Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیوایا سوبرامونیاسوامی (۱۹۲۷-۲۰۰۱) که طرفدارانش وی را با نام گرودِوا نیز می شناسند، در اُکلَند کالیفورنیا به دنیا آمد. وی در دوره جوانی شیواپرستی را برگزید و به هند و سریلانکا سفر کرد؛ جایی که در آن تعلیمات دینی خود را از یوگاسوامی جافانا دریافت نمود. وی در سال ۱۹۷۰ در هاوایی یک دیر هندوئیسم به وجود آورد و نیز مجله هندوئیسم تودی را بنا نهاد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی نویسندگان هندو
«سرود پارتیزان ها» (به فرانسه: "Le Chant des Partisans") نام سرود میهن پرستانه مشهوری است که در جنگ دوم جهانی توسط پارتیزان های فرانسوی که با اشغالگران نازی می جنگیدند خوانده می شد. ساخت سرود پارتیزان ها. سرود پارتیزان ها رایج ترین ترانه فرانسه آزاد و مقاومت فرانسه در زمان جنگ دوم جهانی بود. این قطعه در سال ۱۹۴۳ توسط آنا مارلی خواننده و آهنگ ساز روسی ـ فرانسوی نوشته شد. او در لندن زمانی که یک آهنگ روسی را شنید از آن الهام گرفت و ملودی سرود پارتیزان را نوشت. ژوزف کسل و موریس دروئون شعر فرانسوی آنرا سرودند؛ ولی توسط آنا مارلی اجرا و توسط بی بی سی پخش شد. چریکهای غیر شهری فرانسه در زمان اشغال بعنوان سرود مقاومت آنرا انتخاب کردند. اشعار این آهنگ بیانگر ایده یا مرگ یا پیروزی در نبرد آزادیبخش ملی فرانسه است. بعد از جنگ دوم جهانی سرود پارتیزان ها بسیار رایج شد و پیشنهاد شد که سرود ملی جدید فرانسه شود. بعد از مدت کوتاهی این سرود به سرود ملی غیررسمی فرانسه در کنار سرود رسمی مارسیز قرار گرفت. آنا مارلی همچنین آهنگ عمیق تر «شکایت پارتیزان» که بعدها به زبان انگلیسی بنام پارتیزان ترجمه شد را ساخت. ملودی سرود پارتیزان توسط
کشور کره برای مارش نظامی ارتش آزادیبخش کره انتخاب شد.
مکاشفه از تجلیات ویژه روحی در حال خلسه و حالتی است بین خواب و بیداری که در آن شخص از امور متافیزیکی که مربوط به حواس ظاهری نیستند، با ادراکات روحی و معنوی آگاه می شود.سپس آنرا در حالا روزمره خود میبیند. همان گونه که انسان وقتی خوابی می بیند، این دیدن و شنیدن در خواب، با چشم و گوش ظاهری نیست. فرقی که مکاشفه با خواب دارد این است که، شخص خواب، حواس ظاهری اش چیزی را درک نمی کنند؛ اما در مکاشفه، ضمن این که روح مشغول درک حقایق است، در همان زمان گوش ظاهری، صداهای اطراف را هم می شنود. حال اگر روح با قدرت و تمرکز بیشتری عمل کند و در هنگام ادراک مطالب، چشم انسان نیز باز باشد این حالت را مشاهده می نامند. این حالات غالباً نشان دهنده آن است که، شخص نسبت به چیزی که در مکاشفه یا مشاهده دیده است علاقه زیادی دارد و به خاطر انقطاع از دیگران و اطراف خود، چنین حالتی را به طور موقت یا دائم بدست آورده است. مکاشفه عرفانی. کشف و مکاشفه دو اصطلاح عرفانی است؛ قیصری می گوید: کشف در لغت رفع حجاب است و در اصطلاح عرفا به معنی اطلاع بر ماورا حجاب از معانی غیبی و امور خفیه است. کشف یا معنوی است یا صوری، مراد از کشف صوری اموری است که در عالم
مثال است و به دو طریق مشاهده یا شنیدن صور ارواح و انوار روحانیه مکاشف می گردد؛ و کشف معنوی کشفی است که عبارت است از حقایق و عبارت است از ظهور معانی غیبی و حقایق عینی است. خلاصه مکاشفه عبارت است از سیرکردن روح، به مطالعه در امور غیبی و به عبارت دیگر مکاشفه ظهور شیء است برای قلب به جهت غلبه ذکر یا حصول امر عقلی است که به الهام و بدون فکر در حال بین خواب و بیداری، برای انسان رخ می دهد. برخی مدعی هستند این حالت برای افراد خاص بر اثر ریاضت و قرب به درگاه خداوند دست می دهد.
