Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انسه آن روزگار تبدیل شد. پلیک و پلاک، آتارگول و سمندر سه داستان ابتدایی او هستند که به سبب شناخت او از دریا شکل گرفتند. وی بین سال های ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۷ نوشتن تاریخچه ای از دریانوردی فرانسه را شروع کرد. در کتاب دیگرش "آرتور"۱۸۳۸ و نیز "ماتیلد"۱۸۴۱ همچنان توجه خود را به زندگی افراد سطح بالای جامعه معاصر معطوف کرد، اما بعدها بیشتر به خرابی های اجتماعی که ضرورت انقلاب صنعتی را در فرانسه خاطرنشان می کرد، توجه نشان داد. پس از انقلاب سال ۱۸۴۸، سو به عنوان نماینده سوسیالیست مجلس ملی انتخاب شد. این سمت تنها برای مدت کوتاهی پذیرای وی بود. در سال ۱۸۵۱ و پس از کودتای لویی ناپلون، اوژن سو به ساووی تبعید شد. وی هنگامی که در تبعید به سر می برد، در آنسی ساووی به تاریخ ۳ اوت ۱۸۵۷ درگذشت. آثار. دو کتاب "یهودی سرگردان" و "اسرار پاریس" وی از آثار مهم ادبی جهان به شمار می آید.
آگوست آنیسه-بورژوا نمایش نامه نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
شارل لسیی شاعر و رمان نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
آلوازیوس برتران با نام اصلی "لویی ژاک ناپولئون برتران" (Louis Jacques Napoléon Bertrand) شاعر، نمایش نامه نویس و روزنامه نگار قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است. وی تا سال ۱۸۳۵ با نام "لودویک" (Ludovic) امضا می کرد و از این سال به بعد نام "آلوزیوس" (Aloysius) را برای امضاهای خود برگزید. او در ۱۸۴۱ درگذشت و مقبره وی در گورستان مون پارناس، پاریس است.
ژرار دو نروال شاعر، نمایش نامه نویس و رمان نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است. اغلب او را همتای شارل بودلر، آرتور رمبو و استفان مالارمه، و از بزرگ ترین شاعران قرن نوزدهم می دانند. همچنین «مارسل پروست» نویسنده بزرگ قرن بیستم، نروال را همدوش شاتوبریان و در شمار نخستین نوابغ بزرگ قرن نوزدهم قرار داده است. زندگی. ژرار دو نروال در ۲۲ می ۱۸۰۸ در پاریس زاده شد. کودکی خود را در نواحی والوا گذراند زیرا پدرش طبیب ارتش ناپلئون بود و همواره به مأموریت می رفت. پس از مرگ مادرش در خردسالی در دبیرستان شارلمانی پاریس به تحصیل پرداخت و در آنجا بود که با تئوفیل گوتیه آشنا شد. بزودی به سوی شعر رهسپار شد و نخست به تقلید شاعران نامدار زمان خود پرداخت و سپس به ویکتور هوگو معرفی شد. نروال رفته رفته جوانی محبوب و سرشناس شد و با تئوفیل گوتیه و چند تن دیگر انجمن ادبی بنیاد نهاد که برنامه اش آزادی و شبگردی بود. اعضای انجمن مجالس رقص ترتیب می دادند و به شبگردی می پرداختند و از این رهگذر خشم اعیان و اشراف را برمی انگیختند و به این شیوه در پی تسخیر زندگی برمی آمدند اما از همان زمان روحیه نروال با دیگران تفاوتی آشکار داشت: او از بیماری ع
صبی و اختلالات روحی در تعب بود؛ گاه به شیرینی و دلپذیری ساعاتی چند لب به سخن می گشود و همه به او گوش فرا می دادند و گاه نیز پا بگریز می نهاد و خاموشی برمی گزید. در این احوال به ترجمهٔ آثار شاعران آلمانی پرداخت و داستان هائی چند به تقلید نوشت. سپس در اروپا به سیاحت پرداخت و پس از سیر و سلوک فراوان، خود را شاعری ظریف و قصه پردازی لطیف طبع یافت. نروال در یکی از شب گردی های خود بازداشت شد. او را به بیمارستان خصوصی اعصاب فرستادند و ۸ ماه در آنجا بستری شد همین که از بیمارستان رها شد، آرزوی دیرینهٔ خود را صورت واقعیت بخشید. از راه مالت به قاهره و بیروت و قسطنطنیه شتافت و زیارت شاعرانهٔ شرق را به جای آورد. در بازگشت توهم بر زندگی اش چیره گشت و در بیمارستانی خصوصی بستری گردید. کارش به جنون کشیده بود و در همین زمان شاهکارهای ادبی خود را پدیدمی آورد. شبها در خیابان های پاریس تهیدستانه پرسه می زد و رفتاری غریب داشت. حیوان خانگی اش خرچنگی بنام «تیبو» بود که روبانی نیلگون به آن آویخته بود و به پیاده روی می رفت. در نامه ای به دوست دیرینه اش نوشته است: "لارا جان، به محض رسیدنم به میدان اصلی، شهردار برای دزدیدن خرچنگ از تور م
