Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انگورونگورو منطقه ای حفاظت شده و میراثی جهانی است که در ۱۸۰ کیلومتری غرب شهر آروشا در تانزانیا قرار دارد. این منطقه از سوی اداره حفاظت از محیط زیست انگورونگورو متعلق به دولت تانزانیا اداره می شود. دره انگورونگورو، که کاسه ای آتشفشانی و فعال است، درون این پارک قرار دارد.
راه بردگی کتابی از اقتصاددان و فیلسوف اتریشی، فریدریش فون هایک است که بین ۱۹۴۰–۱۹۴۳ نوشته شده و در آن «نسبت به خطر استبداد ناشی از کنترل تصمیم گیری دولتی از طریق برنامه ریزی مرکزی» هشدار داده، و استدلال کرده که منع فردگرایی، لیبرالیسم کلاسیک و آزادی به طور غیرقابل اجتنابی منجر به ستم سوسیالیستی و فاشیستی و استبداد و بردگی افراد منجر می شود. او بر خلاف نظر اقتصاددانان بریتانیایی که فاشیسم را واکنشی سرمایه دارانه علیه سوسیالیسم می دانستند، آن دو را دارای ریشه مشترکی در برنامه ریزی اقتصادی مرکزی و قدرت دولت بر فرد می دانست. دلایل انتشار کتاب. هایک نگران نگاهی بود که در فضای دانشگاهی بریتانیا، فاشیسم را واکنشی سرمایه دارانه به سوسیالیسم می دانست و راه بردگی را به عنوان برای این نگرانی نگاشت. عنوان کتاب از تفکر فرانسوی لیبرال کلاسیک الکسی دو توکویل گرفته شده بود که همچنین نویسندهٔ کتاب فرانسوی «جادهای به سوی بردگی» است. کتاب برای اولین بار در بریتانیا توسط روتلج در مارس ۱۹۴۴ منتشر شد و بسیار محبوب شد و منجر شد هایک آن را کتابی غیرقابل دسترس (نایاب) بنامد، همچنین به دلیل این که در بخشی از دوران جنگ کاغذ سهمیه بندی
شده بود. هنگامی که کتاب در ماه سپتامبر آن سال توسط دانشگاه شیکاگو در ایالات متحده منتشر شد، محبوبیت بیشتری نسبت به بریتانیا به دست آورد؛ و یک ویراستار به نام ماکس ایستمن (سوسیالیستی سرسخت) را تحریک کرد تا خلاصه ای از آن را در در آوریل ۱۹۴۵ در مجله آمریکایی "ریدرز دایجست" نیز منتشر کندکه موجب شد کتاب راه بردگی مخاطبانی خارج از محدودهٔ دانشگاهی پیدا کند. این کتاب به طور گسترده ای در میان کسانی که از فردگرایی و لیبرالیسم کلاسیک دفاع می کنند، محبوب است.
غار حفره ای ست که به طور معمول بر اثر حل شدن سنگ ها با آب و ذوب شدن یخ ها ایجاد می شود. غار همچنین می تواند به موارد زیر نیز گفته شود:
آگاهی طبقاتی ، در فلسفه سیاسی و به ویژه در مارکسیسم، مجموعه ای از عقاید است که شخص دربارهٔ طبقه اجتماعی خود، جایگاه اقتصادی اش در جامعه، ساختار طبقه و منافع طبقه خود دارد. به عقیده کارل مارکس، آگاهی طبقاتی در شعله ور کردن انقلابی که منجر به برپایی دیکتاتوری پرولتاریا می شود، امری کلیدی است. گئورگ لوکاچ معتقد است آگاهی طبقاتی مستلزم حالت پیشین آگاهی کاذب است. انتقادات. فیلسوف سیاسی لهستانی لشک کولاکوفسکی این تصور را که آگاهی طبقاتی می تواند توسط یک حزب پیشتاز از بیرون القا شود، مورد تردید قرار داد. او در «جریان های اصلی مارکسیسم» و دیگر نوشته هایش اظهار داشت که برای دستیابی به وحدت نظریه و پراکسیس، نظریه نه تنها باید در تلاش برای تغییر واقعیت به سمت آن گرایش داشته باشد، بلکه واقعیت نیز باید به سمت نظریه گرایش داشته باشد. در غیر این صورت، روند تاریخی زندگی خود را طی می کند، در حالی که نظریه پردازان نظریه های کوچک خود را می سازند و ناامیدانه منتظر نوعی تأثیر احتمالی بر روند تاریخی هستند. از این پس، خود واقعیت باید به سمت نظریه گرایش داشته باشد و آن را به «بیان خود فرایند انقلابی» تبدیل کند. به نوبه خود، نظریه ای
که هدفش کمک به پرولتاریا در دستیابی به آگاهی طبقاتی است، ابتدا باید یک «نظریه عینی آگاهی طبقاتی» باشد. با این حال، نظریه به خودی خود کافی نیست و در نهایت به مبارزه بشریت و پرولتاریا برای آگاهی متکی است: «نظریه عینی آگاهی طبقاتی تنها نظریه امکان عینی آن است.» اقتصاددان مکتب اتریشی لودویگ فون میزس ادعا کرد که «مارکس مفاهیم کاست و طبقه را با هم اشتباه گرفته است.» میزس پذیرفت که آگاهی طبقاتی و مبارزهٔ طبقاتی مرتبط با آن، در برخی شرایط که کاست های اجتماعی انعطاف ناپذیر وجود دارند، مفاهیم معتبری هستند، مثلاً زمانی که برده داری قانونی است و بردگان انگیزهٔ مشترکی برای پایان دادن به وضعیت نامساعد خود نسبت به سایر کاست ها دارند، امّا آن طبقه در جامعهٔ سرمایه داری که در آن برابری در برابر قانون وجود دارد، یک تمایز دلخواه است. میزس معتقد بود که در سرمایه داری، ثروت فرد تأثیر زیادی بر نحوهٔ برخورد قانون گذاران، مجریان قانون یا دادگاه ها با او ندارد.
