Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و یکی از دلایل یورش بی محابای حکومت عراق به خاک ایران، اطلاعات گمراه کننده ایرانیان تبعیدی از جمله شاپور بختیار، مبنی بر این بود که احتمالاً به دلیل وجود اغتشاش در ارتش و بی ثباتی رژیم به دلیل مخالفت مردم، به ویژه در خوزستان، ایران قادر به جنگ نخواهد بود و مخالفت مردم موجب برافراشته شدن پرچم نیروهای آزادی بخش خواهد شد.» مقاله در ادامه می افزاید «بر اساس گزارش های تازه آزادشده دربارهٔ نخستین روزهای آغاز جنگ ایران و عراق شماری از کشورهای عربی و اپوزیسیون ایرانی خارج از کشور، به خصوص اویسی و بختیار، بر این باور بودند که با حمله عراق به ایران ظرف یک هفته ارتش ایران شکست خواهد خورد و در طول یک ماه حکومت اسلامی سرنگون شده و دولت جدید تحت حمایت عراق در تهران، یا دست کم مناطق اشغالی مستقر خواهد شد.» هرچند نویسنده مقاله مدرکی برای اثبات ادعای خود ارائه نمی دهد. نظر موافقان بختیار. بختیار در ماموریتش در رهانیدن کشور از انقلاب به جایی نرسید. ناچار باید دید که چرا به جایی نرسید؟ به نظر من علتش آن بود که همه کارت هایش را بد بازی کرد. اوکارت های زیادی نداشت و وقتی آمد و نخست وزیر شد به عنوان نخست وزیر جبهه ملی، به عنوان ج
انشین مصدق، به عنوان وارث مستقیم نهضت ملی هیچ بختی برای او نمی بود برای اینکه همه ترکش کرده بودند. یک عکس مصدق بالای سرش بود و دیگر هیچ. ولی او تا پایان همه تکیه اش را روی آن سرمایه های از میان رفته گذاشت در حالی که سرمایه هاش، کارتهای واقعیش، عبارت بود از ارتش و دستگاه امنیتی؛ طبقه متوسطی که نمی خواست آنچه را به دست آورده بود به خطر اندازد … او نیروهایی را که داشت پراکنده و تشویق کرد که به جبهه مخالف بپیوندند و روی استراتژی نادرستی که از اول داشت خودش را بی سلاح و منزوی کرد و در شگفت بود که چرا به آن سادگی سرنگون شد. این تصادفی نیست که حکومتی که برنامه اش را از روی خواست های انقلابیون تنظیم کرد در مسابقه برای رهبری انقلاب از خمینی عقب افتاد. پیش از او شاه هم وارد چنان مسابقه ای شده و شکست خورده بود. زندگی شخصی. شاپور بختیار که بخش مهمی از جوانی خود را در فرانسه زندگی کرده بود، با دختری فرانسوی ازدواج کرده و نام هایی فرانسوی نیز برای فرزندان خود انتخاب کرده بود: گای، فرانس، پاتریک و ویویان. وی از همسر نخست خود مادلین که فرانسوی بود دو دختر به نام های فرانس و ویوین (درگذشته) و دو پسر به نام های گی (درگذشته) و
پاتریک داشت و از همسر دوم خویش شهین تاج بختیار (مژگان واحدی) صاحب یک پسر به نام گودرز شد. بختیار سیاست مداری شعردوست و شعرشناس بود و به حافظ انس و شیفتگی خاصی داشت. او به زبان فرانسوی و انگلیسی تسلط داشت و علاوه بر آن با زبان های آلمانی و عربی و بسیاری از نویسندگان و سیاست مداران برجستهٔ غرب و فرانسه آشنایی داشت. دیدگاه ها. با این که بختیار عضو جبهه «ملی» ایران، و در دوره ای نخست وزیر ایران بود، او در پیش گفتار کتابش، "یکرنگی" نوشته است پیش از آن که خود را ایرانی و پای بند مذهب خاصّی بداند، به انسان و انسانیت اعتقاد دارد.
