Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قیام حمزه خان تالشی یکی از شورشهای عمومی بود که به فاصله چند سال پس از تسخیر گیلان به دست شاه عباس یکم از دست حکام محلی، دوباره ظهور کردند که با خشونت معمول قزلباشان سرکوب شدند. حمزه خان تالشی حاکم آستارا در قلعه شیندان در ۱۰۰۲ قیام کرد. در سال ۹۶۹ پس از شکست قیام امیره قباد، حاکم آستارا، علیه شاه طهماسب شاه حکومت تالش را به بایندرخان واگذار کرد. در ۹۷۵ که خان احمد خان حاکم بیه پیش از حکومت صفوی سرپیچی کرد، بایندرخان به سپاه قزلباش کمک کرد تا شورش او سرکوب شود. در سال ۹۸۸ که حکام بیه پس علیه حکومت صفوی قیام کردند، بایندرخان به سلطان محمد صفوی برای سرکوب آنان کمک کرد. پس از سرکوب این قیام، بایندرخان سران قزلباش را به ترک گیلان واداشت تا بتواند در آستارا حکومت کند. پس از بایندرخان، امیره حمزه خان پسر وی به حکومت رسید و از شاه عباس سرپیچی کرد. حاکم اردبیل به مدت ۹ ماه آنجا را به محاصره در آورد و نهایتاً حمزه خان با کشتی به شیروان متواری شد.
سه پایه ها نام چهارگانه ای علمی تخیلی برای نوجوانان از جان کریستوفر است که در سال ۱۹۶۷–۱۹۶۸ به چاپ رسیده است. این کتاب در زیر سبک پسارستاخیزی داستان جامعه ای را روایت می کند که توسط ماشین هایی غولپیکر به نام سه پایه ها استثمار شده است و به شکلی شبیه به سده های میانه اداره می شود. این چهارگانه برای جان کریستوفر جایزه گاردین را به ارمغان آورد. سه پایه ها، برای کنترل مردم، مغز آن ها را در سن چهارده سالگی به کلاهک هایی مجهز می کنند که بر ساختار ذهن انسان ها تأثیر می گذارد و بیشتر آنان را شیفتهٔ خدمت و بردگی برای سه پایه ها می کند.به طوری که آن ها حاضرند برای خدمت به سه پایه ها از جان خود بگذرند. در آغاز داستان ماهیت سه پایه ها مجهول است. عده ای آن ها را ماشین هایی هوشمند می دانند که علیه اربابان پیشین خود قیام کرده اند. اما گروهی دیگر، اعتقاد دارند که سه پایه ها در اصل، وسایل جابجایی موجودات فضایی متجاوز هستند. شخصیت های اصلی داستان، ویل، هنری و بینپل که هر سه نوجوانانی بدون کلاهک هستند به علت احساس شک و دوگانگی که در میان همسالانشان فراوان است تصمیم می گیرند از کلاهک گذاری فرار کرده و راهی برای شناخت و مبارزه با
سه پایه ها پیدا کنند. کتاب ها. "کوه های سفید". "کوه های سفید" نام کتاب نخست از مجموعه سه پایه ها است. این کتاب برای نخستین بار در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. ویل که در دهکده ای کوچک در انگلستان زندگی می کند. زندگی معمولی دارد و مانند هر نوجوان دیگری، منتظر است تا جشن کلاهک گذاری اش انجام شود. تا این که، دوستش جک نشانه هایی از بقایای یک تمدن باستانی را به او نشان می دهد که پیش از سه پایه ها وجود داشته است. جک اعتراف می کند که از کلاهک گذاری می ترسد. اما چند روز بعد، او نیز مانند همهٔ نوجوانان دیگر کلاهک گذاری می شود. پس از این ماجرا، جک تلاش می کند از ویل دور بماند چون به علت وجود کلاهک، ویل را برای اعتقاداتش خطرناک می داند. مدتی بعد، یک فرد ناشناس به نام ازماندیاس، ویل را از وجود یک پایگاه مبارزه با سه پایه ها باخبر می کند که در کوه های سفید قرار دارد. این اتفاقات باعث می شود، ویل به همراه پسر عمویش هنری، از دهکده، به سمت کوه های سفید فرار کند. آن ها در این راه، با پسر دیگری به نام بینپل مواجه می شوند که علاقهٔ زیادی به استفاده از وسایل باستانی دارد. "شهر طلا و سرب". "شهر طلا و سرب" بخش دوم مجموعه سه پایه ها است و در
