Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تیار اورتن بود رقابت می کردند. اورتن در آغاز به بازو و شانه آسیب دیده بر این ضرباتی وارد کرد تا او را ضعیف تر کند. سپس اورتن و باتیستا در بیرون رینگ با هم مبارزه می کردند؛ این مسابقه بدون شمارش معکوس هنگام خروج از رینگ بود؛ باتیستا خواست با "باتیستابام"، اورتن را بر پله های فولادی بکوبد ولی اورتن با یک "کانتر"، خود باتیستا را بر روی پله کوبید. وقتی هردو به رینگ بازگشتند بر این هم با یک پرش از بالای رینگ بر روی هر دو آنها، به بازی بازگشت؛ سپس بر این با لگدهای معروف خود یکی به سینه اورتن و یکی هم به سینه باتیستا می زد. بعد از آن که اورتن و باتیستا هر یک در یکی از گوشه های رینگ با حالتی گیج ایستاده بودند بر این به سمت هر یک می دوید و با دو لگد در سینه هر یک از آن ها می پرید تا اینکه باتیستا او را گرفت و با "سوپلِکس" او را به بیرون رینگ انداخت. اورتن و باتیستا به مبارزه با یکدیگر ادامه دامه دادند تا اینکه اورتن به باتیستا "سوپرلِکس" زد ولی بعد از آن ناگهان بر این از بالای رینگ بر روی اورتن پرید و او را نقش بر زمین کرد و بعدش هم سابمیشِن "Yes! Lock" را روی او اجرا کرد. در همین حال، ناگهان تریپل اچ و استفنی مک ماهو
ن دوان دوان وارد میدان شدند و تریپل اچ داور را از رینگ بیرون کشید تا مانع پیروزی بر این شود؛ داور آسیب دید؛ تریپل اچ سپس اسکات آرمسترانگ (یک داور دیگر) را که پیش از این هم برای مقاصد تریپل اچ استفاده شده بود به داخل رینگ فرستاد و باتیستا هم به بر این که حواسش پرت شده بود "باتیستابام" زد و خواست او را پین کند. آرمسترانگ شمارش کرد ولی بر این در شماره دو، پین را رد کرد. از آنجا که این مسابقه یک مسابقه تریپل ترت بدون دیسکوالیفیکِیشِن بود، بر این ناگهان لگدی به سر آرمسترانگ زد و او را به بیرون رینگ انداخت و بعد از آن هم از درون رینگ بر سر تریپل اچ، استفنی و آرمسترانگ فرود آمد و آن ها را نقش بر زمین کرد. تریپل اچ که به ستوه آمده بود از زیر رینگ، پُتک معروف خود را برداشت تا کار بر این را با آن تمام کند ولی بر این اجازه این کار را نداد و از پُتک علیه خود تریپل اچ استفاده کرد. این پایانی بود بر دخالت استفنی و تریپل اچ در مسابقه. باتیستا و اورتن تصمیم گرفتند تا باهم ضد بر این کار کنند؛ داور اصلی دوباره به بازی بازگشت؛ باتیستا روی میز گویندگان اسپانیایی به بر این "باتیستابام" زد و اورتن هم هم زمان گردن بر این را گرفت و
به نوعی به او آرکِی اُ زد. بر این آسیب دید و کمر خود اورتن هم کمی زخمی شد. تیم پزشکی وارد شده و بر این را بر روی برانکار گذاشتند. باتیستا قصد داشت کار اورتن را تمام کند و از از نبود بر این استفاده لازم را بکند ولی اورتن اجازه این کار را نداد؛ بر این هم به زحمت از برانکار بلند شد و به بازی برگشت؛ بر این و اورتن در رینگ بودند. اورتن سعی کرد به بر این آرکِی اُ بزند ولی بر این با یک "کانتر"، آن را به "Yes! Lock" تبدیل کرد ولی پیش از تسلیم شدن اورتن، باتیستا این قُفل را شکست و بازی ادامه پیدا کرد. بار دیگر بر این "Yes! Lock" را اجرا کرد، البته اینبار بر روی باتیستا و اینبار اورتن قُفل را شکست. باتیستا آرکِی اُ اورتن را رد کرد و خواست یک اِسپیِر به اورتن بزند که اورتن جاخالی داد و اِسپیِر به بر این خورد و او را از رینگ خارج کرد. اورتن بالاخره به باتیستا آرکِی اُ زد و خواست او را پین کند ولی باتیستا به سختی پین را رد کرد. اورتن سعی کرد با لگد معروفش در حال دویدن به سر باتیستا بزند ولی در عوض حرکت بر این یعنی "High Knee" را دریافت کرد؛ با این حال باتیستا بر این را از رینگ بیرون انداخت تا خودش اورتن را پین کند ولی اور
