Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لالهٔ سیاه نام یک رمان تاریخی نوشتهٔ الکساندر دوما (پدر)، نویسندهٔ اهل فرانسه است. داستان. داستان با یک رویداد تاریخی آغاز می شود. در سال ۱۶۷۲ با مجازات یک حقوق بگیر هلندی اعظم توسط یک اوباش هموطن خود ماجرا آغاز می شود؛ که توسط بسیاری به عنوان یکی از دردناک ترین وقایع تاریخ هلند به شمار می رود. این رخداد به گونه ای دراماتیک و با آب و تاب بسیار توسط الکساندر دوما شرح داده شده. خط اصلی داستان در طول هجده ماه اتفاق می افتد. در همین حین شهرداری هارلم برای کسی که بتواند یک لالهٔ سیاه رشد دهد جایزه ای ۱۰۰٬۰۰۰ گیلدری تعیین کرده. رقابت بین بهترین باغبان های کشور برای به دست آوردن جایزه و شهرت و افتخار به اوج خود رسیده. تنها قدیمی ترین شهروندان که نزدیک به سی سال قبل ساکن این شهر بوده اند لاله ای سیاه را به یاد دارند و خود آن شهروندان نیز خود را وارد جریان مسابقه می کنند. ناگهان یک جوان بورژوازی زمانی که تقریباً موفق شده بود به زندان می افتد. او در آنجا دختر یک نگهبان زندان را ملاقات می کند، دختری بسیار زیبا. کسی که مایه تسلی و یاری رسان او خواهد شد و در نهایت نیز به منجی او بدل خواهد گشت. شخصیت ها. پادشاه انگلستان وی
لیام سوم، پادشاه فرانسه لوئی چهاردهم، کورنلیوس د ویت، یوهان د ویت، سرهنگ فن دیکن، دکتر کورنلیوس ون بارلی، کنت تیلی، گریفوس، رزا.
لبخند بخت رمانی از گی دو موپاسان، نویسندهٔ اهل فرانسه است. کریم کشاورز این رمان را در سال ۱۳۴۱ به فارسی ترجمه کرده است.
ماجراهای آغاز شب نام یک کتاب ادبی است که توسط اشتفان تسوایگ، نویسندهٔ اهل اتریش نوشته شده است.
ماجرای روز تولد نام یک کتاب ادبی است که توسط ترومن کاپوتی، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده است.
رمان «مالون می میرد» اثر ساموئل بکت است. این رمان ابتدا در سال ۱۹۵۱ به زبان فرانسوی منتشر شد و بعداً توسط خود نویسنده نسخه ی انگلیسی آن منتشر گشت. جمله ی مشهور «هیچ چیز واقعی تر از هیچ چیز نیست» در همین رمان آمده است؛ یک بازتاب فرامتنی از جمله ی دموکریتوس، که در اولین رمان منتشر شده ی بکت، «مرفی» (۱۹۳۸) نیز به آن اشاره شده است. مالون می میرد، بخشی از سه گانه. «مالون می میرد» که بلافاصله پس از تکمیل «مُلوی» نوشته شده و در تابستان ۱۹۴۸ به پایان رسید، دومین رمان از «سه گانه ی» بکت است. «مالون می میرد»، همانند «مُلوی»، پروژه ی بکت را برای «خالی کردن رمان از ابژه های معمول و قابل شناسایی اش ـ پیرنگ، موقعیت، شخصیت ها ـ و با این حال همچنان نگه داشتن خواننده در علاقه و هیجان» را پیش می برد. «مالون می میرد» برخلاف بسیاری از خط سیرهای کم رنگ و طنز مشخص «مُلوی»، «ما به سختی می توانیم از این موضوع مطمئن باشیم که مالون، هرکسی که باشد، در حال مردن است و در نهایت می میرد؛ بقیه کابوس است.» همان طور که گابریل جوزفوویچی اشاره می کند، درحالی که مُلوی/موران درباره ی گذشته برای نوشتن خاطرات تأمل می کند، مالون «تنها درباره ی آنچه
برایش اتفاق می افتد می نویسد. او در صورت نیاز برای گذراندن وقت، چند داستان تعریف می کند، اما حکایات او تنها جنبه هایی از حال حاضر خواهند بود.» در واقع، عادت مالون به شروع کردن داستان ها و سپس قطع کردن یا رها کردن آن ها، نه تنها نشان دهنده ی نقص ذهن برای داستان سرایی است، بلکه «ناتوانی آن را به عنوان ابزاری برای رسیدن به خرسندی آشکار می کند.» محدودیت مالون به بستر، نشانگر محدودیت تدریجی آزادی حرکت در سه گانه و تغییر از جست وجوی بیرونی به جست وجوی درونی نه تنها برای معنا است، بلکه برای «رهاشدن نهایی، مرگی