Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توکوگاوا یوشی نوبو ، هیتوتسوباشی یوشی نوبو همچنین به عنوان کِیکی شناخته می شود، از خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا، پانزدهمین شوگون و آخرین حکمرانِ شوگون سالاری توکوگاوا بود. او در روز ۲۸ اکتبر ۱۸۳۷ میلادی، به عنوان هفتمین پسر توکوگاوا ناری آکی، ارباب قلمرو میتو، به دنیا آمد. مادرش شاهدخت یوشیکو، دوازدهمین دختر شاهزاده آریسوگاوا (نوهٔ امپراتور ریگن) بود. در ابتدا نام او توسط پدرش ناری آکی، ماتسودایرا آکی مونه گذاشته شد، اما پس از فرزندخواندگی توسط خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا، توسط شوگون دوازدهم توکوگاوا ایه یوشی، نام «توکوگاوا یوشینوبو» به او داده شد. پس از خدمت به عنوان سرپرست شوگون و فرمانده کل گارد امپراتوری، او ریاست خاندان توکوگاوا را به ارث برد و شوگون شد. او آخرین شوگون در تاریخ بود و تنها شوگون در شوگون سالاری توکوگاوا بود که در طول شوگونی خود وارد قلعه ادو نشد. در ۹ نوامبر سال ۱۸۶۷، او قدرت را به امپراتور بازگرداند، کیکی با بازگرداندن قدرت به امپراتور، فکر می کرد که طبیعی است که در دولت جدید یک موقعیت مرکزی (سمت مشاور) داشته باشد اما دو ماه بعد در سه ژانویه سال ۱۸۶۸، پس از کودتایی به نام احیای حکومت امپر
اتوری انجام شد، قلمرو ساتسوما به کیکی دستور دادند که استعفا دهد و زمین هایش را واگذار کند. یوشینوبو علیه قلمرو ساتسوما که رهبری این کودتا را در دست داشت، اولین نبرد از جنگ بوشین را به نام نبرد توبا-فوشیمی را آغاز کرد، اما شکست خورد و به ادو گریخت، جایی که تسلیم ارتش امپراتوری شد و در حصر خانگی خودخواسته قرار گرفت و دستور تسلیم قلعه ادو را داد. پس از احیای میجی، توکوگاوا ایه ساتو که فرزندخوانده شوگون قبلی بود، جانشین او به عنوان رئیس خاندان توکوگاوا شد. او به مدت ۳۰ سال تا سن ۶۰ سالگی در استان شیزوئوکا به عنوان عضوی از اشراف بدون رتبه زندگی کردد و سپس به توکیو نقل مکان کرد. در سال ۱۹۰۲ از خاندان اصلی توکوگاوا جدا شد و یک شاخه دیگر به نام خاندان توکوگاوا یوشینوبو را تأسیس کرد و به عضویت مجلس اعیان درآمد. در سال ۱۹۱۰ او بازنشسته شد و عنوان خود را به پسر هفتم خود، توکوگاوا یوشی هیسا، واگذار کرد و در ۲۲ نوامبر ۱۹۱۳ در سن ۷۷ سالگی درگذشت. در تاریخ ژاپن به ندرت می توان شخصی را یافت که مانند توکوگاوا یوشینوبو چنین طیف گسترده ای از ستایش و انتقاد را دریافت کرده باشد. شهرت او به دو بخش افراطی تقسیم می شود: «خائنی که سر
بازان شوگون سالاری را رها کرد» و «قهرمانی که شرافت خود را برای محافظت از ژاپن رها کرد». نام. طبق قانون توکوگاوا گوسانکه — از ابتدای دوره ادو و تا زمان شوگون هشتم سه خاندان اصلی توکوگاوا بود و شوگون از آن انتخاب می شد — همه اعضا به جز رئیس خانواده و پسر بزرگتر باید نام خانوادگی «ماتسودایرا» را برگزینند، او به نام ماتسودایرا شیچیرومارو نامگذاری شد. وقتی حدود ۸ یا ۹ سال داشت، پدرش، ناری آکی، نام کوچک او را به آکیمونه تغییر داد. پس از سن ۱۱ سالگی و فرزندخواندگی در خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا — یکی از سه خاندان اصلی توکوگاوا یا گوسانکیو که شوگون از آن انتخاب می شد - نام خانوادگی «توکوگاوا» را برای خود برگزید و شوگون دوازدهم توکوگاوا ایه یوشی (مرگ ۱۷۵۳– تولد ۱۸۹۳) بخشی از نام خود را به او داد و نام کوچک خود را به «یوشی نوبو» تغییر داد. مردم محلی او را با محبت «کِیکی-ساما» یا «کِیکی-سان» صدا می زدند و خود توکوگاوا یوشینوبو هم ترجیح می داد او را کِیکی صدا کنند. دوران کودکی. او در روز ۲۹ از ماه نهم از هشتمین سال دوره تنپو برابر با روز ۲۸ اکتبر ۱۸۳۷ میلادی، به عنوان هفتمین پسر توکوگاوا ناری آکی، نهمین ارباب قلمرو میتو