سال ۱۹۶۷ به چاپ رسیده است. دو نفر از اعضای مقاومت (ویل و فریتس) با برنده شدن در مپیشینات ورزشی به عنوان برده به درون شهرهایی که سه پایه ها برای خود ساخته اند نفوذ می کنند و معلوم می شود درون آن غول های بزرگ آهنی موجوداتی سه پا و سه بازو سوار هستند که دو برابر انسان قد دارند. اربابان از هوایی که برای انسان ها کشنده است تنفس می کنند (با توجه به توصیفات کتاب احتمالاً کلر یا فلوئور) و چون هوای زمین هم برای آن ها سمی و سرد است درون گنبد بزرگی زندگی می کنند و سه پایه ها کاملاً عایق هوا هستند. ارباب ویل برای او از نقشه ارباب ها برای تغییر جو کره زمین به هوای کشنده برای انسان ها می گوید. وی بعداً دفترچه خاطرات ویل را پیدا می کند و ویل مجبور به کشتن وی و فرار از شهر به کمک فریتس می شود تا اطلاعات به دست آمده را به گروه مقاومت برساند. "برکهٔ آتش". "برکه آتش" جلد سوم مجموعه سه پایه ها است که در سال ۱۹۶۸ به چاپ رسیده است. ویل و فریتس به کمک گروه مقاومت تلاش می کنند بر سه پایه ها پیروز شوند. با به تله انداختن یکی از سه پایه ها مشخص می شود که الکل اثر خواب آور بر روی ارباب ها دارد. نقشه ای برای حمله هم زمان به هر سه شهر ا
رباب ها در زمین کشیده می شود. با ریختن الکل در آب شهرها، ساکنین دو شهر کشته می شوند اما حمله به شهر سوم ناموفق است و گروه مقاومت مجبور به حمله هوایی به شهر با کمک بالون و نارنجک می شود. در جریان این حمله، هنری با پریدن از بالون، نارنجک خود را بر روی گنبد شهر منفجر می کند که باعث کشته شدن وی و شکستن گنبد شهر می شود. پس از این اتفاق سفینه فضایی ارباب ها به زمین می رسد و بقایای سه شهر را نابود می کند. در انتهای داستان تنش های ملی بین انسان های آزاد شده تشدید می شود و خطر جنگ زمین را تهدید می کند اما ویل و دوستانش قصد جلوگیری از این اتفاق را دارند. "وقتی سه پایه ها به زمین آمدند". "وقتی سه پایه ها به زمین آمدند" که بیست سال پس از سه گانه اصلی مجموعه چاپ شده است، در واقع پیش از داستان های دیگر رخ می دهد و داستان حمله اربابان فضایی به زمین و تسخیر آن را روایت می کند. ارباب ها که توان پیروزی بر انسان ها را ندارند از طریق یک برنامه تلویزیونی آن ها را هیپنوتیزم کرده و سپس با کمک کلاهک ها، آنان را به صورت دائمی تحت کنترل خود درمی آورند. این کتاب از نظر زمان چاپ چهارمین کتاب سه پایه ها است اما از نظر زمان اتفاق به پیش ا
ز کوه های سفید بر می گردد. انتشار. کتاب پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران برگردان شده و توسط کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به چاپ رسیده است. همچنین در سال های پس از انقلاب، این کتاب دوباره توسط مهرداد تویسرکانی برگردان و توسط انتشارات قدیانی منتشر شده است.
پادشاهی نوین مصر، که از آن با نام امپراتوری مصر نیز یاد می شود، دوره ای تاریخی از مصر باستان میان سده های ۱۶ام تا ۱۱ام پیش از میلاد مسیح است که دودمان های پادشاهی هجدهم، نوزدهم، و بیستم این کشور را پوشش می دهد. پادشاهی نوین پس از دوره موسوم به «دوره میانی دوم» مستقر شد و نابودی اش نیز همراه با آمدن دوره سوم میانی بود. این هنگام از تاریخ مصر شاهد بیشترین ثروت و اوج قدرت شاهنشاهی باستانی مصر بود. تاریخ گذاری کربنی نشان می دهد که پادشاهی نوین به گمانی چند سال زودتر از تاریخ مرسوم ۱۵۵۰ پ.م. آغاز شده است. گستره زمانی این هنگام میان سال های ۱۵۷۰ تا ۱۵۴۴ است که میانگینی برابر با سال ۱۵۵۷ پ.م. دارد. بخش پایانی این دوره با نام "دوره رامسسی" نیز شناخته می شود چرا که یازده فرعون در آن نام «رامسس» بر خود گذاشتند.
