Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مجیدآباد (بوئین زهرا)، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ابراهیم آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۲ نفر (۱۱۷خانوار) بوده است.
ابراهیم آباد، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین زهرا در استان قزوین ایران است. مردم این روستا به زبان های تاتی و ترکی شاهسونی سخن می گویند. دسترسی به این روستا از طریق جادهٔ ۳۸ (تهران - آوج) میسر می باشد. نامگذاری و پیشینه. این روستا که به زبان تاتی «برموئه» نامیده می شود، به اضافه روستاهای «سگزآباد» و «شال» و «دانسفهان» مهم ترین مراکز اسکان تات های ایران هستند. نام اولیهٔ ابراهیم آباد وَرَهرام آباد، بِرمِوئَه، بِرِم آوَه و بَهرام آباد بوده است (وَرَهرام --&gt; بَهرام --&gt; بَهرام به تاتی بِرِم می شود). وَرَهرام نام سرداری ایرانی در زمان حملهٔ اعراب به این منطقه بوده که از این منطقه پاسداری می کرده است. هم اکنون هم بسیاری از ساکنان این روستا و افراد محلی از نام بِرمِوئَه استفاده می کنند. کشاورزی. مهم ترین راه کسب درآمد در این روستا کشاورزی، باغداری و دامداری می باشد. زمین های هموار با شیب ملایم و خاک مساعد، بستر مناسبی را برای کشاورزی فراهم کرده و اطراف روستا را مزارع و باغات دربر گرفته. محصولات این روستا انگور، ذرت، آلو، زردآلو، هندوانه، خربزه و بادام هستند. گردشگری. این روستا دارای آب و هوای معتدل د
ر فصل تابستان و زمستان های سرد و برفی است. از جاذبه های این روستا می توان به ناحیه باستانی خرابه قلا (خرابه قلعه) و امام زاده جعفر اشاره کرد. برای مطالعهٔ بیشتر. آل احمد، جلال: تات نشینان بلوک زهرا.
علی حلاج، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
سنگاوین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. این روستا جنوبی ترین نقطه استان قزوین از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است. گویش مردم این روستا ترکی آذربایجانی است . جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن 300 نفر (۷۵خانوار) بوده است.
وروق، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱۰ نفر (۹۴خانوار) بوده است.
خسروآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۹ نفر (۶۵خانوار) بوده است.
پرسبانج، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۲۸ نفر (۲۶۱خانوار) بوده است.
قهوج، روستایی ترک تبار و خوش آب و هوا از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین است که در 8کیلومتری شرق آوج قرار گرفته است که با تلاش مردم زحمت کش روستا رتبه نخست تولید میوه را درسطح شهرستان آوج به خود اختصاص داده مکان های دیدنی این روستا مانند تپه قهوج( قلعه حسرت) از آثار دوره پس اسلام سلجوقیان است که نشانگر اهمیت تاریخی منطقه قاراقان (خرقان)و همچنین قدمت این روستای زیباست.یکی دیگر از مکان های تفریحی این روستا آبشار ایکی سوقاروشان است که دوچشمه بزرگ از کوه های تندیرلی و قاراداغ سرچشمه میگیرن و در ادامه مسیر باهم برخورد میکند. این دوچشمه محصور بین کوه های استان قزوین و استان همدان قرار گرفته است و همچنین میتوان به چشمه صفربولاغی نیز اشاره کرد. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۴۹ نفر (۱۶۶خانوار) بوده است. مردم شناسی. زبان اقوام و طوایف ساکن این روستا نوروزی محمدحسنی قربانی فلاح غلامی فلاح مقدم هاشمی محمدعلیخانی میباشند که در این روستا زندگی میکنند. پراکندگی مردم این روستا بیشتر مردم این روستا مقیم استان تهران شهرتهران و شهرستان های آن شهر
