Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارزشمند برای هورن و کلارینت است. سولوی کلارینت از آن جهت که نخستین نمونه است، از اهمیت بسزایی برخوردار است. ایگور استراوینسکی «اندیشه بی نظیرِ سازی» در این «تریو» را ستایش کرد. موومان چهارم. موومان چهارم مهمترین قسمتِ این سمفونی و در فرم سونات/روندو، با ریتم تند و خیلی سریع است. (علامت گذاری مترونوم نوشته شده توسط بتهوون دقیقاً «نت گِرد = ۸۴» است) این نخستین موومان سمفونیک است که در آن تیمپانی در اکتاوها کوک می شود، تنظیم مشابه (اکتاو-فا)، در اسکرتسوی سمفونی نهم مشاهده می شود. آنتِنی هاپکینگز در مورد شروع تم اولِ فینال، منظور از توقف روی آخرین نُتِ دو دیز را «تاکیدی بر بیدادگری ناسازگار» نقل می کند: اظهار نظرهای برخی مفسران موسیقی در مورد تم اول و نت «دو دیز» بدین شرح است: «آنچه قبل از آن (دو دیز) وجود دارد، از لحاظ بافت خیلی ظریف است، بنابر این بسیار زیرک و چابک است». دونالد تووی دخالت ناگهانیِ «دو دیز» را به عنوان نمونه ای از «جلوه های هارمونیکِ دورِ بتهوون» ذکر می کند». سرانجام مشخص شد این نتِ «سرکش» به عنوان یک کل، دارای یک معماری در نقش و ساختارِ موومان است. تم و موادِ افتتاحیه مجدداً سه بار دیگر ظاهر می
شود، ابتدا در شروع بخشِ بسط و گسترش، سپس در ابتدای ری اکسپوزیسیون و آخرین آن در نیمه راهِ کدا است. مانند موومان اول، حرکت به «تم دوم» در کلید «اشتباه» نوشته می شود و سپس به کلید معمولی می رود (اکسپوزیسیون: نمایان، تکرار: تونیک پس از چند میزان). «کُدا»، که جزو یکی از مهمترین و مفصل ترین آثار بتهوون است، شامل دو اتفاقِ برجسته است. صدای بلند و خیره کنندهٔ «دو دیز» در اکسپوزیسیون، سرانجام توضیحی می یابد: «و اکنون به نظر می رسد که بتهوون آن نت را به صورت ذخیره نگه داشته بود، و به وسیله آن می خواست به دروازه های برخی از کلیدهای بسیار دور پرش کند، سپس تم را در فا دیز مینور، پشت سر بگذارد». چند میزان بعد، یک مدولاسیون خیره کننده وجود دارد که در آن این کلیدِ «کوبشیِ پایین رونده»، یک نیم پرده پایین آمده است و لحظه به لحظه به خانه اصلی (فا ماژور)، نزدیک می شود. سمفونی با شوخ طبعیِ بسیار و با پاساژی طولانی از هارمونی تونیک، با صدای بلند به پایان می رسد. چایکوفسکی این موومان را «یکی از بزرگترین شاهکارهای سمفونیکِ بتهوون» نامید.
شهرداری الوکره یکی از شهرداری های کشور قطر است. جمعیت این شهرداری ۲۹۹٬۰۳۷ نفر است.
جاسپر یا جَسپِر نام شهری توریستی در پارک ملی جاسپر در ایالت آلبرتا، کانادا است. شهر جاسپر در ۳۶۲ کیلومتری غرب ادمونتون، نزدیک به مرزهای استان بریتیش کلمبیا و در میان رشته کوه راکی واقع شده است. این شهر یکی از مقاصد محبوب گردشگری به دلیل مناظر طبیعی زیبا و تنوع حیات وحش است. این منطقه به خصوص در تابستان میزبان تعداد انبوهی از گردشگران است. در ماه ژوئیه ۲۰۲۴، این منطقه با فاجعه ای بزرگ مواجه شد. آتش سوزی جنگلی که به عنوان «بزرگ ترین آتش سوزی در منطقه در یک قرن اخیر» شناخته می شود، بسیاری از مناطق جنگلی و حدود یک سوم ساختمان های شهر جاسپر را به خاکستر تبدیل کرد.