اهیگیری، خواستار عذرخواهی صریح و تام از طرف من شد. با ادامه داستان سرت را درد نمی آورم همین را بگویم که با پرداخت غرامت، اکنون "تیبو کوچولو" همراه من در شهر است" بنا به گفتهٔ تئوفیل گوتیه از جانب نروال: «چرا باید موجودی چون خرچنگ مضحک تر از یک سگ باشد؟ حتی از یک گربه، یک آهو، یک شیر، یا اصلاً هر جانور دیگری که کسی برا پیاده روی می گزیند؟ خرچنگ ها را می پسندم آنها مسالمت آمیز و فکور اند و بیش از هرکسی راز دریا را می دانند، پارس کردن در کار نیست و چو سگ تعرض به حریم شخصی کسی نمی کنند. گوته نیز نسبت به سگان بیزار بود، و نمی توان دیوانه خطاب اش کرد» سرانجام فزونی فقر و سردرگمی، خود را از پنجرهٔ سردابی در خیابان «فانوس» Vieille-Lanterne به طناب دار آویخت. بامداد ۲۶ ژانویه ۱۸۵۶، دوستانش پیکر بی جان او را مرده یافتند. هنوز کلاه به سر داشت و نسخه خطی «اورلیا» در جیبش به چشم می خورد. و در جیب دیگرش نامه ای خطاب به عمه اش با مضمون، «سحر در پی من به پا نخیزید، زیرا که شب سیاه و سپید خواهد بود» رؤیت شد. بودلر دربارهٔ این واقعه نوشت: نروال «روحش اش را به ظلمانی ترین خیابان ممکنه اعطا کرد.» نروال و ایران. نروال در حیات گوت
ه تحت تأثیر دیوان غربی-شرقی، به شرق و از جمله ایران دلبستگی پیدا کرد. او حتی در کتاب سفر به شرق فصلی را به یادآوری تاریخ برمکیان در دورهٔ هارون اختصاص داده است. در نوزده سالگی ترجمه جاه طلبانه ای از «فاوست» Faust شاهکار گوته ارائه داد که شهرتی زودهنگام برای او رقم زد. نوشته اند گوته با مطالعه ترجمهٔ او گفته است: "پس هنوز در فرانسه نوابغی وجود دارند!." حتی مدعی شد که این ترجمهٔ، نسبت به متن اصلی کتاب فضیلت دارد. نروال از نگاه دیگران. نقل است هدایت پس از خواندن «اورلیا» Aurélia از نروال، به یکی از دوستان فرانسوی اش گفته بود: «اگر این کتاب را پیشتر خوانده بودم بوف کور را نمی نوشتم» کارل گوستاو یونگ نیز در نطقی در زوریخ «اورلیا» را اثری خارق العاده خواند. نروال بر طیف وسیعی از مکاتب اثر گذاشت؛ چنان که آندره برتون او را طلایه دار سوررئالیسم نامید. آنتون آرتو بینش شهودی شعر او را همتراز افرادی چون هولدرلین، نیچه و ون گوگ قلمداد کرد. اومبرتو اوکو در کتاب شش گشت وگذار در جنگل های روایت، داستان «سیلوی» را شاهکار نامید و از تفسیر آن برای تشریح کاربرد دوپهلویی استفاده کرد. پروست نیز ضمن ستایش داستان «سیلوی»، از ویژگی کا
وش و بازیابی زمانی آن، در شاهکار خود بهره برد. همچنین گیوم آپولینر نقل می کند که: نروال هنگام ترقیم داستان «سیلوی»، مدتی چند در شانتیئی گذراند تا غروب آفتاب منحصر داستانش را بیابد. این داستان محبوب شماری از ادیبانی چون جوزف کورنل، اومبرتو اوکو و آندره برتون بود. نمونهٔ اشعار. "بر سنگ لحد " Epitaphe گاه همچون سار، سرخوش می زیست و پیاپی، گاه عاشقی بود لاابالی و نازکدل و گاه همچون «کلیتاندر» در غمناک، پریشانحال روزی شنید که حلقه بر درش می کوبند: مرگ آمده بود! از مرگ درخواست کرد لحظه ای درنگ کند تا وی نقطه ای بر پایان آخرین چامهٔ خویش گذارد، و سپس بی آنکه اضطرابی بدو دست دهد رفت و در ته صندوقچه سردی که بدنش در آن می لرزید آرمید. بنا بگفته تاریخ، وی مردی تنبل بود. مرکب را زیاد در دوات نگه می داشت تا خشک می شد می خواست همه چیز بداند اما به راز چیزی پی نبرد. سرانجام، در یکی از شبهای زمستان، لحظه ای رسید که دل آزرده از این زندگی، اما با جانی سرخوش، رخت از این جهان بر می بست و می گفت چرا آمده بودم! ترجمهٔ حسن هنرمندی آثار. سفر به شرق (۱۸۵۱) اشراق شدگان (۱۸۵۲) سیلوی (۱۸۵۳) دختران آتش (۱۸۵۴)پاندورا (۱۸۵۴) اورلیا (۱۸۵۵)
ژول امه ده باربی دورو وه ای (زاده ۲ نوامبر ۱۸۰۸ - درگذشته ۲۳ آوریل ۱۸۸۹) رمان نویس، مقاله نویس، منتقد ادبی و روزنامه نگار قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
جشن گل (به هلندی: Bloemencorso) یک جشن یا کارناوال سالانه است که در مناطق گوناگون هلند و بلژیک برگزار می شود. این جشن، طرح ها و نقش های گوناگون به وسیله گل روی ارابه، ماشین، قایق و … درست می شود و در هر منطقه می تواند، موضوع ویژه خودش را داشته باشد.
