Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
oir) و پیانوهای با تم مینور بسیار رایج است که فضایی سینمایی، حماسی یا وهم آلود به موسیقی می بخشد. هدف اصلی ملودی و هارمونی در ترپ، ایجاد یک اتمسفر مشخص است تا بستری برای اجرای رپر فراهم کند. مضامین کلامی. اشعار ترپ به طور سنتی بر روایت تجربیات زندگی در محیط های فقیر و خطرناک شهری متمرکز است. مضامین اصلی شامل موارد زیر است: اگرچه این مضامین گاهی به دلیل ترویج خشونت و سبک زندگی مجرمانه مورد انتقاد قرار گرفته اند، اما بسیاری از هنرمندان و طرفداران، آن را بازتابی صادقانه از واقعیت های اجتماعی و اقتصادی در برخی جوامع می دانند. ترپ در ایران. موسیقی ترپ در اواخر دهه ۱۳۹۰ خورشیدی به طور جدی وارد صحنه موسیقی هیپ هاپ فارسی شد و به سرعت در میان نسل جوان محبوبیت یافت. هرچند پیش از آن نیز رگه هایی از این سبک در آثار برخی هنرمندان هیپ هاپ ایرانی شنیده می شد، اما موج جدیدی از هنرمندان جوان به طور کامل این سبک را به عنوان هویت موسیقایی خود برگزیدند. هنرمندان ایرانی با بومی سازی مضامین ترپ، آن را با شرایط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ایران تطبیق دادند. موضوعاتی مانند مشکلات اقتصادی، اختلاف طبقاتی، آرزوی مهاجرت، ناامیدی های اجتما
عی و همچنین نمایش سبک زندگی لاکچری به شیوه ای ایرانیزه شده، در اشعار ترپ فارسی برجسته شد. تهیه کنندگان ایرانی نیز با استفاده از المان های صوتی ترپ جهانی و گاهی ترکیب آن با ملودی های شرقی، صدایی منحصربه فرد را به این سبک در ایران بخشیدند. این سبک به خصوص در پلتفرم های آنلاین و شبکه های اجتماعی با استقبال گسترده ای مواجه شد و به صدای بخشی از نسل جدید جوانان ایرانی تبدیل گردید. تأثیر فرهنگی و انتقادها. ترپ فراتر از یک سبک موسیقی، به یک پدیده فرهنگی تبدیل شده است. تأثیر آن بر مد، زبان و حتی رقص (مانند رقص Dab که توسط گروه میگوس محبوب شد) کاملاً مشهود است. بسیاری از هنرمندان بزرگ پاپ و آراندبی، از بیانسه و تیلور سوئیفت گرفته تا آریانا گرانده، از ضرب آهنگ ها و عناصر ترپ در آثار خود استفاده کرده اند که نشان دهنده نفوذ عمیق این سبک در موسیقی جریان اصلی است. با این حال، ترپ همواره با انتقاداتی نیز روبرو بوده است. منتقدان اغلب به مضامین اشعار آن اشاره می کنند و آن را به ترویج خشونت، زن ستیزی و سوءمصرف مواد مخدر متهم می کنند. همچنین، برخی منتقدان موسیقی، ساختار موسیقایی ترپ را به دلیل تکراری و فرمول محور بودن مورد نقد ق
رار داده اند و معتقدند که بسیاری از تولیدات این سبک فاقد نوآوری هستند. با وجود این انتقادات، ترپ همچنان به عنوان یکی از زنده ترین و تأثیرگذارترین نیروهای موسیقی معاصر به تکامل خود ادامه می دهد. اختلاف ها بر سر نام سبک. سبکی که در این مقاله با عنوان ترپ استپ معرّفی شده است، حتّی یک نام رسمی یا مورد قبول همگان نیز ندارد و بر سر نام آن بحث های زیادی صورت گرفته است. از زمان پیدایش این سبک در اوایل سال ۲۰۰۷ تابه امروز، اسامی گوناگونی همچون «نیو ترپ» و «داب استپ» را برای اشاره به آن به کار گرفته اند. امّا در میان این اسامی، پرطرفدارترین آن ها «ترپ» است. اشاره به این سبک با نام «ترپ» موجب ناراحتی بسیاری از هواداران هیپ هاپ جنوبی و سایر دوستداران موسیقی شده است؛ زیرا «موسیقی ترپ» دراصل نامی است که تا پیش از این بسیاری از آن برای نامیدن سبک هیپ هاپ جنوبی استفاده می کردند.
