Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مردم ارومیه زده بودند و خونریزیهایی هم نموده بودند. حدود ده هزار نفر از ایشان به سختی و در برف همراه روس ها از شهر بیرون رفتند که در راه بسیاری از ایشان تلف شدند. بقیه، یعنی حدوداً ۳۵۰۰۰ نفر به بیمارستان آمریکایی ها یا به مسیونرهای فرانسوی پناهنده شدند و بسیاری را هم ایرانیان در درون خانه های خود پناه دادند. سپس دو روز پس از رفتن روسها، حدود سی هزار نفر از کردان از سوی کوهستان به شهر هجوم آوردند و رشید بیگ عثمانی هم با لشکر از پس آنها وارد شهر شد. رشید بیگ جلوی بی قانونی را می گرفت اما نوری بیک و راغب بیک که دو سرکرده عثمانی بودند به مسیحیان ستم بسیار نمودند. قتل عام روستای گلپاشان که آبادی آسوری نشین بزرگی بود در این زمان رخ داد و آن بیست هزار نفری که در باغ بیمارستان آمریکایی ها پناه گرفته بودند کم کم دچار بیماری هایی مانند تیفوس شدند که اهالی بسیاری از مسلمان و مسیحی ارومیه را به هلاکت افکند به نحوی که حدود ۵۰۰۰ نفر از مسیحیان و چند برابر از مسلمانان در این میان نابود شدند. شکست عثمانی ها و پاسخ جلوها. چهار ماه پس از این وقایع (۲۷ فروردین، ۱۵ آوریل ۱۹۱۵) در دیلمقان، طی نبرد دیلمقان روس ها عثمانی ها را شکس
ت دادند و در آخر اردیبهشت، عثمانیان به سرعت ارومیه را تخلیه نمودند. آسوری ها و ارامنه، کینه کردان و عثمانیان را از ایرانیان جستند. این بار آسوری ها و ارامنه بیرون ریخته و دست به تاراج و آزار مردم گشادند و فلیپ پرایس، خبرنگار روزنامه منچسترگاردین می نویسد که رفتار ایشان تنها یک کمی بهتر از رفتار کردان و عثمانی ها بوده است و جیلوها در روستاها به کشتن مردم تهیدست و بیگناه می پرداخته اند. آسوریان بومی ایران که تا این زمان در اطراف ارومیه در روستاها زندگی می کردند، حدود پنجاه هزار نفر تخمین زده می شدند که غیر از آسوریان جیلو بودند که از عثمانی فرار کرده بودند. تا این زمان، ایشان در ایران آسوده زندگی می کردند و ارتباط ایشان با مسلمانان خوب بود. اما پس از اینکه میسیونرهای روس، فرانسوی و آمریکایی کسانی از ایشان را از کیش قدیمی نستوری خود برگرداندند و ارتودکس، پروتستان یا کاتولیک نمودند، اندیشه هایی از دشمنی با دیگر ایرانیان در ایشان دمیدند و روزنامه هایی با زبان سریانی بنام «جوخو» و «زاهریراباهر» در ارومیه منتشر نمودند. سال ۱۲۹۵، در ارومی آسوریان که در زمستان ۱۲۹۳ همراه روس ها کوچ کرده بودند و سپس برگشته بودند، کینه
کردان و عثمانیان را از ایرانیان می جستند: بعضی از افراد را در دهات ریسمان به گردن انداخته و سرشان را از سوراخ دیوار گذرانده و با گاو ریسمان را می کشیدند تا سر آن فرد از بدن جدا شود. جیلوها در دهات پراکنده شده و از زدن و گرفتن و آزردن ایرانیان دریغی نداشتند. انقلاب روسیه. در بهار ۱۲۹۶ (۱۹۱۷)، در روسیه انقلاب شد و کارها ناگهان بر طرفداران روسیه در ایران گران گشت. بیشتر سربازان روس که درایران بودند، از فرماندهان خود فرمانبری نمی کردند و در شهرها بازار را غارت می کردند مثلاً در چهاردهم تیر بازار ارومیه را غارت کردند و سه نفر را کشتند و بازار را آتش زدند. در دهات، جیلوها نه تنها تاراج می نمودند، بلکه کشتار و آتش زدن هم انجام می دادند. در نیمه های مرداد ارمنیان، سالداتها و جیلوها در نازلوچای بسیاری را کشتند و هشت، نه ده دیگر را هم غارت نموده و دست به کشتار زدند و حتی کودکان شیرخوار را هم می کشتند. در آبانماه همان سال، روس ها و آسوری ها رفتار بد خود با مردم را ادامه داده و به شوخی در مراسم عاشورا یکنفر را کشتند و پنج نفر را زخمی نمودند. کشتار مردم ارومیه به دست مسیحیان. چون انگلیس و فرانسه پی بردند که در ایران دیگر
