Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در پاسخ به سوال الگوریتم چیست باید گفت که به مراحل گام به گام حل یک مسئله، الگوریتم گفته می شود. از آنجایی که برنامه نویسی با مسائل پیچیده ای سر و کار دارد و برنامه نویسان موظف به حل مسائل مختلف به صورت قدم به قدم هستند؛ الگوریتم نویسی یک ابزار و ایده مناسب در جهت مشخص کردن طرز صحیح پیاده سازی یک برنامه می باشد. البته در دوره رایگان آموزش الگوریتم و فلوچارت به صورت کامل این مباحث را مورد بررسی قرار داده ایم. بیایید مبحث الگوریتم را در ذهن خود پیچیده نکنیم. ما با یک تکنولوژی جدید و ساخته شده توسط ناسا یا گوگل سر و کار نداریم؛ بلکه صرفا قصد داریم از یک مفهوم کاربردی تحت عنوان الگوریتم استفاده کنیم. الگوریتم ها همواره در ذهن بشر بوده و هستند. حتی انسان های اولیه برای شکار و رفع گرسنگی از الگوریتم های مشخصی استفاده می کردند. در ادامه بیشتر با مفهوم الگوریم آشنا خواهید شد. الگوریتم چیست ؟. الگوریتم یا (Algorithm ) در لغت به معنای حل مسئله می باشد. یعنی مجموعه ای از دستورالعمل های متوالی و با جزئیات کامل که برای حل یک مسئله استفاده می کنیم. این دستورات باید دقیق و جامع بوده و به درستی بیان کننده هدفی خاص باشند؛ به
طوری که ابهامی در دستورالعمل الگوریتم وجود نداشته باشد. همانطور که پیش از این گفته شد، در زندگی روزمره نیز همواره در حال استفاده کردن از الگوریتم های مختلف هستیم. مغز ما برای هر کاری که می خواهیم انجام دهیم، شروع به پیاده سازی بهترین مراحل می کند. به عنوان مثال، در حال حاضر تشنه شدیم و شیشه حاوی آب بر روی میز قرار داشته و یخچال هم در طبقه پایین مستقر است. در اینجاست که مغز ما بهترین روش را به صورت گام به گام برنامه ریزی می کند. در ابتدا که تصمیم می گیریم به جای رفتن به طبقه پایین و مراجعه به یخچال، از شیشه آب روی میز استفاده کنیم. حال برای استفاده از شیشه، الگوریتم زیر را داریم: در مثال بالا، مغز ما یک الگوریتم حاوی ۷ مرحله در جهت نوشیدن آب از شیشه تولید کرد. ما به صورت پی در پی در حال استفاده از این الگوریتم ها هستیم؛ بدون آنکه خودمان متوجه شده یا بدان اهمیتی بدهیم. در زندگی و اجتماع، آن فردی موفق تر است که الگوریتم های بهتری برای انجام کارهای خود پیاده سازی کند. کاربرد الگوریتم چیست ؟. می دانیم که سیستم های کامپیوتری برای اجرای کارها و انجام وظایف خود نیازمند برنامه یا Program هستند. هر کدام از این برنامه ه
ا، حاوی دستوالعمل هایی بوده که به صورت گام به گام اجرا و اعمال می شوند. یعنی اگر قرار است کامپیوتر ما پیامی را برای کسی ارسال کند، باید از قبل به صورت قدم به قدم مشخص کرده باشیم که برنامه را باز کن، فلان متن را از کاربر دریافت کن، اتصال به اینترنت را چک کن و پیام را برای فلان شخص بفرست. با توجه به موارد گفته شده می توانیم دریابیم که برنامه نویسی، نقطه شروع تولید یک برنامه نیست. بلکه پیش از شروع برنامه نویسی و پیاده سازی کدها، بایستی مراحل گام به گام انجام یک کار را داشته باشیم. پس ما برای نوشتن یک برنامه که در کامپیوتر اجرا شود، ابتدا نیازمند الگوریتم آن برنامه یا بازی خواهیم بود. تا خودمان ندانیم که قرار است چه اتفاقی، چگونه و از چه طریقی رخ دهد، قادر به نوشتن برنامه برای کامپیوتر نخواهیم بود.. روش های طراحی الگوریتم. کارایی، تحلیل و مرتبه الگوریتم ها نوشتن الگوریتم به زبان فارسی دو ایراد دارد: تحلیل الگوریتم ها. تعیین مقدار میزان کارایی یک الگوریتم در حل مسئله با تحلیل الگوریتم انجام می شود. تحلیل پیچیدگی زمانی. زمانی که یک الگوریتم انجام می شود با تعداد ورودی های الگوریتم افزایش می یابد. تحلیل پیچیدگی زمان
