Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اجرایی کشور خواهند بود. ۴- پاسخگویی: پاسخگویی نهادها، سازمان ها و موسسات در چارچوب قانونی و زمانی مشخص در برابر اعضاء خود و ارباب رجوع، از جمله عواملی است که به استوار شدن پایه های حکمرانی خوب در یک جامعه منجر می شود. ۵- شکل گیری وفاق عمومی: همانگونه که بیان گردید، فراهم نمودن زمینه ظهور نظرات متفاوت در عرصه های مختلف سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، از جمله اصول حکمرانی خوب می باشد. حکمران خوب، باید نظرات مختلف را در قالب وفاق ملی عمومی به سمتی رهنمون گردد که بیشترین همگرایی را با اهداف کل جامعه داشته باشد. ایفای این نقش حیاتی نیازمند شناخت دقیق نیازهای بلندمدت جامعه در مسیر حرکت به سمت توسعه پایدار می باشد. ۶- حقوق مساوی (عدالت): رفاه و آرامش پایدار در جامعه، با به رسمیت شناختن حقوق مساوی برای تمامی افراد ممکن خواهد بود. در جامعه باید این اطمینان وجود داشته باشد که افراد، به تناسب فعالیت خود در منافع جامعه سهیم خواهند بود. به عبارت دیگر در حکمرانی خوب، همه افراد باید از فرصت های برابر برخوردار باشند. ۷- اثر بخشی و کارایی: از حکمرانی خوب به عنوان ابزاری برای تنظیم فعالیت نهادها در راستای استفاده کارا از منابع طبیع
ی و حفاظت از محیط زیست نیز یاد می شود. کارایی و اثر بخشی در مقوله حکمرانی از جمله مباحثی است که با گذشت زمان، اهمیت بیشتری پیدا نموده است. ۸- مسئولیت پذیری: مسئولیت پذیری را می توان یکی از کلیدی ترین مولفه های حکمرانی خوب به شمار آورد. درکنار موسسات و نهادهای حکومتی، سازمان های خصوصی و نهادهای مدنی فعال در جامعه نیز باید در قبال سیاست ها و اقدامات خود پاسخگو باشند. باید عنوان نمود که اصول حکمرانی خوب به صورت زنجیرای متصل به هم بوده و اجرایی شدن هرکدام از آنها، مستلزم اجرای سایر اصول می باشد. برای مثال نمی توان انتظار داشت که مسئولیت پذیری و پاسخگویی بدون وجود شفافیت و حاکمیت قانون جنبه اجرایی چندانی در جامعه داشته باشد. منابع. نقش حکمرانی خوب در بهبود کارکرد هزینه های دولت: مطالعه موردی بخش بهداشت و آموزش کشورهای اسلامی»، فصلنامه تحقیقات اقتصادی، شماره ۸۶، صفحات ۱۰۹-۱۳۰، دانشگاه تهران ۱۳۸۸. منابع برای مطالعه بیشتر. ۱. کرمانی، مجید؛ مهدی باسخا؛ نقش حکمرانی خوب در بهبود کارکرد هزینه های دولت: مطالعه موردی بخش بهداشت و آموزش کشورهای اسلامی؛ تحقیقات اقتصادی بهار ۱۳۸۸; ۴۴(۸۶):۱۰۹-۱۳۰. 2. نفری%۲۰ندا;مدیریت%۲۰دولتی;
پاییز%۲۰و%۲۰زمستان%۲۰۱۳۸۸;۱;۳;۳;۱۸ دباغ سروش،ندا نفری؛ تبیین مفهوم خوبی در حکمرانی خوب، مدیریت دولتی پاییز و زمستان ۱۳۸۸; ۱(۳):۳-۱۸. 3. میدری احمد؛ مقدمه ای بر نظریه حکمرانی خوب، رفاه اجتماعی پاییز ۱۳۸۵; ۶(۲۲):۲۶۱-۲۸۷.
