Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماسب یکم. محقق کرکی که برای گسترش تشیع، به دعوت شاه اسماعیل از منطقه جبل عامل به ایران آمده بود بسیار مورد توجه شاه تهماسب بود. وی با پشتیبانی شاه در هر شهر و روستایی امامی برای برپایی نماز و تعلیم احکام دینی تعیین کرد. شاه تهماسب یکم توجه ویژه ای به محقق کرکی داشت و طی فرمان هایی اطاعت از او را واجب و مخالفت با وی را در حد شرک قلمداد می کرد. در کتاب "فوائد الرضویه" نوشته شیخ عباس قمی بنا بر گفته شاه تهماسب یکم آمده است: «کرکی نایب امام مهدی است و من یکی از کارگزاران او هستم و دستورهای وی را تا مرحله اجرا پیش خواهم برد.» شاه اسماعیل دوم. شاه اسماعیل دوم باطناً به مذهب تسنن متمایل بود و می خواست که آن مذهب را دوباره در ایران رواج دهد به همین سبب درصدد برآمد که از قدرت و نفوذ علمای بزرگ شیعه بکاهد و از تبلیغاتی که در ایران ضد مذهب تسنن می شد و مایه اختلافات بزرگ داخلی و خارجی و خونریزی های فراوان بود، جلوگیری کند. وی همواره در مجالس خصوصی از اختلاف شیعه و سنی و لعن خلفای سه گانه و اصحاب پیغمبر انتقاد می کرد. وی هیچگاه آشکارا به مذهب تسنن ابراز عقیده نمی نمود و مقاصد خویش را با تدبیر و سیاست و با تهدید و تطمیع و
بهانه جویی انجام می داد. از آنجا که مذهب شیعه در اقوام قزلباش ریشه دار شده بود، شاه اسماعیل دوم برای آنکه از بدگمانی مردم و سران قزلباش بکاهد، علمای سنی را از خود دور کرد و مدتی در مجالس شاهی از بحث در امور مذهبی خودداری کرد و هنگامی که سکه به نام خود زد این بیت را بر روی آن نقش کرد: شاه محمد خدابنده. تاریخ عالم آرای عباسی می گوید از کودکی لقب خدابنده داشت ولی برخی مورخان نوشته اند که چون پس از نابینایی بیشتر به عبادت مشغول بود به خدابنده معروف شد. شاه عباس یکم. شاه عباس یکم به خاطر اعتقاد و ارادت زیاد به امام اول شیعیان لقب کلب آستان علی به خود داده بود. وی همچنین توهین کنندگان به حضرت علی را به سختی مجازات می کرد و نقل است که بر حلق آنان سرب داغ می ریخت. شاه عباس یکم در کاخ سلطنتی اشرف در بهشهر در اثر افراط در نوشیدن و خوردن درگذشت. این در حالی است که نیای او شیخ صفی الدین اردبیلی بسیار کم خوراک بود و بسیار روزه می گرفت. در کتاب "چالش سیاست دینی و نظم سلطانی" نوشته نجف لکزایی، نویسنده از قول جان فوران می نگارد: «در زمان شاه عباس حکومت دینی به سمت حکومت مطلقه دنیوی و غیردینی گرایش یافت.» شاه عباس در دین اسل
ام و مذهب تشیع دوازده امامی سخت متعصب بود. نمازش ترک نمی شد و همیشه استخاره می کرد. پیش از جنگ وضو می گرفت و از درگاه الهی درخواست پیروزی می کرد. شاه عباس در میدان جنگ پیراهن مخصوصی می پوشید که بر روی آن دعا و آیات قرآن نوشته بود. شاه عباس یکم به پیامبر اسلام و امامان شیعه و جدش شیخ صفی الدین اردبیلی ارادت خاصی داشت و پس از هر نماز نام آنها را به زبان می آورد و از ایشان در کار سلطنت و ملکداری یاری می جویید. شاه سلطان حسین. میراث مذهبی که سلسله صفوی بر پایه آن توانست حکومت را به دست آورد، بر اثر ناتوانی شاهان صفوی (به ویژه شاهان پس از شاه عباس یکم) و مسئولان حکومتی، بی اعتبار شده و کاربرد خود را از دست داده بود. دولت صفوی بنای حکومت خود را بر مبنای مذهب شیعه امامیه و ملیت ایرانی بنا نهاد. علی شریعتی در خصوص در کنار هم نگاه داشتن این دو خط مشی در کتاب تشیع علوی و تشیع صفوی داستانی روایت می کند که در سالی عاشورا و نوروز در یک روز افتاد، شاه سلطان حسین دستور داد که آن روز را عاشورا بگیرند و فردای آن روز را نوروز و مردم هم پیروی کردند. دیدگاه های اشخاص. پژوهش گران حوزهٔ اندیشه سیاسی اسلام و ایران دربارهٔ تحولات ان
