Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان» است و در ادامه، موسیقی «پیروزمندانه و با شکوه» به پایان می رسد. بتهوون در ابتدا این سمفونی را به ناپلئون بناپارت تقدیم کرد، اما بلافاصله پس از تاجگذاری بناپارت و همچنین فتح اتریش توسط او، تقدیم نامه را پاره کرد؛ وی سپس آن را به شاهزاده «جوزف فرانتس ماکسیمیلیان لوبکوویتس» اهدا کرد. نسخهٔ اصلی و دست نویس از بین رفته است؛ یک رونوشت از پارتیتور، یادداشت ها و سخنان بتهوون از جمله تقدیم نامه به ناپلئون روی جلدِ صفحه، در کتابخانهٔ «انجمن دوستداران موسیقی» در وین قرار دارد. در قرن بیستم و بیست و یکم ده ها اجرا از «سمفونی شماره ۳» توسط رهبران سرشناسی مانند ویلهلم فورت ونگلر، هربرت فون کارایان، لئونارد برنستاین، کلودیو آبادو، زوبین مهتا و بسیاری دیگر ضبط شد. همچنین از قرن نوزدهم، موومان دوم تبدیل به یک مارش تشییع جنازه شد و در مراسم خاکسپاری بسیاری از سران سیاسی و چهره های هنری مانند: فلیکس مندلسون، فرانکلین دلانو روزولت، جان اف. کندی، آرتورو توسکانینی و دیگران اجرا شده است. تاثیر سمفونی سوم بتهوون از قرن نوزدهم تا زمان حال و همچنین ضبط و اجرای دائمی این اثر در سالن های کنسرت، از وی «شخصیتی منحصر به فرد» ساخته است
و بدین ترتیب طرفداران وی از او چهره ای «افسانه ای» و «قهرمانی رومانتیک» ساختند که «همه باید از او تقلید کنند». تاریخچه. آهنگسازی. بتهوون قسمتی از این اثر را در مدت اقامتش در روستای هایلیگِنْ شْتات در نزدیکیِ شهر وین تصنیف کرد؛ او از آوریل تا اکتبر ۱۸۰۲ در آن روستا اقامت داشت. از این دوره به عنوان «دوران پیشرفت کم شنوایی و افسردگیِ بتهوون» یاد می شود. او، در «وصیت نامه ای» که خطاب به برادرانش نوشت، تلویحاً به کاهش قدرت شنوایی اش و همچنین احتمالِ پایان دادن به زندگی خود اشاره کرده است. البته بتهوون خودکشی نکرد و تقریباً ۲۵ سالِ دیگر زیست. تصنیفِ سمفونی سوم بلافاصله پس از سمفونی دوم و در اوت ۱۸۰۴ به پایان رسید. این اثر در ۷ آوریل ۱۸۰۵ برای نخستین بار، در شهر وین، اجرا شد. فرم سمفونی در سنت سمفونیک کلاسیک پایه گذاری گردیده و در عین حال مرزهای فرم، مدت زمان، هارمونی و درک محتوای عاطفی و احتمالاً فرهنگی را درنوردیده است. از این رو به طور گسترده ای یک گذرگاه مهم در گذار از دوره کلاسیک به دوره رمانتیک قلمداد شده است. این سمفونی با نام "اروئیکا"، که معادلِ ایتالیاییِ واژهٔ «حماسه» یا «حماسی» است ــ به نام "سمفونی حماس
ه"، "سمفونی حماسی"، و "سمفونی قهرمانی" نیز شناخته می شود. سمفونی در چهار موومان ساخته شده است و یکی از مشهورترین آثار آهنگساز است که در دورهٔ میانی زندگی وی خلق شده است. ریشه های تم. شواهد قابل توجهی وجود دارد که نشان می دهد سمفونی "اِروئیکا"، برخلاف سمفونی های دیگر بتهوون، از قبل ساخته شده است. تمِ مورد استفاده در موومان چهارم، از جمله خط باس، از هفتمین اثر بتهوون «۱۲ قطعه کنترادانسِس برای ارکستر» (وو ۱۴)، و همچنین از فینال بالهٔ آفریدگان پرومتئوس (اپوس. ۴۳)، سرچشمه گرفته است. هر دو مورد در زمستان ۱۸۰۱–۱۸۰۰، ساخته شده اند. سال بعد بتهوون از همان تم به عنوان پایه ای برای قطعهٔ «فوگ و واریاسیون برای پیانو» در «می بمل ماژور» (اپوس. ۴۳)، بهره برد. اکنون به دلیل استفادهٔ مجدد از تم در سمفونی، به عنوانِ «واریاسیون های "اِروئیکا»" نیز شناخته می شود. این تنها تمی است که بتهوون برای بسیاری از کارهای جداگانه در طولِ عمر خود مورد استفاده قرار داده است و هر بار، در همان گام «می بمل ماژور» است. در کتاب اصلی طراحی بتهوون برای سمفونی در سال ۱۸۰۲، حاوی یک طرح از موومانی دو صفحه ای در «می بمل ماژور» است که به طور مستقیم از ط
