Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قابل توجهی در گسترش عکاسی مدرن در ایران داشت. فخرالدین فخرالدینی (متولد ۵ مارس ۱۹۳۳، تبریز) یکی از پیشگامان عکاسی پرتره در ایران است. او بیش از ۵۶ سال سابقه حرفه ای دارد و تخصصش در پرتره های سیاه وسفید شخصیت های فرهنگی، هنری و ادبی ایران است. شادی قدیریان با تولید مجموعه هایی مانند "قاجار" (Qajar) و "مثل هر روز" (Like Every Day)، مرز میان سنت قاجار و زندگی معاصر زنان ایرانی را با نگاهی نمادین و پردازش دقیق پرتره نشان می دهد. عکس های او که سوژه هایی با لباس های سنتی را در ترکیب با اشیاء مدرن نمایش می دهند، نقدی ظریف بر سنت و مدرنیته هستند و توانسته اند تأیید جهانی کسب کنند. نیوشا توکلیان از چهره های برجسته عکاسی مستند–پرتره ایران است. آثارش که در مراجع بین المللی مانند Time و Magnum منتشر شده، تصویر دقیقی از زندگی زنان جوان و نسل جدید ایران ارائه می دهند. او به واسطه توانایی اش در ثبت حالات چهره و موقعیت های احساسی سوژه ها در پروژه هایی چون "Look"، تحسین گسترده ای را در سطح جهانی به دست آورده است. فاطمه بهبودی با تمرکز بر مستندسازی عکس های پرتره درباره تأثیرات جنگ و بازتاب زندگی زنان و خانواده های ایران، جوایز
ی مانند World Press Photo 2015 و Pictures of the Year International 2014 را کسب کرده است. مجموعه هایی همچون "Mothers of Patience" و "One Moment" نشانگر قدرت او در روایت اثرگذار از سوژه های پرتره هستند. حسین فاطمی، اگرچه بیشتر به عکاسی خبری-مستند شناخته می شود، در آثارش تأکید قابل توجهی بر پرتره های احساسی و انسانی نیز دارد. او چندین جایزه جهانی از جمله World Press Photo 2017 و POYi را دریافت کرده و توانسته با ثبت پرتره ی سوژه های سیاسی و اجتماعی، تأثیری عمیق بر تصویرسازی پرتره در ایران بگذارد. پانویس. عکاسی مستند، مستند اجتماعی همچنین عکاسی خیابانی
دینار (جمع آن :" دیناری "، مقدونی: денар و денари ،" denar "و" denari ", ISO 4217 کد: MKD، شناسه سه رقمی ۸۰۷) ارز جمهوری مقدونیه شمالی است. این یکای پول به ۱۰۰ دنی تقسیم می شود. واژه دینار از نام یکای پول روم باستان، "دناریوس" می آید. نماد ден، سه حرف اول همین نام است. تاریخچه. دینار اولین بار در تاریخ ۲۶ آوریل سال ۱۹۹۲ معرفی و جایگزین نسخه سال ۱۹۹۰ از دینار یوگسلاوی شد. در تاریخ ۵ مه ۱۹۹۳، نرخ ارز اصلاح و ۱ جدید دینار (MKD) برابر با ۱۰۰ دینار قدیم (MKN) اعلام شد. سکه ها. نخستین دینار. هیچ سکه ای در اولین سری دینار ضرب نشد. دومین دینار. در سال ۱۹۹۳، سکه ۵۰ دیناری (که دیگر ضرب نمی شود) به همراه سکه های ۱، ۲، ۵ و ۱۰ دیناری ضرب شد. همچنین در پی تغییر نام کشور از جمهوری مقدونیه به جمهوری مقدونیه شمالی در آوریل ۲۰۲۱ مقرر شد بر روی همه سکه ها پسوند شمالی به مقدونیه افزوده شود. اسکناس ها. نخستین دینار. اسکناس ها در سال ۱۹۹۲ در فرقه ۱۰، ۲۵، ۵۰، ۱۰۰، ۵۰۰، ۱۰۰۰، ۵۰۰۰ و ۱۰۰۰۰ دینار چاپ شدند. دومین دینار. پس از برداشتن ۲ صفر از واحد پول در سال ۱۹۹۳، اسکناس های ۱۰، ۲۰، ۵۰، ۱۰۰ و ۵۰۰ دیناری به چاپ رسیدند. در سال ۱۹۹۶ اسکنا
س های ۱۰۰۰ و ۵۰۰۰ دیناری نیز به جمع اسکناس های مقدونیه شمالی پیوستند. ارز سوغات. در سال ۲۰۰۲ روستایی در منطقه جنوب غربی مقدونیه که بنا به گفته خود جمهوری مستقل بود، پولی به نام ووچانی (به مقدونی: Vevčani) به عنوان سوغات به چاپ رساند. این پول که به طور روشن روی آن برچسب نمونه نوشته شده هرگز قصد آن را نداشته که به عنوان یک ارز رسمی و قانونی مورد استفاده قرار گیرد.
