Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به همچنین خبر از شروع فرایندی می داد که ساکنان باقی مانده از نژادهای مختلف در دهه ۲۰ برای ساخت پارک پیشین به عنوان ساکنان غیرمجاز بیرون رانده شوند. گفته شده است که شاید استنلی پارک جدید در طول زمان از هر اثری از اشغال نژادی پاک شد. با این حال، در همان زمان مسئولان پارک شروع به پر کردن آن با مصنوعات بومی کردند. در سال های جنگ داخلی، محلاتی کارگری محروم مانند مونت پلیزنت، حومه جنوب ونکوور و گراندویو-وودلند رشد کردند که البته محلات فقیر و بسیار محروم استثنا بودند. حتی وست لند نیز ارزان تر شد. توسعه دهندگان CPR دوباره به یکباره محلات سفید و ثروتمند را که به وست لند کشیده می شدند را جدا کردند. پوینت گری به همین خاطر در ۱۹۰۸ به هم پیوسته شد و بلندی های شونگسی منحصراً برای ثروتمندترین و برجسته ترین شهروندان ساخته شد که دستکم به خرج کردن ۶۰۰۰ دلار برای ساخت خانه های جدید نیاز داشت. این الگوهای جدید تبعیض اقتصادی آشکارا در ۱۹۲۹ که پوینت گری و جنوب ونکوور با ونکوور تلفیق شد، حفظ شد. پوینت گری شامل محله های کنونی آربوتوس بریج، دانبار ساوتلند، کریسدیل و مارپل، اوکریج، شونگسی و ساوت کامبی و جنوب ونکوور شامل محلات کنونی سد
ر کوتیج، کالینگوود، کیلارنی، ریلی پارک- لیتل مانتین، سانست و ویکتوریا- فریزرویو بود. ویلیام هارولد مالکین اولین شهردار شهر جدید بود که در انتخابات شهرداری ۱۹۲۸ لوییس دنیسون تیلور قهرمان ادغام را شکست داد. کسادی بزرگ. بریتیش کلمبیا شاید سخت ترین دوران را در کسادی بزرگ در میان استان های کانادا داشت. اگرچه ونکوور برای دفع ورشکستگی مدیریت شد اما شهرهای دیگر در لاور مینلد مانند ونکوور شمالی و برنابی آنچنان خوش شانس نبودند. همچنین ونکوور مقصد نهایی هزاران مرد جوان بیکار بود که برای کار وارد کانادا شده بودند. شهر پایان خط بود و سالیان سال به مکه بیکاران مشهور بود بر این اساس که تنها شهری در کانادا است که قبل از اینکه از سرما بمیری، از گرسنگی خواهی مرد. جنگل های دوره گردان در روزهای اولیه کسادی بزرگ به زودی شروع به پیشرفت کرد. در آنجایی بودند مردان شهرهای کلبه ای موقتی از هر آنچه که می توانستند پیدا کنند (یا بدزدند) می ساختند. بزرگترین این شهرها به دلیل این که غیر بهداشتی شناخته شد، بسته شد. ونکوور همچنین سکوی پرتابی برای اعتصابات کمونیستی بیکاران بود که متناوباً در شهر برگزار شد و در این میان می توان به اعتصاب کمپ ر
هایی و سفر به اوتاوا در ۱۹۳۵ اشاره کرد. آشوبگران کمونیست و حمایت کنندگان آن ها اعتصاب های بزرگی را در صنعت های دیگر نیز برگزار کردند که از بزرگترین آن ها می توان به اعتصاب اسکله در ۱۹۳۵ و ترتیب دادن بخش بزرگی از گردان مککنزی-پاپینو برای مبارزه با فاشیسم در جنگ داخلی اسپانیا به عنوان سهم غیررسمی کانادا در بریگادهای بین المللی اشاره کرد. جشن های شهری. ونکوور مکان جشن های بزرگ در ۱۹۳۶ برای تقویت روحیه شهروندی در اواسط کسادی بزرگ و همچنین جشن گرفتن سالگرد ونکوور بود. شهردار مک گیر جدال بزرگی را برای تنظیم جشن های پرخرج در زمانی که شهر در خطر ورشکستگی بود و کارگران شهری با کارمزدهای بسیار کاهش یافته کار می کردند، به راه انداخت. با وجود این، او از حمایت زیاد کسانی که با خوب بودن جشن برای موفقیت شهر موافق بودند، برخوردار بود. در حالی که بعضی از مخارج زیاد – مانند، چشمه زشت ایجاد شده در لاست لاگون استنلی پارک- به شدت نقد شد، مخارج دیگر مانند ساخت تالار شهر جدید (کنونی) در خیابان کمبی به شدت مورد استقبال مالی و عمومی قرار گرفت. جشن شهری بعدی در بازدید سال ۱۹۳۹ پادشاه به نشانه پایان کسادی بزرگ و شروع جنگ جهانی دیگر بر