شاهنشاهی های بزرگ هخامنشی، اشکانی و ساسانی که برای قرن ها بر سرزمین های پهناوری حکومت می کردند، از سوی سلحشورانی زبده محافظت می شدند. این سلحشوران با استفاده از راهبردهای نظامی پیچیده و جنگ افزار تهاجمی و تدافعی خوش ساخت از یکپارچگی ملی ایران دفاع می کردند. در ادامه به معرفی مختصر برخی از سلاح های مهم در این دوران هخامنشیان می پردازیم: دربارهٔ ارتش هخامنشیان. سپاه هخامنشیان از سربازانی از نواحی مختلف ایران تشکیل شده بودند اما هسته اصلی ارتش سلحشوران ایرانی بودند. این سربازان از سرتاسر این امپراتوری پهناور می آمدند: از پارس، آسیای مرکزی تا دانوب. پس از پارسیان، مادها بیشترین سرباز را در سپاه ایران داشتند و بسیاری از فرماندهان ارتش، مادی بودند. نوشته های نویسندگان یونانی چون هرودوت، آریان و گزنفون اطلاعات مفیدی در رابطه با ارتش هخامنشیان در اختیار ما می گذارند، اما نوشته های یونانی ها در مورد ایرانیان عمدتاً مغرضانه است، چرا که کشورشان در حال جنگ با هخامنشیان بود و آن ها سعی کردند با اغراق در مورد تعداد سپاهیان هخامنشی، پیروزی های خودشان بر آن ها را برجسته تر جلوه دهند. بیشتر تألیفات، تنها روایت یونانیان را در
نظر گرفته اند بنابراین اعدادی که در این گزارش ها آمده است بسیار مورد مناقشه و صرفاً حدس و گمان هستند. از طرفی یوزف ویزه هوفر نگاهی متعادل و منصفانه به نبردهای هخامنشیان ارائه می کند. در طول نبرد فلاخن اندازان و کمانداران پیاده نظام در خط مقدم قرار می داشتند و سواره نظام سبک اسلحه و پیاده نظام سنگین اسلحه در دو طرف آن ها قرار می گرفتند نا آن ها را مورد حمایت خود قرار دهند. در آغاز نبرد فلاخن اندازها و کمانداران با پرتاب سنگ و تیر بر روی دشمن، خطوط آن ها را دچار آشفتگی می کردند، سپس پیاده نظام سنگین اسلحه که به نیزه و شمشیر مجهز بودند با پشتیبانی واحدهای سواره نظام از جناحین به دشمن حمله می کردند. این تاکتیک ها در برابر دشمنان آسیایی هخامنشیان به خوبی نتیجه می دادند اما در برابر آرایش جنگی به هم فشرده یونانیان و مقدونی ها چندان مؤثر نبود. واحدهای سنگین اسلحه هوپلایت های یونانی و فالانکس مقدونی با کمک نیزه های بلند آرایش به هم فشرده خود را حفظ می کردند و به این ترتیب از خود در برابر مهاجمان دفاع می کردند. یونانی ها که بدنشان با زره محافظت می شد در برابر تیرها و پرتابه ها آسیب چندانی نمی دیدند و می توانستند در نب
ردهای نفر به نفر پیروز شوند. ارتش هخامنشیان (۵۵۰–۳۳۰ تا میلاد) در آغاز «-kāra*» نامیده می شده، ولی بعدها که بر پایهٔ رده بندی ده دهی سازمان داده شد، «-spāda*» (سپاه) نام گرفته است. در سپاه هخامنشیان کوچک ترین یگان از ۱۰ نفر سرباز تشکیل شده بود که به آن دَثه ( «دهه») می گفتند و فرمانده آن یک دثه پَتی ( «ده بد») بود. پس از آن یگان ۱۰۰ نفری بود که به آن ثتَه ( «سده») می گفتند و فرمانده آن یک ثته پتی ( «سدبد») بود. یک یگان ۱۰۰۰ نفره هزاره () نام داشت که فرمانده آن هزاره پتی ( هزاربد) خوامده می شد و یک یگان ۱۰٬۰۰۰ نفری بَیوَره () نامیده می شد که فرمانده آن یک بیوره پتی ( «بیوربد») بود. کل نیروهای مسلح هخامنشیان سپاده ( «سپاه») و فرمانده کل نیروهای مسلح سپاده پَتی ( «سپاهبد») خوانده می شدند. سیستم اعشاری برای یگان های بزرگ تر از هنگ های هزار نفری نیز مورد استفاده قرار می گرفت. ارتش های بزرگ از واحدهای مرکب از ده هزارابا یا ده هزار تن تشکیل می شدند. اصطلاح فارسی باستان این گروه های بزرگ از بین رفته ولی به یونانی به آن ها (myriad) معادل (بیور) فارسی در شاهنامه می گفتند. مهم ترین واحدهای ده هزار تنی، گروه های نخبه ای