که فراتر از توقف تنفس است.». خلاصه داستان. مالون پیرمردی است که برهنه در تختخوابی در یک آسایشگاه یا بیمارستان ـ خودش مطمئن نیست کدام ـ خوابیده است. بیشتر وسایل شخصی او را برداشته اند، اما چند چیز را نگه داشته است: دفترچه ی تمرین، کلاه لبه دار و مداد. او بین نوشتن درباره ی وضعیت خودش و پسری به نام ساپو جابه جا می شود. وقتی به قسمتی از داستان می رسد که ساپو مرد شده، اسم او را به مک من تغییر می دهد، چون اسم ساپو را مسخره می داند. کمی بعد، مالون اعتراف می کند که شش نفر را کشته است، اما به نظر نمی رسد این موضوع برا
یش اهمیت زیادی داشته باشد، به خصوص آخرین نفر: یک غریبه ی کامل که گردن او را با تیغ بریده است. در نهایت مک من در گِل می افتد و او را به مؤسسه ای به نام یوحنای قدیس می برند. در آن جا پرستار همراهی به او داده می شود: زنی مسن و کلفت لب به نام مول با صلیب های استخوانی در هر دو گوش که نماد دو دزدی است که با عیسی مسیح در روز جمعه ی پاک به صلیب کشیده شدند، و یک صلیب روی دندانش که نماد عیسی است. این دو در نهایت وارد رابطه ای نامتعارف می شوند، اما پس از مدتی، مول دیگر بر نمی گردد و او می فهمد که مرده است. پرستار جدید مردی به نام لمیوئل است و بین این دو نفر دشمنی وجود دارد. مک من (و گاهی مالون به ضمیر اول شخص سر می زند) با عصایی که برای برداشتن وسایل از آن استفاده می کند، مشکل دارد، سپس لمیوئل آن را از او می گیرد. در پایان رمان، به لمیوئل دستور داده می شود گروه پنج نفره ی بیماران تحت مراقبتش را به یک جزیره ی نزدیک در یک سفر تفریحی با هزینه لیدی پِدال ببرد. پنج بیمار او مک من و چهار نفر دیگر هستند. مالون آن ها را این گونه توصیف می کند: یک مرد جوان، ساکسنی، مردی کوچک و لاغر با چتر، و «لندهوری چلاق و ریشو». لمیوئل سوپ مخصو
ص گردش («همان سوپ معمولی با تکه ای مازه ی چربی دار خوک که نیروی گردشگر را تا موقع بازگشت حفظ می کرد») را از آشپز مؤسسه درخواست می کند، اما بعد از دریافت سوپ، آب و چربی هر تکه مازه را می مکد و سپس آن را دوباره به سوپ برمی گرداند. لمیوئل گروهش را به تراس می برد، جایی که کالسکه ای به هدایت یک کالسکه چی و لیدی پِدال به همراه دو مرد درشت هیکل با لباس ملوانی به نام های ارنست و موریس از آن ها استقبال می کنند. آن ها محوطه ی یوحنای قدیس را ترک می کنند و با قایق به جزیره ای می روند تا گردش کنند و بقایای دروییدها را ببینند. لیدی پِدال به موریس می گوید که در کنار قایق کوچک بماند در حالی که او و ارنست برای پیدا کردن محل پیک نیک از قایق پیاده می شوند. لندهور ریشو از قایق بیرون نمی آید و جا برای پیاده شدن ساکسن باقی نمی گذارد. وقتی لیدی پِدال و ارنست از دیدرس ناپدید می شوند، لمیوئل با تبر از پشت موریس را می کشد. ارنست برای آنان برمی گردد و لمیوئل او را هم برای خوشامد ساکسن می کشد. لیدی پِدال با دیدن این صحنه، غش می کند، می افتد و استخوانی در بدنش می شکند. مالون به عنوان راوی مطمئن نیست که کدام استخوان، هرچند حدس می زند لیدی
پِدال لگنش شکسته است. لمیوئل بقیه را به قایق برمی گرداند. اکنون شب است و شش نفر تا اعماق خلیج دور می شوند. رمان با تصویری از لمیوئل که تبرچه ی آغشته به خون را بالا نگه داشته است، به پایان می رسد. مالون می نویسد که لمیوئل دیگر با آن یا چیز دیگری کسی را نخواهد زد، در حالی که جمله ی نهایی به قطعات بدون معنای مشخص تقسیم می شود: لمیوئل سرپرست است، تبرچه اش را که هیچ وقت خون برش خشک نمی شود بلند می کند ، اما نه برای آسیب رساندن به کسی، به کسی آسیب نمی رساند، دیگر به کسی آسیب نمی رساند ، دیگر به کسی دست