Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جان باختند ایده آل زنانه ناسیونال سوسیالیستی. زن نوین. زن ناسیونال سوسیالیست می بایست با جامعه آلمانی مطلوب آدولف هیتلر (فولکسگماینشافت) منطبق باشد، از لحاظ نژادی خالص و از لحاظ بدنی توانمند. او کار نمی کرد، در مکتب مادری می زیست و پیرو شعار قیصر ویلهم دوم امپراتور آلمان، کیندا، کوچه، کیرشه، کودکان، آشپزخانه، کلیسا بود. در سندی منتشره به ۱۹۳۴، نه فرمان ستیزه کارگران، هرمان گورینگ، با صراحت کمتری نقش آینده زن آلمانی را برمی شمرد: «یک قابلمه، جارو و خاک انداز بگیر و با یک مرد ازدواج کن». این طرح ضد فمینیستی بود زیرا ناسیونال سوسیالیستها حقوق سیاسی اعطا شده به زنان را با طبیعت تولید مثل، تنها نقشی که آنان در آن می توانستند شکوفا شده و به بهترین وجه منافع ملت را تأمین کنند، متضاد می دانستند. نتیجتاً ماگدا گوبلز در ۱۹۳۳ اعلام کرد: «زنان آلمان از سه حرفه محروم اند: ارتش، مانند هرجای دیگر دنیا؛ دولت و قضا. اگر یک دختر آلمانی باید بین شغل و ازدواج باید انتخاب کند، او همواره تشویق خواهد شد که ازدواج را برگزیند چرا که برای زن این بهترین است».
دو ۸۰۰ متر یکی از رشته های دو و میدانی است که کوتاه ترین نوع دو نیمه استقامت به شمار می رود. مسیر دو ۸۰۰ متر دارای دو دور ۴۰۰متری است و همیشه در مجموعهٔ بازی های المپیک جای داشته است. اگر بازی در سالن سرپوشیده برگزار شود، پیست ۲۰۰متری خواهد بود؛ برای همین، باید چهار دور به گِرد زمین دوید. این رشته، هم به استقامت هوازی بالا و هم به تمرینات بی هوازی و حداکثر سرعت بالا نیاز دارد. رکورد دو ۸۰۰ متر مردان به دیویدرودیشاتعلق دارد که در المپیک ۲۰۱۲ لندن زمان ۱:۴۰٫۹۱ را ثبت کرد. رکورد زنان این رشته را هم یارمیلا کراتوخویلووا از چکسلواکی در سال ۱۹۸۳ به میزان ۱:۵۳٫۲۸ ثبت کرده است. ۸۰۰ متر از رشته های تاکتیکیِ دو محسوب می شود. این رشته کوتاهترین دوی است که در آن تمام دوندگان در یک خط می دوند؛ در نتیجه، قرار گرفتن در لبهٔ داخلی پیست باعث می شود تا دونده ها مسافت کمتری را بدوند و این امر اهمیت زیادی برای پیروزی دارد. از طرف دیگر، اعتقاد بر این است که قرار گرفتن در رتبهٔ اول یا دوم گروه در همان ابتدای مسابقه به نفع دونده است، چون سبقت گرفتن در این رشته بسیار مشکل است. به همین دلیل، معمولاً مسابقات ۸۰۰ متر شروع سریعی دارند.
اما برخی از دوندگان قهرمان المپیک به این قاعده اعتقادی ندارند و با یک سرعت متوازن و قرار گرفتن در پشت سر گروه موفق شده اند دونده های پیشرو را پشت سر بگذارند. به دلیل اهمیت مسائل تاکتیکی نتیجهٔ مسابقهٔ ۸۰۰ متر چندان قابل پیش بینی نیست و معمولاً کسی برندهٔ مسابقه می شود که در اواخر رقابت در بهترین جا قرار گرفته باشد نه لزوماً کسی که دوندهٔ بهتری است. برندگان. معمولاً دوندگان ۸۰۰ متر به اندازهٔ کافی سریع هستند که بتوانند در مسابقه های (چهار نفری ۴۰۰ متر را می دوند) هم شرکت کنند، اما تاکنون تنها دو دونده توانسته اند در مسابقه های مهم بین المللی، هم در ۴۰۰ متر و هم در ۸۰۰ متر، خوش بدرخشند. درحالی که موفقیت دوندگان ۸۰۰ متر در ۱۵۰۰ متر بسیار بیشتر بوده است. بهترین زمان جهانیِ ثبت شده برای جوانان پسر (۱۹ سال و پایین تر): بهترین زمان جهانیِ ثبت شده برای جوانان دختر (۱۹ سال و پایین تر):
روسی سفید یک کوکتل شیرین است که با ودکا، لیکور قهوه و خامه، در لیوان یخ تهیه می شود.
