Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شتر برای خود یافته گردش آزاد از میان مکتب ها و جریان های هنری است. چیزی که او را به هنرمندان «پسامدرن» نزدیک می کند. این نزدیکی را می توان در گرایش او به «پیوندهای بینامتنی» نیز دید، آنجا که با سنت ها و مکتب های پیشین «دیالوگ» برقرار می کند. پس ریشتر را نمی توان به هیچ مکتب یا جریان هنری خاصی چسباند، هرچند بسیاری از نزدیکی کارهای او با «پاپ آرت» یا مینی مالیسم، سخن گفته اند. خود او در دوره آغازین کار خود (۱۹۶۶) به روشنی گفته بود که از «مشی هنری» خاصی پیروی نمی کند: «من هیچ هدف خاصی ندارم، سیستم و مسیر هنری نمی شناسم. هیچ برنامه، سبک و مقصدی ندارم… دوست دارم در پهنه ای نامحدود و بی کران کار کنم، زیرا از قطعیت، تداوم و تکرار گریزان هستم.» این «پرسه زنی» ریشتر در میان و فراسوی مکتب ها و جریان های هنری نه تنها در مراحل گوناگون کارنامه او، بلکه گاه به صورت همزمان یا موازی نیز دیده می شود؛ مثلاً در خلق آثاری با عینیت عکس های رئالیستی در کنار کارهایی انتزاعی، رنگ و فرم مطلق. نکته مهم آن است که در این کارهای بسیار متفاوت، می توان همگونی یا اصالتی «حسی» را پی گرفت، که گفته اند با «شعر» پهلو می زند؛ برای نمونه میان تاب
لوی معروف «پایین آمدن زن برهنه» که ریشتر در سال ۱۹۶۶ بر پایه عکسی از همسر باردار خود نقاشی کرده، یا تابلوی شمع که ریشتر در سال ۱۹۸۲ آفریده می توان حسی یگانه دید و هر دو را در تناسب قرار داد با آثار انتزاعی او که در دهه های بعد خلق شده اند، مثلاً تابلویی مانند «سن ژان» یا همان «یوحنای قدیس». نقاشی پوینده. ریشتر نقاشی را با دستکاری یا ورز دادن عکاسی شروع کرد، و بازنمایی تصویری دنیای بیرون همواره وسوسه اصلی او باقی ماند. اما او در طول پنج دهه تلاش هنری، گرانیگاه آفرینش هنری را به عرصه فرم منتقل کرد، به گونه ای که در کارهای او حس بصری و تأثیر بیان (اکسپرسیون) همواره از ایده، پیام یا محتوای اثر پیشی گرفت. پویش و حرکت درونی هر اثر نه در تقابل یا تلاقی عکاسی و نقاشی، بلکه در تضاد و فاصله میان نقش واقعی (فیگوراتیو) و نقش انتزاعی روی می دهد. شاید سخن او روشنگر باشد، آنجا که می گوید: «برای من بین یک منظره و یک نقش غیرتصویری هیچ تفاوتی وجود ندارد.» تصویر عکاسی همواره از طریق دستکاری (روتوش) با شگردهای گوناگون، خطوط و لبه های آشنای خود را از دست می دهد، به ابهام و ناشناختگی می رسد و گاه به نقاشی های امپرسیونیستی شبیه می
شود. از طرف دیگر در کارهای انتزاعی با تراکم چندباره ضربه ها یا تکه رنگ ها، انگار چیزی هست «واقعی» که زیر بار رنگ، از نظر پنهان مانده است. ریشتر تنها با دید «فوتوگرافیک» نیست که هنر خود را به دنیای مدرن و «ماشینی» پیوند می زند؛ ذهنیت او و دید هنری او نیز با دنیای امروز «میزان» است. ریشتر یکی از نخستین هنرمندان پس از جنگ آلمان است که آگاهانه نسبت به بسیاری از حوادث تاریخی و مضامین سیاسی دوران، از اردوگاه های رژیم نازی گرفته تا جنگ ویتنام واکنش نشان داده است. درونمایه برخی از کارهای معروف او جلوه های دیروز و امروز تروریسم است. از دوره کارهای «خاکستری» که به دوران تیره و تار «پاییز در آلمان» پرداختند، و بعدها در تک نگاری های دیگر. یکی از تابلوهای معروف و مؤثر او تابلوی «گودرون» است، به نام یا در بزرگداشت زنی «مبارز و چپ گرا» که از اعضای برجسته گروه تروریستی «فراکسیون ارتش سرخ» بود و در سال ۱۹۷۷ درگذشت. این تابلو که در سال ۱۹۸۷ خلق شده، به تازگی در یک حراجی نیویورک به بهای حدود ۲۰ میلیون دلار به فروش رفت. تابلوی «سپتامبر» (از سال ۲۰۰۵) واکنش هنرمند است به حمله تروریستی به برج های «مرکز تجارت جهانی» در نیویورک، یاز
دهم سپتامبر ۲۰۱۱. ریشتر به این معنا نیز هنرمندی معاصر است که آثارش از چند دهه پیش به گالری ها، موزه ها، مجموعه ها و از همه مهمتر به خانه هنردوستان راه یافته اند. نمایشگاه مرور بر آثار گرهارد ریشتر که از ششم اکتبر امسال در «تیت مدرن» آغاز شده، تا هشتم ژانویه سال ۲۰۱۲ ادامه دارد. این نمایشگاه بزرگ سال آینده به برلین و پاریس می رود.