یهودیان به صورت تاریخی از نام های با ریشه عبری استفاده می کردند. در این سیستم پس از نام کوچک پیشوند بن- یا بت- (به معنی پسر یا دختر) و سپس نام پدر استفاده می شد. نام های خانوادگی دائمی در بین یهودیان سفاردی اسپانیا رایج بود ولیکن این سیستم در بین یهودیان اشکنازی گسترش نیافت؛ ولیکن یهودیان اشکنازی در قرنهای ۱۸ و ۱۹ میلادی مجبور به پذیرش نام های خانوادگی آلمانی شدند تا حقوق شهروندی به دست آورند. با اینکه یهودیان اشکنازی معمولاً دارای نام های خانوادگی اروپایی یا عبری مدرن هستند؛ در مراسم مذهبی معمولاً از نام های خانوادگی عبری سنتی استفاده می کنند. این نامها معمولاً در کنیسه یا در کتوبا مورد استفاده قرار می گیرند. یهودیان سفاردی و میزراهی. استفاده از نام خانوادگی شایان عینی مقدم در بین یهودیان قرون وسطی رایج نبود. از زمانی که ارتباط یهودیان با بقیه مردم بیشتر شد، استفاده از یک نام خانوادگی به همراه نام «مقدس» که در مراسم مذهبی استفاده می شد رایج گردید. این فرهنگ در بین یهودیان سفاردی تا قبل از اخراج از اسپانیا بسیار رایج بود. در بین اشکنازیها که بیشتر از بقیه مردم جدا بودند استفاده از نام خانوادگی تنها از قرن ۱۸
رایج شد. استفاده از نام خانوادگی در بین یهودیان عربی زبان بسیار رایج بود که این فرهنگ را با خود به اسپانیا و پرتغال بردند. در بین یهودیان اسپانیا نامهایی مانند Abeldano معادل ابن الدنان، Abencabre معادل ابن زبارا، Avinbruch معادل ابن بروج، Hacen معادل حسن یا حازن یافت می شود. نام های کتاب مقدس معمولاً تغییرات جالبی در یهودیان سفاردی می کنند مثلاً اسحاق به صورت Acaz، کوهن به صورت Coffen یا Coffe، یوم-توب به صورت Bondia، زماه به صورت Crescas یا Cresquez می شود. استفاده از نام های شهرها و روستاها به عنوان نام خانوادگی در بین یهودیان سفاردی رایج بود. به طور مثال نام های خانوادگی نظیر اسپینوزا، گروندی، کاوالریا، دو لا توره، دل مونته، لوسادا و ویلا رئال از این نوع هستند. بسیاری از یهودیانی که به زور مسیحی شدند یا به طور خفی یهودی بودند از ترجمه نام های عبری به عنوان نام خانوادگی استفاده کردند. مثلاهایم به Vidal و De Vidas، زو به Lobos، شلوم به de Paz، رواه به de la cruz و Espirito Santo تبدیل شد. بسیاری از یهودیان سفاردی به جای پیشوندهای عبری بن- و بت- از ابن- و بنت- عربی استفاده می کردند. ابن عزرا یکی از این افراد
بود. یهودیان اشکنازی. تا قبل از قرن ۱۸ که یهودیان وارد عرصه اجتماعی شوند ارتباط بین یهودی و غیریهودی در اروپا بسیار کم بود. البته استثناهایی در شهرهای بزرگ نظیر پراگ و فرانکفورت وجود داشت که در آن بسیاری از نامها از تابلوی خانه ها یا خاندان ربانی گرفته می شد. این نامها برای تغییر بسیار آسانتر بودند و مانند نام های امروزی رسمی محسوب نمی شدند. روند اعطای نام های خانوادگی دائمی به یهودیان از امپراتوری اتریش-مجارستان شروع شد. در ۲۳ ژوئیه ۱۷۸۷ پنج سال بعد از دستور امپراتور جوزف دوم مبنی بر آزادی یهودیان آن ها مجبور شدند که نام های خانوادگی آلمانی انتخاب کنند. پروسیا نیز کمی بعد اینکار را انجام داد. بعد از اشغال پروسیا توسط ناپلئون، نام های خانوادگی برای تمامی شهروندان اجباری شد. در فرانسه و انگلستان. در فرانسه استفاده از نام های کتاب مقدس بیشتر رایج بود. یهودیان انگلستان نیز که ابتدا فرانسوی صحبت می کردند از نام های توراتی استفاده می کردند و رایجترین نام در بین آنان ایزاک (اسحاق) و بعد از آن جوزف (یوسف) بود. در اسرائیل. بسیاری از مهاجران به اسرائیل نام های خود را به عبری تغییر دادند تا پایان عصر آواره بودن را نشا
