Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بازگشت. با وجود وعده ای که هیملر مبنی بر فراموش کردن اختلافات خود با بورکل داده بود، با تعدادی فرد مسلح دیگر، به دفتر حزب در لودویگسهافن حمله و بورکل را برای چند ساعت در اتاقک جاروها حبس کرد تا این که پلیس او را نجات داد. زیاده روی آیکه موجب گشت بورکل که «تحقیر» شده بود، انتقام سختی از او بگیرد. او سبب شد آیکه دستگیر و به عنوان یک «بیمار روانی خطرناک» در یک مرکز روان درمانی در وورتسبورگ نگهداری شود. هیملر هم که از این کار آیکه خشمگین شده بود، روز ۳ آوریل نام او را از تمامی فهرست های اس اس حذف و حبس نامحدود او در این مرکز را تأیید کرد. آیکه با پشیمانی و وحشت نسبت به این عاقبت، چند هفته رفتار کاملاً طبیعی از خود نشان داد. او چند بار به هیملر نامه نوشت و در نهایت به کمک ورنر هایده، روان پزشک مرکز که بر سلامت روان و رفتار او صحه گذاشت، رهبر اس اس را راضی به آزادی خود کرد. هیملر درجه پیشین را به آیکه بازگرداند و ضمن اجتناب از فرستادن مجدد او به پفالتس، فرماندهی اردوگاه داخائو را به تازگی تأسیس شده بود، در اختیارش قرار داد. بدین شکل آیکه روز ۲۶ ژوئن سال ۱۹۳۳ مرکز روان درمانی را ترک کرد و مستقیماً به محل جایگاه جدی
د خود رفت. فرماندهی اردوگاه داخائو و بازرسی کل اردوگاه ها. آیکه هنگامی که به اردوگاه رسید آن را در وضعیت آشفته ای یافت. او به سرعت نیمی از ۱۲۰ تن از کارکنان اردوگاه را که از «بدرفتارترین ها» بودند، مرخص یا جایگزین کرد و قوانین رفتاری بر پایه اصل اطاعت بی چون و چرا و مطلق، برای آن ها مقرر نمود تا نظم و انضباط بر اردوگاه حاکم شود. کتاب قانونی که در این ارتباط نوشته شد جزئی ترین رفتارها از جمله نحوه راه رفتن و سخن گفتن نگهبانان و فاصله آن ها با زندانیان، را نیز پوشش می داد. کارکنان اردوگاه از یگان های محافظ جدا و بد رفتاری خودسرانه نگهبانان با زندانیان ممنوع شد. آیکه بی انضباطی از طرف کارکنان را با «بی رحمی» مجازات می کرد. بدین شکل شرایط سریعاً تغییر کرد. آیکه به شکل ویژه ای بر زندانیان یهودی که نسبت به آن ها تنفر زیادی داشت، سخت می گرفت. او مکرراً سخنرانی های ضدیهودی برای کارکنان خود ایراد می کرد و سعی داشت تنفر نسبت به آن ها را در سایر زندانیان نیز برانگیزد. هیملر از نحوه عملکرد آیکه بسیار راضی بود و او را به عنوان عاملی وفادار، روز ۳۰ ژانویه سال ۱۹۳۴ به درجه بریگاده فورر (معادل سرتیپ) ترفیع داد. آیکه نقش پررن
گی در برنامه ریزی و اجرای حوادث موسوم به «شب دشنه های بلند» داشت که به منظور سرکوب اس آ صورت گرفت. نیروهای او برخی جوخه های اعدام را تشکیل دادند. آیکه به دستور هیملر، روز ۱ ژوئیه سال ۱۹۳۴، به همراه آجودان خود اشتورم بان فورر میشائیل لیپرت و افسر رابط اس اس و نیروی زمینی گروپن فورر ارنست هاینریش اشماوزر، به سلول ارنست روم، رهبر اس آ رفت. در ابتدا پزشک زندان اجازه دسترسی آن ها به روم بدون مجوز مکتوب وزیر دادگستری را نمی داد. آیکه در تماس تلفنی با هانس فرانک، وزیر مربوطه با پرخاش به او گفت در این کار دخالت نکند چرا که او با دستور مستقیم پیشوا عمل می کند. بدین شکل این سه تن