جان سینگر سارجنت (؛ زاده درگذشته ) یک هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا بود. او از مطرح ترین تک چهره نگاران زمان خود بود. از او در حدود ۹۰۰ نقاشی رنگ روغن و بیش از ۲۰۰۰ آبرنگ، و همچنین طرح های بی شمار و نقاشی با زغال برجای مانده است. آثار او نمایشگر سفرهای او به سراسر جهان، از ونیز به تیرول، کورفو، شرق میانه، مونتانا، مین، و فلوریدا است. پدر و مادر او آمریکایی بودند، اما جان قبل از اقامتش در شهر لندن، در پاریس آموزش دیده بود.
اوبری وینسنت بردزلی ()؛ (زاده میلادی - درگذشته میلادی) هنرمند تصویرگر اهل بریتانیا بود. او به همراه اسکار وایلد و جیمز مک نیل ویسلر از سردمداران جنبش زیبایی پرستی به شمار می آید و باوجود عمر کوتاهش تأثیری بسزا بر هنر نو و طراحی پوستر گذاشته است. مرگ. در دسامبر 1896، بردزلی دچار خونریزی شدید شد و او را در وضعیت نامطلوبی قرار داد. در آوریل 1897، یک ماه پس از گرویدن او به کاتولیک، وخامت وضعیت سلامتی او باعث شد که به ریویرای فرانسه نقل مکان کند. در آنجا یک سال بعد، در 16 مارس 1898، بر اثر بیماری سل در هتل Cosmopolitan در منتون فرانسه، با حضور مادر و خواهرش درگذشت. او 25 سال داشت. روز بعد پس از مراسم عزاداری در کلیسای جامع منتون، بقایای او در قبرستان Cimetiere du Trabuquet در منتون به خاک سپرده شد.
ترنس آلن "اسپایک" میلیگان (؛ زاده درگذشته ) بازیگر، کمدین، نویسنده، موسیقیدان، شاعر و نمایشنامه نویس انگلیسی-ایرلندی بود. میلیگان، فرزند پدری ایرلندی و مادری انگلیسی، در هند متولد شد و دوران کودکی خود را آنجا گذراند. اما بیشتر زندگی اش را در انگلستان گذراند. او که نام کوچکش را دوست نداشت، پس از شنیدن گروه Spike Jones and City Slickers در رادیو لوکزامبورگ، خود را "اسپایک" نامید. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به زندگی برایان، شبح در خورشید ظهر، مسیحی جادویی اشاره کرد.
کارل بارکس (؛ زاده درگذشته ) یک کارتونیست، نویسنده و نقاش اهل ایالات متحده آمریکا بود. او خالق شخصیت کارتونی اسکروج مک داک می باشد.
یوزف بویس (به ) (زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک هنرمند اهل آلمان بود. او اثر هنری را به عنوان یک "مجسمه اجتماعی" که همه در آن مشارکت دارند در نظر می گرفت و معتقد بود که هدف هنر "تاثیر گذاشتن بر آدم ها و فعال کردن روابط حس های بینایی و شنوایی و تبدیل این حواس به یک اصل قابلیت برای کار"هست. بویس در ابتدا تصمیم داشت که پزشک متخصص کودکان شود اما با شروع جنگ جهانی دوم به نیروی هوایی آلمان پیوست و آموزش خلبانی دید.هواپیمای او در سال 1943 در کریمه(اوکراین)سقوط کرد.تاتار ها بدن نیمه جانش را چند روزی در پیه و نمد گرم نگه داشتند.سرانجام سربازان گشت آلمانی او را یافتند و به بیمارستان نظامی منتقل کردند(این واقعه بعدابه شکل های مختلف در کار هنری او انعکاس یافت). پس از جنگ در آکادمی هنر دوسلدورف آموزش دید و به مطالعه در زمینه های ادبی و علمی و فلسفی پرداخت. و در سال 1950 نخستین بار مجسمه هایش را به نمایش گذاشت.
چو یوان (؛ زاده: ۳۴۰ قبل از میلاد، درگذشتهٔ ۲۷۸ پس از میلاد) شاعر و دولتمرد برجسته چینی که به دلیل میهن پرستی و نقش برجسته اش در تبیین شعر و نثر کلاسیک چین مشهور است.
