Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جعبه صابون یک سکوی چوبی در خیابان است که هرکسی می تواند بر روی آن بایستد و یک نطق فی البداهه و عمدتاً در موضوع سیاست را بر آن ایراد کند. سرچشمهٔ این اصطلاح از روزهایی است که سخنرانان با ایستادن بر روی یک جعبه چوبی که در اصل برای حمل و نقل صابون یا دیگر محصولات خشک از یک تولید کننده به یک فروشگاه خرده فروشی استفاده می شد به سخنرانی می پرداختند. دهه های پیش از جنگ جهانی اول با عنوانِ "عصر طلایی فصاحتِ جعبه صابونی" معروفند.
امپریالیسم ستیزی ، استعمارستیزی یا ضد کلونیسم در علوم سیاسی و روابط بین الملل، ضدیت با استعمار، امپراتوری استعماری، هژمونی و امپریالیسم است. جنبش های استعمارستیز معمولاً استقلال سیاسی و تشکیل دولت ملی را طلب می کنند. این مفهوم همچنین مخالفت سیاسی با توسعه ارضی یک کشور بیرون از مرزهای تثبیت شده اش را در برمی گیرد. نظریه. برخی از نویسندگان عصر روشنگری در قرن هجدهم ایده های ضد امپریالیستی ابراز کردند، به ویژه تجمل را به عنوان یک موضوع مورد توجه قرار دادند. در اواخر دهه ۱۸۷۰، اصطلاح «امپریالیسم» توسط مخالفان سیاست های امپریالیستی تهاجمی نخست وزیر بریتانیا، بنجامین دیزرائیلی (در دوران تصدی: ۱۸۷۴_۱۸۸۰)، به زبان انگلیسی معرفی شد. این اصطلاح به زودی توسط حامیان «امپریالیسم» مانند جوزف چمبرلین به کار گرفته شد. برای برخی، امپریالیسم به سیاستی آرمان گرایانه و بشردوستانه اطلاق می شد؛ برخی دیگر ادعا می کردند که با منافع شخصی سیاسی مشخص می شود؛ و تعداد فزاینده ای آن را با طمع سرمایه داری مرتبط می دانستند. جان ای. هابسون و ولادیمیر لنین بار نظری اقتصاد کلان بیشتری به این اصطلاح افزودند. بسیاری از نظریه پردازان چپ در تأکید ب
ر ویژگی ساختاری یا سیستمی «امپریالیسم» از یکی یا هر دو پیروی کرده اند. چنین نویسندگانی دوره زمانی مرتبط با این اصطلاح را گسترش داده اند، به طوری که اکنون نه به یک سیاست و نه به یک دوره کوتاه چند دهه ای در اواخر قرن نوزدهم اشاره دارد، بلکه به یک سیستم جهانی اطلاق می شود که در طول قرن ها امتداد یافته و اغلب به کریستف کلمب برمی گردد. با گسترش کاربرد این اصطلاح، معنای آن در پنج محور مجزا اما اغلب موازی تغییر کرده است: اخلاقی، اقتصادی، سیستمی، فرهنگی و زمانی. این تغییرات - در کنار سایر تغییرات در حساسیت - نشان دهنده نگرانی فزاینده از واقعیت قدرت، به ویژه قدرت غربی است. روابط بین سرمایه داری، اشرافیت و امپریالیسم توسط نظریه پردازان، مورخان و دانشمندان علوم سیاسی مانند جان ای، هابسون و تورستین وبلن، جوزف شومپیتر و نورمن آنجل مورد بحث و تحلیل قرار گرفته است. این روشنفکران بخش زیادی از آثار خود را در مورد امپریالیسم قبل از جنگ جهانی اول منتشر کردند، با این حال، کار مشترک آنها به مطالعه تأثیر امپریالیسم بر اروپا کمک کرد و به تأملات سیاسی و ایدئولوژیک در مورد ظهور مجتمع نظامی - صنعتی در ایالات متحده از دهه ۱۹۵۰ به بعد ک
مک کرد. هابسون. جان ای. هابسون از طریق کتاب خود "با عنوان «امپریالیسم: یک مطالعه"» که در سال ۱۹۰۲ منتشر شد، به شدت بر ضد امپریالیسم مارکسیست ها و لیبرال ها در سراسر جهان تأثیر گذاشت. او استدلال کرد که «ریشه اصلی امپریالیسم» نه در غرور ملی گرایانه، بلکه در سرمایه داری است. امپریالیسم به عنوان شکلی از سازمان اقتصادی، غیرضروری و غیراخلاقی است و نتیجه توزیع نادرست ثروت در یک جامعه سرمایه داری است. این امر باعث ایجاد تمایلی مقاومت ناپذیر برای گسترش بازارهای ملی به سرزمین های خارجی، در جستجوی سودی بیشتر از سود موجود در کشور مادر، شد. در اقتصاد سرمایه داری، سرمایه داران ثروتمند درآمدی به مراتب بالاتر از طبقه کارگر دریافت می کردند. اگر مالکان درآمد خود را در کارخانه های خود سرمایه گذاری می کردند، ظرفیت تولیدی بسیار افزایش یافته از رشد تقاضا برای محصولات و خدمات کارخانه های مذکور فراتر می رفت. هابسون در محافل لیبرال، به ویژه در حزب لیبرال بریتانیا، نفوذ داشت. مورخان پیتر دویگنان و لوئیس اچ. گان استدلال می کنند که هابسون در اوایل قرن بیستم نفوذ عظیمی داشت که باعث بی اعتمادی گسترده به امپریالیسم شد:ایده های هابسون کاملا
