Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آستین بلند و شلوار استفاده کنند تا از رسیدن آسیب به پوست خود جلوگیری نمایند. اما امروزه با پیشرفت هایی که در تولید چمن های مصنوعی حاصل شده است، استفاده از آن ها در زمین های فوتبال افزایش یافته و به جای چمن های طبیعی از فیلامنت های مصنوعی همچون پلی پروپیلن، پلی اتیلن و پلی آمید استفاده می شود که در واقع این فیلامنت ها خاب های چمن مصنوعی را تشکیل می دهند. خاب این چمن ها مانند چمن های طبیعی در زمین ریشه دار نیستند، بلکه در یکپارچه زمینه جاسازی شده اند. بدین صورت که در طول عملیات تافتینگ، فیلامنت ها به فرم لوپ (حلقه) در پارچه قرار داده می شوند و در مرحله بعد برش می خورند. برای جلوگیری از لغزیدن فیلامنت ها، پشت این لایه را با ماده مخصوصی پوشش می دهند. در سال ۲۰۰۵ که فدراسیون فوتبال اروپا (UEFA) و فدراسیون بین المللی فوتبال (FIFA) استفاده از جدیدترین نسل چمن های مصنوعی را مجاز نمودند، چمن مصنوعی رسماً به دنیای فوتبال وارد شد. قبل از آن بررسی های زیادی در زمینه تدوین استانداردهای کیفی برای چمن های مصنوعی، خواص فیزیکی مربوط به اتصالات، اصطکاک، غلتیدن و انعکاس توپ در آنها، احتمال ایجاد آسیب توسط آن ها برای بازیکنان و
همچنین مسائل اقتصادی مربوطه انجام شده بود. یکی از نتایج این بررسی ها این بود که استفاده از چمن های مصنوعی محدودیت زمانی نداشته و مستقل از شرایط آب و هوایی است. در حالی که عمر مفید یک زمین چمن طبیعی کوتاه (به اندازه ۶۰۰ ساعت بازی فوتبال) است. یکی دیگر از دلایل رشد استفاده از چمن های مصنوعی، معماری مدرن استادیوم های ورزشی است. از آنجا که اکثر استادیوم های جدید کاملاً سقف دار هستند، چمن های طبیعی نمی توانند در آن ها هوا و نور کافی دریافت کنند. نسل سوم چمن های مصنوعی. امروزه در زمینه سیستم های تولید، نوع نخ و لایه های زیرین این کفپوش ها پیشرفت های قابل توجهی حاصل شده است. چمن های مصنوعی اولیه دارای خاب های کوتاهی بودند و به منظور ایجاد یک سطح محکم و فرش مانند، با تراکم بالایی تولید می شدند. از چمن های نسل اول هنوز هم در زمین های هاکی و در چمن کاری چشم اندازها استفاده می شود. از جمله معایب این نوع چمن ها می توان به لغزش زیاد و خواص سایشی نامناسب آن ها اشاره کرد که هر دوی این عوامل موجب افزایش احتمال وارد آمدن آسیب به بازیکنان فوتبال می شد. نسل کنونی چمن های مصنوعی (نسل سوم) دارای خاب های بلندی هستند. ماده پرکننده
در آن ها ترکیبی از شن های سیلیسی و گرانول (ذرات لاستیکی) است که هرگز فشرده نمی شوند. انواع جدید نخ از جمله نخ های تشکیل شده از چندین مونوفیلامنت به همراه سیستم های لایه گذاری پیشرفته، ویژگی های بهینه ای به این چمن ها می دهد. ضریب اصطکاک پایین، اتصالات مناسب و خواص مربوط به انعکاس توپ در آن ها با چمن های طبیعی برابری می کند و اینها همه سبب شده اند که امروزه از چمن های مصنوعی به عنوان یک پوشش مطلوب در زمین های فوتبال استفاده شود. در حال حاضر استادیوم های بزرگی در سالزبرگ، اتریش و برن (در سوئیس) با چمن های مصنوعی مجهز شده اند. چمن های مصنوعی با خاب کوتاه. از چمن های مصنوعی با خاب کوتاه در زمین های مخصوص ورزش هایی چون هاکی، تنیس، کریکت، بیس بال، گلف و… که در آن ها بازیکن تماس مستقیم با سطح زمین ندارد، استفاده می شود؛ بنابراین در این چمن ها اهمیت مسئله سایش به اندازه چمن های مورد استفاده در زمین فوتبال آنقدر زیاد نیست، اما در عوض ویژگی های مربوط به انعکاس توپ و یکنواختی سطح از اهمیت بیشتری برخوردارند. اخیراً فدراسیون بین المللی هاکی (FIH)، زمین های دارای چمن های مصنوعی را تنها سطوح مورد تأیید برای مسابقات هاکی اعل
ام نموده است. چمن های مصنوعی مورد مصرف در ورزش هاکی را می توان بدون استفاده از پرکننده های شنی سیلیکونی نیز تولید کرد. امروزه این گونه چمن ها به جای پلی آمید اغلب از نخ های خام یا تکسچره شده PE و PP و بسیار شبیه چمن های مصنوعی با خاب بلند ساخته می شوند. ورزشگاه امام رضا شهر مشهد اولین ورزشگاه فوتبال در سطح کشور ایران خواهد بود که در آن چمن مصنوعی مورد تأیید فیفا کار می شود. چمن های مصنوعی تزئینی. چمن های مصنوعی اگرچه در ابتدا با هدف کمک به ورزش تولید شدند اما امروزه یکی از ابزارهای زیباسازی به خصوص در مکان هایی که امکان رسیدگی مناسب به چمن طبیعی نیست به شمار می روند. مزیت های این چمن ها برای طبیعت نیاز کمتر به آب، عدم نیاز به هرس کردن که عموماً با وسایل آلوده کننده هوا انجام می شود و عدم نیاز به کودهای شیمیایی از مزایایی است که این چمن برای محیط زیست دارد. البته برخی مخالفان این چمن ها را تولیدکننده پلاستیک و ترکیبات کربنی آلوده کننده برای محیط می دانند و با جایگزینی چمن طبیعی با چمن مصنوعی در زیباسازی شهری موافق نیستند.