بن اوکری (؛ زاده ) یک نویسنده اهل نیجریه است. اثر درخشان این نویسنده به نام «راه گرسنگان» توسط جلال بایرام در ایران ترجمه شده و انتشارات نیلوفر آن را منتشر کرده است. بن اکری از کودکی در انگلستان زندگی کرده و فقط چند سالی که برای تحصیل به نیجریه رفته، در آن کشور زندگی نکرده است. گرچه نویسنده همان دوران جنگ داخلی را یکی از منابع الهامش برای نوشتن این رمان می داند. اکری دربارهٔ نگارش این اثر می گوید: این کتاب را نوشتم تا دوباره معنایی برای خود بسازم. این کتاب را نوشتم تا بتوانم زندگی کنم. او را یک نویسندهٔ پیشرو و پست مدرن و دنبال کنندهٔ سبک داستان نویسی سلمان رشدی و گابریل گارسیا مارکز می دانند. این کتاب سومین رمان اوست که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد و جایزهٔ من بوکر آن سال را از آن خود کرد. درواقع او با ۲۱ سال سن، جوان ترین نویسنده ای است که این جایزه را دریافت کرده است. راوی رمان راه گرسنگان پسرکی خردسال است، شخصیتی اساطیری به نام «آبیکو» در فرهنگ یوروبایی در آفریقا. این کودک اثیری هربار در همان سال های خردسالی می میرد تا دوباره در زمان دیگری متولد شود. کودک آبیکوی این رمان نامش «آزارو» است و در چندمین تولدش بار دیگ
ر به دنیای مادی آمده است و زندگی اش را روایت می کند. آزارو هم کودک است و هم شاهد سال ها زندگی و مرگ مردمان، هم تجربهٔ قرون را دارد و هم نگاه شگفت زدهٔ یک کودک به زندگی. او با خانواده اش در محله ای فقیرنشین زندگی می کند. پدر آزارو یک کارگر بسیار فقیر است. آن ها در تأمین نیازهای روزمرهٔ خود مشکل دارند. پدر می خواهد مشت زن بشود و در مبارزه های غیرقانونی شرکت کند تا پولی به دست بیاورد. سیاست مدارها می خواهند منطقه را تصرف کنند و به اهالی رشوه بدهند تا رأی آن ها را با خود داشته باشند. جالب است بدانید که این رمان منبع الهام گروه موسیقی رادیوهد در آهنگ «روح خیابان» بوده است.
سن خاویر شهری در ساحل شرقی رود اروگوئه واقع در غرب کشور اروگوئه است. این شهر توسط مهاجران روس در سال ۱۹۱۳ میلادی بنا شد. تاریخچه. گروهی متشکل از ۳۰۰ خانواده روس در ۲۷ ژوئیه ۱۹۱۳ در این شهر ساکن شدند. آنها عضو گروه روس نواسرائیل بودند که برای آزادی مذهب که تزارها از آنها سلب کرده بودند به این مکان آمده بودند. رهبر آنها بیاسیلیو لوبکوف به دلیل نافرمانی مذهبی زندانی شده بود. این مهاجران گل آفتاب گردان و روش های پیشرفتهٔ زراعت را به اروگوئه معرفی کردند. آنها اولین کارخانه تولید روغن آفتاب گردان در اروگوئه را ساختند. دیکتاتوری نظامی (۱۹۳۷–۸۴). در دوران دیکتاتوری نظامی اروگوئه، ساکنین روس دستگیر شدند، چرا که ارتش هر یک از آنها را به صورت بالقوه علاقه مند به کمونیسم می دانست. تعداد زیادی از سکنه دیگر به زبان روسی سخن نگفتند و بیشتر کتاب های روسی از بین رفتند. مرکز فرهنگی ماکسیم گورکی که در آن مراسم موسیقی، رقص و دیگر فعالیت های فرهنگی برگزار می شد بسته شد و لباس های رقص سنتی آتش زده شدند. در سال ۱۹۸۴، این شهر به خاطر اعدام ولادمیر روسلیک، پزشکِ روسی-اروگوئه ای که ابتدا شکنجه و سپس اعدام شد به شهرت رسید. برای برخی او
یک قهرمان و نماد مبارزه در اروگوئه است. بازگشت به دموکراسی. با بازگشت دموکراسی در سال ۱۹۸۹، مرکز فرهنگی ماکسیم گورکی بازگشایی شد. گروه رقص کالینکا که جوایز بسیاری را در مسابقات اروگوئه برده است از این مرکز به پا خواسته اند. ساکنان سن خاویر به پاسداری از سنت های خود، از جمله غذای محلی، رقص، و موسیقی افتخار می کنند. آنها در روز ۲۷ ژوئیه که روز استقرار آنها در سن خوزه است را جشن می گیرند.