بودند که گارد شاهنشاهی را برای محافظت از شخص شاه تشکیل می دادند. بهترین سربازان ارتش در این گارد که به (آمرتکا) (بی مرگ یا هنگ جاوید) معروف بود خدمت می کردند. از این رو به آن ها هنگ جاوید می گفتند که به محض کشته شدن یا مرگ یکی از آنان، فرد دیگری جانشین او می شد. به طور کلی خدمت در واحدهای سواره نظام، پیاده نظام و ارابه رانی برای تمام مردان ایران، هم برای نجیب زادگان و هم افراد عادی، اجباری بود. هر فرد مذکر بیست تا بیست و چهار ساله موظف بود دوره آموزش جنگی ببیند و در نبرد شرکت جوید. بسیاری نیز برای مدت زیادی که تا ۵۰ سالگی طول می کشید در ارتش می ماندند. جنگ افزارهای هخامنشیان. به نوشته ذکا ایران شناس و باستان شناس، آکیناکه یک شمشیر کوتاه به طول ۴۰ تا ۵۰ سانتیمتر بود و یکی از سلاح های عمده هخامنشیان به شمار می آمد. پورداوود اظهار می کند کلمه ایرانی باستان برای آکیناکه مشخص نیست. پورداوود از هرودوت که لشکرکشی خشایارشا به یونان در ۴۸۰ ق.م. را گزارش می کند نقل می کند خشایارشا بر روی پلی در هلسینتوس (داردانل)، برگ هایی در دریا ریخت، براتی را در جام زرین خود ریخت و خورشید را ستایش نمود و یک آکیناکه به عنوان هدیه به
خدا در آب انداخت. قبضه این شمشیر تماماً از چوب و تیغه آن از آهن بود و می توان نمونه آن را در موزه اشمولین آکسفورد یافت. آکیناکه مادی و پارسی: بر اساس سنگ نگاره های تخت جمشید بین دو گونهٔ این سلاح تمایز قائل است: الف) آکیناکه مادی ب) آکیناکه پارسی آکیناکه های مادی از طریق ریسمانی که از «شکل گوش» غلاف شمشیر عبور می کرد در سمت راست بدن به کمربند آویخته می شدند. هنگامی که حامل آکیناکه بر اسب سوار می شد یا به صورت پیاده نظام راهپیمایی می کرد، کمربندی از انتهای غلاف، آن را از آویخته شدن و تلوتلو خوردن بازمی داشت. تصویر سنگی از تالار سه دروازه پارسه را نشان می دهد که بر روی آن نقش نگهبانی با آکیناکه مادی به چشم می خورد. برخلاف آکیناکه های مادی، آکیناکه های پارسی زیر کمربند و جلوی شکم جای می گیرند. دسته I-شکل بسیار متفاوت از آکیناکه های مادی بود. بخش پایین «شکل گوش» شمشیر و تمام سر غلاف را به صورت سه نیم دایره می ساختند تا شمشیر به آسانی از کمر نیافتند. آکیناکه پارسی ته-غلاف برجسته ندارد بلکه غلاف آن مثل تیغ در انتها تیز می شود. آکیناکه هایی هم از طلای ناب و با تزئینات زیبا وجود داشت. گزنفون گزارش می کند، هدیه سلطنتی
ایران یک آکیناکه طلایی، یک اسب نسایی با افسار طلایی و دیگر ادوات جنگی بود. یک آکیناکه طلایی مجلل از دوران هخامنشیان در موزه ملی ایران در تهران نگهداری می شود. هرودوت می نویسد این آکیناکه طلایی در همدان (هگمتانه) پیدا شد و قدمت آن به ۵۰۰ ق.م. بازمی گردد. این قطعه مشابه آکیناکه ای است که در موزه هنر متروپولیتن در نیویورک وجود دارد. بر حجاری پله های شمالی تالار بارعام آپادانا اسلحه دار داریوش شاه به چشم می خورد که آکیناکه های سلطنتی را حمل می کنند. بر سنگ برجسته های آپادانا نمایندگی های ملت های مختلف نیز دیده می شوند که یک پارسی در پیشاپیش آن ها حرکت می کند و یک آکیناکه پارسی یا مادی همراه دارد. نیزه. یگان های نیزه دار از مهم ترین واحدهای ارتش هخامنشیان بودند و بالاترین درجه در ارتش نیز بر عهده یک نیزه دار بود. بنا به گفته پورداوود و تأیید معطوفی، نیزه در وندیداد، فرگرد ۱۷، بند ۴۳ با عنوان آرشتایاشا (ارشتی) آمده است. پورداوود با اشاره به سنگ نگاری نقش رستم، شرح می دهد که نیزه دار داریوش شاه، گئوبروه (آرشتی بارا /spear bearer) خوانده می شد. سرنیزه های دوران هخامنشی از لحاظ شکل متنوع هستند. ذکا بر مبنای سنگ نگاره