رودلف هیلفردینگ، (۱۸۷۷–۱۹۴۱) نظریه پرداز اتریشی و از اقتصاددانان بین الملل دوم است که بر درک مارکسیست ها از سرمایه داری انحصاری تأثیر فراوان گذاشته است. هیلفردینگ که از رهبران برجسته حزب سوسیال دموکرات آلمان بود، در کتاب مهم خود با عنوان «سرمایه مالی، مرحله جدید تکامل سرمایه داری» تفاوت میان سرمایه داری مالی انحصارگر و سرمایه داری رقابتی اولیه دوران لیبرال را تشریح کرده است. او اگرچه به قانونمندی های سرمایه داری دولتی پای بند نبود، اما به امکان ظهور این شیوه تولیدی اشاره کرده است. تحصیل و فعالیت سیاسی. هیلفردینگ در دانشگاه وین به تحصیل پزشکی پرداخت اما علاقه زیادی به اقتصاد داشت و بعد از اتمام تحصیل در رشته طب، در روزنامه دای نیوزیت که ناشر نظریه های مارکسیستی بود و پس از مرگ انگلس توسط کارل کائوتسکی اداره می شد، در مورد سوسیالیسم مقاله می نوشت و از مواضع حزب سوسیال دموکرات آلمان که مخالف اعطای اعتبار برای مقاصد جنگ جهانی اول بود، حمایت می کرد. هیلفردینگ در طول جنگ، به عنوان پزشک در جبهه اتریش خدمت نمود و در اوایل ۱۹۲۰ تبعیت آلمان را پذیرفت و به عنوان وزیر دارایی در دو کابینه آلمان از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۹ خدمت کرد. و
ی از ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۳ عضو مجلس آلمان نیز بود. او با به قدرت رسیدن هیتلر آوارگی را برماندن در آلمان ترجیح داد و در نقاط مختلف اروپا سرگردان بود تا بالاخره در سال ۱۹۴۰ در منطقه آزاد فرانسه اقامت گزید. اما حکومت ویشی فرانسه دستگیرش نمود و تحویل گشتاپو داد. رودلف هیلفردینگ در زندان بر اثر شکنجه و کار اجباری جان داد. سرمایهٔ مالی جدیدترین مرحلهٔ تکامل سرمایه داری. کتاب مشهور هیلفردینگ «سرمایه مالی، مرحله جدید تکامل سرمایه داری» است که هفت سال پیش از پیروزی انقلاب اکتبر در سال ۱۹۱۰ انتشار یافت. کتاب مزبور با بحث پیرامون پول و اعتبار آغاز می شود و پس از توضیح مختصات «پول اعتباری» (سپرده های دیداری در مقایسه با اسکناس و مسکوک)، رشد بانک ها در ایجاد بنگاه های جدید و جدایی روزافزون مالکیت عمومی و مدیریت بنگاه ها را بحث کرده است. وی در این کتاب می کوشد با آوردن موضوع انحصارها و بانکداری مبتنی بر اعتبارات، درک تازه ای از مارکسیسم عرضه کند. مارکس در کتاب سرمایه در مبحث بحران های اقتصادی، «نظریه عدم تناسب» و «طرح تولید مجدد» را پیش می کشد تا رابطه میان صنایع تولید کالاهای مصرفی و سرمایه ای را نشان دهد. به نظر کارل مارکس می بای
ست این رابطه میان صنایع تولید کالاهای مصرفی و سرمایه ای حفظ شود تا نظام سرمایه داری بتواند ادامه حیات دهد. هیلفردینگ در کتاب سرمایه مالی با اشاره به طرح تولید مجددمارکس نشان داده که رشد انحصارها احتمال نقض شدن برنامه تولید مجدد را دوچندان کرده است. هیلفردینگ سرمایه مالی را باعث تقویت انحصارها می دانست که رقابت را محدود می کنند و در عین حال راه سرمایه های خارجی را باز کرده و تمایلات امپریالیستی