(امروزه استان ایباراکی)، در عمارت اربابی قلمرو میتو در ادو (توکیوی کنونی) به دنیا آمد. ناری آکی ۲۲ پسر و ۱۵ دختر داشت، در مجموع ۳۷ فرزند داشت. پدرش، توکوگاوا ناری آکی، می خواست پسرش از آداب و رسوم عجیب و غریب ادو در امان باشد، آموزش کاملی در زمینه هنر و هنرهای رزمی ببیند و اجازه داشته باشد آزادانه در قلمرو خود پرسه بزند تا با زندگی روزمره آشنا شود؛ بنابراین ماتسودایرا شیچیرومارو در نهمین سال تنپو (۱۸۳۰) زمانی که هفت ماه داشت از مادرش که ساکن ادو بود، جدا شد و نه سال در قلمرو میتو زندگی کرد. او در کودوکان، جایی که سامورایی ها و فرزندانشان در آن تحصیل می کردند و هم بر آموزش های علمی و هم بر هنرهای رزمی تأکید می شد و توسط پدرش ناری آکی تأسیس شده بود، به تحصیل پرداخت. توکوگاوا یوشینوبو در کودکی هنرهای رزمی را ترجیح می داد و از مطالعه بیزار بود، اما تحت سیاست آموزشی سختگیرانه پدرش، توکوگاوا ناری آکی، طیف گسترده ای از موضوع های علمی و همچنین هنرهای رزمی را در کودوکان آموخت. نمونه خوشنویسی ای که از او در شش سالگی برجا مانده است بسیار زیباست و با مهارت یک بزرگسال برابری می کند. خوشنویسی بعدها به یکی از سرگرمی های توک
وگاوا یوشینوبو تبدیل شد، اما استعداد او در این زمینه در این زمان شکوفا شده بود. در هنگام انتخاب او به عنوان وارث خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا که شرط شوگون شدن او را فراهم می کرد او از نظر هوش و داشتن استعداد برای یادگیری در بین برادران خود سرآمد بود. در اوت ۱۸۴۷ (چهارمین سال دوره کوکا) شوگون سالاری به او دستور داد که به ادو برود، با این فرض که او وارث خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا خواهد شد. وارث خاندان هیتوتسوباشی. در سال ۱۸۴۷ بود که شیچیرومارو (بعد از بلوغ با نام یوشینوبو شناخته شد) برای فرزندخواندگی در نظر گرفته شد تا بتواند جانشین و وارث خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا که رئیس آن به تازگی درگذشته بود، شود. این به معنای دارای آمادگی و حائز شرایط بودن، برای شوگون شدن بود. شوگون دوازدهم توکوگاوا ایه یوشی که پسرش شوگون سیزدهم به علت بیماری فرزندی از خود نداشت، شهرت هوش شیچیرومارو را شنیده بود، می خواست او جانشین خانواده هیتوتسوباشی شود. پدرش، ناری آکی، نمی توانست خواسته های شوگون را رد کند، بنابراین در اوت همان سال، شیچیروماروی ۱۱ ساله، میتو را به مقصد ادو ترک کرد تا به خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا بپیوندد. در اول اکت
بر، شیچیرومارو برای اولین بار با شوگون ایه یوشی ملاقات کرد. مادر واقعی شیچیرومارو، همسر ناری آکی، شاهدخت یوشیکو بود که از خانواده امپراتوری کیوتو بود. خواهر کوچکتر یوشیکو، همسر شوگون توکوگاوا ایه یوشی و خالهٔ شیچیرومارو بود. در اولین ملاقات بین شیچیرومارو و شوگون، ایه یوشی از او دربارهٔ چگونگی کشاورزی در میتو، کتاب هایی که خوانده و غیره پرسید که شیچیرومارو با صراحت پاسخ داد. ایه یوشی پس از این دیدار به شیچیرومارو علاقهٔ زیادی پیدا کرد. مسئله جانشینی شوگون. مسئله جانشینی شوگون به درگیری سیاسی در ژاپن برای تعیین جانشین شوگون سیزدهم توکوگاوا ایه سادا (۱۸۵۸–۱۸۲۴) گفته می شود. ایه یوشی در طول حیات خود، امیدهای خود را به یوشینوبو بسته بود که به خاطر خردش شناخته می شد، اما او بدون تصمیم گیری درگذشت. شوگون دوازدهم توکوگاوا ایه یوشی به فاصله کمی پس از اردوکشی ناخدا پری به ژاپن در ۸ اوت سال ۱۸۵۳، در روز ۲۷ اوت همان سال در اثر نارسایی قلبی به موجب گرمازدگی درگذشت. وی ۱۴ پسر و ۱۳ دختر داشت که تمامی آنان به غیر از پسر چهارم وی توکوگاوا ایه سادا (شوگون سیزدهم) قبل از رسیدن به سن بلوغ درگذشتند. ایه سادا نیز از کودکی بیمار ب