توانستند وارد سلول شوند. از آن جایی که ترجیح بر خودکشی او بود، آیکه بدون گفتن سخنی یک تپانجه با یک گلوله بر روی میز گذاشت و از سلول خارج شد. پس از گذشت ۱۰ دقیقه و اجتناب روم از خودکشی، آیکه خود با شلیک سه گلوله او را اعدام کرد. آیکه به جهت چنین خدماتی وفاداری خود را کاملاً به اثبات رساند تا روز ۵ ژوئیه به عنوان بازرس کل اردوگاه ها و فرمانده یگان های حفاظتی اس اس برگزیده شود. شش روز بعد به درجه گروپن فورر (معادل سرلشکر) ترفیع گرفت. او قرارگاه خ
ود را در فریدریشس اشتراسه در برلین برقرار کرد و ستادی بدین منظور تشکیل داد. کار ایجاد نظامی متمرکز برای اردوگاه ها را به انجام رساند. مدتی بعد قرارگاه خود را به اردوگاه زاکسن هاوزن در ارانینبورگ در شمال برلین منتقل نمود که تا انتها همان جا بود. تا سال ۱۹۳۷ چندین اردوگاه کوچک را بست و به جای آن چهار اردوگاه بزرگ در داخائو، زاکسن هاوزن، بوخن والت و لیشتنبورگ برقرار کرد. با تمهیدات آیکه تنها در بوخن والت امکان نگهداری ۱۰٬۰۰۰ زندانی به وجود آمد. پس از انضمام اتریش به آلمان در سال ۱۹۳۸، اردوگاه پنجم در ماوتهاوزن در نزدیکی لینتس ایجاد شد. آیکه مقرر کرد قوانین رفتاری که در داخائو وضع شده بود، در همه اردوگاه ها اجرا شود. تا این زمان آیکه در میان تمامی نیروهای اس اس به عنوان شخصیتی سرسخت شناخته می شد که تعصب زیادی به ناسیونال سوسیالیسم دارد و با تمام وجود خود را صرف این جنبش سیاسی کرده است. لشکر توتن کوپف اس اس. به شکل همزمان با فعالیت ها خود در اردوگاه ها، آیکه در حال تبدیل کردن یگان های حفاظتی "توتن کوپف" اس اس به آرایش های سازمان یافته بود. با بهره گیری از روابط سیاسی، تا اوایل سال ۱۹۳۵ شش گردان موتوریزه از نیروهای
خود را تشکیل و تا پایان سال ۱۹۳۸ آن ها را به صورت چهار هنگ گسترش داد. این هنگ ها نام چهار منطقه را بر خود داشتند و در هر یک از اردوگاه های بزرگ مستقر بودند. طبق حکم ماه مه سال ۱۹۳۹ حداقل نیروهای ثابت یگان های "توتن کوپف" آیکه چهارده هزار نفر مقرر شد. هیملر اجازه داشت این مقدار را در هنگام بسیج به ۲۵ هزار نفر افزایش دهد. در صورت وقوع جنگ این یگان ها به عنوان جایگزین در یگان های رزمی استفاده می شدند. به دستور هیتلر خدمت در یگان های حفاظتی "توتن کوپف" به مثابه خدمت نظامی در نیروی زمینی بود. بدین شکل ماه اوت نیروهای ذخیره ای برای آن فراخوانده شد و هنگام آغاز جنگ چند هنگ "توتن کوپف" دیگر نیز در حال تشکیل بود. گردان های آیکه هر ماه یک هفته را مشغول حفاظت از اردوگاه بودند و سه هفته را صرف آموزش با ورزش جسمی سخت، رزمایش نظامی و تعالیم سیاسی، می کردند. کسانی که مناسب تلقی نمی شدند کنار گذاشته شده یا به یگان های معمول اس اس منتقل می شدند. او انضباط بی رحمانه ای را بر نیروهای خود که عموماً ۱۷ تا ۲۲ ساله بودند، اعمال می نمود اما در عین حال رفاقت و نزدیکی بیشتری نسبت به سایر نیروهای مسلح، در آن ها ایجاد می ساخت. آن ها هم