یار (تهران) وامیریه (شهریار) و ملارد و اندیشه (شهریار) و بخش هایی از جنوب تهران شهر ری و اسلامشهر مردم مقیم استان البرز و شهرستان های آن اشتهارد و کرج و استان های دیگر استان قزوین و استان قم و بخشی از استان همدان بخش قروه درگزین ساکن هستند. دین و آئین مردم این روستا پیرو مذهب شیعه هستند. هرساله در تاسوعا و عاشورای حسینی دسته های عزاداری پرجمعیت و باشکوهی را ایجاد میکنند که در روز عاشورا اکثر مردم مقیم شهرهای دیگر این روستا در روستا گردهم جمع می شوند وعزاداری را انجام می دهند. مشاغل. شغل اکثر مردم روستای قهوج از قدیم الایام کشاورزی و دامداری است، و به دلیل کوهستانی بودن منطقه دامداری و پرورش دام سبک در این روستا مرسوم بوده است. محصولات عمده آن گندم، جو و غلات و سیب زمینی است. در سال های اخیر اکثر مردم به کاشت درختان میوه مخصوصا سیب، هلو و گلابی روی آورده اند. روستای قهوج را با نام شکسته بندان معروف آن می شناسند، که از پدر جد به این پیشه مشغول بوده اند. مرحوم استاد حاج محمدآقا نوروزی شکسته بند فرزند استاد حاج آقا شکسته بند و جدشان استاد محمدحنفیه شکسته بند که نزدیک به دو قرن از زمان اباواجداد شاغل به پیشه شکسته
بندی بوده اند، و به گواه اکثر اهالی و بزرگان محل و منطقه چنان در کار خود متبحّر و مجرب بوده اند که گویی معجزنمایی می کردند. در حال حاضر این پیشه در خانواده به صورت موروثی ادامه دارد. جغرافیا. روستای قهوج در دهستان های خرقان غربی شهیدآباد (آوج)قرار دارد و با روستاهای شهیدآباد (آوج)و چوبینه (آوج) و خروس دره همسایه است. آب و هوا. این منطقه به دلیل قرار گرفتن در منطقه کوهستانی زمستان های سرد و پربرف و تابستان های خنک را به همراه دارد.
شهیدآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. این روستا باقی مانده روستای باستانی کمبت و چند روستای دیگر میباشد و اهالی آن از مناطق دیگر به آنجا کوچ کرده اند. برای همین تعداد نام خانوادگی متفاوت در این روستا بسیار زیاد است . اختلافات سرزمینی با دولت مرکزی. این روستا به دلیل قرار گیری در منطقه کوهستانی بر سر زمین های خود با اداره منابع طبعی و بنیاد مسکن و... در گیر است و اهالی آن ادعا مالکیت بر تمام کوه سفید ( آق داغ) وهمچنین کوه سیاه ( قارا داغ) و تمام زمین های بین این دوکوه را دارند . بر خلاف تمام شهر ها و روستاهای کشور وقوانین ملکی این روستا شش دانگ نیست و هشت دانگ دارد . به همراه تعدادی مرتع که مستل هستند ولی مانند دانگ ها زمین های روستا بین این مرتع ها تقسیم نمی شود یعنی آنها صرفا مالک آن چشمه یا قسمت رود وزمین کشاورزی اطراف آن هستند و از زمین دیم یا ساختمان و.. هیچ سهمی نمی برند . عمده اخلاف از زمانی شروع شد که دولت شاهنشاهی تصمیم به واگذاری زمین به کشاورزان را گرفت و به روستاییان بنجاق یا سند مشتمل بر رهن داد تا پس از پرداخت اقساط آن مالک زمین شوند. در همین حین دولت سایر زمی
ن هایی که کشاورزی نمی شد را به منابع طبیعی بدون هیچ قیمتی و رایگان واگذار کرد . این مسئله و روشن نبودن آن برای کشاورزان گران تمام شد. به طوری که امروزه اکثر زمین های این روستا منابع طبیعی بوده و اراضی ملی شناخته میشوند. و برای همین چرا بردن گوسفند در کوه سفید و سیاه هم غیر قانونی شده . و این مسئله یک معظل جدی است . همچین اداره صنعت معدن تجارت اقدام به اجاره دادن معدن این روستا در کوه سفید شد که باعث درگیری و تمجع اهالی این روستا در معدن بیرون کردن معدنچیان شد که با دخالت نیرو های پلیس قضیه خاتمه یافت و معدن چیان معدن را رها کردند . فرهنگ و زبان. فرهنگ و زبان این روستا ترکی است و از فرهنگ مردمان قاراقن یا خرقان پیروی میکنند . شیعه مذهب بوده و عمدتا کشاورز و دام پرورند . این روستا به دلیل آبادانی و وجود باغ های میوه سیب هلو و ... از شهرت آبادانی در میان روستا های قاراقان معروف است و هر ساله جشن واره سیب گلا در آن برگزار میشود. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۴۶۶ نفر (۳۸۵خانوار) بوده است.