آرنور (به زبان انگلیسی: Arnor) یا فرمانروایی شمالی، پادشاهی دونداین در سرزمین اریادور واقع در سرزمین میانه بود. این منطقه جایگاه اصلی پادشاه بلندمرتبه آرنور می باشد که بر دو منطقه آرنور و گاندور حکومت می کردند. آرنور از مکان های رشته افسانه های دنیای تاکلین است. این پادشاهی پس از نابودی نومه نور توسط الندیل بنیان نهاده شد. الندیل پس از رسیدن به اریادور در سرزمین میانه کنار دریاچه ننویال یا اوندیم شهری بنام آنومیناس را ساخت و آن را پایتخت پادشاهی آرنور انتخاب کرد. تاریخچه ابتدایی. آرنور در اواخر دوران دوم (۳۳۲۰ د. د) توسط الندیل تأسیس شد. در آن زمان پسران او قلمرو گاندور را بنا نهاده بودند. تاریخ دو پادشاهی در هم تنیده است؛ هر دو پادشاهی را به عنوان قلمرو دونه داین در تبعید می نامند. پیش از تأسیس آرنور، جمعیت قابل توجهی از نومه نوریان در آنجا زندگی می کردند. نومه نوریان با رهبری تار-منلدور و تار-آلداریون مهاجرت آرامی را به این سرزمین آغاز کرده بودند. پیش از رسیدن دون اداین، آرنور مأمن انسان هایی از قوم اداین بود و پس از مدت کوتاهی این جمعیت با مردم دیگری از اداین ترکیب شدند. الندیل و مردمش از سوی گیل-گالاد پاد
شاه برین نولدور مورد حمایت قرار گرفتند، و کشتی هایشان را از رودخانه لون گذر دادند. او شهر آنومیناس را تأسیس نموده و آنجا را به عنوان پایتخت برگزید. در اصل آرنور از سرزمین های جنوبی تر (گاندور) مطبوع تر بود زیرا الف هایی که تحت رهبری گیل-گالاد بودند در نزدیکی رودخانه لون زندگی می کردند. با این وجود، در سال های بعد، پس از اینکه سائورون سایه شومش را بر نومه نوریان انداخت، افراد بیشتری نسبت به جنوب در آنجا سکنی گزیدند. این امر منجر به این شد که الندیل به سرزمینی پا گذارد که جمعیت آن اکثراً از کسانی بودند که برخلاف افراد نومه نوری خودش، غالباً از دوستان الف ها بودند. برخلاف گاندور که در جنوب قرار داشت، در آرنور دانش بیشتری نسبت به دوران اولیه حفظ شده بود. پلانتیری. پلانتیری یا «سنگ های بینا» سنگ های کروی خاصی بودند که می توانستند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و تصویری گویا را برای شخصی که از آن استفاده می کرد، ارائه دهند. این سنگ ها در اصل بین الندیل و پسرانش تقسیم شده بود. معمولاً به شدت از آن ها محافظت می شد و تحت اختیار پادشاهان بودند. در کل هفت عدد از این سنگ ها موجود بوده است، که سه تای آن ها به پادشاهی شمالی
اختصاص یافته و بقیه متعلق به گاندور بود. این سه سنگ عبارتند از: نبرد آخرین اتحاد. در اواخر دوران دوم، آرنور در نبردی بزرگ با سائورون خود را متحد با پادشاه برین، گیل-گالاد دانست، در اتحادی به نام آخرین اتحاد الف ها و انسان ها. با کمک نیروهای جنوبی که از گاندور آمده بودند، آنان در نبرد آخرین اتحاد، در مقابل سائورون صف آرایی نمودند. این جنگ طی یک دوره چند ساله در دشت داگورلد و خود موردور صورت پذیرفت. الندیل و پسرش آناریون در این نبرد کشته شدند، اما ایسیلدور کسی بود که سرنوشت نبرد را تعیین نمود. او انگشتی از سائورون را که حلقه یگانه در آن قرار داشت، قطع نمود و پیروزی را به ارمغان آورد. الروند چاووش گیل-گالاد، ایسیلدور را مجبور کرد تا حلقه یگانه را به کوه هلاکت موردور بیندازد و آن را نابود سازد، اما ایسیلدور از این کار سر باز زد و حلقه نجات یافت. آرنور در این نبرد صدمات سنگینی دیده بود، و بخش هایی از سرزمین تقریباً خالی از سکنه شده بود. ایسیلدور پادشاه دوم آرنور (و همچنین گاندور) در سال ۲ دوران سوم در نبرد مصیبت بار دشت های گلادن توسط اورک ها کشته شد. سه پسر بزرگ او نیز در آن جنگ کشته شدند، اما پسر چهارمش والاندیل