طبیعت انسان اشاره به ویژگی های خاص انسانی مثل اندیشه، احساس و رفتار دارد که انسان ها به صورت طبیعی به آنها تمایل دارند. طبیعت انسان همچنین می تواند اشاره داشته باشد به:
چارلز بردلو [ رَ ل َ ] (زاده ۲۶ سپتامبر ۱۸۳۳ - درگذشته ۳۰ ژانویه ۱۸۹۱) مصلح اجتماعی انگلیسی بود. وی در تحصیل حق رأی برای زنان و تشکیل اتحادیه های بازرگانی و کنترل آبستنی کوشش های بسیار کرد. بردلو یکی از مهمترین بی خدایان انگلیسی سده ۱۹ بود. او انجمن سکولار ملی را در ۱۸۶۶ بنیان گذاری نمود. مهاتما گاندی او را یک خداباور و خداترس می داند و نه ملحد. چرا که او را یک فرد حقیقت ترس دانسته و در باور گاندی، حقیقت خداست.
بن هگرتی (؛ متولد ۱۹ ژوئن ۱۹۸۳)شناخته شده با نام حرفه ای مَکْلِمور یا قبلتر پروفسور مکلمور رپر، و موسیقی دان آمریکایی است. ترانه بازارچه خیریه وی در یوتیوب بیش از ۷۸۸ میلیون بار دیده شده است و همچنین در بیلبورد آمریکا به رتبه یک دست یافته است. او که اهل سیاتل است فعالیت خود را در سال ۲۰۰۰ به عنوان یک هنرمند مستقل آغاز کرد و "چشمانت را باز کن" (۲۰۰۰), "زبان جهان من" (۲۰۰۵), و "میکستیپ برنامه ریزی نشده" (۲۰۰۹) را منتشر کرد. او در همکاری با رایان لوئیس به عنوان تهیه کننده به عنوان زوج مکلمور و رایان لوئیس (۲۰۰۹–۲۰۱۶) به موفقیت بین المللی رسید. تک ترانه "مغازه سمساری (ترانه)" مکلمور و لوئیس (با حضور ونز) در سال ۲۰۱۳ به جایگاه اول بیلبورد هات ۱۰۰ رسید. این تک ترانه از سوی "بیلبورد" نخستین ترانه از سال ۱۹۹۴ خوانده شد که بدون حمایت یک لیبل اصلی موسیقی به فهرست ۱۰۰ ترانه پرمخاطب رسیده؛ به هر روی مکلمور در یک قرارداد نامعمول درصدی از درآمد نامی آن را برای تبلیغ تک ترانه هایش به واحد تبلیغات وارنر رکوردز می پردازد. تک ترانه دوم آنها، "نمی تواند ما را نگه دارد", نیز به اوج جایگاه اول هات ۱۰۰ رسید، که مکلمور و لوئیس را ب
ه نخستین زوج تاریخ این فهرست رسید که هر دو تک ترانه اولشان به این جایگاه برتر رسیده است. نخستین آلبوم استودیویی آنان، "سرقت،" در ۹ اکتبر ۲۰۱۲ منتشر شد و به جایگاه دوم بیلبورد ۲۰۰ رسید. این زوج در پنجاه و ششمین مراسم جایزه گرمی، چهار جایزه گرمی از جمله جایزه گرمی بهترین هنرمند جدید، بهترین آلبوم رپ (سرقت), بهترین ترانه رپ و بهترین اجرای رپ ("مغازه سمسازی") را بردند. "این بی نظمی یاغیانه ای که درست کرده ام"، دومین آلبوم این زوج در ۲۶ فوریه ۲۰۱۶ منتشر شد. از ترانه های دیگر آنها عشق یکسان است. مکلمور به فعالیت خود در موسیقی ادامه داد و در سال 2017 آلبوم دیگری به نام This Unruly Mess I've Made به همراهی رایان لوئیس منتشر نمود. وی در سال 2017 آلبوم Gemini را به صورت انفرادی منتشر کرد. منابع. Wikipedia contributors, "Macklemore," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Macklemore&amp;oldid=550887351 (accessed April 19, 2013). http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_most_viewed_YouTube_videos
مگس گیر آبی تیکل پرنده گنجشک سان از خانواده مگس گیران می باشد. این پرنده که از گونه های حشره خوار است در نواحی گرمسیری که شامل شبه قاره هند و به سمت شرق تا آسیای جنوب شرقی است، زندگی می کند و تمام کشورهایی را که در امتداد هند تا اندونزی هستند را شامل می شود. قسمت های بالای آنها آبی رنگ و قسمت های گلو و سینه آنها بور می باشد. آنها در بوته زارهای متراکم منتهی به زیستگاه های جنگلی یافت می شوند.