انتزاعی یا آبستره در برابر واقعی قرار می گیرد. واقعی چیزی است که در جهان وجود داشته باشد و انتزاعی چیزی که به شکل خالصش در جهان نباشد.↵عکاسی انتزاعی، شاخه ای از عکاسی است که با حذف برخی ویژگی های سوژه و پررنگ کردن برخی دیگر، به بیانی انتزاعی دست می یابد. در هنر دو نوع انتزاع استفاده می شود: یکی پدیدآوردن چیزهایی که در خارج وجود ندارند، یعنی واقعی نیستند، و دیگری بازنمایی واقعیت ها با حذف برخی بخشهای غیرضروری آن ها. حالت اول در عکاسی ممکن نیست و تنها حالت دوم باقی می ماند. در این حالت عکاس با حذف برخی خصوصیات یک چیز، تأکید بیشتری بر جنبه های مهم تر سوژه می کند و به بیننده امکان می دهد که سوژه را از همان جنبه ای که او می بیند ببیند. به عنوان نمونه اگر شما بتوانید در عکسی خود به نوعی قد و وزن انسانی را حذف کنید و کاری کنید که تنها مفهوم انسانیت او منتقل شود، عکس شما آبستره خواهد بود. ما جهان پیرامون خود را رنگی می بینیم و اگر تصویری سیاه وسفید باشد، انتزاعی و غیرواقعی است. استفاده از زوایای غیرمعمول نیز باعث می شود که عکس حالت طبیعی نداشته باشد و در کار انتزاعی کردن می تواند فاکتور مهمی باشد. در این حالت شما کار
ی کرده اید که بیننده تصویر را از طریق عادت همیشگی خود نبیند و تا حدی از حالت معمول جدا شود و این نوعی انتزاع است. اغراق در رنگ، واید یا تله بودن بیش از حد، فکوس بیش از حد در سوژه ها، استفاده از ساتریشن (وی واید یا رنگ) بسیار غلیظ، استفاده از کنتراست بالا، تصاویر سیاه یا ضد نور، حرکت دوربین در حین عکاسی و هر گونه استفاده غیرمعمول از تجهیزات عکاسی، گونه ای انتزاعی به عکس ها خواهد بخشید.
ورزشگهاه بوگیوک آنگ سان () یک ورزشگاه چند منظوره واقع در مرکز شهر یانگون، میانمار. نام ورزشگاه ژنرال آنگ سان. ورزشگاه دارای ۴۰۰۰۰ صندلی است که هنوز هم بزرگترین ورزشگاه در میانمار و ورزشگاه ملی تا اواسط سال ۱۹۸۰ بود. ورزشگاه محل اصلی برگزاری مسابقات جنوب شرق آسیا در سال های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۹ بوده است. , و دیگه از این ورزشگاه برای مسابقات بین المللی استفاده نمی شه، ورزشگاه بیشتر برای مسابقات فوتبال لیگ ملی میانمار استفاده می شود. ورزشگاه سرپوشیده ملی آنگ سان، واقع در کنار ورزشگاه اصلی در فضای باز، برای مسابقات ورزشی داخل سالن مورد استفاده قرار می گیرد.
در علم اپتیک و عکاسی، فاصله ابرکانونی ، فاصله ای است که همه اشیاء در آن فاصله در میدان وضوح لنز قرار دارند. فاصله ابرکانونی، عمقی از زاویه دید لنز است (از نزدیکی های لنز تا بی نهایت) که آن محدوده، در میدان وضوح لنز قرار می گیرد. برای به دست آوردن این فاصله، ابتدا لنز در بازترین درجه دیافراگم، بر روی فاصله بی نهایت تنظیم می کنیم، نزدیک ترین نقطه فوکوس لنز، فاصله ابر کانونی لنز است. به طور مثال اگر در این حالت نزدیک ترین نقطه فوکوس فاصله ۷ متری از لنز دوربین است، فوکوس لنز را بر روی ۷ متر قرار داده و عکاسی می کنیم. در این حالت از نصف ۷ متری (از سه و نیم متری) دوربین الی بی نهایت در میدان وضوح لنز قرار خواهند گرفت. البته درجه دیافراگم در این حالت دارای اهمیت است هر چه درجه دیافراگم بسته تر باشد، عمق میدان وضوح افزایش پیدا خواهد کرد. توماس ساتون و جورج داوسون برای اولین بار در سال ۱۸۶۷در مورد فاصله بیش کانونی (یا "محدوده کانونی") نوشتند. لویی در سال ۱۹۰۶ ممکن است اولین کسی باشد که فرمولی برای فاصله ابر کانونی استخراج کرد. رودولف کینگسلیک در سال ۱۹۵۱ در مورد دو روش اندازه گیری فاصله ابر کانونی نوشت.