گل چشمه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۴ نفر (۳۱خانوار) بوده است.
خروس دره، روستایی از توابع شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. با عبور از جاده آبگرم به آوج و عبور از گردنه معروف آن، وارد شهر آوج شده، که در میان کوهستان های قاراقان، استقرار یافته است و پس از ادامه مسیر به سمت همدان و پس از طی مسافتی حدود ۵ الی ۶ کیلومتر، تابلوی روستای خروس دره دیده می شود. روستای خروس دره با وسعتی بالغ بر ۳۰۰ هکتار، در فاصله تقریبی ۱۱۰ کیلومتری جنوب قزوین، از سمت شمال با شهر آوج و روستای چوبینه، از سمت جنوب با روستای کاروانسرا و زاکان، از سمت شرق با روستای قهوج و نهایتاً از سمت غرب با روستای سلطان بلاغ همجوار است و از نظر تقسیمات کشوری تابع بخش مرکزی شهرستان آوج استان قزوین می باشد. این روستا دارای آب و هوای سرد و کوهستانی با تابستان های بسیار خنک و مطبوع و زمستان های بسیار سرد می باشد. جمعیت. این روستا در شهرستان آوج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۷ نفر (۷۰خانوار) بوده است.
چوبینه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. روستای چوبینه با مناظری زیبا و بکر واقع در مناطق کوهستانی با آب و هوایی دلپذیر در دامنه کوه آق داغ قرار دارد که مکانی مناسب برای گذران اوقات فراغت و کسب آرامش میباشد. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۴ نفر (۵۳خانوار) بوده است.
ارقیه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۲ نفر (۲۳خانوار) بوده است.
مشانه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. مکان روستای مشانه روستای مشانه یکی از روستاهای بخش مرکزی از توابع شهرستان آوج،استان قزوین میباشد که حدودا” در ۲۵۰کیلومتری پایتخت واقع است و فاصله آن از جاده اصلی قزوین به همدان ۱۱کیلومتر است.برای دسترسی به این روستا جاده قزوین همدان را بعد از بخش آبگرم ۲۰کیلومتر به سمت شهر آوج ادامه می دهیم وبا عبور از یک تونل کوچک که تنها تونل این جاده می باشد پس از ۴ کیلومتر ما را در سمت غربی (راست) جاده به قهوه خانه ای متروک بنام (کباب سرای پل اروان )میرساند. جاده آسفالت خوش منظره را ادامه میدهیم بعد از ۵ کیلومتر به روستای اروان می رسیم و ادامه جاده خاکی بعد از ۶ کیلومتر مارا به روستای مشانه در مجاورت قله قارقالان می رساند .بدون تردید در فصل بهار و در پایان یک هفته کاری انجام یک سفر تفریحی-ورزشی و بازدید از زیبایی های این روستا فرح بخش و به یاد ماندنی خواهد بود جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۲۸۶ نفر (۶۵خانوار) بوده است. تعداد افراد دایمی ساکن در روستای مشانه حدود ۲۸۶ نفر در قالب ۶۵ خا
نوار می باشد که بصورت خانوارهای یک نفره تا پنج نفره زندگی می کنند.ودر فصل های بهار و تابستان با وجود ساکنان فصلی این تعداد به ۹۰الی ۱۰۶ خانوار نیز افزایش می یابد.این روستا به دلیل قرار گرفتن در منطقه کوهستانی از تعداد سکنه کمی برخوردار بوده و نزدیکی شهر به روستا نیز عاملی برای تردد افراد روستا به شهرهای مجاور و کرج و تهران می باشد . با این اوصاف روستا به حیاط روستایی خود ادامه می دهد و روابط روستا نشینی حاکم بر آن می باشد . افراد قدیمی و تاثیرگذار در روستای مشانه وابستگی های فراوانی داشته واین قشر در همه حال در روستای مشانه ساکن بوده و خواهند بود . عوارض طبیعی. از توابع منطقه مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین است. این روستا در مجاورت قله «قارقالان» قرار دارد؛ کوه قارقالان با ارتفاع ۲۸۷۲متر از توده های کوهستانی غرب آوج به شمار می رود که بیش از ۵۰ کیلومتر طول و۲۰ کیلومتر عرض دارد. با صعود به قله قارقالان،می توان به تماشای چشم اندازهای طبیعی نشست :ازجمله رخنمون های سنگ شناسی گوناگون،گسلهای فراوان،رودخانه ها و چشمه های دایمی ،گونه های متنوع و متراکم گیاهی و جانوری را از نزدیک مشاهده کرد. و به لیست مناظر دیدنی منطق
