Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شرطی توزیع احتمال توأم formula_4 و formula_5، و احتمال غیر شرطی formula_5 است. هرچند که در این نمونه میان و رابطه وجود دارد، چنین رابطه یا وابستگی بین و ضروری نیست و نباید همزمان رخ دهد. رابطه بالا که تعریف چگونگی محاسبه احتمال شرطی است، توسط کولموگروف تعریف شده است. گرچه، نویسندگان دیگری مانند دفینیتی ترجیح می دهد که احتمال شرطی را به عنوان بدیهیات آماری تلقی کند. گرچه از نظر ریاضی معادلند ولی ممکن است از نظر فلسفی ترجیح داده می شود: اصل ضرب. برای احتمال اشتراک دو پیشامد formula_4 و formula_5 می توان نوشت: در حالت کلی قاعده ضرب به صورت زیر بیان می شود: اثبات: برای اثبات قاعده ضرب تعریف احتمال شرطی را در طرف راست رابطه می نویسیم مثال اول. در ظرفی ۵۲ توپ از ۴ رنگ مختلف (آبی، قرمز، سبز، سفید) که هر یک با شماره های ۱ تا ۱۳ مشخص شده اند وجود دارد. این توپ ها را به تصادف بین ۴ نفر تقسیم می کنیم. احتمال این که هر یک از ۴ نفر توپ شماره۱ را دریافت نمایند چقدر است؟ جواب: ابتدا پیشامدهای زیر را تعریف می کنیم: احتمال مورد نظر برابر است با: E1 فضای نمونه آزمایش است و از طرفی فردی که توپ شماره ۱ آبی را داشته باشد ۱۲ توپ ا
ز ۵۱ توپ دیگر را خواهد داشت بنابراین هم چنین افرادی که توپ شماره ۱ آبی و توپ شماره ۱ قرمز را داشته باشند ۲۴ توپ دیگر از ۵۰ توپ باقی مانده را خواهند داشت؛ بنابراین و در پایان بنابراین احتمال این که هر فرد دقیقاً یک توپ با شماره ۱داشته باشد برابر است با. مثال دوم. تاسی را پرتاب می کنیم و مشاهده می کنیم که عدد رو آمده زوج است. احتمال رو آمدن ۲ چقدر است؟ جواب: عدد رو آمده را متغیر X تعریف کنید. formula_28 اگر هیچ اطلاعی از پرتاب در دسترس نبود، احتمال رو آمدن عدد ۲ مانند هر عدد دیگری ۱/۶ بود ولی اکنون می دانیم که عدد رو آمده فرد نیست پس احتمال رو آمدن اعداد ۱و۳و۵ برابر صفر است. احتمال رو آمدن سایر اعداد نیز باید در عددی ثابت ضرب شوند که مجموع احتمال یک شود. این عدد معکوس جمع احتمال رو آمدن ۲و۴و۶ در حالت عادی (عدم اطلاع از پرتاب) یعنی ۲=(۱-)^(۱/6+۱/6+۱/6) است پس احتمال رو آمدن عدد ۲ به صورت بالا محاسبه می شود. اگر بخواهیم مثال فوق را از طریق فرمول احتمال شرطی حل کنیم داریم: formula_29 و formula_30 که احتمال مورد نظر ۱/۳ است. مثال سوم. وقتی دو تاس را پرتاب می کنیم ۳۶ نتیجهٔ حاصل از پرتاب آن ها دارای شانس برابر هستند
، و احتمال وقوع برای هر یک برابر با ۱/۳۶ است. حال فرض کنید یکی از تاس ها را پرتاب کرده و نتیجه برابر ۳ شده است. حال می خواهیم احتمال این را محاسبه کنیم که مجموع دو تاس برابر با ۸ باشد! در این حالت اگر نتیجه تاس اول برابر با ۳ باشد، حداکثر ۶ نتیجه ممکن برای این آزمایش وجود دارد: از طرفی چون احتمال وقوع هر یک از پیشامدهای بالا یکسان است پس این نتایج هم شانس هستند و می توان گفت احتمال هر یک برابر است با ۱/۶. از طرفی احتمال وقوع ۳۰ نتیجهٔ دیگر فضای نمونه برابر با صفر می باشد. حال همان گونه که می بینیم زمانی که تاس اول برابر با ۳ باشد احتمال این که مجموع برابر با ۸ باشد برابر است با ۱/۶. اگر A و B به ترتیب نشان دهندهٔ مجموع دو تاس ۸ و نتیجهٔ تاس اول برابر با ۳ باشند، آنگاه احتمال محاسبه شده عبارت است از احتمال وقوع A به شرط B و با نماد زیر نوشته می شود: formula_31 یک رابطهٔ دیگر هم برای محاسبهٔ این احتمال شرطی می توان بدست آورد. می دانیم زمانی که B اتفاق بیفتد بدین معناست که فضای نمونهٔ ما به مجموعهٔ B کاهش یافته است. همچنین می دانیم برای این که A اتفاق بیفتد لازم است که نتیجهٔ واقعی نقطهای از A و B باشد یعنی باید
در formula_32 باشد که می توان این توضیحات را به صورت زیر با نماد ریاضی مطرح نمود: اگر P(B)&gt;0 باشد آنگاه قانون احتمال کل. گاهی محاسبه احتمال شرطی پیشامد A راحت تر از محاسبه مستقیم احتمال پیشامد A است. با استفاده از فرمول احتمال شرطی داریم: formula_34 یا در حالت کلی اگر formula_35 که در آن formula_36 مجموعه مرجع است و formula_37 (مجموعه ها جدا از هم هستند و مجموعه مرجع را افراز می کنند) formula_38 استقلال. formula_39 و formula_40 نسبت به هم سه وضعیت دارند: formula_44 همان طور که انتظار می رفت، مشاهده می شود که دو پیشامد X و Y از هم مستقلند.
