Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م کرد فنلاند به هیچ وجه قصدی جهت مشارکت در تهاجم به لنینگراد ندارد؛ با این حال، پذیرفت به پیشروی در کارلیا تا رود سویر ادامه دهد. با آغاز تهاجم از روز ۴ سپتامبر فنلاندی ها در عرض ۳ روز خود را به رود سویر رساندند و خط آهن مورمانسک در آن قسمت را قطع کردند. تا روز ۹ سپتامبر تمامی اهداف فنلاند در جنگ محقق گردید. در جریان این عملیات ها تا پایان سال ۲۵ هزار نفر از نیروهای فنلاندی کشته و بیش از ۵۰ هزار نفر دیگر از آن زخمی شدند. فنلاند همچنین ۴۷ هزار نفر از قوای شوروی را به اسارت گرفت. نتایج مرحله دوم. تا پایان مرحله دوم ورماخت به شکل غیرقابل انکاری پیروزی های بزرگی حاصل کرده و تا ۳۰ سپتامبر ۸۰۰ کیلومتر در خط مقدمی به طول ۱۶۵۰ کیلومتر، در عمق اراضی شوروی پیش رفته بود. در فرایند این پیشروی، دو جبهه غربی و جنوب غربی شوروی کاملاً منهدم و ضربه سختی به سه جبهه شمال غربی، جنوبی و بریانسک آن وارد شد. در این مدت، آلمانی ها بر شهرهای کلیدی اسمولنسک و کی یف سلطه یافتند و لنینگراد را به محاصره درآوردند و آماده تهاجم به سمت مسکو بودند. با همه این ها، جدول زمانی شش تا هشت هفته ای مطرح شده برای اتمام کار شوروی به پایان رسیده و هیچ
نشانه ای از خاتمه جنگ وجود نداشت. سه ماه از آغاز عملیات بارباروسا گذشته بود اما هیچ یک از اهداف مهم آن محقق نشده بود. اوایل اکتبر برخلاف انتظار پیشین آلمانی ها، ارتش سرخ شوروی همچنان در حال مبارزه بود، یک خط مقدم یکپارچه را حفظ کرده، ارتش های بیشتری می ساخت و از اوایل اوت تا میانه سپتامبر ابتکار عمل تهاجمی را از گروه ارتش مرکز گرفته بود. در این زمان، آنچه عیان بود افزایش شدت مقاومت نیروهای ارتش سرخ و عدم وجود هیچ نشانه ای از فرسودگی در توان رزمی آن بود. در این شرایط، جناحین طولانی نیروهای آلمانی هدف ضدحملات شدید ارتش سرخ قرار داشتند و کمبود مهمات و تدارکات در کنار ضعف جسمانی حاصل از راهپیمایی اجباری در گرمای تابستان روسیه، قوای مهاجمان را تحلیل برده، تلفات سنگینی به آن ها وارد آورده و موجب کاهش سرعت پیشروی گشته بود. با این حال، هیتلر همچنان با اعتماد به نفس معتقد بود با ضربه سختی که ورماخت به شوروی وارد آورده، ارتش سرخ نخواهد توانست خود را بازیابی کند. فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان از اکتبر به این باور رسید که جنگ در روسیه در سال ۱۹۴۱ به پایان نخواهد رسید. نیروهای آلمانی تا روز ۲۶ سپتامبر ۵۳۵ هزار نفر تلفا
ت داده بودند که معادل ۱۵ درصد کل نیروهای اختصاص یافته به عملیات بارباروسا بود؛ در حالی که ارتش جایگزینی نیروی زمینی تنها ۳۸۵ هزار نفر در اختیار داشت و این موجب کمبود ۱۵۰ هزار نفری و ایجاد خلأ در بین رده های یگان های ورماخت می شد. لشکرهای زرهی و موتوریزه آلمانی متحمل خسارات فراوانی شده بودند. صرفاً ۴۷ درصد از تانک های این یگان ها عملیاتی باقی مانده بود و مابقی منهدم شده، از کار افتاده یا برای مدت طولانی منتظر تعمیر بودند. در همین زمان، ۱۶۰۰ هواگرد لوفت وافه منهدم و ۱۰۰۰ هواگرد دیگر آن آسیب دیده بودند. روز ۶ سپتامبر از مجموع قریب به ۳ هزار هواگرد هنگام آغاز عملیات، تنها ۱۰۰۵ هواگرد عملیاتی برای لوفت وافه باقی مانده بود. خط مقدم در منطقه عملیاتی در شوروی رفته رفته افزایش یافته و در نتیجه ورماخت در اکتبر خط مقدمی طولانی تر از روز نخست عملیات را با نفرات و تجهیزات کمتری حفظ می کرد و توان آن در متمرکز ساختن نیروها تقلیل پذیرفت. متعاقباً سرعت تهاجم کاهش یافته و نقاط بیشتری از جبهه به رزمگاه های موضعی بدل گشت. بدین ترتیب، در ادامه اگر عملیات سلطه بر مسکو با موفقیت پیش نمی رفت و نمی توانست مقاومت شوروی را از بین ببرد،
