Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خاویر پدرو ساویلا فرناندز (زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۸۱ در بوئنوس آیرس) بازیکن فوتبال حرفه ای سابق اهل آرژانتین است. بیشتر شهرت وی به خاطر سرعت بالا و همچنین بازی در دو تیم بارسلونا و رئال مادرید می باشد. نام او در فهرست فیفا ۱۰۰ دیده می شود.
آزادی معنوی یا گفتارهای معنوی مجموعه ای از چند سخنرانی مرتضی مطهریاست. این کتاب نخست با نام "گفتارهای معنوی" به چاپ رسید و بعدها به نام "آزادی معنوی" تغییر نام داد. کتاب آزادی معنوی در حوزه آزادی و آزادی اجتماعی انسان و بشریت صحبت می کند. بخشی از کتاب: هرگز امتی، ملتی، گروهی، جمعیتی به مقام قداست یعنی به مقامی که بشود آن ملت را تقدیس و تمجید کرد و مقام افتخار نخواهد رسید مگر این که در آن ملت کار به آنجا برسد که ضعیف در مقابل قوی بایستد و بدون آنکه تعتعه و لکنتی به زبانش بیفتد حق خودش را از قوی مطالبه کند. این جمله هم در نهج البلاغه و هم در اصول کافی است. چاپ و انتشار. کتاب "آزادی معنوی" مجموعه ای متشکل از پانزده سخنرانی مرتضی مطهری است که بیشتر آن ها در سال های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۰ در حسینیه ارشاد در تهران ایراد شده است. موضوع این سخنرانی ها مسائل معنوی مربوط به خودسازی و تزکیه نفس است که در بیشتر موارد، مطهری مفاهیم مورد نظر را با اشاره به مباحث انسان شناسی فلسفی توضیح می دهد. این کتاب اولین بار با نام "گفتارهای معنوی" در سال ۱۳۶۵ به چاپ رسید و شامل سیزده سخنرانی در هشت فصل بود. سپس در چاپ نوزدهم با افزودن دو سخنران
ی دیگر به فصل دوم، پانزده سخنرانی از مرتضی مطهری در این کتاب منتشر شد. عنوان کتاب پس از چندین نوبت چاپ توسط ناشر به "آزادی معنوی" تغییر یافت. این کتاب تا کنون بیش از ۸۰ بار در ایران تجدید چاپ شده است. فصل های کتاب. این کتاب دارای هشت فصل می باشد: محتوا. به طور کلی محتویات کتاب حول تزکیه نفس و خودسازی و به زعم مرتضی مطهری، انسان شدن می باشد. دربارهٔ آزادی معنوی. در ابتدای کتاب، نویسنده در مورد دو نوع آزادی صحبت می کند: آزادی معنوی و آزادی اجتماعی. مطهری می گوید که آیا آزادی معنوی بدون آزادی اجتماعی امکان پذیر است، و بالعکس، آیا آزادی اجتماعی بدون آزادی معنوی امکان پذیر است؟ آزادی یکی از ضروریات تکامل است، یعنی یکی از نیازهای زندگی آزادی است. موجودات زنده برای رشد و تکامل به سه چیز نیاز دارند: ۱. آموزش ۲. امنیت ۳. آزادی. آزادی یعنی چه؟ یعنی راه او را سد نکنند، جلوی او مانع ایجاد نکنند. مانعی برای جلوگیری از رشد او وجود نداشته باشد. انسان های آزاده، انسانهایی هستند که با موانعی که در راه رشد و تکاملشان قرار دارد، مبارزه می کنند و مانعی را نمی پذیرند. آزادی اجتماعی یعنی چه؟ یعنی انسانها باید در جامعه از سایر افرا
د جامعه آزادی داشته باشند، دیگران نباید مانعی برای رشد و پیشرفت همدیگر باشند، نباید کسی را زندانی کرد، کسی نباید از کسی سوء استفاده کند، کسی را به بردگی بکشد، کسی یا گروهی نباید از تمام توانایی های ذهنی و جسمی مردم برای منافع خود استفاده کند. به این آزادی اجتماعی می گویند. طبق متن قرآن، یکی از اهداف انبیا این بود که به انسان آزادی اجتماعی بدهند، یعنی مردم را از اسارت، بردگی و بندگی یکدیگر نجات دهند. آزادی اجتماعی بدون آزادی معنوی امکان پذیر و عملی نیست. و این درد جامعه بشری امروز است که امروزه می خواهد آزادی اجتماعی را تضمین کند اما به دنبال آزادی معنوی نیست. این گونه نمی توانند، بشر چنین قدرتی ندارد، زیرا آزادی معنوی جز با توصیه های انبیا، دین، ایمان و کتاب های مقدس تأمین نمی شود. بگذارید ببینیم آزادی معنوی یعنی چه؟ انسان موجودی مرکب با قدرت ها و غرایز گوناگون است. هزاران نیروی قدرتمند در انسان وجود دارد. انسان دارای شهوت، خشم، حرص، جاه طلبی و افراط است. برعکس، او دارای عقل است، دارای فطرت است، دارای وجدان اخلاقی است. انسان از نظر معنا، باطن و روح ممکن است انسان آزاده ای باشد یا از این نظر برده ای بیش باشد؛