دیوید لی (زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۶۹ - کینگسوود) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است. وی سابقه عضویت در باشگاه های چلسی و پورتس موث را دارد.
نانسی نام یکی از شخصیت های داستان الیور توئیست نوشتهٔ چارلز دیکنز است؛ او دلباختهٔ بیل اسکایس است و همه او را نانس (Nance) صدا می کنند. در تمامی فیلم ها و نمایش نامه های ساخته شده از روی داستان الیور توئیست، بازیگر نقش نانسی یک جامهٔ قرمز بر تن دارد. پیشینه. سن دقیق نانسی در کتاب نوشته نشده، ولی فاگین او را هم مانند الیور از ۱۲ سالگی وادار به دزدی کرده بود. او یکی از آدم های باند فاگین است که پس از دزدی به روسپی گری روی می آورد و در داستان از او به نام بسیار "خوش هیکل و دلچسب" یاد شده. نانسی همواره نگهدار و سنگ صبور الیور است و مانند یک مادر مهربان به او مهر می ورزد، دلیل این کار یا ترحم بوده یا اینکه نانسی دوران تاریک کودکی خود را در الیور می دید. نانسی شخصیتی بسیار ستم دیده است و در طول داستان چندین بار تا سر حد مرگ توسط بیل اسکایس یا فاگین کتک می خورد و در پایان هم به طور غیر مستقیم به دست فاگین کشته می شود. نانسی در داستان الیور توئیست نماد کودکانی است که به خاطر تنگ دستی و نبود سرپرست خوب، ناچار به بزهکاری و گناه می شوند. نانسی با وجود دوران تاریکی که پشت سر گذاشته بود، همواره آرزو می کرد که زندگی پاک به
دور از گناه داشته باشد، ولی همواره تنگ دستی و ناچاری او را از آرزویش دور می کرد! از سال ۱۹۲۲ تا ۲۰۱۷، ۱۶ بازیگر زن نقش نانسی را در فیلم ها و تئاترها ایفا کرده اند که از نامدارترین آن ها می توان Kerry Ellis, Leanne Rowe, Jodie Prenger و مهناز افشار را نام برد.
لهجه گلپایگانی از زیرمجوعه زبان های جنوب غربی ایران به حساب می آید بازمانده ای است از زبان فارسی میانه که در قلب کوه زاگرس دست نخورده تر مانده است. گویش محلی گلپایگان ریشه در زبان های باستانی ایران، به ویژه پهلوی و پارسی میانه دارد. این گویش شباهت هایی با گویش بختیاری دارد . حروف پ، چ و گاف در زبان گلپایگانی. (پکا بیار= کمی صبر داشته باش)، تپنه (تِه پِه نَه)، گندم (کُر چالی)، تپله، ریگ له پَر، چِه پَر، گل تغنه (جوجه تیغی)، پشوه، پسین… هرچون، چمچاره، چرنگی،... چولاری، چی شی، چُم (چمدونم=نمی دانم)، پ چکا (پس چرا)، بخ چیشی (برای چی، زورچپون، گالش، گورون، دلنگون (آویزان)، دیگوله (ظرف دیزی)، ریگوزل، ماست گلگونی. همچنین کلماتی مانند «آب»، «خواب»... به صورت «او»، «خو»... تلفظ می شود (در روستاهای اطراف). کلماتی مانند «هرچون=نوعی ابزار کشاورزی»، «ولگو= بند آب»، «چارشاخ=نوعی ابزار کشاورزی»، «کرتو= قطعه های زمین کشاورزی»، «کلکلون= محل نگهداری مرغ» و کلمه های بسیاری از این دست با گویش های مرکزی و همچنین گویش بختیاری مشترک است. زبان مردم روستای وانِشان. زبان مردم وانِشانکه وانِشانی، ونیشونی یابقول برخی مردم این روستا اونش