ود و به شدت از ظاهر شدن در انظار نفرت داشت و توانایی اداره کشور را نداشت. برای تعیین جانشینِ توکوگاوا ایه سادا، مسئله جانشینی شوگون رخ داد و در این درگیری سیاسی دایمیوها به دو دسته تقسیم شدند: در همان سال، ای نائوسوکه، عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن را بدون اجازه امپراتوری امضا کرد. در ۲۳ ژوئن، یوشینوبو برای بازجویی از نائوسوکه به قلعه رفت و در ۵ ژوئیه به او دستور داده شد که دیگر به قلعه نرود. در ۲۷ اوت سال بعد (۱۸۵۹)، به او دستور داده شد که بازنشسته شود و در حبس خانگی (پاکسازی آنسی) قرار گیرد. علاوه بر این، به نظر می رسید که خود یوشینوبو تمایلی به جانشینی شوگون نداشت، زیرا نامه ای به پدرش فرستاد و گفت که «از همان ابتدا شوگون نشدن خیلی بهتر از شوگون شدن و شکست خوردن است، زیرا این یک کار دلهره آور خواهد بود». سرپرست شوگون. پس از ترور ای نائوسوکه در حادثه ساکورادامون در ۳ مارس ۱۸۶۰، شوگون سالاری او را در ۴ سپتامبر ۱۸۶۰ از حبس خانگی آزاد کرد. در سال ۱۸۶۲، شیمازو هیسامیتسو و فرستاده اش اوهارا شیگه نوری، به همراه سربازانی از قلمرو ساتسوما، وارد ادو شدند و با استفاده از فرمان امپراتوری، در امو
ر پرسنلی رهبری شوگون سالاری دخالت کردند و در ۶ ژوئیه موفق شدند یوشینوبو را به سمت سرپرست شوگون و ماتسودایرا شونگاکو را به سمت مدیر ارشد منصوب کنند (در همان زمان، یوشینوبو دوباره به ریاست خاندان هیتوتسوباشی برگشت). یوشینوبو و شونگاکو اصلاحاتی را در دولت شوگون سالاری انجام دادند که به اصلاحات بونکیو معروف است، از جمله تأسیس مقام شوگوشوکوی کیوتو و تسهیل قوانین حضور و غیاب متناوب در ادو. در ۳۰ سپتامبر همان سال، در پاسخ به نظر یوکوی شونان مبنی بر اینکه نقض پیمان و اخراج خارجی ها اجتناب ناپذیر است، یودو یامائوچی ارباب قلمرو توسا، توضیح داد که در عصری که همه ملت ها با یکدیگر دوستانه رفتار می کردند، ژاپن به تنهایی نباید به انزوای قدیمی خود پایبند باشد و باید به امپراتور نشان دهد که گشودن درها به روی جهان اجتناب ناپذیر است. ماتسودایرا شونگاکو نیز نظر خود را تغییر داد و با نظر کیکی موافقت کرد، بنابراین شورای شوگون سالاری تصمیم گرفت که کیکی به کیوتو برود و قصد خود را برای گشودن درها به روی جهان ابراز کند. با این حال، هنگامی که کیکی با تجدیدنظر در نحوه برخورد با فرستادگان امپراتوری مخالفت کرد، ماتسودایرا شونگاکو شورش کرد
و بار دیگر موضع خود را تغییر داد و از شکستن پیمان و اخراج خارجی ها حمایت کرد و باعث سردرگمی در شورای شوگون سالاری شد. در این زمان، یودو یامائوچی توضیح داد که اگر پیشنهاد گشودن درها به روی جهان ارائه شود، بحث دربار در مورد اخراج خارجی ها می تواند به پرونده اخراج شوگون تبدیل شود و کیکی با اکراه موافقت کرد. در نتیجه، شورای شوگون سالاری تصمیم گرفت از فرمان امپراتوری برای اخراج بربرها پیروی کند. در سال ۱۸۶۳، قرار بود شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه موچی، برای اولین بار پس از ۲۳۰ سال در به کیوتو سفر کند تا در مورد اجرای اخراج بیگانگان با دربار امپراتوری گفتگو کند. یوشینوبو پیش از او به کیوتو رفت و از طرف شوگون با دربار امپراتوری مذاکره کرد. در شب ۱۰ آوریل همان سال، حضور ایه موچی در زیارت امپراتور کومی از معبد ایواشیمیزو هاچیمانگو برای دعا جهت اخراج خارجی ها که برای روز بعد برنامه ریزی شده بود، ناگهان لغو شد و دلیل آن «تب» (بیماری ساختگی) شوگون عنوان شد. اگر شوگون در سفر امپراتور را همراهی می کرد، بنا بر رسوم ژاپنی در صورتی که امپراتور در مقابل محراب معبد به او شمشیری تشریفاتی هدیه می داد، دریافت آن به عنوان وعده ای محک