نمی رساند، نه با آن یا با آن یا با آن یا با یا یا با آن یا با چکشش یا با میله اش یا با مشتش یا در فکر در رؤیا، یعنی او هرگز او هرگز یا با مدادش یا با میله اش یا یا روشنایی روشنایی یعنی هرگز آن جا او هرگز هرگز چیزی آن جا دیگر با این حال، بخش اعظم متن کتاب توصیفی است و به جزئیات زندگی مالون در خانه اش می پردازد، مانند افتادن مدادش یا کم شدن نوک مداد برای نوشتن. مشاهدات فلسفی، و حدس و گمان ها بخش های زیادی از متن را تشکیل می دهند و به صورت حاشیه ای نسبت به داستانی که مالون می خواهد تعریف کند، نوشته شده اند. او چندین با
ر به لیستی از شخصیت های اصلی قبلی بکِت اشاره می کند: مرفی، مرسیه و کامیه، مُلوی و موران. ترجمه به فارسی. «مالون می میرد» تا کنون سه بار به فارسی برگردانده شده است؛ نخستین ترجمه به دست محمود کیانوش در سال ۱۳۴۷ (انتشارات نیل) انجام شد و سالها بعد مهدی نوید (نشر چشمه) و سهیل سمی (نشر ثالث) ترجمه های دیگری از این اثر عرضه کردند.
ماه و شش پشیز نام یک کتاب ادبی است که توسط ویلیام سامرست موآم، نویسندهٔ اهل انگلستان نوشته شده است.
ماه پنهان است رمانی از جان اشتاین بک، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا است. این رمان را می توان یکی از مصادیق ادبیات مقاومت خواند که در آن مردم شهر کوچکی که پیش از آن درگیر تجربه تلخ اشغال نظامی نشده بودند، سر به طغیان و البته نه شورش علنی برداشتند. ترجمه به فارسی. این رمان به زبان فارسی ترجمه شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده است: همچنین یک نسخه تلخیص شده از این رمان به چاپ رسیده است:
ماهیگیر ایسلند نام یک کتاب ادبی است که توسط پیر لوتی، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است.
مانفرد نام یک نمایشنامهٔ منظوم است که توسط لرد بایرون، نویسندهٔ اهل انگلستان نوشته شده است. مانفرد یک نمایشنامهٔ منظوم خوانشی است، یعنی هدف از نگارش آن بیشتر خوانده شدن بود نه اجرا بر روی صحنه. مانفرد، شخصیت اصلی این نمایشنامه، در کشمکش با وجدان و نیروهای اهریمنیست و یادآور شخصیت فاوست در افسانه های آلمانیست. این اثر را حسین قدسی به فارسی برگردانده و در سال ۱۳۹۶ توسط نشر نی منتشر شده است. خلاصهٔ داستان. مانفرد جوانی مغرور است که از کشتن محبوبش سخت پشیمان شده است و از اهریمن می خواهد که به او قدرتی عطا کند که روح معشوق مقتولش را ببیند اما آستارته الهه باروری به او خبر می دهد که روز بعد خواهد مرد. وقتی فرشته مرگ می آید که او را با خود ببرد او از رفتن سر باز می زند و چون گناهش به کفاره رنج های معنویش بخشوده شده، فرشته مرگ او را رها می کند.
مرداب آرام نام یک کتاب ادبی است که توسط ایوان تورگنیف، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده است.
مرد بدون شناسنامه نام یک کتاب ادبی است که توسط ژان روسلن، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است.
مردی که مرده بود () با نام اصلی خروس فرار کرد، رمانی از دی. اچ. لارنس، نویسندهٔ اهل انگلستان است. کتاب یک رمان کوتاه است که در اصل از دو بخش تشکیل شده. بخش اول در سال ۱۹۲۷ و پس از بازدید از مقبره اتروسک نوشته شد و منعکس کننده دنیای پس از مرگ است. بخش دوم در سال ۱۹۲۸ و در طول اقامت نویسنده در سوئیس اضافه شد. این اثر را پرویز داریوش به فارسی برگردانده است. نخستین چاپ کتاب. موُسسه انتشارات خورشید سیاه اولین ناشر کتاب به سال ۱۹۲۹ می باشد که در تعداد محدود چاپ گردید، پنجاه کپی از نسخه کتاب با پوست اعلای ژاپنی و امضا شده توسط خود نویسنده به چاپ رسید که مزیّن به طراحی ها و شمایل های رنگی از نویسنده بود.
