ایسون کانشین گاکوشوکی (تدوین ۱۲۸۵) که هم دوره با این جنگ نوشته
شده، اشاره ای به توفان و باران نشده و تنها نوشته شده که کشتی ها روز بعد ناپدید شدند یا عقب نشینی کردند. بر همین اساس، این نظریه که در نبرد نخست و در شب عقب نشینی سپاه مغول در ۱۹ نوامبر (روز بیستم از ماه دهم سال یازدهم بون ای) در سواحل خلیج هاکاتا توفانی رخ نداده است، امروزه به طور فزاینده ای در بین محققان به عنوان نظریه معتبرتر مطرح می شود. از آنجایی که رسیدن خبر از هاکاتا تا کیوتو به طور طبیعی ۱۰–۸ روز طول می کشد، احتمال این می رود که منبع تاریخی "کانچوکی" به توفانی اشاره می کند که پس از عقب نشینی مغول از خلیج هاکاتا اتفاق افتاده است. همچنین در "رویدادنامه کاماکورا" اخباری در مورد جنگ با قوای مغول چهار روز پس از عقب نشینی از خلیج هاکاتا در چشم می خورد. از طرف دیگر زمان رسیدن قوای گوریو به کشورشان ثبت شده است و این زمان بسیار دیرتر از آن است که روز بازگشت ۱۹ نوامبر در نظر گرفته شود. امروزه محققان نظر بر این دارند که قوای مغول پس از عقب نشینی از خلیج هاکاتا برای مدتی در اطراف آبهای ژاپن مستقر بود و احتمالاً در طی این زمان با باد شدید آغاز زمستان روبرو شده است. علت شکست حمله مغول. قوبلای خان کاملاً مقاومتی را ک
ه ژاپنی ها می توانستند در مقابل حمله وی انجام بدهند را دست کم گرفته بود. گرچه ژاپنی ها مجهز به سلاح های دوربرد مغول ها مانند کمان زنبورکی و منجنیق نبودند و فرماندهان آنها به اندازه رهبران مغول تجربهٔ جنگی نداشتند اما آنها خود را برای دفاع ساحلی آماده کرده بودند و در سرزمین های خود می جنگیدند و تعدادشان بیشتر و با جغرافیا و آب وهوا آشناتر بودند. در فاصلهٔ بین دو نبرد. در سپتامبر ۱۲۷۵ میلادی، پس از شکست در حملهٔ نخست بار دیگر پنج فرستاده از سوی امپراتور مغول به ژاپن اعزام شدند. سفیران مغول بعد از ورود به کاماکورا منتقل شدند و سپس به دستور توکیمونه، فرمانده سپاه ژاپن، سر آنان قطع شد. گور این پنج فرستادهٔ مغول هنوز در یک معبد در نزدیکی شهر کاماکورا باقی مانده است. سپس دوباره در سال ۱۲۷۹، بدون آنکه امپراتوری مغول از کشته شدن هیئت نخست اطلاعی داشته باشد، هیئت ۵ نفرهٔ دیگری به ژاپن فرستاد. این بار در همان محل ورود در نزدیکی خلیج هاکاتا سر آن ها قطع شد. با وجود اینکه به قوبلای خان توصیه شده بود که از حملهٔ مجدد به ژاپن خودداری کند، او هنوز بر توسعهٔ امپراتوری مغول تا منتهی الیه سرزمین های جنوب شرقی آسیا اصرار داشت و
پس از شکست در جنگ، بار دیگر به تجهیز نیرو جهت حمله به ژاپن پرداخت. قوبلای خان همان سال (۱۲۷۹ میلادی) توانست چین جنوبی را تصرف کند و سلسله سونگ را به طور کامل براندازد. آمادگی در برابر حمله. پس از تصرف چین جنوبی ژاپن در انتظار حملهٔ مجدد قوبلای خان بود و در سال ۱۲۸۰، به دستور دربار سلطنتی در تمام معابد و زیارتگاه ها برای پیروزی بر امپراتوری مغول مراسم دعا برپا شد. ژاپنی ها در کنارهٔ سواحل خلیج هاکاتا دیواری سنگی به نام گِنکُو بُوری به طول ۲۰ کیلومتر و ارتفاع و عرض ۲ متر جهت دفاع از سواحل هاکاتا ساختند و به حالت آماده باش برای حملهٔ دوم درآمدند. دومین نبرد، نبرد کوآن. هفت سال بعد از شکست در نبرد نخست و در سال ۱۲۸۱ میلادی، قوبلای خان، بار دیگر بر آن شد که از جانب ساحل خلیج هاکاتا به ژاپن حمله کند. قوبلای خان دو ناوگان جنگی برای حمله تدارک دیده بود. ناوگان نخست "توروگون" یا جناح شرقی نامیده می شد و سپاهی ترکیب شده از سربازان گوریو و چینی و مغولی به تعداد ۴۰٫۰۰۰ بود. ناوگان دوم "کونان گون" نامیده می شد و از حدود ۱۰۰٫۰۰۰ نفر از سربازان چین جنوبی یا سلسله سونگ سابق تشکیل شده بود. نخست قرار بر این بود که پس از حرکت ن