ً بدیع نبودند؛ با این حال، نفرت او از مردان ثروتمند و انحصارات، انزجار او از قراردادهای پنهانی و هیاهوی عمومی، تمام کیفرخواست های موجود علیه امپریالیسم را در یک سیستم منسجم ادغام کرد… ایده های او بر مخالفان ملی گرای آلمانی امپراتوری بریتانیا و همچنین آنگلوهوب ها و مارکسیست های فرانسوی تأثیر گذاشت؛ آنها افکار لیبرال های آمریکایی و منتقدان انزواطلب استعمار را تحت تأثیر قرار دادند. در روزهای آینده، این ایده ها به بی اعتمادی آمریکا به اروپای غربی و امپراتوری بریتانیا کمک کردند. هابسون به بی میلی بریتانیایی ها به اعمال حکومت استعماری کمک کرد؛ او به ملی گرایان بومی در آسیا و آفریقا مهمات لازم را برای مقاومت در برابر حکومت اروپا ارائه داد. هابسون با خوش بینی استدلال می کرد که اصلاحات اجتماعی داخلی می تواند با از بین بردن بنیان اقتصادی امپریالیسم، بیماری بین المللی آن را درمان کند. هابسون این نظریه را مطرح کرد که مداخله دولت از طریق مالیات می تواند مصرف گسترده تر را افزایش دهد، ثروت ایجاد کند و یک نظم جهانی چندجانبه و صلح آمیز را تشویق کند. برعکس، اگر دولت مداخله نکند، رانت خواران (افرادی که از املاک یا اوراق بهادار
درآمد کسب می کنند) ثروت منفی اجتماعی ایجاد می کنند که امپریالیسم و حمایت گرایی را تقویت می کند. ضد امپریالیسم لیبرال. نمونه های زیادی از ضدامپریالیسم لیبرال وجود داشته است. با این حال، ضدامپریالیست های لیبرال با ضد امپریالیست های سوسیالیست متمایز هستند زیرا آنها با سرمایه داری مخالفت نمی کنند. کمونیست و سوسیالیست. در اواسط قرن نوزدهم، کارل مارکس در "کتاب «سرمایه»" از امپریالیسم به عنوان بخشی از پیش از تاریخ شیوه تولید سرمایه داری یاد کرد. ولادیمیر لنین امپریالیسم را به عنوان «بالاترین مرحله سرمایه داری» تعریف کرد، مرحله اقتصادی که در آن سرمایه مالی انحصاری به کاربرد غالب سرمایه تبدیل می شود. به این ترتیب، شرایط مالی و اقتصادی مذکور، دولت های ملی و شرکت های تجاری خصوصی را به رقابت جهانی برای کنترل منابع طبیعی و نیروی کار انسانی از طریق استعمار سوق داد. لنینیسم و مارکسیسم-لنینیسم. دیدگاه های لنینیستی در مورد امپریالیسم و نظریه های مرتبط، مانند نظریه وابستگی، به سلطه اقتصادی و استثمار یک کشور می پردازند: امپریالیسم اقتصادی به جای سلطه نظامی و سیاسی بر یک ملت، کشورشان و منابع طبیعی آن. از این رو، هدف اصلی امپریال
یسم، استثمار اقتصادی است، نه صرفاً کنترل یک کشور یا یک منطقه؛ بنابراین، مفهوم مارکسیستی و لنینیستی با مفهوم معمول علوم سیاسی از امپریالیسم به عنوان کنترل مستقیم (مداخله، اشغال و حکومت) که از ویژگی های امپراتوری های استعماری و نواستعماری است، آنطور که در حوزه روابط بین الملل استفاده می شود، متفاوت است. لنین ایده های هابسون را پذیرفت. در "کتاب «امپریالیسم، بالاترین مرحله سرمایه داری»" (۱۹۱۷)، لنین پنج ویژگی توسعه سرمایه داری را که منجر به امپریالیسم می شود، تشریح کرد: به طور کلی، رابطه بین مارکسیست-لنینیست ها و سازمان های رادیکال چپ گرا که ضد جنگ هستند، اغلب شامل ترغیب چنین فعالان سیاسی به پیشرفت از صلح طلبی به ضدامپریالیسم می شود - یعنی پیشرفت از مخالفت با جنگ به طور کلی، به محکومیت نظام اقتصادی سرمایه داری به طور خاص. در قرن بیستم، اتحاد جماهیر شوروی خود را به عنوان دشمن اصلی امپریالیسم معرفی می کرد، بنابراین کرملین از سازمان های انقلابی جهان سوم که برای استقلال ملی می جنگیدند، حمایت سیاسی و مالی می کرد. این امر از طریق صدور سرمایه مالی و دستگاه های نظامی شوروی انجام می شد، به طوری که اتحاد جماهیر شوروی مشاور
