Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ونت خودشان، یعنی با کشیدن دیوار و بستن راه آن قسمت از خانه، دفن می کردند. «هرودت» مورخ مشهور یونان دربارهٔ مصری ها می گوید: «مصری ها بیشتر از هر قوم دیگری به حد افراط مذهبی اند.» آن ها سکونتگاه های خود را، از مصالح کم دوام می ساختند، ولی در ساختن معابد و آرا مگاه های پادشاهان، از سنگ های سخت استفاده می کردند. به طور کلی توجه مصری ها به زندگی در این جهان، برای ادامه زندگی و دست یابی به سعادت در مرحله دوم زندگی، یعنی زندگی پس از مرگ بوده است و هنر ایشان نیز، بر اساس این نحوه نگرش آن ها به زندگی پایه ریزی شده بود. اوضاع طبیعی مصر و زندگی مصریان، در مذهب آن ها منعکس شده بود. در دوره ای که مصری ها به صورت نظام اجتماعی و جماعتی نخستین زندگی می کردند، خدایان خود را به صورت جانوران و پرندگان می پنداشتند. آن ها خدایان خود را به شکل انسان اما با سری از حیوانات و پرندگان می ساختند. با پیشرفت کشاورزی در بین مصری ها، آن ها به پرستش «خورشید» پرداختند، زیرا که آن را سرچشمه گرما، رشد و حیات می دانستند. خدای آفتاب «رع» نامیده می شد. خورشید پادشاه خدایان بود. همچنین علت طغیان رود نیل را نیز به خدای نیل نسبت می دادند که از قسمت
بالا و سرچشمه این رودخانه با کوزه آب می ریخت. به همین دلیل آن ها همیشه دعا می کردند، که خدای نیل به مزارعشان بیاید و هنگامی که نیل طغیان کرد، مردم مصر جشن می گرفتند و خدای نیل را سپاس می گفتند. معماری پادشاهی کهن. در حدود سه هزار سال قبل از میلاد مسیح مصر سفلی و مصر علیا توسط فرعونی به نام «نارمر» با هم متحد شدند؛ و اولین سلسله با یک سیاست واحد، ترکیبی از دو فرهنگ را به مورد اجرا درآورد، پس از گذشت این دوره است که به تدریج معماری مقبره ای یا «مصطبه» آغاز می گردد. مقابر مصطبه ای. این مقبره ها که مصطبه خوانده می شوند. معمولاً به شکل سکویی بلند و مستطیل شکل با دیواره هایی پرشیب و مفروش از سنگ یا آجر بر روی محوطه تدفین ساخته می شده اند. محوطه تدفین در عمق زیادی در زیر زمین قرار داشت و به وسیله هواکش به سکوی بلندی متصل می شده است شکل مصطبه احتمالاً از تپه های خاکی یا سنگی که مقبره های پشین را می پوشانید، الهام گرفته شده است. این درحالی است که، در بین النهرین تقریباً نوعی بی تفاوتی نسبت به آیین مردگان و حفظ مقبره ها وجود داشته. در صورتی که در مصر این گونه مسائل را در درجه اول اهمیت قرار می دادند. در سرداب (محوطه ت
دفین) مقبره مصطبه ای هیچ گونه ارتباطی با محیط خارج وجود نداشت، نقاشی و یا مجسمه متوفی و نیز اشیاء نفیس و ظروفی که برای «کا» ضروری بود، قرار داده می شد. ارتباط مصطبه با محیط خارجی از طریق دری بوده که به فضای کوچکی منتهی می شد و اقوام و نزدیکان متوفی هدایای خود را برای وی در آنجا می گذارند. سوراخی که از بالای جسد متوفی را از آن وارد می کردند، در برخی موارد از بام تا محل استقرار جسد، بیش از ۵٫۳۰ متر به طرف پایین عمق داشت. پس از اینکه جسد را داخل مقبره قرار می دادند، این سوراخ را کاملاً مسدود می کردند و دهانه آن را به دقت مانند سایر نقاط سقف می پوشاندند، به طوری که دیگر این مسر کشف نگردد و هر کسی به آن دسترسی نیابد. این آثار نه تنها اولین شکل مقابر ساخته شده در مصر بودند، بلکه ساخت آن ها در زمانی که اهرام نیز به وجود آمد، ادامه یافت و به عنوان مقابر اشراف و نزدیکان فرعون، در کنار اهرام بنا گردید و طول آن ها از ۵٫۴ تا ۵۲ متر و ارتفاعشان از ۳ تا ۹ متر متغیر بوده است. علت عمود نبودن دیوار این مقابر و تمایل آن ها به داخل ظاهراً باید در استحکام بیشتر این نوع «دیوارها» نسبت به دیوارهای عمودی بوده باشد. هرم پله پله ای ز