بیورنستیرنه مارتینیوس بیورنسون متولد ۸ دسامبر ۱۸۳۲–۲۶ آوریل ۱۹۱۰ نویسندهٔ نروژی بود که در سال ۱۹۰۳ میلادی موفق شد جایزه نوبل ادبیات را به دست آورد. از بیورنسون به عنوان حلقه ای از چهار ادیب بزرگ نروژ یاد می شود؛ سه حلقهٔ دیگر گروه عبارت بودند از: هنریک ایبسن، یوناس لی، و الکساندر کیلند. بیورنسون بیشتر به خاطر سرود ملی نروژ که از نوشته های اوست شهرت یافته است. زندگی. کودکی و نوجوانی. پدر بیورنستیرنه بیورنسون، در «کیویکنه» شهر سابقی که در حال حاضر، تقریباً با محل شهر تینست، مطابقت دارد؛ کشیش کلیسای شهر بود. بیورنستیرنه، نیز در سال ۱۸۳۲ میلادی، در همین شهر به دنیا آمد. نام وی، از ترکیب ۲ کلمه «بیورن» و «استرینه» به وجود آمده، که اولی به معنی خرس است و یک نام معمولی برای پسران در نروژ محسوب می شود؛ و دومی به معنی ستاره، که در نام وی، شکل پسوند یافته است. از ۵ سالگی، بعد از آنکه خانواده آنها به نیست، در استان موره او رومسدال، فعلی، نقل مکان کردند، بیورنستیرنه در آنجا زندگی کرد و کودکی خود را در همان شهر گذراند. در سال ۱۸۴۴ میلادی، بیورنستیرنه، درمدرسه ای در شهر مولدا، ثبت نام کرد و خیلی زود به مسائل اجتماعی علاقه
نشان داد. در پی فضای سیاسی حوادث بین المللی سال های ۱۸۴۸ میلادی در اروپا، بیورنستیرنه، در حالی که تنها ۱۶ سال داشت، اولین مقاله به یاد مانده خود را با عنوان تقریبی: «سخنی از آزادی با اهالی مولدا» نوشت. مقاله ای که تا حد زیادی طبیعت سرکش وی را در شخصیت آینده اش، که در حال شکل گیری بود، از پیش خبر می دهد. پایتخت و ظهور ادبی. بیورنستیرنه بیورنسون، در سال ۱۸۵۰ میلادی، به اسلو، که در آن سالها کریستیانیا، نامیده می شد؛ نقل مکان کرد. در پایتخت، وی فرصت آشنایی با شخصیتهای برجسته یا در حال صعودی مانند: آسموند اولاوسون وینیه (زاده ۱۸۱۸م)، هنریک ایبسن (زاده ۱۸۲۸م) و یوناس لی (زاده ۱۸۳۳م) و دیگران را یافت. وی با تأخیر اما با موفقیت، در سال ۱۸۵۲ میلادی، امتحانات پایانی دبیرستان را پشت سر گذاشت؛ اما به تحصیل ادامه نداد و در عوض، خیلی زود وارد عرصه ادبیات حرفه ای شد. جایگاه و موضع ادبی بیورنسون، در حوزه فرهنگ و ادبیات نروژ، در سال ۱۸۵۴ میلادی، تعیین می شود؛ یعنی زمانی که وی، در نقدی که بر یک مجموعه منتخب ادبی، از شاعران مشهور نروژی نوشته بود؛ به شدت از آثار یوهان سباستین ولهاون؛ و دیگر شاعران احساساتی انتقاد کرد و نوشت: «وق
ت این پرسه زدنهای بیمارگونهٔ شبهای مهتابی، در خواب و خیال سر آمده است!» نقد تندی که بیورنسون، نوشته بود، طبیعتاً بحث انگیز بود؛ اما در همه حال نام بیورنستیرنه بیورنسون، بر سر زبان دوست و دشمن افتاد؛ و در پایتخت نروژ، دیگر کسی باقی نبود که وی را نشناسد.تقریباً در همین زمان بود که بیورنسون، در یک روزنامه بامدادی پایتخت، به عنوان منتقد هنرهای نمایشی و تئاتر، شروع به کار کرد. وی در این پست، به ابراز عقاید ملی گراینه خود پرداخت. این اولین مبارزه بیورنسون، در راه استقلال نروژ بود که در انتقاد وی، از کاربرد زبان دانمارکی، بر روی صحنه تئاتر اسلو آشکار شد. مبارزه ای که در سال ۱۸۵۶ وقتی تماشاگران تئاتر در اسلو با کشیدن سوت، بازیگرانی که زبان دانمارکی به کار می بردند را هو کردند، به اوج خود رسید. همان سال وی خود به انتشار نشریه جدیدی اقدام کرد و همین روند مشخصی که بر حمایت از زبان نروژی و انتقاد از کاربرد زبان دانمارکی، استوار بود را ادامه داد. شکوفایی ادبی بیورنستیرنه بیورنسون، در سال ۱۸۵۷ شکل گرفت. زمانی که وی نمایشنامه ای تاریخی با عنوانی که به فارسی تقریباً «در بین نا بین جنگ ها» می شود، نوشت. موضوع نمایشنمه مربوط ب