حکومت ها را دامن می زند. وی استدلال می کرد سرمایه داری قرن نوزدهم به دنبال آزادی تجارت بود، اما سرمایه داری در «مرحله نهایی» آن متوسل به تعرفه های گمرکی برای حمایت از انحصارهای داخلی و تقویت روحیه امپریالیستی می شود. هیلفردینگ در اواخر کتاب ضمن اشاره به رابطهٔ بانک ها و سرمایه صنعتی، بحران های اقتصادی و رابطه آن ها با تمایل رشد یابنده به سوی امپریالیسم را تشریح نموده، نقش مخرب کارتل ها را توضیح می دهد. نظرات هیلفردینگ، در درک اکثر مارکسیستها از پدیدهٔ سرمایه داری دولتی نقش داشته و کتاب سرمایهٔ مالی وی همراه با کتاب «مطالعاتی دربارهٔ امپریالیسم» اثر «جان آتکینسون هابسون» که در سال ۱۹۰۲ تحت عنوان امپریالیسم منتشر شد، تأثی
ر زیادی روی لنین گذاشته است. کتاب امپریالیسم، آخرین مرحله سرمایه داری او که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد، از دو کتاب فوق تأثیر گرفته است. رودلف هیلفردینگ جدا از سرمایه مالی، در پاسخ به کتاب «ختم نظام مارکسیستی» نوشته بوم- باورک که در سال ۱۸۹۶ منتشر شده بود، کتابی انتشار داد و با استفاده مستقیم از زبان مارکس و انگلس گفتگوی سازنده میان مارکسیسم و اقتصاد بورژوایی را زیر سؤال برد. بوم- باورک، مارکس را با معیارهای خود مورد انتقاد قرار داده بود و هیلفردینگ به انتخاب این معیارها اعتراض داشت و به ماهیت انتقادها کاری نداشت. نقد کتاب هیلفردینگ. هیلفردینگ با تأکید بر دو خصلت عمومی سرمایه داری انحصاری یعنی تراکم سرمایه و رابطهٔ ارگانیک میان بانک ها و سرمایهٔ صنعتی، از سرمایهٔ مالی به عنوان مضمون اصلی کارتلها و تراستها یاد کرده است. از آنجا که رابطه شخصی و تشکیلاتی میان سرمایه صنعتی و بانکی و تسلط بانکداران بر مدیران صنایع، از ویژگی های توسعه آلمان و اتریش بود و مشخصه فوق عمومیت نداشت، تجزیه و تحلیل هیلفردینگ برای فهم روندهای اقتصادی در بیرون از اروپای مرکزی تردید برمی دارد. نیکلای بوخارین در کتاب «امپریالیسم و اقتصاد جهانی» دیدگ
اه هیلفردینگ، را نقد کرده و به وضوح نشان داده است که نظام سرمایه داری به واسطهٔ نیاز به ارزش اضافه و کسب نرخ سود بیشتر به منظور انباشت سرمایه، لاجرم به سمت جهانی شدن و ایجاد کارتلهای بین المللی می رود. در نقد دیدگاه هیلفردینگ که ویژگی سرمایه داری انحصاری را تراکم سرمایه و رابطه تنگاتنگ میان بانک ها و سرمایه صنعتی می دانست، ادوارد برنشتاین، ادعا نمود تراکم هرچه بیشتر سرمایه، مبشر مرحلهٔ جدیدی از ثبات اقتصادی و صلح سیاسی خواهد بود چرا که کارتل ها و تراست ها با استفاده از اقتصاد برنامه ریزی شده می توانند به نوسانات بازار و بحران های سرمایه داری پایان دهند… هیلفردینگ در پاسخ به نظریه برنشتاین خاطر نشان کرد که سرمایه مالی با ایجاد شرکت های فرا ملی و سودهای کلان ناشی از سرمایه گذاری در کشورهای توسعه نیافته، هرچه بیشتر به گرایش های امپریالیستی در سرمایه داری دامن می زند.. هیلفردینگ و کارتل جهانی صلح آمیز. با شعله ور شدن جنگ جهانی اول و قربانی های بیشمار آن، هیلفردینگ در تحقق دمکراسی سوسیالیستی، دچار نوعی یأس شد و سال ۱۹۱۵ چنین جمع بندی کرد: «به جای پیروزی سوسیالیسم، امکان یک جامعهٔ حقیقتاً سازمان یافته، اما به شیوه