ورماخت با لشکرهایی به شدت آسیب دیده و بدون نیروی ذخیره در خط مقدمی فراخ با یک نبرد زمستانه مواجه می گشت. مرحله سوم، نبرد مسکو. پیش از پایان نبرد کی یف، روز ۶ سپتامبر هیتلر با صدور فرمان شماره ۳۵ پیشوا تهاجم بزرگ دیگری توسط گروه ارتش مرکز را برای اواخر سپتامبر کلید زد. آلمانی ها تصور می کردند همچنان امکان اجتناب از جنگ زمستانه وجود دارد و این تهاجم بزرگ در نهایت شوروی را به زیر خواهد کشید. تهاجم پاییزه ورماخت به مسکو تحت عنوان «عملیات تایفون» از ۲ اکتبر آغاز شد. هدف این عملیات که بخش عظیمی از لشکرهای متحرک ورماخت در جبهه شرقی نقش سرنیزه زرهی را در آن بر عهده داشتند، انهدام سه جبهه در حال محافظت از مسکو و سپس پیشروی و به محاصره درآوردن پایتخت دشمن بود. شمار لشکرهای زرهی گروه ارتش مرکز در این تهاجم به ۱۴ و تعداد لشکرهای موتوریزه آن به ۸ افزایش یافت تا به بزرگ ترین تمرکز قوای متحرک آلمان در طول جنگ جهانی دوم بدل شود. این گروه ارتش برای تهاجم به مسکو در مجموع قریب به دو میلیون نفر نیرو و ۱۲۰۰ تانک در اختیار داشت. در طرف مقابل، جبهه های غربی، بریانسک و ذخیره ارتش سرخ، مجموعاً با توان ۱٫۲۵ میلیون نفر، مسئولیت دفاع
از محور مسکو را بر عهده داشتند. خسارات پیشین یگان های متحرک این جبهه ها را به تنها ۱ لشکر و ۱۳ تیپ تانک مجموعاً با ۷۷۰ تانک و ۲ لشکر موتوریزه کاهش داده بود. با آغاز تهاجم، نیروهای گودریان در گروه زرهی ۲ توانستند در عرض دو روز ۲۱۰ کیلومتر پیشروی کرده و به اریول برسند. سه ارتش جبهه بریانسک شوروی تا روز ۶ اکتبر به کمک ارتش دوم ورماخت به محاصره این مهاجمان درآمدند که به اسارت ۵۰ هزار نفر از نیروهای ارتش سرخ انجامید. روز ۱۰ اکتبر گئورگی ژوکوف توسط استالین به فرماندهی جبهه غربی منصوب گشت. بلافاصله، یگان هایی با توان ۹۰ هزار نفر از جایگاه ذخیره یا قسمت های دیگر به این جبهه منتقل شدند. روز ۱۷ اکتبر جبهه کالینین نیز با سه ارتش ایجاد گردید. با اتصال ارتش های سوم و چهارم زرهی ورماخت در شهر ویازما به یکدیگر ۴۵ لشکر شوروی در منطقه ای بسیار بزرگ در غرب این شهر به محاصره افتادند. پس از تصرف کالینین و کالوگا در ۱۸ اکتبر، پاکسازی این منطقه تا روز ۱۹ اکتبر منجر به اسارت ۶۷۳ هزار نفر دیگر از قوای شوروی گردید. بدین ترتیب، در طی دو محاصره در مناطق ویازما و بریانسک، ۷ ارتش از مجموع ۱۵ ارتش شوروی در محور مسکو منهدم شدند و ارتش سرخ
قریب به یک میلیون نفر از قوا و ۸۳۰ تانک خود را از دست داد تا آلمانی ها به این باور برسند که تا این زمان به تمامی اهداف خود رسیده اند و رسماً اعلام پیروزی کنند. ضربه سخت مرحله نخست عملیات تایفون به مدافعان شوروی، یک شکاف بیش از ۳۰۰ کیلومتری در بین مواضع آن ها در مقابل مسکو باز کرده بود. نزدیک شدن قوای ورماخت به پایتخت موجب به پا شدن هرج ومرج چند روزه در این شهر شد. استالین ۱۵ اکتبر فرمان به تخلیه گسترده مسکو داد. با وجود اینکه خود استالین همچنان در پایتخت بود، هزاران تن از ساکنان آن آواره شدند. روز ۱۸ اکتبر موژائیسک در ۱۰۰ کیلومتری مسکو به تصرف آلمانی ها درآمد. روز ۱۹ اکتبر «شرایط محاصره» در مسکو اعلام گردید. فرایند پاکسازی مناطق تحت محاصره موجب کاهش سرعت عملیات تایفون گردید. در این زمان، بارش برف که از ۶ اکتبر آغاز شده و ۹ اکتبر با بارش مداوم و سنگین باران پاییزه (راسپوتیتسا) همراه گشته بود، نیز به شدت گریبان گیر مهاجمان گشت. این بارندگی بزرگ ترین مزیت آلمانی ها یعنی تحرک را از آن ها گرفت و بلیتس کریگ، رزم برق آسای ورماخت، را زمین گیر کرد. گل ولای حاصل از این بارندگی موجب فرورفتن و گیر کردن خودروها و ادوات اس
