Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راوی کسی است که قصه می گوید. فرض کنید در جاده اتومبیلی را دیده اید که تصادف کرده و از کسانی که شاهد ماجرا بوده اند یا رانندهٔ اتومبیل، ماجرای تصادف را می پرسید و هر کدام بنا به آنچه دیده اند و اطلاعاتی که دارند به شیوهٔ خود ماجرا را برای شما تعریف می کنند، کسی یا چیزی را که داستان به زبان او و از دید او برای خواننده/شنونده تعریف می شود راوی می نامیم. راوی آفریدهٔ نویسنده است و نه خود نویسنده. در واقع، راویِ روایت های داستانی را نباید با نویسنده یا نویسندهٔ نهفته اشتباه بگیریم، هرچند در بعضی موارد تشخیص نظر آنان از نظر نویسندهٔ نهفته دشوار است. بهتر است راوی را ابزاری بدانیم در دست نویسندهٔ نهفته که با استفاده از آن قصه اش را روایت می کند. راوی های ناموثق زیادی وجود دارند که امکان ندارد آن ها را با نویسنده اشتباه بگیریم. برخی از روایت پژوهان افراطی می گویند تمایز بین راوی و نویسنده باید در تمام فرم های روایت وجود داشته باشد؛ از جمله فرم های غیرداستانی مثل تاریخ و حتی خودزندگی نامه. ویژگی های راوی. راوی در داستان دارای ویژگی هایی است که بر شیوهٔ روایت و میزان تأثیر او بر روند داستان و طرز تلقی خواننده از داستان
تأثیرگذار است. این ویژگی ها عبارتند از زاویهٔ دید، دانش تفسیری و ساختاره. زاویهٔ دید و دانشِ تفسیری ذاتی و ساختاره عَرَضی است، بدین معنا که ویژگی های ذاتی جزو خصوصیات پایه ای و درونی راوی است و بر جریان آگاهی رسانی و روایت تأثیر مستقیم دارند ولی ساختاره با توجه به شرایط روایت و داستان به ویژگی های راوی افزوده می شود. به بیان دیگر "زاویهٔ دید و دانشِ تفسیری است که بر شرایط روایت مؤثر هستند ولی ساختاره متأثر از شرایط روایت است". در یک داستان زاویهٔ دید و دانش تفسیری تغییر نمی کنند ولی ساختاره می تواند تغییر کند، مگر آنکه وظیفهٔ روایتگری داستان به شخص دیگری (چه درونِ داستان و چه بیرونِ داستان) منتقل شود. هر کدام از این ویژگی ها امکانات و همچنین محدودیت هایی را در شیوهٔ روایت ایجاد می کنند. زاویهٔ دید و دانش تفسیری ویژگی خود راوی هستند و ساختاره؛ عامل نمود روای، این بدان معناست که راوی با زاویهٔ دید و دانش تفسیری تعریف می شود ولی با ساختاره تبدیل به یک گونهٔ روایتی (تیپ روایتی) می شود که می تواند داستان را روایت کند.
الکساندر دوبچک ()، سیاست مدار برجسته ی کشور چکسلواکی بود که به عنوان دبیر اول هیئت رئیسه کمیته مرکزی حزب کمونیست چکسلواکی (رهبر دوفاکتو حزب کمونیست چکسلواکی) از ژانویه ۱۹۶۸ تا آوریل ۱۹۶۹ خدمت کرد. او در طول بهار پراگ تلاش کرد تا دولت کمونیستی را اصلاح کند، اما در پی تهاجم پیمان ورشو در اوت ۱۹۶۹ مجبور به استعفا شد. عضویت در حزب کمونیسم. او در ۱۹۲۱ میلادی در اسلواکی به دنیا آمد. وی در روسیه شوروی رشد یافت، جایی که پدرش با گروهی از کمونیست های چکسلواکی، در سال ۱۹۲۵ اقدام به تأسیس یک واحد اشتراکی صنعتی نمودند. دوبچک پس از سپری کردن تحصیلات خود به چکسلواکی بازگشت و با عضویت در حزب کمونیست چکسلواکی، در سال ۱۹۴۴ در شمار نیروهای چریکی قیام ملی اسلواک، بر ضد آلمان ها به مبارزه برخاست. وی در سال های پس از جنگ، به طور مداوم در حزب کمونیست ارتقاء مقام یافت به طوری که در ۴۷ سالگی، نخستین فردی بود که از اسلواکی به عنوان دبیر حزب کمونیست چکسلواکی برگزیده می شد. اصلاحات در چکسلواکی. انتخاب دوبچک که به داشتن افکار آزادی خواهانه شهرت داشت، نگرانی اتحاد جماهیر شوروی را برانگیخت و شتاب تحولات در چکسلواکی و فاصله گرفتن این کشور ا