روس ها توانایی جلوگیری از عثمانی ها و آلمان ها را ندارند، پیرامون اینکه دسته هایی از سپاه از ارمنی های ایران و عثمانی به وجود آورند با مارشیمون، پیشوای آسوریان وارد مذاکره شدند و از راه جلفا به ارومیه آمدند، میسونرهای آمریکایی هم با ایشان همدستی نموده و پولهایی که بابت امور خیریه از آمریکا می آمد را صرف سپاه آرایی برای آسوریان می کردند. فرانسه در سپتامبر ۱۹۱۷، برای درمان روس هایی که در نبرد با عثمانی ها زخمی می شدند، یک واحد سیار بیمارستانی به روسیه فرستاد که ستاد آن در تفلیس بود؛ این واحد از تفلیس به ارومیه اعزام شد و بعد از خروج روسها، هم کمک های انسان دوستانه و هم کمک نظامی به واحدهای شبه نظامی مسیحی محلی ارائه کرد میسیون لازاریست ها (فرانسویان) در اصل نظامی-کاتولیک بود و حتی با پروتستان ها و غیردینی ها (سکولارها) هم دشمنی می کرد.ص۴ باوجود غیردینی شدن حکومت، دولت فرانسه میسیون کاتولیک را ابزار نفوذ مهمی در ایران می دید.ص۵دکتر شد، رئیس میسیون آمریکایی، که از ژانویه ۱۹۱۸ رسماً کنسول آمریکا در ارومیه هم بودص۱۴، در دفاع از پرداخت هزینه های جنگی از پول اعانه مذهبی میسیون آمریکایی نوشت که بعداً این هزینه از مقام
ات نظامی انگلیس بازپس گرفته خواهد شدص۱۵، که ابتدا دفتر روابط خارجی انگلیس از پرداخت آن سر باز زد، اما پس از آنکه مدارکی دال بر نقش کاپیتان گریسی در اطمینان دادن به ارتش ارمنی-آسوری ارائه شد، انگلیس هزینه ها را پرداخت.ص ۱۶و ص ۱۵ در این میان یک آرزوی خامی در ذهن مارشیمون و دیگر سران آسوری افتاده بود که یک کشور آزادی برای آسوریان در ناحیه ارومیه و پیرامون آن پدیدآورند. مارشیمون و آقا پتروس و دیگر سران آسوری و مسیحی، به همدستی مستر شت مسیونر آمریکایی که نایب کنسول آمریکا هم بود و به همداستانی مسیو نیکیتین و فرانسوی ها یک واحد نظامی در سرای حاجی مستشار دایر نموده و شروع به سربازگیری از اطراف نمودند. در بهمن آن سال یک نفر جلو دو نفر مسلمان و یهودی را در بازار به قتل رساند که منجر به قتل چهار نفر دیگر هم از رهگذران بیگناه شد، سپس دسته ای از جلوها از بیرون شهر شروع به کشتار در بیرون شهر نمود که حدود صد نفر از اهالی دهات را به قتل رسانید. اقدام دو نفر از اهالی برای دفن کردن کشته هایی که بیرون شهر بر زمین مانده بودند به شروع جنگ کامل انجامید و مسیحیان در شهر هر کسی را که دید به گلوله بستند. سپس جلوها شروع به توپ بستن ش
هر کرده و سرانجام هیئت صلحی به کنسولگری روسیه نزد مارشیمون رفت. قزاقان شهر هم که رئیس ایشان روس بود به دستور او پرچم سفید برافراشتند که باعث دلیر شدن آسوریان شد و با حمله به قزاقخانه هر قزاقی را که یافتند به قتل رساندند. پس از این قتل عام اهالی ارومیه اتفاق افتاد که با تأکید و پیگیری مستر شت نایب کنسول آمریکا ادامه پیدا کرد. حدود ده هزار نفر از مردم بیگناه، شامل زن و بچه و مردم عادی طی این کشتار نابود شدند. این آمار تنها مربوط به شهر ارومیه ونه دهات آن بود و در دهات کشتار بزرگتری اتفاق افتاد. پس از آن مارشیمون آهنگ سلماس کرد و می رفت تا سلماس را نیز زیر فرمان خود درآورد و چون شمار آشوریان و ارمنیان را کم می دید، می رفت تا با سمیتقو دیدار کرده و وی را نیز با خود همداستان کند. کشته شدن مارشیمون به دست سمیتقو. مسیحیان که در ارومیه می کوشیدند به پشتیبانی بیگانگان کشوری در برابر ایران پدیدآورند، چون شماره خود را کم می دیدند بر آن شدند که کردان را نیز همدست کنند و در این زمینه سیمتقو را بهتر دانستند. دو سه روز پس از کشتار ارومیه، مارشیمون که در ظاهر می گفت که با کشتار و تاراجی که می شود موافق نیست و می خواهد خود را