قرار شد. جنگ جهانی دوم. وقوع جنگ جهانی دوم موجب تغییرات عمده ای در ونکوور شد. واحدهای نظامی محلی اعضای جدیدی را به خدمت گرفتند و برای مثال کوهستان نشینان کانادای ونکوور به مدت چهار ماه گردانی در انگلستان داشتند و تا پایان جنگ در اروپا باقی ماندند. هنگ بریتیش کلمبیا، هنگ پانزدهم زمینی RCA، هنگ ششم مهندسی، گروه اکتشاف HMCD و بقیه نیروها در جنگ شرکت داشتند. مخارج زیاد دولت و به کارگیری نیروها در ارتش و کارخانه ها پس از کسادی بزرگ جان تازه ای به اقتصاد نیازمند ونکوور داد. در میان محصولات و سلاح های جنگی بسیار تولید شده در ونکوور می توان به کشتی مین جمع کن و رزم ناو توپخانه ای برای نیروی دریایی پادشاهی کانادا و تفنگ های ضد بمب افکن در برنابی و کارخانه هواپیمایی بویینگ در نزدیکی ریچموند که بخشی از بمب افکن B-29 را تولید می کرد، اشاره کرد. پدافند قدیمی بندر ونکوور با توپخانه ساحلی در پوینت گری (موزه انسان شناسی در بالای آن ساخته شده)، استنلی پارک، زیر پل لایونز گیت و پوینت اتکینسون تقویت شد. در ۱۹۴۲، چند ماه پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، کانادایی های ژاپنی تبار از ساحل غربی اخراج شدند. در آمریکا نیز چنین رفتاری با ژ
اپنی ها شد. ژاپنی تبارها در مکان هایی مانند انبارهایی در هاستینگ پارک اسکان داده شدند و سپس دولت فدرال آن ها را در کمپ ها توقیف کرد که باعث ایجاد قانون محاسبات جنگ شد. به علت ترس از بمب گذاری و حمله با گاز سمی، در ۱۹۴۲ در ساحل غربی خاموشی کامل برقرارشد و به مدارس ماسک گاز داده شد. در حقیقت ژاپن به ساحل غربی حمله کرد. یک زیردریایی ژاپنی فانوس دریایی استوان پوینت را بمباران کرد و سربازان ژاپنی به جزایر اطراف آلاسکا حمله کردند و بمب های بالنی ژاپنی ها پروازکنان در جریان های هوایی اقیانوس آرام به جان جنگل ها و شهروندان کانادایی و آمریکایی می افتادند. بعضی از این بمب ها در نزدیکی ونکوور در رابرتز پوینت به زمین نشستند که وجود آن ها تا پایان جنگ همچون رازی پنهان شد. از ۱۹۵۰ تا کنون. CBUT قدیمی ترین شبکه تلویزیونی غرب کانادا در دسامبر ۱۹۵۳ شروع بکار کرد. پل اوک استریت که ونکوور را از طریق رود فریزر به ریچموند متصل می کرد در ۱۹۵۷ افتتاح شد. در حالی که پل های سکوند نروز و لایونز گیت به ترتیب از ۱۹۲۵ و ۱۹۳۸ اتصالی را نورث شور ایجاد کرده اند گذر یادواره آهنگران سکوند نروز در ۱۹۶۰ ایجاد شد. آخرین بقایای تراموای شهری بریتی
ش کلمبیا و سیستم ریلی درون شهری در ۱۹۵۸ پیاده شد. دیگر پل مهم رود فریزر، پل پورت مان در سوری است که در ۱۹۶۴ افتتاح شد. دانشگاه انستیتو فناوری بریتیش کلمبیا در ۱۹۶۰ و دانشگاه سایمون فریزر در ۱۹۶۵ تأسیس شد. پردیس های اقماری در ونکوور دارند. ساکنان استارکونا که اغلب چینی هستند جنبشی اعتراضی را به رهبری ماری لی چان فعال اجتماعی ترتیب دادند و از ساخت آزادراهی که به انهدام محله می انجامید جلوگیری کردند. در ۱۹۶۷، محدوده منطقه ای ونکوور بزرگ تر تأسیس شد و گرینپیس یکی از موسسات بین المللی پیشرو در زمینه محیط زیست در ۱۹۷۱ در ونکوور تأسیس شد. در ۱۹۶۸ مجلس کانادا جایزه ای ۳۵۰۰ دلاری را برای زنده کردن سنت باستانی دلقک شهر به یواخیم فویکیس از ونکوور داد. او در تمام جلسات شورای شهر با لباس کامل دلقک ظاهر می شد و با اشعار کودکانه سخن می گفت و معمولاً به بازدیدهای همگانی و مورد توجه قرار گرفتن ونکوور به صورت جهانی علاقه نشان می داد. رشد پیوسته فرودگاه در سی آیلند موجب ساخت پل دیگری به نام آرتور لینگ در ۱۹۷۵ شد. ایستگاه پاسیفیک سنترال به عنوان ایستگاه اصلی راه آهن در ۱۹۷۹ جایگزین ایستگاه واترفرانت شد که ایستگاه قدیمی تر ابتدا
