Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ست وشو، مراحل بعدی به دست آوریِ تصویر ثابت است. داروهای ظهور ریورسال رنگی، قبلاً انواع متفاوتی داشتند و ظهور آن ها فقط در کارخانه سازنده آن امکان داشت. در بستهٔ هر فیلم ریورسال، یک پاکت به آدرس کارخانهٔ سازنده آن فیلم وجود داشت که هزینه پستی آن نیز توسط خود کارخانه تقبل شده بود. پس از نوردهی فیلم داخل آن پاکت قرار داده شده و ارسال می گردید. کارخانه، فیلم را ظاهر و به آدرس عکاس ارسال می نمود. استفاده همه گیر فیلم های ریورسال موجب به وجود آمدن داروی واحدی به نام ئی-۶ گردید. فعلاً تقریباً تمامی فیلم های ریورسال رنگی با این دارو قابل ظهور هستند. عکاسی دیجیتال. عکاسی دیجیتال به فرایند ثبت تصاویر به وسیلهٔ دریافت و ثبت نور بر روی سطح حساس به نور سنسور الکترونیکی گفته می شود. الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور سنسور تأثیر می گذارد و باعث ثبت تصاویر می گردد. آسانی نسبی استفاده، سرعت بالای بازدید، انتقال و چاپ و نیز در بسیاری از موارد، کیفیت برتر، تعدادی از ویژگی های متمایزکنندهٔ عکاسی دیجیتال هستند. در عکاسی دیجیتال، سنسور (حسگر) وظیفهٔ ثبت تصویر را بر عهده دارد و هیچ کدام از سنسور
ها به صورت مستقیم قادر به شناسایی رنگ ها نیستند و فقط می توانند شدت روشنایی نور را ثبت کنند. هر سنسور از میلیون ها سنسور ریز حساس به نور تشکیل شده و هرکدام از این حسگرهای ریز غالباً یک پیکسل از عکس نهایی را ثبت می کند. سازندگان این سنسورها با قرار دادن فیلترهای سرخ، سبز و آبی (رنگ های اولیه) روی تک تک آن ها با استفاده از الگوهایی مانند الگوی بایر می توانند به پردازشگرهای دوربین قابلیت آن را بدهند که با کمک الگوریتم های درون یابی (اینترپولیشن) و مقایسه ارقام ثبت شده توسط ریز سنسورهای مجاور، رنگ واقعی هر پیکسل را حدس بزنند. دوربین هایی که قابلیت ذخیرهٔ عکس را به صورت خام دارا هستند، اجازه می دهند که این بخش نهایی شناسایی رنگ ها روی رایانه شخصی انجام شود و این به کاربران اجازه می دهد که آزادی بیشتری در ویرایش عکس نهایی داشته باشند. یکی از خصوصیاتی که در بازاریابی دوربین های دیجیتال بر آن تأکید می شود تعداد کل پیکسل های یک دوربین است. این رقم که با واحد "مگاپیکسل" یا میلیون پیکسل شمارش می شود، از راه ضرب تعداد پیکسلهای افقی و عمودی یک سنسور محاسبه می شود. برای مثال، دوربینی که حسگری دارای ۳هزار پیکسل افقی و ۲هزار
پیکسل عمودی باشد، یک دوربین ۶ مگاپیکسلی خواهد بود. با وجود آنکه این رقم در برخی موارد می تواند شاخص خوبی برای مقایسه کیفیت تصویر دوربین های دیجیتال باشد، این رقم در اکثر موارد می تواند گمراه کننده نیز باشد. کیفیت نهایی یک تصویر دیجیتال مؤثر از متغیرهای بیشتری مانند نوع سنسور، مساحت سنسور، اندازه لنزهای ریز روی هر پیکسل و قدرت تمرکز لنز می باشد. هیستوگرام (بافت نگار) به نموداری گفته می شود که فراوانی عناصری که در محور افقی آن قرار دارند را در محور عمودی نشان می دهد. هیستوگرام عکس، شدت نور را، از کمترین مقدار تا بیشترین مقدار، در محور افقی و تعداد پیکسل های هرکدام از آن ها را در محور عمودی نشان می دهد. توجه به هیستوگرام، راه بسیار خوبی برای کنترل نوردهی دوربین و تصویر به وجود آمده است. بافت نگار به عنوان یک عملگر کاربردی مصطلح است و یکی از ابزارهای مفید و کارآمد در دوربین های عکاسی دیجیتال به شمار می رود. تجهیزات عکاسی. عکاسی نیز همچون دیگر هنرها و علوم، نیاز به ابزار و تجهیزات خاص خود دارد. برخی از ابزارها در ایجاد عکس نقش اساسی دارند و نبود آن ها فرایند عکسبرداری را ناممکن می سازد و بعضی دیگر به عکاس کمک می