دیشه سیاسی دوره صفوی دچار چند دستگی آرا هستند. برخی این باور هستند اساساً دگرگونی نویی در اندیشه و عملکرد سیاسی در این دوره صورت نگرفته است ولی گروه دیگری از پژوهش گران، دوره صفویه را سرآغاز نوزایی ایران، تشیع و اندیشه های شیعی می دانند. تحلیل گران برداشت های متفاوتی از مناسبات دین و دولت در دوره صفویه دارند. گروهی این مناسبات را ستوده اند و برخی آن ها را انحرافی در تعالیم شیعی برشمرده اند. رسول جعفریان در کتاب "صفویه از ظهور تا زوال" می نویسد: «صفویان با عصمت صوفیانه به قدرت رسیدند اما بلافاصله تلاش کردند عناصر و منابع مشروعیت بخش دیگری نیز به دست آورند و آن تشیع بود که این منبع مشروطیت هیچ گاه مستقر نشد و لذا هنگامی که عصبیت صوفیانه رخت بر بست، صفویه فروپاشید.» علی شریعتی هم در کتاب تشیع علوی و تشیع صفوی، با دو اصطلاح "شیعه علوی" و "شیعه صفوی" از همگرایی عالمان شیعی و پادشاهان صفوی به شدت انتقاد می کند و آن را گامی در جهت خارج ساختن تعالیم شیعی از حالت اولیه و اصیل خود می داند. در کتاب "چالش سیاست دینی و نظم سلطانی" نوشته نجف لکزایی، نویسنده از قول جان فوران می نگارد: « صفویه از سه منبع اساسی مشروعیت بهره م
ی گرفت، به عنوان نمایندگان مهدی، خود را از نسل موسی کاظم امام هفتم شیعیان می دانستند و مدعی بودند از نوعی عصمت برخوردارند، در رده صوفی های صفوی خود را مرشد و راهبر معنوی تلقی می کردند و بدین وسیله اطاعت مطلق پیروان را می خواستند. آنان خود را از دودمان یزدگرد سوم می دانستند و می گفتند دختر یزدگرد سوم (شهربانو) به همسری حسین بن علی امام سوم شیعیان درآمده است. » روح الله خمینی در صحیفه نور جلد اول بر وجود انگیزه اصلاحی و دینی علمایی که به حکومت نزدیک شده اند تأکید کرده است. وی نزدیک شدن و تعامل برخی از علما نظیر محمدباقر مجلسی، محقق ثانی، شیخ بهایی با زمامداران صفوی را با هدف ترویج مذهب و آدم سازی می داند نه این که این دسته از علما با مقصود دنیوی و درباری شدن به پادشاهان نزدیک شده اند. آن کی اس لمبتون در کتاب "مالک و زارع در ایران" می گوید: « ظهور صفویه از نقاط عطف در تاریخ سیاسی و مذهبی ایران است زیرا ازلحاظ سیاسی، ایران پس از اسلام، دارای حکومتی واحد و مستقل می شود. » همچنین در کتاب "چالش سیاست دینی و نظم سلطانی" در ادامه می آید: ازنظر مذهبی در دورهٔ صفویه، شاهد ارتقای تشیع دوازده امامی به دین رسمی دولتی و در
واقع درآمیختن عملی ایران و تشیع در یک کالبد مذهبی ایرانی هستیم. تألیف و نشر به زبان فارسی. در دوره صفوی کتاب ها و رسالههای متعددی به زبان فارسی ساده نوشته شد. با این اقدام، درک اصول دین و مسائل شرعی، از انحصار عربی دانان خارج شد و بسیاری از گروه های متوسط و پایین جامعه که سواد خواندن و نوشتن فارسی را داشتند هم، توانستند از این اطلاعات استفاده کنند. از جمله کتاب های چاپ شده می توان به حلیه المثقین به زبان فارسی اشاره کرد. البته در آن زبان عربی از حوزه خارج نشد و کتاب هایی نیز به زبان عربی، در زمینه های فقه، اصول، اخبار، احادیث و علم الرجال شیعه مانند بحار الانوار که از محمد باقر مجلسی است نوشته شد. افزایش مسجدها و مدرسه ها. در عصر صفوی پادشاهان به ساخت و تعمیر مسجد، مدرسه و بناهای مذهبی توجه داشتند. پادشاهان صفوی در شهرهایی مشهد و قم نیز بناهایی احداث کردند. در آن زمان بزرگان و ثروتمندان هم، مسجد و مدرسه های زیادی ساختند. رونق مراسم مذهبی. سوگواری برای شهدای شیعه که در زمان حکومت صفویه، رونق بسیار یافت. روضه خوانی و مداحی در ایام محرم معمول شد. دیگر فعالیت های مذهبی رایج عبارت بودند از: شبیه خوانی، راه افتادن