یعنی ممکن است انسان برده طمع خود، اسیر شهوت خود، اسیر عصبانیت خود، اسیر افراط کاری خود باشد یا ممکن است از همه اینها مبری باشد. عبادت و دعا. در فصل دوم، «عبادت و دعا» ذکر شده است: عبادت، ویژگی بندگی خدا این است که هرچه انسان مسیر بندگی خدا را بیشتر طی کند، قدرت و توانایی الهی خود را نیز بیشتر می کند. اولین درجه ربوبیت و خداپرستی که از عبادت ناشی می شود این است که انسان ارباب و مالک روح خود می شود، بر نفس خود مسلط می شود. یکی از بدبختی های ما که کاملاً احساس می کنیم این است: ما بر نفس خود تسلط نداریم، روی خودمان کنترل نداریم. ما کنترل زبان خودمان را نداریم، تسلط بر شهوات خود نداریم، قدرت نگه داشتن شکم را نداریم، کنترل میل جنسی خود را در دست نداریم، کنترل چشم خود را نداریم، ما کنترل گوش خود را نداریم، ما اختیار دست خود را نداریم، اختیار پای خود را نداریم. و این نهایت بدبختی است. ما اختیار زبان خودمان را نداریم: وقتی در صحبت کردن گرم می شویم، چانه ما به اصطلاح گرم می شود، ما نمی فهمیم چه می گوییم. مجلس که گل انداخت، ما نه می توانیم راز خود را و نه می توانیم راز مردم را نگه داریم. ما نمی توانیم جلوی خود را بگیریم
و از سرزنش مردم دست برداریم، نمی توانیم خود را از غیبت کردن بازداریم. ما هیچ کنترلی بر گوش خود نداریم. گوش ما هرچه دوست دارد، مثلاً غیبت را دوست دارد، ما هم تسلیمش می شویم، لهو و لعب را می پسندد، ما هم تسلیمش می شویم… ما بر عصبانیت خود کنترلی نداریم. می گوییم (من خودم یکی از آن افراد هستم): آقا من عصبانی شدم، هرچه به دهانم آمد گفتم. عصبانی بودن یعنی چه؟! من عصبانی شدم، یعنی من شخصی هستم که صاحب روح خودم نیستم، همین که عصبانی شدم، اختیار من در دست اوست، من هر چه به دهانم می آید می گویم چون عصبانی هستم. دیگری صاحب شهوت خودش نیست. آیا انسان نباید اختیار روح خودش را داشته باشد؟ درجه بعدی ارتقای قدرت و توانایی الهی انسان به خاطر عبادت، تسلط بر خاطرات نفس است: بعد از اینکه مالک زبان، دست، چشم و… خود شدیم، یک درجه بالاتر می رویم، صاحب خاطرات ضمیر خود می شویم. ما کنترل خاطرات ذهنی و خاطرات نفسانی خود را نداریم. این چه مفهومی دارد؟ یعنی این پرش معانی که در ذهن ما رخ می دهد، تحت کنترل ما نیست. از این شاخه (فکر) به آن شاخه می رود، از آن شاخه به شاخه دیگری از فکر می رود، … تخیل ما مانند گنجشک است. گنجشک را روی درخت دیده
اید، روی این شاخه می رود، بلافاصله روی شاخه دیگری می پرد و سپس روی شاخه دیگری. تخیل ما دائماً از این شاخه به آن شاخه می پرد. اگر به ما گفته شود لطفاً ده دقیقه ذهن خود را متمرکز کنید تا فقط به یک موضوع فکر کنید، اگر توانستیم؟! نماز بدون حضور قلب پذیرفته نمی شود، یعنی شما را به جایی نمی رساند، هیچ خاصیتی برای شما ندارد. آیا از این بالاتر هم هست؟ بله، عبادت و بندگی خالص برای خداوند می تواند انسان را تا بی نهایت ارتقا دهد: شما حتی می توانید روی بدن خود تأثیر بگذارید و معجزه کنید… نتیجه بندگی سلطه است که اصل آن نتیجه بندگی است. آیا از این بالاتر هم هست؟ بله، اما آن دیگر برای درک و فهم ما بسیار زیاد است، بسیاری از مردم نمی توانند باور کنند که یک انسان به دلیل عبادت و بندگی خدا، به دلیل مُردن در برابر خواسته های نفس اش، می تواند جهان را فتح کند، مثلاً می تواند یک بیماری را از راه دور از نظر ذهنی معالجه کند، یک فرد نابینا مادرزادی را درمان کند و…. توبه‎. در فصل سوم «توبه» آمده است: بحث دربارهٔ مراحل مفصل سلوک سالکان فایده ای ندارد. اگر واقعاً می خواهیم حرکت کنیم، باید ببینیم اولین اقدام برای قرب به خدا کدام است، در