ونی نامیده می شود (و در آن واژه های اصیل فارسی کم نیست) ــ جزئی از گویش های ایران مرکزی و شمال غربی (از گویش های رایج در منطقه کاشان-گلپایگان - اصفهان) است و شباهت بسیاری به زبان خوانساری و میمه ای دارد. این زبان گونه ای از فارسی میانه است (پهلوی اشکانی). آنچه وانشانی ها بدان صحبت می کنند، یک لهجه یا گویش نیست بلکه مطابق تعریف زبان شناسی یک زبان است، چرا که هم در کلمات، هم در تلفظ و هم در دستور زبان با فارسی معیار اختلاف بسیار دارد. زبان وانشانی یا وانشونی یکی از گویشهای بسیار زیباست که متأسفانه در شرف فراموشی است کمتر کسی با این گویش کاملاً آشناست یا می تواند با آن صحبت کند؛ مثلاً فعل مضارع می خواهم در زبان وانشانی اینگونه صرف می شود: اِمِگُ=می خواهم اِدِگُ=می خواهی اِژِگُ=می خواهد اِموُنِگُ=می خواهیم اِدوُنِگُ=می خواهید اِژوُنِگُ=می خواهند. مردم روستاهای هنده، غرقن، هورستانه، حاجیله، و عباس آباد هم به گویش لری بختیاری (تیرهٔ چهارلنگ) صبحت می کنند. در روستای کوچک ماکوله به زبان ترکی تکلم می شود (ترکی تغییر یافته زبان مادری آن ها که همان ترکی آذری است) آن ها در زمان صفویه از آذربایجان به این نواحی کوچانده شدن
د و در روستاهایی مانند ارجنک - کهرت ( از توابع خوانسار) ساکن می باشند. چند نمونه شعر با لهجه گلپایگانی. توضیح: ابیات زیر بخش کوتاهی از کل اشعار () است: ۱ تیره شد اون روزگارون اکه هی رفت از دستم بهارون اکه هی قد من همچون لوآس (ریواس) شمشه صاف تاشده چون قد مارون اکه هی… می دویدم عین آهو نرم نرم خشک شد پایم چو گورون اکه هی… ساز و سرنا بو و آتیش ونو کو دیه بوی کجارون اکه هی… من که امروزم در این میدون ولی یوسفی بودم به دورون اکه هی ۲ دیه ولایتمون مثل اون قدیما نیست صفای پیرشو خوشرویی جوونش کو؟ کجاست دومن صحرا و دشت سرسبزش؟ بهار خرم و زیبائی خزونش کو؟ گلی ز خنده روی لبی نمی بینی نگاه مهر به چشمون مردمونش کو؟ نشون وجد و سروری به صورت کس نیست اگه که هست دل شاد پس نشونش کو؟ ۳ من احمد آخاله م از تبار گلفاگون که لک زده ست دلم بخ دیار گلفاگون جهنم است ز دود و دم هوا. تِیرون (تهران)، بهشت اگه طلبی برو به دیار گلفاگون به عطر پونهٔ تل سنجون دمی خوش باش نزدیک شاخوئی و سبزه زار گلفاگون به کوچری برو و پا مینکولی بنشین به اختخون هو ببین آبشار گلفاگون منابع. گلپایگان شهر لاله های واژگون چند قصهِ گلپایگانی - آخاله اُوغُور بخیر
دین مدنی مفهومی ا ست که نخستین بار ژان ژاک روسو برای اشاره به بنیادهای اخلاقی و معنوی ضروری برای هر جامعه مدرن به کار برد.