ایوان کانکار (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده، نمایش نامه نویس، شاعر، و کنشگری اهل اسلوونی بود. کانکار به عنوان یکی از بنیان گذاران مدرنیسم در ادبیات اسلوونی شناخته شده است.
کینگزلی آمیس (، زاده - درگذشته ) شاعر، رمان نویس، منتقد و آموزگار اهل انگلستان بود. وی، در طول دوران نویسندگی خویش، بیش از بیست رمان، شش کتاب شعر و تعداد زیادی داستان کوتاه و نمایشنامه رادیویی و تلویزیونی نوشت. زندگی نامه نویسش زاکری لیدر، وی را طنزپردازترین نویسنده انگلیسی زبان نیمه دوم قرن بیستم توصیف کرده است.در سال ۲۰۰۸ روزنامه تایمز نام آمیس را در رتبه نهم جدول پنجاه نویسنده بزرگ بریتانیایی از سال ۱۹۴۵ قرار داد.
کنث التون "کن" کیسی (؛ زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۵ - درگذشته ۱۰ نوامبر ۲۰۰۱) یک داستان نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ایدیت وارتون (زاده ۲۴ ژانویهٔ ۱۸۶۲ - درگذشته ۱۱ اوت ۱۹۳۷) یک نویسندهٔ داستان کوتاه، و طراح اهل ایالات متحده آمریکا بود. او به خاطر رمان "عصر بی گناهی" نخستین زنی شد که جایزه پولیتزر برای داستان را گرفت.
جان میلینگتون سینگ (؛ زاده درگذشته ) یک نمایش نامه نویس، سفرنامه نویس، شاعر و گردآورندهٔ افسانه های قدیمی اهل ایرلند بود. او یکی از چهره های کلیدی در «جنبش احیای ادبی ایرلند» بود و در تأسیس «» نیز نقش عمده ای داشت. شهرت عمدهٔ او برای نمایشنامه اش «دلاور سرزمین های غرب» است که در طی اولین اجرایش باعث درگرفتن شورشی در شهر دوبلین پایتخت ایرلند شد. او اگرچند از خانواده ای انگلیسی-ایرلندی است اما نوشته هایش اغلب دربارهٔ روستاییان کاتولیک ایرلندی است که در نظر او دیدی پاگانیستی نسبت به دنیا دارند. سینگ از بیماری لنفوم هاجکین رنج می برد که نوعی سرطان است و در آن دوره غیرقابل درمان بود. او چند هفته بعد از سی و هشتمین تولدش، در حالیکه مشغول نوشتن نمایشنامهٔ «دیردرای اندوه» بود، فوت کرد. زندگی. سینگ در راتفارنهام، در دوبلین، در سال ۱۸۷۱، در شانزدهم ماه آوریل به دنیا آمد. او آخرین پسر در بین هشت بچه بود. خانوادهٔ او پروتستان بودند، پدرش وکیل بود و از خانواده ای ملاک می آمد، پدرش بزرگش نیز آموزگار بود و در ملک خودش مدرسه ای را احداث کرده بود. پدر او آبله گرفت و در سال ۱۸۷۲، وقتی چهل و نه ساله بود فوت کرد. مادرش آن ها را
به خانه ای که کنار خانهٔ مادر خودش بود نقل مکان داد. سینگ اگرچه اغلب بیمار بود، اما دوران کودکی خوشی را در آن خانه گذراند. سینگ در مدرسه های دوبلین و برای تحصیل کرد، در آکادمی رویال موسیقی ایرلند، پیانو، فلوت ویولن، کنترپوآن و تئوری موسیقی یادگرفت بعد، به اروپا رفت که تحصیل موسیقی کند، اما بعد نظرش را تغییر داد و تصمیم گرفت روی ادبیات تمرکز کند. او شاگردی بااستعداد بود و در سال ۱۸۹۱ کنترپوآن بورسیه دریافت کرد. سینگ در سال ۱۸۸۹ وارد دانشگاه ترینیتی دوبلین شد. در سال ۱۸۹۲ لیسانس گرفت، او زبان ایرلندی و عبری مطالعه کرد و در آن واحد در «اینکشنت کنسرت رومز» نوازندگی می کرد. او به کلوب «ناتورالیست های دوبلین» پیوست و آثار داروین را مطالعه کرد. بعدها حس ملی گرایی اش بیشتر شد و به تاریخ ایرلند و جزایر آران علاقه مند شد و یک سال عضو «آیریش لیگ» شد. بعد، این گروه را ترک کرد چون با ایده های شبه نظامی آن ها مخالف بود. در سال ۱۸۹۳، اولین شعرش را که تحت تأثیر آثار وردزورث بود به چاپ رساند. نویسندگی. بعد از فارغ التحصیلی، تصمیم گرفت به آلمان برود و دنبال حرفهٔ نوازندگی اش را بگیرد، او به کوبلنس و وورتسبورگ رفت، اما به دلیل
