Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قابل شورشیان در اهداف سیاسی خود استفاده کردند. آنها با اتکا به محبوبیت بین مردم و میزان قدرتشان در ارتش انتخابات سنای روم را در سال ۷۰ پیش از میلاد به نفع خود تمام کردند. اقدامات این دو به عنوان اعضای سنا سهم بسزایی در نابودی نهادهای سیاسی روم داشت و در نهایت منجر به تبدیل جمهوری روم به امپراتوری روم شد. بردگی در روم. وجود بیگاری های ارزان قیمت در قالب بردگی عاملی مهم در اقتصاد به شمار می رفت. صاحبان این بردگان از آن ها برای انجام کارهای متنوعی از جمله خرید از بازرگانان خارجی و به بردگی گرفتن مردمان خارجی در زمان فتح نظامی استفاده می کردند. با حضور گسترده نیروهای رومی در جنگ های کشور گشایی در قرن های اول و دوم پیش از میلاد، ده ها اگر نگوییم صدها هزار نفر از بردگان از اروپا و مدیترانه وارد اقتصاد روم شدند. شمار زیادی از بردگان در معادن و بر روی زمین های کشاورزی در سیسیل و جنوب ایتالیا کار می کردند در حالیکه تعداد بردگانی که خدمتکار، صنعتگر و خادم شخصی بودند خیلی محدود بود. در بیشتر اوقات در طول دوران حکومت جمهوری روم با بردگان با بی رحمی و سرکوب رفتار می شد. طبق قانون جمهوری خواهان برده یک شخص به شمار نمی رفت
بلکه مال بحساب می آمد. صاحبان حق داشتند از آن ها سوء استفاده کنند، به آن ها صدمه بزنند و حتی بدون هیچ پیگردی قانونی برده های خود را بکشند. بردگان انواع مختلفی داشتند که کم ارزش ترینشان-دسته بزرگی را تشکیل می دادند- که در مزارع و معادن کار می کردند تا آخر عمر محکوم بودند بیگاری های سخت بدنی انجام دهند. این رفتارهای سرکوب گرایانه و بیگاری ها با بردگان باعث شد تا جمعیت بردگان به شورشیان بدل شود. در ۱۳۵ سال و ۱۰۴ سال پیش از میلاد به ترتیب جنگ اول بردگان و جنگ دوم بردگان که در سیسیل اتفاق افتاد باعث شد تا گروه های کوچکی از شورشیان ده ها هزار نفر که خواستار فرار از دست حکومت سرکوب گر روم بودند را بیابند. اگرچه این درگیری های داخلی از نظر سنای روم جدی بنظر می رسید و مدت زیادی صرف سرکوب نظامی این گروه ها شد ولی آن ها هرگز تهدید جدی ای برای جمهوری روم به شمار نمی رفتند. قلب روم، ایتالیا، هرگز یورشی از بردگان را بخود ندید، حتی برده ها این قدرت را از خود نشان نمی دادند که برای شهر رم تهدیدی به شمار آیند. اما جنگ سوم بردگان همه چیز را عوض کرد. شورش(۷۳ سال پیش از میلاد). شورش اهالی کاپوآ. در حکومت آنزمان روم، بازی های گلا
دیاتوری یکی از محبوب ترین سرگرمی ها بحساب می آمد. در ایتالیا برای آماده کردن گلادیاتورها برای مسابقات تعدادی مدرسه تعلیم یا «لودی» ساخته شده بود. در این مدارس به زندانیان جنگی یا مجرمین محکوم که برده بحساب می آمدند، آموزش های لازم در مبارزات گلادیاتوری داده می شد. در سال ۷۳ پیش از میلاد، ۲۰۰ گلادیاتور که در مدرسه ای در کاپوآ که در تملک لنتولوس باتیاتوس بود، نقشه فرار کشیدند. وقتی نقشه فرارشان لو رفت، ۷۰ نفر ار آن ها وسایل آشپزخانه (ساطورها و سیخ ها) را برداشته و برای رهایی خود از مدرسه شروع به جنگ کردند و تعدادی از ابزار و سلاح های گلادیاتوری را به چنگ آوردند. گلادیاتورهای فراری بمحض آزاد شدن از افراد خودشان سه رهبر را برگزیدند. دو نفر بنام های کریکسس و اونومئوس از سرزمین گل (gaul) و اسپارتاکوس که گفته می شد اول عضو نیروهای کمکی «تریس» (سرزمین های شرق اروپا، بخشی از بلغارستان، یونان و ترکیه کنونی) از سپاهیان روم بود که به بردگی محکوم شد یا توسط سپاهیان به اسارت گرفته شد. بردگان فراری قادر بودند تا گروه سربازان کوچکی که از کاپوآ دنبالشان فرستاده می شد را شکست دهند و خود را با سلاح هایی که بدست می آوردند و نیز