ای سلسله مراتبی و نه مردم سالار، ظاهر شده و ما سرمایه داری سازمان یافته ای خواهیم داشت که بهتر از گذشته می تواند نیازهای مادی توده ها را برآورده کند.» نوشته هیلفردینگ با دیدگاه کائوتسکی شباهت داشت. کائوتسکی می گفت با وحدت امپریالیستهای جهان، یک کارتل جهانی صلح آمیز جایگزین تنش های نظامی و سیاسی میان کشورها خواهد شد. در جریان کنگرهٔ ششم کمینترن، آوتیس میکاییلیان (سلطان زاده) تئوری سرمایهٔ مالی هیلفردینگ را به چالش کشید و مخالفت خود با عصر امپریالیسم به مثابهٔ دوران سیادت سرمایهٔ مالی را به وضوح اعلام کرد… سلطان زاده در ادامهٔ سخن رانی خود تئوری سرمایهٔ مالی هیلفردینگ را در تضاد با نظریهٔ مارکس می داند و او را مرتد و جای گاه تئوری اش را زباله دان تاریخ می خواند. نیکلای بوخارین در کتاب امپریالیسم و اقتصاد جهانی نتیجه گیری هیلفردینگ را دربارهٔ امکان به وجود آمدن یک کارتل جهانی صلح آمیز مورد حمله قرار داد. وی نشان داد که نظام سرمایه داری به سبب نیاز به ارزش اضافه و نرخ سود هرچه بالاتر برای انباشت سرمایه، به سمت جهانی شدن و ایجاد کارتل های بین المللی حرکت می کند. در عین حال سرمایه داری در سطح ملی برای حفظ سرمایه خو
د موظف به اتخاذ سیاست های حفاظتی در سطح داخلی و رقابت هرجه بیشتر با دیگر دولت های سرمایه داری است و این دو گرایش مخالف در نهایت جنگ را به دنبال خواهد داشت. منابع. مجموعه ای از مقالات و سخنرانی های رودلف هیلفردینگ در مورد سرمایه داری، سوسیالیسم و دموکراسی اجتماعی، انتشارات وزارت خارجه شوروی (سابق) ۱۹۲۸ میلادی
صفی الدّین عبدالمؤمن بن ابی المفاخر یوسف بن فاخر اُرمَوی (۶۱۳ ه .ق – ۱۸ صفر ۶۹۳ ه .ق) موسیقی دان، خوش نویس، ادیب و عروضدان و پیشتاز مکتب منتظمیه بود. ارموی در کودکی به بغداد مهاجرت کرد و بیشتر عمرش را در آنجا گذراند. قسمتی از این دوره در زمان خلافت عباسی بود و قسمت دیگرش پس از فتح بغداد توسط هلاکو و تحت سلطهٔ مغولان رخ داد. صفی الدین که در موسیقی و خوشنویسی بسیار توانا بود در هر دو دوره صاحب جایگاه درباری بود. رابطهٔ وی با خاندان جوینی در موفقیتش در زمان حکومت مغولان بر بغداد مؤثر بود اما نهایتاً با تزلزل جایگاه خاندان جوینی او نیز حمایت خود را از دست داد و در حالی که به خاطر بدهکاری به زندان افتاده بود درگذشت. از صفی الدین دو رسالهٔ بسیار مهم بر جای مانده است: رسالهٔ "الأدوار" که بسیاری آن را آغازگر مکتب منتظمیه و یکی از شاخص ترین آثار در زمینهٔ تئوری موسیقی ایرانی-اسلامی می دانند، و "رسالهٔ شرفیه" که بالغ بر ۳۰ سال بعد نگاشته شده و علی رغم محتوای مفصل ترش، کمتر از "الأدوار" مورد توجه بوده است. وی همچنین به تعلیم شاگردانی چند در زمینهٔ خوشنویسی و موسیقی پرداخت و چند رسالهٔ دیگر نیز نگارش کرد. زمینهٔ تاریخی.