ز سایر کشورهای کمونیست بر نگرانی رهبران اتحاد شوروی افزود. ادامهٔ این شرایط و روند اصلاح طلبی دوبچک که به بهار پراگ مشهور است، سبب شد تا نیروهای سازمان پیمان ورشو در اوت یعنی هشت ماه پس از به قدرت رسیدن دوبچک، به چکسلواکی یورش برند. اعضای پیمان ورشو این حمله را با عنوان حفظ و پاسداری از دستاوردهای سوسیالیسم موجه جلوه می دادند. بازداشت. دوبچک چهار روز پس از سقوط کشورش، از بازداشتگاه خود در اوکراین به کاخ کرملین منتقل شد و لئونید برژنف رهبر وقت شوروی با تهدید و تطمیع توانست او را قانع سازد که به انجام وظایف خود در مقام دبیر کلی حزب کمونیست چکسلواکی ادامه دهد. دوبچک مشروط به خروج نیروهای نظامی ورشو و موافقت برژنف مبنی بر خروج نیروها به محض عادی شدن اوضاع، به کشورش برگردانده شد. برکناری از دبیرکلی حزب. روند عادی شدن اوضاع در چکسلواکی تا اوایل سال ۱۹۶۹ به درازا انجامید تا این که در روز هفدهم آوریل ۱۹۶۹ دوبچک از سمت دبیرکلی حزب کمونیست چکسلواکی برکنار شد. دوبچک در ابتدا به سمت سفیر چک اسلواکی در آنکارا تعیین گردید، ولی پس از چند ماه به پراگ احضار شد و به کارمندی ساده یک شرکت تعاونی کشاورزی در یکی از شهرهای چکسلواکی
تنزل رتبه یافت. ریاست پارلمان. دوبچک از آن تاریخ تا سال ۱۹۸۹، به مدت بیست سال هیچگونه فعالیت سیاسی نداشت و زیر نظر، در خانه خود زندگی می کرد؛ اما در پاییز این سال، در پی موج اصلاح گرایی در شرق اروپا و فروپاشی کمونیسم، از نو در صحنه سیاسی چکسلواکی مطرح شد و در جریان تغییرات سیاسی کادر رهبری این کشور، به عنوان رئیس مجلس فدرال چکسلواکی برگزیده شد. مرگ. الکساندر دوبچک سرانجام در هفتم نوامبر ۱۹۹۲ در پی یک حادثه رانندگی در هفتاد سالگی درگذشت.
شیوه روایتگری مجموعه ای از روش ها است که نویسندگان و پدیدآورندگان ادبی، نمایشی، سینمایی و یا موسیقایی برای ارائه داستان به مخاطبان خود از آن ها بهره می گیرند. شیوه روایتگری یکی از تکنیک های جامع مؤلفان برای ارائه اثرشان است. راوی یک شخصیت داستانی یا یک شخصیت خارج از داستان است که نقش صدای مؤلف را برای ارائه و رساندن اطلاعات به ویژه دربارهٔ پیرنگ به شنونده، بیننده یا خواننده را ایفا می کند. راوی می تواند به صورت ناشناس و خارج از شخصیت های داستان باشد؛ یکی از شخصیت های داستان باشد؛ یا در بعضی آثار داستانی یا غیرداستانی به عنوان یک شخصیت شرکت کننده در داستان ظاهر می شود. مؤلف خود تصمیم می گیرد که یک شخصیت مداخله گر داشته باشد، یا یک شخصیت ضمنی غیرمداخله گر یا یک شخصیت واقف به همه امور که وجود و صدایش صرفاً برای روایت داستان برای شنونده است بدون اینکه وجودش ضربه ای به رخدادهای داستان بزند. برخی از داستان ها دارای چند راوی هستند که در زمان های یکسان، شبیه یا مختلف با صدای شخصیت های مختلف ارائه می شوند؛ بنابراین مؤلف می تواند به جای یک زاویه دید از مجموعه ای از زاویه های دید استفاده کند. شیوه روایت گری تنها به این
محدود نمی شود که "چه کسی داستان را می گوید"، بلکه همچنین به "چگونگی" روایت داستان (به طور مثال، استفاده از جریان سیال ذهن یا راوی نامعتبر) نیز مربوط می شود. در اشکال کلاسیک ادبیات (مثل رمان، داستان کوتاه یا خاطره نویسی) روایت یکی از عناصر اصلی داستان است؛ اما در اشکال دیگر (عمدتاً غیرادبی) مانند فیلم، شوهای تلویزیونی، نمایش یا بازی ویدئویی روایت یک امر انتخابی محسوب می شود. زاویه دید. زاویه دید راوی، شخصیت روایت کننده داستان را مشخص می کند. به بیان روشن تر، زاویه روایت یعنی اینکه راوی کجا ایستاده و چقدر بر آدم ها، ماجرا و داستان تسلط دارد. بیرون آدم ها را می بیند یا درون آن ها را؟ چقدر؟ اول شخص. در روایت اول شخص یا منِ راوی، داستان معمولاً توسط یک راوی روایت می شود که خود یکی از شخصیت های داستان است. نویسنده در پشت سر راوی خود پنهان شده و توسط راوی داستان را پیش می برد. و سعی می کند ردپایی از خودش در داستان جا نگذارد. پس راوی پیرنگ داستان را با فرم «من»، یا اوقاتی به صورت جمع «ما» نشان می دهد. روایت اول شخص اغلب برای نمایش اعماق ذهن فرد و افکار گفته نشده او استفاده می شود. به صورت عام، راوی قهرمان اصلی است که
افکار ذهنی او برای خواننده بیان می شود، اگرچه افکار دیگر شخصیت ها بیان نشود. این شخصیت را بیشتر می توان توسط سبک راویت فردی توسعه داد. روایت اول شخص می تواند به صورت دانای کل هم دربیاید، بدین صورت که یک شخص که مستقیماً در حوادث حضور دارد اما اطلاع یا آگاهی به خواننده نمی دهد. با اینحال نویسنده می تواند آگاهی های خاصی از داستان را به خواننده هشیار بدهد، مثلاً زمان یا مکانی را با علتی خاص توصیف کند. یک راوی هشیار مانند یک انسان است که رفتارها و اتفاقات گذشته را نقل می کند، پس نمی تواند شاهد کاملی باشد، نمی تواند همه چیز را تمام و کمال ببیند و اتفاقات کاملاً را درک کند، بنابراین لازم نیست تمام افکار درونی به صورت کامل انتقال داده شود، ممکن است راوی اهدافی را دنبال کند. از فرم های دیگر می توان به اول شخص موقت در روایت داستان در داستان اشاره کرد. جایی که راوی یا مشاهده گر داستان به وسیله کس دیگری داستان را می گوید و شاخه های داستان تکثیر می شود، موقتاً و بدون وقفه راوی داستان به کسی که صحبت می کند تغییر می کند. راوی اول شخص می تواند شخصیت کانونی باشد. راوی اول شخص همیشه یکی از شخصیت های داستان است (خواه قهرمان اص
لی باشد خواه نباشد). در این زاویه دید شخصیت عملی انجام می دهد، قضاوت می کند و نظرهایش را بیان می نماید و در نتیجه اجازه نمی دهد و به خوانندگان اجازه نمی دهد افکار و احساسات دیگر شخصیت ها را درک کند یا ادراکش به اندازه ادراک راوی است. ما از شخصیت ها و رویدادها از طریق مشاهدات و اطلاعات راوی آگاه می شویم. در بعضی مواقع اطلاعاتی را بر پایه تجارب خود به خوانند ارائه می کند. این وظیفه خواننده است تا تشخیص دهد چه چیزی امکان دارد برای شخصیت راوی اتفاق افتاده باشد. برخی از رمان هایی که از اول شخص مفرد استفاده می کنند از این قرارند: خورشید همچنان می دمد از ارنست همینگوی، زوربای یونانی از نیکوس کازانتزاکیس، عقاید یک دلقک از هاینریش بل، سمفونی مردگان از عباس معروفی و چراغ ها را من خاموش می کنم از زویا پیرزاد. روایت اول شخص مفرد در داستان های کوتاه دیوار از ژان پل سارتر، یکی بود یکی نبود از نادین گوردیمر، ملکه عروسی از کارلوس فوئنتس، سه قطره خون از صادق هدایت، درخت گلابی از گلی ترقی و نقش بندان از هوشنگ گلشیری نیز استفاده شده است. برخی رمان ها و داستان ها نیز به صورت اول شخص جمع یعنی مای راوی بیان می گردد. بیست و شش مرد