ضد مرگ یک فیلم اسلشر آمریکایی محصول سال ۲۰۰۷ به نویسندگی و کارگردانی کوئنتین تارانتینو است. کرت راسل در این فیلم نقش بدل کاری را بازی می کند که زنان جوان را با ماشین های دست کاری شده که ادعا می کند «ضد مرگ» هستند به قتل می رساند. رزاریو داوسون، ونسا فرلیتو، جردن لاد، رز مک گوآن، سیدنی تمیا پوآتیه، تریسی توماس، مری الیزابت وینستد، و زویی بل در نقش زنانی که او هدف قرار می دهد، هم بازی هایش هستند. این فیلم در ابتدا به عنوان بخشی از فیلم دوگانهٔ "گرایندهاوس" (ترکیبی از "ضد مرگ" و "سیاره وحشت"ِ رابرت رودریگز) در سینما اکران شد. پس از عملکرد ضعیف "گرایندهاوس" در گیشه داخلی، "ضد مرگ" به عنوان یک فیلم مستقل در سایر کشورها و رسانه های خانگی منتشر شد. این فیلم نقدهای مثبتی را برای سکانس های بدل کاری و ادای احترام به سینمای بهره کشی دریافت کرد، اگرچه روند کند داستانی آن مورد انتقاد قرار گرفت. خلاصه فیلم. آرلین، جولیا و شنا سه دختر جوان، زیبا و پرشور ساکن آستین تگزاس هستند که تصمیم می گیرند پس از گذراندن یک بعدازظهر در بار، به همراه دوست خود لانا فرانک به خانه ساحلی پدر شنا بروند. در بار، آن ها یکی از همکلاسی های سابق خو
د به نام پم را می بینند که پس از دعوا با دوست پسرش بسیار آشفته است. پم در بار با مرد عجیبی آشنا می شود که زخم بزرگی روی صورتش دارد. مرد خود را «مایک بدلکار» معرفی می کند و پم از او می خواهد که او را به خانه برساند. توجه مایک بدلکار به آرلین جلب شده است و از او می خواهد که برایش برقصد. آرلین که در ابتدا مخالف است هنگامی که مایک بدلکار او را «جوجه ترسو» می خواند سرانجام راضی می شود. دخترها از بار خارج می شوند. مایک بدلکار ماشین خود را به پم نشان می دهد و توضیح می دهد که ماشین مخصوص بدلکاری و «ضد مرگ» است. در مسیر مایک بدلکار توضیح می دهد که ماشین تنها برای کسی «ضد مرگ» است که پشت فرمان نشسته باشد و با یک ترمز شدید موجب مرگ پم می شود و مشخص می شود که از مدتها قبل دخترها را زیرنظر داشته و برای قتل آن ها برنامه ریزی کرده است. مایک بدلکار سپس به سراغ آرلین، جولیا، شنا و لانا می رود که در راه خانه ساحلی هستند و با یک تصادف شدید همه آن ها را به قتل می رساند. در حالی که خودش تنها دچار چند شکستگی می شود. چهارده ماه بعد در لبنان تنسی سه دختر به نام های ابرنتی (گریمور)، لی (بازیگر) و کیم (بدلکار) به پیشنهاد دوست خود زویی
(بدلکار) تصمیم می گیرند وانمود کنند که قصد خرید یک خودروی قدرتمند کلاسیک را دارند تا از این طریق بتوانند چند ساعت با خودرو رانندگی کنند. در نهایت می توانند صاحب خودرو را راضی کنند که با ماندن لی به ابرنتی، کیم و زویی اجازه دهد که بدون نظارت با ماشین رانندگی کنند. زویی تصمیم می گیرد بازی به نام «دکل کشتی» را انجام دهد (به این صورت که تنها با نگه داشتن دو کمربند که به درهای خودرو بسته شده خودش را روی کاپوت نگه دارد و کیم با سرعت زیاد رانندگی کند) اما مایک بدلکار که از چند ساعت قبل دخترها را زیرنظر گرفته با ضربه زدن به ماشین دخترها قصد دارد که زویی را از روی کاپوت ماشین به پایین انداخته و موجب مرگ او شود. دخترها مقاومت می کنند و در نهایت موفق می شوند ماشین را متوقف کنند. کیم به دست مایک بدلکار شلیک می کند و مایک فرار می کند اما دخترها تصمیم می گیرند از مایک بدلکار انتقام بگیرند. پس از مدتی تعقیب و گریز دخترها موفق می شوند ماشین مایک بدلکار را از جاده خارج کنند. سپس بدن نیمه جان او را از لاشه ماشین بیرون کشیده و تا حد مرگ کتک می زنند.
کوتولهٔ قهوه ای کوچک، یک جرم سیاره گون است که به دور یک ستاره نمی گردد ولی آن را یک کوتولهٔ قهوه ای نیز در نظر نمی گیرند؛ چون جرمش کمتر از ۱۳ برابر جرم هرمز، جرم یک کوتولهٔ قهوه ای است. کوتوله های قهوه ای ناکام. کوتوله های قهوه ای کوچک، به همان ترتیبی که ستاره ها تشکیل می شوند، ایجاد شده اند یعنی بوسیلهٔ فروپاشی ابری از گازها و نه از راه فروپاشی هسته یک دیسک گازی. تفاوت در روش تشکیل یک سیاره و یک کوتولهٔ قهوه ای کوچک، در میان همهٔ ستاره شناسان مورد پذیرش نیست. کمینهٔ جرم. کمترین جرم لازم از ابر گازی، که بتواند از راه فروپاشی یک کوتولهٔ قهوه ای کوچک ایجاد کند، تقریباً برابر با است. به این دلیل که برای فروپاشی نیاز به نیروی گرانش و در مقابل تولید گرما و انرژی است.
