Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا از هر ۴ خانواده، یک خانواده بی خانه است. شهرهای کابل مزارشریف، جلال آباد، قندهار، کندز، هرات، ولایت سرپل، لشکرگاه، پل خمری، خوست و غزنی دارای رشد سریع نفوس یعنی ۳٫۱٪ بوده، این شهرها در حال ذیق شدن جا بوده، دارای اعیار بلند بی خانه شدن در سال می باشد. تعداد نفوس افغانستان در یک کیلومترمربع ۵۲٫۷ نفر می باشد. انواع مسکن در افغانستان. مسکن گزینی در افغانستان زیاده متعلق به اقوام است که در آن محل اجداد آن ها زندگی نموده است. در ترکیب نفوس افغانستان ۴۲٪ پشتون که زیاده در ولایت های وردک پکتیا، جلال آباد، لغمان، کنر، قندهار و هلمند بودباش دارند. ۲۷٪ تاجیک در شمال شرق، سطوح مرکزی، هرات و فراه زندگی می نمایند. هزاره ۹٪ در سطوح مرکزی تا حدود کم در مزارشریف، کابل، غزنی و پکتیا بودباش دارند. ازبک ۹٪، ترکمن ۳٪، در شمال افغانستان پراکنده اند. ایماق ۴٪ در هرات و غور، بلوچ ۲٪ در زابل، ولایت نیمروز و ۴ درصد سایر ملیت ها (قزلباش در جنوب غرب، پشه ای در نورستان، هندو در کابل، جلال آباد و پکتیا؛ عرب در شمال، یهود در کابل) زندگی می نمایند. افغانستان دارای ۳۹۲ ولسوالی بیشتر از ۴۰٬۰۰۰ روستا می باشد. روستانشینان. بالاتر از ۷۰ درصد ن
فوس افغانستان در قریه جات و دهات زندگانی دارند. مسکن روستانشنیان سنگی مانند خانه های درهٔ سالنگ، چوبی مانند نورستان و کنرهار، گمبزی اکثراً در شمال افغانستان، گلی بدون تهداب سنگی، قلعه دارای دیوارهای خیلی بلند، مغاره ای مانند بامیان و دره های مرکزی، خانهٔ خشت خام یا پخته با تهداب سنگی و خانه های موقت تابستانی به نام خس پوشک و غیره می باشد. در طول ۱۰۰ سال اخیر بودجهٔ داخلی افغانستان توان این را نداشته است تا بتواند در روستاها مدرسه، خدمات، آب، سرک، تلفن، بیمارستان و غیره را نماید. تا سال ۱۳۴۵ برای تمامی ساکنان ولایت های دور دست یک دکتر یک بیتار (دکتور حیوانات) یکنفر جراح در تشکیل خود داشت. در سال ۱۳۵۰ در ۸۰ درصد ولسوالی یک دکتر دونرس، یک واکسیناتور و یک بیتار در تشکیل خود داشت که پس از سال ۱۳۶۰–۲۰۰۲ در ۸۰–۹۰ درصد ولسوالی ها دکتر وجود نداشت. زندگی اکثر قریه جات افغانستان با صد سال پیش فرقی ندارد. پس از سال ۱۳۸۵ دولت توانسته است به بعضی قریه جات خدمات برق تلفن را تأمین کند. مهندسان خارجی توانسته اند در بعضی قریه جات پمپ آب، ژنراتور آبی، برق آفتابی تخم های اصلاح شده، کانال های آبی را اعمار و همکاری نموده است؛ ولی
در مورد که روستانشینان که دوباره عودت می کنند، دولت افغانستان بن بست کمبود افراد فنی، کمبود بودجه، و عدم امنیت نتوانسته است خدمات شایسته انجام دهد. معیشیت این تودهٔ عظیم غذاهای ابتدایی از تولیدات قریه تأمین می شود. شهر نشینان. خانه های شهری افغانستان از گل، خشت خام پخته، کانکریت، گمبدی در شمال افغانستان مانند میمنه مزارشریف و شبرغان اعمار گردیده است. در طول صد سال دولت توانسته است که در شهرهای سرحدی تأمین برق آب سرک مکتب بیمارستان (شفاخانه) دانشگاه ها خدمات مخابرات پست و غیره را تا حد امکان نماید. دولت های وقت یک تعداد پروژه های نیمه مدرن را در محدودهٔ شهر کابل و در بعضی شهرها (پروژهٔ مالداری هرات، وادی لشکرگاه، تفحصات مزارشریف، ثمر خیل و هدهٔ جلال آباد، سمنت پلخمری) حسب ضرورت اعمار نماید؛ ولی پلان شهرسازی مدرن را هرگز نداشته است. در اکثر نقاط شهرها ساختمان خانه ها مانند صد سال پیش است. به صورت عموم خدمات آبرسانی خیلی ضعیف و خدمات فاضلاب (کانالیزاسیون) وجود ندارد. در شهر کابل یکی از بزرگ ترین مشکلات جمع شدن فاضلاب در کوچه ها و آب های زیر زمین است. روزانه به مقدار ۴٬۰۰۰ تن مواد غایطه و ۵٬۰۰۰ مترمکعب آب آلوده ا