دوران زندگی صفی الدین را می توان به دو بخش تقسیم کرد: پیش از حمله مغول به ایران و پس از آن. دورهٔ اول مصادف است با خلافت عباسیان. ناصر (حکومت ۵۷۵ تا ۶۲۲ قمری) توانسته بود با کمک خوارزمشاهیان سلطنت سلجوقیان را براندازد. وی که به دنبال تکرار دورهٔ طلایی خلافت عباسی بود، به علوم و هنرها توجه نشان داد و این امر توسط خلیفهٔ بعدی (مستنصر، حکومت ۶۲۳ تا ۶۴۰ قمری) ادامه یافت. مستنصر مدرسه ای به نام مستنصریه در بغداد بنیان نهاد و در کتابخانه اش بیش از هشتاد هزار کتاب گردآورد. مستعصم آخرین خلیفهٔ عباسی بود (حکومت از ۶۴۹ تا ۶۵۶ قمری) و خلافت او با حملهٔ هلاکو به بغداد و فتح آن در سال ۶۵۶ قمری به پایان رسید. صفی الدین از این حمله جان به در برد و به کمک هنرش توانست که در دربار مغولان نیز صاحب جایگاه بشود. در این دوره، نقش خاندان جوینی و رابطهٔ صفی الدین با این خاندان نیز حائز اهمیت بود. بهاءالدین جوینی که در دربار مغولان صاحب منصب بود توانست پسرش عطاملک جوینی را نیز به سمت دبیری دربار امیر ارغون وارد کند. بعداً سمت عطاملک به برادرش شمس الدین محمد جوینی واگذار شد. شمس الدین محمد در زمان حملهٔ هلاکو به بغداد با او همراه بود
و بعداً وظیفهٔ تعلیم و تربیت فرزندان خودش (بهاءالدین محمد درگذشتهٔ حدود ۶۷۸ قمری، و شرف الدین هارون کشته شده در ۶۸۵ قمری) را بر عهدهٔ صفی الدین نهاد. زندگی. صفی الدین در ۶۱۳ هجری قمری در ارومیه به دنیا آمد. از پیشینهٔ خانوادگی او اطلاعات دقیقی در دسترس نیست اگر چه قطب الدین شیرازی از او با لفظ «افضلِ ایران» یاد کرده که می تواند به ایرانی بودن تبار او اشاره داشته باشد. برخی مورخان نام پدرش را یوسف و نام جدش را فاخر نگاشته اند. از آنجا که زادگان و اصلیت وی مورد اختلاف بوده، مورخان مختلف با نام های دیگری همچون «»، «»، «» و «» نیز از او یاد کرده اند. سال تولد ارموی نیز در منابع گوناگون مورد اختلاف است اما از آنجا که ابن فوطی (درگذشتهٔ ۷۲۳ ه .ق) در کتاب "" سن صفی الدین را در زمان فوت وی (سال ۶۹۳ ه .ق) حدود هشتاد سال گزارش کرده است، سال تولد وی می بایست بین ۶۰۸ تا ۶۱۸ قمری باشد. پیش از حمله مغول. در ابتدای سدهٔ هفتم هجری، مهاجرت به بغداد (که از دورهٔ امویان آغاز شده بود) کماکان تداوم داشت و گفته شده که پدر صفی الدین نیز در همین دوره به بغداد مهاجرت کرد. در بغداد صفی الدین ابتدا فقه شافعی را فراگرفت و سپس به مدرسهٔ
مستنصریه رفت و در آنجا علوم مختلف و هنر خوشنویسی را آموخت. وی در زمینهٔ خوشنویسی و انشا از سرآمدان روزگار خود شد. به گفتهٔ خودش در همین دوران موسیقی و نواختن عود را هم فراگرفت اما علی رغم چیره دستی در این هنر، بیشتر شهرتش در آن زمان از خوشنویسی حاصل شد. یکی از برادرزادگان ابواسحاق اینجو به نام شجاع چنین نقل کرده که در دورهٔ کودکی، صفی الدین را در دربار مستعصم به فراگیری خط و یاقوت مستعصمی را به فراگیری موسیقی گذاشته بودند، اما بعد از مدتی که پیشرفت آن ها در این هنرها متوقف شد تصمیم بر آن شد که بالعکس، صفی الدین به فراگیری موسیقی بپردازد و یاقوت به فراگیری خوشنویسی، و هر یک از آن ها در آن هنر سرآمد همگان شدند. اما از اسناد دیگر چنین بر می آید که یاقوت خود شاگرد صفی الدین بوده و از او خوشنویسی یادمی گرفته است و در نتیجه در این روایت شجاع تردید وارد است. پس از روی کار آمدن مستعصم، صفی الدین به دربار راه یافت و در امور مختلف اعم از امور دیوانی، کتابت و کتاب داری، و نیز در مقام خطاط و سرپرست تشکیلات موسیقی به کار گرفته شد. در این زمان خلیفهٔ عباسی سالانه پنج هزار دینار (معادل ۶۰٬۰۰۰ درهم آن زمان) برای او مقرری تعی