، در ترکیبی از حس ترس و احترام، او را «پدر آیکه» می خواندند. جنگ جهانی دوم. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم، آیکه یگان های خود را در قالب سه هنگ اوبربایرن، براندنبورگ و تورینگن، با ۷٬۰۰۰ نفر نیرو بسیج کرد و در پی نیروی زمینی، وارد نبرد لهستان شد. جز آن ها، نیروهای پلیس امنیت اس دی نیز از جانب هیملر تخت امر آیکه، با عنوان رسمی «رهبر عالی اس اس و پلیس»، بودند و به شکل مستقل از نیروی زمینی، در نواحی پوزنان، ووچ و ورشو عمل می کردند. این نیروها با حرکت پشت سر ارتش هشتم نیروی زمینی، جز موارد معدود درگیری با نیروهای پراکنده لهستانی، غالباً در کنار یگان های آینزاتس گروپن، مشغول پاکسازی عناصر سیاسی و یهودی بودند. در این حین به توصیه هیملر و به دستور هیتلر لشکر پیاده نظام "توتن کوپف" اس اس به فرماندهی آیکه تشکیل شد. آیکه میانه ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ به داخائو بازگشت و لشکر خود را با سه هنگ پیاده نظام موتوریزه، یک هنگ توپخانه و چندین گردان مجموعاً بیش از ۱۵٬۰۰۰ نفر نیرو به شکل یک لشکر موتوریزه سازمان داد. آیکه با مهارت خاصی تجهیزات لشکر را تأمین کرد. افراد تازه جذب شده یا انتقال یافته از نیروهای پلیس یا سایر یگان های اس اس به شکل
مشابهی با شدت فراوان آموزش دیدند و تا هنگام تهاجم به کشورهای سفلی و فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰ آماده بودند. با این وجود لشکر "توتن کوپف" از افسران ستادی آموزش دیده و مجرب بهره نمی برد و خود آیکه در فرماندهی میدانی و تاکتیکی آن توانایی خوبی نداشت. شجاعت متعصبانه و آمادگی جسمانی بالا در بین نیروهای لشکر نتایجی را برای آن در کارزار جبهه غربی از جمله در نبرد دانکرک حاصل کرد که البته به قیمت تلفات بیشتر بود؛ به وجهی که سپهبد اریش هوپنر، فرمانده سپاه، آیکه را «قصاب» نیروهایش خواند. به هر صورت آیکه در این معرکه به صورت عملی تجربیات و آموزه هایی برای نبردهای آتی کسب نمود. پس از تسلیم فرانسه، لشکر او برای محافظت از اراضی تصرف شده ابتدا به جنوب بوردو و سپس چند نقطه دیگر فرستاده شد. این لشکر ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ سوار بر قطار به پروس شرقی رفت. دو روز پس از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، نیروهای آیکه نیز روز ۲۴ ژوئن از خط مرزی گذشتند. این نیروها به عنوان بخشی از سپاه ۵۶ موتوریزه ورماخت تحت امر سپهبد اریش فون مانشتاین از گروه ارتش جنوب، عملکرد خوبی از خود نشان دادند و با گذر از سد مقاومت شدید دشمن در لیتوانی، در خط است
الین رخنه کردند. در این زمان، هنگام بازگشت از سرکشی از خط مقدم، روز ۶ ژوئیه خودروی آیکه روی یک مین رفت و از ناحیه پای راست به شدت مجروح شد. پس از یک عمل جراحی اضطراری، به برلین منتقل گردید. بهبودی نسبی او سه ماه به طول انجامید. به خواست خود، با زخم هایی که هنوز التیام نیافته بودند، به جبهه شرقی بازگشت و روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۱ فرماندهی لشکر "توتن کوپف" اس اس را مجدداً در دست گرفت. به عنوان بخشی از سپاه فون مانشتاین، لشکر او حملاتی در جنوب دریاچه ایلمن صورت داد و به تنهایی سه لشکر شوروی را منهدم کرد. به جهت نشان دادن شجاعت شخصی در میدان نبرد توصیه به اعطای نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به آیکه شد که روز ۲۶ دسامبر سال ۱۹۴۱ آن را دریافت کرد. تا این زمان از کارزار در شرق لشکر او ۶٬۶۰۰ نفر را از داده بود درحالی که تنها ۲٬۵۰۰ تن نیری جایگزین دریافت کرده بود. این یگان به شدت به استراحت نیاز داشت اما همچنان در خط مقدم قرار داشت. لشکر تا پایان ماه نوامبر متحمل ۹٬۰۰۰ نفر تلفات شد. در جریان ضدحمله زمستانه ارتش سرخ لشکر "توتن کوپف" در کنار پنج لشکر نیروی زمینی تحت فرماندهی کلی سپاه ۲ ورماخت از روز ۸ فوریه سال ۱۹۴۲ در
ناحیه دمیانسک به محاصره دشمن افتاد. سپهبد والتر فون بروکدورف-آهلفلد، فرمانده سپاه ۲ ورماخت، نیروهای آیکه را در دیواره غربی منطقه تحت محاصره قرار داد تا از این موضع حساس در برابر اقدام دشمن برای رخنه جلوگیری کنند. آیکه و افرادش در شرایط دشوار زمستانی مقاومت مؤثری در برابر حملات متعدد دشمن نشان دادند و یکی از لشکرهای ارتش سرخ را تقریباً از بین بردند. روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۴۲ برگ های بلوط به نشان صلیب شوالیه آیکه افزوده شد و او به درجه اوبرگروپن فورر (معادل سپهبد) نائل آمد. خود این لشکر هم تلفات سنگینی برداشت و با از دست دادن ۶٬۰۰۰ نفر، تا ماه آوریل از مجموع ۱۷٬۰۰۰ نفر اولیه آن در آغاز عملیات بارباروسا کمتر از ۱۰٬۰۰۰ نفر برای آن باقی ماند. این مقدار در هفته های آتی به ۶٬۷۰۰ تن تقلیل یافت. تدارکات رسانی از طریق هوایی صورت می گرفت. به هر صورت لشکر توانست حلقه محاصره را بشکند و ماه مه به نیروهای کمکی از بیرون متصل شود تا مسیری باریک بین نیروهای در محاصره با خارج برقرار گردد. لشکر "توتن کوپف" اس اس در این باریکه مستقر بود تا تنها راه تنفس سپاه ۲ را باز نگاه دارد. این لشکر توانست چندین حمله دیگر دشمن را نیز دفع کند اما
در این میانه تنها ۳٬۰۰۰ تن از نیروهایش باقی ماندند. رایکه در این تمامی خود شخصاً تمامی مشکلات و سختی های افرادش را شریک می شد. لباس های گلی می پوشید، جیره اندک می خورد و در مقابل آتش دشمن بود. او از تلف شدن نیروهایش ابراز ناراحتی و فون بروکدورف را متهم به فدا کردن عمدی آن ها با قرار دادنشان در موقعیت های حساس می کرد. آیکه شکایت به نزد هیملر برد و از او خواست مابقی افرادش را از خط مقدم بیرون بکشد. او حتی در یک دیدار خصوصی با هیتلر در روز ۲۶ ژوئن در "ولفس شانتسه" به شکل صریحی شرایط را با او در میان گذاشت. پیشوا به او وعده داد تا ماه اوت لشکر در صورتی که شرایط در جنوب دریاچه ایلمن پایدار شود از خط مقدم خارج و برای بازسازی به توان اولیه به فرانسه منتقل شود. به هر صورت تحقق این وعده تا روز ۲۶ اوت به طول انجامید و تا آن زمان لشکر متحمل تلفات بیشتری شد. البته لشکر فقط از خط مقدم بیرون رفت اما به سبب حساس بودن شرایط همچنان در منطقه بود. صدای انتقاد آیکه نسبت به فرماندهی عالی وافن اس اس که نیروی کمکی کافی برای او نمی فرستاد، بلندتر شد. به هر صورت در این برهه از جنگ در حقیقت نیروی انسانی لازم به آن صورت نیز در اختیار ه