های هخامنشی دو نوع کلی سرنیزه را تشخیص می دهد: الف) سرنیزه های پهن و مشابه برگ درخت. ب) سرنیزه های باریک و بلند به شکل برگ درخت بید. از نظر ذکا نیزه های هخامنشی از لحاظ درازا بر دو نوع اند: الف) نیزه های بلند که در کنار سپر از سوی واحدهای سواره نظام و پیاده نظام استفاده می شد. ب) نیزه های کوتاه و مناسب پرتاب (زوبین). به گزارش هرودوت محور نیزه ایرانیان شش تا هفت پا (حدودا دو متر) بودند و از چوب درخت زغال اخته ساخته می شدند. ذکا می افزاید نیزه ها به یک سیب کوچک ختم می شدند، برای همین به این نیزه دارها «سیب بَر» می گفتند. سکوندا توضیح می دهد که سیب بَرها بخشی از ده هزار نفر سرباز نجیب زاده گارد جاویدان بودند. هزار نفر از سربازان گارد جاویدان، حامل نیزه هایی با ته نیزه های طلایی بودند و از ارابهٔ شاهنشاه محافظت می کردند و در زبان پارسی باستان ارستیبارا خوانده می شدند. هزار سرباز دیگر نیز نیزه ای با ته نیزه های نقره ای حمل می کردند. یک نیزه نیز با ته نیزه مفرغی در دِو هویوک شمال سوریه کشف شده است. گرز. پورداوود می نویسد گرز یکی از قدیمی ترین سلاح هاست که فرشتگان و ایزدان اوستا آن را به کار می برند.&lt;ref name="پ
ورداوود ۱۹۶۹/۱۳۴۷:۴۵"&gt;پورداوود (۱۹۶۹/۱۳۴۷:۴۵)&lt;/ref&gt; او در ادامه یادآوری می کند سلاح مورد علاقه بسیاری از پهلوانان اسطوره ای ایرانی مانند سام، گرشاسب و رستم، گرز است و آن ها در به کار بردن آن مهارت داشتند. اوستا از انواع مختلفی از گرزها نام می برد. یکی از آن ها و در خوانده می شود و در یسنا ۳۲، بند ۱۰ در اَهونَوَدگاه گاتا (فصل های ۲۸–۳۴) و در هوم یشت، یسنا ۹ (بندهای ۳۰–۳۲) از آن یاد شده است. پورداوود می نویسد اوستاشناسان در مورد این عبارت توافق ندارند، برخی عقیده دارند و در یک نوع گرز است و برخی دیگر بر این باورند که و در یک نوع تبرزین است. خود پورداوود بر این عقیده است که و در احتمالاً نوعی گرز است. چرا که مطابق متون وداها به زبان سانسکریت سلاح ایزد هندی ایندرا گرزی است موسوم به ودهر و از آنجا که زبان های هندی و ایرانی ریشهٔ مشترکی دارند، و در باید به گرز اشاره داشته باشد. اوستا از دو نوع گرز دیگر هم یاد کرده است: یکی ورزا که برای درهم شکستن استفاده می شود (اورمزد یشت، بند ۷۲؛ خورشید یشت، بند ۵؛ مهر یشت بند ۹۶؛ فروردین یشت، بند ۷۲ را ببینید) و دیگری گّدها، برای پرتاب کردن. گرزهای گاوسر در دوران هخامنش
یان کاربرد داشتند ضمن اینکه در حماسه های ایرانی هم اغلب از آن یاد شده است. هارپر (۱۹۸۵:۲۴۷) به عنوان نمونه فریدون را ذکر می کند که چگونه او گرز گاوسری طراحی کرد و از آن در نبرد با ضحاک دیو سیرت بهره برد. رستم، گیو، اسفندیار و گرشاسب هم از این نوع گرز استفاده می کردند. در دوران ساسانیان، بهرام پنجم گرز گاوسر خود را به کار برد تا تاج پادشاهی اش را از میان دو شیر در دام بگیرد. این سلاح در دوران بعد به صورت اسلحه ای نمادین و با اعتبار شاهان ایران درآمد. ذکا بر پایه گزارش های گزنفون و استرابون تأکید می کند نقش برجسته های پارسه سربازان هخامنشی را تبرزین به دست نشان می دهد. اما هرودوت گزارش کرد تنها سکاها تبرزین به کار می بردند. سر تبرزینی که در نقش برجسته ها به چشم می خورد به شکل سر یک پرنده، احتمالاً اردک، است که تیغه تبرزین از منقار آن بیرون می آید. سمت دیگر سر تبرزین به یک شکل نیم دایره با دو میخ در انتهای آن ختم می شود که احتمالاً برای شکستن زره کارایی داشت. انتهای دستهٔ چوبی آن به شکل V کنده شده است تا سرباز تبرزین را راحت تر به دست بگیرد. کمان. به عنوان نماد پادشاهی و قدرت، کمان ها نقش مهمی در ارتش هخامنشیان
ایفا می کردند. کمان و تبرزین های آن در یک کماندان (گوریتویی) حمل می شدند. ایرانیان از گروه های مختلف مثل مادها و پارس ها در لباس های ایرانی محلی خود یا جامه های سوارکاری، کماندان حاوی تیر و کمان را با خود حمل می کردند. پادشاهان هخامنشی از کمان برای نشان دادن توانایی های رزمی و شجاعت خود در حین نبرد و نماد جایگاه خود استفاده می کردند. داریوش در بند ۹ فرمان خود می گوید «ورزیده هستم، چه با هر دو دست چه با هر دو پا، هنگام سواری خوب سواری هستم. هنگام کشیدن کمان، چه پیاده چه سواره، خوب کمان کشی هستم. هنگام نیزه زنی، چه پیاده و چه سواره، خوب نیزه زنی هستم.» گردونه ها. کوروش بزرگ افزون بر پیاده نظام از واحدهای تاکتیکی نوع دیگری نیز استفاده می کرد. نخست او متکی به سواره نظامی بود که به صورت هنگ های مادی، یعنی چابک سواران بسیار ماهر که در خاور نزدیک بی نظیر بودند، سازمان یافته بودند. اما با گذشت زمان سپاه نخبه ای از رزمجویان سوار از میان نجیب زادگان ایرانی تشکیل داد. همچنین از تکیه گاه اصلی ارتش قدیمی آشور یعنی از واحد ارابه رانان (گردونه رانان) استفاده کرد ولی چنان اصلاحاتی در آن انجام داد که آن ها می توانستند مهیب تر