سلاح های گلادیاتوری خودشان مجهز کنند. منابع مختلف شرح های ضد و نقیضی را در مورد چگونگی کارهای آن ها درست بعد از فرارشان بیان می کنند ولی عمدتاً بر این باورند که گروه گلادیاتورهای فراری اطراف کاپوآ را چپاول کردند و تعداد زیادی از بردگان را به گروه خود آوردند و در نهایت تصمیم گرفتند که به جایی که دارای موقعیت دفاعی مناسب در کوه های «وسوویوس» بروند. شکست سپاهیان پریتوری. درگیری های نخستین بین سپاهیان رومی و بردگان شورشی کاپوآ تا زمستان ۷۲–۷۳ پیش از میلاد که زمستان را نیز در بر می گرفت ادامه داشت. چون شورش ها و تجاوزات در «کُمپنیا» (شهری در جنوب ایتالیا که تفرجگاه ثروتمندان و قدرتمندان روم و خانه های زیادی هم در آن ساخته شده بود) رخ داد، همین امر باعث شد که خبر این شورش سریعاً بگوش مقامات رومی برسد. در ابتدا مقامات فکر می کردند که این شورش ها موج بزرگی از جرم و جنایت می باشد تا اینکه بخواهد شورشی مسلحانه باشد. اما در اواخر همان سال، روم نیروی نظامی خود را تحت فرمان پریتور برای شکست شورشیان اعزام کرد. پریتور رومی بنام گایِس گلابر نیروی ۳ هزار نفری را آماده کرد ولی این نیرو متشکل از سپاهیان نبود بلکه همه شبه نظامی
هایی بودند که با شتاب و به صورت تصادفی انتخاب شده بودند؛ زیرا هنوز این اقدام شورشیان را جنگ تلقی نمی کرد و تنها یک تجاوز یا حمله برای سرقت و غارت قلمداد می کرد. نیروهای گلابر برده ها را در کوه های وسوویوس محاصره کردند و تنها راه عبور به پایین کوه را بستند. گلابر که از تسلط بر بردگان خشنود شده بود، تصمیم گرفت صبر کند تا گرسنگی باعث تسلیم شدن نیروهای بردگان شود. از آنجایی که بردگان آموزش های نظامی ندیده بودند، نیروهای اسپارتاکوس از ابزارهایی که در اختیار داشتند و هوش و ذکاوتشان در زمان رویارویی با ارتش های منظم رومی نهایت استفاده را بردند. در واکنش به محاصره یاران گلابر، افراد اسپارتاکوس از درخت ها و تاک هایی که در بالای کوه های وسوویوس سبز شده بود صناب و نردبان ساختند و از دره ای که درست در رشته کوه مقابل افراد گلابر قرار داشتند پایین آمدند. آنها وسوویوس را دور زدند و به ارتش شبیخون زدند و افراد گلابر را نابود کردند. دومین نیروی اعزامی این بار تحت فرماندهی پریتور وارینیوس برای مقابله با اسپارتاکوس اعزام شد. به دلایلی وارینیوس فرماندهی نیروهای خود را به دو زیر دست خود یعنی فوریوس و کسینیوس سپرد. پلوتارک می گوید
که فوریوس فرماندهی ۲ هزار نفر را بعهده داشت ولی این نیرو نه قدرت ماندن و نه قدرت مقابله را داشت و نه از شبه نظامیان و سپاهیان تشکیل شده بود. بردگان فراری این نیرو را نیز شکست دادند:کسینیوس در این جنگ کشته شد و وارینیوس تا مرز دستگیر شدن رفت و همه تجهیزات آن ها به دست بردگان افتاد. با ادامه یافتن این پیروزی ها تعداد نفرات زیادی به نیروهای اسپارتاکوس ملحق می شوند؛ حتی گله داران و چوپانان آن مناطق نیز به او می پیوندند و شمار نیروهای اسپارتاکوس به ۷۰ هزار نفر می رسد. بردگان فراری کل زمستان ۷۳–۷۲ را به تمرین و تعلیم و مجهز کردن نیروهایشان به سلاح و گسترش قلمرو خود به شهرهای نولا، نوکریا، توری و متاپنتوم پرداختند. پیروزی های بردگان در این جنگ ها برایشان تبعاتی هم بدنبال داشت. در طول یکی از وقایع یکی از رهبران بردگان (اونومئوس) در طول یکی از جنگ ها ناپدید می شود و دیگر در تاریخ سخنی از او به میان نمی آید. انگیزه بردگان فراری. در پایان سال ۷۳،اسپارتاکوس و کریکسوس فرماندهی گروه بزرگی از مردان مسلح را بعهده داشتند که توانایی هایشان را برای رویارویی با ارتش های رومی ثابت کرده بودند. مشخص کردن انگیزه آن ها برای اینکه با