فهرست نخستین های هوانوردی در ایران به هر آنچه که در زمینه هوانوردی در ایران برای نخستین بار رخ داده و همچنین به نخستین نهادها و تجهیزات و پیشگامان هوانوردی در ایران اشاره دارد. اماکن. میدان مشق دیویزیون قزاق: نخستین مکانی در ایران که یک هواپیما در آن به زمین نشست میدان مشق دیویزیون قزاق (محل فعلی وزارت امور خارجه و نیروی انتظامی) بود. به دلیل این که هنوز در آن زمان فرودگاه در کشور وجود نداشت این مکان به وسیلهٔ خلبان روس کوزمینسکی که از روسیه به ایران پرواز کرده بود به ناچار به عنوان محل فرود در نظر گرفته شد. این فرود در تاریخ دوازدهم دی ماه ۱۲۹۲ خورشیدی رخ داد. محله بی سیم در تهران: این محله نخستین مکانی بود که از آن یک هواپیما پرواز کرد. کوزمینسکی خلبان روس پس از فرود در میدان مشق دیویزیون قزاق به این نتیجه رسید که این میدان فضای کافی برای پرواز هواپیما ندارد و پس از بررسی محلهٔ بیسیم که در آن زمان قصر قجر نامیده می شد و زمینی هموار داشت را برای پرواز برگزید و هواپیما را از راه زمین به این منطقه منتقل کرد. فرودگاه مسجد سلیمان: در خرداد ماه ۱۲۸۷ (۱۹۰۸ میلادی) فرودگاه مسجد سلیمان به دنبال فعالیت های کشف میدان
ها نفتی در این شهر افتتاح شد. این فرودگاه قدیمی ترین فرودگاهی است که در ایران و خاورمیانه تأسیس شد. قلعه مرغی: نخستین فرودگاه رسمی در ایران فرودگاه قلعه مرغی بود که برای نخستین بار در تاریخ هشتم مرداد ۱۳۰۱ مورد بهره برداری قرار گرفت و نخستین هواپیما در این تاریخ از قلعه مرغی برخاست. وسایل نقلیه پرنده. نخستین دستگاه پرنده در ایران: ورود نخستین بالون در زمان ناصرالدین شاه قاجار توسط دو مرد فرانسوی و آمریکایی که با آن در تبریز و تهران پروازهای نمایشی انجام دادند. ناصرالدین شاه در خاطرات خود نوشته: روز ۳ فروردین ۱۲۵۶ دو بالون به آسمان رفت. ما بودیم در بالای شمس العماره، کل تهران هم از زن و مرد روی بام ها و کوچه ها و غیره بودند. بالون اولی قرمز رنگ بود، هوا رفت، اما کم و افتاد در باغ سپهسالار. بعد بالون سفید باد شد، این دفعه بالون بسیار خوب هوا رفت، نیم ساعت درست روی آسمان شهر ایستاده بود، خلاصه خیلی خیلی تماشا داد. هیچ وقت همچه تماشا مردم نکرده بودند. بلریو ۱۱: نخستین هواپیمایی که بر فراز آسمان ایران به پرواز درآمد یک فروند بلریو ۱۱ بود که در دی ماه ۱۲۹۲ در آسمان تهران دیده شد. این هواپیما ابتدا از روسیه با کشتی
به بندر انزلی انتقال داده شد. سپس خلبان کوزمینسکی بعد از سرهم کردن قطعات آن به سمت تهران پرواز کرد و با زحمت فراوان در میدان مشق فرود آمد اما هواپیما در حین فرود آسیب دید که توسط تکنسین های ارتشی تعمیر شد. میدان مشق محل مناسبی برای پرواز مجدد نبود و خلبان روسی، هواپیما را زمینی به محله قصرقجر منتقل و بعد از گرفتن پول از مردم پروازهای نمایشی انجام داد. ماجرا به گوش احمدشاه قاجار رسید و به همراه خلبان با هواپیما عکس یادگاری گرفت که بعدها این خبر در روزنامه ایلوستراسیون فرانسه منتشر شد. یونکرس اف ۱۳: نخستین هواپیمایی که ایران خریداری نمود هواپیمای یونکرس اف ۱۳ ساخت کشور آلمان بود که در سال ۱۳۰۱ خورشیدی از نمایندگی شرکت یونکرس در تهران برای ارتش خریداری شد تا از آن به عنوان هواپیمای ارتباطی و ترابری نظامی بهره برداری شود. داگلاس دی سی-۳: شرکت هواپیمائی ایران برای نخستین بار در کشور از هواپیماهای مسافربری آمریکایی داگلاس دی سی-۳ در ناوگان هوایی خود استفاده کرد. این هواپیما گونه تغییر کاربری یافته هواپیمای ترابری نظامی داگلاس سی - ۴۷ داکوتا بود که در جنگ جهانی دوم بسیار خوش درخشید. سازمان دهی هوانوردی نظامی و دولتی