هیئت (دسته) با علم و کتل در معبرها، تکیه ها و مسجدها، جشن گرفتن روزهای ولادت ائمه و عزاداری در ایام شهادت آنان. شاعران نیز، تحت تأثیر این جو مذهبی، موضوع اشعار خود را تغییر دادند و به ستایش و مدح ائمه و سرودن مرثیه برای آنان پرداختند. از جمله شعرهای معروف در این زمینه می توان به اشعار محتشم کاشانی در این زمینه معروف است. تنزل عرفان. شاهان صفوی در عصر صفوی اقدام به اذیت و آزار، تبعید و حتی کشتن عارفان کردند؛ زیرا آنان بر این اعتقاد بودند که عارفان به قوانین و مراسم مذهبی پایبند نیستند. به این دلیل، پس از مدتی خانقاه ها، و تکیه های درویشان را تعطیل کردند. تشویق برای زیارت. صفویان مردم را برای زیارت کردن تشویق می کردند. در این دوره، به دلیل جنگ های دائمی با عثمانیان، به جای زیارت اماکن متبرکه ای که در عراق قرار داشت، زیارت مشهد و قم رواج یافت. در آن زمان شاه عباس اول، برای زیارت مرقد علی بن موسی الرضا مسیر اصفهان تا مشهد را پیاده طی کرد. رواج اوهام. در دورهٔ صفویه، خرافات، سحر و جادو، طلسم، و اعتقاد به احکام نجومی، بیشتر شد. در حکومت صفویه، شاه نمایندهٔ خدا و جنبهٔ الهی دارد، خرافات رایج در زمینهٔ اعتقادات شخصی
شاه و باورهای خرافی جامعه دربارهٔ او در باورهای دینی مطرح شده است؛ روند تشیع در این دوره و غلبهٔ اخباری گری موجب ضعف عقلانیت و باورهای قشری می شود؛ ویژگی های صوفیانه که مبنای عقلانی ضعیف دارند؛ حاکمیت استبدادی که از جهل مردم سود می برد؛ سنتهای قبایل ترک آناتولی از جمله دلایل رواج خرافات بودند. نمونه های خرافات. تقدس شاهان ایرانیان با اعتقاد به قداست شاه، شفای بیماران را در آب لگن دستشویی او می دانستند «بیمار باید از آبی که به نحوی از این تشعشع (وجود شاه) نیرو گرفته باشد، بنوشد. خواه اینکه شاه این آب را برای شستن دست های خود به کار برده باشد، خواه اینکه انگشت های خود را در آن فروکرده باشد و خواه اینکه آب به نحوی با وی تماس یافته باشد. این تصور چنان در مردم رسوخ یافته است که بسیاری از بیماران شفای خود را بیشتر در آب لگن دستشویی شاه می جویند تا در داروی داروخانه» (سفرنامه کمپفر، ۱۳۶۰: ص15). شاه سلطان حسین برای مقابله با افغان ها دستور پخت آبگوشت سحرآمیز را داد که پس از اطعام سپاهیان آنان نامرئی شده و بر دشمن پیروزی یابند. در ظرف دو پاچه بز نر با ۳۲۵ غلاف سبز نخود ریختند و ۳۲۵ ورد توسط دوشیزه ای بر آن خوانده شد …
این گونه خوش باوری ها مانع تفکر در تمام طبقات شده و ذهن عوام را آماده قبول و دفاع تعصب آمیز از آنها کرده بود. ظهور متصل به صفویه شهرت یافته بود که ظهور امام زمان بلافاصله بعد از حکومت صفویه خواهد بود. خواص و عوام برای زمینه سازی ظهور امام زمان به ساختن اصطبل برای اسب او اقدام می کردند. «در اصفهان و سبزوار و قم طویله اسبان را مخصوص امام زمان نگه می دارند تا در لحظهٔ ظهور حضرت آماده باشند» (ٓژان شاردن، ۱۳۷۵: ۳ج/۱۲۷۹ص). شاه طهماسب اولین خواهر خود را مجرد نگاه داشته بود تا به عقد امام زمان دربیاورد و او تا آخر عمر مجرد ماند. پس از مرگ این خواهر محتشم کاشانی با اشاره به بکارت او قصیده ای سرود و او را به مریم باکره تشبیه کرد. (رسول جعفریان، 1391: 53). خواب و رؤیا و کارکردهای آن تعبیر خواب در تصمیم های مملکتی تأثیرگذار بود. از نمونه های آن دستوردادن حضرت علی (ع) به شیخ حیدر است که حضرت ضمن بشارت ظهور صفویان، نوع پوشش و کلاه آنان را نیز به فرمان خود تعیین می کند و می گوید از برای صوفیان و مریدان خود تاجی سازی از سقرلاط سرخ و امام مقراض در دست داشت و برید تاج را و دوازده ترک قرار داد. مراسم محرم «کسانی در مراکز تجمع
