Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پروژه ترِوِر یک سازمان ناسودبر آمریکایی است که به مسئله خودکشی میان نوجوانان ال جی بی تی می پردازد. این پروژه توسط افراد مشهوری همچون الن دی جنرس، دنیل ردکلیف، نیل پاتریک هریس، کریس کولفر، کیم کارداشیان و دارن کریس حمایت می شود.
زبان بریتانیایی یا بریتونی زبان باستانی بریتون ها بود که در بریتانیا بدان سخن می گفتند. بریتانیایی از شاخهٔ زبان های سلتیک جزیره ای بوده است. این زبان از تبار زبان نیاسلتی است. از سدهٔ ششم میلادی از این زبان زبان های برتون، کورنی، ولزی و کامبریایی مشتق شدند. مجموعهٔ این زبان ها را زبان های بریتونی می خوانند. برخی زبان پیکتی را نیز عضوی از این خانوادهٔ زبانی می شمرند. بعدها در اسکاتلند زبان های گائلیک و در جنوب خور فورث، زبان انگلیسی باستان جای زبان بریتانیایی را گرفتند.
زیگبرت سوم (زادهٔ ۶۳۰ یا ۶۳۱ – درگذشتهٔ ۱ فوریهٔ ۶۵۶) پادشاه فرانک های اوسترازیا از ۶۳۴ تا ۶۵۶ بود. او یکی از نخستین پادشاهان دودمان مروونژی بود که از خود هیچ قدرتی نداشت و ادارهٔ تمامی امور پادشاهیش در دستان شهرداران کاخ هایش قرار داشت. چنین پادشاهانی را به اصطلاح "rois fainéants" به معنای «پادشاهان تنبل» لقب داده بودند. زندگی نامه. زیگبرت فرزند داگوبرت یکم، پادشاه فرانک ها بود. داگوبرت دراصل آخرین پادشاه مروونژی بود که نه تنها در نام، بلکه در عمل نیز قلمرو یکپارچهٔ تحت فرمانش را خود اداره می کرد. او در سال ۶۳۴ و به منظور آرام ساختن نجیب زادگان اوسترازیایی، پسر سه سالهٔ خود زیگبرت سوم را پادشاه آنان ساخت. نایب السلطنه های زیگبرت خردسال در اوسترازیا نخست اسقف شونیبرتِ کُلنی و دوک آدالژیزیل بودند، اما پس از مرگ داگوبرت در سال ۶۳۹، شونیبرت همراه با پپن یکم لاندنی، شهردار کاخ اوسترازیا، ادارهٔ امور را به عنوان نایب السلطنه در دست گرفتند. پپن یکم در ۶۴۰ درگذشت و پس از او پسرش گریمولد در ۶۴۲ یا ۶۴۳، هم به عنوان شهردار کاخ و هم به عنوان نایب السلطنهٔ زیگبرت سوم، جانشین پدرش شد. گریمولد سپس درگیر جنگ قدرتی با اوتو،
آموزگار زیگبرت گردید که در نتیجهٔ آن تورینگن (واقع در آلمان امروزی) توانست در اوایل دههٔ ۶۴۰ میلادی به خودمختاری برسد. در حدود سال ۶۵۰ زیگبرت که تا آن زمان فرزندی نداشت صاحب پسری شد که او را داگوبرت نامید. با وجود این گریمولد که پیشتر پادشاه بدون فرزند را مجاب به پذیرش پسر خودش با نام شیلدبرت کرده بود، پس از مرگ زیگبرت سوم در فوریهٔ ۶۵۶ در متز، داگوبرت را که اینک جانشین قانونی پدرش بود را سر تراشید و به صومعه ای در ایرلند تبعید کرد. پس از آن گریمولد که از دودمان کارولنژی ها بود و پس از ۱۳ سال خدمت به زیگبرت سوم از قدرت و ثروت قابل توجهی برخوردار شده بود، شرایط را برای تغییر قدرت از خاندان حاکم مروونژی به خاندان خودش مناسب دید و توانست برای مدتی کوتاه، پسرش شیلدبرت را بر تخت پادشاهی اوسترازیا نشاند.