و یک دختر اثر ماکسیم گورکی، یک رز برای امیلی اثر ویلیام فاکنر، خروس از ابراهیم گلستان و فتحنامه مغان اثر هوشنگ گلشیری راوی می تواند قهرمان اصلی باشد (مانند گالیور در سفرهای گالیور) یا کسی که محرم اسرار اعمال و افکار قهرمان اصلی است (مانند دکتر واتسون در شرلوک هلمز) یا یک شخص فرعی که نقش پررنگی ندارد (مانند نیک کاراوی در گتسبی بزرگ). راوی می تواند به در یک یا چند مورد با حذف، دیگر راویت ها را نقل کند. به این روش «قاب راوی ها» می گویند. به طور مثال، آقای لاک وود در بلندی های بادگیر یا راوی بی نام دل تاریکی اثر جوزف کنراد. یک نویسنده ماهر روایت های انحرافی را برای خود انتخاب می کند تا همراه شخصیت راوی باشد. به طور مثال، در مثال یادشده آقای لاک وود کاملاً ساده است و در واقع به نظر می رسد بی اطلاع است. به طور هم زمان داستان ترکیبی از شایعات، تجربیات و قصه می شود. بدین ترتیب آقای لاک وود یک راوی نامعتبر است و عمدتاً سعی می کند تعلیق ایجاد کند و خواننده را گیج کند و نهایتاً بلندی های بادگیر را مانند گزارشی تفسیری ارائه می دهد. دیگر شخصیت های روایت تا حد زیادی از دید خواننده نسبت به حوادث و چگونگی آن دارد که خواسته ی
ا ناخواسته راه های زیادی را به وجود می آورد. ضعف ها و خطاهای شخصیت، مانند تأخیر، بزدلی یا فساد ممکن است باعث شود در مواقع حساس راوی ناخواسته نامعتبر یا غایب به نظر بیاید. به ویژه رویدادهایی که راوی به صورت مبهم یا واضح در پس زمینه قرار می دهد. از آنجا که شخصیت های فرعی نیست باید مانند یک آدم عادی تعریف شوند و جز هیچ گروهی نباشند و هیچ ضعف جسمانی مانند ضعیفی چشم یا فلجی نداشته باشند. راوی بدخواه و بی ثبات می تواند به خواننده دروغ نیز بگوید. در خود زندگینامه ها راوی اول شخص یکی از شخصیت های مؤلف است (با میزان دقت متفاوت) و همچنان با مؤلف تفاوت دارد و باید مانند دیگر شخصیت ها و دیگر راویان اول شخص رفتار کند. به طور مثال خاطرات بسکتبال از جیم کرول و زمان لرزه از کورت ونه گات از این دسته آثار هستند. در برخی موارد راوی در حال نگارش کتاب است، بنابراین او بیشترین قدرت و دانش نویسنده را دارد مانند نام گل سرخ از اومبرتو اکو و ماجرای عجیب سگی از مارک هادون. یکی از اشکال نادر روایت، روایت اول شخص دانای مطلق است. در این روش راوی یکی از شخصیت های داستان است اما از افکار و احساسات دیگران را نیز آگاه است. شبیه راوی سوم شخص د
انای مطلق می باشد. این شکل یک توضیح منطقی برای تناسب سازوکار دنیای داستان نویسی عموماً مطرح می شود، مگر اینکه یک فقدان بزرگ در پیرنگ حس شود. دزد کتاب اثر مارک زوساک که توسط مرگ روایت می شود و استخوان های دوست داشتنی نوشته آلیس سبالد که توسط دختر جوان کشته شده ای روایت می شود که پس از مرگ با تجربه خروج از بدن خانواده خود را که در حال تلاش برای کنار آمدن با ناپدیدی او هستند، مشاهده می کند. دو گزینه قابل ذکر از این نوع روایت است. عموماً راوی با آگاهی محدود مواردی را تشریح می کند که به طور منطقی قابل فهم باشد. نویسندگان تازه کار ممکن است به طور متناوب از راوی سوم شخص دانای کل به اول شخص در نوشته هایشان استفاده کنند و محدودیت های ذاتی انسان برای دخالت کردن یا مشاهده کردن را فراموش کند. دوم شخص ارجمند. در روایت دوم شخص یا توی راوی، راوی مستقیماً مخاطبانش را مورد خطاب قرار می دهد. به همین علت به این روش زاویه روایت خطابی نیز می گویند. این شیوه خواننده را به عنوان یکی از شخصیت ها وارد متن می کند و همین باعث می شود تا خواننده خود را در ساخت ماجرا شریک و سهیم بداند. راوی ترجیح می دهد به جای ضمیر «او» از ضمیر «تو» استفا