دیوید جفری گریفیث ، فیزیک دان آمریکایی، نویسنده و استاد بازنشستهٔ کالج رید است. او فارغ التحصیل رشتهٔ فیزیک از دانشگاه هاروارد است (کارشناسی ۱۹۶۴، کارشناسی ارشد ۱۹۶۶ و دکتری ۱۹۷۰). "گریفیث" عمدتاً در مقام نویسندهٔ سه کتاب درسی مطرح مربوط به دوره کارشناسی فیزیک شناخته شده است. هم اکنون این کتاب ها به عنوان مرجع استاندارد آموزش پذیرفته شده و در بسیاری از دانشکده های فیزیک در سراسر دنیا به عنوان کتاب اصلی مورد استفاده قرار می گیرند. این سه کتاب با مشخصات زیر به فارسی ترجمه شده است: "آشنایی با الکترودینامیک"، ترجمهٔ حسین فرمان، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۸۲؛ "آشنایی با ذرات بنیادی"، ترجمهٔ حمیدرضا مشفق و سلیمه کیمیاگر، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۸۵؛ "آشنایی با مکانیک کوانتومی"، ترجمهٔ حمیدرضا مشفق و سعید واشهری و فرشاد نژادستاری، تهران، نشر کتاب دانشگاهی، ۱۳۸۸. گریفیث همچنین در سال ۱۹۹۷ جایزه رابرت میلیکان را که به دستاوردهای استثنایی در آموزش فیزیک اختصاص دارد دریافت کرد. کتاب ها. ناشر: جان وایلی و پسران ناشر: دانشگاه کمبریج ناشر: ادیسون-وایسلی
ماجرای سوکال، که به شوخی فریب دهنده سوکال نیز معروف است ، مربوط می شود به چاپ یک مقاله در باب مفاهیم پسانوگرا توسط آلن سوکال، استاد فیزیک دانشگاه نیویورک. در سال ۱۹۹۶، وی مقاله ای در نشریهٔ پسانوگرای Social Text به چاپ رساند. هدف وی آزمودن سخت گیری علمی دبیران این نشریه و نشان دادن امکان سوءاستفاده از مفاهیم علمی در متون پسانوگرا بود. اصل این ماجرا از آن جایی شروع می شود که سوکال، برای آزمودن جامعه متفکر پست مدرن، مقاله ای (تحت عنوان «تجاوز از مرزها: به سوی هرمنوتیک دگرگون کننده گرانش کوانتومی») آکنده از لفاظی های فلسفی، برخی آسمان ریسمان های پسانوگرا و استفاده های کاملاً نارسا، نابه جا یا نادرست بعضی متفکران از مفاهیم علوم طبیعی و نظری - از جمله آشوب، نسبیت عام، فیزیک کوانتوم، ، برخال، هندسه نااقلیدسی، مکانیک سیالات و مانند آن - و پیوند دادن آن به هرمنوتیک، جامعه شناسی، روان شناسی، فمینیسم و نظایر آن را به رشته تحریر درمی آورد و در نشریه Social Text به چاپ می رساند. طنز ماجرا این جا است که این مقاله بی اندازه مغلق و به همان اندازه بی معنا و بی ربط است، ولی چنان روشنفکرمآبانه و ژرف می نماید که هیچ یک از اعضای
تحریریه این نشریه جرئت ایراد گرفتن به هیچ بخشی از آن را پیدا نمی کنند و چشم بسته دست به انتشارش می زنند. بعد از چاپ مقاله توسط این نشریه پسانوگرا، سوکال قضیه را رو کرده و شروع به اثبات این می کند که چطور به سادگی توانسته دبیران نشریه را با متنی چنین بی ربط ولی درست نما مرعوب و آنان را بی هیچ زحمتی راغب به چاپ چنین چرندیاتی بکند. وی سپس همراه با ژان بریکمون، مجموعه تاملات خود را در زمینه سوءاستفاده هایی که برخی از متفکران و نظریه پردازان پسانوگرا از مفاهیم و نظریه های علمی کرده اند، در قالب این کتاب چرندیات پست مدرن؛ سوءاستفاده روشنفکران پست مدرن از علم (با ترجمه فارسی عرفان ثابتی) گرد می آورد و به چاپ می رساند. ماجرای سوکال در سال های بعد مبنای کشمکشی شد که به آن «جنگ بین علوم» می گویند.
ژان بریکمون Jean Bricmont، متولد سال ۱۹۵۲ میلادی، فیزیکدان نظری بلژیکی و استاد است. کار اصلی وی بر گروه های بازنرمال شده و معادلات دیفرانسیل غیرخطی متمرکز است. برای مخاطبان غیردانشگاهی، او را بیشتر به خاطر همکاریش با آلن سوکال در نگارش کتاب چرندیات پست مدرن؛ سوءاستفاده روشنفکران پست مدرن از علم می شناسند. این کتاب در باب سوءاستفاده های برخی از روشنفکران پسانوگرا از مفاهیم و نظریات علمی است. بریکمون در پیامی به احسان شاه قاسمی در مورد پل ویریلیو متفکر پست مدرن فرانسوی می نویسد «پل ویریلیو یک حقه باز واقعی است.»