ایکو یک بازی ویدئویی در سبک اکشن ماجراجویی و سکوبازی است که توسط استودیو ژاپن و تیم ایکو توسعه یافته و سونی کامپیوتر انترتینمنت آن را در سال ۲۰۰۱ برای کنسول پلی استیشن ۲ منتشر کرده است. "ایکو" در ابتدا قرار بود برای کنسول پلی استیشن منتشر شود، اما توسعه بازی توسط تیم ایکو تقریباً چهار سال به طول انجامید و ایکو برای کنسول بعدی شرکت سونی پلی استیشن ۲ منتشر گردید. این بازی توسط فومیتو اوئدا طراحی و کارگردانی شده است. او قصد داشت بازی ای، با مفهوم پسری که دختری را ملاقات می کند، خلق کند. داستان دربارهٔ پسری است که با شاخ هایی بر روی سرش متولد شده و روستایی ها او را به عنوان نشانهٔ بلا در نظر می گرفتند. جنگجویان روستا او را درون قلعه ای زندانی کردند. ایکو بعد از رهایی و طی اکتشافات خود با دختر ملکه، آشنا شده و با کمک یکدیگر سعی دارند خود را از دست ملکه و نقشه های شیطانیش که قصد دارد از بدن دخترش برای افزایش طول عمر خود استفاده کند، نجات دهند. ایکو چندین عنصر تکنیکی و طراحی، شامل داستانی که با حداقل دیالوگ بیان می شود، اثر روشنایی مات، و پویانمایی فریم کلیدی را معرفی کرد، که بر عناوین بعدی نیز تأثیر گذاشته است. اگر
چه ایکو یک موفقیت تجاری محسوب نمی شد، اما به دلیل سبک هنری، روند بازی اصلی و عناصر داستانی که داشت مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و چندین جایزه از جمله نامزد "بهترین بازی سال" و سه جایزه انتخاب توسعه دهندگان بازی را دریافت کرد. ایکو به عنوان نمونه ای از هنر، و یکی از برترین بازی های ویدئویی تمام دوران به شمار می رود. در کنار بازی "سایه کلوسوس"، "ایکو" با نام "مجموعه ایکو و سایه کلوسوس" در سپتامبر ۲۰۱۱ برای کنسول پلی استیشن ۳ منتشر شدند که دارای خصوصیاتی از قبیل گرافیک اچ دی، تروفی و پشتیبانی از قابلیت 3D بودند. روند بازی. "ایکو" یک بازی سکوبازی سه بعدی با شیوه روایت به صورت دید سوم شخص است. بازیکن کنترل شخصیتی به نام ایکو را به عهده دارد و باید در قلعه ای اسرارآمیز به اکتشاف بپردازد و به همراه دختری اسرارآمیز به نام یوردا از آنجا بگریزند. بازی دارای عناصر سکوبازی زیادی مانند پرش ها، آویزان شدن، بالارفتن از نردبان، کشیدن و تکان دادن وسایل و حل معماهای مختلفی می باشد. کنترل ایکو بسیار روان است و زاویه دوربین در هر صحنه ثابت است اما همیشه ایکو و یوردا را دنبال می کند. دشمنان در بازی موجوداتی از دل تاریکی هستند اما
بازی این اختیار را به عهده بازیکن قرار داده تا با آن ها مبارزه کند یا با گرفتن دست یوردا از صحنه مبارزه فرار کند. برای پیشروی در بازی حتماً باید یوردا را به جلوی درب های خاصی رساند که فقط او قادر به بازنمودن آن ها است. محل های ذخیره سازی بازی بر روی صندلی های سنگی است که ایکو و یوردا بر روی آن نشسته و استراحت می کنند. در نسخه های ژاپنی و اروپایی بازی، به محض اتمام بازی برای بار اول، به بازیکن فرصت راه اندازی مجدد به صورت دونفره و کو-آپ داده می شود که نفر دوم کنترل شخصیت یوردا را به عهده می گیرد، اما بدین صورت یوردا محدودیت های کنترل که به صورت پیش فرض توسط هوش مصنوعی خود بازی به این شخصیت اعمال می شد را دارد. داستان. "ایکو" داستان پسری جوان است که بر روی سر او شاخ هایی روییده و به طور غیرطبیعی متولد شده است. سرنوشت او مرگ است تا چشمان شیطانی که شاخ های او دارا می باشد از بین برود. هر اتفاق ناگواری که برای روستای او رخ می داد، به ایکو نسبت داده می شد. هنگامی که او ۱۲ ساله شد، روستاییان تصمیم گرفتند که دیگر زمان آن رسیده تا به زندگی آن قبل از اینکه بلاهای بیشتری گرفتارشان نکرده خاتمه دهند. "ایکو" به محلی برده