نبار می شود. حدود ۳۷ درصد در شهر کابل بدون خانه هستند. ولایت های بدخشان، تخار، بادغیس و غور تا سال ۲۰۰۴ سرک نداشتند. در بعضی قریه جات افغانستان مردم نان گندم را نمی شناسند. در طول ۳۳ سال جنگ، دولت های افغانستان بودجه را بالای مقاصد نظامی مصرف نموده، خدمات برای مردم خیلی ها به سطح پائین رسیده بود. ولایت های بامیان، نورستان و بدخشان برف باری شدید و راه بندی درازمدت و کوتاه را دارند. ساکنان این ولایت ها داری مشکلات بسیاری بوده، به خصوص مرگ کودکان بالاثر سردی و کمبود دکتر و دوا زیاد است. کوچی ها یا عشایر. کوچی های افغانستان معمولاً از قوم غلجایی و خیمه نشین می باشند. در افغانستان این نوع خیمه را غژدی می نامند. کوچی ها مردم مالدار بوده، یگانه وسیلهٔ تأمین معیشیت آن ها مالداری و محصولات مالداری می باشد. کوچی ها معمولاً در بهار و تابستان در دامنه های کوه های هندوکش زندگی بسر می برند و در زمستان به پاکستان و هندوستان می روند. کوچی ها پنج درصد از نفوس افغانستان را تشکیل می دهد درین اواخر دولت برنامه هایی در مورد کوچی ها دارد ولی تا اکنون تطبیق نگردیده است. برای این گروه دکتر معالج و مدرسهٔ خاص وجود ندارد. بی جاشدگان.
بدترین خانه را این گروه در شهرها دارند. بی جاشدگان متشکل از دو گروه مردم است. آن های که باالاثر جنگ ها خانهٔ خود را رها می نمایند. این گروه در طول ۳۳ سال جنگ وجود داشته که اکثراً پس از چندین سال شهرنشین شده اند. گروه دوم سیلاب زدگان و سایر حوادث طبیعی و غیرطبیعی ساکنان را فقیر ساخته؛ آن ها غرض لقمه ای نان به شهرها بدون سرپناه زندگی می نمایند. این گروه در چندین گوشهٔ شهر کابل و سایر ولایات، خانه هایی از تکه آهن های کهنه پلاستیک و سنگ های بی شکل ساخته اند که زندگی آن ها بدتر از حیوانات است. این گروه از طریق ساکنان شهر و سازمان ملل معیشت می شوند. اکثراً همه خانواده گدا شده اند. چون در شهرها تجارت زمین خیلی ها قیمت بها گردیده حکومت های پس از سال ۱۹۹۳ برای شان گران است که به غریب خانه و زمین دهند. در دستگاه دولت یک تعداد از گروهای است که تمامی ثروت افغانستان به شکل از اشکال در جیب آن ها می ریزد؛ و کرزی صاحب بنا بر اصول دولتی آن ها را در دولت نگهداشته است. این گروه ها فقد قدرت دارند و پول را می شناسند به همین منظور در دستگاه دولت کار می نمایند در غیر این ها استاد تخریب کاری هستند. هرکدام این ها در شهرها از ۵۰–۱۰۰ خ
انه و آپارتمان دارند. مسکن فصلی. این نوع مسکن در ولایت های گرم سیر معمول می باشد. معمولاً مسکن های تابستانی آن ها در محلات سرد و باغ ها می باشد که در موسم گرم به آنجا کوچ می نمایند. در موسم سرد دوباره به خانهٔ اصلی خود می آیند. هکذا در صفحات مرکزی کوهای هندوکش مردم زمین دار الی به دست آوردن حاصلات با حیوانات و فامیل خود در خانه های خس پوشک یا موقت برای مدت چهار تا ۵ ماه زندگی می نمایند. موقع کار آن ها تمام شد دوباره به خانهٔ خود بر می گردند. علت اصلی چنین زندگی عدم موجودیت راه ترانسپورتی، فقدان وسایل ترانسپورتی و عدم امنیت کامل می باشد که با فامیل خود بالای زمین خشک زندگی می نمایند. رفع چنین مشکل در سال های دور امکان پذیر خواهد بود. نرخ مسکن در افغانستان. پیش تر نفوس شهر کابل ۷۰۰ هزار نفر بود. قیمت یک نمره زمین در شهر کابل (۳بسوه مبلغ ۱۵٬۰۰۰ افغانی) یا(۴۴۰ دلار) بود. در ولایت ها، در محلات پلان شده نیز در همین حدود بود. در سال های ۱۳۶۰–۱۳۷۲ هجری خورشیدی قیمت یک نمره زمین به ۳۳٬۰۰۰ تا ۴۵٬۰۰۰ افغانی (۱۱۲ دلار) کشانید. در سال های ۱۳۷۲ تا ۲۰۰۰ قیمت زمین در تمام افغانستان اهمیت خود را از دست داد. پس از سال ۲۰۰۲ در