ین کرده بود. صفی الدین مصحفی برای مستعصم نگارش کرد که به سبب آن در زمرهٔ ملازمین آن خلیفه درآمد. در روایات آمده که در ابتدای اشتغال ارموی در دربار، مستعصم به این که وی عود می نوازد آگاه نبود و بعداً به واسطهٔ زن خواننده ای در بغداد به نام لحاظ (که آهنگی از ساخته های صفی الدین را برای مستعصم اجرا کرد) مستعصم به تسلط ارموی بر موسیقی آگاه شد. بر اساس همین روایات، ارموی فردی خوشگذران توصیف شده که مهمانی هایی پر از اسراف می گرفت و برخلاف صدرالدین علی (دیگر کتابدار دربار) که سعی می کرد در زمان حضور مستعصم در کتابخانه، دستمالی پر از عرایض مردم را به خلیفه بدهد تا او ناچار به پاسخگویی به آن ها باشد، ارموی اسباب بزم و طرب خلیفه را فراهم می کرد و از همین رو توجه خلیفه به وی بیشتر شد چنان که در اواخر دورهٔ خلافتش دستور تأسیس کتابخانه ای تازه در دربار را داد که کتاب های گرانبهایی به آن منتقل شدند و ارموی را کلیددار آن کتابخانه کرد. در این کتابخانه، ارموی اتاقی کوچک برای کتابت تهیه کرده بود که در آن وقت می گذراند. روزگار خلافت مستعصم برای ارموی دوران خوشی و کامرانی بود. از مهم ترین دستاوردهای این دوره از زندگی صفی الدین،
نگارش رسالهٔ "الأدوار" است (قدیمی ترین نسخهٔ به دست آمده از این اثر در سال ۶۳۳ قمری نگاشته شده است). پس از حمله مغول. در پی حملهٔ هلاکو به بغداد و فتح آن در سال ۶۵۶ قمری، عدهٔ کثیری (از جمله خلیفه) به قتل رسیدند و اکثر مدارس و کتابخانه ها ویران گشت. اما صفی الدین در این میان با توسل به هنرش توانست خود و خانواده اش را از تعرض مصون نگاه دارد چنان که هلاکو مقرری وی را به ده هزار دینار در سال افزایش داد. غیاث الدین خواندمیر دربارهٔ پیوستن صفی الدین به دربار هلاکو نوشته است که وی توانست پنهانی خود را از قتل و غارت بغداد دور کند و به درگاه هلاکو برساند و در آنجا ایستاده مشغول نواختن عود شد و بعد از چند ساعت یکی از مغولان خبر ساز نواختن وی را برای هلاکوخان رساند و خان که از هنر ارموی خوشش آمده بود او را به منصبی گماشت و برایش مقرری تعیین کرد. اما روایت دیگری از این داستان را حسن اربلی از زبان خود ارموی نقل کرده و بعدها ابن فضل الله عمری آن را در کتاب "مسالک الأبصار" نقل کرده است به این شرح که در زمان حملهٔ مغولان به بغداد، یکی از امیران مغول که به محلهٔ زندگی ارموی حمله کرده بود وی را تهدید به سوزاندن خانه اش کرده و
مجبور می کند که خود را تسلیم کند. ارموی که در این زمان دارای اموال بسیار بوده و پنجاه کنیز آوازه خوان (رامشگر) داشته، این امیر و سی نفر سربازی که همراهش بودند را تطمیع می کند و شراب می دهد و بعد رامشگران یک به یک برای آن ها موسیقی اجرا می کنند و اسباب خوشی مغولان را فراهم می کند. ارموی امیر مغول را با وعدهٔ مهمانی های مجلل تر در روزهای بعد از خانه روانه می کند و سپس با کمک متمولان محله، پول و جواهرات و اسب و دیگر چیزهای ارزشمند فراهم می کند که فردا پیشکش آن امیر کنند. اما فردا صبح امیر به دنبال وی می رود و می گوید که هلاکو از خبر پیشکش های ارموی به امیر خوشش آمده و ارموی را به نزد خود خواسته است. ارموی به همراه امیر به نزد هلاکو می رود و در نزد وی زانو زده زمین را می بوسد و ثنای هلاکو را می گوید و سپس به دعوت وی برایش ساز می زند و زنی خواننده به نام ضیاء هم همزمان شروع به آواز خواندن می کند و هلاکو به خواب می رود. زمانی که هلاکو بیدار می شود به ارموی پیشنهاد می کند چیزی از او بخواهد؛ ارموی تنها تقاضای مالکیت یک باغ (به نام سمیکه) را می کند و این قناعت وی نیز بر هلاکو خوش می آید و در این زمان است که هلاکو سپا