چرندیات پست مدرن؛ سوءاستفاده روشنفکران پست مدرن از علم عنوان کتابی است از آلن سوکال و ژان بریکمون که در مورد سوءاستفاده برخی روشنفکران و فیلسوفان پست مدرن از مفاهیم و نظریه های علمی برای نوگرانمایی یا بالاتر نشان دادن بار علمی نظریات و مقالات خود صحبت می کند. این کتاب در سال ۱۹۹۷ میلادی به زبان فرانسه و سپس در سال ۱۹۹۸ به زبان انگلیسی به چاپ رسید. ترجمه فارسی این کتاب نیز در سال ۱۳۸۴ به ترجمه عرفان ثابتی و توسط انتشارات ققنوس چاپ و منتشر شده است. واکنش ها. ناقدان. در حلقه فیلسوفان پسانوگرا و سکولارهایی با گرایش فلسفه قاره ای، از این کتاب انتقادهای بسیاری شده است. «بروس فینک» (که اولین ترجمه کامل Ecrits اثر ژاک لاکان را به انگلیسی برگردانده است)، در کتابی به نام «لاکان، واژه به واژه» ، سوکال و بریکمون را متهم می کند به این که از "نگارش جدی" چیزی جز "حمل معنای شفاف" اراده نمی کنند. وی می گوید برخی مفاهیمی که نویسندگان اثر آن ها را اختیاری یا بی معنا دانسته اند، ریشه در تاریخ زبان شناسی دارند و این که لاکان از مفاهیم ریاضی در کاربرد استعاری آن ها استفاده می کند، نه این که ادعا کند که مفاهیمش بنیان ریاضی دارند. ا
ز دیگر کسانی به کتاب ایراد گرفته اند، می توان به «آرکادی پلاتنیتسکی» (که در مقاله ای جنجالی سوکال، که به ماجرای سوکال منجر شده، ذکری از او هم رفته است) اشاره کرد. وی می گوید: «برخی از ادعاهای ایشان دربارهٔ موضوعات ریاضی مورد بحث در کتاب، به خصوص اعداد مختلط، نادرستند.» علی الخصوص وقتی که ادعا می کنند که اعداد مختلط و اعداد گنگ هیچ ربطی به هم ندارند. پلاتنیتسکی از دیدگاه لاکان دفاع می کند: «مفوم اعداد موهومی بسط مفهوم اعداد گنگ است؛ هر دو، در معنایی مفهومی و عمومی، عدد را تا منشأ باستانی ریاضیات و فلسفه را گسترش می دهند … و همچنین در معنای جبر نوین.» در ایران، رضا داوری اردکانی در مقاله ای تحت عنوان «فلسفه در مواجهه با غرور و حماقت» و مهدی پارسا در مقاله ای تحت عنوان «مقابله به مثل» به نقد این کتاب پرداختند. واکنش مثبت. این اثر با واکنش مثبتی از سوی بسیاری از دانشمندان مواجه شده است. پروفسور تامس نیگل، فیلسوف، با توصیف این کتاب به عنوانی اثری که هم پر از نقل قول هایی قلمبه سلمبه از روشنفکران بزرگ فرانسوی است و هم آکنده از توضیحات بسیار صبورانه ای که چرا این گفته های چرندیات هستند، از سوکال و بریکمون حمایت کرده
است. وی اظهار می کند که «ظاهراً در صحنه پاریسی چیزی هست که آن را برای گزافه گویی های بی پروا مهمان نواز می کند.» از دیگر دانشمندانی که احساس مشابهی نسبت به قضیه داشته اند، می توان از ریچارد داوکینز نام برد که در مقاله ای تحلیلی بر این کتاب، در مورد بخش لاکان می نویسد: «لازم نیست تبحر سوکال و بریکمون را در ریاضیات داشته باشیم تا بفهمیم که نویسنده چنین چیزهایی «ساختگی» است. شاید، وقتی از مفاهیم غیرعلمی صحبت می کند، اصالت داشته باشد، اما، وقتی یک فیلسوف "عضو نعوظ کننده بدن" مرد را با "ریشه دوم عدد منهای یک" برابر می کند، در زمینه مباحثی که من سررشته ای از آن ها ندارم، در چشم من تمام اعتبار خود را از دست می دهد.» نمونه ها. در زیر نمونه هایی از نوشته روشن فکرانی که مورد نقد این کتاب بوده؛ آورده شده است:
واکامه یک نوع جلبک دریایی خوراکی است. ریشهٔ واکامه به صخره ها چسبیده و گیاه، شکلی برگ مانند دارد و طول آن به ۲ متر می رسد. واکامه به علت تکثیر بی رویه، یکی از انواع گونه های مهاجم به شمار می آید و نام آن در فهرست جهانی ۱۰۰ گانه مضرترین گونه های مهاجم که توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از محیط زیست تهیه می شود، آمده است. مصرف خوراکی. واکامه را توسط نمک سود یا خشک کردن می توان به مدت طولانی تری حفظ کرد. قبل از شستن نمک آن زدوده می شود. واکامه بیشتر برای درست کردن میسوشیرو و غذاهای سوپی، سالاد، ناماسو بکار برده می شود. کالری واکامه بسیار کم بوده و برای رژیم غذایی مناسب است. واکامه بخصوص در نزد مردم کشور کره بسیار محبوب است و به طور تقریبی کره ای ها سه برابر مردم ژاپن واکامه را به عنوان مادهٔ غذایی مصرف می کنند. قبلاً در چین خوردن واکامه چندان مرسوم نبود ولی اخیراً تحت تأثیر فرهنگ ژاپن خوردن واکامه در این کشور نیز رواج پیدا کرده است.