مسعود فراستی (زادهٔ ۱۹ فروردین ۱۳۳۰) فعال سیاسی سابق، مترجم، مدرس و منتقد سینما و سردبیر مجله "فرم و نقد" است. او در برنامه تلویزیونی "هفت" به عنوان مجری کارشناس ثابت دربخش میز نقد حضور داشت. او اکنون در پلتفرم یوتیوب به ساخت برنامه هایی با موضوع سینما همچون نقد فیلم ها و معرفی کتاب ادامه می دهد. همچنین در تصاویری که از میزگردهای زندانیان حزب توده از او منتشر شده، نام خانوادگی وی با پسوند «پور» آمده و نام خانوادگیش فراستی پور بوده است. پیشینه آموزشی و دانشگاهی. مسعود فراستی در "دبستان تشویق" و سپس در "دبیرستان اندیشه" در رشتهٔ ریاضی تحصیل کرده است و در انجمن ایران و فرانسه، زبان فرانسوی را آموخته است. از اواخر تحصیل در دبیرستان به مدت دو سال به عنوان مترجم مشغول به کار بوده است. وی در ۱۹ سالگی به ایتالیا رفته و پس از یادگیری ایتالیایی در شهر پروجا به دانشگاه بولونیا رفته و در آنجا مدت دوسال در رشتهٔ "فلسفه و نمایش" تحصیل کرده است، وی دانش آموختهٔ رشته ها و مقاطع زیر است: بازگشت به ایران. وی پس از گذشت حدود هشت سال در اسفند ۵۷ به ایران بازگشت. فراستی سابقاً یک فعال سیاسی کمونیست و سخنگوی انشعابی مائویستی از حز
ب توده با عنوان حزب رنجبران ایران بود و پس از انقلاب زندانی و به اعدام محکوم شد. اما در نهایت تواب شد. پیشینه مطبوعاتی و رسانه ای. از کارهای وی می توان به نگارش و تألیف آثار و مقالات هنری و سینمایی، تدریس در دانشکده های مختلف، تألیف و ترجمهٔ کتاب های گوناگون، مسئول بخش سینما و تلویزیون، عضو تحریریه مجلات سروش و سوره، سردبیری نقد سینما، دبیر هیئت تحریریه نقد سینما دوره تازه، عضو هیئت داوران سینمای دفاع مقدس، عضو هیئت مؤسس و رئیس دوره دوم انجمن منتقدان و سینماگران ایران، عضو هیئت رییسهٔ کانون منتقدان فیلم اشاره کرد. وی همچنین تهیه کنندهٔ برنامه های گفتگو با سینمای دفاع مقدس بود. نقل قول ها از وی. فراستی در پاسخ به این سؤال روزنامه شرق که منتقدانش می گویند او آدم حکومتی است گفت:«اگر حکومتی بودن به معنی دفاع ملی است، بله من حکومتی هستم. اگر حکومتی بودن به معنی دفاع از مصالح و منافع ارضی و ملی است، بله من حکومتی هستم. اگر حکومتی بودن یعنی جیره خوار دولتی بودن و انتقاد نکردن است، آنها حکومتی هستند و من نیستم. من که به هر دولتی انتقاد دارم. به تمام دولت های بعد از انقلاب سر مسئله سینما انتقاد می کنم و کارهایشان را ق
بول ندارم. شما که با این نگاه دولتی سازگارید. نانتان در آن است. کدام بیشتر حکومتی هستیم؟ هر دو. ولی شما بیشترید.» نقد هالیوود معاصر. فراستی اعتقاد دارد اکثر فیلم های تخیلی فعلی هالیوود خیلی بد هستند و همین موضوع باعث شده هالیوود معاصر لطمه ببیند، فراستی در این رابطه گفت: دیدگاه ها و حواشی. فراستی به دیدگاه های جنجالی و تند نسبت به سینماگران معروف است. مسعود کیمیایی. فراستی در برنامه ۲۱ خرداد ۱۳۹۰ هفت، خطاب به دو اثر اخیر مسعود کیمیایی آن ها را استمنا معرفی کرد. این جمله وی با واکنش جامعه سینمایی و اهالی فرهنگ روبه رو شد. کمال تبریزی. مسعود فراستی در برنامه ۷ خرداد ۱۳۹۵ هفت در خصوص فیلم دونده زمین کمال تبریزی، فیلم را بی غیرت خواند و این اثر را مصداق کامل دیاثت هنری توصیف کرد. اصغر نعیمی. مسعود فراستی در ۳۰ مهر ۱۳۹۵ در برنامه هفت در خصوص فیلم سایه های موازی واکنش نشان داد و فیلمنامه این فیلم را فاجعه نامید و همین خصوص باعث درگیری لفظی وی و اصغر نعیمی شد. حضور در برنامه من و شما. در ۹ آذر ۱۳۹۷ مهمان این برنامه فراستی منتقد سینما بود که جدال لفظی بین او و آرش ظلی پور مجری برنامه، منجر به ترک برنامه توسط فراستی ش