م برای اخراج بیگانگان تلقی می شد. شمشیر تشریفاتی از اهمیت زیادی برخوردار بود زیرا به شوگون یا فرستادگان دودمان تانگ چین که امپراتور آنها را به عنوان نماینده خود می شناخت، اهدا می شد. احتمالاً ایه موچی برای پرهیز از قرار گرفتن در چنین موقعیتی در مراسم شرکت نکرد و سرپرست شوگون، یوشینوبو، به جای او به همراهی با امپراتور در این سفر منصوب شد. با این حال، او نیز به دلیل دل درد ناگهانی نتوانست محل اقامت خود را ترک کند و فقط از این دعوت قدردانی کرد. با این حال، این نظریه هم مطرح است که ساختگی دانستن بیماری این دو نفر یک اشتباه است، زیرا طرح اعطای شمشیر امپراتوری یک نقشه مخفی از جناح سوننو جوئی بود و هیچ راهی برای شوگون سالاری یا یوشینوبو وجود نداشت که این دو نفر از پیش از وجود چنین نقشه ای اطلاع پیدا کرده باشند. یوشینوبو در ۵ ژانویه ۱۸۶۳، قبل از اینکه شوگون ایه موچی به کیوتو برسد، برای توضیح وعده اخراج خارجی ها که شوگون سالاری به دربار امپراتوری داده بود، وارد کیوتو شد. در آنجا، یوشینوبو که قادر به تحمل فشار دربار امپراتوری و حامیان تاج و تخت امپراتوری نبود، قول داد که برای اخراج خارجی ها مهلت تعیین کند. یوشینوبو مجب
ور شده بود تاریخ اخراج بربرها را «۲۰ روز پس از بازگشت شوگون به ادو» تعیین کند و مهلت اخراج خارجی ها «۱۰ مه» تعیین شد. یوشینوبو پس از بازگشت به ادو، سیاست بستن بندر یوکوهاما را به عنوان وسیله ای برای اجرای اخراج خارجی ها نهایی کرد. موضوعی که باعث اختلاف نظر شد، «مسئله تعطیلی بندر یوکوهاما» بود. این درخواستی از سوی دربار امپراتوری به شوگون سالاری برای تعطیلی بندر یوکوهاما بود که بر اساس پیمان مودت و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن افتتاح شده بود و موضوع مورد بحث مثل همیشه بود. بحث بر سر این بود که آیا وضعیت باز ژاپن مطابق با معاهدات منعقد شده با کشورهای خارجی ادامه یابد یا معاهدات لغو و کشور به روی جهان خارج بسته شود. شیمازو هیسامیتسو و داته مونه ناری که در ابتدا طرفدار بازگشایی کشور بودند، و همچنین ماتسودایرا یوشیناگا که در مقطعی طرفدار اخراج خارجی ها بود اما بعداً به طرفداری از بازگشایی کشور روی آورد، این موضع را اتخاذ کردند که بستن دوباره بندر یوکوهاما پس از بازگشایی آن غیرممکن است. در ۱۶ فوریه همان سال، یوشینوبو عمداً در یک مهمانی مشروب خوری با شاهزاده ناکاگاوا و دیگران مست کرد و به ماتسودایرا یوشیناگا، شیماز
و هیسامیتسو و داته مونه ناری (سه ارباب از شورای سانیو) که آنها نیز حضور داشتند، توهین کرد و آنها را «سه احمق و شرور بزرگ جهان» نامید. او همچنین به شاهزاده ناکاگاوا گفت: «اگر تصمیم (روز قبل بستن بندر یوکوهاما) نادرست باشد، من جان خود را می گیرم و خودم سپوکو انجام می دهم.» این تلاشی برای اطمینان از تصمیم دربار مبنی بر بستن بندر یوکوهاما بود. روز بعد، هیسامیتسو و داته مونه ناری نیز اعلام کردند که هیچ اعتراضی به بسته شدن بندر ندارند و تصمیم دربار اتخاذ شد. نظریه های مختلفی در مورد دلیل این اقدام خشونت آمیز وجود دارد. کیکی همچنین طرفدار گشودن درهای کشور به روی جهان خارج بود و به دلیل ایده اخراج خارجی ها به شدت رنج کشیده بود. از نظری فکری او با آن سه نفر عقیده یکسانی داشت، اما در عمل مخالف آنان بود زیر به اطاعت از امپراتور عقیده داشت و در نتیجه همان موضع طرفدار اخراج را مانند دربار امپراتوری اتخاذ کرد. در ۹ مارس همان سال (نام این دوره اکنون سال اول گنجی است)، کیکی از سمت خود به عنوان عضو شورای سانیو استعفا داد. در نتیجه، سان یوهای مختلف یکی پس از دیگری استعفا دادند و شورای سان یو فروپاشید. در ۱۱ مارس ۱۸۶۳ امپراتور