مراقبت تسکینی بنا به تعریف سازمان بهداشت جهانی دربرگیرنده همه اقدامات فعال و کامل برای کاستن از رنج و درد و بهبود کیفیت زندگی در بیمار است. در حالت عمده این روش مختص به بیماران مبتلا به یک بیماری خاص است که به درمان پاسخ نمی دهند و نتیجه مستقیم بیماری، مرگ است و تنها به آرام نمودن بیمار و کم کردن نشانه های بیماری در وی برمی گردد. در کنار نام مراقبت "پالیاتیو" می توان به داروهای تسکینی اشاره کرد که دربرگیرنده تجویز دارو برای ازبین بردن درد یا کاهش یک سمپتوم می شود برای مثال به دارودرمانی در رفع تهوع پس از شیمی درمانی یا حتی کاستن سمپتوم ها در آنفلوانزا اشاره نمود. اهداف. هدف عمده در مراقبت تسکینی، دادن معنا و مفهوم زندگی و شأن و منزلت به زندگی بیمار تا پایان آن، در اولین قدم تسکین خود درد، کمک و حمایت بیمار ولی نه فقط در زمینه پزشکی، فهماندن این نکته به بیمار که همیشه مهم بوده و مهم خواهد بود تا پایان زندگی. این روش درمانی نه تنها به مراقبت های پزشکی ساده به جای اتاق های سی سی یو نیاز دارد، بلکه می تواند یک مسیر آرامش و صلح آمیز در طول زندگی بیمار و خانواده بیمار فراهم می کند. به این دلیل با نظر متفق کارشناسان
بین المللی، روش مراقبت تسکینی بهترین پاسخ انسانی به بیماری های بدون درمان و سخت مانند برخی سرطان ها و نیز پاسخی به طرفداران اتانازی یا کشتن از سر ترحم است. اهداف مراقبت های تسکینی به شرح زیر:
تن گوسا نام یک تیره کوچک از جلبک های قرمز است. رنگ آن به رنگ بنفش است که در اثر شستن به رنگ سفید در می آید. در دوره ادو در منطقهٔ ایزو به عنوان کود مصرف می شد اما در سال ۱۹۲۲ مصرف آن به عنوان کود ممنوع شد و از آن پس به عنوان مادهٔ غذایی بکار می رود. در حال حاضر برای ساختن آگار (یک نوع ژلاتین) و تورون تن (یک نوع مادهٔ غذایی رشته ای و ژله مانند) بکار می رود.
آئونوری یک نوع جلبک دریایی خوراکی است. معمولاً از برخی از خلیج های واقع در کشور ژاپن مانند خلیج ایسه به دست می آید. این جلبک از نظر داشتن موادمعدنی نظیر کلسیم، منیزیم، لیتیم، ویتامین، آمینو اسید مانند متیونین غنی است. در هوای آزاد معمولاً خشک شده و در سوپ ها و تمپورا (یک نوع غذای سنتی ژاپنی) بکار می رود. همچنین از مواد لازم برای تولید جلبک نوری و تسوکودانی است. بعد از خشک شدن تبدیل به ورقه ای با ۲ تا ۳ میلیمتر ضحامت می شود و بعد به صورت پودر درآمده و در شیرینی و غذاهای ژاپنی برای رنگ دهی بکار می رود.
توروروکونبو یک از فرآورده های غذایی است که از جلبکی به نام کونبو تهیه می شود. به آن کِزوری کونبو به معنی کونبوی رنده شده هم گفته می شود. توروروکونبو و اوبوروکونبو در یک گروه از موادغذایی قرار می گیرند؛ منتهی توروروکونبو نخ مانند نیست.
والتر ترنس استیس (زاده ۱۷ نوامبر ۱۸۸۶ - مرگ ۲ اگوست ۱۹۶۷) فیلسوف انگلیسی بود. پژوهش های او عمدتاً در زمینه فلسفه هگل، عرفان و نسبی گرایی اخلاقی است. استیس تحصیلات خود را به ترتیب در باث کالج انگلستان، فتر کالج اسکاتلند و ترینیتی کالج ایرلند به پایان رساند. در سال ۱۹۳۲ به دانشیاری فلسفه در دانشگاه پرینستون آمریکا و در سال ۱۹۳۵ به سمت استادی در همان دانشگاه منصوب شد.
