Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نکی شریف پیوستند. پیرف یک شاخه جدایی طلب مسلم لیگ خلق کرد، اگرچه اینکار رقیبی برای قیوم که انتخاب مجدد خود را در سال ۱۹۵۱ مهندسی کرده، ایجاد نکرد[۱۹]. جنبش تا سال ۱۹۵۵ که دوباره توسط دولت مرکزی به دلیل مخالفت غفارخان با یکپارچه شدن ممنوع اعلام شد، به تعویق افتاد. یک تلاش نافرجام برای آوردن غفارخان به دولت به عنوان وزیر به مانند تبدیل کردن جنبش KK به یک سازمان ملی صورت گرفت، اگرچه غفارخان این پیشنهاد را نپذیرفت[۲۰]. اگرچه ممنوعیت جنبش در سال ۱۹۷۲ برداشته شد، اما جنبش خدمتکار خدای شکست خورده بود. انتقادات. جنبش خدمتکار خدای یک موفقیت در زمینه مخالفتش با قوانین بریتانیایی محسوب می شود. اگرچه، اثرات اجتماعی جنبش باقی نمانده است. در حالیکه خانواده غفارخان فلسفه سیاسی جنبش را در تصرف خود نگهداری می کند. تاریخ آن به طور وسیعی از حافظه رسمی پاکستان زدوده شده است. جنبش به دلیل مخالفتش با جداییف و با این دیدگاه خلق پاکستان، نکوهش نیز می شود. به همین دلیل این جنبش به عنوان یک جنبش جدایی طلب در پاکستان دیده شده است و در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به عنوان طرفدار کمونیست تلقی شده است، موضوعی که توسط عناصر محافظه کار برای بی اعتب
ار کردن آن ها به عنوان یک حرکت ضداسلام استفاده می شد. بنظر می رسد که ادعای جنبش در خصوص خشونت پرهیزی به کلی خدشه دار شد؛ برخی منتقدان استدلال می کنند از آنجایی که جنبش علیه بریتانیا به موفقیت دست یافته است، نمی توانند ادعای موفقیت مقابل قدرت سلطنتی دیگری چون سایر جنبش های خشونت پرهیز داشته باشد. این موضوع مفروضا با شکست آن ها برای رقابت کردن با دولت پاکستان در اقامه دعوی که در میان سرکوب جنبش توسط دولت پاکستان که به مراتب وحشیانه تر از اعمالی که توسط بریتانیا انجام شده بود، اثبات شد [۳]. دیگر منتقدان نیز اظهار می کنند که جنبش خدمتکار خدای در واقع به خشونت پرهیزی که طرفدارانش آنگونه که ادعا می کنند، نبوده است. نویسندگانی مانند Bannerjee Schofield به مواردی از حمله به مردم بریتانیایی تبار و سربازان استفاده کرده اند[۲۱].
فریبا شمس (۵ فروردین ۱۳۴۴، تهران) بازیگر و منشی صحنه سینما و تلویزیون ایران است. زندگی نامه. وی متولد سال ۱۳۴۴ در تهران است. فریبا شمس بازیگری را از سن ۱۷ سالگی در سال ۱۳۶۱ با سینما آغاز کرد و سپس وارد تلویزیون شد. در سال ۱۳۷۲ با حضور در کلاسهای آزاد بازیگری امین تارخ به تجربیات خود افزود. یکی از ماندگارترین کارهای ایشان بازی در سریال خاطره انگیز آینه عبرت می باشد. فریبا شمس بعد از مدتی زندگی در کشور سوئیس در سال ۱۳۹۸ وارد ایران شد. فیلمشناسی. اسامی برخی از کارهای فریبا شمس:
لیزا دفتری () یک خبرنگار تحقیقی آمریکایی ایرانی تبار است. وی با تمرکز بر روابط بین الملل در امور سیاست خاورمیانه و مبارزه با تروریسم با حضور در تلویزیون و رادیو تفسیر و تحلیل و گزارش ها ی ویژه ارائه می دهد. دفتری تحلیلگر سیاسی شبکه فاکس نیوز است و در شبکه های سی بی اس، ان بی سی، پی بی اس، واشینگتن پست، ان پی آر، ای بی سی و صدای آمریکا حضور داشت. لیزا همچنین مؤسس و سردبیر The Foreign Desk (وب سایت خبری بین المللی و اخبار سیاست خارجی ایالات متحده)، فعالیت می کند. او به زبانهای انگلیسی، اسپانیایی و فارسی صحبت می کند و گزارشهای او بیشتر خاورمیانه و شمال آفریقا، تروریسم، امنیت ملی، بهار عربی، آزار و اذیت مسیحیان جهان، حقوق بشر، امنیت سایبری را پوشش می دهد. لیزا دفتری برای نمایش فیلم مستندی که دربارهٔ یک جنبش سیاسی زیرزمینی ایرانی ساخته بود به کنگره آمریکا دعوت شد. وی برای نهادهای دولتی و خصوصی نیز نظرات کارشناسی ارائه کرده و برای تعدادی از اندیشکده ها در واشینگتن کار کرده و گزارش های انحصاری برای پنتاگون و سایر ادارات دولتی نوشته است. زندگی نامه. لیزا در نیوجرسی از شان و سیمین دفتری به دنیا آمد. پدر او پزشک و استا
د دانشگاه و مادرش دارای مدرک زبان و حسابداری بود. والدین او ایرانیان یهودی هستند که در آمریکا با یکدیگر آشنا و در ایران ازدواج کردند. او در حومه شهر نیویورک بزرگ شد و به مدرسه یهودی رفت و دوره دبیرستان خود را در دبیرستان یهودی نیوجرسی به پایان رساند. او از دانشگاه راتگرز با مدرک زبان اسپانیایی، مطالعات خاورمیانه و خوانندگی فارغ التحصیل شد. او مدرک فوق لیسانس خود را در زمینه خبرنگاری از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت کرد. لیزا برای تحصیلات خود در مورد چهار برادر که در ایران به جرم همکاری با گروه مجاهدین خلق در زندان بودند مقاله می نوشت. او مقاله خود را در شبکه پی بی اس در روز سالروز حادثه ۱۱ سپتامبر قرائت کرد. لیزا حامی اسرائیل است و اعتقاد دارد که سرزمین اسراییل حق ادامه حیات دارد.
