Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ات ارتش آمریکا پیوست و در آفریقای شمالی به عنوان رمزگشا کار کرد و در عملیات مشعل و نبرد کازابلانکا شرکت داشت. سپس تا پایان جنگ در ایتالیا خدمت کرد. در سال ۱۹۴۳، پیش از اعزام به اروپا، با سلما برکویتز که در سال اول کلمبیا با او آشنا شده بود ازدواج کرد. دوران کاری. پس از جنگ، در دانشگاه مینه سوتا تدریس کرد و سپس در ۱۹۴۸ به دانشگاه کلمبیا بازگشت و به عنوان استاد انسان شناسی فرهنگی کارش را ادامه داد. در نیویورک با رومن یاکوبسن و آندره مارینه آشنا شد و از مکتب پراگ در ساختارگرایی تأثیر پذیرفت. در ۱۹۶۲ به دانشگاه استنفورد رفت و تا پایان عمرش در آن جا ماند. در ۱۹۶۵ رئیس انجمن مطالعات آفریقا شد و همان سال به آکادمی ملی علوم ایالات متحده برگزیده شد. سپس عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا (۱۹۷۳) و انجمن فلسفی آمریکا (۱۹۷۵) شد. در ۱۹۹۶ عالی ترین جایزهٔ زبان شناسی، یعنی «مدال طلای زبان شناسی تاریخی»، به او اهدا شد. مشارکت ها در زبان شناسی. گونه شناسی زبانی. گرینبرگ به عنوان بنیان گذار گونه شناسی نوین زبان شناخته می شود. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با انتشار آثارش این حوزه را دگرگون کرد. او به دنبال یافتن همگانی های زبانی بود و «همگ
انی های شرطی» را مطرح کرد؛ یعنی اگر زبانی ساختار X را داشته باشد، ناگزیر ساختار Y را هم دارد. این نگاه بر پژوهش های بسیاری تأثیر گذاشت و تا امروز در زبان شناسی هم زمانی اهمیت دارد. برخلاف نوآم چامسکی که رویکردی «صورت گرا» داشت، گرینبرگ رویکردی «کارکردگرا» را دنبال می کرد. مقایسهٔ انبوه. گرینبرگ معتقد بود پیش از بازسازی تطبیقی باید زبان ها را در خانواده ها دسته بندی کرد. او روش «مقایسهٔ انبوه» یا «چندجانبه» را برای مقایسهٔ همزمان شمار زیادی زبان پیشنهاد کرد. او می گفت هرچه تعداد زبان ها در مقایسه بیشتر باشد، احتمال شباهت های تصادفی کمتر است. این روش بحث برانگیز شد و بسیاری از زبان شناسان تاریخی آن را نپذیرفتند، اما همچنان در برخی پژوهش های کلان کاربرد یافت. مهم ترین کار او رده بندی زبان های آفریقا بود. گرینبرگ صدها زبان آفریقایی را در چهار خانوادهٔ بزرگ جای داد: آفروآسیایی، نیلو-صحرایی، نیجر-کنگو و خویسان. او اصطلاح «آفروآسیایی» را به جای «حامی-سامی» پیشنهاد کرد و نشان داد که بانتو ها بخشی از نیجر-کنگو هستند. او همچنین نظریه هایی دربارهٔ زبان های هند-اقیانوسیه، زبان های بومی آمریکا و زبان های اوراسیایی مطرح کر
د که همه مورد پذیرش کامل قرار نگرفت، اما در گشودن مسیرهای تازه برای پژوهش زبان شناسی تاریخی اثرگذار بود. رده بندی تبارشناختی زبان ها. زبان های آفریقا. گرینبرگ به خاطر ابداع یک نظام رده بندی برای زبان های آفریقا شهرت یافت. او این پژوهش را در قالب مجموعه ای از مقاله ها در نشریهٔ "Southwestern Journal of Anthropology" بین سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۴ منتشر کرد (که بعداً در سال ۱۹۵۵ در قالب کتابی با نام "The Languages of Africa" بازچاپ شد). او کتاب را در سال ۱۹۶۳ بازبینی و دوباره منتشر کرد و در سال ۱۹۶۶ نیز ویرایشی تقریباً مشابه ارائه داد (که در سال ۱۹۷۰ بدون تغییر تجدید چاپ شد). در سال ۱۹۸۱ گرینبرگ مقاله ای نوشت و در آن چند تغییر دیگر در رده بندی خود اعمال کرد. گرینبرگ صدها زبان آفریقایی را در چهار خانواده جای داد: زبان های آفروآسیایی، زبان های نیلوصحرایی، زبان های نیجر-کنگو و زبان های خویسان. او اصطلاح «آفروآسیایی» را به جای «حامیتو-سامی» پیشنهاد داد، زیرا نشان داد که گروه حامی ها که از سدهٔ نوزدهم پذیرفته شده بود، یک خانوادهٔ زبانی معتبر نیست. یکی از مهم ترین کارهای او این بود که زبان های بانتو، که بخش بزرگی از آفریقا