خجالتی بودن اجرای عمومی را دوست نداشت و به توانایی اش هم تردید داشت، به این دلایل، دوباره موسیقی را رها کرد و به ایرلند برگشت تا روی کارهای ادبی تمرکز کند. یک سال بعد، یعنی در ۱۸۹۴، رفت به پاریس، تا در دانشگاه سوربن، ادبیات و زبان بخواند. در طی تعطیلاتش در دوبلین، دختری به نام چری ماتسون را ملاقات کرد که عضو گروه بود. چری از دوستان یکی از اقوام سینگ بود، جان عاشق او شد و دو بار از او درخواست ازدواج کرد که چری هر دو بار، او را، به دلیل تفاوت های مذهبی که با هم داشتند رد کرد. این موضوع بسیار بر سینگ تأثیر گذاشت طوری که سعی می کرد بیشتر زمانش را در خارج از ایرلند بگذراند. سینگ در ۱۸۹۶ به ایتالیا رفت، اواخر همان سال، ویلیام باتلر ییتس را ملاقات کرد، ییتس او را تشویق کرد که مدتی را در جزایر آران بگذراند، بعد، برگردد دوبلین و خود را وقف کارهای خلاقانه بکند. همان سال او با لیدی آگوستا گرگوری، ییتس و یکی شدند تا «انجمن تئاتر ملی ایرلند» را پایه بگذارند. همین انجمن، بعداً، تئاتر ابی را باز کرد. او در این زمان برای روزنامه ها نقد ادبی نوشت، شعر سرود و در درس های استاد ادبیات سلت، ، در دانشگاه سوربن شرکت کرد. جزیرهٔ آرا
ن و نمایشنامه ها. سینگ در سال ۱۸۹۷، از اولین دورهٔ بیماری خود رنج برد. تابستان آن سال و پنج تابستان بعدی را در جزیرهٔ آران گذراند و داستان ها و حکایات محلی را جمع آوری کرد و روی زبان محلی ایرلندی خود کار کرد. تابستان ها به جزیرهٔ آران می رفت و بقیهٔ سال را در پاریس و سوربن می گذراند. در این دوره اولین نمایشنامه اش، وقتی ماه غروب کرد، را نوشت و آن را به لیدی گرگوری فرستاد، لیدی گرگوری نمایشنامه را رد کرد. (این نمایشنامه بعدها، در مجموعه کارهایش چاپ شد.) اولین نوشتهٔ او در مورد جزیرهٔ آران کتابی مانند سفرنامه بود به نام «جزیرهٔ آران» با تصاویری که ویلیام باتلر ییتش کشیده بود، سینگ این کتاب را اولین اثر خود قلمداد می کرد. لیدی گرگوری به او پیشنهاد داد اسامی مکان ها را بردارد و به جایش به کتاب داستان های محلی اضافه کند، سینگ این پیشنهاد را رد کرد چون دلش می خواست کتاب حالت واقع گرایانه اش را حفظ کند. سینگ می خواست تأکید کند، که ایرلندی ها در زیر عقاید کاتولیکشان، هنوز به ایده های پاگانیستی اجدادشان باور دارند. در ۱۹۰۲، سایهٔ سینهٔ کوه و سواران دریا را نوشته بود. در سال ۱۹۰۳ به لندن نقل مکان کرد. با تأیید لیدی گرگ
وری، سایهٔ سینهٔ کوه در اکتبر ۱۹۰۳ اجرا شد. در اجرا، سینگ وسایل صحنه را از خود جزیرهٔ آران آورد، و زبان نمایش هم کاملاً ایرلند محلی بود، سینگ اعتقاد داشت که اگر روی این زبان کار نشود از بین خواهد رفت. منتقدان این نمایش را به این دلیل که زن ایرلندی داخل نمایش به شوهرش خیانت می کند به باد انتقاد گرفتند و ملی گراها هم از «سواران دریا» انتقاد کردند و اعتقاد داشتند سینگ زیادی روی روستاییان ایرلندی تأکید می کند و تصویر درستی از دینداری ایرلندی ها نشان نمی دهد. بعد، عروسی کولی را نوشت اما خیلی تمایلی برای اجرایش نداشت چون این نمایش صحنه ای دارد که در آن کشیشی را در کیسه ای انداخته اند و سینگ به ناشرش نوشت که: «این صحنه به مذاق خیلی از دوستانمان خوش نخواهد آمد.» در تئاتر ابی، به مشاور ادبی و بعد کارگردان بدل شد. سپس، چشمهٔ قدیسان را نوشت، که در ۱۹۰۵ در تئاتر ابی و در ۱۹۰۶ در برلین اجرا شد. در ۱۹۰۷، دلاور سرزمین های غرب، اجرا شد. این نمایشنامه یک کمدی است که دربارهٔ پسری است که ادعا می کند پدرش را کشته است. این تم، باعث شد بخش هایی از جامعهٔ ایرلند به خشم بیایند. روزنامه ها آن را توهینی به روستاییان ایرلندی دانستند، آ