نمایش مصائب یکی از آئین های سنتی و مذهبی کاتولیک ها است که طی آن مصائب عیسی مسیح همچون محاکمه، رنج، شکنجه، مرگ و سرانجام مصلوب شدن به نمایش درمی آید. این مراسم یکی از آیین های همراه روزه داری به شمار می رود و در تمام اروپا و بخش هایی از آسیای شرقی از لهستان و رومانی و اسپانیا تا فیلیپین رواج دارد. Passion play این مراسم در برخی گروه های مسیحی یکی از آیین های همراه روزه بشمار می رود. روز نخست هفتهٔ پاک یا هفته فصح یا هفته مقدس (۲۹ مارس: هفته آخر زندگانی مسیح) است. هفته ای که مصلوب شدن و رستاخیز عیسی در آن صورت گرفته است.قدیمی ترین کتاب نگاشته شده درباره این آیین Škofja Loka Passion Play نام دارد که قدیمی ترین درام در زبان اسلونیایی نیز به شمار می رود. این کتاب سه با در قرن نوزدهم و سالهای ۱۹۹۹، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۹ به نمایش درآمده است. هفته مقدس. در مسیحیت هفته مقدس آخرین هفته روزه بزرگ می باشد که از یکشنبه نخل آغاز می شود و تا شنبه شب زنده داری عید پاک ادامه می یابد. این هفته شامل روزهای مذهبی و تعطیل یکشنبه نخل، پنج شنبه فرمان (روز شستن پای بی نوایان) و جمعه نیک می باشد. این هفته از یکشنبه نخل (در کشورهای مسیحی شرقی
به خصوص مذهب ارتودوکس، یکشنبه لازاروس) آغاز می شود و در کل شامل عید پاک نمی باشد. هفته مقدس هفته آخر زندگی عیسی مسیح در کره خاکی بوده است که توسط مسیحیان به صورت سالانه جشن گرفته می شود. منابع. __نمایه__ __بخش جدید__
ادبیات حماسی عربی تشکیل شده از اشعار حماسی و افسانه های حماسی است که در قرون متمادی و در میان افکار و گفتار مردمان عرب پدید آمده است. افسانه هزار و یک شب نمونه حاوی نمونه های قابل توجهی از افسانه های حماسی عربی است.
ارابه دستی چرخ دستی، وسیله ای L-شکل است که در یک انتهای آن دسته و در سر دیگر آن چرخ و صفحه ای معمولاً فلزی برای قرار دادن جعبه و بار قرار دارد. از این وسیله به عنوان اهرم متحرک برای جابجایی بار به ویژه جعبه های مختلف استفاده می شود.
مایکل جکسون (۱۹۵۸–۲۰۰۹) در طول عمر خود دو بار ازدواج کرد. او قبل از ازدواج هم با بازیگرانی همانند تاتوم اونیل و بروک شیلدز روابط عاشقانه داشت. اما اولین عشق وی خواننده معروف سیاه پوست، دیانا راس بوده است. جکسون برای اولین بار در سن ۹ سالگی با دایانا راس آشنا شد. او در زندگی نامه خود نوشت که او "مادر، خواهر و عشق او همه در یک ترکیب است. " هنگامی که در اواسط دهه ۸۰ راس با آرن نس ازدواج کرد، مایکل بسیار ناراحت شده و به وی حسادت می کرد. آنها در سال ۱۹۸۱ در یک ویژه برنامه تلویزیونی ظاهر شدند، جایی که راس او را "سکسی" خواند. به گفته جی رندی تارابولی، هیچ رابطه جنسی بین این دو وجود نداشت. جکسون در وصیت نامه خود در سال ۲۰۰۲ نوشت که چنانچه مادرش کاترین، قبل از دیانا درگذشت، حضانت فرزندان مایکل بر عهده دیانا قرار خواهد گرفت. شایعه شده بود که آهنگ Dirty Diana و همچنین چند ترانه دیگر دربارهٔ راس بودند، اما این شایعات هیچگاه تأیید یا رد نشد. نخستین رابطه ها. تاتوم اونیل. یکی از نخستین رابطه های عاشقانهٔ جکسون که مستندات آن وجود دارد، با تاتوم اونیل بود. مایکل گفت هنگامی که در دهه ۱۹۷۰ یک نوجوان بوده اولین عشق واقعی را با
