Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را به عقد خود درآورد و برای نخستین بار به او عنوان رسمی «خاصگی سلطان» بخشید. خرم سلطان از سلیمان ۵ پسر و ۱ دختر به دنیا آورد که سومین پسر آنها به نام سلیم، بعد از پدرش بر تخت امپراتوری عثمانی نشست. خرم سلطان در منابع مختلف، هم با خیرات و هم با دسیسه هایش به یاد آورده می شود. اگرچه روایت ها دربارهٔ نقش خرم در اعدام ابراهیم پاشای پارگایی، شاهزاده مصطفی و احمد پاشا بسیار مشهور هستند؛ اما هیچ کدام از آنها بر اساس منابع بی طرف و قابل اثبات نیستند. به خواست خرم کارهای خیریه فراوانی انجام شد و مجتمع عام المنفعه خاصگی سلطان در استانبول یادگار او می باشد. خرم سلطان با استفاده از علاقهٔ سلیمان به خود، تمام معیارها سابق حرم سرای عثمانی را به هم زد و پس از مرگ، در کنار خیرات و میراث فراوان، سرنوشت غم انگیزی را برای دربار عثمانی به جا گذاشت. «سلطنت زنان» در قصر عثمانی که در نتیجهٔ اقدامات خرم آغاز گردید، پس از او توسط زنانی چون عروسش نوربانو سلطان تا کوسم سلطان، خاصگی رومی تبار سلطان احمد که برای حفظ اقتدارش از مرگ فرزندان و مسموم نمودن نوه اش هم چشم پوشی نکرد، دنبال شد. قدرت گیری زنان در دربار و دخالت آنها در انتخاب و ان
تصاب مشاغل و متداول شدن رشوه گیری در واگذاری مقام ها و اراضی دولتی، از دلایل اصلی شتاب گرفتن انحطاط حکومت عثمانی شد. نام. مطابق برخی تواریخ متاخر، خرم با نام "الکساندرا رُزلانا لیسوفسکا" یا "آناستازیا لیسوفسکا" متولد شده و نام مستعار وی در دوران کودکی "ناستیا" بوده است. خرم در عثمانی بیشتر با نام "خاصگی خرم سلطان"، در زبان های اروپایی به نام های روکسلانا، روکسولانا، روکسِلین، روزا و رزیکا، در ترکی هورِم که از واژهٔ پارسی "خُرّم" گرفته شده و در عربی هم با نام "کَریمَة"، شناخته می شود. روکسِلانا (roxelana) احتمالاً یک نام واقعی نیست بلکه نامی مستعار است که به اصالت روسی وی اشاره دارد. نام اروپایی خرم که برای او ماندگار شد، نخستین بار توسط اوگیر بوسبک، سفیر روم مقدس در امپراتوری عثمانی در کتابش «چهار یادداشت از سفارت ترکیه» (به لاتین: Legationis Turcicae epistolae quatuor) که به سال ۱۵۸۹ در پاریس منتشر شد، برای او به کار رفت. او در این کتاب خرم را «روکسولانا» (به روسی: Роксола́на) نامید که بر اساس خاستگاه فرضی خرم از نظر او، در سرزمینی به نام «روکسولانیا» بوده است. زندگی نامه. خرم سلطان که در منابع غربی با نام ر
وزا یا روکسلانا مشهور است به سال ۱۵۰۰ در پادشاهی لهستان به دنیا آمد. منابع او را از ملیت های گوناگون ذکر کرده اند؛ ولی بر روس بودن او اتفاق نظر بیشتری وجود دارد. پدر روکسلانا یک کشیش ارتدوکس بود. روکسلانا در جوانی توسط تاتارهای کریمه در حوالی رود دنیستر به اسارت گرفته شد که او را به عثمانی آوردند. احتمالاً ابتدا به بازار برده فروشان کَفّه و سپس به استانبول منتقل شد و از آنجا برای حرم سرای سلطان انتخاب شد. آمدن به حرم سرا. حرم سرای عثمانی از اجزاء پرحاشیه حکومت عثمانی بود. در قسمت اندرونی دربار، حرم همایونیِ سلطان قرار داشت. ورود به بخش زنان حرم ممنوع بود که توسط غلامان سیاه پوست محافظت می شد. در حرم همایونی جاریه ها و زنان زیبارو از نژادهای مختلف زندگی می کردند که به دست مسئول گمرک خریداری یا به وسیلهٔ رجال و امرای ایالت ها به شکل انتخابی به دربار فرستاده می شدند. این زنان پس از معاینه توسط یک پزشک زنان و آموزش شعائر اسلامی، سواد، رقص، موسیقی، آواز و خیاطی وارد دربار می شدند. هر دختری که موفق می شد نظر سلطان را به خود جلب کند، پس از بوسیدن دامان سلطان، به او پوستینی از سمور، اتاق مخصوص و معاش ماهانه از دربار