ه باغات و مزارع کرت بندی شده در دامنه ها را نیز می توان اضافه کرد. روستای مشانه دارای تابستان های بسیار خنک و زمستان های بسیار سرد و پربرف است. میانگین بارش سالیانه بیش از ۴۵۰ میلی متر است. پوشش گیاهی و جانوری. از جمله گیاهان دارویی و خودرو که در اطراف روستا می رویند شامل بابونه، آویشن، رازیانه، مرزه، بومادران، گل گاوزبان، بادرنجبویه، نِپِتا، زرشک، گزنه، زیره سیاه، زیره سبز، زرین گیاه، کور و کاسنی است. گونه های مختلفی از جانوران مانند گرگ، کل و بز، گراز، پلنگ، خرس، تشی، روباه، سیاه گوش، شغال، کبک، انواع گنجشک سانان، افعی زنجانی، گرزه مار، آگامای قفقازی، افعی قفقازی، مار آتشی، مار چلیپر و انواع لاسرتا در نواحی اطراف روستا زندگی می کنند. مشاغل. شغل ساکنان روستا اغلب کشاورزی و دامداری می باشد ولی بعلت کمبود زمین کشاورزی و دیگر امکانات و به دلیل کوهستانی بودن منطقه نسل های سه دهه اخیر به شهرها مهاجرت کرده اند .اما در سال های اخیر نسل جوان با احیای کشاورزی ،باغداری مدرن، دامداری پیشرفته و زنبور داری روح جدیدی در این روستا دمیده است.
بی آب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. راههای رسیدن به روستا از تهران و شهریار و کرج جاده قدیم اشتهارد و بویین زهرا و پشت سر گذاردن شهر ابگرم بسمت اوج و همدان حدود صد متر بعد از تونل سمت راست می باشد که در ورودی جاده اختصاصی روستا تابلو راهنما نصب گردیده است حدود دو یا سه کیلومتر در امتداد جاده روستایی (آسفالت می باشد ) به روستای سر سبز بی اب میرسیم و جدیدا اتوبان غدیر هم برای ساکنان تهران و شهریار و رباط کریم دسترسی آسانتری به رسیدن به روستا میدهد.بافت روستای بی اب در سالهای اخیر و بواسطه پیشرفت و حصول امکانات رفاهی بمانند اقصا نقاط دیگر بافت شهری با بیس روستا است. بدلیل کوهستانی بودن پیرامون این روستا تابستانهای خنک و زمستان های سرد غالب تنوع آب و هوایی این روستا هست از دیگر نکات اقتصادی روستا بدلیل وجود دشت همراه با دامنه کوهستانی دامپروری و زنبورداری از بیزینس های جواب ده در این لوکیشن میتواند باشد .،اکثر اهالی این روستا به شغل حمل و نقل زیر مجموعه های کامیون داری و تصدی امور حمل و نقل مشغول به کار بوده و این فعالیت اقتصادی تقریبا از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته که البته
با توجه به بالارفتن تحصیلات نسل جوان و عدم تمایل در اشتغال در صنف حمل و نقل در فعالیتهای اداری و دفتری و تجاری و بازار مشغولیت دارند. بیشترین مناطق مهاجرتی اهالی محترم روستای بی اب در تهران و شهریار و حومه می باشد. چنانچه در سطور بالا عرض نمودم اهالی روستا شاغل در صنف زحمتکش حمل و نقل هستند و بدین سان بدلیل مسافرت های زیاد و تعامل با دیگر اقوام و مناطق کشوری از سطح سواد غیر آکادمیک بالا در زمینه های گوناگون برخوردار هستند. در گویش محلی به روستای بی اب به (بیو)نیز در گفتمان اهالی و دیگر هم استانیانمان نیز گفتار می شود.در روستای بی اب مساعل و مشکلات بصورت همفکری ریش سفیدان و جوانان به اشتراک گذارده میشود و با هم فکری و استفاده از تجربیات ریش سفیدان و استفاده از دانش و بیان و آشنایی با بروکراسی اداره ها و ...جهت رسیدن به یک راهکار و تعامل در رسیدن به یک وحدت رویه حل و فصل میگردد.روستای بی اب چندین بار دچار تغییرات جغرافیایی ناخواسته و خواسته شده که مهمترین آن در زلزله سال ۱۳۴۱ استان قزوین بخش بویین زهرا بود که با تخریب تقریبا صد در صدی ناچار به احداث روستا در قسمت پایینتر آن شدند که بنا به گفته های اهالی و بزرگا