که از همه جوان تر بود و در ریوندل مانده بود در همان سال پادشاه آرنور گشت، اما ایسیلدور حلقه یگانه را هنگامی که در حال فرار از دست اورک ها بود در رودخانه گم کرد. آرنور پس از فقدان شدیدی که از این جنگ حاصلش شد، هیچگاه به طور کامل ترمیم نشد. به دلیل اینکه والاندیل و وارثینش ادعای پادشاهی گاندور را نداشتند، این قلمروها تقسیم شدند. حاکمان آرنور لقب پادشاه بلندمرتبه را برای خود انتخاب کردند، در صورتی که حاکمان گاندور فقط لقب پادشاه را به یدک می کشیدند. افول و فروپاشی. پایتخت آرنور شهر آنومیناس در کنار دریاچه اون دیم بود، اما در سال ۸۶۱ د. س فورنوست اراین به عنوان پایتخت انتخاب شد و آنومیناس خالی از سکنه شد و به تدریج از بین رفت. پس از مرگ ائارندور دهمین پادشاه آرنور در سال ۸۶۱ د. س، این سرزمین درگیر جنگ داخلی بین سه پسر ائارندور شد. بزرگ ترین پسر وی با نام آملیت، مدعی پادشاهی بر کل قلمرو آرنور شد اما فقط توانست به بخشی از آن به نام آرتداین حکومت کند در حالیکه دو برادر دیگرش قلمرو باقی مانده را به دو قسمت کاردولان و رودئور تقسیم کردند. جنگ با آنگمار. بزرگ ترین دشمن آرنور در شمال تا اواسط دوران سوم جایی نبود جز آنگم
ار که توسط پادشاه جادوگر آنگمار رهبری می شد. در زمان زمامت مالوگیل (در سال ۱۳۰۰ د. س)، این قدرت جدید در آن سوی خلنگ زارهای اتن ظاهر شد. این سرزمین توسط اورک ها و انسان های ملعبه پادشاه جادوپیشه آنگمار اشغال شد و شروع به یورش به رودئور و کاردولان نمودند. در نهایت مشخص شد که پادشاه جادوپیشه کسی نیست جز رئیس اشباح حلقه سائورون. سال ها بعد، آرگلب اول از آرتداین، مرزهای منتهی به تپه های و در را استحکام بخشید. علی رغم این کار، آرگلب درگیر نبردی با آنگمار و متحدش رودئور شد. پسر او آرولگ در منطقه کاردولان پاتکی را به دشمن وارد نمود و آن ها را به عقب راند. او توانست خط مقدم جبهه اش را برای چندین سال با موفقیت حفظ کند. سپس در سال ۱۴۰۹ د. س آنگمار از رودخانه هوآرول گذر کرده به کاردولان وارد شد و بار دیگر به آن یورش برد. این دفعه، ودرتاپ تسخیر شد و آرولگ در نبرد کشته شد. زمانی که آمون سول از بین رفت، پلانتیر حفظ شد و به فورنوست آورده شد. درحالی که کاردولان از بین رفته بود، آنگمار نهایتاً توسط نیروهای الفی که از لیندون و ریوندل می آمدند و الروند آنان را هدایت می کرد به عقب رانده شدند. طاعون بزرگ. تهدید دیگری که فرمانروایی
شمالی را تحت تأثیر قرار داد، این دفعه چیزی بود که شمشیرها و زره ها نمی توانستند جلودار آن باشند. طاعون بزرگی در شرق، در مجاورت دریای رون و در شمال شرقی موردور شروع شده بود. این بیماری پس از اینکه صدمات جبران ناپذیری را در رووانیون به بار آورد، در سال ۱۶۳۶ د. س به اسگیلیاث در گاندور آمد و باعث کشته شدن پادشاه تلمنار و خانواده اش شد. در مناطقی که طاعون در آن ها شیوع داشت، تقریباً ۵۰٪ مردم از بین رفته بودند. این بیماری، که به طور شدیدی غرب گاندور را تحت تأثیر قرار داده بود به سمت کاردولان در شمال در حال حرکت بود. در کاردولان، این بیماری صدمات بسیاری به بار آورد و آخرین دونداین های کاردولان در بلندی های گوژپشته را از بین برد. آنگمار از این تراژدی بهره جست و موجوداتی اهریمنی به نام بارو-وایت ها را برای هجوم به این مناطق گسیل داشت. هابیت های شایر از سوی آنان آسیب دیدند اما نه به طور سنگین. طاعون قدرتش را از دست داد با این وجود، در این نقطه بسیاری از آرتداین ها سالم ماندند. سقوط آرتداین. در سال ۱۹۷۴ د. س، بخش نهایی تاریخ آرتداین رقم خورد. پادشاه جادوپیشه در دوران زمستان طولانی بار دیگر حمله کرد. فورنوست از بین رفت