ان نظامی خود را به چین، ویتنام، اتیوپی، آنگولا، مصر و افغانستان اعزام می کرد. با این حال، آنارشیست ها و همچنین بسیاری از سازمان های مارکسیستی دیگر، سیاست خارجی شوروی را امپریالیسم توصیف کرده اند و آن را به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه فلسفه مارکسیسم امپریالیسم را حل و فصل نمی کند، ذکر کرده اند. مائو تسه تونگ، این نظریه را مطرح کرد که اتحاد جماهیر شوروی یک ملت سوسیال امپریالیست، یک ملت سوسیالیست با گرایش های امپریالیستی است، که جنبه مهمی از تحلیل مائوئیستی از تاریخ اتحاد جماهیر شوروی است. در حال حاضر، اصطلاح «ضد امپریالیسم» بیشتر توسط مارکسیست-لنینیست ها و سازمان های سیاسی با گرایش ایدئولوژیک مشابه که با سرمایه داری مخالف هستند، تحلیل طبقاتی از جامعه ارائه می دهند و موارد مشابه به کار می رود. چه گوارا دربارهٔ ماهیت امپریالیسم و چگونگی مخالفت و شکست آن گفت:امپریالیسم یک سیستم جهانی، آخرین مرحله سرمایه داری است - و باید در یک رویارویی جهانی شکست داده شود. پایان استراتژیک این مبارزه باید نابودی امپریالیسم باشد. سهم ما، مسئولیت استثمارشدگان و توسعه نیافته های جهان، از بین بردن پایه های امپریالیسم است: ملت های ستمدیده
ما، جایی که آنها سرمایه ها، مواد اولیه، تکنسین ها و نیروی کار ارزان را استخراج می کنند و سرمایه های جدید - ابزارهای سلطه - اسلحه و انواع کالاها را به آنها صادر می کنند؛ و بدین ترتیب ما را در وابستگی مطلق فرو می برند.- چه گوارا، پیام به سه قاره، ۱۹۶۷ تروتسکیسم. مفهوم اقتصاد جنگی دائمی در سال ۱۹۴۵ با مقاله ای از تروتسکیست اد سارد (با نام های مستعار فرانک دمبی، والتر اس. اوکس و تی.ان. ونس)، نظریه پردازی که مسابقه تسلیحاتی پس از جنگ را پیش بینی کرده بود، آغاز شد. او در آن زمان استدلال کرد که ایالات متحده ویژگی اقتصاد جنگی را حفظ خواهد کرد؛ حتی در زمان صلح، هزینه های نظامی ایالات متحده همچنان بالا خواهد ماند و درصد بیکاران را در مقایسه با دهه ۱۹۳۰ کاهش می دهد. او این تحلیل را در سال های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۱ گسترش داد. این مفهوم، یکی از اصول اصلی حزب کارگران سوسیالیست بریتانیا بوده است و بنیانگذار آن، تونی کلیف، کاربرد آن را در جنگ جهانی اول، امپریالیسم آمریکا و امپراتوری های استعماری از جمله بریتانیا، فرانسه و آلمان بررسی کرده است. اسلام گرایی ضد امپریالیستی. قرن های ۱۸ و ۱۹ میلادی شاهد ظهور جنبش های مقاومت اسلامی متعدد ا
ستعماری و امپراتوری در نقاط مختلف جهان اسلام بود. این جنبش ها شامل جنبش "جهاد" به رهبری امامت قفقاز و کنفدراسیون چرکس علیه امپریالیسم روسیه در طول جنگ های قفقاز (۱۷۶۳–۱۸۶۴ میلادی) بود. رهبران برجسته در این مبارزه مقاومت شامل غازی ملا، حمزت بیک، شامل، حاجی قراندیقو برزگ، جمبولات بولتوقو و غیره بودند. سایر جنبش های بزرگ ضد امپریالیستی شامل جنگ پدری، جنگ جاوه و جنگ آچه علیه استعمار هلند در اندونزی، شورش مورو علیه ایالات متحده، جنبش جهاد جنوب آسیا به رهبری سید احمد شهید، دولت مهدی در سودان و "موحدین" عرب که با استعمار بریتانیا مبارزه می کردند، شورش نظامی امیر عبدالقادر علیه فرانسوی ها در الجزایر، قیام های قبایل پشتون در مرزهای شمال غربی علیه راج بریتانیا، جهاد عمر مختار علیه فاشیست های ایتالیایی در لیبی و غیره بودند. تأسیس و دفاع از دولت اسلامی که "شریعت" (قانون اسلامی) را بر اساس "قرآن" و "سنت" اجرا می کند، حذف خرافات و اعمال محلی و آیین های عامیانه و غیره از اهداف کلیدی این جنبش های اصلاحی بودند. این جنبش های ضداستعماری الهام بخش ظهور پان اسلامیسم در اواخر قرن نوزدهم بودند؛ جنبشی که منجر به ظهور سازمان های اسلا