ن بی اب کشور بریتانیا در صدد و بنیان گذار روستای جدید ماحسب کمک های بشر دوستانه شد که بخش عمده ی دیگر را اهالی با منابع مالی خود استارت زدند.در سالیان پیش روستای همسایه بی اب بنام زرین دره بواسطه اهالی و خانوار کم و عبور و مرور سخت و زیر ساخت های ضعیف آب و برق و ... قبول هم سفره گی نموده و با روستای بی اب ادغام شدند که بعد ها با ازدواج ها همه با هم قوم و خویش شدند که بنده خود نیز یک رگ زرین دره ای دارم با افتخار.با توجه به اب و هوای مساعد رو به خنک در بهار و تابستان و زیبایی های دلنشین فصل پاییز و زمستان اهالی محترم روستای بی اب و دسترسی های راحت تر از شهر های شمالی کشور ترجیهشان سفر و گذران تعطیلات و آخر هفته ها در روستا و دیدار اقوام و هم ولایتی ها در روستای دنج و عاری از دغدغه های امروزی زندگی های ماشینی است. از محصولات کشاورزی این روستا میتوان به انگور و گردو و بادام و سیب و سنجد و انواع سیفی جات ارگانیک ماحسب خاک حاصلخیز نام برد و کشت دیم گندم نیز در پیرامون و اراضی متعلق به روستا نیز رایج بوده و هست.محصولات چرخه دوم بمانند کشمش و شیره انگور و آبغوره و سرکه نیز در سبد تولیدات کشاورزی این روستا جای دارد.ا
ز مشکلات عدیده روستا میتوان به کمبود منابع آبی با توجه به بالا دست بودن روستا نامبرد که طرح های راهبردی و مهندسی ابفا در این موضوع راهگشا خواهد بود.امید است با عنایت و لطف مسعولین این مشکل اهالی هم مرتفع گردیده و آب که جز ضروری ترین نیازهای یک روستا و شهر هست از این وضعیت نابسامان خارج شده و روحی تازه بر روستای عزیزمان تابانیده شود. جمعیت. این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و تقریبا حدود 2000 نفر سکنه دایمی و فصلی دارد (متغیر بسته به فصول)
نقاش، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶ نفر (۴خانوار) بوده است.
قوزلو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران میباشد. از آثار باستانی میتوان به تپه قوزلو در جنوب شرق این روستا اشاره کرد شغل مردمان قوزلو کشاورزی و باغداری و دامداری است. جمعیت. این روستا در دهستان خرقان غربی منطقه قاراقان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹۴ نفر (۹۸خانوار) بوده است.زبان مردم این روستا ترکی است.
امامزاده علاءالدین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. بنای صفوی امامزاده علاءالدین در این روستا قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۴ نفر (۸۴خانوار) بوده است.
اروان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۲ نفر (۱۲۱خانوار) بوده است.
نیرج، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۱ نفر (۴۳خانوار) بوده است.
منصور، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. در فاصله ۱۲۰ کیلومتری از شهر قزوین و ۲۵ کیلومتری شمال غربی شهر آوج در شهرستان آوج قرار گرفته است. جمعیت. این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۷ نفر (۱۰۳خانوار) بوده است. اکثر اهالی روستا به تهران مهاجرت کرده و تنها در تابستان به روستای منصور مراجعه میکنند و مردم روستا از صنف آهن فروشان تهران هستند. صنایع دستی. فرش بافی از مهم ترین صنایع دستی روستاست.
شورآب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۲ نفر (۶۴خانوار) بوده است.