. هواپیمایی کل قشون: هواپیمایی کل قشون نخستین نهاد ناوابسته در زمینهٔ هوانوردی در ایران بود که در تاریخ ۱۱ خرداد ۱۳۰۳ بنیان گذاشته شد و سرهنگ احمدخان نخجوان به فرماندهی این سازمان گمارده شد. کارخانجات هواپیمایی شهباز: کارخانجات هواپیمایی شهباز نخستین کارخانجات ایران برای مونتاژ هواپیما بود. این کارخانجات در سال ۱۳۱۴ پایه گذاری و آمده بهره برداری گردید. لوازم این کارخانجات برای انجام تعمیرات اساسی و مونتاژ قطعات هواپیماهای مختلف در سال ۱۳۱۲ از انگلستان خریداری شد. این کارخانجات تا پیش از سال ۱۳۲۰ شماری بسیاری هواپیماهای آموزشی و جنگی ساخته و به نیروی هوایی تحویل داد. این هواپیماها از نوع دی هاویلند تایگرمث، آداکس و هایند بودند. نخستین سری از این هواپیماها در تاریخ یکم مرداد ۱۳۱۷ پرواز نمودند. نخستین ثبت رسمی برای هواپیماهای ایران: پس تأسیس سازمان جهانی هواپیمایی ایکائو و نیز تصویب قانون هواپیمایی کشوری ایران در تیر ماه ۱۳۲۸ و متعاقب عضویت رسمی کشور در این سازمان جهانی، نخستین هواپیمای ثبت شده در ایران به شماره EP-AAA و برای هواپیمای دراگون راپید حمل و نقل هوایی وزارت پست و تلگراف وقت بوده است. میزبانی یاتا: در
سالهای طلائی هواپیمایی ملی ایران، این شرکت در سال ۱۳۴۹ (۱۹۷۰ میلادی) و برای نخستین بار در آسیا میزبان نشست انجمن بین المللی حمل و نقل هوایی (یاتا) شد. سازمان دهی هوانوردی غیرنظامی و شرکتهای هواپیمایی تجاری. یونکرس: شرکت یونکرس که دارای ملیت آلمانی بود نخستین شرکتی بود که تأسیسات هواپیمایی را در ایران به وجود آورد. نخستین شرکت مسافرتی: در ۲۳ اسفندماه ۱۳۲۰ شمسی گروهی از صاحب منصب های متموّل، بازرگانان و سرمایه گذاران با نفوذ ایرانی نسبت به بنیادگزاری نخستین سازمان مسافرتی و جهانگردی ایران به نام شرکت ایران تور(سهامی خاص) اقدام کردند. نخستین شرکت هواپیمایی ایران: شرکت هواپیمائی ایران(سهامی خاص) را گروهی از بازرگانان ایرانی در آذرماه سال ۱۳۲۳ شمسی بنیان گذاری کردند. این شرکت هواپیمایی با عنوان نخستین ایرلاین فعال کشور همچنین بر پایه تاریخ بنیان گذاری شرکت های هواپیمایی رتبه سومین خط هوایی قاره آسیا (پس از ایر ایندیا و تاجیک ایر) و نیز سومین شرکت هواپیمایی منطقه خاورمیانه (پس از ترکیش ایرلاینز و اجیپت ایر) را در اختیار دارد. شرکت هواپیمائی ایران همچنین نخستین ایرلاین حامل پرچم ایران نیز هست و در حال حاضر و پس از
تغییرات ثبتی و مالکیتی نظیر ادغام، ملی سازی و تغییر اسم، با نام شرکت هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران و با نام تجاری ایران ایر مشغول به فعالیت است. نخستین شماره ثبت رسمی برای ایرلاین ایرانی: نخستین هواپیمای ثبت شده برای نخستین شرکت هواپیمایی مسافری ایرانی به نام شرکت هواپیمائی ایران یک فروند هواپیمای داگلاس سی - ۴۷ داکوتا نیروی هوایی آمریکا است که از طریق مصر خریداری و وارد ایران شد. این هواپیما پس از تبدیل به مدل غیرنظامی داگلاس دی سی-۳، شماره ثبت و رجیستر EP-AAF را از آن خود کرد. اشخاص. کلنل محمدتقی خان پسیان: نخستین ایرانی که دورهٔ آموزش خلبانی دید کلنل محمدتقی خان پسیان بود که برای آموزش فنون نظامی به کشور آلمان اعزام شد و در ادامه دوره آموزش مدتی نیز برای یادگیری تکنیک هوانوردی آموزش دید. در سال ۱۲۹۶ خورشیدی او پس از ۳۳ سورتی پرواز آموزشی به علت بیماری از ادامه پرواز چشم پوشی نمود و هیچگاه به تنهایی به عنوان خلبان با یک هواپیما پرواز نکرد. احمدخان نخجوان: سرهنگ احمدخان نخجوان نخستین خلبان ایرانی بود. او به همراه نخستین دسته از افسران ارتش در تاریخ ۱۳ خرداد ۱۳۰۲ برای آموزش خلبانی به فرانسه اعزام شد و نخستین