کُومِی طی حکمی به نام فرمان اخراج اجنبی ها خطاب به شوگون وقت، توکوگاوا ایه موچی، خواستار خارج شدن بیگانگان از کشور شد و زمان خروج را دو ماه بعد یعنی ۱۱ مه ۱۸۶۳ تعیین کرد، اگر چه یوشینوبو می دانست که بیرون کردن خارجی ها عملی نیست و این ضرب الاجل صرفاً برای ساکت کردن اشراف معترض طرفدار امپراتوری و قلمرو چوشو تعیین شده بود. روز ۹ ژوئن سال ۱۸۶۳ شوگون وقت توکوگاوا ایه موچی به دربار گزارش داد که خارجی ها روز ۲۴ این ماه اخراج خواهند شد. پیش تر هم او با بی میلی دو بار تاریخی معین کرده اما هر بار ناچار شده بود که کار را به تعویق بیندازد. استنباط او این بود که اگر خارجی ها به جنگ روی بیاورند، ژاپن آمادگی مقابله را ندارد. قلمرو چوشو چون با خبر شد که امپراتور مصمم به اخراج خارجی هاست. تحت فرمان موری تاکاچیکا، شروع به اقدام برای اخراج تمام خارجی ها پس از پایان مهلت کرد. موری تاکاچیکا به طور آشکار ضدیت با شوگون سالاری توکوگاوا را آغاز کرد و به نیروهای خود دستور داد که بدون هشدار به سمت هر کشتی خارجی که از تنگه شیمونوسکی عبور کند با توپ شلیک کنند. این دستور به منجر به آغاز جنگ شیمونوسکی شد. در ماه اوت ۱۸۶۳، خاندان های آیزو
و ساتسوما رهبری کودتایی را در دربار امپراتوری به دست گرفتند و هفت نفر از اشراف رادیکال دربار، از جمله سانجو سانتومی و قلمرو چوشو را از کیوتو اخراج کردند. این کودتا به کودتای بونکیو معروف است. پس از کودتای بونکیو، یوشینوبو در ۲۶ نوامبر به دستور امپراتوری به کیوتو رفت و در آخرین روز دسامبر به عنوان عضوی از شورای سانیو منصوب شد، که متشکل از اربابان فئودال و مقام های شوگون سالاری بود که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری حمایت می کردند. با این حال، اصلاحات مورد انتظار شونگاکو و دیگر دایمیوهای سانیو انجام نشد و شونگاکو و دیگران از اینکه یوشینوبو به اندازه کافی تلاش نمی کرد، عصبانی بودند. در همان زمان، یوشینوبو نیز توسط روجو به دلیل همکاری با دایمیوهای سانیو مورد سوءظن قرار گرفت. در چنین شرایطی، یوشینوبو بر بستن بندر یوکوهاما اصرار داشت و با دایمیوهای سانیو، شیمازو هیسامیتسو، ماتسودایرا شونگاکو و دیگران که با این امر مخالف بودند، درگیر شد. یوشینوبو که در ابتدا طرفدار گشودن کشور بود، به ایده بستن بندر یوکوهاما پایبند ماند زیرا در ژانویه ۱۸۶۴، توسط مشاوران ارشد ساکای تاداشیگه (تایرو) و میزونو تاداماسا مطلع شد که
شورای شوگون سالاری از ایده ساتسوما برای گشودن کشور پیروی نخواهد کرد و نظر ایه موچی نیز همین بود، بنابراین چاره ای جز انجام این کار نداشت. فرماندار گارد امپراتوری. یوشینوبو در نوامبر ۱۸۶۳ دوباره از ادو به کیوتو بازگشت و شش سال در آنجا ماند و هرگز به ادو بازنگشت. این رویداد نمادی از تغییر مرکز سیاسی از ادو به کیوتو بود و همچنین می توان گفت لحظه ای بود که یوشینوبو در خط مقدم آشفتگی اواخر دوره ادو قرار گرفت. در ۲۵ مارس ۱۸۶۴ (سال اول گنجی) پس از انحلال شورای مشاوران، کیکی از سمت خود به عنوان سرپرست شوگون استعفا داد و در عوض به عنوان فرمانده کل گارد امپراتوری منصوب شد. از آن به بعد، کیکی با مدیران قلمرو میتو، از جمله تاکدا کوئونسای، ارباب قلمرو توتوری، ایکدا یوشینوری و ارباب قلمرو اوکایاما، ایکدا موچی ماسا (هر دو پسران توکوگاوا ناری آکی و برادران کیکی)، در کیوتو اتحاد تشکیل داد و پایگاه قدرتی نیمه مستقل از دولت مرکزی شوگون سالاری ایجاد کرد. در ادو، او با متحد خود، وزیر ارشد ماتسودایرا نائوکاتسو (ارباب قلمرو کاواگوئه) همکاری کرد و همچنان به پیشبرد تعطیلی بندر یوکوهاما مطابق با خواسته های دربار امپراتوری ادامه داد.