اوگان اول، به زودی ناوگان دوم به آن بپیوندد؛ اما به دلیل بیماری ناگهانی فرمانده ناوگان دوم، حرکت این ناوگان با تأخیر بسیار انجام شد. از سوی دیگر سپاه صدهزار نفری ناوگان دوم تقریباً به طور کامل توسط سلسله یوآن (چین شمالی) از مردان کشور تازه به تصرف درآمدهٔ چین جنوبی تشکیل شده بود که به اجبار به این جنگ آورده شده بودند. این افراد به غیر از اینکه انگیزه ای برای جنگیدن با ژاپن نداشتند، فاقد سلاح های رزمی نیز بوده و بیشتر به ابزارهای کشاورزی مانند بیل و کلنگ مجهز بودند. بنابر فرضیه ها وجود این صدهزار مرد بیشتر به خاطر از بین بردن روحیهٔ جنگیدن در بین ژاپنی ها و بالا نشان دادن خطر تهدید بود. نبرد تسوشیما، پیروزی ژاپن. در نتیجه دیر رسیدن ناوگان دوم، ناوگان اول به تنهایی به جزیره تسوشیما حمله کرده و در این جزیره پیاده شد و این در حالی بود قبل از حمله به این جزیره به مدت دو هفته سربازان در داخل کشتی ها معطل و به حالت انتظار گذاشته شده بودند. نبرد شیکانوشیما، پیروزی ژاپن. بعد از تسوشیما به جزیرهٔ شیکانوشیما و جزیره نوکونوشیما حمله شد و به تدریج قوای جسمانی و وضعیت بهداشتی سربازان در داخل کشتی ها رو به وخامت گذاشت و در
حدود ۳۰۰۰ نفر از ناوگان نخست بر اثر بیماری های گوناگون از بین رفتند. همان طور محل پیوستن به ناوگان دوم نیز از جزیره شیکانوشیما در استان فوکوئوکا به جزیره هیرادوشیما در استان ناگاساکی تغییر داده شد. همین عامل باعث شد که ناوگان اول در شیکانوشیما مجبور به ادامهٔ جنگ به تنهایی شود و از قدرت بدنی و انگیزهٔ سربازان به جنگ کاسته شد. این بار ژاپنی ها از نظر جنگیدن تدابیر تازه ای به کار بردند؛ بدین صورت که ژاپنی ها شب ها با قایق های کوچک به کشتی های مهاجم نزدیک شده و با حملات چریکی شبانه تعداد بسیار زیادی از سربازان مغول، کره ای و چینی را در داخل کشتی هایشان می کشتند. این حملات برای مدتی باعث شد سربازان مهاجم که در تمام طول شب ها امکان خواب و استراحت از آن ها گرفته شده بود، به شدت خسته شوند اما در دراز مدت مثمر ثمر نبود؛ زیرا پس از مدتی سپاهیان متحد دست به ضد حمله زده و از بالای کشتی ها سنگ به طرف قایق ها پرتاب کردند. در اثر این ضد حمله ها تعداد زیادی از سربازان ژاپنی کشته شدند، بنابراین حمله های شبانه با قایق پس از مدتی متوقف شد و به جای آن نیروهای ژاپنی متمرکز شدند تا سپاه چینی را از جزیرهٔ شیکانوشیما که فاقد دیوار
سنگی دفاعی بود، بیرون برانند. این جزیره تنها مکان در این جنگ بود که به میدان یک جنگ تبدیل شد. نبرد جزیره ایکی، پیروزی ژاپن. ساخت دیوار دفاعی سنگی از نظر بالا بردن قدرت دفاعی بسیار مثمر ثمر بود و باعث بی اثر شدن پرتاب تیرهای مهاجمان شد و سپاه متحد مهاجم را مجبور به عقب نشینی در دو جزیره شیکانوشیما و نوکونوشیما که فاقد دیوار بودند ساخت. از سوی دیگر در جزیره های تسوشیما و جزیرهٔ ایکی نیز که هیچ تدبیر دفاعی تهیه نشده بود، بار دیگر مردم مورد حمله قرار گرفته و تلفات