شهرهای بزرگ و کابل قیمت یک نمره زمین بالاتر از ۴۰ هزار دلار، قیمت یک باب منزل از ۱۸۰–۲۰۰ هزار دلار و در محلات تجارتی بالاتر از یک میلیون دلار می باشد؛ که این رفتار قطعاً به درآمد مردم اعیار نیست. معاش یک کارمند عادی دولت از ۳۰۰–۷۰۰ دلار است؛ که خیلی نامتوازن است. تا سال ۲۰۰۲ در افغانستان تجارت زمین وجود نداشت، ولی پس از ۲۰۰۲ رشوه و تجارت زمین فوق العاده ازدیاد یافته است. فعلاً کرایهٔ هر اتاق عادی در شهرهای کابل مزارشریف، هرات و جلال آباد ۱۰۰ دلار در یک ماه است. اگر منزل چهار اتاق داشته باشد، کرایهٔ آن حدود ۴۰۰–۵۰۰ دلار است. طبق محاسبه ای که وزارت شهرسازی افغانستان نموده است، اگر یک فرد افغان برای خود یک منزل ۳ اتاقه که در ساحهٔ ۹۰ متری اعمار نماید، بدون رشوه مبلغ ۲۰ هزار دلار مصارف دارد. در صورتی که این پول را وزارت شهرسازی یا بانک رهنی و تعمیراتی به طور قرضه بپردازد تادیه کننده باید سال ۶۶۶ دلار افزون بر قصد ۲۵ سال ۶۶۶ دلار وام بپردازد. این برای همه مشکل است. از اینکه دولت افغانستان سیاست خصوصی سازی را در پیش دارد و دولت نتوانست فابریکه ها و شرکت های خانه سازی خویش را دوباره فعال سازد. دیگر برای دولت جز این
راهی باقی نمانده است که قرضه دهد و سود جوید. هم اکنون سود دولتی ۲۰٪ می باشد. راه بیرون رفت. دولت افغانستان یک دولت جدید و از خاک برخاسته است که اقتصاد آن متعلق به کمک های خارج است. در این صورت پروسهٔ خصوصی سازی وقت تر است، زیرا در اکثر جاها ناامنی وجود دارد. شرکت های خصوصی در شرایط ناامن سرمایه گذاری نمی نماید. در این صورت در محلی که لازم است، باید دولت با تشکیلات نظامی سرمایه گذاری کند. در شرایط بی امنی صرف دولت قدرت سرمایه گذاری را در محلات ناامن دارد. می تواند در جنب بخش دولتی از کمپنی های خصوصی استفاده نماید. چنانچه در شاهراه کابل-بگرام، تمام شرکت های ساختمانی دولتی در این شاهراه سهم گرفتن در جنب ساختمان های دولتی ۱۸ شرکت خصوصی ساختمانی پل و پلچک این شهراه را در حمایت قوای مسلح اعمار نمودند. شهرک های رهایشی. پس از سال ۲۰۰۲ دولت تصمیم گرفت تا پروژه های شهرک سازی را در میان مؤسسات ساختمانی خصوصی به راه اندازد. هکذا ادارهٔ کمشنری سازمان ملل نیز اقدام به اعمار یک تعداد از شهرک ها را برای عودت کنندگان و بی جاشدگان اعمار نموده است. طبق گزارش وزارت شهرسازی ۱۲۳ شهرک در پلان است که کار ۲۴ آن ختم شده و کار ۴۵ دیگر
در جریان است. در شهر کابل از جمله صد شهرک ۸ شهرک دارای اسناد ملکیت بوده، متباقی توسط زورمندان دولتی اعمار گردیده، که ۸۰ درصد آن خودسرانه و غیراستاندارد ساخته شده است. پلان شهرک سازی در تمام ولایات و ولسوالی ها جریان دارد. این شهرک سازی در ۱۰۰ شهر کوچک و بزرگ اعمار خواهد شد. شهرک های که در کابل هرات، قندهار و جلال آباد اعمار گردیده خیلی زیبا می باشد. پروژهٔ رهایشی و شهرک سازی معلمان. دومین پروژهٔ شهرک سازی برای ۳۳۰ هزار معلمان در نقاط مختلف کشور می باشد؛ که کار این شهرک سازی از طرف معلمان در تمام ولایات جریان دارد. دولت تصمیم دارد شهرک های برای پولیس و ارتش افغانستان اعمار نماید. در بعضی محلات این نوع شهرک ها اعمار گردیده است. کابل نو. این پروژه در شرق کابل در منطقهٔ دهسبز و باریک آب اعمار خواهد گردید. این پروژه در سال ۲۰۰۶ توسط حامد کرزی پیشنهاد گردید. مصارف این پروژه حدود ۳۵ میلیارد دلار تخمین گردیده است. اعمار به تعداد ۲۴۰٬۰۰۰ منازل مسکونی، به شمول وزارتخانه ها، راه ها، بازارها و فروشگاه ها، کانالیزاسیون و غیره ملحوظات شهر نوین به وقت ضرورت دارد؛ بناعاً دولت اعمار این شهر را برای مدت ۱۵ سال تعین نموده است؛
