Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی می شد، به سمت جنوب و ساحل مدیترانه حرکت کرد و به طرز مشابهی در اواخر سال ۱۱۴۷ شکست خورد. نیروی تحت رهبری او که از نظر آذوقه و مواد غذایی در کمبود قرار گرفته بود، در روز ۱۶ نوامبر ۱۱۴۷ در کمین ترک ها در نزدیکی لاودیکیا گرفتار شد. اکثریت نیروی اوتو در جنگ کشته یا اسیر شده و به بردگی فروخته شدند. مسیر فرانسوی ها. صلیبیون فرانسوی حرکت شان را در ژوئن ۱۱۴۷ از مِتس به رهبری لوئی، تیری، کنت فلاندرز، رجینالد اول کنت بار، امدوس سوم، کُنت ساووآ و برادر ناتنی او ویلیام پنجم مونفرارت، ویلیام هفتم اُورن و دیگران، همراه با ارتش هایی از لورن، برتانی، بورگوندی و آکیتن آغاز کردند. نیرویی از پروانس، به رهبری آلفونس تولوز، تصمیم گرفت تا ماه اوت صبر کند و از راه دریا بگذرد. لوئی در ورمس، به جنگجویان صلیبی نرماندی و انگلیس پیوست. آن ها از روش کنراد در سفری مسالمت آمیز پیروی می کردند، هرچند هنگامی گزای دوم، پادشاه مجارستان، پی برد که لوئی به یک غاصب مجارستانی، به نام بوریس کالامانوس اجازهٔ پیوستن به سپاهش را داده است، با لوئی درگیر شد. روابط در ایالات بیزانس نیز بسیار وخیم بود؛ لورنی ها، که پیشاپیش بقیه فرانسوی ها حرکت می کردند،
با آلمانی های جامانده ای که در راه می دیدند، درگیر می شدند. بر طبق اسناد اصل مذاکرات بین لوئی و مانوئل یکم، مانوئل عملیات نظامی خود را علیه سلطنت سلجوقی روم متوقف کرد، و با دشمنش سلطان مسعود یکم قرارداد آتش بس منعقد کرد. این امر به مانوئل کمک کرد تا بتواند به دفاع از امپراتوری خود در مقابل جنگجویان صلیبی بپردازد که پس از نخستین جنگ صلیبی به دزدی و خیانت و غارتگری شهرت پیدا کرده بودند و به طور گسترده ای مظنون به تهیه نقشه هایی شوم علیه قسطنطنیه بودند. با این وجود، روابط مانوئل با ارتش فرانسویان بهتر از روابطش با آلمانی ها بود و لوئی، سخاوتمندانه در قسطنطنیه پذیرفته شد. برخی از فرانسوی ها که از آتش بس «مانوئل» با سلجوقیان خشمگین شده بودند، راجر دوم را به اتحادی نظامی برای حمله به قسطنطنیه فراخواندند اما لوئی توانست آن ها را مهار کند. هنگامی که ارتشی از ساووآ، اُورن و مونفرارت از مسیر زمینی و از طریق ایتالیا و گذر از بندر بریندیزی به بندر دراج، به لوئی در قسطنطنیه پیوست، کل ارتش او به وسیلهٔ کشتی و از تنگهٔ بسفر به آسیای کوچک منتقل شد. یونانیان با شایعاتی که حکایت از تسخیر قونیه به دست آلمانی ها داشت، تهییج شده
بودند، اما مانوئل هیچ سربازی به لوئی نداد. بیزانس مورد حملهٔ راجر دوم، پادشاه سیسیل واقع شده بود و مانوئل تمام ارتش خود را در پلوپونز نیاز داشت. آلمان ها و فرانسوی ها هریک برخلاف نخستین جنگ صلیبی بدون هیچ کمکی از سوی بیزانسی ها به آسیا وارد شدند. مانوئل نیز طبق سوگندی که توسط پدربزرگش آلکسیوس یکم بنیان گذاشته شد، از فرانسویان درخواست کرد تا سوگند بخورند که هر سرزمینی را که تصرف کنند، به امپراتوری بازگردانند. فرانسوی ها بقایای ارتش کنراد را در لوپادیون دیدند و کنراد به نیروهای لوئی پیوست. آن ها مسیر ساحلی اوتو فرایزینگی را به سمت ساحل مدیترانه دنبال کردند و در ماه دسامبر به شهر اِفِسوس رسیدند و در آنجا دریافتند که ترک ها آمادهٔ حمله به آن ها شده اند. مانوئل همچنین سفیری را برای شکایت از غارت و چپاولی که لوئی در طول مسیر انجام داده بود فرستاد و به او اطلاع داد که هیچ تضمینی وجود ندارد که بیزانسی ها به لوئی در برابر هجوم ترک ها کمک نمایند. در همین حال، کنراد بیمار شد و به قسطنطنیه بازگشت و در آن جا مانوئل شخصاً از او مراقبت کرد و لوئی بدون توجه به هشدارهای حملهٔ ترک ها، همراه با بازماندگان فرانسوی و آلمانی ها از