شرکت پیراحفاری ایران شرکت خدمات مهندسی ایرانی است، که در زمینه ارائه خدمات حفاری، خدمات سرچاهی، اسیدکاری، سیمان کاری و لوله گذاری، همچنین تعمیر و نگهداری تجهیزات جانبی حفاری، فعالیت می کند. شرکت پیراحفاری ایران در سال ۱۳۸۲ به عنوان شرکت تابعه ای از شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب و از تجهیزات و دارایی های بخش حفاری آن، تأسیس شد. این شرکت در حال حاضر مالک ۳ دکل حفاری، ۴ دکل تعمیرات، ۱۴ دستگاه چاه پیمایی، ۶ دستگاه لوله مغزی، ۷ دستگاه پمپ تراک سیمان کاری، اسیدکاری و تزریق نیتروژن می باشد. دفتر مرکزی شرکت پیراحفاری ایران در شهر اهواز قرار دارد. تاریخچه. ریشه های تأسیس این شرکت به اسفند ۱۳۷۷ و راه اندازی شرکت ماشین آلات صنعتی و ساختمانی نفت بازمی گردد، که توسط شرکت ملی نفت ایران و از دارایی های بخش خدمات سرچاهی، تعمیرات و نگهداری دکل های حفاری شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب تشکیل شد. در خرداد ۱۳۸۲ اساسنامه و ساختار اداری این شرکت مورد بازنگری قرار گرفت و نام آن به شرکت پیراحفاری ایران تغییر پیدا کرد. این شرکت فعالیت عملیاتی خود را از تاریخ ۳ اسفند ۱۳۸۲ به طور رسمی، به عنوان یک شرکت سهامی خاص و زیرمجموعه ای از شرکت ملی من
اطق نفت خیز جنوب آغاز نمود. بمنظور اجرای سیاست های اصل ۴۴ قانون اساسی، شرکت پیراحفاری ایران، در سال ۱۳۸۴ در فهرست ارائه شده به سازمان خصوصی سازی، توسط وزارت نفت ایران، قرار گرفت و در سال ۱۳۸۵ بنا بود این شرکت نیز به همراه شمار زیادی از شرکت های نفتی، در یک برنامه زمانی ۴ ساله، کلیه سهام آن، به بخش خصوصی واگذار گردد. در سال ۱۳۸۹ اندکی پیش از رسیدن تاریخ واگذاری، وزارت نفت ایران اعلام نمود که شرکت های فعال در بخش بالادستی صنعت نفت، به طور موقت، از قانون خصوصی سازی مستثنی می شوند، که با توجه به نوع فعالیت شرکت پیراحفاری ایران، واگذاری سهام آن، به سال های بعد موکول شد. در نهایت شرکت پیراحفاری ایران در سال ۱۳۹۲ به طور کامل از فهرست شرکت های قابل واگذاری به بخش خصوصی خارج گشت. این شرکت هم اکنون به عنوان یک شرکت سهامی خاص، که کلیه سهام آن در اختیار شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب می باشد، به فعالیت خود ادامه می دهد. نمودار سازمانی. سازمان اداری و تشکیلاتی شرکت پیراحفاری ایران، در قالب بنگاه داری اقتصادی، از دو بخش زیر تشکیل شده است: مدیریت ها. مدیریت های شرکت پیراحفاری ایران که وظیفه هدایت و راهبری فعالیت های شرکت را بر
عهده دارند، از ۵ بخش اصلی تشکیل شده است: ادارات ستادی. ادارات ستادی شرکت پیراحفاری ایران که بخش خدماتی و عملیات جانبی شرکت را برعهده دارند، از ۶ شاخه اصلی تشکیل شده است: حوزه عملیاتی. شرکت پیراحفاری ایران یکی از شرکت های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب است، که مرکز آن در اهواز در جنوب غربی ایران مستقر می باشد. این شرکت با استفاده از شبکه جامع نیروی انسانی شامل ۵۲۹ سمت سازمانی و ۲۰۰ نیروی پیمانی، خدمات سرچاهی، عملیات درون چاهی، رفع مشکلات چاه های تولیدی نفت و گاز را با بکار گرفتن دکل های تعمیراتی، دستگاه های چاه پیمایی و دستگاه های لوله مغزی سیار، به همراه پمپ های سیمانکاری، اسیدکاری و