می متعددی شد که از ضدامپریالیسم در سراسر جهان اسلام حمایت می کردند؛ مانند اخوان المسلمین ("اخوان المسلمین") و جماعت اسلامی. محمد رشید رضا، نظریه پرداز اسلام گرای سوری-مصری (۱۸۶۵ میلادی/۱۸۲ هجری قمری-۱۹۳۵ میلادی/۱۳۵۴ هجری قمری)، یک متکلم سلفی که تا حد زیادی تحت تأثیر جنبش های احیاگر اسلامی مبارز پیشین قرار داشت، از مخالفان سرسخت قدرت های امپریالیستی اروپایی بود؛ و او خواستار "جهاد" مسلحانه برای دفاع از جهان اسلام در برابر تجاوز استعمار شد، که با یک برنامه سیاسی برای تأسیس کشورهای اسلامی که "شریعت" (قوانین اسلامی) را اجرا می کنند، تکمیل شد. او این کمپین ضدامپریالیستی را از طریق جنبش سلفیه عرب به سطح کلامی گسترش داد؛ جنبشی که مضمون اصلی آن بازگشت به ارزش های "سلف صالح" بود. این شامل حمله ای الهیاتی به جریان های ایدئولوژیک غربی ناشی از اصول سکولاریسم و ناسیونالیسم و همچنین محکوم کردن امپریالیسم فرهنگی غرب می شد. پس از رشید رضا، ردای اسلام گرایی ضد امپریالیستی توسط حسن البنا، بنیانگذار اخوان المسلمین مصر، سید ابوالاعلی مودودی، رهبر اسلام گرای انقلابی جنوب آسیا و سید قطب، نظریه پرداز جهادی مصری، برافراشت. مودودی مع
تقد بود که غرب در حال زوال است و احیای قدرت اسلامی اجتناب ناپذیر است. مودودی آشکارا استعمار غربی را با الحاد برابر می دانست و از مسلمانان می خواست که برای بازیابی حاکمیت و خودکفایی معنوی، فرهنگی، اقتصادی و نظامی خود، در "جهاد" علیه نیروهای امپریالیستی متحد شوند. سید قطب، محقق مصری که تحت تأثیر مودودی و رشید رضا قرار داشت، ایده های آنها را به اوج منطقی خود رساند و ضرورت یک انقلاب اسلامی دائمی و بی پایان را نه تنها علیه امپریالیست ها، بلکه علیه رژیم های متحد آنها در جهان اسلام اعلام کرد. این انقلاب علیه رژیم های مرتد باید به عنوان یک "جهاد" مسلحانه توسط یک پیشگام ایدئولوژیک متعهد به تأسیس دولت اسلامی و حمایت از "توحید" (یکتاپرستی اسلامی) انجام شود. این ایده ها در دوران پس از جنگ جهانی دوم در سراسر جهان اسلام برجسته و تأثیرگذار شدند. در طول دوره جنگ سرد، روشنفکران اسلام گرا از اخوان المسلمین و جماعت اسلامی نیز کمپین های ضد کمونیستی پرشوری را آغاز کردند، از نظر ایدئولوژیکی سوسیالیسم و مارکسیسم را مورد انتقاد قرار دادند و چپ گرایان را به عنوان عوامل امپریالیسم شوروی سرزنش کردند. ابوالأعلی مودودی، محقق انقلابی اسلا
م گرای آسیای جنوبی، در کتاب خود «"الجهاد فی الاسلام"»، به ردیه مذهبی جامعی بر امپریالیسم پرداخت. او استدلال کرد که حاکمان ستمگر، امپریالیسم را به نام پیشرفت و اصلاحات اجتماعی-سیاسی توجیه می کنند. مودودی در توصیف ویژگی های اصلی امپریالیسم نوشت:«ویژگی اساسی امپریالیسم، سلطه یک ملت یا کشور خاص است… بنابراین، درهای امپریالیسم به روی مردم سایر ملیت ها بسته می ماند و به همین دلیل، آنها نمی توانند نقش مهمی در اداره امور آن ایفا کنند. این امر باعث ایجاد نقص های دیگری در سیستم و شخصیت ملت تابع می شود. آنها دچار ضعف شخصیت می شوند، عزت نفس و حس درستکاری را از دست می دهند. حتی اگر ملت حاکم با ظلم و تکبر آشکار با اتباع خود رفتار نکند، شخصیت آنها (ملت تابع) به چنان فرومایگی فرومی رود که کاملاً ناتوان از تلاش برای دستیابی و حفظ خودمختاری برای مدت بسیار طولانی می شوند.»- ابوالاعلا مودودی، "الجهاد فی الاسلام" جماعت اسلامی هند در دسامبر ۲۰۰۹ یک کمپین ده روزه سراسری با عنوان کمپین ضد امپریالیسم آغاز کرد. جنبش های جهادی معاصر مانند القاعده، تحت تأثیر اندیشه سید قطب، خود را به عنوان یک «پیشتاز انقلابی جهانی» معرفی می کنند که برای