بهائیان ایران از آغاز ظهور آئین بهائی توسط زمام داران وقت تاکنون مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند. تبعیض علیه این گروه در سه دورهٔ قاجار، پهلوی و جمهوری اسلامی، یک وجه مشترک داشته است و آن هم احساس تهدید شدیدی است که روحانیون شیعه از سوی آئین بهائی داشته و دارند که در نتیجهٔ آن بهائیان ایران به یک قربانی دائمی تبدیل شده اند. ظهور باب که خود را همان امام زمان که روحانیون شیعه هنوز هم بشارتش را می دهند نامیده بود به علاوهٔ تعداد زیادی از تعلیمات بابی و بهائی اعم از سیر تکاملی ادیان، عدم نیاز به روحانیون در این دور جدید، و برابری بین زنان و مردان باعث شد که جامعهٔ بهائی در هر دور به انحاء و درجات مختلف در معرض خشونت ها، آزار و اذیت ها قرار گیرد. فشار روحانیون قبل از این که خود، حاکمیت مملکت را به دست بگیرند، یعنی در دوره های حکومت قاجار و پهلوی، بهائیان را همچنین به سپر بلای ناملایمات سیاسی و اجتماعی تبدیل کرد. این ها همه در حالی است که بهائیان بر اساس تعالیم خود در سیاست شرکت نمی کنند و در پیشبرد جامعه، با وجود محدودیت ها، همواره کوشیده اند. بهائی ستیزی در دوران حکومت پهلوی اگرچه نسبت به دوران قاجاریان کم تر بود
، ولی به همان اَشکال سابق ادامه داشت. در دوران قاجار آزار و اذیت ها بیشتر از طرف عوامل محلی صورت می گرفت و حکومت مرکزی گاهی از این برخوردها حمایت می کرد و گاهی به دلیل ترس از دست دادن کنترل با آن ها مخالفت می نمود؛ اما در دوران پهلوی با قوی تر شدن حکومت مرکزی، این، خود دولت بود که به تدریج عامل اصلی آزار و اذیت بهائیان شد. در نتیجه شکل آزار از حرکت های تهاجمی عوام در دوران قاجار تغییر کرد و ماهیتی اداری به خود گرفت که بیشتر، همراه با بخشنامه ها و آیین نامه های دولتی بود. برای مثال در قانون اساسی سال ۱۹۰۶ (۱۲۸۵ شمسی) و دیگر قوانین مدنی کشور، حقوق بهائیان هرگز به رسمیت شناخته نشد، و در نتیجه، بهائیان از حقوقی که پیروان سایر اقلیت های دینی یعنی یهودیان، مسیحیان یا زردشتیان برخوردار بودند محروم ماندند. همچنین در ۱۹۳۴ دولت به دلیل این که یکی از مدارس بهائی در یکی از روزهای تعطیلی بهائی مدرسه را بسته بود، حکم تعطیلی دائم حدود ۶۰ مدرسهٔ بهائی را صادر کرد. چاپ و انتشار آثار بهائی در دوران پهلوی ممنوع بود و ازدواج بهائی به رسمیت شناخته نمی شد. در دورهٔ رضاشاه آرامش نسبی و حتی شکوفایی برای بهائیان ایجاد شد؛ هر چند دوره
ٔ چندان راحتی هم برای بهائیان نبود؛ با این حال با کاهش نفوذ و قدرت عالمان شیعه از خشونت بر ضد بهائیان کاسته شد؛ ولی حکومت رضاشاه در درازمدت، فعالیت کنترل نشدهٔ سازمان های اجتماعی و دینی را برنتافت؛ به همین دلیل، مدرسه های بهائیان را بست. همچنین حاضر به پذیرش اعتبار اسناد ازدواج بهائیان نشد، انتشار کتاب هایشان را ممنوع کرد، برخی از مراکز محلی شان را بست و برخی از کارمندان بهائی را اخراج کرده و درجه نظامی برخی از افسران بهائی را تنزل داد. جدی ترین موج آزار بهائیان در دوران پهلوی از سال ۱۹۵۵ (۱۳۳۴) آغاز شد؛ هنگامی که حکومت به محمدتقی فلسفی اجازه داد در رادیوی سراسری بر ضد بهائیان، به وعظ و خطابه بپردازد و عوام را علیه بهائیان بشوراند. موجی از بهائی ستیزی در کشور به راه افتاد و در بسیاری از نقاط، بهائیان با قتل و غارت مواجه شدند. شاید یکی از دلایل این موج از بهائی ستیزی این بود که شاه به دستگاه روحانیون دینی که به او کمک کرده بودند با کودتا علیه مصدق قدرت را بازپس گیرد احساس دِین می کرد. نگاهی کوتاه به آئین بهائی. آئین بهائی از طریق تعالیم دو بنیان گذار متوالی به وجود آمد. اوّلین آن شخصی بود معروف به باب که در ار