ین حمله را مستقیماً به صفوف دشمن وارد آورند. گزنفون می گوید: او ارابه های جنگی ساخته بود که چرخ های نیرومندی داشتند و به آسانی شکسته نمی شدند. این ارابه ها محورهای بلندی داشتند و می توانستند در هر جاده با هر پهنایی حرکت کنند بدون آنکه واژگون شوند. اتاقک مخصوص ارابه ران از الوارهای نیرومند به شکل برجک هرمی ساخته شده بود و بلندی آن به اندازه ای بود که ارابه ران می توانست به آسانی اسب ها را هدایت کند. به علاوه به جز چشم ها سراسر بدن هر راننده زره پوش بود. افزون بر این در دو طرف محور چرخ ها داس یا تیغه های فولادی و تیز نصب شده بود چنان که در قلب صفوف دشمن آن ها را به این سو و آن سو پرتاب می کرد. منابع. Masia, K. The Evolution of Swords and Daggers in the Sasanian Empire. In: Iranica Antiqua, vol. Xxxv, pp. ۱۸۵–۲۸۹. ۲۰۰۱*
فلسفهٔ پُست مدرن (پسامدرن، پسانوگرایی، فرامدرن) - که نتیجهٔ طرز نگرش پیشگامان مکتب پست مدرن است-، به مجموعه پیچیده ای از واکنش هایی مربوط می شود که در قبال فلسفه مدرن و پیش فرض های آن صورت گرفته اند، بدون آنکه در اصول عقاید اساسی کمترین توافقی بین آنها وجود داشته باشد. فلسفه پست مدرن اساساً به معارضه با شالوده گرایی مورد اعتقاد مشترک فلاسفه برجسته سده های شانزده، هفده و هجدهم میلادی می پردازد و آنها را پیش فرض هایی می داند که باید مردود شناخته شده و کنار گذارده شوند. این فلسفه تحت تأثیر مفاهیم پدیدارشناسی، ساختارگرایی، اگزیستانسیالیسم و همچنین اندیشه ها و نوشته های گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، سورن کیرکگارد، فردریش نیچه و مارتین هایدگر است. فلسفه پست مدرن اغلب به تردید در مورد تقابل های دوگانه ساده می پردازد. معنای فارسی. «پست» در زبان فارسی به معنای مابعد، فرا، پس و پسا است و پست مدرنیسم یعنی فراتجددگرایی، فرانوگرایی و پسانوگرایی است. اصطلاح پست مدرن، پست مدرنیسم و پست مدرنیته تفاوت چندانی با هم ندارند. پیشینه. اصطلاح پست مدرنیسم اولین بار در سال ۱۹۳۹ میلادی توسط آرنولد توینبی به کار رفت سپس در اواسط قرن بیستم
مفاهیم پست مدرن در کشور فرانسه نهادینه شد. با این حال دغدغه هایی در زمینه منشأ اولیه و نحوه توسعهٔ این فلسفه وجود دارد. این اصطلاح در دهه ۱۹۶۰ میلادی در نیویورک توسط برخی هنرمندان و منتقدان به کارگرفته شد، سپس برخی نظریه پردازان اروپایی در دهه ۱۹۷۰ واژهٔ مزبور را به طور وسیع کار بردند. ژان فرانسوا لیوتار یکی از نظریه پردازان اروپایی در اثر مشهور خود تحت عنوان وضعیت پست مدرن به اسطوره های قانونمند شده و کلیت یافته درعصر مدرن، مانند ایده روایت بزرگ حمله کرد. وی هم چنین، علم و فلسفه را در تضمین آزادی های انسانی ناکافی دانست، هم چنان که معتقد بود چنین علم و فلسفه ای درایجاد وحدت رویه در یادگیری و ارائه اصول علمی معتبر، کلی و جهانی، نارسا است. نکاتی که لیوتار به آن اشاره کرد، تنها برخی از مؤلفه ها و ویژگی های پست مدرنیسم است. فلسفه پست مدرنیسم در سالهای پایانی دههٔ ۱۹۷۰ میلادی در کشورهایی چون آمریکا و به ویژه فرانسه و متأثر از آثار نویسندگانی چون ساموئل بکت، مارسل پروست و جیمز جویس توسعه یافت. پیش تر از این، مدت ها پیش از آنکه اصطلاح پست مدرن رایج گردد، بسیاری مفاهیم آن در جریان بوده است. در فلسفه این مفهوم در شکل