مردم گودالی می کنند و تمام بدن برهنه خود را تا گردن در خاک فرومی کنند. به طوری که جز سرشان بیرون نمی ماند. ایشان رفیقی دارند که از حاضران یا رهگذران برای آنها صدقه جمع می کنند. آنها پیش از فرورفتن در گودال در سبدی به اندازهٔ قامتشان فرومی روند و در تنگ سبد را کاملاً به گردن می چسبانند. پس از آنکه با سبد در گودال فرورفتند، قسمت های خالی بیرون سبد را تا زیر ریششان از خاک پر می کنند و در هنگام عصر به کمک یکی از همدستان خود از سبد خارج می شوند و شب را به خوردن و استراحت می گذرانند. صبح فردا پیش از روشن شدن هوا به سبد بازمی گردند و تا آخرین روز عزاداری کار خود را انجام می دهند» ریختن خون به روش های مختلف برای امام حسین (ع) بود. با این هدف که این خون ها موجب تسکین دردهای اهل بیت شود. این باور تا به امروز نیز ادامه دا رد. «قمه زنان روز عاشورا و روز بیست و یکم رمضان، لباس سفیدی به نشانهٔ کفن بر تن می کردند و موی سر را از ته می تراشیدند. پیش از طلوع آفتاب با قمه و شمشیری که در دست داشتند، بر فرق سر می کوفتند. گاهی افرادی بودند که برای کنترل ضربات قمه، چوبدستی را مقابل قمه و شمشیر می گرفتند و حایلی بین قمه و سر ایجاد م
ی کردند. اگر کسی براثر ضربات کشته می شد، او را شهید می نامیدند و بنا به اعتقاد قزلباشان، در آن دنیا با امام حسین (ع) محشور می شدند. پس از پایان مراسم، سرشان را می شستند و با دستمال می بستند و لباس های سفید خون آلود را در مکان خاصی دفن می کردند» برگزاری مراسم عمرکُشان در روز نهم ربیع الاول که عمربن خطاب، خلیفهٔ دوم توسط ابولؤلؤ ترور شده است، شادی و پایکوبی می کردند. «روز چهارشنبه در تمام محلات شهر آدمکی پر از کاه ساختند و مدتی آن را در معرض تماشا گذاشتند و سپس پشت خری نشاندند و در محله گرداندند. مردم آدمک را عمر و ابن مرجانه می نامیدند. بسیار خشمگین بودند تا حدی که عمر یا ابن مرجانه را با خر یکجا آتش زدند. این اقدام نشانهٔ کینه ورزی ایرانیان نسبت به غاصبان حق و قاتلان پسران پیامبر اسلام می باشد. سوزاندن خر بی گناه، فردای آن روز مایهٔ تأثر و در عین حال خندهٔ شدید سفیر، پرالی و من شده بود». غیب گویی و جادوگری «عالمان دین براطلاق غیب گویی، پیشگویی، رمالی، ساحری، جادوگری و دعانویسی را تأیید می کنند و آن را فنی درخور اعتنا می شمارند؛ خود نیز به آنها آشنایی دارند و گاه در یک یا چند رشتهٔ آن فعالیت می کنند. دیگر دانش
وران نیز با اینکه به خوارمایگی این خرافات و اباطیل به خوبی آگاهند، به گونه ای شیفتهٔ آنها می باشند» تقدیرگرایی تسلیم بودن دربرابر تقدیر و سرنوشت، به حدی رواج یافت که مقابله با حوادث و بلایا به نوعی مقابله با خواست خداوند تلقی می شد. ضیافت شاه سلطان حسین در عمارت چهل ستون یکی از نمونه های بارز تقدیرگرایی در این دوره است: «زمانی که مشغول صرف شام بودند، یکی از ستون های عمارت آتش گرفته و حتی به قسمتی از سقف هم سرایت کرد. در این موقعیت شاه به کسی اجازهٔ خاموش نمودن آتش را نداد. توجیه شاه از ممانعتش این بود که چون اراده و مشیت خداوند به این تعلق بگیرد که این تالار بسوزد، نباید برخاست خداوند پیشی گرفت» تعیین زایچه از سوی ستاره ها و صور فلکی قبل از تولد کودک، تعیین مناسب برای رفتن به خانه نو، پوشیدن لباس نو، زمان مناسب برای عقد و روز عروسی و … از دیگر مواردی بود که باید مورد تأیید منجمین قرار می گرفت. اعتقاد به سحر و جادو مقولاتی چون سحر، طلسم، جادو، پیشگویی و متوسل شدن بی حد و مرز به طالع بینی زمینه های آمیختگی امور زندگی را با خرافات فراهم می ساخت؛ مثلاً به هنگام تولد باید کلیدی را زیر بدن نوزاد موقع قطع بند ناف قر