وسر (جوسر). در دوره سلسله سوم در حدود (سال ۲۷۵۰ ق. م) مقابر مصری شکل هرم هایی پله دار به خود گرفت. مشهورترین این مقابر (احتمالاً اولین آن ها مقبره پادشاه زوسر است که روی همان تپه مستطیل شکل اجدادی و در شهر سقاره یا گورستان باستانی ممفیس برپا شده است. این هرم نخستین مقبره عظیم پادشاهی بود. شکل هرم مزبور ظاهراً چیزی حد واسط بین مصطبه وهرم های حقیقی بعدی در جیزه است. در واقع متشکل از چندین مصطبه است که به تدریج کوچک شده و در پایان کار ساختمانی، مشابه زیگورات های بزرگ بین النهرین شده است. اما هرم زوسر بر خلاف زیگورات ها یک مقبره است، نه یک معبد. ارتفاعش از بنای مردگانی که پیرامونش قرار دارند، بلندتر است. مقبره زوسر کارکردی دوگانه داشت: شهر تاریخی ممفیس در مصر. البته اعتقاد مصریان با خداسازی فراعنه و خدایان عجیب نیمه حیوان، نیمه انسان شکل گرفت. اعتقاد به زندگی و جاودانگی پس از مرگ، به شرط سالم ماندن اجسادشان، مهم ترین مورد در باورهایشان بود. فناناپذیر بودن مختص طبقات سلطنتی و اشراف و بزرگان بود و برای خدمتگزاران، تنها امید بندگی برای سرورانشان در جهان ماوراء ستارگان وجود داشت. به باور مصریان آن دوره، در روز رستاخی
ز، روح انسان مرده مجدداً وارد کالبدش خواهد شد؛ بنابراین جسد وی بایستی دست نخورده و سالم باشد. در زمان های قبل، شن های داغ بیابان در نگهداری اجساد کمک مؤثری می کردند و این عقیده را القا می کردند. در دوره پیش از تاریخ، ترتیب به خاک سپردن اموات طوری بود که بر اثر مجاورت با شن های صحرا رطوبت بدن انسان جذب می شد و به این ترتیب بدن محفوظ می ماند. این اعتقاد به مدت سه هزار سال پابرجا ماند و بعد از آن بود که مومیایی کردن نوعی تخصص با ارزش در میان تمدن های اولیه ه شمار می رفت. بر اساس تفکر خاص مصری، لاشه مومیایی شده باید در مقبره ای نفوذناپذیر محافظت گردد و این کار بسیار مشکل بود. به هر حال تسخیرناپذیری مقبره ها تبدیل به پایه و اساس معماری مصریان گردید. این تسخیرناپذیری باید در بیش از یک بعد در نظر گرفته می شد؛ یعنی حفظ امنیت جسد به همراه امنیت دارایی ها، همسران، اثاث، غذا و جواهرات فرد مرده. آثار هنری امروزه که کوزه های جهان را انباشته است، پیش تر در گورها منتظر زندگی مجدد پس از روز رستاخیز بوده اند. این گورها نه فقط مقبره ای نفوذ ناپذیر، بلکه خزانه، معبد و اثری هنری به شمار می روند. مقبره های مصریان نه فقط نفوذناپذی
ر بودند، بلکه بسیار بادوام و محکم نیز به نظر می رسند. مقابر به طور عمده نزدیک منطقه ممفیس (Memphis) ساخته می شدند. در سمت جنوب قاهره پایتخت پادشاهی قدیم نوم (Nome) قرار داشت. این گورهای مصطبه ای شکل کوچک با پله های اطرافشان و یک بام مسطح، در اصل اولین معماری ساخته شدهٔ مصریان به شمار می آیند. نام مصطبه از عربی می آید و به معنی نوعی نیمکت است که آن را در خارج خانه پشت در می گذاشتند. مصطبه ها تقریباً توپر بودند اما در بعضی مواقع در قلب این تودهٔ گلی، آجری یا سنگی، ردیفی از اتاق ها قرار داشتند، همچون اتاق تدفین، شامل تابوت سنگی منقوش مرده، با تمام متعلقاتش. ظاهراً در محل دفن یک فرورفتگی، مانند نوعی در یکپارچه کاذب وجود داشت که از طریق آن روح (Ka) می توانست به جسد بازگردد. این فرورفتگی همچنین به عنوان نمازخانه ای کوچک به کار برده می شد، و حکم جایی را داشت که قربانیان را در آنجا به خدایان تقدیم می کردند و راهب می توانست برای آرامش روح مرده دعا بخواند. اهرام ثلاثه. در مصر سه هرم از فراعنه سلسله چهارم؛ به نام های خوفو (خئوپس)-خفرع (خفرن) و «منکوریچ))(مرکینوس) وجود دارد. این هرم ها که در حدود ۲۷۰۰ ق. م ساخته شده اند،
