Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرده است. یکی از تابلوهای مشهور او که مربوط به تندیس بزرگ بامیان (سلسال) است و به ارتفاع دو متر نقاشی شده، در سال ۲۰۰۷ به عنوان بخشی از کلکسیون هنرهای آسیایی در موزه گیمِه (Musée Guimet)، یکی از مهم ترین موزه های پاریس، ثبت گردیده است. زندگی کودکی و نوجوانی. حفیظ پاکزاد، در ده (کُهن نو) از قریه فیروز بهار در ولسوالی یکاولنگ در سال ۱۹۵۵ میلادی به دنیا آمد. از دوران کودکی اش، آنچه در ذهنش به شدت نقش بسته، چهار فصل سال است. در زمستان ها، مانند مرغی در قفس، روحیه اش در بند بود، زیرا با بارش برف که دامن سفیدش را در همه جا می گسترد، آن آزادی که در دیگر فصل ها داشت از دست می داد. آموزش و تعلیم فرهنگی وجود نداشت، و کتاب و کتابخانه را کسی نمی شناخت، به جز دو کتاب: امیر ارسلان و شاهنامه فردوسی را که در دوران متوسطه، در یک زمستان به طور امانت گرفته بود. به غیر از این، رفت وآمدها در زمستان بسیار کم بود. دیدار و برخورد کودکان و جوانان تنها به افراد خانواده که فقط در ده بودند محدود می شد. فقط با برادرانش که از او کوچک تر بودند شوخی و بازی می کرد و روزها را می شمرد تا اینکه ماه حمل (فروردین) برسد. آری، زمانی که برف با همه
زیبایی اش به تدریج با فرارسیدن بهار دامنش را برمی چید و سختی های زمستانی را با خود می برد، جای آن را نسیم ملایم بهاری با هزاران پیام امید و زندگی می گرفت. طبیعت رخساره ای ظریف و پر از رنگ و روشنی به خود می گرفت و جهانی دیگر را نَوید می داد. صدها پرنده کوچک و بزرگ، همنوایی شگفت آوری را در دامن کوهسارها می نواختند و دکور و تزئین شان انواع گل ها، سبزه ها و خزندگان بودند. هماهنگی باشندگان با محیط زیست دلربای شان نیرویی خاص ایجاد می کرد. در اوایل ماه حمل (فروردین)، مکتب ها باز می شدند، و حفیظ همراه دیگر کودکان و نوجوانان با شادی و چهره های باز به سوی مکتب روان می شدند. دوستان و هم صنفان سال گذشته شان را می یافتند و با قصه ها و گفته های زمستان پربرف که دیگر به سفر چندین ماهه رفته بود، وارد صنف می شدند و باز هم، با این احساس که امسال از سال گذشته بزرگ تر شده اند، به معلم و کتاب سلام می گفتند. سال های ابتدایی و متوسطه را در لیسه ده سرخ متوسط به همین منوال سپری کرد. در سال های آخر متوسطه (۱۹۷۲–۱۹۷۳)، در یکاولنگ، چند سالی بود که یک شفاخانه بین المللی توسط آمریکایی ها، اروپایی ها و استرالیایی ها به شکل بسیار مدرن ساخته
شده بود که به تدریج در سطح افغانستان معروف شده بود. حفیظ در این شفاخانه به عنوان رسام و نقاش کار می کرد. موضوعات رسامی و نقاشی ها را دکترهای شفاخانه که همگی خارجی بودند به او سفارش می دادند. بیشتر سفارش ها مربوط به گل هایی بود که در یکاولنگ یافت می شد و همچنین آثار تاریخی افغانستان، به ویژه بودای بامیان، که شاید ده ها بودا را در آن سال ها برای آن ها نقاشی کرده بود. حفیظ در سال ۱۹۷۴ به ولایت بامیان رفت تا در کانکور (امتحان ورودی) شرکت کند. او تصدیق نامه شفاخانه یکاولنگ را که توسط مدیر آن، یک دکتر آلمانی، به زبان انگلیسی نوشته شده بود، همراه خود داشت. در این تصدیق نامه ذکر شده بود که او به عنوان رسام و نقاش در شفاخانه در زمستان کار کرده است. با این تصدیق نامه، مستقیماً به دفتر والی آن زمان مراجعه کرد، زیرا نمی خواست پرونده کانکورش را به مدیریت معارف بامیان بسپارد. او فکر می کرد که صلاحیت والی نسبت به مدیریت معارف بالاتر خواهد بود. والی از درخواست اش استقبال کرد و با تواضع و مهربانی از او خواست که اگر واقعاً یک رسام است و می خواهد تنها سهمیه ای که از کل ولایت بامیان در لیسه صنایع (هنرستان) وجود دارد را به دست آو