به پایانه اتوبوس دریایی و سپس، شش سال پس از آن، به ایستگاه مترو اسکای ترین تبدیل شد.. اولین ورزشگاه گنبدی کانادا در ۱۹۸۳ به نام ورزشگاه BC افتتاح شد. اسکای ترین و ورزشگاه بی سی پِلیس (جایگاه بریتیش کلمبیا) و همچنین موزه ساینس وورلد (موزه جهان دانش)، مرکز همایش های کانادا پِلیس (جایگاه کانادا) و میدان ملل برای اکسپو ۸۶ ساخته شد. این رویداد بین المللی مهم آخرین نمایشگاه جهانی برگزار شده در آمریکای شمالی بوده و با ۲۲۱۱۱۷۸ بیننده موفق در نظر گرفته شد. از ۱۲ تا ۲۸ فوریه ۲۰۱۰ میلادی، المپیک زمستانی ۲۰۱۰ در شهر ونکوور که این رقابت ها ۹۲۵ میلیون دلار برای کشور کانادا هزینه دربرداشت. خط کانادالاین، ونکوور کانونشن سنتر (مرکز همایش های ونکوور)، بازسازی خیابان گرنویل، و برخی دیگر از امکانات ورزشی، اجتماعی و جاذبه های گردشگری ونکوور برای این رویداد ساخته و آماده سازی شد.
سیرا نوادا د مریدا رشته کوهی واقع در شمال غربی ونزوئلا است که خود بخشی از تودهٔ کوهستانی بزرگتری موسوم به کوردیرا د مریدا را تشکیل می هد که این توده نیز خود بخشی از زبانهٔ شمالی رشته کوه های آند است. مرتفعترین قله های ونزوئلا که یخچال های این کشور را نیز در خود جای داده اند همچون پیکو بولیوار به ارتفاع ۴۹۸۱ متر، پیکو هامبولت به ارتفاع ۴۹۴۲ متر و پیکو بونپلند به ارتفاع ۴۸۹۳ متر در سیرا نوادا د مریدا قرار دارند. این یخچال ها در عین حال در حال ذوب شدن و ناپدیدشدن هستند. این رشته کوه همچنین بخشی از پارک ملی سیرا نوادا را تشکیل می دهد که در سال ۱۹۵۲ تأسیس شده و منطقه ای به مساحت ۲۷۶۴ کیلومتر مربع را دربر می گیرد.
کیومرث میرزا عمیدالدوله شاهزاده قاجار و فرزند قهرمان میرزا پسر عباس میرزا بود. مادر عمیدالدوله حاجیه هما خانم دختر بهمن میرزا بهاءالدوله پسر فتحعلی شاه بود که پس از قهرمان میرزا به ازدواج فیروز میرزا پسر دیگر عباس میرزا درآمد. از این رو عمیدالدوله با نجم السلطنه، سرورالسلطنه و عبدالحسین میرزا فرمانفرما از طرف مادر برادر بود. کیومرث میرزا در سال ۱۲۷۵ هجری قمری با وزارت محمداسماعیل خان وکیل ا لملک به حکومت کرمان منصوب شد و چند سال در این مقام برقرار بود. کیومرث میرزا عمیدالدوله، عزیزالدوله دختر محمدشاه از بطن خدیجه خانم چهریقی را به همسری گرفته بود و از او صاحب دو پسر به نام های تاج الدین میرزا و شعاع الدین میرزا و یک دختر به نام جمیل الدوله (عزیزالدوله ثانی) گردید.
در نظریه ایدئالیسم یا لیبرالیسم ارتباطات بین الملل به عنوان وسیله ای برای کنار هم قراردادن ملت ها و به عنوان قدرتی که به سازمان های بین المللی در انجام خدمات خود به جامعهٔ جهانی کمک می کند، نگریسته می شود. از این دیدگاه، ارتباطات با ایده آل ترین شکل آن به عنوان زمینه ساز درک متقابل میان ملت ها و صلح مورد توجه قرار می گیرد. آرمانگرایی کلاسیک. ایدئالیسم کلاسیک یا آرمانگرایی آمریکایی پس از جنگ جهانی اول بر پایه سه گزاره عمده شکل گرفت: از نظر آرمانگرایی جنگ و بی نظمی بین المللی نتیجه شکستن ارتباطات عقلایی است. آنچه باعث بروز جنگ می شود حکومت ها هستند و نه سیستم، بنابراین با دموکراتیزه کردن حکومت ها میتوان از بروز جنگ جلوگیری کرد. دیپلماسی سنتی از نظر این مکتب دچار چند مشکل بود. این فرایند غیردموکراتیک و محرمانه بود و توازن قوا که در قالب کنسرت اروپا عامل جلوگیری از بی نظمی بین المللی بود خود باعث بروز و آغاز جنگ جهانی اول شده بود. ایدئالیسم خواهان جلوگیری از بروز مجدد شرایطی بود که منجر به شکل گیری رفتارهای تعرضی میشدند. در مقابل واقع گرایان خواهان محدود کردن پدیده جنگ بودند. از جمله تلاشهای آرمانگرایان باید به ت
عمیم داده رژیم های لیبرال دموکرات به تمام کشورها، اصل تعیین سرنوشت و سیستم امنیت دسته جمعی بود که در آن جامعه بین الملل استفاده غیر مشروع از خشونت را ممنوع میکرد. از مهمترین آثار این دوره باید به اصول چهارده گانه ویلسون اشاره کرد.