مردم در جنگ گلچینی از داستان ها و حکایات جنگ در دوره های مختلف زمانی است که ارنست همینگوی جمع آوری و منتشر کرد.
مرگ در بعد از ظهر نام یک کتاب ادبی است که توسط ارنست همینگوی، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده است. در بخشی از کتاب همینگوی در مورد گاوبازی تورئو در بیان درست یا نادرست بودن آن چنین نوشته است: «من فقط این را می دانم که کارخوب، کاری است که بعد از آن احساس خوبی از خود داشته باشی و کار بد آنی هست که بعد از انجامش احساس بدی به تو دست بدهد».این کتاب درسال1395توسط سر کار خانم سحر محمد بیگی به فارسی ترجمه شد.
مرگ در ونیز رمان کوتاهی از توماس مان، نویسندهٔ اهل آلمان است. مان این کتاب را پس از دیداری که در ۱۹۱۱ از ونیز داشت، در ۱۹۱۲ منتشر کرد. شخصیت اصلی کتاب نویسنده ای است که دیگر توانایی نوشتن ندارد و به ونیز می رود. در آنجا عاشق پسر جوانی می شود و با آن که هرگز این دو باهم گفتگویی نمی کنند اما این عشق نویسنده را به حال دیگری از رهایی و اعتلای روحی می رساند. با همه گیری وبا در ونیز نویسنده نیز بیمار می شود. این کتاب دوبار توسط حسن نکو روح و محمود حدادی به زبان فارسی ترجمه شده است. لوکینو ویسکونتی در ۱۹۷۱ فیلمی بر پایه این رمان ساخت که شخصیت اصلی در آن به جای نویسنده٬ آهنگساز است.
مزد ترس یک رمان دلهره آور فرانسوی اثر ژرژ آرنو است که در سال ۱۹۵۰ توسط انتشارات ژولیارد منتشر شد. این رمان به چندین زبان ترجمه شد و بیش از ۲ میلیون نسخه از آن به فروش رسید. اولین نسخه بریتانیایی آن توسط انتشارات بادلی هد در سال ۱۹۵۲ با ترجمه نورمن دیل منتشر شد. اولین نسخه آمریکایی آن نیز با جلد سخت توسط انتشارات فرار، اشتراوس و یانگ در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. خلاصه داستان. این رمان موضوع اولین اقتباس سینمایی از آن توسط آنری-ژرژ کلوزو در سال ۱۹۵۳ بود که داستان چهار مرد ناامید را روایت می کند که در شهری دورافتاده در گواتمالا گیر افتاده اند و وظیفه دارند محموله خطرناکی از نیتروگلیسرین را از طریق جاده های خطرناک حمل کنند.
مشعل مشتعل نام یک کتاب ادبی است که توسط لوئیس مک نیس، نویسندهٔ اهل ایرلند نوشته شده است.
دوزخیان روی زمین کتابی نوشتهٔ فرانتس فانون، نویسندهٔ فرانسوی اهل مارتینیک است.که در سال ۱۹۶۱ چند روز قبل از مرگ فانون منتشر شد و به سرعت به ۱۵ زبان ترجمه گردید و تأثیر زیادی بر انقلابیون و مبارزان سیاسی جهان گذاشت، این کتاب آخرین کتاب فانون می باشد؛البته ترجمه دیگری به قلم ابولحسن بنی صدر به تاریخ ۱۳۵۶ ش وجود دارد که تفاوتی با ترجمه علی شریعتی ندارد. عناوین بخش های کتاب. جلد اول: قهر قهر در موقعیت بین الملل در عظمت و ضعف خودجوشی جلد دوم: نابختیاری های وجدان ملی دربارهٔ فرهنگ ملی اساس مشترک فرهنگ ملی و مبارزات رهائی بخش جنگ استعماری و اختلالات دماغی بررسی محتوای کتاب. این کتاب به بررسی استعمار، از خود بیگانگی استعمار شده و جنگ های آزادیبخش می پردازد. او نقشی را که خشونت بین استعمارگر و استعمارشده ایفا می کند؛ مطالعه می کند و از مبارزه ضد استعماری از جمله از طریق خشونت و رهایی جهان سوم دفاع می کند. این کتاب همچنین با پیش بینی خاصی تناقضات ذاتی اعمال قدرت در دوران پسااستعماری (پساانقلاب) در آفریقا را آشکار می کند. به همین دلیل است که فانون همچنین به خاطر نگاه آینده نگر او به دولت-ملت آفریقایی پسااستعماری شناخته