ظهور گروه های افراطی طرفدار بازگرداندن امپراتور و اخراج بیگانگان. اختلافات درون شوگون سالاری بر سر چگونگی مقابله با شورش میتو شدت گرفت و منجر به برکناری ماتسودایرا نائوکاتسو در ماه ژوئن (تقویم قمری) شد و سیاست یوشینوبو در بستن بندر یوکوهاما، که به عنوان قدرت خود به آن تکیه کرده بود، عملاً متوقف شد. شورش میتو (حزب میتو، تنگوتو) به عنوان «تراژدی اواخر دوره ادو» شناخته می شود. در سال ۱۸۶۴، به رهبری تاکدا کوئونسای و فوجیتا کوشیرو، ارتشی را در کوه تسوکوبا در (امروزه استان ایباراکی) گرد هم آوردند. پس از تکیه بر هیتوتسوباشی یوشینوبو در کیوتو، حدود ۱۰۰۰ مرد برای درخواست سوننو جوئی (احترام به امپراتور و اخراج بربرها) به طرف دربار امپراتوری راهپیمایی کردند. در دسامبر همان سال، در میان برف و باد شدید، آنها از در بین راه اردوگاهی برپا کردند. این گروه در همین اردوگاه توسط ارتش شوگون سالاری دستگیر شدند و رهبر تاکدا کوئونسای و دیگر اعضای حزب تنگو اعدام شدند. یوشینوبو در برخورد با شورش طولانی مدت شورش میتو (تنگوتو)، با قطع ارتباط با نیروهای قلمرو میتو، از جمله تاکدا کوئونسای که تا به حال از یوشینوبو حمایت کرده بود، سردی خود
را نسبت به او نشان داد. مجازات شوگون سالاری برای شورشیان میتو بسیار سختگیرانه بود. سردسته ها، تاکدا کوئونسای و فوجیتا کوشیرو، و همچنین اکثر افراد دیگر، با گردن زدن اعدام یا به جزیره ای تبعید شدند. در نتیجه، قلمرو میتو در پایان دوره ادو کاملاً از جریان اصلاحات خارج شد و همچنین موجب شد محبوبیت یوشینوبو کاهش پیدا کند. پس از بیرون رانده شدن جناح تندروی چوشو از کیوتو، خشم علیه قلمروهای آیزو و ساتسوما که طرفدار رهبری مشترک دربار و شوگون سالاری بودند و موجب کنارگذاشته شدن آنان از قدرت شده بودند که در قلمرو چوشو افزایش یافت و جنبش هایی برای بازگشت به قدرت سیاسی در کیوتو افزایش یافت. قلمرو چوشو می خواست به کیوتو حمله کند و مسئله را با زور حل و فصل کند. کاخ امپراتوری، محل اقامت امپراتور، زمانی با نام کین ری (شهر ممنوعه) شناخته می شد و مکانی بود که هرگز نباید وارد آن شد. در جریان حادثه کینمون (حادثه دروازه ممنوعه) که در ماه ژوئیه (تقویم قمری) همان سال رخ داد، یوشینوبو شخصاً رهبری نیروهای مدافع کاخ امپراتوری را بر عهده داشت. در ابتدا این نقش بر عهده ماتسودایرا کاتاموری، محافظ کیوتو و ارباب قلمرو آیزو بود، اما به دلیل بیم
اری، امپراتور او را کنار گذاشت و کیکی جای او را گرفت. چوشو به دروازه کاخ امپراتوری حمله کردند و سربازان آیزو برای مدتی خود را در موقعیت دشواری یافتند، اما وقتی سربازان ساتسوما به محل شتافتند، اوضاع برعکس شد. با فرار نیروهای چوشو از اطراف کاخ، شهر کیوتو که به میدان نبرد تبدیل شده بود، در هرج و مرج فرورفت. در بحبوحه همه این اتفاقات، یوشینوبو، بدون ترسد، نیروهایش را برای محافظت از کیوتو رهبری کرد. بقایای سربازان قلمرو چوشو به اقامتگاه کانپاکو، تاکاتسوکاسا سوکه هیرو حمله کرده و آن را اشغال کردند. یوشینوبو تصمیم گرفت که این موضوع را برای همیشه حل و فصل کند و با جسارت دستور آتش زدن اقامتگاه تاکاتسوکاسا را داد. بعدها، یوشینوبو دربارهٔ احساساتش نوشت و گفت: «این یک بحران بزرگ است و ما نمی توانیم حتی یک لحظه را هم هدر دهیم.» این تصمیمی بود که نیاز به «عزم راسخ» داشت، اما ارزشش را داشت، زیرا یوشینوبو موفق شد آخرین سربازان چوشو را تار و مار کند. با این حال، آتش سوزی های ناشی از این درگیری ها آنقدر شدید بود که نصف شهر کیوتو را در طی سوزاند. حادثه کینمون نقطه عطفی برای یوشینوبو بود و نگرش آشتی جویانه قبلی خود را نسبت به جن