این گروه قرار است چه کارهایی انجام دهند برای خوانندگان امروزی کار مشکلی است. چون سومین جنگ بردگان نهایتاً یک شورش ناموفق بود و هیچ سند دسته اولی برای اهداف و انگیزه های آن ها موجود نیست و تاریخ نگاران در مورد اهداف جنگ تئوری های ضد و نقیضی را بیان کرده اند. بیشتر جنگ نگاران امروزی مدعی هستند که این افراد به دو گروه تقسیم شده اند. عده ای که تحت فرمان اسپارتاکوس بودند و خواستار فرار به سمت رشته کوه های آلپ و آزادی بودند و گروهی که تحت فرمان کریکسس بودند و خواهان ماندن در جنوب ایتالیا و ادامه دادن به غارت و چپاول بودند. در اینجا به تفسیر این وقایع می پردازیم: فلوروس شهرهایی را که بردگان آن ها را غارت کرده اند را لیست کرده است که توری و متاپنتوم را شامل می شود که از نظر جغرافیایی فاصله زیادی با نولا و نوکریا دارد. این ها حاکی از وجود دو گروه است:نهایتاً پابلیکولا به کریکسس و ۳۰ هزار نفر از افرادش که گفته می شود از گروه اصلی تحت فرمان اسپارتاکوس جدا شده بودند حمله کرد. پلوتارک هدف اصلی بردگان را غارت ایتالیا عنوان می کند و نه فرار کردن به رشته کوه های آلپ. اگرچه این جدایی مغایرتی با منابع تاریخی ندارد ولی هیچ مدر
ک قاطعی برای حمایت از این تئوری موجود نیست. بعضی از داستان های تاریخی مثل فیلم «اسپارتاکوس» ساخته «استنلی کوبریک» در سال ۱۹۶۰ اسپارتاکوس را فردی مبارز برای آزادی به تصویر می کشد، فردی که می جنگد تا جامعه فاسد روم را تغییر دهد و به سنت برده داری رومیان پایان بخشد. اگرچه این تصویر با منابع تاریخی مغایرتی ندارد اما هیچ سند تاریخی ای موجود نیست که نشان دهد هدف بردگان فراری پایان دادن به بردگی در جمهوری روم بوده است. حتی هیچ یک از اقدامات اسپارتاکوس به طور مشخص پایان دادن به بردگی را هدف قرار نمی دهد. حتی خود تاریخ نگاران قدیمی که خود سال ها پس از این وقایع این اتفاقات را ثبت کرده اند، به طور قطع از اهداف و انگیزه های اسپارتاکوس آگاه نیستند. آپیان و فلوروس این گونه می نویسند که هدف اصلی اسپارتاکوس حمله مستقیم به شهر رم بوده است (اگرچه این نظریه ها ممکن است برگرفته از افکار ناشی از ترس رومیان بوده باشد) حتی اگر هدف اسپارتاکوس حمله مستقیم به رم بوده است، حتماً دست از این هدفش کشیده است. پلوتارک می نویسد که اسپارتاکوس صرفاً خواهان فرار به سمت شمال و سرزمین گاول (گل) بوده است تا مردمانش را به خانه هایشان بازگرداند. شک
ست سپاهیان کنسول سیاسی روم. در بهار سال ۷۲ پیش از میلاد، بردگان فراری پناهگاه های خود را رها کردند و حرکت به سمت شمال و گل(Gaul) را آغاز کردند. سنای روم که میزان شورش ها و شکست نیروهای پریتوری، گلابر و وارینیوس آگاه شده بود، دو سپاه از سپاهیان سنای روم را به فرماندهی پابلیکولا و کلودیانوس اعزام کرد. در ابتدا سپاهیان سنای روم پیروز شدند. گلیوس با ۳۰ هزار نفر از بردگانی که تحت فرمان کریکسس بودند در نزدیکی کوه های گارگاروس روبه رو شد و موفق به کشتن دو سوم از بردگان از جمله خود کریکسس شد. در این برهه از تاریخ میان منابع تاریخی اختلافاتی وجود دارد. این اختلافات تا زمان حضور کراسوس در جنگ پا برجاست. دو تن از برجسته ترین تاریخ نگاران، آپیان و پلوتارک، دو داستان متفاوت را در مورد این جنگ بیان می کنند. اما هیچ یک از این دو ناقض هم نیستند بلکه دو داستان مختلف را شرح می دهند و جریان هایی را که انکار می کنند، به زبان خود شرح می دهند. آپیان. گلیوس پس از پیروزی بر کریکسوس به سمت شمال حرکت کرد تا بتواند گروه اصلیه بردگان که تحت فرمان اسپارتاکوس بودند و به سمت گاول حرکت می کردند را پیدا کند. ارتش لنتولوس نیز برای بستن راه اس