شد که از اطراف دارای صخره هایی در میان آب بود و یک قلعه باستانی تاریک در میان آن قرار داشت. کسانی که ایکو را به آن محل بردند قصد داشتند او یا از گشنگی یا از سرما در میان این دیوارها بمیرد، فقط در این صورت بود که نفرین او از روستای آنان برداشته می شد. آن ها بر این باور بودند که کسی در قلعه زندگی نمی کند، و اگر هم قرار باشد کسی در آنجا زنده باشد به مانند ارواحی خبیث خواهند بود که او را از ترس به کام مرگ می کشند، اگر سرما و گشنگی نتوانند او را از پا درآورند. اما ایکو در آنجا تنها نبود، او در وضعیت بحرانی که داشت، تصاویر شبح واری از یک دختر را تجسم می کرد و وقتی توانست از مقبره خود رها شود، متوجه شد که این یک خواب یا رؤیا نیست. آن دختر دارای گوشت و خون بود و مانند پرنده ای درون قفس در بالای سر او زندانی بود. به همان اندازه که ایکو به کمک آن دختر نیاز داشت، خیلی زود متوجه شد این دختر اسرارآمیز نیز به کمک او احتیاج دارد. ماجراجویی آن ها از همین جا آغاز می شود و شما کنترل ایکو را در دست می گیرید و باید از یوردا پشتیبانی کنید تا مسیر خروج را بیابید و این به معنی آزادی یوردا از دست مادر شیطانی اش که قصد دارد او را تا
ابد درون قلعه زندانی نگه دارد، می باشد. موسیقی متن. موسیقی متن بازی توسط میچیرو اوشیما و کوئیچی یامازاکی در آلبومی به نام "ایکو: ملودی در مه" نواخته شده است. بازتاب ها. "ایکو" بسیار مورد تقدیر منتقدین قرار گرفت و برای بازیکنان تبدیل به یک فرقه شده بود. این بازی با میانگین امتیاز ۹۰٫۲۹٪ و ۹۰ از ۱۰۰ به ترتیب در وبگاه گیم رنکینگز و متاکریتیک قرار دارد. ایکو توسط بسیاری از وبگاه های بازی ویدئویی به عنوان یکی از بهترین بازی های تمام زمان شناخته شده است. مجلهٔ "اِج" آن را در لیست برترین بازی های سال ۲۰۰۷ در رتبه سیزدهم قرار داد، در حالی که وبگاه "آی جی ان" امتیاز ۹٫۴ از ۱۰ را به آن تقدیم کرد و به عنوان ۱۸ دهمین بازی سال ۲۰۰۵ انتخاب شد. بازی ایکو اغلب به عنوان نمونه ای از هنر در دنیای بازی های رایانه ای به شمار می رود. با وجود اینکه بازی مورد ستایش قرار گرفته بود، عنوان اصلی با فروش خوبی مواجه نشد، و تا سال ۲۰۰۹ تنها ۷۰۰٬۰۰۰ نسخه از آن در سراسر جهان فروخته شد.
قدمت دانش دندان پزشکی را می توان به هزاران سال قبل مربوط دانست و بنظر می رسد که همیاری و مبادلهٔ علمی در این زمینه در طی قرن های متمادی و در ارتباط با فرهنگ ها و تمدن های مختلف جهان به شکل گیری آنچه که امروزه از آن به عنوان دانش دندانپزشکی نام می بریم؛ انجامیده است. دندانپزشکی در تمدن دره سند. شواهد بدست آمده از تمدن دره سند، حکایت از آن دارند که در این تمدن در حدود ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برخی از اعمال دندانپزشکی به انجام می رسیده است. این مورد که شاید بتوان آن را بدوی ترین شکل دندانپزشکی دانست، شامل درمان مشکلات دندان و اختلالات مرتبط با آن بوده و طی آن صنعتگرانی ماهر در زمینهٔ تراش مُهره؛ با استفاده از متّه هایی خمیده بر روی دندان نیز اعمالی را انجام می داده اند. بازسازی این شیوهٔ باستانی دندانپزشکی نشان از این دارد که روش به کار گرفته شده توسط این صنعتگران، روش قابل اعتماد و مؤثری بوده است. قدمت باورهای مربوط به کرم خوردگی دندان. یک متن سومری مربوط به ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد، از «کرم دندان» به عنوان علت پوسیدگی دندان یاد کرده است. همچنین شواهدی از این باور (مبنی بر مؤثر بودن کرم در پوسیدگی دندان) در تمدن
های باستانی هند، مصر، ژاپن، و چین نیز یافت شده است. افسانهٔ مربوط به این کرم را در نوشته های هومر نیز می توان یافت، و حتی در اواخر قرن چهاردهم میلادی، جراحی به نام گای د شالیاک هنوز به ترویج این باور که کرم ها باعث پوسیدگی دندان هستند، مشغول بود. دندانپزشکی در بین النهرین باستان. در پاپیروس ادوین اسمیت، که گرچه در قرن هفدهم پیش از میلاد نوشته شده است اما ممکن است منعکس کنندهٔ برخی نسخه های خطی قبل از خود، که قدمت آن ها به حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد می رسیده است، باشد، از درمان بیماری های مختلف دندان صحبت شده است. همچنین در قرن هجدهم پیش از میلاد، در قوانین حمورابی به کشیدن (لابد خشونت آمیز!) دو دندان به عنوان نوعی مجازات مجرمین اشاره شده است. بررسی های به عمل آمده بر روی برخی از بقایای بازمانده از مصریان باستان و همینطور یونانی- رومی های اعصار کهن، نشان از تلاش های اولیه آنان در جهت انجام پروتزهای دندان و جراحی آن دارد. دندانپزشکی در یونان باستان. در نوشته های بقراط و ارسطو از دانشمندان یونان باستان نیز به مطالبی در مورد دندانپزشکی برمی خوریم، از جمله در این نوشته ها به الگوی روییدن و درآمدنِ دندان، درمان دن