کنار بکشد ولی در باطن برای به دست گرفتن سلماس و دیدار با سیمیتقو می رفت که او را با خود همداستان کند، در کهنه شهر با سمیتقو دیدار کرد. کسروی می گوید: دو تن چون با هم نشستند، مارشیمون به سخن پرداخت ما همه گفته های او را نمی دانیم. آنچه از زبان خود سیمیتقو بیرون افتاده آن است که مارشیمون به او گفته این سرزمین که اکنون کردستان نامیده می شود میهن همه ماها بوده ولی جدایی در کیش، ما را از هم پراکنده و به این حال انداخته. اکنون می باید همدست شویم و این سرزمین را خود به دست گیریم و با هم زندگی کنیم. ما سپاه بسیج کرده ایم ولی سوار نداریم اگر شما با ما باشید چون سوار بسیار دارید بر سر تبریز می رویم و آنجا را هم می گیریم . بعد از خاتمه جلسه هر دو باهم دست مودت داده و به یکدیگر قول همکاری می دهند جناب مارشیمون از اتاق خارج شده و به طرف کالسکه رفته و هنگام سوار بر کالسکه مورد هدف شلیک طپانچه سیمیتقو قرار می گیرد با شلیک گلوله سیمیتقو کردها آسوری ها را در آن دم نشانه گرفته و می زنند به طوری که تمام صد و چهل نفر آسوری به جز چند نفر همه کشته می شوند. پس از آن خود سمیتقو این داستان را بارها با افتخار تعریف می کرده که از پیش
سر کشتن مارشیمون را داشته و بجز برادرش علی آقا کس دیگری را آگاه نکرده است تا مبادا مارشیمون بویی ببرد. وی مدعی بود که ایرانیان قدر این کشتن مارشیمون و دیگر آشوریان همراهش را ندانسته اند. پیامد کشته شدن مارشیمون. چون آسوریان از کشته شدن پیشوای خود آگاه شدند، سخت برآشفتند و همان شب به سوی کهنه شهر حرکت کردند و هرکه از مردم محلی را دیدند کشتند و شهر را به آتش کشیدند. بیش از هزار نفر زن و کودک و مرد در کهنه شهر کشته شد. روز دوشنبه ۲۷ اسفند که خبر کشته شدن مارشیمون به آسوریان و جلوها رسید، از سران خود برای کینه جویی اجازه خواستند که ایشان اجازه ۱۲ ساعت کشتار دادند. در نتیجه ده هزار و اندی دیگر از ساکنان بیگناه ارومیه کشته شدند. بسیاری از کلیمیان ارومیه هم در این گیرودار به قتل رسیدند. پس از آن آقا پتروس، برای کینه جستن از سمیتقو بابت کشتن مارشیمون همراه با توپچیان روسی به چهریق مقر سمیتقو حمله کرد و پس از فرار اسماعیل آقا سمیتقو، هر مردی را که در چهریق باقی مانده بود، قتل عام نمود و از زنان یکی مادر سمیتقو و دیگری دختر جعفر آقا برادرش بود که اسیر کردند و به پیروزمندانه به ارومیه بازگشتند. اما در دیلمقان چون خود مر
دم سلاح دست گرفتند و نیز با توجه به کمک رسیدن از تبریز و شرفخانه کشتار صورت نگرفت. اما پس از چندی دسته هایی دیگر از مسیحیان از ارومیه به دیلمقان آمدند و چون شمار مسیحیان زیاد شد، مسلمانان بیمناک شدند. در آنگاه آشوریان پیام فرستادند که اگر شهر را بی جنگ تسلیم کنید به کسی آسیبی نمی رسد وگرنه با کشتار شهر را خواهیم گرفت. در آن هنگام وثوق الممالک نامی حاکم شهر بود و تصمیم گرفت شهر را تسلیم کند. مردم شهر عده ای نومیدانه شهر را ترک کردند و عده ای در خانه های خود ماندند. غروب همان روز سامون با دسته ای از ارمنیان به شهر آمدند و همان طور که گفته بودند غارت نکردند. فردا دستهٔ جلوها به همراه آقا پتروس از چهریق بازگشته بودند به شهر آمدند و آنان ابتدا نیز غارت و کشتار نکردند اما شروع به آزار و اذیت مردم می کردند و کالا و ابزار گرانبها در خانه ها را می ربوند. آن عده که فرار کرده بودند بسیاریشان دوام نیاورند و مردند و عده کمی موفق شدند به خوی درآیند و مورد استقبال مردم خوی قرار گرفتند. بعدها منابع آشوری ادعا کردند که سمیتقو از حاکم تبریز دستور کشتن مارشیمون را گرفته بوده و علت انتقام گرفتن از مردم ارومیه همین بوده است، این