و نیروهای باقی مانده آرنوریان به سمت رودخانه لون در لیندون کشیده شدند. پادشاه آرودوی مجبور به فرار به سمت فوروخل شد و از آدم برفی های آنجا درخواست کمک کرد. پسر او، آرانارت به سوی گیردان در بندرگاه ها سفر کرد تا سقوط آرتداین را به او اطلاع دهد. گیردان در پاسخ یک کشتی را برای نجات آرودوی به سمت شمال گسیل داشت. زمانی که آدم برفی های فوروخل رسیدن کشتی را دیدند، احساس ناراحتی کرده و نسبت به نقشه فرار بیمناک شدند. رئیس آن ها در پاسخ به آرودوی گفت: «به این هیولای دریایی سوار نشو! اگر آن ها آن را دارند، بگذار تا مردان دریایی برای ما غذا و آنچه که نیاز داریم را بیاورند. تو می توانی تا زمانی که پادشاه جادوپیشه به خانه می رود اینجا پیش ما بمانی. در تابستان که قدرت او از بین می رود؛ اما اکنون نفس او مرگبار است و دست سرد او دراز.» - ارباب حلقه ها، ضمیمه الف، ص ۱۰۱۸. مشخص شد که آدم برفی ها راست می گفتند. طوفانی در آن شب رخ داد و کوه های یخی را به سمت ساحل آورد و کشتی را در هم شکست و افراد بسیاری از جمله پادشاه آروه دوی همراه با آن غرق شدند. متأسفانه او به پیشگویی مالبت پیشگو جامه عمل پوشانید؛ زیرا مالبت هنگام تولد او خبر د
اده بود که آروه دوی «آخرین پادشاه آرتداین» خواهد بود؛ بنابراین پادشاهی شمالی پایان پذیرفت، اما هابیت ها در شایر زنده ماندند. آن ها در نهایت یک تاین را از میان خود انتخاب کردند تا به عنوان پادشاه فعالیت کند، و اولین آن ها نیز بوکا از ماریش در سال ۱۹۷۹ دوران سوم بود. مقابله با آنگمار. فرستادگانی از آرتداین به گاندور سفر کردند تا از دونداین جنوبی برای نبرد با نیروهای پادشاه جادوپیشه کمک بخواهند. با این وجود، گاندور نیز از سوی ایسترلینگ ها مورد تهدید واقع شده بود، پس نمی توانست به سرعت به کمک آرنور برسد. از زمانی که پادشاه اوندوهر و دو پسرش در مصاف با ایسترلینگ ها در نبرد اردوگاه در سال ۱۹۴۴ دوران سوم کشته شدند، گاندور رو به ضعف گذاشته بود. آروه دوی از آرنور سعی کرد تا ادعای حکومت بر فرمانروایی جنوبی را مطرح کند، اما این ادعا از سوی گاندوریان پذیرفته نشد. ائارنیل فرمانده پیروز نبرد اردوگاه و عضو خانواده سلطنتی، فرمانروایی را مدعی شد و از سوی شورای سلطنتی گاندور مورد پذیرش قرار گرفت. پادشاه آروه دوی در مورد بحرانی که در مقابل حملات پی در پی آنگمار با آن روبرو بود پیام های فوری به گاندور فرستاد. با این وجود، ائارنی
ل دوم به دلیل مشکلاتی که در مورد بهبود بخشیدن به اوضاع به هم ریخته گاندور پس از پیروزی داشت، نتوانست بلافاصله عکس العمل نشان دهد. پادشاه پسر و وارثش ائارنور را با ناوگانی قدرتمند به سمت بندرگاه ها در شمال فرستاد. متأسفانه، زمان نجات آرتداین گذشته بود، و فرمانروایی شمالی از بین رفته بود. زمانی که نیروهای دریایی ائارنور در بندرگاه خاکستری لنگر انداختند، اندازه و عظمت آن ها الف ها و انسان ها را خیره و متحیر کرد. از این کشتی ها ارتشی بس قدرتمند پیاده شد که شمال سرزمین میانه تا قرن ها به خود ندیده بود. مردم کیردان کاملاً تحت تأثیر عظمت ارتش گاندور، به خصوص سواره نظام آن شده بود. بخش اعظمی از سواره نظام را سوارکاران دره های آندوین تشکیل داده بودند. کیردان و ائارنور نیروهای خود را همراه با باقی مانده نیروهای آرنور ترکیب کردند، بزرگ ترین اتحاد از نیروهای الف و انسان که پیش از نبرد آخرین اتحاد به وجود آمده بود؛ این ارتش بزرگ از رودخانه لون عبور کرد و به سمت شمال به حرکت افتاد. این نیروها با خشونت و بی رحمی کامل به سمت پایتخت آرنوریان فورنوست حرکت می کردند، جاییکه پادشاه جادوپیشه آنجا و قصرش را به تصرف خود درآورده بود.