اح سوننو جوئی کنار گذاشت و شروع به تشکیل اتحادی تمام عیار با قلمروهای آیزو و قلمرو کووانا (جناح ایچی-کای-سو) کرد. طرفداران قلمرو چوشو در حادثه کینمون شکست خوردند، جایی که با خاندان های آیزو و ساتسوما درگیر شدند و در نهایت دشمن دربار امپراتوری شناخته شدند. در سال ۱۸۶۶ شوگون سالاری، به دستور دربار امپراتوری، به اربابان فئودال مختلف اطلاع داد تا برای تنبیه به قلمرو چوشو حمله کنند. این اولین اردوکشی چوشو بود. با این حال، خاندان اربابی چوشو قبل از نبرد تسلیم شد و برای نشان دادن اطاعت خود سر دو نفر از بزرگان خود را تقدیم کرد. پس از بازرسی، شوگون سالاری نیروهای خود را عقب کشید. با این حال، اندکی پس از این، کودتایی در درون خاندان چوشو رخ داد و جناح ضد شوگون سالاری رهبری را به دست گرفت که باعث تغییر اساسی در اوضاع شد. آنها با درک اینکه اخراج بربرها غیرممکن است، به طور فعال با بریتانیا برای تهیه سلاح وارد همکاری شدند. بریتانیا، در حالی که ظاهراً ادعا می کرد در امور داخلی ژاپن دخالت نمی کند، با قلمرو ساتسوما متحد شد. آنها قصد داشتند شوگون سالاری را که در حال نزدیک شدن به فرانسه بود، سرنگون کنند. در سال ۱۸۶۶، سایگو تاکام
وری از خاندان ساتسوما و کاتسورا کوگورو از خاندان چوشو، نیروهای خود را برای تشکیل اتحاد ساتسوما-چوشو متحد کردند. با اتحاد این دو خاندان قدرتمند، جنبش «سرنگونی شوگون سالاری» سرعت گرفت. شوگون سالاری با اطلاع از این موضوع، بار دیگر برای حمله به قلمرو چوشو اقدام کرد. در دومین اردوکشی چوشو در سال ۱۸۶۶، برخلاف مورد قبلی، این بار هیچ دلیل موجهی برای نبرد وجود نداشت و روحیه نیروهای شوگون سالاری پایین بود. از سوی دیگر، جناح چوشو روحیه بالایی داشت و آموزش سربازان و کیفیت تجهیزات آنها، جناح شوگون سالاری را تحت الشعاع قرار داد. علاوه بر این، شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه موچی که برای رهبری نیروی اعزامی به اوساکا سفر کرده بود، بیمار شد و در آنجا درگذشت. اگرچه دومین لشکرکشی چوشو زمانی به پایان رسید که توکوگاوا یوشینوبو، که جانشین او به عنوان شوگون شد، به نحوی به نبرد پایان داد، اما این نبرد اساساً یک پیروزی برای خاندان چوشو بود و ضربه مهلکی به اعتبار رو به زوال شوگون سالاری وارد کرد. پس از شکست کامل شوگون سالاری در دومین اردوکشی چوشو در سال ۱۸۶۶، ژاپن به طور کلی به سرعت از سیاست انزوای ملی و اخراج خارجی ها به سیاست رویارویی با