ار می دادند تا احتمال اینکه او بعداً دزد شود کاهش یابد. می پنداشتند عبور زنان نازا از زیر جسدهای به دار آویخته شده و دادن مغزهای گردو به مردانی که در راه با آنها روبه رو می شدند آنانرا شفا می دهد. خرافه در مورد مرگ و خاک سپاری بعد از مرگ شاه عباس اول، چند تابوت درست کردند و به صورت همزمان به تشییع جنازه پرداختند تا مکان دقیق خاک سپاری مشخص نباشد و خانوادهٔ شاه از طلسم در امان باشند. هنوز هم دربارهٔ مکان قبر شاه عباس، اختلاف نظر وجود دارد. «ایرانیان براطلاق دربارهٔ جسد و آرامگاه پادشاهان خود به اوهام و خرافات عجیبی پایبندند و بر این باورند که چون ممکن است ارواح خبیثه با افسون و جادو در آن نفوذ کنند و عزایم و طلسماتشان مایهٔ شوربختی و پراکندگی و آشفته حالی فرزندان و بستگانشان گردد، گور آنان را مخفی می دارند. بدین سان که چندین تابوت مشابه درست می کنند و هریک را به شهری می فرستند و همه را با تشریفات یکسان به خاک می سپارند تا آرامگاه واقعی بر همگان معلوم نگردد اما راست این است که اگر کسی بخواهد بر محل واقعی دفن جسد آگاه گردد، با اندک پی گیری و خرجی، نه بسیار زیاد، به مقصود می رسد» اقلیت ها. در آغاز تشکیل حکومت صفو
ی، گروه هایی از شیعهٔ غالیه و اسماعیلیه نیز در ایران بودند که پس از مدتی به هند مهاجرت کردند. اقلیت های عمده در آن زمان، زردشتی، یهودی و مسیحی بودند. مسیحیان در گرجستان، آذربایجان و ارمنستان زندگی می کردند. طی جنگ های شاه عباس اول با عثمانیان، هزاران خانوار از ارمنیان، به مناطق داخلی ایران (گیلان، مازندران و اصفهان) مجبور به مهاجرت شدند. یکی از هدف های این کار، استفاده از توانایی اقتصادی آن ها بود. در اصفهان، ارمنیان محلهٔ جلفا را بنا نهادند. آن ها کلیساهای باشکوهی درست کردند. این شاه، امتیازات خاصی برای ارمنیان قائل شد. او با دادن وامهای بدون بهره، کم کردن میزان مالیات و دادن انحصار تجارت ابریشم به آن ها، باعث ثروتمند شدن ارمنیان شد. در زمان شاه عباس اول، به علت علاقهٔ او به برقراری ارتباط با کشورهای اروپایی، زمینهٔ ورود مبلغان مسیحی به ایران فراهم شد. پس از شاه عباس، نه تنها امتیازات زیادی به ارمنیان داده نشد، بلکه مالیات های بیش تری نیز از آن ها گرفتند. در زمان حملهٔ افغان ها هم، خسارات مالی و جانی زیادی به ارمنیان وارد شد. از دیگر اقلیت ها، یهودیان بودند. در این دوره، برخی از آنان دین خود را تغییر دادند و
بعضی نیز به خاک عثمانی مهاجرت کردند. زردشتیان نیز وضع مناسبی نداشتند. شاه عباس به منظور استفاده از نیروی کار آنان، عده ای از زردشتیان را از یزد و کرمان به محله گبرآباد اصفهان انتقال داد. پس از او نسبت به زردشتیان سخت گیری های بیش تری شد، تا آن جا که شاه سلطان حسین، طی فرمانی آن ها مجبور به تغییر دین کرد. پس از این، عدهٔ زیادی از زردشتیان کشته شدند و گروهی نیز به هند مهاجرت کردند. پی آمد و تأثیر در دوران های بعدی. باورها، سیاست و ایدئولوژی صفویان به شیعه دوازده امامی، تأثیر ژرفی در شکل دادن ایران امروزی داشته است.