د.در پی این رویداد که واکنش های منفی مردم و اهالی رسانه را در پی داشت، محمدمهدی قاسمی مدیر شبکه شما، ضمن عذرخواهی از مخاطبان، عوامل این برنامه از جمله آرش ظلی پور مجری برنامه را توبیخ کرد و جلوی ادامه پخش این برنامه من و شما را تا تصمیم گیری نهایی گرفت.ظلی پور در واکنش به این اقدام صدا و سیما در مصاحبه ای گفت، من ممنوع الکار شدم و فراستی سرحال به کارش ادامه داد. وی در ادامه نیز از متن عذرخواهی اجباری که برای او نوشتند گفت. در ادامه این رویه هنرمندان زیادی به این موضوع واکنش نشان دادند. پرویز پرستویی در صفحه شخصی اش نسبت به این موضوع واکنش نشان داد و گفت، فراستی به همه بزرگان سینما منهای هیچکاک توهین کرده است. اصغر فرهادی. فراستی، با انتشار ویدئویی در فضای مجازی انتقادات تندی را دربارهٔ فیلم قهرمان، آخرین اثر اصغر فرهادی مطرح کرد. وی قهرمان را فیلم بیچاره و مفلوکی قلمداد کرده و آن را بدتر از فروشنده دیگر اثر فرهادی خوانده است. این فیلم بی همه چیز است. وی پیشتر فیلم جدایی نادر از سیمین را که برنده جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی هشتاد و چهارمین مراسم اسکار شده بود را طولانی، وراج و ملال آور دانسته بود. مراسم مرتض
ی پاشایی. فراستی در برنامه هفت، علت اقبال مردم و مراسم باشکوه تشییع جنازه وی را برای حمایت از موسیقی ندانست. وی در ادامه حملات خود گفت، برای مراسم تشییع این خواننده نزدیک به دو میلیون نفر رفته بودند و رفتن آنها به دلیل این نبوده که بخوان دفاع کنند از یک خواننده به شدت سطح پایین از نظر خوانندگی و آهنگ های او نه موسیقی درونش هست و نه هیچ چیز جدی ای در بیرون او. مجموعه آثار. فراستی ۲۲ کتاب تألیف و ترجمه کرده است. از جمله: منابع. در وبگاه سوره
فرودگاه قونیه یک فرودگاه مسافری-نظامی است که از سال ۲۰۰۰ پروازهای مسافری در آن آغاز شده است. این فرودگاه که در زمینی به مساحت ۱۴۱۰۰۰ متر مربع ساخته شده است در عین حال مرکز فرماندهی منطقه سوم نیروی هوایی ترکیه است. در سال ۲۰۱۰ بیش از نیم میلیون مسافر از طریق این فرودگاه جابجا شده اند.
جنگ های ایلام و آشور از زمان سارگن دوم (دوران حکمرانی ۷۲۲–۷۰۵ پ. م) آغاز شد و به غیر از جنگ های پراکنده و کوچک، ۷ دورهٔ جنگی مشخص را شامل می شود. آخرین این جنگ ها در ۶۴۵ پ.م. حادث شد و با پیروزی آشور بانیپال پادشاه نیرومند آشور و نابودی ایلام به پایان رسید. جنگ نخست یا جنگ دوریلو. در زمان تیگلات پیلیسر سوم دولت مردمان کوهستانی که مابین عیلام و آشور زندگی می کردند، مطیع دولت آشور شدند و پس از آن این دو دولت با یکدیگر همسایه گردیدند. در این زمان بابل تحت تسلط آشور قرار داشت. دولت عیلام قصد داشت با مردم بابل که از اشغال کشورشان ناراضی بودند، متحد شود. سارگن دوم (دوران حکمرانی ۷۲۲–۷۰۵ پ. م) امپراتور آشور، همین که از این اتحاد آگاهی یافت، فرصت به متحدین نداد و به هر دو جناح حمله کرد، اما نتوانست در داخل عیلام پیشرفتی حاصل کند و جنگ بدون نتیجه برای هر دو طرف به پایان رسید و در معنی آشوریان شکست خوردند. این جنگ به جنگ دوریلو موسوم است. جنگ دوم. بعد از سارگون دوم، سناخریب به پادشاهی رسید. در این اوان شورشی در عیلام روی داد و پادشاه عیلام کال لودوش، در این شورش کشته شد. پادشاه آشور از فرصت استفاده کرد و از طرف جنوب عی