داده می شد. چهار تا شش دختری که مورد توجه سطان بودند، مقدم بر دیگران شده و عنوان «قادین» (یا کادین) دریافت می کردند. روکسلانا نیز یکی از این قادین ها گشت و به علت داشتن چهره ای شاد و خندان، نام پارسی «خرّم» به او داده شد. سلطان سلیمان پس از آشنایی با خرم، شیفتهٔ او شد. اولین شب نشینی آن دو تا سپیده دم روز بعد ادامه یافت و از آن روز، دیگر آن دختر فتنه برانگیز حرم، خود را در قلب سلیمان جا کرده بود و از نزد پادشاه جدا نمی شد. زمانی که او به حرم سرا آمد، سلطان سلیمان دو زن (غیرعقدی) دیگر به نام های گلفام و گل بهار (مشهور به ماه دوران) در زندگی خود داشت؛ اما قدرتمندترین زن حرمسرا حفصه سلطان بود. او زن سلطان سلیم یکم و مادر سلیمان بود و نخستین زن عثمانی بود که عنوان «والده سلطان» اختیار کرد. حفصه سلطان تا زمان مرگش از سال ۱۵۳۴، قدرت حرم سرا را در دست داشت و خرم تا این موقع نفوذی زیادی در دربار نداشت. ولی مرگ حفصه سلطان موجب افزایش قدرت خرم و پیدا شدن رشته ای از خیره سری ها در او گردید. بعد از این تاریخ بود که می توان نقش خرم را در سیاست خارجی و داخلی امپراتوری عثمانی مشاهده کرد. خرم پس از آنکه سلیمان را شریک عشق خو
د ساخت، برای بیرون راندن سایر رقبای خود در حرم ازجمله گلفام و ماه دوران، کوشش های زیادی کرد. او که به ادبیات دیوانی ترکی آشنا بود، در سفرهای طولانی سلیمان و جدا ماندن از او، با نوشتن نامه های عاشقانه و جملاتی چون: «بنیم جانیم، گونولدن سوگلی شاهیم، روح و روانیم» عشق و علاقهٔ سلطان را بیش از پیش به سوی خود جلب می نمود. خرم که از طبع ادبی و هنری پادشاه آگاه بود، برای او نامه ها و اشعار عاشقانهٔ فراوان می نوشت. ایلبراورتیلی از مورخان معاصر ترک، می گوید: «خرم سلطان به شعر علاقهٔ بسیاری داشت و زبان شعر را به بهترین شکلی مورد استفاده قرار می داد.» خرم در نامه های خود چنین می نوشت: «حضرت سلطان، در حسرت دیدن رخسار شما می سوزم. ای سلطان دولت بزرگ عثمانی دستان تان را می بوسم. بگذارید تا حال و احوال این جاریه را که عاشق شماست توضیح بدهم. برای ابراز عشقم به شما به ایزنیک آمده و توسط حجاج به حضور والایتان نامه فرستادم. آرزویم دریافت خبر سلامتی شماست.» او در یکی دیگر از نامه های عاشقانه اش چنین نوشته است: «عزیز دلم سلطان، به خداوند بزرگ التماس می کنم که دیگر شما را از من جدا نکرده و رخسار عزیزتان را هرچه زودتر ببینم. ایزد م
نان ما را از جدایی رها سازد. حتی اگر آب دریاها مرکب شده و تمامی درختان به قلم تبدیل شوند، نمی توانند حسرت این جدایی را بازگو کنند. سلطانم، شبی نیست که از حسرت و شراره های قلبم جهان آتش نگیرد. هر روز آسمان از فریاد من که در حسرت دیدن رخسارتان به سرمی برم، پاره پاره می شود...» خاصگی سلطان. رقابت و تنش میان خرم و ماه دوران سوگلی دیگر سلطان سلیمان، به وضوح مشاهده می شد. روزی این دو زن بر سر چشمه یکدیگر را به باد کتک گرفتند. دیگر جاریه ها سعی می کردند تا به دعوا فیصله بدهند. این واقعه در مدت کوتاهی به گوش همه و حتی سفیران خارجی رسید. به طوری که پیترو براگادینو سفیر ونیز، طی گزارشی جنگ و جدل دو سلطانه عثمانی را به اطلاع سنای ونیز رساند. بر اساس این گزارش، ماه دوران مادر شاهزاده مصطفی ضمن کشیدن موهای خرم به صورتش چنگ انداخته و خرم سلطان نیز با دمپایی به کرات و شدت هرچه تمام بر سر او کوبیده است. پس از این ماجرا خرم سلطان خود را به انزوا کشانید و حتی از ملاقات با سلطان سلیمان امتناع کرد. مگر آنکه به عقد سلطان درآید و ماه دوران هرچه زودتر از کاخ توپکاپی و حتی پایتخت بیرون رانده شود. این رفتار و شروط گستاخانه نه تنها به