ه سالهای ۱۱۳۰ تا ۱۲۴۰ میلادی و رقابت تاریخی مدعیان تاج و تخت در نروژ قرون وسطی بود. در این نمایشنامه، بیورنسون، از یک طرف علاقه خود را به ریشه های ملی و تاریخی نروژ به نمایش می گذارد؛ و از طرف دیگر تجدد طلبی خود را آشکار می کند. در این نمایشنامه وی تأتیر دوری مرد از خانواده و نقش زن، در زندگی خانوادگی را در قالب سرگذشت شخصیت های داستان، به خوبی بیان کرده است.همین تنش در میان گذشته و حال، در نمایشنامه دیگر وی که در همان سال ۱۸۵۷ نوشته، قابل مشاهده است. در این نمایشنامه بیورنسون، ضمن به نمایش گذاردن زندگی روستایی، از طرفی، علاقه به جنبه های دوست داشتنی زندگی روستایی را نمایش می دهد و از طرف دیگر از مشکلات جامعه روستایی پرده برمی دارد. مشکلاتی نظیر: میخوارگی، ریاکاری و ازدواج های اجباری و ناموفق. اثری که در ادبیات نروژی به بخشی از آثار کلاسیک پیوست. برگن، ازدواج، ایتالیا و اسلو. در سال ۱۸۵۷ میلادی، بیورنستیرنه بیورنسون، راهی برگن شد و به عنوان رئیس تئاتر شهر که امروزه، صحنه ملی وارث آن است؛ جایگزین هنریک ایبسن شد و تا سال ۱۸۵۹ در همین مقام باقی ماند. در طول این ۲ سال، بیورنسون، توانست آثار خود و ایبسن را روی صحن
ه برده و تجربه بیشتری از هنرهای نمایشی کسب کند. ضمن اینکه وی در این فرصت، آثار مشهوری از یوهان ولفگانگ فون گوته، ویلیام شکسپیر و نمایش نویسان برتر فرانسه را به اجرا درآورد. تجربه ای که بر آثار ادبی بعدی وی تأثیری بسیار داشت. وی در همین دوره موفق شد چند نمایشنامه خود را به پایان رسانده و اولین نسخه سرود ملی نروژ را در سال ۱۸۵۹ بنویسد. همچنین باز در همین دوره بود که بیورنسون، با همسر آینده اش کارولینه آشنا شد و در سال ۱۸۵۸ میلادی با او ازدواج کرد. در تابستان سال ۱۸۶۰ میلادی، بیورنستیرنه بیورنسون، به کپنهاگ، سفر کرد. شهری که وی، قبلاً نیز بین سالهای ۱۸۵۶ و ۱۸۵۷ در آن زندگی کرده بود. سپس راهی رم شد. در ایتالیا وی شاهد رویدادهای سیاسی و تاریخی مربوط به وحدت ایتالیا بود. تجربه ای که در نمایش نامه ای تاریخی که در سال ۱۸۶۱ تحت عنوان: «شاه اسوره» نوشت، انعکاس پیدا کرده است. در این نمایشنامه وی بار دیگر رقابت های تاریخی مدعیان تاج و تخت در نروژ قرون وسطی را بهانه ای قرار داد تا نیاز نروژ به وجود شخصیتهای تاریخی را برای استقلال از سوئد به وضعیت ایتالیا تشبیه کند. همچنین در همین سالها بعضی از مشهورترین اشعار بیورنسون، شر
وع به شکل گیری می کنند. در سال ۱۸۶۳ میلادی، بیورنستیرنه بیورنسون، پس از مدتی اقامت در آلمان و پاریس، به نروژ بازگشت. از این پس تولیدات ادبی وی تغییر مسیر می دهند؛ و گرایش او به چپ و جهت گیری وی نسبت به مذهب که دها سال بعد بروز می کند، شکل می گیرد. نمایشنامه ای که وی در سال ۱۸۶۴ بنابر شخصیت تاریخی ماری، ملکه اسکاتلند، نوشت، تنها نمایشنامه بیورنسون، است که ماجرای آن در خارج از مرزهای نروژ اتفاق می افتد.بیورنسون، بین سالهای ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۷ میلادی، در اسلو رئیس تئاتر بود. بعدها وی بین سالهای ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۲ میلادی، بازیگران تئاتر در برگن که استعفاء داده و گروه مستقلی تشکیل داده بودند را مدتی رهبری کرد. ۱۷ ماه مه، روز ملی نروژ. یکی از کسانی که در تبدیل روز ۱۷ ماه مه، به روز ملی نروژ و یک جشن واقعی نقش داشت، هنریک ورگلاند، با اشعار و سخنرانی هایش بود. از سال ۱۸۲۴، یعنی ۱۰ سال پس از تصویب قانون اساسی نروژ، در اسلو، در بعضی از محافل مردمی، روز ۱۷ ماه مه، جشن گرفته می شد. اما عدم تمایل و بی علاقگی پادشاه وقت، کارل یوهان، مانع گسترش و تبدیل این روز، به یک جشن سراسری بود. در سال ۱۹۳۶ میلادی، مجلس ملی نروژ، در روز ۱۷ ماه مه جش