لام، یعنی سواحل خلیج فارس داخل جلگهٔ شوش شد. در کتیبه های بجا ماندهٔ آشوری آمده است که آشوری ها ۳۶ قلعه و برج را گرفتند و خراب کردند و برخی از اهالی را به اسارت به آشور بردند. جنگ سوم. در سال ۶۹۲ پیش از میلاد عیلامیان هوما منانو را به پادشاهی انتخاب کردند. این پادشاه سر و سامانی به قشون عیلام داد. او قشون چشمگیر و نیرومندی از مردمان دیگر فلات ایران که در این زمان آریاییان نیز جزو آنان بودند، مهیا کرد. در سال ۶۹۰ ق.م. دوباره با آشور جنگ درگرفت با وجوداینکه سردار قشون عیلام کشته شد، عیلامیان آن قدر پافشاری کردند که جنگ بی نتیجه ماند. سال بعد آشور به بابل حمله کرد و آنجا را تصرف کرد. هومبان هالتاش شاه عیلام که آشور را در جاهای دیگر گرفتار دید، به بابل تاخت و تا شهر سیپ پار پیش رفت و با غنائمی به شوش مراجعت کرد و بعد از چند روز مرد و ب جای او، برادرش اورتاکو به تخت نشست. وی با آشور روابطی برقرار کرد؛ بدین معنی که آشور کمکی به عیلام نمود و دولت عیلام تندیس "ایزد سیپ پار" را که جزو غنائم آورده بود، مسترد داشت. در زمان پادشاهی اسارهادون امپراتور آشور، این دولت به حد اعلای قدرت خود رسید. آشوریان مصر را تسخیر کردند و
شاهزاده خانم های مصری را به اسارت به آشور بردند. غیر از عیلام در آسیای غربی دیگر دولتی نمانده بود که تابع یا دست نشاندهٔ آشور نباشد. ظهور پارسیان در منطقه. در سال ۶۸۹ ق. م؛ و در زمان پادشاهی پسر سارگون سناخریب، عیلام و بابل و قبایل آرامی و پارسوآش و انزان و الیپی و دیگران در مخالفت با آشور ائتلافی را ترتیب دادند. گمان نمی رود که پارسواش همان استان پارسوا باشد که مدت ها پیش به وسیلهٔ آشور اشغال گردیده بود، بلکه به احتمال فوی پارسوآش همان پارسیان بعدی یا بخشی از ایشان هستند. در این صورت این اولین بار است که نامی از پارسیان در تاریخ برده می شود. انزان (انشان، آنزان، آنچان) نیز به قسمتی از سرزمین ایلام گفته می شد، با این حال تعیین مرزهای دقیق آن تقریباً غیرممکن است. اتحاد قبایل ماد علیه آشور. با مرگ سارگون و در حدود سال ۷۰۰ پیش از میلاد، توجه آشوریان به نقطه ای دور از نجد ایران معطوف شد، این فرصت با بیم همیشگی از حملهٔ آشور موجب تشکیل اتحادیه ای از شاهزادگان و شهریاران ماد شد. این خود پایه ای بود برای تشکیل شاهنشاهی ماد، رهبران این جنبش، پیروان دیاکو (دیوکس منابع یونانی، دوران تقریبی حکمرانی از ۷۰۹ تا ۶۵۶ ق. م) ن
خستین پادشاه ماد بودند. جنگ چهارم یا جنگ توللیز. در سال ۶۶۹ پیش از میلاد آشور بنی پال به تخت آشور نشست و تمام حواس خود را به خوابانیدن شورش مصری ها متوجه داشت. عیلامیان از فرصت استفاده کردند و به تاخت و تاز در سرزمین بابل پرداختند و غنائمی از آنجا به دست آوردند. پس از آن که اورتاکو شاه عیلام درگذشت، برادرش تئومن بر تخت نشست. این تغییر پادشاهی برای عیلام بسیار شوم بود. شاه جدید چون می خواست برادرزادگان خود را به قتل برساند، پس ۶۰ تن از شاهزادگان عیلامی فرار کردند و به دربار آشور پناه بردند و پادشاه آشور با آغوش باز از آنها پذیرایی کرد، با این مقصود که بتواند از جنگ خانگی استفاده کند و عیلام را ضعیف نماید و درهم شکند. از طرف دیگر تئومن به آشور تکلیف کرد که فراریان عیلامی را مسترد دارد. آشوربانی پال جواب رد داد و بین طرفین جنگ درگرفت. جنگ توللیز یا جنگ نخست آشوربنی پال با عیلام در سال ۶۵۹ پیش از میلاد رخ داد و شاه عیلام ت اومان که در این جنگ شخصاً جنگ می کرد، بعد از زخمی شدن به دست یک شاهزادهٔ عیلامی به دست آشوریان سر بریده شد و جنگ با شکست عیلامیان به پایان رسید. بعد از کشته شدن تئومن پسر بزرگ اورتاکو به نام خو