ایرانی بود که توانست دورهٔ خلبانی را گزرانده و گواهینامهٔ خلبانی را دریافت کند. نخستین پرواز مستقل او در تاریخ ۱۶ دی ۱۳۰۳ خورشیدی انجام شد. او همچنین نخستین خلبان ایرانی بود که در تهران فرود آمد (پنجم اسفند ۱۳۰۴ خورشید). احمدخان نخجوان همچنین پیشگام پرواز در مسیر طولانی پاریس-تهران نیز بود و نخستین امیر خلبان در ایران بود. عیسی خان اشتوداخ: عیسی خان اشتوداخ نخستین خلبان ایرانی بود که در آسمان ایران پرواز کرد. این پرواز در تاریخ ششم بهمن ۱۳۰۴ از ورای مرزهای ایران از شهر باکو آغاز شد. عیسی اشتوداخ با گذشتن از مرز وارد ایران شده و به علت کمبود سوخت در نزدیکی قزوین فرود آمد. او به علت بدی آب و هوا و پوشیده شدن زمین از برف سنگین به ناچار تا یک ماه در آن ناحیه ماند و سرانجام در تاریخ هشتم اسفند ۱۳۰۴ به سوی تهران پرواز کرد. رضا افشار: وی از صاحب منصبان و از مؤسسان نخستین شرکت هواپیمایی تجاری در ایران است. رضا افشار در سال ۱۳۲۷، ۷۰٪ از کل سهام هواپیمائی ایران را خریداری کرد و مدیر عامل و رئیس هیئت مدیره این شرکت شد. علی محمد خادمی: در سال ۱۳۴۹ (۱۹۷۰ میلادی) سپهبد خادمی مدیرعامل وقت شرکت هواپیمایی ملی ایران، برای مدت
یک سال ریاست انجمن بین المللی حمل و نقل هوایی (یاتا) را در دست گرفت. او نخستین آسیایی بود که به این به موقعیت رسید. داریوش تیمسار: نخستین خلبان غیرنظامی ایرانی که آموزش دیده باشگاه هواپیمائی کشوری بود. وی در سال ۱۳۲۵ به عنوان کمک خلبان به شرکت هواپیمائی ایران پیوست. نخستین خلبان در فهرست خلبانهای هواپیمائی ملی ایران (هما). یکی از بهترین مدرسان پرواز که در پایه گزاری استاندارهای پرواز نقش اول را داشت. بهترین و مجرب ترین خلبانهای هما، آموخته های خود مدیون این استاد بی رقیب آموزش پرواز می دانند. اینا آوشید: در سال ۱۳۲۶ شرکت هواپیمائی ایران به اینا آوشید اجازه داد که به عنوان نخستین کمک خلبان زن هواپیماهای مسافربری در ایران با هواپیمای داگلاس دی سی-۳ این شرکت پرواز کند. علی اصغر ملک: نایب سوم علی اصغر ملک نخستین کسی بود که فن خلبانی را در ایران فراگرفت. او در تاریخ یکم تیر ۱۳۰۹ دورهٔ خلبانی خود را در ایران به پایان رساند و به عنوان خلبان مشغول خدمت گردید. سیاوش سیاهپوش: نخستین ایرانی که یک هواپیمای را تعمیر اساسی نمود ستوان دوم سیاوش سیاهپوش بود. او در سال ۱۳۰۹ یک بدنهٔ کامل از هواپیمای نوع دی هاویلاند ۹آ را در ت
عمیرگاه قلعه مرغی تعمیر و با استفاده از بال های یدکی به یک هواپیمای کامل تبدیل و آمده پرواز گردانید. این هواپیما به خلبانی ستوان یکم مهدی سپه پور و سرنشینی ستوان دوم سیاه پوش پرواز آزمایشی موفقی را انجام داد و به سلامت به زمین نشست. استوار جعفر دربندی: استوار جعفر دربندی نخستین خلبانی بود که از چتر نجات استفاده کرد. در تاریخ ۲۰ مهر ۱۳۱۵ او در حالی که با هواپیمای آداکس مشغول پرواز بود، هواپیمایش آتش گرفت و ناچار گردید از هواپیما بیرون