یک بودجهٔ متوازن (خصوصاً برای یک دولت) بودجه ایست که درآمد آن برابر با هزینه های آن باشد، نه کسری بودجه داشته باشد نه زیادی بودجه. بودجه های متوازن، و موضوع مرتبط کسری بودجه، درون سیاست و اقتصاد دانشگاهی محل مناقشه هستند. اغلب اقتصاددانان موافقند که یک بودجهٔ متوازن نرخ های بهره را کم، میزان سپرده ها و سرمایه گذاری ها را زیاد، کسری تجاری را کم خواهد کرد و به اقتصاد کمک خواهد کرد در یک دوره زمانی طولانی تر سریعتر رشد کند. مفهوم انضباط مالی نیز از این مفهوم استنباط می شود. انضباط مالی (به انگلیسی:Fiscal Discipline) بر حالتی از یک توازن ایده آل بین درآمدها و مخارج دولت در یک اقتصاد دلالت دارد. اگر انضباط مالی برقرار نباشد، هزینه های دولت از دریافتی های دولت تجاوز می کند. تحت این شرایط، دولت مجبور می شود از بانک مرکزی قرضه دولتی بگیرد که موجب کاهش دارایی های بانک مرکزی می شود. این ممکن است در یک اقتصاد، ارزش پول ملی را کاهش داده و سبب ایجاد تورم شود. در شرایطی که رکود وبحران و آثار ناشی از آن ها در ساختار اقتصاد نمایان می شود، ضرورت اقدام برای انضباط مالی بیشتر می گردد. وقوع بحران مالی اخیر در ایالات متحده امریکا
و سرایت تدریجی آن به سایر بازارهای مالی بین المللی، سبب شد تا تمامی دولت ها به فکر چاره باشند و با استفاده از ابزارهای سیاستی مناسب، آثار منفی ناشی از بحران را کنترل نمایند. ماهیت انضباط مالی. انضباط مالی از دو دیدگاه قابل تأمل و بررسی است: یکی دیدگاه کلان که در آن دولت،مقامات دولتی و بانک مرکزی، و دستگاه ها و مؤسسات دولتی موظف به اجرای انضباط مالی در تصمیم گیری ها و انتخاب سیاست های پولی و مالی در سطح کشوری هستند؛ دیگری دیدگاه خرد است که در این دیدگاه انضباط مالی در سطح هر مؤسسه، شرکت و بنگاهی که دولتی یا تحت نظارت دولت باشد مورد توجه و اجرا قرار می گیرد.