دفاع از مسلمانان در برابر جنایات نیروهای امپریالیسم غربی و متحدانش، "جهاد می کند." در جهان بینی سید قطب، نظریه پرداز جهادی مصری، سیاست های امپریالیستی رژیم های سکولار غربی ادامه «روحیه صلیبی» تاریخی آنها بود. سید قطب در تفسیر آیه ۱۲۰ سوره بقره می نویسد: «"هرگز یهودیان و مسیحیان از تو راضی نخواهند شد تا زمانی که از راه آنها پیروی کنی…"»«درگیری بین جهان یهودی-مسیحی از یک سو و جامعه مسلمانان از سوی دیگر، در اصل همچنان یک درگیری ایدئولوژیک است، اگرچه در طول سال ها در چهره های مختلف ظاهر شده و پیچیده تر و گاهی اوقات موذیانه تر شده است. ما شاهد بوده ایم که درگیری ایدئولوژیک اولیه با رویارویی اقتصادی، سیاسی و نظامی دنبال شده است، بر این اساس که درگیری های «مذهبی» یا «ایدئولوژیک» منسوخ شده اند و معمولاً توسط «متعصبان» و افراد عقب مانده دنبال می شوند. متأسفانه، برخی از مسلمانان ساده لوح و گیج فریب این ترفند را خورده اند و خود را متقاعد کرده اند که جنبه های مذهبی و ایدئولوژیک درگیری دیگر اهمیتی ندارند. اما در واقعیت، صهیونیسم جهانی و امپریالیسم مسیحی، و همچنین کمونیسم جهانی، در درجه اول بر اساس مبانی ایدئولوژیک، علیه
اسلام و جامعه مسلمانان مبارزه می کنند … این درگیری بر سر کنترل قلمرو یا منابع اقتصادی یا برای سلطه نظامی نیست. اگر این را باور کنیم، به نفع دشمنان خود عمل خواهیم کرد و هیچ کس جز خودمان را برای عواقب آن سرزنش نخواهیم کرد.»- سید قطب، "فی زلال القرآن" جنبش سیاسی. جنبش ضد امپریالیسم، به عنوان یک جنبش سیاسی خودآگاه، در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در اروپا و در مخالفت با امپراتوری های استعماری رو به رشد اروپایی و کنترل ایالات متحده بر فیلیپین پس از سال ۱۸۹۸ آغاز شد. با این حال، این جنبش به بالاترین سطح حمایت مردمی خود در خود مستعمرات رسید، جایی که پایه و اساس طیف گسترده ای از جنبش های آزادی بخش ملی را در اواسط قرن بیستم و بعد از آن تشکیل داد. این جنبش ها و ایده های ضد امپریالیستی آنها، در فرآیند استعمارزدایی دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ نقش مهمی داشتند، که در آن اکثر مستعمرات اروپایی در آسیا و آفریقا به استقلال خود دست یافتند. بر اساس کشور. ایالات متحده. استفاده اولیه از اصطلاح "ضد امپریالیست" پس از ورود ایالات متحده به جنگ اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸ رخ داد. اکثر فعالان از خود جنگ حمایت می کردند، اما با الحاق سرزمی
ن های جدید، به ویژه فیلیپین، مخالف بودند. اتحادیه ضد امپریالیست در ۱۵ ژوئن ۱۸۹۸ در بوستون در مخالفت با تصرف فیلیپین، که به هر حال اتفاق می افتاد، تأسیس شد. ضد امپریالیست ها با گسترش کشور مخالف بودند زیرا معتقد بودند که امپریالیسم، اصول جمهوری خواهی ، به ویژه لزوم " رضایت حکومت شوندگان " را نقض می کند. اتحادیه ضد امپریالیست که از امپریالیسم آمریکا وحشت داشت، شامل شهروندان مشهوری مانند اندرو کارنگی، هنری جیمز، ویلیام جیمز و مارک تواین ، بستری را تشکیل داد که بیان می کرد:ما معتقدیم که سیاستی که به عنوان امپریالیسم شناخته می شود، با آزادی خصومت دارد و به نظامی گری گرایش دارد، شری که رهایی از آن مایه افتخار ما بوده است. متاسفیم که در سرزمین واشنگتن و لینکلن، تأکید مجدد بر این امر ضروری شده است که همه انسان ها، از هر نژاد یا رنگی، حق زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی را دارند. ما معتقدیم که دولت ها قدرت عادلانه خود را از رضایت حکومت شوندگان می گیرند. ما اصرار داریم که مطیع کردن هر مردمی «تجاوز مجرمانه» و بی وفایی آشکار به اصول متمایز دولت ما است... ما صمیمانه از همه مردان و زنانی که به اعلامیه استقلال و قانون اساسی ایا