نی برگزار کرد که شاید نقطه شروع تبدیل این روز، به یک روز ملی و جشن، در سرار نروژ بود. این تلاشها در روحیه بیورنستیرنه بیورنسون، بسیار مؤثر افتاد؛ و از سال ۱۸۶۴ میلادی، شعری که بیورنسون، سروده بود، به تدریج تبدیل به سرود ملی کشور نروژ شد. دهه ۱۸۷۰ میلادی. نوگرایی در آثار بیورنستیرنه بیورنسون، از دهه ۱۸۷۰ آشکار می شود. پس از نمایشنامه «انجمن جوانان» که ایبسن، با نثر و سبکی سرگرم کننده، نوشته بود و موجب یک دوره طولانی خصومت، بین این دو ادیب شده بود؛ و از طرف دیگر سخنرانیهای مکرر گیورگ برندس، که انتقاد اجتماعی را رسالت ادبیات معرفی می کرد؛ سرانجام بیورنسون، موضوعات تاریخی و سبک خود در نوشتن نمایشنامه تاریخی را رها کرد و خویش را به موج ادبیات نمایشی مدرن بورژوازی، سپرد. بیورنسون، طی اقامت در رم، بین سالهای ۱۸۷۳ و ۱۸۷۵ میلادی، ضمن آشنایی با فضای رونشنفکری آن زمان اروپا، ۲ نمایشنامه همزاد خود را تحت عناوین «سردبیر» و «ورشکستی» نوشت. در این نمایشنامه ها، وی دسیسه و ریاکاری طبقه بورژوا، را با شیوه ای واقعگرا، به نمایش می گذارد. در این نمایشنامه ها، که دیگر به مرور مسائل تاریخی نمی پردازند، بیورنسون، از جامعه و مناسبات
اجتماعی وقت، انتقاد نمی کند. بلکه انتقاد وی، از روی اتفاق و سلیقه، متوجه فرد است. افرادی مانند یک تاجر پراحساس اما ریاکار؛ یا یک سردبیر بدجنس، که نمونه هایی از شخصیتهای بد هستند. با این حال این نمایشنامه ها اولین و بزرگترین موفقیت بیورنسون، در صحنه بین المللی شدند؛ و تردیدی نیست که راه را برای موفقیت ادبی ایبسن در آلمان را نیز هموار کردند. چرا که ایبسن نیز قصد پرداختن به همین فضا و مسائل را تنها با لحنی تندتر داشت. در نیمه دوم دهه ۱۸۷۰ میلادی، بیورنسون، به نروژ بازگشت و مزرعه ای در گاسدال، در ۱۸ کیلومتری شمال لیلهامر، خرید. در این دوره بیورنسون، در خط مقدم ادبیات نروژ قرار داشت و در مباحثات اجتماعی، بسیار فعال بود. در سال ۱۸۷۷ میلادی، وی سخنرانی معروف خود را با مضمون: «حقیقت وجود» ایراد کرد. در این سخنرانی وی، هم بخش خصوصی و هم غیر خصوصی را به تقویت ارزشهای اخلاقی، دعوت می کند. همان سال، بیورنسون، نمایشی با عنوان: «پادشاه» را منتشر کرد؛ که به دلیل وجود رگه هایی از جمهوری خواهی در آن، بسیار بحث انگیز شد. در رمان «مانگهیلد» وی داستان زنی را وصف می کند که خود را از قیود زندگی زناشویی آزاد می کند. بااین رمان که
شباهتهایی به نمایشنامه خانه عروسک، دارد که ایبسن ۲ سال بعد می نویسد. بار دیگر بیورنسون، راه گشای هنریک ایبسن و نمایشنامه های خانوادگی وی می گردد.در پایان دهه ۱۸۷۰ میلادی، بیورنسون، درگیر مبارزه، برای زدودن نشان اتحاد با سوئد، از پرچم نروژ، می شود. مبارزه ای که بیانگر عقاید رادیکال وی، در این دوره است. همچنین در این دوره او نمایشنامه «سیستم جدید» را در سال ۱۸۷۸ منتشر می کند؛ و در آن به تضاد میان حقیقت جویی نسل جوان؛ و عادتهای محافظه کارانه نسل سالمند می پردازد. نمایشنامه بعدی وی با عنوان «لئوناردا» در سال ۱۸۷۹ میلادی منتشر می شود. دهه ۱۸۸۰ و بریدن از مذهب. در اواخر دهه ۱۸۷۰ میلای، بیورنستیرنه بیورنسون، رفته رفته، از باورهای مذهبی دوران کودکیش؛ که بر اساس مکتب مسیحی گرونتویگ، شکل گرفته بود، دور می شد. این روند، نخست، در سرود معروفی از وی، در سال ۱۸۸۰ میلادی، بروز می یابد. سپس در سال ۱۸۸۲، در داستانی به نام «غبار» تجلی پیدا می کند؛ و باز در سال ۱۸۸۳ میلادی، قویتر از پیش، در یکی از بهترین نمایشنامه هایش، با عنوان: «بیش از توانایی» بیان می شود. در این نمایشنامه، بیورنسون، شک و تردید خود، نسبت به باورهای مذهبی را د