ی یک الگوریتم، تعیین تعداد دفعاتی است که عمل اصلی به ازای هر مقدار از ورودی انجام می شود. T(n) را پیچیدگی زمانی الگوریتم در حالت معمول می گویند. W(n) را تحلیل پیچیدگی زمانی در بدترین حالت می نامند. A(n) را پیچیدگی زمانی در حالت میانگین می گویند. عمل اصلی:زمان نوشتن الگوریتم اندازهٔ داده ها را معین سپس "چند دستور" را معلوم می کنیم که تعداد دفعاتی که این دستورات اجرا می شود کل کار الگوریتم را نشان می دهد. تحلیل پیچیدگی زمانی برای حالت معمول برای الگوریتم (جمع کردن عناصر آرایه) عمل اصلی: افزودن یک عنصر از آرایه به sum. اندازه ورودی: n، تعداد عناصر آرایه. عمل اصلی همیشه n بار انجام می شود یعنی برابر است با T(n) = n تحلیل پیچیدگی زمانی برای حالت معمول برای الگوریتم (مرتب سازی تعویضی) عمل اصلی: مقایسه S [j] با S[i]. اندازه ورودی: تعداد عناصری که باید مرتب شوند. بدترین حالت: T(n) = n. تحلیل پیچیدگی زمانی در بدترین حالت برای الگوریتم (جستجوی ترتیبی) عمل اصلی: مقایسه یک عنصر آرایه با x. اندازه ورودی: n، تعداد عناصر موجود در آرایه. بهترین حالت: T(n) = ۱. تحلیل پیچیدگی زمانی در بهترین حالت برای الگوریتم (جستجوی ترتیبی)
عمل اصلی: مقایسه یک عنصر آرایه با x. اندازه ورودی: n ، تعداد عناصر آرایه. توضیح: در اولین بار عنصر مورد نظر پیدا شود. مرتبه الگوریتم. الگوریتم هایی با پیچیدگی زمانی از قبیل n و 100n را الگوریتم های زمانی خطی می گویند. مجموعه کامل توابع پیچیدگی را که با توابع درجه دوم محض قابل دسته بندی باشند، n²) (θ می گویند. آشنایی بیشتر با مرتبه الگوریتم ها. برای یک تابع پیچیدگی مفروض ƒ(n),O (ƒ (n) "O بزرگ» مجموعه ای از توابع پیچیدگی g (n) است که برای آن ها یک ثابت حقیقی مثبت c و یک عدد صحیح غیر منفی N وجود دارد به قسمی که به ازای همهٔ N =&lt;n داریم: g (n)&gt;= c × ƒ (n) برای یک تابع پیچیدگی مفروض ƒ(n)، (Ω (ƒ(n)مجموعه ای از توابع پیچیدگی g (n) است که برای آن ها یک عدد ثابت حقیقی مثبت c و یک عدد صحیح غیر منفی N وجود دارد به قسمی که به ازای همهٔ N =&lt;n داریم: g (n) =&lt;c × ƒ (n) برای یک تابع پیچیدگی مفروض ƒ(n)، داریم: θ (ƒ(n)) = O (ƒ(n)) ∩ Ω (ƒ(n)) یعنی θ(ƒ(n)) مجموعه ای از توابع پیچیدگی g (n) است که برای آن ها ثابت های حقیقی مثبت c وd و عدد صحیح غیر منفی N وجود دارد به قسمی که: c × ƒ (n) &lt;= d × ƒ(n) برای یک تابع پیچید
گی ƒ(n) مفروض، (o(ƒ(n) ”o کوچک” عبارت ازمجموعه کلیه توابع پیچیدگیg (n) است که این شرط را برآورده می سازند: به ازای هرثابت حقیقی مثبت c، یک عدد صحیح غیر منفی N وجود دارد به قسمتی که به ازای همهٔ N =&lt;n داریم: g (n) =&lt;c × ƒ (n) روش تقسیم و حل روش تقسیم و حل یک روش بالا به پایین است. حل یک نمونه سطح بالای مسئله با رفتن به جزء و بدست آوردن حل نمونه های کوچکتر حاصل می شود. هنگام پی ریزی یک الگوریتم بازگشتی، باید: ۱- راهی برای به دست آوردن حل یک نمونه از روی حل یک نمونه از روی حل یک یا چند نمونه کوچک تر طراحی کنیم. ۲- شرط (شرایط) نهایی نزدیک شدن به نمونه (های) کوچک تر را تعیین کنیم. ۳- حل را در حالت شرط (شرایط) نهایی تعیین کنیم. انواع روش های مرتب سازی: مرتب سازی ادغامی. ادغام یک فرایند مرتبط با مرتب سازی است. ادغام دوطرفه به معنای ترکیب دو آرایه مرتب شده در یک آرایهٔ مرتب است.مرتب سازی ادغامی شامل مراحل زیر می شود: ۱- تقسیم آرایه به دو زیر آرایه، هر یک با n/2 عنصر. ۲- حل هر زیر آرایه با مرتب سازی آن. ۳- ترکیب حل های زیر آرایه ها از طریق ادغام آن ها در یک آرایه مرتب. راهبرد طراحی تقسیم و حل شامل مراحل زیر است:
۱- تقسیم نمونه ای از یک مسئله به یک یا چند نمونه کوچکتر. ۲- حل هر نمونه کوچکتر. اگر نمونه های کوچک تربه قدر کافی کوچک نبودند، برای این منظور از بازگشت استفاده کنید. ۳- در صورت نیاز، حل نمونه های کوچک تر را ترکیب کنید تا حل نمونه اولیه به دست آید. مرتب سازی سریع. در مرتب سازی سریع، ترتیب آن ها از چگونگی افراز آرایه ها ناشی می شود. همه عناصر کوچک تر از عنصر محوری در طرف چپ آن و همه عناصر بزرگ تر، در طرف راست آن واقع هستند. مرتب سازی سریع، به طور بازگشتی فراخوانی می شود تا هر یک از دو آرایه را مرتب کند، آن ها نیز افراز می شوند و این روال ادامه می یابد تا به آرایه ای با یک عنصر برسیم. چنین آرایه ای ذاتاً مرتب است.