در جیزه قرار دارند و در سرزمین مصر مظهر پایداری ابدی، علم، پنهانی، رمز و فنون، حکمت ازلی، جادوگری بوده اند. اهرام جیزه نقطه اوجی در تکامل آن شیوه معماری به شمار می رود، که با ساختن مصطبه آغاز گردید. ساختمان این اهرام زائیده ضرورتی خاص نبود. پادشاهان می توانستند مصطبه ها را تا بی نهایت روی هم و مقبره هایشان را سنگین تر کنند. گویا زمانی که پادشاهان سلسله سوم اقامتگاه دائمی خویش را به «ممفیس» انتقال داده اند، تحت تأثیر هلیوپولیس که در مجاورتشان بود قرار گرفتند. این شهر مرکز کیش نیرومند «رع» خدای آفتاب بود که تصویرش به صورت یک سنگ هرمی شکل به نام «بن بن» ساخته شده بود. در دوران سلسله چهارم، فراعنه مصر خود را فرزندان «رع» نامیدند و به همین جهت، از آن پس کوشیدند او را بر روی زمین مجسم کنند؛ بنابراین فراعنه دیگر فاصله ای با انتقال اعتقاد به وجود روح و جسم خداگونه خودشان به همان طریق مشابه، به درون مقبره های هرمی شکل نداشتند. به طور کلی معماری مصری در آغاز با ساختما نهایی از خشت و چوب و نی و پاره ای مصالح سبک دیگر برپا گردید. ایمحوتب، ساختمان های با سنگ های تراشیده شده را مرسوم کرد. در عین حال انواع قالبهای معماریش
هنوز انعکاسی بود از شکل ها و ابتکاراتی که در شیوه بنایی با مصالح سبک و کم دوام بکار می رفت، همین است که در معماری وی پیل پاهایی به انواع مختلف همیشه در درون جرز کار گذاشته شده است، نه به صورت مستقل و قائم به خود و همه یادگاریست از دسته های نی یا تیرهای چوبی که میان دیوارهای خشتی نصب می شود، تا استحکام آن ها را افزایش دهد. اما همین موقعیت که این عناصر ساختمانی دیگر خاصیت وجودی یا کاربرد خود را از دست داده بودند، موجب آن شد که ایموحتب و معماران پیرو او ستون ها را به نوعی تازه تبدیل نمایند و آن ها را در را هدف نوین به کار برند، پذیرش این حقیقت که قالب ها یا به صورت های معماری می تواند حالت و اندیشه ای را به بیان آورد، در وهله اول دشوار می نماید و عموماً چنین می پنداریم که اگر این قالبها از نظر ساختمانی خاصیتی معین در طبقه ای قطعی نداشته باشند. دیگر چیزی جز تزیین سطحی نخواهد بود. یونانی ها از ستون های مصر اقتباس نموده و سپس آن را تکمیل بخشیدند. شبیه ستون های پاپیروس که معروف مصر سفلی است. در بنای کاخ شمالی مزاز پادشاه زوسر به کار گرفته شده است. مصری ها از پیش از سلسله ها روش طاق زنی را می دانستند و در حدود ۳۰۰۰ س
ال ق. م به ندرت از طاق زنی استفاده کرده اند. در نهایت باید گفت معماری مصری معماری جرمی است و توجه شان به فرم و جرم بوده تا فضاسازی و همچنین معماران مصر از شیوه ستون های افقی و عمودی نهایت استفاده را برده اند. از بناهای باشکوه مصری باید به معابد سر در هم اشاره نمود، این بناها دارای سردرهای عظیم و جسیمی بودند که بر روی آن نقوش کنده کاری شده و برجسته تعبیه شده است. بر روی سردر این معابد جایی برای نصب پرچم های بزرگ قرار داشت. سر درهای این معابد به حدی بزرگ و عظیم بود که تمام ساختمان معبد تحت تأثیر این وضعیت قرار می گرفت. یکی از نمونه های بارز این نوع بناها معبد خنوس در کرنک و نمونه های دیگر است.