منابع توضیح ندادند که بلافاصله پس از اقدام سمیتقو، از کجا فهمیده بودند که دولت ایران در آن قتل دخیل بوده است. میزان قوای نظامی آسوریان. نزدیک به ۱۲ هزار خانواده جلو با مارشیمون از خاک عثمانی آمده بود. نزدیک به ۲۰ هزار خانوار از ارمنیان و آسوریان خود ارومیه و سلماس و سلدوز و پیرامون بودند که به آنان پیوستند. پنج تا شش هزار ارمنی از ایروان و وان و نخجوان گریخته و به اینان پیوسته بودند. بیست هزار سپاهی و هشتصد نفر سرکرده روسی و ۷۲ نفر سرکرده فرانسوی داشتند به همراه ۲۵ توپ و ۱۰۰ مسلسل. آشوریه آزاد ارومیه. "مانیفست یکی سازی و اتحاد آشوریه آزاد ارومیه "، بیانیه ای بود که در ارومیه کمی پس از انقلاب اکتبر منتشر شد و فصل نخست آن حدود سرزمینی دولت مستقل ملی آشوری را شامل "ارومیه، موصل، طور عبدین، نصیبین، جزیره و جولارمگ " می دانست و همکاری با روسیه آزاد (یعنی غیر تزاری) را در زمینه اقتصاد، تجارت و البته نظامی درخواست می نمود و خواستار همپیمانی با روسیه بود.ص۱۳۰، بازآمدن سپاه عثمانی به آذربایجان. پس از شورش عرب ها در امپراتوری عثمانی و ورود آمریکا به جنگ، نیروهای عثمانی برای جبران شکست ها در عراق و نواحی دیگر، سعی در تص
رف مناطق ترک زبان (آذری) در شمال و جنوب رود ارس نمودند که در این راه با ارمنیان و گرجیان و آسوریان درگیر شدند. جنبش ترکان جوان که دارای گرایش های پان ترکیستی می بودند، تمایل به گسترش مرزهای سرزمینی خود داشتند. از آن جا که بیشتر سرزمین های اروپایی تحت سیطرهٔ خود را در خلال جنگ جهانی اول از دست داده بودند، در اندیشهٔ شکست دادن امپراتوری روسیه و گسترش مرزهای خود در شرق و ضمیمه ساختن مناطق ترک زبان قفقاز و آسیای مرکزی به امپراتوری عثمانی افتادند. بر همین اساس، ترکان عثمانی شروع به پاکسازی مناطق غیرترک نشین امپراتوری کردند. در این راستا، ارمنیان که بزرگ ترین اقلیت غیرترک ساکن در عثمانی و همچنین جداکنندهٔ مناطق ترک زبان قفقاز و ترکان عثمانی از منظر جغرافیایی بودند، قربانی نخستین نسل کشی قرن بیستم شدند. همزمان اقوام دیگر نظیر آشوریان مسیحی نیز در همین راستا نسل کشی شدند. تا این زمان (پیش از بازگشت لشکریان عثمانی به آذربایجان)، در سلماس آبادی ای نمانده و مردم بیچاره یا کشته یا پراکنده شده بودند، در ارومیه که هنوز عده ای از مردم باقی مانده بودند باز روزی نمی گذشت که چندین تن از زن و مرد و کوچک کشته شوند. ژنرال دنستروی
ل در این زمان به همدان و قزوین آمده بود. در نیمه نخست خرداد یک دسته از سپاه عثمانی از راه خوی به سلماس آمدند و مسیحیان به سرکردگی آقا پتروس را شکست دادند. آوارگی مسیحیان از سلماس به ارومیه باز باعث آدمکشی و غارت در ارومیه شد. در این میان آندرانیک، فرمانده سپاه داوطلب ارمنی، که برای متفقین می جنگید، به خوی حمله کرد که باعث عقب نشینی عثمانی ها از اطراف ارومیه شد. علت این حمله به خوی این بود که در ژانویه ۱۹۱۸ و تشکیل جمهوری ارمنستان در ۲۸ مه ۱۹۱۸ / هفتم خرداد ماه ۱۲۹۸ شمسی، داشناک ها لازم می بینند برای ایجاد ارمنستان کبیر محور وان، ایروان، و نخجوان را به همدیگر وصل کرده و نیروهای خود را به هم ارتباط دهند بنابرین تصمیم می گیرند به هر قیمتی شده خوی را تصرف کنند. سرکرده سپاه عثمانی در خوی از مردم شهر تقاضای کمک نمود که کسی به او نپیوست و خود عثمانیان به تنهایی در ایواوغلی که با خوی سه فرسنگ فاصله دارد با ارمنیان وارد جنگ شدند که شکست خوردند و هشت نفر زخمی از سپاه عثمانی در شهر باقی ماند. به دنبال فتوای مراجع تقلید خوی و همکاری مردم، اهالی شهر در مقابل سپاه آندرانیک مقاومت کرده تا هنگامی که لشکر عثمانی از سوی سلماس