ب کشنده می شد. با وجود اینکه شرایط آب وهوایی مشکلات مشابهی برای نیروهای شوروی ایجاد کرده بود اما کاهش هرچه بیشتر سرعت مهاجمان و به خصوص بی تحرک گشتن تانک های آن ها، به نفع مدافعان تمام شد. در این اوضاع، تمامی حملات آلمانی ها به یورش های مستقیم پر خسارت بدل شده بود. مسیر پیشروی نیروهای زرهی و موتوریزه گروه ارتش مرکز به تعداد اندکی از راه های قابل تردد محدود شد که این مسئله به ارتش سرخ اجازه می داد منابع ناچیز خود را برکند ساختن آن ها متمرکز نماید. با این حال که آلمانی ها هر چهار شهر مستحکم دفاعی در مسیر مسکو شامل وولوکولامسک، موژائیسک، مارویاروسلاوتس و کالوگا را تا پایان اکتبر تصرف نموده بودند اما این نبردها موجب مستهلک شدن آرایش های رزمی و ته کشیدن ادوات زرهی آن ها گشت. در این شرایط، عدم موفقیت نیروهای گودریان در دستیابی به شهر راهبردی تولا در ۳۰ اکتبر شکستی حساس به آلمانی ها وارد کرد. اوایل نوامبر و چند هفته پس از پایان کار در ویازما–بریانسک، ورماخت هنوز نتوانسته بود مسکو را تصرف نماید. در پی این اوضاع، بسیاری از افسران خواهان یک توقف عملیاتی به جهت رسیدن تدارکات و نفرات به خط مقدم و همچنین سفت شدن سطح زمین
با نخستین یخبندان زمستانه به منظور پیگیری پیشروی بودند. بدین ترتیب، به دستور فیلدمارشال فن بک عملیات تایفون انتهای اکتبر متوقف شد. کاهش هرچه بیشتر دما از میانه نوامبر با وجود منجمد کردن گل ولای و تسهیل و افزایش سرعت پیشروی آلمانی ها، مشکلات دیگری پدیدآورد. عدم دریافت به موقع اقلام تدارکاتی نظیر ضدیخ برای خودروها و البسه زمستانی بار مشکلات آلمانی ها را تشدید ساخت. ارتشبد گودریان در خاطرات خود دمای هوا در روز ۱۲ نوامبر را ۱۵– درجه سانتیگراد، روز بعد آن ۲۲– درجه سانتیگراد و روز ۴ دسامبر ۳۵– درجه سانتیگراد و در کمترین میزان ۵۰– درجه سانتیگراد ثبت کرده است و اضافه نموده در این شرایط سربازان همچنان البسه سبک به تن داشتند. تهاجم ورماخت با نیروهایی از رمق افتاده و منابعی اندک، از ۱۵ نوامبر مجدداً از سر گرفته شد. در حالی که ارتش چهارم ورماخت مسئول درگیر نگاه داشتن دشمن در مرکز خط مقدم بود، نیروهای زرهی می بایست مسکو را از شمال و جنوب به محاصره درمی آوردند. در جنوب، گودریان ۶۵ کیلومتر دیگر پیش رفت و ونیوف را تصرف نمود؛ در حالی که در شمال گروه زرهی ۳ ورماخت با پیشروی ۳۰ کیلومتری به کلین دست یافت. موفقیت تهاجم آلمانی ها
وابسته به فروپاشی سریع دفاع شوروی بود اما ارتش سرخ با تحمل حملات دشمن، همچنان پایداری می کرد و با اجرای ضدحملات برخی دستاوردهای ورماخت را از بین برد. تا اواخر نوامبر، عملیات تایفون به اندکی بیش از درگیری های پراکنده بدون انسجام راهبردی بدل گشت. رسیدن به مسکو آخرین ذخایر نیروهای ورماخت را نیز به پایان رساند. در این موقعیت، ورماخت در عمق ۱۰۰۰ کیلومتری اراضی شوروی متوقف شده و جنگِ تحرک آن در باتلاق های دروازه مسکو گیر کرد. روز ۱ دسامبر فیلدمارشال فن بک با ارسال پیامی به قرارگاه فرماندهی عالی نیروی زمینی، ضمن تشریح شرایط سخت نیروهای خود از جمله فرسودگی آن ها و کاهش شدید دما، از آن خواست یا برای او نیروی کمکی و تدارکات ارسال نموده تا به پیشروی ادامه دهد یا در غیر این صورت گروه ارتش مرکز وادار خواهد شد جهت دستیابی به خط مقدمی کوتاه تر و قابل دفاع تر عقب بنشیند. هالدر در پاسخ با وجود ابراز همدلی، از او خواست فشار خود بر دشمن را حفظ کند و به آن در شرایطی دشوار فرصت بازیابی ندهد. در این زمان، پیاده نظام ارتش چهارم در نارو-فومینسک در غرب شهر، ۷۰ کیلومتر و یگان های زرهی گروه زرهی ۴ در کراسنایا پولیانا در شمال شهر ۳۲ کیل