دیبهشت سال ۱۲۲۳ خورشیدی (مه ۱۸۴۴) اعلام کرد که حامل پیامی از طرف خداوند است که شاخهٔ تشیع اسلام مدّت ها تحت عنوان امام دوازدهم منتظر آن بوده است. نکتهٔ اساسی در تعالیم باب، مأموریت او جهت آماده سازی بشریت برای ظهور من یظهرالله، پیام آور جهانی الهی که در کتاب مقدّس همهٔ ادیان اصلی پیش بینی شده است، بود. چنین آموزه ای موقعیت روحانیون مسلمان را به مخاطره می انداخت زیرا آن ها خود را طی سالیان دراز، جانشینان امام دوازدهم به عامهٔ مردم معرفی کرده بودند و با آمدن باب کسب و کار آنان نیز تهدید می شد؛ بنابراین آنان با دسیسه و تحریک، حملات گسترده ای را بر ضد آئین بابی آغاز کردند و این حملات منجر به اعدام باب در سال ۱۲۲۹ خورشیدی (۱۸۵۰) شد. با این حال، در سال ۱۲۴۲ خورشیدی (۱۸۶۳)، یکی از پیروان برجستهٔ باب که از این حملات جان سالم به در برده بود، نجیب زاده ای بود ایرانی به لقب بهاءالله. بهاءالله همان شخصی است که باب راه را برای ظهورش آماده کرده بود. در مدّتی بسیار کوتاه، اکثر بابیان به آئین بهائی گرویدند، هم به خاطر جاذبه و تعالیم خود بهاءالله و هم به خاطر علائم تمایز غیرمعمولی که به وی از سوی باب اعطا شده بود. این سرآغاز
مأموریت سی ساله ای بود که دین و جامعهٔ جهانی مستقلی را به وجود آورد. آئین بهائی یک سیستم مذهبی جدید و مستقل از اسلام یا هر دین دیگر است که در اقصی نقاط جهان استقرار یافته است. با این که از منظر بهائیان، تمام پیامبران گذشته مثل ابراهیم، موسی، بودا، زرتشت، عیسی مسیح و محمد، از سوی خدا آمده و تنها، بنیان گذار آئین های مذهبی جداگانه ای هستند و بهائیان به همهٔ آن ها احترام می گذارند، امّا برخی تعالیم آئین بهائی باعث شد که روحانیون شیعه به همان نسبتی که به باب به خاطر تعالیمش کینه داشتند به بهاءالله و پیروانش نیز کینه بورزند. یکی از این تعالیم، وحی مترقی است. سیر تکاملی ادیان. بر اساس تعالیم بهاءالله، همهٔ حقیقت، از جمله وحی، نسبی است. خدا، ذات حقیقت، چنان فراتر از آفرینش اوست که در طول ابدیت، انسان ها هرگز قادر نخواهند بود که تصویری از خدا شکل دهند و به چیزی جز تعمیق پیوسته و عمیق از صفات و خصوصیات خداوند دست یابند. این خصوصیات به طور برجسته، دوره به دوره، به واسطهٔ یک سری پیامبر که هدف خداوند را برای بشریت آشکار می کنند، نمایان می شود. گرچه این پیامبران الهی در طول تاریخ به عنوان مظاهر مستقل و حتّی انحصاری خداوند
پنداشته شده اند، امّا بهائیان آن ها را عاملان یک روند واحد الهی که به تدریج در حال پیشرفت و ترقی است می دانند. این آموزه بدان معنی است که پس از بهاءالله هم پیامبران دیگری خواهند آمد امّا مهم تر از آن موضع اسلام ارتدکس که محمد خاتِم النبیین و در نتیجه حامل وحی نهایی خدا برای بشریت است را رد می کند. به همین دلیل از همان اوّل، یعنی از زمان قاجار، علمای امور و روحانیون اسلامی بر آن شدند با تحریف تاریخ و تعالیم آئین بهائی مردم را نسبت به این تعلیم و تعالیم دیگر این آئین، مانند مساوات بین زن و مرد، تحری حقیقت، و منع منبر و روحانی، ناآگاه نگاه دارند و آتش تعصب را در میان عامهٔ مردم شعله ور کنند. تعصب و ناآگاهی. تعصب عمیق نسبت به بهائیان و آئین آن ها، نه تنها در میان روحانیون اسلامی و توده های بی سواد بلکه بین بسیاری از نخبگان تحصیل کرده و طبقهٔ متوسط کشور نیز وجود داشت. این تعصب نهادینه شده بود و خود را به بسیاری از ناظران غربی نیز منتقل می کرد. به عنوان مثال، مایکل فیشر، یک مفسر انقلاب ایران، نوشته است: حتّی اِعمال عملکردهای مدنی معمول توسط بهائیان نوعی اثبات «توطئهٔ بهائی» تلقی می شد. ریچارد کوتام، نویسندهٔ کتاب