کنند تا علاوه بر سرعت عمل و صرفه جویی در زمان، تصویر بهتری را نیز ثبت کند. دوربین آنالوگ. دوربین آنالوگ طی سالیان طولانی از وضعیت ابتدایی خود که همان اتاق تاریک بود، تکمیل و به حالت فعلی درآمده است. نخستین دوربین ها فاقد مسدودکننده و دیافراگم بودند. لنز آن دوربین ها کاملاً ابتدایی، و انحراف خطی شدید و سایه یا تاریکی در گوشه ها داشتند. لزوم مسدودکننده از زمانی احساس گردید که سرعت مواد حساس عکاسی (نورگیری) افزایش یافت و زمان نوردهی به کسری از ثانیه رسید. مسدودکننده ها در انواع مختلفی تولید شده و برای کارهای متعدد مورد استفاده قرار گرفتند. مسدودکننده های برگی در تمامی سرعت های فلاش کارایی داشتند، ولی سرعت آن ها کم بود. مسدودکننده های سطح کانونی هم با وجود سرعت بالا، در ثبت تصویر از سوژه های متحرک، بسته به جهت حرکت پره ها (افقی یا عمودی) تصویر را دچار اعوجاج می کردند. با ورود عکاسی به جامعه و دنیای خبر و ورزش، طلب برای سرعت های بالای مسدودکننده، برای ثبت وقایع سریع افزایش یافت. سرانجام کارخانه مینولتا در سال ۱۹۹۸ دوربین ماکسیوم ۹ خود را با سرعت مسدودکننده ۱/۱۲۰۰۰ ثانیه به جهان معرفی کرد، که خود انقلابی در این زمی
نه محسوب می شود. فیلم. "فیلم عکاسی" که عمده تاریخ عکاسی مربوط به پیدایش و تکامل آن می باشد، یک سطح حساس عکاسی است که از شیشه های کلودیونِ تر شروع و تا ورق شفاف پلاستیکی که از جنس پلی استر یا نیترو سلولوز یا سلولوز استات است ادامه پیدا کرده است. این ورق با یکی از هالیدهای نقره که اکثراً برومور نقره و یک ماده ژلاتینی که برای چسباندن نمک مورد نظر بر سطح ورقه پلاستیکی ساخته شده، به وجود می آید. فیلم عکاسی دارای انواع گوناگونی است. از فیلم های عادی نور روز تا ریورسال های نور شب. دوربین دیجیتال. دوربین دیجیتال یک دستگاه الکترونیکی است که برای گرفتن عکس و ذخیرهٔ آن، به جای فیلم عکاسی از حسگرهای حساس به نور معمولاً از دستگاه جفت کنندهٔ بار (CCD) یا نیم رسانای اکسید فلزی مکمل (CMOS) استفاده می کند و تصویر گرفته شده توسط سنسور، طی چند مرحله برای استفاده به حافظهٔ دوربین فرستاده می شود. دوربین های دیجیتال همانند دوربین های آنالوگ دارای یک منظره یاب، لنز برای کانونی کردن تصویر بر روی یک وسیله حساس به نور، وسیله ای برای نگهداری و انتقال چند تصویر گرفته شده در دوربین و یک جعبه در بر گیرنده تمام این تجهیزات می باشد. در دورب
ین دیجیتال فرایند ثبت تصویر با استفاده از حسگر تصویر در حافظه انجام می گیرد و اجازه می دهد که تصاویر در شکل دیجیتال ذخیره شوند و به سرعت و بدون نیاز به عملیات خاصی (نظیر عملیات شیمیایی بر روی فیلم) در دسترس باشند. لنز. لنز استوانه ای حاوی مجموعه ای از عدسی است که نور را از خود عبور داده و به درون دوربین هدایت می کند و باعث می شود که تصویر به صورت واضح بر روی فیلم عکاسی یا گیرنده تصویر منعکس شود. کیفیت عکس، بیش تر به لنز بستگی دارد تا دوربین. لنز دوربین های کامپکت قابل تعویض نیستند، اما لنز دوربین های تک لنزی بازتابی (SLR) قابل تعویض اند. قدرت و کیفیت لنزها به عوامل گوناگونی بستگی دارد که مهم ترین آن ها فاصله کانونی و عدد دیافراگم است. فاصله کانونی بر حسب میلی متر است و معرف زاویه دید لنز است. هرچه فاصله کانونی لنز کمتر باشد، لنز زاویه دید بازتری دارد و به اصطلاح لنز، وایدتر است و هرچقدر فاصله کانونی بیش تر باشد زاویه دید کوتاه تر خواهد بود. انواع لنز به شرح زیر است: "لنزهای متداول" افزون بر لنزهای متداولی که نام برده شد، لنزهای دیگری نیز وجود دارد که کاربردهای ویژه و خاصی دارند: "لنزهای ویژه" در دوربین های غی