رد، باید حداقل سه پرتره (portrait) از رئیس جمهور آن زمان را روی کاغذهای بزرگ مخصوص رسامی ترسیم کند. در این صورت، می تواند نامه رسمی را دریافت کند. در دَفتر مخصوصی که در راهروی مقام ولایت در اختیارش گذاشته شده بود، والی سه عکس را که مشخص بود برایش بسیار ارزشمند هستند به او داد. حفیظ این پرتره ها را در مدت سه روز کامل کرد. آخر روز سوم زمانیکه رسم ها تمام شد، والی مسئولان ولایت و مدیر معارف را به دفترش که سالن بزرگی به نظر می رسید خواسته بود و از حفیظ نیز خواسته شد که در آنجا حاضر شود. همه ایستاده بودند والی چند تا جمله کوتاهی را بیان کرد؛ رو به سوی حفیظ کرده گفت تو جوان هنرمند ما هستی، موفق باشی، آفرین از رسامی های تو، و بعد اشاره به مردی کرد و به او گفت در آن پاکت چقدر مانده، او پاسخ داد هزار و پنجصد افغانی والی صاحب. والی جواب، آن را بده به این پسر هنرمند ما، همه کف زدند و بعد مدیر معارف گفت، هرگاه والی صاحب آفرین بگوید چقدر اهمیت دارد و حالا جایزه هم برایش داده است او هم به وی آفرین گفت و اضافه کرد من هم برایت این مکتوب برای لیسه صنایع می سپارم. حفیظ مکتوب را گرفت اما سکوت داشت و حرفی نگفت و فقط تشکر کرد چون
برای نخستین بار با چنین فضایی برمی خورد. شاید علت خاموشی اش همین بوده است. سروصدا به بامیان پیچیده بود که پسر فلان، رسامی رئیس جمهور را کرده است و با جایزه والی (رفیقی) موفق به دریافت مکتوب در صنایع متظرفه شده است. این موفقیت از نگاه سمبول برای حفیظ خیلی اهمیت داشت و همینطور برای خانواده اش؛ لذا خیلی خوشبخت و خوشحال بود. سه سال در لیسه صنایع متظرفه برایش آینده ساز بود؛ کتاب های گوناگون تاریخی، علمی، هنری، رمان ها و داستان های معروف را هرچه می یافت آن ها را می خواند، خسته نمی شد، نتیجه اینکه آن همه مطالعات به معلومات عمومی و ادبیات مهمی بجا گذاشت و چون از اطراف و هزاره جات آمده بود در ابتدا با لهجه هزارگی صحبت می کرد، بزودی با خواندن کتاب ها و نوشتن و کاپی کردن کتاب ها، حرف زدن و گوش کردن توانست از نگاه لهجه در محیط کابل خود را وفق بدهد و دیگر به کسی اجازه نمی داد تا لهجه اش را تکرار کند. در هر صورت فضای آرام و هنری صنایع و موجودیت احترام متقابل میان همصنفان و استادان قابل توجه بود و همه که در هر سطح بودند در تلاش آموزش بودند. آن زمان استادان از دانش هنری و پیداگوژی بالای برخوردار بودند. حفیظ از همان سال اول،
اول نمره شد. از آن لحاظ مسئولیت هایی در صنف برخوردار بود، صنف شان از پانزده شاگرد که از ولایات مختلف کشور تشکیل شده بودند با هم خیلی دوستانه همزیستی داشتند. سال آخر لیسه، نمراتش از هفت اول نمره شعبه های مختلف صنایع بالاتر شد، بنابراین اول نمره عمومی از لیسه صنایع متظرفه فارغ گردید. شعبه هنرهای زیبا در دارالمعلمین سید جمال الدین. در هنرهای زیبا سویه علمی، ادبی و هنری در یک گام و زینه بزرگتر و بالاتر قرار داشت برخورد و روابط میان محصلین و اساتید در سطح بلندی غنا و کیفیت آموزشی قابل توجه و ارزشمند بود. حفیظ کاملاً تشنهٔ آموختن بود، زیرا خیلی به آینده خود را نزدیک احساس می کرد و از سویی با سرنوشت و وظیفه اش در جامعه آمادگی می گرفت. در سال آخر دارالمعلمین شعبه هنرهای زیبا برای آموزش اصول درسی و پیداگوژی منظماً با استاد پیداگوژی در صنف های متوسطه یا لیسه می رفت و در آنجا درس دادن را تمرین می کرد. سرانجام دوره محصلی اش به پایان رسید بازهم اول نمره از هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد و مستقیماً به آینده اش سلام گفت و با هزاران افتخار و امید با او دست داده و با احترام بسویش نگاه کرد و آن عبارت از وظیفه استادیش بود. چون سا