رتور گریفیت تئاتر ابی را به انگیزه های سیاسی متهم کرد. عده ای شورش کردند و باعث شد پردهٔ سوم نمایش به صورت نمایش صامت اجرا شود. ییتس از اسکاتلند برگشت تا با جمعیت صحبت کند و کمی بعد، روزنامه ها از مردم انتقاد کردند و طرف تئاتر ابی را گرفتند. ییتس در اعتراضی که به نمایش «گاوآهن و ستارگان» اثر اوکیسی شد، مردم را خطاب قرار داد و گفت: «باز آبروی خودتان را بردید. ایا دارید دوباره طلوع نبوغ سرشار ایرلندی را جشن می گیرید؟» سینگ در سال 1907، با یکی از هنرپیشه های تئاتر ابی که نام هنری اش بود نامزد کرد. در مارس 1909، در بیمارستانی در دوبلین، در سن 38 سالگی درگذشت و در همان شهر دفن شد. در آوریل همان سال، مجموعه اشعارش با پیشگفتاری از ییتس چاپ شد. ییتس و نامزد سینگ، مری انیل، با هم، نمایش نیمه تمام سینگ، یعنی دیردرای اندوه، را کامل کردند. این نمایش در ژانویهٔ 1910، در تئاتر ابی اجرا شد. مری انیل در این نمایش، نقش دیردرا را بازی کرد. شخصیت. جان میسفیلد، که سینگ را می شناخت، می گفت که او شخصیت عجیبی دارد که بیشتر به خاطر وضع سلامتی ضعیف و بیماری اش است. آدم وقتی او را می بیند حس می کند که او مردی محتضر است که وحشیانه به ز
ندگی چنگ می اندازد. میراث سینگ. نمایشنامه های او به تئاتر ابی استایل خاصی دادند و بعدها، در تربیت هنرپیشه ها بسیار مورد استفاده قرار گرفتند از آن جا که در آن ها نقش های روستایی و زندگی روستایی به تصویر کشیده می شود. نویسنده های بسیاری مانند ، ، لنکس رابینسون، سبک خود را وامدار سینگ هستند. ، منتقد، اولین شخصی بود که اعلام کرد، ساموئل بکت، بسیار وامدار سینگ است. بکت در جوانی از بیننده های پروپاقرص تئاتر ابی بود و ییتس، سینگ و اوکیسی را بسیار تحسین می کرد. مرسیر اعلام می کند که شخصیت های سینگ، که در میان آن ها بسیار دوره گردها و کولی ها و گدایان هستند، در آثار بکت نیز یافت می شوند. ، رمانی دارد به نام «روح» (2010) که بر مبنای رابطهٔ میان سینگ و نامزدش نوشته شده است.
شری مک کوی (؛ زاده ۱ مارس ۱۹۵۹) یک دانشمند اهل American است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
جرج ماکسول ریچارد (؛ زاده – درگذشته ۸ ژانویه ۲۰۱۸) یک سیاست مدار اهل ترینیداد و توباگو بود. وی چهارمین رئیس جمهور این کشور بود.
ایان پاتریک تری (؛ زاده ) یک برنده آمریکایی تلویزیون واقع نما Big Brother 14 در سال ۲۰۱۲ است.
ابوالمفاخر رازی شاعر پارسی گوی دورهٔ سلجوقی و هم دورهٔ محمد بن ملک شاه و پسرش مسعود می باشد. اطلاعات زیادی از زندگی او در دست نیست. او در نیمهٔ اول سدهٔ ششم قمری در ری می زیسته است. دولت شاه سمرقندی او را اندیشمندی کامل و ادیبی فاضل شمرده است. و از او با عنوان استاد الشعرا یاد کرده است. قصاید. او در مدح امام علی موسی الرضا چند قصیدهٔ مصنوع دارد. ملا حسین واعظ کاشفی این اشعار را از او در کتاب روضه الشهدا نقل کرده است: قصیدهٔ بال مرصع از قصاید معروف اوست:
پیر دوهم (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک دان اهل فرانسه بود.
مقناد ساها (؛ زاده – درگذشته ) اخترفیزیک دان اهل هند بود.