چه مرحله ای است و عبادت خود را باید از کجا آغاز کنیم. اولین اقدام برای نزدیکی به خدا «توبه» است. توبه یک حالت روحی و انقلابی معنوی در انسان است. توبه برای انسان به معنای تغییر مسیر است. قیام و انقلاب در درون یک شخص، قیام علیه خودش چگونه است؟ آیا شخص می تواند علیه خودش قیام کند؟ بله می تواند. این بدان دلیل است که انسان تنها دارای یک بُعد شخصیتی نیست، برخلاف آنچه او فکر می کند، انسان دارای شخصیتی مرکب است؛ یعنی ما که اینجا نشسته ایم، یک بدن حیوانی اینجا نشسته است، یک گیاه اینجا نشسته است، یک حیوان غریزه دار اینجا نشسته است، یک هیولا اینجا نشسته است، یک شیطان اینجا نشسته است. او اینجا نشسته و همزمان فرشته ای نیز در اینجا نشسته است؛ یعنی انسان از نظر شاعران نوعی معجون است که همه خصوصیات در آن جمع شده است. گاهی اوقات شخصیت وابسته به قدرت شهوانی -که به عنوان خوک شناخته می شود- این خوک که در انسان است، وجود را تصرف می کند و جای خود را به هیولا و شیطان و فرشته نمی دهد. گاهی اوقات، شخصیتی در برابر دیگری قیام می کند، کل اوضاع به هم می خورد و دولت جدیدی بر وجود انسان حاکم می شود. انسان گناهکار انسانی است که بُعد حیوانی
شهوت وجودش بر او مسلط شده، یا بُعد شیطانی وجودش بر او مسلط شده، یا بُعد هیولا صفت وجودش بر او مسلط باشد. یک فرشته، یک قدرت بزرگ نیز در او گرفتار شده است. توبه به معنای آن است که طی یک انقلاب و قیام داخلی، نیروهای عالی وجود بشری علیه نیروهای شرور وجود او -که امور کشور داخلی او را به دست گرفته اند- یکباره شورش کرده و کنترل اوضاع را به دست بگیرند. همه نیروهایی که در انسان وجود دارند بر اساس حکمت و بر مبنای مصلحت اندیشی آفریدگار ایجاد شده اند. اگر غرایز شهوانی داریم، بی فایده نیست. ما باید این غرایز نفسانی را در حد نیاز طبیعی اشباع کنیم. آنها محدودیت هایی دارند، ولی حق هایی هم دارند، لذت مشروعی هم دارند، ما باید به اندازه از آنها لذت ببریم. مثل این است که در خانه خود اسب یا سگ داشته باشید. اگر این اسب را برای سوار شدن یا این سگ را برای نگهبانی می خواهید، این اسب یا سگ به غذا احتیاج دارد، باید به او غذا بدهید. افرادی کج فهم هستند که به خود یا فرزند خود فشار می آورند. کودک نیاز به بازی دارد و این نیاز به بازی یکی از حکمت های خداوند است. مقداری انرژی در کودک ذخیره شده است که وی فقط از طریق بازی می تواند آن را پراکند
ه کند. کودک غریزه بازی دارد. اگر غرایز انسان را سرکوب کنید، غرایز را زندانی کنید، آن بخش از وجود را عصبانی و ناراحت می کنید. اگر حق آنها را ندهید، سهم آنها را ندهید، آنها به دنبال فرصتی می گردند. این نیروهای ذخیره شده و سرکوب شده به یک باره زنجیرها را می گُسلند و کل ساختمان وجودی را که به اشتباه ساخته شده است ویران می کنند. توبه دقیقاً برعکس این است. شخصی که گناه می کند و غرق در هوس و عیاشی است، وقتی بُعد فرشته وار شخصیت او خیلی تحت فشار قرار گیرد، به یک باره قیام می کند و فاجعه ای رخ می دهد. شما باید روح خود را با عبادت تغذیه کنید، یعنی باید این حق و لذت را به او بدهید. شما موجودی آسمانی هستید دارای صفات عالی، باید به آن دنیا پرواز کنید. وقتی این فرشته را زندانی می کنید، آیا می دانید که بسیاری از عوارض و ناراحتی ها به همین خاطر است؟ یک روز می بینید که یک جوان ثروتمند، جوانی دارای تمام امکانات، به بهانه ای کوچک دست به خودکشی می زند. همه می گویند ما نمی دانیم چرا او خودکشی کرده است. ای آقا! این موضوع خیلی کوچکی بود! چرا خودکشی کرد؟! آنها نمی دانند که نیروهای مقدسی که در او زندانی شده بودند، آن نیروهای مقدس از