هیجیکی یک نوع جلبک دریایی خوراکی است. از قدیم گفته می شد که خوردن هیجیکی باعث طولانی شدن عمر می شود به همین خاطر روز پانزدهم سپتامبر روز سالمندان در ژاپن روز هیجیکی نامگذاری شده است. مصرف خوراکی. هیجیکی یکی از مواد غذایی اصلی است و در بسیاری از غذاها مانند سالاد، تمپورا و ناماسو بکار می رود. هیجیکی معمولاً به صورت خشک شده در مراکز خرید به فروش می رسد. هیجیکی خشک را نخست در آب خیسانده و سپس با شکر و سس سویا (شویو) می پزند. هیجیکی خاصیت سوزاندن چربی های بدن را دارد.
ولسوالی علی آباد یکی از ۷ ولسوالی ولایت کندز، به مرکزیت شهر علی آباد در شمال افغانستان است. علی آباد از ولسوالی های درجه دوم ولایت کندز بوده، پهناوری آن ۷۳۴ کیلومتر مربع است و با ۶۱٬۲۷۴ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، ششمین ولسوالی پر جمعیت ولایت کندز می باشد. ولسوالی علی آباد این ولسوالی از جنوب با ولایت بغلان، از باختر با ولسوالی چهاردره، از شمال با ولسوالی های قندوز و خان آباد و از خاور با ولایت تخار همسایه است. این ولسوالی عموماً تهیدست و به سختی از خشکسالی صدمه دیده است. گروه بازسازی آلمانی مشغول ساخت یک سد است.
ولسوالی اَرچی یا ولسوالی دشتِ اَرچی یکی از ۷ ولسوالی ولایت کندز، به مرکزیت شهر ارچی در شمال افغانستان است. دشتِ اَرچی از ولسوالی های درجه اول ولایت کندز بوده، پهناوری آن ۹۷۴ کیلومتر مربع است و با ۱۰۳٬۳۹۴ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، چهارمین ولسوالی پر جمعیت ولایت کندز می باشد. ولسوالی دشتِ اَرچی در شمال باختری ولایت قندوز قرار دارد و با ولسوالی های خان آباد و قندوز از جنوب باختری، با ولسوالی امام صاحب از شمال باختری، با ولایت تخار از خاور و با تاجیکستان از شمال محدود است.
غذای سنتی به غذاهایی که از مواد و فراورده های غذایی خاص یک منطقه یا با روش تهیهٔ خاص یک منطقهٔ مشخص تهیه می شوند، گفته می شود. در یک غذای سنتی بیشتر مواد غذایی خاص آن منطقه هستند و روش تهیه دارای ویژگی هایی است که در مناطق دیگر مشاهده نمی شود.
در نام گذاری جانوری، نام سه جمله ای، اشاره به نام یک زیرگونه دارد. نام سه جمله ای متشکل از سه بخش است: نام سرده، نام گونه و نام زیرگونه. دو بخش اول به تنهایی نام دوجمله ای یا نام گونه هستند.
عَرعَریان تیره ای از ناتَرَک سانان با سیزده سرده درختی و ۹۵۰ گونه که در تمامی نواحی گرمسیری می رویند؛ برگهای آنها که از تعدادی برگچه حول یک محور تشکیل شده است به صورت متناوب در طول ساقه قرار گرفته اند؛ بیشتر گونه های این تیره گلهای کوچک و پوست تلخ و میوه های گوشتی دارند که گاهی بالدار هستند.
هتل میامی گرگان در استان گلستان شهر گرگان قرار داشته و یکی از اصیل ترین آثار معماری دوره های پهلوی گرگان می باشد که دیگر وجود خارجی ندارد . این اثر را به لحاظ کارشناسی شاید بتوان روایت تاریخی عینی از دورهٔ مدرنیسم متاخر و وارداتی بزرگانی چون وارطان هوانسیان دانست. تراسی های کنسول شده، عناصر خاص و خالص و موتیف های متناسب، استفاده از مصالح دورهٔ مدرنیته چون سیمان به روی نما و حجم ستودنی آن به همراه قاب بندی متناسب با نسبت هایی مدرن و در حاشیه اصلی ترین گره شهری که همان میدان شهرداری گرگان می باشد قرار داشته است.