باشگاه المصری (به عربی:نادی المصری) یک باشگاه فوتبال از مصر است که در شهر پورت سعید قرار دارد. این باشگاه در سال ۱۹۲۰ میلادی تأسیس شده است.
اژزیپ مورو شاعر و روزنامه نگار قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
ژوزف بوشاردی نمایش نامه نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
تئوفیل گوتیه ، شاعر، رمان نویس و منتقد هنری فرانسوی قرن نوزدهم، متولد شهر تارب ( ۳۱ آگوست ۱۸۱۱) و مرگ در نوی-سور-سن (۲۳ اکتبر ۱۸۷۲ میلادی) است. هرچند که گوتیه متولد تارب بود، اما از زمان بچگی، شهروند پاریس شد. در دانشگاه شارلمانی درس خواند و استعدادش در شعر، در ابتدای جوانی توسط نروال شناخته شد. او در سال ۱۸۲۹، ویکتور هوگو را ملاقات کرد، هوگویی که از قبل می شناخت. به واسطهٔ اربابی و مشارکت فعال اش در جنبش رمانتیک، در نبرد ارنانی، در ۲۵ فِوریه ۱۸۳۰ شرکت کرد که در ۱۸۳۳، در "جوان های فرانسوی" با خوشمزگی از این دوران یاد می کند. اعتقاد او به جاودانگی هنر بر خلاف گذرا بودن همه چیز و تلاش وی برای دستیابی به این مقصود باعث می شود که وی دشواری بیان را ترویج و مکتب «هنر برای هنر» را برقرار سازد.
فیلوته اونه دی شاعر، رمان نویس و منتقد تئاتر قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
آدولف دانری نمایش نامه نویس و رمان نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
الی برته نویسنده و رمان نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
اوژن لابیش نمایش نامه نویس و روزنامه نگار قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است. وی در ۶ می ۱۸۱۵ در پاریس فرانسه به دنیا آمد و در ۲۲ ژانویه ۱۸۸۸ در پاریس از دنیا رفت. زندگی. اوژن مارن لابیش مصنّف و نمایش نامه نویس معروف فرانسوی در اول سپتامبر ۱۸۱۵ میلادی در یک خانواده بورژوآ در پاریس به دنیا آمد. وی در طول تحصیل در رشته حقوق، به ادبیات شوق فراوان یافت و به نگارش داستان های کوتاه، پراحساس و خیال انگیز برای روزنامه های پاریس پرداخت. لابیش پس از آن با سرعت زیادی، کمدی و نمایش نامه های خود را که تعدادشان به ۱۰۰ می رسید به طور پی در پی عرضه کرد. غالب این کمدی ها، با همکاری چند نفر از دوستانش نوشته شده بود. در میان آن ها شاه کارهایی وجود داشت و در بیشتر تئاترهای مهم پاریس به نمایش گذاره می شد که کلاه حصیری ایتالیایی و مردم گریز از آن جمله اند. او در نوشتن کمدی های انتقادی مهارت بسیار فراوانی داشت و در کنار آن، تراژدی های موفقی می نوشت. لابیش از آن نویسنده ای است که بی هیچ گونه بلند پروازی توانسته است در نمایش نامه های عامه پسند و نشاط انگیز، آداب زندگی و اخلاق مردم، به ویژه طبقه کاسب و نوکیسه را به صورتی کاملاً دقیق و ص
ادقانه بدون تحقیر و نیشخند پیش چشم گذارد و با وسعت تخیل خود، آثاری بیافریند که مردم را به خنده وادارد، بی آن که به عمق موضوع لطمه وارد آید. دربارهٔ او گفته اند: لابیش نه تنها نمایش نامه نویسی بود که با مزاح و نوشته های مسخره آمیزش می توانست مردم را بخنداند و سرگرم کند، بلکه دارای جهان بینی عمیقی بود که می دانست هدف از بذله گویی چیست. آثار نمایشی کامل لابیش در دو جلد به چاپ رسیده و آثار فراوانی از او در تئاترهای بزرگ دنیا به معرض نمایش گذاشته شده است. اوژن مارن لابیش سرانجام در ۱۰ ژانویه ۱۸۸۸میلادی پس از گذشت ۷۳ بهار از عمرش درگذشت.