ومتر همچنان با مرکز مسکو فاصله داشتند. در نوامبر، شوروی به کمک جاسوسان خود از قصد امپراتوری ژاپن در تهاجم به سمت جنوب و عدم تمایل آن به درگیر شدن با شوروی در شمال مطلع شد؛ بنابراین، استالین شروع به انتقال نیروهای ارتش سرخ از شرق روسیه به مناطق غربی کرد. در تمامی مدتی که سایر نیروهای شوروی در مناطق غربی متحمل شکست ها و خسارت فراوانی شدند، نیروهای خاور دور آن دست نخورده باقی مانده بودند. این نیروها در شرایط بد جوی آب دیده بودند و با تسلیح متناسب، به رزم در سخت ترین سرما عادت داشتند. در حالی که فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان تصور می کرد ارتش سرخ بدون داشتن ذخیره چندان، قادر به اجرای ضدحمله در برابر گروه ارتش مرکز نیست، ترکیب این قوا و آرایش های تازه تشکیل شده، تا انتهای نوامبر نیروی ذخیره ای با ۵۸ لشکر برای شوروی ایجاد نمود. در این زمان، با ضدحملات جزئی شوروی، ضعف آلمانی ها در برابر دشمن هویدا شد تا ضد حمله گسترده ارتش سرخ از روز ۵ دسامبر آغاز شود. شوروی در این ناحیه تانک و هواگرد کمتری نسبت به گروه ارتش مرکز ورماخت در اختیار داشت اما نیروهای آن تازه نفس و دارای تجهیزات مناسب زمستان و وضعیت تدارکاتی بهتری بودند
. با مبارزه سنگین یک ماهه قوای ارتش سرخ موفق شدند دشمن را ۱۰۰ تا ۲۴۰ کیلومتر عقب برانند و پایتخت را از سایه تهدید آن ها خارج سازند. نتایج و پیامدها. در عرض حدود شش ماه، ورماخت ۱۲۰۰ کیلومتر در خط مقدمی به پهنای ۱۰۰۰ کیلومتر در عمق اراضی شوروی پیشروی نمود و با تسخیر ۱٫۵ میلیون کیلومتر مربع از خاک آن، ۴۰ درصد از جمعیت و ۳۵ درصد از ظرفیت تولیدی شوروی را زیر سلطه خود درآورد. این نیرو با ایجاد بیست محاصره عمده از بیاویستوک تا بریانسک در عرض پنج ماه پیروزی های بزرگی به دست آورد. تقریباً در هر جنگ دیگری هریک از این نبردهای محاصره ای به تنهایی می توانست ضربه خردکننده ای به دشمن وارد آورد و نتیجه جنگ را تعیین کند؛ کما اینکه عملیات بارباروسا در توالی پرسرعتی همه آن ها را بر شوروی تحمیل نمود و این تصور را پدیدآورد که دشمن در معرض شکست کامل است. تا نبرد ویازما–بریانسک، نیروهای آلمانی هر کجا را به عنوان «نقطه تمرکز» برگزیدند، در آن بر دشمن فائق آمدند. با این حال، عایدی ورماخت تا این لحظه تنها موفقیت های سطح عملیاتی بود؛ در حالی که آلمان برای ساقط کردن حاکمیت شوروی به پیروزی سطح راهبردی نیاز داشت. در طول سه هفته بین ۱۴ نوام
بر تا ۵ دسامبر ورق بر ضد ورماخت چرخید و تهاجم آن در تمامی طول خط مقدم متوقف گشت. ورماخت با تحمل تلفات سنگین قادر به تصرف مسکو نشد تا با وجود ادامه جنگ، تلاش آلمان برای یک پیروزی سریع در مقابل شوروی ناکام شود و عملیات بارباروسا عملاً به هدف اصلی خود در انهدام ارتش سرخ و ساقط ساختن رژیم شوروی نرسد. نبرد مسکو نخستین شکست عمده ورماخت در نبرد زمینی و نقطه پایانی بر بلیتس کریگ به حساب می آمد. در طول عملیات بارباروسا ارتش سرخ تلفات و خسارات بسیار گسترده ای متحمل شد اما در نهایت همچنان در حال فعالیت و رزم بود و سعی در ترمیم کاستی ها داشت. هنگام توقف پیشروی، از سه هدف جغرافیایی اصلی عملیات، تنها کی یف به سلطه آلمانی ها درآمد. تلفات آلمانی ها بسیار کمتر بود اما این کشور ظرفیت جایگزینی چندانی نداشت. شوروی پس از بازپس گیری روستوف-نا-دونو در نوامبر، کم کم ابتکار عمل را ابتدا در مقابل گروه ارتش مرکز و سپس در طول تمامی خط مقدم در دست گرفت. ارتش سرخ ضمن اصلاح برخی از کاستی ها و اشتباهات پیشین خود، با پیروزی در نبرد مسکو و اجرای ضدحمله گسترده در زمان و محورهایی مناسب با بازگرداندن روحیه به شوروی، دشمن را گرفتار یک جنگ فرسایشی