مؤسسه پژوهش های جنگ و صلح -(The Institute of Peace and Conflict Studies (IPCS) یک اندیشگاه، نهاد اندیشه گر یا اتاق فکر در هندوستان است که در سال ۱۹۹۶ پایه گذاری شده است. تأسیس. مؤسسه پژوهش های صلح و جنگ یکی از اندیشکده های مستقر در دهلی است. مؤسسه مطالعات صلح و اختلاف Institute of Peace and Conflict Studies این یک مؤسسه مستقل جهت انجام تحقیقات در مسائل امنیتی متعارف و غیرمتعارف در این منطقه است و تسهیلاتی را برای تبادل نظر بین اندیشمندان کشور در مسائل راهبردی فراهم می کند. هدف این مؤسسه فراهم نمودن یک چارچوب مستقل و جانشین برای مطالعات صلح و امنیت در منطقه آسیای جنوبی است. این مؤسسه جهت دستیابی به هدف خود فعالیت های ذیل را انجام می دهد: مباحث هفتگی جمعه ها. یکی از فعالیت های مهم این مؤسسه برگزاری مباحث در روزهای جمعه است. در اینگونه بحث ها اکنون بیش از شصت نفر از مقامات نظامی و غیرنظامی متعلق به حوزه های مختلف زندگی از جمله رسانه ها به طور مرتب شرکت می کنند. در این برنامه ها مسائل راهبردی و امنیتی ملی و بین المللی مورد علاقه مؤسسه مورد بررسی قرار می گیرند. سمینارها. این مؤسسه در سال ۲۰۰۹ سمینارهای زیر را برگز
ار نمود: کتاب های منتشر شده. این مؤسسه تا به حال در مجموع ۲۸ کتاب به چاپ رسانده است. پروژه های جاری این مؤسسه. جامو، کشمیر و لداخ: ایجاد صلح و مقابله با رادیکالیسم: هدف این طرح ایجاد صلح و. مقابله با سه نوع رادیکالیسم – منطقه ای، مذهبی و قبیله ای- در جامو، کشمیر و لداخ است. قرار است در طول این طرح در ۱۲ شهر این سه منطقه در سه موضوع برنامه ها برگزار شود و با مطالعه دقیق این موضوعات پیشنهادها مناسب تر ارائه شود. مذاکره سه جانبه بین هند، چین و پاکستان. این مؤسسه در ماه اوت سال جاری در دانشگاه فودان در شانگهای بین هند، چین و پاکستان دومین مذاکره سه جانبه را برگزار نمود. این برای اولین بار بود که این سه کشور به منظور بررسی مسائل در چارچوب مذاکره مسیر دوم گردهم آمدند. نخستین مذاکره سه جانبه در دسامبر ۲۰۰۸ در سریلانکا برگزار شده بود. طرح امنیت هسته ای: این مؤسسه از زمان تشکیل در جوانب مختلف خلع تسلیحات هسته ای فعالیت هایی را انجام داده است. این تنها مؤسسه در آسیای جنوبی است که تمام جوانب تسلیحات کشتار جمعی، از جمله میکربی، شیمیایی و رادیوئی را مورد بررسی قرار داده است. اکنون این مؤسسه در راستای امنیت جهانی هسته ای ک
ار می کند. حل و فصل اختلافات هند و پاکستان و ایجاد صلح: هدف از این طرح ادامه روند مذاکره در مسائل عمده دوجانبه است. یکی از تلاش های این مؤسسه در این خصوص تشکیل گروهی متشکل از کارشناسان ارشد جهت بررسی مسائل و پیشنهاد راه حل است. طرح تحقیقاتی آسیای جنوب شرقی: هدف از این برنامه تشویق صلح در منطقه یادشده است. مقابله با تروریسم: اتخاذ یک موضع مشترک در سارک: هدف از این برنامه اتخاذ موضع مشترک توسط کشورهای عضو سازمان سارک نسبت به مسئله تروریسم است. درگیری های مسلحانه در آسیای جنوبی: هدف از این برنامه مطالعه دقیق درگیری های مسلحانه جاری در کشورهای آسیای جنوبی از جمله افغانستان- پاکستان، سریلانکا، نپال، کشمیر و مناطق شمال شرق هند و مشکل ناکسالی ها است. دولت های بی ثبات در جنوب آسیا که در پی واقعه یازده سپتامبر شکل گرفته است. این مؤسسه در نظر دارد این مسئله را از دیدگاه آسیای جنوبی مطالعه کند. برگزاری کارگاه ها در خصوص تسلیحات هسته ای، خلع تسلیحات جهانی و امنیت منطقه ای: برخی از پروژه های تکمیل شده. قرارداد هسته ای هند و آمریکا: اشتراک نظر در روابط دوجانبه: این مؤسسه در سال ۲۰۰۸ در موضوع قرارداد همکاری هسته ای غیرنظامی
