Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنگ بُوشین یک جنگ داخلی در ۱۸۶۹–۱۸۶۸ میان نیروهای حاکم شوگون سالاری توکوگاوا و طرفداران بازگشت قدرت سیاسی به دربار امپراتوری در کیوتو در ژاپن بود. زمینه. در سال ۱۸۶۷ امپراتور کُومِی درگذشت و پسرش امپراتور میجی جانشین او شد. در اکتبر سال ۱۸۶۷ یامائوچی یودو، دایمیوی پیشین قلمرو توسا راهی میانه برای مسئله سازمان سیاسی کشور ژاپن ارائه کرد که به «پیشنهاد توسا» معروف است. این پیشنهاد دایر بر کناره گیری شوگون به نفع شورای دایمیوها که زیر نظر امپراتور باشد. بدین ترتیب قدرت سیاسی شوگون به امپراتور اعاده می شد اما رئیس خاندان توکوگاوا اراضی تیولی خود را نگه می داشت و به جای رهبری نظامی و سیاسی کشور مقام نخست وزیری را دارا می شد. یوشینوبو این پیشنهاد را در ماه نوامبر همان سال پذیرفت. در روز ۸ نوامبر توکوگاوا یوشینوبو در نامه ای که به دربار فرستاد خواستار اجازهٔ بازگرداندن اقتدار خود به امپراتور شد. فردای آن روز یوشینوبو به دربار احضار شد و به او اطلاع دادند که امپراتور میجی درخواست وی را برای بازگرداندن قدرت به دربار پذیرفته است. بازگشت قدرت به امپراتور در روز ۴ ژانویه ۱۸۶۸ رسماً اعلام شد، پس از آن امپراتور یگانه فرمانر
وای ژاپن بود. بدین ترتیب به یکباره قدرت سیاسی به دست امپراتور ۱۵ ساله افتاد. پس از کناره گیری داوطلبانهٔ توکوگاوا یوشی نوبو از قدرت، دولت جدیدی که تشکیل شد متشکل بود از اشراف ضد حکومت شوگونی و سامورایی ها. توکوگاوا یوشی نوبو نه تنها موفق به پیدا کردن جایگاهی در دولت جدید نشد بلکه به او فرمان داده شد که اراضی خود را به دولت جدید واگذار کند. این فرمان موجب خشم ارتش قدیم شوگونی شد. روز ۱۴ ژانویه یوشینوبو وزیران مختار انگلیس، فرانسه، ایتالیا، آمریکا، روسیه و هلند را در قلعه اوساکا پذیرفت و آن ها را از تغییرها در حکومت ژاپن آگاه کرد اما تأکید کرد که همچنان عهده دار همه امور مربوط به روابط با ممالک خارج است زیرا که حکومت تازه هنوز آماده پرداختن به این گونه امور نیست. سه روز پس از آن یوشینوبو اعلام کرد که خود را مقید به اعلامیه بازگشتن قدرت به امپراتور نمی داند و از دربار خواست آن را لغو کند. تا این هنگام یوشینوبو همچون یکی از اتباع وفادار به امپراتور رفتار کرده و فرمان های او را بی چون و چرا پذیرفته بود اما در روز ۱۸ ژانویه استحکامات جنبی قلعه ادو متعلق به خاندان توکوگاوا در آتش سوخت و حکومت شوگونی آتش سوزی را کار
رزمندگان قلمرو ساتسوما دانست. دو روز پس از آن رزمندگان شوگون اقامتگاه دایمیوی ساتسوما را در ادو محاصره کردند با محافظان آن درگیر شدند، شماری را کشتند و سرانجام هم عمارت را آتش زدند تا با خاک یکسان شد. نبرد توبا-فوشیمی. خبر این درگیری فردای آن روز در قلعه اوساکا به یوشینوبو رسید و وی از سر خشم تصمیم گرفت که رزمندگانش را روز ۲۵ ژانویه برای حمله به کاخ امپراتوری کیوتو بفرستد. اولین نبرد از سلسله نبردهای معروف به جنگ بوشین، بنام نبرد توبا–فوشیمی بین طرفداران حکومت شوگون سالاری توکوگاوا با طرفداران امپراتور در ژاپن در ۲۷ ژانویه ۱۸۶۸ آغاز شد، در این نبرد نیروهای شوگونی و نیروهای متفقین قلمرو چوشو، قلمرو