ر SLR، نمی توان لنز را عوض کرد و در نتیجه، بزرگنمایی لنز محدود به بزرگنمایی اولیهٔ دوربین عکاسی خواهد بود. در دوربین های SLR امکان تعویض لنز وجود دارد ولی هزینهٔ آن زیاد است. روش دیگر این است که برای تغییر محدودهٔ بزرگنمایی و فاصله کانونی از مبدل استفاده کرد؛ مبدل ها انواع مختلف و کارکردهای گوناگونی دارند. که مهم ترین آن ها، مبدل های تله، حلقه گسترش فاصله کانونی و عدسی های درشت نما می باشند. فلاش. فلاش یا درخش ابزاری است که برای نورپردازی صحنه های تاریک و کم نور و نقاطی که از شرایط نوری نامطلوبی برخوردارند، از آن استفاده می شود. فلاش یک منبع نور کوچک قابل حمل است که می تواند نوری قوی برای یک چندم ثانیه از خود بیرون دهد. فلاش ها معمولاً با باتری یک بار مصرف یا قابل شارژ تغذیه می شوند ولی برخی از آن ها را می توان با یک آداپتور به برق شهر نیز وصل نمود. فلاش ها در حالت کلی، دو کاربرد دارند؛ یک کاربرد آن افزایش نور محیط در زمانی که نور اصلی برای عکاسی کافی نیست یا شرایط عکاسی را سخت می کند، است و کاربرد دیگر آن، اصلاح نور محیط در زمانی که نور اصلی کافی است، ولی ترکیب خوبی به وجود نمی آورد است. فیلتر. فیلترها در عک
اسی، صفحاتی از جنس شیشه، پلاستیک یا ژلاتین با قاب فلزی یا بدون قاب و به صورت ورقی هستند، که در جلوی دهانهٔ لنز یا منبع نور قرار داده می شوند. انتهای لنز دوربین های تک لنزی بازتابی، رزوه است و می شود فیلتر را به آن پیچ نمود. فیلترها انواع مختلفی دارند و هرکدام در شرایط خاصی مورد استفاده قرار می گیرد که از آن ها می توان به فیلتر فرابنفش (جهت جذب پرتو فرابنفش خورشید و محافظ فیزیکی لنز)، فیلتر پولارایزر (جهت تغییر در نور و تأثیر بر کنتراست رنگ ها) فیلتر مادون قرمز (جهت عکاسی مادون قرمز)، فیلتر کاهنده نور (جهت کاهش شدت نور) و فیلتر اسکای لایت (جهت جلوگیری از نفوذ پرتو فرابنفش) اشاره کرد. پایه ها. سه پایهٔ عکاسی، وسیله ای است که می توان دوربین را روی آن نصب کرد و به کمک آن عکس گرفت. یک استفادهٔ سه پایه، جلوگیری از لرزش دوربین در نوردهی های زیاد است. همچنین به وسیلهٔ سه پایه می توان از تار شدن عکس که بر اثر تکان خوردن احتمالی دوربین ایجاد می شود، جلوگیری کرد. تک پایه وسیله ای است که دوربین عکاسی به آن متصل می شود و لرزش را تا حدی از بین می برد. از تک پایه ها در عکاسی حیات وحش، عکاسی ورزشی، عکاسی از موزه ها و هنگامی
که چرخش سریع دوربین در جهت افقی برای عکاسی مورد نیاز است، مانند ثبت عکس های پنینگ، بیشتر استفاده می شود. اصطلاحات فنی. عمق میدان عبارت است از گستردگی محدوده ای که جلوتر یا عقب تر از سوژهٔ اصلی، فوکوس هستند و مقدار معینی از میدان دید لنز که در آن تصاویر به صورت کاملاً واضح ثبت می شوند. هرچه فاصلهٔ سوژه از دوربین افزایش یابد، دیافراگم بسته تر باشد یا لنز وایدتر باشد عمق میدان نیز افزایش خواهد یافت. تعادل رنگ سفید یا "تعادل رنگ" عبارت است از به روند اصلاح رنگ ها که در این روند تن رنگ سفید که ممکن است تمایل به برخی رنگ های دیگر داشته باشد تبدیل به سفیدِ کامل می شود و سایر رنگ ها نیز به تناظر آن، اصلاح می شوند. به مقدار نوری که به فیلم عکاسی یا گیرنده تصویر می رسد، نوردهی گفته می شود. این مقدار ترکیبی از نور موجود، عدد دیافراگم و سرعت شاتر است. به تنظیم فاصلهٔ سوژه تا دوربین فوکوس گفته می شود. اشیایی که در فاصلهٔ فوکوس یا نزدیک به آن قرار داشته باشند واضح و سایر اشیاء، محو می شوند. فاصله کانونی، به فاصلهٔ مرکز اپتیکی لنز و مرکز کانونی آن گفته می شود. این فاصله معمولاً برابر با فاصله فاصله مرکز اپتیکی و سنسور است و