شکست آنگمار. زمانیکه آنگمار هجوم ارتش متحد را به چشم دید، نتوانست عمق تهدید و خطری که به سمتش می آمد را دریابد. به جای آنکه در شهر نظامی فورنوست منتظر مهاجمان بماند، نیروهایش را به بیرون از قلعه برد و در فضای باز با آنان روبرو شد. او فکر می کرد که به راحتی می تواند این ارتش را به مانند ارتش آروه دوی که سال پیش شکست داده بود، از بین ببرد. اما این دفعه تفاوت فاحشی وجود داشت، این تفاوت نیروی دریایی و زمینی قدرتمند گاندور بود. نیروهای متحد به پیشروی خود ادامه می دادند و به جای بنا کردن استحکامات دفاعی، از تپه های اون دیم به آنگمار حمله بردند، و نبرد بزرگ به اوج خود رسید. نیروهای پادشاه جادوپیشه نمی توانستند در برابر آنان ایستادگی کنند، با این وجود، آن ها شروع به عقب نشینی به سمت شهر کردند. با این حال، هر گونه امید برای بازپس گیری به طور عادی از بین رفت. سواره نظام گاندور، از شمال به درون نیروهای آنگمار حمله بردند و باعث شدند که نبردی سخت درگیرد که در نهایت منجر به پایان نبرد فورنوست شد. پادشاه جادوپیشه در اوج نبرد، از شهر فرار کرد و به سوی آنگمار گریزان شد. اما نیروهای سواره نظام که تحت رهبری ائارنور بودند شروع
به تعقیب باقی مانده های نیروی دشمن شدند و همگی را از بین بردند. این کار به سختی انجام شد، بنابراین نیروهای الف که تحت رهبری گلورفیندل بودند نیز از سمت ریوندل به دشمن حمله کردند و نابودی دشمن را تکمیل نمودند. در نهایت، پادشاه جادوپیشه با استفاده از قدرتش ائارنور را دچار سردرگمی و ناکامی کرد، اما اسب وی از آن شبه اهریمنی دوری کرد. زمانی که ائارنور می خواست اسبش را کنترل کند، گلورفیندل پیشگویی معروفش را با اندوه بیان نمود: «او را تعقیب مکن! زیرا دیگر به این سرزمین باز نخواهد گشت. سرنوشت او هنوز به پایان نرسیده است، و مرگ او به دست هیچ مردی رقم نخواهد خورد.» - ارباب حلقه ها، ضمیمه الف، ص ۱۰۲۷ این پیشگویی به وقوع نپیوست تا هزاران سال بعد، پادشاه جادوپیشه در نبرد دشت های پله نور به دست زنی به نام ائووین از میان رفت. فرماندهان دون اداین. پس از مرگ پادشاه آرودوی، پسر او آرانارت دریافت که دونه داین شمالی بسیار محتمل است که قلمرو آرتداین را از نو تأسیس نمایند. او همراه با مردمش که تعدادشان رو به نزول بود به صورت بیابان گرد زندگی می کردند و در سرزمین اریادور از مکانی به مکان دیگر کوچ می کردند. او به جای اینکه خود را پاد
شاه یا شاهزاده بنامد، لقب فرمانده را به خود داد. به این صورت بود که نسل پادشاهان آرنور با موفقیت حفظ شد تا اینکه در سال ۱ دوران چهارم پادشاهی آرنور از نو تجدید بنا شد. آران آرت پسر آراهائل را به ریوندل نزد ارباب الروند برد تا در امنیت کامل بتواند رشد کند. این کار تبدیل به سنتی شد که در ادامه دوران سوم نیز توسط دیگر فرماندهان انجام می شد. علاوه بر این کار میراث خاندان الندیل نیز نزد الروند آورده شده بود: عصای پادشاهی آنومیناس، حلقه باراهیر، تکه های شمشیر نارسیل و ستاره الندیل. بنابراین دون اداین ها در سایه ها زنده ماندند و منتظر روز موعود بودند که در آن پادشاهی آرنور از نو متولد می شد. شانزده تن از فرماندهان دون اداین در نسل مستقیم پادشاهان زیستند که آراگورن آخرین آن ها بود. در آن زمان خطرات بسیاری در اریادور وجود داشت، و بسیاری از فرماندهان در جوانی از بین رفتند. یکی از آن ها پدر آراگورن دوم، آراتورن دوم بود که توسط اورک هایی که در حال گذر از آن منطقه بودند کشته شد. نبرد حلقه. پادشاهی آرنور هزاران سال پیش از وقوع نبرد حلقه از بین رفته بود، اما با این وجود نیروهای شمالی در این نبرد شرکت کردند. آراگورن دوم یکی