خاندان تاکدا ، یکی از خاندان های فعال ژاپن از اواخر دوره هی آن (۱۱۸۵–۷۹۴) تا زمان استقرار شوگون سالاری توکوگاوا در سال ۱۶۰۳ بود. این خاندان در ولایت کای یا استان یاماناشی امروزی مستقر بود. این خاندان از خاندان کای گنجی منشأ گرفته و شاخه ای از خاندان میناموتو آست. سه شاخه بزرگ از خاندان تاکدا در سراسر ژاپن به همراه چندین شاخه کوچکتر تأسیس شد. به دلیل تأسیس این شاخه ها، از خاندان اصلی تاکدا در ولایت کای به عنوان «خاندان کای تاکدا» نیز یاد می شود. شجره نامه خاندان کای گنجی. خاندان کای تاکدا از خاندان کای گنجی منشأ گرفته است. خاندان اصلی، خاندان کای تاکدا. تاکدا نوبویوشی چهارمین رهبر خاندان کای گنجی، بنیان گذار و نخستین رهبر خاندان کای تاکدا بود. دوره زندگی او در زمان درگیری جنگ گنپی بود. در آوریل سال چهارم جیشو (۱۱۸۰)، فرمان پادشاهی شاهزاده موچی هیتو صادر شد و به اصطلاح جنگ گنپی آغاز شد، در پاسخ، نوبویوشی نیروهایی را به ناحیه اینا، ولایت شینانو اعزام کرد و بعداً با میناموتو نو یوریتومو نخستین شوگون از شوگون سالاری کاماکورا ملاقات کرد و به ولایت سوروگا نقل مکان کرد. او به شایستگی نظامی دست یافت. نوبویوشی در طول ج
نگ گنپی با میناموتو نو یوریتومو همکاری کرد. با این حال، یوریتومو به زودی نوبویوشی را از فرمانداری یا شوگوی ولایت سوروگا برکنار کرد و همچنین پسر بزرگ نوبویوشی ایچیجو تادایوری را کشت. گفته می شود که این به این دلیل بود که یوریتومو از خاندان کای گنجی می ترسید زیرا آنقدر قدرتمند شده بودند که او را تهدید می کردند. در نتیجه، برادر کوچکتر تادایوری، تاکدا نوبومیتسو، پنجمین رهبر خاندان کای گنجی و دومین رهبر کای تاکدا شد. نوبومیتسو در سال ۱۲۲۱ به دلیل فعالیت های نظامی خود به عنوان فرماندار/شوگوی ولایت آکی منصوب شد. ※ فقط قسمت های اصلی لیست شده است. شاخه های کادت. سه شاخه بزرگ کادتی از خاندان تاکدا در سراسر ژاپن به همراه چندین شاخه کوچکتر تأسیس شد. به دلیل تأسیس این شاخه ها، از خاندان اصلی تاکدا در ولایت کای به عنوان خاندان کای تاکدا نیز یاد می شود. آکی تاکدا. آکی تاکدا، که در ولایت آکی در بخش غربی امروزی استان هیروشیما تأسیس شد. تاکدا نوبومیتسو (۱۱۶۲–۱۲۴۸)، شوگوی کای، در سال ۱۲۲۱ فرمانداری ولایت آکی را دریافت کرد. تاکدا نوبوتاکه († ۱۳۶۲) آخرین تاکدا «شوگو» از دو ولایت کای و آکی بود. پسر بزرگش نوبوناری کای و اوجینوبو کو
چکتر ولایت آکی را دریافت کرد. واکاسا تاکدا. آکی تاکدا در سال ۱۴۴۰ به فرمانداری ولایت واکاسا منصوب شد. خاندان واکاسا تاکدا در ولایت واکاسا در جنوب امروزی استان فوکویی تأسیس شد و در سال ۱۵۰۰، زمانی که تاکدا موتونوبو (تاکدا موتونوبو) از ولایت آکی جدا شد. ۱۴۶۱–۱۵۲۱) بر واکاسا حکومت می کرد، در حالی که عمویش تاکدا موتوتسونا (۱۴۴۱–۱۵۰۵) بر آکی حکومت می کرد. کازوسا تاکدا. خاندان کازوسا تاکدا که در آغاز دوره سنگوکو در ولایت کازوسا در منطقه مرکزی امروزی استان چیبا تأسیس شد. همراه با خاندان ساتومی از ولایت آوا (چیبا) در بخش جنوبی استان چیبا کنونی، دو خاندان جایگزین تسلط خاندان چیبا در منطقه شدند. کازوسا تاکدا با نام ماریاتسو تاکدا نیز شناخته می شود که اشاره ای به پایگاه قدرت آنها، قلعه ماری یاتسو است. افراد مشهور از خاندان کای تاکدا، تاکدا شینگن. نام تاکدا شینگن در سراسر جهان شناخته شده است، اما نام اصلی او «تاکدا هارونوبو» است. در سال ۱۵۳۶ (سال پنجم از دوره تنبون)، زمانی که تاکدا شینگن گنپوکو (مراسم بلوغ) خود را جشن گرفت، یک حرف کانجی (هارو) از آشیکاگا یوشی هارو، دوازدهمین شوگون شوگون سالاری موروماچی را دریافت کرد و شر