تن در آخرین لحظه خود را از پین خلاص کرد. باتیستا که دیگر مستاصل شده بود یک "باتیستابام" به اورتن زد تا اورتن از رینگ بیرون بیفتد ولی ناگهان خود باتیستا هم از بر این "High Knee" خورد و سپس در دام سابمیشِن "Yes! Lock" افتاد؛ او سعی کرد از این وضعیت خلاصی یابد ولی سرانجام چاره ای نداشت جز اینکه تسلیم شود. او تسلیم شد و بر این قهرمان کمربند دبلیودبلیوئی سنگین وزن جهان شد. بازخورد. در روز مسابقات، دبلیودبلیوئی اعلام کرد که ۱۰٫۹ میلیون دلار بلیط فروخته شد و ورزشگاه مرسدس-بنز سوپردام ۷۵٬۱۶۷ نفر تماشاگر را در خود جای داد. کمپانی همچنین اعلام کرد که برای پنجمین سال متوالی، "رسلمانیا" رکورد درآمد ورزشگاه میزبان از برگزاری مسابقات را شکست. همچنین مسئولان کمپانی از رکوردشکنی در تعداد تماشاگران در کل مسابقات برگزار شده در هفته برگزاری رسلمانیا خبر دادند؛ ۲۹٬۲۱۵ نفر در "WrestleMania Axxess fan fair" در New Orleans Morial Convention Center حضور داشتند؛ ۱۰٬۸۵۵ نفر در مراسم برگزیدگان تالار مشاهیر در Smoothie King Center حاضر بودند و ۱۳٬۲۹۹ نفر هم در برنامه های بعد از رسلمانیا در Smoothie King Center شرکت کردند. در هفته ای که
رسلمانیا برگزار شد مدیران کمپانی و همچنین مسئولان عالی رتبه شهر نوآرلنز، این پی-پر-ویو را یک موفقیت بزرگ دانستند. نایب رئیس اجرایی دبلیودبلیوئی در بخش رویدادهای ویژه یعنی John P. Saboor اظهار داشت: «کار مسئولان شهر نوآرلنز در میزبانی علاقه مندان کمپانی عالی بود». مدیر عمومی SMG یعنی آلن فریمن اعلام کرد: "نوآرلنز مایل است مجدد این میزبانی را برعهده داشته باشد… احتمالاً در زمانی بعد از سال ۲۰۱۸". دبلیودبلیوئی در روز بعد از مسابقات هم اعلام کرد که میزان اولیه خریداران عضویت در WWE Network ۶۶۷۲۸۷ نفر بوده است. روزنامه محلی شهر یعنی "The Times-Picayune" روی صفحه نخست خود تصویری از دنیل بر این با عنوان قهرمانی اش چاپ کرد که روی آن نوشته شده بود: "واقعاً بله!". جین گیلوت از همین روزنامه، این مسابقات را "تماشایی" خواند و گفت این رسلمانیا دارای "سه لحظه به یادماندنی برای هر X خود بود". او گفت: "طراحی سالن عالی بود، آتش بازی ها و نورپردازی بی نقص و به طور کلی برنامه بی مانند بود". گیلوت لحظه شروع را "کلاسیک" دانست و به حضور سه تن از بزرگترین ستارگان این رشته اشاره کرد؛ هالک هوگان "بزرگترین نام"، استون کُلد استیو آستین
"بزرگترین ستاره این رشته" و د راک "موفق ترین". سپس او در مورد دومین لحظه ماندگار این مسابقات نوشت که تقریباً برنامه را متوقف کرد؛ این اتفاق همانا پایان نوار پیروزی آندرتیکر در رسلمانیا بود که "بزرگترین پایان غافلگیرکننده در تاریخ رسلمانیا و شاید در تاریخ کشتی حرفه ای بود". سرانجام سومین لحظه به یادماندنی این مسابقات که پایان بخش آن بود و گیلوت آن را یکی از لحظاتی می داند که جزو بزرگترین لحظات تاریخ کشتی حرفه ای خواهد بود، لحظه قهرمانی بر این و در دست گرفتن هر دو عنوان قهرمانی بود در حالیکه او در وسط رینگ زانو زده و شادمانی می کرد." نولان هاول از "The Canadian Online Explorer" اظهار داشت: «رسلمانیا XXX آغاز یک دوره و پایان دوره ای دیگر بود». امتیاز او به هر مسابقه از پنج ستاره(*****) به این صورت بود: *** برای مسابقه آغازین، ****۱/۲ برای مسابقه تریپل اچ-براین، **۱/۲ برای مسابقه گروه شیلد، **۳/۴ برای مسابقه بَتِل رویال، **** برای مسابقه وایت-سینا، ** برای مسابقه آندرتیکر-لزنر، ۰٫۷۵ برای مسابقه دیواز و بالاخره ***۳/۴ برای مسابقه اصلی؛ در مجموع هم او به مسابقات ۴/۵ از ۵ ستاره داد. بنجامین تاکر از "Professional Wre