مخالفت جان دیویی با پوزیتیویسم، توصیف مجدد کاربست علمی توسط توماس کوهن و تأکید ویتگنشتاین بر ماهیت بازی زبانی بازنمایی مطرح شده بود؛ پس از آن در انتقاداتی که از سلار تا دیویدسن و ویلارد کواین بر اسطوره امر مسلم وارد شده است؛ در ظهور معرفت شناسی طبیعی و به وابستگی توصیفات مربوط می گردد، مطرح شده است. در اروپا بسیاری از این قرابت ها با تشابهات گزینشی پست مدرن، صراحتاً چارچوب پسا ساختارگرایی مطرح شدند؛ گرچه در حملات هایدگر علیه بقایا و رسوبات اندیشه های دکارتی هوسرل آثار و نشانه هایی به چشم می خورد ولی در موارد و نمونه های زیر نیز می توان به برخی از این قرابت های پست مدرنی برخورد کرد از جمله در نفی توصیفات زیربنایی در مفهوم هوسرلی آن؛ حمله سوسور و ساخت گرایی علیه پیوستگی موضع استعلایی در برابر سوژه خود شفاف (سوژه ای که معنی آن روشن است)، ساخت گشایی یا شالوده شکنی متافیزیک حضور دریدا؛ توصیف مجدد فوکو از معرفت یا دانش؛ تقارب و همگرایی بین ساخت گرایان اجتماعی فرانسوی و انگلیسی، حملات علیه زبان شرایط کمکی، و بالاخره مداخلات متعدد لیوتار علیه روایت های کلان، بسیاری از قرابت های پست مدرن در چالش های جهانی علیه فلسفه
اخلاقی آنگونه که در غرب چه در فلسفه آلمان و فرانسه و چه در آثار السدیرمک اینتایر، برنارد ویلیامز، مارتا نوسبام و دیگران فهم شده است، به چشم می خورد. نیروی انتقادات پست مدرن را شاید به دیگران فهم شده است، به چشم می خورد نیروی انتقادات پست مدرن را شاید به بهترین وجه بتوان در برخی چالش های نظریه فمینیستی مثلاً در آثار جودیت باتلر و هلن سیکسوس و به طور عام در نظریه جنسیت مشاهده نمود؛ زیرا درنظریه جنسیت مفهوم عقل به تنهایی به عنوان مفهومی باز توصیف شده است که غالباً گفته می شود مفهومی است تکثیر شده، پدرسالارانه، انسان ترسانه قویا ارادی و اختیاری. مفهوم چند وجهی. پست مدرنیسم مانند بسیاری از اصطلاحات و تعابیر دیگر دچار بی ثباتی و تزلزل در معناست یعنی یک نظریه نظام مند، با فلسفه ای جامع و فراگیر نیست بلکه یک پیکرهٔ پیچیده و درهم تنیده و متنوع از اندیشه ها، دریافت ها، تشخیص ها، شناخت ها، تفسیرها، تعبیرها، برداشت ها، رأی ها و نظریه ها متفاوتی از فرهنگ رایج و ترسیم نمایی از کثرت پدیده های مرتبط به هم است. ارتباط با مکتب های دیگر. در حقیقت، پست مدرنیسم آن سوی سکه پلورالیسم و پلورالیسم اساس تفکر پست مدرنیسم است. پست مدرن
ها تمامی توان فکری و فیزیکی خود را در خدمت به جنبش های فمینیستی، همجنسگرایان، جنبش های طرفدار محیط زیست، جنبش سبزها و جنبش های طرفدار صلح و خلع سلاح هسته ای به کار گرفتند. آنان عموماً جنبش های خود را در راستای حرکت هایی جدایی طلب و فرقه گرایی سوق دادند. پست مدرن های فرانسوی این نوع نگرش به جهان را به مثابه کشفی چشمگیر و کلیدی برای آزادی و سعادت در دنیای جدید پلورالیستی و «چندخدایی» ارائه می کنند. فرامدرنیته بیانگر سقوط یا دگرگونی و تحول تند در شیوه های مدرنیته سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است که از اواسط سده نوزدهم تا اواسط سده بیستم در بیشتر کشورهای صنعتی غرب وجه غالب و مسلط را دارا بود. چهارچوب. فرامدرنیسم اصول و چهارچوب خاصی ندارد. مکتبی اصول ستیز و چارچوب گریز است. با این حال، به برخی از عناصر و مؤلفه های سلبی و اثباتی این نظریه اشاره می شود:
کیوان مصباحی سنگسری، متولد ۱۳۳۶ در مهدیشهر (سنگسر)، استاد خوشنویسی و از شاگردان غلامحسین امیرخانی و استاد عبدالله فرادی بوده است . وی نخستین فردی است که در استان سمنان به درجه استاد تمامی در زمینه خوشنویسی نائل شده است . کیوان مصباحی، مدرس دانشگاه بوده و تاکنون دو کتاب و ۱۰ مقاله در زمینه هنر خوشنویسی تالیف کرده است. ابداع شیوه برش مایل. کیوان مصباحی مبدع روش تراش مایل در خوشنویسی است . تراش مایل روشی سریع برای آموختن خط به مبتدیان است . تجلیل از وی به دلیل ۳۵ سال فعالیت هنری. در اسفند ماه ۱۳۹۰ از استاد کیوان مصباحی به دلیل ۳۵ سال فعالیت هنری و تربیت شاگردان بسیار در زادگاهش مهدیشهر تجلیل شد.