ساتسوما و قلمرو توسا در نزدیکی فوشیمی، کیوتو در مقابل یکدیگر قرار گرفتند. این نبرد چهار روز طول کشید و با شکست قاطع شوگون سالاری پایان یافت. سپس درگیری به مناطق دیگر گسترش یافت. سقوط قلعه اوساکا. پس از شکست پانزدهمین و آخرین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو در نبرد توبا–فوشیمی در ۳۱ ژانویه ۱۸۶۸. نیروهای وفادار به شوگون سالاری توکوگاوا سعی کردند در زیر فرمان توکوگاوا یوشینوبو دوباره به سازمان دهی بپردازند. مشاوران و رهبران ن
ظامی توکوگاوا یوشینوبو برای برنامه ریزی استراتژی در قلعه اوساکا جمع شدند آنها به منظور تقویت روحیه به شوگون توصیه کردند که وی شخصاً به عنوان فرمانده نیروهای شوگون سالاری در میدان جنگ حضور داشته باشد. با وجود این بعدازظهر همان روز، توکوگاوا یوشینوبو به همراه دایمیوهای (اربابان) قلمرو آیزو و قلمرو کووانا از قلعه اوساکا خارج شد که بتواند با کشتی جنگی کای یو مارو متعلق به شوگون سالاری به ادو بگریزد. از آنجائیکه که هنوز کشتی کایو مارو به خلیج اوساکا نرسیده بود، وی شب هنگام در یک کشتی جنگی آمریکایی بنام یواس اس ایروکوا (۱۸۵۹) که در خلیج اوساکا، لنگر انداخته بود، پناه گرفت. دو ساعت بعد از ورود وی به کشتی آمریکایی، کشتی کایو مارو به خلیج وارد شد و وی و همراهانش به این کشتی منتقل شدند. هنگامی که بقایای نیروهای شوگون سالاری توکوگاوا متوجه شدند که شوگون آنان را رها کرده، آنها نیز از قلعه اوساکا خارج شدند و این قلعه بدون مقاومت به تصرف نیروهای امپراتوری که قلعه را محاصره کرده بودند، درآمد و در ۲ فوریه ۱۸۶۸ سوزانده شد. دلیل عقب نشینی یوشینوبو از جنگ. در روز سال نو در سال ۱۸۶۸ (سال چهارم کیئو)، یوشینوبو اطلاعیه حمله به سات
سوما را صادر کرد و روز بعد، تقریباً ۱۵٬۰۰۰ سرباز شوگون سالاری، از جمله سربازانی از قلمروهای آیزو و قلمرو کووانا و شینسنگومی، شروع به راهپیمایی به سمت کیوتو کردند. با این حال، یوشینوبو از جنگ در حومه کیوتو، جایی که امپراتور بود، بیزار بود و طبق گزارش ها دستور داد که تحت هیچ شرایطی درگیری با دربار آغاز نشود. این اقدام نظامی با هدف هموار کردن راه برای یوشینوبو برای بیرون راندن نیروهای ساتسوما از کیوتو و سپس سفر شخصی به کیوتو برای تأسیس دولت جدید انجام شد. یوشینوبو مخفیانه از قلعه اوساکا در مواجهه با دشمن در طول نبرد توبا-فوشیمی گریخت، که یکی از عواملی بود که منجر به شکست نیروهای سابق شوگو سالاری شد. گفته می شود که این به این دلیل بود که او با پیروی از آموزه های میتوگاکو، نمی خواست از دربار امپراتوری سرپیچی کند. دلیل دیگر ممکن است این باشد که مادرش، شاهدخت یوشیکو، از تبار امپراتوری بود. میتوگاکو که یوشینوبو از کودکی آن را آموخت، به شدت تحت تأثیر نئوکنفوسیونیسم بود، با ایده اصلی احترام به امپراتور و این ایده که تقوای فرزندی و احترام فرزند به پدر و مادر بزرگ ترین فضیلت است. احتمالاً این تأثیر عمیقاً ریشه در ایده یو
شینوبو برای احترام به امپراتور داشت. علاوه بر این، شاهزاده تاروهیتو، که نیروهای امپراتوری را به عنوان فرمانده بزرگ لشکرکشی شرقی در طول جنگ بوشین رهبری می کرد، نتیجهٔ پدر شاهدخت یوشیکو، شاهزاده آریسوگاوا بود.