ر قالب داستان کشیشی به نمایش می گذارد که ظاهراً قادر به انجام معجزه است، اما از درمان همسر بیمارش، که مبتلا به بیماری اعصاب است، درمی ماند. همسر بیماری که نهایتاً قربانی باوری مشکوک شده و جان می بازد. با این حال، همین آثار نشان می دهند که بیورنسون، گر چه در حال دورشدن از باورهای مذهبی بود، اما خود را در آغوش خداناباوری پوچ نینداخت. بلکه نوعی باور اثبات گرایانه را به انسان و ترقی انسان، در خود پرورش داد. در سال ۱۸۸۲ میلادی، بیورنستیرنه بیورنسون، در پیروزی حزب ونستره، در مجلس ملی نروژ، نقشی تعیین کننده داشت. اما این پیروزی منجر به ایجاد جوی پر تشنج و متعاقباً تصمیم وی به ترک نروژ شد. به دنبال این ناآرامی ها، بیورنسون، به پاریس سفر کرد و تا مدت ۵ سال به نروژ بازنگشت. نمایشنامه ای که بیورنسون، در سال ۱۸۸۳ میلادی، تحت عنوان «یک دستکش» منتشر کرد، نیز از بسیاری جهات متمایز بود. وی در این نمایشنامه از برابری زن و مرد هواداری کرده بود و متذکر شده بود که رابطه جنسی، پیش از ادواج، برای مردان نیز مانند زنان، ناشایسته است. نظراتی که بار دیگر به بحثهای پر حرارتی دامن زد. بحثهایی که به نوبه خود، باعث جدایی و ایجاد فاصله بین
وی و شخصیتهای رادیکالی مانند: گیورگ برندس و آوگوست استریندبرگ، شد. در همین دوره، بیورنسون، نمایشنامه ای طنزآمیز و شاد و سرزنده در سال ۱۸۸۵، به نام «جغرافیا و عشق» را نوشت. علاوه بر این همچنین وی رمان «پرچمها بر فراز شهر و دریا» را در سال ۱۸۸۴؛ و رمان «در راه خدا» را در سال ۱۸۸۹ میلادی، منتشر کرد؛ و در آنها بار دیگر به جنبه های اخلاقی رابطه جنسی؛ و نیز مقایسه نظریه داروین، با آموزه های مسیحیت پرداخت. دهه ۱۸۹۰ و فعالیت سیاسی. در هنگام گذار به دهه ۱۸۹۰ میلادی، بیورنستیرنه بیورنسون، بیشتر سرگرم فعالیت سیاسی بود و نیروی کمتری را صرف ادبیات هنری می کرد. در این دوره، بیورنسون، مقالات زیادی در خصوص صلح و مشکلات اتحاد با سوئد و غیره، نوشت و سخنرانیهای متعددی ایراد کرد. در سال ۱۸۸۸ میلادی، وی از حزب ونستره پشتیبانی کرد. سال بعد در ۱۸۸۹ میلادی، از کارگران اعتصابی کارخانه کبریت سازی حمایت کرد. بیورنسون، نسبت به سوسیالیسم عملی، احساس هواداری داشت. با این حال، رفته رفته او از فعالیت خود، در عرصه سیاست کاست و حین اقامت در رم، پاریس و اتریش، بین سالهای ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ میلادی، بار دیگر به ادبیات هنری روی آورد؛ و بر صحنه های بین
المللی تئاتر در ایتالیا و فرانسه، موفقیتهای جدیدی کسب کرد. بازگشت بیورنسون، به هنر نمایشنامه نویسی از نگاه دوباره وی به همان مسائلی آغاز شد که وی سالها قبل در نمایشنامه «بیش از توانایی» طرح کرده بود. در سال ۱۸۹۵ میلادی، بیورنسون، قطعه دیگری، بر اساس نمایشنامه «بیش از توانایی» نوشت که اولین نمایشنامه طبقه کارگر در نروژ محسوب می شود. در این نمایشنامه بیورنسون، دقیقاً همان شک و تردید و مسائلی را که در سال ۱۸۸۳ در نمایشنامه «بیش از توانایی» پیش کشیده بود را در یک بافت و زمینه اجتماعی تفسیر می کند.در نمایش اول یک کشیش، با اصرار بر قدرت دعا، سعی می کند از حدود توانایی بشر خارج شود و حتی لحظه ای موفق می شود. اما این موفقیت با مرگ همسر افلیجش که در آخرین تلاش بر روی پاها بلند می شود و تا آغوش کشیش، پیش می آید، به یک شکست غم انگیز تبدیل می شود. در نسخه دوم این پسر کشیش است که با قدرت انفجار دینامیت، سعی می کند، مافوق بشری عمل کند و خود و تعدادی سرمایه دار را از بین می برد. تلاش دیوانه وار پسر کشیش، به امید بهبود شرایط زندگی کارگران بود. بهبودی که به اعتقاد بیورنسون، ممکن نیست، مگر به واسطه آشتی کارفرما و کارگر. «پل ل