ثانیهٔ کبیسه (انگلیسی: Leap second) مقدار زمان یک ثانیه است که به زمان UTC ساعت هماهنگ جهانی اضافه می شود تا تاریخ روز آن با زمان خورشیدی متوسط هماهنگ شود. آخرین اقدام اضافه کردن ثانیه کبیسه در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۱۵ روی داده است. پس از سال ها بحث در محافل گوناگون استانداردسازی جهانی، در نوامبر ۲۰۲۲ و در ۲۷اُمین نشست کنفرانس عمومی وزن و اندازه گیری ، قرار شد که استفاده از ثانیه کبیسه تا سال ۲۰۳۵ کنار گذاشته شود. موضوع. استاندارد ساعت هماهنگ جهانی (UTC) مقیاس ثانیه را از دستگاه بین المللی یکاها(SI) استفاده می کند و سنجش آن از روی ساعت اتمی است. این استاندارد برای سنجش زمان، مورد استفادهٔ بسیاری از کشورهاست. با توجه به اینکه متوسط زمان یک روز خورشیدی کمی بیشتر از ۲۴ ساعت (یا ۸۶۴۰۰ ثانیه) است، بنابراین، اگر یک روز UTC را دقیقاً ۸۶۴۰۰ ثانیه در نظر بگیریم، اختلاف زمان جزئی با یک روز استانداردهای زمان خورشیدی (مثل ساعت گرینویچ) پیدا خواهد کرد. موضوع ثانیهٔ کبیسه اصلاح این تفاوت به صورت تنظیم آن به ۸۶۴۰۱ یا ۸۶۳۹۹ ثانیه است. مخصوصاً، یک ثانیهٔ کبیسه ای مثبت بین ثانیهٔ ۲۳:۵۹:۵۹ از یک روز انتخاب شده توسط UTC (که عموماً آخر
ین روز یک ماه انتخاب می شود. معمولاً ۳۰ ژوئن یا ۳۱ دسامبر) و ثانیهٔ ۰۰:۰۰:۰۰ از روز بعد در نظر گرفته می شود؛ که این ثانیهٔ اضافه به صورت ۲۳:۵۹:۶۰ در ساعت های UTC نشان داده می شوند. البته در ساعت های محلی وابسته به UTC، این ثانیه می تواند در ادامه یه یک ساعت دیگر یا حتی نیم ساعت یا یک ربع ساعت دیگری در نظر گرفته شود، با توجه به این ساعت محلی. ثانیهٔ کبیسه ای منفی، ثانیهٔ ۲۳:۵۹:۵۹ را از یک تاریخ مشخص، حذف می کند. به طوری که آخرین ثانیهٔ روز ۲۳:۵۹:۵۸ می شود و ثانیهٔ بعدیِ آن ۰۰:۰۰:۰۰ از روز بعد خواهد بود. اگرچه، UTC از زمان تأسیس خود هیچگاه به ثانیهٔ کبیسه ای منفی نیاز پیدا نکرده است. تاریخچه. هرچند کلاودیوس بطلمیوس حدود ۱۴۰ سال قبل از میلاد یک روز خورشیدی را به ۶ قسمت مساوی برای نگهداری زمان تقسیم کرده بود، ولی این ابوریحان بیرونی بود که در سال ۱۰۰۰ میلادی، یک روز را به ۲۴ قسمت و هر قسمت را به ۶۰ واحد تقسیم کرد. در سال ۱۸۷۴ بود که مقیاس ثانیه (در دستگاه CGS) به صورت رسمی به عنوان پایهٔ واحد زمان منظور گردید. کمی پس از این مساًله وقتی دانشمندان به این نتیجه رسیدند که زمان چرخش زمین متفاوت است، اتحادیه بین المللی
اخترشناسی IAU در سال ۱۹۵۲ ثانیه را به عنوان واحد در سال نجومی در نظر گرفت اما از آنجائیکه سال خورشیدی در محاسبات اساسی تر از سال نجومی قلمداد می شود، در سال ۱۹۵۵ IAU ثانیه را به مقدار برای سال ۱۹۰۰ تعیین نمود. بالاخره با توجه به ناکافی بودن این تعریف ها، در تاریخ ۱۹۶۷ مجدداً مقدار آن را معادل ۹۱۹۲۶۳۱۷۷۰ دور تشعشع حاصل از اتم سزیوم تعیین کردند. در چند قرن گذشته متوسط زمان یک روز خورشیدی در حدود ۱٫۷ ثانیه در هر قرن اضافه شده است، به طوری که در سال ۱۹۶۱ روز خورشیدی به مقدار دو هزارم ثانیه بیشتر از ۸۶۴۰۰ ثانیهٔ SI شده است و در نتیجه استاندارد بین المللی زمان اتمی از ساعت متعارف رسمی گرینویچ جلو افتاده است. اضافه کردن ثانیه. در سال ۱۹۷۲ سیستم ثانیهٔ کبیسه ابداع شد، این تطبیق باعث می شد که ثانیهٔ UTC با ثانیهٔ زمان استاندارد SI برابر شود. از طرفی چون زمان استاندارد بین المللی GMT با زمان ساعت اتمی همزمانی شده بود در نتیجه زمان UTC به مقدار ۱۰ ثانیه از ساعت اتمی عقب می افتاد. مسئولیت تنظیم ثانیهٔ کبیسه در ابتدا برعهدهٔ دفتر بین المللی زمان بود، ولی در سال ۱۹۸۸ به IERS واگذار شد. هرگاه تفاوت زمان UTC بازمان استاندار