ن دهند. این کار بیشتر در بین یهودیان اشکنازی رایج بود زیرا نام خانوادگی آنان تازه تر بود. بعضی از این افراد نام های خانوادگی با تمهای صهیونیستی انتخاب می کردند مثلاً بن آمی (فرزند مردمم)، یا بن ارتزی (فرزند کشورم) یا بار ایلان (فرزند درختان). بعضی نام های عبری مشابه نام های خانوادگی قبلی خود انتخاب کردند مثلاً گلدا میرسوهن به گلدا میر تبدیل شد. دیوید بن گوریون دارای نام خانوادگی گرون بود که نام عبری بن گوریون (به معنی فرزند بچه شیر) را انتخاب کرد. بر اساس شغل و پیشه. یکی از منابع اصلی نام های خانوادگی شغل و پیشه افراد بود. مثلاً نامهایی نظیر Merchant و Kaufmann به معنی تاجر رایج شدند. نامهایی از این قبیل نیز عبارتند از :Banks (بانکدار)، Brauer, Breyer و Brower (تولیدکننده آبجو)، Spielmann (بازیگر)، Steinschneider (سنگشکن)، Graveur (سنگتراش)، Shoemark (کفشدوز)، Schuster (کفاش)، Schneider, Snyder (خیاط به عبری حیاط یا Hyatt) و Wechsler (صراف). بعضی نام های دیگر دارای یهودی بودن بیشتری بودند نظیر Parnass, Gabbay, Singer, Cantor, Voorsanger, Chazan, Cantarini. بعضی دیگر نیز به مقام فرد در کنیسه اشاره داشتند نظیر
Schochet, Shadkun, Moreno, Rabe, Rabinowitz, Rabinovich, Rabinowicz, Rabbinovitz, Benmohel. در ایران. بسیاری از یهودیان ایران تا قبل از اجباری شدن نام خانوادگی توسط رضا شاه دارای نام خانوادگی دائم نبودند. از این رو معمولاً از اسامی به صورت سنتی یهودی استفاده کرده و هر شخص با نام پدرش به همراه بار (برای مردان، معادل ابن)(مثلا نیسیم بار سلوماه) یا بت (برای دختران) (به طور مثال ساره بت آشر) شناخته می شد. یهودیان به صورت کلی در بین شیعیان در شغلهایی مشغول به کار بودند که در میان مسلمانان رایج نبود، مانند: خرده فروشی، رنگرزی، مطربی، آوازخوانی، رقاصی، فروشنده تریاک و مشروبات الکلی. بعضی دیگر در شغلهایی که در بین یهودیان در تمامی دنیا رایج است مشغول به کار بودند. نمونه هایی از این شغلها عبارتند از: پزشکی، صرافی، طلافروشی، نقره فروشی و مس فروشی. بعد از اجباری شدن نام خانوادگی بسیاری یهودیان این شغلها را به عنوان نام خانوادگی خود انتخاب کردند. از آن جمله می توان به ابریشمی، بلوریان، جواهری، دهقان، فلاح، زرگر، زرگرزاده، زرگران، زرین دست، زرینکوب، جواهریان، گوهری، صراف، صراف زاده، صراف پور، صراف نژاد، بانکی، طلایی، حکاک
یان، طلاسازان، عطاریان،عزیزیان، فالگیر، فرش فروش، قصاب، حلیمی، حناساب، کدخدا، کفاش، خاکشوری (خریدار خاک طلا از طلافروشی)، کمانچه کش، لحافدوز، معلم، نجار، نجاریان، پنیریان، پزشکی، پزشک زاده، حکیمی، حکیمزاده، وکیل، پینه دوز، روانشناس، شاعر، شوکت (ذبح کننده کوشر)، توتونی، ذهابیان (طلافروش) اشاره کرد. بعضی دیگر از یهودیان نام های یهودی را فارسی کردند یا پسوندهای فامیلی قبلی را حذف و از پسوندهای -پور (پسر، معادل بار به زبان عبری)، نژاد و -زاده استفاده نمودند. مثلاً از آن جمله ربیع زاده (فرزند ربی (حاخام))، منصورپور ،ربیع