که به ۳ مرحلهٔ ۵ ساله تقسیم شده است. ۱. مرحلهٔ اول در سال ۲۰۱۰ آغاز و در سال ۲۰۱۵ باید ختم گردد. درین مرحله باید برای ۴۰۰ هزار نفر ۸۰ هزار مسکن در ساحه ای ۴٬۹۰۰ هکتاری اعمار گردد. این مرحله به ۱۱ بخش تقسیم شده است. ۲. مرحلهٔ دوم از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ ۳. مرحلهٔ سوم از سال از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ می باشد. شهرک کوچی ها. بنا بر ضرورت حامد کرزی رئیس دولت افغانستان فرمان اعمار شهرک های رهایشی برای کوچی ها داده است. در آغاز ۱۲ شهرک رهایشی را برای کوچی ها مجهز به مراکز درمانی و آموزشی اعمار می گردد. منابع. ochaonline.un.org/OCHALinkclick.aspx?link وضیعت مسکن در افغانستان در وبگاه [www-wds.worldbank.org/... /446830ESW0AF0H1]
پای قورباغه یکی از خوراکی های شناخته شده در آشپزی فرانسوی و آشپزی چینی است. این خوراک همچنین در مناطق دیگر جهان مانند تایلند، اندونزی، ویتنام، منطقه آلنتیخو در پرتغال، اسپانیا، آلبانی، اسلوونی، شمال غرب یونان ایالت کرالای هندوستان و منطقه پیمونت در ایتالیا، و همچنین مناطق جنوبی ایالات متحده مصرف می شود. در سال ۲۰۱۴، اندونزی بزرگترین صادرکننده و همین طور مصرف کنندهٔ پای قورباغه جهان بود. در مناطقی مثل برزیل، مکزیک و کارائیب هنوز هم قورباغه ها را غیرخوراکی می دانند. پای قورباغه سرشار از پروتئین، اسید چرب امگا ۳، ویتامین آ و پتاسیم است. به خاطر عطر و طعم ملایم آن ها و داشتن بافتی شبیه بال جوجه، اغلب گفته می شود مزهٔ آن ها مثل جوجه است. مزه و بافت گوشت قورباغه تقریباً چیزی بین جوجه و ماهی است. قورباغه در بعضی از کشورها مثل ویتنام به صورت تجاری مطرح شد. ماهیچه های قورباغه به سرعت ماهیچه های حیوانات خون گرم (به عنوان مثال، جوجه) دچار جمود نعشی نمی شوند، بنابراین گرمای حاصل از پخت وپز می تواند موجب کشش ناگهانی و جمع شدن پاهای قورباغه گردد. مسائل. تجاری. میزان تجارت بین المللی پاهای قورباغه هر سال به ارزش ۴۰ میلیون د
لار آمریکا است، که بیشتر کشورهای دنیا در این تجارت سهیم هستند. فرانسه، بلژیک و ایالات متحده بزرگترین واردکنندگان پای قورباغه هستند، در حالی که اندونزی و چین بزرگترین صادرکننده های بین المللی هستند. در حالی که این ارقام برای مصارف داخلی نیستند، وقتی میزان تولید قورباغه از مزارع در نظر گرفته شود، به طور محافظه کارانه تخمین زده می شود که در سراسر جهان هر سال انسان ها بیش از ۳٫۲ میلیارد قورباغه را به عنوان غذا به مصرف می رسانند. محیط زیست. بسیاری از طرفداران محیط زیست اصرار دارند مصرف قورباغه به ویژه قورباغه های شکار شده از طبیعت وحشی محدود گردد- به خاطر اینکه جمعیت دوزیستان کاهش می یابد و قورباغه ها از عناصر ضروری اکوسیستم هستند. طرفداران حفظ محیط زیست هشدار می دهند که قورباغه ها نسبت به تغییرات محیطی، بیماری، تخریب زیستگاه و آلودگی حساس هستند بنابراین تقاضاهای مربوط به پخت وپز قورباغه مناطقی را به طور جدی تهی از قورباغه می سازد. مذهبی. بر اساس قوانین دین یهود در مورد غذا، خزندگان و دوزیستان ناپاک هستند؛ بنابراین پای قورباغه کوشر نیست و استفاده از آن برای یهودیان ممنوع است. بر اساس احکام غذایی اسلام گوشت قورباغه