ده کند تا بیگانگی از وقایع اتفاق افتاده، فاصله احساسی یا کنایی کمتر حس شود. لوری مور و جنوت دیاز از این روش در داستان های کوتاهشان استفاده کرده اند. در ایران نیز هر چند به ندرت اما در داستان های معاصر دیده می شود. داستان های کوتاه «بید، دریاچه، قو» اثر حسن عالی زاده، «کینه کشی» اثر محمود گلابدره ای، «اگر این دست…» اثر مهدی سحابی و «پاگرد سوم» اثر یارعلی پورمقدم و رمان شاه بی شین از محمدکاظم مزینانی از این دسته آثار است. شاید معروف ترین مثال از راوی دوم شخص در دنیای ادبیات، رمان چراغ های روشن، شهر بزرگ اثر جان مک لنرنی باشد که راوی دوم شخص، در حال مشاهده زندگی خارج از کنترل خود و ناتوانی او در مقابله با آسیب هاست. همچنین ایتالو کالوینو در کتاب اگر شبی از شبهای زمستان مسافری از این روایت استفاده کرده است. استفاده از «تو» به عنوان مخاطب (به عنوان شعر یا ترانه) در کتاب های سریالی «مبارزه فانتزی» و «ماجراجویی خودت را انتخاب کن» که در ۱۹۸۰ میلادی محبوب بوده، به کار گرفته شده است. سوم شخص. روایت سوم شخص یا اوی راوی انعطاف پذیرترین نوع برای مؤلف است و بنابراین معمول ترین شیوه روایت در ادبیات محسوب می گردد. در روایت س
وم شخص، راوی همیشه شخصیت های داستان را با «او» یا «آنها» خطاب می کند و هیچگاه از «من»، «ما»، «تو» یا «شما» استفاده نمی کند. در روایت سوم شخص، راوی یا موجودیت مشخصی ندارد یا کسی است که داستان را منتقل می کند و هیچ کدام از شخصیت های داستان نیست. راوی سوم شخص یا وجود ندارد، یا در صورت وجود قهرمان اصلی نیست و داستان دربارهٔ شخص دیگری است و دربارهٔ زندگی خود راوی نمی باشد. این شیوه با چشم انداز او روایت می گردد. راوی سوم شخص به دو نوع طبقه بندی می شود. نوع اول ذهنی یا عینی بودن آن. در راوی سوم شخص ذهنی(Subjective)، راوی افکار و احساسات یک یا چند شخصیت را توصیف می کند اما در راوی سوم شخص عینی (Objective) راوی تنها مشاهدات را توصیف می کند و افکار و احساسات هیچ کدام از شخصیت ها را شرح نمی دهد. نوع دوم دانای کل یا دانای محدود بودن آن است که میزان آگاهی راوی را نشان می دهد. راوی سوم شخص دانای کل (Omniscient) از تمام اتفاقات، شخصیت ها، مردم و زمان ها که شامل افکار تمام شخصیت ها هم می شود، آگاه است. امّا راوی سوم شخص با دانایی محدود (Limited)، متضاد دانای کل است. او می تواند از تمام چیزها را دربارهٔ یکی از شخصیت ها و تما
م قطعات افکار او را بداند، امّا آگاهی او به همین شخصیت محدود می شود و این یعنی این که راوی نمی تواند چیزهای ناشناخته برای شخصیت متمرکز را توصیف کند. روایتگری سوم شخص معمولاً روایتی است که در آن راوی جزو شخصیت های داستان نیست و از زبان سوم شخص به شخصیت ها اشاره می شود (مثلاً «او این کار را کرد»؛ «او این را می گوید»). اغلب به این نوع روایتگری روایتگری دانای کل هم می گویند که غلط انداز است. این اصطلاح نیز درست مانند اصطلاح روایتگری اول شخص دسته بندی رضایت بخشی نیست، زیرا راوی های سوم شخص ممکن است برای اشاره به خودشان از زبان اول شخص استفاده کنند و در ضمن تقریباً همهٔ روایت های اول شخص مملو از روایتگری سوم شخص اند. ژرار ژنه برای حل این مسئله تمایزی روشن تر بین روایتگری خودگو، دیگرگو و برون گو پیشنهاد کرده است. آثار بسیاری چون جنگ و صلح اثر لئو تولستوی، جنایت و مکافات اثر داستایوفسکی، کوری اثر ژوزه ساراماگو، صد سال تنهایی اثر گابریل گارسیا مارکز، خانواده تیبو اثر روژه مارتن دوگار، دن آرام اثر میخائیل شولوخوف، ژان کریستف اثر رومن رولان، بینوایان اثر ویکتور هوگو، کلیدر اثر محمود دولت آبادی،شوهر آهو خانم اثر محمدعلی