افسوس به راه افتاد. ترک ها که آمادهٔ حمله بودند در نبردی در خارج از افسوس، از فرانسویان شکست خوردند. فرانسوی ها، کمین دیگر ترک ها در رود مندر را نیز دفع کردند. در اوایل ژانویه ۱۱۴۸، آن ها به لودیکیا در لیکوس رسیدند. اندکی پیش از این سپاه اوتو فرایزینگی در نزدیکی همان منطقه نابود شده بود. در ادامهٔ راهپیمایی، پیش قراولان تحت فرماندهی آمدوس سوم، کنت ساووآ در مونت کادموس از سپاه لوئی جدا شدند و در همین نقطه بود که نیروهای لوئی متحمل خسارات و تلفات سنگینی از سوی ترک ها شدند. طبق گفتهٔ اد دو دوی، خود لوئی از صخره ای بالا رفت و توسط ترک ها که او را نمی شناختند، نادیده گرفته شد. ترک ها حملهٔ بیشتری به او نکردند و فرانسوی ها به سمت آدالیا رفتند درحالی که به طور مداوم از سوی ترک ها مورد حمله قرار می گرفتند. همچنین ترک ها هرچیز را که در راه شان بود سوزانده بودند تا فرانسوی ها نتوانند برای خود و اسب هاشان خوراک تهیه کنند. لوئی که دیگر نمی خواست از راه زمینی ادامه دهد، تصمیم گرفت ناوگانی را در آدالیا گرد آورد تا از راه دریا به انطاکیه حرکت کند. پس از تأخیر یک ماهه به علت طوفان، بیشتر کشتی های وعده داده شده به آن جا نرسی
دند. لوئی و دوستانش سوار بر کشتی شدند، در حالی که بقیهٔ سپاه صلیبی که تقریباً به طور کامل توسط ترک ها یا بیماری ها از بین رفته بود، مجبور به راهپیمایی طولانی مدتی به سمت انطاکیه از راه خشکی گردیدند. سفر به اورشلیم. سرانجام لوئی پس از تأخیری که به علت طوفان به وجود آمده بود، در ۱۹ مارس به انطاکیه رسید. آمدوس سوم، کنت ساووآ نیز در قبرس و در طول مسیر درگذشت. ریمون، شاهزاده انطاکیه و عموی الینور از لوئی به گرمی استقبال نمود. ریمون از لوئی انتظار داشت که به او برای دفاع در برابر ترک ها کمک کند و همچنین او را برای اردوکشی علیه حلب که شهر مسلمانان بود و دروازه ای به ادسا محسوب می شد، یاری رساند، اما لوئی نپذیرفت و ترجیح داد به جای تمرکز بر جنبهٔ نظامی جنگ صلیبی، با رفتن به اورشلیم زیارت خود را به اتمام برساند. الینور از اقامت در آن جا لذت برد، اما عمویش از او درخواست کرد که آن جا بماند و به بزرگ کردن سرزمین های خانوادگی اش کمک کند و اگر پادشاه از کمک نظامی به آن ها خودداری کرد لوئی را طلاق دهد. در طول این دوره، انتشار شایعاتی دربارهٔ روابطِ میان ریمون و الینور موجب تنش در زندگی مشترک لوئی و الینور شد. لوئی همراه با
الینور که در بازداشت بود به سرعت انطاکیه را به سمت طرابلس ترک گفت. در همین حال، اوتو فرایزینگی و بقیهٔ نیروهایش در اوایل آوریل، و کمی پس از آن، کنراد به اورشلیم وارد شدند. فالک، اسقف اعظم اورشلیم، دعوت نامه ای برای لوئی فرستاد و از او خواست تا به آن ها ملحق شود. در همین هنگام ناوگانی که در لیسبون متوقف شده بود و همچنین پروانسی هایی که اروپا را تحت فرمان آلفونسو ژردان، کنت تولوز ترک کرده بودند نیز به اورشلیم رسیدند. آلفونس خود نتوانست اورشلیم را ببیند زیرا در قیساریه درگذشت. او توسط