د جهانی GMT به بیش از شش دهم ثانیه برسد تصمیم به اضافه کردن ثانیهٔ کبیسه می کند. سرویس IERS هر ۶ ماه اطلاعیهٔ مربوط یه تغییرات و افزودن ثانیهٔ کبیسه را در بولتن خود منتشر می کند، اما تصمیم گرفته است که این ثانیه را در ۳۰ ژوئن یا ۳۱ دسامبر اضافه کند.
معاملهٔ پایاپای یا دادوستد پایاپای یا تَهاتُر یا پایاپای یک نوع روش معامله است که در آن کالاها یا خدمات به صورت مستقیم و بدون هیچ واسطه ای با کالا یا خدمات دیگر مبادله می شود و از هیچ نوع وسیله ای برای مبادله استفاده نمی شود، یعنی هیچ نوع پولی دریافت نمی شود. این نوع مبادله یک حالت دوجانبه دارد البته احتمال سه جانبه بودن و چندجانبه بودن نیز وجود دارد. و در کشورهای پیشرفته به صورت همسان و متشابه در کنار نظام پولی آن کشور قرار می گیرد. البته معمولاً این حالت وجود دارد و کاربرد آن به صورت محدود می باشد. مبادله کالا به کالا معمولاً در بحرانهای مالی و بحرانهای پولی به جای پول مورد استفاده قرار می گیرد. به عنوان روش دادوستد جایگزین پول می شود. برای نمونه زمانی که پول رایج کشور به صورت غیر پایدار می شود (در حالت تورم و چرخه فروکشی قیمت ها) یا در زمانی که پول رایج کشور به صورت ساده غیرقابل دسترسی برای هدایت و انجام تجارت می باشد. مزایا. 1) در مبادله پایاپای طرفین معامله هم تولید کننده وهم مصرف کننده بودند 2) درمبادله پایاپای انبار کردن تولیدات برای مدت طولانی بعلت فسادپذیری کالاها و نیاز تولید کننده به تولیدات دیگران
امکان نداشت . 3) تولید از مصرف جدا نبود و مبادله بدون تولید وجود نداشت . لذا مبادله ثروت آفرین نبود بلکه این تولید بود که خالق ثروت بحساب می آمد . 4) رابطه خدمات و تولید ،نظیر رابطه تولیدات با یکدیگر بطریق مستقیم و پایاپای صورت می پذیرفت . معایب. 1) نیاز متقابل موجب می شود ارائه کننده یک کالا بایستی فردی را بیابد که اولاً به کالای او نیاز داشته باشد و ثانیاً کالای مورد احتیاج او را نیز عرضه کند که بروز این وضعیت بسیار دشوار است . 2) تعدد مبادلات غیر لازم موجب می گردید جهت رسیدن به کالای مورد نظر اقدام به مبادلات متعدد نماید . 3) حمل و نقل کالاها بدلیل پیشرفته نبودن وسائط به دشواری صورت می گرفت لذا مبادلات از حیث جغرافیایی در سطح محدودی باقی می ماند . 4) غیر قابل تقسیم بودن برخی کالاها : مثلاً اگر یک رأس گاو معادل صد کیلوگرم برنج ارزش داشته باشد ، حال اگر شخصی به 50 کیلوگرم برنج نیاز داشته باشد نصف کردن گاو دشوار خواهد بود . 5) دشواری مبادله برخی خدمات نیز یکی دیگر از مشکلات بود بطوریکه مثلاً یک معلم بدشواری می توانست خدمت خود را با کالاهای مورد نیاز خود مبادله نماید . 6) فسادپذیری برخی کالاها ی مورد نیاز ، م
انند گندم ، برنج و احشام را به طولانی مدت نمی توان ذخیره کرد. 7) محدودیت در تقسیم کار و تخصیص کار . در این زمان هر کس مجبور بود تمام کالاهای مصرفی خود را تولید کند. در نتیجه هیچ کس نمی توانست در زمینه تولید کالای خاصی متخصص شود و بتواند تولید خود را افزایش دهد. 8) محدودیت تولید و بازار. بازار به مکانی گفته می شد که هرکسی که کالایی داشت به آنجا مراجعه می کرد. کالای خود را ارائه و سپس مایحتارج خود را دریافت می کرد. 9) محدودیت در مبادله نسیه. در این بازار مبادله نسیه دیگر موضوعیت نداشت. مشکلات مبادله مبادلات پایاپای موجب