حیاتی می تواند به موارد زیر یا نسبت با آنها اشاره کند:
ذهن های جنایتکار یک مجموعه تلویزیونی پلیسی-درام آمریکایی است که پخش آن از ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۵ در شبکهٔ تلویزیونی سی بی اس آغاز شده است. در ۱۸ می ۲۰۱۱، سی بی اس ساخت فصل هفتم را تمدید کرد که در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۱ پخش خواهد شد. بینندگان. مجموعه ذهن های جنایتکار شنبه، دوشنبه، چهارشنبه ساعت ۸:۳۰ به وقت ایران از شبکه پرشین استار سرپرست گویندگان و مدیر دوبلاژ بهروز تقوایی
ورزشگاه کارگران رشت مکانی ورزشی است که در شهر رشت، بلوار شهید افتخاری،بلوار خرسندی،بعد از جایگاه پمپ گاز(CNJ) نخودچر قرار دارد. این ورزشگاه یک سالن چند منظوره با امکانات کامل برگزاری مسابقات رسمی است و محل میزبانی رشته های ورزشی داخل سالن کونگ فو و فوتسال بانوان، والیبال و بسکتبال مردان باشگاه ورزشی داماش گیلان است و توسط این باشگاه با قراردادی بلند مدت اجاره و بازسازی کامل شده است.این ورزشگاه سابقه برگزاری چند کنسرت و برنامه های فرهنگی را نیز در کارنامه خود دارد.
در اسطوره های یونان، پَن یا آن طور که در برخی متون فارسی گفته شده پان، خدای چوپانان، گله ها و حیات وحش طبیعت کوه ها و همدم نیمفها به شمار می رفت، که در آرکادیای یونان قدیم، بسیار محبوبیت داشت. پن اوقات خود را به شادی و رقص و آواز می گذراند. نی را از ابداعات او می دانند که به یاد عشقش سورینکس می نواخته است. پن در اساطیر روم با فائنوس مطابق است. شکل ظاهری "پن" به مانند مردی دارای شاخ، پاها و دمی شبیه به بز، انبوهی از ریش، بینی پهن و کوتاه و گوش هایی نوک تیز به تصویر کشیده شده است. او اغلب در کنار ایزدان روستایی یکی از همراهان دیونیسوس به شمار می رفت. او به شکل بزی در جنگل ها و کوه ها، حوری ها را دنبال می کرد. در جنگ بزرگ میان خدایان و تایتان ها، زمانی که تایتان ها در حال پیروز شدن بودند، پن فریاد جنگی سر داد که باعث ایجاد ترس در تایتان ها شد و عده ای از آن ها را فراری داد، به همین دلیل است که کلمه ی پنیک به معنی "ترس،" ریشه از نام او دارد. او همچنین ایزدِ باروری، شهوت، تمایلات نفسانی و نیروی تولیدی نرینه است. "پن" مورد پسند دیگر ایزدان یونانی نبود. نویسنده و ویرایشگر بریتانیایی مارک بیک در سال ۲۰۱۵ گلچینی به نا
م حدیث نفسی برای پن منتشر کرد که حاوی اشعار، مقالات و نقاشی هایی است که توسط نویسندگان و نقاشان مطرح، پیرامون پن خلق شده است.