پارتاکوس بکار گرفته شد و کنسول روم امید داشت تا ارتش اسپارتاکوس را بین این دو ارتش گیر بی اندازد. ارتش اسپارتاکوس با سپاه لنتولوس در گیر شد و آن ها را شکست داد، سپس برگشت و سپاه گلیوس را نابود کرد و سپاهیان روم مجبور شدند تا با آشفتگی عقب نشینی کنند. آپیان مدعیست که اسپارتاکوس برای انتقام خون کریکسس ۳۰۰ نفر از سربازان رومی را مجبور کرد که تا مرگ مثل گلادیاتورها با هم مبارزه کنند. در ادامه این پیروزی، اسپارتاکوس با همه همراهانش(۱۲۰ هزار نفر) با سرعت هرچه تمام به سمت شمال حرکت کرد. «او تمامی ابزار بی مصرف گروه را آتش زد، زندانیانش را کشت و همه دام ها را سلاخی کرد تا گروه برای سفر آماده شود.» سپاهیان شکست خورده کنسول سیاسی روم هم زمان که اسپارتاکوس در حال حرکت به سمت شمال بود، به رم بازگشت تا تجدید نیرو کنند. سپاهیان کنسول سیاسی روم بار دیگر با ارتش اسپارتاکوس در منطقه پیچنوم رو به رو شدند و باز هم شکست خوردند. آپیان مدعیست که اسپارتاکوس پس از این جنگ تصمیم خود را مبنی بر حمله به رم منتفی می کند. گفته می شود که این تصمیم را خود اسپارتاکوس پس از جنگ در منطقه پیچنوم گرفته است زیرا او در ارتش خود توان اینچنین حمله
ای را نمی دید و افرادش هم به طور کامل مسلح نبودند، هنوز هیچ شهری به او ملحق نشده بود و افرادش همه برده، رها شده و اراذل و اوباش بودند؛ بنابراین دوباره تصمیم گرفت تا به جنوب ایتالیا برگردد. آنها شهر توری را گرفتند و اطرافش را محاصره کردند. خود را مسلح کردند و قلمرویی برای خود برپا کردند. آنها از چیزهایی که غارت کرده بودند با بازرگانان تهاتر می کردند و در ازا از آن ها برنز و آهن می خریدند تا سلاح بسازند. پلوتارک. طبق گفته های پلوتارک بعد از نبرد بین گلیوس و مردان کریکسوس (که بقول پلوتارک آلمانی بودند) که در کوه های گارگاروس رخ داد، افراد اسپارتاکوس با سپاهی که تحت فرمان لنتولوس بود رو به رو شدند و آن را شکست دادند و آب، خوراک و تجهیزاتشان را مال خود کردند و مستقیماً به سمت شمال ایتالیا حرکت کردند. بعد از این شکست، سنای روم هر دو کنسول سیاسی را از فرماندهی سپاهیانشان ساقط کرد و آن ها را به رم فراخواند. پلوتارک هرگز از جنگ میان اسپارتاکوس و سپاه گلیوس حرفی به میان نمی آورد و حتی چیزی هم در مورد رویارویی اسپارتاکوس با ارتش ترکیبی کنسول سیاسی روم در منطقه پیچنوم نگفته است. بعد از این پلوتارک جزئیات نبردی را توضیح م
ی دهد که در آپیان از آن صحبتی نشده است. ارتش اسپارتاکوس به حرکت خود به سمت شمال ادامه می دهد تا به منطقه ای بنام «موتینا» (مودنا امروزی) می رسد. در آنجا ارتش رومی متشکل از ۱۰ هزار سرباز به رهبری فرماندار گاول و لانگینوس تلاش می کنند تا راه اسپارتاکوس را سد کنند و آن ها نیز شکست می خورند. پلوتارک توضیح بیشتری دربارهٔ وقایع تا اولین رویارویی اسپارتاکوس و کراسوس در بهار سال ۷۱ پیش از میلاد نمی دهد. او حتی فکر حمله به رم و عقب نشینی به شهر توری را که در آپیان شرح داده شده است را حذف کرده است. اما به این موضوع اشاره کرده است که کراسوس ارتش اسپارتاکوس را مجبور به عقب نشینی به سمت جنوب و پیچنوم کرده است. این امکان وجود دارد که بردگان شورشی از جنوب به پیچنوم در اوایل سال ۷۱ پیش از میلاد نزدیک شده اند و استدلال هم این است که بردگان از موتینا عقب نشینی کرده به سمت جنوب و مرکز ایتالیا در زمستان ۷۲–۷۱ حرکت کرده اند. چرا این کار را انجام دهند وقتی دلیلی برای فرار به سمت رشته کوه های آلپ (هدف اسپارتاکوس بر مبنای پلوتارک) عنوان نشده است. جنگ تحت فرمان کراسوس(۷۱ سال پیش از میلاد). اتفاقات اوایل سال ۷۱ پیش از میلاد باعث می شو