تغییر فاصله کانونی باعث افزایش یا کاهش بزرگنمایی می شود. هنگام افزایش بزرگنمایی روی یک شی، فاصله کانونی عوض می شود و هر چه سوژه دورتر باشد فاصلهٔ کانونی بیشتر می شود. در شرایط یکسان عکسی که با فاصله کانونی کمتر گرفته شده باشد، کیفیت بهتری دارد. حساسیت فیلم یا ایزو عددی است که جهت اندازه گیری حساسیت فیلم عکاسی یا حسگرهای الکترونیکی استفاده می شود. در دوربین آنالوگ هرچه حساسیت فیلم بیش تر باشد نیاز به نور کمتری خواهد بود ولی کیفیت عکس ها نیز کاهش پیدا می کند. در دوربین دیجیتال، حساسیت دوربین، مقدار تقویت خروجی حسگر را تعیین می کند. هرچه خروجی بیشتر تقویت شود، نیاز به نور کمتر خواهد بود ولی افزایش تقویت، باعث افزایش نویز و در نتیجه کاهش کیفیت می شود. این سرعت ها را معمولاً با اعداد ۱۰۰٬۲۰۰٬۴۰۰٬۸۰۰٬۱۶۰۰٬۳۲۰۰ نمایش می دهند که در آن عدد بزرگتر نمایانگر سرعت بالاتر است. زاویهٔ دید، زاویه ای است که لنز می تواند صحنهٔ روبه روی خود را ببیند؛ اگر خطی فرضی از لنز به دو انتهای منظره ای که دیده می شود ترسیم کنیم، زاویهٔ بین این دو خط، زاویهٔ دید خواهد بود. زاویهٔ دید را فاصلهٔ کانونی مشخص می کند و هرچه فاصلهٔ کانونی بیشتر
شود، زاویهٔ دید کوچک تر و هرچه فاصلهٔ کانونی کمتر بشود، زاویهٔ دید بزرگ تر می شود. ترکیب بندی. عکاسی مشتمل بر دو بخش هنر و مهارت است. ترکیب بندی از یک سو با مسائل زیبایی شناسی سر و کار دارد؛ اینکه چگونه می توان تصاویر زیباتری به وجود آورد و از سوی دیگر، ترکیب بندی می تواند در بیان ایدهٔ عکاسی نیز مؤثر باشد و به عنوان مثال عکاس می تواند با ترکیب بندی مناسب، قسمت های مهم تصویر را برجسته کند و توجه بیننده را به قسمت هایی جلب کند که هدف اوست. در واقع ترکیب بندی عبارت است از قراردادن اجزای عکس در کنار یکدیگر. قسمت زیادی از عکاسی، بدون دوربین است؛ عکاس باید بیندیشد، ریزبین و نکته سنج باشد و از همه مهم تر، دغدغه داشته باشد و پیش از عکسبرداری، صحنه را به خوبی در ذهنش مجسم کند. قسمت های مختلف کادر از نظر بصری، ارزش یکسانی ندارند، برخی قسمت ها توجه بیش تری را جلب می کنند و به همین دلیل باید از آن ها استفادهٔ بیش تری کرد. قرار گرفتن عناصر مهم تصویر در محل برخورد خطوط افقی و عمودی که تصویر را به سه قسمت تقسیم می کنند، بیش ترین توجه را جلب می کند. اگر طول و عرض عکس، با استفاده از خطوط فرضی به سه قسمت تقسیم شوند، این خطوط
در چهار نقطه که به آن ها نقاط طلایی گفته می شود یکدیگر را قطع می کنند و بهتر است موارد کلیدی و مفهومی تصویر، بر روی این نقاط و خطوط ثبت شود؛ زیرا قرار دادن سوژه روی این نقاط تلاقی، باعث ایجاد هماهنگی و جلب توجه بیش تر می شود. نقطهٔ کانونی قسمتی از سوژهٔ اصلی عکس و نخستین نقطه ای است که نگاه بیننده را به خود جلب می کند. هر عکس باید یک نقطهٔ کانونی اصلی داشته باشد. عکس هایی که یکدست هستند و هیچ قسمتی از آن ها گیرایی و کشش بیش تری نسبت به سایر بخش ها ندارند، معمولاً عکس های خوبی نیستند و نمی توانند ارتباط خوبی با بیننده برقرار کنند. عکس می تواند چند نقطهٔ کانونی فرعی هم داشته باشد تا پس از اینکه نگاهِ بیننده متوجهٔ نقطه کانونی اصلی شد، توجه او را به سمت خود جلب کنند. همچنین، عکس باید نگاه بیننده را هدایت کند؛ نگاه از نقطه کانونی شروع می شود و با کمک خطوط راهنما به قسمت های دیگر عکس کشیده می شود. در بسیاری از مناظر عناصری وجود دارند که می توانند خطوطی راهنما باشند. نرده ها، خط افق، درختان و بسیاری دیگر از عناصر این چنینی، می تواند مورد استفادهٔ عکاس قرار گیرد. انواع عکاسی. عکاسی معماری، شاخه ای از عکاسی است که د