زندگی خرم پایان نداد، بلکه سلیمان را شیفته تر کرد. پادشاه خواسته های خرم را به جای آورد؛ نخست شاهزاده مصطفی را والی مانیسا کرد که مادرش نیز باید همراه او می رفت. سلطان سلیمان به این نیز بسنده نکرد و برای نشان دادن عشق خود به خرم، برخی از دیگر جاریه های خود را آزاد کرد و به عقد پاشاهای وقت درآورد و مراسم عروسی باشکوهی برای خودش و خرم برگزار کرد. بعدها یکی از تاریخ نویسان غربی دربارهٔ روابط سلطان سلیمان قانونی و خرم سلطان نوشت: «سلطان سلیمان قانونی به قدری خرم سلطان را دوست داشت و به او اعتماد می کرد که اطرافیان چنین می پنداشتند که او سلطان را جادو کرده است. حتی در گوش یکدیگر چنین نجوا می کردند که خرم یک جادوگر می باشد.» سرانجام سلیمان به اندازه ای شیفتهٔ خرم شد که او را همسر عقدی و رسمی خود کرد، عنوان «خاصگی سلطان» به او داد و مهریه ای برای او تعیین کرد. انتقال حرم سرای عثمانی از کاخ قدیمی () به کاخ توپکاپی، از سیاست های خرم در راستای نزدیکی به سلطان سلیمان دانسته می شود. بالیوسوی ونیزی دربارهٔ خرم نوشته است: «خرم سلطان خیلی زیبا نبود؛ ولی زنی شیرین و بسیار جذاب بود. او با اندامی ظریف و چهره ای سفید، همیشه لب
اس آراسته می پوشید و به جز زبان روسی با ادبیات ترکی نیز آشنایی داشت.» شمس الدین سامی گفته است: «خرم سلطان فرزندانی چون سلیم، بایزید و مهرماه داشت. در اصل از اسرای روس بوده که به علت حس جمال و عقل و درایت، قدرت زیادی در دربار عثمانی کسب نمود.» خرم زنی باهوش و جسور، با چشمانی آبی رنگ، موهای سرخ و چهره ای سفید توصیف شده است. سفیر کبیر وقت هاپسبورگ در توصیف پادشاه عثمانی نوشته است: «تنها چیزی که می توان در مورد سلطان سلیمان گفت، این است که او بیش از حد تحت تأثیر خرم سلطان قرار گرفته است.» در حقیقت، خرم که به خوبی از ضعف سلطان سلیمان در مقابل شعر و شاعری آگاه بود، از این امر در راستای اهداف خود بهره جست. این دو چنان برای یکدیگر شعر می نوشتند که گویی با زبان شعر با هم سخن می کردند. سلیمان خرم را همسر ایده آل خود می دانست. این دو در کنار هم نقاط مشترکی مثل شاعری یافته بودند و حتی افکار سلیمان در کانون شخصیت و ذکاوت خرم متمرکز شده بود. سلیمان با تخلص «محبی»، شعر زیر را برای خرم سروده است: خرم سلطان در نقش خاصگیِ سلطان سلیمان، در کارهای دیپلماتیک همیار او بود. چنانچه هنگام پناهندگی برهان علی شاهزاده شروانی و القاص میر
زا شاهزاده ایران، از این دو پذیرایی کرد و به خصوص هدایای شاهانه ای نظیر پیراهن های اعلا که به دست خود دوخته بود، با دستمال های ابریشمی به القاص میرزا داد. پس از انعقاد پیمان آماسیه میان شاه تهماسب یکم و سلطان سلیمان، برای بقای دوستی میان ایران و عثمانی مکاتبات زیادی بین این دو کشور رد و بدل کردید. در یکی از این مراودات، هیئت ایرانی نامه ای از طرف سلطان بیگم خواهر شاه تهماسب که عموماً مورد مشورت او هم بود، به خرم سلطان تقدیم کرد. خرم سلطان با از میان برداشتن رقبایش در حرم سرا و کسب قدرت، در صدد نابودی رقبای جانشینی فرزندانش برآمد؛ زیرا با رسم متداول شده از زمان