د تا مارکوس کراسوس فرماندهی سپاهیان رومی را بدست گیرد و با اسپارتاکوس مواجه شود و بردگان فراری را وادار به عقب نشینی به تنگه «مسینا» کند. پلوتارک مدعیست که این اتفاقات در منطقه پیچنوم رخ داده است درحالیکه آپیان بر این باور است که اولین رویارویی این دو در منطقه «سَمنیوم» رخ داده است. علی رغم این ضد و نقیض ها در منابع تاریخ کهن در مورد وقایع سال ۷۲ پیش از میلاد، می توان به این نتیجه رسید که اسپارتاکوس و یارانش در اوایل سال ۷۱ در جنوب ایتالیا بوده اند. فرماندهی کراسوس. سنای روم این بار دیگر از پیروزی های بی وقفه شورشیان که در حال رخ دادن در ایتالیا بود احساس خطر می کند و مأموریت از پای درآوردن شورشیان را به دست مارکوس کراسوس می سپارد. کراسوس به هیچ عنوان با سیاست های روم یا فرماندهی نظامی بیگانه نبود زیرا او فرماندهی ارتشی را که تحت فرمان کورنلیوس سولا در طول جنگ داخلی دوم بین سولا و گروه ماریان در سال ۸۲ پیش از میلاد رخ داده بود بر عهده داشت. او در همان دوران در زمان دیکتاتوری سولا خدمت می کرد. به کراسوس مقام فرماندهی ارتش داده شد و فرماندهی ۶ سپاه جدید علاوه بر دو سپاهی که تحت فرمان دو فرمانده پیشین کنسول روم،
گلیوس و لنتولوس، بود نیز داده شد. در کل ۴۰ تا ۵۰ هزار سرباز تعلیم دیده را در اختیار او گذاشتند. کراسوس با سربازانش با بی رحمی، شکنجه و انضباط رفتار می کرد. او حتی مجازات مرگ را برای سربازانش احیا کرده بود. آپیان در این مورد مطمئن نیست که آیا پس از به قدرت رسیدن کراسوس، او دو سپاه کنسول روم را به خاطر بزدلی و ترس قتل عام کرده یا در شکست پیش رو، کل سپاهیانش را کشته است. (واقعه ای که در آن ۴ هزار نفر سپاهیان اعدام شدند) پلوتارک به این موضوع اشاره دارد که او ۵۰ نفر از سپاهیان خود که از دوستان او بودند را پس از شکست مومیوس در نخستین رویارویی اسپارتاکوس با کراسوس کشته است. بدون در نظر گرفتن از هر آنچه که حقیقتاً اتفاق افتاده است، رفتار کراسوس با سپاهیانش ثابت کرد که خود او از دشمن برایشان خطرناک تر است و این امر سپاهیان را ترغیب به پیروزی می کرد تا اینکه بخواهند خاطر فرمانده شان را پریشان کنند. کراسوس و اسپارتاکوس. زمانیکه نیروهای اسپارتاکوس بار دیگر به سمت شمال حرکت کردند، کراسوس هر شش سپاه خود را در مرز آن منطقه بخدمت گرفت. این منطقه طبق پلوتارک در نزدیکی پیچنوم رخ داد که اولین رویارویی کراسوس با اسپارتاکوس بود
ولی آپیان به این معتقد است که اولین رویارویی این دو در سمنیوم اتفاق افتاده است. کراسوس همچنین دو سپاه دیگر خود را که تحت فرماندهی مومیوس بود را برای حرکت در پشت ارتش اسپارتاکوس اعزام کرد ولی دستور داده بود که با ارتش اسپارتاکوس در گیر نشود. وقتی موقعیت فراهم شد، مومیوس از فرمان سرپیچی کرد به ارتش اسپارتاکوس حمله کرد و متعاقباً شکست خورد. علی رغم این شکست اولیه، کراسوس با اسپارتاکوس درگیر شد و او را شکست داد و حدود ۶ هزار نفر از شورشیان را کشت. این بار در جنگ دیگر ورق برگشته بود. سپاهیان کراسوس در چندین رویارویی پیروز شده بودند و هزاران نفر از بردگان فراری را از پای