انگه و تورا پارسبرگ» نمایشنامه دیگری با مضمون سیاسی است، که بیورنسون، در سال ۱۸۸۸ میلادی با الهام از خودکشی اوله ریچتر، نخست وزیر سوئد، در همان سال نوشت. یک خودکشی که بیورنسون، تا حدودی خود را مسئول وقوع آن احساس می کرد. اواخر عمر. در اوایل سده ۲۰ (سالهای ۱۹۰۰ میلادی)، بیورنسون، همچنان بخش بزرگی از وقت خود را صرف امور سیاسی می کرد. او در بحثهای زیادی شرکت داشت و مقالات زیادی می نوشت. در آن سالها بیورسون، مرتباً در نشریات نروژی و اروپایی، مطلب داشت و در موضوعات مربوط به وقایع وقت، وجودش، اثر گذار بود. برای مثال، در مواردی مانند: ماجرای دریفوس، در سال ۱۸۹۸ میلادی؛ یا مواردی مانند فنلاندی ها در سال ۱۹۰۳ یا اسلواکیها در سال ۱۹۰۷ میلادی، بیورنسون، در نقش سخنگو و حامی منافع اقلیت ظاهر می شد و افکار عمومی را تحت تأثیر قرار می داد. در این دوره، بیورسون، که در سال ۱۹۰۳ میلادی، جایزه نوبل در رشته ادبیات را از آن خود کرده بود؛ تبدیل به یک چهره شناخته شده ادبی، در سراسر اروپا شده بود.با وجود چنین شهرتی، آثار جدید بیورنسون، دیگر نتوانستند از نظر ادبی، به اوج محبوبیت ادبی آثار قبلی وی برسند. هر چند بیورنسون، علاوه بر فعالی
ت سیاسی و مقالاتی که می نوشت، در این دوره نیز تا جایی که سلامتی وی اجازه می داد، چند نمایشنامه؛ و از جمله یک رمان، به نام «مریم» در سال ۱۹۰۶، نوشت و تقریباً تا پایان عمر، در سال ۱۹۱۰ میلادی؛ از نوشتن آثار ادبی دست برنداشت. خاکسپاری بیورنسون. بیورنستیرنه بیورنسون، در سال ۱۹۰۹ میلادی، دچار سکته شد؛ و در آوریل ۱۹۱۰، در سن ۷۷ سالگی در پاریس درگذشت. تشییع جنازه و خاکسپاری بیورنسون، به رویدادی ملی و بین المللی تبدیل شد. انتقال کالبد وی از پاریس به کپنهاگ، به مدت ۲ روز، از ۲۸ تا ۳۰ آوریل به طول انجامید. در دانمارک مراسم بزرگداشت باشکوهی به یاد بیورنسون، برگزار شد. سپس کالبد وی با کشتی نظامی به نروژ منتقل شد. در روز اول ماه مه ۱۹۱۰، کشتی حامل کالبد شاعر بزرگ، وارد آب دره اسلو شد. جمعیتی پرشمار به همراه پادشاه وقت نروژ، هاکون هفتم و نخست وزیر، وولرت کونوو، در انتظار رسیدن کالبد شاعر بزرگ به وطن بودند. سرانجام تابوت بیورنسون، به کلیسا حمل شد و در آرامگاه کلیسا در اسلو به خاک سپرده شد. میراث فرهنگی بیورنسون. آثار فرهنگی بیورنسون، پس از مرگش، آشکارا به عنوان یک الگوی ادبی، برای نسل بعدی نویسندگان نروژی باقی ماند. الگویی
که نسل جدید، ناگزیر بود به طریقی با آن مواجه شود. برای مثال هر چند کنوت هامسون، از بیورنسون، انتقاد می کرد، اما همین انتقاد، شاهد وجود اجتناب ناپذیر سایه بیورنسون، بر مشغولیت ذهنی نسل نو ادیبان نروژی بود.علاقه به آثار بیورنسون، به تدریج در طول قرن ۲۰ میلادی، روی به کاهش نهاد. این کاهش، می تواند، معلول دلایل بسیاری باشد. اما لااقل دو عامل نقش عمده ای در آن داشته اند. اول اینکه بیورنسون، هرگز دو جنگ جهانی را تجربه نکرد و از این جهت، افکار اثبات گرایانه وی، دیگر از تداول افتاده بود. دوم اینکه به قول کلادیو ماگریس، نقش بیورنسون به عنوان یک شاعر ملی و پدر ملت، در فضای سیاسی چند ملیتی و فراملی بعد از جنگ های بین المللی، به ارزشی منفی تبدیل شد. با این حال، طی ۲ دهه اخیر علاقه محافل پژوهشی به زندگی و آثار بیورنسون، روی به افزایش گذاشته است. سالگرد بزرگداشت بیورنسون، در سال ۲۰۱۰ میلادی، باعث بروز یک سلسله بحثهای جدید در مورد موضوعیت آثار بیورنسون در روزگار حاضر شد. برگزاری همایش های فرهنگی، در مورد آثار بیورنسون در سرار نروژ، نشان می دهد که آثار وی، همچنان مرتبط با نروژ معاصر بوده؛ و مطالعه و تحلیل دوباره آنها جالب اس
چهار ادیب بزرگ اصطلاحیست که برای خطاب قرار ۴ تن از تاثیرگذارترین ادیبان نروژی در اواخر قرن ۱۹ میلادی یعنی الکساندر کیلند، یوناس لی، هنریک ایبسن و بیورنستیرن بیورنسون استفاده می شود.