دیوداس فیلمی در ژانر عاشقانه و محصول سال ۲۰۰۲ هندوستان است. شاهرخ خان، آیشواریا رای و مدوری دیکشیت در این فیلم نقش آفرینی کرده اند. دیوداس جوایز زیادی در داخل هند دریافت کرد و مورد تحسین منتقدین داخلی و خارجی قرار گرفت. همچنین نامزد جایزهٔ بافتا برای بهترین فیلم خارجی زبان هم بود. این فیلم از روی کتابی به همین نام که در سال ۱۹۱۷ منتشر شده بود ساخته شده است. تاکنون ۱۷ فیلم از روی این کتاب ساخته شده است. موضوع فیلم. دیوداس پسری از یک خانوادهٔ متمول هندی است. وی در بریتانیا تحصیل نموده و پس از مدت ها به خانه بازگشته است. مادر او بسیار منتظر دیدار پسرش است. اما وی در هنگام بازگشت ابتدا به دیدار معشوق قدیمی خود پارو می رود و همین باعث ناراحتی خانواده اش و شعله ور شدن آتشی می شود که زندگی دیوداس و پارو و خانواده هایشان را نابود خواهد کرد. دیوداس دل در گرو پارو دارد که از کودکی با هم بزرگ شده اند. اما مادر خانواده با این ازدواج مخالف است زیرا خانوادهٔ پارو را در سطح خانوادهٔ خود نمی داند. یک روز مادر دیوداس مهمانی بزرگی تدارک می بیند و از همه دوستان و آشنایان برای شرکت در آن دعوت می کند. مادر پارو هم دعوت است و گمان
می کند که قرار است این مهمانی نوعی خواستگاری مادر دیوداس از پارو باشد. اما در این مهمانی، مادر دیوداس، مادر پارو را در میان همه تحقیر می کند و مادر پارو که خود و خانواده اش را تحقیر شده می یابد، سوگند می خورد که ظرف مدت کوتاهی، دخترش را به عقد مردی متمول تر و از طبقه بالاتری در بیاورد و خانواده دیوداس را نفرین می کند. پارو نیز به خاطر تهمتی که پدر دیوداس به وی می زند، دل از عشق دیرینش می برد. پارو به همسری مرد زن مرده ای در می آید که از او بزرگتر است. مرد، به همسر مرده اش هنوز دل بسته است و رابطه عاطفی با پارو ندارد. پارو به خوبی از عهده اداره خانواده جدیدش بر می آید. دیوداس طاقت این اتفاق را ندارد به همین خاطر به خوردن شراب روی می آورد و در میخانه ها، با چاندراموکی آشنا می شود که دل به او می سپارد اما دیوداس غرق در عشق سابقش است. دیوداس آنقدر در خوردن شراب زیاده روی می کند که رو به روی خانه پارو، جانش را از دست می دهد.
بیمارستان امام خمینی ، (بیمارستان شرکت نفت) یا (OPD سابق آبادان) وابسته به سازمان بهداشت و درمان صنعت نفت آبادان می باشد که در سال ۱۳۰۳ با ۱۵۰ تخت تأسیس گردید. این بیمارستان در منتهی الیه جنوب شرقی پالایشگاه آبادان قرار داشته و همانند بیمارستانهای انگلیس ساخته شده. این بیمارستان به دلیل مجاورت با اروند رود از آغاز جنگ همواره زیر آتش توپ ها و خمپاره های عراقی قرار داشت، در چند سال اخیر این بیمارستان موفق به دریافت گواهینامه آی ام اس گردید. عمل موفق پیوند غضروف در آبادان برای اولین بار در خوزستان در این بیمارستان انجام گردید این بیمارستان دارای بخش های تخصصی :داخلی ، جراحی ، زنان و زایمان ، کودکان ، عفونی ، CCU ، ICU و انکولوژی بوده و طیف وسیعی از درمانگاه های تخصصی را در خود جای دارد.
بیمارستان فاطمه الزهرا اهواز یکی از بیمارستان های نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران در اهواز می باشد که دارای ۹۸ تخت و در چهارراه زند اهواز - خیابان اباذر واقع شده. اورژانس این مرکز مجهز به تختهای تحت نظر اورژانس -اتاق عمل اورژانس - تخت زایمان - تختهای بخش اورژانس می باشد. این بیمارستان دارای بخش های جراحی - داخلی - ICU جنرال - POST CCU - جراحی زنان و زایمان- اطفال - CCU - زنان و زایمان و قلب بوده و از کلیه واحدهای پاراکلینیک و درمانگاه برخوردار است. مراجعان این بیمارستان وابسته به نیروی انتظامی و مابقی مردم عادی می باشند، همچنین تعداد کادر پرسنلی این بیمارستان اعم از پزشک و پرستار و سایرین دو هزار و ۱۰۰ نفر می باشند که به طور کامل وابسته به نیروی انتظامی می باشند.