عکاسی با وجودی که در فرانسه اختراع شده است امّا توسط یک فرد کشف و تکمیل نشده است، بلکه نتیجهٔ تلاش بسیاری از افراد در زمینه های مختلف و اکتشافات و نوآوری های آنان در طول تاریخ است. سال ها قبل از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته است؛ موزی فیلسوف چینی، ارسطو و اقلیدس ریاضی دانان یونانی در سدهٔ ۵ و ۴ پیش از میلاد نحوهٔ کارکرد دوربین سوراخ سوزنی را شرح داده بودند. در یونان باستان عقیده بر این بود که نور از چشم به سمت اشیا می تابد و بازتاب آن باعث دیدن می شود. ارسطو و اقلیدس با استفاده از تئوری سوراخ سوزنی تلاش کردند خلاف آن نظریه را ثابت کنند؛ آن ها در پشت دوربین های سوراخ سوزنی صفحه ای نیمه مات قرار می دادند تا تصویر بازتاب شده روی آن با چشم دیده شود. در قرن ششم میلادی، آنتمیوس ریاضی دان بیزانسی در آزمایش های خود از دوربین تاریکخانه ای استفاده کرد. عکاسی از آغاز تا امروز. رابطهٔ عکاسی و هنر از آغاز با دشواری هایی درآمیخته بوده است. نقاشان همواره عکس را چیزی در حد یک پیش طرح مقدماتی، منبع پیش پا افتادهٔ اندیشه ها یا ثبت مضامینی دانسته اند که تدریجاً تکمیل شود و به صورت یک اثر کامل درمی آید. بنیان گذ
اران عکاسی. در سال ۱۷۵۷ یکی از مهم ترین عوامل قطعی برای پیشرفت در عکاسی فراهم شد و آن این بود که بکاری تأثیر نور را روی یک طبقه نقره کلرید کشف نمود و سپس در سال ۱۸۰۲ شوسیه تأثیر هیپوسولفیت دوسود را روی املاح نقره کشف کرد. بعدها در سال ۱۸۲۲ مخترعی فرانسوی به نام ژوزف نیسفور نیپس (۱۷۶۵–۱۸۳۳) در ۵۷ سالگی توانست نخستین تصویر تثبیت شدهٔ دائمی را تولید کند. نخستین کار بر جای مانده از او به ۴ سال بعد از این تاریخ مربوط می شود. نیپس بعدها با یک عکاس جوان تر به نام لوئی ژاک ماندداگر (۱۷۸۹–۱۸۵۱) که طراح دوربین عکاسی پیشرفته تری بود به همکاری پرداخت. پس از ۱۰ سال دیگر که صرف تحقیقات شیمیایی و مکانیکی شد دستگاه داگرئوتیپ ساخته شد. این دستگاه که تصویر مثبت تولید می کرد در سال ۱۸۳۹ به نمایش گذاشته شد و بدین ترتیب عصر عکاسی آغاز گردید. اعلام این خبر نیز ویلیام فاکس تالبوت (۱۸۰۰–۱۸۷۷) انگلیسی را ترغیب کرد تا روش عکاسی خود را تکمیل نماید. در روش او نیز از یک نگاتیو کاغذی استفاده می شد که امکان تهیهٔ تصویر مثبت از آن وجود داشت و مراحل تکمیل آن از سال ۱۸۳۳ مستقلاً توسط تالبوت آغاز گردیده بود. اگر پرسیده شود عکاسان اولیه با چه ا
نگیزه ای فعالیت می کردند می توان در پاسخ به این سؤال چنین گفت که آنان در جستجوی یک محمل هنری بودند نه در اندیشهٔ دست یافتن به ابزار یا دستگاهی مفید. با آن که نیپس بیشتر یک شیمیدان تجربی بود تا یک نقاش دستاوردش قدمی فراتر از تلاش های او در جهت اصلاح روش لیتوگرافی به شمار می رفت. داگر خود نقاشی ماهر بود که احتمالاً برای عمیق تر کردن پرسپکتیو دیوراماهای نقاشی شدهٔ عظیم خویش که در دهه های سوم و چهارم قرن ۱۹ در پاریس رواج داشت به دوربین عکاسی روی آورد. فاکس تالبت پس از آنکه در جریان تعطیلاتش از یک اتاق تاریک عکاسی به عنوان ابزاری برای ثبت مناظر استفاده کرد. عکاسی را جانشین طراحی و وسیله ای برای تکثیر تصاویر پنداشت. علاقهٔ همه بنیان گذاران عکاسی به قدرت هنری محمل یا بازاری که کشف کرده بودند در عکس هایشان بازتاب یافته است. نخستین عکس داگر تقلیدی است از طبیعت بی جان که شاردن مبتکر آن بود. قایق بادبانی اثر فاکس تالبت به نقاشی های دریایی نقاشان انگلیسی همان دوره شباهت دارد. اینکه احساس می شد این ابزار جدید باید دارای جنبه های مکانیکی باشد مخصوصاً به جا بود چنین به نظر می رسید که گویا انقلاب صنعتی پس از دگرگون سازی های