هش را موظف به حمایت از ارموی و منزل و دارایی هایش می کند. صفی الدین در این دوره به آموزش بهاءالدین محمد جوینی و برادرش شرف الدین هارون جوینی مشغول بود. ارتباط وی با خاندان جوینی کمک کرد تا صفی الدین به ریاست دیوان انشا در بغداد برسد. در سال ۶۶۰ قمری وی به همراه بهاءالدین محمد به اصفهان رفت. در همین دوره صفی الدین دو ساز ابداع کرد که یکی «مُغنی» و دیگری «نَزهه» نام داشت؛ نزهه توسط نویسندگان آن زمان به عنوان سازی بسیار خوش آهنگ توصیف شده است. صفی الدین همچنین تولیت موقوفات در بغداد را به عهده داشت تا سال ۶۶۵ قمری که این منصب به خواجه نصیرالدین طوسی واگذار شد. مهم ترین اثر صفی الدین در دورهٔ دوم زندگی اش نوشتن "رسالهٔ شرفیه" است که آن را حدود سال ۶۷۴ قمری نگاشته است. این رساله اگر چه مفصل تر از رسالهٔ "الأدوار" است اما به اندازهٔ آن شهرت نیافته است. در سال ۶۸۳ قمری ارغون خان به حکومت بغداد رسید. او که پیشتر با آزار و اذیت عطاملک جوینی باعث مرگ وی شده بود، با رسیدن به حکومت دستور قتل پسران و بستگان وی را نیز صادر کرد. در این زمان شوکت خاندان جوینی رو به زوال نهاد و صفی الدین نیز بزرگترین حامی خود را از دست داد و
به فقر دچار شد. خود ارموی نیز در سال های پایانی عمرش در تبریز برای اربلی نقل کرده که پس از مرگ عطاملک جوینی و کشته شدن برادرش شمس الدین محمد جوینی، زندگی او به دشواری رفته چرا که به دلیل کهنسالی از کسب درآمد مکفی برای خرج فرزندان متعددش و بازپرداخت دیوناتش برنمی آمده است. در سال های آخر عمر، ارموی به خاطر ناتوانی در بازپرداخت بدهی اش به یکی از طلبکارانش (فردی به انم مجدالدین که غلام شخصی به اسم ابن صباغ بود) به زندان افتاد و در ۱۸ صفر ۶۹۳ ه .ق در هشتادسالگی در زندان قاضی درگذشت. تاریخ درگذشت او در برخی منابع ۲۸ صفر ۶۹۳ ه .ق معادل ۲۸ ژانویه ۱۲۹۴ م. و در برخی منابع ۲۰ صفر آن سال ذکر شده است. نام دو پسر صفی الدین در منابع مختلف نقل شده است: جلال الدین محمد که از ادبای عصر بود و عزالدین علی (درگذشتهٔ ۷۰۱ قمری) که مانند پدرش به کتابت اشتغال داشت. نویباور در "دانشنامه اسلام"، از پسر دیگری به نام کمال الدین احمد نیز نام می برد که او نیز گویا به کتابت اشتغال داشته است. فعالیت ها و تأثیرات. ارموی از جهات مختلف تأثیرات ماندگاری بر هنر موسیقی و خوشنویسی ایران گذاشت؛ نخست شاگردانی که در خط و موسیقی ترتیب کرد و برخی از آن
ها سرآمد این هنرها شدند، دوم رساله های مهمی که در زمینهٔ موسیقی نوشت، سوم سازهایی که با دخل و تصرف در سازهای قدیمی ابداع کرد، چهارم نظریاتی که در زمینهٔ تئوری موسیقی ابداع کرد یا بر نظرات قدما افزود و دست آخر استفاده از روشی نظام مند برای ثبت و ضبط موسیقی به شکل مکتوب. مکتب منتظمیه. نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۳ میلادی توسط برخی از محققان، «مهم ترین دوره در تاریخ موسیقی ایرانی و عربی» نام گرفته است. صفی الدین که در این زمان در بغداد می زیست سبکی از توصیف نظری موسیقی را ارائه کرد که بعدها به «مکتب منتظمیه» معروف شد. مکتب منتظمیه نامی است که به گروهی از نظریه پردازان موسیقی این دوره داده می شود؛ عبدالقادر مراغی و قطب الدین شیرازی از دیگر نظریه پردازان این مکتب بوده اند. اصطلاح مکتب منتظمیه در منابع کهن شرقی (عربی، ترکی یا فارسی) دیده نمی شود بلکه ترجمه ای است بر عبارت "Systematist School" که توسط محققان غربی برای نامیدن این مکتب به کار می رفته است. مکتب منتظمیه تعریفی از یک گام موسیقی مبتنی بر نظام کوک خالص ارائه کرد که تمام فواصل موسیقایی رایج در موسیقی جهان اسلام را در خود داشت و «خالص ترین گام در زمان خودش بود». مهم تر