سلطان محمد فاتح، سلطان جدید عثمانی برای حفظ ثبات امپراتوری تمام برادران خود را به قتل می رساند. از هشت پسر سلطان سلیمان، سه تن به نام های مراد، محمد و شاهزاده عبدالله در کودکی مردند. نخستین پسر او از خرم یعنی شاهزاده محمد نیز در جوانی به مرگ طبیعی درگذشت. سلطان از میان چهار شهزاده باقی مانده خود، دوستدار جانشینی فرزند ارشد و شجاع خود مصطفی بود. در مقابل، خرم سلطان به تخت نشاندن فرزندان خود را می خواست. اصلی ترین رقیب فرزندان خرم برای جانشینی، شاهزاده مص
طفی بود که به دلیل توجه پدرش و داشتن مزیت های اخلاقی چون صداقت و فضل و نفوذ در میان لشکریان، جانشین شدن فرزندان خرم را در سایه قرار می داد. خرم از زمان ورود به حرم سرای عثمانی، موفق شده بود موانع گوناگون بر سر راه خود را یکی پس از دیگری از میان بردارد. اولین دسیسه ای که خرم چید، برای ابراهیم پاشای پارگایی وزیر اعظم مقتدر عثمانی بود؛ زیرا او از جانشینی شاهزاده مصطفی حمایت می کرد. خرم سلطان به خوبی می دانست تا زمانی که ابراهیم پاشا در صحنه حضور داشته یاشد، او در پس پرده باقی خواهد ماند. در نتیجه خرم با دسیسه ای او را کشت و همسرش خدیجه سلطان و پسرشان محمد را نیز خفه کرد. با قتل ابراهیم پاشا در سال ۱۵۴۹، دربار عثمانی نیز همانند حرم سرا به دست خرم سلطان افتاد و شاید از همان زمان دورهٔ تازه ای در تاریخ عثمانی آغاز شد که بدان دوره «سلطنت زنان» می گویند. پس از ابراهیم پاشا، رستم پاشا وزیر اعظم عثمانی شد. مسلماً خرم در تعیین و انتصاب او به این مقام نقش مهمی داشته است. رستم پیش از آن، والی دیاربکر بود و خرم برای نزدیکی بیشتر با وی، دخترش مهرماه سلطان را به عقد او درآورده بود. پس از این ازدواج، اتحاد سه گانه ای میان خرم
، مهرماه و رستم شکل گرفت که قدرت دربار را قبضه کرد. این سه توانستند چنان نفوذ خود را بر سلطان افزایش دهند که هر خواستهٔ خود را عملی سازند. این بار نوبت به شاهزاده مصطفی رسیده بود. او بزرگ ترین پسر سلطان و شاهزاده ای بسیار با استعداد بود که هم از سوی مردم و هم از سوی ارتش دوست داشته می شد. سلیمان نیز خود طرفدار او بود. خرم با همکاری دخترش مهرماه و دامادش رستم پاشا برای از میان برداشتن شاهزاده مصطفی، شایعهٔ قصد ازدواج او با دختر شاه تهماسب و تصاحب تاج و تخت سلطان را پخش کرد. رستم پاشا از زبان شاهزاده مصطفی نامه ای به پادشاه ایران نوشته که در آن آمده بود مصطفی می خواهد به جای پدرش بر تخت سلطنت نشسته و برای همین از پادشاه ایران یاری می خواهد. سلطان سلیمان صحت این نامه را باور کرد و تصمیم به اعدام پسرش گرفت. در روز جمعه ۶ اکتبر ۱۵۵۳، شاهزاده مصطفی با سپاهان هوادارش مقابل اردوی سلطان در ارکلی قرار گرفتند. سرانجام جمعی از وزرا و فرماندهان سلطان، شاهزاده را با شکوه فراوان به خیمهٔ همایونی بردند و مصطفی که می رفت تا دست پدرش را ببوسد، به دستور اعدام شد. شاهزاده جهانگیر کوچک ترین پسر سلطان، پس از ۵۱ روز از شدت ناراحتی