رح های «واریاسیون ها» (اپوس. ۳۵)، برای سمفونی سوم پیروی می کند؛ در حالی که در طراحی، هیچ نشانی از موومان فینال نیست. «لوئیس لاک وود» (موسیقی دان و بتهوون شناس آمریکایی) استدلال می کند که «شکی نیست که بتهوون از ابتدا قصد داشته است» برای استفاده از همان تم (و تم باس) که تازه در «اپوس ۳۵» ساخته بود، استفاده کند؛ بنا بر این استدلال، تصویر اولیهٔ بتهوون برای سه موومان اول، از «اپوس. ۳۵» ریشه گرفته است. از سوی دیگر گفته می شود که موومان اولِ سمفونی، با اورتور اپرای کمیکِ «باستین و باستین» (۱۷۶۸)، ساختهٔ ولفگانگ آمادئوس موتسارت ۱۲ ساله، شباهت دارد. بعید بود که بتهوون از این اثرِ منتشر نشده خبر داشته باشد؛ توضیح احتمالی این است که موتسارت و بتهوون هر یک به طور اتفاقی تم را از جایی دیگر شنیده و آموخته اند. اجراهای اولیه. ساخت سمفونی از پاییز ۱۸۰۳ تا بهار ۱۸۰۴ به طول انجامید. اولین تمرین ها و اجراها خصوصی بود و در کاخ نجیب زادهٔ حامی بتهوون، شاهزاده لوبکوویتز در وین انجام شد. سابقه ارایه شدهٔ کار در تاریخ ۹ ژوئن ۱۸۰۴ توسط کاپل مایستر، شاهزاده آنتون ورانیتسکی، نشان می دهد که وی بیست و دو نوازندهٔ اضافهٔ مورد نیاز (از جم
له هورن سوم) برای دو بار تمرین در نظر گرفت. هزینه ای که توسط شاهزاده لوبکوویتز به بتهوون پرداخت می گردید، باعث شد اجراهای خصوصی دیگری از سمفونی در تابستان را تضمین کند. اجراهای خصوصی دیگر در ۲۰ ژانویه ۱۸۰۵ در خانهٔ یک بانکدار با نام جوزف وورث، و دوباره در ۲۳ ژانویه ۱۸۰۵ در کاخ لوبکوویتز دنبال شد. اولین اجرای عمومی در ۷ آوریل ۱۸۰۵، در «تئاتر ان دِ وین»، انجام شد. گام اصلی (به اشتباه) در پوسترِ سمفونی، «ر دیز» (ر دیز ماژور، ۹ دیز) اعلام شده بود. واکنش ها. اولین اجرا برای مخاطبانی که به موسیقی، صِرفاً برای سرگرمی عادت کرده بودند، واکنش برانگیز شد؛ کارل چرنی (شاگرد بتهوون) یادآوری می کند که یکی از حاضران فریاد زد: «اگر متوقف شود، یک کروزر دیگر می دهم». این نوع از مخاطبان، ناگهان با یک ایدهٔ جدید و رادیکال روبرو شدند که می خواهد بگوید «یک سمفونی هم مانند یک شاهکار ادبی، می تواند تصورات خالق خود را از جهان ارائه دهد». این مفهوم در قلب انقلاب رمانتیک قرار داشت و بتهوون یکی از طرفداران اولیهٔ آن بود. نسخه های خطی و چاپی. نسخهٔ اصلی و دست نویس از بین رفته است. یک رونوشت از پارتیتور، یادداشت ها و سخنان بتهوون از جمله ت
قدیم نامه به ناپلئون روی جلدِ صفحه، در کتابخانهٔ «انجمن دوستداران موسیقی» در وین قرار دارد. اولین نسخهٔ منتشر شده (۱۸۰۶) سمفونی "اروئیکا"، در «کاخ لوبکوویچ» شهرِ پراگ در معرض نمایش است. در دهه های اخیر چندین نسخهٔ علمی مدرن پدید آمده است، از جمله نسخهٔ ویرایش شدهٔ جاناتان دل مار (انتشارات بیریناتر)، نسخه پیتر هاوسچیلد (انتشارات برایتکومپف و هرتل)، و نسخه باتیا چورگین (انتشارات جی. هنل ورلاگ)، چاپ شده است. تقدیم. بتهوون در ابتدا سمفونی سوم را به ناپلئون بناپارت اهدا کرد که به اعتقاد وی، تجسمِ آرمان های دموکراتیک و ضد پادشاهی انقلاب فرانسه بود. وی در پاییز ۱۸۰۴، اهدا سمفونی به ناپلئون را به خاطر اینکه مبادا دستمزد آهنگساز از سوی یک «حامی شریف» پرداخت شود، پس گرفت؛ بنابر این، سومین سمفونی خود را به شاهزاده «جوزف فرانتس ماکسیمیلیان لوبکوویتس» اهدا کرد. با این حال بتهوون عنوانِ اثر را «بناپارت» گذاشت. بعداً، در مورد واکنش آهنگساز به اقدامِ ناپلئون که خود را امپراتور فرانسه معرفی کرده بود (۱۴ مه ۱۸۰۴)، فردیناند ریس منشی و شاگرد بتهوون، چنین گفت: اینکه آیا توصیف رایس مبنی بر بازنویسیِ صفحه اول کاملاً دقیق باشد، مشکو