وع به نامیدن خود «تاکدا هارونوبو» کرد. بیشتر عمر او به نبرد گذشت و در نهایت موفق شد که ولایت شینانو، ولایت سوروگا، ولایت کوزوکه، ولایت توتومی، ولایت میکاوا و بخش هایی از ولایت مینو و ولایت هیدا را تصرف کند. اجداد خاندان تاکدا خاندان سیوا گنجی بود و آن ها نسب یکسانی با خاندان آشیکاگا شوگون های شوگون سالاری موروماچی دارند. نام معروف «شینگن» نامی بودایی است که او هنگام راهب شدن در سن ۳۹ سالگی از آن استفاده کرد. کودتا در ۲۱ سالگی. تاکدا شینگن در ۳ نوامبر ۱۵۲۱ به عنوان پسر ارشد خاندان کای-تاکدا، از نوادگان مستقیم خاندان کای-گنجی به دنیا آمد. نام دوران کودکی او «کاتسوچیو» (همچنین به عنوان «تارو» شناخته می شود) بود. خاندان تاکدا، که شوگو-دایمیو (اربابان پرقدرت هم از نظر نظامی و هم اقتصادی در شوگون سالاری آشیکاگا) ولایت کای بود، در دوره سنگوکو در زمان پدر تاکدا شینگن، تاکدا نوبوتورا، به یک سنگوکودایمیو (اربابان پرقدرت هم از نظر نظامی و هم اقتصادی در دوره سنگوکو) تبدیل شد و پایه های خاندان تاکدا، که بعدها شکوفا شد، پایه گذاری شد. تاکدا شینگن هم در هنرهای رزمی و هم در رشته های آکادمیک آنقدر با استعداد بود که از او به ع
نوان یک کودک اعجوبه یاد می شد. راهبی که مسئول آموزش او بود تحت تأثیر قرار گرفت زیرا تاکدا شینگن نوجوان تمام مطالب کتابی به نام "تیکین اورای" (庭訓往来) را که قوانین سامورایی را توصیف می کند، در چند روز حفظ کرده بود او حتی کتاب های استراتژی نظامی چینی مانند "هنر رزم" «سونشی» و "سه استراتژی هوانگ شیگونگ" «سانریاکو» را تدریس می کرد. حکایات بسیار زیاد دیگری در مورد تاکدا شینگن وجود دارد که گفته می شد او یک اعجوبه است. با این حال، تاکدا نوبوتورا از پسرش تاکدا شینگن باهوش متنفر بود و گفته می شود که قصد داشت ریاست خانواده را به پسر کوچکترش تاکدا نوبوشیگه بسپارد؛ بنابراین، در سن ۲۱ سالگی، تاکدا شینگن، ملازمان ارشد خود را به سمت خود برگرداند و پدرش را به تبعید فرستاد و به به شوهرخواهر خود ایماگاوا یوشیموتو در استان شیزوئوکای کنونی، سپرد. چندین نظریه دیگر در مورد اینکه چرا تاکدا شینگن پدرش را تبعید کرد وجود دارد، از جمله اینکه ملازمان او از جنگ های مکرر خسته شده بودند و مشکلاتی در سیاست و فرمانروایی او بر ولایت کای وجود داشت. در هر صورت، توانایی تاکدا نوبوتورا برای رهبری خاندان تاکدا به حد غیرقابل پذیرشی رسیده بود. این به
اصطلاح یک گکوکوجو (به معنای «سرنگونی یا فراتر رفتن از مافوق») است، که در دوره سنگوکو رایج بود، و چندان غیر معمول نبود که قدرت طلبان والدین یا برادر خود را بکشند و ریاست خانواده را غصب کنند. در همین حال، تاکدا شینگن موفق شد بدون کشتن پدر یا برادر کوچکترش، ریاست خانواده را به ارث ببرد. تاکدا شینگن هر سال مقدار زیادی پول برای مخارج زندگی به پدرش می فرستاد و تاکدا نوبوتورا از پسرش تاکدا شینگن بیشتر زنده ماند. برادر کوچکتر او، تاکدا نوبوشیگه، از تاکدا شینگن به عنوان معاون ژنرال قوی ترین سپاه تاکدا حمایت می کرد و گفته می شود که برادران روابط خوبی داشتند. تاکدا شینگن که پس از بیرون راندن پدرش رهبری خاندان تاکدا را به دست گرفت و ناحیه سووا در ولایت شینانو (اکنون استان ناگانو) را به عنوان اولین مقصد تهاجم خود انتخاب کرد. خواهر کوچکتر تاکدا شینگن با سووا یوریشیگه ازدواج کرده بود و به همین دلیل، سووا یوریشیگه با پدرش تاکدا نوبوتورا رابطه نزدیکی داشت و این خطر وجود داشت که او با تاکدا شینگن دشمنی کرده و به کای حمله کند. در سال ۱۵۴۲ (تنبون ۱۱)، ارتش تاکدا پس از سقوط قلعه اوئه هارا، محل سکونت خاندان سووا که بر ناحیه سووا،