کرد که آلمان با موفقیت از عهده آن برنمی آمد. خسارت حاصل از ناکامی در عملیات بارباروسا به اندازه ای برای آلمان بزرگ تصور می شود که حتی موجب تفسیر آن به عنوان از دست رفتن آخرین فرصت این کشور جهت خروج موفقیت آمیز از جنگ جهانی دوم شده است. در شرایطی که توان رزمی نیروهای ورماخت همچنان در حال تقلیل بود و هیچ امیدی برای دریافت به موقع نیروی جایگزین وجود نداشت، در مواجهه با حملات اولیه دشمن، جهت قرار گرفتن در مواضع زمستانی و کاهش تلفات، فیلدمارشال فن بک از ۵ دسامبر شروع به کار در مورد طرحی جهت عقب نشینی به مواضع دفاعی بهتر کرد. روز بعد، هیتلر با اکراه با این عقب نشینی که پیش بینی می شد دو روز به طول بینجامد، جهت «کوتاه تر کردن خط مقدم» موافقت نمود. روز ۸ دسامبر هیتلر با صدور فرمان شماره ۳۹ پیشوا با اشاره به «زمستان زود هنگام» و مشکلات تدارکاتی حاصل از آن، بر لزوم پایان عملیات تهاجمی و گرفتن حالت تدافعی اذعان نمود. هدف این فرمان حفظ اراضی دارای اهمیت عملیاتی و اقتصادی ضمن فراهم آوردن فرصتی برای نیروها جهت تجدید قوا بود. بر این اساس مأموریت از بین بردن توان نظامی شوروی همچنان پابرجا بود و به پس از زمستان موکول شد. عدم
آمادگی ورماخت برای چنین شرایطی در این زمان عیان بود. هنگام تخلیه مواضع، بسیاری از مجروحان در اثر کمبود پتو جان باختند. عقب نشینی های محلی میانه دسامبر که به خسارات سنگین در تسلیحات و تجهیزات ورماخت انجامید، هیتلر را به تغییر در آرای خود واداشت. او که یک عقب نشینی کلی را غیرقابل قبول می دانست، روز ۱۸ دسامبر هرگونه عقب نشینی عمده بیشتر را ممنوع اعلام کرد. روز ۱۹ دسامبر هیتلر با استعفای فن براوخیچ موافقت نمود و خود شخصاً فرماندهی کل نیروی زمینی را بر عهده گرفت. هیتلر از نیروهای آلمانی خواست تا هنگام رسیدن نیروی کمکی از غرب مقاومت متعصبانه نشان دهند. از این رو، به ارتش چهارم ورماخت در مرکز خط مقدم فرمان داده شد حتی یک قدم بیشتر عقب ننشیند و مقرر گردید سیزده و نیم لشکر از اروپای غربی و آلمان به عنوان نیروی کمکی به جبهه شرقی منتقل شود. با حصول موفقیت در این ضدحمله، استاوکا به شکلی بلندپروازانه در عرض چند هفته ضدحملات ابتدایی و محدود را به حملات بسیار گسترده تر در تمامی طول خط مقدم جنگ با آلمان، از لنینگراد در شمال تا دریای سیاه در جنوب، بدل ساخت. به هر صورت، در پی فرمان هیتلر بر «استواری» و با افزایش مقاومت نیروها
ی آلمانی، تا اواخر ژانویه ۱۹۴۲، شوروی به مرور دست بالا را از دست داد و تهاجم آن رفته رفته متوقف شد. با از دست رفتن امید برای دستیابی به یک پیروزی سریع در مقابل شوروی، تنها راه آلمان یافتن راه حلی برای پیروزی در بلندمدت بود. با توجه به فرسایش و تلفات وارد آمده به ورماخت، نیروی زمینی آلمان دیگر قادر به تهاجم راهبردی در تمامی طول جبهه شرقی نبود. از این رو، تنها گزینه واقع بینانه برای آلمان، تهاجم صرفاً از یک بخش جبهه بود. از این رو، آلمان تصمیم گرفت این تهاجم را به دنبال دستیابی به منابع نفتی، متوجه بخش های جنوبی شوروی بکند تا موجب قطع منابع نفتی شوروی و تأمین نیاز شدید آلمان به این ماده گردد. آلمانی ها خود را تا رود ولگا در شمال قفقاز رساندند اما در این موقعیت نیز خطوط مقدم آن ها بسیار گسترده شد و به فاجعه در نبرد استالینگراد انجامید. با شکست در سومین تهاجم تابستانه در سال ۱۹۴۳ تنها در عرض چند روز، آلمان ابتکار عمل راهبردی را به صورت کامل از دست داد. از این نقطه تا پایان جنگ در جبهه شرقی، آلمان تماماً در موضع یک جنگ دفاعی قرار داشت. نبرد دریایی. کریگسمارینه، نیروی دریایی آلمان، به شکل کاملی در طرح عملیاتی باربا