این زندگی رنج می برده اند، آنها تاب نیاورده اند، در نتیجه، این گونه قیام کرده اند. گاهی می بینید که یک کسی همه چیز دارد اما ناراحت و رنجور است. در باغ زندگی می کند، تمام امکانات زندگی را دارد، اما غمگین است، خوشحال نیست و از زندگی ناراضی است؛ زیرا لذتهایی وجود دارد که باید از درون به او برسد، نه از بیرون، و آن لذتهای معنوی است. هجرت و جهاد. مطهری در فصل چهارم «هجرت و جهاد» ذکر کرده است: هجرت یعنی دور شدن، رفتن از وطن، پشت سر گذاشتن همه چیز، برای چه؟ برای نجات ایمان. «جبر محیطی» بهانه ای برای بسیاری از مردم شده است. از شخصی سؤال می شود: آقا یا خانم چرا این مدلی هستی؟ می گوید: «محیط این گونه است، محیط این را می طلبد». ما در درجه اول وظیفه داریم محیط خود را برای یک زندگی اسلامی مساعد سازیم، اما اگر محیطی که در آن هستیم به گونه ای باشد که نتوانیم آن را به یک محیط اسلامی و فضای خود را به یک فضای اسلامی تبدیل کنیم و احساس می کنیم در این فضا، ایمان ما، ایمان همسر ما، ایمان فرزندان ما، و ایمان نسل آینده نابود خواهد شد، اسلام می گوید آن محیط را ترک کنید. همچنین، هجرت به معنی مهاجرت از گناهان نیز تعبیر می شود. دربارهٔ
جهاد اسلامی فقط شمشیر برداشتن و جنگیدن با دشمن اسلام نیست. مجاهد کسی است که با نفس خود مبارزه کند. مبارز ککسی است که بتواند با منی خود، با خواسته های نفس خود بجنگد. مجاهد کسی است که در مبارزه درونی که همیشه در همه انسان ها وجود دارد (بین منی و عقل) خسته نشود. علی بن ابی طالب می گوید: "شجاع ترین افراد کسانی هستند که برخواسته های نفسانی غلبه می کنند". شجاع ترین افراد کسانی هستند که تن به خواسته های ضمیر خود ندهند. این به معنای شجاعت اصیل است. پیامبر اسلام می گوید: "از همه شما قوی تر کسی است که بتواند خود را نگه دارد هنگامی که تمایل شدیدی به گناه دارد". قوی ترین شما کسی است که نفس او را مجبور به گناه نکند. مجاهد کسی است که با نفس خود مبارزه کند. شجاع کسی است که بتواند از خود مراقبت کند. بزرگی و بزرگواری روح. در فصل پنجم، تحت عنوان «بزرگی و بزرگواری روح» ذکر شده است: اگر کسی روح بزرگی داشته باشد، به ناچار بدن او در رنج خواهد افتاد. قطعاً تلاش زیاد نشانه روح بزرگ است و تلاش اندک نشانه روح کوچک. تفاوت بین بزرگی و بزرگواری چیست؟ فرض کنید شخصی دانشمند بزرگی است و فضیلت دیگری به جز علم ندارد، یعنی شخصی که فقط می خواهد
کشف جدیدی انجام دهد، تحقیقات جدیدی انجام دهد. این یک فکر بزرگ است، یعنی یک اراده بزرگ و یک تلاش بزرگ در راه علم. دیگری بزرگی است که همیشه به دنبال ثروت است و هدفش ثروت است، این یک شهوت بزرگ است، این یک حرص و آز بزرگ است. دیگری یک رقیب بزرگ است، دیگری یک حسادت بزرگ است، دیگری یک جاه طلبی بزرگ است. اینها همه خودخواهی های بزرگی است. هیچ یک از اینها را نمی توان بزرگواری دانست. رفیع است، اما بزرگواری نیست. این نکته از نظر روانشناختی و فلسفی بسیار قابل توجه است که انسان نوعی احساس بزرگواری در وجدان، روح و روان خود دارد و طبق قرآن در ذات او، غیر از چنین بزرگی هایی که ذکر شد -که خودخواهی های بزرگ هستند- بزرگواری دیگری دارد که از این نوع ها نیست. باید به آن گفت انسانیت بزرگ. بعضی اوقات انسان در روح خود احساس عزت می کند، یعنی به شکلی بزرگواری را در خود احساس می کند. این یک انسان بزرگ است، یک انسان خودخواه بزرگ نیست. از خودخواهی بالاتر است. چطور بعضی ها به خاطر بزرگ بودن، بزرگواری را زیر پا می گذارند؟ این گونه اشخاص می خواهند بزرگ باشند، اما در اصل می خواهند بزرگتر از فلان شخص باشند. کسی مقداری ثروت دارد، می گوید من با