برادرزاده اش ریمون دوم، کنت طرابلس که از نفوذ سیاسی او در آن جا بیمناک بود، مسموم شد. این ادعا که آلفونسو توسط ریمون مسموم شده است، باعث شد تعداد زیادی از نیروهای پروانسی آن جا را ترک کرده و به خانه بازگردند. تمرکز اصلی جنگ صلیبی، در ابتدا بر ادسا بود، اما بالدوین سوم، پادشاه اورشلیم و شوالیه های معبد هدف شان ترجیحاً دمشق بود. در پاسخ به ورود جنگجویان صلیبی، نایب السلطنهٔ دمشق، معین الدین انر، به سرعت برای جنگ آماده شد و به تقویت استحکامات دمشق، مرتب کردن نیروهای نظامی در شهر و انحراف و از بین بردن منابع آب در امتداد مسیر دمشق پردا
خت. انر از حاکمان زنگی حلب و موصل — که معمولاً رقیب او بودند درخواست کمک کرد، هرچند نیروهای این دولت ها به موقع به دمشق نرسیدند تا در نبرد بیرون دمشق شرکت کنند. تقریباً قطعی است که حاکمان زنگی، عمداً در فرستادن نیروهای خود به دمشق سستی کردند، به این امید که رقیب شان انر شهر خود را به جنگجویان صلیبی ببازد. شورای پالماریا در عکا. اشراف و نجیب زادگان اورشلیم، از ورود نیروهای اروپایی استقبال کردند و اعلام شد که شورایی برای تصمیم گیری در مورد بهترین هدف برای جنگجویان صلیبی برگزار خواهد گردید. این شورا در ۲۴ ژوئن ۱۱۴۸، هنگامی که مجلس اعلای اورشلیم همراه با جنگجویانِ صلیبیِ تازه وارد از اروپا در نخلستانی در نزدیکی عکا — یکی از شهرهای بزرگ پادشاهی اورشلیم — گردآمدند، برگزار شد. این جلسه دیدنی ترین گردهمایی این مجلس در طول موجودیتش بود. در نهایت و پس از گفتگوها در این شورا، تصمیم حمله به شهر دمشق گرفته شد. دمشق که در گذشته در شمار متحدان پادشاهی اورشلیم قرارداشت، اما به تازگی در سال ۱۱۴۷، با زنگیان پیمان وفاداری بسته و به دیگر متحد پادشاهی یعنی شهر بصری حمله کرده بود. مورخانِ پیشین تصمیم محاصره کردن دمشق، به جای «ادسا
» را به عنوان «اقدامی نابخردانه» در نظر گرفته اند. با توجه به تنش های بین انر، اتابک دمشق و قدرتِ نوظهورِ زنگیان، بسیاری از مورخان استدلال کرده اند که نیروهای صلیبی بهتر بود توان خود را بر روی زنگی ها متمرکز می کردند. مورخان معاصر نظیر دیوید نیکول از تصمیم حمله به دمشق دفاع کرده اند و معتقدند که دمشق قدرتمندترین دولت مسلمان در جنوب سوریه بوده و اگر مسیحیان می توانستند دمشق را به چنگ بیاورند، می توانستند در برابر قدرت روبه رشد زنگیان نیز بیشتر مقاومت کنند. از آن جایی که انر آشکارا ضعیف تر از دو حاکم دیگر مسلمان بود، این امر که نورالدین در آینده ای نزدیک دمشق را تسخیر می کرد، اجتناب ناپذیر بود؛ بنابراین تسخیر این شهر به دست سپاه صلیبی، بهتر از چیرگی زنگیان بر آن بود. در ماه ژوئیه سپاه صلیبی ها شامل ۵۰٬۰۰۰ جنگجو در طبریه گرد آمدند و از راه بانیاس در نزدیکی دریاچه طبریه به دمشق حمله بردند. محاصره دمشق. صلیبیون تصمیم گرفتند تا از غرب شهر و جایی که باغ های میوه آذوقه شان را تأمین می کرد، به دمشق حمله کنند. آن ها در ۲۳ ژوئیه به داریا رسیدند. روز بعد، مسلمانان که برای حمله آماده شده بودند، پیوسته از میان باغ های خارج