پور (پسر ربی (حاخام))، ربیع نژاد (از نژاد ربی (حاخام))، حاخام زاده (فرزند حاخام)، حکمی (حاخامی)، دیانی، دیان زاده (فرزند دیان)، دیانپور (پسر دیان)، دیان نژاد (از نژاد دیان)، جناب پور (پسر راس جالوت)بنی یعقوب (فرزند یعقوب (اسرائیل))، بنت یعقوب (دختر یعقوب (اسرائیل))، یعقوب زاده، یعقوب نژاد (از نژاد یعقوب (اسرائیل))، داوود پور (پسر داوود)، داوودزاده (فرزند داوود)، ناتان زاده (فرزند ناتان)، موسی زاده (فرزند موسی)، موسی پور(پسر موسی)، موسی نژاد (از نژاد موسی)، ابراهیم زاده، ابراهیم نژاد، پورابراهیم. ی
هودیانی در که کشورهای بین ایران و روسیه مانند ازبکستان، تاجیکستان، گرجستان زندگی میکردند از ترکیب نام های فارسی و روسی استفاده میکردند. بسیاری به جای پسوند -زاده و یا -پور از پسوند روسی -وف استفاده میکردند. به طور مثال آبراموف (پسر ابراهیم)، شبتایوف (پسر شنبه)، حسیدوف (پسر فرد درستکار)، بعضی دیگر از نام های عبری استفاده کردند مانند، حییم، هارونی، لاویان، لاوی، لوایی، لیویان (به معنی تعلق به قبیله لاویان)، کهن (کوهن)، کهنپور (پسر کوهن)، کهنزاده (فرزند کوهن)، کهن نژاد (از نژاد کوهن)، کهنصدق، دیانی، دیان زاده، دیانپور، موسوی (از تبار موسی). به دلیل اینکه معمولاً یهودیان در امپراطوری عثمانی که سنی مذهب بود دارای شرایط بسیار بهتری نسبت به ایران بودند بسیاری در تجارت با ترکیه عثمانی بودند. این یهودیان معمولاً نام های خانوادگی مرتبط با شغل خود با پسوند ترکی -چی برای خود انتخاب می کردند. از آن جمله ساعتچی، طلاچی، نقره چی، مس چی، قلم چی، شالچی، دستمالچی، گیوه چی، چادرچی، قالیچی، فرشچی، پوستچی، عتیقه چی، آیینه چی، جورابچی، پنبه چی، سیمچی، ترمه چی، عرقچی (فروشنده عرق). در شهرهایی که جمعیت یهودی قابل توجهی وجود داشت بسیا
ری یهودیان نام آن شهر را به عنوان نام خانوادگی خود انتخاب کردند. ولیکن این نوع نام خانوادگی منحصر به فرد در بین یهودیان نیست و بسیاری جنتیلهای مسلمان نیز از چنین نامهایی استفاده کردند. به طور مثال شیرازی، تهرانی، یزدی، اصفهانی، نهاوندی، دماوندی، همدانی، تبریزی، مشهدی، دیلمانی،کاشانی،گلپایگانی، گرجی، شمالی.تویسرکانی بعضی یهودیان از اسامی اسلامی برای اطلاق به مفهومهای یهودی استفاده می کردند. یه عنوان مثال اطلاق سید به فرد کوهن، مهدی برای ماشیاخ یا حاجی برای فردی که زیارت اورشلیم انجام داده باشد. لیست اسامی یهودی ایرانی. این نامها توسط افرائیم دردشتی از اطلاعات شخصی و نام های استفاده شده در متون یهودی و روزنامه های یهودی جمع آوری شده اند.
نیکنام ده یکی از روستاهای دهستان لواسان بزرگ بخش لواسانات در شهرستان شمیرانات استان تهران ایران است. این روستا در فاصله ۹ کیلومتری از شهر لواسان مرکز بخش لواسانات قرار دارد. نیکنام ده پرجمعیت ترین روستای شهرستان شمیرانات و بخش لواسانات است. تاتی زبان رایج در روستای نیکنام ده است. نیکنامده از محله های مختلف از جمله سوادر، هنزا (بام نیکنامده)، کهن ده، دوآب و مرجارک (باران) تشکیل گردیده. نیکنامده به عنوان مرکز دهستان لواسان بزرگ در همسایگی سد لتیان و در کوهپایه رشته کوه البرز قرار دارد. کوه دراز چشمه با ارتفاع ۳۴۰۰ متر مرتفع ترین کوه روستای نیکنامده می باشد. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ حدود ۳۳۴۰ نفر در ۶۶۸ خانوار بوده است.