رسید و ارمنیان شکست خوردند. پس از دو سه روز عثمانیان تمام مردان ارمنی خوی و پیرامون آن را قتل عام نمودند. پس از این ناکامیها، آسوریان در ارومیه خشونت را افزایش داده و به مردم ارومیه می گفتند که عثمانیان را شما خواسته اید که به سر ما بیایند و پیاپی مردمان شهر را به قتل می رساندند؛ از کسانی بنامی که در این روزها کشتند آقا میر محمد پیشنماز خلخالی (که از سادات مجرب و محترم بود) که سرش را بریدند و تکه تکه اش کردند. در این هنگام چون کلیه خطوط تلگراف پاره شده بود و جمعیت محلی هم پراکنده، و رفت وآمدی هم به این ناحیه نمی شد، آسوریان در بلاتکلیفی و ترس شدیدی گرفتار شده بودند که ناشی از نزدیک شدن سپاه عثمانی و خبر نداشتن از وضعیت متفقین و محل استقرار آن ها بود. در دوشنبه شانزدهم تیر، یک هواپیمای انگلیسی، وابسته به نیروی دنسترویل (ژنرال انگلیسی مأمور به عبور به سمت باکو) به ارومیه آمد و با آسوریان قرار گذاشت که در صایین قلعه به نیروهای انگلیسی بپیوندند تا پیوستگی عثمانیان را از راه همدان - ارومیه قطع کنند و با اشغال تبریز، قفقاز را از عثمانی ها بازپس گیرند. پس از این ملاقات، در ناحیه میانه درگیری شدیدی بین عثمانی ها و آس
وری ها پیش آمد که منجر به عقب نشینی عثمانی ها شد، اما از طرف سلماس نیروی عثمانی پیش می آمد. باز در جریان فرار آسوری ها از شهر، آدمکشی هایی اتفاق افتاد. پیشروان سپاه عثمانی که به شهر وارد شدند، خود به چپاول مسیحی و غیر مسیحی پرداختند. در مسیون مسیحی فرانسوی بسیاری از مسیحیان ضعیفی که امکان فرار از شهر را نداشتند، به دست عثمانیان قتل عام شدند و مسیو سونتاق که نماینده پاپ در ارومیه بود و واقعاً با مردم خوشرفتاری می کرد به دست عثمانیان کشته شد: این فرد در دوران چیرگی آسوریان از هیچ کوششی در نجات مردم و نکوهش رفتار جیلوها دریغ نمی کرد. با وجود اینکه مردم اجتماع نموده و از عثمانیان درخواست آزادی این فرد و کشیشان دستگیرشده را نمودند، با این وجود عثمانیان پروا نکردند و ایشان را در جلوی مسجد مناره تیرباران کردند. بسیاری از اهالی بومی مسیحی شهر (به غیر از جلوها) در خانه های همسایگان مسلمان خود پنهان شدند که باعث شد عثمانیان خانه های شهر را تک به تک جستجو کنند و از کسانی که یافتند و به قتل رساندند، فردی بنام دکتر اسرائیل از سران مسیحی شهربود که اتفاقاً با مسلمانان خوشرفتار نبود و در زمان چیرگی جیلوها دائم تشویق به خونری
زی می کرد، اما در خانه همسایه مسلمانش پناه گرفته بود. مسیحیانی که از شهر گریختند به سلماس رفتند و تعدادی عثمانی آن ها را تعقیب کرده و زنان و فرزندان ایشان را دستگیر می کردند، در میان خود ایشان هم هرکس به فکر خود بود و جلوها و ارمنیان قفقازی بقیه را غارت می کردند. در میاندوآب، مجدالسطنه دست به کشتار ایشان زد و سپس کردان هم بسیاری از ایشان را کشتند و غارت کردند. جمعاً حدود پنجاه هزار نفر به صایین قلعه رسیدند که دنسترویل ایشان را به بعقوبه فرستاد. کسروی تعداد کشته شدگان مسلمان را در طی کل این دوره بیش از صد وسی هزار نفر می داند و کشتگان مسیحی را انبوه ذکر می کند. پس از این دوران در نواحی سلماس و ارومیه جمعیت به حدی کم بود که تمام محصول در دهات دست نخورده می ماند و عثمانی ها افراد را به زور به دهات می فرستادند تا محصول را جمع کنند و به شهر بیاورند. دفاع ایرانیان از یکدیگر. کنسول انگلیس در سال ۱۹۱۵ می نویسد بسیاری از ایرانیان سعی در پناه دادن ارامنه و آسوری ها در منازل خود داشتند، ولی مأموران عثمانی نمی گذاشتند. همچنین در سلماس، ۷۵۰ نفر از آسوریان در منازل ایرانیان پنهان شدند که افسر عثمانی دستور حمله به خانه های