تزریق نیتروژن، ارائه می نماید. این شرکت خدمات خود را در حوزه فعالیت شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب شامل ۵ شرکت تولیدی نفت و گاز تابعه؛ شرکت بهره برداری نفت و گاز کارون، شرکت بهره برداری نفت و گاز مارون، شرکت بهره برداری نفت و گاز گچساران، شرکت بهره برداری نفت و گاز آغاجاری و شرکت بهره برداری نفت و گاز مسجدسلیمان، ارائه می دهد. شرکت پیراحفاری ایران همچنین در بخشی از حوزه عملیاتی شرکت نفت مناطق مرکزی ایران و دو شرکت تولیدی زیرمجموعه
آن؛ شرکت نفت و گاز زاگرس جنوبی و شرکت نفت و گاز غرب، (در عملیات توسعه میدان گازی تابناک، میدان گازی کیش، میدان گازی شانول، میدان گازی وراوی و میدان گازی هما) نیز فعالیت می نماید. حوزه عملیاتی شرکت پیراحفاری دارای بیش از ۳۰۰۰ حلقه چاه نفت و گاز، در ۵۰ میدان کوچک و بزرگ گازی و نفتی، در محدوده ای به وسعت بیش از ۶۰۰ هزار کیلومتر مربع، در ۶ استان کشور، شامل استان فارس، استان خوزستان، استان بوشهر، استان کهگیلویه و بویراحمد، استان قم و استان ایلام تحت پوشش قرار می دهد. شرکت پیراحفاری ایران همچنین، با شرکت نفت و گاز پارس در پروژه تکمیل چاه های فاز ۱ پارس جنوبی مشارکت داشته است. این شرکت در حال حاضر در پروژه های توسعه میدان نفتی یادآوران، میدان آزادگان و میدان نفتی یاران؛ با شرکت مهندسی و توسعه نفت ایران نیز همکاری دارد. شرکت پیراحفاری ایران با مشارکت شرکت ملی حفاری ایران، خدمات جانبی و پشتیبانی حفاری، در محدوده جغرافیایی از غرب کشور تا جزیره قشم را نیز ارائه می نماید. تجهیزات. شرکت پیراحفاری ایران در حال حاضر با ۵۲۹ نیروی رسمی و ۲۰۰ نیروی پیمانکاری، در مجموع دارای ۷۲۹ نفر نیروی انسانی می باشد و با استفاده از تجهیزات
زیر، خدمات خود را ارائه می نماید: زمینه فعالیت. زمینه فعالیت شرکت پیراحفاری ایران، بشرح زیر می باشد:
انستیتو ادبیات تطبیقی و جامعه یکی از انستیتوهای اقماری وابسته به دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک است که وظیفه اصلی آن کمک به رشد مطالعات بینارشته ای در حوزه های ادبیات، علوم اجتماعی، معماری، تاریخ هنر، مطالعات سینمایی، مطالعات فرهنگ بصری، مردمشناسی، و علوم سیاسی است. این انستیتو در دهه ۹۰ میلادی توسط گایاتری چاکراورتی اسپیواک و آندریاس هویسن بنیانگذاری شده است و ریاست آن اکنون بر عهده لیدیا لیو (Lydia Liu) است. انستیتو ادبیات تطبیقی و جامعه رأسًا در مقطع دکتری دانشجو نمی پذیرد. کلیه دانشجویان مقطع دکتری این انستیتو باید در وهله نخست در یکی از دپارتمان های دانشگاه کلمبیا پذیرش گرفته و سپس برای اخذ مدرک دوم دکتری از این مؤسسه پذیرش بگیرند. دانشجویان برای اخذ درجه دکتریِ این مؤسسه مجبور به گذراندن تعدادی واحد مشخص در حوزه ادبیات تطبیقی، تعدادی واحد درسی که در آن زبان تخصصی به غیر از انگلیسی مورد نیاز است، هستند. ضمناً برای دریافت مدرک ضروری است که دست کم یک نفر از کمیته ۳ نفره امتحان جامع هر دانشجو از استادان این انستیتو باشد و در زمان دفاع از رساله دکتری نیز حتمًا یکی از استادان این انستیتو عضو کمیته ۵ نفره رساله
باشد. انستیتو ادبیات تطبیقی و جامعه یکی از مراکز مهم ارائه دوره پسا-دکترا در حوزه علوم انسانی در دانشگاه کلمبیا است.