یملر نبود. اعتراضات آیکه به اندازه ای بالا گرفت که هیملر در نهایت او را که دچار فرسودگی رزمی جسمی و روحی شده بود، به برای دوره نقاهت به شکل نامحدود به مرخصی فرستاد. پس از او فرماندهی لشکر "توتن کوپف" اس اس موقتاً بر عهده بریگاده فورر ماکس زیمون، فرمانده یکی از هنگ های آن، قرار گرفت. لشکر درحالی که تنها کمتر از ۲٬۰۰۰ نفر از نیروهایش باقی مانده بود، ماه اکتبر از رزم گاه خارج شد. لشکر "توتن کوپف" اس اس زمستان سال ۱۹۴۲/۱۹۴۳ به لشکر پانتسرگرنادیر کاملاً بازسازی شد. ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ در اشغال فرانسه ویشی مشارکت داشت و سپس در ناحیه آنگولم در جنوب فرانسه مستقر بود. آیکه طبق همان روش پیشین، با شدت و بی امان نیروهای جدید را آموزش داد. تصمیم بر گسترش گردان زرهی آن به سطح هنگ گرفته شد تا "توتن کوپف" در عمل به یک لشکر زرهی بدل گردد. لشکر آیکه به جبهه شرقی بازگشت و ماه فوریه سال ۱۹۴۳ بخشی از سپاه ۲ زرهی اس اس اوبرگروپن فورر پاول هاوسر شد. این لشکر در ضد حمله فیلدمارشال فون مانشتاین در ناحیه خارکوف مشارکت داشت و عملکرد بارزی در عملیات متحرک زرهی نشان داشت. مرگ. بیش از آن که خارکوف باز پس گرفته شود، بعد از ظهر روز ۲۶ فوریه
سال ۱۹۴۳ آیکه متوجه شد امکان برقراری ارتباط رادیویی با هنگ زرهی در خط مقدم وجود ندارد. آیکه با هواگرد شناسایی فیزلر اشتورش به آسمان برخاست تا از بالا شرایط در خط مقدم را بررسی کند. یک گروهان تانک اس اس در نزدیکی روستای میخائیلوفکا در ۱۲۰ کیلومتری جنوب خارکوف شناسایی شد اما بر آیکه و خلبان پوشیده بود که روستای آرْتِلنویه در فاصله کمتر از یک کیلومتری هنوز در دست دشمن است. همین که هواگرد تا ارتفاع حدود ۳۰۰ متری پایین آمد آتش تسلیحات دشمن از مواضع استتار شده به سمت آن گشوده شد. هواگرد کوچک بلافاصله منهدم و بین دو روستا سقوط کرد. نیروهای اس اس سعی کردند خود را به لاشه هواگرد برسانند اما دشمن این اجازه را به آن ها نداد. صبح روز بعد چند یگان از هنگ زرهی لشکر به فرماندهی هاوپت اشتورم فورر آرتسلینو مازاری مأمور به عقب راندن دشمن و بازیابی اجساد شدند. سر انجام نیروهای مازاری جسد آیکه، آجودان او و خلبان را بازیافتند. مرگ آیکه روز ۱ مارس رسماً اعلام و جسدش همان روز با تشریفات نظامی کامل در روستای مجاور اوتدوچنینا دفن شد. روزنامه آلمانی زبان "دی سایتون" که توسط آلمانی های در تبعید در لندن منتشر می شد، مرگ آیکه را بزرگ تر
ین ضربه به اس اس پس از ترور راینهارت هایدریش توصیف کرد. هنگ ۶ پانتسرگرنادیر لشکر "توتن کوپف" اس اس به افتخار او «تئودور آیکه» نام گرفت. در ادامه با برگشتن ورق جنگ علیه آلمان، به دستور هیملر بقایای جسد آیکه به گورستان هِگِوالت در ژیتومیر منتقل شد تا به دست دشمن نیفتد. به هر صورت هنگامی که تمامی اوکراین به تصرف شوروی درآمد و آلمانی ها عقب نشینی کردند جسد او همان جا باقی ماند. طبق عادت شوروی در از بین بردن و نبش قبر سربازان آلمانی، احتمالاً آرامگاه آیکه نیز چنین سرنوشتی داشته است و امروزه اثری از آن وجود ندارد. زندگی شخصی. تئودور یازدهمین فرزند خانواده و پدرش رئیس ایستگاه راه آهن بود. اواخر سال ۱۹۱۴ به مرخصی آمد و با برتا شْویبِل اهل ایلمناو ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند بود که یکی دختر به نام ایرما سال ۱۹۱۶ و دیگری پسر به هرمان سال ۱۹۲۰ به دنیا آمدند.