ایرانیان را صادر نمود که این عده همگی کشته شدند. از سوی دیگر در مورد دفاع ایرانیان مسیحی از همسایگان مسلمانشان کسروی اینطور می گوید: «چنان که توفیق هم می نویسد این مسیحیان همه به یکحال نمی بودند و بسیاری از مسیحیان خود ارومی به پیش آمد خرسندی نداده و دلتنگی می نموده اند و کسانی از آنان آشنایان و دوستان خود را از مسلمانان نگه می داشته اند، و توفیق از اینگونه می شمارد. بارون مناسگان بازرگان تبریزی و دکتر شموئیل و به به عیوضوف را.» درپی لشکرکشی آندرانیک به خوی و شکست خوردنش هم، آندرانیک دو قریه معتبر را (در نخجوان) با زن و بچه قتل عام نمود که به آن جهت علی احسان پاشا (فرمانده عثمانی) به روشنی به اقبال السلطنه ماکویی و ضابطین آن حدود نوشته بود که در عوض مسلمانان، ارامنه ماکو و کشمش تپه و قره کلیسا و خوی باید قتل عام شوند و اگر از خوانین و اهالی کسی جانبداری نماید، خودش مصلوب و همه داراییش مصادره خواهد شد. اقبال السلطنه می نویسد که اهالی هیچ اقدامی برای اجرای دستور عثمانی نکردند، ولی " عساکر عثمانی با واغون آمده و در پایین محله ارامنه پیاده شده و با کمک مهاجرین قفقاز که از تعدیات ارامنه گریخته و به ماکو آمده بودند
، اقدام به قتل عام نمودند. از اهالی کسی اشتراک ننمود " در قره کلیسا، اقبال السطنه، پسر خودش را فرستاد تا به مسیحیان بفهماند که یا بگریزند یا اموال خودشان را با سند و دست خط اقبال السلطنه به او امانت بدهند و ظاهراً ادعای مسلمانی کنند تا قتل عام نشوند، اما آنان نپذیرفتند و اظهار کردند که باید با فائق افندی و لشکر عثمانی بجنگند. سرنوشت بازیگران کشتارها. سمیتقو، چندین سال بعد (۱۹۳۰) پس از بدون پشتیبان ماندن، از قوای دولتی شکست خورد و به همان روشی که مارشیمون را به قتل رسانده بود، کشته شد. بعضی از پاشاهای عثمانی از ترکان جوان که در نسل کشیها دست داشتند توسط داشناکها ترور شدند. دکتر ویلیام شت، کشیش آمریکایی که در برافروختن فجایع دست داشت را در راه صایین قلعه، کنار تیر تلگرافی مرده یافتند که در گورستان مسیحیان تبریز (لیلاوا) دفن شد. آقا پتروس، سرکرده آسوریان که به بعقوبه رفت، در کنفرانس لوزان دوباره طرفدار ترکیه شد و قول داد که در مقابل برگشت به حکاری، نسبت به ترکیه وفادار بماند که نتیجه ای نداشت و بقایای جیلوها در عراق باقی ماندند: خود آقا پتروس هم در پرونده ای که شامل سوءاستفاده مالی از یک یتیم خانه بود در کانادا
درگیر شد و از دست پلیس کانادا که در پی بازداشت او بود فرار کرد و به واتیکان رفت به عنوان اینکه می خواهد قبیله اش را از کلیسای آشوری تابع کاتولیک ها کند که باعث شد واتیکان به او دو مدال بدهد، سرانجام در تولوز فرانسه سکته مغزی کرد و درگذشت (۵۲ سالگی). آندرانیک هم در ریچاردسون اسپرینگ کالیفرنیا آمریکا درگذشت و موفق به دیدن استقلال ارمنستان نشد. شاید شکست در نبرد خوی در این مسئله دخالت داشت دکتر هری پاکارد که جراح میسیون آمریکایی ها، نفر دوم پس از دکتر شت و طی دوران اشغال جیلوها رئیس پلیس آن ها بود پس از پایان درگیری ها به ارومیه برگشت، اما اهالی با مشاهده اینکه او به سران کردها پول پرداخت می کند و محافظان مسلح میسیون همگی از ایشان هستند، پس از حمله ناموفق کردها (سمیتقو) به ارومیه، به میسیون آمریکایی حمله کردند و ۲۷۰ نفر مسیحی از ۹۰۰ نفر را که به آن مکان پناه برده بودند قتل عام کردند، در این میان مأموران دولتی توانستند جلوی مردم را بگیرند و دکتر پاکارد و خانواده اش سالم ماندند و به تهران رفتند (ششم خرداد ۱۲۹۸ شمسی ۲۸ می ۱۹۱۹). البته کسروی تعداد کشته شدگان را شصت نفر نوشته است. تا سال ۱۹۲۳ پاکارد هنوز قصد داشت به