پریده و از چتر نجات استفاده کند. محمود خسروانی: محمود خسروانی نخستین رئیس ایرانی ستاد نیروی هوایی بود. او در تاریخ یکم اردیبهشت ۱۳۱۷ به این سمت گمارده شد. پیش از او یک سرهنگ بلژیکی به نام ویکتور بیور و پیش از ویکتور بیور یک سرهنگ سوئدی این سمت را به عهده داشتند. نشاط جهانداری: جوان ترین و تنها خلبان زن ایرانی که در سن ۲۸ سالگی توانست به درجه کاپیتانی ام دی۸۰ برسد که در حال حاضر در شرکت هواپیمایی زاگرس مشغول فعالیت می باشد وی همچنین توانست برای نخستین بار در صنعت هواپیمایی ایران، کاپیتانی هدایت هواپیما با دو خلبان زن را به عهده داشت. این امر تا حدی اهمیت داشت که خبرگزاری های ملی و
بین المللی به انتشار این خبر پرداختند امیر کسروی: نخستین خلبانی که از میان چند هزار متقاضی توسط هواپیمائی ملی ایران انتخاب شد و در آموزشگاه عالی امریکن فلایر با امتیاز درخشان در میان همه دانشجویان آن آموزشگاه، دوره های کامل خلبانی بازرگانی، پرواز کور و هواپیمای دوموتوره را گذراند و در تاریخ مهرماه سال ۱۳۴۵ به هما پیوست. وی پروازش را با هواپیمای دی سی ۳ در هواپیمائی ملی ایران شروع کرد و تا خلبانی هواپیمائی بوئینگ ۷۴۷ پیشرفت. وی در سال ۱۳۶۴ ایران را ترک کرد و در کانادا در سازمان معروف فلایت سیفتی رئیس پروژه هواپیماهای کانادایی شد و استاد و ممتحن بین المللی خلبانهای کشورهای گوناگون بود.
میرزا محمود خان بروجردی (زاده ۱۲۳۵ در بروجرد – درگذشته ۱۲۸۲ در رشت) ملقب به «حکیم الملک» پزشک ایرانی دربار مظفرالدین شاه بود. زندگی نامه. میرزا محمودخان پسر میرزاعلی نقی حکیم باشی پسر میرزا حسن حکیم باشی اصفهانی در سال ۱۲۳۵ خورشیدی در شهر بروجرد به دنیا آمد. او عموی ابراهیم حکیمی می باشد. محمود خان بروجردی در سال ۱۲۵۴ ه .خ وارد مدرسهٔ دولتی دارالسلطنهٔ تبریز شد و مبانی ریاضی و طبیعی را آموخت و با گذراندن امتحانات مربوطه استعداد خود را نشان داد و در پی این موفقیت به دارالخلافه فرا خوانده شد. وی سپس، با حمایت دارالخلافهٔ تبریز در مدرسهٔ دارالفنون تهران، شش سال با جدیت و ممارست، علوم ریاضی و جغرافی و زبان فرانسه و طبیعیات و در پی آن طب و جراحی را فرا گرفت و به دارالخلافهٔ تبریز بازگشت. محمود خان بروجردی طبابت را در مدرسهٔ دارالفنون تهران نزد دکتر تولوزان فرانسوی فراگرفت و دستیار دکتر محمد، فارغ التحصیل رشتهٔ طب از دانشگاه پاریس، بود. وی سپس، در سمتِ پزشک خصوصی، در زمان ولایتعهدی مظفرالدین شاه، به خدمت وی درآمد. از یادداشت های روزانهٔ محمدحسن خان اعتمادالسلطنه برمی آید که محمودخان بروجردی حکیم الملک مستقیم یا غیر
مستقیم از ژان باتیست فوریه پزشک فرانسوی ناصرالدین شاه، نیز آموخته هایی به دست آورده است. پس از فوت میرزا ابوالحسن حکیم باشی، مظفرالدین میرزا، محمودخان بروجردی را در سال ۱۲۶۴ ه .خ جزء اطبای خود قرار داد و در ۱۲۶۵ ه .خ ملقب به مشیرالحکما کرد. محمودخان بروجردی، لقب حکیم الملکی را در سال ۱۲۷۵ ه . خ؛ و بعد از جلوس مظفرالدین شاه قاجار، دریافت و به ریاست کل اطبای دربار (رئیس الاطباء) منصوب شد. حکم او در ۱۲۷۵ ه .خ این گونه صادر شد: «از آنجایی که ما به حکیم الملک کمال مرحمت را داریم و او هم الحق خوب مواظبت در خدمت مرجوعه به خودش دارد، لهذا نشان تمثال خودمان را به او مرحمت فرمودیم. چون حکیم الملک علاوه بر این که لیلاً و نهاراً خدمتگذار و در معالجات مخصوص وجود مبارکه همهٔ اوقات مراتب حذاقت و کمال لیاقت خود را ظاهر ساخته و از وقتی هم که وزارت کل بنایی به عهدهٔ او محول شده در انتظام و تربیت امور آن مزید صداقت و کفایت خود را ظاهر ساخته لهذا، محض ابراز و علامت عنایت خاص ملوکانه او را به اعطای یک قطعه نشان تمثال خودمان که از امتیازات عمده است، سرافراز و مفتخر فرمودیم که به استظهار تمام مشغول خدمت شود. تقریباً یک سال از سلطنت