لات متحده وفادار می مانند، دعوت به همکاری می کنیم. فرد هرینگتون اظهار می کند که «ضدامپریالیست ها به دلایل تجاری، مذهبی، قانون اساسی یا بشردوستانه با گسترش کشورها مخالفت نمی کردند، بلکه به این دلیل که فکر می کردند یک سیاست امپریالیستی در تضاد با دکترین های سیاسی اعلامیه استقلال، سخنرانی خداحافظی واشنگتن و سخنرانی گتیسبورگ لینکلن است.» رد عضویت آمریکا در جامعه ملل در سال ۱۹۱۹ با واکنش تند آمریکا علیه امپریالیسم اروپایی همراه بود. کتاب های درسی آمریکایی، امپریالیسم را به عنوان یکی از علل اصلی جنگ جهانی محکوم می کردند. جنبه های زشت تر حکومت استعماری بریتانیا مورد تأکید قرار می گرفت و یادآور احساسات دیرینه ضد بریتانیایی در ایالات متحده بود. بریتانیا و کانادا. ضد امپریالیسم در بریتانیا در دهه ۱۸۹۰، به ویژه از درون حزب لیبرال، ظهور کرد. بیش از یک قرن، از زمان آدام اسمیت در سال ۱۷۷۶، اقتصاددانان به این دلیل که امپریالیسم نقض اصول تجارت آزاد است، با آن دشمنی می کردند؛ آنها هرگز یک جنبش مردمی تشکیل ندادند. در واقع، به نظر می رسد امپریالیسم قبل از دهه ۱۸۹۰ به طور کلی محبوب بوده است. انگیزه اصلی در حدود سال ۱۹۰۰ از نارضا
یتی شدید عمومی از اقدامات بریتانیا در طول جنگ دوم بوئر (۱۸۹۲-۱۹۰۲) ناشی شد. این جنگ علیه آفریکانرها، که استعمارگران هلندی بودند و سرزمین های جدیدی را در آفریقای جنوبی ساخته بودند، انجام شد. مخالفت با جنگ دوم بوئر هنگام شروع جنگ متوسط ​​بود و به طور کلی کمتر از حمایت از آن گسترده بود. با این حال، گروه های تأثیرگذار بلافاصله علیه جنگ تشکیل شدند، از جمله کمیته آشتی آفریقای جنوبی و کمیته توقف جنگ لیام توماس استید. بخش عمده ای از مخالفت در بریتانیا از سوی حزب لیبرال بود. روشنفکران و فعالان در بریتانیا که در جنبش های سوسیالیستی، کارگری و فابیانی مستقر هستند، عموماً با امپریالیسم مخالفند و جان ای. هابسون، یک لیبرال، بسیاری از ایده های خود را از نوشته های آنها گرفته است. پس از جنگ بوئر، مخالفان امپریالیسم توجه خود را به مستعمرات سلطنتی بریتانیا در آفریقا و آسیا معطوف کردند. تا دهه ۱۹۲۰، دولت از نمایشگاه های بزرگی که امپریالیسم را ترویج می کردند، حمایت مالی می کرد، به ویژه نمایشگاه امپراتوری بریتانیا در سال ۱۹۲۴ در لندن و نمایشگاه امپراتوری گلاسکو در سال ۱۹۳۸. برخی از روشنفکران از این فرصت برای انتقاد از امپریالیسم به
عنوان یک سیاست استفاده کردند. جنبش های ضد امپریالیستی نسبتاً فعالی در کانادا و استرالیا ظهور کردند. کانادایی های فرانسوی تبار با گسترش بریتانیا مخالف بودند، در حالی که در استرالیا، کاتولیک های ایرلندی مخالف بودند. کانادایی های فرانسوی تبار استدلال می کنند که ملی گرایی کانادایی هدف مناسب و واقعی است و گاهی اوقات با وفاداری به امپراتوری بریتانیا در تضاد است. بسیاری از کانادایی های فرانسوی تبار ادعا می کردند که برای کانادا می جنگند اما برای امپراتوری نمی جنگند. کانادایی های پروتستان، که معمولاً اصالتاً بریتانیایی بودند، عموماً با شور و شوق از امپریالیسم بریتانیا حمایت می کردند. آنها هزاران داوطلب را برای جنگیدن در کنار نیروهای بریتانیایی و امپراتوری علیه بوئرها فرستادند و در این فرآیند، خود را حتی بیشتر با امپراتوری بریتانیا یکی می دانستند. مخالفت اندکی نیز از سوی برخی از مهاجران انگلیسی مانند گلدوین اسمیت، رهبر روشنفکر، صورت گرفت. در کانادا، کاتولیک های ایرلندی با کانادایی های فرانسوی برای کنترل کلیسای کاتولیک می جنگیدند، بنابراین ایرلندی ها عموماً از موضع طرفدار بریتانیا حمایت می کردند. ضد امپریالیسم نیز به س