کوره وسیله یا محلی است که در آن حرارت ایجاد می کنند. در زبان فارسی به آن آتشدان، آتشگاه، آتش تاب و آتش تاو نیز گفته می شود. همچنین سیستم حرارت مرکزی ساختمان ها به طور معمول بر پایه یک کوره بنا شده که در آن یک سیال در دیگ های پره دار گرم می شود. واژه کوره همچنین به اختصار به کوره های صنعتی تولید حرارت در پالایشگاه ها، برج های تقطیر، آهنگری ها، استخراج فلزات، کارخانجات سرامیک سازی و واحدهای شیمیایی به کار می رود. انرژی موردنیاز کوره گاهی به طور مستقیم از سوزاندن سوخت تأمین می شود.در برخی از کوره ها نیز انرژی مورد نیاز برای تولید گرما با استفاده از انرژی الکتریکی، خواه به روش قوس الکتریکی و خواه به روش القای الکترومغناطیسی تأمین می شود. کوره های مصالح ساختمانی. کوره های مصالح ساختمانی، کوره هایی هستند که به منظور ساخت مصالح از آن استفاده می شود. کوره های گچ پزی. سنگ گچ را بیشتر در ۳ نوع کوره می پزند: ۱.کوره تنوره ای باستانی ایرانی: سنگ گچ را در آن می چینند و تون کوره را آتش می کنند تا سنگ گچ بپزد. چنین گچی دارای جنس همگن نیست، زیرا نزدیک به ۲۰٪ آن گچ پخته ساختمانی با نیم مولکول آب و ماندهٔ آن یا سوخته یا نپخته ا
ست. در ایران، روی کوره های تنوره ای آهک پزی و آجرپزی سنگ گچ می گذارند تا در گرمای کم بپزد و آن بهترین گچ برای سفیدکاری است. ۲.کوره های تاوه ای: سنگ گچ را در سنگ شکن کلوخه کرده، آسیاب می کنند تا گرد شود. به گرد سنگ گچ در تاوه های بزرگ گرما می دهند (مانند بو دادن آرد) تا بپزد. گرد سنگ گچ درون تاوه را پیوسته هم می زنند تا همهٔ گرد سنگ یکنواخت بپزد. این روش گچ پزی با کار ناپیوسته است. ۳.کورهٔ گردنده: کار کوره گردنده گچ پزی پیوسته است. برای پختن گچ در آن، سنگ گچ را کلوخه می کنند و آن را در کوره گرداننده می ریزند. به پوستهٔ فولادی کورهٔ گردنده گرما می دهند و از لولهٔ درون کورهٔ گردنده هم گاز گرم می گذارند و بخار برخاسته از سنگ را به بیرون می مکند. این بخار آب هنگام بیرون رفتن از کوره، نزدیک به ۱۰۰ تا ۱۲۰ درجه گرما دارد. کلوخهٔ سنگ گچ پخته در کورهٔ گردنده را به نرمی خواسته شده آسیاب می کنند. کوره آجر پزی. پس از خشک شدن خشت، آن را در کوره می چینند به طوری که به همدیگر نچسبند، تا هوا، شعله و گاز از لای آجر ها بگذرند. کوره های آجرپزی سه نوع اند: کورهٔ با آتش ثابت و آجر ثابت، کورهٔ با آتش رونده و آجر ثابت و کورهٔ با آجر
رونده و آتش ثابت. کورهٔ با آتش ثابت و آجر ثابت یا کورهٔ تنوره ای: این کورهٔ کارش پیوسته نیست. کورهٔ تنورهٔ کوتاه و گشادی است که خشت را در آن می چینند و تون آن را می تابند (آتش می کنند) شعله، هوای داغ و دود از لابه لای خشت های چیده شده در کوره بالا می روند و گرمای خود را به خشت ها پس می دهند و خشت ها می پزند. کار کوره تنوره ای پیوسته نیست و در آن گرمای زیاد به هدر می رود زیرا پس آنکه خشت پخت و آجر شد، سر کوره را باز می کنند و می گذارند آجر درون کوره سرد شود و گرمایش را به هوا بدهد. جنس آجری که در کورهٔ تنوره ای پخته شود یک جور نیست. از پایین به بالا جوش، آجر جوش، آجر سبز، آجر بهی، آجر سفید، آجر ابلق، آجر قرمز و آجر نیم پخته به دست می آید. اگر بالای کوره های تنوری به شکل قارچ نیز ساخته شد و سر کوره نیز پوشیده شود، به طوری که که گاز کوره از بالای آن بیرون نرفته، از سوراخ های نزدیک کف کوره به دودکش یا هواکش مکیده شود. گاز داغ، گرمایش را به خشت های چیده شده در کوره پس می دهد. با این کار، گرمای گاز کوره هدر نمی رود و جنس آجرها هم همجور می شود. کوره با آتش رونده و آجر ثابت: کار این کوره پیوسته است و گرمای آن خیلی ک