این بازیگر کودک داشته، به طوری که وی را "اولین عشق خود - پس از دایانا راس " نامیده است. اونیل بازیگر زن زادهٔ ۱۹۶۳ است و از جکسون پنج سال کوچک تر بود. او در سن ده سالگی برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. جکسون و اونیل در آن زمان به ترتیب ۱۷ و ۱۲ ساله بودند که رابطهٔ بینشان شروع شد. جکسون در سال ۱۹۸۲ بیان کرد که رابطهٔ آن ها خیلی جدی بود ولی به دلیل این که هر دو سخت مشغول کار بودند، این رابطه «سرد» شد و در اندازهٔ یک دوستی ماند. در مستند "زندگی با مایکل جکسون" که در سال ۲۰۰۳ پخش شد جکسون ادعا کرد که اونیل ۱۲ ساله به جکسون پیشنهاد آمیزش جنسی داده بود اما جکسون به خاطر آن که خجالت می کشید قبول نمی کرد. جکسون گفت که این اتفاق در خانه شان افتاد و اونیل اقدام به گشودن دکمه های پیراهن وی کرد و به صراحت در مورد آمیزش جنسی صحبت می کرد. جکسون از حرکت اونیل شوکه شده بود. اونیل بعدها در پاسخ به این اتفاق گفت «او همان طور که هر کس دیگری شوکه می شود شوکه شد». او گفت که در حالی که برای جکسون به عنوان یک هنرمند و یک انسان ارزش قائل است اما جکسون «قوهٔ تخیل بسیار زنده ای» دارد. اونیل همچنین اظهارات جکسون را «نادر
ست» دانست و گفت که «برای یک دختر ۱۲ ساله هیچ راهی وجود ندارد که یک انسان بالغ را به آن صورت که جکسون ادعا کرد اغفال کند». اونیل خودزندگی نامه اش با نام "یک زندگی کاغذی" را در سال ۲۰۰۴ و یک سال پس از مستند "زندگی با مایکل جکسون" منتشر کرد. او در این کتاب ادعا کرد که جکسون کسی بود که درخواست آمیزش می کرد. او نوشت: «من تنها ۱۲ سالم بود و از زندگی واقعی چیزی نمی دانستم. مایکل کسی بود که به نظر می رسید یک تهدیدکننده بود». این درحالی است که خانم تاتوم اونیل در گفتگویی که در سال ۱۹۹۵ با مجلهٔ وایب داشت کاملاً برعکس این ادعا را گفته بود. او در آن زمان گفت: «جکسون بسیار خجالتی بود و یکی از بهترین و بی گناه ترین انسان هایی است که تا به حال دیده ام … یکبار که به اتاقم آمده بود حتی از این که بر روی تخت خوابم بنشیند نیز خجالت می کشید». او رابطهٔ دوستی شان را یک «دوستی واقعاً شگفت انگیز» توصیف کرد و گفت که همیشه با هم می رقصیدند و تلفنی صحبت می کردند. اونیل به یاد می آورد که می توانست در سن ۱۲ سالگی رانندگی کند ولی جکسون در سن ۱۷ سالگی هنوز رانندگی نمی دانست و این برایش جالب بود. اونیل می گوید زمانی که اونیل درخواست جکسون
را دررفتن به مراسم آغاز اکران فیلم ویز رد کرد رابطه شان به پایان رسید. این درخواست را نمایندهٔ اونیل رد کرده بود زیرا «شاید از نظر او جکسون هنوز به اندازهٔ کافی یک ستاره نشده بود». اونیل گفت که با وجود آن که جکسون بعد از آن ماجرا هرگز با او صحبت نکرد اما باز هم جکسون را دوست داشت. جکسون در سال ۲۰۰۱ گفت که وقتی دستان یکدیگر را گرفته بودند: «انگار که در بهشت بودم. جادویی ترین چیز بود. حتی بهتر از بوسیدن او بود. بهتر از هر چیزی که تصور بکنی». "من به کلاب های شبانه نمی رفتم. [اما] یادم می یاد یک بار با او به یک کلاب شبانه رفته بودم. داشتم به گروه موسیقی نگاه می کردم. در حالی که نشسته بودم او دستم را گرفت و من ذوب شدم. و این تمام چیزی بود که من می خواستم. این اتفاق برای بچه های معمولی معنا ندارد. او (=اونیل) خیلی زود از حد بزرگ شده بود. او از معصومیت درآمده بود. و من دوستش داشتم." در گفتگویی مشابه در مستند سال ۲۰۰۳ جکسون عنوان کرد: «او ۱۳ ساله بود و من ساده لوح بودم. او از من همه جور کاری درخواست می کرد اما من اصلاً نمی خواستم با او سکس داشته باشم». بروک شیلدز. جکسون بروک شیلدز ۱۵ ساله را در مراسم جایزه اسکار سال