ک به نظر می رسد؛ زیرا «صفحهٔ پاره شدهٔ عنوان» را می توان در ۱۸ مارس ۱۸۳۶ در مجلهٔ «دنیای موزیکال» چاپ لندن، مشاهده کرد. نسخه کپی شده از پارتیتور شامل دو زیرعنوانِ خراشیده و دست نوشته است. در ابتدا عنوان ایتالیایی: "به عنوان بناپارت"، و عبارت دوم به آلمانی: "برای بناپارت" حک شده است. بتهوون سه ماه پس از عقب نشینی از اهدا ناپلئونی اش، به ناشر موسیقی خود اطلاع داد که «عنوان واقعی سمفونی بناپارت است». پارتیتور با عنوان ایتالیایی: "سمفونی اِروئیکا … آهنگسازی برای تجلیل از یادبود یک مرد بزرگ"، منتشر شد. به غیر از ناپلئون، نامزد دیگر و آشنای بتهوون، ممکن است شاهزاده لوئی فردیناند از پروس باشد که توسط معاصرانش به عنوان یک قهرمان مورد احترام بود و در نبرد با نیروهای فرانسوی در سال ۱۸۰۶ کشته شد؛ بتهوون پیشتر کنسرتو پیانو شماره ۳ خود را به او تقدیم کرده بود. و سرانجام، بتهوون ممکن است قهرمانی خیالی را در ذهن داشته باشد. چهار سال بعد، بتهوون خودش این اثر را برای یک کنسرت خیریه در «تئاتر ان دِ وین» رهبری کرد. در زمان اجرای عمومی دوم، فرانسه و اتریش وارد جنگ شده بودند. فرانسوی ها وین را اِشغال کرده و نیروی های نظامی خیابان
ها را پُر کردند. ناپلئون در شهر بود، اما در کنسرت شرکت نکرد. این که آیا «حاکم کوچک» تا به حال از ارتباط اثر با خودش اطلاع داشته است یا خیر، نامشخص است. فرم و ساختار. سازبندی. سازهای سمفونی شماره ۳ عبارتند از: موومان ها. این اثر دارای چهار موومان است: موومان اول. این قسمت در فرم سونات است. موومان اول در شروع، با دو آکورد قوی و در ادامه تم اول با ویولنسل نواخته می شود. پس از تکرار تم اول توسط ارکستر، تم دوم به گوش می رسد. این تم «تداعی زندگی و سرگذشت یک قهرمان است». &lt;score sound="1"&gt; ew PianoStaff « ew Staff « relative c" { clef treble key ees major ime 3/4 empo "شروع موومان" empo 2 = 80 &lt;ees g bes ees&gt;4-.(_f r2 q4-. r2 bar " } » ew Staff « relative c { clef bass key ees major ime 3/4 &lt;ees, bes' g'&gt;4-. r2 q4-. r2 bar " } » &lt;/score&gt; گشایش. در بخش گشایش، تم اصلیِ اکسپوزیسیون توسط ویلنسل آغاز می شود. در میزان هفتم از ملودی، با معرفی یک نت کروماتیک (دو دیز)، تنشِ هارمونیک کار را معرفی می کند. این ملودی توسط ویولن اول ها به همراه یک سری از سنکوپ ها روی نتِ سل، با ویلنسل ها (که با دو دیز، تشک
یل چهارم افزوده می دهند) به پایان می رسد. تم اول دوباره با سازهای مختلف تکرار می شود: &lt;score sound="1"&gt; ew Staff relative c{ clef bass key ees major ime 3/4 empo "تم اول با سه موتیف" empo 2 = 80 [^"a" ees2 g4 ees2 bes4 ] [^"b" ees4 g bes ] [^"c" ees,2 d4 cis2.~] cis bar "" &lt;/score&gt; مدولاسیون به گام نمایان (سی بمل ماژور) در اوایل ظاهر می شود (م. ۴۴–۴۲) در یک تحلیل سنتی، این تم توسط سه (یا در برخی دیدگاه ها، دو) تم انتقالی دنبال می شود که به طور قابل توجهی گام را در اکسپوزیسیون گسترش می دهند: سپس این امر منجر به معرفی تم شاعرانهٔ دوم (م. ۸۳) می شود که به طور غیرمعمول دیر می رسد. پس از این، با نیمهٔ دوم تم، سرانجام به یک ملودیِ بلند (م ۱۰۹) تبدیل می شود که با موتیفِ پایین رونده، به مراحل قبلی می رسد (م. ۱۱۳). لحظهٔ اوجِ اکسپوزیسیون وقتی فرا می رسد که موسیقی توسط شش آکورد پیاپیِ اسفورتساندو، قطع می شود (م. ۱۳۱–۱۲۸). سپس به دنبال نتیجه گیری از آکوردهای اکسپوزیسیون (۱۴۸–۱۴۴)، تم اصلی در یک کودا (م. ۱۴۸) که در حال «تکرار/گسترش» است، بر می گردد. &lt;score sound="1"&gt; ew Staff « relative c"{ clef treble