گردید بشر بفکر ایجاد وسیله ای برای تسهیل داد و ستد بیفتد. ابتدا کالاهایی بعنوان پول انتخاب شد و سپس از سکه طلا و نقره بعنوان پول استفاده شد. با پیشرفت علوم و فنون پول کاغذی جانشین سکه طلا و نقره شد. امروزه با گسترش علوم رایانه، پول بصورت الکترونیکی جایگزین انواع مختلف پول شده است. پیشینه. برخلاف باور و اذهان عمومی، هیچ نوع مدرک مبنی بر وجود یک جامعه یا اقتصاد که به صورت انحصاری و عمده ای و ابتدایی متکی بر دادوستد پایاپای نمی باشد. در عوض، کشورهایی که اقتصاد غیرپولی دارند به صورت اساسی بر پایه اص
ول قرض و وام و هدایای اقتصادی عمل می کنند. زمانیکه معامله کالا به کالا در حقیقت اتفاق افتاد، زمانی بود که این مبادلات بین غریبه ها انجام می شد یا حتی بین دشمنان انجام می شد. در زمانی که معاملات کالا به کالا یک نفره انجام می شد و حالت کاملاً غیررسمی داشت، معاملات سازمان یافته نیز شروع به رشد نمود و سومین بخش مبادلات کالا به کالا هدایت یافت. فرد مبادله کننده کالا به عنوان یک دلال عمل می کند و به بانکی که در آن اعضا دارای یک حساب می باشد یک وام ارائه می کند در زمانیکه خریدها انجام می شود و زمانیکه فروش انجام می شود اعتبار تهیه می کنند، در مقایسه با مبادلات یک نفره ملاحظات بسته به مبادلات غیرمساوی کاهش می یابد. این نوع مبادلات در برزیل رواج داشته است البته در آن زمان هندوها هیچ اطلاعی از این مبادلات نداشتند. دادوستد پایاپای برای کشورها و شرکتهایی که سودی در مبادلات نقدی نمی بینند بسیار مفید و سودآور می باشد. این نوع مبادلات برای کسانی که دارای سیستم رایج پولی نمی باشند نیز مفید می باشد. این نوع مبادلات به عنوان مثال در تایلند انجام شد فردی به نام kut chum یک سری اوراقی چاپ نمود به عنوان سیستم مبادله مورد استفاده
قرار گرفت. براساس قوانین جامعه کوپنهای کالا به کالا به نام Boon (بون) تغییر یافت. این کوپنها یک ارزش ثابت برای تایلندی ها داشت که به وسیله آن کالاها و سرویسها را در کشور خود معاوضه می کردند. دادوستدهای بازرگانی. مبادله کننده های تجاری یک ارگان اقتصادی می باشند که برای مشتری ها و اعضای خودشان یک سری سیستم های نگهدارنده و برنامه های تجاری دارا می باشند. اعضای این شرکت ها در درون خود سیستم یک سری فراورده ها را خریداری و فروش می کنند. و از یک سیستم پولی داخلی به عنوان دادوستد پایاپای یا دلارهای معامله استفاده می کنند. پایاپای گرهای جدید به صورت چشمگیری رشد یافته اند و به صورت یک روش مؤثر برای افزایش خرید و حفظ نقدینگی مورد استفاده قرار می گیرند و از ظرفیتهای تولید برای تجارت در سراسر دنیا مورد استفاده قرار می گیرند. معامله کننده ها در یک دادوستد پایاپای یک سری اعتبارات تجاری (به جای پول) به دست می آورند که به حسابشان واریز می شود. آنها می توانند با استفاده از این اعتبارات یک سری کالا و خدمات از اعضا دیگر این سیستم خریداری کنند. به دلیل وجود ثبت مبادلات و مهارت های دلالی و بیان ها و اعلانات ماهانه این مبادلات بسیا