stling Torch Newsletter" در ورزشگاه حضور داشت و به مسابقات نمره ۸/۷۵ از ۱۰ داد. او گفت: «رسلمانیا XXX کاری همانند رسلمانیا XX انجام داد؛ احترام به گذشته با نگاه به آینده؛ با نگاه به افرادی همچون سزارو و براین به عنوان آینده دبلیودبلیوئی». با این حال تاکر معتقد است «بعد از پایان نوار بُرد آندرتیکر دریافتیم که خداحافظی با گذشته سخت تر از آن بود که فکرش را می کردیم». او گفت: «این رسلمانیا، و نَه رسلمانیا ۲۸، پایان واقعی یک دوره بود ولی فکر نمی کردم که اینطوری تمام شود (اشاره به مسابقه آندرتیکر)؛ طی یک مسابقه بیش از ۱۵ دقیقه ای آرام و سطح پایین». از نظر او «در خطر بودن شکست Streak پیش از مسابقات به خوبی حس نشده بود تا وقتی لزنر آن را شکست حس مورد نظر شکل بگیرد. با این حال دنیل براین آنقدر در هر دو مسابقه اش خوب کار کرد که بیش از ۷۵۰۰۰ نفر تماشاگر، باخت آندرتیکر را فراموش کرده و براین را تشویق کنند.» تاکر مسابقه پایانی را تحسین برانگیز دانست چرا که چندین بار نزدیک بود یکی از سه نفر شکست بخورند. او در مورد سایر مسابقات هم گفت: «وایت با باختن در این مسابقه چیزی را از دست نداد ولی سینا با بُردنش خیلی چیزها را از دست
نداد؛ این مرد هیچ ضعفی نشان نمی دهد». او همچنین گفت: «بخش هوگان، د راک و استون کُلد بی معنی، غیرواقعی و خنده دار بود». او در پایان گفت: «به راحتی می توان گفت این مسابقات یکی از بهترین رسلمانیاهای برگزار شده در ده سال اخیر بود» و اینکه «آینده روشنی پیش روست اگر فقط می توانستیم به شایستگی با گذشته خداحافظی کنیم». "Professional Wrestling Torch Newsletter" همچنین چندین نظرسنجی را با موضوع رسلمانیا XXX برگزار کرد که حداقل ۲۰۰۰ نفر در آن ها شرکت کردند. 54% نظرشان این بود که این پی-پی-وی فراتر از حد انتظاراتشان بود، %۲۷ بر این باور بودند که تقریباً انتظاراتشان برآورده شد و %۱۹ هم اعلام کردند که برنامه پایینتر از حد انتظارشان بود. برای بهترین مسابقه ایوِنت، مسابقه های بر این در برابر تریپل اچ و در مسابقه اصلی، به ترتیب ۴۰ و ۳۷ درصد آرا را بدست آورد و بقیه مسابقات بیش از ۸ درصد بدست نیاوردند. و سرانجام %۷۹ از رای دهندگان معتقد بودند که پایان نوار پیروزی های آندرتیکر داستانی بس بزرگتر از پیروزی و قهرمانی دنیل بر این بود. بیشتر تمرکز مقاله The Associated Press دربارهٔ رسلمانیا XXX روی میزبانی هوگان بود با جملاتی مانند:
«هالکستر بعد از سی سال نشان داد که هنوز می تواند به خوبی میزبانی کند» و «هوگان سرپرستی این ضرب و شتم را برای بیش از ۷۵۰۰۰ نفر تماشاگر و تعداد بیشمار از مردم در خانه هایشان برعهده داشت»... و «عجب صحنه ای بود» در اشاره به سزارو که بتل رویال را بُرد؛ با «انداختن بیگ شو بزرگ از روی طناب». این مقاله به طور بسیار مختصر به مسابقه آندرتیکر پرداخت؛ با این جمله: «شوک بزرگ شب». مقاله BBC News هم به این اشاره داشت که رسلمانیا XXX جریان های زیادی در شبکه های اجتماعی مانندتوییتر به راه انداخت؛ مخصوصاً باخت آندرتیکر که توسط براک لزنر رخ داد. جریان هایی مانند streakvsbeast# و ThankYouTaker# که تا ساعت ها پس از پایان برنامه ادامه داشت. پسایند. آلتیمت واریر که از رسلمانیا XII در رسلمانیایی حضور نیافته بود و به تازگی در مراسم تالار مشاهیر ۲۰۱۴ دبلیودبلیوئی شرکت کرده بود، در رسلمانیا سی اُم هم حضور یافت و شب بعدش هم در راو صحبتی کوتاه انجام داد؛ این آخرین حضور وی در میان علاقه مندان بود چرا که وی در ۸ آوریل ۲۰۱۴ ناگهان غش کرد و بعد از انتقال به بیمارستان در سن ۵۴ سالگی درگذشت. تنها سه روز از برگزیده شدن وی در بین مشاهیر دبلیودبل