می شود. این کتاب که در بحبوحه جنگ الجزایر نوشته شد، زمانی که در فرانسه منتشر شد؛ ممنوع شد اما به عنوان مرجعی برای جنبش های آزادی بخش ضد استعماری و خودمختاری عمل کرد. او از ضرورت خشونت در فرایند انقلابی به عنوان گامی اساسی در کسب استقلال دفاع می کند. درک نادرست از نظریه خشونت او در تاریخ نگاری فرانسه در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نهفته است. از نظر او فرهنگ ملی در جریان و از طریق مبارزات آزادیبخش ملی ساخته می شود: این چیزی است که مردان را برای خلاصی از شر استعمارگران متحد می کند. بررسی کتاب از منظر کارکردی برای کشورهای توسعه نیافته. می توان گفت این کتاب از نظر کاربردی برای جامعه ایران و اهداف انقلابی و تحولات آن، آن قدر جذاب و کارکردی بوده است که شریعتی به محض انتشار آن، آن را ترجمه کرده است و این در حالی است که او کتاب های ترجمه زیادی ندارد، اما آنهایی که ترجمه کرده است بسیار گزینشی و با هدف خاصی بوده؛ و با توجه به مرام و مسلکت این اندیشمند، می توان گفت که او این کتاب را با هدف انقلاب و تغییر در جامعه ایران ترجمه کرده است. فانون و شریعتی هر دو نویسنده و هم زمان و آشنا بوده اند و هر دو در انقلاب الجزایر فعالیت هایی
داشته اند؛ انقلابی که ۱ میلیون کشته داشته است. این هم زمانی و هم فکری از دلایل دیگر ترجمه سریع این کتاب بوده است؛ هر چند شریعتی خود برعکس فانون مخالف کنار زدن سنت ها و مذهب بود و عقیده اش بر این بود که با توجه به اتصال مردم با مذهب، بهتر است از آن در جهت انقلاب استفاده کرد. آن چیزی که این کتاب را آن قدر برای جوامع عقب مانده یا استعمارشده یا استثمارشده مانند ایران کاربردی می کند؛ تحلیل های منطقی و جامع فانون در رابطه با این جوامع است که از خلال این تحلیل ها قبل یک انقلاب، انجام انقلاب و بعد از انقلاب را تفسیر و تعبیر می کند. با وجود این که این کتاب با توجه به یک کشور استعمارزده آفریقایی نوشته شده اما از نظر ویژگی کشور عقب مانده بودن و تحت سلطه بودن ایران برای تحلیل جامعه ایران نیز قابل استفاده است به حدی که هم اکنون نیز این موضوع صدق می کند. به طور مثال تحلیل های او در نشان دادن وضع کشورهای عقب مانده در دوران پس از انقلاب کاملاً با وضع ایران همخوانی دارد و نشان می دهد که چگونه این گونه کشورها به بی راهه می روند و فساد و تباهی وجود آنها را می گیرد و با زمان قبل از انقلاب نه تنها تفاوتی نکرده اند بلکه بدتر هم می
شوند، به عبارتی بسیاری از تحلیل های اندیشمندان غربی بر پایه ساختار اجتماع خودشان بوده است اما در این کتاب ما نگاه تازه و جامعه شناختی بر وضع جوامع عقب مانده داریم که می توان گفت به خوبی ساختار اجتماعی و حرکتی این جوامع را آشکار می کند؛ و همچنین نثر این کتاب به قدری روان و داستان گونه است که هر فردی می تواند از پس خواندن و فهم آن برآید. قسمت هایی از کتاب. سارتر در مقدّمه می نویسد: ” طرفداران عدم خشونت خوب وضعی دارند، نه قربانی و نه میر غضب، بزنید به چاک، اگر شما قربانی نیستید بدانید وقتی دولتی که شما به آن رای داده اید و ارتشی که برادران جوان شما بدون تردید و پشیمانی در آن خدمت کرده اند اقدام به کشتار دسته جمعی می کند یقیناً میر غضب هستید…اگر قهر از امشب شروع شده بود و استثمار و ستمگری هرگز در این دنیا وجود نمی داشت شاید عدم خشونتی که شما تجویز می کنید می توانست دعوا را آرام کند ولی اگر تمامی رژیم و حتّی اندیشه های ” غیر خشن ” شما پروردهٔ یک ستمگری هزار ساله است، سکوت و بی حرکتی شما جز اینکه شما را در صف ستمگران قرار دهد کاری نمی کند …” علیه رهبر، علیه شخص پرستی و همچنین علیه گذشته دور فرهنگی. فرهنگ حقیقی، ان