ناگانو حکومت می کرد، قلعه کووابارا را محاصره کرد. او تحت عنوان صلح، سرپرست خانواده، سووا یوریشیگه را فریب داد و او را مجبور به خودکشی کرد. پس از آن، او پسر سووا یوریشیگه، «تورائو» را به عنوان جانشین خود منصوب کرد و خاندان سووا را مطیع خود کرد. از آن زمان به بعد، ناحیه سووا پایگاه حمله به ولایت شینانو شد. با این حال، تهاجم ولایت شینانو آنطور که تاکدا شینگن امیدوار بود پیش نرفت. این به دلیل حضور افراد با نفوذی مانند خاندان اوگاساوارا بود؛ بنابراین طرفین جنگ روانی را برای دستیابی به «پیروزی بدون جنگ» انجام دادند. تاکدا شینگن در هنگام حمله به قلعه ها قادر به انجام کارهای وحشتناکی بود، مانند چیدن سر سربازان دشمن در خارج از قلعه برای کاهش روحیه آنها و تبدیل زنان و کودکان دشمن به نوکر و خدمتکار. این راهبردی برای ایجاد ترس در افراد قدرتمند اطراف و کسب پیروزی بدون جنگ بود تا از قدرت ارتش خود تا حد ممکن کاسته نشود. در سال ۱۵۴۸ (تنبون ۱۷)، ارتش تاکدا شینگن بسیاری از فرماندهان نظامی برجسته را در درگیری با ارتش خاندان موراکامی از دست داد. نبرد اوئه داهارا (۱۵۴۸) در نهایت اولین نبرد بازنده تاکدا شینگن بود. پس از آن درگیری
با خاندان موراکامی ادامه یافت و سرانجام در سال ۱۵۵۳ پایان یافت (تنبون ۲۲). ارتش تاکدا شینگن به قلعه کاتسورائو، محل سکونت خاندان موراکامی نزدیک شد و خاندان موراکامی اراده جنگیدن را از دست داد و بدون جنگ به ولایت ایچیگو (استان نیگاتا فعلی) گریخت. قدرت تاکدا شینگن با اتحاد سه گانه افزایش می یابد. تاکدا شینگن، که دو بار توسط خاندان موراکامی در تهاجم به ولایت شینانو شکست خورده بود، به شدت از مشکلات مبارزه واقعی آگاه بود. در همین حال، در سال ۱۵۵۴ (تنبون ۲۳)، در حالی که متحد آنها، خاندان ایماگاوا، در حال حمله به ولایت میکاوا (استان آیچی شرقی کنونی) بود، خاندان هوجوی اخیر از ولایت ساگامی (استان کاناگاوا کنونی) از این فرصت برای حمله به خاندان ایماگاوا استفاده کرد. در پاسخ به این موضوع، تاکدا شینگن بلافاصله به حمایت از خاندان ایماگاوا رفت و خاندان هوجو را به عقب راند. با این حال، نه تنها خاندان ایماگاوا و خاندان تاکدا، بلکه خاندان ایماگاوا و خاندان هوجوی اخیر نیز مدت ها از طریق ازدواج به هم مرتبط بودند، اگرچه رابطه آنها ضعیف تر شده بود. علاوه بر این، خاندان ایماگاوا عمدتاً به سمت غرب، خاندان هوجو به سمت شرق، و خاندان ت
اکدا به سمت شمال حمله می کردند، بنابراین مناطقی که هر یک می خواستند نفوذ خود را گسترش دهند، همپوشانی نداشتند. تصور می شد که بهتر است این سه ولایت با همدیگر همکاری کنند، بنابراین تحت اتحاد سه ولایت کوسوسون، سه ازدواج بین این سه خاندان انجام شد: با این کار تاکدا شینگن که از حمایت اربابان فئودال دو ولایت مجاور برخوردار بود، به شتاب خود برای گسترش ولایت کای ادامه داد. قدرت ارتش تاکدا. پس از اینکه او ریاست خاندان را به ارث برد، زندگی تاکدا شینگن پر از جنگ شد. او برای توسعه ولایت کای که در میان کوه ها احاطه شده بود و زمین کشاورزی نداشت، چاره ای جز پیروزی در جنگ و گسترش قلمرو خود نداشت. تاکدا شینگن معتقد بود که جلب حمایت مردم قلمروش از طریق تصرف قلمرو، پاداش دادن به ملازمانش و ثروتمند کردن ولایت کای بسیار مهم است. همچنین گفته می شود که تاکدا شینگن همیشه توصیه می کرد که شکست نخوردن از پیروزی در یک نبرد مهم تر است و به شدت نسبت به «برد بیش از حد» هشدار می داد. این نظریه به این دلیل بود که عقیده داشت اگر شما با قاطعیت پیروز شوید، مغرور می شوید و حریف شما محتاط می شود. نظریه تاکدا شینگن این بود که بهترین کاری که می توان