دان های فاسد و علاج بیماری های لثه و همینطور کشیدن و خارج ساختن دندان بوسیلهٔ ایزار مخصوص (فورسپس)، و نیز به استفاده از سیم برای استحکام بخشیدن به دندان های شل و ایجاد ثبات در فک شکسته اشاره شده است. برخی معتقدند که نخستین شکل استفاده از ابزارآلات و بریج (پُل) دندانپزشکی از اتروسکان ها که در حدود ۷۰۰ سال قبل از میلاد می زیسته اند؛ منشاء گرفته است. دندانپزشکی در مصر باستان. پژوهش های بیشتر حکایت از آن دارند که در حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد، در مصر باستان، هسی-ری نخستین فردی است که به نوعی از وی با عنوان «دندانپزشک» (بزرگترین فرد پردازنده به دندان) نام برده شده است. مصریان باستان بوسیلهٔ سیم های زرّین (طلایی)، بقایای بازمانده از دندان ها را به یکدیگر پیوند می دادند و از این اتصال به عنوان جایگزین دندان استفاده می کردند. کورنلیوس سلسوس نویسنده رومی نیز که مطالبی در زمینه پزشکی دارد، در نوشته های خود به طور گسترده ای به بیماری های دهان و دندان و همچنین درمان های دندانپزشکی اشاره کرده و در این موارد از موادی همانند مرطوب کننده های حاوی مواد مخدر و مواد قابض به عنوان مواد پُرکاربرد یاد نموده است. دندانپزشکی در تاری
خ چین. چینی ها دندان درد را «یاتونگی» نامیدند و درد دندان را بر اساس علت آن طبقه بندی می کردند. به طور میانگین، حدود 18 جوشانده گیاهی برای دندان درد در چین تهیه شده بود. مردم چین از قرص ها و دهانشویه های آن زمان برای تسکین دردشان استفاده می کردند. همچنین، یکی از روش های مهمی که مردم چین برای رفع درد دندان استفاده می کردند طب سوزنی بود. در طب سوزنی چین باستان، 26 نقطه بدن برای تسکین درد دندان بود. همچنین، 6 نقطه بدن برای تسکین درد و بیماری های مربوط به لثه بود. هوانگ تی، اولین فرد چینی است که روی بیماری های دهان و دندان مطالعات گسترده ای داشته است. این دندانپزشک چینی توانست در سال های 2700 قبل از میلاد، روش های تشخیص و درمان بیماری های دهان را توسعه دهد. هوانگ تی، بیماری های دهان را به سه دسته: چانگ یا پوسیدگی دندان، فونگ یا بیماری های التهابی و کان یا بیماری های مربوط به لثه تقسیم کرد. شواهد نشان می دهند که هوانگ تی اولین کسی بوده است که خلال دندان را معرفی کرد و از سیم برای تثبیت دندان ها استفاده می کرد. برخی از درمان هایی که چینی های باستان برای بیماری های دندان از آن استفاده می کردند، شامل قرص های با ترکیب
ات سیر له شده، گیاهان دارویی، استخوان های حیوانات، فضولات و... بوده است. دندانپزشکی در ایران باستان. بوزید حنین فرزند اسحاق عبادی که یکی از دانش آموختگان و پرورش یافتگان دانشگاه جندی شاپور بود؛ کتابی با عنوان: "مقاله فی حفظ الاسنان و استصلاحها" نوشت که در آن به طور اختصاصی به دانش دندانپزشکی و به ویژه شاخه ای از آن که امروزه پریودنتولوژی نامیده می شود، پرداخت. بخش نخست این کتاب به بهداشت بافت های نرم و سخت دهان پرداخته و به شیوه های گوناگون مراقبت از دندان ها و پایش آن ها اشاره دارد و از مواردی همچون تأثیرات انواع مواد غذایی و حتی زمان و نحوه مصرف آن ها بر سلامت دندان ها صحبت کرده است. چگونگی استفاده از مسواک و خلال دندان و همینطور طرز کاربرد دهان شویه ها و دندان شویه ها از دیگر موارد مورد بحث در بخش نخست کتاب اوست. به لحاظ تاریخی، خارج نمودن و کشیدن دندان برای درمان بسیاری از بیماری ها مورد استفاده واقع شده است. در طول قرون وسطی و همینطور در سرتاسر قرن نوزدهم، دندانپزشکی به خودیِ خود، به صورتِ یک حرفهٔ مستقل شناخته نمی شد و اغلب درمان های دندانپزشکی توسط سلمانی ها (آرایشگران) یا پزشکان عمومی انجام می گرفت. ب