م بان ایگاش به پادشاهی عیلام نامزد شد و آشوریان باج و خراج از عیلام گرفته به نینوا مراجعت کردند. جنگ پنجم. بعد از جنگ توللیز برادر آشور بنی پال که در بابل پادشاه بود، بر او یاغی گردید. در ابتدا پادشاه عیلام که دست نشاندهٔ آشور بود، بی طرف ماند، ولی پادشاه آشور خواست عیلامیان تندیس نانای را مسترد دارند، پادشاه عیلام در موقع بسیار ناگواری واقع شد، چه این مجسمه سده ها در شوش بود و چون مورد پرستش بسیاری از مردم عیلام بود، رد کردن آن با منافع پادشاهی عیلام مباینت داشت. در این احوال بابل به پادشاه عیلام باز وجهی از خزانه به بابلی ها داد و از جهت موقعیت سخت و بدی که داشت، مجبور شد با بابل متحد شود. در سال ۶۵۱ پیش از میلاد روابط دو کشور در موقعیت جنگی قرار گرفت، در واقع جنگی که قطعی باشد، مابین طرفین روی نداد، بلکه آشور به اغتشاشات داخلی عیلام دامن می زد، چنان که بر اثر آن تام ماری تو برادر پادشاه عیلام، او را گرفته کشت و به تخت نشست. بعد از چندی این پادشاه هم گرفتار طغیان یکی از دست نشانده های خود موسوم به ایندابوغاش گردید و از او شکست خورده به طرف خلیج فارس فرار کرد و بالاخره گرفتار گردیده به نینوا به اسارت رفت. آش
ور بانیپال با او به مهربانی رفتار نمود زیرا او را برای اجرای خیالات خود راجع به عیلام لازم داشت. جنگ ششم. آشور بانیپال پس از آنکه قشون کشی به بابل کرد، آن را گرفت و کشتار و غارت زیادی در شهر نمود سپس تصمیم گرفت به کار عیلام خاتمه داده، خیال خود را از طرف این دشمن موروثی راحت کند. در این اوان اوضاع داخلی عیلام طوری بود که هر آن پادشاه آشور می توانست از اختلافات داخلی استفاده نماید. از طرف دیگر ایندابوغاش که برای کمک کردن به بابل اقدامی نکرده بود، پس از سقوط این شهر سفیرانی نزد پادشاه آشور فرستاد ولیکن پادشاه مزبور آنها را خوب نپذیرفت و خواست که کلدانی هایی را که در زمان طغیان بابل به آن کمک نموده و بعد به عیلام فرار کرده بودند، به آشور استرداد شوند و ضمناً تهدید کرد که اگر آنها را مسترد ندارد، شهرهای عیلام را خراب نموده، مردم را به اسارت خواهد برد. در این احوال ایندابوغاش را نجبا کشته، خوم بان کالداش را به جای او بر تخت نشاندند و همزمان پادشاه آشور نیز از موقع استفاده کرد، تام ماری تو را به تخت عیلام نشانید؛ ولیکن همین که او به تخت نشست کنگاشی بر ضد آشوری ها ترتیب داد. مطلب قبل از اجرای آن افشا شد و بر اثر آن
او را بازگرفته و در محبس انداختند و آشوریان پس از آن مملکت را غارت و با غنایم زیاد به نینوا مراجعت کردند. از جریان وقایع پیداست که نفاق داخلی برای عیلام رمقی باقی نگذاشته بود. جنگ هفتم. در مورد زمان این جنگ و زمان سقوط عیلام اختلاف در منابع وجود دارد. زمان این جنگ در سال ۶۴۵ پیش از میلادی و ۶۳۶ پیش از میلادی ذکر شده است. پادشاه آشور که از نتایج جنگ های قبلی ناراضی بود، باز در پی بهانه برای جنگ با عیلام گردید و با این مقصود تام ماری تو را به عیلام فرستاده از خوم بان کالداش استرداد کلدانیان مزبور و تندیس نانای را مطالبه کرد. پادشاه عیلام دید قبول کردن این تکالیف با مرگ او مساوی است، بنابراین تصمیم گرفت که مقاومت کند و آشوریان قشون قوی خود را به طرف عیلام حرکت داده وارد شوش شدند و در این شهر آنچه توانستند، کردند. خزانهٔ پادشاهان عیلامی که از غنایم جنگ های سابق آنها با سومر و اکد پر بود، به دست آشوریان افتاد همچنین طلا و نقره ای که بابل در موقع اتحاد به عیلام داده بود، با مجسمه ها و اشیاء نفیس معابد عیلامی و آنچه در خانه ها از ثروت و اشیاء قدیمی بود، به نینوا منتقل گردید. آشوریان به کشتار و غارت اکتفا نکرده، استخ