پل فوآل رمان نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است. در ۲۹ سپتامبر ۱۸۱۶ در هتل بلوساک رن فرانسه چشم به جهان گشود و در ۸ مارس ۱۸۸۷ در سن ۷۰ سالگی در منطقه ۷ پاریس دیده بر جهان فرو بست و در گورستان مون پارناس به خاک سپرده شد. او بیش از ۲۰۰ جلد رمان سریالی متوالی عامه پسند منتشر کرد که موفقیت قابل توجهی در زمان خود محسوب می شد که او را در زمره مقایسه با انوره دو بالزاک و الکساندر دوما قرار می داد. آثار. از معروف ترین آثار او می توان به موارد زیر اشاره کرد:
پیر زاکون رمان نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
حدیثه شهری دراستان انبار عراق می باشد. این شهر به خاطر حادثه کشتار حدیثه، در سال ۲۰۰۵ و به دنبال رسانه ای شدن آن به سر زبان ها افتاد. جمعیت این شهر حدود ۱۰۰ هزار نفر است مردم این شهر از اهل سنت هستند. کشتار حدیثه. تفنگداران آمریکایی تحت امر گروهبان فرانک ووتریک در سال ۲۰۰۵ پس از آنکه در حملهٔ شبه نظامیان ۲۰ کشته دادند، به غیرنظامیان در شهر حدیثه در عراق حمله کردند و ۲۴ تن از آنان را کشتند.
کشتار حدیثه اشاره به حوادثی است که طی آن ۲۴ غیرنظامی عراقی شامل کودک، زن و مرد توسط گروهی از تفنگداران دریایی آمریکا در شهر حدیثه در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۵ کشته شدند. بسیاری از قربانیان از فاصله نزدیک مورد اصابت گلوله واقع شده بودند و همه آن ها شهروندان عادی به شمار می رفتند. ادعا شده که این کشتار در انتقام کشته شدن یکی از اعضا گروه تفنگداران دریایی، کرپل میگل تارازاس، که در بمب گذاری کنار جاده ای در همان نزدیکی محل سکونت قربانیان عراقی ها منفجر شد، انجام شده است. بسیاری این کشتار را با حادثه کشتار می لای در ویتنام جنوبی همسان می دانند. پیش زمینه. از زمان تهاجم سال ۲۰۰۳ به عراق، نیروهای نظامی ایالات متحده برای کنترل سد حدیثه، یک تاسیسات بزرگ برق آبی، در حدیثه و مناطق مجاور آن مستقر شده بودند. این منطقه از آغاز جنگ عراق شاهد چندین درگیری بین نیروهای ایالات متحده و گروه های مسلح بوده است که منجر به تلفات زیادی از هر دو طرف شده است. قتل عام. در ابتدا به پنج مرد عراقی شامل چهار مسافر و یک راننده تاکسی دستور خروج از ماشین داده می شود و در خیابان به ضرب گلوله کشته می شوند. پس از این حادثه، ستوان کالوپ طبق اظهارات خود به با
زرسان، در صحنه حاضر شد. کالوپ با ادعای اینکه از خانه های مجاور به آنان شلیک شد دستور تصرف خانه ها را می دهد. ۱۹ نفر از کشته شدگان در سه خانه مجاور بودند که تفنگداران دریایی ایالات متحده با استفاده از نارنجک و سلاح های سبک وارد آنها شدند. پس از این حادثه، سپاه تفنگداران ایالات متحده بیانه ای مطبوعاتی در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۵ منتشر کرد و کشته شدن ۱۵ غیر نظامی را بر اثر اصابت به بمب کنار جاده ای و عامل آن را گروه های مسلح عراقی معرفی کرد. ایمان ولید، کودک نه ساله ای که شاهد این حادثه بود، ورود تفنگداران دریایی آمریکا به خانه آنها را توصیف کرد. او گفت: «من نمی توانستم چهره آنها را به خوبی ببینم - اسلحه های آنها به در گیر می کرد. من دیدم که آنها به پدربزرگم تیراندازی کردند، ابتدا به سینه و سپس به سرشان. سپس مادربزرگ مرا کشتند.» طبق اظهارات رئیس بیمارستان محلی حدیثه، دکتر وحید، ۲۴ جسد با دو هاموی آمریکایی حوالی نیمه شب ۱۹ نوامبر به بیمارستان آورده شدند. در حالی که تفنگداران دریایی ادعا می کردند که قربانیان بر اثر اصابت ترکش بمب کنار جاده ای کشته شده اند، دکتر وحید گفت که اثری از ترکش در هیچ یک از اجساد دیده نشده است. فاش
شدن. ویدیو ضبط شده از محل وقوع حادثه توسط یک عضو سازمان حقوق بشری عراقی، به نام طاهر ثابت که گزارش "روزنامه تایم" بر اساس او بوده است عامل فاش شدن این حادثه است. اگرچه در طول تحقیقات به تصاویر ضبط شده گوشی تلفن همراه یکی از تفنگداران هم استناد شده است. ویدئویی که توسط ثابت گرفته شده، اجساد زنان و کودکان را با زخم های گلوله، سوراخ های گلوله در دیوارهای داخل خانه و لکه های خون روی زمین نشان می دهد.