ی مرکزی و جنوبی را در بر می گیرند، نه یک خانوادهٔ مستقل بلکه بخشی از خانوادهٔ نیجر–کنگو هستند. رده بندی او عمدتاً بر پایهٔ ارزیابی رده بندی های پیشین استوار بود. در آن زمان، این طبقه بندی به ویژه دربارهٔ خانوادهٔ نیلو-صحرایی جسورانه و فرضی تلقی می شد. اما اکنون، به جز دربارهٔ خویسان، این تقسیم بندی به طور کلی از سوی متخصصان زبان های آفریقایی پذیرفته شده و مبنای پژوهش های دیگران قرار گرفته است. پژوهش گرینبرگ دربارهٔ زبان های آفریقایی با انتقاد لایل کمپبل و دونالد رینج روبه رو شد، چراکه آنها معتقد بودند داده های او توجیه کافی برای این رده بندی ندارد و باید با «روش های قابل اعتماد» دوباره بررسی شود (رینج ۱۹۹۳:۱۰۴). هارولد فلمینگ و لایونل بندر که نسبت به کار او همدل بودند، اذعان کردند که دست کم برخی از کلان خانواده های او (به ویژه نیلو-صحرایی و خویسان) از سوی بیشتر زبان شناسان به طور کامل پذیرفته نشده اند و شاید نیازمند تقسیم بندی دوباره باشند (کمپبل ۱۹۹۷). انتقاد اصلی آنان روش شناسی بود: اگر مقایسهٔ انبوه روش معتبری نباشد، نمی توان انتظار داشت که این روش بتواند آشفتگی زبان های آفریقایی را سامان دهد. در مقابل، بر
خی زبان شناسان کوشیدند چهار خانوادهٔ گرینبرگ را در واحدهای بزرگ تر ترکیب کنند. به ویژه ادگار گرگرسن (۱۹۷۲) پیشنهاد داد که نیجر–کنگو و نیلو-صحرایی در یک خانوادهٔ بزرگ تر ادغام شوند که او آن را زبان های نیجر-صحرایی نامید. راجر بلنچ (۱۹۹۵) نیز پیشنهاد کرد که نیجر–کنگو زیرخانواده ای از نیلو-صحرایی است. زبان های گینه نو، تاسمانی و جزایر آندامان. در سال ۱۹۷۱، گرینبرگ کلان خانوادهٔ هندو-اقیانوسی را پیشنهاد کرد که زبان های پاپوآیی (خانواده های زبانی فراوان در گینه نو و جزایر پیرامون آن) را با زبان های بومی جزایر آندامان و تاسمانی در یک گروه جای می دهد، اما زبان های بومی استرالیا را مستثنی می کند. ویژگی اصلی این طرح آن بود که خانواده های متعدد زبانی گینه نو را در یک واحد ژنتیکی واحد تقلیل دهد. این طرح زبان های آسترونزیایی را دربر نمی گرفت، چراکه این زبان ها با موج مهاجرتی تازه تر پیوند داشتند. رده بندی گرینبرگ از سوی اندک متخصصانی که روی این زبان ها کار کرده بودند، پذیرفته نشد. با این حال، پژوهش های استفان وورم (۱۹۸۲) و مالکوم راس (۲۰۰۵) شواهد قابل توجهی برای این ایدهٔ روزگاری رادیکال ارائه دادند که این زبان ها یک واح
د ژنتیکی واحد تشکیل می دهند. وورم شباهت های واژگانی میان زبان های آندامانی بزرگ با خانواده های پاپوآیی غربی و تیمور–آلور را «بسیار چشمگیر و در چندین مورد معادل با همسانی کامل» توصیف کرد و آن را ناشی از یک زیرساخت زبانی دانست. زبان های قارهٔ آمریکا. بیشتر زبان شناسان زبان های بومی آمریکا را به ۱۵۰ تا ۱۸۰ خانوادهٔ مستقل تقسیم می کنند. برخی معتقدند که دو خانوادهٔ زبان های اسکیمو-آلیوت و زبان های نا-دنه از دیگر زبان ها متمایز بوده و احتمالاً نتیجهٔ مهاجرت های دیرتر به دنیای جدید هستند. گرینبرگ (۱۹۵۷:۴۱، ۱۹۶۰) از همان آغاز قانع شد که بسیاری از گروه های زبانی ظاهراً بی ارتباط را می توان در دسته های بزرگ تر جای داد. در کتاب خود "Language in the Americas" (۱۹۸۷)، در حالی که پذیرفت زبان های اسکیمو-آلیوت و زبان های نا-دنه مستقل هستند، پیشنهاد کرد که همهٔ زبان های بومی دیگر قارهٔ آمریکا به یک کلان خانواده واحد تعلق دارند که آن را زبان های آمرین نامید. کتاب "Language in the Americas" بحث برانگیز شد و با انتقادهای شدید روبه رو گردید؛ بیشتر متخصصان زبان های بومی آمریکا و زبان شناسان تاریخی آن را رد کرده اند. زبان شناسان خا