نبرد توبا–فوشیمی اولین نبرد از سلسله نبردهای معروف به جنگ بوشین بین طرفداران حکومت شوگون سالاری توکوگاوا با طرفداران امپراتور در ژاپن است. نبرد در ۲۷ ژانویه ۱۸۶۸ آغاز شد (یا سال چهارم کیئو (دوره) - ماه اول، روز سوم، بر اساس تقویم ژاپنی)، در این نبرد نیروهای شوگونی و نیروهای متفقین قلمروی چوشو، قلمروی ساتسوما و قلمروی توسا در نزدیکی فوشیمی، کیوتو در مقابل یکدیگر قرار گرفتند. این نبرد چهار روز طول کشید و با شکست قاطع شوگون سالاری پایان یافت. زمینه. در ۱۳ اکتبر ۱۸۶۷ (کیو ۳)، توکوگاوا یوشینوبو (کیکی) قصد خود را برای بازگرداندن قدرت به امپراتور در قلعه نیجو اعلام کرد و روز بعد، چهاردهم، دادخواستی را به دربار امپراتوری ارائه داد و قدرت را به امپراتور واگذار کرد. کیکی محاسبه کرده بود که حتی اگر قدرت را به امپراتور بازگرداند، دربار امپراتوری توانایی حکومت کردن را ندارد، بنابراین او می تواند قدرت را به شکل دیگری به دست گیرد. با این حال، در ۹ دسامبر، اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری صادر شد. این نوعی کودتا توسط جناح ضد شوگون (قلمرو ساتسوما، قلمرو چوشو و غیره) بود و در غیاب کیکی، جلسه کوگوشو تصمیم به تأسیس دولت جدید و
استعفای کیکی از سمت رسمی خود و بازگرداندن قدرت به سمت قلمروهای خود گرفت. این پایان شوگون سالاری ادو بود که بیش از ۲۶۰ سال دوام آورده بود. طبیعتاً نیروهای شوگونی سابق نمی توانستند این دولت جدید را بپذیرند. کیکی نتوانست نیروهای سابق شوگون سالاری را که در آستانه انفجار بودند، مهار کند و آنها وارد اولین نبرد به نام نبرد توبا–فوشیمی شدند. پس از شکست. در نبرد توبا-فوشیمی، در خارج از کیوتو، توسط نیروهای دولت جدید شکست خورد. بالا بردن پرچم امپراتوری نیشیکی توسط طرفداران امپراتور بود که در نتیجه، یوشینوبو به عنوان دشمن دربار امپراتوری اعلان شد. پس از شکست او با یک کشتی جنگی از خلیج اوساکا به ادو بازگشت. در ادو، او قصد خود را برای تسلیم شدن در برابر دولت جدید اعلام کرد و در معبد کانئی در اوئنو تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. قلعه ادو بدون خونریزی تسلیم شد و جنگ بوشین که با نبرد توبا-فوشیمی آغاز شده بود، به جنگی تبدیل شد که کشور را به دو قسمت تقسیم کرد.
تاونسند هریس (۳ اکتبر ۱۸۰۴–۲۵ فوریه ۱۸۷۸) تاجر موفق و سیاستمدار اهل نیویورک بود. او اولین سر کنسول ایالات متحده آمریکا در ژاپن است و مذاکره ای که منجر به بستن پیمان هریس بین آمریکا و ژاپن شد توسط او انجام گرفت. او اولین دیپلماتی است که در دوره ادو درهای امپراتوری ژاپن را بر روی فرهنگ و تجارت خارجیان گشود. هریس در ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۶ وارد بندر شیمودا در ژاپن شد. ۱۹ ژوئن ۱۸۵۶ سر کنسول آمریکا تاونسند هریس قرارداد جدیدی را با ژاپن امضاء کرد که بر طبق آن بندرها بیشتری بر روی کشتی های آمریکایی گشوده شد و اتباع آمریکایی از محاکمه در دادگاه های ژاپن معاف شدند و همچنین در مورد حقوق گمرکی پیمانی بسته شد. در مورد شرایط واگذاری کشتی و سلاح و اعزام کارشناسان آمریکایی به ژاپن نیز توافق شد.