خنداب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. این روستا از شرق با روستای منصور و از غرب با روستای کامشکان همسایه میباشد."اکثر مردم این روستا ساکن تهران میباشند و در تعطیلات تابستان برای تفریح وسرکشی به باغات خود به روستا میروند"اغلب مردم این روستا و روستاهای همجوار در صنف آهن فروشی در بازارآهن تهران مشغول هستند" جمعیت. این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۸۷۰ نفر (180 خانوار) بوده است. زبان مردم روستا ترکی آذربایجانی با لهجه قاراقانی است. زلزله ی 1 تیر 1381 آوج. در زلزله ی 6/6 ریشتری آوج خانه های روستا که از کاه و گل ساخته شده بودند به طور صددرصد تخریب شد و پنج نفر کشته شدند. طبیعت. این روستا به علت قرار گرفتن در ارتفاعات در فصول زمستان و پائیز بسیار سرد و در تابستان بسیار خنک میباشد.این روستا یکی از سرسبز ترین و پرآب ترین روستاهای منطقه میباشد. این روستا پر از گیاهان دارویی مانند پونه وحشی ، چای کوهی ، ریواس ، سیر کوهی ، موسیر ، گل محمدی ، گل زرد ، کتیرا ، مرزه کوهی ، آویشن ، کاکوتی و... می باشد میوه ها و محصولات. روستای خند
اب به دلیل قرار داشتن در کوهپایه و منطقه ی پر آب و خوش آب و هوا میوه هایی چون سیب ، زردآلو ، گردو ، هلو ، شلیل ، انگور ، پسته ، بادام ، آلبالو ، گیلاس ، فندق ، انواع آلو ، گلابی ، به و محصولاتی چون یونجه ، گندم ، جو و کنجد میباشد.
طبل شکین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. این روستا ۳۵۰ نفر جمعیت دارد که در برخی فصول سال به ۷۰۰ نفر هم می رسد. اهالی این روستا با زبان ترکی آذربایجانی و به لهجه قاراقانی صحبت می کنند. روستای طبلشکین با آب و هوای سرد کوهستانی، و زمستان های برفی در ۱۵۰ کیلومتری مرکز استان واقع شده است. جمعیت. این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶۳ نفر (۸۰خانوار) بوده است.
مشهد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱ نفر (۲۶خانوار) بوده است.
کردجین، روستایی در منطقه خرقان است از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. مردمانش مانند تمام مردم آوج به زبان ترکی آذربایجانی سخن میگویند جمعیت. این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۴ نفر (۲۸خانوار) بوده است.
چنگوره، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴ نفر (۱۸خانوار) بوده است. اما در حال حاضر جمعیت روستای چنگوره به بیش از ۵۰۰ نفر می رسد. معرفی. روستای چنگوره در تیرماه ۱۳۸۱ بر اثر زلزله تخریب و روستای جدید در محلی به نام دوُوَ گِچَن به معنی محل عبور شتر بنا گردید. از محل های دیدنی آن می توان به قارا تپه-آشاقو چای-بش تپه-یوغوش-پاپو-آغ اتاق-جندره-سدچنگوره-استخرذخیره آب و... اشاره کرد. روستای قدیم چنگوره. روستای قدیم چنگوره در انبوه درختان بید و صنوبر و گردو محصور بود که نمایی رؤیایی را به وجود آورده بود. این روستا دارای دو خیابان اصلی و چند محله با نام های باش محله-آرا محله-آشاغو محله-دره محله-غدرآباد و... بود. این روستا دارای یک حمام قدیمی به سبک دوره صفوی - مسجد-آب انبار و مدرسه بود. حمام چنگوره. حمام قدیم چنگوره به سبک دوره صفوی در وسط روستا (میدان امام حسین) بنا شده بود. این حمام دارای یک درب ورودی کوچک بوده که با گذر از حدود ۷ پله نسبتاً بلند به سمت پایین به اتاق رختکن می رسید.