یوئی گذشته بود. در "راو" هفته بعد از درگذشت وی یعنی "راو" ۱۴ آوریل، تمرکز ویژه ای روی وی انجام شد؛ ورزشکاران با پیراهن های منقّش به تصاویر واریور وارد رینگ می شدند و تصاویر لحظات تاریخی و افتخارات وی مدام در برنامه پخش می شد. بعد از روی آنتن رفتن این قسمت، دانا واریور، بیوه آلتیمِت واریور، نامه ای در مورد تفکرش نسبت به این قدردانی نوشت. او با اشاره به پایان یافتن استریک (نوار پیروزی) آندرتیکر نوشت استریک خودش (دانا) هم پایان یافت چون دیگر نمی تواند عشقش را به همسرش نشان دهد. بنا بر گزارش ها، آندرتیکر بلافاصله پس از خروج از رینگ، توسط آمبولانس از ورزشگاه مرسدس-بنز سوپردام خارج شد. طبق گزارش ها او از ناحیه گردن دچار آسیب دیدگی شده بود. روز بعد، او از بیمارستان مرخص شد. شب بعد در راو، دنیل براین قهرمان جدید دبلیودبلیوئی سنگین وزن جهان در حال شادی با تماشاگران بود که تریپل اچ وارد شد و اعلام کرد که در همان شب بر سر کمربندها با او مسابقه خواهد داد. زمان مسابقه فرا رسید؛ پس از اینکه بر این وارد رینگ شد، استفنی مک ماهون به اورتن و باتیستا و کین دستور داد تا به او حمله کنند تا استفنی مطمئن شود که شوهرش در مقابل براین
ِ تضعیف شده پیروز می شود؛ بعد از کتک خوردن براین، تریپل اچ وارد شد تا به راحتی او را ببَرد اما ناگهان گروه شیلد که حالا به چهره مثبت تبدیل شده اند وارد شده و از بر این دفاع کردند؛ جدال ادامه داشت تا اینکه دنیل بر این یک ضربه زانوی خشن در حال دویدن به تریپل اچ زد و درحالیکه گروه شیلد با او در رینگ حضور داشتند مجدداً به جشن و شادی پرداخت. تماشاگران هم با سردادن لقب شیلد یعنی "سگهای عدالت جو" به تشویق آن ها پرداختند. هفته بعد در "راو"، گروه سه نفره "Evolution" که در سال ۲۰۰۳ تشکیل شده و در سال ۲۰۰۵ منحل شده بود با هدف نابودی گروه شیلد دوباره احیا شد. (این گروه شامل تریپل اچ، ریک فلِیر، رندی اورتن و باتیستا بود که اکنون فلِیر در آن حضور ندارد). پیش از مسابقه براین، اورتن و باتیستا به رووسا اعتراض کرده بودند که چرا آن ها نباید مسابقه مجدد قهرمانی داشته باشند؛ استفنی به آن ها گفت این هفته برای تریپل اچ است و آن ها باید امشب بر سر کمربند تگ تیم مسابقه دهند که این مسابقه در نهایت مساوی شد چون هر دو تیم تا شمارش دهِ داور، خارج از رینگ بودند. سِزارو که تندیس "آندره دِ جاینت" را در رسلمانیا بُرده بود به رینگ آمد تا آن ر
ا جشن بگیرد؛ زِب کُلتِر که همراه او بود از تلاش ها و زحمات خودش برای سزارو گفت و گفت سزارو یک "آدمِ زِب" است اما سزارو نپذیرفت و گفت ترجیح می دهد آدمِ پُل هیمن باشد و در این لحظه منیجر جدید خود یعنی هیمن را فراخواند تا وارد رینگ شود؛ جک سوئگر، هم تیمی سابق او که از این قضیه عصبانی بود ناگهان از پشت به او حمله کرد و تندیسش را نابود کرد که این باعث برگزاری مسابقه ای بین آن دو شد که سرانجام سزارو مسابقه را بُرد. این مسابقه در واقع انحلال رسمی گروه "آمریکاییان حقیقی" بود. ای جی لی که شب پیش در رسلمانیا از کمربندش در برابر ۱۴ نفر از دیواز دفاع کرده بود وارد رینگ شد تا اعلام کند که او رکورددار طولانی ترین قهرمانی این کمربند است که در این هنگام پِیج، قهرمان زنان در اِن اِکس تی که اولین لحظه حضورش را در "راو" تجربه می کرد وارد میدان شد تا به اِی جِی تبریک بگوید اما اِی جِی او را به مسابقه قهرمانی در همان شب فراخواند که پِیج سرانجام او را شکست داد و به قهرمانی ۲۹۵ روزه او پایان داد و اولین فردی باشد که هر دو عنوان زنان را دراختیار داشته باشد.