آرمان می تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آلن پارسونز پراجکت یک گروه پراگرسیو راک انگلیسی بود که مابین سالهای ۷۵ تا ۹۵ میلادی فعال بود. اساس شکل گیری این گروه آلن پارسونز و اریک وولفسون بودند و باقی اعضا به صورت فصلی با گروه همکاری می کردند.
ینس گرهارد لمان (متولد ۱۰ نوامبر ۱۹۶۹ در اسن) دروازه بان ملی پوش سابق فوتبال اهل آلمان می باشد. لمان دو مرتبه (فصل های ۹۷-۱۹۹۶ و ۰۶-۲۰۰۵) به عنوان بهترین دروازه بان سال اروپا نیز انتخاب شده است. او در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دارای رکورد می باشد٬ بطوریکه در فصل های ۰۶-۲۰۰۵ و ۰۷-۲۰۰۶ در طی ۱۰ بازی (۸۵۳ دقیقه) هیچ گلی دریافت نکرد. وی نقش مهمی در نایب قهرمانی تیم آرسنال در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا فصل ۰۶-۲۰۰۵ نیز داشت. وی سابقه ی حضور در باشگاه های شالکه ٬ آ.ث. میلان٬ بروسیا دورتموند٬ آرسنال٬ اشتوتگارت را دارد. وی در سال ۲۰۱۱ از فوتبال باشگاهی خداحافظی کرد. بازی با پای خوب، خروج های موفق و شجاعانه از دروازه در کنار شخصیت و توانایی رهبری از او یک دروازه بان مطمئن ساخته بود. او همچنین برای تیم ملی فوتبال آلمان در مسابقات جام جهانی و جام ملت های اروپا به میدان رفته است. تیم ملی. لمان اولین بازی ملی خود را در فوریه ۱۹۹۸ مقابل تیم ملی عمان به انجام رساند. او در مجموع در ۶۱ بازی برای تیم ملی آلمان به میدان رفته است که بسیاری از آن ها بازی دوستانه بوده است. وی در جام جهانی ۲۰۰۲ به عنوان دروازه بان دوم نیز حضور داشت
. در تاریخ ۷ آوریل ۲۰۰۶ یورگن کلینزمن مربی وقت تیم ملی آلمان اعلام کرد که لمان دروازه بان اول تیم آلمان در مسابقات جام جهانی است. به این ترتیب لمان در مسابقات جام جهانی ۲۰۰۶ گلر اول تیم ملی آلمان بود که در هفت بازی انجام شدهٔ آلمان٬ در شش بازی به میدان رفت. الیور کان در بازی رده بندی این مسابقات مقابل پرتغال به میدان رفت. وی در تیم ملی فوتبال دارای (رکورد ۶۸۱) دقیقه بدون گل خورده می باشد. او در تاریخ ۸ اوت ۲۰۰۸ بازنشستگی خود را از بازی های ملی اعلام کرد. او این تصمیم را پس از صحبتی دو ساعته با یوآخیم لوو مربی تیم ملی آلمان و آندریاس کوپکه مربی دروازه بانان این تیم گرفت و اعلام کرد.
کیسه اندامی در بدن کیسه داران ماده است (به همراه نمونه های بسیار کمی از نرهای دارای کیسه همچون صاریغ آبی) که پذیرای جنین شکل نگرفته جانور می شود. هنگامی که جنین متولد می شود از درون بدن مادر به آهستگی بالا می رود تا به کیسه برسد. کیسه پوششی از پوست با تنها یک ورودی است که نوک پستان ها را می پوشاند تا از بچه در هنگام بزرگ شدن محافظت کند. کیسه کانگوروها در جلوی بدن باز می شود و بچه کانگورو ناچار است فاصله به نسبت زیادی را برای فرورفتن دوباره در کیسه هنگامی که بیرون از آن است، طی کند. کانگوروها و والابی ها اجازه می دهند تا فرزندانشان حتی پس از آنکه توانایی فیزیکی کامل برای زندگی بر روی زمین را پیدا کردند، در کیسه بمانند. آن ها اغلب دو نوزاد را در کیسه خود نگه می دارند، یکی جوان و به خوبی بزرگ شده، و دیگری کوچک و لاغر مانده.