وان های پادشاهان و اشخاص نامی عیلام را از قبور بیرون آورده و به نینوا فرستادند و ۳۴ مجسمهٔ پادشاهان عیلام که از طلا و نقره و مرمر و غیره ساخته شده بود، جزو غنایم آشوری گردید. مجسمهٔ نانای که ۱۶۳۵ سال در عیلام بود، به دست پادشاه آشور افتاد و برای شهر ارخ پس فرستاده شد. آشوریان پس از کشتار و غارت شهرها اسرای بی شماری را چه از شوش و چه از شهرهائی که تسلیم بودند، به آشور بردند. مملکت عیلام پس از انقراض به صورتی درآمده بود که حزقیل یکی از پیامبران بنی اسرائیل از کثرت کشتار و غایت خرابی آن را به گورستان تشبیه کرده است. کشته شدن خوم بان کالداش. سالنامه های آشور بنی پال به ذکر این هشتمین لشکرکشی پرداخته اند، خوم بان کالداش پادشاه عیلام که پس از شکست تحت تعقیب مهاجمین بود، به شهری که امروزه هم به همان نام زمان آشوربنی پال ایدیدیه نامیده می شود و باقی ماندهٔ آن، با نام ده نو از بالای چغازنبیل به خوبی مشهود است، پناهنده می شود. احتمالاً او می اندیشیده که بخاطر رودی که مابین گسترده شده، دسترسی به او دشوار خواهد بود، ولی علی رغم باور وی، سپاه آشوری از این رود می گذرد و او دوباره متواری و تعقیب می شود. این تعقیب تا کوهسارا
نی که شاه عیلامی به آن پناه برده بود، با غارت و چپاول سربازان آشوری همراه بوده است. در کتیبه آمده است: ۱۴ شهر را به اضافهٔ قصبه های بیشمارشان در ۱۲ بخش عیلام فتح کردم، خانه های آنان را ویران کردم و به آتش سوزاندم و تبدیل به زباله و ویرانه کردم، تعداد غیرقابل شمارشی از جنگجویان آنان را کشتم. خوم بان کالداش بعد از چندی به دست آشوریان افتاد. به دستور آشور بنی پال او و تام ماری تو را که هر دو پادشاه سابق عیلام بودند، به لرابه بسته شدند و ارابه را تا معبد آشور کشیدند.
چهل منبر یکی از آیینهای عزاداری عاشورا در ایران است که درخرم آباد، بروجرد، گرگان، اصفهان، لاهیجان و چند شهر دیگر برگزار می شود. آئین چهل منبری به عنوان یک اثر معنوی در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده است؛ و چهل منبر خرم آباد در فهرست آثار جهانی ثبت گردیده. ناظم الاسلام کرمانی دربارهٔ این رسم نوشته است: «در آغاز، این رسم منحصر بود به همان دو منبری که در دههٔ عاشورا در محله رازون و صوفیون بروجرد روضه می خواندند، بعد هر جا منبری می گذاشتند تا مردم رویش شمع روشن کنند. مهرداد اوستا از مشاهیر بروجردی مینویسد که «آیین چهل منبر در بروجرد مربوط به قبل از اسلام و در زمانی بود که از آتشکده جامع بروجرد در میدان جعفری فعلی که هنوز وجود دارد تا به آتشگاه چغا در هر ۱۰۰ گام یک منبر گذاشته و در آن آتش روشن می کردند برای آمرزیده شدن گناهان و چهلمین آن منبر بر تپه چغا بوده به نوعی فاصله چغا تا آتشکده که ۴ کیلومتر است ۴۰ تا آتش روشن میکردند. بروجرد. چهل منبر در بروجرد در نوع خود بی سابقه هست. چهل منبر در بروجرد در عصر تاسوعا و تا پاسی از نیمه شب ادامه دارد. این آیین معمولاً در محلات قدیم بروجرد همچون (صوفیون، قدقون، رازان، حافظیه، ج