بالگرد چندمنظوره به بالگردهایی گفته می شود که هم توانایی جابجایی سربازان را دارند و هم در نقش های دیگری چون فرماندهی و کنترل هوایی، تأمین تدارکاتی، آمبولانس هوایی و حمل مصدومین، و در صورت مسلح سازی برای انجام مأموریت های تهاجمی مورد استفاده قرار می گیرند. اصطلاح بالگرد چندمنظوره اشتراک معنایی زیادی با بالگرد ترابری دارد و معمولاً بالگردهای ترابری سایز متوسط بالگرد چندمنظوره محسوب می شوند.
فرانس ون هوتن (زاده ۲۶ آوریل ۱۹۶۰) کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی هلندی است، که اکنون به عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت فیلیپس فعالیت می نماید. وی پیش از این مدیرعاملی شرکت ان ایکس پی را برعهده داشت. ون هوتن فعالیت حرفه ای خود در صنعت را از سال ۱۹۸۶ در شرکت فیلیپس آغاز نمود. پدر او سال ها به عنوان عضوی از هیئت مدیره فیلیپس فعالیت می نمود. ون هوتن در سال ۲۰۰۴ مدیرعامل بخش نیم رسانای فیلیپس شد و در سال ۲۰۱۰ به مدیرعاملی شرکت فیلیپس منصوب گردید.
یکی از دو پروژه های تحقیقاتی اصلی در باب طراحی میکرو پروسسورهای بر پایه معماری ریسک است که تحت پروژه VLSI از ARPA جایگاه دارد. ریسک تحت مدیریت دیوید پترسون (کسی که واژه ریسک را اختراع کرد) در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بین سال های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴ انجام گرفت. پروژه بعدی که بر روی MIPS اندکی بعد انجام گرفت؛ در دانشگاه استنفورد و در طی سال های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۴ بود. پروپزه برکلی بسیار موفقیت آمیز بود به طوری که به عنوان نامی برای تمامی طراحی های بعدی شد، به طوری که حتی MIPS هم به عنوان “RISK processor” شهرت یافت. طراحی RISC اندکی بعد نام تجاری پروسسور SPARC را به خود گرفت و معماری DEC Alpha را همچون معماری آرم که امروزه در اکثر موبایل ها مورد استفاده اند را مورد الهام خود قرار داد. هر دو مورد ریسک و میپس بر این واقعیت استوار بودند که تعداد زیادی از زبان ها از تعداد زیادی از دستورها پروسسور استفاده نمی کنند. در محاسباتی که انجام شده است یه این موضوع رسیده ایم که سیستم یونیکس به هنگام کامپایل شدن تنها ۳۰ درصد از دستورها در دسترس در Motorola ۶۸۰۰۰ را استفاده می کند. بسیاری از مدارات و جریانات در داخل m68k و طراحی های مشابه، اخ
تصاص به دیکد کردن دستورهایی می شد که هیچگاه مورد استفاده نبودند. ایدهٔ RISC این بود که تنها دستورهایی را شامل شود که واقعاً استفاده می شوند. استفاده از فضای مدارات پاک شده برای مدارات جدید که سرعت را افزایش دهد. بر این پایه معماری RISC تمرکزش را بر اضافه کردن تعداد بیشتر ثبات ها گذاشت. بیت های کوچک حافظه برای نگه داشتن مقادیر موقت که با صرف هزینه کم در دسترس قرار می گیرد. این مخالف با حافظه نرمال اصلی می باشد که زمان زیادی را صرف دسترسی می کرد. با فراهم کردن تعداد بیشتر از ثبات ها و اطمینان به این که کامپایلر واقعاً از آن ها استفاده می کند، برنامه ها باید با سرعت بیشتری اجرا شوند. به علاوه سرعت پردازنده با Clock سرعت آن معرفی می شود. زیرا میزان کمی از زمان آن برای منتظر ماندن برای دسترسی به حافظه صرف می شود. در واقع، دستورهایی که پاک شدند، دستورها اضافه ای بودند که نقش دستورها زیر برنامه ای داشتند. برای مثال در روش های قدیمی، چندین روش برای دستور ADD وجود داشت، یکی این بود که اعداد را در دو ثبات قرار دهد و نهایتاً جواب را در ثبات سوم جای دهد. روش دیگر این بود که اعدادی را که در حافظه پیدا می کرد را با یکدیگر