ه طور معمول، فعالیت سلمانی ها محدود به کشیدن و خارج ساختن دندان بود و در این ارتباط آن ها سعی می کردند تا درد و دیگر عوارض مرتبط با این فعالیت همچون عفونت مزمن دندان را کاهش بدهند. تحولات در ابزارهای دندانپزشکی. ابزارهای مورد استفاده برای کشیدنِ دندان قدمت چندین قرنه داشتند و برای قرن ها در این زمینه کاربرد داشتند. در قرن چهاردهم میلادی، گای د چالیاک، پلیکان دندان که ابزاری برای کشیدن دندان بود، اختراع کرد این ابزار که به منقار پلیکان (مرغ سقا) شباهت داشت، تا اواخر قرن هیجدهم میلادی مورد استفاده قرار می گرفت. در این زمان، ابزار دیگری موسوم به کلید دندانپزشکی (که لابد این یکی هم شبیه کلید بود)، جایگزین پلیکان شد. کلید دندانی نیز به نوبه خود کنار رفت، و جای خود را به فورسپس های مدرنی داد که در قرن بیستم متداول شدند.. نخستین کتابهای دندانپزشکی. نخستین کتابی که صرفاً بر دندانپزشکی تمرکز کرده بود، کتابی بود که در سال ۱۵۳۰ میلادی توسط آرتزنی باچلین "Artzney Buchlein«نوشته شد. همچنین نخستین کتاب درسی دندان پزشکی که به زبان انگلیسی نوشته شد، کتابی به نام»اپراتور برای دندان» بود که توسط چارلز آلن در سال ۱۶۸۵ میلادی نگ
ارش یافت. حدّ فاصل سال های ۱۶۵۰ و ۱۸۰۰ مصادف با سال هایی است که علم دندانپزشکی مدرن، توسعهٔ خود را آغاز نمود. در یکی از همین سال ها پزشک انگلیسی توماس براون در نوشتهٔ خود با عنوان «نامه ای به یک دوست» (انتشار در سال ۱۶۹۰ میلادی) که مشخصهٔ اصلی آن نوعی طنز در کلام او می باشد، به مشاهدات اولیهٔ خویش در ارتباط با دندانپزشکی چنین اشاره کرده است: متداول شدن دندانپزشکی به شیوه امروز. گفته می شود که علم دندانپزشکی را آنگونه که ما امروز می شناسیم نخستین بار در قرن ۱۷ توسط یک پزشک فرانسوی به نام پیر فوشارد ابداع گردید، و از این جهت از وی با عنوان «پدر دندانپزشکی مدرن» یاد می شود. از بین شمار زیادی از پیشرفت هایی که وی برای این دانش به ارمغان آورد می توان به استفادهٔ گستردهٔ او از پروتز دندان، ارائهٔ معرفی مقدماتی از پر کردن دندان به عنوان یک شیوهٔ درمانی برای پوسیدگی دندان و بیان این نکتهٔ مهم که اسیدهای مشتق از موادّ قندی همچون اسید تارتاریک پوسیدگی دندان را به عهده دارند. شیادی در تاریخ دندانپزشکی. یک مشکل دیگر هم که همواره در تاریخ دندانپزشکی، متداول بوده، رواج برخی تقلبات و حُقّه بازی ها و شیادی ها در این حرفه از
طرف افراد غیر متخصص بوده است.
شیلدریک نام تنی چند از پادشاهان فرانک ها بوده است:
دشتروم منطقه ای است سردسیری در جنوب یاسوج با فاصله ای حدود ۱۷ کیلومتری در مسیر جاده بابامیدان. این منطقه قبلاً محل ییلاق عشایر بوده است ولی درحال حاضراین منطقه به یک منطقه کشاورزی تغییر یافته که سطح زیر کشت آن بالغ بر ۵۰۰۰ هکتار است که به صورت آبی و دیم زیر کشت می رود. دشت روم با قرار گرفتن در حوزه آبریز کوه های پازنان، دارای رودخانه ای دائمی و بسیار زیباست که در فصل بهار و تابستان دارای آب فراوانی است. این منطقه همچنین دارای هوای خنک و دلپذیریست و در فصول مختلف سال محل مناسبی است برای گشت و گذار مسافرانی که به این منطقه سفر می کنند. در حال حاضر این منطقه به کمربندی از باغات: سیب، هلو، آلو، گلابی، انگور و… تبدیل گردیده است و یکی از مراکز اصلی کشاورزی استان کهگیلویه و بویراحمد به حساب می آید. از مکان های گردشگری این منطقه می توان به منطقه عشایر نشین منصورآباد، چشمه پهن، دلی بردخیاری، دلی اولادعلی مؤمن، روستای مورصفا و سواحل رودخانه آن اشاره کرد. کارخانه سیمان دشتروم واقع در تنگاری، تنهاکارخانه موجود در این منطقه است که زمینه اشتغال تعدادی از افراد بومی و غیربومی را ایجاد کرده است.