ملّی گرایی در ایران، به مسئلهٔ مشکل ساز بودن تنها بحث در مورد موضوع آئین بهائی در کشوری که کلمهٔ بابی مدّت ها به طور آزادانه به عنوان لقب یا صفتی به همراه کلماتی مانند کافر برای توصیف هر کسی که گوینده به شدّت با او مخالف بود استفاده می شد اشاره کرده است. این تعصب احتمالاً اوّلین نکتهٔ مهمی است که باید برای درک وضعیت بهائیان در ایران دورهٔ پهلوی و ایران مدرن به خاطر داشت. نکتهٔ دوم، که به ناسازه ای می ماند، این است که، در سرزمینی که آئین بهائی از آن جا نشأت می گیرد، پیش داوری ها با ناآگاهی نسبت به ماهیت، تعالیم و تاریخ این آئین همراه است. از همان اوایل، پرده ای از سکوت این موضوع را احاطه کرد و سیاست های حاکم در هر دوره از آغاز ظهور آئین بهائی مسئول این پرده پوشی بوده است. جامعهٔ بهائی در هر دوره از استفاده از روش های معمول ارتباط آن دوره با عموم مردم منع شده بود و هست. به علاوه، حاکمیت در هر دوره، افکار عمومی را در معرض تبلیغات سوء روحانیت مسلمان شیعه قرار داده که در آن نقش جامعهٔ بهائی در ایران، اعتقادات و اهدافش به طور نادرست جلوه داده شده است. بهائیان در زمان حکومت پهلوی. در دوران قاجار، بهائیان در زندگی مع
مولی در ایران از نظر قانون «غیرانسان» تلقی می شدند. ازدواج های بهائی به رسمیت شناخته نمی شد، قربانیان بهائی همچنین نمی توانستند در دادگاه ها دادخواهی و مطالبهٔ خسارت بکنند. آن ها از حقّ ادارهٔ مدارس محروم بودند، ادبیات آن ها ممنوع شد، اجرای مراسم مذهبی شان بستگی به رحم و مروت مسئولان محلی داشت، و بهائیان در معرض هرگونه بدرفتاری و خشونت همسایگان مسلمان خود قرار می گرفتند. هر از گاهی، روحانی شیعه ای که بیش از حد نظر خصمانه نسبت به بهائیان داشت، مردم را تحریک به خشونت علنی علیه بهائیان در شهر یا روستایی می کرد که با حداقل دخالت از سوی مقامات مدنی روبه رو می شد. این اوضاع و جامعه ای بود که به خاندان پهلوی به ارث رسید. رضاشاه پهلوی (۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰ خورشیدی). پس از انحلال سلسلهٔ قاجار و عزل احمدشاه قاجار که با زمینه چینی و تحریک رضاخان سردار سپه صورت گرفت، رضاشاه پهلوی در سال ۱۳۰۴ به سلطنت رسید. با این تغییر، تحولات مهم دیگری نیز اتّفاق افتاد که تأثیرات عمده ای بر رفاه جامعهٔ بهائی داشت. با این که اکنون روحانیون شیعه در صدد تخریب هرگونه آثار رژیم پهلوی هستند، در آن زمان، روحانیون شیعه در دوره های حساس سلطنت پهلوی ها د
ر میان متحدان اصلی هم رضاشاه و هم، فرزندش، محمدرضاشاه بودند. تصور این امر مشکل است که در حدود پنجاه و پنج سالی که پهلوی ها در ایران حکومت کردند، کنترل اوضاع را بدون حمایت ضمنی و گاه علنیِ روحانیون شیعه به انجام رساندند. اوّلین تحول از همان زمان کودتای رضاشاه به وجود آمد زیرا او بر آن بود که ایران را از حکومت سلطنتی به یک جمهوری ایرانی با الگوگیری از کمال آتاترک تبدیل کند. امّا با مخالفت شدید روحانیون شیعه روبه رو شد. برای همین به قم سفر کرد تا نظر طبقات مذهبی را جویا شود. آن ها بهترین راه را برکناری حکومت قاجار و بر تاج و تخت نشستن خود رضاشاه دانستند. آیت الله های برجسته در مراسم تاج گذاری رضاشاه شرکت کردند و یک یادگار حسین بن علی را به نشانهٔ مشروعیت رضاشاه به عنوان نه تنها رئیس دولت بلکه نایب السلطنهٔ امام زمان، به او هدیه دادند. امّا این رابطهٔ جدید، اندکی پس از شکل گیری شروع به فروپاشی کرد زیرا برنامهٔ نوسازی رضاشاه تقریباً تمام جنبه های موقعیت روحانیت را تهدید می کرد. رضاشاه و بهائیان. تهدید موقعیت روحانیون باعث ایجاد کینه در میان مسلمانان بنیادگرا شد. یکی از برچسب هایی قابل توجّهی که این مخالفت رو به رش