قلاب است. معنای این حرف اینست که فرهنگ حقیقی در دامان انقلاب به وجود می آید. ” تنها به خاطر آزادی مردم نیست که باید نبرد کرد. باید در تمامی مدتی که نبرد ادامه دارد نیز، به مردم و نخست به خود مقام و موقع انسانی را بازآموخت. باید راه های تاریخ را به آغاز رفت و از آنجا به فراز آمد، تاریخ انسان را، انسانی را که به دست انسانها دوزخی شده است. باید برخورد آشنای مردم خود و انسانهای دیگر را برانگیخت و میسر ساخت. ” ” مبارزه مسلّحانه نشانه آنست که ملّت تصمیم دارد جز به قهر و مبارزه قهرآمیز اطمینان نکند ” بازتاب ریشخند این امر، که ستم دیده چیزی جز زبان زور سرش نمی شود این است که ستمگر جز زبان زور نمی شناسد ” فانون در بخش فرهنگ ملی می نویسد: ” هر نسلی باید از میان تاریک و روشنی رسالت خویش را کشف کند، آن را به انجام رساند یا به آن خیانت ورزد ” فرهنگ ملی در جریان نبردها، در زندان، و در پاسگاه های نظامی شکل می گیرد. بنا بر این نباید برای یافتن عناصر همساز به منظور مقابله با قلب سازی های ستمگر به غرق شدن در گذشته مردم اکتفا کرد. ” فرهنگ ملی فولکلور نیست. فولکلوری نیست که توده گرایی مجرد، باورش شده است که از آن به کشف حقیقت مل
ت می توان رسید. فرهنگ مشتی ادا و اطوار از گذشته مانده نیست. به دیگر سخن مشتی ادا که با واقعیت ملت خیلی کم رابطه دارند نیست. فرهنگ ملی مجموعه کوشش هایی است که یک ملت در زمینه اندیشه انجام می دهد تا عمل؛ عملی را که چون ملاط مردم را به هم پیوسته و بر سر پا نگه می دارد، توصیف کند و توجیه کند و ارج بخشد ”. اگر بخواهیم این اقتصاد را پیش ببریم باید که در نخستین ساعت، تصمیم به ملی کردند آن اتخاذ کنیم. روشن است که ملی کردن نباید جنبه یک دولتی کردن خشک و زمخت را پیدا کند. ملی کردن بدان معنا نیست که همشهری های تربیت سیاسی ندیده را در رأس فعالیتهای تجاری و خدمات قرار دهیم. هر بار که این طرز عمل اتخاذ شده است کار به چیره شدن حکومت خودکار کارمندانی انجامیده است که تربیت شده «مادر» شهر سابق هستند و اربابند. کارمندانی که در اندک مدتی ناتوانی خود را در به فکر همه مردم بودن و در داشتن فکری ملت شمول عیان ساخته اند. این کارمندان به سرعت به خرابکاری در اقتصاد ملی و به گسستن شیرازه تشکیلات مملکتی شروع می کنند. فساد کوتاهی در انجام وظیفه و صندوق دزدی و انبارزنی و بازار سیاه رواج می گیرد. ملی کردن بخش سوم یعنی تشکیل و سازمان دادن شر
کتهای تعاونی خرید و فروش بر پایه اصل مردم سالاری یعنی غیر متمرکز ساختن این شرکت ها از طریق علاقمند و ذینفع کردن توده ها در اداره امور عمومی. گفتن ندارد که این کارها جز با تربیت سیاسی به توده ها دادن، شدنی نیست. از پیش باید یک بار برای همیشه یک مسئله اساسی، یعنی مفهوم تربیت سیاسی را روشن کرد. در حقیقت امروزه اصل تربیت سیاسی دادن به توده ها غالباً در کشورهای از توسعه مانده پذیرفته شده است اما چنین می نماید که در مورد تربیت سیاسی این کوشش که پایه و مایه کوشش های بعدی است به گونه ای اصیل انجام نمی گیرد.
مکانی در شهر نام رمانی است که در سال ۱۹۳۷ توسط هوارد فاست، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده است.
تراژدی آمریکایی که در ایران با نام مکانی در آفتاب نیز شناخته می شود، رمانی از تئودور درایزر، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا است. "تراژدی آمریکایی" تا کنون دو بار به فارسی برگردانده شده است؛ یکبار به دست سعید باستانی با همین عنوان و یک بار توسط علی اصغر انتظاری با نام "مکانی در آفتاب" که برگرفته از عنوان فیلم اقتباسی از رمان است. این کتاب به عنوان یکی از صد رمان برتر جهان به انتخاب مجله "تایم" قرار گرفته است.