سایر نقاط جهان تغییر جهت داد. در منصب شوگونی. به عنوان جانشین ایه موچی، اعضای ارشد شورا، ایتاکورا کاتسوکیو و اوگاساوارا ناگامیچی یوشینوبو را به عنوان شوگون بعدی، علیرغم مخالفت ادو، توصیه کردند. یوشینوبو قاطعانه این پیشنهاد را رد کرد، و اگرچه در ۲۰ اوت ریاست خاندان توکوگاوا را به ارث برده بود، اما همچنان از پذیرفتن مقام شوگون خودداری می کرد. یوشینوبو که یک آینده نگر بود، پیش بینی کرد که نظام شوگون سالاری ادو دوام زیادی نخواهد داشت و علاقه ای به به دست گرفتن مقام شوگون نداشت. سرانجام در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۷، یوشینوبو در قلعه نیجو به عنوان شوگون اعلام شد. امپراتور کومی، که برای کیکی احترام زیادی قائل بود، تنها ۲۰ روز پس از مراسم تحلیف کیکی به عنوان شوگون درگذشت. این امر کیکی را بدون محافظ گذاشت و او دیگر قادر به سرکوب نیروهای ضد شوگون سالاری نبود. کیکی مجبور شد با ماتسودایرا شونگاکو و داته مونه ناری که خواستار رفتار ملایم با خاندان چوشو بودند، سازش کند، اما این به نوبه خود منجر به تیرگی روابط با قلمرو آیزو شد که از موضع سختگیرانه ای علیه چوشو حمایت می کردند. اصرار بر بازگشایی بندر کوبه. ژاپن در مواجهه با مسئله مهم اف
تتاح افتتاح بندر هیوگو که امروزه بندر کوبه نامیده می شود، شورای چهار ارباب را برگزار کرد. در آن زمان، خاندان ارباب ساتسوما که می خواست رهبری امور سیاسی را به دست گیرد، از طریق رهبرانی مانند سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی، در پی تشکیل ائتلافی از خاندان های قدرتمند (ائتلافی از خاندان هایی که به سوی یک ملت متحد جدید حرکت کنند) بود. به عنوان بخشی از این جنبش، شورای شیکو (یا شورای چهار ارباب) ماه مه سال ۱۸۶۷ تأسیس شد که شامل پانزدهمین شوگون از شوگون سالاری ادو، توکوگاوا یوشینوبو و چهار دایمیو پرقدرت (یوهان) بود. شرکت کنندگان دقیقاً همان کسانی بودند که در شورای مشاوران که سه سال قبل در مدت کوتاهی فروپاشیده بود، شرکت داشتند. توکوگاوا یوشینوبو و شیمازو هیسامیتسو حتی قبل از شروع موضوع اصلی بحث، یعنی افتتاح بندر هیوگو، با هم اختلاف داشتند. توکوگاوا یوشینوبو موضوع مجازات قلمرو چوشو را در مورد دومین لشکرکشی چوشو مطرح کرد و مانند شورای مشاوران، از فصاحت خود برای برهم زدن عمدی کنفرانس استفاده کرد و برای از بین بردن سیستم اجماع توطئه کرد. توکوگاوا یوشینوبو موفق شد مجوز امپراتوری را برای افتتاح بندر هیوگو/کوبه به دست آورد
و قلمرو ساتسوما در این شورا در برابر یوشینوبو شکست خورد. با این حال، فشار تهاجمی او برای گشودن بندر هیوگو، مخالفت با کیکی را تشدید کرد. موضع سرسختانه کیکی، ناتوانی چهار ارباب فئودال در کیوتو در یافتن راهی برای اصلاح امور داخلی، و تشدید اوضاع سیاسی ضد شوگونی در غرب کیوتو و اوساکا، همگی باعث شد تا قلمرو ساتسوما به سمت سرنگونی مسلحانه شوگونی و تشکیل یک نیروی ضد شوگونی به رهبری قلمرو ساتسوما متمایل شود، که خاندان ساتسوما-چوشو-آکی و جناح ضد شوگونی در خاندان توسا به آن پیوستند (توسا به طور کلی بیشتر طرفدار تشکیل اتحادی از خاندان های قدرتمند از جمله شوگونی بود. ارتباط با فرانسه. کیکی از طریق سفیر فرانسه، لئون روچس، وام هایی به ارزش مجموع ۶ میلیون دلار دریافت کرد و قراردادهای فروش اسلحه منعقد به ژاپن منعقد شد همچنین فرانسه کارخانه فولاد یوکوسوکا و کارگاه های کشتی سازی و تعمیر کشتی را در ژاپن تأسیس کرد. فرانسه می خواست نماینده ای از شوگون سالاری را به نمایشگاه جهانی (۱۸۶۷) پاریس بفرستد زیرا لئون روچس تصمیم گرفته بود از شوگون سالاری حمایت کند تا با بریتانیا که به اتحاد ساتسوما-چوشو نزدیک می شد، مقابله کند. یوشینوبو، از