دمشق آنان را تحت حمله قرار دادند. مدافعان از سیف الدین، امیر موصل و نور الدین، امیر حلب که شخصاً حمله ای به اردوگاه جنگجویان صلیبی را رهبری می کردند، درخواست کمک کردند. صلیبی ها مجبور به عقب نشینی از دیوارها به سمت باغ ها شدند و در آنجا در کمین مسلمانان افتاده و مجبور به جنگ تن به تن با آنان شدند. طبق گفته های ویلیام صوری، در ۲۷ ژوئیه، صلیبیون تصمیم به حرکت به سمت دشتی را گرفتند که در شرق شهر قرار داشت و از استحکامات کمتری برخوردار بود اما آب و غذای کمتری نیز در آن یافت می شد. برخی از مورخان نوشته اند که انر به رهبران صلیبی رشوه داده بود که به موقعیتی با قابلیت دفاعی کمتری بروند و همچنین انر قول داده بود، اگر صلیبیون به خانه شان بروند، اتحاد خود را با نورالدین زنگی قطع کند. در همین حال نورالدین و سیف الدین به نزدیکی دمشق رسیدند. با وجود نورالدین در میدان جنگ، بازگشت صلیبیون به موقعیت بهتر پیشین شان غیرممکن بود. اربابان محلی، از ادامهٔ محاصره خودداری کردند و سه پادشاه نیز هیچ گزینه ای جز رها نمودن شهر نداشتند. در ۲۸ ژوئیه، ابتدا کنراد و پس از او، بقیهٔ سپاه تصمیم گرفتند به اورشلیم عقب نشینی کنند؛ هرچند عقب نش
ینی همگانی آن ها، موجب شد که تیراندازان ترک تعقیب شان کنند و پیوسته آن ها را در طول عقب نشینی مورد حمله و آسیب قرار دهند. نتایج. در جریان این جنگ، هر یک از نیروهای مسیحی، گمان می بردند که از طرف دیگری به آن ها خیانت شده است. نقشهٔ جدیدی برای حمله به اشکلون طراحی شد و کنراد سربازانش را به سوی آن جا فرستاد، اما به دلیل کمبود اعتماد ناشی از محاصرهٔ شکست خوردهٔ پیشین، هیچ نیرویی برای کمک به او نرسید. این بی اعتمادی متقابل به دلیل شکست، برای یک نسل باقی ماند و به ویرانی پادشاهی مسیحی در سرزمین مقدس منجر شد. کنراد پس از ترک اشکلون، به قسطنطنیه بازگشت تا اتحاد خود را با مانوئل ادامه دهد. لوئی تا سال ۱۱۴۹ در اورشلیم باقی ماند. اختلافات بر زندگی مشترک لوئی و الینور نیز اثر گذاشت و باعث از بین رفتن آن در طول جنگ صلیبی شد. لوئی و الینور، در آوریل ۱۱۴۹، با کشتی های جداگانه ای به سوی فرانسه بازگشتند. در اروپا برنارد کلروو با این شکست تحقیر شده بود. برنارد وظیفهٔ خود دید تا با ارسال پوزش نامه ای به پاپ، که آن را در قسمت دوم "کتاب معرفتِ" خود قرار داده است، توضیح دهد که چگونه گناهان جنگجویان صلیبی باعث سختی، ناکامی و شکست آ
ن ها شد. تلاش او برای فراخوان جنگ صلیبی جدیدی با شکست روبه رو شد و در مجموع او سعی کرد نقش خود را در شکستِ مفتضحانهٔ جنگ صلیبی دوم کم رنگ نشان دهد. او در سال ۱۱۵۳ درگذشت. فارغ از برنارد، تأثیرات فرهنگی جنگ صلیبی دوم در فرانسه برخلاف آلمان بیشتر بود. این تأثیرِ قابل توجه با نغمه سرایی های بسیاری که به عشق ورزی الینور و ریمون می پرداختند همراه بود و به رشد موضوعاتی چون عشقِ درباری کمک کرد. برخلاف کنراد، جنگ صلیبی وجههٔ لوئی را در میان بسیاری از فرانسوی ها بهبود داد و آن ها او را به عنوان پادشاهی رنج کشیده و زائری که به آرامی مجازات های خدا را تحمل می کرد، می پنداشتند. روابط میان امپراتوری بیزانس و فرانسوی ها در جنگ صلیبی به شدت آسیب دید. لوئی و دیگر رهبران فرانسوی آشکارا امپراتور مانوئل اول را متهم به همدستی و توطئه با ترک ها و حملات آنان به فرانسوی ها در هنگام اردوکشی شان در آسیای صغیر کردند. خاطرات جنگ دوم صلیبی، دیدگاه فرانسوی ها نسبت بیزانس را در قرن های دوازدهم و سیزدهم میلادی تحت تأثیر قرار داد. در خود امپراتوری، جنگ صلیبی به عنوان یک پیروزی بزرگ دیپلماسی یاد می شد. اسقف اعظم سالونیک در ستایش امپراتور مان