امپراتور کُومِی ، امپراتور کومئی، نام زمان ولیعهدی شاهزاده اوساهیتو صد و بیست و یکمین امپراتور ژاپن بود. وی چهارمین پسر امپراتور نینکو بود. سلطنت کومی از ۱۸۴۶ تا ۱۸۶۷، مطابق با دوره باکوماتسو دوره ادو بود. در طول سلطنت او آشفتگی داخلی زیادی در نتیجه روابط ژاپن پس از اردوکشی ناخدا پری با ایالات آمریکا وجود داشت. متیو سی. پری در ۱۸۵۳ و ۱۸۵۴، و متعاقب آن اجبار عهدنامه کاناگاوا به دوره ۲۲۰ ساله ساکوکو یا انزوای ژاپن و بسته بودن این کشور به روی کشورهای غربی پایان داد. امپراتور کومی به هیچ چیز خارجی اهمیت نمی داد و با گشودن ژاپن به روی قدرت های غربی مخالف بود. سلطنت او همچنان تحت سلطه قیام و درگیری های حزبی بود و در نهایت به جنگ بوشین و پایان قدرت شوگون سالاری توکوگاوا ختم شد. پس از مرگ امپراتور کُومِی در سال ۱۸۶۷، پسرش امپراتور میجی جانشین وی شد. اندکی پس از مرگ او نوسازی میجی در آغاز دوره میجی توسط پسر و جانشین او امپراتور میجی آغاز شد. خواهر کوچکتر امپراتور، شاهزاده امپراتور، ، با "شوگون" شوگون سالاری توکوگاوا، توکوگاوا ایه موچی به عنوان بخشی از کوبوگاتای ازدواج کرد. در ابتدا هم امپراتور و هم خواهرش با این ازدوا
ج مخالف بودند، اگر چه بعد از ازدواج او متوجه شد که چنین روابط خانوادگی با حاکم واقعی ژاپن دستاوردهایی دارد. امپراتور کومی اهمیت چندانی به هیچ چیز خارجی نمی داد و با باز کردن ژاپن به روی قدرت های غربی مخالفت می کرد، حتی در حالی که شوگون همچنان خواسته های خارجی را می پذیرفت. پس از ۲۱ سال سلطنت، او در ۲۵ دسامبر ۱۸۶۶، در سن ۳۶ سالگی بر اثر آبله درگذشت. اوایل زندگی. قبل از نشستن کومی به تخت پادشاهی ژاپن، نام شخصی او (نام ژاپنی) و عنوان او بود. اوساهیتو در ۲۲ ژوئیه ۱۸۳۱ متولد شد و چهارمین پسر امپراتور نینکو و همسرش اوگیماچی نائوکو (正親町雅子) بود. خانواده امپراتوری اوساهیتو با او در قصر هی آن زندگی می کردند. وضعیت زمانه. دوران سلطنت او در پایان دوره ادو یا باکوماتسو، دورانی پرآشوب بود، زمانی که دربار امپراتوری، که قبلاً خارج از قلمرو سیاست بود، ناگهان به مرکز قدرت تبدیل شد و امپراتور مجبور بود با بسیاری از امور دشوار ملی دست و پنجه نرم کند. در ژوئن ۱۸۵۳، هفت سال پس از به تخت نشستن او، یک کشتی آمریکایی به اوراگا (کاناگاوا) رسید و نظام انزواطلبی فروپاشید و منجر به درخواست شوگون سالاری ادو برای امضای پیمان دوستی و تجارت ب
ین ایالات متحده و ژاپن در ژانویه ۱۸۵۸ از امپراتوری شد. امپراتور، مانند اکثر اشراف دربار در آن زمان، نگران بود که گشودن کشور، امپراتوری ژاپن را آلوده کند، بنابراین از صدور فرمان امپراتوری خودداری کرد و دستور داد که تصمیم در مورد امضای این پیمان با رأی جمعی اربابان فئودال گرفته شود. با این حال، شوگون سالاری نه تنها پیمان را بدون انتظار برای صدور فرمان امپراتوری در ژوئن همان سال امضا کرد، بلکه با هلند، روسیه و انگلستان نیز پیمان هایی منعقد کرد. این امر امپراتور را خشمگین کرد، که تصمیم به کناره گیری گرفت و فرمان امپراتوری را به شوگون سالاری و قلمرو میتو صادر کرد و درخواست تجدیدنظر برای اطمینان از عدم سوءمدیریت امور ملی و اجرای اراده امپراتور را داد. در آن زمان، اختلاف بر سر جانشینی شوگون نیز مطرح بود و افکار عمومی ملتهب شده بود، اما شوگون سالاری سعی کرد توضیح دهد که امضای این پیمان یک اقدام مصلحتی موقت تا زمان تقویت ارتش بوده است، اما شروع به سرکوب مخالفان (پاکسازی آنسی) کرد، بنابراین امپراتور، اگرچه ناراضی بود، این توضیح را پذیرفت. سلطنت. شاهزاده اوساهیتو در ۱۰ مارس ۱۸۴۶ پس از مرگ پدرش به عنوان امپراتور بر تخت س