key ees major ime 3/4 empo "تم دوم" empo 2 = 80 partial 2 g'4. (f8 e4) f4. (ees8 c4) ees'4. (c8 a4) c4. ees,8 d4 » &lt;/score&gt; یک تجزیه و تحلیل جایگزین معتقد است که تم دوم با موتیف پایین رونده، از میزان ۴۵ شروع می شود. در این دیدگاه، گسترش هارمونیکِ سنتیِ اکسپوزیسیون در میزان ۸۲ به پایان می رسد و به آغاز تم شاعرانهٔ دوم در (م. ۸۳)، امتداد دارد. این الگو مطابق است با آنچه بعداً در بخش گسترش یافت می شود که در آن لحظه اوج، به یک تمِ شاعرانهٔ جدید منجر می شود و بخش گسترده ای را شروع می کند. علاوه بر این، موتیفِ تمِ پایین رونده (م ۴۵) در بخش بعدی به طور چشمگیری توسعه می یابد، در حالی که تم شاعرانهٔ دوم (م ۸۳) در آن مشاهده نمی شود. مفسران همچنین مشاهده کردند که با قطع نیمهٔ دوم این اکسپوزیسیون، فرم سونات و انتقالِ ارکستراسیون، کاملاً حفظ می شود (م. ۱۴۳–۸۳). با این حال دیگرانی نیز تحلیل کرده اند که اگر پاساژهای انتقالی دوم و سوم (م. ۸۲–۵۷) در نیمهٔ دوم اکسپوزیسیون قطع شود، فرم و ارکستراسیون با تحلیل سنتی سازگار است. گسترش. بخش گسترش (م. ۱۵۴)، مانند بقیهٔ موومان، توصیفی است از تنش های هارمونیک و ریتمیک با آکوردهای
نامطبوع و پاساژهای طولانی از ریتم، که با همگام سازی مشخص می شود. پس از واریاسیون های تماتیک و کنترپوانتیک، موسیقی در نهایت به یک پاساژ ۳۲ میزانی (م. ۲۷۹–۲۴۸) از آکوردهای اسفورتساندو، شامل الگوهای پایین روندهٔ ۲ ضربی، ۳ ضربی و کوبنده از آکوردهای ناخوشایند در فورته است. مفسران اظهار داشته اند که این «طغیانِ خشم … هستهٔ کلِ موومان را تشکیل می دهد»، و گفته می شود بتهوون هنگام رهبری ارکستر در کریسمس ۱۸۰۴، دچار سراسیمگی و اشتباه شد و نوازندگانِ سردرگم را وادار به توقف و اجرای دوباره کرد. در این مرحله به جای برگشت یا ری اکسپوزیسیون، تم جدیدی در می مینور معرفی می شود (م. ۲۸۴) و این در نهایت منجر به تقریباً دو برابر شدن زمانِ بخشِ گسترش، نسبت به اکسپوزیسیون می شود. &lt;score sound="1"&gt; ew Staff « relative c"{ clef treble key ees major ime 3/4 empo "تم جدید در بخش گسترش" empo 2 = 80 r4 e dis e4. fis8 g4 fis b ais b4. » &lt;/score&gt; در پایانِ بخش گسترش، به نظر می رسد که یک هورن در اوایل با تم اصلی در می بمل ماژور (م. ۳۹۵–۳۹۴) ظاهر می شود، در حالی که زهی ها اجرای آکوردِ نمایان را ادامه می دهند. در قرن نوزدهم تصور م
ی شد که این یک اشتباه است. برخی از رهبران فرض می کنند که نت های «هورن» در کلید تنور نوشته شده است (سی بمل، ر، سی بمل، فا)، و برخی دیگر هارمونی ویولن دوم را به سل ماژور (آکورد تونیک) تغییر دادند. خطایی که سرانجام در نسخه چاپی اولیه ظاهر شد. فردیناند ریس شاگرد و منشی بتهوون حکایتِ ورود ساز «هورن» را اینگونه بیان کرده است: بازگشایش و کدا. بخش بازگشایش (ری اکسپوزیسیون) در اوایل و قبل از برگشت به فرم معمول، دارای یک گشت وگذار ناگهانی در فا ماژور است. موومان با یک کودای طولانی همراه است که می توان آن را به سه بخش تقسیم کرد؛ دو بخش آن همراه با تم جدیدی که در «بخش گسترش» معرفی شده بود، ادامه پیدا می کند و در نهایت بخش سوم با اشاره به تم اصلی، پایان می گیرد. موومان دوم. این قسمت یک مارشِ عزا است که نمونهٔ آن در قرن هجدهم مشاهده می شود، گرچه این قسمت یک موومان بزرگ و کاملاً توسعه یافته با تم اصلی است. فرم موومان، سه بخشی (A–B–A) است با تم اصلی که به صورت ترجیع بند (روندو) است. این تم توصیف مرگ قهرمان است و توسط سازهای زهی نواخته می شود. تم دوم با اجرای سازهای بادی «در ستایش از شجاعت و دلیری یک قهرمان» است. &lt;score so