ل ها در ابتدای،راهنمایی،متوسطه و در دانشگاه معلمین و اساتید می گفتند، شما آینده کشور هستید وقتی فارغ شدید خدمتکار جامعه و اجتماع تان می شوید… و حالا حفیظ به هدفش رسیده و به جامعه مفید هست، خوشحال و خوشبختی اش حدی نداشت در دارالمعلمین لشکرگاه درس می داد هم زمان عمیقاً در مطالعات جدی فرورفته بود تا هرچه بیشتر آگاهی و معلومات عمومی و مسلکی اش را وسیعتر بسازد و در خدمت محصلین آن را قرار بدهد. آن وظیفه برایش افتخارآمیز و گرانبها بود به هیچ وظیفه دیگر و به هیچ قیمتی آن را عوض نمی کرد. با هزاران تاسف مثل هزاران افغان دیگر، آن شغل و آن خوشبختی اش را از وی گرفتند، به جبر راهی اروپا شد، در جهان دیگری در اقیانوسی دست و پا زد و با تلاش، سرسختی، پیگری خستگی ناپذیر بدون هراس و با اعتماد بخود و خوشبین بودن به آینده دیگر که منتظرش است از هفت خوان اقیانوس بی سروپا خودش را سالم بیرون کشید؛ و حالا میوه های آن همه زحماتش به پختگی رسیده و بسیار خوشمزه است. مهاجرت به ایران و فرانسه و ادامه فعالیت های هنری اش. حفیظ پاکزاد چون میلیون ها افغان به جبر سیاسی ترک کشور نموده به ایران رفت و سپس به فرانسه پناهنده شد. در سال ۱۹۸۲ وقتی به فر
انسه رسید هدف اولش فراگرفتن زبان فرانسوی بود که آن را بتواند هرچه زودتر بیاموزد. دو سال بعد، او در یک کارگاه هنری، آباژورسازی سبک ۱۹۳۰ که آن کارگاه به نام (Objet Lumineau , Non identifie) یاد می شد و این گونه ترجمه می شود «اشیاء روشنزای بدون هویت» به عنوان مسئول و نقاش آن شرکت هنری یک سال کار کرد. نقاش با ترک اولین کارش در پاریس از فرصت استفاده کرده با گرفتن Stageها یا کار «آموزشی» های مختلف چون: (Aerographie) یعنی، نقاشی با فشار هوا و (Caligraphie) یعنی خطاطی و (Decoration) دیکور و هم با کورس شبانه رسامی " مدل های زنده " که در شعبه های زیبا در افغانستان این بخش وجود ندارد، سه سال ادامه داد، بدین طریق ابعاد شناخت هنری اش را وسعت بیشتر بخشید. چون پاریس شهر با شکوه قدیمی است هر سال برای ترمیم بعضی از ساختمان های بزرگ و معروف، روی آن را خوازه آهن می بندند. وقتیکه Catherine Feeff در سال ۱۹۸۶ شرکت نقاشی و دکورش را به فعالیت انداخت، برای اولین بار در فرانسه ابتکار نقاشی های بزرگ و با شکوه چند صد متری و بعد چند هزار متری که روی خوازه های آهنی را می پوشاند تا از زیبایی آن قسمت پاریس کًم نشود، رواج داد. این خانم هنرمن
د که شرکتش به نام " Atelier Catherine Feff " یاد می شد، بزودی در سطح فرانسه، اروپا و در جهان مدرن شهرت یافت. در آن شرکت رسامان، طراحان و نقاشان زبر دستی به فعالیت بودند. در سال ۱۹۸۷، حفیظ پاکزاد با سپری کردن یک امتحان جدی موفق شد تا رسماً شامل گروه آن شرکت شود و بزودی نقش مهمی در میان گروه پیدا کرد که فعلاً جز از نقاشان رده بین المللی میشابد فرمایش های زیادی هنری در سطح بین المللی دریافت می کند. بزرگترین و با شکوترین نقاشی آن شرکت که حالا حفیظ در آن کار می کند در برلین (Berlin) یکی از شهرهای عمده آلمان انجام شد و آن عبارت بود از یک قصر قدیمی و مشهور برلین که در جنگ دوم جهانی آن را خراب کردند و آلمان ها خواستند تا آن قصر را با هنر نقاشی دوباره به انظار زنده سازند. آن قصر که به نام (Stadtschloss) یاد می شد در سال ۱۹۹۳ در حدود ده هزار متر مربع(10000 m2) نقاشی شد و شرکت هنری Catherine Feff رکورد جهانی را در خصوص شکوه و بزرگی نقاشی از آن خود کرد. حفیظ ۱۹ نزده سال درین شرکت به عنوان معاون به فعالیت هایش ادامه داد و موجب ایجاد صدها اثر هنری برای شرکت در سطح فرانسه، اروپا و جهان شد. در سال ۲۰۰۵ به عضویت کانون هنرمندا