من و پلاترو نام یک کتاب ادبی است که توسط خوان رامون خیمه نز، نویسندهٔ اهل اسپانیا نوشته شده است. این کتاب پس از دن کیشوت محبوب ترین کتاب در زبان اسپانیایی است. خیمنس این اثر را برای بزرگسالان نوشت،اما وقتی کتاب چاپ شد کودکان استقبال غیر منتظره ای از آن کردند،که بدون شک به خاطر وجود دوست داشتنی پلاترو بود.در سال ۱۹۴۸ که خیمنس به آرژانتین رفته بود،مدرسه های پایتخت تعطیل شد و بچه ها هجوم آوردند تا خالق پلاترو را ببینند.
من و مرگ نام یک کتاب ادبی است که توسط آندره شنیه، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است.
موئیرا نام یک کتاب ادبی است که توسط ژولین گرین، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده است.
موهبت آیین مسیح نام یک کتاب ادبی است که توسط شاتو بریان، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است.
مهمان نام یک کتاب ادبی است که توسط سیمون دو بووار، نویسندهٔ زن اهل فرانسه نوشته شده است.
میراث نام یک کتاب ادبی است که توسط ماکسیم گورکی، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده است.
مهمان خانه جامائیکا نام یک رمان نوشتهٔ دافنه دو موریه، نویسندهٔ اهل انگلستان است. این کتاب یکی از آثار ادبی برجستهٔ جهان است.
میشل استروگف نام رمانی است که توسط ژول ورن، نویسندهٔ اهل فرانسه، نوشته شده است. قهرمان داستان یک افسر روسی است. شرح داستان. میشل استروگف، قهرمان رمان، که فرمانده ارتباطات تزار است، مأمور می شود که پیام مهمی را به شهر دور افتاده ایرکوتسک در سیبری شرقی برساند؛ که برادر تزار برای بازرسی به آنجا رفته است. بر اثر تحریکات شخصی به نام ایوان اوگارف، افسر سابق گارد امپراتور که خلع درجه شده و در صدد انتقام جویی است، قبایل تاتار شورش کرده و پادگان ایرکوتسک را در معرض تهدید قرار داده اند. حوادث غیرعادی و فراز و نشیبهایی که میشل استروگف طی این سفر از میان دشتهای پهناور سیبری و در راه مبارزه با اوگارف با آنها مواجه می شود، موضوع صحنه های هیجان انگیز قرار می گیرد؛ از جمله صحنه ای که در آن قهرمان رمان به چنگ ایوان می افتد و چشمهایش را میل می کشند تا کور کنند ولی او خوشبختانه بینایی خود را حفظ می کند، و نیز صحنه پایان کار ایوان که برای پیشبرد نقشه هایش خود را پیک تزار جا می زند. سرتاسر ماجرا زیر سیطره شخصیت میشل، مظهر شجاعت و تهور و فداکاری مطلق قرار دارد. چیره دستی داهیانه داستان پردازان، تا پایان خوش ماجرا، خواننده را در او
ج هیجان نگه می دارد و در عین حال، توصیف قدرتمندانه محیط نیمه وحشی دشتهای سیبری بر جذبه رمان می افزاید. ژول ورن با همکاری دنری نمایشنامه ای از این رمان تهیه کرد که در ۱۸۸۰ بر صحنه آمد.
ناقوس ها نام یک کتاب ادبی است که توسط چارلز دیکنز، نویسندهٔ اهل انگلستان نوشته شده است.
ناگهان تابستان گذشته نام نمایش نامه ای در یک پرده است که توسط تنسی ویلیامز، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۵۸ نوشته شده است.
نامه هایی از ایسلند نام یک کتاب ادبی است که توسط لوئیس مک نیس، نویسندهٔ اهل ایرلند نوشته شده است.
نامه ای از پکن نام یک کتاب ادبی است که توسط پرل باک، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده است.
نامه های آسیاب من مجموعه داستانی از آلفونس دوده، نویسندهٔ اهل فرانسه است که سال ۱۸۶۹ منتشر شد. ترجمه به فارسی. این کتاب تاکنون چندین بار به زبان فارسی ترجمه شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده است: همچنین برخی از داستان های این مجموعه به صورت جداگانه نیز به چاپ رسیده اند.
نامه های یک برهمایی نام یک کتاب ادبی است که توسط ولتر، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است.
نخستین سفر نام یک کتاب ادبی است که توسط هرمان ملویل، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده است.
نخستین عشق من نام یک کتاب ادبی است که توسط ماکسیم گورکی، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار ادبی برجستهٔ جهان است.
نخل های وحشی نام یک کتاب ادبی است که توسط ویلیام فاکنر، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده است.
نشان سرخ دلیری رمانی ست از استیون کرین، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا.