ارومیه برگردد که وزیر امور خارجه وقت (دکتر مصدق) با این عنوان مخالفت نمود که «دکتر پاکارد قبلاً درگیر فعالیتهای انقلابی بوده است و بازگشت ایشان موجب بازگشت مشکلات قبلی خواهد شد» دکتر پاکارد پیش از اینکه در ۱۹۰۶ به میسیونری در ارومیه بیاید، در گارد ملی کلرادو نقش نظامی در سرکوب اعتراضات کارگران معادن کریپل کریگ (جنگ کارگران کلرادو) داشته و بقول هوگو میلر، نویسنده آمریکایی، «پاکارد یک نفر قوی هیکل با صدای قوی بود که وقتی سوار اسب می شد مثل ژنرالها بنظر می آمد». به هرحال، از دید پروفسور زیرینسکی، بازگشت پاکارد به ارومیه ناعاقلانه بوده و شرایط را بدتر نموده؛ اینکه جمعیت ایرانی از حضور دوباره او و امکان جدایی ارومیه تحت حمایت انگلیسی ها هراس داشته و هراس آنان از روابط او با کردها، بی پایه نبوده است. سال شمار. سال شمار آشوریان و آذربایجان غربی در جنگ جهانی اول → "درگیریهای عثمانی و آسوریها قبل از جنگ اول جهانی " "در ۱۹۳۳ رضاشاه هرگونه میسیون را تعطیل کرد " ←
سید محمد پولادگر (زاده ۱۳۴۲ اصفهان)، آخوند و مدیر ورزشی دولتی ایرانی است. وی از تیرماه سال ۱۳۷۳ نائب رئیس و از خرداد سال ۱۳۷۹ تا دی ماه ۱۴۰۰ رئیس فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران بود. او پس از شکست در انتخابات فدراسیون تکواندو، به عنوان معاون توسعهٔ ورزش قهرمانی و حرفه ای وزارت ورزش و جوانان منصوب گردید و در بهمن ۱۴۰۲ با حکم کیومرث هاشمی وزیر وقت ورزش و جوانان از این سمت کنار رفت. پولادگر در حال حاضر مسئول ستاد و دبیرخانهٔ مشترک همکاری حوزه های علمیه و وزارت ورزش است. تحصیلات. وی سال ها در حوزه علمیه قم مشغول به تحصیل بوده و دارای تحصیلات حوزوی پایان سطح ۲، لیسانس علوم سیاسی و فوق لیسانس فلسفه و حکمت اسلامی است. تکواندو و گواهینامه ها. سیدمحمد پولادگر تکواندو را سال ۱۳۵۸ نزد محمد قورچانی در اصفهان آغاز کرد. او دارای گواهینامه های زیر است: تنش با کانون تکواندوکاران ایران. محمد پولادگر مخالف جدی فعالیت انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران است که درگیری های رسانه ای و قضایی را برای او به همراه داشته است. سیدمحمد پولادگر، ارکان مختلف سازمان تربیت بدنی را علیه اولین فدراسیون غیردولتی ورزش ایران باخود همراه ساخت
و با درخواست از ارگان های حکومتی دیگر، اجماع دولتی بی سابقه ای را علیه کانون تکواندوکاران شکل داده و سازمان دهی کرد. وی در سلسله حملاتش به کانون تکواندوکاران ایران در بخشنامه های دولتی، دستور العمل ها و مکاتبات اداری، در مطبوعات، خبرگزاری ها، و صدا و سیما، ضمن اطلاق الفاظی چون عده ای فرصت طلب و سودجو، افرادی با اهداف کاملاً مشخص و بَیِّن، و …، چندین بار خواستار دقت نظر وزارت کشور در تعیین صلاحیت علمی و فنی مدیران کانون شد که واکنش این تشکل برای ارائهٔ سوابق تحصیلی و فنی پولادگر و همکاران او را به همراه داشت. سید علی حق شناس رئیس انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران در گفت وگویی در ۱۴۰۱/۰۷/۱۱ بیان داشت: «توانایی زمین زدن کانون را در ظرفیت وجودی محمد پولادگر نمی بینم … دست فرصت طلبان و سودجویان واقعی، قانون شکنان و … را مستنداً برای مردم رو کردیم … روش کاری ما با این قبیل افراد بر مبنای اصل اقدام متقابل است.» بنیان گذار تاپ تکواندو در این گفت وگو تصریح کرد: «بیست سال پیش این شخص را پای میز محاکمه کشاندیم … باز هم در دادگاه صالحه زیارتش خواهیم کرد؛ او باید پاسخ گوی اعمالش باشد، عدالت تاریخ انقضاء ندارد.» حق شناس