وئل گفته است: جنگ های ابتداییِ وندی به نتایج گوناگونی دست یافت. هنگامی که ساکسون ها جایگاه شان را در واگریا و پلابیا تثبیت می کردند، پاگان ها کنترل زمین های اوبوتری ها را که در شرق لوبک بود، حفظ کردند. ساکسون ها همچنین از رئیس نیکلات خراج دریافت می کردند که آنان را قادر به استعمار اسقف نشین هاولبرگ کرد و باعث آزادی برخی از زندانیان دانمارکی شد. با این حال، رهبران مختلف مسیحی، به همتایان خود بدگمان بودند و یکدیگر را به خرابکاری در این مبارزه متهم کردند. در ایبری، مبارزات در اسپانیا و محاصرهٔ لیسبون، از پیروزی های کوچک و ماندگار مسیحیان در جنگ دوم صلیبی به شمار می رفت. مسیحیان این پیروزی را به عنوان یکی از نبردهای سرنوشت ساز در جنگ های گستردهٔ بازپس گیری اندلس می دیدند، که در سال ۱۴۹۲ و با سقوط امیرنشین غرناطه پایان یافت. در شرق، وضعیت برای مسیحیان بسیار تاریک بود. در سرزمین مقدس، جنگ صلیبی دوم عواقب طولانی مدت و فاجعه باری برای اورشلیم در پی داشت. اتابک انر در سال ۱۱۴۹ درگذشت، و امیر ابوسعید مجیرالدین ابق ابن محمد پس از او قدرت را در دمشق به دست گرفت. از آن جایی که مؤیدالدوله بن صوفی، رئیس دمشق و فرماندهٔ شبه
نظامیان اَحداث، احساس می کرد گروه احداث نقش عمده ای در شکست جنگجویان صلیبی دوم ایفا کرده اند، خود را لایق سهم بیشتری از قدرت می دانست و دو ماه پس از مرگ انر، شورشی را علیه ابق به راه انداخت. جنگ داخلی در درون دمشق به پایان دولت بوریان در مدت پنج سال منجر شد. دمشق که دیگر اورشلیم را به عنوان متحد خود نمی دید، پس از مدتی و طی محاصرهٔ کوتاهی به وسیلهٔ نورالدین زنگی در سال ۱۱۵۴ فتح و به قلمروی زنگیان ضمیمه شد. بالدوین سوم سرانجام در سال ۱۱۵۳، اشکلون را تصرف کرد که به عنوان دروازهٔ ورودی مصر شناخته می شد. پادشاهی اورشلیم توانست پیشروی های در مصر داشته باشد و به طور خلاصه در دههٔ ۱۱۶۰ توانست قاهره را محاصره کند. در این میان، روابط صلیبیون با امپراتوری بیزانس متغیر بود و ارسال نیروهای تقویتی از اروپا پس از فاجعهٔ جنگ صلیبی دوم بسیار کم شد. پادشاه اورشلیم، امالریک یکم، اتحادی نظامی با بیزانس بست و در سال ۱۱۶۹ همراه با یکدیگر حمله ای به مصر ترتیب دادند، اما این اردوکشی سرانجام به وسیلهٔ سپاهیان ارسال شده از سوی نورالدین زنگی که به درخواست العاضد، خلیفهٔ فاطمی و وزیرش، شاور بن مجیر السعدی به آنجا خوانده شده بودند، شکست
خورد. این سپاه را اسدالدین شیرکوه و برادرزاده اش، صلاح الدین رهبری می کردند. پس از ورود به قاهره و با برکناری و قتل شاور، شیرکوه به وزارت مصر رسید؛ اما تنها پس از دو ماه و با مرگ ناگهانی شیرکوه، صلاح الدین به جای او به مقام وزارت در دستگاه خلافت فاطمی رسید. او در سال ۱۱۷۱، ادعایش بر سلطنت مصر را اعلام کرد و با خواندن خطبه به نام خلیفهٔ عباسی، مصر و سوریه را متحد و خلافت فاطمی را منقرض اعلام کرد و پادشاهی صلیبی را کاملاً در محاصره گرفت. در این میان، اتحاد نظامی بیزانس با مرگ امپراتور مانوئل اول در سال ۱۱۸۰ به پایان رسید و در سال ۱۱۸۷ اورشلیم تسلیمِ صلاح الدین شد. پس از آن نیروهای او به سمت شمال گسترش یافتند تا همهٔ ایالت های صلیبی را تسخیر کنند، اما مقاومت شهرهای باقی مانده در دست صلیبیون در برابر وی و همچنین درخواست کمک آنها از غرب سبب شد تا جنگ صلیبی سوم آغاز گردد.