قصر ابن وردان (به انگلیسی: Qasr ibn Wardan) یک مجموعه نظامی متعلق به قرن ششم میلادی است که در صحرای سوریه، و در فاصله ی ۶۰ کیلومتری شمال شهر حمراء در سوریه قرار دارد. این مجموعهٔ نظامی، شامل ساختمان کاخ، کلیسا و سربازخانه است که در اواسط قرن ششم توسط ژوستینین یکم امپراطوری بیزانس اروپایی (شروع: ۵۲۷ میلادی- پایان ۵۶۵ میلادی)، به عنوان قسمتی از خط دفاعی (همراه با رصافه و حلب) در برابر امپراطوری ساسانی پارس ساخته شد. ساختار ویژهٔ این مجموعه، مشابه معماری قسطنطنیه است و در جای دیگری در سوریه مشاهده نمی شود. معماری ویژه ی این مجموعه احتمالاً برای تحت تأثیر قراردادن قبایل بادیه و برای افزایش نظارت و بازرسی بر آنان انتخاب شده است. گمان می رود ستون ها و سرستون های مرمرین این مجموعه از شهر آفامیا در سوریه آورده شده باشند. امروزه از ساختمان سربازخانه، بقایایی به جا نمانده است. احتمال دارد ساختمان اصلی کاخ، مرکز استقرار حاکم محلی نیز بوده باشد. سالم ترین قسمت حفظ شدهٔ این مجموعه، نمای جنوبی است که دارای نوارهای زرد و مشکی از سنگ بازالت است. در شمال مجموعه، بقایای اسطبل و در جنوب آن و مجموعه حمام کوچک در قسمت شرقی کاخ با
حیاط مرکزی است. مقام و کارکرد هر اتاق با سنگ حکاکی شده مشخص شده است. ساختمان کلیسا، ساختمانی مربع با صحنی در مرکز و دو راهروی کناری در غرب کاخ قرار داردو از نظر معماری مشابه ساختمان کاخ ولی کوچکتر است. سقف اصلی کلیسا به صورت گنبدی شکل بوده که امروزه فقط بقایای آن به صورت پایه های گنبد وجود دارد. این گنبد نمونه ای از معماری بیزانس در ساخت سقف های گنبدی با تکنیک های ابتدایی است. سه ضلع از این کلیسا ( بقایای شمالی و جنوبی) مجهز به اتاق هایی مخصوص بانوان در طبقه ی بالا بوده است. و ضلع چهارم با معماری نیم دایره ای و سقف نیم گنبدی تکمیل شده است.
جی استرینگ یا نخ در بهشت، نوعی شورت بندی است که یک نوار یا بند نازک به عنوان کمربند لباس از دور مفصل ران می گذرد، در پشت نوار نازک دیگری از شکاف باسن عبور می کند و تکه کوچکی (از مواد مختلف) اندام جنسی را در جلو می پوشاند. طرح هایی هم برای مردان و هم برای زنان وجود دارد. مدل های مردانه مشابه زنانه هستند اما قسمت جلو به جای یک تکه، همانند یک کیسه است تا اندام تناسلی مردانه را در خود جای دهد. این شورت ها معمولاً به عنوان لباس زیر یا لباس شنا یا توسط استریپرها پوشیده می شوند. به عنوان لباس زیر، این شورت را می توان به دیگر شورت های زنانه ترجیح داد؛ به عنوان نمونه، هنگام استفاده با لباس های مجلسی، تا خط لباس زیر غیرقابل مشاهده شود، یا به منظور افزایش جذابیت جنسی. گاهی دو اصطلاح "نخ در بهشت" و شورت بندی به جای یکدیگر یا به یک منظور استفاده می شوند. اما از نظر فنی میزان پوشش این لباس ها متفاوت است. "نخ در بهشت" نوار پشتی نازک تری نسبت به دیگر شورت های بندی دارد و معمولاً کمربند نازک تری هم دارد. این اتصال دهنده ها اغلب همانند یک نخ هستند تا یک نوار پارچه.