نواده های منفرد زبان ها خطاها و نادرستی های بسیاری در داده های گرینبرگ یافته اند، از جمله استفاده از داده های زبان های ناموجود، آوانویسی های نادرست، سوءبرداشت از معانی واژه ها و حتی ساختن واژه های جعلی. زبان شناسان تاریخی همچنین اعتبار روش مقایسهٔ انبوه (یا چندجانبه) را که اساس رده بندی اوست، رد کرده اند. آنها معتقدند شباهت هایی که او به عنوان شواهد ارائه می دهد، ناشی از ارث برده شدن از یک نیای مشترک نیست بلکه ترکیبی از خطاها، شباهت های تصادفی، تسامح بیش ازحد در مقایسهٔ معنایی، وام گیری، واج سازی تقلیدی و غیره است. با این حال، دیوید رایش، ژنتیک دان دانشگاه هاروارد، می گوید پژوهش های ژنتیکی تازه الگویی یافته اند که از رده بندی آمرین گرینبرگ پشتیبانی می کند: گروه «نخستین آمریکایی ها». او می گوید «خوشهٔ جمعیتی که گرینبرگ بر اساس زبان پیش بینی کرده بود نزدیک ترند، واقعاً با الگوهای ژنتیکی در جمعیت هایی که دادهٔ آنها موجود است تأیید شد». با این وجود، این دستهٔ «نخستین آمریکایی ها» با نیاکان هر دو گروه اسکیمو-آلیوت و نا-دنه آمیزش کرده و بخش قابل توجهی از ژن های آنان را تشکیل داده اند، به طوری که ۶۰٪ و ۹۰٪ دی ان ای
این دو گروه از «نخستین آمریکایی ها» تشکیل شده است. زبان های شمال اوراسیا. گرینبرگ در اواخر عمر خود پیشنهاد کرد که تقریباً همهٔ خانواده های زبانی اوراسیای شمالی به یک خانوادهٔ ردهٔ بالاتر تعلق دارند که او آن را زبان های اوراسیایی نامید. تنها استثنا زبان های ینی سئیایی بود که با گروه گسترده تر زبان های دنه-قفقازی مرتبط دانسته شده است، گروهی که زبان های چینی-تبتی را نیز دربر می گیرد. در سال ۲۰۰۸، ادوارد وایدجا زبان های ینی سئیایی را با زبان های نا-دنه در آمریکای شمالی مرتبط دانست و خانوادهٔ زبان های دنه-ینی سئیایی را معرفی کرد. دسته بندی اوراسیایی شباهت هایی با گروه بندی های قدیمی تر زبان های نوستراتیک به وسیلهٔ هولگر پدرسن و ولادیسلاو ایلیچ-سویتیچ داشت، زیرا زبان های هندواروپایی، زبان های اورالی و زبان های آلتایی را شامل می شد. تفاوت آن در این بود که زبان های نیوخ، زبان های ژاپنی، زبان کره ای و زبان آینو (ژاپن) را نیز در بر می گرفت (که نوستراتیسیست ها از مقایسه کنار گذاشته بودند، زیرا این ها زبان های منفرد و نه خانواده های زبانی بودند) و در عوض زبان های آفروآسیایی را کنار می گذاشت. تقریباً در همین زمان، نوسترات
یسیست های روسی به ویژه سرگی استاروستین نسخهٔ بازنگری شده ای از نوستراتیک ساختند. این نسخه اندکی بزرگ تر از گروه بندی گرینبرگ بود، اما آن هم آفروآسیایی را مستثنی می کرد. در سال های اخیر، میان طرفداران فرضیهٔ نوستراتیک نوعی اجماع پدید آمده است. گرینبرگ در اصل با مفهوم نوستراتیک موافق بود، هرچند او بر تقسیم عمیق درونی میان «لایهٔ شمالی» (اوراسیایی او) و «لایهٔ جنوبی» (اصولاً آفروآسیایی و دراویدی) تأکید داشت. آلن بومهارد، نوستراتیسیست آمریکایی، اوراسیایی را شاخه ای از نوستراتیک می داند، در کنار شاخه های دیگر: آفروآسیایی، زبان های ایلامی-دراویدی و زبان های کارتولی. به طور مشابه، گئورگی استاروستین (۲۰۰۲) به یک گروه بندی سه گانه رسید: او آفروآسیایی، نوستراتیک و ایلامی را تقریباً هم فاصله دانست و آن ها را نزدیک تر به یکدیگر نسبت به هر خانوادهٔ زبانی دیگر توصیف کرد. [[مکتب زبان شناسی تطبیقی مسکو|مکتب استاروستین] اکنون آفروآسیایی را نیز در نوستراتیک به طور گسترده تر در نظر گرفته است. آن ها اصطلاح «اوراسیایی» را برای شاخهٔ محدودتر به کار می برند که شامل بقیهٔ ماکروفامیل می شود. پیشنهادهای تازه بنابراین عمدتاً در گنجاندن