مایکوباکتریوم آسیاتیکوم ("Mycobacterium asiaticum")، مایکوباکتریوم کند رشد و فتوکروموژن است که اولین بار در سال ۱۹۶۵ از میمون ها جدا شد. باکتری به ندرت در انسان عفونت ریوی ایجاد می کند. باکتری، کلنی های زرد رنگ و دیسگونیک (Dysgonic) تولید می کند.
چارلز فرانک بولدن جونیور (زادهٔ ۱۹ اوت ۱۹۴۶) مدیر سابق ناسا، او بازنشسته ارتش تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و به طور کلی فضانورد ناسا بوده است.
توربوشفت گونه ای موتور توربین گازی است که جهت تولید نیرو برای استفاده در واحد تولید نیرو انواع ماشین آلات استفاده می شود. ساختار موتورهای توربوشفت بسیار شبیه به موتورهای توربوپراپ می باشد، اما سرعت چرخش ملخ موتور توربوشفت از سرعت چرخش ملخ موتور توربوپراپ بسیار کم تر است. در موتور توربوشفت، هدف تولید قدرت زیاد، اطمینان پذیری بالا، اندازه کوچک و وزن سبک است اما با سرعت چرخش کم. برخی کاربردهای موتور توربوشفت عبارتند از: بالگردها، قایق ها و کشتی ها، تانک ها، هواناو، و تجهیزات ثابت.
برنامه فضایی مرکوری یکی از پروژه های فضایی ناسا بود که یکی از مهم ترین دستاوردهای آن، ارسال نخستین فضانورد آمریکایی (جان گلن) و نخستین فضانورد آمریکایی در مدار زمین (آلن شپارد) بود.
ایوب حسین نژادی (زاده ۱۱ فروردین ۱۳۳۲ آستارا - درگذشته ۲۱ شهریور ۱۳۸۳) سرتیپ دوم خلبان مک دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ نیروی هوایی ایران بود. زندگی نامه. ایوب حسین نژادی در ۱۱ فروردین ماه سال ۱۳۳۲ در آستارا متولد شد. پس از اتمام دوره تحصیلی و قبولی در آزمون ورودی، به دانشکده خلبانی نیروی هوایی ارتش راه پیدا نمود. پس از گذراندن دوره مقدماتی پرواز و طی دوره تکمیلی به ایالات متحده فرستاده شد. حسین نژادی در سال ۱۳۵۶ از دانشگاه علوم هوایی ایالات متحده آمریکا در رشته خلبانی (F-4) فارغ التحصیل شد و سپس به وطن بازگشت. وی دارای دوفرزند است. جنگ ایران و عراق. ایوب حسین نژادی در جنگ ایران و عراق تمام توان خود را در راه پیشبرد اهداف نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به کار بست. او در یکی از پروازهای عملیاتی بر اثر اصابت موشک و سقوط جنگنده در سال ۱۳۵۹ به اسارت درآمد و پس از ۱۰ سال اسارت در سال ۱۳۶۹ به ایران بازگشت. دوران ۱۰ ساله اسارت. ایوب حسین نژادی به عنوان خدمتگزار اسرا شناخته شده است. بسیاری از اسرا سلامت خویش را مدیون وی دانسته اند چون در دوران اسارت با کاشت حبوبات و سبزیجات به سلامت تغذیه آنان کمک می کرد. درگذشت. ا
یوب حسین نژادی که پروازهای جنگی متعددی را در کارنامه درخشان خود ثبت کرده بود و علاقه خاصی به پرواز بر پهنه خلیج فارس داشت در تاریخ ۲۱ شهریورماه ۱۳۸۳ درگذشت. یادبود در آستارا. جهت ارج نهادن به خدمات ایوب حسین نژادی، یکی از راه های مواصلاتی آستارا و همچنین شعبه فروشگاه های زنجیره ای رفاه در آستارا به یاد او نامگذاری شده است. همچنین پل هوایی اشرفی اصفهانی بر روی بزرگراه هاشمی رفسنجانی بنام ایشان نامگذری گردید.