ر آن از آثار معماری و ساختمان ها عکسبرداری می شود. در عکاسی معماری، دو فاکتور زاویه دید و نوع لنز مهم اند، زیرا معمولاً آثار معماری بزرگ هستند و عکاس هم نمی تواند به اندازهٔ کافی از آن ها فاصله بگیرد؛ به همین دلیل لازم است که زاویهٔ دید لنز زیاد باشد، یعنی فاصله کانونی کم باشد تا عکاس بتواند همهٔ ساختمان و بنا را در کادر جا دهد. عکاسی هنری عکاسی هنری (به انگلیسی: Fine Art Photography) شاخه ای از عکاسی است که هدف آن ایجاد آثار هنری و بیان احساسات، ایده ها و مفاهیم هنری از طریق تصویر است. برخلاف عکاسی مستند یا خبری که به ثبت واقعیت می پردازد، عکاسی هنری بر خلاقیت، دیدگاه شخصی و زیبایی شناسی تمرکز دارد و اغلب برای نمایش در گالری ها، موزه ها یا نمایشگاه های هنری تولید می شود. این نوع عکاسی می تواند شامل سبک ها و تکنیک های مختلفی مانند پرتره، منظره، عکاسی مفهومی، عکاسی انتزاعی و حتی عکاسی تجربی باشد. عکاسان هنری از ترکیب نور، کادر بندی، رنگ و فرم برای ایجاد تصاویر بیانی و تاثیرگذار بهره می گیرند.از جمله عکاسان برجسته در حوزه عکاسی هنری می توان به من ری (Man Ray)، هنری کارتیه برسون (Henri Cartier-Bresson) و سلیه بر
چ (Sally Mann) اشاره کرد که هر یک با سبک منحصر به فرد خود، تاثیر قابل توجهی بر توسعه عکاسی هنری داشته اند.عکاسی هنری در قرن بیستم با پیشرفت تکنولوژی دوربین و ظهور جنبش های هنری مدرن، به عنوان یک شاخه مستقل از هنرهای بصری شناخته شد و همچنان در دنیای هنر معاصر جایگاه ویژه ای دارد. عکاسی هنری در ایران با بهره گیری از میراث فرهنگی و زبان بصری معاصر، به ابزاری برای بیان هویت، دغدغه های اجتماعی و نگاه فردی هنرمندان تبدیل شده است. این حوزه در سال های اخیر با حضور گسترده در نمایشگاه ها و جشنواره های بین المللی، جایگاه ویژه ای در هنر معاصر یافته است. از عکاسان شاخص این عرصه می توان به شادی قدیریان،مهدیه افشار بکشلو، شیرین نشاط و بهمن جلالی اشاره کرد که هر یک با رویکرد و سبک خاص خود، در معرفی عکاسی هنری ایران به جهان نقش مؤثری داشته اند. عکاسی اجسام بی جان شاخه ای از هنر عکاسی است که به ثبت تصویر از اشیاء بی جان و معمولاً غیر متحرک و اشیاء محیط پیرامون می پردازد. عکاسی از اجسام بی جان در حقیقت جزو سبک های مشکل عکاسی محسوب می شود، عکاسان این سبک باید توانایی نورسنجی دقیق را داشته و از ذوق ترکیب بندی بالایی برخوردار باشن
د. هدف اصلی در عکاسی طبیعت بی جان، بیان ایده و مفهومی خاص، به ساده ترین و روشن ترین شکل ممکن است. وجه تمایز اصلی این سبک با سایرسبک ها، در حقیقت به "چیدمان صحنهٔ عکس" مربوط است؛ چیدمان در حقیقت همان "چیدن صحنه عکس" و "ساختن صحنه" است؛ در این سبک، عکاسان در حقیقت بیشتر عناصر عکس را می سازند تا اینکه صرفاً سرگرم عکاسی باشند. عکاسی نجومی شاخه ای از عکاسی است که به وسیلهٔ تلسکوپ و با روش های مختلف از ستارهها و سیارات عکسبرداری می کند. زمان نوردهی این عکس ها معمولاً از چند دقیقه تا چند ساعت، متفاوت است. البته با دوربین عکاسی و با هر لنزی می توان از ستاره ها و سیاره های نزدیک عکس گرفت. در این نوع عکاسی استفاده از سرعت B برای نوردهی طولانی متداول است. عکاسی ورزشی، شاخه ای از عکاسی است که در آن از صحنه های ورزشی و ورزشکاران عکسبرداری می شود. در این نوع عکاسی، تجهیزات و ابزارها نقش مهمی دارند زیرا سوژه متحرک است و عکاس هم از صحنه دور است بنابراین داشتن لنزهای قدرتمندی همچون تله و زوم لازم است. همچنین دوربین هم باید قابلیت استفادهٔ پیاپی شاتر را داشته باشد. عکاسی پرتره، شاخه ای از عکاسی است که در آن از چهرهٔ انسان عکسب