م هدر می رود. این کوره را نخست یک بنای اهل برلن به نام friedrich hoffmann ساخت که به نام او مرسوم است. چون حلقه ای ساخته می شد، آن را کوره حلقه ای هوفمان نامیدند. نخستین کوره ها به شکل دایره ای ساخته می شدند. اکنون آن را به شکل حلقه ای دراز یا آره ای و مانند این ها می سازند. در این کوره ها از هدر رفتن گرما به اندازهٔ زیاد جلوگیری می شود. کورهٔ تونلی: در آن سفال های ممتاز هم می پزند. کارش مانند تونل خشت خشک کنی است. از سر تونل واگونک با بار خشت به تونل می رود و از ته تونل، آجر سرد شده بیرون می آید. کانون آتش در دیوار درونی تونل جا دارد. همین که واگونک با بار خشت به درون تونل رانده شد، به کندی به سوی کانون آتش پیش می رود. خشت کم کم گرم و نیمه پز شده، از برابر کانون آتش گذشته می پزد. هنگامی که واگنک آجر پخته به سوی ته تونل می رود، به آن هوای سرد می دمند تا گرمای آجر را بگیرد و آن را سرد کند. هوایی که از روی آجر می گذرد، داغ می شود و هواکش پهلوی کانون آتش آن را مکیده به کانون آتش می دمد. کار کورهٔ تونلی پیوسته است و گرمای آن خیلی کم هدر می رود، اما ساختن تونل ریل گذاری، ارزش واگنک ها و جز این ها گران است. جایی که
برق ارزان باشد، می شود کوره تونلی را برقی ساخت و کوره را با برق روشن کرد. برای آنکه کوره تونلی دراز نشود، آن را در ۲ تکهٔ پهلوی هم می سازند. در یک تکه خشت می سازند و روی واگنک می چینند و به گرم خانه می برند تا در آنجا خشت های روی واگنک ها خشک، گرم و داغ شوند، سپس واگنک های با بار خشت داغ را به درون تکه دوم می رانند در تکه دوم که کوره در آن ساخته شده، خشت های داغ شده از برابر کانون آتش گذشته، می پزند. روی آجر داغ هوا می دمند و گرمای آن را می گیرند. هوای داغ شده را به گرم خانه و به کانون آتش می دمند. کوره شیشه گدازی. مواد خام شیشه را در کوره های شعله ای (که خمیر شیشه با سوخت برخورد ندارد) آب می کنند. برای مقداری کم، تغارهای نسوز به گنجایش چند تن و برای مقدار زیاد کوره تشتی با تاق گنبدی به گنجایش تا ۱۲۵۰ تن ساخته اند. بیشتر کوره های شیشه گدازی کف شان ۲۵۰ متر مربع است که روی آن تا بلندی یک متر شیشه خمیر شده می ایستد. گرمای شعله ۱۵۰۰ تا ۱۶۰۰ درجه ی سانتیگراد است و در گرمای ۱۴۵۰ درجه شیشه خمیر شل همگن می شود. درون کوره با آجر نسوز پوشیده شده، تا شیشه گداخته و گرمای کوره در آن اثر نکند. کورهٔ اجاقی زیمنس مارتین. آن
را زیمنس آلمانی و برادران مارتین بلژیکی هم زمان در سال ۱۸۶۴میلادی ساختند. کوره زیمنس مارتن از تانک مخلوط کن گهواره ای بارگیری می شود و فولاد قراضه و دم قیچی کارخانه فولادسازی هم به آن می افزایند. جنس آستر کوره بستگی به آهن خامی دارد که در آن عمل آورده می شود. اگر فسفر آهن خام زیاد باشد، کوره با آجر نسوز بازی و هرگاه فسفرش کم باشد، با آجر نسوز اسیدی آستر می شود. بیشتر آجر نسوز منیزیتی یا دولومیتی مصرف می گردد. در کورهٔ فولادسازی زیمنس مارتن، سرباره هم درست می شود هرگاه آهن خام فسفر دار در آن ریخته شده باشد، سرباره آن فسفات کلسیم می گردد، که با آن کود می سازند و چنانچه آهن خام کم فسفر در آن ریخته باشند سرباره آن را به کوره آهن گدازی می ریزند. برای سوزاندن کربن و آبکی نگاه داشتن آهن خام، به آن شعله می دمند. با دمیدن گاز داغ و هوای داغ به کوره، شعله روی آهن خام زبانه می کشد و کربن آن را می سوزاند، بی آنکه نیاز به هم زدن آهن خام درون کوره باشد. از این رو فولادسازی در کورهٔ زیمنس مارتن کند پیش می رود و هر پخت تا ۹ ساعت به درازا می کشد، اما جنس فولادش ممتاز و ناخالصی آن کم است، زیرا در برابر شعله عمل می آید. این کو