عفری، یخچال) برگزار می شود که بیشتر در سقاخانه های محلات صوفیون و رازان است. در این آیین زنان و مردان ضمن پوشاندن صورت هایشان به تکرار نام خدا و روشن کردن شمع به یاد کشتگان کربلا می پردازند. افرادی که نذر دارند بعد از آیین چهل منبر به آیین استکان(از دیگر رسوم مردم بروجرد) که در خانه تاریخی آقا معمولاً و در شب غروب تاسوعا برگزار می شود می روند. در این آیین در بروجرد صاحب سقاخانه ها با شیرینی و شربت و گاهی چای در زمستان از که نذری هستند پذیرایی می شوند. رسم بر این است که اولین شمع را در خانه تاریخی آقا روشن کنند و آخرین شمع را در امام زاده شاهزاده ابوالحسن روشن نمایند. بعد از گذاشتن ۴۰ تا شمع در چهل منبر معمولاً بعد از گرفتن حاجت در سال بعد ۴۱ عدد شمع می گذارند که اصطلاحاً ۴۱ منبر گفته می شود. گاهی اوقات با پای برهنه و صورت پوشیده و با کسی نیز سخن نمی گویند البته بسته به نذر به چهل منبر می روند. در مراسم چهل منبر در بروجرد هر سقاخانه بسته به نظر پذیرایی می کنند از منبرگزاران به بجز شیر بسته به رسم در هر سقاخانه هست، شربت شیرینی، چای، خرما،... پذیرایی می شود. مراسم چهل منبر بروجرد به شماره ۳۲۶ در آثار ملی و به ث
بت ملی رسیده. لاهیجان. مراسم چهل منبر در لاهیجان در این شهر، چهل منبر در شب تاسوعا و چند ساعت قبل از اذان مغرب در این شهر برگزار می شود. در این شب خانه هایی که در طی سال گذشته مراسم روضه برپا کرده بوده اند، منبر آن را در جلوی خانه قرار داده و مقداری برنج، مجمری از آتش و دو ظرف خالی کنارش می گذارند. پس از تاریکی هوا، حاجت مندان با ۴۰ شمع مخصوص رشته ای و ۴۰ دانه خرما از ۴۰ عدد از این منبرها می گذرند، در هر یک شمعی روشن می کنند، دانه ای خرما بر آن می گذارند و مشتی برنج از آن برداشته و برای ادای حاجتشان دعا می کنند. اصفهان. این مراسم در اصفهان و شهرضا تحت عنوان چهل و یک منبری شناخته می شود.
جنگ شوش آخرین جنگ مابین تمدن ایلام و امپراتوری آشوری نو بود که با پیروزی آشوربانی پال پادشاه نیرومند آشور، به پایان رسید. زمان این جنگ در سال ۶۴۵ پیش از میلادی و ۶۳۶ پیش از میلادی ذکر شده است. در مورد زمان این جنگ اختلاف در منابع وجود دارد. کتیبه آشور بانیپال در باره فتح و نابودی ایلام چنین می گوید:
به نظر می رسد که فرگشت پرندگان از دوران ژوراسیک آغاز شده باشد و نخستین پرندگان از گروه دایناسورهای ددپا باشند. در دسته بندی های زیست شناسی پرندگان برای خود تشکیل دهندهٔ یک رده اند. غازسانان و پرندگان آبزی. در مقایسه با دیگر سرده های پرندگان، غازسانان دارای فسیل های پیدا شده به نسبت بیشتری هستند، اگرچه بیشتر این فسیل ها ناکاملند و شامل استخوان های گوناگون و پراکنده از یک پرنده باستانی می شوند. برپایه داده های فسیلی، هاوارد عنوان کرد که پرندگان آبزی در آغاز ائوسن در ۳۷ تا ۵۵ میلیون سال پیش پدید آمدند. این یافته ها همچنین دلیلی بر اینکه پرندگان آبزی در دوره ژوراسیک وجود داشتند ارائه نمی دادند.
بزرگ باله ایان، که با نام های شیارنهنگان و رورکوال ها نیز شناخته می شوند، بزرگ ترین گروه نهنگ های بی دندان هستند که شامل ۹ گونه در ۲ سرده می شوند. بزرگ باله ایان بزرگ ترین نهنگ های روی زمین را در خود جای می دهند؛ از جمله نهنگ آبی که بزرگ ترین جانداری است که بر روی زمین پای گذاشته است. وزن نهنگ نیزه ای معمولی که کوچک ترین عضو این خانواده به شمار می رود به بیش از ۹ تن می رسد. روش غذا خوردن بزرگ باله ایان مبتنی بر مجبور کردن گروه ماهیان و کریل ها به ایجاد یک توپ بزرگ از خود و سپس حمله به این توپ طعمه برای تغذیه است. گمان می رود که روش تغذیه ای این نهنگان بزرگ ترین رویداد بیومکانیکی بر روی زمین باشد.