"'هیزم دره"Hizom Darreh'، روستایی از توابع بخش لواسانات شهرستان شمیرانات در استان تهران ایران است. دره ای واقع در غرب روستای واصفجان و در پایین قله سنگ کوه. این دره در جهت شمال شرقی به جنوب غربی امتداد دارد و شیب آن به سمت روستای جوزک است. هیزم دره از شمال و شمال شرقی به قسمت پایینی قله سنگ نو، و از جنوب و جنوب غربی به روستای جوزک منتهی می شود. طول مسیر دره حدود ۲۰۰‘۱ متر، و اختلاف ارتفاع میان دو نقطه آغازین و پایانی آن حدود ۲۰۰ متر است. هیزم دره، دره ای کوچک، و فاقد آب دائمی و رودخانه است. با گسترش شهرنشینی و جاده کشی بخشی از این دره ویران شده است. راه پیمایی و پیمایش در این دره چندان صورت نمی گیرد و بیشتر، اهالی منطقه از آن استفاده می کنند. آب حاصل از ذوب شدن برفهای قله سنگ کوه و دیگر قله های منطقه از راه این دره به روستای جوزک می رسد. جمعیت. این روستا در دهستان لواسان بزرگ قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن 152 نفر (37خانوار) بوده است. منابع. https://www.cgie.org.ir/fa/article/239580/%D9%87%DB%8C%D8%B2%D9%85-%D8%AF%D8%B1%D9%87
آرون لوپز (۱۷۳۱–۱۷۸۲)، نام در زمان تولد دوارته لوپز، یک تاجر یهودی-پرتغالی بود. او به ثروتمندترین مرد نیوپورت، رود آیلند در آمریکای تحت سلطه انگلیس تبدیل شد. در سال ۱۷۶۱ او از دولت رودآیلند برای گرفت تابعیت شکایت کرد که به نتیجه نرسید. زندگی نامه. دوارته لوپز در لیسبون پرتغال در سال ۱۷۳۱ به دنیا آمد. او به یک خانواده کانورسو تعلق داشت که در ظاهر مسیحی شده بودند ولیکن در خفی یهودی بودند. در سال ۱۷۵۰ لوپز با دختری به نام آنا ازدواج کرد و دو سال بعد آن ها دختری به نام کاترین داشتند. برادر آرون، خوزه سال ها قبل پرتغال را ترک کرده و هویت یهودی خود را بازپس گرفته بود و نام موزس را انتخاب کرده بود. موزس در سال ۱۷۴۰ شهروند آمریکا شد و تاجری موفق در نیوپورت گردید. در سال ۱۷۵۲ دوارته و خانواده او نیز به نیوپورت مهاجرت کردند و نام های خود را به آرون، ابیگیل و سارا تغییر دادند. تجارت. لوپز ابتدا مغازه کوچکی در نیوپورت ایجاد کرد. در سال ۱۷۵۵ او به خرید و فروش در رود آیلند و بوستون و نیویورک مشغول بود. یکی از تجارتهای اولیه او خرید و فروش اسپرماستی که نوعی واکس بود که از روغن نهنگ به دست میامد بود. لوپز کارخانه تولید شمع د
ر نیوپورت ایجاد کرد. در سال ۱۷۶۰ تقاضا برای اسپرماستی آنقدر زیاد بود که شکارچیان نهنگ نمی توانستند روغن مورد نیاز را تأمین کنند. لوپز تجارت خود را در تجارت با هندوستان گسترش داد. او کشتیهایی به اروپا و سواحل قناری می فرستاد. بین ۱۷۶۱ و ۱۷۷۴ لوپز در کار تجارت برده بود. بعضی کتاب ها نظیر «رابطه مخفی بین سیاه پوستان و یهودیان» او را بزرگترین تاجر برده در رودآیلند دانسته اند؛ ولیکن تاریخدان یهودیان الی فابر معتقد است که لوپز ۲۱ کشتی برده داشت در حالی که نیوپورت ۳۴۷ کشتی برده به آفریقا فرستاده بود. در زمان انقلاب آمریکا، لوپز دارای ۳۰ کشتی بود. در سال ۱۷۷۰ لوپز ثروتمندترین فرد رودآیلند شد. دلیل موفقیت او این بود که تجارت او بسیار گسترده بود. او شمع، کشتی، بشکه، رام و شکلات تجارت می کرد. در سال ۱۷۷۰ و با گسترش تنش بین انگلستان و آمریکا ثروت لوپز کاهش یافت. ارتش آمریکا تجارت با انگلستان را ممنوع کرد. در سال ۱۷۷۶ لوپز به پورتسموث، رودآیلند و سپس به پراویدنس، بوستون رفت. فعالیتهای اجتماعی. لوپز در فعالیت های یهودی شرکت زیادی داشت. او مهم ترین فرد خیر برای ساخت کنیسه تورو بود و نام او بر روی یکی از سنگهای آن ثبت شده اس
ت. در زمان انقلاب آمریکا، لوپز یهودیان مهاجر را در خانه لیکستر خود پناه می داد. یکی از دوستان او در این مورد نوشته است: خانواده شما در حال حاضر ۹۹ نفر است و جا برای یک نفر دیگر وجود دارد. تقاضای شهروندی. در سال ۱۷۶۱، لوپز تقاضای شهروندی داد. با اینکه بر اساس قانون ۱۷۴۰ انگلستان هر شخص بعد از هفت سال زندگی در کولونی بدون توجه به دین می توانست شهروند شود درخواست او رد شد. یهودی دیگری به نام ایزاک الیزر نیز وضعیت مشابهی با او داشت. مرگ. در ۲۸ می ۱۷۸۲ در زمانی که لوپز به همراه خانواده اش از لیکستر به نیوپورت می رفت کالسکه او به رودخانه افتاد و او غرق شد. او در قبرستان یهودی نیوپورت دفن گردید.