ن فرانسه درآمده و حالا به شکل آزاد به ابتکار و ایجاد هنری اش ادامه می دهد؛ و هم چنان با شرکت سابق که همکار بود وفادارانه، همکاری می کند و سالانه سفارش های مهمی نقاشی از ان طریق نیز به دست می آورد. او تابلوهایش را در پاریس و دیگر شهرهای فرانسه به نمایش می گذارد و تاکنون چندین تا جایزه به دست آورده و از آن جمله یک جایزه اول را در یک کانکور امپرسیونیست ها (impressioniste) از آن خود کرد. همچنان یکی از تابلوهایش که مربوط به مجسمه بزرگ بامیان (سلسال) می شود و به بلندی دو متر نقاشی شده، موزهٔ گیمِه (Musée Guime) یکی از مهم ترین موزیم های پاریس آن را در سال ۲۰۰۷ جز از کلسیون هنرهای آسیای خود کرده است. به همین ترتیب یک تابلوی دیگر از بودای بزرگ بامیان را که آن نیز به شکل و به سبک (Hyperrealiste) نقاشی شده است برای اینکه بوداهای بامیان به فراموشی سپرده نشود، آن را به سفارت کبرای افغانستان در پاریس هدیه داده است. اکنون نقاش ده ها تابلو از اثرش برای نمایش در هر گوشه و کنار آماده دارد و منظماً در شهرهای مختلف فرانسه در نمایش قرار می دهد. سبک نقاشی حفیظ پاکزاد. حفیظ پاکزاد دو سبک نقاشی را پیش برد، سبک (Hyperrealiste) هیپری
الیست که بیشتر موضوع آن از افغانستان گرفته شده است، تابلوی بزرگ بامیان به همین سبک نقاشی شده و هم سبک (Pointilliste) یا نقطه گذاری، که اکثر سوژه یا موضوع آن شکل جهانی دارد، از هردو سبکش تا هنوز تقدیر قابل توجه شده است. دورنما و اهداف حفیظ پاکزاد. حفیظ به عنوان نقاش زاده بامیان، آرزوهای فراوانی در خاطره و ذهنش تراوش می کند. از آن جمله دو هدف مهم را در افکارش پرورش می دهد: یکی اینست تا اگر شرایط و امکانات برایش آماده شود یک نقاشی بزرگ به سبک (Hyperrealiste) هیپرریالیست از بودای بزرگ بامیان (سلسال) باندازه بلندی واقعیش یعنی ۵۴ متر نقاشی نموده و روی خوازه های آهنی پیشروی جایگاه اصلی بودا به یک مدت معین شاید یکسال نصب شود. آنهایی که بودا را دیده بودند، به نظر شان تجدید خواهد شد و کسانی که هرگز ندیده بودند از عضمت آن اثر عظیم هنر مجسمه سازی، در عصر طلایی بامیان، در آن زمان سفر خواهند کرد. دیگر اینکه او آرزو دارد، اگر بامیان در سطح بزرگی غنائی فرهنگی و آثار تاریخی یافت شده اش بتواند یک موزیم عالی در آینده نزدیک داشته باشد، تا از یکسو آثار پیدا شده در حفظ و امنیت قرار بگیرد و از سوی دیگر این آثار برای بامیانی ها، افغ
ان ها و بالاخره برای جهانیان معرفی شوند و تاریخ بامیان زنده نگهداشته شود چون افتخار همه افغان هاست. در آن صورت با هزار شوق و علاقه و افتخار، به عنوان نقاش آن سرزمین فرهنگی و زاده آنجا دها اثر نقاشی اش را در کلسیون موزیم بامیان هدیه خواهد داد؛ و همچنان یک تابلوی چندین متری بودا را در خدمت موزیم بامیان قرار خواهد داد. بدینگونه صادقانه با قلب صفا فرزند آن سرزمین به زادگاهش می اندیشد تا در سراسر کشور اصلیش که از تمدن های مختلفی در تاریخ برخوردار بود بعد ازین در حفظ و امنیت و پشتبانی همه قرار بگیرد، و به پروژه های خستگی ناپذیر ادامه می دهد… تا آخرین هدف بزرگش بانجام برسد و آن عبارت از بازسازی بودای بامیان است. آنروز روشنترین روز برای او و میلیون ها انسان فرهنگ دوست و انسان دوست نه تنها در افغانستان بلکه در سراسر جهان خواهد بود و این بار همه اشک شادی خواهند ریخت. زندگی شخصی. حفیظ پاکزاد با خانم عزیزه فارغ تحصیل از دارالمعلمین کابل که وظیفه معلمی را در کابل انجام می داد ازدواج کرده است؛ و او حالا در فرانسه هم به عنوان همکار معلم در مکتب کار می کند. ایشان زندگی خوشآیند و رضایت بخش داشته و دارای سه تا فرزند می باشد، س