هند و آمریکا به عنوان پروژه تهیه یک کتاب را بعهده گرفته بود. این کتاب همین عنوان داشت. پی.آر. چاری مؤلف این کتاب است و این کتاب حاوی ۱۲ مقاله است. این کتاب جوانب مختلف این قرارداد را مورد بررسی قرار داد. مؤسسه علوم اجتماعی. Institute of Social Sciences مؤسسه علوم اجتماعی در تاریخ ۲۸ اوت ۱۹۸۵ طبق قانون ثبت انجمن ها مصوب سال ۱۸۶۰ ثبت گردید. آقای دی.تی. لوکاندوالا، نخستین رئیس این مؤسسه بود. نامبرده یک اقتصاددان معروف و معاون رئیس کمیسیون برنامه ریزی هند بود. در حال حاضر دکتر جرج ماتیو رئیس این مؤسسه است. اهداف این مؤسسه به شرح ذیل است: انجام تحقیقات در علوم اجتماعی هدایت افکار عمومی در مسائل اجتماعی تشکیل یک جامعه که مردم آن دارای قدرت واقعی باشند مطالعه مسائل اجتماعی، سیاسی و اقتصادی معاصر ارائه پیشنهادها و نتایج تحقیقات به نهادهای دولتی، سازمان ها، طراحان سیاست، دانشمندان اجتماعی و افراد مربوط. این مؤسسه در زمینه های دولت های محلی، غیرمتمرکز نمودن قدرت، دموکراسی و حضور مردم، به ویژه زنان، در روندهای تصمیم گیری مطالعاتیرا انجام می دهد و مسائل مربوط به حکومت شوراها و شهرداری ها را نیز مطالعه می کند. حقوق بشر ی
کی از حوزه های مهم فعالیت های این مؤسسه را تشکیل می دهد. آقای سانکر سین که مسئول برنامه حقوق بشر این مؤسسه است مدیرکل کمیسیون ملی حقوق بشر هند بوده است. اسامی و شرح مختصری از احوال اعضای شورای مدیریت مؤسسه. سانکار سین پژوهشگر ارشد این مؤسسه است. وی در رشته تاریخ از دانشگاه کلکته مدرک فوق لیسانس و از دبیرستان قانون، کاتاک، اوریسا، در رشته قانون لیسانس گرفته و از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ مدیرکل کمیسیون ملی حقوق بشر بوده است. حقوق بشر و اصلاحات نیروهای انتظامی از حوزه های مورد علاقه وی می باشند. دکتر جیکوب جون یک اقتصاددان است و از ۲۵ سال گذشته سرگرم انجام تحقیقات در حوزه های توسعه روستایی و شهری، آموزش، بهداشت، کشاورزی و مسائل مختلف اجتماعی و اقتصادی بوده است. وی در رشته اقتصاد دکترا گرفته و در سازمان توسعه صنعتی سازمان ملل اشتغال داشته است. ایش نارایان رأی از دانشگاه جواهر لعل نهرو دهلی نو دکترا گرفته است. وی تا چندی پیش معاون سردبیر روزنامه هندوستان تایمز بود. وی کارشناس سیاست هند و امور خارجی به ویژه مسائل مربوط به آمریکای لاتین است. خانم آرچانا گهوش از دانشگاه مومبایی در رشته علوم اجتماعی و از دانشگاه کلکته در رشته
اقتصاد فوق لیسانس گرفت. وی کارشناس امور شهری است و تا به حال در موضوع طاعون در شهر سورت گوجرات و خدمات بنیادین برای فقرای شهرهای گوجرات دو کتاب نوشته است. خانم کی سوبا از دانشگاه بنگلور در رشته علوم اجتماعی دکترا گرفت. مدیریت توسعه، نظام های تقابلی حکومت های محلی، تفویض قدرت به زنان و موقعیت سیاسی زنان از حوزه های مورد علاقه وی می باشند. وی تا به حال در این موضوعات چهار کتاب نوشته است. راج کیشور یک خبرنگار معروف زبان هندی است. وی از دانشگاه کلکته در رشته حقوق لیسانس گرفت. وی معاون سردبیر روزنامه معروف هندی زبان نوبهارت تایمز بوده است. دکتر خانم سانتوش سینگ از دانشگاه راجستان دکترا گرفته و در مسائل اجتماعی در نشریات داخلی مطالب زیادی نوشته است. دی.ان. گوپتا یک مقام ارشد دولت هند (آی.ای. اس) است. وی از حدود دو دهه پیش در برنامه ریزی توسعه و مدیریت بسیاری از پروژه های مختلف اجتماعی و روستایی دولت هند نقش داشته و در وزارت توسعه روستایی دولت هند در سمت های ارشد اشتغال داشته است. اس. بهارگاوا از دانشگاه لکنو در دو رشته علوم اجتماعی و تاریخ فوق لیسانس و از مؤسسه مطالعات فنی بیرلا در پیلانی راجستان مدرک دکترا گرفته