بافران شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین استان اصفهان ایران است. روستای بافران در تاریخ با موافقت هیئت دولت و به استناد ماده ۱۳ قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری به شهر تبدیل شد. پیشینه. در گورآباد بافران، آسیابی بوده که ویرانه های آن هنوز بر جاست. در بافران و به ویژه در محله هایی مانند دجله آب کافی یافت می شود و حتی کتاب تاریخ نائین کوچ اعراب عامری را از سفلای اردستان به بافران به دلیل وجود مراتع و چراگاه خوب این منطقه می داند. در منابع. دهی است از بخش حومهٔ شهرستان نائین که در ۵۰ هزار گزی جنوب خاور نائین متصل به شوسهٔ نائین به عقدا در جلگه واقع است. ناحیه ای است دارای آب و هوای معتدل و ۱۹۷۸ تن سکنه، آب آنجا از قنات تأمین می شود. محصول عمدهٔ آن غلات و میوه و شغل مردمش زراعت و صنایع دستی زنان کرباس بافی و راهش فرعی است. از دهات معروف مشرق نائین است و آبادیهای حومهٔ آن عبارت است از جید، کشتخوان، پیربداق و علی آباد. قلعه مخروبه ای در بافران است که به قلعه رستم مشهور است. درخت و پایابی نیز هست که معروف است که حضرت رضا، هنگام عزیمت به خراسان در کنار آن درخت غذا خورده و در آن آب وضو ساخته است. شاه عباس کبیر ه
م در نذری که کرد که پیاده بخراسان مشرف شود (۱۰۱۰ هَ. ق) تا آنجا که توانسته است از مسیر حضرت رضا راه پیموده است. به امر شاه عباس در اطراف آن درخت صحنی بنا کرده اند. مسجد جامع بافران نیز از آثار قدیمی آن محل است. جمعیت بافران به دو دسته عرب و عجم تقسیم می شود. عرب های آن از اعراب بنی عامرند و تفنگچیان بافرانی در زمان قاجاریه معروف بوده اند، در هجوم افاعنه بافران مورد قتل عام قرار گرفت. از قریه های اصفهان و از اعمال نائین است دکتر حمیدرضا عرب بافرانی به عنوان دانشجوی دکتری نانو فناوری در خردادماه 1399 دارفانی را وداع گفت.. همایش بزرگداشت نخبه بافرانی https://sedayenaein.ir/?p=10229
شرکت اسلامیه شرکتی سهامی عام و یکی از اولین و مهم ترین کارخانه هایی بود که در دوران مشروطه در ایران با هدف تأمین منسوجات مورد نیاز مردم ایران و مقابله با وابستگی به خارج، با تلاش و حمایت اغلب بازرگانان و علمای اصفهان و شیراز و کاشان، به ویژه آقا نجفی اصفهانی و نورالله نجفی اصفهانی و میرزا ابوالقاسم زنجانی در فروردین ۱۲۷۸ ، تأسیس شد. شرکت به سرعت با استقبال گسترده مردم در خرید سهام و همچنبن محصولات خود مواجه شد و به تدریج شعبه هایی در بسیاری شهرها و همینطور در خارج از ایران ایجاد کرد. شرکت اسلامیه اولین تلاش در صنعت مدرن در ایران خصوصاً در زمینه نساجی بود. همچنین این شرکت به فعالیت صرافی نیز اشتغال داشت و یکی از زمینه های تأسیس بانک و بانکداری و سهام در ایران به شمار می رود. اهداف شرکت. در اساسنامه شرکت اهداف کلی به شرح زیر آمده است: انگیزه و پیش زمینه تأسیس. یکی از نتایج مهم جنبش تنباکو که به مشروطیت متصل گردید، ایجاد شور و اشتیاق در بین مردم برای تأسیس کارخانجات و تولید داخلی و تقویت این فکر بود که جهت رفع وابستگی به بیگانگان، لازم است وسایل مورد نیاز جامعه ایران، در داخل کشور تولید شود. در قرن نوزدهم بخش عم