انباج یکی از روستاهای دهستان لواسان کوچک بخش لواسانات در شهرستان شمیرانات استان تهران ایران است. این آبادی سردسیر و کوهستانی است و از رودخانه افجه مشروب میگردد. شش هکتار باغ و قلمستان دارد و محصولش گندم و بن شن و سیب و آلو ست و شغل مردم محلی در آن زراعت است. این روستا در فاصله سه کیلومتری از شمال خاور شهر لواسان مرکز بخش لواسانات قرار دارد همچنین تپه های به شکل بتن با اسم مستعار کانکریت جزو زیبایی در این منطقه میباشد. صاحب طرائق الحقایق در باب آن چنین نوشته است: (( و از خصائص انباج می گویند آنستکه عدد رجال اصلی آن از سی نفر تجاوز نمی نماید ، و اگر طفلی ذکور از آن ها بالغ گردد که برافزاید فوراً دیگری بمیرد و دیگر آنکه در آنجا چشمه آب قلیلی است کناره ی دره نامش آبک بر وزن آهک که اگر برای رفع بعضی امراض حاره بدن را با آن بشویند نافذ است؛ دیگر گویند در سنوات ماضیه(در گذشته) تاکنون امراض عامه از قبیل وبا و طاعون در آن قریه دیده نشده است )). جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ حدود ۴۱۱ نفر در ۱۱۳ خانوار بوده است که قطعاً تاکنون افزایش یافته است. زبان. زبان رایج در روستای انباج تاتی است.
سینَک یکی از روستاهای دهستان لواسان کوچک بخش لواسانات در شهرستان شمیرانات استان تهران ایران است. این آبادی کهنه و قدیمی است و نامش در کتابهای طرائق الحقایق و تاریخ رویان و طبرستان مرعشی به همراه هنزک آمده است. مجدالملک سینکی، از رجال و نویسندگان عصر قاجار، اهل سینک بود. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ حدود ۱۱۶ نفر و ۳۹ خانوار بوده است. مردم. مردم روستای سینک طبری تبار هستند و زبان شان طبری است.
زیاد آباد که به آن اردوگاه شهید تهرانی نیز گفته می شود یکی از روستاهای دهستان لواسان کوچک بخش لواسانات در شهرستان شمیرانات استان تهران ایران است. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ حدود ۲۰ نفر بوده است که همگی سربازان دوره خدمت ضرورت و افسران و درجه دارن نظامی هستند.
هِنزَک یکی از روستاهای دهستان لواسان کوچک بخش لواسانات در شهرستان شمیرانات استان تهران ایران است. مردم روستای هنزک به تاتی که زبان غالب در منطقه قصران است سخن می گویند. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال 1395 حدود 720نفر در 100خانوار بوده است که قطعاً تا کنون افزایش یافته است. دهیاری این روستا فعال و در حال خدمات رسانی به روستا می باشد. شماره تلفن دهیاری هنزک :02126558681
کُند بالا یا کند علیا یکی از روستاهای دهستان لواسان کوچک بخش لواسانات در شهرستان شمیرانات استان تهران ایران که در دامنه کوه مهرچال واقع شده است. اهالی روستای کند بالا به زبان تاتی صحبت می کنند. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ حدود ۱۷۳۴ نفر در ۱۸۷ خانوار بوده است. در سرشماری ۱۳۹۵ جمعیت روستا به ۱۱۱۹ نفر و ۳۶۸ خانوار رسیده است. منابع. محصولات کند علیا گیلاس معروف ترین محصول است
کُند پایین یا کند سفلی یکی از روستاهای دهستان لواسان کوچک بخش لواسانات در شهرستان شمیرانات استان تهران ایران است. اهالی روستای کند سفلی گوت زبان هستند. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ حدود ۱۲۲ نفر در ۳۰ خانوار بوده است که قطعاً تا کنون افزایش یافته است.