دادند. نبرد جزیره تاکاشیما، حمله به سپاه مغول. با وجود انگیزهٔ ضعیف سربازان و وضع ارتباطی نامساعد بین دو ناوگان، به هر حال در نزدیکی هیرادوشیما این دو به یکدیگر پیوستند و این در حالی بود که ناوگان اول در همین مکان تقریباً یک ماه به انتظار رسیدن ناوگان دوم باقی مانده بود. بالاخره حملهٔ نهایی تا اوایل ماه اوت یعنی فصل طوفان فصلی در ژاپن به تأخیر افتاد. هر دو ناوگان بعد از پیوستن به یکدیگر به قصد حمله مشترک به طرف خلیج هاکاتا حرکت کردند. روز دوازدهم اوت این کشتی ها در بین راه در نزدیکی جزیره تاکاشیما مورد حملهٔ شدید نیروهای ژاپنی قرار گرفتند. توفان. سرانجا
م سه روز بعد از این حمله و در شب پانزدهم اوت توفانی شدیدی که امروزه به نام کامی کازه شناخته می شود، درگرفت و هر دو ناوگان در نزدیکی جزیره تاکاشیما گرفتار توفان شدند. ژاپنی ها روز بعد، ناوگان چینی و کره ای را تقریباً به طور کامل درهم شکسته یافتند. باقی ماندهٔ سربازان مهاجم نیز که بعد از توفان جان سالم به در برده بودند، به دست سربازان ژاپنی کشته یا به اسارت گرفته شدند. در حملهٔ دوم حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از سربازان چینی و ۷۰۰۰ نفر از سربازان کره ای به کشور خود برنگشتند. بزرگی نیروها و تلفات. بزرگی نیروهای مهاجم میان مورخان محل بحث بوده است. دلایلی وجود دارد که از مختلف بودن شمار نیروهایی که در منابع معاصر ارائه شده و نسبتاً ناقص بودن گزارش ها در این مورد، پرسش شود. همین طور تفاوت فاحشی در منابع و ارزیابی کنندگان مختلف وجود دارد. این باور وجود دارد که هم ژاپنی ها و هم مغول ها در بزرگی نیروها اغراق کرده اند. در مورد شمار کارکنان کشتی های شرکت کننده در تهاجم سال ۱۲۷۴ میلادی اعداد ۲۰٬۰۰۰، ۴۰٬۰۰۰ و حتی ۹۰٬۰۰۰ تن ذکر شده است. جرج سانسوم تخمین زده این نیروها شامل ۱۵٬۰۰۰ مغول و ۸٬۰۰۰ کره ای بوده اند. استیون ترنبول از ۱۶٬۶۰۰
سرباز یاد کرده که ۱٬۶۰۰ تن از آن ها کره ای بوده اند. همین طور گزارش شده که ۵٬۰۰۰ سوار مغول در این تهاجم شرکت داشته اند. چندین منبع اشاره کرده اند که ناوگان مغول ها مشتمل بر ۹۰۰ کشتی بوده که ۳۰۰ کشتی بزرگ در میان شان بوده است. علاوه بر سربازان، حدود ۷٬۰۰۰ ملوان نیز خدمه را همراهی می کرده اند. تلفات نیروهای مهاجم بیش از ۱۰٬۰۰۰ تن ذکر شده است. چندین منبع گزارش داده اند که این عدد ۱۳٬۰۰۰ تن بوده به اضافه ۲۰۰ کشتی. بزرگی نیروهای مدافع نیز قطعی نیست. ژاپن ناوگان قابل توجهی نداشته و بزرگی نیروهای نظامی اش توسط مغول ها بزرگ نمایی شده تا بتوانند شکست شان را توجیه کنند. اغلب مورخان بر این باورند که نیروهای مدافع به شکل قابل توجهی کوچک تر از نیروهای مهاجم بوده اند؛ احتمالاً تنها حدود ۳٬۰۰۰ تا ۶٬۰۰۰ سرباز ژاپنی در نبرد شرکت داشته اند. نیروهای مهاجم در حمله ۱۲۸۱ به شکل قابل توجهی بزرگ تر بوده اند و عملیات آن ها یکی از بزرگ ترین تهاجم های دریایی تاریخ پیش از پیاده شدن نیروهای متفقین در نرماندی در ۱۹۴۴ بوده است. همین طور در این تهاجم، اطلاعات در مورد بزرگی نیروها بسیار پراکنده هستند. اغلب اطلاعاتی وجود دارد که نیروهای مهاجم