شبهای نویسندگان و شاعران ایران که با نام شب های شعر گوته نیز شناخته می شود یک رویداد فرهنگی سالانه در دههٔ ۱۳۵۰ در تهران بود که واپسین دوره اش از ۱۸ تا ۲۷ مهر ۱۳۵۶ برگزار و زبانزد شد. در سال ۱۳۵۶ کانون نویسندگان ایران با همکاری انجمن روابط فرهنگی ایران و آلمان، انستیتو گوته، به مدت ده شب، مراسم شعرخوانی و سخنرانی در باغ انجمن فرهنگی روابط ایران-آلمان برگزار کردند. در این ده شب که به «شب های شعر گوته» معروف شد، بیش از شصت نویسنده و شاعر با گرایش های مختلف ولی عمدتاً چپ علیه «فضای اختناق و سانسور حاکم» شعر خواندند و سخنرانی کردند. در شب های آغازین شب های شعر گوته، جمعیتی بالغ بر ۱۰ هزار نفر در این مراسم شرکت می کردند. اما بارش بارانی چندروزه در تهران منجر به کاهش جمعیت در شب های پایانی به حدود ۳ هزار نفر شد. جرقه انقلاب ۱۳۵۷. در پاییز ۱۳۵۶، ماه ها قبل از آن که حرکت های اعتراضی منتهی به انقلاب ۱۳۵۷ ایران آغاز شود، گردهمایی ادبی جمعی از نویسندگان و شاعران ایران فضای سیاسی کشور را دگرگون کرد. شب های نویسندگان و شاعران در انستیتو گوته تهران و به ابتکار کانون نویسندگان ایران برپا شد که در آن شاعران و نویسندگان طی ده
شب، آشکارا حزب رستاخیز را محکوم کردند و از «خفقان» و «لجنزار بی قانونی های تنگ چشمانه» و «برداشت های فاشیستی نظام حاکم» سخن گفتند. یرواند آبراهامیان در کتاب "تاریخ ایران مدرن" می گوید: «به دنبال برگزاری ده شب شعر توسط کانون به تازگی احیا شده نویسندگان ایران و انستیتو گوته در مهر ۱۳۵۶، نویسندگان که همگی از مخالفان سرشناس بودند به انتقاد از رژیم پرداختند و نهایتاً در شب پایانی این برنامه، شرکت کنندگان همگی به خیابان ریختند و با پلیس درگیر شدند. در این تظاهرات یک دانشجو کشته و هفتاد نفر زخمی و بیش از یکصد نفر دستگیر شدند. اعتراضات در تهران طی ماه های بعد به ویژه در روز ۱۶ آذر ادامه یافت. افراد دستگیر شده در این اعتراضات به دادگاه های غیر نظامی سپرده شدند که یا آزاد شدند یا محکومیت های سبکی گرفتند. این اقدام عملاً در حکم پیام آشکاری برای دیگران از جمله طلاب حوزه علمیه قم بود». سخنرانی ها و شعرخوانی ها. شب یکم: مهدی اخوان ثالث، سیاوش مطهری، تقی هنرور شجاعی و منصور اوجی. در شب اول کسی پیش بینی نمی کرد ده شب تاریخی در پیش باشد. این نشست با سخنرانی رحمت الله مقدم مراغه ای آغاز شد. بیانیه کانون نویسندگان خوانده شد و
سیمین دانشور درباره نقش هنر و هنرمند سخنرانی کرد. پس از آن شعرخوانی مهدی اخوان ثالث (شعر «آنک! ببین» از کتاب دوزخ اما سرد)، سیاوش مطهری، تقی هنرور شجاعی و منصور اوجی اجرا شد. سیمین دانشور در سخنرانی خود گفت دفاع از آزادی مهم ترین مسئله ای است که در هنر معاصر مطرح می شود و هنرمندان واقعی با وجود عوامل بازدارنده این رسالت مهم را از یاد نبرده اند و اینکه زشتی هنر معاصر به علت زشتی زمانهٔ ماست. دانشور درباره سه جریان هنری معاصر یعنی واقع گرایی یا واقع گرایی انتقادی، رئالیسم سوسیالیسم و هنر مدرن توضیح داد. شب سوم: شمس آل احمد، بهرام بیضایی، محمد زهری، طاهره صفارزاده، سیروس مشفقی، فاروق امیری و محمد کسیلا. شب سوم نقطه عطف شب های شعر گوته بود. به تخمین یک گزارش ساواک کمابیش هشت هزار شنونده در این شب بارانی حاضر بودند. متن و صدای این سخنرانی سپس تر بارها منتشر شد و از مهم ترین سخنرانی ها دربارهٔ سانسور حکومتی و اجتماعی، مخصوصاً در ایران، و آزادی بیان گشت. «در موقعیت تئاتر و سینما» نامی است که سخنرانی سی دقیقه ای بهرام بیضایی در شرح «اثرات سوء ممیزی و تفتیش» در شب سوم شب های شعر گوته در ۲۰ مهر ۱۳۵۶ بدان نامور است. با