روسا دخیل نشد؛ چراکه اقدامات همه جانبه دریایی ضروری به نظر نمی رسیدند. آلمانی ها از ۱۲ ژوئن شروع به مین ریزی خلیج فنلاند و ریگا کردند. وظایف دیگر کریگسمارینه شامل جلوگیری از گریز نیروی دریایی شوروی از دریای بالتیک و ممانعت از اجرای عملیات های آبی خاکی توسط آن می شد. در جنوب، نیروی دریایی آلمان اساساً هیچ حضوری در دریای سیاه نداشت. در طرف مقابل، با دریافت فرمان آماده باش در بالاترین سطح پیش از آغاز تهاجم آلمانی ها توسط تمامی یگان های نیروی دریایی شوروی، هیچ کشتی این نیرو در اثر حملات اولیه هوایی لوفت وافه آسیب ندید و هیچ هواگرد دریایی آن منهدم نشد. شوروی در سال ۱۹۴۱ بیشتر از هر کشور دیگری زیردریایی در اختیار داشت اما این ادوات نتوانستند تأثیر چندانی داشته باشند. ناوگان دریای بالتیک شوروی با از دست دادن پایگاه های خود در هفته های آغازین، وادار به عقب کشیدن کشتی های سطحی خود به سمت لنینگراد شد. با مین ریزی خلیج فنلاند توسط آلمانی ها و یخ زدن آب ها در ماه های زمستان، این ناوگان دیگر قادر به جابجایی نبود اما می توانست با توپ های خود مواضع دشمن را گلوله باران نماید. ناوگان دریای سیاه شوروی به مدافعان اودسا و سواستو
پل تدارکات رساند و در نهایت اقدام به تخلیه آن ها کرد اما نتوانست تأثیر تعیین کننده ای بر نبردهای انجام گرفته در طول کرانه دریای سیاه بگذارد یا جلوی گذر آلمانی ها از شبه جزیره کریمه به قفقاز از طریق تنگه کرچ را بگیرد.
مان یوگانا (万葉仮名) طرز نوشتن کلمات در ژاپنی که از حروف چینی در آن استفاده می شود و بسیار باستانی است، زمان آغاز استفاده از این نوع کانا مشخص نیست، اما حداقل از قرن هفتم نشانه هایی از استفاده از آن وجود دارد. مان یوگانا ریشه هجانگارهای هیراگانا و کاتاکانا است که در ژاپن امروز بسیار کمتر از دو کانای دیگر از آن استفاده می شود.
کنسرت یانی در ال مورو، پورتوریکو یک آلبوم و کنسرت زنده از یانی می باشد که در ۱۷ آوریل ۲۰۱۲ منتشر شده است. این کنسرت در ۱۶ و ۱۷ دسامبر ۲۰۱۱ در کشور پورتوریکو برگزار شده است. کنسرت یانی در ال مورو، پورتوریکو رتبه ۱ بهترین آلبوم های موسیقی عصر نو در سال ۲۰۱۲ را به دست آورده است. فهرست آهنگ های آلبوم. سی دی: فهرست آهنگ های دی وی دی. ویدئو دی وی دی: گروه کنسرت. "موسیقی دانان:"
دویچه فیزیک یا فیزیک آریایی جنبشی ملی گرایانه در جامعه فیزیک آلمان در اوایل دهه ۱۹۳۰ علیه کار آلبرت اینشتین بود که فیزیک یهودی نامیده می شد. این لفظ از یک کتاب ۴ جلدی فیزیک اثر فیلیپ لنارت در آن دهه گرفته شده بود.#ورنر_هایزنبرگ
لا ایگرا (به معنای درخت انجیر) یک روستای کوچک در شهرداری پوکارا (Pucará) است که در بخش سانتا کروز و در شهرستان وایگرانده (Vallegrande) کشور بولیوی قرار دارد. این روستا دارای مساحت ۰٫۰۵۵ کیلومتر مربع و جمعیت ۱۱۹ (۲۰۰۱) نفر است. معروفیت این روستا بخاطر حبس و اعدام انقلابی معروف، چه گوارا (Che Guevara) در سال ۱۹۶۷ در آن است. تاریخچه. در ۸ اکتبر ۱۹۶۷ چه گوارا انقلابی معروف آرژانتینی توسط ارتش بولیوی و تحت نظارت سیا (CIA) دستگیر در مدرسه متروکه ای در این روستا حبس شد و روز بعد در همان جا اعدام شد؛ و سپس برای نمایش و عکس برداری به شهرستان وایگرانده برده شد و پس از آن جسد وی به صورت مخفیانه در یک فرودگاه کوچک سوزانده شد. در سال ۲۰۰۴ با گشایش جادهٔ روتا دل چه (Ruta del Che) امکان بازبینی ماجراهایی که چه گوارا در این منطقه داشته، برای دوستداران وی فراهم شده است. مکان توریستی. گردشگران از سرتاسر دنیا برای زیارت به روستای لا ایگرا می آیند. یک مهمانخانه فرانسوی در محل دفتر تلگراف آنزمان، جایی که مبارزان چریک در آخرین تلاش خود از آنجا تلاش کردند تا با دنیای بیرون ارتباط برقرار کنند قرار دارد. در همسایگی آنجا پزشکان کوبایی
به رایگان به معالجه و درمان کشاورزان کم درآمد و فقیر می پردازند. در خانه های روستاییان تصویر چه گوارا بر دیوار است و بسیاری از مردم او را ارنستوی مقدس می دانند.