ی که از شرق و از کره گسیل شده بودند شامل ۴۰٬۰۰۰ نفر و نیروهای مهاجمی که از جنوب و چین وارد عملیات شده اند، ۱۰۰٬۰۰۰ نفر بوده اند که براساس منابع مغولی است. تخمین ها البته شمار افراد را ده ها هزار نفر سرباز نشان می دهند. نیروهای مهاجم با حدود ۳٬۰۰۰ نفر مدافع ژاپنی سامورایی مواجه شدند. امروزه ممکن نیست که به درستی تعداد کشتی ها تخمین زده شود اما براساس یکی از آمارهای رایج، ناوگان مهاجم شرقی از کره شامل ۹۰۰ کشتی و ناوگان جنوبی از چین شامل ۳٬۵۰۰ کشتی بوده است. احتمالاً چندصد کشتی از این تعداد از نوع بزرگ بوده اند. همین طور اطلاعاتی وجود دارد که نشان می دهد بزرگی این ناوگان حدود ۱٬۵۰۰ کشتی بوده است. این تهاجم به کشته شدن عده زیادی منجر شد که تعداد آن حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. براساس گزارش های خاندان یوان حدود ۲۰٬۰۰۰ مغول و ۳۰٬۰۰۰ کره ای پس از نابودی بخشی از ناوگان از بین رفتند و باقی نیز کشته شدند. تمایل قوبلای خان برای حمله سوم. در سال ۱۲۸۴، فرمانروای ژاپن هوجو توکیمونه ناگهان در سی و چهار سالگی درگذشت. قوبلای خان ستادی برای بسیج به ژاپن تشکیل داد و چندین بار برای حملهٔ مجدد مقدمه چینی کرد اما با شورش مردم
در کشورهای چین جنوبی و ویتنام علیه این امپراتوری و رخ دادن حوادث دیگر، فرصتی برای عملی کردن نقشه های خود برای حمله پیدا نکرد. با مرگ قوبلای خان در سال ۱۲۹۴ میلادی، سرانجام نقشهٔ او برای حمله به ژاپن نافرجام ماند. ژاپن با وجود مرگ قوبلای خان تا آخر دوره کاماکورا در حالت آماده باشِ نظامی باقی ماند. پیامدها. این جنگ چندروزه تمامی تجربهٔ ژاپن از نخستین جنگ با نیروهای مهاجم خارجی بود که در مقایسه با سایر حوادث مرتبط با حملات مغول به دیگر نقاط آسیا، بسیار کوچک می نماید. اما این حادثه بر امور داخلی ژاپن اثرات بسیار عمیقی گذاشت. همچنین رفتار بی رحمانهٔ سپاه متحد سلسله یوآن و گوریو با اهالی دو جزیرهٔ تسوشیما و ایکی نوشیما در طی یورش نخست، باعث بدنامی مغول در تاریخ ژاپن شد. اهمیت نظامی. از دیدگاه نظامی، تهاجم های ناکام به قوبلای خان تنها نخستین جنگ از سه جنگی بود که سامورایی ها، به جای جنگیدن در یک درگیری داخلی با نیروهای خارجی جنگیدند؛ دو حمله دیگر عبارتند از تهاجم هیده یوشی به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) و حمله به ریوکیو (۱۶۰۹). همچنین این اولین باری بود که خاندان های سامورایی به جای جنگیدن برای منافع خاندان به خاطر خود ژاپن جنگ
یدند. همچنین این تهاجم ها ژاپنی ها را در معرض یک سبک جنگ بیگانه قرار می داد. این شیوه فاقد جنگ تن به تن بود که روش جنگیدن سنتی سامورایی ها به شمار می آمد. تفاوت در روش جنگ در هاچیمان گودوکون بدین ترتیب ذکر شده است: مطابق شیوه مبارزه ما ابتدا باید کسی را از صفوف دشمن نام برده و سپس با وی در یک جنگ تن به تن درگیر شویم. اما مغولان همه با هم به صورت دسته جمعی حرکت می کنند و هر کس را که بتوانند می گیرند و می کشند. حمله به کشور ژاپن برای امپراتوری مغول تنها جنبهٔ جاه طلبانه داشت و پیروزی در جنگ نیز تنها از نظر حیثیتی برای این امپراتوری مهم بود زیرا این کشور نه تهدیدی برای مغول بود و نه غنیمت ارزنده ای محسوب می شد. اما برای کشور ژاپن این حمله یگانه یورش کشورهای خارجی به این کشور تا پایان جنگ جهانی دوم بود و ژاپنی ها این پیروزی را یک معجزه دانستند. برای مغولان، این شکست یک شوک ویرانگر بود. شکست آنها خرقه شکست ناپذیری را از تن آنان برداشت، زیرا مردم اکنون فهمیده بودند که مغولان آسیب پذیر هستند. یکی از اصلی ترین پایه های قدرت مغول ایجاد وحشت روانی در بین مخالفان آنان بود. پس از این نبرد گرچه وحشت روانی از مغول کاملاً ن