شرکت بهره برداری نفت و گاز کارون شرکت نفت و گاز ایرانی است که به عنوان زیرمجموعه ای از شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب در زمینه تولید، فرآورش و انتقال نفت خام و گاز طبیعی، همچنین تولید میعانات گازی فعالیت می کند. شرکت نفت و گاز کارون در سال ۱۳۷۷ تأسیس شد و هم اکنون (۱۳۹۴) با تولید متوسط یک میلیون بشکه نفت خام در روز، بزرگترین تولیدکننده نفت شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب، (که خود بزرگترین تولیدکننده نفت در ایران است) به شمار می آید، که از این میزان حدود ۵۰۰ هزار بشکه در روز توسط خطوط لوله، به پالایشگاه آبادان، پالایشگاه تهران، پالایشگاه اراک و پالایشگاه تبریز ارسال و مابقی به مقصد پایانه صادراتی خارک، متعلق به شرکت پایانه های نفتی ایران، انتقال می یابد. این شرکت همچنین به طور متوسط ۵۵ هزار بشکه در روز میعانات گازی تولید می نماید. از میان ۶ میدان نفتی تحت مدیریت شرکت نفت و گاز کارون، میدان نفتی اهواز با ظرفیت تولید ۸۰۰ هزار بشکه نفت خام در روز، بیشترین و میدان نفتی رامین با تولید حدود ۲ هزار بشکه در روز، کمترین سهم تولید را دارا می باشند. شرکت نفت و گاز کارون مالک شبکه گسترده ای از ۳٫۰۹۴ کیلومتر خطوط لوله انتقال نفت
و گاز، ۷ مجتمع بهره برداری، ۴ کارخانه نمک زدایی، ۱۰ ایستگاه تقویت فشار گاز و ۳ کارخانه گاز و گازمایع می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اهواز قرار دارد. تاریخچه. پس از پایان جنگ ایران و عراق و آغاز بازسازی تأسیسات نفتی، در اواسط دهه ۱۳۷۰ بحث تشکیل شرکت های تابعه در گستره شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب عملیاتی شد و سرانجام شرکت بهره برداری نفت و گاز کارون براساس بند الف ماده ۵ اساسنامه شرکت ملی نفت ایران و بند ن تبصره ۲ قانون بودجه سال ۱۳۷۷ کل کشور، با هدف راهبری عملیات تولید، فرآورش و انتقال نفت خام، گاز و گاز مایع، همچنین تصفیه آب (خام، صنعتی و شرب) در شهرستان اهواز، در تاریخ ۱۱ آذر ۱۳۷۷ تحت شماره ۱۴۵۷۸۸ نزد سازمان ثبت شرکت ها و مؤسسات غیرتجاری، به ثبت رسید و از ابتدای سال ۱۳۷۹ به عنوان یک شرکت سهامی خاص، که کلیه سهام آن متعلق به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب می باشد، فعالیت خود را آغاز نمود. این شرکت با در اختیار داشتن ۷ مجتمع بزرگ صنعتی و شبکه ای از ۶ هزار کیلومتر خطوط لوله انتقال نفت، گاز و آب، در گستره ای به وسعت ۱۵ هزار کیلومتر مربع در شهرستان اهواز و مناطق همجوار آن، روزانه بیش از یک میلیون بشکه نفت (معادل ۲
۵ درصد نفت تولیدی کل کشور)، حدود ۷۰۰ میلیون فوت مکعب گاز و ۶۵ هزار بشکه مایعات گازی را از میدان نفتی اهواز، میدان نفتی منصوری، میدان نفتی آب تیمور، میدان نفتی دارخوین و میدان نفتی رامین تولید و نیمی از آن را از طریق خطوط لوله انتقال نفت و گاز، به شرکت پایانه های نفتی ایران در جزیره خارک، جهت صادرات تحویل می دهد. این شرکت همچنین معادل ۵۰۰ هزار بشکه تولید روزانه نفت خام خود را، به چندین پالایشگاه داخلی، ارسال می نماید. بعلاوه تأمین آب شرب، صنعتی و خام، تأسیسات صنعتی کارون و منازل سازمانی مستقر در کلان شهر اهواز، با دبی روزانه ۲۵۰ تا ۱۵۰ هزار بشکه نیز از دیگر وظایف این شرکت است. تولید. برنامه تولید نفت و گاز شرکت بهره برداری نفت و گاز کارون نیز مانند سایر شرکت های تولیدکننده در سه بخش نفت، گاز و مایعات گازی پس از انجام تحقیقات کارشناسی از طرف مدیریت برنامه ریزی تلفیقی شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب تهیه می شود و پس از تأیید در هیئت مدیره شرکت ملی نفت ایران، از سوی مدیرعامل مناطق نفتخیز جنوب، به ستاد این شرکت و مدیریت تولید ابلاغ شده و برنامه تولید جهت اجرا، در اختیار شرکت کارون قرار می گیرد. نفت خام. شرکت بهره بردا