جمع می کرد و جواب را در یک ثبات نهایی قرار می داد و غیره. از طرف دیگر معماری RISC تنها یک روش برای هر دستور را شامل کرد، برای مثال دستور ADD همیشه برای هر عملوند یک ثبات استفاده می کرد. این روند باعث می شود که برنامه نویس را مجبور کند تا دستورها اضافه ای برای load کردن مقادیر از حافظه بنویسد. در دوره حافظه های گران، این تنها علاقه و هدف بود، به ویژه این که حافظه بسیار کندتر از CPU بود. به دلیل آنکه در طراحی ADD در معماری ریسک به چهار دستور (دو دستور Load، یک add و یک ذخیره) نیاز بود، ماشین بایستی به حافظه بیشتر دسترسی پیدا می کرد تا دستورها اضافی را بخواند و این باعث کند شدن قابل توجه آن می شد. این در واقع یک تعادل بود، که طراحی جدید آن را استفاده کرد، که در واقع دستورها بزرگی (۳۲ بیت) بودکه اجازه می داد ثابت های کوچک بدون load شدن جداگانه در دستور قرار بگیرند. به علاوه استفاده نتیجه یک عمل زودتر از انجام گرفتن جای دیگر استفاده می شد، در نهایت با چشم پوشی از نوشتن در حافظه و ذخیره آن در یک ثبات، برنامه بزرگ نمی شد و در این تئوری می توانست سریع تر اجرا شود. برای مثال دستورهایی که یک عمل ریاضی را انجام می داد م
ی توانست با تعداد کمی بار شدن از حافظه انجام گیرد در حالی که تعداد زیادی از اعدادی که استفاده می شد به صورت ثابت در یک دستور بودند یا به صورت یک عملگر میانی در بین ثبات. در این حالت، در این تکنولوژی برخی از ثبات ها به عنوان «سایه» مکان حافظه استفاده می شدند بنابراین ثبات ها نقش مکان های حافظه را بازی مس کردند تا مقدار نهایی آن ها بعد از تعداد زیادی از دستورها محقق شود. برای ناظران غیر جدی، این موضوع روشن نبود که مفهوم ریسک اجرا را بهبود می بخشد و ممکن است که آن را بدتر بکند. تنها راه مطمئن شدن شبیه سازی آن بود. بنابر این، این موضوع انجام گرفت و نتیجه مشخص بود. در آزمایش های متوالی، هر شبیه سازی مفید بودن این طرح را نشان داد. جایی که تفاوت دو پروژه RISC و MIPS در مدیریت ثبات ها بود.MIPS به سادگی بسیاری از آن هارا اضافه کرد و آن ها را به کامپایل (یا برنامه نویسان زبان اسمبلی) داد که از آن استفاده کند. از طرفیRISC مداراتی را به CPU اضافه کرد تا به کامپایلر کمک کند. ریسک از مفهوم پنجره های ثبات استفاده کرد که در آن تمام فایل های رجیستر به بلوک هایی شکسته می شوند و اجازه می دهد تا کامپایلر یک بلوک را به عنوان متغی
رهای جهانی و یک بلوک را به عنوان متغیر محلی ببیند. ایده این بود که یک دستور معمول ویژه بسازیم، procedure call، تا پیاده سازی ان در کامپایلر بسیار ساده و آسان باشد. تقریباً تمام زبان های کامپیوتر از یک سیستم به نام Activation record یا Stack frame برای هر پروسیجر که شامل آدرسی که پروسیجر خوانده شده است، پارامترهای گذر داده شده و فضایی که برای برگرداندن نتیجه تابع استفاده می کنند. اکثر اوقات این فریم ها بسیار کوچک هستند و معمولاً با ۳ یا کمتر ورودی و یک یا هیچ خروجی که گاهی اوقات یک ورودی به عنوان خروجی دوباره استفاده می شود. در طراحی برکلی یک ثبات پنجره ای مجموعه ای از ثبات ها بود، تعداد کافی از آن ها که Stach frame می توانست کاملاً در داخل ثبات های پنجره ای قرار گیرد. در این مورد فراخواندن و خواند از یک پروسیجر بسیار ساده و بسیار سریع است. یک دستور منفرد خوانده می شود تا بلوک های جدید از ثبات را بسازد (یک پنجره ثبات جدید) و بعد با گذراندن عملوندها به پروسیجر در قسمت “low end” از پنجره جدید، برنامه به سمت پروسیجر پرش می کند. در بازگشت، نتایج در پنجره در انتهای مشابه جای گزین می شوند و پروسیجر می ماند. پنجره ها