درآورده بودند. این پیروزی ها اسپارتاکوس را وادار به عقب نشینی به سمت جنوب و از لوکنیا به تنگه مسینا کرد. طبق پلوتارک اسپارتاکوس با دزدان دریایی «سیسیل» معامله ای کرد تا او و ۲ هزار نفر از افرادش را به «سیسیلی» منتقل کنند تا بتواند بردگان را در آنجا به شورش تحریک و تجدید نیرو کند. اما دزدان دریایی به آن ها خیانت می کنند و پول ها را گرفته بردگان را تنها می گذارند. منابع فرعی این گونه شرح می دهند که در کلک ها و کشتی سازی ها تلاش هایی برای فرار شورشیان
وجود داشته است ولی کراسوس اقدامات نامشخصی را انجام داده که شورشیان را متقاعد کند که هیچ راه فراری برای عبور از سیسیل وجود ندارد و بنابراین تلاش هایشان بی فایده ماند. بعد از این جریان اسپارتاکوس به سمت «رجیوم» عقب نشینی کرد. سپاهیان کراسوس آن ها را تعقیب کردند و علاوه بر مبارزات بردگان شورشی توانستند تا استحکاماتی را در منطقه رجیوم بنا کنند. سپاهیان کراسوس بردگان را محاصره و راه آب و خوراک را به رویشان بستند. رسیدن سپاهیان کمکی و پایان جنگ. در سال ۷۱ نیروهای اسپارتاکوس محاصره سپاهیان کراسوس را شکستند و به کوهستانی در نزدیکی "پِتلیاً عقب نشینی کردند و آخرین وقایع جنگ در آنجا رخ داد. در این زمان سپاهیان پومپی پس از نابود کردن شورشیان کوئینتوس سرتُریوس در "هیسپانیا"(نامی رومی برای "شبه جزیره ایبریان") در حال بازگشت از شمال به سمت ایتالیا بودند. منابع تاریخ بر سر این موضوع اختلاف نظر دارند که آیا کراسوس درخواست تجدید نیرو کرده است یا سنای روم از بازگشت سپاهیان پومپی نهایت استفاده را برده است. ولی به سپاهیان پومپی فرمان دادند که از رم گذر کرده و برای کمک به کراسوس به جنوب حرکت کنند. سنای روم نیز نیروی تازه نفسی را
تحت فرماندهی لوکولوس اعزام کرد. با حرکت سپاهیان پومپی از شمال و رسیدن نیروهای لوکولوس به منطقه "بروندیسویوم"، کراسوس به این موضوع پی برد که اگر خود به تنهایی نتواند به سرعت یورش بردگان را نابود کند همه اعتبارات جنگی از آن ژنرال هایی خواهد شد که با نیروهای کمکی از راه رسیده بودند. این موضوع باعث شد تا او نیروهای خود را تحریک به پایان دادن هرچه سریعتر جنگ کند. اسپارتاکوس پس از شنیدن خبر نزدیک شدن سپاهیان پومپی تلاش کرد تا با کراسوس به توافق برسد و پیش از رسیدن نیروهای کمکی روم، به جنگ پایان دهد. زمانیکه کراسوس پیشنهاد را رد کرد، بخشی از نیروهای اسپارتاکوس از او جدا شدند و به کوهستان های غرب "پتلیا"(استرونگلی امروزی) در "بروتیوم" گریختند. نیروهای کراسوس آن ها را تعقیب کردند. سپاهیان موفق شدند تا کل نیروهایی که به فرماندهی گنکس و کاستوس از ارتش اسپارتاکوس جدا شده بودند را گیر انداخته و ۱۲۳۰۰ نفر را قتل عام کنند. اما سپاهیان کراسوس نیز متحمل شکست هایی شدند. ارتش بردگان با نیروهای تحت فرمان کوئینکتیوس و سروفا روبه رو شدند و آن ها را نابود کردند. ارتش بردگان شورشی متشکل از سربازان حرفه ای و تعلیم دیده نبود و به همی
ن دلیل آن ها تا حدی قادر به ایستادگی بودند. ارتش بردگان خواهان فرار از میدان جنگ نبود و باز عده ای از آنان از گروه اصلی جدا شدند تا به طور مستقل حملات خود را به نیروهای در حال نزدیک شدن کراسوس تحمیل کنند. اسپارتاکوس وقتی دید که نظم ارتشش به هم خورده، کل نیروهایش را برگرداند تا با کل قوا به سپاهیان در حال نزدیک شدن حمله ور شود. نیروهای اسپارتاکوس در آخرین ایستادگیشان به طور کامل شکست خوردند و شمار بسیاری زیادی از آن ها در میدان جنگ کشته شدند. سرنوشت اسپارتاکوس به دلیل اینکه جسدش هرگز پیدا