حرام است. گوشت قورباغه به دو دلیل حلال نیست: گوشتی که مصرف می شود نباید نفرت انگیز باشد و قورباغه به همراه مورچه، مگس و پرندگان دریایی حیواناتی هستند که نباید توسط مسلمانان کشته شوند. این وضعیت حرام بودن موجب جنجال در دماک، اندونزی شده است. مقامات آنجا از صاحبان رستوران ها خواسته اند پای قورباغه سرو نکنند، چرا که تصویر دماک را به عنوان اولین شهر اسلامی جاوه لکه دار کرده، و همچنین توسط ساکنان شهر که اساساً پیرو مکتب شافعی-که خوردن پای قورباغه را قدغن کرده هستند- مورد مخالفت واقع شده است. در احکام غذایی اسلام بحث ها و اختلافاتی در مورد مصرف پای قورباغه وجود دارد. جریان های اصلی مذهب شافعی، حنفی و حنبلی با شدت خوردن قورباغه را ممنوع کرده است، اما براساس مکتب مالکی تنها خوردن نوع خاصی از قورباغه ها جایز است، قورباغه سبز معمولاً در مزارع برنج یافت می شود در حالی که انواع دیگر به ویژه قورباغه هایی که پوست تاول زده دارند سمی و ناپاک در نطر گرفته می شوند و بنابراین نباید خورده شوند. در آشپزی دنیا. فرانسه. مصرف گسترده پای قورباغه نسبتاً جدید، و مربوط به ۲۰۰ سال گذشته است. چین. خوردن پای قورباغه در چین، به ویژه در آشپ
زی سنتی جنوب چین رایج است. در بعضی از مناطق چین مثل سیچوآن و قورباغه خوک در مقیاس بزرگ در مزارع پرورش داده می شوند. در آشپزی چینی، پاهای قورباغه معمولاً در روغن داغ تفت داده شده و با ادویه کمی مخلوط می شود، آهسته پخته شده و سرخ شده یا توی کانکی-که در آشپزی کانتونی غذای محبوبی است- ریخته می شود اندونزی. در آشپزی اندونزیایی سوپ پای قورباغه سویکی یا سوایک نامیده می شود، و احتمالاً توسط مهاجران پینی به آنجا آورده شده و در آشپزی چینی- اندونزیایی محبوب است. سویکی اساساً سوپ پای قورباغه با مزه تند سیر، رنجبیل و دانه های تخمیر شدهٔ سویا همراه با برگ کرفس یا جعفری است. اندونزی بزرگترین صادرکننده گوشت قورباغه-صدور بیش از ۵۰۰۰ تن گوشت قورباغه در هر سال-است که بیشتر آن به بلژیک، فرانسه و لوکزامبورگ صادر می شود. بیشتر عرضه پاهای قورباغه در اروپای غربی از مزارع قورباغه اندونزی سرچشمه می گیرد؛ به هرحال، این نگرانی وجود دارد که پاهای قورباغه صادر شده از اندونزی برخلاف مقررات از طبیعت وحشی صید شده و این کار ممکن است دوزیستان وحشی را با خطر مواجه کند. ایتالیا. پای قورباغه غذایی رایج در بخش های شمالی ایتالیا، به ویژه سراسر پیمو
نت و لمباردی و در محدوده این دو شهر به ویژه در ناحیه ورچلی پیمونت و نواحی پاویا و لوملینا در لمباردی است. پای قورباغه در این مکان ها قسمتی از سنتهای آشپزی باستان و غذای اصلی معمولی است. مصرف قورباغه عمدتاً به دسترس بودن این حیوان با توجه به فعالیت های روستایی و کشاورزی معمولی در این مکان ها مربوط است. معلوم نیست آیا سنت مصرف قورباغه در طول تسلط فرانسوی ها نشات گرفته است و بنابراین توسط فرانسوی ها وارد شده است یا قبل از آن زمان رایج بوده و فقط به خاطر تعداد زیاد قورباغه در این مناطق مربوط است. حضور زیاد قورباغه ها عمدتاً به کشاورزی نمونه این مناطق مربوط است که همیشه به خاطر برنج معروفشان شناخته شده اند. در حقیقت مرتبط بودن تعداد زیاد قورباغه به کشت زیاد برنج درست است، چرا که به خاطر مزارع برنج و زیاد بودن سیستم کانال های آب مصنوعی که برای پر کردن مزارع برنج از آب در طول رشد برنج استفاده می شود محل زیست مناسبی را برای قورباغه ها فراهم می آورد. در طول دوره رشد وقتی مزارع هنوز زیر آب قرار دارند و حتی در طول زمانی که آب مزارع تخلیه می شود به طور کلی کشاورزان و مردم عادت دارند جمع شده و با یک تور به شکار قورباغه بر