یا نادیده گرفتن دقیق دراویدی و کارتولی تفاوت دارند. گرینبرگ پس از تشخیص سرطان درمان ناپذیر لوزالمعده همچنان روی این پروژه کار کرد و تا هنگام مرگش در مهٔ ۲۰۰۱ آن را ادامه داد. همکار و شاگرد پیشینش [[مریت رولن]] انتشار آخرین جلد کار او دربارهٔ اوراسیایی (۲۰۰۲) را پس از مرگش تضمین کرد. منابع. [[رده:استادان بخش انسان شناسی دانشگاه استنفورد]] [[رده:استادان دانشگاه استنفورد]] [[رده:استادان دانشگاه کلمبیا]] [[رده:اعضای فرهنگستان ملی دانش آمریکا]] [[رده:اعضای فرهنگستان هنر و دانش آمریکا]] [[رده:اعضای مجمع فیلسوفان آمریکا]] [[رده:افراد آمریکایی یهودی تبار]] [[رده:انسان شناسان سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:اهالی بروکلین]] [[رده:پرسنل ارتش آمریکا در جنگ جهانی دوم]] [[رده:پرسنل ارتش ایالات متحده آمریکا]] [[رده:دانشمندان یهودی]] [[رده:دانش آموختگان کلمبیا کالج (نیویورک)]] [[رده:درگذشتگان ۲۰۰۱ (میلادی)]] [[رده:دریافت کنندگان جایزه گوگنهایم]] [[رده:دور از وطن های اهل ایالات متحده آمریکا در نیجریه]] [[رده:زادگان ۱۹۱۵ (میلادی)]] [[رده:زبان شناسان اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:زبان شناسان تاریخی]] [[رده:زبان شناسان زبان های اسکیم
و-آلوت]] [[رده:زبان شناسان زبان های بومی قاره آمریکا]] [[رده:زبان شناسان زبان های پاپوآیی]] [[رده:زبان شناسان زبان های هوکان]] [[رده:زبان شناسان سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:سربازان ارتش ایالات متحده]] [[رده:نظامیان ایالات متحده آمریکا در جنگ جهانی دوم]] [[رده:نویسندگان غیرداستانی سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:یهودیان آمریکایی سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:یهودیان اهل ایالات متحده آمریکا در نیروی نظامی]]
نقره کلرید واکنش عمر مدلی یک ترکیب شیمیایی است و فرمول آن AgCl می باشد. این بلور سفید برای حلالیت پایینش در آب شناخته شده است (این رفتار در کلرید Tl+ و Pb۲+ نیز دیده می شود). در برابر نور و گرما، کلرید نقره به نقره و کلر تجزیه می شود که در برخی نمونه ها با دگرگونی رنگ نمونه به خاکستری یا بنفش این تغییر آشکار می شود. AgCl به صورت طبیعی در کانی کلورآرژیریت یافت می شود. پیدایش. کلرید نقره به آسانی از ترکیب محلول آبی نیترات نقره و کلرید سدیم ایجاد می شود: منابع. ویکی انگلیسی
لارا بئاتریس مارلینگ (؛ زادهٔ ۱ فوریه ۱۹۹۰) آهنگساز، ترانه سرا و خوانندهٔ اهل انگلستان است. او برنده جایزه بریت برای بهترین هنرمند انفرادی زن بریتانیا در سال ۲۰۱۱ بود و در سال ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۶، و ۲۰۱۸ نامزد دریافت همان جایزه شد. او زادهٔ بارکشر در جنوب شرقی انگلستان است. زمانی که ۱۶ ساله بود به خواهران خود در لندن پیوست تا موسیقی را دنبال کند. مارلینگ با چند گروه موسیقی همکاری داشت و نخستین آلبوم خود به نام "افسوس، نمی توانم شنا کنم" را در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. این آلبوم و همچنین آلبوم دوم و چهارم او، "من می گویم زیرا من می توانم" در سال ۲۰۱۰ و "زمانی من عقابی بودم" در سال ۲۰۱۳ نامزد جایزه مرکوری شدند. علاوه بر آن آلبوم ششم او، "سمپر فمینا" برای او نامزدی بهترین آلبوم فولک را در جایزه گرمی به همراه داشت. آغاز زندگی. مارلینگ در بارکشر انگلستان متولد شد، او کوچک ترین فرزند از سه دختر خانواده بود. مادرش معلم موسیقی است. پدرش، سر چارلز ویلیام سامرست مارلینگ، پنجمین بارونت مارلینگ، یک استودیوی ضبط را اداره می کرد و او را با موسیقی فولک آشنا کرد و سلیقه موسیقی او را شکل داد. تجربه ای که بعداً مارلینگ آن را به این شکل