ین خصوصیت مکتب منتظمیه که آن را از نظریه های پیش از آن متمایز می کند آن است که در آن هر اکتاو به هفده فاصله شده است. این مکتب همچنین فواصل موسیقایی را از طریق نظریهٔ ادوار (رویکردی نظری به موسیقی که در آن گام های موسیقی به صورت دوایری شرح داده می شدند و فواصل هر یک از درجات یا «ابعاد» آن ها به روش ریاضی محاسبه و شرح داده می شد) توصیف کرد. سایر ویژگی های مکتب منتظمیه عبارتند از: توجه به مفهوم «ایقاع» (ریتم) که در سنت پیشین مورد توجه نبود، توجه به ویژگی های آکوستیک ساز (در چارچوب ابعاد و ادوار) و ابداع مفاهیم و واژگانی نوین (نظیر «دور»، «شد» و «مقام») یا ارائهٔ تعریف جدیدی از واژگان موجود (نظیر «شعبه») برای توصیف نظری موسیقی. در این مکتب، هر گام موسیقی شامل ۱۷ پرده بود که فواصل آن در اصل با روشی که در موسیقی یونانی ریشه داشت (و توسط فیثاغورث تعریف شده بود) محاسبه می شدند جز آن که فواصل دیگری (که در محاسبات فیثاغورث نبود و مختص موسیقی اسلامی-ایرانی است) نیز در این روش محاسبه و تعدیل می شدند. شاگردان. صفی الدین در بغداد شاگردانی در خوشنویسی و موسیقی تربیت کرد. برخی از شاگردان وی در دورهٔ خلافت عباسی عبارتند از: ش
مس الدین احمد بن یحیی سهروردی (درگذشتهٔ ۷۴۱ قمری) که شاگرد یاقوت مستعصمی نیز بود، علی ستایی (سه تایی) که نوازندهٔ نوعی سه تار بود، حسن زامر که نی می نواخت، زیتون که مشخص نیست در چه زمینه ای تخصص داشت، و لُحاظ که زنی خواننده بود. خود یاقوت مستعصمی نیز در خوشنویسی شاگرد صفی الدین بود. شاگردان وی در دورهٔ حکومت هلاکو نیز عبارت بودند از بهاءالدین محمد جوینی، شرف الدین هارون جوینی و حسام الدین قتلغ بوغا. جمال الدین واسطی (زادهٔ ۶۶۱ قمری) و نظام الدین بن حاکم (درگذشتهٔ حدود ۷۶۰ قمری) نیز از شاگردان صفی الدین برشمرده شده اند. این دو، در گسترش نظریات صفی الدین به ایران، عراق، سوریه و مصر نقش داشتند. سازها. چنان که پیشتر ذکر شد، ارموی دو ساز به نام های مغنی و نزهه ابداع کرد. نزهه در حقیقت حاصل ترکیب سازهای چنگ و قانون بود. تنهٔ آن به شکل مربع مستطیل، از چوب بید سرخ ساخته می شد و دو خرک و ۸۱ تار داشت که در دسته های سه تایی با هم کوک می شدند. نام این ساز در رساله های "درة التاج لغرة الدباج" و "نفائس الفنون فی عرائس العیون" نیز آمده است. (در "کنزالتحف" تعداد سیم های این ساز ۱۰۸ ذکر شده است.) مغنی در حقیقت ترکیبی بود از س
ازهای قانون، رباب و نزهه. در کتاب "کنز التحف" آمده که ارموی این ساز را در بازگشت از سفری به اصفهان ابداع کرد. تا پیش از زمان او، ساز رباب ساز مخصوص مردم اصفهان و فارس بود و قانون نیز در عراق متداول بود. مغنی از چوب درخت زردآلو ساخته می شد، کاسه اش از رباب بزرگتر و پهن تر بود و دسته اش شکل مثلث داشت. درازا و پهنای کاسه در حدود یک وجب و نیم و عمق آن در حدود چهار انگشت بود. درون کاسهٔ ساز را با مخلوطی از سریش و خردهٔ شیشه پر می کردند و روی آن پردهٔ نازکی می کشیدند. این ساز ۳۳ تار داشت. آثار. از ارموی چند رساله به جای مانده است و اطلاعاتی نیز راجع به چند قطعهٔ موسیقی از ساخته های او در دسترس است. "الأدوار فی الموسیقی". یکی از آثار سرشناس صفی الدین، "الأدوار فی الموسیقی" است که با نام کوتاه شدهٔ "الأدوار" نیز شناخته می شود. در این کتاب صفی الدین به بررسی موسیقی ایران از نظر تئوری موسیقی پرداخته و خصوصیاتی از قبیل پرده ها و نغمات را در چارچوب نظریهٔ ادوار شرح داده است. وی همچنین نحوهٔ کوک کردن سازهایی مثل بربط را تشریح کرده است. بعد از نوشته های ابن سینا در مورد موسیقی در کتاب شفا، الأدوار قدیمی ترین کتاب موجود درب