۱۹۸۱ ملاقات کرد. بروک یک مدل و بازیگر بود. از آن زمان آن ها رابطهٔ دوستی بین خود آغاز کردند. بروک در سال ۲۰۰۹ گفت که به هم نزدیک شدند زیرا سکس مسئله اصلی شان نبود. سپس رسانه ها مدعی شدند که گفته های بروک به این معنی است که جکسون «فاقد خاصیت جنسی» بود اما بروک در واقع جملات زیر را گفته بود: «در حالی که جکسون بزرگ تر می شد و از نظر فیزیکی و جسمی هم شروع به تغییر کرده بود، جنبهٔ غیر جنسی او بیشتر مرا به خود جذب کرد». جکسون در سال ۲۰۰۱ گفت که بروک یکی از «عشق های زندگی اش بود. فکر می کنم که او نیز مرا به همین اندازه دوست داشت. و به خاطر همین بود که زیاد قرار می گذاشتیم». دیگر رابطه ها. براساس چند شایعه، جکسون در سال ۱۹۸۴ با یکی از هوادارانش رابطهٔ جنسی داشته است و این رابطه باعث تولد رپر نروژی به نام عمر بتی شده است. پس از مرگ جکسون، پدر جکسون جوزف، این اتفاق را تأیید کرد. اما آزمایش دی ان ای این ادعاها را رد کرد و معلوم شد عمر بتی پسر جکسون نیست. ازدواج با لیزا پریسلی. در ۲۶ مه ۱۹۹۴، جکسون با خواننده و ترانه نویس لیزا ماری پریسلی دختر الویس پرسلی، ازدواج کرد. آن ها در سال ۱۹۷۵، در یکی از گردهمایی های فامیلی جکسو
ن، در هتل و کازینوی بزرگ مترو گلدوین مایر برای اولین بار یکدیگر را ملاقات کردند و در اوایل سال ۱۹۹۳، توسط یک دوست مشترک دوباره با هم مرتبط شدند. آن ها هر روز تلفنی با هم صحبت می کردند. وقتی اتهامات سوء استفادهٔ جنسی از کودکان علنی شد، جکسون به حمایت عاطفی لیزا ماری وابسته شد. او نسبت به سلامتی رو به افول جکسون و اعتیاد او به داروها نگران بود. لیزا ماری توضیح داد که: «من باور داشتم که اون هیچ کار نادرستی انجام نداده و اینکه به اون به ناحق تهمت زدن و بله من کم کم مجذوب اون شدم. می خواستم نجاتش بدم. احساس کردم می تونم این کارو بکنم». در یک تماس تلفنی که جکسون با لیزا ماری برقرار کرده بود، لیزا او را خیلی هیجان زده، متزلزل و در هپروت توصیف کرد. کمی بعد، او سعی کرد که جکسون را متقاعد کند که اتهامات را خارج از دادگاه حل و به یک مرکز درمان اعتیاد مراجعه کند. نزدیک پاییز ۱۹۹۳، جکسون تلفنی به لیزا ماری پیشنهاد داد، او گفت: «اگه ازت بخوام که با من ازدواج کنی، اینکارو می کنی؟» سپس مایکل به طور رسمی از لیزا خواستگاری کرد. پرسلی و جکسون به طور خصوصی در جمهوری دومینیکن ازدواج کردند. البته طرفین تا دو ماه ازدواجشان را انکار
نمودند. این ازدواج در حالی رخ داد که لیزا ۲۰ روز پیش از شوهر قبلی اش طلاق گرفته بود. او دلیل طلاق از شوهرش را به خاطر عشقش به مایکل بیان کرد. اما لیزا همچنان با شوهر قبلی اش رابطه داشت و این باعث آزرده شدن مایکل شد به طوری که یک بار مایکل خودش را به مدت چند هفته از لیزا پنهان کرد و بعد از مدت ها در مراسم جوایز موزیک ویدئوی ام تی وی ۱۹۹۵ همدیگر را ملاقات کردند. در آن زمان، رسانه های شایعه پرداز عنوان کردند که این ازدواج حقه ای برای سرپا نگه داشتن چهرهٔ مردمی جکسون در پرتوی اتهامات قبلی سوء استفادهٔ جنسی است. جکسون و پرسلی کمتر از دو سال بعد از یکدیگر جدا شدند، آن ها دلیل جدایی را اختلافات غیرقابل حل اعلام کردند. ولی ارتباطشان دوستانه باقی ماند. اما پس از مرگ مایکل، لیزا گفت که یکی از مهم ترین دلایل طلاق آن ها، بچه دار شدن بود. مایکل علاقهٔ بسیاری به پدر شدن داشت در حالی که لیزا می خواست تا ابتدا از زندگی شان مطمئن بشود. او همچنین یکی دیگر از دلایل طلاقش از مایکل را در مصاحبه با اپرا این گونه شرح داد: «موقعیتی پیش آمد که او می بایست بین من و آن خون آشامان (افراد دور و برش) یکی را انتخاب می کرد. و او مرا بیرون