توصیف کرد: «کمی نعمت و کمی بلا… [چون که] من نمی توانستم خودم را به سبک مناسب سن برسانم.». او نواختن گیتار را از همان سال های آغازین، آغاز کرد. مارلینگ به مدرسه ابتدایی "ویورلی" در فینچمپستد، بارکشر می رفت و برای حضور در "مدرسه لایتون پارک"، یک مدرسه خصوصی کوئیکر در ردینگ، بارکشر بورسیه دریافت کرد. در طول دوران دبیرستان، او احساس اضطراب نسبت به سایر افراد و ترس از مرگ داشت. بازیگری. مارلینگ در فیلم کوتاه «زن راننده» که در مارفا، تگزاس و به کارگردانی کریس پرکل فیلمبرداری شده است در یکی از نقش های اصلی ظاهر شد. این فیلم در ۷۲ ساعت فیلمبرداری و تدوین شد. مارلینگ بعداً در مسابقه ملی فیلم ۷۲ ساعته برنده «بهترین بازیگر زن» شد. این فیلم در فستیوال فیلم کوتاه لندن در تاریخ ۱۴ ژانویه ۲۰۱۵ نمایش داده شد و بعداً در ماه بعد در Vimeo به نمایش درآمد. این فیلم همچنین قطعات موسیقی جدیدی از مارلینگ را شامل می شد. زندگی شخصی. مارلینگ مدتی با خواننده گروه نوا اند ده ویل، چارلی فینک در ارتباط بود تا اینکه در ۲۰۰۸ از هم جدا شدند. او تا اواخر سال ۲۰۱۰ با مارکوس مامفرد از اعضای مامفرد اند سانز در ارتباط بود. او در سال ۲۰۱۳ به سیلور
لیک، لس آنجلس در کالیفرنیا نقل مکان کرد تا این که در دسامبر سال ۲۰۱۴ دوباره به لندن برگشت. در سپتامبر ۲۰۱۳، مارلینگ توضیح داد: «من یک فرد انفرادی هستم اما عاشق مردم هستم، من یک انسان گریز نیستم. من فکر می کنم صحبت کردن فقط در صورت لزوم کاملاً ضروری است. من بیشترین احساس نزدیکی با مردم را در زمان تجربه مشترک دارم. من هنوز در حال کاوش در مورد آن هستم، نمی دانم که من را به کجا بکشاند.»
باشگاه ورزشی ام صلال (به عربی: نادی أم صلال الریاضی) یک باشگاه ورزشی در شهر ام صلال و در کشور قطر می باشد که تیم فوتبال آن در لیگ ستارگان فوتبال قطر بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۷۹ میلادی تأسیس شده است. این باشگاه در گذشته با نام باشگاه التضامن شناخته می شد. این تیم یک بار در سال ۲۰۰۸ به مقام قهرمانی در جام امیر قطر رسیده است و نایب قهرمانی در این مسابقات را هم در کارنامهٔ خود دارد. همچنین ام صلال یک بار در سال ۲۰۰۹ به مقام قهرمانی در جام شیخ جابر قطر رسیده است و سابقهٔ نایب قهرمانی در این مسابقات را هم دارد. افتخارات. مقام چهارم لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۹
جان مک کارتی (متولد ۱۹۵۳ در مدفورد، ماساچوست) زبان شناس آمریکایی و از پایه گذاران نظریه بهینگی است.
باشگاه ورزشی الخور (به عربی: نادی الخور الریاضی) یک باشگاه ورزشی در شهر الخور و در کشور قطر می باشد که تیم فوتبال آن در لیگ دسته دوم قطر بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۶۱ میلادی تأسیس شده است و در رشته های مختلف ورزشی چون فوتبال، فوتسال، بسکتبال، والیبال، هندبال، دو و میدانی، تنیس روی میز و شنا دارای تیم می باشد. این تیم یک بار در سال ۲۰۰۵ به مقام قهرمانی در جام ولیعهد قطر رسیده است. همچنین در سال ۲۰۰۳ به قهرمانی در جام شیخ جاسم قطر رسیده است و سابقهٔ نایب قهرمانی در این جام را دارد.