ابود نشد، اما به شدت کم رنگ شد. پرضررترین پیامد حمله به ژاپن هزینه های هنگفتی بود که مغول در این لشکرکشی متحمل شد. همچنین در آن زمان این تهاجم های ناکام، ضعف و عدم توانایی در تهاجم های دریایی مغول ها را نمایان کرد. تأثیرات مذهبی و اعتقادی. دورهٔ کاماکورا در تاریخ آیین بودایی در ژاپن یک نقطهٔ عطف بود. در این دوره رهبران جدید بودایی پیدا شدند و مکتب های آیین بودایی ژاپنی را بنیاد نهادند. برخی از این اصلاح گران عبارت بودند از هواخواهان سنت ذِن و نیچیرن، بنیان گذار مکتب جدید بوداگرایی نیچیرن که شهرت چشمگیری یافت. پس از حمله اعتقاد مردم به خدایان و قدیسیان شینتو و آیین بودا بیش از قبل شد. همچنین این اعتقاد که کامی کازه یا رب النوع توفان در حفظ سرزمین خدایان (ژاپن) دخالت کرده است، در مردم به وجود آمد. بر اثر این حمله مردم اعتقاد پیدا کردند که در هنگامهٔ خطر در آینده هم، خدایان خود به یاری و رهایی ژاپن خواهند آمد. اسطورهٔ کامی کازه. کامی کازه یکی از واژگان دین شینتو است، در لغت به معنی «باد الهی» و در مفهوم هر باد شدیدی است که با قدرت خداوند می وزد. در منابعی که همزمان با رویداد حمله مغول نوشته و باقی مانده است، عبا
رت های «باد»، «باد شدید»، «باد مخالف»، «باد و باران شدید» به چشم می خورد اما نمونه ای از بکار بردن کامی کازه در این منابع دیده نمی شود. در دوره ادو (سال ۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸ میلادی) رونوشت اسناد خاندان شیمازو در کتابی به نام ساپان کیوکی زاتسوروکو جمع آوری شد. در این کتاب رونوشتی از متنی آمده است که اصل آن یک سال بعد (۱۲۷۵ میلادی) از جنگ نخست یا جنگ بون ای نوشته شده است. این قدیمی ترین متنی است که عبارت کامی کازه در آن دیده می شود. در این کتاب آمده است که «در جنگ کامی کازه شروع به وزیدن کرد، بیگانگان مهاجم جان خود را از دست دادند و کسانی که در داخل کشتی ها بودند در ته دریا فرورفتند و باد آن ها را به طرف ساحل کشاند» و این نشان دهندهٔ این است که اعتقاد بر حمایت کامی کازه در این جنگ از همان ابتدا وجود داشته است. اما از آنجائیکه سند اصلی در دسترس نیست، این احتمال وجود دارد که عبارت کامی کازه در هنگام بازنویسی به این متن اضافه شده باشد. در اکثر منابع قدیمی که به این جنگ پرداخته اند مطالبی مبنی بر اینکه شکست دشمن به خاطر تأثیر برپا داشتن مراسم دعا در معابد سراسر کشور بوده به چشم می خورد، اما تأکید و رواج به کار بردن اصطلاح
کامی کازه در اواخر دوره تایشو (۱۹۲۶–۱۹۱۲) تا اوایل دوره شووا (۱۹۸۹–۱۹۲۶) شدت بیشتری یافت و هدف از آن نیرومند کردن نظامی گری در کشور ژاپن بوده است. در کتاب تاریخ دورهٔ ابتدایی مدارس در دوره تایشو آمده است که «در جنگ با مغول ها کامی کازه شروع به وزیدن کرد و بیشتر کشتی های دشمن غرق شدند و تعداد بی شماری از سربازان دشمن در آب کشته شدند.» همین طور آمده است که «ژاپن کشور خدایان است و هر گاه نیاز باشد، حتماً کامی کازه این کشور را حمایت می کند.» ژاپنی ها از رخدادهای این جنگ، افسانه ها ساخته اند. در جنگ دوم جهانی نیز نامگذاری هواپیماهای انتحاری ژاپن به نام کامی کازه یا باد الهی از همین واقعهٔ شکست مغول الهام گرفته است. کامی کازه ها در طی جنگ جهانی دوم برای جلوگیری از نابودی ژاپن در روزهای نومیدی تن به حملات انتحاری می دادند و به دشمن می تاختند. موکو شورای اکوتوبا. یکی از میراث های لشکرکشی مغولان به ژاپن، پرده بزرگ نقاشی حمله مغول به نام موکو شورای اکوتوبا است که بخش های مهمی از آن بازمانده است. این نقاشی بسیار پرارزش تاریخی به درخواست و سفارش یک سامورایی به نام تاکه زاکی سوئه ناگا که در هر دو نبرد جنگیده بود کشیده شده