انجام داد، «تساوی» یا «یک پیروزی کوچک» است. چیزی که تاکدا شینگن واقع بینانه بیش از هر چیز ارزش قائل بود جمع آوری اطلاعات بود. او به جنگ نمی رفت مگر اینکه حریف خود را به طور کامل بررسی کرده بود و مطمئن بود که شکست نخواهد خورد. همچنین به خوبی شناخته شده است که او نینجاهایی به نام میتسومونو داشت که فعالیت های جاسوسی انجام می دادند. گفته می شود که با وجود اینکه او در کای بود، هر گوشه ژاپن را می شناخت، بنابراین عجیب نیست که اودا نوبوناگا از تاکدا شینگن واهمه داشت. فورینکازان (به معنای لغوی «باد، جنگل، آتش و کوهستان»)، پرچم جنگی تاکدا شینگن بود که از ۱۴ حرف کانجی حک شده بر روی پرچم می آید. «سرعت مانند باد است، کندی مانند یک جنگل، تهاجم مانند آتش است، و بی حرکتی مانند یک کوه است.». گفته می شود که پرچم نظامی فورینکازان علاوه بر هشدار در جنگ، باعث ترس بسیاری از فئودال های دوره سنگوکو شده است. یاماموتو کانسوکه، تاکتیک دانی که پشت صحنه از تاکدا شینگن حمایت می کرد. گفته می شود یاماموتو کانسوکه به عنوان یک تاکتیک دان در خدمت تاکدا شینگن بوده است و گفته می شود که به عنوان مغز پشت ارتش تاکدا خدمت می کرده و در مورد استراتژی
های متعدد به تاکدا شینگن مشاوره می داده است. با این حال، او شخصیتی مرموز است و اطلاعات تاریخی کمی در مورد او موجود است. زمانی حتی این نظریه وجود داشت که یاماموتو کانسوکه واقعاً وجود تاریخی ندارد. در نهایت با کشف یک سند تاریخی که نام یاماموتو کانسوکه روی آن نوشته شده بود، این موضوع تکذیب شد. نبردهای کاواناکاجیما. تاکدا شینگن که به عنوان قوی ترین جنگ سالاران دوره سنگوکو شناخته می شد، در کنار دایمیو ولایت اچیگو، اوئه سوگی کنشین، که به دلیل مهارتش در نبرد به «خدای جنگ» شهرت داشت، رقیبی شایسته داشت. به آن «ببر» می گویند. تاکدا شینگن و اوئه سوگی کنشین در طی ۱۱ سال از ۱۵۵۳ تا ۱۵۶۴ (۱۵۵۳ تا ۱۵۶۴) پنج بار برای تصرف ولایت شینانو که بین قلمروهای یکدیگر قرار گرفته بود، با هم جنگیدند. با این حال، اگرچه تاکدا شینگن و اوئه سوگی کنشین درگیری داشتند، گفته می شود که درگیری های خشونت آمیز واقعی کم بوده است. آسیب عمده به طرف تاکدا شینگن در طول «نبرد اول کاواناکاجیما» رخ داد، جایی که کنشین اوئه سوگی در پاسخ به درخواست امداد از خاندان موراکامی ولایت شینانو به جبهه رفت. در «پنجمین نبردهای کاواناکاجیما»، دو طرف فقط به یکدیگر خیره ش
دند و حتی با هم برخورد نکردند. این به دلیل تفاوت در هدف بین این دو بود. هدف تاکدا شینگن حمله و کنترل ولایت شینانو بود، در حالی که هدف اوئه سوگی کنشین محافظت از ولایت ایچیگو بود. در واقع، زمانی که تاکدا شینگن سعی کرد به ایچیگو حمله کند، اوئه سوگی کنشین به شدت مقاومت کرد و تاکدا شینگن را شکست داد. نظریه ای وجود دارد که دوستی بین این دو وجود داشته است، و نظریه دیگری مبنی براینکه اوئه سوگی کنشین از تاکدا شینگن متنفر بوده است، اما اعتقاد بر این است که حداقل تاکدا شینگن به درستی و انسانیت عمیق اوئه سوگی پی برده است. به عنوان یک حکایت معروف، در کویو گونکان (کتاب تاریخی در مورد رخدادهای نظامی در خاندان تاکدا) نوشته شده است که وقتی تاکدا شینگن درگذشت، او پیامی برای پسر و جانشین خود، تاکدا کاتسویوری گذاشت و گفت: «اگر دچار مشکل شدید، به کنشین در ایچیگو تکیه کنید.» خاندان کای-تاکدا در زمان رهبری و قدرت تاکدا کاتسویوری نابود شد، اما گفته می شود که اگر تاکدا کاتسویوری بر اساس وصیت پدرش به اوئه سوگی کنشین تکیه می کرد، ممکن بود از این سقوط جلوگیری شود. تاکدا شینگن به کار برای گسترش قلمرو خود ادامه داد. در سال ۱۵۶۷ (سال دهم ا
یروکو)، او به خاندان هوجو در ولایت موساشی (در اطراف توکیو و استان سایتامای کنونی) حمله کرد. حمله به سوروگا. با این حال، سال بعد، در سال ۱۵۶۸ (ایروکو ۱۱)، او به طور ناگهانی اتحاد خود با خاندان ایماگاوا را شکست و ولایت سوروگا را اشغال کرد. استدلال تاکدا شینگن این بود که بهتر است این ولایت به توسط یکی از اقوام تصرف شود تا اینکه توسط توکوگاوا ایه یاسو از ولایت میکاوا، که در حال رشد قدرت بود، تصرف شود. این تهاجم به ولایت سوروگا آغاز دشمنی با خاندان ایماگاوا در ولایت سوروگا، خاندان