قتل برادرش، دق مرگ شد. بدین ترتیب سلطان سلیمان در مدتی کوتاه دو پسر خود را از دست داد و از ترس شورش ینی چری های خشمگین، میان آنها پول پخش کرد، رستم پاشا را از مقامش خلع کرد و قصد داشت او بکشد؛ اما با وساطت خرم، رستم زنده ماند و بعدها پس از قتل احمد پاشا جانشین رستم در صدارت، که آن هم با دسیسه خرم بود، دوباره در مقام وزارتش ابقا شد. خرم سلطان در ابتدا طرفدار جانشینی پسرش بایزید بود؛ به اتفاق دخترش مهرماه و رستم پاشا به طرفداری از او برآمدند. سلیم که دو سال از بایزید بزرگ تر بود، مردی خوش گذران و شیفهٔ مشروبات الکی بود. او شاهزاده ای مبارز و تامین کنندهٔ نیاز آن زمان تاج و تخت عثمانی نبود. در مقابل، بایزید شخصیت جدش سلطان سلیم را داشت و قلم و شمشیر را با هم به کار می گرفت و از زمان مرگ شاهزاده مصطفی، تمام امید لشکریان به بایزید بود. ولی او با مرگ مادرش خرم، بزرگ ترین حامی خود را از دست داد. مرگ. خرم سلطان علیرغم هوش و ذکاوت بالای خود، نتوانست مسیر سرنوشت را تغییر دهد و شاهد رسیدن به مقام «والده سلطان» باشد. سرانجام، خرم در سال ۱۵۵۸ بیمار شد و در ادیرنه درگذشت. او در مسجد سلیمانیه و در مقبره ای که سلطان سلیمان ب
رای وی ساخته بود، به خاک سپرده شد. خرم سلطان حتی نتوانست شاهد جنگ جانشینی میان پسرانش سلیم و بایزید باشد. دو برادر در دشت قونیه مقابل یکدیگر قرار گرفتند که نبردشان با شکست بایزید به پایان رسید. در نتیجه بایزید با ۱۲ هزار نفر از نیروهای همراه خود و چهار پسرش به ایران پناهنده شد. نامه هایی که بایزید برای پدرش نوشت نیز با دسیسه لالامصطفی پاشا که پیشتر در خدمت بایزید بود و سپس به جانب سلیم رفت، هیچگاه به دست سلطان نرسید. لذا با درخواست سلطان سلیمان، شاه تهماسب پناهندگان را تحویل فرستادگان عثمانی داد که بایزید و پسرانش را اعدام کردند و جسدشان را در سیواس دفن کردند. میراث. خرم سلطان در منابع مختلف، هم با خیرات و هم با دسیسه هایش به یاد آورده می شود. او قریب به ۳۸ سال با سلطان سلیمان قانونی، بزرگ ترین پادشاه عثمانی زندگی کرد و این دو تنها در سفرهای طولانی مدت سلیمان از هم جدا می ماندند. خرم سلطان با استفاده از علاقهٔ سلیمان به خود، تمام معیارهای سابق حرم سرای عثمانی را به هم زد و پس از مرگ، در کنار خیرات و میراث فراوان، سرنوشت غم انگیزی را برای دربار عثمانی به جا گذاشت. به طور کلی، می توان گفت که تحرکات زنان در دربا
ر عثمانی، از زمان خرم و سلطان سلیمان آغاز شد. زنان حرم از والده سلطان ها گرفته تا سایر زوجات، با سواستفاده از علاقهٔ سلاطین و خردسالی شاهزادگان، اعمال نفوذ خود را در عزل و نصب ها و ولخرجی ها آغاز نمودند. دورهٔ سلطنت سلیمان قانونی نقطهٔ اوج امپراتوری عثمانی و در عین حال، زمان آشکار شدن نشانه های ضعف این حکومت بود. قدرت گیری زنان در دربار و دخالت آنها در انتخاب و انتصاب مشاغل و متداول شدن رشوه گیری در واگذاری مقام ها و اراضی دولتی، موجب شتاب گرفتن این ضعف عثمانی شد. خرم با ازدواج رسمی با سلطان عثمانی، عرف ۲۰۰ ساله آن حکومت را شکست و نخستین همسر یک سلطان عثمانی بود که به مقام «خاصگی سلطان» رسید. این عنوان که برای بیش از یک قرن مورد استفاده قرار می گرفت، قدرت عظیمی را به همسران سلاطین عثمانی بخشید که اکثر آنها سابقاً برده بودند. نقل مکان خرم از کاخ قدیمی به کاخ توپکاپی هم یکی دیگر از سنت شکنی های بسیار مهم او در دربار عثمانی بود؛ زیرا سلطان محمد فاتح شخصاً به طور خاص و مؤثر فرمانی را صادر کرده بود مبنی بر اینکه به هیچ زنی اجازه نخواهد داد در کاخ محل کار خود که مرکز قدرت بود، سکونت داشته باشد. بعدها با انتقال کل ح