نشد، در نهایت نا معلوم ماند. ولی بگفته بیشتر تاریخ نگاران او نیز همراه یارانش در جنگ کشته شده است پیامدهای پس از جنگ. اگرچه سپاهیان پومپی هرگز به طور مستقیم با ارتش اسپارتاکوس درگیر نشدند، اما توانستند ۵ هزار نفر از شورشیانی که از میدان جنگ فرار کرده بودند را پیدا و قتل عام کنند. بعد از این عمل، پومپی نامه ای به سنای روم فرستاد و در نامه عنوان کرد که این کراسوس بود که در جنگی آشکار کار شورشیان را یکسره کرد، اما این خود او بوده که به جنگ پایان داده است. به همین دلیل او ادعای اعتبارات جنگی فراوانی داشت و با این کارش آتش دشمنی ک
راسوس را نسبت به خود برافروخت. درحالیکه بیشتر بردگان شورشی در میدان جنگ کشته شدند، ولی سپاهیان کراسوس ۶ هزار نفر از نجات یافتگان را دستگیر کردند و به گفته آپیان به نشانه عبرت بقیه، آن ها را در طول مسیر کاپوآ تا رم به صلیب کشیدند. . سومین جنگ بردگان آخرین سری از جنگ بردگان علیه روم بود و رومیان دیگر هرگز چنین شورش هایی را به خود ندیدند.
مجموعه دستورهای هایس یک خاص است که ابتداً برای مودم باد (یکا) ۳۰۰، توسط و در سال ۱۹۸۱ توسعه یافته است. این مجموعه دستور شامل یک سری رشته متن کوتاه است که در ترکیب با یکدیگر، دستورهای کاملی را برای انجام عملیاتی از قبیل شماره گیری، قطع تلفن و تغییر مشخصات اتصال است. بسیاری از مودم های امروزی از این مجموعه دستوری هایِس پیروی می کنند. تاریخچه. پیش زمینه. با توجه به مقدمه (BBS) مودم ها معمولاً به صورت مستقیم به خطوط تلفن متصل هستند که این خطوط نیز به نوبه خطوط به مودم خاصی در هر سوی خود متصل هستند. مودم ها در دو حالت «شروع کننده» یا «پاسخ دهنده» کار می کنند، و معمولاً کاربر پیش از اتصال مودم، به صورت دستی شماره گیری می کند، یا اینکه در زمان زنگ خوردن آن را پاسخ می دهد. عملیاتی کردن پاسخ دادن تلفن راحت است. برای خودکارسازی تماس های بیرونی یک دستگاه جنبی جداگانه (به نام شماره گیر) باید به درگاه ورودی خروجی رایانه متصل شود. این پورت معمولاً از استاندارد پیروی می کند. این روش زمانی که مودم ها به طور گسترده ای برای ارتباط بین ماشین ها (و نه انسان ها)، مثل ارتباط و ، مورد استفاده قرار می گرفتند، در اواخر دهه ۶۰ و اوایل
دهه ۷۰ میلادی کاربرد عملی پیدا کرد. در دهه ۷۰ میلادی، به تولید مودم های کم هزینه منجر شد. بسیاری از کاربرهای تمایل به تماس با دیگر کاربرها داشتند و تنها راه حل در آن زمان شماره گیری مستقیم بود. نیازمند راهکاری بود که توسط نرم افزار به مودم بگوید چه شماره ای باید بگیرد. در آن زمان شماره گیرهای تازه به بازار آمده توانایی این کار را داشتند؛ ولی این قابلیت تنها با پرداخت هزینه خرید شماره گیر در اختیار کاربر قرار می گرفت و هزینه کلی بالا می رفت. یکی از راهکارها استفاده از مجموعه ای از سوزن های جداگانه بود که توسط آن ها فرمان یه مودم داده شود. این سوزن ها «سوزنِ دستور» خوانده می شدند. راهکار دیگری که مورد استفاده قرار گرفته بود، استفاده از یک سوزنِ علامت بود که مودم باید دستورهای دریافت شده از این سوزن را اجرا می کرد؛ ولی این دو روش با مشکل مواجه می شدند. زیرا در بسیاری از وسایل این سوزن وجود نداشت یا به دلیل عدم استفاده اصلاً در مدار نبود. راه حل هایِس. شرکت ارتباطات هایِس در سال ۱۹۸۱ مودم هوشمند خود را با بازتعریف کاربرد سوزن های موجود در استاندارد RS-۲۳۲ و بدون تغییر در تعداد و بدون تغییر در این استاندارد راهی