und="1"&gt; ew Staff « relative c'{ clef treble key c minor ime 2/4 empo "تم اصلی" empo 8 = 80 partial 8 g16. 32 4 grace {d'8} (c16. b32 c16. d32) es4 (c8) » &lt;/score&gt; بخش اول (A) در دو مینور با تمِ مارش در زهی ها و سپس در بادی ها آغاز می شود. تم دوم (م. ۱۷) در گام نسبی (می بمل ماژور) است و به سرعت به تونالیتهٔ مینور بازمی گردد و این تم ها در بقیهٔ بخش، گسترش می یابد. سرانجامِ این امر می تواند به بخشِ مختصرِ (B) در دو ماژور (م. ۶۹)، برای آنچه «مارش/تریو» نامید، پرداخته شود. در این مرحله با مراعات آداب تشریفات، به طور سنتی نشانگر بازگشت به تم (A) است. با این وجود، تم اول در دو مینور (م ۱۰۵) شروع به تعدیل در میزان ششم (م. ۱۱۰) می کند؛ که منجر به یک فوگ در فا مینور (م. ۱۱۴) بر اساس یک معکوس از تم اصلی است. تم اول به طور خلاصه با کلید سل مینور در زهی ها ظاهر می شود (م. ۱۵۴)، و به دنبال آن، یک پاساژ گسترش یافتهٔ طوفانی است (یک فرود شوک آور در فورتیسیمو). در ادامه، بیان مجدد تم اول در گام اصلی و سپس در ابوا آغاز می شود (م. ۱۷۳). کودا (م. ۲۰۹)، با استفاده از موتیفِ مارش در زهی ها که قبلاً در قسمت اصلی شنیده می
شد (در م. ۱۰۰–۷۶) شروع می شود، و درنهایت با یک بیانِ ملایمِ نهایی از تم اصلی (م. ۲۳۸) به عبارات کوتاه که با سکوت آمیخته می شود، خاتمه می یابد. موومان سوم. موومان سوم یک اسکرتسوی شاد و تند است که در پیِ مارش عزا می آید و احساسات غم انگیزِ مراسم تشییع جنازه به آرامی از بین می رود، اما نه به طور کامل. علت تضاد بین «مارش عزای موومان دوم» و «شادمانیِ موومان سوم» را بعضی از مفسرین موسیقی این طور بیان می کنند که بتهوون می خواسته این ایده را بیان کند که «مرگ برای قهرمان وجود نداشته و جاودان است». &lt;score sound="1"&gt; ew Staff relative c'{ clef treble key ees major ime 3/4 empo "تم اصلی" empo 2. = 116 bes" _p bes bes bes bes bes bes c8 bes a g f2. es d4 f d_. c es c_. bes &lt;/score&gt; تم اسکرتسو (بخش A) در نمایان، با احساس بیرونیِ پیانیسیمو در گام سی بمل ماژور (م. ۲۱–۷)، سپس (بخش B) با شدت پیانو در نمایان فرعی (فا ماژور) شنیده می شود (م ۴۱). به دنبال آن، شروع مجددِ تم، «پیانیسیمو» (A) در «سی بمل ماژور» است (م. ۷۳)، که منجر به یک بیان کاملِ فورتیسیمو در گام تونیک (می بمل ماژور) می شود (م. ۹۳). سپس یک موتیف پایین ر
ونده به صورت آرپژ و با قدرت اسفورتساندو در ضرب دوم ابتدا به صورت هم صدا در زهی ها (م. ۱۱۹–۱۱۵)، و سپس توسط تمامِ ارکستر (م. ۱۲۷–۱۲۳) اجرا می شود. این سیر نزولیِ چهارم ها (م. ۱۴۳)، توسط یک موتیفِ سنکپ دار مشخص می شود و منجر به تکرار می شود. بخش تریو دارای سه هورن است. این فرم اولین باری بود که در موسیقی کلاسیک ظاهر می شد. سپس اسکرتسو به شکل کوتاه تکرار می شود و به جز موتیف هم صدای پایین رونده، متر و میزان به «دوضربی ترکیبی» تغییر می یابد (م. ۳۸۴–۳۸۱). موومان با یک کدا خاتمه می یابد (م. ۴۲۳). بتهوون علامتی را در پارتیتور خود