ده ای از بازار ایران در اختیار کمپانی های خارجی اعم از انگلیس و روسیه در آمده و این مسئله خصوصاً در بخش پوشاک بیشتر نمود داشت. انواع قرار دادها و امتیازات اعطا شده به کشورهای غربی مخصوصاً امتیاز برخی گمرکات وضعیت را بدتر کرده بود. جرج کرزن سیاستمدار انگلیسی در دهه آخر قرن نوزدهم می گوید: «گذشته از اشیاء تجملی غربی که طبقات بالا به آن معتاد شده اند، پوشاک همه طبقات جامعه، از مردان گرفته تا زنان، جملگی از غرب وارد می شود.ابریشم،ساتن و ماهوت برای طبقات اعیان و قماش نخی و پنبه ای برای همه طبقات. لباس یک روستائی ساده از منچستر یا مسکو می آید و نیلی را که همسر او بکار می برد از بمبئی وارد می شود. در واقع از بالاترین تا پایین ترین مراتب اجتماعی به طور قطع وابسته و متکی به کالاهای غربی شده اند» در ۱۸۶۰ میلادی رابرت گرنت واتسن دربارهٔ اقتصاد شهر اصفهان به عنوان نمونه ای از وضعیت ایران می گوید: «شهر نامی اصفهان دیگر آن پایتخت باشکوه دورهء صفویه نیست. سیر انحطاطی آن از محوطه های بزرگ خالی که در دوران رونق خود سراسر کوچه و بازار و بنا بود اینک آشکار است. بخش عمده بازارها و محلات ویران و خالی از سکنه است و این می رساند که
در روزگار پیشین چه شکوهی داشته است». اوژن فلاندن باستان شناس فرانسوی که از اصفهان بازدید داشته است نیز در ۱۸۴۰ می نویسد: «از کارخانجات نساجی و اسلحه سازی و زربفت و مخمل ایران که روزگاری محصولات آن به تمام مشرق زمین صادر می شد، خبری نیست و همه نابود شده اند. محصولات ایران از بین رفته و به ویژه همجواری با انگلستان نتیجه شومی بخشیده است. زیرا مقدار زیادی محصول را به بهایی بسیار نازلتر از آنچه در خود ایران ساخته می شود در بازارهای ایران بفروش می رسانند.» از بین رفتن کارخانجات ابریشم بافی در قرن نوزدهم که به مرور و هم زمان با واردات گسترده پارچه های انگلیسی به ایران آغاز گردید آثار اجتماعی دیگر نیز بدنبال داشت، از کاشت درخت توت (برای پرورش کرم ابریشم) به دلیل نبود بازار برای پارچه های تولید داخل از بین رفت و به جای آن کشت خشخاش رواج یافت. به طوری که از یزد (که زمانی از مراکز تولید پارچه در ایران بود) سالانه ۲۰۰۰ صندوق تریاک صادر می گردید. در ۱۸۹۰ کرزن اظهار داشته بود که یزد هنوز دارای ۱۸۰۰ کارخانه ابریشم بافی با ۹۰۰۰ کارگر است اما در ۱۸۹۳ سر پرسی سایکس اظهار داشت که دستگاه های بافندگی یزد به ۷۰۰ دستگاه تنزل یافته
است. در چنین وضعیتی اندیشه تولید داخلی ابتدا در محافل مذهبی و تجار در اصفهان ایجاد شد. احمد مجدالاسلام کرمانی به یاری سید جمال واعظ و ملک المتکلمین و میرزا علی جناب، انجمنی به نام «انجمن شرقی» تشکیل دادند که هدفش رفع احتیاج از کالاهای خارجی بود. همچنین قرار شد در ماه رمضان روحانیون و مراجع در مساجد مردم را به خرید کالاهای داخلی و تحریم کالاهای خارجی ترغیب کنند و گروه دیگر نیز مقدمات راه اندازی کارخانه را فراهم آورند بزودی هر دو کار صورت گرفته و کارخانه تولید منسوجات با نام کارخانه اسلامیه در شرف تأسیس قرار گرفت. علما و روحانیون ضمن دفاع از تأسیس کارخانه و ترویج استفاده از منسوجات آن، نامه هایی نیز در حمایت از آن ارسال کردند. در اساسنامه شرکت آمده بود: «این شرکت به کلی از دادوستد متاع خارجه ممنوع است. فقط هم خود را صرف ترقی متاع داخله و آوردن چرخ اسباب و کارخانه مفیده خواهد نمود و حمل متاع داخله را به خارجه بر حسب اقتضاء و به موقع خود در کشیدن راه شوسه و آهن اقدام خواهد کرد.» همچنین در ماده بیست و چهارم آمده است که «تمام اجزاء از رییس و مرئوس و امنای شرکت حسب الشرط مجبورند لباس خود را از منسوجات و متاع داخله