رعت در هند رشد کرد و عنصر اصلی درخواست کنگره برای استقلال را تشکیل داد. اتحاد جماهیر شوروی. کشورهایی که بخشی از حوزه نفوذ شوروی بودند، کشورهای اسماً مستقل با دولت های جداگانه ای بودند که سیاست های خود را تعیین می کردند، اما این سیاست ها باید در محدوده های خاصی که توسط اتحاد جماهیر شوروی تعیین می شد، باقی می ماندند. این محدودیت ها با تهدید مداخله نیروهای شوروی و بعداً پیمان ورشو اعمال می شد. تهاجم های نظامی بزرگی در آلمان شرقی در سال ۱۹۵۳، مجارستان در سال ۱۹۵۶، چکسلواکی در سال ۱۹۶۸ و افغانستان از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ رخ داد. کشورهای بلوک شرق، کشورهای اقماری در نظر گرفته می شدند. اتحاد جماهیر شوروی گرایش های مشترکی با امپراتوری های تاریخی از خود نشان داد. مفهوم «امپراتوری شوروی» اغلب به نوعی امپراتوری «کلاسیک» یا «استعماری» اشاره دارد که در آن کمونیسم تنها جایگزین ایدئولوژی های امپریالیستی متعارف مانند مسیحیت یا سلطنت شده است، نه اینکه یک دولت انقلابی ایجاد کند. از نظر آکادمیک، این ایده با کتاب ریچارد پایپس در سال ۱۹۵۷ با عنوان "«تشکیل اتحاد جماهیر شوروی: کمونیسم و ​​ناسیونالیسم،" "۱۹۱۷ - ۱۹۲۳» پدیدار شده است،" اما
این ایده، همراه با چندین دیدگاه دیگر، در تحقیقات مداوم تقویت شده است. چندین محقق معتقدند که اتحاد جماهیر شوروی یک نهاد ترکیبی بود که شامل عناصر مشترک امپراتوری های چندملیتی و دولت های ملی بود. به گفته برخی از مورخان، اتحاد جماهیر شوروی استعماری مشابه قدرت های امپریالیستی متعارف را اعمال می کرد. کره جنوبی. لیبرال های کره جنوبی با امپریالیسم چین و ژاپن مخالفت کرده اند. جنبش «نه به ژاپن» با احساسات ضد امپریالیستی در کره جنوبی مرتبط است. در ۱۴ آگوست ۲۰۱۹، هفت سیاستمدار از نوادگان فعالان استقلال طلب حزب دموکرات کره جنوبی در یک کنفرانس مطبوعاتی گفتند: «با روحیه استقلال بزرگ کره ۱۰۰ سال پیش، بیایید بر تهاجم اقتصادی دولت شینزو آبه غلبه کنیم.» لیبرال های کره جنوبی، برخلاف ضدامپریالیست های طرفدار حمایت از تولیدات داخلی، معتقدند که اقدامات دولت ژاپن که در جریان اختلاف تجاری ژاپن و کره جنوبی، «اصل تجارت آزاد » را تضعیف کرد، «تهاجم اقتصادی» امپریالیستی راست افراطی بود. (لیبرال های کره جنوبی استدلال می کنند که دولت ژاپن برای جلوگیری از پرداخت غرامت به قربانیان کره ای جنایات جنگی ژاپن در دوران امپریالیسم ژاپن گذشته، به اقت
صاد کره جنوبی آسیب ناعادلانه ای وارد کرده است.) لیبرال های کره جنوبی همچنین با تصاحب فرهنگ کره توسط مردم چین مخالف هستند. خُرده گِرِفت. آنتونیو نگری و مایکل هارت ادعا می کنند که ضدامپریالیسم سنتی دیگر موضوعیت ندارد. نگری و هارت در کتاب "امپراتوری"، استدلال می کنند که امپریالیسم دیگر رویه یا قلمرو هیچ ملت یا دولتی نیست. بلکه، آنها ادعا می کنند که «امپراتوری» مجموعه ای از همه دولت ها، ملت ها، شرکت ها، رسانه ها، فرهنگ عامه و روشنفکری و غیره است؛ و بنابراین، روش ها و استراتژی های سنتی ضدامپریالیستی دیگر نمی توانند علیه آنها اعمال شوند. ماریا مالکسو، دانشمند علوم سیاسی اهل استونی، استدلال می کند که یک نقطه کور در مطالعات پسااستعماری مرتبط با جنبش های ضدامپریالیستی این است که آنها اغلب امپریالیسم و ​​استعمار روسیه را نادیده می گیرند.