نوشت که امری غیرعادی بود و آن تغییر ناگهانی و سریع از «پیانیسیمو» (صدای خیلی آرام) به «فورتیسیمو» (صدای خیلی بلند) است. این الگو تمامِ موومان را در بر می گیرد. موومان چهارم. این قسمت تند و فاتحانه، در وصف قهرمان و به یاد پیروزی ها و دلاوری های وی است و در ادامه، موسیقی «پیروزمندانه و با شکوه» به پایان می رسد. &lt;score sound="1"&gt; ew PianoStaff « ew Staff = "upper" relative c" { clef treble key ees major ime 2/4 empo "تم های اصلی" empo 2 = 76 partial 8 ees8(^markup {ملودی تم} g4. ees8) d4
.( f8) aes4.( f8) ees4. ( g8) bes4-.( bes-.) bes4. g8 bes16( aes) f8 aes16( g) ees8 g4( f8) ew Staff = "lower" relative c { clef bass key ees major ime 2/4 empo "Allegro molto" empo 2 = 76 partial 8 r8 ^markup {باس تم} ees4 r bes' r bes, r ees r ees d ees r8 e f d ees! a, bes4 r8 » &lt;/score&gt; موومان چهارم دارای ده واریاسیون روی یک تم است. این تم توسط بتهوون در آهنگسازی های قبلیِ وی مورد استفاده قرار گرفته بود و مسلماً پایه و اساس سه موومان اول سمفونی را نیز تشکیل می دهد. این موومان را می توان تقریباً به چهار بخش تقسیم کرد: بتهوون در حین نوشتن، متوجه شد که باید توالیِ فرم واریاسیون را با فرم «سونات/روندویی» که در موومان اول یافت می شود، تطبیق دهد؛ بنابراین، موومان نهایی را می توان به عنوان یک فرم با «واریاسیون دوبل»، (تم باس + تم ملودی) که به طور متناوب با یکدیگر تغییر می کنند، تحلیل کرد. فابریزیو دلا ستا تم ها را به این صورت در جدول ارائه می دهد: جدول زیر چندین تفسیر از واریاسیون ها را بازگو می کند، اگرچه این فهرست جامع نیست: پس از یک معرفی کوتاه، تم با همهٔ ارکستر، از آکورد میانی به آکورد هفت نمایان آغاز
می شود، تم ابتدا آرام به می بمل ماژور انتقال می یابد و سپس روی یک سری از ده واریاسیون قرار می گیرد: سمفونی با یک کودا که تصویر کاملی از واریاسیون های قبلی را بیان می کند، خاتمه می یابد. کودا در پایان «شگفت انگیز» است، زمانی که تغییرات دینامیکی روی فلوت و زهی ها از صدای خیلی آرام "pp"، به یک صدای بلند و ناگهانی "ff"، در کلِ ارکستر می انجامد و سرعت از «پوکو آندانته» به پِرِستو تغییر می کند. حرکتی از اسفورتساندو ظاهر می شود و فینال با سه آکوردِ پرحجم در «می بمل ماژور» توسط تمامی ارکستر با شدت "ff"، به پایان می رسد. نقد. اولین اجرای عمومی (۷ آوریل ۱۸۰۵) با نظرات متفاوتی آمیخته شد. همچنین اولین اجرا به رهبری «آنتون اِبرِل» (۱۸۰۷ – ۱۷۶۵) بود که باعث شد نقدهای بهتری از سمفونی دریافت شود. یکی از خبرنگاران اولین واکنش ها به "اِروئیکا" را چنین شرح می دهد: یکی از منتقدان دربارهٔ اجرای اولیه نوشت: «این اثر جدید بتهوون، دارای ایده های عالی و جسورانه است، و … قدرتِ بزرگی در شیوهٔ کار خود دارد، اما سمفونی به طور بی حدوحصری بهبود می یافت اگر، بتهوون بتواند خودش آن را کوتاه کند و این امر، روشنایی، شفافیت و وحدت بیشتری را برا