راند». مایکل جکسون در سال ۲۰۰۱ در گفتگویی که با اشمولی بوتچ ضبط کرد، گفت :《او [لیزا ماری پریسلی] قبل از ازدواج به من قول داده بود. اولین کاری که انجام می دهیم بچه دار شدن است. من دلم شکسته بود و همیشه در حالی که این نوزادان کوچولو و عروسک ها را در آغوش می گرفتم، راه می رفتم و گریه می کردم. میدونی، این چیزی بود که من با همه وجودم می خواستم. 》 لیزا در همان مصاحبه دربارهٔ روابطشان نیز سخن گفت: ازدواج با دبی رو. در قسمت استرالیایی تور جهانی تاریخ، جکسون با پرستار متخصص پوست، دبورا جین رو ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند پسر به نام مایکل جوزف جکسون جونیور معروف به «پرینس» و یک فرزند دختر به نام پاریس مایکل کاترین جکسون شد. این دو ابتدا یکدیگر را در اواسط دههٔ هشتاد، وقتی جکسون متوجه شد که مبتلا به برص است، ملاقات کردند. دبی رو سال های زیادی را به مراقبت از بیماری جکسون و همچنین حمایت عاطفی از او مشغول بود، بنابراین قبل از آنکه به طور رمانتیک درگیر شوند، رابطهٔ دوستی مستحکمی ایجاد کرده بودند. آن ها ابتدا قصد ازدواج نداشتند، اما بعد از اینکه دبی رو برای اولین بار باردار شد، مادر جکسون دخالت کرد و آن ها را متقاعد به
ازدواج نمود. این زوج در سال ۱۹۹۹ از یکدیگر جدا شدند. گرچه جکسون از توضیح دلیل جدایی خودداری کرد و آن را جزء اطلاعات خصوصی دانست، اما دبی رو به این سؤال پاسخ داد و علت جدایی را «غیرقابل تحمل بودن تلاش بی وقفهٔ رسانه ها در تحت نظر گرفتن زندگی خصوصی جکسون برای او»، اعلام کرد و در ادامه گفت که به جکسون علاقهٔ بسیاری دارد و برای او هر کاری می کند. دبی رو حضانت کامل فرزندان را به جکسون داد.
جونپور شهری است در اوتار پرادش هند. در تاریخ از این شهر با عنوان هایی همچون دارالعلم، دهلی ثانی، شیراز هند و شیراز شرق یاد شده است. جمعیت. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۱ میلادی ۳٬۹۱۱٬۶۷۸ تخمین زده شده است.
شمس الدین امیرعلائی (۱۲۷۹ تهران – ۱۳۷۳) از اعضای حزب ایران و جبهه ملی ایران، دولتمرد دوران پهلوی و نخستین سفیر جمهوری اسلامی ایران در فرانسه بود. تحصیلات. پسر علی اکبرخان نجدالدوله و نوه عبدالله خان ناظم السلطنه بود. در مدرسه دارالفنون و سن لوئی تهران درس خواند و برای ادامه تحصیل به اروپا رفت. پس از کسب لیسانس حقوق به ایران برگشت و درپی اصلاحات دادگستری در زمان علی اکبر داور به استخدام عدلیه درآمد. فعالیت های سیاسی. امیرعلائی از اعضای مؤسس حزب ایران بود. در ۲۸ بهمن ۱۳۲۴ در کابینه قوام السلطنه به عنوان کفیل (سرپرست) وزارت کشاورزی به مجلس معرفی شد. در سال ۱۳۲۸ به جبهه ملی پیوست. سال بعد که رزم آرا به نخست وزیری رسید، امیرعلائی را استاندار گیلان کرد. در گیلان بود که رزم آرا کشته شد و حسین علاء به نخست وزیری رسید و وزارت دادگستری را به او داد. امیرعلائی بدون موافقت جبهه ملی وزارت دادگستری را در کابینه علاء پذیرفت و جبهه ملی با او شرط کرد که اگر می خواهد با مخالفت جبهه روبرو نشود، باید دست به اصلاح دادگستری بزند. امیرعلائی از همان آغاز وزارت، اصلاح دادگستری را آغاز کرد و دست به اقداماتی زد که سر و صدا و اعتراضاتی
هم به پا کرد. او دست به تغییر و تبدیل قضات زد. لایحه ای نیز برای انحلال دیوان کیفر کارکنان دولت به مجلس داد. اما دوران وزارتش بیش از یک ماه و نیم به درازا نکشید و این لایحه از دستور کار خارج شد. دکتر مصدق که پس از حسین علاء به نخست وزیری رسید، با اینکه اقدامات امیرعلائی را در دادگستری تأیید می کرد، او را در مقامش ابقا نکرد و به جای دادگستری، او را به وزارت اقتصادملی منصوب کرد. دکتر مصدق در نطق معرفی امیرعلائی در مجلس شورای ملی گفت اگر امیرعلائی در دادگستری می ماند و اقدامات خود را دنبال می کرد، در شرایطی که دولت