ر مهم می باشد. دادوستدهای بازرگانی با تهیه شارژ گروه چه برای خرید چه برای فروش یا هر دو و برای اعضا پول تهیه می کنند. نرخ مبادلات معمولاً بین ۱۵% تا ۸% کنترل می شود. بیش از ۴۵۰ هزار مبادله در آمریکا در سال ۲۰۱۰ در فعالیت های دادوستد پایاپای شرکت داشته اند. حدود ۴۰۰ شرکت پایاپای و اقتصادی در سراسر دنیا ارائه کننده خدمات می باشند. فرصت های زیادی برای ایجاد شرکت های پایاپای در آمریکا و کانادا وجود دارد. یکسری شرکت های تجاری I RTA در آمریکا ارائه کننده آموزش و ارتقاء استانداردهای محلی در بین اعضا می باشند. هر کدام دارای وجه رایج خود می باشند به عنوان UC شناخته می شود. نخستین نظام دادوستد در سوئیس ایجاد شد و به عنوان بانک WIR نامیده شد. این سیستم در سال ۱۹۳۴ در نتیجه فقدان و کمبود پول و بعد از سقوط بازار در سال ۱۹۲۹ ایجاد شد. توجه WIR مخفف یک کلمه در سوئیس و آلمان می باشد. شرکت پایاپای. این نوع شرکت بر روی مبادلات وسیع تر و عظیم تر تمرکز پیدا کرده است. که کاملاً از دادوستدهای پایاپای که شامل خرده فروشی سنتی و قدیمی بود متفاوت می باشد شرکت پایاپای از رسانه ها و تبلیغات به عنوان یک اهرم برای مبادلات خود استفاده می ک
ند. آن ها از یک اعتبار تجاری به عنوان نقدیندگی استفاده می کنند. این نوع اعتبار باید شناخته شده و تضمین شده باشد و همچنین باید دارای یک ارزش در مقدار نیز باشد که قابل خرید برای مشتری باشد. بازارهای پایاپای. در اسپانیا این نوع بازارهای کالا به کالا وجود دارد مردم اجناسی را که مورد نیازشان نیست برای معاوضه و مبادله به بازار می آورند. این نوع بازارها بدون پول عمل می کنند. معاوضه در بین سه بخش برای افراد رضایت بخش نیز می باشد. حجم مبادلات انجام شده در سال ۲۰۰۸ بالغ بر ۱۰ میلیون دلار بوده است. طبق آمار بین المللی IRTA. اشارات و معانی محیطی: این نوع کالا به کالا کردن تکمیل کننده حرکت محیطی می باشد که یک کشش در آخر قرن ۲۰ و اوایل قرن ۲۱ را در بر می گرفت. (هزینه) برآمد منابع شامل شده در تولید و پخش فراورده های جدید به صورت همراه وار به وسیلهٔ محصولات موجود تجاری کاهش می یابد. یک بازار جهانی برای کاهش تلفات و اعمال به عنوان خنثی کننده اقتصاد قابل عرضه وجود دارد. تأثیر بر مالیات. در آمریکا فردی به نام «کارل» از مبادلات کالا به کالا برای IRS و برای گرفتن حقوق ماهانه و به عنوان یک نوع مقاومت مالیاتی استفاده کرد. او در روز
نامه نیویورک تایمز این روش را توضیح داد. مبادلات کالا به کالا به عنوان یک درآمد مالیات به وسیله IRS شناخته شد. در کشورهای دیگر این نوع محاسبات برای مبادلات کالا به کالا، مالیات زا نبود، بلکه این روند برای محاسبات نقدی محاسبه می شد. محدودیت ها. برای اینکه یک اتفاق دو جانبه برای تقاضاها انجام شود یعنی برای ایجاد یک مبادله، هر دو طرف باید آنچه طرف مقابل می خواهد را داشته باشد. عدم وجود یک معیار برای محاسبه ارزش: در سیستم نقدی پول به عنوان یک معیار وجود دارد ولی در سیستم غیرنقدی وجود ندارد. عدم تفکیک پذیری بعضی از کالاها: اگر فرد به اندازه یک قسمت از کالا نیاز داشته باشد ولی کاملاً تفکیک پذیر نباشد معامله صورت نمی گیرد. عدم وجود استانداردها برای باز پرداختها: شکل دیگر عدم وجود یک معیار مرسوم و معمول برای مبادلات می باشد. مشکلات در ذخیره و انبارسازی منابع و ثروتها: اگر یک کشور تنها متکی بر یک سری منابع فنا شدنی باشد این نوع اتکا یک مشکل دیگر ایجاد می کند.
امیر آجرلو ریاضی دان اهل ایران است. او در سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ موفق به کسب مدال طلای المپیاد جهانی ریاضی شده است. وی در سال اول حضور خود در این مسابقات ۳۴ و در سال دوم ۳۳ امتیاز از ۴۲ امتیاز ممکن را کسب کرد. وی پس از این موفقیت ها به ایلات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در آنجا نیز به موفقیت های چشمگیری دست یافت. همچنین معلم این ریاضی دان بزرگ آقای پیمان قاعمی است آجرلو هم چنین نویسندهٔ کتاب های ریاضی و المپیاد است.