افغانی، آتش بدون دود اثر نادر ابراهیمی و سووشون اثر سیمین دانشور از یکی از انواع راوی سوم شخص استفاده می کند. این شیوه روایت در داستان های رئالیستی و ناتورالیستی، شیوه غالب است. حسین پاینده می گوید: شخص متناوب. درحالی که قاعده کلی از این قرار است که در تمام رمان از یک زاویه دید استفاده شود امّا پیروی از این قاعده اجباری نیست. داستان های بسیاریُ، بالاخص در ادبیات، میان سوم شخص دانای کل و سوم شخص دانای محدود در حرکت هستند. به طور مثال مجموعه هری پاتر نوشته جی.کی. رولینگ با راوی سوم شخص دانای محدود در بیشتر هفت جلد نقل شده است (که در آن خواننده محدود به افکار چند شخصیت خاص است)، اما گاهی به سمت راوی سوم شخص دانای کل منحرف می شود و گاه به گاه افکار دیگر شخصیت ها را شرح می دهد، هر چند نسبت به قهرمان اصلی نسبتاً کمتر. یا مجموعه ترانه یخ و آتش نوشته جرج آر. آر. مارتین که زاویه دید از فصلی به فصل دیگر تغییر می کند. خانه و جهان نوشته رابیندرانات تاگور در سال ۱۹۱۶ میلادی، مثال دیگری است که زاویه دید میان سه شخصیت اصلی میان مرز فصل ها تغییر می کند. مجموعه قهرمانان المپ نوشته ریک ریوردن زاویه دید در فواصلی میان دو شخصیت
تعویض می شود. آلیاس گریس نوشته مارگارت اتوود زاویه دید خود را از اول شخص دانای محدود در برخی موارد به سوم شخص دانای محدود تغییر می دهد. همچنین دانای کل به تغییر زاویه دید اشاره می کند، زیرا داستان گاهی بین دو شخصیت تغییر می کند. راوی گاهی اول شخص را برای زاویه دید عینی انتخاب می کند و سوم شخص را برای صحنه های عملی، به ویژه اوقاتی که در صحنه نقشی ندارد یا حاضر نیست تا صحنه ها را مشاهده کند. این نوع در رمان انجیل سمی یافت می شود. در رمان نامه نگارانه، که در سال های اولیه شکل گیری رمان مفهومی مشترک داشتند، عموماً بر اساس سلسله نامه های نوشته شده میان شخصیت های داستان شکل می گیرد و لزوماً هنگام تغییر نویسنده نامه زاویه دید هم تغییر می کند. کتاب های کلاسیکی چون فرانکنشتاین اثر مری شلی و دراکولا اثر برام استوکر از این دست رمان هاست. مورد غیرعادی دکتر جکیل و آقای هاید اثر رابرت لویی استیونسن از این دستند، اگرچه در بعضی از این رمان ها تمام رمان از نامه های یک شخصیت شکل گرفته است از جمله "نامه های نوارپیچ" اثر سی اس لوییس و "خاطرات بریجت جونز" اثر هلن فلدینگ. جزیره گنج اثر رابرت لویی استیونسن میان راوی اول شخص و راوی
سوم شخص تغییر می کند، همچنین رمان خانه متروک اثر چارلز دیکنز و هدیه اثر ولادیمیر ناباکوف. تعدادی از رمان های ویلیام فاکنر سلسله ای از زاویه های دید اول شخص ارائه می دهد. "ای. ال. کانیگزبرگ" در رمان چشم اندازی از شنبه از گذشته نمایی برای تغییر چشم انداز از اول شخص به سوم شخص استفاده کرده است، همچنین از این تمهید ادیث وارتون در رمان اتان فرام استفاده کرده است. پس از مرگ نخست اثر رابرت کرامیر، داستان دزدیدن یک اتوبوس مدرسه در اواخر دهه ۱۹۷۰ است، از روایت اول شخص و سوم شخص به وسیله شخصیت های مختلف استفاده می کند. رمان مرگ آرتمیو کروز اثر کارلوس فوئنتس از دید سه شخصیت که فصل به فصل تغییر می کند نقل می شود، اگرچه به یک قهرمان اصلی اشاره دارند. رمان رؤیا در کوبا اثر کریستینا گارسیا میان سوم شخص، دانای محدود و اول شخص تغییر می کند که بستگی به نسل شخصیت ها دارد: برای نوه ها از اول شخص استفاده می شود و برای والدین و مادربزرگ و پدربزرگ از سوم شخص دانای محدود. صدای روایت. به طرز انتقال داستان می گویند؛ مثلاً دیدن فرایند فکری یک شخصیت، خواندن نامه، نوشتن برای کسی، بازگو کردن تجربیات شخصیت و…. سیلان آگاهی. سیلان آگاهی یا س