ارا و سیمین در لیسه و متوسطه و پسر شان یم yam در صنف اول مکت می باشد. در زندگی روزمره خیلی مهمان نواز اند و دوست های فرانسوی شان به غذاهای افغانی خیلی علاقه دارند مخصوصاً از منتو و قابلی زیاد توصیف می کنند. دیگر اینکه تمام اعضای فامیل علاقه خاصی به کتاب و کتاب خواندن دارند. هر کدام از اعضای فامیل کتابخانه مخصوص خودش را دارد. حفیظ هم سال ها از هر فرصت استفاده کرده به تدریج کتابخانه خوبی مخصوصاً از کتاب های هنری برایش کلسیون ساخته است و هر لحظه که ضرورت شود، راجع به سبک های هنری، تاریخ هنر، هنرمند یا روش هنری در نقاشی بآن مراجعه می کند. بدین ترتیب یک نوع سرمایه و غنای فرهنگی و هنری به شمار می رود. همچنان هر کتاب که روی افغانستان چاپ می شود و در بازار کتاب پیدا و ظاهر می شود آن را در کلیسون کتابخانه اش اضافه می کند در پهلوی این ها دیدار از موزیم های پاریس، نمایش ها و دیدار از قصرهای تاریخی فرانسه جز از سرگرمی های شخصی و فامیلی او می باشد. حفیظ پاکزاد با موسیقی فلوکلور افغانستان مخصوصاً (دمبوره) آشنایی داشته و به آن علاقه مند است. در خانه گاهگاهی دمبوره می نوازد مخصوصاً به مهمان افغانی، دمبوره را در زادگاهش یکاول
نگ یادگرفته بود در پهلوی آن یم پسرش با وی شطرنج بازی می کند و خواهرانش تئاتر را دوست دارند و چندین سال است آن را موازی با مکتب شان تعقیب می کنند. خلاصه برای وی بهترین سرگرمی و آرامش همان نقاشی و رسامی است که شب ها تا دیر به آن ادامه می دهد.
فهرست نمایندگی های دیپلماتیک در ایران شامل سفارت ها و سرکنسولگری های سایر کشورهای جهان در ایران است. سرکنسولگری یا کنسولگری ها. اهواز بندرعباس چابهار اصفهان گرگان کرمانشاه کیش مشهد رشت شیراز تبریز ارومیه زاهدان
رود زرافشان رودخانه ای در آسیای میانه است. این رودخانه که از ۷۴۰ تا ۸۷۷ کیلومتر درازا دارد، پس از سرچشمه گرفتن از کوهستان مست چاه و جریان یافتن به سمت غرب، از تاجیکستان و ازبکستان گذشته و در بیابانی در نزدیکی آمودریا خشک می شود. مشخصات. رود زرافشان از شرق رشته کوه ترکستان واقع در کوه های پامیر-آلای در تاجیکستان سرچشمه می گیرد. این رود سپس با جریان یافتن به سمت غرب از تاجیکستان و درهٔ زرافشان گذشته و وارد جنوب شرقی ازبکستان می شود و با عبور از شهرهای سمرقند و بخارا و طی مسافتی بین ۷۴۰ تا ۸۷۷ کیلومتر، در بیابانی واقع در شمال ترکمن آباد (چهارجوی) و در نزدیکی رود آمودریا که زرافشان زمانی یکی از رودهای تغذیه کنندهٔ آن بود ناپدید می شود. همچنین کوه های زرافشان بخش جنوبی آبخیز رودخانه را تشکیل می دهند. آب رود زرافشان از ذوب برف ها و یخچال ها تأمین شده و حوضهٔ آبخیز وسیعی توسط آن آبیاری می شود، از جمله استپ قارشی واقع در جنوب زرافشان که توسط کانالی آب رودخانه را دریافت می کند. همچنین درهٔ زرافشان که آب آن توسط سد مخزنی کته قورغان تأمین می شود و به ویژه در بخش ازبک نشین آن جمعیت زیادی ساکنند، یکی از واحه های مهم در آس
یای میانه است که در مکان سغد باستان قرار دارد. نام. یونانیان باستان این رود را پالیتمیتوس می نامیدند. همچنین در گذشته ای نه چندان دور، این رودخانه با نام رود سغد نیز شناخته می شد. نام رودخانه متشکل از دو واژهٔ زر و افشان و به معنای افشانندهٔ زر می باشد و اشاره به اهمیت رود زرافشان در آبیاری منطقه دارد. همچنین ممکن است ارتباطی نیز بین نام رود و طلای واقعی وجود داشته باشد که روزگاری در بخش های بالادست رودخانه استخراج می شد.