ید بیشتر از فلانی داشته باشم، فلانی فقط باید به حکم من باشد، من باید دستور بدهم و او باید اطاعت کند، من باید فرمانده باشم و او باید زیر دست باشد. اما بزرگواری و اشراف موضوع دیگری است: در مقابل بدی، انسان برای روح و روان خود احساس بزرگی کند. به عنوان مثال، روحیه یک انسان اساساً از دروغ کراهت دارد، او اساساً دروغ را یک حقارت می داند، او در روح خود نسبت به عمل پستی چون دروغ احساس برتری می کند. این عظمت انسان در برابر ضعف است. این عظمت، که ما آن را «بزرگواری» می نامیم، در مقابل انکار و پست بودن است. انسان در روح خود عظمت و بزرگواری ای را احساس می کند، یعنی در خود افتخاری را درک می کند که بر اثر آن از پستی جلوگیری می کند. روح خود را گرامی بدار، آن را گرامی بدار، از هر کار فرومایه برتر باش. در مقابل هر قدم فرومایه ای فکر کن روح من بالاتر از آلوده شدن به این است. دقیقاً مانند شخصی که یک نقاشی با ارزش دارد، اگر یک لکه سیاه روی آن مشاهده کند، گرد و خاک ببیند، بلافاصله دستمال را برداشته و آن را تمیز می کند. اگر به او بگویید که چرا این کار را می کنی، می گوید حیف نیست که روی چنین نقاشی ای لکه ای سیاه باشد؟! او احساس می ک
ند این نقاشی به قدری زیبا و شگفت انگیز است که حیف است یک لکه سیاه روی آن باشد. علی بن ابی طالب نیز به این مطلب اشاره کرده است، این زیبایی را در روح خود احساس کنید، عظمت را احساس کنید، مانند شخصیتی عمل کنید که فارغ از هر اعتقادی، بدون توجه به هر خیالی، بدون توجه به هرگونه نیاز مادی ای، اساساً خود را بزرگتر از تسلیم در برابر ضعف می داند. دروغ پیش می آید؟ دروغ ناپسند است، پست است. شما زیبا هستید، عالی هستید، بزرگواری دارید، کامل هستید، خود را برتر از تحقیر با دروغ بدانید. از مردم چیزی نخواهید. درخواست از مردم عملی پَست است؛ شما عالی، باشکوه و زیبا هستید. شما انسان هستید؛ مقام انسانیت بالاتر از این است که به خاطر نیازهایتان به دیگران التماس کنید. علی می گوید: "با کمی بساز و از دیگری نخواه". او همچنین گفته است: "انسان شریف و غیور هرگز زنا نمی کند"؛ این ربطی به حرام بودن زنا ندارد. وی می گوید یک فرد شریف، یک غیور، شخصی که احساس بزرگواری می کند، در روح خود احساس عزت می کند، هرگز مرتکب زنا نمی شود. کسی که طَمَع به دیگران را شعار خود قرار داده، خود را ناچیز و حقیر می کند، خود را فرومایه کرده است؛ یعنی شخصی که احساس بز
رگواری کند، غیرممکن است که به دیگران و دارایی آنها چشم داشته باشد. علاوه بر این، کسی که رنج خود را به دیگران می گوید باید بداند که تسلیم حقارت شده است. یک فرد شریف، شخصی که انسانیت و عزت را احساس می کند، حتی حاضر نیست رنج خود را با دیگران به اشتراک بگذارد. او رنجش را تحمل می کند و آن را به دیگران ابراز نمی کند. جعفر صادق می گوید: "از هر بدبختی و سختی ای که در آن هستی به مردم نگو زیرا که خوار می شوی". ایمان به غیب‎. مطهری در فصل شش، تحت عنوان «ایمان به غیب» ذکر کرده است: در قرآن، سوره بقره می خوانیم: "کسانی که به غیب ایمان دارند"، کسانی که به حقایق پنهان