است. تاکه زاکی سوئه ناگا یک سامورایی دون پایه بود که املاک خود را قبل از وقوع جنگ از دست داده بود. وی به امید دریافت پاداش، در نخستین نبرد تحت فرمان شونی کاگه سوکه شرکت کرد و در خط اول حمله همراه با اسب خود مجروح شد. پس از پایان نبرد اول، فرمانده وی شونی کاگه سوکه، در گزارش خود به مقامات بالاتر جهت پرداخت پاداش، نام سوئه ناگا را ذکر نکرد و در نتیجه هیچ پاداشی به وی پراخت نشد. از آنجا که ادامهٔ زندگی سوئه ناگا به دریافت پاداش بستگی داشت، وی سال بعد با فروش اسب خود هزینه سفر تا کاماکورا را تهیه کرد و توانست با یک مسئول بلندپایه نظامی بنام آداچی یاسوموری شکایت خود را مطرح کند. توضیحات وی در مورد نحوه جنگیدنش در خط مقدم، چنان یاسوموری را تحت تأثیر قرار داد که وی به عنوان پاداش زمینی را به وی اهدا کرد و حتی اسب خود را به وی بخشید. در نبرد دوم نیز سوئه ناگا در جنگ فعالان شرکت کرد و بار دیگر پاداش دریافت کرد. وی در سال ۱۲۹۳ میلادی، کشیدن موکو شورای اکوتوبا را بر اساس خاطرات خود از جنگ، به یک استاد نقاش سفارش داد. این پردهٔ نقاشی به جز ارزش هنری، به این خاطر که اطلاعاتی دربارهٔ روش جنگیدن و کار سامورایی ها در پایان
سده سیزدهم میلادی به دست می دهد نیز بسیار مهم و باارزش است. برافتادن حکومت کاماکورا. پیامد سال ها تدارک نظامی به منظور جنگ با مغولان برای شوگون سالاری کاماکورا (زمان حکمرانی ۱۳۳۳–۱۱۸۵ میلادی) مصیبت آمیز بود. بسیاری از وفادارانی که برای پاسداری از حکومت جنگیده بودند و همچنین معابدی که در طی جنگ برای پیروزی دعا کرده بودند، اینک در انتظار پاداش بودند و برآورده کردن این خواسته از توان حاکمان خارج بود. در پایان این جنگ هر چند که ژاپن توانست ارتش مغول را از کشور براند اما برخلاف جنگ های داخلی نخستین بار بود که زمینی به تصرف درنیامده بود و برخلاف عرف آن زمان دولت نتوانست به عنوان پاداش زمینی بین رزمندگان این جنگ اهدا کند. همچنین با توجه به اینکه انتظار حمله سوم از طرف مغول می رفت، سامورایی های منطقه کیوشو مجبور شدند بدون اینکه سودی ببرند، هزینه زیادی را جهت آمادگی نظامی متقبل شوند. به همین دلیل میزان نارضایی در میان سامورایی ها که می دیدند که در ازای خدمات بسیاری که از آنان توقع می رفت دستمزد اندکی دریافت می کنند بالا گرفت. در این هنگام بود که دولت جهت کمک مالی به سامورایی های بدهکار فرمان بازگرداندن وثیقه ضبط شده ر
ا در سال ۱۲۹۷ میلادی صادر کرد و از رباخواران خواست زمین هایی که در ازای پرداخت وام از سامورایی ها ضبط کرده بودند را به آنان پس دهد. اما پس از اجرای این فرمان رباخواران از دادن وام به کسانی که نیاز داشتند خودداری کردند و زندگی سامورایی ها بیش از پیش با سختی روبرو شد. از این رو، مشکلات مالی و کاهش وفاداری در میان اربابان قدرتمند به فروپاشی حکومت کاماکورا کمک کرد.