د علیه رژیم به کار می برد، اصطلاح همه-منظورهٔ «بابی» بود که بدون استثنا برای گرایش های اصلاح طلبانه به کار می رفت. بدون شک این درک شاه جدید از قدرت این تعصب غالب بود که عامل تبانی وی و رژیمش در اوّلین واقعهٔ بزرگ ضد بهائی شد. در آوریل سال ۱۹۲۶، تنها چند ماه پس از تاج گذاری رضاشاه، بهائیان جهرم به تحریک روحانی آن محل به نام سیّد علی پیشنماز، قتل عام شدند. با این که فرماندار محلی ارتش، امیر لشکر، روحانیون و حوزویانی که عامل این قتل ها بودند را دستگیر کرد تا زمانی که دستور از تهران برسد، امّا این قربانیان بودند، نه عاملان، که شاه مخالفتش را نسبت به آن ها نشان داد. چیک می نوسید: «... اعلی حضرت، رضاشاه، به همهٔ دفاتر پستی و تلگرافی دستور داده اند که دادخواست ها یا شکایات بهائیان را نپذیرند. هیچ کس به دلیل قتل عام بهائیان در جهرم در ۷ آوریل مجازات نشده است. سیدهای دستگیرشده آزاد شده اند». پس از این که رژیم رضاشاه به طور مستحکم تری استقرار یافت، رضاشاه نشان داد که ممکن است آماده باشد تا حد محدودی به رعایای بهائی خود تحمل پذیری و حمایت مبذول دارد. در این مقطع از زمان، بیش از نیم قرن از کشت و کشتارهای اوّلیّهٔ دورهٔ ب
ابی می گذشت و خصومت با آن جامعه به آرامی در حال کاهش بود، امّا تعصب عمومی همچنان ادامه داشت. همان طور که برنامهٔ نوسازی شاه شتاب بیشتری می گرفت، برخی اصولی که بهائیان بر آن باور داشتند و بر آن اساس شناسایی می شدند، در بین طبقهٔ تحصیل کرده نیز رواج پیدا کرد. بهائیان امیدوار بودند که دورهٔ جدید و لیبرال تر امکان این را به آن ها بدهد تا در آن سهیم شوند. رضاشاه هم به این درک رسیده بود که بهائیان از توانایی های بالایی برخوردار هستند. جدا از تعالیم اجتماعی مترقی، بهائیان از دو اصل دینی پیروی می کردند که تحسین هر رژیم درگیر بحران را نسبت به خود جلب می کرد: یکی وفاداری آن ها به دولت مدنی و دیگری پرهیز آن ها از هرگونه دخالت در تحریک سیاسی حزبی بود. طی سال های اوّلیّهٔ سلطنت خود، رضاشاه تعدادی از بهائیان را به سِمَت های مهم در مدیریت مدنی، به ویژه شاخه های دولتی مرتبط با امور مالی منصوب کرد. اگرچه، برای آرام نگاه داشتن روحانیون شیعه، قوانینی تصویب شد که اشتغال عمومی بهائیان را در خدمات کشوری محدود می کرد، امّا بهبودهای جزئی در وضعیت بهائیان شروع به ظاهر شدن کرد. بهائیان همچنین می توانستند به میزان محدودی روی محافظت در
برابر آزار و اذیت حساب کنند و سرانجام مجاز به افتتاح مدارس شدند. از آن جا که این مدارس به سرعت به شهرت برتری دست یافتند، خاندان سلطنتی بر آن شدند تا فرزندان خود را نیز در این مدارس ثبت نام کنند. بر این اساس، این امکان وجود داشت که با گذشت زمان، قوانین محدودکننده برداشته شود و سرانجام تعصب و خصومت از بین برود. امّا عواملی از این امر جلوگیری کردند. مهم ترین آن موقعیت روحانیون شیعه در استفاده از اتهام «بابیه» به عنوان تنها سلاح ایمن در انتقاد از رژیم بود. این کلمه هنوز چنان ذهن ایرانیان را مغشوش می کرد که حتّی یک حاکم قدرتمند مانند رضاشاه نمی توانست خود را با «بابیه» مرتبط سازد بدون این که خطر از دست دادن وفاداری اقشاری از مردم را بپذیرد. در آن واحد، رضاشاه خود را خبره در فلسفهٔ تفرقه بینداز و حکومت کن که نقش مهمی در تداوم رژیم پهلوی داشت نشان می داد. هرچه جامعهٔ بهائیان در معرض خطر و آسیب پذیری بیشتری قرار می گرفت، گمان می رفت که به حسن نیت حاکم بیشتر وابسته خواهد شد. از این رو وسوسهٔ خشونت علیه این جامعه، زمانی که منافع حکومت ایجاب می کرد، بیشتر می شد. این نگرش با دشمنی ای تقویت شد که به نظر می رسد خود شاه به