رداری می شود. عکاسی پرتره انواع مختلفی دارد، اما در همهٔ آن ها تمرکز عکس بر روی چهرهٔ اشخاص است. پرتره تنها یک عکس ساده نیست، بلکه نمایانگر افکار، اخلاق و خصوصیات فردی سوژه است. معمولاً فاصله های کانونی لنزهای مورد استفاده برای عکاسی پرتره بخاطر بار روانی لنزهای واید و نرمال، از دو برابر نرمال به بالا و بخاطر کاهش شدید عمق میدان وضوح در لنزهای تله بلند، کمتر از چهار برابر لنز نرمال است. بهتر است عکس های پرتره را با عمق میدان کم (یعنی با دیافراگم باز) تهیه کرد تا پس زمینه محو شده و سوژه با تأکید بیشتری دیده شود. عکاسی طبیعت به شاخه ای از عکاسی گفته می شود که گیاهان، جانوران، کوه ها یا صخره ها به نحوی ثبت شده باشند که در آن هیچ گونه اثر مستقیم یا غیر مستقیمی از حضور انسان دیده نشود، گیاهان پرورش داده شده از سوی انسان، راه ها، حیوانات اهلی یا حیوانات وحشی خارج از محیط زیست اصلی خود، هیچ یک در عکس طبیعت نباید حضور داشته باشند. عکاسی حیات وحش، شاخه ای از عکاسی است که در آن از حیوانات و جانوران عکسبرداری می شود. عکاسی در این سبک، نیاز به دانش بالا و تجربهٔ فراوان در زمینهٔ عکاسی و آشنایی با رفتار حیوانات گوناگون دا
رد. عکاسان باید توان اثبات طبیعی بودن تصاویر را داشته باشند. عکس از حیوانات در باغ وحش، حیوانات دست آموز و اهلی شده و سایر موارد مشابه عکس طبیعت محسوب نمی شوند. در این نوع عکاسی، دهانهٔ باز لنز برای دستیابی به سرعت بالا و ثبت سوژهٔ در حال حرکت و محو کردن پس زمینه استفاده می شود. همچنین عکاسان حیات وحش، از لنز تله استفاده می کنند بنابراین عکاسان حیات وحش احتیاج به سه پایه دارند. آن ها همچنین برای این که بتوانند به حیات وحش نزدیکتر شوند احتیاج به وسایلی برای استتار دارند. عکاسی از مناظر، به عکاسی از جهان پیرامون می پردازد، حضور انسان یا عناصر انسانی، در این سبک محدودیتی ندارد. توانایی در دیدن زیباترین ترکیب بندی در منظره و تصور آن که در چاپ نهایی چگونه به نظر می رسد و همچنین انتقال الهام عکاس به بیننده از مهم ترین ماهیت های عکاسی منظره است. برای عکاسی از چشم اندازها، عکاسان معمولاً از لنز واید، سه پایه و بسته ترین دیافراگم (۱۱ تا ۲۲) برای به دست آوردن بیشترین عمق میدان استفاده می کنند. عکاسی خبری یا فتوژورنالیسم به عکس هایی گفته می شود که پیام و هدف اصلی آن ها خبررسانی است. عکاسان خبری، همان نویسندگان مقاله و م
خبران خبر به وسیله تصویر یا همان عکس هستند. عکاسی خبری هنری است که برای قصه گویی عکاسانه به کار گرفته می شود تا زندگی را مستند کند. فتوژورنالیسم ما را به عکس هایی ارجاع می دهد که یک داستان را بیان می کند. در فتوژورنالیسمم روایت عکس مقدم بر قضاوت است، یعنی باید عکس، دیگران را به قضاوت بکشد. در فتوژورنالیسمم، عنوان یا مضمون مقدم بر عکس است و باید به مخاطبان و بینندگان و کسانی که داوری می کنند کمک کند تا خودشان داستان یا ماجرا را کشف کنند. عکاسی در شب، به عکاسی در فضای آزاد در ساعات شب گفته می شود. در عکاسی شب، معمولاً از