قرار بود از شرکت نفت انگلیس خلع ید و قانون ملی شدن نفت را اجرا کند، «محیط متشنجی ایجاد خواهد شد که ما را از آن هدف بزرگی که در نظر داریم بازمی دارد». امیرعلائی در دولت دکتر مصدق با حفظ سمت وزارت اقتصاد ملی، استاندار خوزستان هم بود. سپس با استعفای سرلشکر زاهدی از وزارت این کشور، این وزارت خانه را همراه با سرپرستی شهربانی به عهده گرفت. یکی از کارهای مهم او در این دوران نشر تلگراف های مربوط به انتخابات دوره نهم مجلس و دخالت های رضاشاه بود که در دادگاه لاهه به عنوان اسناد حقانیت ایران استفاده شد. مصدق سپس
مسئولیت وزارت دادگستری را به امیرعلائی سپرد. یکی از مشکلات سید ابوالقاسم کاشانی با مصدق این بود که امیرعلائی حاضر به قبول توصیه کاشانی و فرزندان او و اطرافیانش مانند شمس قنات آبادی نبود. سرانجام تحت فشارهای وارده دکتر مصدق او را به سمت وزیر مختار ایران در بلژیک منصوب کرد. او پس از کودتای ۲۸ مرداد از این سمت استعفا داد. پس از آن امیرعلائی در نهضت مقاومت ملی نیز فعالیت های خود را ادامه داد و چندین بار به زندان افتاد. در سال ۱۳۳۹ او جزء اعضای هیئت مؤسس جبهه ملی دوم بود و در کنگره جبهه ملی به عضویت در شورای مرکزی انتخاب شد. در سال ۱۳۴۳ به اروپا رفت و موفق شد در سن بالای شصت سال دکترای دولتی در علوم سیاسی بگیرد. در آستانه انقلاب به جبهه ملی ایران (چهارم) پیوست و عضو شورای مرکز جبهه ملی شد. پس از انقلاب به عنوان سفیر ایران در فرانسه منصوب و در سال ۱۳۵۹ به علت اختلاف با صادق قطب زاده وزیر خارجه وقت از کار برکنار شد و به تهران بازگشت. پس از انتشار خاطرات صادق خلخالی، دکتر امیر علایی توضیحی بر آن نوشتند: "آیت اله خلخالی برای چندمین بار این بنده حقیر را مورد حمله قرار داده اند، از جمله در خاطرات خود نامی از اینجانب بر
ده اند و بنده را 'طاغوتی' خوانده اند و اعتراض کرده اند که چرا مرا به عنوان اولین سفیر جمهوری اسلامی ایران به فرانسه اعزام داشته اند؟ ابتدا ببینیم 'طاغوتی' چیست و 'طاغوتی' کیست؟[...] بنده ثروتی ندارم و همه می دانند که در طول خدمت قضایی،سیاسی و اداری ام،جز حقوق دولتی چیزی عایدم نشده و اکنون یک خانه مسکونی تقریبا به مساحت ۲۵۰ متر دارم که ملک پدری من است[...]"(خاطرات آیت اله خلخالی،چاپ دوم، اسفند ۱۳۷۹، صفحه۴۵۹-۴۵۸)
الیسیوم یا تبعیض فیلمی در ژانر علمی تخیلی محصول آمریکا به کارگردانی نیل بلومکمپ می باشد. فیلمبرداری این فیلم در ژوئن ۲۰۱۱ شروع و در سال ۲۰۱۳ میلادی اکران شد. مت دیمون و جودی فاستر در این فیلم ایفای نقش کردند. نام فیلم اشاره ای به الیسیوم که همان بهشت در افسانه های یونان باستان است، دارد. فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد و در زمینه تیم بازیگری و جلوه های بصری تحسین شد. موضوع. در اواخر قرن بیست و یکم زمین به دلیل آلودگی و جمعیت بسیار زیاد رو به نابودی می رود و تا سال ۲۱۵۴ ثروتمندان زمین را ترک کرده در یک اقامتگاه فضایی بسیار بزرگ و مصنوعی به نام آلفا زندگی می کنند که در مداری به دور زمین می چرخد و از روی زمین قابل مشاهده است. این شهر یا اقامتگاه از لحاظ تکنولوژی بسیار پیشرفته است. زمین تبدیل به یک ویرانه شده و مردم امکانات درمانی و رفاهی زیادی ندارند. مکس (مت دیمون) در زمین زندگی می کند و در یک کارخانه ربات سازی که متعلق به یکی از شهروندان آلفا است کار می کند. مکس در هنگام کار در کارخانه ربات سازی به طور اتفاقی در معرض رادیواکتیو شدید قرار می گیرد و به او گفته می شود که فقط ۵ روز بیشتر زنده نخواهد ماند،