این رختکن دارای دو حجره گنبدی شکل با حوضچه کوچک در میان بود. سمت چپ پله ها دربی دیگر روستانشینان را از راهرویی عبور و به داخل حمام هدایت می کرد. داخل حمام حجره ای برای رختکن داخلی وجود داشت که با حصیر پلاستیکی فرش شده بود. رو به روی رختکن چهار پله بلند مسیر حوض اصلی یا خزینه حمام را مشخص می کرد. خزینه حمام مربعی به ابعاد سه متر در سه متر با عمق یک و نیم متر بود که از گوشه سمت راست و انتهایی با دریچه ای تغذیه می شد. دو طرف خزینه دو دالان وجود داشت که دالان سمت راست برای خروج فاضلاب و سمت چپ محلی دنج برای نظافت شخصی بود. گوشه روبه روی دالان سمت راست حوضچه ای کوچک با شیر آب سرد قرار داشت. سقف این حمام گنبدی با دریچه های شیشه ای بود. به نظر می رسید کل بنا با ساروج و سنگ ساخته شده باشد. کوره خانه این حمام پشت ضلع شرقی قرار داشت که سال ها توسط شخصی به نام حجت الله محمودی تعمیر و نگهداری می شد. آب انبار چنگوره. روستای قدیم چنگوره با توجه به بافت روستایی فاقد آب لوله کشی برای خانه ها بود؛ ولی شیرهای آب در هر کوچه تعبیه شده بود که نیاز روستائیان را بر طرف می کرد. آب شرب توسط لوله از کیلومترها دورتر از محلی به نام چهار
چشمه به آب انبار روستا در یوغوش جنوبی هدایت و پس از تصفیه در معرض استفاده عموم قرار می گرفت. روستائیان به کمک شخصی خیّر به نام حاج حدادی بنای آب انبار را گذاشته و کلیه کارهای لوله کشی توسط این شخص انجام گرفته بود. آب انبار اتاقی کوچک ساخته شده از سیمان و آجر بود که محل جمع آوری آب چهار چشمه بود. مسجد. مسجد قدیم چنگوره با هشت ستون چوبی بلند و قطور در وسط و ۱۲ حجره در اطراف در دو طبقه بنا شده بود. محل مسجد کنار حمام روستا قرار داشت. مسجد بدون گنبد و گلدسته بوده است. وسط مسجد سکویی به ارتفاع نیم متر قرار داشت که محلی برای اجرای مراسم تعزیه بود. در طبقه دوم راهرویی کم عرض دور تا دور مسجد را می پیمود و بیشتر برای نشستن زنان و تماشای مراسم استفاده می شده. در ضلع جنوب غربی مسجد محل برپایی سماور و چای بود تا نمازگزاران در حین سخنرانی گلویی تازه کنند. محراب کوچک و ساده به همراه منبر چوبی نمای روحانی به مسجد داده بود. پیش نماز و سخنران برای سال ها شیخ محمدرضا زمانی (۱۳۱۳-۱۳۸۷ ه. ش) ملقب به ملا رضا فرزند ملا ابوالمعصوم و از شاگردان آقا شیخ جعفر شریعتمداری بود. مدرسه چنگوره. مدرسه قدیمی در ابتدای ورودی روستا و نزدیک خرم
ن یری (خرمنگاه) برپا شده بودکه پس از تخریب در محلی نزدیکتر به روستا با سازه ای جدید بنا شد و شهید محمد علیها نام گرفت. این مدرسه با حیاطی بزرگ با دیواری آجری محصور شده بود که دانش آموزان تا مقطع دبستان در آن تحصیل می کردند. محصولات چنگوره. از محصولات چنگوره می توان به طور غالب به انگور - گردو و بادام و گندم اشاره کرد. دیگر محصولات شامل زردآلو- گوجه سبز-سیب-گلابی -هلو -گیلاس-آلبالو -شلیل - فندوق-به و غیره می باشد. رودخانه روستا. رودخانه روستای چنگوره از کوههای روستای بالادست به نام کامشگان سرچشمه گرفته و پس از رسیدن به روستا به دو شاخه منشعب می شود. شاهراه اول که به آشاغو چای معروف است از دره ها عبور کرده و از ضلع شرق روستا جهت آبیاری جنگلهای پایین دست روستا مورد استفاده قرار می گیرد و مازاد آن به سد چنگوره هدایت می گردد. مسیر رود بالا که به یوخارو چای معروف است دست ساز بوده که توسط روستائیان به خصوص شخصی به نام فرج الله بیع اسماعیلی از کیلومترها دورتر به روستا هدایت شده است. این آب جهت آبیاری باغ و مزارع و همچنین شست وشو مورد استفاده قرار می گرفته.
کله سر روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳ نفر (۱۰خانوار) بوده است.