در نظریه محاسبات ونظریه اتوماتا، ساختمان پاورست یا زیر مجموعه ساختمان یکی از روش های تبدیل کردن یک اتوماتون تعین ناپذیر متناهی (NFA) به ماشین های تعین پذیر حالات متناهی (DFA) می باشد که شبیه تشخیص زبان صوری می باشد. در این نظریه خیلی مهم است زیرا که براساس NFA بناشده است اگر چه انعطاف پذیری زیادی دارد ولی قادر به شناسایی تمام زبان هایی که توسط DFA شناسایی می شود نیست. به بیان دیگر NFA انعطاف پذیری زیادی دارد اما چون بعضی از زبان ها را قادر به تبدیل به DFA نیستند را نمی توان به صورت فرمولی درآورد بخاطر همین کاراییش کمتر از DFA هست حتماً باید تبدیل شود تا بتوان گفت فرمولی برایش وجود دارد. این خیلی مهم است برای تمرین تبدیل کردن ساختار آسان تر NFA به DFA بسیار کارآمد انجام پذیرد در حالی که اگر، n ایستگاه دارد، نتیجه تبدیل به DFA می تواند 2n ایستگاه داشته باشد، یک عدد بزرگ نمایی که بعضی از اوقات ساختار غیر عملی برای NFAهای بزرگ می شود (نمی شود تبدیل کرد). این ساختار، بعضی اوقات Rabin–Scott powerset construction یا زیر مجموعهٔ ساختار نامیده می شود. تا با این واسطهٔ متمایزی بین ساختارهای متشابه برای نوع های دیگر از
اتوماتون قائل شونند که اولین بار توسط و در ۱۹۹۵ بیان شد. ساختار. ساختمان پاورست به طور مستقیم به NFA اعمال می شود بطوری که تغییرات حالت، بدون مصرف نمادهای ورودی (با نام " ε-moves ") اجازه نمی دهد. چنین ماشینی می تواند به عنوان ۵-عنصر در نظر گرفته شود که در آن Q مجموعه ای از حالات تعریف شده است، Σ مجموعه ای از نمادهای ورودی، T تابع انتقال (که یک حالت و نماد ورودی را به یک مجموعه از حالت ها می نگارد، حالت اولیه است و F مجموعه ای از حالات پذیرش است. DFA مربوطه، حالاتی که زیر مجموعه Q می باشد را داراست. حالت اولیه برای ماشین های تعین پذیر حالات متناهی، می باشد که مجموعه ای تک عضوی از حالات اولیه است. تابع انتقال DFA حالت S را (به نمایندگی از یک زیر مجموعه از Q) وسمبل ورودی X را به مجموعه می نگارد، مجموعه ای از همه حالات که می تواند با گذارX از حالت در S تحقق یابد. حالتS از DFA حالت پذیرا است اگر و تنها اگر حداقل یک عضو S یک حالت پذیرا از NFAباشد. مثال. NFA زیر دارای ۴ حالت است. حالت ۱ , حالت اولیه است و حالت ۳ و ۴ حالت پذیرفته شده است. الفبای آن شامل ۲ نماد ۰ و۱ است. و دارای ε-moves است. حالت ۱ , حالت اولیه است.