جان اسمیتون (زاده ۸ ژوئن ۱۷۲۴ درگذشته ۲۸ اکتبر ۱۷۹۲) یک مهندس عمران اهل انگلستان بود. او دارای آثار زیادی در زمینهٔ مهندسی عمران می باشد و در دنیا او را به عنوان پدر مهندسی عمران می شناسند. وی چندین پل، کانال، بندرگاه و فانوس دریایی طراحی نموده است. جان اسمیتون از پیشگامان استفاده از «آهک هیدراته» در بتن بوده و از سنگریزه و پودر آجر به عنوان مصالح دانه ای نیز استفاده نمود. از برجسته ترین اثر او می توان به ساخت فانوس دریایی بر روی صخره های ادی استون نام برد که در محلی با امواج سهمگین و طوفان های شدید قرارگرفته است. قبل از این فانوس دریایی، دو فانوس دیگر در این محل ساخته شد که توسط طوفان از بین رفت.
گئورگ ارنست اشتال (؛ زاده ۲۲ اکتبر ۱۶۵۹ - درگذشته ۲۴ مه ۱۷۳۴) یک شیمی دان، فیزیک دان و فیلسوف اهل آلمان بود. اشتال با یاترومکانیست ها مخالف بود، زیرا آنها نقش آنیما را در پدیده های حیاتی حذف کردند و هر پدیده حیاتی، خواه فیزیولوژیکی یا آسیب شناختی را به اصول مکانیکی تقلیل دادند. او استدلال می کرد که ماشین ها هرگز آن میل، دقت و خودانگیختگی را تولید نمی کنند که ارگانیسم با آن به نیازها و تهدیدات خود پاسخ می دهد. او نظریهٔ فلوژیستون را دربارهٔ سوختن و فرایندهای زیستیِ مرتبطی مانند تنفس، تخمیر و فاسدشدن، گسترش داد. اشتال در شهر آنسباخ در دوک نشین فرانکونیا زاده شد و در دانشگاه یِنا پزشکی خواند. پس از فراغت از تحصیل، از ۱۶۸۴ تا ۱۶۸۷ م در همان دانشگاه تدریس کرد و سپس پزشک دربار دوکِ ساکسن ـ وایمار شد. او در ۱۶۹۴ م به استادی پزشکی در دانشگاه نوبنیاد هاله رسید و تا ۱۷۱۶ م در این سمت ماند. اشتال از ۱۷۱۶ م تا هنگام مرگ، پزشک شخصی فریدریش (فردریک) ویلهِلم یکم، شاه پروس، در برلین بود.
خیابان راز فیلمی سیاه و سفید ساخته جان استرجس در سال ۱۹۵۰ است. خیابان راز در ژانر فیلم نوآر ساخته شده است. این فیلم در شهر بوستون فیلمبرداری شده است. این فیلم اولین فیلم هالیوودی بود که در بوستون فیلمبرداری می شد. داستان فیلم. دختری بلوند به نام ویوین که در یک نوشکده در بوستون کار می کند یک ارتشی مست را متقاعد می کند تا ماشینش را از او قرض بگیرد. در حالی که ارتشی در صندلی مسافر نشسته است ویوین به سمت دماغه کاد رانندگی می کنند. هنگامی که ارتشی متوجه می شود که فرسنگ ها از بوستون دور شده است از ویوین می خواهد که او را به بوستون برگرداند. در عوض، ویوین او را فریب می دهد و ماشین او را می دزدد. ویوین سپس با مردی مرموز آشنا می شود و آن مرد ویوین را به قتل می رساند. ارتشی که به اداره پلیس رفته بود، از ترس اینکه همسرش از وجود ویوین مطلع شود، ماجرا را بدون ویوین گزارش می دهد. ماهها بعد جسد ویوین در اطراف ساحل پیدا می شود. پلیس به دنبال قاتل می گردد و در این مسیر افراد بسیاری متهم به قتل می شوند تا در نهایت قاتل اصلی را پیدا می کنند. فروش فیلم. این فیلم در آمریکا ۴۲۹۰۰۰ دلار و خارج از آمریکا ۳۴۶۰۰۰ دلار فروخت که با توجه
به بودجه ۷۳۰۰۰۰ دلاری منجر به زیان ۲۸۴۰۰۰ دلاری این فیلم شد. نامزد اسکار. لئونارد اشپیگل گاس نویسنده فیلم نامه این فیلم در بخش فیلم نامه اسکار در سال ۱۹۵۱ نامزد دریافت اسکار شد.
ایرینا بلتسکایا (؛ زاده ) یک مخترع و شیمی دان اهل روسیه در زمینه شیمی آلی فلزی است.