سرخرگ زیربغلی یا شریان آگزیلاری (انگلیسی:Axillary artery)، در کالبدشناسی انسان یک رگ خونی بزرگ است که سرخرگ اصلی اندام فوقانی به شمار می آید. سرخرگ زیربغلی ادامهٔ سرخرگ زیرترقوه ای (شریان ساب کلاوین) است که دیواره های زیربغل را مشروب می سازد و در بازو به نام سرخرگ بازویی (براکیال) ادامهٔ مسیر می دهد. شریان آگزیلاری انتقال خون اکسیژن دار را به ناحیه جانبی قفسهٔ سینه یا سینه گاه، زیر بغل و اندام فوقانی به عهده دارد. این شریان ادامه سرخرگ زیرترقوه ای است که شروع آن حاشیه جانبی دنده اول، می باشد. سرخرگ زیربغلی پس از عبور از حاشیه پایین ماهیچه گرد بزرگ به سرخرگ بازویی تبدیل می شود. شریان آگزیلاری از کنار خارجی اولین دنده شروع می شودو تا کنار تحتانی ماهیچه گرد بزرگ (ترس ماژور) امتداد می یابد (به طور قراردادی) که از این قسمت به بعد سرخرگ بازویی (براکیال) نامیده می شود. شریان آگزیلاری اجزا زیر بغل را تغذیه می کند و با شاخه هایش قسمت های مختلف اندام فوقانی و بخشی از ناحیه سینه ای را مشروب می سازد. سرخرگ زیربغلی به جدارهای مختلف زیر بغل و نواحی وابسته خون رسانی کرده و سپس به عنوان سرخرگ اصلی اندام فوقانی ادامه مسیر می
دهد. بخش ها. برای آسانی، شریان آگزیلاری را نسبت به ماهیچه سینه ای کوچک (پکتورالیس مینور) که در جلوی شریان قرار دارد به سه قسمت تقسیم می کنند: شاخه ها. معمولاً شش شاخه از شریان آگزیلاری جدا می شود: جستارهای وابسته. سیاهرگ زیربغلی
نورالدین زنگی (۱۱۱۸ فوریه ۱۵ می ۱۱۷۴)، از حاکمان تُرک حکومت زنگیان بود که بر سوریه حکومت می کرد. او از سال ۱۱۴۶ تا ۱۱۷۴ حاکم بود. نورالدین، پسر دوم عماد الدین زنگی، بود. او در زمان جنگهای صلیبی در سوریه بود. پس از مرگ پدرش در ۱۱۴۶، نورالدین و برادر بزرگترش سیف الدین غازی پادشاهی را بین خود تقسیم کردند، نور الدین حکومت حلب و سیف الدین غازی (غزوه کننده با کافران) حکومت خود را در موصل ایجاد کرد. نورالدین به محض این که حکومتش را آغاز کرد به انطاکیه حمله و قلعه های متعددی را در شمال سوریه تصرف کرد، در حالی که در همان زمان، ژوسلین دوم حاکم ادسایی برای بازیابی شهرهای از دست رفته تلاش می کرد، ولی سرانجام شهر ادسا توسط زنگیان در سال ۱۱۴۴ فتح شد و نورالدین تمام جمعیت مسیحی شهر ادسا را، به دلیل کمک به ژوسلین دوم مجازات کرد. وی با شکست صلیبیون و فتح دمشق در سال ۱۱۵۴، شمال و جنوب سوریه را به هم متصل ساخت و در نتیجه برای اولین بار پس از چهارصد سال، سوریه تحت کنترل حاکمیت محلی قرار گرفت. نورالدین زنگی با بیعت ظاهری با خلیفه بغداد در سال ۱۱۴۶ جانشین پدرش به عنوان اتابک (حاکم) حلب شد. قبل از حکومت وی، دلیل عمده موفقیت صلیبیون
در نبرد با مسلمانان، اختلاف نظر حاکمان مسلمان منطقه بود که قادر به تشکیل جبهه نظامی واحد در برابر اشغالگران صلیبی نبودند. نورالدین در تلاش برای بیرون راندن صلیبی ها از سوریه و فلسطین، لشکرکشی های نظامی علیه صلیبیون انجام داد. نیروهای وی ادسا را پس گرفتند و در سال ۱۱۴۹ به منطقه مهم نظامی انطاکیه حمله کردند و در سال ۱۱۵۴ دمشق را به تصرف خود درآوردند. نورالدین زنگی فرمانروایی توانا و حاکمی عادل بود که به دلیل تقوا و شجاعت شخصی نیز مورد توجه قرار گرفت. وی فردی زاهد بود و از دریافت پاداش مالی فتوحاتش چشم پوشی می کرد، در عوض، او از غنایم جنگی برای ساختن مساجد، مدارس، بیمارستان ها و کاروانسراهای متعدد استفاده کرد. پیش از مرگ، حکومت وی در سوریه، مصر و مناطقی از عراق و آناتولی به رسمیت شناخته شد. جنگ علیه صلیبیون. نورالدین به دنبال اتحاد با همسایگان مسلمان خود در شمال عراق و سوریه به منظور تقویت جبهه اسلامی در برابر دشمنان غربی بود. او در سال ۱۱۴۷ با امضای یک معاهده دو جانبه با معین الدین، فرماندار دمشق، بخشی از این قرارداد، ازدواج با دختر معین الدین عصمت الدین خاتون است. معین الدین و نور الدین شهر بصری محاصره می کنن
د در سال ۱۱۴۸، جنگهای صلیبی دوم شروع می شود (محاصره دمشق) به رهبری لوئی هفتم پادشاه فرانسه و کنراد سوم از آلمان می باشد. دلیل اصلی نبرد را پیروزی نور الدین و زیان صلیبیون در آسیای صغیر و تصرف ادسا (محاصره ادسا) توسط مسلمانان می دانند. نورالدین در سال ۱۱۴۹ در جریان جنگ صلیبی دوم و در نبرد اناب، ارتش متحد شاهزاده نشین انطاکیه (به رهبری ریموند پواتیه) و حشاشین (به رهبری علی بن وفا) را به سختی شکست داد. مرگ. هنگامی که نور الدین بدلیل بالا گرفتن اختلافات با صلاح الدین ایوبی در آستانه حمله به مصر بود، دچار یک تب (بیماری دیفتری) می شود. و در سن ۵۹ سالگی در ماه مه ۱۱۷۴ درگذشت. او در دمشق، به خاک سپرده شد.