رم سرا به کاخ توپکاپی، آنجا به طور ویژه به یک نقطهٔ مهم دولت در آینده تبدیل شد و به این شکل، شرایط دخالت روزافزون همسران، به ویژه مادران سلاطین را فراهم کرد. می توان گفت که خرم و سلیمان نه تنها آداب و رسوم قدیمی را زیر پا گذاشتند، بلکه سنت جدیدی را برای جانشینان آینده خود در امپراتوری عثمانی ایجاد کردند. در آن سنت، یک کنیز می توانست با ازدواج رسمی با سلاطین، دولت و به ویژه مسئلهٔ جانشینی را تحت تأثیر قرار دهد. به علاوه، نقش مادر شاهزادگان در آموزش و راهنمایی فرزندانشان در طول زندگی برجسته تر گشت که موجب تأثیرگذاری بیشتر آنان در زمینهٔ جانشینی و جنگ های داخلی حکومت شد. «سلطنت زنان» در قصر عثمانی که در نتیجهٔ اقدامات خرم آغاز گردید، پس از او توسط زنانی چون نوربانو سلطان تا کوسم سلطان، خاصگی رومی تبار سلطان احمد که برای حفظ اقتدارش از مرگ فرزندان و مسموم نمودن نوه اش هم چشم پوشی نکرد، دنبال شد. اگرچه روایت ها دربارهٔ نقش خرم در اعدام های ابراهیم پاشا، شهزاده مصطفی و احمد پاشا بسیار مشهور هستند؛ اما در واقع هیچ کدام از آن ها بر اساس منابع دست اول نیستند. تمام توصیفات دیگر از خرم (اعم از داستان ها یا نقاشی های او)
، با اظهار نظر مورخان عثمانی در قرن شانزدهم و هفدهم و نیز دیپلمات ها، ناظران و مسافران اروپایی صورت گرفته که بی طرفانه توصیف نمی شوند. از آنجا که به هیچ یک از این افراد (نه عثمانی ها و نه خارجی ها) اجازه ورود به حلقه درونی حرم امپراتوری داده نمی شد، آن ها تا حد زیادی به شهادت خادمان و درباریان یا شایعات مشهوری که در اطراف استانبول می چرخید تکیه می کردند. حتی گزارش های سفرای ونیزی دربار سلیمان که گسترده ترین و عینی ترین منبع دست اول غربی در مورد خرم تا به امروز است، غالباً با تفسیرهای خود نویسندگان از شایعات حرم پر شده است. خیرات. خرم سلطان زنی خیر بود و در مکه و مدینه دو عمارت خانه برای نیازمندان ساخته بود. به فرمان او آب آشامیدنی شهر ادیرنه تأمین شده و چندین چشمه احداث گردید. در استانبول که متشکل از مسجد، مدرسه، عمارت و دارالشفا (بیمارستان) است، با خواست او و با فرمان سلطان سلیمان ساخته شد. او دستور داد تا در نزدیکی ایا صوفیه، حمامی بنا کنند که امروزه واقع در میدان سلطان احمد و نام دارد. این حمام توسط معمار سنان مشهور ساخته شده است. ساخت حمام در زمان عثمانیان از سوی سلطانه ها آداب و سنن خاصی محسوب می شد و فر
هنگ حمام سازی علی الخصوص در آن دوره رایج بود. خرم به اتفاق همسرش، دخترش مهرماه و دامادش رستم پاشا، بناهای عام المنفعه زیادی احداث نمودند. بناهای خرم سلطان شامل مسجد، مدرسه، راه، حمام و دارالشفا می باشند که در خود عثمانی به بناهای «خیره خاصگی سلطان» مشهور بودند. سلطان سلیمان هم برای ادارهٔ این اماکن خیریه، املاک و مزارع زیادی را به خرم بخشید که وقف آنها شدند. سلطان پس از مرگ خرم، در بازار عررت استانبول بناهای خیریه زیادی احداث نمود. او همچنین چشمه های آب زلال در ادیرنه به یاد همسرش جاری نمود و یک دارالایتام (یتیم خانه) در مدینه تأسیس کرد که روزانه صدها تن از فقرای مکه و مدینه در آنجا پذیرایی می شدند. در فرهنگ عامه. خرم سلطان یا همان روکسلانا، هم در ترکیه امروزی و هم در اروپا بسیار شناخته شده است و موضوع اصلی بسیاری از کارهای هنری قرار گرفته است. در سال ۱۵۶۱، سه سال پس از مرگ خرم، نویسندهٔ فرانسوی گابریل بونین یک تراژدی با عنوان "سلطانه" دربارهٔ نقش خرم سلطان در مرگ شاهزاده مصطفی نوشت. این تراژدی نخستین نمایشنامه در مورد عثمانیان است که در فرانسه بر روی صحنهٔ تئاتر رفت. خرم همچنین الهام بخش بسیاری از نقاشی ها،
آثار موسیقی چون یوزف هایدن)، اُپرایی از ، نمایشنامه ها و بسیاری از رمان ها به زبان های اوکراینی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی می باشد.