قطاع دایره یا قطاع بخشی از یک قرص یا دایره است که به دو شعاع و یک کمان محدود شده است. θ زاویهٔ مرکزی روبروی کمان، formula_1 شعاع دایره و formula_2 طول کمان است. یک قطاع با زاویهٔ ۱۸۰ درجه را نیم دایره و با زاویهٔ ۹۰ درجه را ربع دایره می نامند. اگر دو انتهای کمان را به هر نقطه ای غیر از مرکز دایره وصل کنیم، بخش پدید آمده قطاع نخواهد بود؛ و زاویهٔ ساخته شده در آن هم زاویهٔ مرکزی نخواهد بود. مساحت. مساحت سراسر دایره برابر formula_3 است پس مساحت یک قطاع برابر است با حاصل ضرب نسبت زاویه ای که دربر دارد به زاویهٔ کل دایره (۳۶۰ درجه) در مساحت کل دایره. اگر زاویهٔ θ به رادیان باشد، مساحت قطاع خواهد بود: و اگر θ به درجه باشد: روش دیگر آن است که مساحت این قطاع را از راه انتگرال زیر بدست آوریم: پیرامون. پیرامون یک قطاع برابر است با مجموع طول کمان آن و دو شعاع دایره: که در اینجا θ به رادیان است.
زمین شیمی یا ژئوشیمی از دو واژهٔ "Geo" به معنی زمین و "chemistry" به معنی شیمی تشکیل شده است. دید کلی. در ساده ترین شکل ژئوشیمی را می توان به عنوان علمی تعریف کرد که با شیمی کل زمین و اجزای تشکیل دهنده آن سرو کار دارد. علم ژئوشیمی به تعبیری هم محدودتر و هم گسترده تر از زمین شناسی می باشد. این علم با توزیع و مهاجرت عناصر شیمیایی در درون زمین و در ابعاد زمان و مکان سرو کار دارد. علم رخداد و توزیع عناصر در جهان، به طور کلی شیمی کیهانی نامیده می شود. جهت درک درست شیمی زمین حائز اهمیت است که تا حد امکان از شیمی و تاریخ خورشید و سایر اجسام سیاره ای منظومه شمسی و همچنین شیمی ستارگان و فضای بین سیاره ای و میان ستاره ای مطلع باشیم. به طور کلی وظایف اصلی ژئوشیمی را می توان به صورت زیر خلاصه کرد: تعیین فراوانی نسبی و مطلق عناصر و انواع اتم ها (ایزوتوپها) در زمین. مطالعه توزیع و مهاجرت هر یک از عناصر در بخش های مختلف زمین (اتمسفر، هیدروسفر، پوسته و غیره) و همچنین در کانی ها و سنگ ها به منظور کشف اصول اداره کننده این توزیع و مهاجرت. تاریخچه ژئوشیمی. علم ژئوشیمی عمدتاً در طی قرن اخیر توسعه یافته است. با این وجود، مفهوم نظا
می مستقل که با شیمی زمین سر و کار داشته باشد، مفهومی کهن است و واژه ژئوشیمی نیز برای اولین بار توسط شیمیدان سوئیسی به نام شون بین (کاشف اوزون)، در سال ۱۸۳۸ معرفی گردید. مفهوم جدید یک عنصر را می توان به زمان لاووازیه و کتاب معروف وی در مورد عناصر شیمیایی (۱۷۸۹) نسبت داد. در سال ۱۸۶۰ بنزن و کیرشف) چگونگی کاربرد طیف سنج در تشخیص و شناسایی عناصر را به نمایش گذاشتند، پس از آن عناصر Cs, Rb و Tl به سرعت و پی در پی به وسیله این دستگاه جدید کشف شدند. با بر پا شدن سازمان زمین شناسی آمریکا در سال ۱۸۸۴ و انتخاب کلارک به عنوان شیمیدان اصلی، سازمانی مرکزی برای تحقیقات شیمیایی زمین، در قاره آمریکا بنا نهاده شد. تأسیس آزمایشگاه ژئوفیزیکی به وسیلهٔ مؤسسه کارنگی واشینگتن در ۱۹۰۴، موجب پیدایش پیشرفت های بزرگی در ژئوشیمی گردید. گلدشمیت که در سال ۱۹۱۱ از دانشگاه آسلو، فارغ التحصیل گردید، رساله دکترای وی کمکی اساسی به ژئوشیمی بود. سال ۱۹۱۲، از بسیاری جهات می تواند تاریخی حیاتی برای توسعه و پیشرفت علم ژئوشیمی به حساب آید. در این سال فون لو نشان داد که ترتیب قرار گرفتن منظم اتم ها در بلورها می تواند به صورت شبکه انکساری در مقابل اشع