یولیان گومپرتز جامعه شناس، روزنامه نگار و مترجم آلمانی–آمریکایی بود. زندگی. یولیان گومپرتز از یک خانوادهٔ صنعتگر و ثروتمند آلمانی–آمریکایی برخاسته و عضو مؤسسهٔ پژوهش های اجتماعی بود. گومپرتز در کنفرانس مارکسیستی هفتهٔ کار که در مه ۱۹۲۳ در تورینگن برگزار شد، شرکت داشت. گومپرتز ابتدا در هاله – ناحیه ای در زاکسن – و از سال ۱۹۲۹ در فرانکفورت زیر نظر فریدرش پولوک – که بین سال های ۱۹۲۸–۱۹۳۰ در آن جا به تدریس اشتغال داشت – به تحصیل در رشتهٔ اقتصاد ملی پرداخت. او با ارائه رساله ای با موضوع «جایگاه کارگران در آمریکای شمالی» دکترای خود را دریافت کرد و به همکاری با پولوک پرداخت. در سال ۱۹۳۳ به بررسی امکانات کار مؤسسهٔ فرانکفورتی آمریکا که توسط نازیها بسته شده بود پرداخت و برای نخستین بار با دانشگاه کلمبیا ارتباط برقرار کرد. پس از سال ۱۹۳۴ و انتقال مؤسسهٔ فوق به نیویورک، تا سال ۱۹۴۱ با آن همکاری داشت. گومپرتز به صورت موقت، کارگزار بورس بنیاد هرمان وایل بود و سپس این مشغلهٔ موفق را به یک شغل تبدیل کرد. او در سال ۱۹۴۷ به همراه یوهان ریندل انتقادی علنی علیه کمونیسم بین الملل مطرح کرد. گومپرتز بین سال های ۱۹۱۹–۱۹۲۲ به همراه
کارل اوستن و ویلند هرتزفلده به انتشار مجلهٔ دادایی–اکسپرسیونیستی «در گگنر» (به معنای رقیب) پرداخت. او در ابتدای سدهٔ بیستم یک فعال کمونیست و همکار روتن فانه و نشر مالیک بود که در سال ۱۹۲۱ به تصاحب او درآمد. گومپتز به ترجمهٔ آثار اندیشمندانی از جمله آگنس اسمدلی و جان دوس پاسوس همت گماشت. همسر گومپرتز، هده ایزلر در کتابفروشی کار می کرد که در ابتدای سال ۱۹۲۳ گومپرتز با او آشنا شد. با این همه، پیوند آنان که در سال ۱۹۲۷ برقرار شد در سال ۱۹۲۸ به جدایی انجامید. در همان سال گومپرتز حزب کمونیست را ترک کرد.
باشگاه فوتبال گانگوون یک باشگاه فوتبال در استان گانگوون در کشور کره جنوبی می باشد که در کی لیگ بازی می کند. این باشگاه در تاریخ ۱۸ دسامبر ۲۰۰۸ میلادی تأسیس شده است. گانکون از سال ۲۰۰۹ وارد مسابقات کی لیگ شده است.
منظور از تحقق در نظریه سیستم ها یک مدل فضای حالت است که یک رفتار ورودی خروجی داده شده را داشته باشد. یعنی برای یک رابطه ورودی خروجی داده شده، یک تحقق چهارتایی ماتریسهای تغییر پذیر با زمان formula_1 بطوری که که در آن formula_4 ورودی و خروجی سیستم در هر لحظه formula_5 هستند. منابع. Brockett, Roger W. (1970). Finite Dimensional Linear Systems. John Wiley &amp; Sons. .