دیافراگم های بسته و زمان های نوردهی طولانی استفاده می کنند. البته در این حالت عمق میدان کم می شود. در این حالت، نقاط نورانی متحرک به صورت خطی نورانی و کشیده در صفحهٔ حساس عکاسی ثبت می شوند. اما اگر مدت نوردهی افزایش یابد، نویز تصویر نیز زیاد می شود. عکاسی ماکرو شاخه ای از عکاسی است که از نمای نزدیک و به طور معمول از سوژه های کوچک عکسبرداری می کند. به طور کلاسیک، سوژهٔ موجود در یک تصویر ماکرو بزرگ تر از اندازهٔ آن در طبیعت است. به هر شکل امروزه تصویر برداری ماکرو، تهیه تصویر از سوژه در ابعاد بزر
گتر و واضح تر از آن چیزی است که در حیات دیده می شود. عکاسی صنعتی یکی از شاخه های عکاسی می باشد که به سفارش یک سازمان صنعتی صورت می پذیرد و به ثبت فرایندهای تولید، محصولات، سازمان کار، کارکنان یا تجهیزات سازمانی می پردازد. عکس صنعتی ممکن است با مقاصد داخلی (به عنوان مثال اداری یا روابط صنعتی) یا خارجی (به عنوان مثال تبلیغات یا روابط عمومی) بکار گرفته شود. تکنیک های عکاسی. ضد نور تکنیکی است که در آن منبع نور در پشت سوژه قرار دارد و در قوی ترین حالت به دلیل تندی نور، سایه ای از سوژه بر روی عکس ایجاد می شود. زیباترین حالت زمانی پیش می آید که خورشید در حال طلوع یا غروب است و پس زمینه به رنگ نارنجی یا زرد مشخص می شود. عکاسی ضدنور یکی از روش های انتقال اندوه، احساس و حالت های عاطفی به بیننده است. ممکن است بیننده با دیدن این نوع عکس ها به درک درست و واضحی از سوژه نرسد، اما بخش تیره و سیاه تصویر باعث شکل گیری قدرت تخیل بیننده می شود. تصویربرداری دامنه دینامیک بالا یا HDR به مجموعه ای از تکنیک هایی گفته می شود که نسبت به روش های معمول، امکان وجود دامنه دینامیک روشنایی بیشتری بین نقاط تاریک و روشن را فراهم می کنند. عکس
های اچ دی آر با ترکیب چند عکس به وجود می آیند؛ برای هر عکس اچ دی آر، باید چند عکس با کادر کاملاً یکسان تهیه کرد (معمولاً ۳ یا ۵ عکس) و هر عکس باید با نوردهی خاصی گرفته شده باشد؛ به این ترتیب که یک عکس با نوردهی معمولی و بقیهٔ عکس ها با نوردهیهای کمتر و بیشتر. هدف از عکاسی اچ دی آر، افزایش محدودهٔ دینامیکی است و با ترکیب محدوده دینامیکی محدود عکس ها، به عکسی با محدوده دینامیکی بزرگ، که اچ دی آر نامیده می شود دست پیدا می کنیم. پنینگ یا کنارگردی دوربین، نام تکنیکی در عکاسی می باشد که برای نشان دادن تحرک سوژه ها به کار می رود. پنینگ در حقیقت به حرکات افقی، عمودی یا چرخشیِ یک تصویر ثابت یا ویدئو اشاره دارد. در این تکنیک یا سوژهٔ اصلی متحرک است که آن را از محیط ثابت اطرافش مجزا می کند یا سوژه ثابت است و دوربین حرکت می کند که عکاسی هر دو حالت منجر به القای حس تحرک در عکس می شوند. کاهش سرعت شاتر باعث بیشتر نمایان شدن تحرک در عکس می گردد. عکسبرداری به این شیوه کار مشکلی است؛ زیرا باید سرعت شاتر مناسبی انتخاب شود و سرعت شاتر مناسب، بستگی به سرعت سوژه دارد. از طرف دیگر، باید چرخش یا حرکت دوربین هم کاملاً مناسب باشد و در
غیر این صورت سوژه هم محو می شود؛ یک ابزار مناسب برای این تکنیک، تک پایه است. عکاسی مادون قرمز تکنیکی است که هنگام عکسبرداری، قسمت مرئی نور حذف شده و فقط پرتوهای مادون قرمز ثبت می شوند. رفتار انعکاسی مادون قرمز با نور مرئی فرق دارد و چون چشم انسان مادون قرمز را نمی بیند، عکس هایی به وجود می آید که در واقعیت دیده نمی شوند. نمونه ای از تفاوت ها، انعکاس گیاهان است که در عکاسی مادون قرمز، به رنگ سفید ثبت می شوند. برای عکاسی مادون قرمز به فیلتر مادون