آلن کاردک نام مستعار آموزگار فرانسوی ایپولیت لئون دنیزارد ریویل می باشد(۱۸۰۴–۱۸۶۹) که با تألیف پنج کتاب در حوزه اسپریتیسم (علوم مربوط به ارواح) و تلاش برای قاعده مند کردن آن، به عنوان پدر علوم روحی جدید شناخته می شود. زندگی. آلن کاردک در ۳ اکتبر ۱۸۰۴ در شهر لیون کشور فرانسه به دنیا آمد. وی در پاریس ریاضیات، فیزیک، شیمی، نجوم، فیزیولوژی، کالبدشناسی تطبیقی و ادبیات فرانسه تدریس می کرد. وی از پیروان و همکاران یوهان هانریش پستالزی بود. او در سال ۱۸۳۲ با املی گابریل بودت ازدواج کرد. ورود به حوزه اسپریتیسم. آلن کاردک پنجاه ساله بود که به پدیده های روحی و مراسم پر طرفدار ارتباط با ارواح علاقه مند شد. در زمانی که گزارش های مختلف از پدیده های عجیب و غریب منتسب به ارواح از نقاط مختلف دنیا و مخصوصاً آمریکا و فرانسه منتشر می شد و توجه طبقه بالای جامعه را به خود جلب می کرد. این پدیده ها ابتدا حالت غیر جدی و سرگرم کننده داشتند. اشیاء متحرکی که لغزش آنها روی سطوح یا ایجاد صدای ضربه توسط آنها به کنترل توسط ارواح نسبت داده می شد. گاهی این نوع پدیده ها به نوعی مکاتبه تعبیر می گشت. ارواح مورد بحث با حرکت دادن اشیاء و انتخاب حرو
ف و ایجاد کلمات یا صرفاً انتخاب «آری» یا «خیر» به سوالات پاسخ می دادند. در آن زمان که نظریه مغناطیس حیوانی فرانتس مسمر در میان طبقات بالاتر جامعه عمومیت یافته بود، بعضی محققان از جمله خود آلن کاردک احتمال می دادند که این نظریه ممکن است بتواند علت بروز این نوع پدیده ها را توضیح دهد. البته وی بعد از این که شخصاً بروز این پدیده ها را مشاهده کرد احتمال وقوع آنها در اثر تأثیر مغناطیس حیوانی را با توجه به اینکه نظریهٔ مذکور قادر به توضیح تمام آنچه را که مشاهده می شد نبود رد نمود. در این زمان بود که آلن کاردک مصمم شد که علت اصلی بروز پدیده های فیزیکی منتسب به ارواح را شخصاً کشف کند. پژوهش ها. لئون ریویل (آلن کاردک) به عنوان یک معلم با پس زمینه علمی ناچیز (او هرگز وارد دانشگاه نشد) تصمیم گرفت که شخصاً به تحقیق بپردازد. او که خود مدیوم نبود شروع به همکاری با تعدادی مدیوم نمود و لیستی از سوالات گوناگون تنظیم نمود تا در حضور ارواح مطرح کند. به زودی کیفیت ارتباطات به نظر رسید که ارتقاء یافته است. در جریان این ارتباطات، روحی که خود را "زفیرو" معرفی می کرد به او گفت که وی در زندگی قبلیش کشیشی به نام «آلن کاردک» بوده است. ا
و به این نام علاقه پیدا کرد و تصمیم گرفت که برای تفکیک زندگی کاریش به عنوان یک آموزگار و فعالیت هایش به عنوان یک محقق در حوزهٔ پدیده های روحی از این نام به عنوان نام مستعار خود استفاده نماید. در ۱۸ آوریل ۱۸۵۷ کاردک اولین کتاب خود را با عنوان «کتاب ارواح» منتشر نمود که مجموعه ای بود از ۱۰۱۸ سؤال که توسط ارواح پاسخ داده شده بود. این کتاب شامل موضوعاتی بود در باب طبیعت ارواح، جهان ارواح و روابط بین جهان ارواح و جهان مادی. به دنبال این کتاب مجموعه ای از کتاب های مربوط به علوم ارواح توسط وی به رشتهٔ تحریر درآمد. کتاب هایی مانند «کتاب مدیوم ها» و «انجیل بنابر اسپریتیسم» که اسپریتیسم را شکل داده و قاعده مند نمودند. واژهٔ اسپریتیسم را هم خود وی ابداع نمود. کامیل فلاماریون، منجم و نویسندهٔ فرانسوی در بارهٔ اسپریتیسم می گوید: «اسپریتیسم یک مذهب نیست، بلکه یک علم است.» درگذشت. آلن کاردک در ۳۱ مارس ۱۸۶۹ (در سن ۶۴ سالگی) بر اثر بیماری آنوریسم (اتساع عروق) از دنیا رفت و در گورستان پر-لاشز به خاک سپرده شد. در مراسم دفن آلن کاردک متنی توسط کامیل فلاماریون نویسنده و اسپریتیست شهیر فرانسوی ارائه شد.