در نامه ای به سید حمید سجادی وزیر وقت ورزش و جوانان در ۱۴۰۱/۰۷/۲۳، ضمن انتقاد از سخنان وی دربارهٔ استفاده از ورزش های رزمی جهت سرکوب مردم، از انتصاب سید محمد پولادگر به سمت معاونت توسعهٔ ورزش قهرمانی و حرفه ای وزارت ورزش، به عنوان «شخصی بدون کم ترین سابقهٔ قهرمانی و مربی گری با پرونده های قضایی متعدد و حواشی پرتعداد مالی و …» انتقاد کرد. رئیس اتحادیه متخصصان ورزش های رزمی ایران در این نامه به گفته های پولادگر مبنی بر دعوت از ورزشکاران برای حفظ وحدت ملی، نیز واکنش نشان داد: «یاللعجب! فردی سخن از وحدت ملی می راند که برآیند ۲۷ سال مدیریت مُشعشَع وی در فدراسیون تکواندو، … نارضایتی عمومی همه جانبه در این ورزش بوده است …؛ ایضاً در چندماه مسئولیت او در سمت جدید نیز نارضایتی فاحش ورزش های دیگر هم چون ورزش اول ایران یعنی کشتی را شاهد هستیم. لازم است این گونه اظهارنظرها را به اشخاصی در زیرمجموعهٔ خود واگذار نمایید که از مقبولیت و صلاحیت ورزشی و اجتماعی کافی و لازم برخوردار بوده تا در شرایط خاص فعلی، دعوت به وحدت ملی به سرخوردگی هرچه بیش تر ملی مُبدل نگردد.» رد صلاحیت در انتخابات شورای شهر تهران. سید محمد پولادگر در سو
مین دورهٔ انتخابات شورای شهر تهران در سال ۱۳۸۵ نامزد شد که صلاحیت او از سوی وزارت کشور تأیید نگردید. حاشیه ها. متهم به اخلال در نظام اقتصادی کشور. در شهریور ۱۳۹۱ دادستان عمومی و انقلاب تهران از سید محمد پولادگر به اتهام «معاونت در اخلال در نظام اقتصادی کشور» اعلام جرم کرد. در اسفند ۱۳۹۲ نیز دادیار دادسرای کارکنان دولت از پولادگر با اتهام «اخلال در نظام اقتصادی کشور» شکایت کرد. برای هردو شکایات مقامات قضائی کشور از محمد پولادگر، قرار منع تعقیب صادر و پرونده ها مختومه اعلام شدند. خرید ۹۰ هزار دلار هوگوی غیراستاندارد با ارز دولتی. در دی ماه ۱۳۸۷ خبری در خبرگزاری ها منتشر شد که فدراسیون تکواندو، ۱۲۰ عدد هوگوی [محافظ تنه] الکترونیکی غیراستاندارد و بدون تأیید فدراسیون جهانی را از شرکتی با نام لاجاست کره جنوبی با قیمت ۹۰ هزار دلار و با ارز دولتی خریداری کرده است. نمایندهٔ انحصاری این شرکت در ایران و خاورمیانه، غلامحسن ذوالقدری (حسن ذوالقدر) سرمربی پیشین و مدیر وقت تیم های ملی و فرد نزدیک به محمد پولادگر بود که این هوگوها از طریق وی به فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران فروخته شده بود! این درحالی بود که در آن زمان،
محصول این شرکت به تأیید کمیتهٔ کارشناسی فدراسیون جهانی که اتفاقاً سید محمد پولادگر رئیس فدراسیون تکواندو ایران یکی از اعضای آن بود - نرسیده بود! پولادگر طرح این مسئله را منسوب به عده ای فرصت طلب در آستانهٔ انتخابات فدراسیون تکواندو دانست و از تأیید قطعی این هوگوها از سوی (WT) خبر داد. فدراسیون تکواندو نیز جوابیه ای به پیوست دو تصویر در ۲۰ دی ماه ۱۳۸۷ به سایت تابناک ارسال کرد و مطابق با تبصرهٔ ۴ ماده ۲۳ قانون مطبوعات حق شکایت از انتشاردهندگان افترا و اخبار کذب نزد مراجع ذی صلاح قانونی را برای خود محفوظ دانست. تابناک با درج جوابیه و تصاویر ارسالی، پاسخ داد: «این صرفاً یک خبر منتشره در سایت فدراسیون جهانی است و متأسفانه تنها در این خبر به تأیید قرارداد «لاجاست» با فدراسیون جهانی تکواندو توسط این فدراسیون جهانی اشاره شده و در هیچ بخشی از این خبر، اشاره ای به تأیید هوگوی تولیدشده توسط این شرکت کره ای نشده است … برای لوازم و پوشش های ورزشی مورد تأیید فدراسیون های جهانی ورزشی، گواهینامه های ویژه ای صادر می شود که هنوز گواهینامه ای برای این وسیله از سوی فدراسیون جهانی تکواندو ارائه نشده و تنها در این صورت، می توان ب