ه های ایکس عمل کند و بنابراین به اکتشافی دست یافت که می توانست ساختار اتمی اجسام جامد را تعیین کند. یک مرکز مهم ژئوشیمی نیز در سال ۱۹۱۷ در اتحاد جماهیر شوروی تأسیس شد. بزرگان نامی این مرکز را ورنادسکی و همکاران جوان تر وی، فرسمن و وینوگرادف تشکیل می دادند. بازدهی علمی این مرکز بسیار زیاد بوده است. ژئوشیمی در اتحاد جماهیر شوروی بخصوص در راستای جستجو و استخراج مواد معدنی خام قرار داشته، و ظاهراً موفقیت قابل ملاحظه ای در این زمینه کسب کرده است. در اختیار داشتن نمونه های کره ماه، داده های کاوش از راه دور اتمسفرها و سطوح سیارات و پذیرش مفهوم تکتونیک صفحه ای در سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، دیدگاهی نوین برای نمونه برداری و نظریه ژئوشیمی فراهم آورد. افزوده شدن داده های گسترده ای از ماه و داده های زمین و شخانه ها، این امکان را به وجود آورد که بسیاری از نظریه های ارائه شده در مورد سیاره شناسی و شیمی کیهانی آزمایش شوند. ساختار منطقه ای زمین اتمسفر اگر چه اتمسفر فقط جزء کوچکی از کل جرم زمین را تشکیل می دهد، اما تأثیر آن روی شیمی سطح زمین قابل ملاحظه است. اتمسفر به عنوان محیط انتقال همنه های بسیاری از واکنش های ژئوشیمیایی سطح زمی
ن عمل می کند، مانند انتقال اکسیژن، دی اکسید کربن و آب؛ که در فرایندهای هوازدگی شیمیایی اجزای اصلی را تشکیل می دهند. ترکیبات اتمسفر: ترکیب ساده بوده و تقریباً تماما از سه عنصر نیتروژن، اکسیژن و آرگون تشکیل شده است؛ و گازهای دیگری هم که به مقدار بسیار کم اتمسفر وجود دارند شامل دی اکسید کربن، نئون، هلیوم، کریپتون، گزنون، هیدروژن و اکسید نیتروژن می باشند. این دسته اجزای اتمسفر در نمونه ای مختلف هوا نسبتاً ثابت بوده و در جاهای مختلف یا زمان های مختلف تفاوتی نمی کند؛ ولی بعضی از اجزای سازندهٔ اتمسفر مقدارشان متغیر است و شامل گازهای می باشند. تصویر هیدروسفر قشری ناپیوسته از آب شیرین، شور و جامد در سطح زمین است. هیدروسفر از اقیانوس ها همراه با دریاها و خلیج های پیوسته به آنها، دریاچه ها، آب رودها و رودخانه ها، آب های زیرزمینی و برف و یخ تشکیل شده است. بیوسفر واژه بیوسفر برای اولین بار توسط لامارک به کار برده شد. این واژه کاربردی دوگانه دارد؛ یکی برای مشخص کردن آن بخش از زمین که توانایی حفظ حیات را دارا می باشد و دیگری برای نشان دادن مقدار کل ماده زنده موجود شامل گیاهان، جانوران و موجودات ذره بینی. ترکیبات بیوسفر: دان
ش ما از مقدار نسبی جانوران مختلف بیوسفر از حدس و گمان هوشیارانه فراتر نمی رود. آب جز اصلی تمام مواد آبی است. چوب حدود ۵۰٪ آب دارد و مهره داران حدود ۶۶٪، در حالیکه مقدار آب بی مهرگان دریایی بیش از ۹۰٪ است. عناصر موجود در بیونسفر عبارتند از: انرژی عناصر تغذیه ای بزرگ و عناصر اغذیه ای کوچک برای گیاهان و جانوران فقط برای گیاهان و Co و I فقط برای جانوران) پوسته زمین پوسته زمین، ضخامتی از زمین است که از سطح شروع می شود و تا ناپیوستگی موهو ادامه می یابد. ترکیبات شیمیایی پوسته زمین: ترکیب میانگین پوسته در اصل همان ترکیب سنگ های آذرین است، زیرا مقدار کل سنگ های رسوبی و دگرگونی پوسته در مقام مقایسه با توده سنگ های آذرین موجود فاقد اهمیت است. گوشته زمین گوشته زمین از قاعده پوسته شروع می شود و تا عمق ۲۹۰۰ کیومتری که ناپیوستگی گوتنبرگ - ویچرت قرار دارد، ادامه می یابد. ترکیب شیمیایی گوشته: ترکیب شیمیایی گوشته از کانی های سیلیکاتی، احتمالاً بیشتر الیوین و پیروکسن ها یا معادل های فشار بالای آن ها تبعیت می کند. هسته زمین هسته زمین از ناپیوستگی گوتنبرگ - ویچرت در عمق ۲۹۰۰ کیلومتر شروع می شود، تا مرکز زمین ادامه می یابد. از نظر