کارولین آر. برتوزی (؛ زاده ) یک شیمی دان آمریکایی و برنده جایزه نوبل است. او صاحب کرسی آن تی و رابرت ام. بَس در واحد علوم و علوم انسانی دانشگاه استنفورد است. برتوزی موفق شده است که جایزه نابغه مک آرتور را در ۳۳ سالگی کسب کند. برتوزی به همراه مورتن ملدال و کارل شارپلس موفق به دریافت جایزه نوبل سال ۲۰۲۲ میلادی برای توسعه کلیک شیمی و شیمی بیواورتوگونال شد. پیوند به بیرون. صفحه رسمی برتوزی
هازل بیشوپ (؛ زاده ۱۷ اوت ۱۹۰۶ درگذشته ) یک شیمی دان اهل American بود.
کاکایی صخره نشین (نام علمی: "Rissa") نام یک سرده از تیره کاکاییان است.
راشل فولر بران (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه شیمی آلی و باکتری شناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کاکایی پاسرخ (نام علمی: "Rissa brevirostris") نام یک گونه از سرده کاکایی صخره نشین است.
انجیر هندی (نام علمی: "Urostigma") نام یک زیرسرده از راسته گل سرخ سانان است. از گونه های مهم آن انجیر بنگالی است. فرهنگ. در سرود ملی بنگلادش از این نام برده شده است
ماهارانی چاکراورتی (؛ زاده ۱۹۳۷ - درگذشته ۲۰۱۵) یک زیست شناس و زیست شیمی دان و شیمی دان اهل هند بود.
باب تیزیا (نام علمی: "Baptisia") نام یک سرده از تیره باقلائیان است.
موز یا موسا نام یک سرده از راسته زنجبیل سانان است.
آبی ماهی (نام علمی: "Pomatomus saltatrix") نام یک گونه از راسته سوف ماهی سانان است.
رازبوراها یا راسبوراها یک سرده از ماهی ها و از خانواده کپورماهیان است. آنها بومی زیستگاه های آب شیرین در جنوب و جنوب شرق آسیا و همچنین جنوب شرقی چین هستند. یک گونه منفرد، "به نام رازبورای گرلاچی"، تنها گونه قدیمی شناخته شده است که ظاهراً خاستگاه آن آفریقا و کشور کامرون است، اما در این خصوص نظری قطعی وجود ندارد. اندازه آنها کوچک و حداکثر تا رشد می کنند، اگرچه اندازه بیشتر گونه ها از تجاوز نمی کند. بسیاری از آنها یک نوار افقی تیره دارند. چندین گونه از رازبوراها در آکواریوم نگهداری می شوند. نام رازبورا به عنوان یک نام عمومی برای بسیاری از گونه های رازبوراها به کار می رود مانند رازبورای دم قرمز، رازبورای اسپی، رازبورای دم قیچی، رازبورای خال چشمی، رازبورای رنگی پوش و رازبورای درخشان. گونه ها. به استناد پایگاه داده ماهی، ۸۴ گونه شناخته شده در این سرده هستند. البته این تا حدی با فهرست کاتالوگ ماهی ها متفاوت است. برخی دیگر (که در زیر فهرست نشده اند) به عنوان گونه های معتبر شناخته می شوند.
عاصمه کاترجی (؛ زاده درگذشته ) یک سیاستمدار، شیمی دان و گیاه شناس اهل هند بود.
گلوزردها (نام علمی: "Geothlypis") نام یک سرده از راسته گنجشک سانان است.
جنیفر داودنا ( زاده ۱۹۶۴) زیست شیمی دان اهل ایالات متحده آمریکا و استاد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی است. او از سال ۱۹۹۷ پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاورد هیوز بوده است. او در سال ۲۰۲۰ به همراه امانوئل شرپانتیه به دلیل «فراهم کردن روشی برای ویرایش ژنوم» یا توسعه ویرایش ژن کریسپر برندهٔ جایزه نوبل شیمی شد. داودنا برای کارهای اساسی و رهبری خود در زمینه ویرایش ژنوم با واسطه CRISPR چهره برجسته ای در آنچه "انقلاب CRISPR" نامیده می شود بوده است. در سال ۲۰۱۲، داودنا و امانوئل شرپانتیه اولین کسانی بودند که پیشنهاد کردند CRISPR-Cas9 (آنزیم های باکتری هایی که ایمنی میکروبی را کنترل می کنند) برای ویرایش قابل برنامه ریزی ژنوم ها استفاده شود، که اکنون به عنوان یکی از مهمترین کشفیات در تاریخ زیست شناسی شناخته شده است. داودنا کمک های اساسی در بیوشیمی و ژنتیک انجام داده و جوایز و فلوشیپ های معتبر بسیاری را دریافت کرده است، از جمله جایزه نوبل شیمی در سال ۲۰۲۰، با امانوئل شرپانتیه، برای توسعه روش ویرایش ژنوم جایزه 2000 Alan T. Waterman برای تحقیق در مورد ساختار مشخص شده توسط کریستالوگرافی اشعه ایکس یک ریبوزیم، و جایزه دستیابی به موفقیت ۲۰