ی کلِ اثر به ارمغان می آورد». دیگری گفت که سمفونی «اکثراً آنقدر شکننده و پیچیده است که فقط کسانی که شکست ها و شایستگی های این آهنگساز را مانند آتش می پرستند (که در بعضی مواقع مضحک است)، می توانند از آن لذت ببرند». اما یک منتقد دیگر، تنها دو سال بعد، "اِروئیکا" را به سادگی به عنوان «عالی ترین، اصلی ترین، هنری ترین و در عین حال جالب ترین سمفونی از همه سمفونی ها» توصیف کرد. انتقادها به ویژه برای فینال وجود داشت. باز هم یکی دیگر از منتقدان اولیهٔ موومان ها اظهار می کرد که «برای او فینال ارزش زیادی دارد و آن را انکار نمی کنم اما به خوبی نمی توانم از اتهام های عجیب و غریب فرار کنم». منتقد دیگری پذیرفت که «فینال، او را کمتر خوشحال می کند و اینکه آهنگساز اغلب می خواست با مخاطب بازی کند بدون آنکه لذتش را در نظر بگیرد، (کار او) صرفاً به منظور رهاکردنِ روحیهٔ عجیب و غریب خودش است تا اصالتش از این طریق بدرخشد». یک بررسی جامع دربارهٔ اثر در یک مجلهٔ موسیقی پیشرو، این مشاهدات را انجام داد که هنوز هم ممکن است برای شنوندگانی که بار اول فینال را می شنوند، این فینال خیلی طولانی، بسیار متناقض و در واقع شایستگی های زیادی از اثر
تا حدودی پنهان است، آنها اینگونه می پندارند که «کشف اثر و لذت بردن از آن باید در همان لحظه اتفاق بیافتد، نه برای اولین بار و سپس روی کاغذ ظاهر شود». یک منتقد پس از اجرای فقط دو موومان در سال ۱۸۲۷، در لندن نوشت که اثر با موومان «مارش خاکسپاری» به پایان رسید و «حذف موومان های بعدی (توسط ارکستر فیلارمونیک لندن) به خاطر طراحی کاملاً متناقص آهنگسازی، درست بود». در هر حال سدها شکسته شده بود و دنیای موسیقی خیلی زود غرق در صدای انقلابی سمفونی سوم شد. بتهوون نیز بدون توجه به بدبین ترین منتقدانش، در پاسخ به یکی از آنها که در سال ۱۸۰۶، در «روزنامه عمومی موزیکال» چاپ آلمان، به شدت به او حمله کرده بود، نوشت: تاثیر. این سمفونی نقطهٔ عطفی در آهنگسازی سبک کلاسیک است چرا که به گفته مفسران «موسیقی را از بقایای قواعد قرن هجدهم رهایی می بخشد» و به تنهایی موسیقی را با صدایی بلند، «برابر با عالی ترین ارزش های انسانِ غربی به عصر جدیدی وارد می کند». این اثر معادل دو برابرِ طولِ سمفونی های یوزف هایدن و ولفگانگ آمادئوس موتسارت است، در واقع بتهوون با این سمفونی رابطه تاثیرپذیری خود را با این دو آهنگساز قطع کرد. اولین موومان (با تکرار ا
کسپوزیسیون)، تقریباً به اندازهٔ یک سمفونی دورهٔ سنتی موسیقی کلاسیک است. از لحاظ موضوعی، زمینهٔ احساسی تری از سمفونی های اولیهٔ بتهوون را پوشش می دهد و بنابراین گذرگاه مهمی در انتقال از کلاسیک به رمانتیسم است که می تواند «موسیقی هنری غرب» را در دهه های ابتدایی قرن نوزدهم تعریف کند. موومان دوم به ویژه، بیان عاطفی بزرگی را به نمایش می گذارد و از تم مارشِ مراسم خاکسپاری به آرامش نسبی در گام ماژور می رسد. موومان چهارم محدودهٔ احساسی مشابهی را به نمایش می گذارد و اهمیتِ تماتیک به آن داده نمی شود. فینال سمفونی های قبلیِ بتهوون، دارای پایانی سریع و شادی بخش بود. اما در اینجا فینال، مجموعه ای طولانی از واریاسیون ها و یک فوگ است. در مقایسه با کثرتِ آثار هایدن و موتسارت، تعداد آثار بتهوون بسیار کمتر است، اما خواسته یا ناخواسته آثار او به خاطر تأثیر و نفوذ عمیقی که در سراسر قرن نوزدهم و بعد از آن داشته و همچنین اجرای دائمی آثارش در سالن های کنسرت، از وی شخصیتی منحصر به فرد ساخته است. سمفونی سوم شاخص ترین اثر او محسوب می شود، زیرا او هر فرم کلاسیک بعد از پیشینیانش را در آثار خودش به مرور، بزرگتر، جدی تر و از نظر تکنیک آهن