ایراء یکی از روستاهای دهستان لواسان بزرگ بخش لواسانات در شهرستان شمیرانات استان تهران ایران است. مزارع و باغات این روستا از چشمه ساران و رودخانه تأمین می گردد. محصولش گندم، جو، سیب زمینی، لوبیا و سیب بوده و چند هکتار باغ و قلمستان با میوه هایی مانند گیلاس، آلبالو، سیب، گردو و آلو دارد. این روستا در فاصله بیست کیلومتری از مشرق شهر لواسان مرکز بخش لواسانات قرار دارد. مردم روستای ایراء همچون مردم روستا وسکاره به گویش قصرانی که زیر مجموعه گویش های مازندرانی گونه است صحبت می کنند. دیگر روستاهای لواسان بزرگ به ترکیبی از زبان های کاسپین و زبان فارسی صحبت می کنند که سهم زبان مازندرانی در آن بیشتر است. روستای ایراء دارای چندین منطقه ییلاقی در اطراف خود با نام های لارکرود ،شهرک دانای بزرگ ، نوسوم ، سریک سر ، رزدره ، نو دربار ،مزرعه شاه نشین می باشد که دارای جاذبه های توریستی مانند رودخانه و چشمه ساران مختلف می باشد . همچنین روستایی ییلاقی دیگری به همین نام (اِیراء) در ییلاقات شهرستان آمل وجود دارد. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ حدود ۳۸۵نفر در ۸۰ خانوار بوده است که قطعاً درحال افزایش است. منابع.
قازار سیمونیان () فعال و زندانی سیاسی، مترجم و نماینده مجلس شورای ملی از ارامنه اهل اراک بود. وی که از اعضای معمولی حزب توده ایران به حساب می آمد مهمترین سازمان دهنده کارکنان دفتری برای حزب بود و خود کارمند متوسط ساکن تهران بود. سیمونیان به عنوان نامزد حزب توده در انتخابات مجلس چهاردهم شرکت کرد و توانست کرسی اختصاص داده شده به اقلیت های مسیحی ساکن استان های مرکزی و جنوبی را به دست آورد. او بیشتر سال های دهه پنجاه را در زندان گذراند و در همانجا ترجمه معروفش از کتاب آنا کارنینای تولستوی را انجام داد. اتهامات انور خامه ای. انور خامه ای از اعضای سابق حزب توده در مصاحبه ای با مرتضی رسولی پور که در نشریه فصلنامه تاریخ معاصر ایران به چاپ رسید، سیمونیان را به فساد و جاسوسی متهم می کند و می گوید:
ارتش ترکمنستان از هفت نهاد به نام های نیروی زمینی، نیروی دریایی، نیروی هوائی، پدافند هوایی، نیروی مرزبانی، نیروی انتظامی و گارد ملی تشکیل می شود. تاریخچه. پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی، عناصر و تجهیزات قابل ملاحظه ای مانند اسلحه و خودروها و ماشین آلات نظامی متعلق به نیروهای مسلح شوروی در خاک ترکمنستان به جای ماند. در ماه ژوئن سال ۱۹۹۲، دولت ترکمنستان جهت ایجاد ارتش جدید یک پیمان دفاعی دوجانبه با روسیه امضا کردند. در این پیمان نامه روسیه متعهد به همکاری و تشویق دولت ترکمنستان به بازسازی و تشکیل نیروی های مسلح ترکمنستان تحت فرماندهی مشترک گردید. در این رابطه دفتر مطالعات کنگره ترکمنستان تصریح کرد این پیمان نامه در مورد اقدامات مشترک بین روسیه و ترکمنستان امضا شده است. برای روسیه به عنوان ارائه تضمین امنیت ملی ترکمنستان که در گذشته بخشی از واحد ارتش اتحادیه جماهیر شوروی بوده که به عنوان پایه جدید ارتش ترکمنستان می باشد. در ادامه خاطر نشان کرد که غیر از نیروی مرزبانی، نیروی هوایی و پدافند هوایی بقیهٔ واحدهای ارتش تحت کنترل روسیه باقی مانده است که در یک دوره ده ساله به ترکمنستان واگذار می شود. در دوره انتقالی پنج
ساله روسیه پشتیبانی و تدارکات و همچنین پرداخت هزینه محافظت از تأسیسات خاص و ویژه را برعهده داشته و در قبال آن ترکمنستان کلیه هزینه های مسکن، آب، برق و نگهداری و مدیریت را پرداخت نماید. در سال ۱۹۹۴، سرلشکر آنامراد سلطانف که به عنوان افسر حرفه ای در کوبا و افغانستان خدمت کرده بود به عنوان رئیس ستاد مشترک ارتش و معاون اول وزیر دفاع انتخاب می شود. قبل از وی سرلشکر بوگدوزخان نیازف عهده دار این سمت بوده است. منابع. مقاله ارتش ترکمنستان در ویکی پدیای انگلیسی