وند، حتی در بعضی شهرها جلسات و بازی های شکار قورباغه ترتیب می دهند. پای قورباغه در این مناطق مورد توجه زیادی قرار گرفته و بسیاری از شهرهای این مناطق روستایی میزبان جشنواره های غذایی هستند کهsagre نامیده می شود و تمرکز آن بر روز قورباغه است و در آنجا قورباغه ها به روش های گوناگونی آماده می شوند. این جشنواره ها معمولاً در طول تخلیه آب مزارع برنج تشکیل می شود. مصرف قورباغه ها موکداً به تولید برنج مشهور و سرزمین مادری بودن این زمین ها برای غذای ایتالیایی به نام ریزوتو مربوط است، چرا که یک از رایج ترین غذاها ریزوتو با گوشت قورباغه (risotto alle rane)است. روش های معمولی دیگر برای سرو قورباغه قرار دادن آن در خمیر تخم مرغ یا خرده نان و سپس سرخ کردن آن یا ریختن آن در سوپ یا خورشت است. اسلوونی. پای قورباغه غذای محبوبی در آشپزی اسلوونی به ویژه در مناطقی از اسلوونی شرقی است. پای قورباغه در لیوبلیانا، پایتخت کشور هم کاملاً محبوب است و «اساس آشپزی غذاهای سنتی شهر لیوبلیانا» محسوب می شود. تا دوران مدرن پای قورباغه به عنوان غذای دوران روزه داری محسوب شده و به ویژه در بهار محبوب بود. آن ها همچنین غذای سنتی محبوبی در دره ویپاو
ه در بخش غربی اسلوونی هستند و در رستوران های بیشماری در نواحی سنتی پنجگانه اسلوونی سرو می شود. کرواسی. پای قورباغه در بخش هایی از کرواسی، به ویژه در منطقه گورسکی کوتار در شمال غربی کشور محبوب است. پای قورباغه در بخش شهری لکو به عنوان غذای ویژه در نظر گرفته می شوند. در آنجا پای قورباغه به صورت پخته یا سرخ شده یا داخل خورش، گاهی اوقات هم کنار پالنتا سرو می شود. اسپانیا. در قسمت های غربی اسپانیا، اکسترمادورا و کاستیا و لئون، پای قورباغه را زیاد سرخ می کنند. اهالی این مناطق پای قورباغه را غذای لذیذی می دانند. پای قورباغه در اطراف ایبرو هم بسیار مورد توجه مردم است. آلبانی. در آلبانی پای قورباغه به عنوان یک غذای خوشمزه در نظر گرفته می شود. قورباغه ها بیشتر از طبیعت رام نشده جمع آوری می شوند. یونان. در یونان خوردن پای قورباغه بیشتر با شهر یوآنینا و دریاچه مجاور آن Pamvotida مرتبط است. ایالت متحده. پای قورباغه در قسمت هایی از ایالت های جنوبی آمریکا، به ویژه جنوب عمیق و ایالت های خلیج -جایی که نفوذ فرانسوی ها برجسته تر است- شامل :کارولینای جنوبی ،جورجیا، فلوریدا، آلاباما، میسوری و لوئیزیانا خورده می شود. در ایالت های
شرقی هم پای قورباغه را می خورند ولی این کار رایج نیست. رایج ترین انواع قورباغه خوردنی گاوغوک آمریکایی و قورباغه لئوپارد است، چرا که تعداد آن ها در آمریکا به ویژه جنوب آن فراوان است. کارائیب. قورباغه غول پیکر خندق قورباغه ای است که از روی محل زندگی و طعمش نامگذاری شده است و در مونتسرات و دومینیکا خورده می شود. این قورباغه در حال حاضر در معرض انقراض قرار دارد. هندوستان. در بسیاری از قسمت های کرالا، به ویژه کرالای مرکزی، پای قورباغه غذای لذیذی محسوب می شود. معمولاً آن ها به صورت سرخ شده (و در مشروب فروشی های محلی به نام تادی شاپ) سرو می شوند. بریتانیا. استخوان های پخته شدهٔ پاهای قورباغه در یک حفاری باستان شناسی آمبزبری ویلتشر کشف شده است که به ۷۵۹۶ و ۶۲۵۰ قبل از میلاد بازمی گردد. این مدرک نشان می دهد که پای قورباغه بخشی از رژیم غذایی محلی بوده است. بعضی ها این را مدرکی می دانند که مشخص می کند بریتانیایی ها قبل از فرانسوی ها شروع به خوردن پای قورباغه کرده اند.