ری نفت و گاز کارون به عنوان بزرگترین شرکت بهره بردار زیرمجموعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، با دارا بودن ۵۴۷ حلقه چاه در محدوده جغرافیایی خود، روزانه بیش از یک میلیون بشکه نفت تولید می نماید. نیمی از نفت فرآورش شده شرکت نفت و گاز کارون جهت صادرات به پایانه صادراتی خارک و مابقی برای مصارف داخلی، از طریق شبکه خطوط لوله این شرکت، به پالایشگاه آبادان، پالایشگاه تهران، پالایشگاه اراک، پالایشگاه آناهیتا و پالایشگاه تبریز ارسال می گردد. گاز طبیعی. در کلیه میدان ها نفت و گاز تحت مدیریت شرکت کارون، بعلت وجود مقادیر زیاد گازهای همراه نفت، همواره عملیات تولید و فرآیند جمع آوری گاز طبیعی نیز، در کنار استخراج نفت انجام می گیرد، بنابراین میزان حجم گاز تولید شده، همواره به مقدار نفتی که استخراج می شود بستگی دارد. شرکت بهره برداری نفت و گاز کارون در حال حاضر به طور میانگین، روزانه در حدود ۵۰۰ میلیون فوت مکعب گاز طبیعی تولید و فرآورش می نماید، که درصد زیادی از آن، جهت مصارف خانگی و صنعتی به شرکت ملی گاز ایران تحویل داده می شود. میعانات گازی. میدان های تحت مدیریت شرکت بهره برداری نفت و گاز کارون، دارای یکی از غنی ترین گازها می
باشند، که پس از تولید به پالایشگاه های گاز و گازمایع این شرکت ارسال می شود و پس از فرآورش و پالایش اولیه، گاز خشک و مایعات گازی از هم تفکیک شده و میعانات گازی از طریق خطوط لوله، جهت تأمین خوراک اولیه به پتروشیمی ماهشهر و پتروشیمی بندرامام ارسال می گردد. این شرکت در حال حاضر روزانه حدود ۶۵ هزار بشکه مایعات گازی تولید می نماید. آب آشامیدنی و صنعتی. شرکت کارون دارای دو کارخانه تأمین و تصفیه آب آشامیدنی، آب صنعتی و آب خام، با ظرفیت ۵۵ هزار متر مکعب در روز است، که آب شرب آن برای مصارف خانگی، شهرک های متعلق به شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب در اهواز، در مناطق شهرک نفت، نیوسایت و محله کارون، همچنین آب صنعتی نیز جهت واحدهای عملیاتی و تأسیسات این شرکت در استان خوزستان مورد استفاده قرار می گیرد. نیروی انسانی. شرکت بهره برداری نفت و گاز کارون دارای شبکه جامعی از ۵٫۴۰۸ نفر نیروی انسانی می باشد، که از این تعداد ۱٫۶۰۶ نفر به عنوان نیروی رسمی و ۳٬۹۰۲ نفر به عنوان نیروی پیمانکاری، در ادارات ستادی، مدیریت ها و بخش های عملیاتی این شرکت فعالیت می کنند. میدان ها عملیاتی. میدان نفتی اهواز. میدان نفتی اهواز از میدان ها نفتی ایران است
، که در استان خوزستان، در محدوده شهرستان اهواز، در جنوب غربی ایران واقع می باشد. میدان نفتی اهواز در سال ۱۳۳۷ با حفر چاه شماره۶ اهواز کشف گردید. در حال حاضر ظرفیت تولید میدان اهواز به طور میانگین معادل ٧۵٠ هزار بشکه در روز می باشد. میزان نفت درجای این میدان معادل ٣٧ میلیارد بشکه است. طول این میدان ۶۷ کیلومتر و عرض آن ۶ کیلومتر است، که از شمال با میدان نفتی رامین، از شرق با میدان نفتی مارون، از جنوب با میدان نفتی شادگان و میدان نفتی منصوری و از غرب با میدان نفتی آب تیمور و میدان نفتی سوسنگرد مجاور است. میدان نفتی اهواز از میدان ها تحت مدیریت شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب است، که عملیات تولید از آن توسط شرکت بهره برداری نفت و گاز کارون انجام می گیرد. مخزن آسماری. مخزن آسماری میدان نفتی اهواز در سال ۱۳۳۷ با حفر چاه شماره۶ اهواز کشف گردید. اولین چاه این مخزن در مرداد ۱۲۹۱ تا عمق ۱۱۰۰ متری حفاری شد. چاه شماره۲ اهواز نخستین چاهی است که به سازند آسماری رسید، این چاه تا کلاهک گازی حفاری گردید، اما ادامه حفاری آن متوقف شد. بین سال های ۱۳۲۸ تا ۱۳۳۶ سه حلقه چاه دیگر حفاری گردید، اما حفاری چاه شماره۶ اهواز نوید تولید از مخ