تنها راه علاج او دستگاهی پیشرفته است، چیزی مانند «اتاقک شفابخش» که قادر به درمان همه بیماری ها و حتی بازسازی بافت های آسیب دیده است. این دستگاه فقط برای ساکنان آلفا است و حالا او برای اینکه درمان شود چاره ای جز رفتن به آلفا ندارد. شرح داستان. در سال ۲۱۵۴، زمین بر اثر بوم کشی دچار جمعیت بیش از حد، بیماری و آلودگی شدید شده و شهروندان آن در فقر مطلق زندگی می کنند. در مقابل، ثروتمندان و قدرتمندان در «الیزیوم» زندگی می کنند، ایستگاهی فضایی در مدار نزدیک زمین که دارای امکانات لوکسی چون دستگاه های پزشکی «مد-بی» است؛ تجهیزاتی که توان درمان هر بیماری یا ناتوانی را دارند. در لس آنجلس، «اسپایدر»، یک هکر، عملیات قاچاق انسان به الیزیوم را از طریق شاتل فضایی هدایت می کند. «دلاکورت»، وزیر دفاع الیزیوم، مأمور جلوگیری از ورود غیرقانونی به ایستگاه است. او مزدوری به نام «کروگر» را مأمور شلیک به شاتل های اسپایدر می کند. اما رئیس جمهور الیزیوم، «پاتل»، به دلیل روش های غیرقانونی دلاکورت، او را توبیخ و تهدید به برکناری می کند. سپس کروگر را نیز از خدمت معاف می کند. در واکنش، دلاکورت به مدیرعامل شرکت آرمادین، «کارلایل»، پیشنهاد می ده
د در ازای نوشتن برنامه ای برای کودتا و نصب دلاکورت به عنوان رئیس جمهور، قراردادهای نظامی دائمی دریافت کند. کارلایل این برنامه را می نویسد و آن را در مغزش ذخیره می کند. روی زمین، «مکس دا کوستا»، که به تازگی از حبس مشروط آزاد شده، در شرکت آرمادین مشغول کار است که در حادثه ای دوز مرگباری از پرتوگیری دریافت می کند. او تنها دارویی برای کاهش عوارض جانبی می گیرد و به او گفته می شود که فقط پنج روز دیگر زنده خواهد بود. پس از اخراج، مکس و دوستش «خولیو» به اسپایدر مراجعه می کنند و مکس قول می دهد که در صورت موفقیت در سرقت اطلاعات از یکی از شهروندان الیزیوم، اسپایدر او را با شاتل به آنجا ببرد تا با استفاده از مد-بی درمان شود. مکس هدف را رئیس سابقش، کارلایل، انتخاب می کند. با توجه به وضعیت رو به وخامت مکس، اسپایدر با جراحی، اسکلت خارجی پیشرفته ای به او پیوند می زند. مکس و خولیو شاتل کارلایل را سرنگون می کنند. در درگیری با ربات های امنیتی، کارلایل به سختی زخمی می شود و می میرد. مکس و خولیو موفق به استخراج برنامه از مغز او می شوند، اما اطلاعات به طور غیرمنتظره ای به شکل رمزگذاری شده قفل می شود. دلاکورت برای بازیابی داده ها،
کروگر و تیم عملیات ویژه را اعزام می کند. کروگر خولیو را می کشد، اما مکس با کپی داده ها فرار می کند. با مرگ کارلایل، امکان بازیابی مجدد برنامه از مغزش از بین می رود. مکس نزد دوست دوران کودکی اش، «فری»، که پرستار است و دختری مبتلا به سرطان خون دارد، می رود. پس از پانسمان زخم ها، مکس نزد اسپایدر بازمی گردد و درمی یابد داده های داخل مغزش می تواند سامانهٔ اصلی الیزیوم را بازنشانی کند. دلاکورت تمام پروازها به سوی الیزیوم را ممنوع می کند و اسپایدر دیگر نمی تواند مکس را منتقل کند. مکس با عصبانیت می رود، ولی اسپایدر پنهانی ردیاب روی او نصب می کند. پس از آنکه کروگر فری و دخترش را می رباید، مکس نزد او می رود و در ازای استفاده از مد-بی، پیشنهاد انتقال داده ها را می دهد. کروگر می پذیرد و دلاکورت ممنوعیت پرواز را لغو می کند تا گروه بتواند به الیزیوم برود. در پرواز، مکس و کروگر بر سر داده ها درگیر می شوند و نارنجکی در صورت کروگر منفجر شده و باعث سقوط شاتل می شود. شاتل روی الیزیوم سقوط می کند و مکس بازداشت شده و نزد دلاکورت برده می شود. او دستور استخراج داده ها را می دهد، اما مکس فرار کرده و برای نجات فری به اتاق تسلیحات می