خسرو شاکری (زند) (۱۳۱۷–۹ تیر ۱۳۹۴) استاد بازنشستهٔ تاریخ مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی در پاریس و محقق در زمینه گروه ها و اندیشه چپ بود. از وی کتاب های زیادی چون «جملهٔ انقلاب مشروطه» و «انکشاف سوسیال دموکراسی»، «میلاد زخم» دربارهٔ جنبش جنگل، کتابی دربارهٔ تقی ارانی، «اسناد سوسیال دموکراسی ایران» منتشر شده است. زندگی و حرفه. خسرو شاکری در ۶ آبان سال ۱۳۱۷ در تهران به دنیا آمد. پدرش تاجر فرش و مادرش از جمله زنانی بود که در ابتدای دوره پهلوی شغل دبیری را پذیرفته بود. خسرو تحصیلات متوسطهٔ خود را در دبیرستان رهنما و دبیرستان البرز به پایان رساند و به سانفرانسیسکو رفت و لیسانس اقتصاد خود را از دانشگاه دولتی کالیفرنیا گرفت. پس از آن یک سال در مدرسه اقتصاد لندن به تحقیق مشغول بود. وی سپس به دانشگاه ایندیانا رفت و در رشته اقتصاد فوق لیسانس گرفت. او موفق به اخذ دکترای تاریخ از دانشگاه سوربن شد. موضوع پایان نامه اش "تکوین، انکشاف و پایان حزب کمونیست ایران" بود. وی در معرفی خود می نویسد: وی از جمله نیروهای فعال سازمان کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی-اتحادیه ملی و نیز جبهه ملی بود. او در سال ۱۳۳۹ در حالی که س
عی داشت به کوبا برود، در مکزیک بازداشت شد. یک سال بعد شاکری برای راه اندازی یک ایستگاه رادیویی در قاهره به منظور پخش برنامه هایی علیه رژیم پهلوی، با مقامات مصری تماس گرفت که در نهایت به نتیجه ای نرسید. در اواخر سال ۱۳۴۲، طی سفری به الجزایر با احمد بن بلا رئیس جمهور وقت این کشور ملاقات کرد و مذاکراتی برای دریافت کمک جهت مبارزه با رژیم شاه انجام داد. شاکری سال ۱۳۴۳ به نمایندگی از کنفدراسیون در گردهمایی های اتحادیه بین المللی دانشجویان که در نیوزیلند و نیز بلغارستان برگزار گردید، شرکت کرد. شاکری در سال ۱۳۴۴ به عنوان یکی از اعضای دبیرخانه کنفدراسیون، مشغول بود و سپس به عنوان دبیر بین المللی کنفدراسیون ملاقات هایی را با اوتانت -دبیرکل وقت سازمان ملل- به منظور جلب حمایت های بین المللی از مبارزات دانشجویی علیه رژیم پهلوی کرد. شاکری در سال ۱۳۴۷ به عنوان دبیر انتشارات کنفدراسیون مکاتباتی با مصطفی خمینی داشت که ضمن اعلام حمایت کنفدراسیون از آیت الله خمینی، تعدادی از نسخه های نشریهٔ «شانزدهم آذر» را نیز فرستاد. خمینی در پاسخ با توجه به اعتقادات مذهبی ملت ایران، از محتوای نشریات ارسالی اظهار نارضایتی کرد و خواستار توجه ب
یشتر گردانندگان آن به مسائل و موضوعات دینی شد. شاکری در سال ۱۳۵۱ نیز پس از اعدام تعدادی از اعضای سازمان مجاهدین و چریک های فدایی خلق با کورت والدهایم -دبیر کل وقت سازمان ملل- ملاقات کرد و اعتراض کنفدراسیون را به این اقدامات به اطلاع وی رسانید. پس از انقلاب ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و با احمد شاملو در کتاب جمعه همکاری کرد. در دهه شصت به پاریس بازگشت و انتشارات پادزهر و در پاییز ۱۳۶۳ "کتاب جمعه ها" را راه اندازی کرد که تا سال ۱۳۶۸ برقرار بود. شاکری در فرانسه، تاریخ ایران و آسیای باختری نیز تدریس کرد و استاد بازنشسته تاریخ مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی پاریس بود. خسرو شاکری سه شنبه ۹ تیرماه ۱۳۹۴ در اثر سکتهٔ مغزی در بیمارستانی در پاریس درگذشت؛ در حالی که مشغول آماده سازی کتابی سه جلدی دربارهٔ حزب توده ایران بود.
شبکهٔ رادیو استودیو ۵۴ با نام مستعار استودیو ۵۴ ایستگاه رادیویی ایتالیایی است که به طور خصوصی اداره می شود و در لوکری، کالابریا قرار دارد. استودیو ۵۴ بر روی موج اف ام پخش می شود و در ۹ استان و ۵ منطقه در جنوب ایتالیا از جمله استان مسینا، استان رجیو کالابریا، استان ویبو والنتیا، استان کاتانزارو، استان کزنتزا، استان کروتون، استان لچه، استان پوتنزا و استان سالرنو قابل دریافت است. این شبکه ۲۴ ساعت در روز برنامه دارد و همچنین می توان پخش برنامه های این رادیو را در سراسر جهان از طریق اینترنت دنبال کرد.