زن آسماری را به دنبال داشت. حفاری این چاه در شهریور ۱۳۳۶ آغاز و در حین حفاری قسمت فوقانی آسماری در فروردین ۱۳۳۷ دچار فوران شد، اما سرانجام در سال ۱۳۳۸ به عنوان چاه نفت آسماری تکمیل گردید و تولید از آن تا میزان ۳۵ هزار بشکه در روز افزایش یافت. در ابتدای تولید، فرآورش نفت در مجموعه های تفکیک سرچاهی به طور موقت صورت می گرفت، که با استمرار تولید، واحدهای بهره برداری پنج گانه فعلی به مرور احداث و در مدار فرآورش نفت و گاز قرار گرفتند. این مخزن در حال حاضر با تعداد ۲۷۰ حلقه چاه تولیدی، تزریقی و مشاهده ای و تولید ۶۶۰ هزار بشکه در روز، یکی از قدیمی ترین و در عین حال بزرگترین مخازن نفتی ایران می باشد. مخزن بنگستان. مخزن بنگستان میدان نفتی اهواز با ترکیبی از سازندهای تولیدی ایلام و سروک دارای حدود ۳۱ میلیارد بشکه نفت در جای اولیه است، که بهره برداری از آن، در سال ۱۳۵۰ آغاز گردید. با توجه به نقش این مخزن در مجموعه مخازن شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، پس از پایان جنگ ایران و عراق حجم بسیار بالایی از فعالیت های حفاری چاه ها بر روی این مخزن متمرکز شد و از سال ۱۳۵۸ تاکنون با حفاری ۹۶ حلقه چاه جدید، مجموع چاه های تکمیلی در این م
یدان، به ۱۵۰ حلقه و کل تولید آن به حدود ۱۴۰ هزار بشکه در روز افزایش یافته است. نفت این مخزن، به دلیل دارا بودن حدود ۳٪ درصد حجمی گاز هاش۲اس نیازمند تأسیسات مقاوم در برابر هیدروژن سولفوره است. میدان نفتی آب تیمور. میدان نفتی آب تیمور در جنوب غربی اهواز واقع و بوسیله رودخانه کارون به دو قسمت تقسیم شده است. این میدان با حفر اولین چاه در سال ۱۳۴۶ شناسایی شد، ولی بهره برداری از آن، پس از اتمام جنگ ایران و عراق و در سال ۱۳۷۰ آغاز گردید. نفت موجود در این مخزن حدود ۱٫۳ میلیارد بشکه نفت سنگین با حدود ۳ درصد حجمی گاز هیدروژن سولفوره برآورد گردیده است. تاکنون ۵۰ حلقه چاه در سازندهای ایلام و سروک حفاری و تکمیل شده است. در حال حاضر از میدان نفتی آب تیمور، روزانه ۴۷ هزار بشکه نفت خام تولید می شود. میدان نفتی منصوری. میدان نفتی منصوری، از میدان ها نفتی ایران است، که در استان خوزستان، در فاصله ۶۰ کیلومتری از جنوب شهر اهواز قرار دارد. این میدان از شمال غربی به میدان اهواز، از غرب به میدان آب تیمور و از شمال شرقی به میدان شادگان محصور می باشد. ظرفیت تولید نفت خام میدان منصوری به طور متوسط ۱۰۰ هزار بشکه در روز است. طول میدان من
صوری در حدود ۳۹ کیلومتر و عرض آن ۵ کیلومتر می باشد. مخزن آسماری میدان نفتی منصوری در سال ۱۳۴۲ کشف و تولید این میدان از سال ۱۳۵۳ آغاز شد. میدان نفتی منصوری از میدان ها تحت مدیریت شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب است، که عملیات تولید از آن توسط شرکت بهره برداری نفت و گاز کارون انجام می گیرد. مخزن آسماری. مخزن آسماری میدان نفتی منصوری در ۴۵ کیلومتری جنوب شرقی اهواز و در امتداد میدان نفتی آبتیمور و میدان نفتی سوسنگرد می باشد، که در سال ۱۳۴۲ با حفاری چاه شماره۱ منصوری کشف گردید. مخزن آسماری این میدان دارای ابعاد ۳۰ کیلومتر طول و ۳ کیلومتر عرض می باشد. از نظر زمین شناسی سازند مذکور به ۸ لایه تقسیم بندی شده است که با توجه به سطح تماس آب و نفت فقط لایه های ۱، ۲ و ۳ در ناحیه نفتی مخزن قرار گرفته اند. تاکنون ۱۶ حلقه چاه روی این مخزن حفر گردیده است. در حال حاضر تولید نفت از این مخزن حدود ۱۱۰ بشکه در روز می باشد. مخزن بنگستان. ظرفیت تولید نفت خام مخزن بنگستان میدان نفتی منصوری هم اکنون معادل ۶۰ هزار بشکه در روز است. تولید نفت خام از مخزن بنگستان میدان نفتی منصوری از سال ۱۳۵۳ با حفاری چاه شماره۲ و ارسال نفت آن به واحد بهره برد
اری شماره۱ اهواز آغاز گردید، که پس از احداث واحد بهره برداری منصوری در سال ۱۳۵۸ فرآورش نفت از طریق واحد مذکور صورت می گیرد. این مخزن از دو سازند ایلام و سروک تشکیل گردیده است. سازند ایلام شامل ۷ حلقه چاه با تولید ۱۳ هزار بشکه در روز و سازند سروک با ۴۹ حلقه چاه و تولید ۳۹ هزار بشکه در روز، همچنین یک حلقه چاه تکمیلی دوگانه ایلام و سروک با تولید ۸ هزار بشکه در روز می باشد. سازند ایلام از سه لایه تشکیل گردیده که لایه ۳ تولیدی آن می باشد. سازند سروک دارای دو لایه تولیدی ۴ و ۶ بوده و لایه ۵ در تولید مشارکتی ندارد. میدان نفتی رامین. میدان نفتی رامین با ابعاد ۴۰ کیلومتر طول و ۴ کیلومتر عرض، در ۳۰ کیلومتری شمال شهر اهواز و در شمال غربی میدان نفتی مارون واقع شده است و دارای نفت نسبتاً سبک در سازند آسماری می باشد. وجود نفت در این مخزن ابتدا در سال ۱۳۵۴ با حفر چاه شماره۱ رامین کشف و سپس به وسیله حفاری چاه شماره۲ رامین مورد تأیید قرار گرفت. در این میدان کلاً ۷ حلقه چاه حفر شده است، که چاه های ۱٬۳٬۴٬۷ در بخش غربی مخزن و چاه های ۲٬۵٬۶ در بخش شرقی (بخش تولیدی) قرار دارند. در حال حاضر تولید از چاه های شماره ۲ و ۵ صورت می گیرد
. نفت تولیدی از این دو چاه ۱۹۰۰ بشکه در روز است که به وسیله یک خط لوله ۶ اینچ به طول ۱۷٫۵ کیلومتر تا چاه کوپال۳ و از آنجا از طریق یک خط لوله ۸ اینچ به طول ۱۷ کیلومتر، به مرحله دوم بهره بهرداری کوپال منتقل می شود. میدان نفتی دارخوین. میدان نفتی دارخوین در ۶۰ کیلومتری جنوب میدان آبتیمور قرار دارد. توسعه میدان در حال حاضر توسط شرکت ایتالیایی انی، با مشارکت شرکت مهندسی و توسعه نفت ایران در حال انجام است. تا قبل از تحویل میدان به شرکت انی، شرکت متن، سه حلقه چاه در این میدان حفر شده بود. نفت تولیدی این چاه از طریق یک خط لوله "۸ اینچ به طول ۷۶ کیلومتر پس از یک مرحله تفکیک در سر چاه به واحد آبتیمور هدایت می شود.
کالج ایتون (به انگلیسی:Eton College) یکی از گران قیمت ترین دبیرستانهای شبانه روزی پسرانه انگلستان برای سنین ۱۳ تا ۱۸ سال می باشد، که در سال ۱۴۴۰ به دست هنری ششم انگلستان در ۳۰ کیلومتری لندن در شهر ایتون در نزدیکی ویندسور تأسیس شد و یکی از نه مدرسه خصوصی انگلستان است. دانش آموزان این دبیرستان به صورت شبانه روزی در این مدرسه زندگی می کنند. ایتون دارای فهرست بلندی از افراد مشهور از میان دانش آموختگان این مدرسه است. دیوید کامرون، نوزدهمین نخست وزیر بریتانیاست که از این دبیرستان فارغ التحصیل شده است. از مدتها پیش به این دبیرستان لقب «بزرگترین تربیت کننده سخنوران انگلستان» و «مشهورترین دبیرستان جهان» را داده اند. در اوایل قرن بیستم، یکی از تاریخ نگاران ایتون می نویسد: راهنمای مدارس خوب، این مدرسه را به عنوان بهترین دبیرستان خصوصی پسرانه معرفی می کند و می افزاید امکانات و کیفیت تدریس در آنجا دومی ندارد. این مدرسه عضوی از گروه مدارس G20 می باشد.