گسازی پیچیده تر از آنچه در قبل وجود داشت، می نوشت. گستردگی و ابتکارهای او در موومان های اول و دوم سمفونی شماره ۳، نشان از بلوغ سبک وی در تکمیل و به کمال رساندنِ موسیقی کلاسیک دارد. بدین ترتیب طرفداران وی از او چهره ای «افسانه ای» و «قهرمانی رومانتیک» ساختند که «همه باید از او تقلید کنند». سال ۲۰۱۶، یک نظرسنجی برای انتخاب ۱۰ سمفونی برتر در تاریخ موسیقی، توسط «مجله موسیقی بی بی سی» انجام شد؛ نتیجهٔ نظرسنجی از ۱۵۱ رهبر ارکستر سرشناس که در سرتاسر جهان کار می کنند این بود که "اِروئیک"ا به عنوان «عالی ترین سمفونی درهمهٔ زمان ها»، شناخته شد و رتبهٔ اول را کسب کرد. سمفونی شماره ۹ و سمفونی شماره ۴۱ (موتسارت) به ترتیب دوم و سوم شدند. نکتهٔ قابل توجه در این نظرخواهی جاماندن سمفونی شماره ۵ (بتهوون) از این فهرست بود و در ردیف یازدهم قرار گرفت. الیور کاندی سردبیر مجله معتقد است: «جای تعجب نداشت که (آثار) بتهوون بر این فهرست تسلط داشته باشد. بیش از ۲۰۰ سال از نگارش سمفونی می گذرد و رای گیری نشان می دهد که طی این سال ها هنوز اثر دیگری برتری نیافته است که این امر واقعاً قابل توجه است و نشان از نبوغ مطلق او است». کندی در بارهٔ
موسیقیدانانی که در نظرسنجی شرکت کردند، اضافه می کند: «در مورد افرادی صحبت می کنیم که سمفونی ها را از درون می شناسند، آنها واقعاً به عمقِ آثار، ساختار، بافت ها و ارکستراسیون ها نفوذ می کنند». جاناتان نات رهبر ارکستر بریتانیایی و مدیر موسیقی ارکستر سمفونیک توکیو که در این نظرسنجی شرکت کرده بود اظهار داشت: «"اروئیکا" مرزها را شکست. این سمفونی دربارهٔ جلالِ خدا نیست، دربارهٔ انسان هاست - مبارزات، چالش ها و پیروزی های ما». موسیقی مراسم خاکسپاری. از قرن نوزدهم، موومان دوم (آداجیو آسای) تبدیل به یک مارش تشییع جنازه شد و در مراسم خاکسپاری افراد سرشناسِ سیاسی و هنری، مجالس یادبود و بزرگداشت های مهم اجرا می گردید. ضبط های قابل توجه. در قرن بیستم و بیست و یکم ده ها اجرا از «سمفونی شماره ۳» ضبط شد؛ بنابراین تنها چند ضبط شاخص توسط ارکسنرهای معتبر و رهبران سرشناس را می توان به طور جداگانه ذکر کرد: سینما. در سال ۲۰۰۳ یک فیلم تلویزیونی با نام «"اِروئیکا"» به کارگردانی «سیمون کلان جونز» با بازی ایان هارت (در نقش بتهوون) برای بی بی سی ساخته شد. در این فیلم سِر جان الیوت گاردینر سمفونی شماره ۳ را با «ارکستر انقلابی و رمانتیک»
به طور کامل رهبری و اجرا کرد. موضوع فیلم در بارهٔ اولین اجرای خصوصی سمفونی (۱۸۰۴) در کاخ «شاهزاده لوبکوویتز» (با بازی جک دونپورت) است. این فیلم بر اساس بخشی از یادآوری های فردیناند ریس ساخته شده است. پیوند به بیرون. رسانه:
سمفونی شماره ۲ از لودویگ فان بتهوون در ر ماژور، اپوس ۳۶، دومین سمفونی از ۹ سمفونی او بود. این سمفونی در میانهٔ سال های ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۲ نوشته شده است. این اثر به «کارل آلویس، شاهزاده لیخنوفسکی» اهدا شد. تاریخچه. این اثر بیشتر در طی اقامتِ بتهوون در منطقهٔ «هایلیگن شتات» وین در ۱۸۰۲ نوشته شد، زمانی که ناشنوایی اش رو به گسترش بود و این موضوع را درک می کرد که ممکن است غیرقابل تحمل باشد. سمفونی در ۵ آوریل ۱۸۰۳ در «تئاتر ان د وین» برای نخستین بار به اجرا درآمد. در آن کنسرت، کنسرتو پیانو شمارهٔ ۳ و قطعهٔ اوراتوریوی «"مسیح بر کوه زیتون"» نیز به اجرا درآمد. این اثر یکی از آخرین آثارِ دوره اولیه بتهوون بود. بتهوون سمفونی دوم را بدون یک منوئهٔ استاندارد نوشت و به جای آن یک اسکرتسو قرار داد و به این ترکیب، دامنه و انرژی بیشتری داد. اسکرتسو و فینالِ این سمفونی مملو از موسیقی های شوخ طبعانهٔ بتهوونی است که حساسیتِ شوک برانگیزِ بسیاری از منتقدان معاصرش را برانگیخت. یکی از منتقدان در «روزنامه برای دنیای ظریف» نوشت: «اژدهایی زخمی و خشمگین، که از مرگ امتناع می ورزد، اما در آخرین درد و رنج های خود غرق می شود و در موومان چهارم، خون