مجتبی ازهری (زاده ۲۵ تیرماه سال ۱۳۳۵ خورشیدی، اصفهان، ایران) استاد ممتاز گروه سازه و زلزله دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی اصفهان است. او تحصیلات ابتدایی را در دبستان خواجه نظام الملک اصفهان به پایان رساند و بلافاصله پس از اخذ دیپلم در رشتهٔ ریاضی و فیزیک از دبیرستان حکیم سنایی اصفهان، با نمره ممتاز مجوز ورود به سطوح عالیه تحصیلات را کسب نمود. وی در ادامه، مدرک کارشناسی خود را در رشته مهندسی عمران در سال ۱۳۵۸ خورشیدی از دانشگاه صنعتی شریف و کارشناسی ارشد را در رشته مهندسی سازه، پس از دفاع از پایان نامه ای تحت عنوان «تحلیل پل های کابلی ایستا به روش خطی و غیرخطی» زیر نظر دکتر رسول میرقادری، در سال ۱۳۶۶ خورشیدی از دانشگاه صنعتی اصفهان اخذ نمود. او نهایتاً در سال ۱۳۷۲ خورشیدی با راهنمایی دکتر مارک بردفورد از پایان نامه دکترای خود تحت عنوان «تحلیل کمانش و فراکمانش محلی ورق ها با استفاده از روش نوار محدود» دفاع کرد و در مقطع دکتری رشته مهندسی سازه از دانشگاه نیو ساوث ولز استرالیا فارغ التحصیل شد. او از سال ۱۳۷۳ خورشیدی عضو هیئت علمی گروه سازه و زلزله دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی اصفهان است و در سال ۱۳۸۲ خو
رشیدی به درجه استاد تمامی نائل شد. او همچنین در همین مدت دو دوره معاونت آموزشی دانشگاه صنعتی اصفهان و یک دوره ریاست دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی اصفهان را نیز عهده دار بوده است. کتاب ها. او نویسنده مجموعه کتاب های هفت جلدی «طراحی سازه های فولادی» است که اصلی ترین مرجع طراحی سازه های فولادی به زبان فارسی بشمار می رود. همچنین او دو کتاب دیگر با عنوان های «مقاومت مصالح» و «پایداری در سازه های فولادی» در مقام نویسنده دارد.
مدال های بازی های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ آتن از تاریخ ۶ آوریل تا ۱۵ آوریل ۱۸۹۶ میلادی در ۴۳ رویداد، ۹ رشته ورزشی تقسیم شده است، در این دوره از مسابقات ۲۴۱ ورزشکار از ۱۴ کشور جهان شرکت کرده بودند.