این که بیشتر سخنرانی ها و شعرهای اعضای کانون نویسندگان ایران در شب های دهگانهٔ شعر گوته به سال ۱۳۵۶ علیه سانسور حکومتی بود، بیضایی و چند سخنران دیگر، از جمله سیمین دانشور و غلامحسین ساعدی و هوشنگ گلشیری و علی موسوی گرمارودی، از مسائل دیگری نیز سخن گفتند. بیضایی به ریشه های اجتماعی و مردمی سانسور پرداخت و از کار هنرمند گفت؛ که در نتیجهٔ فشارها هنر «گره دار» و «کمپلکسه» می شود؛ که سزا نیست هنرمند پیروی گروه باشد، بلکه او «احتمالاً قراره نیازهایی رو بگه که جمع نمی دونه بهش احتیاج داره.» و چنین به پایان برد که اگر بناست دستگاه دولتی هم از آزادی سخن بگوید و «ما» هم، «من یک کمی راجع به این آزادی، مشکوکم.» هوشنگ گلشیری، که مجری جلسه بود، بیضایی را فراخواند؛ و او پشت میکروفون برای جمعیت سخن گفت. بیضایی این سخنرانی را به این صورت ننوشته بود، بلکه به طور ارتجالی سخن گفت. متن و صدای سخنرانی سپس تر منتشر شد. بیضایی، در گفتگو با ماهنامهٔ "اندیشه پویا" (۱۳۹۵) گفته است: «نوشتهٔ آماده ای نبود. به شادروان به آذین گفتم می خواهم دربارهٔ فشار بر نمایش چیزی بگویم و به ویژه چشم انداز بستهٔ نمایش شهرستان ها. اما با پرخاش های تندی ک
ه بر کارگاه نمایش و تئاترهای جشن هنر در سخنرانی ها شد، دیدم در واقع می گویند چرا فشار بر نمایش کم است و چرا حکومت سانسورهای خواستهٔ ما را اعمال نمی کند! همان جا از خودم پرسیدم آیا ما از آزادی دفاع می کنیم یا آزادی می خواهیم برای سانسور دیگران؟» بیضایی این سخنرانی نیم ساعته را چنین به پایان برد: در نظر دیگران. نعمت آزرم مصداق اشارهٔ بیضایی را سعید سلطان پور می داند که چند سال پیش تر نمایش "سلطان مار" بیضایی را سخت نکوهیده بود. سال ۱۳۴۸ سلطان پور با گروهی حمله کرده و نمایش "سلطان مار" را در مشهد برآشفته و برچیده بود. اسماعیل خویی نیز، همچون آزرم، رای بیضایی را دربارهٔ همدستی روشنفکران با سانسور تأیید کرده؛ ولی بر این باور است که تأکید اصلی بیضایی جای دیگر است: «آنچه بهرام جان بیضایی بر آن تکیه دارد، و به گمان من هم حق با اوست، همنوا شدن روشنفکران با برخی جنبه های عوامانهٔ زندگانی مردمان است». محمدعلی سپانلو اهمیت سخن بیضایی در میان گفته های سخنرانان دیگر ده شب را از آن می داند که «بر خلاف بعضی از سخنگویان که عقیده ای سوای اکثریت جمعیت داشتند لکن به احترام یا ملاحظهٔ آنان می کوشیدند از کنار قضایا بگذرند، این یکی
مستقیماً به قلب موضوع می زند، یعنی آشکارا از خود شنوندگان انتقاد می کند. اگر این سخنرانی نبود، امروزه پس از گذشت سال ها، به نظر می آمد که هیچ کس از تعبداتی که جمعیت بر سخنران ها تحمیل کرد، ناراضی نبوده است.» شب چهارم: غلامحسین ساعدی. در شب چهارم غلامحسین ساعدی دربارهٔ «شبه هنرمند» سخن راند. شب پنجم: باقر مؤمنی، سعید سلطان پور، علی موسوی گرمارودی. در شب پنجم باقر مؤمنی در سخنرانیش بیش از صد بار از لغت ممنوعهٔ «سانسور» استفاده کرد. شعرخوانی سعید سلطان پور، علی رغم پافشاری به آذین در کوتاه کردنش، شوری در مستمعان برانگیخت. شب دهم. در شب دهم محمود اعتمادزاده (م.ا. به آذین)، رییس کانون نویسندگان رو به مردمی که در باغ گرد هم آمده بودند گفت: «ده شب، به صورت جمعیتی که غالبا سر به ده هزار و بیشتر می زد، آمدید و اینجا، روی چمن و خاک نمناک، روی آجر و سیمان لبه حوض، نشسته و ایستاده، در هوای خنک پاییز و گاه ساعت ها زیر باران تند، صبر کردید و گوش به گویندگان دادید. چه شنیدید؟ ـ آزادی و آزادی و آزادی...» رییس وقت انستیتو گوته هم درباره این شب ها گفته است: «البته من فارسی ام خیلی خوب نبود ولی دستیارم در گوشم گفت که دکتر بکر
آنها علیه رژیم حرف می زنند. یک کلمه هایی وجود داشت در آن دوران مثل گل سرخ؛ یک واژه های بخصوصی که وقتی این واژه ها به زبان آورده می شد، نیروهای اطلاعاتی خیلی گوش به زنگ و خبردار می شدند. من با اطمینان می گویم که نیروهای امنیتی اطلاعاتی در جمع بودند و من می ترسیدم که جلسه به هم بخورد و خوب آن طوری، یک جنجال بزرگ سیاسی می شد که جمع وجور کردنش سخت بود اما خوشبختانه همه چیز به خوبی پیش رفت. من مطمئنم که شهبانو باعث شد که هیچ برخوردی با انستیتو و شخص من صورت نگیرد.»