یلان ذهن با بازنمایی فرایند تفکر - با استفاده از اعمال ساده و متضاد و واژه های محاوره شخصیت راوی- به راوی چشم اندازی می دهد که معمولاً اول شخص است. اغلب تک گویی درونی و خواسته ها و انگیزه های باطنی مانند تکه های ناقص افکار می مانند که برای خواننده بیان می شود و الزامی نیست تا دیگر شخصیت ها نیز بشنوند. به طور مثال احساسات گوناگون در خشم و هیاهو و گور به گور اثر ویلیام فاکنر، افکار تکه تکه شده شخصیت «آفرد» در رمان سرگذشت ندیمه اثر مارگارت آتوود، یا آهنگ حماسه کولی اثر گروه کوئین که راوی از تجربیات کابوس مانند خود بهره می برد. رمان اولیس اثر جیمز جویس نمونه کامل سیلان آگاهی است. در فارسی نیز سمفونی مردگان و همچنین پیکر فرهاد، اثر عباس معروفی از نمونه های سیلان آگاهی است. صدای شخصیت. یکی از صداهای راوی متداول، که به خصوص به شکل اول شخص و سوم شخص از آن استفاده می شود، صدای شخصیت است که معمولاً توسط یک شخص آگاه (معمولاً انسان) و به عنوان راوی حضور دارد. در این وضعیت، راوی یک نهاد نامشخص نیست، بلکه نسبتاً راوی بازگوپذیر تر و واقعی تر می شود که می تواند در اتفاقات داستان دخالت داشته باشد یا نداشته باشد، یا می تواند د
ر داستان روش جانبدارانه ای پیش بگیرد یا نگیرد. اگر شخصیت راوی در داستان دخالت داشته باشد راوی از زاویه دید او استفاده می کند که "زاویه دید شخصیت" نامیده می شود. زاویه دید شخصیت نباید حتماً زاویه دید شخصیت اصلی باشد؛ مثلاً شخصیت دکتر واتسن در شرلوک هلمز یا شخصیت اسکات در کشتن مرغ مقلد یا نیک کاراوی در گتسبی بزرگ نمونه هایی از استفاده از زاویه دید شخصیت مکمل هستند. صدای نامعتبر. یکی از زیر مجموعه های صدای شخصیت، راوی ای شک برانگیز و غیرقابل اعتماد است. در این روش مؤلف می تواند تعمداً از حس ناباوری یا سطحی از ذن و اسرارآمیزی را به کار بگیرد تا مشخص نشود کدامیک از اطلاعات داده شده درست است و کدام غلط. این فقدان حس اطمینان توسط مؤلف به کار گرفته می شود تا نشان دهد که راوی به نوعی روان پریشی دچار است. راوی قلب رازگو اثر ادگار آلن پو، به طور قابل توجهی مغرض، ناآگاه، نادان و کودک یا به طور هدفمند تلاش می کند مخاطب را فریب دهد. راوی نامعتبر به صورت عام اول شخص است، اما اگر بنا به دلایلی نویسنده زاویه دید سوم شخص را نیز برگزیند، این شکل سوم شخص ذهنی است. به طور مثال نلی دین در بلندی های بادگیر اثر امیلی برونته، رئیس بر
ادمن در پرواز بر فراز آشیانه فاخته اثر کن کیسی، هولدن کالفیلد در ناطور دشت اثر جی. دی. سالینجر، دکتر جیمز شپرد در قتل راجر آکروید اثر آگاتا کریستی، استارک در رو به جلو اثر مایکل مارشال اسمیت، جان شید و چارلز کینبات هر دو در آتش رنگ پریده اثر ولادیمیر ناباکوف و جان داول در سرباز خوب اثر فورد مادوکس فورد از دسته راویان نامعتبر می باشند. یک راوی ساده و بی تکلف کسی است که با نادانی و بی تجربگی معضلات و گسل های دنیای خود را در معرض نمایش قرار می دهد. این روش معمولاً در آثار طنز کاربرد دارد، که در آن مخاطب می تواند راحت تر محیط راوی را استنتاج کند تا خود راوی. راوی های کودک نیز زیر این دسته قرار می گیرند. صدای نامه نگارانه. صدای نامه نگارانه اغلب در داستان های استفاده می شود و سریالی از نامه ها یا آثار متنی دیگر است که پیرنگ داستان را منتقل می کند. هر چند در این آثار معمولاً به نظر می رسد از چند زاویه دید نوشته شده است اما مسلماً می توان آن ها را جداگانه دسته بندی کرد و گفت هیچ راوی ای وجود ندارد. تنها راوی این داستان ها کسی است که نامه ها را در یک جا جمع آوری کرده است. معروف ترین مثال از این رمان ها فرانکنشتاین اث