اِکراس ها گروهی از پرندگان از زیرتیرهٔ "Threskiornithinae" هستند که از نظر شکل ظاهری به حواصیل های کوچک و لک لک ها شباهت دارند، ولی منقار دراز آنها خمیده یا پهن و کفگیرمانند است. در پرواز گردن خود را کشیده نگاه می دارند، و بدین ترتیب از حواصیل ها تشخیص داده می شوند. نر و ماده آنها همشکل است، معمولاً پرندگانی اجتماعی هستند و در نیزارها، بوتهزارها یا روی درخت ها آشیانه می سازند. از ماهی ها، سخت پوستان، خزندگان، حشرات، دانه برخی غلات و مواد گیاهی دیگر تغذیه می کنند. زیستگاه. باتلاق ها و لجنزارهای ساحلی. به طور دسته جمعی و اغلب با حواصیل ها و قارها در نیزارهای وسیع با آب کم عمق، و گاهی در بوته زارها یا روی درختان آشیانه می سازد. /* زیستگاه */ پراکندگی. به طور کلی اکراس از جمله پرندگانی ست که در گذشته نه چندان دور تابستان ها از پراکندگی نسبتاً فراوانی برخوردار بوده است؛ و اما در حال حاضر تعداد خیلی کمی از آنها زمستان را در فارس باقی می مانند. ضمن مهاجرت به طور منظم در حوالی دریای خزر و خوزستان دیده می شوند. شایان ذکر است که در حال حاضر اکراس از جمله پرندگان کمیاب محسوب می شود.
ذخیره گاه زیست کره توران یا خارتوران شامل سه محدودهٔ حفاظتی منطقه حفاظت شده توران، پناهگاه حیات وحش توران و پارک ملی توران است. ذخیره گاه زیست کرهٔ توران با مساحت ۱٬۴۷۰٬۶۴۰ هکتار بزرگ ترین ذخیره گاه زیست کره ایران است که پس از سرنگتی آفریقا واقع در کشور تانزانیا دومین منطقهٔ زیست کرهٔ جهان به شمار می آید.مجموعه حفاظت شده توران پس از پناهگاه حیات وحش نایبندان در طبس لقب دومین مجموعهٔ حفاظت شدهٔ وسیع ایران را با خود یدک می کشد. پارک ملی و پناهگاه حیات وحش توران با وسعت ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ هکتار، یکی از ۱۳ ذخیره گاه زیست کره در ایران است. ویژگی ها. ذخیره گاه زیست کره توران شامل سه محدودهٔ حفاظتی پارک ملی، پناهگاه حیات وحش و پارک ملی است. "پارک ملی توران" با مساحت ۱۰۱٬۰۹۰ هکتار، ۸٪ از مساحت مجموعه، "پناهگاه حیات وحش توران" با مساحت ۳۱۰٬۴۸۷ هکتار، ۱۷٪ و "منطقهٔ حفاظت شده توران" با مساحت ۱٬۰۳۰٬۱۶۶ هکتار، ۷۵٪ از کل مساحت منطقه را تشکیل می دهد. ذخیره گاه زیست کره توران دارای آب و هوای خشک و نیمه خشک بوده، در ناحیه فلات ایران – آناتولی قرار دارد و از نظر منطقه رویشی رستنی ها، در ناحیه رویشگاه ایران – تورانی قرار می گیرد. زیستگا
ه آن از نواحی پست با خاک های رسی – گچی – شنی و سنگی تا نواحی کوهستانی با ارتفاعی بیش از ۲۲۰۰ متر تشکیل گردیده است. تاریخچه حفاظت. این منطقه در سال ۱۳۵۱ به عنوان منطقهٔ حفاظت شده تحت مدیریت سازمان محیط زیست درآمد. در سال ۱۳۵۵ طبق مصوبه شماره ۷۵ شورای عالی حفاظت محیط زیست، این منطقه به دو بخش پناهگاه حیات وحش و منطقه حفاظت شده تقسیم شد. در سال ۱۹۷۶ میلادی با تصویب و تأیید دبیرخانه برنامه بین المللی انسان و کره مسکون سازمان ملل متحد، مجموعهٔ توران از طرف یونسکو عنوان ذخیره گاه زیست کره را نیز دریافت کرد. مصوبه سال ۱۳۵۵ شورای عالی محیط زیست هر گونه فعالیت انسانی را در پناهگاه حیات وحش ممنوع اعلام کرد و بخشی از فعالیت هایی را که دارای اثرات مخرب زیست محیطی کمتری بود، در منطقه حفاظت شده مشخص نمود. سپس در سال ۱۳۸۱ بخشی از پناهگاه حیات وحش که هسته مرکزی و امن ترین زیستگاه های منطقه را در خود جای داده بود، به پارک ملی ارتقا یافت. موقعیت جغرافیایی. پارک ملی توران درجنوبی ترین قسمت استان گلستان آغاز و تا منتهی الیهٔ شرقی استان سمنان و در جنوب شرقی شهرستان شاهرود جای دارد و قسمتی از بخش شرقی آن در شهرستان سبزوار قرار گرف