است. نظام های سیاسی تقابلی، حکومت شوراها، توسعه روستایی و مدیریت از حوزه های مورد علاقه وی می باشند. وجه کی سالوجا پژوهشگر ارشد این مؤسسه است. وی از مؤسسه آی.آی.تی. دهلی مدرک لیسانس مهندسی گرفت. وی تا مدت ۳۵ سال در شهرداری دهلی اشتغال داشته است. اسامی سایر پژوهشگران مؤسسه: خانم مادهولایکا میترا، ام.اس. اوشا، خانم شیلا رائو، آر.پی. نایار، خانم پرامیلا پاتنایک، گینو زکریا اومن، خانم نیتا میشرا و. خانم ریچا پانده دفتر مرکز مؤسسه علوم اجتماعی در دهلی نو قرار دارد. این مؤسسه در ایالت های کارناتاکا، اوریسا، بنگال غربی، تامیل نادو و کرالا نیز شاخه هایی تأسیس نموده است. منابع. http://www.issin.org http://www.ipcs.org/about-us/
قانون یا فرمول لیتل قضیه ای است که توسط جان لیتل (john little) نوشته شده است و در نظریه صف کاربرد دارد و بیان می کند که: تعداد میانگین مشتری ها در درازمدت در یک سیستم پایدار "L" برابر است با میانگین نرخ ورود مؤثر در درازمدت "λ" ضربدر میانگین زمان حضور مشتری در سیستم "W" یا به زبان جبری : L = λW. بسیار قابل توجه است که این رابطه تحت تأثیر توزیع فرایند ورودی یا توزیع فرایند خدمت یا سفارش خدمت و عملاً هیچ عامل دیگری نیست. نتیجه به تمامی سیستم ها به ویژه سیستم های داخلی سیستم ها (زیرسیستم ها) قابل اعمال است. بنابراین در یک بانک خط مشتری ها می تواند یک زیرسیستم باشد و خود بانک هم می تواند یک زیرسیستم باشد و قانون لیتل می تواند به هر یک از آن ها همانند کل سیستم اعمال شود. تنها شرط برای اعمال این قانون پایدار و غیر پیشگیرانه بودن سیستم است که از حالت گذار مانند مقداردهی اولیه در موقع روشن یا خاموش شدن جلوگیری می کند. در برخی موارد به طور ریاضی وار ممکن است که نه تنها میانگین تعداد در یک سیستم به میانگین انتظار مربوط باشد بلکه توزیع احتمال کل تعداد نیز در یک سیستم به انتظار مربوط شود. تاریخچه. در سال ۱۹۸۴ قانون لیتل
به طور فرضی درست در نظر گرفته شده بود و بدون اثبات از آن استفاده می شد. فرمL = λW نخست توسط فیلیپ ام. مورس انتشار یافت؛ در هنگامی که او خوانندگان را برای یافتن موقعیتی که در آن این رابطه صدق نکند به چالش کشیده بود. در سال ۱۹۶۱ لیتل اثبات خود را برای این رابطه منتشر کرد که نشان می داد هیچ موقعیتی وجود ندارد که این رابطه در آن صدق نکند. اثبات لیتل با نوع ساده تری توسط jewell ادامه یافت و بعداً نسخه ساده تری نیز توسط Eilon منتشر شد. Shaler Stidham یک نسخه با درکی بهتر و مستقیم تر از اثبات را در سال ۱۹۷۲ منتشر کرد. مثال. یک فروشگاه کوچک با یک باجه و یک محل برای جستجو را در نظر بگیرید که تنها یک فرد در هر زمان واحد می تواند باجه را در اختیار داشته باشد و هیچ کس بدون خرید جنس خارج نمی شود پس تقریباً در این سیستم روند زیر را داریم: ورود ← جستجو ← باجه ← خروج این یک سیستم پایدار است بنابراین نرخ به هنگام ورود هر فرد به فروشگاه با نرخ به هنگام رسیدن به فروشگاه و همانطور با نرخ در هنگام خروج هر یک برابر است. ما این را نرخ ورودی می نامیم. بر طبق قرارداد یک نرخ ورودی بیشتر نسبت به نرخ خروجی منجر به یک سیستم ناپایدتر می ش