همین دیروز از اجراهای شارل ازناوور، خواننده، ترانه سرا و بازیگر مشهور ارمنی-فرانسوی است. شارل ازناوور در سال ۱۹۶۱ به همراه ژرژ گارورانتس آهنگ و شعری (به زبان فرانسه) به نام «همین دیروز» ساخت که به زبان های انگلیسی، ایتالیایی و اسپانیایی هم ترجمه شده است. اجراهای دیگر. شعر انگلیسی ترانه را «هربرت کرتزمر» نوشته و «روی کلارک» آن را اجرا کرده است. از آن به بعد تاکنون دست کم ۳۰ اجرای مختلف توسط خوانندگان متفاوت از این آهنگ ضبط شده که می توان به اجراهای بینگ کرازبی، داستی اسپرینگفیلد، ادی آرنولد، دین رید، یونی ماتیس، مارک آلموند، گلن کمبل، مل تورم، لنا هورن، اندی ویلیامز، جیمی درنت، نورا آونر، جان متیس، ال مارتینو، شرلی بسی، بابی بر، پاتریسیا کاس و خولیو ایگلسیاس و… اشاره کرد. این ترانه توسط فرهاد مهراد نیز اجرا شده است. برگردان فارسی ترانه از زبان اصلی، همچنین متن انگلیسی آن
مستأجر عمارت وایلدفل دومین و آخرین رمان به سبک نامه نگارانه نوشتهٔ آن برونته، شاعر و نویسندهٔ انگلیسی است که در سال ۱۸۴۸ با نام مستعار اکتون بِل منتشر شد. این رمان یکی از تکان دهنده ترین رمان های خواهران برونته است که موفقیتی خارق العاده پیدا کرد. پس از مرگ آن، خواهرش شارلوت تا سال ۱۸۴۵ از چاپ مجدد آن در انگلستان، جلوگیری کرد. این کتاب با عنوان مستاجر وایلدفل هال توسط رضا رضایی و با عنوان حقیقت عشق توسط روشن آقاخانی به فارسی ترجمه شده است. داستان. این رمان مجموعه ای از نامه های گیلبرت مارکهام به دوستش در مورد ملاقات خود با بیوه زنی جوان و مرموز به نام هلن گراهام است، که با پسر جوان و خدمتکارش به عمارت متروک وایلدفل، عمارتی مربوط به عصر الیزابت می آید. او برخلاف هنجارهای اوایل قرن نوزدهم، با دنبال کردن حرفهٔ هنرمندی و فروش تصاویرش کسب درآمد می کند. گوشه گیری سفت و سخت او به زودی باعث شایعاتی در دهکده همسایه شده و از جامعه طرد می شود. گیلبرت با امتناع از باور موضوعاتی که سبب رسوائی او شده، با دوستی وی، به گذشته اش پی می برد. هلن دفتر خاطرات روزانه ای به گیلبرت می دهد، که وقایع نگار زوال جسمی و روحی همسرش از طری
ق نوشیدن مشروبات الکلی و هرزه گی در جامعه بی بندوبار اشرافی است. او سرانجام با پسرش، که نومیدانه آرزو می کند از شر پدر در امان باشد فرار می کند و بعد از مدتی با شنیدن حال بد همسرش دوباره به پیش او میرود تا در لحظه های آخر زندگی او کنارش باشد.بعد از اینکه ارثر می میرد به پیش خاله اش در استینگلی می رود و پیش آنها زندگی میکند. گیلبرت خبر کذب ازدواج او با والترهارگریو را می شنود و سراسیمه خود را به مراسم ازدواج می رساند ولی یهو با مراسم ازدواج فردیک و ایسترهارگریو مواجه می شود.سپس با اینکه امیدی به رسیدن به هلن ندارد به دیدن او می رود و اینبار هلن عشق او را پس نمی زند و باهم ازدواج می کنند.
ردیت یک وبسایت جمع آوری اخبار اجتماعی آمریکایی، رتبه بندی محتوای وب، وب سایت بحث و دارای تالار گفتگو است. اعضای عضو شده (ثبت نام کرده) مطالب مورد نظر خود را مانند پیوندها، پست های متنی و تصاویر به سایت ارسال می کنند و سپس، توسط اعضای دیگر رأی داده می شود. پست ها در تابلوهای ایجاد شده توسط کاربر به نام ساب ردیت سازماندهی می شوند، که موضوع های مختلفی از جمله اخبار، علم، فیلم، بازی های ویدئویی، موسیقی، کتاب، تناسب اندام، غذا و اشتراک تصویر را در بر می گیرد. موارد ارسالی با رای بیشتر به بالای صدر زیرنویس آنها ظاهر می شود و در صورت دریافت آراء کافی، در نهایت در صفحه اول سایت قرار می گیرند. علیرغم قوانین سخت گیرانه منع آزار و اذیت، مدیران ردیت منابع قابل توجهی را برای متعادل ساختن فضای سایت و جلوگیری از خرابکاری هزینه می کنند. از ژوئیه سال ۲۰۱۹، بر اساس آمار الکسا اینترنت ردیت به عنوان وب سایت رتبه ۵ام بازدید شده در ایالات متحده و رتبه ۱۳ام در جهان و همچنین ۵۵٪ از کاربران خود را از ایالات متحده آمریکا و پس از آن بریتانیا با ۷٫۴٪ و کانادا با ۵٫۸٪ دارا است. ردیت در سال ۲۰۰۵ توسط هم اتاقی های دانشگاه ویرجینیا استیو ها