وزارت امنیت دولت موسوم به اشتازی ، سازمان اطلاعاتی آلمان شرقی بود که مرکزش در برلین شرقی قرار داشت. اشتازی حدود ۴۰ سال به نظارت و بررسی فعالیت های شهروندان آلمان شرقی مشغول بود، و با استفاده از اطلاعات به دست آمده هرگونه نا آرامی را در نطفه خفه می کرد. در سال ۱۹۸۹ میلادی، اشتازی برای ۱۰ میلیون شهروند این کشور پرونده داشت. اشتازی بیش از ۹۱ هزار افسر داشت، و شبکه گسترده خبرچین های فعالش نزدیک به ۲۰۰ هزار نفر را شامل می شدند. به ازای هر ۶۳ نفر از جمعیت آلمان شرقی یک نفر با اشتازی همکاری داشت. مأموران اشتازی وظایف خود را در چارچوب شعار «دشمن کسی است که دگراندیش باشد» انجام می دادند. اشتازی نه تنها مخالفان، بلکه احزاب کمونیست «برادر»، مانند حزب توده ایران را هم زیر نظر گرفته بود و در این احزاب هم جاسوسانی داشت. بنا به نوشتهٔ تحقیقی چارلی و رضا؛ از سازمان افسران حزب توده ایران تا سازمان امنیت آلمان شرقی، نوشته بهمن زبردست در شماره ۱۱۳ فصلنامه نگاه نو، محمد پورهرمزان و امیر شفابخش، از اعضای سابق سازمان افسران حزب توده ایران، در سال های مهاجرت با اشتازی همکاری می کردند. اشتازی در تاریخ ۸ فوریه ۱۹۵۰ میلادی تشکیل و در
تاریخ ۴ اکتبر ۱۹۹۰ رسماً منحل شد. پس از انحلال. پس از فروپاشی جمهوری دمکراتیک آلمان و وحدت دو آلمان، کارکنان ارشد وزارت امنیت آلمان شرقی دیگر نمی توانستند به عنوان «مقامات مهم» در دولت آلمان فدرال مشغول به کار باشند؛ با این حال گفته می شود که بیش از ۱۷ هزار نفر از کارکنان سابق اشتازی پس از اتحاد دو آلمان، در نهادهای دولتی این کشور مشغول به کار شدند. هم اکنون موزه اشتازی در لایپزیگ و برلین قرار دارند.
استیل در شیمی آلی یک گروه عاملی با فرمول شیمیایی COCH۳ است که گاهی برای نمایش آن از نماد Ac استفاده می شود. (باید دقت کرد که با عنصر اکتینیم اشتباه گرفته نشود.) گروه استیل خود دارای یک گروه متیل است که با تک پیوند به یک کربونیل پیوند خورده است. مرکز کربونیل یک اسیل دارای تک الکترون آزاد است (بدون پیوند) که با کمک آن با دیگر مواد "R" پیوند برقرار می کند. در آیوپاک برای استیل نام اتانویل (ethanoyl) برگزیده شده است ولی این نام کمتر شنیده می شود. ترکیب های آلی بسیاری می توانند در نیمهٔ دیگر استیل جای گیرند، مانند: استیل کولین کلراید (پیامرسان عصبی)، استیل کوآنزیم A یا Acetyl-CoA، استیل سیستئین، استامینوفن ضد درد و اسید استیل سالیسیلیک (acetylsalicylic acid) با نام شناخته شدهٔ آسپرین.
عَمرو () نامی عربی است که می تواند به موارد زیر اشاره کند:
چُپ تعزیه نوعی تعزیه در هند و پاکستان است که به مناسبت کشته شدن حسن عسکری در روز کشته شدن او (۸ ربیع الاول)اجرا می گردد. چُپ در زبان اردو به معنی سکوت است.
دستجرده روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. دستجرده معرّب «دستگرده» است. هم اکنون نیز در محل به «دستگرده» معروف است. در حال حاضر از نظر جغرافیایی جزء روستاهای دهستان سیاوشان می باشد. دهستان سیاوشان تابع شهرستان آشتیان است. این روستا دارای امکانات آب، برق، گاز و تلفن است. قنات های آن خشک شده و کشاورزی آن به صورت دیم است. دارای راه آسفالته به اراک از طریق داودآباد و به آشتیان از طریق سیاوشان است. جمعیت آن از سال ها پیش به مرور به تهران مهاجرت کرده اند. شغل تعداد کثیری از این مردم صنعت سیم لاکی، دستگاه های جوش، ترانسفورماتور، اسقاط خودروهای فرسوده و بازیافت است. در ایام تعطیلات و مراسم مذهبی و نوروز مراجعاتی به روستا دارند. اخیراً در زمینهٔ جداول کوچه ها اقداماتی صورت گرفته است. جمعیت. این روستا در دهستان سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۷۷ نفر (۷۲ خانوار) بوده است.
آیت الله سید مرتضی موسوی قزوینی (زاده:۱۹۳۱ کربلا) مجتهد و مرجع مذهبی فعلی در کربلا و امام جماعت حرم امام حسین است.وی سابقه تبعید و زندگی در ایران، کویت و آمریکا را داشته است.وی پدر حسن قزوینی است و از خطیبان و علمای معروف عراق می باشد.