از تکاوران شمال بود و البته در آنجا صدها تن مانند او در حال فعالیت در این منازعه بودند. جمعی از این گروه آراگورن را در جاده های مرگ و در زمان نبرد اومبار که منجر به تسخیر ناوگان دزدان دریایی شد، همراهی می کردند. آنان آراگورن را در نبرد آخر یاری نمودند، تحت لوای او جنگیدند و در نبرد مورانون که منجر به شکست همیشگی سائورون شد، در کنار او بودند. در دیگر بخش های شمال نیز درگیری هایی وجود داشت. در کل سه دسته هجوم مختلف به لوتلورین صورت گرفت، که از سوی سپاهیان الف که تحت رهبری کله بورن و تراندویل بودند، دفع گردید. در نهایت، کله بورن حمله ای را ترتیب داد که منجر به فتح دول گولدور گردید و تهدیدات سائورون در شمال را برای همیشه پایان بخشید. همچنین در منطقه شایر نیز درگیری هایی دیده می شد، بین گردنکشان سائورون و شبه نظامیان هابیت ها. این آخرین نبردی بود که در خلال نبرد حلقه صورت گرفت که نتیجه آن مرگ سارومان و کشته شدن یا دستگیرشدن طرفداران او بود. از این درگیری ها با نام نبرد بای واتر یاد می شود و حضور هابیت ها در این نبرد را یادآور می شود. پادشاهی از نو متحده شده اهدای عصای سلطنتی به آراگورن توسط فارامیر. فارامیر، پسر د
نه تور دوم آخرین کارگزار گاندور، عصای سلطنتی را به پادشاه جدید تقدیم کرد و در پشت او قرار گرفت. سپس آراگورن دوم به نام پادشاه اله سار توسط گندالف تاج گذاری شد و پادشاهی آرنور را به عنوان بخشی از پادشاهی از نو متحد شده تجدید بنا نمود و آنومیناس را به عنوان پایتخت جدید انتخاب کرد. وی با شاهزاده الف آرون که نام ملکه اون استار آرنور و گاندور را برای خود انتخاب کرد ازدواج نمود. پس از نابودی سائورون، آرنور برای بار دیگر مکانی امن برای زندگی انسان ها گشت هر چند پیش از این جمعیت آن از گاندور کمتر بود، اما دوباره به جمعیت آن افزوده شد. قلمرو پادشاهی جدید وسعت بسیاری پیدا کرده بود زیرا دو قلمرو آرنور و گاندور با یکدیگر ترکیب شده بودند. در شمال این قلمرو شامل تمام سرزمین های بین رودخانه لون و کوهستان مه بود. در جنوب نیز، این قلمرو عبارت بود از تمام زمین های بین دونلند در غرب، هاراد دور در جنوب، و رون در شرق. این قلمرو جدید در دوران چهارم به حیاتش ادامه داد تا اینکه الداریون جانشین پدر گشت و وارث سرزمینی بسیار وسیعتر از قبل گشت. زبان ها. مردم آرنور از نسل نومه نوریان بودند و زبان قالب بین آن ها زبان وسترون نام داشت. بخشی
از الف های لیندون و حداقل تعدادی از مردمان آرنور، خصوصاً افراد رده بالا، می توانستند به زبان کوئنیایی یا الدارین صحبت کنند. وجه تسمیه. آرنور نام محاوره ای برای پادشاهی شمالی بود. فرمانروایی شمالی همان طور که از اسمش پیدا است، در زبان کوئنیایی تورمن فولوندیه وا و در زبان سینداری آرتور نا فورلوناس نام داشت. این نام ها به سرعت از سر زبان ها افتادند و به جای آن کلمه آرنور به معنای سرزمین پادشاهان که به نسل پادشاهی الندیل اشاره داشت، استفاده شد. این کلمه در اشعار سینداری، آرانور نام داشت که همتای آن در کوئنیایی آراندوره نامیده می شد. هر چند از لحاظ فنی، شکل سینداری آراندوره، آردور می شود، اما تالکین برای تلفظ بهتر آرنور را استفاده نمود.