چزاره زاواتینی (زاده ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۲ – درگذشته ۱۳ اکتبر ۱۹۸۹) فیلم نامه نویس، شاعر، نقاش و نویسنده که به عنوان نماینده برجسته سینمای نئورئالیسم ایتالیا شناخته می شود. زندگی نامه. فیلم نامه نویس بزرگ ایتالیایی و یکی از اولین نظریه پردازان جنبش نئورئالیسم سینمای ایتالیا، زاواتینی در لازارا، حوالی رجیو امیلیا در شمال ایتالیا زاده شد. وی تحصیلات خود را در دانشگاه شهر پارما در رشته حقوق گذراند. زاواتینی در دههٔ ۳۰ پس از نقل مکان کردن به میلان با ناشر مجله و کتاب آنجلو ریزولی همکاری کرد. در سال ۱۹۳۵ ملاقات تاریخی بین زاواتینی و دسیکا مسیر سینمای اروپا و زندگی این دو شخصیت مهم تاریخ سینما را به کلی تغییر داد. اولین همکاری مهم دسیکا - زاواتینی فیلم جریان ساز واکسی (۱۹۴۶) با مجموعه ای از نا بازیگران ساخته شد. در سال ۱۹۴۸ زاواتینی دزد دوچرخه شاهکار سینمای نئورئالیسم را برای دسیکا به رشته تحریر در می آورد. در همان سال فیلم جایزه افتخاری اسکار را از آن خود می کند و زاواتینی نیز نامزد جایزه اسکار فیلمنامه می شود. معجزه در میلان (۱۹۵۱) سومین همکاری مهم او با دسیکا بود که فیلم توانست جایزه نخل طلایی جشنواره فیلم کن را از آن
خود کند. در سال ۱۹۵۱ همکاری زاواتینی با دن لوکینو ویسکونتی پدر سینمای نئورالیسم در فیلم زیبا برگ زرینی در کارنامه وی رقم زد. یک سال بعد از معجزه در میلان زوج هنری دسیکا - زاواتینی فیلم مهم و با اعتبار دیگری را با نام اومبرتو دی (۱۹۵۲) را در کارنامه خود ثبت می کنند این فیلم بی شک آخرین فیلم مهم جریان نئورئالیسم بود. با این وجود پس از این فیلم زاواتینی آثار مهم دیگری چون دو زن (۱۹۶۰)، بوکاچیو ۷۰ (۱۹۶۲)، دیروز امروز فردا (۱۹۶۳)، به دنبال روباه (۱۹۶۶)، باغ فینزی کوینتینی (۱۹۷۰) و مرخصی کوتاه (۱۹۷۳) را برای دسیکا نوشت. وی در سال ۱۹۸۳ در سیزدهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم موسکو یکی از اعضای هیئت ژوری بود. نئورئالیسم. زاواتینی بنیان گذار نظری "نئورئالیسم" بود. در سال ۱۹۴۲، او خواستار نوع جدیدی از سینمای ایتالیا شد—سینمایی که داستان های ساختگی را کنار بگذارد، از بازیگران حرفه ای استفاده نکند و برای یافتن محتوای خود به خیابان ها برود تا ارتباط مستقیمی با واقعیت اجتماعی معاصر برقرار کند. به گفته ی زاواتینی، داستان پردازی غیرواقعی بود زیرا ساختاری مصنوعی بر «زندگی روزمره» تحمیل می کرد و بازیگران حرفه ای نیز این نادر
ستی را تشدید می کردند، چراکه «اینکه یک نفر نقش فرد دیگری را بازی کند، خود نشان دهنده ی طرحی حساب شده است.» درگذشت. زاواتینی در سال ۱۹۸۹ در سن ۸۷ سالگی بدرود حیات گفت.
محله پُردسَر لاهیجان از قدیمی ترین محلات شهر لاهیجان بوده که دروازه ورودی شهر نیز محسوب می شود. وجود پل تاریخی ۷۰۰ ساله «پل خشتی» (خشته پل) گواه بر قدمت این محل دارد. وجه تسمیه. کلمه (پُرد) در زبان و گویش گیلکی بمعنی پل است. چون این محله در مجاورت پل رودخانه لاهیجان سیم رود یا سیم جو بوده، بنام پُردسَر (سرپل) معروف شده و با همین نام خوانده می شود. پل مذکور بعدها به صورت پل خشتی تحدید بنا شده و هم اکنون به صورت یکی از زیباترین آثار تاریخی شهر درآمده است. محله پردسر به دلیل واقع شدن در مسیر پل تاریخی (پل خشتی یا خشته پل) که در واقع دروازه ورودی شهر نیز محسوب می شود، از پر ترددترین محلات شهر است. موقعیت جغرافیایی. محله پردسر در قسمت غربی و در ورودی شهر لاهیجان قرار داشته و به فاصله ۴۰ کیلومتری از شهر رشت وافع شده است. مکانهای مشهور. پل تاریخی پردسر (پل خشتی). در منتهی الیه محله پردسر بر روی رودخانه لاهیجان (سیم رود یا سیم جو) پل بسیار محکم و استواری جلب نظر می کند. میر ظهیرالدین مرعشبی در ذکر وقایع سال ۸۱۲ می نویسد این پل بدستور مولانا نعمت ا.. . طبیب ثوابا الله تعالی از خشت و سنگ و آهک بر روی سیم رود (رودخانه ل