ته است. این مجموعه در ضلع جنوبی جادهٔ تهران- مشهد، شرق دهستان طرود، غرب دهستان زمان ها و شمال شرقی کویر مرکزی ایران واقع شده است. منطقه ای که از ۳ دشت بسیار وسیع تشکیل شده است. در واقع ۳ رشته کوهی که شامل قلهٔ ۲٬۲۸۱ متری شترکوه در غرب، ۲٬۲۶۵ متری قلعه بالا در شمال غرب و ۲٬۴۱۱ متری پیغمبر می شود. از جمله مناطق مهم این منطقه می توان به ابنیهٔ تاریخی هیزمی تپه زمان آباد شهر تاریخی نور شهر تاریخی خوار یا به اصطلاح عامیانه مردم منطقه خورو روستای کلاته مطهری و کلاته ری با قدمتی بالغ بر ۴٬۰۰۰ سال کوه پیغمبر، روستای تاریخی دستجرد و تپه باستانی هریره و … ابنیه بسیار باارزش دیگری اشاره کرد که متأسفانه مورد کم لطفی ادارهٔ میراث فرهنگی قرار گرفته است و گفته رضا علوی و با کمک مهندس جلینی این منطقه می تواند بقایای ایالت توران قدیم باشد، البته با توجه به وجود مقبرهٔ سهراب پسر رستم در شهر سبزوار این نظریه می تواند قوت گرفته و جز نظریه های علمی قرار بگیرد. گونه های جانوری. در توران ۴۱ گونه پستاندار، ۱۶۷ گونه پرنده، ۴۲ گونه خزنده و ۲ گونهٔ دوزیست شناسایی شده اند که شاخص ترین آن ها همان یوزپلنگ آسیایی و گورخر ایرانی هستند. خارت
وران در کنار منطقه حفاظت شده بهرام گور در استان فارس آخرین پناهگاه گورخر است. خارتوران همچنین احتمالاً بیشترین تعداد یوزپلنگ را هم بین مناطق مختلف ایران در خود جای داده است. به جز این ها غزال ایرانی (آهو)، جبیر، پلنگ ایرانی، سیاه گوش، گوسفند وحشی، کل وبز، گربه شنی، گربهٔ دشتی، گربهٔ پالاس (از انواع نادر گربه سانان در ایران)، کفتار راه راه، گرگ، شغال زرد، روباه قرمز و شاه روباه از پستانداران شاخص این ناحیه هستند. از پرندگان پارک ملی توران هم می توان به هوبره، کبک، تیهو، بلدرچین، چاخ لق، کبوتر چاهی، قمری، دم جنبانک ابلق، سبزه قبای هندی، باقرقره، سهرهٔ سبز، سهرهٔ صورتی، چکاوک کاکلی، سنگ چشم دم سرخ، انواع گنجشک، اردک بلوطی و حواصیل و انواع پرندگان شکاری مانند بحری، دلیجه، عقاب طلایی، عقاب دشتی، شاه بوف، مرغ حق، دال، کرکس مصری، قرقی و انواع سارگپه اشاره کرد. این منطقه از بهترین زیستگاه های زاغ بور نیز به شمار می رود. زاغ بور تنها پرندهٔ بومی انحصاری ایران است که در کنار بوته های قیچ زندگی می کند. از خزندگان شاخص خارتوران هم به جز انواع سوسمار و آگاما می توان به برمجهٔ بیابانی، لاک پشت مهمیزدار، کفچه مار، افعی شاخ
دار و انواع مارهای جعفری اشاره کرد. پوشش گیاهی. قیچ، درمنه، کاروان کش، خار شتر، گون، گز، تاغ. مرکز علمی تحقیقاتی. این مرکز برای انجام تحقیقات و احیای جانوران در حال انقراض، به ویژه یوزپلنگ آسیایی و گورخر آسیایی است که عملیات ساخت آن در سال ۱۳۸۹ به پایان رسید. این مرکز شامل ساختمان نگهبانی، منبع آب ۱۲ هزار لیتری، ایجاد ۹ دهنه آبشخور و پنج هزار و۹۰۰ متر مربع حصار کشی است و برق مورد نیاز آن از طریق انرژی خورشیدی تأمین شده است. یوزهای نر فیروز و کوشکی و یوزهای ماده ایران و دلبر در این مرکز نگه داری می شوند. ایران در اردیبهشت ۱۴۰۱ ایران پس از جفت گیری با فیروز سه توله از طریق سزارین به دنیا آورد. این نخستین زادآوری یوز آسیایی در اسارت است. یک از سه توله در تاریخ ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۱ به علت سهل انگاری در شیردهی که منجر به چسبندگی ریه شد، تنها سه روز پس از تولد تلف شد. و دومین توله یوز هم بعد از گذشت حدود ۲ هفته از تولد در تاریخ ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۱ در مسیر انتقال به تهران تلف شد. و در آخر تنها توله ای با نام پیروز زنده ماند که او هم در ۹ اسفند ۱۴۰۱ به دلیل نارسایی کلیه درگذشت.