ر ماری شلی است که توسط نامه هایی دنباله دار نوشته شده است. دیگر مثال رمان دراکولا اثر برام استوکر است که توسط برگ هایی از خاطرات، نامه ها و تکه های روزنامه نقل می شود. اثر دیگر از این دست رابط خطرناک اثر پیر-آمبرواز شودرلو دو لاکلو است که از مکاتبات میان شخصیت ها شکل می گیرد و غالباً میان مارکوس د مرتل و ویلمونت د والمونت رد و بدل می شود. لانگستون هیوز از این شکل به صورت کوتاه تر در داستان کوتاهش «عبور» استفاده کرده است که نامه های مردی جوان خطاب به مادرش است. صدای سوم شخص. صدای سوم شخص تکنیک های صدای راوی است که منحصراً در زاویه دید سوم شخص به کار گرفته می شود. سوم شخص ذهنی. سوم شخص ذهنی یا سابجکتیو، موقعی به کار می آید که راوی بخواهد افکار، احساسات، نظرات و… یک یا چند شخصیت را انتقال بدهد. اگر تنها ذهنیات یک شخصیت توصیف شود می توان نام آن را سوم شخص محدود گذاشت. در این حالت خواننده محدود به دانستن افکار یک شخصیت (که معمولاً قهرمان اصلی است) می شود، مانند حالت اول شخص. مانند گابریل در مرگ اثر جیمز جویس، گودمن براون جوان اثر ناتانیل هاوثورن، سانتیاگو در پیرمرد و دریا اثر ارنست همینگوی. برخی سوم شخص های دانای
کل می توانند زیرمجموعه سوم شخص ذهنی قرار بگیرند که توصیفات آن بین افکار و احساسات شخصیت های متفاوت دررفت وآمد است. در قرن بیستم این سبک، چه محدود چه دانای کل، از محبوب ترین زاویه دیدها بودند. به علاوه در بسیاری از رمان های قرن نوزدهم نیز دیده می شود. این نوع برخی اوقات زاویه دید «بر روی شانه» نیز نامیده می شود. راوی فقط در این حالت افکار و اطلاعاتی که توسط شخصیت درک می شود را توصیف می کند. در کمترین حالت و بیشترین دخالت سوم شخص ذهنی، راوی افکار قهرمان اصلی را نیز بیان می نماید که این حالت بسیار شبیه اول شخص است. در این حالت راوی به عمیق ترین روابط شخصی قهرمان اصلی نفوذ دارد، اما از لحاظ دستوری از سوم شخص استفاده می کند. برخی نویسندگان زاویه دید را از شخصیتی به شخصیت دیگر تغییر می دهند، مثل ترانه یخ و آتش اثر جرج. آر.آر. مارتین. افکار شخصیت کانونی، قهرمان اصلی، شخصیت مقابل و برخی دیگر از شخصیت ها در خلال روایت داستان آشکار می شود. خواننده رویدادها را از طریق ادراک شخصیت منتخب می خواند. سوم شخص عینی. سوم شخص عینی یا آبجکتیو، موقعی به کار می آید که راوی نخواهد افکار، احساسات، نظرات و… هیچ کدام از شخصیت ها را توص
یف نماید. به جای آن، یک هدف (اوبژه) می دهد عاری بدون زاویه دید متعصبانه. اغلب راوی خود غیرانسانی را به نمایش می گذارد تا توصیفات خنثی باشد. این حالت روایت خارج از اشکال داستانی در مقاله های روزنامه ها، زندگینامه ها و ژورنال های علمی استفاده می شود. این حالت می تواند با عنوان «پرواز بر فراز دیوار» یا «لنز دوربین» توصیف شود که تنها می توانند اتفاقات قابل مشاهده را نقل کند اما اعمال را تفسیر نمی کند یا افکاری که در اذهان شخصیت ها می گذرد را نمایش نمی دهد. در متون داستانی از این نوع برای تأکید کردن بر این که احساسات شخصیت از اعمالش مشخص می شود، استفاده می گردد. افکار درونی اگر توصیف شوند به ما یک صدای تک گویی می دهد درحالی که این روش به مؤلف اجازه نمی دهد تا افکار و احساسات بیان نشده را نشان دهد، این روش اجازه می دهد تا نویسنده اطلاعاتی را ارائه دهد که هیچ یک از شخصیت ها از آن آگاه نیستند. یکی از مثال های این روش که چشم انداز دوربین-چشم نیز نامیده می شود، تپه هایی شبیه فیل های سفید اثر ارنست همینگوی است. سوم شخص عینی این اجازه را به راوی می دهد که ترجیح دهد در بسیاری از موارد عمداً سعی کند خنثی یا بی تعصب بماند،