کستوربا گاندی (زادهٔ ۱۱ آوریل ۱۸۶۹ – درگذشتهٔ ۲۲ فوریهٔ ۱۹۴۴) که به «ما» به معنی مادر نزد هندی ها معروف است، همسر ماهاتما گاندی، رهبر آزادی خواه هندوستان بود. او در کنار همسرش یک فعال سیاسی در صحنه جنبش استقلال طلبانه هندوستان علیه استعمار انگلستان بود. زندگی. از زندگی اولیه او اطلاعات کمی در دست است. در ماه مه سال ۱۸۸۳، کستوربا ۱۴ ساله با توجه به آداب و رسوم منطقه با ماهاتما گاندی ۱۳ ساله ازدواج کرد. همسرش وقتی داشت در مورد مراسم ازدواج با او صحبت می کرد گفت: «ما در مورد ازدواج چیزی نمی دانستیم، ازدواج برای ما فقط لباس پوشیدن، خوردن شیرینی و بازی کردن با بستگان بود.» بر اساس سنت های هندوستان، عروس نوجوان، پس از ازدواج می بایست در خانه والدین خود و دور از شوهرش باشد. سال ها بعد ماهاتما نوشت: «حتی در مدرسه من به او فکر می کردم.» در سال ۱۸۸۸هنگامی که شوهرش برای تحصیل به لندن رفت، او در هند باقی ماند و نوزاد پسرش هاریلال را به دنیا آورد. او سه فرزند دیگر داشت: مانیلال، ردماس و دوداس. کستوربا پسر دیگری نیز داشت که خیلی زود فوت کرد. فعالیت ها. کستوربا گاندی در سال ۱۹۰۴ با وارد شدن به موضوعات آفریقای جنوبی وارد صحن
ه سیاسی شد. در سال ۱۹۱۳ علیه برخوردهای خشونت آمیز آفریقای جنوبی علیه مهاجران هندی دست به اعتراض زد و دستگیر شد. کستوربا و گاندی سپس آفریقای جنوبی را ترک کردند و به هندوستان بازگشتند. بر خلاف بیماری برونشیت کستوربا در فعالیت های مدنی که توسط گاندی سازماندهی می شد شرکت می کرد و در زمانی که همسرش گاندی به زندان می افتاد فعالیت های او را پیگیری می کرد. زندان و درگذشت. در سال ۱۹۳۹، پس از آنکه زنان شهر راجکوت از کستوربا خواستند که از آن ها حمایت کند او در اعتراضات غیرخشونت آمیز علیه حکومت بریتانیا شرکت کرد. کستوربا دستگیر و به مدت یک ماه در سلول انفرادی نگهداری شد. وضعیت جسمی او وخیم تر از پیش شد ولی مبارزه برای استقلال کشورش را همچنان ادامه داد. در سال ۱۹۴۲ مجدداً به همراه گاندی و دیگر رزمندگان آزادی بخاطر شرکت در جنبش هندوستان را ترک کنید دستگیر شد. او در پونا زندانی شد. در زندان سلامتی او وخیم تر شد و در زندان درگذشت.
دِلتای نیل به ناحیه ای از مصر گفته می شود که در آن رود نیل در انتهای خود به دریای مدیترانه می ریزد. این ناحیه خاکی بسیار حاصلخیز دارد و از زمان باستان از لحاظ گیاهان و گل ها بسیار غنی بوده. نزدیک به ۵۰۰۰ سال پیش، دلتای نیل مکانی برای کشت گندم و غلات و در پی آن آغاز یکی از بزرگ ترین و دیرپای ترین تمدن های بشری در جهان شد. پاپیروس های مورد استفاده قرار گرفته در مصر باستان بیشتر در این ناحیه تولید می شدند. این ناحیه شمالی مصر از شمال دره قاهره در ۱۵۰ کیلومتری جنوب مدیترانه آغاز می شود؛ جایی که مصریان آن را «ناف گاو» (به عربی: "بطن البقره") می نامیدند. در اینجا نیل پس از گذراندن طولی نزدیک به ۶٫۶۰۰ کیلومتر، به چند شاخه تقسیم می شود و مساحتی برابر با ۲۴٫۰۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می دهد. شهرهای باستانی در دلتا. سیلاب های سالانهٔ نیل با خود رسوبات فراوانی را به دلتا می آورند که باعث ایجاد فضایی مناسب برای کشت و کار می شوند. در زمان فرعون ها، هفت شاخه از نیل در مصر سفلی از هم جدا می شدند. به منظور مواجه نشدن با سیلاب و تغییر در ارتفاع آب شاخه ها، شهرهای مصر سفلی بر روی تپه های شنی ساخته می شدند؛ تپه هایی که آثاری از ۱
۵۰۰۰ سال پیش در آن ها یافت شده. اما از آنجا که پهنا و عمق این رودخانه ها برای گذر مطمئن نیروهای نظامی کافی نبودند، نیروی سیاسی کشور دست به تغییر پایتخت می زد. این شاید دلیل آن باشد که پایتخت از پی رامسس به تانیس تغییر مکان داد.