شب های پیشاور نام کتابی با مضمون ده شب مناظره سلطان الواعظین شیرازی، مبلّغ مشهور شیعه با چندین نفر از عالمان اهل سنت کابل در اثبات جانشینی علی بن ابیطالب پس از درگذشت پیامبر اسلام و حقانیت مذهب شیعه است. ویژگی ها. کتاب به زبان فارسی است و از ویژگی های این اثر آن است که حالت داستانیِ مستند و جذاب دارد و ضمن بیان اسناد و ادله شرعی و عقلی، صبغه تاریخی بسیاری از مباحث بر جذابیت و گیرایی آن افزوده است. چکیده. سرآغاز این مناظره ها، مقدمه ای در ۸۶ صفحه بدین مضمون است: «پس از ورود به کراچی ـ پایتخت آن روز پاکستان ـ خبر ورود داعی را جراید مهمّ نشر دادند… در هر کجا که وارد می شدیم با تجلیات بی سابقه ملی مورد استقبال واقع و در غالب این شهرهای مهمّ از طرف علمای ادیان و مذاهب باب مناظرات باز می شد. از جمله مجالس مهمّ، مناظره ای بود که با علمای هنود و براهمه در شهر دهلی، با حضور گاندی پیشوای ملّی هند واقع شد که در جراید مفصلاً درج گردید… چون اصرار بر حرکت به سمت ایران داشتم، از اطراف نامه های دعوت می رسید و از طرف رجال مهمّ شیعه پنجاب به پیشاور ـ که آخرین شهر مهمّ سر حدّی پنجاب به افغانستان است ـ دعوت شدم… عصرها در امام با
ره (حسینیه) عادل بیک و سالدار، مجلس مهمّی تشکیل و با حضور صاحبان ادیان و مذاهب مختلفه ادای وظیفه می نمودم. چون اکثریّت مردم پیشاور از برادران اهل تسنن هستند، در مدت سه ساعت که منبر بودم، روی سخن با آن ها بود… پس از منبر شب ها در مجلس خصوصی ساعاتی به مناظره می گذشت. روزی پس از منبر، خبر دادند: دو نفر از اکابر علمای کابل به نام های حافظ محمد رشید و شیخ عبدالسلام وارد شده اند و تقاضای ملاقات نمودند، ده شب پی در پی پس از نماز می آمدند و در هر شب ساعاتی ممتد ـ که غالباً به ۷–۶ ساعت می کشید و بعضی شب ها تا مقارن طلوع فجر، وقتمان به مباحثات و مناظرات می گذشت. در پایان، ۶ نفر از رجال و ملّاکین و اصناف محترم اهل تسنن مذهب حَقه تشیع اختیار نمودند» چاپ جدید. شب های پیشاور با اینکه بیش از شصت بار چاپ شده است همواره به همان شیوه چاپ قبل از انقلاب منتشر شده ولی اخیراً توسط مؤسسه جهانی سبطین با حروف چینی جدید منتشر شده است. فایل صوتی. همچنین فایل صوتی نمایش رادیویی شب های پیشاور که در ایران تولید شده و از رادیو پخش شده در اینترنت موجود بوده و قابل دانلود است. سریال. در کویت یک سریال بر اساس این کتاب تولید و پخش شده است. ترج
مه ها. همچنین کتاب شبهای پیشاور به چند زبان ترجمه شده است از جمله به عربی ترجمه و در لبنان چاپ شده است. چنان که توسط حامد قوینلان (Hamid Quinlan) و چارلز علی کامپبل (Charles Ali Campbell) به انگلیسی ترجمه شده است. همچنین این کتاب به عنوان Peşaver Geceleri به ترکی و با عنوان Les Nuits de Pishawar به فرانسه ترجمه شده است. اشکالاتی به کتاب. از دیرزمان نسبت به این کتاب اشکالاتی مطرح شده است، اشکالاتی اعم ازجعل مطالب، عدم برگزاری مناظرات، خیالی بودن شخصیت سلطان الواعظین، و مسائلی ازاین دست که پاسخ بدانها در یادنامه وی آمده است. این کتاب در فهرست الحاقات پاکستان فهرست شده همچنین جزو کتبی است که برای چاپ آینده در دانشگاه میشیگان پذیرفته شده ولی هنوز به انتشار نرسیده