توکوگاوا در ولایت میکاوا و خاندان هوجو در ولایت ساگامی بود. به این ترتیب شبکه محاصره تاکدا ساخته شد. تاکدا شینگن که در مخمصه ای قرار داشت، استراتژی ابداع کرد و به قلعه اوداوارا (شهر اوداوارا، استان کاناگاوا) و قلعه های شاخه های خاندان هوجوی اخیر حمله کرد و ارتش هوجو را مجبور به عقب نشینی از ولایت سوروگا کرد. در نتیجه، ارتش هوجو مجبور به بازگشت به ساگامی شد و پس از عقب نشینی، ولایت سوروگا را دوباره اشغال کردند. پس از آن، خاندان تاکدا و خاندان هوجو در سال ۱۵۷۱ (سال دوم گنکی) صلح کردند و دوباره اتحاد تشکیل دادند. در سال ۱۵۷۱ (سال دوم گنکی)،
درگیری بین اودا نوبوناگا، که به کیوتو رفته بود و آشیکاگا یوشی آکی، پانزدهمین ژنرال شوگون سالاری موروماچی، جدی شد. تاکدا شینگن همچنین هدفش شکست اودا نوبوناگا بود به طرف کیوتو حرکت کرد و به ولایت توتومی (استان شیزوئوکا غربی امروزی) و ولایت میکاوا، قلمرو توکوگاوا ایه یاسو، متحد اودا نوبوناگا، حمله کرد. در سال ۱۵۷۲ (سال سوم گنکی)، او سرانجام ارتش توکوگاوا را در نبرد میکاتاگاهارا در ولایت توتومی شکست داد. سال بعد، ۱۵۷۳ (سال چهارم گنکی)، او قلعه نودا (شهر شینشیرو کنونی، استان آیچی)، یک مکان کلیدی در شرق ولایت میکاوا را تصرف کرد. ولایت اُواری (استان آیچی غربی امروزی)، پایگاه اصلی اودا نوبوناگا، نیز همین نزدیکی بود. در این زمان، دارایی های خاندان تاکدا به ۱٫۲ میلیون ککو رسیده بود که شامل بخش هایی از ولایت کای، ولایت شینانو، ولایت سوروگا، ولایت اومی، ولایت هیدا، ولایت میکاوا و ولایت کوزوکه می شد. با این حال، پیشروی خاندان تاکدا در همین جا به پایان رسید. مرگ تاکدا شینگن. پس از سقوط قلعه نودا، بیماری مزمن تاکدا شینگن بدتر شد. پس از سرفه های مکرر خون، سرانجام ارتش تاکدا تصمیم گرفت به کای عقب نشینی کند. در آوریل ۱۵۷۳، تا
کدا شینگن هرگز از بیماری خود بهبود نیافت و در سن ۵۳ سالگی در راه بازگشت به کای درگذشت. تاکدا شینگن وصیت کرد که مرگ خود را به مدت سه سال مخفی نگه دارد، اما در عصری که جاسوسان در پشت صحنه کار می کردند، اطلاعات به بیرون درز کرد. اودا نوبوناگا بیش از هر کس دیگری از اینکه تهدید تاکدا شینگن از بین رفته بود، راحت شد. در اوت همان سال، اودا نوبوناگا، شوگون آشیکاگا یوشی آکی را اخراج کرد و شوگون سالاری موروماچی سقوط کرد.
خوزه پابلو باتیه ای اوردونز رئیس جمهور موقت کشور اروگوئه در سال ۱۸۹۹ میلادی و رئیس جمهور از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ میلادی و دوباره از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۵ میلادی بود.
از ایران زرتشتی تا اسلام: مطالعاتی درباره تاریخ دین و تماس های میان فرهنگی کتابی است که شائول شاکد در ۱۹۹۵ نوشته است و مرتضی ثاقب فر در ۱۳۸۱ به فارسی برگردانیده است.
قیمه بادمجان یکی از انواع خورش ها در آشپزی ایرانی است که از گوشت قرمز، بادمجان، لپه و گوجه فرنگی تهیه می شود، و معمولاً با برنج خورده می شود. بعضی اوقات هم این خورش را با مرغ درست می کنند.
اندی ریکتر (زاده ۲۸ اکتبر ۱۹۶۶) بازیگر آمریکایی است. فیلم شناسی. از فیلم های معروف او می توان به فیلم دقیقه نیویورک، خط صورتی نازک، نیمه حرفه ای، اگر می دانستم یک نابغه هستم، دختر رئیس من و روز دوست دختر (۲۰۱۷) اشاره کرد.
شهر قومول یا قامل (به اویغوری: قۇمۇل شەھىرى) یا شهر هامی (به چینی: 哈密市، به پین یین: Hāmì Shì) یک شهر در سطح ولایت در جمهوری خلق چین است که در منطقه خودمختار سین کیانگ واقع شده است. تقسیمات اداری. در ژانویه سال ۲۰۱۶، «ولایت قومول» به «شهر در سطح ولایت» ارتقاء یافت. در همین تاریخ، «شهر در سطح شهرستان» قومول که تابع این ولایت بود نیز منحل شده. اراضی آن، شامل منطقهٔ شهری اصلی قومول، منطقه ایویرغول تاسیس شد.