دو ۴۰۰ متر بامانع یکی از رشته های دو بامانع است که از المپیک ۱۹۰۰ در بخش مردان و از ۱۹۸۴ در بخش زنان برگزار می شود. در این رشته دوندگان می بایست مسافت ۴۰۰ متر را که در آن ۱۰ مانع قرار دارد در کوتاه ترین زمان ممکن بدوند. فاصلهٔ موانع از یکدیگر ۳۵ متر و فاصلهٔ اولین مانع با خط شروع ۴۰ متر است. موانع به گونه ای نصب شده اند که در صورت برخورد، به روی زمین می افتند. برخورد دوندگان با مانع خطا نیست، اما دوندگان سعی می کنند با موانع برخورد نکنند، زیرا برخورد با آن ها باعث کاهش سرعت شان می شود. رکورد جهان و المپیک مردان توسط کوین یانگ آمریکایی با ۴۶٫۷۸ ثانیه در بازی های ۱۹۹۲ بارسلون به ثبت رسیده است. رکورد جهانی ۴۰۰ متر بامانع زنان برابر با ۵۲٫۳۴ ثانیه و در اختیار یولیا پچونکینا از روسیه است که در سال ۲۰۰۳ به ثبت رسید. رکورد المپیک در بخش زنان هم در بازی های ۲۰۰۸ پکن به ثبت رسید و اندکی آهسته تر است، با زمان ۵۲٫۶۴ ثانیه در اختیار ملانی واکر جامائیکایی است. این رشته به ترکیبی از سرعت، استقامت بدنی، تکنیک عبور از مانع، تمرکز و هشیاری بالا نیاز دارد. به طور کلی، در سطح اول جهان، مسابقات ۴۰۰ متر بامانع در مقایسه با ۴۰۰ مت
ر عادی در بخش مردان حدود ۳ ثانیه و در بخش زنان حدود ۴ ثانیه بیشتر طول می کشد. ادوین موزز آمریکایی با دو قهرمانی در المپیک (۱۹۷۶ و ۱۹۸۴) و دو بار قهرمانیِ جهان، پرافتخارترین ورزشکار این رشته است. مهدی پیرجهان با زمان ۴۹٬۳۳ ثانیه رکورددار این رشته در ایران است.
ماه رمضان در استان خوزستان از دیرباز شامل آواها و آیین های خاص بوده است.برخی از آیین ها و آواهای مرسوم در استان خوزستان همانند دیگر نقاط ایران است و برخی خاص این استان است. آیین ها. "گرگیعان" یا "قرقیعان" آیین سنتی رایج بین عرب های خوزستان است. این آیین که ریشه ای تاریخی دارد در نیمهٔ ماه رمضان در مناطق عرب نشین توسط کودکان اجرا می شود. این جشن در میان شیعیان دیگر کشورهای عربی نیز جایگاه بالایی دارد. در این آیین، در شب پانزدهم ماه رمضان، کودکان عرب خوزستان پس از افطار، لباس های محلی خود را پوشیده، پسران دشداشه پوشیده و دختران چادر عربی بر سر می کنند و با شور و شعف به کوچه-پس کوچه های شهرها و روستاهای عرب نشین می روند و با بر گردن آویختن کیسه هایی که از پیش تهیه شده، برای جمع آوری عیدی و شیرینی ماه رمضان به درب خانه ها می روند. در میان مردم خوزستان رسم است که معمولاً سعی می کنند به علت ثواب بالای افطاردادن به روزه داران، همواره میهمانی بر سر سفرهٔ خود داشته باشند یا این که آن ها به دعوت یکی از اقوام سر سفره ای دیگر حضور یابند. به همین دلیل دید و بازدید در این ماه در استان خوزستان به اوج خود می رسد و مردم پس از
افطار، اغلب در کنار آشنایان و بستگان حضور دارند. در این ماه دید و بازدیدها به خصوص پس از افطار دوچندان می شود. اعضای خانواده خود را ملزم به صلهٔ رحم می دانند و شب ها با مهمانی رفتن، از احوال یکدیگر باخبر می شوند. همچنین در نخستین روز از ماه رمضان، کوچکترهای خانواده به دیدن بزرگترها می روند و حلول این ماه را به آن ها تبریک می گویند. در این ماه در اغلب خانه ها و حسینیه ها مراسم روضه خوانی برپاست؛ به خصوص مردان ساعاتی را در این مراسم حضور پیدا می کنند. برگزاری مراسم ۳۰ روزهٔ روضه خوانی در خانه ها و اغلب حسینیه ها بیشتر در میان مردم عرب خوزستان رایج است که در این روضه خوانی ها، پذیرایی غالب قهوهٔ مخصوص مردم عرب با آن مراسم خاص خود است. در واقع، مردم عرب برای خوردن قهوه مراسم و قوانین و باورهای خاصی دارند. موسیقی ها. موسیقی رمضان در ایران پر از شادی بود چراکه می کوشید انسان را به معنویت نزدیک کند. تنها اشعار حزن انگیزی که در این ماه خوانده می شد به ایام قتل علی بن ابی طالب برمی گشت. «منقبت خوانی» ویژهٔ شب های قدر بود و در رثای علی بن ابی طالب خوانده می شد؛ در نیمهٔ رمضان هم مولودی خوانی و مناجات حسنی وجود داشت. «