ابومسلم نامه حماسه ای است برگرفته از زندگی ابومسلم خراسانی و درگیری وی و یارانش با حمایت معنوی امام باقر که در این داستان وی را ملقب به ابومسلم نمود با مروان آخرین خلیفه امویان به عنوان نیروی بیگانه و ضد خاندان پیامبر که به پیروزی ابومسلم و انقراض امویان می انجامد. این حماسه با افسانه بسیار مخلوط گشته است و زندگی و زاده شدن و نسب ابومسلم به صورت افسانه ای روایت می شود. در این حماسه نام واقعی ابومسلم عبدالرحمان بن اسد بن جنید از اهالی مرو ذکر می شود. گویا نخستین نسخه از این حماسه در قرن چهارم هجری قمری با نام "اخبار ابی مسلم صاحب الدّعوة" توسط ابوعبدالله مرزبانی نوشته شد.ابن اسفندیار در تاریخ طبرستان (ابن اسفندیار) و ناصر خسرو در یک شعر نیز به این حماسه اشاره هایی داشته اند. ابومسلم نامه به زبان های ترکی نیز در گذشته ترجمه شد و نسخی از ابومسلم نامه به زبان فارسی از افرادی چون ابوطاهر طرسوسی که بیشترین نسخ مربوط به اوست و یک نسخه خواجه نصیر طوسی و ضیا نخشبی نیز تا به امروز باقی مانده است تا اینکه در زمان صفویان برای محو این اثر از خاطره ها تلاش بسیاری از جمله از بین بردن کتابها و از بین بردن راویان و خراب کردن
مزار ابومسلم شد.
جنگجویان روم یک بازی رایانه ای راهبردی میباشد که بر پایه مبارزات ژولیوس سزار گسترش یافته است.
تُرْنابازی نام یک بازی کهن ایرانی است که تا چندی پیش در ایران رواج عمومی داشت و در فرهنگ ایرانی و ادبیات فارسی به بازی «میر و وزیر» و «شاه و وزیر» شهرت یافته بود. ریشه شناسی. در زبان فارسی تُرنا به لُنگ یا کرباس به هم پیچیده و تاب داده شده ای گویند که با آن یکدیگر را می زنند. واژه تُرنا و صورت دیگر آن «طُرنا» در متون فارسی و فرهنگ های فارسی کهن نیامده است. ترنا بازی و درنا بازی. در میان بازی های کودکانه در ایران، یک بازی کاملاً متفاوت با ترنابازی که وسیله بازی آن کرباس یا لنگ به هم تابیده (دُرنا یا دُرنه) یا کمربند است، به نام «درنا» یا «درنه» «دورنه بازی» شهرت دارد. سعید نفیسی در معنای دُرنا می نویسد: «فوطه به هم پیچیده و تافته که بدان کسی را کتک زنند». همچنین در فرهنگ های فارسی شرح نوعی بازی به نام «طُرّه بازی» آمده است که به احتمال بسیار به همین بازی «درنا بازی» اشاره دارد. واژه طُرّه احتمالاً صورت تغییریافته «دُرّه» به همین معنا در محاوره عمومی است. دُرّه، به احتمال بسیار، صورت فارسی محاوره ای واژه «دِرّه» زبان عربی است که پس از درآمدن به زبان فارسی به صورت های دُرّه و طُرّه (به قیاس با طُرّه به معنای زلف
تابدار) تغییر یافته است. «دِرّه» و «دُرّه» در عربی تازیانه و کرباس یا پوستی چند به هم تابیده را گویند که مردم را با آن بزنند (لغت نامه، ذیل دِرّه). عثمان مختاری در قصیده ای به دِرّه (تازیانهٔ) عمربن خطاب که همچون ذوالفقار (شمشیر) علی بن ابی طالب شناخته شده و معروف بود، اشاره می کند و می گوید: ملک الشعرا بهار نیز به دِرّه عمر در این بیت اشاره دارد: بیشتر فرهنگ های فارسی واژه «دُرّه» را که مستعمل در میان فارسی زبانان بوده است به معنای پوستی چند که برهم دوزند و گناهکاران را به آن بزنند و گاه نقاره و دهل را بدان نوازند (یعنی دَوال) آورده اند. ملک الشعرا حکیم روحی گوید: نتیجه این که واژه «دِرّهٔ» عربی در فارسی با تبدیل آوای آغازین «e» به «o» به صورت «دُرّه» و احتمالاً در زبان محاوره مردم حرف «د» به «ت» تبدیل، و به صورت «تُرّه» و در ضبط مکتوب «طُرّه» (قس: طُرّهٔ مو) درآمده و در گویش های ایرانی رواج یافته است. احتمالاً این واژه در اثر کثرت استعمال در زبان مردم به صورت «دُرنه»، «تُرنَه» و «دُرنا» و «ترنا» درآمده است. دهخدا تُرنا را برگرفته از دِرّه و دُرّه تازی دانسته (لغت نامه، ذیل ترنا و دِرّه و دُرنه) و پروین گنا