غلامعلی افروز (متولد ۵ آذر ۱۳۲۹)، چهره ماندگار روان شناسی ایران، استاد ممتاز دانشگاه تهران و روان شناس ایرانی، عضو شورای سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی ایران و بنیان گذار و رئیس سابق سازمان نظام روان شناسی و مشاوره است. او مدتی ریاست دانشگاه تهران و مدتی نیز ریاست دانشکده روان شناسی دانشگاه تهران را بر عهده داشت. ایشان یکی از برگزیدگان چهارمین دوره جایزه علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان در سال ۱۳۹۳ می باشند. زندگی. در مهر ۱۳۴۸ وارد دانشگاه تهران شد و در بهمن ۱۳۵۱ با رتبهٔ اول در مقطع کارشناسی رشتهٔ روان شناسی فارغ التحصیل شد. در اواخر سال ۱۳۵۲ با استفاده از بورس تحصیلی دانشگاه تهران، دورهٔ کارشناسی ارشد و دکتری روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی را در دانشگاه ایالتی میشیگان گذراند و به عنوان نخستین فارغ التحصیل ایرانی در این رشته در دانشگاه میشیگان، موفق به اخذ مدرک دکتری شد. در سال ۱۳۷۱ به درجهٔ استادی نائل شد و در سال ۱۳۷۳ به عنوان استاد نمونهٔ دانشگاه های کشور انتخاب شد. وی در سال ۲۰۰۸ برای پژوهش دربارهٔ نشانگان داون برندهٔ جایزهٔ سازمان بهداشت جهانی شد. افروز در سال ۱۳۸۸ به عنوان اولین استاد ممتاز
دانشگاه تهران برگزیده شد. او در سال های اول پس از انقلاب، مدتی به عنوان کاردار سفارت ایران در انگلستان فعالیت می کرد. وی سابقه چند سال ریاست سازمان آموزش و پرورش استثنائی کشور را دارد. فعالیت های علمی. وی در چندین کار هنری به عنوان روان شناس تربیتی نظارت و همکاری داشته و صاحب تألیفات گوناگون در زمینه روان شناسی و تعلیم و تربیت می باشد که برخی از آن ها عبارتند از: «روان شناسی و تربیت کودکان و نوجوانان»، «روان شناسی تربیتی کاربردی»، «روان شناسی کودکان استثنایی»، «روان شناسی کودکان عقب ماندهٔ ذهنی»، «روان شناسی اختلالات رفتاری»، «اصول مشاورهٔ والدین کودکان استثنایی» و…، فعالیت در وزارت آموزش و پرورش به عنوان مشاور وزیر، تدریس در دانشگاه و عضویت در شورای عالی جوانان، از دیگر فعالیت های فرهنگی افروز می باشد.
کتاب برهان الحق از تألیفات نورعلی الهی (استاد الهی ۱۲۷۴ - ۱۳۵۳) است که در سال ۱۳۴۲ شمسی منتشر شد. در این کتاب تاریخ، منشأ پیدایش، ارکان و اصول بنیادین اهل حق بررسی شده است. برهان الحق شامل بیست فصل و ملحقات آن می باشد که این قسمت شامل پاسخ های استاد الهی به پرسش هایی است که خوانندگان کتاب بعد از اولین چاپ آن مطرح کرده اند. کتاب برهان الحق در تاریخ اهل حق از اهمیت ویژه ای برخوردار است، زیرا اصول این مسلک تا قبل از انتشارآن تدوین نشده بود. بعد از انتشار برهان الحق گروه هایی از اهل حق و عده ای از پژوهشگران این کتاب را مرجع دانستند زیرا مؤلف با دسترسی به متون اهل حق و منابع دست اول توانست مسلک اهل حق را محققانه معرفی کند. به خصوص درباره ی منشا و پیشینه ی اهل حق اطلاعات زیادی در اختیار همگان قرار دهد. تألیف برهان الحق باعث شد گروه اهل حق مسلمان که دارای مذهب امامی اثنی عشری هستند از اقلیت خارج شوند. بخش هایی از کتاب. فصل اول «باید دانست تا آنجایی که تاریخ نشان می دهد نوع بشر در هر زمان و مکان بنا به اقتضای طبیعت و انطباق آن با مقتضیات وقت احتیاج مبرم به وضع قوانینی دارد، از لحاظ امور زندگی موجب حفظ انتظامات و آسای