ی ثبات ساخته می شوند تا در دو انتها overlap شوند. بنابراین نتیجه فراخوانی در پنجره فراخواننده مشاهده می شود. بدون هیچ کپی داده ای. بنابراین فراخوانی پروسیجرهای معمول نباید با حافظه اصلی متقابلاً اثر داشته باشد و بسیار خوب آن را سرعت می دهد. قسمت تاریک این روش این است که پروسیجرهای با متغیرهای محلی بزرگ مشکل آفرینند و با متغیرهای کوچکتر باعث می شود که ثبات ها (یک منبع گران قیمت) ضایع شود. تعداد محدودی از پنجره های ثبات در این طراحی، مثلاً ۸ عدد، وجود دارد. بنابراین پروسیجرها تنها می توانند این تعداد مرحله را بسازند تا پیش از اینکه مکانیزم ثبات پنجره ای به حد خود برسد. وقتی که یک پنجره به حد خود رسید هیچ پنجره جدیدی نمی تواند ساخته شود و اگر پروسیجرها تنها مقداری پیش روی کرده باشند؛ ثبات های بالای عمیق ترین فراخوانی قابل دسترس نمی باشند و بنابراین همه آن ها به هدر می روند. این کار استنفورد بود به این موضوع عقیده داشت که یک کامپایلر کارآمد می تواند استفاده بهتر از ثبات ها ببرد تا یک سیستم سخت افزاری ثابت. (دلیل مشابهی برای برنامه نویسی هوشمند زبان اسمبلی به کار می رود) اولین هدف برای پیاده سازی مفهوم ریسک به "طل
اً شهرت دارد. کار بر روی طرح از سال ۱۹۸۰ آغاز شد. کار بر روی طرح در سال ۱۹۸۰ به عنوان بخشی از طراحی VLSI انجام گرفت، اما طراحی پیچیده بعدی همه طراحی های موجود را خراب کرد. تیم موجود باید ساعت ها وقت صرف می کردند تا ابزار را دوباره بنویسند یا بهتر کنند و حتی با این ابزار تنها کمتر از یک ساعت زمان صرف می شد تا طرح از VAX-۱۱/۷۸۰ خارج شود. طراحی نهایی که به ریسک ۱ مشهور است در ACM ISCA در سال ۱۹۸۱ منتشر شد. شامل ۴۴٬۵۰۰ ترانزیستور بود که ۳۱ دستور را پیاده سازی می کرد و یک فایل ثبات ها که شامل ۷۸ ثبات ۳۲ بیتی بود. این برای ۶ ثبات پنجره که هر یک شامل ۱۴ ثبات با ۱۸ جهانی اضافه بود. کنترل و دستورها دیکد تنها ۶٪ هسته را شامل می شد در حالی که نوعی از طراحی تنها ۵۰٪ برای نقشه مشابه را استفاده می کرد. فایل ثبات بیشتر فضا را در بر می گرفت. همچنین ریسک ۱ از دستور پایپ لاین دو بخشی برای سرعت بالاتر استفاده کرد اما بدون دستورها پیچیده برای مرتب سازی طراحی مدرن تر. این باعث ایجاد یک مشکل در شاخه های شرطی شد، زیرا کامپایلر باید دستور را با توجه به شاخه شرطی پر کندبه اصطلاح "branch delay slot"با چیزی که که انتخاب شده تا “safe” ب
اشد (برای مثال به نتیجه شرطی وابسته نباشد) بعضی اوقات تنها دستور مناسب برای این زمان NOPاست. تعداد قابل توجهی از طراحی RISC-styleهنوز نیاز به توجه به تأخیر شاخه دارد. بعد از یک ماه تأیید و تصحیح سرانجام طرح به سیستم نوآوری MOSIS برای تولید در۲۲ ژوئن سال ۱۹۸۱ فرستاده شد و از پروسه (۲۰۰۰ nm) استفاده شد. تاخیرهای متنوع باعث شد تا ماسک هایشان را ترک کنند. اولین کامپیوتر ریسک ۱ کارشده در ۱۱ ژوئن راه افتاد. در تست ثابت شد که چیپ ها اجرایی پایین تر از اجرای مورد انتظار دارند. در کل، یک دستورالعمل در واقع ۲μs طول می کشد تا کامل شود در حالی که طرح اصلی ۴μs تخصیص داده می شود(۵ بار سریع تر). دلیل دقیق برای این مشکل هرگز به تور دقیق توضیح داده نشد. اما در طی تست این موضوع مشخص بود که برخی دستورها در سرعت مورد نظر اجرا نمی شدند. پیشنهادهایی برای این مشکل فیزیکی بود و نه منطقی. باید طرح در سرعت بالایی اجرا می شد تا خوب به نظر می آمد. شبیه سازی برنامه های کوچکی را برای مقایسه ۴MHz RISC۱ با 5 MHz 32-bit VAX ۱۱/۷۸۰ استفاده می کرد و 5 MHz 16-bit Zilog Z۸۰۰۰این را به صورت واضح نشان می داد. سایز برنامه۳۰٪ بیشتر از VAX بود اما بس