ره با گنجایش از ۵ تا ۳۰۰ تن ساخته شده است. پیش از دمیدن گاز سوخت و هوا به کوره، آن ها را از درون داغ کن ها می گذرانند تا داغ شود. برای داغ کردن داغ کن ها، از گرمای گاز سوخته کوره بهره گیری می شود. پیش از آنکه گاز سوخته کوره به دودکش برود آن را از توی داغ کن ها می گذرانند تا گرمایش را پس بدهد، سرد شود و به دودکش برود. در کورهٔ زیمنس مارتن هم همه کربن آهن خام را می سوزانند و از نو به آن کربن می زنند. پیش از خالی کردن کوره، عنصرهایی را که باید با آهن هم جوش شوند تا فولاد خواسته شده ساخته شود، به حال چند جوش به کوره مکی ریزند. پس از آنکه فولاد عمل آمد، با سیخ زیر آب کوره را می زنند تا فولاد درون آن (که نزدیک به ۹۰ تن است) به بیرون روان گردد. فولاد آبکی ای در پاتیل بسمر یا پاتیل توماس یا کورهٔ زیمنسن مارتن ساخته شود، در فولاد ریزی مصرف می گردد، یا آنکه فولاد آبکی را در تنورهای چدنی می ریزند تا به شکل شمش در آید، شمش فولاد سرخ شده را از تنور بیرون می آورند و زیر پتک های سنگین می کوبند، همین که به شکل شمش دراز درآمد تکه تکه می برند. تکه های فولاد را از نو در کوره می گذارند تا سرخ شوند و به آن ها شکل می دهند. کوره چد
ن. چدن، کربور آهن است که از آهن خام ساخته می شود و خیلی کم از کوره آهن گدازی بیرون می آید. برای ساختن چدن، آهن خام را در کوره کوپل یا کورهٔ شعله ای، یا کورهٔ برقی، از نو آب کرده، کربن، فسفر، منگنز، سیلیسیم و عنصرهای دیگر را در آن می اندازند، کمی هم آهن قراضه به آن می افزایند. در کورهٔ، ناخالصی ها به شکل سرباره رو می آیند که آن را می گیرند تا چدن خواسته شده به دست آید. کوره کوپل. همانند کورهٔ آهن گدازی بلند، کوچکتر است با بهره دهی ۴ تا ۹ تن در ساعت. این کوره به شکل استوانه ای است که درون آن با آجر نسوز آستر شده است آهن خام و کک را لایه به لایه به کوره می ریزند و اگر نیاز باشد، گدازآور هم به آن می افزایند (با گدازآور آهکی، سرباره را آبکی می کنند) و گرمای کوره را بالا می برند در این کوره برای ساختن هر تن چدن، به ۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم کک نیاز است. از آهن خام در موره کوپل با ۳ تا ۶ درصد افت چدن می سازند. همچنین با از نو آب کردن آهن خام در کوره کوپل و ساختن چدن از آن، کربن، سیلیسیوم و گوگرد آن هم کاهش می یابد. کوره شعله ای. تشت بزرگ سرپوشیده ای است که در آن آهن خام می ریزند و رویش شعله می دمند تا کربن زیادی آن بسوزد و
چدن شود. مصرف سوخت در کوره شعله ای زیاد است و نیاز به گدازآور ندارد. در کورهٔ شعله ای، با سوختن کربن و دیگر عناصر آهن خلم، ۶ ال ۱۰٪ از وزن آن کم می شود تا چدن خواسته شده ساخته شود. کوره برقی. در کورهٔ چدن های ویژه و چدن های با تاب زیاد ساخته می شود. برتری کوره برقی به دو کورهٔ دیگر آن است که می توان درجهٔ گرمای کوره را بالا برد و آن را ثابت نگاه داشت در کوره برقی سرباره درست نمی شود. اگر سیلیسیوم در چدن زیاد باشد، کربن آن به شکل برگ گرافیت جدا می شود. فسفر، چدن را ترد و آبکی می کند، می توان با آن چیزهای ظریف ریخت. گوگرد، چدن را کند روان می کند. منگنز چدن را سخت می سازد. کورهٔ آهن گدازی. دارای تنوره، آتش خانه و بوته است. تنوره در بالا، آتشخانه در میانه و بوته در پایین کوره جا دارند. پوستهٔ بیرونی کورهٔ آهن گدازی بلند را بتنی یا فولادی می سازند و بوتهٔ درونی آن را با آجر نسوز می پوشانند. بالای تنوره در پوشی است که از بیرون رفتن گاز کوره جلوگیری می کند. دوره در پوش کورهٔ بلند، ایوانی است که کوره از آنجا بارگیری می شود. با مخلوط کلوخه سنگ اکسید آهن و سنگ گدازآور و سوخت کوره را بارگیری می کنند. سوخت را در یک لایه