ش جامعه باشد، و از لحاظ امور اخروی سبب معرفت به نفس و عالم ماوراءالطبیعه شود. روی این اصل از بدو پیدایش بشر تا کنون مربیانی به نام انبیا ظهور فرموده اند و هریک به هر عصری بوده اند به اقتضای رشد فکری آن عصر احکام خدایی را از طرف خدا انتشار داده اند، اسم آن را کتاب آسمانی گذاشته اند. ... نظر به اینکه هریک از آن قوانین موضوعه چنانکه فوقاً اشاره شد دارای دو جنبه هستند به این نتیجه می رسد: جنبه ی اول که دائر مدار امور زندگی و حافظ انتظامات و آسایش و تهذیب و تربیت اخلاقی جامعه است، مرحله ی شریعت نامیده می شود. جنبه ی دوم که ارتباط با معنویات و عالم اخروی و ماوراءالطبیعه دارد، مرحله ی عرفان و مقام عرفانی نام دارد.» فصل دوم «... هر امری از امور نسبت به هرکس و هر چیز یا امانت است (ودیعه) یا امانت گذار (مودع) یا امانت دار (مستودع)، مثلاً موجودیت موجودات امانت است از واجب الوجود، امانت گذارد به محل ممکنات که امانت دار است. همچنین حیات و رشد و اراده و عقل و فضل و دانش و منصب و مقام و تقوی و دیانت، از خداوند نزد انسان امانت است. و غفلت از انجام وظیفه نسبت به هریک خیانت است، یعنی عدم رعایت حفظ الصحه خیانت بر حیات، بوالهوسی
خیانت به رشد، وسواسی خیانت به اراده، کوتاه فکری خیانت به عقل، پست فطرتی خیانت به فضل، جهالت خیانت به دانش، ستمگری خیانت به منصب و مقام، فسق و فجور خیانت به تقوی، کفر و شرک خیانت به دیانت و امثالهم است.»
امتیستیوم (نروژی: Amethystium) نام یک پروژهٔ موسیقی است در سبک های امبینت/الکترونیکا/نئوکلاسیک دارک ویو که توسط اویستین رمفجورد ساخته شد.
جداسازی شالوده یا سامانه جداسازی شالوده یکی از روش های رایج محافظت سازه در برابر نیروهای زلزله است. این سیستم، عبارت است از مجموعه ای از اعضای سازه ای که باید یک ابرسازه را از زیربنایش که بر روی یک زمین در حال لرزش قرار گرفته است، به طور اساسی جدا کرده تا یک ساختمان یا یک سازه غیرساختمانی را به خوبی در مقابل زمین لرزه حفظ کند. جداسازی بستر، بهترین روش در مهندسی زمین لرزه بوده و مربوط به فن آوری های کنترل لرزش سازه ای غیرفعال است. این بدین معنا است که یک سازه ساختمانی یا غیرساختمانی را با یک طراحی صحیح اولیه یا اصلاحات و تغییرات ثانوی، می توان در برابر اثرات زلزله محافظت کرد. در برخی از موارد، استفاده از این سیستم، کارآیی سازه در مقابل زمین لرزه و پایایی آن را در برابر زلزله، به طور قابل توجهی، افزایش می دهد. برخلاف باور عموم مردم، به کار بردن جداسازی شالوده، باعث ضدزلزله شدن یک ساختمان نمی شود. "سامانه جداسازی شالوده"، شامل "واحدهای جداسازی" و "اجزاء جداسازی" می شود که: همه "واحدهای جداسازی"، بر اساس عکس العمل شان در مقابل زمین لرزه، به دو دسته "واحدهای برشی" و "واحدهای لغزشی" تقسیم می شوند. نخستین نشانه های
استفاده معماران از این نوع سیستم در برابر زلزله، در پاسارگاد (شهری در ایران باستان) و در قرن ششم قبل از میلاد مشاهده شده است. این سیستم، از یک پی از جنس سنگ عمیق و پهن و ملات صاف شده ای تشکیل شده است که بر روی پی دیگری از جنس سنگ صاف شده و پهن قرار گرفته است. این دو پی به گونه ای به هم متصل شده اند که صفحه بین شان، به جلو و عقب می لغزد. آن چنان که در یکی از زلزله های رخ داده، این سازه سالم مانده بود. از این فن آوری، می توان در طراحی سازه و مقاوم سازی در برابر زمین لرزه، بهره جست. برخی از مهم ترین بناهای تاریخی ایالات متحده، همچون تالار شهر پاسادنا، تالار شهر سان فرانسیسکو، تالار شهر سالت لیک و تالار شهر لوس آنجلس با استفاده از همین سامانه، در برابر زلزله مقاوم سازی شده اند. برای این کار، نیاز به ایجاد میان پرده ها و خندق های مستحکمی وجود داشت، تا در برابر واژگون شدن و اثر پی-دلتا ایستادگی کند. برای اولین بار در کشور ایران و از انتشارات "دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی" کتابی با عنوان جداسازی لرزه ای سازه ها با جداگر لرزه ای الاستومریک توسط مولفین ایرانی به نام های امید قیامی اردبیلی و عباس حق اللهی انتشار یافته