وارتگس سورنیانس ؛ نقاش ارمنی بود. زندگی. وارتگس سورنیانس زادهٔ سال ۱۸۶۰ میلادی گرجستان و دانش آموختهٔ مسکو و مونیخ در رشتهٔ معماری و نقاشی بود. وی هنرمندی بود که در چندین زمینه فعالیت هنری انجام می داد. علاوه بر تصویرسازی و طراحی صحنهٔ تئاتر، با مجسمه سازی، طراحی دکوراسیون و معماری آشنایی داشت. او به جز زبان ارمنی و روسی زبان های انگلیسی، ایتالیایی، آلمانی و فارسی را نیز می دانست و از او ترجمه هایی از نمایش نامه های شکسپیر به زبان ارمنی برجا مانده است. او به سبب آشنایی با زبان فارسی در سال ۱۸۸۵ م. (۱۲۶۴ خورشیدی) همراه با هیأت مردم شناسی اروپایی به ایران سفر کرد و با معماری، فرهنگ، هنرهای تزیینی و ادبیات ایران آشنا شد. همچنین هنر و معماری ارمنیان ایران به ویژه ارمنهٔ جلفای نو اصفهان بر وی بسیار تأثیر گذاشت و دستاورد این سفر برای او مطالعه و اسکیسهای بسیاری از معماری و هنرهای تزیینی ایران زمین بوده که بعدها در خلق آثار بسیاری از ایران و داستان هایی از مشرق استفاده شده، و همچنین تصاویری که از مجلس های شاه نامه خلق کرده است. از این دست باید به تابلوی رنگ روغن با ابعاد ۱۳۲ در ۱۶۲سانتی متری با عنوان «فردوسی شاه نام
ه را برای سلطان محمود غزنوی می خواند» اشاره کرد. این تابلو اکنون در موزهٔ ملی ارمنستان نگهداری می شود. به دلیل تحصیلات و علاقهٔ وی به هنرهای تزیینی، از مشخصه های آثار او توجه به اجزای معماری و دکور صحنه و پس زمینههای پرکار است که در این تابلو دقت در اجزای تزئینات و کنده کاریهای تخت پادشاه، فرشها و نوع پوشاک قابل توجه است. اگرچه نوع پوشاک، طرح فرش ها، پوشش نظامیان، لباس فردوسی و تاج و تخت نقاشی شده در این اثر مربوط به دوران غزنویان نیست و از لحاظ تاریخی مربوط به دوران دیگری هستند ولی در نظر بیننده یادآور ایران و جلوه هایی از هنر و فرهنگ ایرانی است. به جز تابلوی رنگ روغن با قطع بزرگ فوق، از سورنیانس تصویرسازیهای دیگری از مجلس های دیگر شاه نامه هم موجود است. این تصویرسازی ها بر روی کاغذ خاکی رنگ کشیده شده است که فضای حاکم بر داستان را بازتاب می دهد. فضاسازی تصاویر با درون مایهٔ داستان هماهنگ است. در این تصاویر شاهد آن هستیم که سورنیانس علاوه بر نقاشی، از تکنیک های نو گرافیک به بهترین شکل در کارهاش بهره جسته است.
ماردیروس ساریان از نقاشان به نام اهل ارمنستان بود. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در خانواده ارمنی در (اکنون بخشی از روستوف-نا-دونو), روسیه به دنیا آمد. در سال ۱۸۹۵ در سن ۱۵ سالگی تحصیلات ابتدایی را در … به اتمام رساند. در بین سال های ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۴ در مدرسه هنری مسکو از جمله در والنتین سروف و کنستانتین کورووین تحصیل نمود. … تحت تأثیر آثار پل گوگن و آنری ماتیس بود. وی آثار خویش را در نمایشگاه های مختلفی به نمایش گذاشت. وی در نمایشگاه Blue Rose در مسکو فعالیت می کرد. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۳ وی سفرهای در ترکیه، مصر و ایران انجام داد. در سال ۱۹۱۵ برای کمک به پناهجویانی که به واسطه نسل کشی ارمنی ها از امپراتوری عثمانی گریخته بودند وی به اچمیادزین عزیمت نمود. در سال ۱۹۱۶ وی به تفلیس سفر نمود و در آنجا با لوسیک آقایان ازدواج نمود. در سال ۱۹۱۷ پس به قدرت رسیدن بلشویک وی به همراه خانواده اش برای ادامه زندگی به روسیه رفت. در سال ۱۹۲۱ مارتیروس و خانواده اش به ارمنستان نقل مکان نمودند. مادامی که بیشتر آثار وی مناظر ارمنستان بازتاب می دهد وی همچنین نشان ملی جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان را نیز طراحی
کرده است. بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ وی در پاریس زندگی و فعالیت می کرد، اما بیشتر آثار این دوره در یک آتش سوزی از بین رفتنه اند. از سال ۱۹۲۸ تا پیانا عمر ساریان در ارمنستان شوروی زندگی می کرد.