مایک هانکه (متولد ۵ نوامبر ۱۹۸۳ در هام) فوتبالیست آلمانی است که به عنوان مهاجم در بروسیا مونشن گلادباخ آلمان بازی می کرد.
"با دیگر سقوط های بغداد اشتباه نگیرید." محاصره بغداد و سقوط بغداد در اوایل سال ۱۲۵۸ میلادی رخ داد. ارتش بزرگی به فرماندهی هولاکو، یکی از شاهزادگان امپراتوری مغول، پس از یک سری تحریکات از سوی حاکم وقت، خلیفه المستعصم، به پایتخت تاریخی خلافت عباسی حمله کرد. در عرض چند هفته، بغداد سقوط کرد و توسط ارتش مغول غارت شد. المستعصم به همراه صدها هزار نفر از رعایای خود کشته شد. سقوط این شهر به طور سنتی به عنوان پایان عصر طلایی اسلام در نظر گرفته شده است؛ هرچند در واقعیت، پیامدهای آن نامشخص است. پیروزی برادر هولاکو، منگوقاآن، و نشستن به تخت پادشاهی مغول در سال ۱۲۵۱، باعث شد هولاکو، نوه چنگیز خان، به سمت غرب به ایران فرستاده شود تا منطقه را ایمن کند. ارتش عظیم او متشکل از بیش از ۱۳۸,۰۰۰ نفر، سال ها طول کشید تا به منطقه برسد، اما سپس به سرعت به اسماعیلیان نزاری (حشاشین) حمله کرد و در سال ۱۲۵۶ آنها را شکست داد. مغول ها انتظار داشتند که المستعصم برای ارتش آنها نیروی کمکی فراهم کند، اما عدم انجام این کار توسط خلیفه، همراه با تکبر او در مذاکرات، هولاکو را متقاعد کرد که او را در اواخر سال ۱۲۵۷ سرنگون کند. با حمله به بین النهرین
از همه جهات، ارتش مغول به زودی به بغداد نزدیک شد و در ۱۷ ژانویه ۱۲۵۸ با غرق کردن اردوگاه دشمن، یک حمله سریع را دفع کرد. سپس بغداد را محاصره کردند که تنها حدود ۳۰,۰۰۰ سرباز داشت. حمله در پایان ژانویه آغاز شد. نیروهای محاصره مغول ها در عرض چند روز استحکامات بغداد را شکستند و نیروهای بسیار آموزش دیده هولاکو تا ۴ فوریه دیوار شرقی را تحت کنترل خود درآوردند. المستعصم که روز به روز ناامیدتر می شد، به طور دیوانه واری سعی کرد مذاکره کند، اما هولاکو مصمم به پیروزی کامل بود و حتی سربازانی را که سعی در تسلیم داشتند، کشت. خلیفه سرانجام در ۱۰ فوریه شهر را تسلیم کرد و مغول ها سه روز بعد شروع به غارت کردند. تعداد کل کشته شدگان نامشخص است، زیرا احتمالاً با شیوع بیماری های بعدی افزایش یافته است؛ هولاکو بعداً تعداد کل کشته شدگان را حدود ۲۰۰,۰۰۰ نفر تخمین زد. پس از اعلام عفو عمومی برای غارت در ۲۰ فوریه، هولاکو خلیفه را اعدام کرد. برخلاف اغراق های مورخان مسلمان بعدی، بغداد تحت حکومت ایلخانان هولاکو رونق گرفت، اگرچه در مقایسه با پایتخت جدید، تبریز، افول کرد. عملیات. اکثر ساکنان قتل عام شدند - شاید صدها هزار نفر. مغول ها تحت فرمان
هولاگو، برادر خاقان مونگکه خان بودند، که قصد داشت حکومت خود را به بین النهرین گسترش دهد، اما مستقیماً خلافت را سرنگون نکند. با این حال، مونگکه به هولاکو دستور داده بود که اگر خلیفه المستعصم درخواست مغول را برای تسلیم و پرداخت خراج رد کرد، به بغداد حمله کند. هولاکو لشکرکشی خود را در ایران علیه دژ اسماعیلیان نزاری در الموت آغاز کرد. سپس به بغداد لشکر کشید و از المستعصم درخواست تسلیم کرد. اگرچه عباسیان آماده نبرد نبوند، خلیفه حاضر به تسلیم نشد. هولاگو