مظفرالدین شاه گذشته بود که میرزامحمودخان بروجردی با دریافت نشان شیر و خورشید جاه و مقامی در دربار یافت. سال بعد(۱۲۷۷ ه .خ)، با دست خط مظفرالدین شاه وزرای جدیدانتخاب و به محمودخان بروجردی نیز وزارت رسید. افزایش تمایل شاه به حکیم الملک منجر به اعطای نشان و درجه و عنوان های متعددی به او شد، از جمله اعطای یک قبضه عصای مرصّع ممتاز از جواهرخانهٔ خاصّه و دست خط نَمط خسروانی در بذل و تفویض منصب وزیر مسکوکات و دارالضرب و وزیر دربار دولت به میرزا محمودخان بروجردی. در اولین سفر مظفرالدین شاه به اروپا، در فروردین ۱۲۷۹ ه .خ میرزا محمودخان بروجردی حکیم الملک، وزیر دربار و عده ای دیگر با او همراه بودند. در روز پنجشنبه ۱۲۷۹ ه . خ؛ که به مظفرالدین شاه در پاریس سوء قصد شد، میرزا محمودخان بروجردی حکیم الملک، به چابکی با انگشتان زورمندش چنان دست سوءقصدکننده را فشرد که سلاح از کف او رها شد و شاه از خطر نجات یافت. در جلد سوم کتاب تاریخ مؤسسات تمدن جدید در ایران چنین نگاشته شده: «ششمین کارخانهٔ برق ایران کارخانه ای بود که میرزا محمودخان حکیم الملک در حدود سال ۱۳۲۳ هجری قمری از «شرکت عمومی الکتریک» (General Electric) خریده، به ایرا
ن آورد و پس از درگذشت او حاج حسین امین الضرب آن را خرید. این کارخانه در ۱۳۲۵ شروع به کار نمود و تا چهار هزار چراغ می توانست بدهد. وی در سال ۱۲۷۹ ه .خ به وزارت دربار یا به اصطلاح آن زمان، ریش سفید خلوت و وزیر حضور منصوب شد. وی از طرفداران انگلیس بود و به همین جهت با اتابک امین السلطان که از طرفداران روس بود، جدال داشت و حتی انگلیسی ها می خواستند تا حکیم الملک به صدارت اعظم برسد؛ ولی امین السلطان وی را از وزارت دربار معزول نمود و حکومت گیلان را به وی واگذار کرد. پس از دو ماه که از حکومت وی گذشت، وی به طرز مشکوکی در ۲۳ مرداد سال ۱۲۸۲ ه .خ (۲۱ جمادی الاول ۱۳۲۱ قمری) در رشت درگذشت. دربارهٔ مرگش گفته شده است که امین السلطان شخصی را مأمور نمود تا وی را مسموم سازند. سمت ها و القاب او. عناوین و مناصب متعددی که میرزا محمودخان بروجردی طی دوران فعالیت های پزشکی و سیاسی خود کسب کرد عبارت اند از: جستارهای وابسته. ابراهیم حکیمی منابع. فردوس، چاپ اول، ۱۳۸۴، ص ۷۲.
قنات چادوک می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
قنات چاه پالیز می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
قنات چاه زرد می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
تئودور "تد" مایکل درینج (زاده ۱۹۳۴) استاد فلسفه دین و از ۱۹۶۶ تا ۲۰۰۱ استاد دانشگاه ویرجینیای غربی بوده است. او لیسانس خود را از کالج بروکلین در ۱۹۵۵، و پی اچ دی را از دانشگاه کرنل در ۱۹۶۳ دریافت کرده است. وی دو کتاب نوشته است: یکی درباره فلسفه زبان به نام "گذرگاه نوع" (۱۹۶۶) و دیگری درباره فلسفه دین به نام "ناباوری و شر: دو برهان برای عدم وجود خدا" (۱۹۹۸). درنج، همچنین مقاله های بسیاری درباره دین و بی خدایی، به ویژه در وب گاه کافران اینترنت نوشته است.