آرشیو فدرال آلمان یا بوندس ارشیف (BArch) () آرشیو ملی آلمان است که در ۱۹۵۲ در محل کنونی آن در کوبلنتس تأسیس شد. آرشیو ملی زیرمجموعهٔ وزیر فرهنگ ایالتی هستند و پیش از ۱۹۹۸ زیرمجموعه وزارت کشور فدرال بودند. در سال ۲۰۰۸ بیش از ۱۰۰ هزار عکس به انبار ویکی مدیا اهدا کردند.
کارل برانت ( زاده ۸ ژانویه ۱۹۰۴ – مرگ ۲ ژوئن ۱۹۴۸) پزشک و ژنرال اس اس بود که به عنوان پزشک شخصی آدولف هیتلر کار می کرد. وی بعد از جنگ جهانی دوم به جرم جنایت علیه بشریت به مرگ محکوم شد و در ۲ ژوئن ۱۹۴۸ به دار آویخته شد. در چارچوب قانون آلمان نازی در سال ۱۹۳۳ با عنوان «قانون پیشگیری از تولد فرزندان مبتلا به بیماری های ارثی»، برانت یکی از دانشمندان پزشکی بود که سقط جنین را به تعداد زیاد روی زنانی که از نظر ژنتیکی دچار اختلال، معلولیت ذهنی یا جسمی یا نقص نژادی تلقی می شدند، یا انتظار می رفت جنین های متولد نشده آنها دچار چنین «نقص های» ژنتیکی شوند، انجام می داد. این سقط جنین ها قانونی شده بودند، مشروط بر اینکه هیچ جنین آریایی سالمی سقط نشود. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۹، برانت اولین اتانازی برنامه اصلاح نژادی نازی ها، یعنی گرهارد کرچمار، یک نوزاد ۵ ماهه معلول آلمانی، را مجاز اعلام کرد. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، برانت توسط هیتلر به همراه فیلیپ بوهلر به عنوان رئیس مشترک برنامه اتانازی Aktion T4 منصوب شد. برانت در ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۲، زمانی که توسط هیتلر به عنوان کمیسر خدمات بهداشتی و اورژانس (Bevollmächtigter für das Sanitäts- und Gesundhei
tswesen) منصوب شد، قدرت بیشتری به دست آورد و از آن پس تنها ملزم به پیروی از دستورات پیشوا بود. او به طور منظم در اس اس ترفیع می گرفت؛ تا آوریل ۱۹۴۴، برانت یک گروهبان اس اس در Allgemeine SS و یک سرتیپ اس اس در Waffen-SS بود. در ۱۶ آوریل ۱۹۴۵، او توسط گشتاپو به دلیل انتقال خانواده اش از برلین به منظور تسلیم شدن به نیروهای آمریکایی دستگیر شد. برانت توسط یک دادگاه نظامی به اعدام محکوم و سپس به کیل فرستاده شد. او در ۲ مه به دستور کارل دونیتز از بازداشت آزاد شد. او در ۲۳ مه توسط بریتانیایی ها بازداشت شد. اخلاق پزشکی برانت، به ویژه در مورد اتانازی، تحت تأثیر آلفرد هوخ بود که در دوره های او شرکت می کرد. برانت مانند بسیاری دیگر از پزشکان آلمانی آن دوره، به این باور رسید که سلامت جامعه به عنوان یک کل باید بر سلامت اعضای آن اولویت داشته باشد. از آنجا که جامعه به عنوان یک ارگانیسم در نظر گرفته می شد که باید درمان شود، ضعیف ترین، ناتوان ترین و غیرقابل درمان ترین اعضای آن تنها بخش هایی بودند که باید حذف می شدند. بنابراین، چنین موجودات نگون بختی باید "مرگ رحمت" (Gnadentod) را دریافت کنند. علاوه بر این ملاحظات، توضیح برانت د
ر دادگاه خود برای اعمال مجرمانه اش - به ویژه دستور آزمایش بر روی انسان ها - این بود که "... هر قانون اخلاقی شخصی باید جای خود را به شخصیت کلی جنگ بدهد". مورخ هورست فریهوفر ادعا می کند که در صورت عدم تأیید ضمنی برانت، بسیار بعید است که آزمایش های پزشکی عجیب و غریب و ظالمانه ای که پزشکان نازی به خاطر آنها بدنام هستند، انجام شده باشد. برانت و هیتلر در طول برنامه ریزی اولیه برنامه اتانازی، تکنیک های متعدد کشتار را مورد بحث قرار دادند، که در طی آن هیتلر از برانت پرسید: «انسانی ترین راه کدام است؟» برانت استفاده از گاز مونوکسید کربن را پیشنهاد داد که هیتلر با آن موافقت کرد. هیتلر به برانت دستور داد تا با پزشکان دیگر تماس بگیرد و هماهنگی کشتارهای جمعی را آغاز کند.