ایمان دارند. غیب این است که انسان اعتراف می کند که در جهان هستی حقایق و واقعیت هایی وجود دارد که من نمی توانم با پوسته بدن خودم، یعنی با حواس خودم درک کنم، حتی اگر الان اینجا حاضر باشند؛ چشم ها، گوش ها، چشایی، لامسه و بویایی ام نمی توانند آنها را درک کنند؛ یعنی من خودم را با این واقعیت می سنجم که این حس هایی که دارم ابزارهایی بسیار محدود هستند که به من داده شده تا با دنیای خارج ارتباط برقرار کنم. بزرگترین اشتباهی که انسان در زندگی خود مرتکب می شود و شکلی علمی
به آن می دهد این است که فکر می کند حواس داده شده به او در این دنیا و این جهان، برای حس کردن همه چیز است و همه چیز را در این جهان با آنها می تواند کشف کند. به طوری که اگر او چیزی را با حواس خود نفهمد، آن را انکار می کند و می گوید آن چیز وجود ندارد، زیرا اگر بود، من آن را با دست خود لمس می کردم، آن را با چشم خود می دیدم، من آن را با گوش خودم می شنیدم یا با ذایقه خودم آن را می چشیدم. قرآن هر آنچه را که باید به آن ایمان آورد با کلمه «غیب» بیان کرده است؛ اعتقاد به این که واقعیت هایی وجود دارد که فراتر از حد تصور ما است. من نمی گویم هر ادعایی را که در مورد غیب است باید باور کرد اما نباید غیب را انکار کرد. واقعیت های پنهان را نباید انکار کرد. چگونه انسان می تواند به غیب ایمان بیاورد؟ هزاران نشانه در جهان وجود دارد که حداقل مانع انکار غیب می شود، یعنی انسان را از مرحله انکار به مرحله شک وارد می کند. در دین، مسئله اصلی رابطه ای است که بین انسان و خدا، بین ما و جهان غیب برقرار می شود. دین از یک سو ما را وادار به عمل و تلاش می کند و به تعبیر علی وادار به خدمت می کند و از طرف دیگر می گوید ارتباطات معنوی بین غیب و اینجا و
جود دارد؛ شما دعا کنید، بخواهید، تقاضای کمک کنید، به روش مخفیانه ای که نمی دانید، به هدف و نتیجه می رسید. دین می گوید صدقه بدهید، خدا بلایا را به روشی مخفی از شما دور می کند که شما نمی دانید. نماز بخوانید (که البته شرایطی دارد؛ اگر نماز با آن شرایط انجام شود) به صورت مخفی جواب را خواهید گرفت. تصمیم بگیرید، از خدا در چیزها الهام بخواهید، آن وقت خواهید دید که در یک زمان خاص، سر بزنگاه، خدا به دل شما می اندازد، از غیب به شما کمک خواهد کرد. معیار انسانیت. در فصل هفتم، «معیار انسانیت چیست؟» ذکر شده است: ما می خواهیم بدانیم معیار و استاندارد انسانیت چیست؟ اگر بخواهیم از نظر زیست شناسی معیار انسانیت را بسنجیم، این یک کار ساده و آسان است. در زیست شناسی، فقط بدن انسان مطرح است. در آنجا بحث می کنند که انسان در میان طبقات مختلف حیوانات در چه گروهی است. یا از نظر پزشکی و حتی از نظر روانشناسی. از دید زیست شناسی، از دیدگاه پزشک و حتی از نظر روانشناسی که در مورد متعلقات جسمی یا روحی انسان بحث می کند، هیچ تفاوتی بین دو نفر نیست، یعنی در این دیدگاه ها هیچ تفاوتی بین حسین بن علی و یزید وجود ندارد. هر دو از نظر زیست شناختی و پز
شکی و حتی از نظر روانشناختی، دارای یک سیستم انسانی هستند. در علوم انسانی می بینیم که در مورد انسان کامل و انسان ناقص صحبت می شود، در مورد انسان پست و انسان مترقی و متعالی صحبت می شود. آنچه که یکی را به منحطی قابل مذمت و حتی مستحق مرگ و دیگری را به انسانی تحسین برانگیز تبدیل می کند، چیست؟ به عنوان مثال، قرآن انسانها را برتر و بالاتر از فرشتگان می داند. اما جایی نیز در مورد انسان می گوید که حیوان به او برتری دارد. نظریه های مختلفی را در مورد معیار انسانیت بررسی می کنیم؛ علم: هرچه انسان علم و دانش بیشتری داشته باشد، انسانیت بیشتری نیز دارد؟ و هر چقدر فاقد علم و دانش باشد، فاقد انسانیت است؟ بنابراین یک دانش آموز کلاس اولی از انسان دیگری که هنوز به مدرسه نرفته است انسان تر است. یک دانش آموز کلاس دومی از یک کلاس اولی انسان تر است؟ دانش البته برای انسانیت شرط است. آگاهی و دانا بودن نسبت به جهان، خود و جامعه را نمی توان انکار کرد، اما مطمئناً کافی نیست. خلق و خوی: انسان ممکن است دانا باشد و از همه چیز آگاه باشد، اما خلق و خوی او یک خلق و خوی انسانی نباشد. خلق و خویی که معیار انسانیت می تواند باشد هم نوع دوستی و محبت
است، مادر همه خوبی ها محبت است؛ یعنی آنچه را برای خود می خواهید برای دیگری هم بخواهید و برای دیگری نخواهید، آنچه را که برای خود نمی خواهید. این منطق، منطق محبت است. اراده: مکتب دیگری می گوید ملاک انسانیت «اراده» است. به عبارت دیگر، ملاک انسانیت سلطه انسان بر خود، بر روح، بر اعصاب، بر غرایز و بر شهوات خود است، به طوری که هر آنچه از انسان صادر می شود مطابق عقل و اراده او باشد نه مطابق میل او. اراده بیشتر جنبه درونی دارد، نقطه مقابل میل است، انسان را از کشش تمایلات آزاد می کند، یعنی کنترل خواسته ها را به انسان می دهد. او از روی اراده خود کار می کند، نه از روی میل. تابعی از تصمیم و اندیشه بودن با عملکردی از روی میل داشتن متفاوت است. اراده نوعی تسلط بر خواهش های نفس است. اگر توجه کرده باشید، علمای اخلاق، بیشتر به مسئله اراده، اراده حاکم برخواسته های انسانی تأکید دارند. محمد می گوید: "قویترین و قدرتمندترین فرد کسی است که وقتی عصبانی می شود، خشم بر او غلبه نیابد، بلکه او بر خشم خود غالب شده و با خشم خود در مسیری که مورد پسند خدا نیست، همراه نشود، و هنگامی که از چیزی خوشش بیاید،" "این لذت او را از رضایت خدا دور نکند،
و او بتواند میل خود، خواسته خود را کنترل کند". آزادی: مکتب های جدید در مبحث معیار انسانیت، بیشتر آزادی را ملاک قرار می دهند؛ یعنی هر چه انسان بیشتر بتواند آزادانه زندگی کند، به همان اندازه انسان است. این هم درست است و هم غلط؛ یعنی، این به عنوان بخشی از معیار انسانیت درست است، اما به عنوان کل معیار انسانیت قابل قبول نیست. از نظر اسلام، همانگونه که محبت انسان ها نسبت به یکدیگر تشویق و تقدیس شده و به آن دعوت می شود، و همانگونه که تسلط انسان بر امیال خود ستایش شده و به آن دعوت می شود، آزادی نیز چنین است. علی می گوید: "هرگز خود را برده دیگری نساز که خدا تو را آزاد آفریده است". مسئولیت و وظیفه: در این دیدگاه گفته می شود که انسان کسی است که احساس تکلیف کند، نسبت به انسانهای دیگر احساس مسئولیت کند (این غیر از محبت است، اشتباه نکنید)، نسبت به جامعه خود احساس مسئولیت داشته باشد. زیبایی: افلاطون اخلاق را بر اساس زیبایی توصیف می کند و می گوید انسانیت چیزی است که زیباست. وی می گوید اگر شخصی بخواهد انسانی باشد و به صفات انسانی برسد، باید احساس زیبایی را در خود تقویت کند. ریشه انسانیت زیبایی است. البته او توجه می کند که زی
بایی انسانیت، نوعی زیبایی معنوی است. مکتب انسانیت. در فصل هشتم، مطهری در مورد «مکتب انسانیت» چنین می گوید: انسان، که تنها کاوشگر و محقق جهان است که می شناسیم، همیشه یکی از موضوعات بحث و تحقیق خودش بوده است. معنای کلمه «انسانیت» همیشه با نوعی قداست و تعالی همراه بوده است، زیرا خواص فوق حیوانی انسان مانند دانش، عدالت، آزادی و وجدان اخلاقی به عنوان موضوعات مقدسی شناخته می شوند. در دو یا سه قرن اخیر، انسان از این موقعیت عالی که قبلاً برای خود تصدی کرده بود سقوط کرده است، یک سقوط بسیار خرد کننده. انسان که خود را یک نژاد تقریباً آسمانی می دانست و معتقد بود که روح خدا در او دمیده شده است، تحقیقات بیولوژیکی در مورد تکامل گونه ها، نسب و نژاد انسان را با حیواناتی چون میمون پیوند داده است؛ انسان یک تفاوت اساسی با حیوان دارد، انسان از هر حیوان دیگری بالقوه تر است. این چه مفهومی دارد؟ به عنوان مثال، اسب یک اسب است و در واقع هر آنچه که برای اسب بودن لازم است را دارد. مقدار کمی از اسب باقی نمانده است که باید از طریق تمرین به دست آورد. یک اسب، یک اسب واقعی و صد در صد بالفعل متولد می شود. اما این انسان است که به عنوان موجودی
صد در صد بالقوه متولد می شود؛ یعنی وقتی او به دنیا می آید، اصلاً مشخص نیست که در آینده برای او چه اتفاقی خواهد افتاد. واقعیت او در آینده ممکن است واقعیت یک گرگ باشد، ممکن است واقعیت یک گوسفند باشد، در حالی که فرم شکل او یک انسان است. همچنین ممکن است واقعیت او یک انسان باشد. از جمله سوالاتی که در مورد انسان پرسیده می شود، مسئله آزادی و اختیار انسان و مسئولیت و رسالت انسان است. آیا واقعاً انسان موجودی آزاد و مستقل است؟ آیا او مسئول است؟ آیا او مأموریتی دارد که باید به انجام برساند؟ قرآن انسان را با بالاترین اوصاف وصف کرده است: "خلیفه خدا". قرآن همچنین انسان را با این مقام وصف کرده است: "آموختن همه «نام ها»" (نام یک چیز به معنای کلید شناخت آن چیز است). "ما کلید دانستن همه چیز را به او آموختیم". "سپس ما فرشتگان جهان بالا را آوردیم تا با انسان رقابت کنند". "انسان بر فرشتگان پیروز شد. سپس به آنها گفتیم: ای فرشتگان! مگر من نگفتم چیزی را می دانم که شما نمی دانید؟! شما روی دیگر سکه را دیده اید. این موجود به دلیل داشتن شهوت و غضب، خون ها می ریزد، قتل ها می کند و خرابکاری ها به بار می آورد". ولی از سوی دیگر انسان مظهر ف
عالیت و خلاقیت خداوند است. بسیاری از افراد به دنبال مرکز لذت در خارج از خود هستند و دائماً به دنبال لذت بردن و راهی برای کام گرفتن از زندگی هستند، کسانی که خود را به عنوان یک انسان نمی شناسند؛ یعنی آنها خود را مرکز اصلی لذت و سعادت نمی دانند، که از درون خود انسان ناشی می شود. او کجا دنبال لذت می گردد؟ در جام مِی، در کاباره. البته درست نیست که انسان چیزهای خارجی را به کلی کنار بگذارد و مانند مکاتب افراطی هندی از دنیا کناره بگیرد و بگوید که اساساً همه لذت ها را باید از درون جستجو کرد. این به معنای کنار گذاشتن زندگی نیست. منظور این است که اگر انسان لذت می خواهد، نباید فکر کند که می تواند همه لذت ها را در چیزهای مادی خارج از خودش پیدا کند. مرکز اصلی لذت در خود اوست، یا حداقل باید تعادلی بین بیرون و درون وجود داشته باشد. نظرها پیرامون کتاب. سید علی خامنه ای در ۲۴ مرداد ۱۳۹۰ در دیدار با جمعی از شاعران، پس از اشاره به سودمندی مطالعه قرآن، نهج البلاغه و صحیفه سجادیه، مطالعه کتاب "آزادی معنوی" را توصیه کرد. ترجمه به زبان های دیگر. این کتاب هم به انگلیسی و هم به عربی ترجمه شده است.
خنوم در اساطیر مصر باستان، یکی از قدیمی ترین خدایان مصر باستان می باشد؛ که در اصل به او آفرینندهٔ رود نیل لقب داده اند. به دلیل سیل سالیانه مصر که ارمغان آورندهٔ گل و لای و خاک رس و آب است به او لقب آفرینندهٔ کودکان نیز داده اند. در معبد لوکسور خنوم با چرخ سفالگری خود مشغول آفریدن فرعون و کا می باشد. این خدا را آفرینندهٔ انسان نیز می پنداشتند. نماد شناسی. خنوم را به شکل مردی با سر قوچ به تصویر کشیدند. شاخ های این خدا به صورت افقی یا مردی با سر قوچ ایستاده بر دو پای خود رسم کرده اند. این خدا را گاه با چهار سر قوچ به تصویر کشیده اند.