قرمز نیاز است. این فیلتر نور مرئی را حذف می کند و فقط نور مادون قرمز را از خود عبور می دهد. سراسرنما تکنیکی است که سبب ایجاد عکس هایی با فضای وسیعتری نسبت به عکس های معمولی می شود. نحوهٔ ساخت آن ها چنین است که با کنار هم قرار دادن تعدادی عکس معمولی به وجود می آیند. در این تکنیک، باید عکس های بیش تری از صحنه ثبت کرد و سپس با استفاده از نرم افزار آن ها را به هم چسباند. تعداد عکسی که برای ثبت یک عکس سراسرنما لازم است، بستگی به فاصله کانونی دارد. هرچه فاصله کانونی بیش تر باشد، (یعنی بزرگنمایی بیش تر و زاویه دید کمتر) در هر عکس قسمت کمتری از صحنه جای می گیرد و در نتیجه، با
ید عکس های بیش تری گرفت. رکورد بزرگ ترین عکس جهان. در می ۲۰۱۵ (خرداد ۱۳۹۴) یک تیم پنج نفره از عکاسان پس از دو هفته کار در ارتفاع ۳۵۰۰ متری و سرمای منهای ده درجه و ۳۵ ساعت عکسبرداری بدون وقفه، بزرگ ترین عکس دنیا به حجم ۳۶۵ گیگاپیکسل را از کوه مون بلان تهیه کردند. این عکس ۳۶۰ درجه (سراسرنما یا پانوراما) از ترکیب هفتاد هزار عکس تشکیل شده است. اگر این عکس چاپ شود به اندازه یک زمین فوتبال خواهد بود. مجموع تصاویر که ۴۵ ترابایت حجم داشت پس از دو ماه کار با استفاده از کامپیوترهای پرقدرت آماده شد. سرپرست این تیم عکاس ایتالیایی فیلیپو بلینیی بود و تیم او برای عکسبرداری از سه دوربین کانن استفاده کردند که یکی از آن ها به یک بازوی روبوتی مجهز بود. رکورد پیشین متعلق به عکسی از لندن بود که در سال ۲۰۱۲ ار بالای برج مخابرات (BT) این شهر گرفته شده بود و ۳۲۰ گیگاپیکسل بود. عکاسی در هنر معاصر. در هنر معاصر، عکاسی فراتر از ابزار مستندسازی عمل می کند و به عنوان یک رسانه ی خلاق برای بیان مفاهیم اجتماعی، فلسفی و روان شناختی به کار می رود. بسیاری از هنرمندان قرن بیستم و بیست و یکم از عکاسی برای خلق آثار مفهومی استفاده کرده اند که در
آن ها ایده و پیام از خود تصویر مهم تر است. تحصیل در رشتهٔ عکاسی. رشتهٔ عکاسی در مقاطع متوسطه و آموزش عالی تدریس می شود، دانشجویان این رشته با زیبایی شناسی، تاریخ عکاسی، هنر، تکنیک و روش های مختلف عکاسی آشنا می شوند. وجود عکس درتبلیغات، صنعت، روزنامه نگاری، مقاله نویسی، در زمینه های مختلف علوم پزشکی، فیزیک، جانورشناسی، سینما، نجوم، سند تاریخی، اجتماعی و خبررسانی کاربرد بی سابقه دارد و به عبارت دیگر، عکس شیوهٔ دیگر دیدن است. زمان تدریس هر واحد درسی نظری ۱ ساعت در هفته، عملی ۲ ساعت در هفته و کارگاهی ۳ ساعت در هفته است. فارغ التحصیلان این رشته توانایی های متنوعی همچون خدمت در نهادهایی مانند خبرگزاری ها و نشریات، به عنوان خبرنگار عکاس، کار در زمینه های تخصصی عکاسی در کنار کارشناسان علوم و فنون و هنرها، کار در زمینهٔ عکاسی هنری و استفاده از هنر عکاسی به عنوان وسیلهٔ ایجاد ارتباط با مخاطب و کار آموزشی و تحقیقاتی در زمینه عکاسی را خواهند داشت.
علی نقی بهروزی (متولد ۱۲۸۴ در کازرون) شاعر و نویسنده ایرانی بود. وی مسئولیت های پُرشماری مثل ریاست دبیرخانه فرهنگ فارس و سرپرستی کتابخانه ها داشت. وی روزنامه دستاویز را نیز در شیراز انتشار می داد. بهروزی عضو انجمن روزنامه نگاران ایران، کانون فرهنگیان فارس، کانون دانش فارس، شورای حفاظت آثار باستانی، مردم شناسی و عضو انجمن قلم ایران بود. او به زبان های انگلیسی و عربی تسلط کامل داشت و گواهینامه زبان خود را از دانشگاه کمبریج دریافت نموده بود. آثار وی بالغ بر ۳۴ جلد کتاب است. وی از پرکارترین نویسندگان ایرانی است. بهروزی است در سال ۱۳۶۲ در شیراز درگذشت.