یار نزدیک به آن از ۸۰۰۰Z. به صورت کلی اجرای کلی RISC۱ دو برابر سریع تر از VAX بود و ۴ برابر Z8000. بسیار جالب، این که برنامه ها به صورت کلی میزان یکسانی از حافظه را استفاده می کردندزیرا فایل ثبات ها به صورت قابل تأملی احتمال وجود عملوندمورد نیازرا افزایش دادند. این مهم است که به این اجرا ارج نهیم اگرچه طراحی RISC کندتر از VAX بود هیچ خللی بر اهمیت آن وارد نمی کرد. ریسک اجازه تولید یک پروسسور حقیقی ۳۲ بیتی را بر روی یک هسته واقعی می داد و استفاده از چیزی که از قبل یک فاب قدیمی تر بود. طراحی سنتی به سادگی با تعداد زیادی چیپ که به منطق دیکدر اختصاص داده می شوند نمی تواند این کار را انجام دهد. یک طراحی ۳۲ بیتی مانند Motorola ۶۸۰۲۰ نیاز به فاب های جدیدی داشت قبل از اینکه مورد استفاده قرار گیرد. با استفاده از همان فاب، RISC۱ می توانست کارایی بهتری داشته باشد. هنگامی که طراحی ریسک ۱ به تأخیر افتاد، کار در برکلی به طراحی آبی تغییر یافت. کار بر روی آبی پروسهٔ کندتری داشت. این سرعت باعث شد که ویژگی های جدیدی به طرح اضافه شود. کلید تفاوت کش ساده تری بود که یک خط در هر بیت را حذف می کردو به صورت قابل توجهی سایز فایل ثبات
را افزایش داد. با توجه به طراحی جدید ذخیره کردن افزایش یافت. ساختار «طلایی» شامل ۷۸ ثبات در ۶ پنجره بود و آبی شامل ۱۳۸ ثبات در ۸ پنجره بود که هر یک ۱۶ ثبات داشت با ۱۰ جهانی. این گسترش باعث شد که هر پروسیجر شانس این را داشته باشد تا تمام متغیرهای محلی خود را ذخیره کند. با این وجود فایل های بزرگ تر ثبات نیاز به ترانزیستورهای کمتری داشتند و در آخر طراحی آبی، به عنوان ریسک ۲ پیاده سازی شد. همه دستورها با تنها ۳۹۰۰۰ ترانزیستور ست شدند.
ایرباس هلیکوپترز شرکت چندملیتی صنایع هوافضایی است، که بازوی طراحی و ساخت انواع هلیکوپتر ایرباس به شمار می آید. این شرکت در سال ۱۹۹۲ با ادغام بخش های هلیکوپترسازی شرکت فرانسوی آئروسپاسیال و شرکت آلمانی دایملر-بنز، تحت نام یوروکوپتر تشکیل شد و در ژانویه ۲۰۱۴ نام آن به ایرباس هلیکوپترز تغییر یافت. دفتر مرکزی این شرکت در فرودگاه بین المللی مارسی در جنوب فرانسه قرار دارد و کارخانه های اصلی آن در مارسی، دوناوورث در آلمان و آلباسته در اسپانیا مستقر می باشند. ایرباس هلیکوپترز یکی از سه گروه صنعتی هوافضای بزرگ دنیاست و از نظر حجم معاملات در رتبه اول بین تمامی شرکت های هلیکوپترسازی قرار می گیرد. این شرکت از نظر تنوع تولیدات نیز بالاترین رتبه را در میان همتایان خود دارد و از بالگردهای سبک تک موتوره گرفته، تا بالگردهای سبک و متوسط دوموتوره و همچنین بالگردهای متوسط و سنگین ترابری، هم در مدل های نظامی و هم در مدل های غیرنظامی، در کارخانه های آن تولید می شوند. در سال ۲۰۰۶ بیش از ۹۵۰۰ هلیکوپتر ایرباس هلیکوپترز در خدمت ۲۵۰۰ مشتری این شرکت از ۱۳۹ کشور بوده اند.
عین قانا ، شهری در استان نبطیه در جنوب لبنان است. این شهر در ارتفاع ۶۸۰ متری از سطح دریا واقع شده است و مساحتش برابر با ۶۳۰ هکتار است و جمعیت آن در حدود ۵۵۸۵ نفر می باشد. کسب وکار در این شهر اغلب کشاورزی است.