لطنت نشست. در سال های سلطنت کومی با دوره ای مطابقت دارد که در آن توکوگاوا ایه یوشی، توکوگاوا ایه سادا، توکوگاوا ایه موچی و توکوگاوا یوشینوبو از شوگون سالاری توکوگاوا شوگون بودند و قدرت را در دست داشتند. در ۸ ژوئیه ۱۸۵۳ متیو سی. پری با «کشتی سیاه» خود برای اجبار تجارت با ژاپن وارد شد. شوگون سالاری توکوگاوا که برای حدود سه قرن امور نظامی و غیرنظامی را در استان های فئودالی ژاپن کنترل می کرد، ثابت کرد که قادر به مقابله با چالش جدید تجارت آزاد با غرب نیست. در آن زمان، امپراتور کومی هنوز تنها قدرت نمادین خود را در دربار خود در کیوتو حفظ کرده بود. از آنجایی که شوگون سالاری توکوگاوا که به دلیل اختلافات داخلی ضعیف شده بود، به تدریج حاکمیت خود را به قدرت های خارجی در معرض تهدید نیروی نظامی تسلیم کرد، امپراتور کومی شروع به ادعای قدرت امپراتوری خود کرد و بسیاری از قدرت هایی را که اجدادش به خاندان توکوگاوا در طی قرن ها و پس از دوره سنگوکو (جنگ های داخلی) واگذار کرده بودند، به دست آورد. در مارس ۱۸۴۷ (کوکا ۴)، هنگامی که امپراتور کومی قدرت را به دست گرفت، مؤسسهٔ دانشگاهی گاکوشوئین را در ضلع شرقی کاخ امپراتوری کیوتو، به عنوان
مکانی برای آموزش اشراف تأسیس کرد. بیش از بیست سال تا دوره میجی، سخنرانی هایی در مورد کتاب های چینی و ژاپنی به طور منظم برگزار می شد و بسیاری از اشراف خود را وقف مطالعه در گاکوشوئین می کردند. در ابتدا، این مکان به عنوان یک مکان آموزشی ساده تحت خواسته های شوگون سالاری تأسیس شد که با گسترش قدرت دربار امپراتوری موافق نبود. با این حال، با گذشت زمان، همزمان با اینکه تحولات پیرامون دربار امپراتوری اهمیت سیاسی بیشتری پیدا کرد، نقش گاکوشوئین نیز گسترش یافت. پس از ورود کشتی های سیاه، هنگامی که جنبش سوننو جوئی فعال تر شد، گاکوشوئین به مکانی برای تجمع میهن پرستان، عمدتاً از قلمرو چوشو، تبدیل شد. بیگانه ستیزی. کمی پس از به تخت نشستنش، او فرمانی امپراتوری به شوگون سالاری صادر کرد و درخواست کرد که «دفاع از ساحل تقویت شود». سپس، سال بعد در آوریل ۱۸۴۷، او فرستاده ای امپراتوری را به معبد معبد ایواشیمیزو فرستاد تا برای اخراج بیگانگان دعا کند و در سال ۱۸۵۰، سه بار فرستادگان امپراتوری را به هفت معبد و معبد اصلی اطراف کیوتو فرستاد تا برای اخراج بیگانگان دعا کنند. در دسامبر اولین سال دوره آنسی (۱۸۵۴)، هنگامی که دریاسالار پری بازگش
ت، حتی فرمانی از دایجوکان صادر کرد تا زنگ های معابد را کنده و آب کنند و برای ساخت توپ (جنگ افزار)] از آن استفاده کنند. به عبارت دیگر، او طرفدار سرسخت اخراج خارجی ها بود. او معتقد بود که برای مقابله با تهدید کشتی های خارجی از سوی قدرت های غربی که به آب های ساحلی ما نزدیک می شوند، ضروری است که دربار امپراتوری و شوگون سالاری با عزمی راسخ برای هرگز تسلیم نشدن، متحد شوند و گرد هم آیند. او به خاطر شنیده شدن صدایش در خط مقدم سیاست و ایدئولوژی فعال ضد خارجی اش شناخته شده است. او علیه روابط خارجی پرتنش صحبت کرد، نامه ای به شوگون سالاری ادو صادر کرد تا تمام تلاش خود را برای دفاع از ساحل انجام دهد و از تصمیم «خودسرانه» مشاور ارشد شوگون سالاری ایی نائوسوکه در مورد انعقاد اجباری پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن انتقاد کرد. مشورت با شوگون سالاری. در ۲۲ ژانویه ۱۸۵۸، «دایگاکو-نو-کامی» هایاشی آکیرا ریاست هیئت باکوفو را بر عهده داشت که از امپراتور کومی در تصمیم گیری در مورد نحوه برخورد با قدرت های خارجی تازه مدعی، مشاوره می گرفت. این اولین باری بود که از زمان تأسیس شوگون سالاری توکوگاوا، به طور فعال از امپراتور مشور