بازار کرد. این مودم برخلاف مودم های پیشین در دو حالت کار می کرد: به منظور تغییر کاربری مودم از حالت داده به حالت دستوری، باید یک رشته "توالی فرار" که شامل سه علامت مثبت است ("+++") را به مودم ارسال کنیم که همراه یک مکس ۱۰۰۰ میلی ثانیه ای است (به منظور در نظر گرفتن زمان تغییر حالت مودم از یک حالت به حالت دیگر). برای تغییر حالت معکوس، یعنی تغییر از حالت دستوری به داده، از دستور برخط (O) استفاده می شود. در عمل، پس از اجرای بسیاری از دستورها مودم به طور خودکار به حالت برخط می رود. اینگونه استفاده از (بین رایانه و مودم) ممکن بود به مشکلاتی منجر شود. مثلاً فرض کنیم کسی قصد داشت که پرونده ای را ارسال کند که شامل سه علامت مثبت پشت سر هم بود. برای فائق آمدن بر این مشکل باید حتماً مکث ۱۰۰۰ میلی ثانیه ای مد نظر گرفته می شد. اگر پس از هر سه علامت مثبت پشت سر هم، در ۱۰۰۰ میلی ثانیه بعدی علامتی داده می شد، این دستور تلقی نمی شد و داده تلقی شده و هر سه علامت مثبت به همراه بقیه علامت ها به مودم دوردست ارسال می شدند. دستورها. مجموعه دستورهای هایِس شامل دستورهایی به منظورهای متفاوت مثل دستکاری خط تلفن، شماره گیری، و قطع خط ارت
باطی بود. همچنین دستورهایی برای راه اندازی مودم بود، که آن هم به نوبه خود شامل دستورهای مربوط به "دستورهای ثبات " می شد و به کاربر اجازه می داد که مستقیماً از داخل حافظه گوشی، شماره های ثبت شده شماره گیری شوند. این دستورها عموماً به صورت کلمه به کلمه منتقل می شد و در آن دوره مودم های باد ۳۰۰ یک مقدار کار را سخت می کردند. با پیشرفت مودم ها به مودم های ۱۲۰۰ baud و ۲۴۰۰ baud، نیاز به دستورهای جدید احساس می شد. برخی از پسوند اتصالِ "&amp;" استفاده می کردند که نشان دهنده یک دستور جدید برای مودم است. شرکت هایِس خود را متعهد به ساخت مودم های ۲۴۰۰ baud کرد. یک سال بعد از این کار مجموعه دستورهای ۲۴۰۰-baud را به شکل استاندارد درآورد و تحت عنوان ادوات و سیستم های انتقال داده – کنترل و شماره گیری خودکار غیرهمزمان سریال، TIA/EIA-۶۰۲ منتشر کرد. پس از آن شرکت ارتباطات هایِس به دنبال افزایش سرعت و فشرده سازی رفت، در حالی که سه شرکت دبگر در آن زمان (یعنی ، و ) در همین جا توافق کرده بودند هرکدام از این شرکت ها به جای پیروی از شرکت هایِس (که پدر این تکنیک بود)، به توسعه مجموعه دستورهای خود پرداختند. در اوایل دهه ۹۰، چهار مجموعه
دستور مودم به طور جامع مورد استفاده قرار می گرفت. با ارائه مودم های ۴/۱۴ و ۸/۲۸ کلیو بیت بر ثانیه در اوایل دهه ۹۰، مسائل ساده تر شدند. کم کم مجموعه دستورهای تولید شده توسط هایِس که با استفاده از واژه &amp; گسترش یافته بودند محبوبیت یافتند و جهانی شدند. تنها مجموعه دستورهای یک شرکت دیگر محبوب ماند و آن هم شرکت US Robotics بود. دلیل این امر هم گستردگی محصولات این شرکت بود. توصیفات. در فهرست زیر، قسمتی از مجموعه دستورهای هایِس آورده شده است (این دستورها، دستور AT هم خوانده می شوند؛ از آن جهت که ابتداً برای انجام هر دستوری در مودم، باید مودم را آگاه می ساختند) یک ثبات یک خانه فیزیکی در حافظه را نمایش می دهد. مودم ها حافظه کوچکی در خود دارند. این ثبات ها می توانند محتویات خاصی داشته باشند که شامل عدد و حروف باشد. این حافظه می تواند توسط نرم افزارهای ارتباط مورد استفاده قرار بگیرند. برای مثال دستور S7=۶۰ به رایانه داخلی می گوید که مقدار ثبات شماره ۷ را برابر با ۶۰ قرار بده. بسیاری از دستورها در این مجموعه دستورها با ترکیب حرف-عدد به نمایش در می آیند. استفاده از ۰ اختیاری است. برای مثال دستور L۰ همان دستور L است. ز