حالت اولیه DFA ساخته شده از NFA مجموعه ای از تمام حالت هایی از NFA است که می توانند از حالت ۱ با ε حرکت قابل رسیدن است. انتقال از {۱٬۲,۳} با نماد ورودی ۰ با پیکانی از حالت ۱ به حالت ۲ ادامه می دهد. و همچنین نه حالت ۲ و حالت ۴ خروجی ε-moves دارند. در نتیجه{T({1,2,3},0) = {۲٬۴ و و با همان استدلال DFA کامل ساخته شده از NFA در زیر نشان داده شده است. جستارهای وابسته. نظریه محاسبات نظریه اتوماتا ماشین های تعین پذیر حالات متناهی اتوماتون تعین ناپذیر متناهی
پروانه عمومی همگانی آفرو (به انگلیسی: Affero General Public License)، که معمولاً به صورت خلاصه آفرو جی پی ال و ای جی پی ال نامیده می شود، به دو مجوز مجزا، ولی مرتبط تاریخی، اشاره می کند: نمونه نرم افزارهای تحت این پروانه. بر طبق گفته ی توسعه دهنده کتابخانه Flask ، این پروانه به طرز وحشتناکی موفقیت آمیز و شناخته شده است، به خصوص در میان استارتاپ ها. از جمله پروژه هایی که تحت این پروانه فعالیت میکنند میتوان به Stet, SugurCRM و MongoDB اشاره کرد.
خانواده سنّو یکی از خانواده های ایتالیایی-لبنانی و یکی از کهن ترین خانواده های بیروت به شمار می رود. گفته می شود این خانواده متشکل از نوادگان طارق سنو هستند.
کاکایی اقیانوسی قطب جنوب پرنده ای دریایی و بزرگ است در تیره کاکایی اقیانوسیانStercorariidae. نام قدیمی این پرنده اسکوای مک کورمیک است که پس از نام کاوشگر و جراح نیروی دریایی، رابرت مک کورمیک، که نخستین نمونه های این گونه را جمع آوری کرده بود نام گذاری شد. قاپوی قطب جنوب پرندهٔ بزرگ جثه ای است اگرچه در مقایسه با دیگر قاپوها جثه کوچکتری دارد. طول بدن این پرنده به ۵۳ سانتی متر می رسد. این پرنده در کرانه های قطب جنوب تخم گذاری می کند و هر بار دو تخم در ماه های میان نوامبر و دسامبر می گذارد. همانند دیگر قاپوها، او در صورتی که جانوری به تخم هایش نزدیک شود بالای سرش پرواز می کند. قاپوی قطب جنوب پرنداه ای مهاجر است و زمستان ها را در اقیانوس های آرام، هند، و اطلس می گذارند.
هتل ریوگیونگ ، یک آسمان خراش نیمه کاره در پیونگ یانگ پایتخت کره شمالی است. این ساختمان با نام هتل ریو-گیونگ یا هتل یو-کیونگ یا ساختمان ۱۰۵ هم شناخته می شود که اشاره به طبقات آن نیز دارد. ساخت و ساز این ساختمان به شکل هرم با ۱۰۵ طبقه از سال ۱۹۸۷ آغاز شد، اما در سال ۱۹۹۲ به دلیل بحران شرایط اقتصادی کره شمالی پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی، متوقف شد. از سال ۱۹۹۲ تا سال ۲۰۰۸ این ساختمان بدون پنجره ها یا اتصالات داخلی بود. ساخت و ساز مجدد آن پس از ۱۶ سال در سال ۲۰۰۸ از سر گرفته شد و هنوز به پایان نرسیده است. معماری. ارتفاع این هتل به ۳۳۰ متر (۱۰۸۰ فوت) می رسد که آن را تبدیل به بزرگترین ساختمان در پیونگ یانگ و کره شمالی کرده است. ساختمان این هتل متشکل از سه بال می باشد. از امکانات این ساختمان می توان به رستوران گردان، مکان های اقامت در هتل، آپارتمان ها و امکانات تجارتی اشاره کرد.
فرودگاه شهری مانیلا یک فرودگاه همگانی بهره برداری هوایی با کد یاتا MXA است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۲۸۰ متر است. این فرودگاه در شهر مانیلا، آرکانزاس کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۷۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه مانیهی (به زبان بومی: Aérodrome de Manihi) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا XMH است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۹۳۰ متر است. این فرودگاه در شهر Manihi, کشور پلی نزی فرانسه قرار دارد و در ارتفاع ۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه منطقه ای منهتن یک فرودگاه همگانی با کد یاتا MHK است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲۱۳۴ متر است. این فرودگاه در شهر منهتن، کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۳۲۲٫۲ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه ماندوریائو (به زبان بومی: Paliparan ng Mandurriao) یک فرودگاه همگانی است . این فرودگاه در کشور فیلیپین قرار دارد و در ارتفاع ۸ متری از سطح دریا واقع شده است. شرکت های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. The destinations of Mandurriao Airport before its closure.
فرودگاه ماندال غوبی یک فرودگاه نظامی و غیرنظامی با کد یاتا MXW است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۱۸۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر ماندال غوبی کشور مغولستان قرار دارد .
فرودگاه بین المللی ماندالای (به زبان بومی: ) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا MDL است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۴۲۶۸ متر است. این فرودگاه در کشور میانمار قرار دارد و در ارتفاع ۹۱ متری از سطح دریا واقع شده است.