نفوس مرده نام یک کتاب ادبی است که توسط نیکلای گوگول، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده است. این کتاب در ایران با نام های «مردگان زرخرید» و «رعایای مرده» نیز شناخته می شود. معرفی. گوگول کار بر روی کتاب نفوس مرده را در سال ۱۸۳۵ آغاز کرد؛ و کتاب برای اولین بار در سال ۱۸۴۲ منتشر شد. ایده اصلی داستان توسط پوشکین، به گوگول پیشنهاد شد. رمان به دلیل مرگ گوگول نیمه کاره ماند. این رمان از دو بخش ساخته شده. بخش اول داستان که شامل ۱۲ بخش است توسط گوگول نوشته شده و بخش دوم از روی دست نوشته های گوگول که ۹ روز قبل نوشته بود بازسازی شده. خود گوگول نفوس مرده را «شعر حماسی» و یک «رمان منظوم» معرفی می کند. هدف رمان نفوس مرده شرح دادن کاستی ها و نقص های طرز فکر و ویژگی های شخصیت روسی است. داستان نفوس مرده، اعمال «پاوِل ایوانوویچ چیچیکوف» را دنبال می کند، که فردی میانسال از طبقه متوسط است؛ او به شهری کوچک سفر می کند و حیله ای را برای جلب رضایت مقامات محلی و زمینداران به کار می گیرد، که وقایع داستان را می سازد. گوگول در این داستان، تصویری از سیستم اجتماعی معیوب روسیه را در زمان پس از جنگ ۱۸۱۲، به خوانندگان نمایش می دهد. در نفوس مرده، ن
یز مانند بیشتر داستان های کوتاه گوگول، انتقاد اجتماعی، از طریق طنز نشان داده شده است؛ و برعکس داستان های دیگر، نفوس مرده، بیشتر از اینکه در پی بیان مسئله باشد، به دنبال ارائه راه حل است. ولادیمیر ناباکوف کتاب نفوس مرده را یک کار بی اهمیت، و گوگول را به عنوان نویسنده ای با سبک نگارش توصیفی و بی اعتنا به کلیشه های داستانی، معرفی می کند. به عقیده او، به راستی چیچیکوف، فساد اخلاقی شگفت آوری را نمایش می دهد، اما ایده خرید و فروش مردگان، برای ناباکوف، مسخره است.
ننه دلاور و فرزندان او نمایشنامه ای است که در سال ۱۹۳۹ توسط برتولت برشت، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده است. برخی از صاحب نظران، از نمایشنامه ننه دلاور به عنوان بزرگ ترین اثر هنری ضد جنگ یاد می کنند.
نود و سه نام آخرین رمان ویکتور هوگو، نویسندهٔ و شاعر فرانسوی است که نخستین بار در سال ۱۸۷۴ منتشر شد.به تعبیر منتقدان ،تابلویی خیره کننده و حماسی از انقلاب کبیر فرانسه است. نام رمان تلخیصی از سال هزار و هفتصد و نود و سه است که چهارمین سال انقلاب فرانسه می باشد؛ سال سرشار از تلاطمات سیاسی که برجسته ترین آنها اعدام لویی شانزدهم (در ژانویه) و اعدام ملکه ماری انتوانت در اکتبر همان سال است سه قهرمان اصلی این رمان نمایانگر منشهایی با ارزش های اخلاقی طبقات خویش هستند : مارکی دولانتناک از اشراف سالخورده ای با خلق وخوی عبوس است که بر مسئولیت های طبقه ی حاکمه اگاهی دارد و آنهارا به عهده میگیرد سیموردن نماینده ی ملت است که اشتیاق او به بازیافتن کرامت انسان سبب میشود تا نمایندگان کنوانسیون را برانگیزد؛ و سرانجام گوون نجیب زاده ایست که پیوستنش به صفوف ملت ، تجسم کوشش بلند نظرانه ی طبقه ای در شرف اضمحلال است که در راه تجدید حیات خویش تلاش میکند.این هر سه پیوندی یک دلانه بایکدیگر دارند ، اما پیوندی ک به رقم ژرفای آن هیچ نتیجه ای دربر ندارد، چرا که روش های هر یک جدایی از دیگریست و همین چالش است که روند حوادث را به پیش میبرد..
نوشته ای در بطری نام یک داستان کوتاه است که ادگار آلن پو، نویسندهٔ آمریکایی آن را نوشته است.
نهم ژانویه نام یک کتاب ادبی است که توسط ماکسیم گورکی، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده است.
رنج ها و عظمت ریچارد واگنر نام یک کتاب ادبی است که توسط توماس مان، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده است.