شرکت بهره برداری نفت و گاز گچساران شرکت نفت و گاز ایرانی است که به عنوان زیرمجموعه ای از شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب در زمینه بهره برداری، فرآورش و انتقال نفت خام، گاز طبیعی و تولید میعانات گازی فعالیت می کند. ظرفیت تولید نفت خام این شرکت به طور متوسط معادل ۶۳۰ هزار بشکه در روز می باشد، و همچنین روزانه به طور میانگین یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون فوت مکعب (معادل ۳۹ میلیون مترمکعب) گاز طبیعی و ۳۵ هزار بشکه میعانات گازی تولید می کند. میزان ذخیره درجای نفت خام میدان های در گردانندگی شرکت نفت و گاز گچساران در حدود ۵۳ میلیارد بشکه و همچنین ذخایر قابل استحصال ۲۴ میلیارد بشکه برآورد می شود. دفتر مرکزی این شرکت در گچساران در کهگیلویه و بویراحمد قرار دارد، و تأسیسات شرکت نفت و گاز گچساران در چهار استان خوزستان، بوشهر، کهگیلویه و بویراحمد و فارس مستقر می باشند. این شرکت بهره برداری از ۱۸ میدان نفتی را بر عهده دارد، که بیشترین میزان تولید را به ترتیب میدان نفتی گچساران، بی بی حکیمه، رگ سفید، بینک، گلخاری، نرگسی و پازنان دارا می باشند. شرکت نفت و گاز گچساران مالک شبکه گسترده ای از ۶٫۲۴۷ کیلومتر خط لوله انتقال نفت خام و گاز طبی
عی، ۱۰ واحد بهره برداری، ۳ کارخانه نمک زدایی، ۱۱ ایستگاه تقویت فشار گاز و ۵ کارخانه گاز و گازمایع است. تاریخچه. منطقه نفتخیز گچساران نخستین بار در فاصله سال های ۱۳۰۲ تا ۱۳۰۳ توسط شرکت نفت ایران و انگلیس و کارشناسان بریتانیایی، مورد مطالعه اکتشافی قرار گرفت. در سال ۱۳۱۰ عملیات حفاری برای چندمین بار در این منطقه از سر گرفته شد و در نهایت پس از حفر چندین چاه اکتشافی در سازند آسماری، تولید نفت از میدان نفتی گچساران، از سال ۱۳۱۸ با چاه شماره ۱۳ گچساران آغاز شد. میدان نفتی گچساران در فاصله ۲۲۰ کیلومتری جنوب شرقی اهواز قرار دارد و دارای ابعادی به طول ۷۰ کیلومتر و عرض ۱۵ کیلومتر است. عمده تولید نفت از سازند آسماری این میدان صورت می گیرد. اولین چاه در سازند بنگستان که به تولید درآمد، چاه شماره ۳۶ گچساران بود و بهره برداری از آن در سال ۱۳۴۰ آغاز شد. تاریخچه تولید از مخزن گچساران نشان می دهد، که بجز یک دوره کوتاه بین سال های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۲، استخراج نفت از مخزن آسماری میدان گچساران همواره ادامه داشته و در طول تمامی ادوار زمانی، میزان تولید نیز اغلب سیر صعودی خود را حفظ کرده است، به طوری که در سال ۱۳۵۳ به حداکثر میزان خود ی
عنی بالغ بر ۹۴۰ هزار بشکه در روز رسید. شرکت خاص خدمات نفت ایران به اختصار: اوسکو در سال ۱۳۵۳ تأسیس شد. این شرکت فعالیت خود را به عنوان پیمانکار طرف قرارداد شرکت ملی نفت ایران، با مرکزیت مسجدسلیمان آغاز نمود. شرکت اُسکو در زمینه اکتشاف و مطالعه میدان ها، برنامه ریزی و اجرای عملیات حفاری، نصب و راه اندازی تأسیسات، احداث خطوط لوله، تهیه طرح پیشنهادی برنامه های توسعه میدان ها و ازدیاد برداشت، همچنین برآورد بودجه های ارزی و ریالی فعالیت می کرد. پس از راه اندازی شرکت اُسکو، عملیات تولید از میدان های نفت و گاز مستقر در منطقه گچساران، همچون سایر مناطق نفتخیز کشور، به این شرکت واگذار شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران و خروج بخش اعظم کارشناسان خارجی و شرکت های بین المللی صنعتی از کشور، سپس تغییر ساختار سازمان ها و شرکت های دولتی، شرکت اٌسکو و شرکت عملیات غیرصنعتی، با هم ادغام شدند و مدیریت مناطق نفتخیز را در شرکت ملی نفت ایران تشکیل دادند. دفتر مرکزی مناطق نفتخیز نیز به شهر اهواز منتقل گردید. این مدیریت به عنوان متصدی کلیه عملیات مربوط به بخش بالادستی و پایین دستی صنایع نفت و گاز سراسر کشور، منهای میدان های دریایی مستقر د