متعاقباً شهر را محاصره کرد که پس از ۱۲ روز تسلیم شد. در طی یک هفته بعدی، مغولان بغداد را غارت کردند و جنایات زیادی مرتکب شدند. مورخان از میزان تخریب کتاب ها و کتابخانه های وسیع عباسیان مطمئن نیستند. مغولان خلیفه را کشته و بسیاری از ساکنان شهر را که به شدت خالی از سکنه شد، قتل عام کردند. این محاصره پایان دوران طلایی اسلام بود، که طی آن خلفا حکومت خود را از شبه جزیره ایبری تا سند گسترش داده بودند و دستاوردهای بسیاری در زمینه های مختلف داشت. زمینه. بغداد قرن ها پایتخت خلافت عباسی بود. در سال ۷۵۱، عباسیان بنی امیه را سرنگون کردند و مقر خلیفه را از دمشق به بغداد منتقل ک
ردند. در اوج خود یک میلیون نفر جمعیت داشت و ارتشی متشکل از ۶۰۰۰۰ سرباز از آن دفاع می کردند. در اواسط قرن سیزدهم میلادی، قدرت عباسیان کاهش یافته بود و جنگ سالاران ترک و مملوک غالباً بر خلفا غلبه داشتند. البته بغداد همچنان اهمیت نمادین زیادی داشت و شهری غنی و فرهنگی باقی ماند. خلفای قرون ۱۲ و ۱۳ شروع به ایجاد ارتباط با امپراتوری در حال گسترش مغول در شرق کرده بودند. خلیفه الناصر الدین الله، که از ۱۱۸۰ تا ۱۲۲۵ سلطنت کرد، زمانی که سلطان محمد دوم خوارزمی تهدید به حمله به عباسیان کرد، با چنگیزخان متحد شد. در زمان هارون الرشید خلیفه عباسی (۷۸۶ تا ۸۰۹ میلادی) با گشایش بیت الحکمه در بغداد، بزرگ ترین شهر جهان در آن زمان، دوران طلایی اسلام آغاز شد. بغداد جایی بود که در آن همه چیزدانان و علمای مسلمان از مناطق مختلف در آنجا حضور داشتند و شروع به ترجمه دانش کلاسیک شناخته شده جهان به زبان های آرامی و عربی کردند. طی این دوره سرزمین تاریخی اسلام زیر حاکمیت خلفا بود و با اختراع های دوران طلایی اسلامی و گسترش علم، اقتصاد و فرهنگ مشخص می شود. بر اساس تاریخ سری مغولان، چنگیز و جانشین او اوگتای خان به سردار خود جورماغون دستور حمله
به بغداد را دادند.در سال ۱۲۳۶، جورماغون لشکری از لشکر مغول را به اربیل رهبری کرد که تحت حکومت عباسیان باقی ماند. حملات بیشتر به اربیل و سایر مناطق خلافت تقریباً سالانه به وقوع پیوست.گفته می شود که برخی از حملات به خود بغداد رسیده است، اما این تهاجمات مغول همیشه با موفقیت همراه نبود و نیروهای عباسی متجاوزان را در سال های 1238و 1245شکست دادند. عباسیان علیرغم موفقیت های خود امیدوار بودند که با مغول ها کنار بیایند و تا سال ۱۲۴۱ رسم ارسال خراج سالانه به دربار خاقان را در پیش گرفتند. فرستادگان خلیفه در مراسم تاجگذاری گیوک خان به عنوان خاقان در سال 1246 و تاجگذاری مونکو خان در سال ۱۲۵۱ حضور داشتند.گیوک در طول سلطنت کوتاه خود اصرار داشت که خلیفه المستعصم کاملاً تسلیم حکومت مغول شود و شخصاً به قراقروم بیاید. خاقان بایجو را به دلیل امتناع خلیفه و سایر مقاومت های عباسیان در برابر افزایش تلاش های مغولان برای گسترش قدرت خود مقصر می دانستند. روایت خیانت وزیر شیعی. بعضی از مورخان شکست خلیفه را در اثر نقشه کشی و خیانت عمدی وزیر شیعه مذهب او ابن علقمی دانسته اند. ابن کثیر می گوید ابن علقمی کوشش تمام بکار برد تا ارتش را خالی ک