نهایی شیوهٔ زندگی در تمدن بشر مجبور شده بود ابزار خاص خویش را برای ثبت این دگرگونی اختراع کند. هر چه گذرایی زندگی نوین از طریق متوقف ساختن حرکت تا دههٔ ۱۰، قرن ۱۹ صید و ثبت نشده بود. عکاسی دست خوش یک رشته اصلاحات سریع مانند اختراع عدسی های بهتر، نگاتیوهای شیشه ای و روش های جدید شیمیایی شد که به تولید امولسیون های حساس تر و تصاویر پایدارتر انجامید. از آنجا که بسیاری از محدودیت های اولیهٔ عکاسی در اواسط آن قرن از میان برداشته شد بازگویی تاریخ اولیهٔ این ابزار به صورت پیشرفت های فنی (هر چند مهم) در اینجا گمراه کننده خواهد بود. باید به خاطر داشت که مبانی مکانیکی و شیمیایی عکاسی نیز از مدت ها پیش روشن و شناخته شده بود. سابقهٔ تاریخی اتاق تاریک یا جعبه ای که سوراخی کوچک در یک طرفش ایجاد می شد به روزگار قدیم بازمی گردد. در قرن ۱۶ همه جا از این ابزار برای نمایش تصاویر استفاده می شد. در دورهٔ باروک یا عصر پیشرفت های بزرگ در علوم بصری تا رسیدن به فیزیک نیوتنی دوربین عکاسی به یک آیینه و سپس یک عدسی مجهز شد. در دههٔ سوم قرن ۱۸ دوربین نقش ابزاری کمکی در طراحی صحنه های معماری را پیدا کرده بود و در همان سال ها حساس بودن امل
اح نقره در برابر نور کشف شد. عکاسی نه در تاریخ تکنولوژی اجتناب ناپذیر بود نه برای تاریخ هنر ضرورت داشت با این حال اندیشه هایی بود که زمان شکستنش فرارسیده بود اگر لحظه ای بکوشیم که در تصویر آوریم که عکاسی یک قرن زودتر اختراع شده است فقط به دلایل هنری و صرف نظر از دلایل تکنولوژیکی متوجه خواهیم شد که چنین چیزی غیرممکن است. قرن ۱۸ بیش از آن در خیال پردازی غرق شده بود که بتواند علاقه ای به دقت موشکافانهٔ عکاسی داشته باشد؛ مثلاً چهره پردازی روکوکو بیشتر به ساختن چهره ای متملق توجه داشت تا عکاسی دقیق و ثبت صریح جزئیات توسط دوربین عکاسی نمی توانست محلی از اعراب پیدا کند. حتی در نقاشی معماران هنرمند عمداً در بازنمایی حقیقت جغرافیایی یا مکانی راه افراط می پیمود. اختراع عکاسی پاسخی به کشش های هنری و نیروهای تاریخی تشکیل دهندهٔ شالودهٔ رمانیستیم بود. بخش بزرگی از انگیزهٔ مخترعان زاییدهٔ تلاش برای رسیدن به عنصر حقیقی و عنصر طبیعی بوده است. اشتیاق به تصاویر ساخت طبیعت را از یک طرف می توان در ترکیب بندی های لکه مرکبی الگزاندر کوزنس (طبیعی به این دلیل که تصادفاً ساخته می شدند) و از طرف دیگر در علاقهٔ همگانی رایج به چهره های
سیلوئت (که خطوط کناری آن را از سایهٔ نیمرخ مدل می کشیدند) در اواخر قرن ۱۸ جستجو کرد که خود به تلاش برای ثبت این گونه سایه ها بر سطح مواد حساس به نور انجامید. واقع گرایی تند داوید در پردهٔ مرگ ها را آرمان حقیقت صریح را اعلام کرده بود. انگر نیز در تابلوی لوئی برتن که معیارهای تجسم واقعیت فیزیکی و شخصیت را برای عکاسان پی ریزی کرده همان کار را انجام داده است. ریشه کلمه فتوگرافی. ابداع کلمه «فتوگرافی» معمولاً به سر جان هرشل در سال ۱۸۳۹ نسبت داده می شود. این کلمه بر اساس واژه های یونانی φῶς ("phōs"; genitive "phōtos") به معنای «نور» و γραφή (graphê) به معنای «نگارش» است که از ترکیب آن دو «نگارش با نور» استخراج می شود. سوراخ سوزنی. ابن هیثم تئوری دوربین سوراخ سوزنی را گسترش داد و در مشاهدات خورشید گرفتگی خود از وسیله ای به نام «جعبه تاریک» استفاده کرده بود. بسیاری او را علاوه بر پایه گذار عکاسی، نخستین دانشمندی می دانند که فیزیک را به طور کامل به دانشی تجربی تبدیل کرد. او که مخترع ذره بین است، برای نخستین بار از دوربین سوراخ سوزنی و دوربین تاریکخانه ای در آزمایش هایش جهت بررسی خواص نور استفاده کرد. آلبرتوس ماگنوس در