مصرف رسانند.» شرکت اسلامیه در ابتدا یک کرور تومان سهام که به ۵۰هزار سهم ۱۰تومانی تقسیم شده بود، آماده کرد و به زودی ۱۵۰هزار تومان سرمایه اولیه در شرکت گرد آمد. اتباع خارجی از خرید سهام این شرکت منع شده بودند. در واقع، پس از قیام تنباکو و بروز فواید آن، حاج آقانورالله و آقانجفی، این گونه برنامه ریزی می کنند که علاوه بر عدم حضور کالاها و منسوجات خارجی در زندگی مردم، می توان امکانات و توانایی های داخلی را در جهت تولید، متحد کرد و مردم را برای حمایت از آن تشویق نمود. بدین ترتیب می توان تحریم کالاهای بیگانه را عملی کرد. در آن زمان به گفته حاج آقانورالله، بازرگانان ایرانی، عمله های خارجی شده بودند و شکوه و جلال اروپاییها، از طریق کالاهایشان در ایران جلوه گری می کرده است. درچنین زمانی شرکت اسلامیه در اصفهان تأسیس می شود. حمایت از کارخانه. علما که خود در راه اندازی و تدوین اساسنامه آن حضور داشتند در ادامه به تلاش جدی برای تحریم کالاهای ساخت خارج و استفاده از کالاهای ایرانی پرداختند. آخوند خراسانی از مراجع وقت نامه ای خطاب به مظفرالدین شاه و خواستار پشتیبانی وی از این کارخانه شدند. سید جمال الدین واعظ یکی از علما، کتا
بی به نام «لباس التقوی» در دفاع از راه اندازی این شرکت نگاشت و علمایی همچون سید اسماعیل صدرالدین عاملی, سید محمدکاظم یزدی, آخوند خراسانی, محمد الغروی الشربیانی, محمدحسن ممقانی, فتح الله اصفهانی (شریعت اصفهانی) بر آن مهر تأیید زدند. در بخشی از این کتاب آمده است:«برمسلمانان لازم است لباس ذلت تولید خارج را از تن بیرون کنند و لباس عزت ساخت داخل را بپوشند.» میرزاحسین تهرانی نیز ضمن حمایت از تأسیس این شرکت تقریظی بر کتاب «لباس التقوی» نوشت. این کتاب در دهه ۶۰ توسط همای رضوانی تصحیح و توسط نشر تاریخ ایران منتشر شد. گذشته از روحانیون و بازرگانان، زنان نیز در ترویج پارچه های تولید این کارخانه سهم داشتند. افتتاحیه. پس از آنکه مقدمات تأسیس شرکت آماده شد حدود هزار نفر از روحانیون معروف، رجال دولت و تجار معتبر و ملاکین توسط ملک المتکلمین به مجلس دعوت شدند، وی نطق اثرگزاری در باب نابسامانی و فلاکت کشور ایراد کرد و پس از آن در اندک مدتی ۹۰۰ هزار تومان سهام شرکت، از طرف مردم خریداری شد. در مراسم افتتاحیه این شرکت بسیاری از علما و بازرگانان حضور داشته و به ایراد سخنرانی در دفاع از تولید داخلی پرداختند. گسترش و سود دهی. به تدر
یج حوزه عمل خود را به سایر شهرها و سپس به کشورهای خارجی گسترش می دهد. تولیداتش همه جا حضور و گسترش یافته و تولیداتش در داخل و خارج ایران فروخته شده و شعباتی همچون «اسلامیه تهران» و «اسلامیه کاشان» نیز تأسیس می گردد. حاجی امین الضرب رئیس کل شرکت اسلامیه طهران مهندسی اروپایی به نام «موسیو بوتن» را برای گسترش تجهیزات شرکت به اصفهان اعزام می کند. زین العابدین تقی یف نیز نماینده شرکت در باکو بوده است. گزارش روزنامه های آنزمان حاکی از سوددهی شرکت بوده است. روزنامه حبل المتین در این باره می نویسد: «معلوم و محقق شده است، که در این مدت قلیله این شرکت سود معتنابه و منفعت قابلی به شرکاء بخشیده است. بنابراین هر کس از تبعة ایران که در آن مملکت میل به دخول در این شرکت مقدسه داشته باشد، البته پس از آگاهی از این مراتب به هر میزان و هر چند سهم طالب شرکت باشد، ممکن خواهد بود به توسط جناب اجل عالی بلیط اسهام برای ایشان از اداره شرکت محترمه به خارج فرستاده خواهد شد. در سلخ ذی الحجة ۱۳۱۷ محاسبات گذشته آن را صاف نمودیم و از قرار صدی بیست و هفت، منافع سالیانه به شرکاء محترم پرداخته شد» بازتابها. راه اندازی این شرکت با واکنش منفی سف