کتابخانه ملی عراق در سال ۱۹۲۴ در بغداد تأسیس شده است و در منطقه تجاری و پر جمعیت این شهر به نام باب المعادن قرار دارد. آرشیو ملی عراق نیز در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد و در سال ۱۹۸۷ در کتابخانه ملی ادغام گردید و دارالکتب والوثائق را تشکیل دادند. این مرکز زیرنظر وزارت اطلاعات اداره می شود. بر اساس آخرین آمار موجود، کل کارکنان کتابخانه ۱۸۰ نفرند که ۴۰ نفر از این تعداد کتابدار متخصص هستند. ساختمان و فضای کتابخانه. ساختمان کتابخانه ملی در سال ۱۹۷۶ افتتاح شده است و یک میلیون جلد ظرفیت دارد و دارای ۴۱۴۰ متر مربع فضا و تعداد ۱۱۱ صندلی مطالعه است. این ساختمان نیز پاسخگوی شمار بسیار مراجعان نیست و از فقدان وسایل و تجهیزات جدید رنج می برد. ساختمان کتابخانه ملی در جریان حمله نظامی آمریکا به عراق، یک بار در ۱۴ آوریل ۲۰۰۳ و بار دیگر یک هفته پس از آن دچار آتش سوزی عمدی شد و ساختمان آن آسیب اساسی دید.
کنترل ازدحام، ، در شبکه های کامپیوتری به مفهوم جلوگیری از تجمع بیش از اندازهٔ داده های انتقالی در صف انتظار و در نتیجه از بین رفتن بسته ها می باشد. ازدحام زمانی رخ می دهد که میزان دادهٔ ورودی به گذرگاه داده بیشتر از حد تحمل آن گذرگاه باشد. گلوگاه ها بزرگترین منبع ایجاد ازدحام در شبکه های اینترنتی می باشند. راهکارهایی که برای جلوگیری از ایجاد ازدحام ارائه می شوند اکثراً بر اساس کاهش نرخ ارسال داده توسط فرستنده با توجه به ظرفیت رسانهٔ انتقال است. این مفهوم نباید با مفهوم کنترل جریان که جلوگیری فرستنده از مستغرق کردن گیرنده می باشد، اشتباه گرفته شود. الگوریتم کنترل ازدحام. وقتی به بخشی از زیر شبکه تعداد بسیار زیادی بسته تحویل شود کارایی آن کاهش می یابد. به این وضعیت ازدحام «Congestion» گفته می شود. هرگاه تعداد بسته هایی که توسط ماشین های میزبان به زیر شبکه سرازیر می شوند متناسب با ظرفیت حمل زیر شبکه باشد تمام این بسته ها تحویل مقصدشان خواهند شد و تعداد بسته های تحویلی متناسب با تعداد بسته های ارسالی است. ولیکن به محض افزایش بی رویه ترافیک ، مسیریابها قادر نیستند از عهده آن برآمده و بسته ها شروع به از دست رفتن می
کنند. این مسئله حادتر نیز می شود و در ترافیک بسیار بالا کارایی بطور کامل سقوط کرده و هیچ بسته ای تحویل مقصد نخواهد شد! چندین عامل می تواند به بروز ازدحام بینجامد. اگر به ناگاه دنباله ای از بسته ها بر روی سه یا چهار خط ورودی دریافت شده و خط خروجی همه آن ها یکی باشد صف تشکیل خواهد شد و اگر فضای حافظه کافی برای نگهداری تمام آن ها وجود نداشته باشد، بسته ها از بین می روند. پردازنده های کند نیز می توانند عامل بروز ازدحام باشند. اگر پردازنده اصلی مسیریاب در انجام وظایف محوله به خود کند عمل نماید، صف ایجاد می شود، حتی وقتی که ظرفیت خطوط خروجی بیش از حد مورد نیاز است. خطوط با پهنای باند کم نیز می توانند منجر به بروز ازدحام شوند. ارتقاء پهنای باند خطوط بدون تغییر در پردازنده ها یا بالعکس اغلب فایده چندانی ندارد و فقط جای گلوگاه و منشاء مشکل را تغییر می دهد. همچنین ارتقاء کامل یک بخش کوچک بدون تغییر در کل سیستم، فقط محل بروز مشکل و گلوگاه را جابجا می کند و در بهبود کارایی کل سیستم تأثیر چشمگیری نخواهد داشت. مشکل اساسی یک سیستم، عدم تطابق و تناسب بخشهای مختلف آن است. این مشکل تا زمانی که کلیه مولفه های سیستم متعادل نشون