انتخابات ۲۰۱۴ سنای ایالات متحده آمریکا در ۴ نوامبر، ۲۰۱۴ برگزار و ۳۳ تا از ۱۰۰ کرسی سنا در انتخاباتی که برندگانش در دوره ای شش ساله از ۳ ژانویه ۲۰۱۵ تا ۳ ژانویه ۲۰۲۱ مشغول به کار خواهند بود برگزیده شدند. حزب جمهوریخواه برای در اختیار گرفتن سنا نیاز به کسب حداقل شش کرسی داشت که با کسب هفت کرسی بدین هدف رسید و برای نخستین بار پس از سال ۲۰۰۶ کنترل سنا را در دست گرفت. انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده، ۲۰۱۴ و بسیاری انتخابات های ایالتی و محلی هم در همین روز برگزار شد. در نوامبر ۲۰۱۴ برای ۳۶ کرسی سنا انتخابات برگزار شد که ۲۱ ای از آنها در دست دمکرات ها و ۱۵ تایشان در دست جمهوریخواهان بود. نظرسنجی در اوایل سپتامبر نشان می داد که حزب جمهوریخواه احتمالاً کنترل سنا را با به دست آوردن شش کرسی از آن خود خواهد کرد. این انتخابات مصادف با صدمین سالگرد انتخاب مستقیم سناتورهای ایالات متحده بود.
روز جهانی جانوران یا روز جهانی حیوانات (به انگلیسی: World Animal Day) در سال ۱۹۳۱ در کنوانسیون زیست شناسان در فلورانس و به منظور شناساندن گونه های در خطر انقراض در نظر گرفته شد. چهارم اکتبر (۱۲ مهر) به این دلیل برای چنین روزی انتخاب شد که روز عید مقدّس سنت فرانسیس اسیسی قدّیس حامی جانوران بود. روز جهانی جانوران در حال حاضر فراتر از یک جشن مسیحی است و توسط دوستداران حیوانات از همه اعتقادات، ملیت ها و نگرش ها جشن گرفته می شود. در کلیساها و فضاهای عمومی شهرها، مراسم دعا برای جانوران تدارک دیده می شود؛ پناهگاه های حیوانات در این روز به درآمدزایی و جذب کمک های مردمی اقدام می کنند و در مدارس تکلیف ها و پروژه های ویژه مرتبط با جانوران انجام می شود. افراد و گروه های دوستانه یا همکار نیز با کمک مالی یا به عهده گرفتن هزینه یک جانور، این روز را گرامی می دارند.
پی ان سی مختصر شده بانک ملی پیتسبورگ شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که با دارایی بیش از ۲۷۲ میلیارد دلار، به عنوان پنجمین بانک بزرگ در ایالات متحده آمریکا شناخته می شود. بانک پی ان سی در سال ۱۸۵۲ راه اندازی شد و در حال حاضر دارای عملیات در ۱۹ ایالت و واشینگتن، دی. سی می باشد. شعبه مرکزی این بانک در وان پی ان سی پلازا در شهر پیتسبورگ، پنسیلوانیا قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می شود، همچنین جزئی از شاخص اس اند پی ۵۰۰ به شمار می آید.
داو جونز شرکت انتشارات آمریکایی است که در سال ۱۸۸۲ توسط چارلز هنری داو و ادوارد جونز تأسیس شد. این شرکت نیز در سال های اخیر همچون نیویورک تایمز و واشینگتن پست به صورت عمومی ثبت گردید، ولی همچنان به شکل خصوصی اداره می شود. روپرت مرداک مالک شرکت نیوز کورپوریشن در ماه مه ۲۰۰۷ اقدام به خریداری اکثریت سهام شرکت داو جونز نمود و به مالکیت ۱۰۵ ساله خانواده بنکرافت بر این کمپانی، پایان داد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر نیویورک قرار دارد و به عنوان شرکت تابعه نیوز کورپوریشن فعالیت می نماید.