آلن لاورن بین (، زاده - درگذشته ) فضانورد ناسا و چهارمین انسانی بود که طی مأموریت آپولو ۱۲ بر ماه گام نهاد. آلن بین، در سال ۱۹۷۳میلادی به عنوان فرمانده فضاپیما وارد نخستین ایستگاه فضایی آمریکا «اسکای لب» در مدار زمین شد. او پس از بازنشستگی از ناسا در سال ۱۹۸۱ میلادی به نقاشی روی آورد. او در نقاشی هایش از سفرهای فضایی خود از جمله به ماه الهام می گرفت.
ادگار دین "اد" میچل (زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۰ – درگذشته ۴ فوریهٔ ۲۰۱۶) افسر نیروی دریایی و aviator، خلبان آزمایش، مهندس هوافضا و فضانورد آمریکایی ناسا بود میچل در روز ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۰ در هرفورد، تگزاس به دنیا آمد و در رشته سازمان صنعتی از دانشگاه کارنگی ملون فارغ التحصیل شد. وی ششمین انسانی بود که طی مأموریت آپولو ۱۴ بر کره ماه گام نهاد. وی خلبان آپولو ۱۴ بود و عضو تیم سه نفره ای بود که در سال ۱۹۷۱ به مأموریت فضایی اعزام شدند. میچل به همراه آلن شپارد، بیش از ۹ ساعت بروی سطح کره ماه راه رفتند و به اندازه گیری و نمونه برداری از سطح آن پرداخت. وی پس از بازگشت از فضا گفت که در لحظاتی احساس خلسه کرده و مشرف به روح خود شده است و باعث گرایش میچل به موضوعات ماوراءالطبیعه در دوران بازنشستگی را پدیدآورد. میشل در سال های پایانی عمر، وقت خویش را صرف کاوش در فیزیک، ذهن آدمی و پدیده های ماوراءطبیعه چون موجودات فضایی کرده بود. ادگار میچل، در روز ۴ فوریه ۲۰۱۶ در سن ۸۵ سالگی در در یک مرکز بهداشتی-اقامتی در لیک ورث، فلوریدا درگذشت.
جان واتس یانگ (زاده – مرگ ) فضانورد ناسا و نهمین انسانی است که طی مأموریت آپولو ۱۶ بر کره ماه گام نهاد. او همچنین در نخستین پرواز شاتل فضایی ناسا فرمانده پرواز و خلبان شاتل بود. او در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا متولد و در اورلندو، فلوریدا بزرگ شد. پس از پایان دوره کارشناسی در رشته مهندسی هوافضا در مؤسسه فناوری جورجیا در سال ۱۹۵۲ به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا پیوست. یانگ در سال ۱۹۶۲ میلادی به برنامه فضانوردی ناسا پیوست و در سال ۲۰۰۴ پس از ۴۲ سال خدمت بازنشسته شد. او با شش مأموریت فضایی یکی از پرتجربه ترین فضانوردان ناسا محسوب می شد. او در میانه دهه ۱۹۶۰ دو بار با فضاپیماهای پروژه جمنای و دوبار با فضاپیماهای برنامه فضایی آپولو به فضا و کره ماه رفت.
جرج پریدو رابرت هریس (۱۷۷۵–۱۸۱۰) از نخستین زیست شناسان فعال در تاسمانی، استرالیا، بود که از هنگام مهاجرتش به آن جزیره در ۱۸۰۳ تا درگذشتش در شهرک هوبارت در ۱۸۱۰ به کار پرداخت. او کاشف، هنرمند، و طبیعی دان نیز بود و بسیاری از گیاهان و کیسه داران بومی جزیره تاسمانی را توصیف کرد. از جمله این جانوران گرگ تاسمانی (اکنون منقرض) و شیطان تاسمانی هستند.