دوربین کانن ئی اواس ۴۰۰دی که در ژاپن با نام و در آمریکا با نام شناخته می شود دوربین تک لنزی بازتابی (DSLR) شرکت کانن می باشد، که در تاریخ ۲۴ آگوست ۲۰۰۶ توسط این شرکت معرفی شد.
خانه عِلمی نام خانه ای تاریخی مربوط به دوره پهلوی است و در بردسکن، خیابان طالقانی، نبش کوچه علمی واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۸۲۰۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه علوی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان بردسکن، بخش انابد، دهستان صحرا، روستای باب الحکم واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۲۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ویژگی های اثر. خانه علوی در سال ۱۲۸۹ هجری شمسی، یعنی اواخر دوره قاجاریه به دستور حاج میرزا محمد علوی ساخته شده است. این بنا دارای وسعتی بیش از نیم هکتار می باشد که بخش اعظم آن را حیاط و باغ تشکیل می دهند، ابعاد دقیق خانه ۶۱ در ۸۷ متر می باشد. ورودی خانه که در ضلع شرقی قرار گرفته است شامل ایوانی به عرض دهانه ۲٫۷ متر، ارتفاع ۴٫۵ متر و عمق ۱٫۳۰ متر می باشد. پوشش ایوان توسط طاقی با قوس گهواره ای صورت گرفته است. در کنار وردی ۲ اتاق وجود دارد که محل استقرار خدمتکاران و نگهبانان بوده است. بنای اصلی به ابعاد ۳۶٫۵ در ۲۷٫۵ در میان ضلع شمالی حیاط ساخته شده است. این بنا دارای ۲ ورودی در ضلع جنوب و یک ورودی در ضلع شرقی می باشد. در ضلع جنوبی یک پیشخوان به ابعاد ۱۸٫۵ در ۳٫۵ متر و ۵ پله بالاتر از کف حیاط وجود دارد که در دو گوشه آن دو ورودی به ساختمان طراحی شده است. ورودی ضلع شرقی نیز با همین تعداد پله بالاتر از کف حیاط به دالانی
طولانی به طول ۳۶٫۵ متر منتهی می شود، دو ورودی ضلع جنوبی نیز به وسیله دو راهرو کوچک به این دالان طویل متصل می شوند. ورودی اکثر اتاق ها در این دالان قرار گرفته و ورودی چند اتاق نیز در دو راهروی کوچک ضلع جنوبی واقع شده اند. پوشش این بنا در فضاهای مربع شکل به وسیله گنبد و بر فراز راهروها به وسیله طاق ضربی های گهواره ای شکل اجرا شده است، بر بالای گنبدهای بنا نیز بادگیرهای ۸ ضلعی طراحی شده است. از ویژگی های مهم این اثر داشتن دیوارهای بلند است که ارتفاع آن ها به حدود ۵ متر می رسد و دور تا دور این بنا را مانند قلعه محصور نموده اند.
عبّاسعلی کدخدایی الیادرانی (زاده ۱۳۴۰ اصفهان) حقوقدان ایرانی و استاد تمام دانشگاه تهران است. وی عضو حقوقدان شورای نگهبان، رئیس پژوهشکده شورای نگهبان از مرداد ۱۳۹۹ و عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام است. وی از تیر ۱۳۹۵ تا تیر ۱۴۰۰ و پیش تر از آبان ۱۳۸۴ تا تیر ۱۳۹۲ مسئولیت سخنگویی شورای نگهبان را بر عهده داشت. کدخدایی پیشتر، از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۶ و از سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۲ نیز عضو شورای نگهبان (در دوره های چهارم، پنجم و ششم)، و از ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۹ (دوره هفتم) قائم مقام دبیر شورای نگهبان و معاون اجرایی و امور انتخابات شورای نگهبان بوده است. دوره قانونی کدخدایی و دو عضو دیگر در تیر ۱۳۹۲ به پایان رسید و وی با کم آوردن تنها یک رأی در مجلس شورای اسلامی نتوانست مجدداً حقوقدان شورای نگهبان بماند. وی در تیر ۱۳۹۵ مجدداً از سوی مجلس به عضویت شورای نگهبان انتخاب شد. وزارت خزانه داری آمریکا در ۲۰ فوریه ۲۰۲۰ وی را به دلیل جلوگیری از انتخابات آزاد در ایران در فهرست تحریم های خود قرار داد. زندگی. کدخدایی پس از اتمام تحصیل در وزارت سپاه پاسداران مشغول به کار شد و پس از پایان جنگ ایران-عراق جهت ادامه تحصیل به انگلستان بورسیه گردید و کارشنا