ت خواسته می شد. آشکارترین پیامد این تغییر و تحول، افزایش تعداد پیام رسان هایی بود که در دهه بعدی بین ادو و کیوتو دررفت و آمد بودند. فرمان مخفی امپراتوری بوگو. فرمان مخفی امپراتوری بوگو یک فرمان امپراتوری است که توسط امپراتور کومی به قلمرو میتو صادر شده است. در روز ۸ از ماه هشتم ۱۸۵۸ قمری (۱۴ سپتامبر ۱۸۵۸) (دوره آنسی ۵)، امپراتور که به دلیل امضای پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن بدون اجازه امپراتوری نسبت به شوگون سالاری خشمگین، فرمان امپراتوری را به قلمرو میتو صادر کرد تا شوگون سالاری را اصلاح کند. در این فرمان، امپراتور از امضای پیمان بدون اجازه انتقاد کرد و تمایل خود را برای همکاری قلمروها در مقابله با بیگانگان ابراز کرد و به قلمروها دستور داد تا این فرمان را پخش و ابلاغ کنند. در پاسخ، شوگون سالاری به قلمرو میتو دستور داد تا ارسال این فرمان را متوقف کند و خواستار بازگرداندن آن شد. سامورایی های قلمرو میتو شورش کردند، اما شوگون سالاری آنها را با پاکسازی آنسی سرکوب کرد. در پایان سال ۱۸۵۹، شوگون سالاری موفق شدند امپراتور را وادار به صدور دستور بازگشت این فرمان کنند. در سال ۱۸۶۰، تحت تأثیر این فرمان رو
نین های قلمرو میتو ایی نائوسوکه را در حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) ترور کردند و جنبش سوننو جوئی دست بالا را در دربار پیدا کرد. در مارس سال اول دوره دوره مانئن (۱۸۶۰)، زمانی که مشاور ارشد شوگون ایی نائوسوکه ترور شد (حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰))، شوگون سالاری برای بازگرداندن قدرت رو به زوال خود، قصد داشت آشتی بین دربار امپراتوری و ارتش شوگونی را ترویج دهد و از خواهر کوچکتر امپراتور، پرنسس کازونومیا، خواست تا به عنوان نشانه ای از اتحاد دربار امپراتوری و ارتش، با شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه موچی ازدواج کند. وقتی امپراتور فهمید که چیکاکو، شاهدخت کازو (که قبلاً با شاهزاده آریسوگاوا تاروهیتو نامزد شده بود) موافقت نخواهد کرد، درخواست را رد کرد، اما رد درخواست های مکرر او برایش دشوار بود و از شوگون سالاری سوگند گرفت که آمادگی های نظامی را تقویت کند و سیستم قدیمی انزوای ملی (ساکوکو) را از طریق هماهنگی بین دربار امپراتوری و شوگون سالاری احیا کند و در نهایت مجوز امپراتوری را صادر کرد. انجام این ازدواج در در فوریه ۱۸۶۲ (هر دو ۱۷ ساله بودند)، به دربار امپراتوری دست بالا را نسبت به شوگون سالاری داد و برای پیشبرد سیاست اتحاد دربار ا
مپراتوری و شوگون سالاری، به خاندان های اربابی قلمرو ساتسوما و قلمرو چوشو دستور داد تا امور ملی را اداره کنند، اما در این مدت قدرت جناح ضد خارجی چه در داخل و چه در خارج از دربار امپراتوری با حمایت خاندان چوشو بسیار افزایش یافت. زیارت. در سال ۱۸۶۳ (سال سوم بونکیو)، امپراتور در یازدهمین روز از ماه سوم تقویم قدیم، برابر با ۲۸ آوریل از سال ۱۸۶۳ میلادی، معابد کامو (در شمال کیوتو)، و درست یک ماه بعد در یازدهم ماه چهارم تقویم قدیم برابر با ۲۸ مه سال ۱۸۶۳ میلادی، از معبد ایواشیمیزو هاچیمانگو بازدید کرد تا برای موفقیت اخراج بیگانگان دعا کند. در دوره ادو شوگون سالاری اجازه خروج از کاخ امپراتوری را به امپراتور نمی داد. با وجود این ظلم و ستم که نسل ها ادامه داشت، امپراتور کومی برای اولین بار پس از ۲۳۷ سال جرئت کرد از معابد کامو بازدید کند. در آن زمان، امپراتور به بالای معبد کامو رفت و تعظیم کرد و دعایی خواند که چنین بود: «باشد که مردم کشور به اتحاد و یکپارچگی بازگردند، وفادار و صادق باشند و به سرعت به موفقیت بیرون راندن بربرها دست یابند، قدرت الهی دولت امپراتوری را به چهار دریا نشان دهند و برای همیشه به افکار بربرها و راه