د باقی خواهد ماند.، تفاوت بین کنترل ازدحام و کنترل جریان. کنترل ازدحام مکانیزم هایی است جهت ایجاد اطمینان از این که زیر شبکه قادر به حمل ترافیک عرضه شده به آن هست. این مشکل یک مورد همگانی و سراسری است و از رفتار و عملکرد تمام ماشینهای میزبان، کلیه مسیریابها، عملیات پردازشی «ذخیره و هدایت» درون مسیریابها یا هر عامل دیگری که ظرفیت حمل زیر شبکه را کاهش بدهد، ناشی می شود. در مقابل کنترل جریان به ترافیک نقطه به نقطه بین یک فرستنده و گیرنده مفروض مربوط می شود و وظیفه اصلی آن ایجاد اطمینان از این موضوع است که یک فرستنده سریع نمی تواند متوالیا داده ها را با سرعتی بیش از توانایی دریافت گیرنده، ارسال نماید. در کنترل جریان، گزارشها و فیدبکهای مستقیمی از گیرنده به فرستنده ارسال می شود تا به فرستنده طرف مقابل تفهیم کند که کارها را چگونه انجام بدهد اصول کلی در کنترل جریان. بسیاری از مشکلات و مسائل سیستم های پیچیده مثل شبکه های کامپیوتری را می توان از دیدگاه نظریه کنترل بررسی کرد. در این روش تمام راه حل ها به دو گروه تقسیم می شوند: 1- حلقه باز 2- حلقه بسته راه حلهای حلقه باز سعی می کنند یک مسئله را با طراحی خوب حل کرده و از
همان ابتدا اطمینان بدهد که مشکلی رخ نخواهد داد. وقتی این سیستم شروع به کار و انجام فعالیت نمود هیچگونه نظارت یا تصحیح عملکرد ممکن نیست. راه حلهای حلقه بسته مبتنی بر مفهوم حلقه فیدبک هستند. این گونه راه کارهای کنترل ازدحام سه بخش را در بر می گیرند: 1) نظارت بر سیستم به منظور تشخیص آنکه در کجا و چه وقت ازدحام رخ داده است. 2) تحویل این اطلاعات به محلی که بایستی واکنش نشان بدهد. تنظیم عملکرد سیستم برای رفع مشکل سیاست های پیشگیری از ازدحام. سیاستهای مختلفی که در لایه انتقال، لایه شبکه، لایه پیوند داده می تواند بر پدیده ازدحام تأثیر بگذارد:
مارکی یا معادل مؤنث مارکیز از عنوان های موروثی نجیب زادگان اروپایی معادل مارگراف آلمانی بود. مارکی مقامی پایین تر از دوک و بالاتر از گراف محسوب می شد. برای عنوان های معادل در امپراتوری چین و ژاپن نیز مارکی به کار می رود. پیشینه این لقب اشرافی به درستی آشکار نیست. در زمان های نزدیک تر برتری مارکی ها به کنت ها، در اختیار داشتن زمین هایی بود که مرزها را تشکیل می دادند. بر این پایه مارکی ها برای دفاع از مرزها مورد اعتمادتر و در نتیجه برتر از کنت ها بودند. در سرزمین های ژرمن نشین مارگراف جایگزین عنوان مارکی بود. ریشه شناسی واژه. ریشهٔ این واژه از زبان فرانسوی باستان و واژهٔ مارشیس (murch) گرفته شده است که معنای "مرزبان" را می رساند. مارشیس از ریشهٔ نیاهندواروپایی "مِرِغ" (mereĝ) - وهم ریشه با واژهٔ مرز است.