و مخلوط کلوخهٔ سنگ آهن و گدازآور را در لایهٔ دیگر پی در پی از ایوان بالای تنوره به کوره می ریزند. بار کوره به آهستگی به سوی پایین کوره سر می خورد. در آغاز خشک شده، سپس از سنگ آهک co2 و از سنگ آهن جدا گشته و در پایین تنوره و در آتش خانه ترکیب هایی نو پیدا می شوند. آهن کربن می گیرد آهن خام می شود و به دون می چکد، آهک و سیلیس سنگ آهن هم تفاله درست می کنند که جنسش سیلیکات کلسیم است و به درون بوته می چکد. چون آهن خام از تفاله سنگین تر است در پایین بوته روان می شود و تفاله که سبک تر است روی آن جا می گیرد. آهن خام را در هر ۴ تا ۶ ساعت و تفاله را پیوسته از بوته به بیرون روان می سازند. کوره های سیمان پزی. رایج ترین و متداول ترین کوره های سیمان پزی کوره های سیمان پزی کورهٔ گردندهٔ خفته است که عبارت است از یک استوانهٔ فلزی به طول تقریبی ۱۰۰ متر و به قطر تقریبی ۴ متر که ضخامت بدنه آن ۲۰ تا ۴۰ میلی متر است در حدود ۳ تا ۴٪ نسبت به افق شیب دارد و ۵/۱ تا ۲ دور در دقیقه حول محور خود می چرخد. این لوله بلند روی پایه هایی قرار دارد یک موتور با چرخ دنده حرکت دورانی آن را تامین می کند. کار این نوع کوره ها پیوسته است. دیگر از انوا
ع کوره سیمان پزی کوره ایستاده می باشد این کوره استوانه ای است به قطر حدود ۳ متر که دهانه بالای آن گشادتر است طول این نوع استوانه ۱۰ متر است خوراک کوره را با رطوبت به صورت گلوله هایی به قطر تقریبی ۱۰ سانتی متر درمی آورند و آن را از بالا با زغال کک به کوره می ریزند و کوره را از پایین آتش می کنند و پس از پختن، کلینکر را از زیر کوره خارج می نمایند از این نوع کوره ها تا ظرفیت روزانه ۳۰۰ تن هم ساخته شده است.
مت گرِینینگ(به انگلیسی: Matt Groening) کارتونیست، تهیه کننده و فیلم نامه نویس آمریکایی است. وی تهیه کننده اصلی مجموعه های سیمپسون ها، فیوچراما و افسون زادیی است. در سال ۱۹۹۷، گرونینگ و نویسنده پیشین سیمپسون ها، دیوید ایکس کوهن، مجموعه انیمیشنی "فیوچراما" را در مورد زندگی در سال ۳۰۰۰ ساختند که در سال ۱۹۹۹ به نمایش درآمد. در سال ۲۰۰۸ توسط Comedy Central برای ۵ سال دیگر انتخاب شد. سپس در نهایت توسط هولو برای احیای دیگری در سال ۲۰۲۳ انتخاب شد. در سال ۲۰۱۶، گرونینگ سریال جدیدی را برای نتفلیکس به نام "افسون زدایی" ساخت که در آگوست ۲۰۱۸ به نمایش درآمد. گرونینگ برنده ۱۳ جایزه امی پرایم تایم، ۱۱ جایزه برای سیمپسون ها و ۲ جایزه برای فوتوراما، و یک جایزه کمدی بریتانیایی برای "سهم برجسته در کمدی" در سال ۲۰۰۴ است. در سال ۲۰۰۲، او برنده جایزه ملی کاریکاتوریست انجمن کاریکاتوریست روبن برای کارش در زندگی در جهنم شد. . او در ۱۴ فوریه ۲۰۱۲ در پیاده روی مشاهیر هالیوود یک ستاره دریافت کرد. اوایل زندگی. گرونینگ در ۱۵ فوریه ۱۹۵۴ در پورتلند، اورگان،میان پنج فرزند متولد شد (برادر بزرگتر مارک و خواهر پتی در سال ۱۹۵۰ و ۱۹۴۳ به دنیا آمد