صلوات خوانی» تنها به ماه رمضان اختصاص نداشت اما در این ماه زیباتر اجرا می شد و در برخی شهرها چون دزفول و شوشتر حتی صلوات خوانی شاد هم وجود داشت. خوراکی ها. در این ماه زنان و دختران خانواده با تهیهٔ انواع شیرینی محلی همانند لگیمات یا ماقوطه، شعریه، شعث، رنگینک (که با خرما و آرد درست می شود)، حلوای مسقطی و معسل به علاوهٔ فرنی، حلیم و آش سفرهٔ افطار را آماده می کنند و به همراه آن آب داغ با نبات و چای به روزه داران تعارف می شود. شیرینی، خرما و فرنی در این خطه معمولاً در هر سفرهٔ افطاری باید باشد و کمتر خانواده ای یافت می شود که افطار خود را با خرما یا فرنی نگشاید. مفطح یکی از غذاهای پرچرب مردم عرب خوزستان است که پخت وپز آن در ماه رمضان بیشتر می شود. این غذا در واقع تکه های بزرگ راستهٔ گوسفند است که با ادویه جات خاصی پخته می شود. محیبس. از قدیم در این ماه بازی محبس یا محیبس (انگشتر کوچک به زبان عربی) در بین مردم عرب خوزستان رواج یافت که مردان و پیران به صورت جمعی بازی می کردند. این بازی که همان گل یا پوچ است بین دو گروه پنج تا ۲۰ نفره انجام می شد. قدیمی ها در این بازی آن قدر مهارت داشتند که می توانستند انگشتری را
که بین ۱۰ تا ۴۰ دست قرار داشت به راحتی از رنگ فرد نگهدارنده یا با فشاردادن دست های آن ها مشخص کنند. البته این بازی در استان خوزستان در سال های اخیر به دست فراموشی سپرده شده؛ هرچند هنوز قدیمی ها در برخی روستاها این بازی را انجام می دهند. در بسیاری از خانواده های اهوازی نیز، این بازی در میان اعضای فامیل انجام می شود و شب های سرگرم کننده ای را با انجام این بازی سپری می کنند. صبحانه عید فطر. در شهرهای سوسنگرد، بستان، حمیدیه و اهواز بعضی از خانواده ها رسم بر آن دارند که با دادن صبحانه مختصر نزدیکان خود را به دور هم جمع کنند و احیاناً در صورت وجود کدورت ها صلح و آشتی را میان آن ها برقرار سازند. این رسم میان مردم عرب خوزستان از دیرباز موجود بوده و تاکنون نیز میان برخی قبایل اجرا می شود و اقوام بعد از ادای نماز عید سعید فطر برای صرف صبحانه معمولاً در خانه بزرگ خانواده جمع می شوند. نوع صبحانه ای که برای پذیرایی از مهمان ها تهیه می کنند نیز در میان شهرهای مختلف یکسان نیست و با توجه به محصولات تولیدی در آن شهر نوع صبحانه تقدیمی متفاوت است. شهرهای سوسنگرد، بستان، حمیدیه معمولاً در صبحانه برنج به همراه ماست و روغن محلی(فر
گاعه) تهیه می شود. چرا که تولید روغن محلی و ماست در این شهر متداول است. آیین های بدرقه. آیین ها. برای عرب های خوزستان عید فطر از جمله عیدهای باشکوه معنوی محسوب شده و از عید ملی نوروز مهم تر بوده، بر آن بیشتر ارج می نهند، به طوری که بعضی مردم در آن منطقه به این عید می گویند عید عرب ها در این ایام بسیاری از مراکز و میادین این شهرها آذین بندی و چراغانی می شود. علاوه بر این، مردم نیز همچون ایام نوروز پیشاپیش به خانه تکانی پرداخته و خود را برای استقبال هرچه مناسب تر از این عید آماده می کنند. عرب های خوزستان دو روز مانده به عید را «ام الوسخ» و یک روز مانده به عید را «ام الحلس» می نامند. ام الوسخ به معنای روز «چرکین» است. در این روز مردم عرب به نظافت خانه های خود می پردازند، اجناس تازه برای منزل می خرند و خانه را برای فرارسیدن عید و اکرام مهمان تمیز و آماده می کنند. روز بعد از ام الوسخ را ام الحلس می نامند. ام الحلس نیز که نامی محلی و قدیمی است به معنای روز نظافت و رسیدگی شخصی است. در این روز جوانان به ظاهر خود رسیدگی می کنند. البته واژهٔ حلس دیگر کمتر به کار می رود و می توان گفت ام الحلس متضاد و نقطهٔ مقابل ام الوس