ترا به بلندا می رسانیم، ای قلمرو آزادگان (High We Exalt Thee, Realm of the Free) سرود ملی کشور سیرالئون است. متن این سرود نوشته کلیفورد نلسون فایل و آهنگ آن ساخته جان آکار است. این سرود در سال ۱۹۶۱ که سال استقلال سیرالئون بود رسمیت یافت و جایگزین سرود خدا نگهدار ملکه باد شد. منابع. Wikipedia contributors, "High We Exalt Thee, Realm of the Free," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=High_We_Exalt_Thee,_Realm_of_the_Free&amp;oldid=519017657 (accessed January 31, 2013).
عشقِ ممنوع رمانی از خالد ضیا است. این رمان برای نخستین بار در سال ۱۹۰۰–۱۸۹۹ در مجلهٔ ادبی "فنون ثروت" به صورت یک پاورقی چاپ شد و در سال ۱۹۰۰ به صورت کتاب انتشار یافت. سه بار از روی این رمان سریال هایی با همین نام اقتباس شده است که دو تای آن در خود کشور ترکیه ساخته شده است. منابع. Enise KANTEMİR, "Aşk-ı Memnu (Eser İncelemesi)", "Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi", cilt: 15, sayı: 1, 1982, s. ۲۲۷.
هسته به درونی ترین لایه(های) یک سیاره گفته می شود.
شَفت، میوهٔ هسته دار یا دروپ در گیاه شناسی به میوه ای گفته می شود که یک پوستهٔ نازک ، میانه ای گوشتی و یک هستهٔ سخت دارد که نگهدارندهٔ دانهٔ آن است. شفت میوهٔ گوشتی ناشکوفایی است که دانهٔ منفرد آن درون یک درون بَر سُفت محصور است. از این گونه میوه ها می توان به هلو، آلو، خرما، پسته، انبه، زردآلو و قهوه اشاره کرد.
ملیسا آیوی راچ متولد ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰ یک بازیگر و کمدین آمریکایی است. او بخاطر بازی نقش برنادت راستنکَوسکی در سریال کمدی موقعیت "تئوری بیگ بنگ" شبکه سی بی اس مشهور شد. او از فصل سوم به سریال اضافه شد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شما اینجایید"، "هذیان گو" و "گروه رفقا" اشاره کرد.
این مقاله شامل فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه ها در بریتانیا بر پایه مجموع جابه جایی است. ۴۰ فرودگاه پررفت وآمد بر پایه مجموع جابه جایی در بریتانیا. اطلاعات ۲۰۱۰ / ۲۰۱۱. " اطلاعات ۲۰۰۹ / ۲۰۱۰. " اطلاعات ۲۰۰۸ / ۲۰۰۹. "
فهرست فرودگاه های بین المللی کانادا بدون پری کلیرنس ایالات متحده آمریکا.
هستهٔ درونی زمین، درونی ترین بخش ساختار زمین و کرهٔ جامدی به شعاع تقریبی ۱٬۲۲۰ کیلومتر (۷۰٪ شعاع ماه) است. هستهٔ درونی به طور عمده از آلیاژ آهن و نیکل تشکیل شده است و دمایی در حدود ۵٬۷۰۰ کلوین (۵٬۴۰۰ درجهٔ سانتی گراد) دارد. این اطلاعات براساس مطالعه های لرزه نگاری صورت گرفته به دست آمده اند. با این حال، با توجه به برخی از بررسی های اخیر، برخی از فیزیک دانان ترجیح می دهند هستهٔ درونی زمین را نه به عنوان یک جامد، بلکه به عنوان یک پلاسما بدانند که رفتاری جامدگونه دارد. هسته درونی جدا از هسته بیرونی زمین است و هریک چرخش متفاوتی از یکدیگر دارد. این چرخش به طور بالقوه می تواند بر حرکت وضعی زمین نیز تأثیر بگذارد و بنابراین طول روز و شب و آب وهوای را تغییر می دهد. چرخش هسته داخلی زمین هر ۷۰ سال یک بار معکوس می شود. هسته درونی جامد یکی از پویاترین مناطق درون زمین است، چرا که در هسته بیرونی شناور است و می تواند به طور مستقل بچرخد. این چرخش، باعث تولید میدان مغناطیسی می شود که سیاره زمین را در برابر تشعشعات مضر و اثرات باد خورشیدی محافظت می کند. چرخش هسته داخلی زمین که سه چهارم قطر ماه را داراست در مقایسه با دولایه بیرو
نی زمین (پوسته و گوشته) ۴ تا ۱۲ برابر کندتر است.