زنان پایان دهند.» هیگاشیکوزه میچیتومی، از اشراف دربار که از نزدیک در کنار امپراتور خدمت می کرد، دیدار از معبد ایواشیمیزو هاچیمانگو را اینگونه به یاد می آورد: فرمان اخراج اجنبی ها. شوگون سالاری روز ۱۰ از ماه پنجم (تقویم قدیم) برابر با ۲۵ ژوئن ۱۸۶۳، را به عنوان تاریخ اجرای فرمان اخراج اجنبی ها تعیین کرد. در آن روز، خاندان چوشو، کشتی های خارجی عبوری از تنگه شیمونوسکی را بمباران کردند؛ بنابراین، درباریان و میهن پرستان جناح ضد خارجی، قدرت گرفتند و قصد داشتند شخصاً بربرها را اخراج کنند و حتی سفر امپراتوری به ولایت یاماتو را ترتیب دادند، اما امپراتور اخراج فوری بربرها را اقدامی بی ملاحظه می دانست و عمیقاً نگران وضعیتی بود که به سمت سرنگونی شوگون سالاری پیش می رفت، بنابراین مخفیانه شاهزاده ناکاگاوا (شاهزاده امپراتوری آساهیکو) را مأمور کرد تا آن را خنثی کند. کودتای بونکیو. در کودتای بونکیو، دربار امپراتوری سفر امپراتوری به یاماتو را لغو کرد، دروازه های کاخ را با سربازانی از قلمروهای ساتسوما و آیزو تقویت کرد و دستور داد تا از ورود درباریان افراطی طرفدار اخراج بیگانگان از کاخ جلوگیری شود و نگهبانان قلمرو چوشو از دروازه
های کاخ اخراج شوند. آشوب های سیاسی، حادثه کینمون و اولین لشکرکشی چوشو، آغاز یک وضعیت سیاسی گیج کننده را رقم زد، اما امپراتور همچنان به سیاست اساسی اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری، و انزواطلبی و اخراج بربرها پایبند بود. با این حال، اوضاع در داخل و خارج از کشور به تدریج در جهت مخالف خواست امپراتور پیش رفت و سرانجام در اکتبر ۱۸۶۵، به درخواست مشترک فرستادگان بریتانیا، ایالات متحده، فرانسه و هلند، این پیمان توسط دربار امپراتوری تصویب شد و در ژانویه سال بعد، قلمروهای ساتسوما و چوشو با هدف سرنگونی شوگون سالاری اتحاد ساتچو را برقرار کردند. سپس، در ماه اوت، دومین لشکرکشی چوشو شکست خورد و اوضاع سیاسی نشانه هایی از پیشرفت پیوسته به سمت سرنگونی شوگون سالاری را نشان داد. امپراتور کومی در طول سلطنت خود، ۳۶ بار فرمان های امپراتوری را صادر و برای صلح و رفاه ملت دعا کرد، و ملکه نیز با استفاده از اوراق دربار بی وقفه دعا می کرد. مرگ. امپراتور به آبله مبتلا شد و بهبود نیافت و زندگی خود را با نگرانی در مورد امور ملی به پایان رساند. سلطنت او ۲۱ سال از ۳۶ سال از زمان تولدش در ۲۲ ژوئیه ۱۸۳۱ طول کشید. در ژانویه ۱۸۶۷، امپراتور به
آبله مبتلا شد که باعث تعجب شد زیرا گفته می شود کومی قبلاً هرگز بیمار نشده بود. در ۳۰ ژانویه ۱۸۶۷، او دچار یک دوره شدید و کشنده استفراغ و اسهال شد و لکه های بنفش روی صورتش ظاهر شد. مرگ امپراتور کومی برای نیروهای ضد باکوفو که کومی دائماً با آنها مخالفت می کرد، کاملاً مناسب بود. در آن زمان شایعه شده بود که او یا توسط رادیکال های چوشو یا مقامات رادیکال دربار ترور شده است. دیپلمات بریتانیایی ارنست میسن ساتو نوشت: «انکار این نکته غیرممکن است که ناپدید شدن امپراتور کومی از صحنه سیاسی و به جا گذاشتن پسری پانزده یا شانزده ساله به عنوان جانشینش، بسیار به جا بوده است.» * با این حال، هیچ مدرکی در این مورد وجود ندارد و عموماً اعتقاد بر این است که او صرفاً یکی دیگر از قربانیان یک بیماری همه گیر جهانی در آن زمان بوده است. مرگ ناگهانی امپراتور که باعث تغییر در وضعیت سیاسی در پایان دوره ادو شد، مدت ها به عنوان یک ترور مشکوک بود. با این حال، تصور می شود که او بر اثر آبله مرده است و اسناد جدیدی در سال های اخیر برای تأیید این موضوع یافت شده است. دوران سلطنت کومی. امپراتور کومی آخرین امپراتور ژاپنی بود که بیش از یک نام عصر ژاپنی
("ننگو") در یک دوره حکومت داشت. با شروع جانشین او، امپراتور میجی، یک نام دوره واحد (مشابه با نام پسامرگ نهایی یک امپراتور) انتخاب می شد و تا زمان مرگ او تغییر نمی کرد. در زمان سلطنت کومی هفت «ننگو» وجود داشت. خانواده. خانواده شامل شش فرزند، چهار دختر و دو پسر بود. اما آینده امپراتور میجی تنها کسی بود که تا بزرگسالی زنده ماند. همسر اصلی کومی بود. پس از مرگ کومی در سال ۱۸۶۷، امپراتور میجی به آساکو لقب داده شد.