ردیاب های صوتی بر اساس این اصل ساده فیزیک کار می کنند که امواج صوتی پس از برخورد با یک مانع سخت مجدداً منعکس می شوند. یکی از موارد استفاده از ردیاب ها صوتی در زیر دریایی هاست. استفاده از ردیاب ها صوتی زیر آب بهترین راه تشخیص مکان، سرعت و فاصله اجسام اطراف است. حیواناتی مانند دلفین ها و خفاش ها از ابتدا خلقتشان از ردیاب ها صوتی درون بدنشان استفاده کرده اند، اما انسان تقریباً از قرن بیستم به استفاده از این ردیاب ها روی آورد. در زمان جنگ ها بزرگ قرن بیستم زیردریایی ها از ردیاب صوتی برای تشخیص موقعیت دشمن استفاده می کردند و امروزه از آن ها برای نقشه برداری بستر دریاها یا جانورشناسی (گوش دادن به صدای وال ها ودلفین ها و…). به ردیاب ها صوتی زیر آب سونار(sonar) گفته می شود. این اسم هم وزن کلمه رادار(radar) است و به علت شباهت تقریبی، این نام را انتخاب کرده اند. ردیاب های صوتی چگونه کار می کنند. امواج صوتی با سرعت۱۵۰۰متر بر ثانیه، در آب دریا منتشر می شوند. بادانستن این عدد وزمانی که امواج صوتی می روند، به جسم مورد نظر برخورد می کنند و بر می گردند، می توان فاصله جسم را محاسبه کرد. مثلاٌ:اگرمدت زمان برگشت یک دسته امواج ص
وتی ۴ثانیه، فاصله آن جسم تا زیر دریایی۳۰۰۰ متر است: ۶۰۰۰= ۴× ۱۵۰۰ متر ۳۰۰۰ =۲÷۶۰۰ شنیدن به جای دیدن. خفاش های حشره خوار از حنجره اشان و خفاش های میوه خوار با زدن زبان به سقف دهانشان صداهایی تولیدمی کنند که گوش انسان قادربه شنیدن آن نیست. این صداها پس از برخورد به موانع سر راهشان به طرف آن ها بر می گردد. خفاش ها به کمک گوش خود که برای این کار تخصص پیدا کرده است، فاصله خود را از موانع می فهمند و راه را پیدا می کنند. خفاش ها در بعضی موارد نیز بدون تولید صدا و تنها با حافظه خود که در آن مسیر و موقعیت و مکان ها را به خاطر سپرده اند ارهشان را پیدا می کنند. این کار باعث می شود تاانرژی زیادی مصرف نکنند وآنرابرای کارها دیگر ذخیره کنند. گوش خفاش ها همانند ردیاب صوتی عمل می کند. خفاش ها از گوش هایشان برای تشخیص محل طعمه استفاده می کنند. به خصوص خفاش ها حشره خوار که گوش هایی بسیار حساس دارند ومی توانند از راه دور محل یک بید یا یک سوسک را تشخیص دهند. برخی از بیدها برای اینکه طعمه خفاش ها نشوند روش ها جالبی دارند. نوعی بید چینی توانایی تشخیص امواج صوتی خفاش را دارد، در این موقع چون می داند محلش شناسایی شده سریع بر روی زمین
فرود می آید. نوع دیگری از بیدها نیز می توانند امواجی از خود تولید کنند که سیستم ردیاب صوتی خفاش ها را مختل می کند. خفاش ها در تمام کره زمین به جز قطب شمال و جنوب وبیابان ها بسیار خشک پراکنده اند. آن ها فواید زیادی دارند. خفاش ها حشره خوار با تغذیه از حشرات جمعیت آن ها را در حال تعادل نگه می دارند و نمی گذارند که تعدادشان آنقدر زیاد شود که تبدیل به آفت شوند؛ مثلاً آن ها با خوردن حشرات برگ خوار، زندگی گیاهان را نجات می دهند. خفاش ها میوه خوار نیز در پراکندگی بذر گیاهان نقش دارند. متاٌسفانه دربارهٔ خفاش ها افسانه ها و قصه های بد زیادی وجود دارد که بیشتر آن به دلیل نداشتن شناخت از آن هاست.
تاراس شوچنکو یک شاعر و هنرمند و انسان شناس اوکراینی بود. آثار ادبی به جا مانده از او پایه و اساس ادبیات مدرن اوکراینی و تا حد زیادی زبان امروزی اوکراین است. شوچنکو همچنین نوشته هایی به زبان روسی دارد و آثار ارزشمندی از او به زبان روسی به یادگار مانده است.