خان تنگری که به معنی «شاه آسمان» است، قله ای در رشته کوه تیان شان واقع در آسیای مرکزی است که در محل تقاطع مرزهای قزاقستان، قرقیزستان و ناحیهٔ خودمختار سین کیانگ چین قرار دارد. این کوه در عین حال بلندترین نقطه در کشور قزاقستان است. از دیدگاه آناتولی بوکریف، کوهنورد روس تبار قزاقستانی این قله به دلیل متقارن بودنش و یال های هندسی آن شاید زیباترین قلهٔ جهان باشد. مشخصات. کوه خان تنگری در گوشهٔ جنوب شرقی قزاقستان در مرز این کشور با قرقیزستان و چین در کوه های تیان شان قرار دارد و بلندترین نقطه در قزاقستان شناخته می شود. نام این قلهٔ هرمی شکل بزرگ و مرمرین برگرفته از نام تنگری به معنی خدای آسمان ها است و از آن جا که دیواره های صخره ای مرمری آن به هنگام غروب آفتاب به رنگ قرمز در می آید به آن در قرقیزستان کان توغ به معنای «کوه خون» نیز لقب داده اند. خان تنگری در منطقه ای کاملاً یخچالی قرار دارد و جریان های شمالی و جنوبی یخچال اینیلچک، یکی از بزرگترین یخچال های جهان، بخش های شمالی و جنوبی کوه را در بر می گیرد. همچنین یخچال کالاگیوری به طول ۳۶ کیلومتر واقع در پایین و شرق قلهٔ خان تنگری، بزرگترین یخچال شناخته شده در چین
است. کوه خان تنگری با ۶٬۹۹۵ تا ۷۰۱۰ متر ارتفاع تا پیش از اندازه گیری کوه جنگش چاقوسو در ۱۶ کیلومتری جنوب آن توسط کاشفان اتحاد جماهیر شوروی در دههٔ ۱۹۴۰ و ثبت ارتفاع ۷٬۴۳۹ متر برای آن، بلندترین قله در رشته کوه تیان شان شناخته می شد. ارتفاع. ارتفاع قلهٔ خان تنگری را نخست ۷٬۱۹۳ متر اندازه گیری کرده بودند اما در بررسی های بعدی آن را به ۶٬۹۹۵ متر کاهش دادند. اما در منابع منتشرشده در خود منطقه، ارتفاع این کوه ۷۰۱۰ متر ذکر شده است و دلیل آن را وجود تاجی یخی بر بلندای قله می دانند که ارتفاع آن را به بالای ۷۰۰۰ متر می رساند. پذیرش این موضوع، خان تنگری را شمالی ترین قلهٔ بالای ۷۰۰۰ متر زمین می سازد، در غیر این صورت، جنگیش چوکوسو این عنوان را خواهد گرفت. از سوی دیگر خان تنگری یکی از قله های مورد قبول در جایزه پلنگ برفی است که به کسی که هر ۵ قلهٔ بالای ۷۰۰۰ متر در شوروی سابق را صعود نماید داده می شود. صعود. گوتفرید مرتزباخر، سیاح اتریشی، نخستین کوهنوردی بود که در آغازه سدهٔ بیستم تلاش نمود تا خان تنگری را صعود کند اما موفقیتی در این زمینه به دست نیاورد. اما نخستین صعود موفقیت آمیز به این قله در سال ۱۹۳۱ و توسط گروهی اوکر
اینی به سرپرستی میخائیل پوگربتسکی روی داد و آنان موفق به فتح خان تنگری شدند. مهری جعفری اولین زن ایرانی است که توانسته بود این قله را (به صورت انفرادی) صعود کند، که این امر از نظر فنی توانایی بسیار بالایی نیاز دارد.
ملا فتح الله غروی شیرازی اصفهانی (زاده زمستان ۱۲۲۸ شمسی در اصفهان – درگذشته ۲۹ آذر ۱۲۹۹ شمسی در نجف) (۱۲۶۶ ق - ۱۳۳۹ ق) معروف به شیخ الشریعه اصفهانی از مراجع تقلید شیعه بود. دکتر محمد علی خورسندی آن-عضو محترم هیئت علمی گروه حقوق خصوصی دانشگاه شیراز -نقل می کند: سند مالکیتی مربوط به اراضی کرمانشاه دیدم که صاحبین آن، سند را به محضر شیخ الشریعه رسانده اند که شیخ، ذیل آن را ممهور به نام خود با عنوان شیخ الشریعه اصفهانی نموده اند البته وی شیرازی (خانواده نمازی شیراز) و همسرشان اصفهانی بوده اند و استفاده از لقب «اصفهانی» از این جهت بوده است. تحصیل. او ابتدا در حوزه علمیه اصفهان به تحصیل مشغول بود. سپس راهی حوزه علمیه مشهد شد و از میرزا نصرالله مدرس، محمدابراهیم بروجردی و سید مرتضی حائری بهره برد. وی سپس به سوی اصفهان مراجعت کرد. تا آن زمان نظریات شیخ مرتضی انصاری در اصفهان شهرتی نداشت ولی شیخ شریعت به بیان مسلک شیخ مرتضی انصاری همت گماشت. او در سال ۱۲۹۵ ق. راهی نجف شد و در محضر مراجع تقلید آن زمان (آیات شیخ محمدحسین کاظمی و میرزا حبیب الله رشتی) حاضر شد. تدریس. شیخ الشریعه در نجف به تدریس پرداخت. وی در سال ۱۳۱۳ قمری