قنات چاه سبز می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
قنات چاه سرخ می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
قنات چاه سفید می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
نشانگان کوتارد یا توهم کوتارد نام یک بیماری روانی بسیار نادر است که در آن بیمار به این باور دارد که مرده است یا وجود ندارد، بدنش در حال متعفن شدن است، یا بدنش خالی از امحا و احشا و خون است. در برخی موارد بیمار به این معتقد است که بوی گوشت فاسد را استشمام می کند یا حتی ممکن است فکر کند که نامیراست. این بیماری با نام های نشانگان کوتارد یا نشانگان مرده متحرک نیز شناخته می شود. نخستین بار ژول کوتارد، روان پزشک و عصب شناس فرانسوی، در سال ۱۸۸۰ این نشانگان را در یکی از مراجعان خود (که کوتارد از او در یادداشت هایش به نام "مادمازل X" یاد می کرد) گزارش کرد. گرچه او اولین فردی نبود که این سندروم را تجربه می کرد و در سال ۱۷۸۸ میلادی نیز در پیرزنی دیگر مشاهدات مشابهی حاصل شده بود. ولی به این دلیل که هیچ مطالعات یا تحقیقی بر روی آن پیر زن تا زمان مرگش انجام نشد و تقریباً فردی جز خانوادهٔ او از این موضوع تا قبل از کشف این نشانگان اطلاعی نداشت این نشانگان با مادمازل X شناخته شد. علل و نشانه ها. توهم کوتارد ممکن است در اثر افسردگی های شدید و برخی اختلالات روانی رخ دهد. همچنین، این بیماری می تواند با سایر بیماری های روانی و بر
خی آسیب های نورولوژیک همراه شود؛ هرچند که علت اصلی این بیماری مشخص نیست. در تحقیقات بسیاری مشخص شده است که میانگین سنی افرادی که با این بیماری درگیر هستند در حدود ۵۰ سال است؛ با این حال ممکن است کودکان و نوجوانان نیز به این بیماری مبتلا شوند؛ در بیماران کمتر از ۲۵ سال معمولاً اختلال دوقطبی نیز مشاهده می شود. تجربیات نشان می دهد احتمال ابتلا به توهم کوتارد در زنان بیشتر است. به نظر می رسد این بیماری بیشتر در افرادی رخ می دهد که فکر می کنند که مشخصات فردیشان بیشتر از محیط بر رفتارشان تأثیرگذار است؛ در افرادی که بر این اعتقادند که محیط بر رفتار آنان تأثیر می گذارد، نوعی بیماری تقریباً مشابهی به نام "نشانگان کاپگراس" در آنان محتمل است. در این بیماری فرد معتقد است که دوستان و خویشاوندان او با "مشابهان وانمود کننده" عوض شده اند. این دو بیماری ممکن است با هم ظاهر شوند. وضعیت سلامت روحی نیز در ابتلا به این بیماری نیز مؤثر است تعدادی از بیماری های خاص مانند کاتاتونیا، اسکیزوفرنی، اختلال چند شخصیتی، افسردگی سایکوتیک و بیماری های جسمی مانند عفونت مغزی، تومور مغزی، زوال عقل یا دمانس، صرع، میگرن، مالتیپل اسکلروزیس یا ام.
اس، پارکینسون، سکته مغزی و سایر آسیب های شدید مغزی نیز خطر ابتلا به توهم کوتارد را افزایش می دهد. بیماران مبتلا به این سندرم نادر بر این باورند که خود یا ارگان های بدن و اندام هایشان مرده اند یا وجود ندارند همچنین ممکن است بر این اعتقاد باشند نامیرا هستند. این افراد به حمام نمی روند و در بعضی مواقع از خوردن غذا پرهیز می کنند؛ علت مرگ برخی از آنان به علت ضعف مفرط ناشی از کم غذایی است. همچنین به دلیل اعتقادات نادرست ممکن است این افراد به خودکشی دست بزنند. تاریخچه. این بیماری در کنفرانسی در اواخر دهه ۸۰ قرن نوزدهم در پاریس و توسط عصب شناسی فرانسوی به نام "ژول کوتارد" معرفی شد. او در سال ۱۸۸۲ با پرونده ای روبرو شد که در آن بیمار مورد نظرزنی بود که وجود خدا، شیطان و اعضای بدن خودش را انکار می کرد و اعتقاد به اینکه برای زنده ماندن به غذا نیاز دارد نداشت. این عصب شناس، که از بیمار در یادداشت هایش به نام "مادمازل ایکس" نام برده است در مورد ویژگی های او توصیف می کند. بیمار باور داشت که مغز، سیستم عصبی معده و روده ای ندارد؛ با این وجود او اعتقاد داشت که وجودش جاودانی و نامیراست. به دلیل همین اعتقاد، او حتی زمانی که برا