ند، در حالی که خواهران کوچکتر لیزا و مگی در به ترتیب ۱۹۵۶ و ۱۹۵۸). مادر نروژی-آمریکایی او، مارگارت روث (با نام مستعار ویگوم؛ ۲۳ مارس ۱۹۱۹ - ۲۲ آوریل ۲۰۱۳)، زمانی معلم بود، و پدر آلمانی کانادایی او، هومر فیلیپ گرونینگ (۳۰ دسامبر ۱۹۱۹ - ۱۵ مارس ۱۹۹۶) فیلمساز، تبلیغ کننده، نویسنده و کاریکاتوریست بود. هومر، متولد مرکز اصلی، ساسکاچوان، کانادا، در خانواده ای به زبان پلات دیچ بزرگ شد. گرونینگ در پورتلند بزرگ شد و در مدرسه ابتدایی Ainsworth و دبیرستان لینکلن شرکت کرد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۷۲،گرونینگ در کالج ایالتی اورگرین در المپیا، واشنگتن، یک مدرسه هنرهای لیبرال که او به عنوان یک کالج هیپی، بدون نمره یا کلاس های الزامی توصیف کرد، تحصیل کرد که همه افراد عجیب و غریب را به خود جذب می کرد. شمال غربی. او به عنوان سردبیر روزنامه دانشگاه، کوپر پوینت ژورنال، که همچنین برای آن مقاله می نوشت و کاریکاتور می کشید، خدمت کرد. او پس از اینکه متوجه شد که او نامه ای از طرفداران خود به جوزف هلر، یکی از نویسندگان مورد علاقه گرونینگ، نوشته است، با لیندا بری، کاریکاتوریست دیگر دوست شد و پاسخی دریافت کرده است. گرونین
گ بری را به عنوان "احتمالاً بزرگترین الهام بخش نسبت داده است. او اولین بار پس از تماشای فیلم انیمیشن دیزنی صد و یک دالماسی به کارتون علاقه مند شد، و او همچنین از رابرت کرامب، ارنی بوشمیلر نام برده است. رونالد سرل،مونتی پایتون، و چارلز ام. شولز به عنوان الهام بخش. گرونینگ در سال ۱۹۷۷ با مدرک لیسانس در رشته روزنامه نگاری فارغ التحصیل شد. حرفه. اوایل حرفه گرونینگ در سال ۱۹۷۷ در سن ۲۳ سالگی به لس آنجلس نقل مکان کرد تا نویسنده شود. او کارهایی را پشت سر گذاشت که به عنوان «یک سری کارهای زشت» از جمله نقش اضافی در فیلم تلویزیونی «وقتی هر روز چهارم ژوئیه بود»، میز اتوبوس، شستن ظروف در خانه سالمندان، منشی بودن در فروشگاه رکورد پیتزا شیرین بیان هالیوود، محوطه سازی در یک تصفیه خانه فاضلاب، و راننده و ارواح نویسی برای یک کارگردان بازنشسته غربی. زندگی در جهنم گرونینگ زندگی در لس آنجلس را در قالب کتاب مصور زندگی در جهنم که توسط خود منتشر شد، برای دوستانش توصیف کرد، که به طور آزادانه از فصل "چگونه به جهنم برویم" در کتاب نقد دین و فلسفه والتر کافمن الهام گرفته شده بود. گرونینگ کتاب کمیک را در گوشه کتاب پیتزا شیرین بیان، فروشگا
هی که او در آن کار می کرد، توزیع کرد. او اولین فروش حرفه ای کارتون خود را به مجله آوانگارد Wet در سال ۱۹۷۸ انجام داد. این نوار، با عنوان "کلمات ممنوع"، در شماره سپتامبر / اکتبر آن سال ظاهر شد. گرونینگ در لس آنجلس ریدر، یک روزنامه جایگزین تازه تأسیس، که مقالاتی را ارائه می کرد، حروفچینی، ویرایش و پاسخگویی به تلفن ها، استخدام شده بود. او کاریکاتورهای خود را به سردبیر، جیمز وول نشان داد، که تحت تأثیر قرار گرفت و در نهایت به او جایی در روزنامه داد. زندگی در جهنم اولین بار رسمی خود را به عنوان یک کمیک استریپ در Reader در ۲۵ آوریل ۱۹۸۰ انجام داد. ووول همچنین در سال ۱۹۸۲ ستون موسیقی هفتگی خود، "Sound Mix" را به گرونینگ داد. با این حال، ستون به ندرت در مورد موسیقی بود، زیرا او اغلب در مورد "شوق های مختلف، وسواس ها، ناراحتی های حیوانات خانگی و مشکلات" خود می نوشت. در تلاش برای افزودن موسیقی بیشتر به ستون، او "فقط چیزهایی درست کرده است"، گروه های داستانی و رکوردهای موجود را سرهم می کند و مرور می کند. در ستون هفته بعد، او به ساختن همه چیز در ستون قبلی اعتراف می کرد و سوگند یاد می کرد که همه چیز در ستون جدید درست است. سر