قرن سیزدهم میلادی نیترات نقره و ژرژ فابریسیوس نقره کلرید را کشف کرد. و دانیل باربارو در سال ۱۵۶۸ میلادی نحوهٔ عملکرد دیافراگم و کارکرد عدسی در دوربین تاریکخانه ای را شرح داد. ویلهلم هومبرگ در سال ۱۶۹۴ میلادی توضیح داد که نور چگونه برخی از مواد شیمیایی را تاریک می کند و در سال ۱۸۰۲ میلادی توماس وجوود انگلیسی توانست بر روی سطح های حساس شده با نیترات نقره تصویر شفافی به دست آورد. اتاق تاریک. اتاق تاریک منجر به تکامل عکاسی و پیدایش دوربین عکاسی شد. اتاق تاریک عبارت از اتاقی بدون پنجره است که به جز روزنه ای که بر یکی از دیوارهای اتاق تعبیه شده، هیچ نوری به آن وارد نمی شود. تصاویر یا چشم اندازهای روبه روی روزنه به صورت وارونه بر دیوار روبرویش بازتاب می یابد که قابل دیدن است. بعضی از نگارگران از تصاویر بازتاب یافته به عنوان الگوی نقاشی استفاده می کردند. بعدها همین اتاق تاریک در ابعاد کوچک تر تبدیل شد به دوربین عکاسی، یعنی در برابر روزنه ای که وجود داشت ماده حساس به نور قرار می دادند تا تصاویر بازتابش یافته، ثبت و ضبط شوند. نخستین تصویر لیتوگرافی نوری در سال ۱۸۲۲ میلادی توسط مخترع فرانسوی، ژوزف نیسه فور نیپس تولید ش
د اما در هنگام رونوشت برداری از بین رفت. اما نیپس در سال ۱۸۲۶ دوباره توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق کند. ولی زمان نوردهی این عکس هشت ساعت بود که زمان بسیار درازی است، و مشکل دیگر هم این بود که تصویر نگاتیو بود یعنی هرچه سفید بود را سیاه هرچه سیاه بود را سفید نشان می داد. به همین دلیل او به دنبال یافتن فرایند بهتری بود و با همکاری لوئی داگر، آزمایش هایی را بر ترکیبات نقره براساس یافته های یوهان هاینریش شولتز در سال ۱۸۱۶ میلادی انجام دادند؛ در آن سال شولتز مشاهده کرد که مخلوطی از نیترات نقره و آهک در مقابل نور، تیره می شوند. داگرئوتیپ. نیپس در سال ۱۸۳۳ درگذشت؛ ولی داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش داگرئوتیپ را اختراع کند. داگرئوتیپ بدین گونه بود که به صفحه ای نقره ای مدتی بخار ید داده تا نسبت به نور حساس شود، سپس آن را درون یک دوربین جعبه ای گذاشته و با برداشتن عدسی حدود ۱۵ تا ۳۰ دقیقه نور از شی موردنظر به صفحهٔ نقره ای تابانده می شد. برای ظهور تصویر، صفحه را در محلول جیوه با حرارت ۶۵ درجه قرار می داد تا با چسبیدن ذرات نقره و جیوه، عکس به وجود آید؛ سپس صفحه را در آب سرد فرومی برد تا سطح آن
پایدار گردد، در نهایت صفحه را در آب نمک (سدیم کلرید) قرار می داد و تصویر ظاهر می شد. یکی از مشکلات روش داگرئوتیپ این بود که فقط می شد یک نسخهٔ پوزیتیو یا مثبت (عکس دائمی) از سوژه ثبت کرد. کالوتایپ. در سال ۱۸۳۵ میلادی، چند ماه پس از اینکه نتیجهٔ آزمایش های داگر اعلام شد، شیمی دان انگلیسی، هنری فاکس تالبوت گزارشی از روند عکاسی خود که آن را «طراحی نوری» نامیده بود منتشر کرد؛ تالبوت این روش را در سال ۱۸۳۵ ابداع کرده بود اما آن را مخفی نگه داشت و روش خود را کامل و در سال ۱۸۴۰ با عنوان کالوتایپ معرفی کرد. در این روش، به جای استفاده از صفحات فلزی، از کاغذ حساس شده به نیترات نقره با ترکیبی از سدیم کلرید و اسید گالیک استفاده کرد. کاغذ حساس شده به مدت دو دقیقه نوردهی می شد و پس از آن یک تصویر پنهان به وجود می آمد که آن را با استفاده از پتاسیم یدید و سدیم سولفات به صورت نگاتیو (منفی) در اندازه های کوچکتر ثبت می کرد. سپس با استفاده از آن می شد نسخه های دائمی فراوانی در اندازه های مختلف تهیه کرد؛ تا پیش از این عکاسان مجبور بودند صفحهٔ حساس را به اندازهٔ شی موردنظر بسازند و امکان تغییر در اندازه وجود نداشت. تا سال ۱۸۶۰ رو