جلیل بزرگمهر (۱۳۸۶–۱۲۹۱) وکیل و نظامی ایرانی بود. او وکالت محمد مصدق را بر عهده داشت. زندگی نامه. جلیل بزرگمهر به سال ۱۲۹۱ در آستارا متولد شد. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی از "دانشکده افسری" با درجه ستوان دومی فارغ التحصیل شد. در دولت مصدق پس از خلع ید از انگلیسی ها به فرمانداری نظامی آبادان منصوب شد و پس از فراغت از تحصیل در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دادیار دادگاه عالی انتظامی قضات و بعداً رئیس ادارهٔ غله و نان شد. پس از کودتای ۲۸ مرداد با سپهبد نقدی تماس گرفته و برای همکاری اعلام آمادگی کرد و چون سپهبد نقدی حاضر به پذیرش وکالت نشد معرفی او سرهنگ بزرگمهر به عنوان وکیل تسخیری مصدق برگزیده شد. در دادگاه تجدید نظر از سوی مصدق به وکالت برگزیده شد و به همین دلیل پس از آن اجباراً بازنشسته شد و سالها مسائل دادگاه مصدق را نگه داشت و بعدها هم کتاب «مصدق در محکمه نظامی» و آثار دیگر را منتشر کرد: مصدق به پاس قدردانی از زحمات او نوشته: شما وکیل تسخیری بودید تسخیر نشدید و از اجرای اوامرمافوق، سرباز زدید. سخنی برخلاف وجدان نگفتید و هرگونه مدارکی هم که مورد احتیاج این جانب بود از نظر انجام وظیفه، برایم تهیه نمودید که نمی د
انم چگونه تشکر کنم؛ و این انجام وظیفه سبب شد که بعد از ختم محاکمه، شما را از کار خارج کنند و یک عمر صحت عمل و درستکاری شما را ندیده بگیرند. بعقیده این جانب، شما چیزی گم نکردید و چنانچه نام نیک خود را با ثروتی که بعضی از راه خیانت به مملکت بدست آورده اند مقایسه کنید، معلوم خواهد شد کدام گواراتر و وزین تر است… وی در دوم مهرماه ۱۳۸۶ در تهران درگذشت.
کوئول شرقی ، که به عنوان «گربه بومی شرقی» نیز شناخته می شود، کیسه داری ستبردم سان با جثه متوسط بومی استرالیا و تاسمانی است. آن ها اکنون در سرزمین اصلی استرالیا منقرض شده به حساب می آیند، ولی در تاسمانی از جمله جانوران معمول با پراکندگی زیاد هستند. این جانور یکی از شش کوئول موجود است. توصیف ظاهری. کوئول شرقی در کل به اندازه تقریبی یک گربه خانگی است. طول نرها به ۶۰ سانتی متر می رسد و وزنشان نزدیک ۱٫۳ کیلوگرم است. پوست ضخیم آن ها با خال هایی سفید پوشیده شده است. رنگ پوست از حنائی روشن تا نزدیک به سیاه متغیر است. روش تشخیص این جانوران از کوئول های ببری بدن باریکشان است با دمشان که خالی بر آن وجود ندارد. رفتار. کوئول شرقی جانوری تک زی است و در شب به تنهایی به شکار طعمه هایی چون حشرات و پستانداران کوچک می پردازد. آن ها همچنین گاه به خوردن مردارهایی که توسط شیطان تاسمانی شکار شده اند می پردازند. فصل جفت گیری در اوایل زمستان آغاز می شود و ماده ها تا ۶ فرزند به دنیا می آورند. از این فرزندان، تنها نخستین بچه های که بتوانند خود را به سینه مادر برسانند زنده خواهند ماند. شیردهی تا ۱۰ هفته ادامه دارد و فرزندان در هنگامی که
مادر به دنبال غذا است در لانه می مانند.
چارخو تاسمانی پرنده ای بی پرواز از تیره یلوگان و یکی از ۱۲ گونه پرنده بومی جزیره استرالیایی تاسمانی است. با آنکه بسیاری از پرندگان بی پرواز توسط انسان ها منقرض شده اند، چارخو تاسمانی نه تنها منقرض نشده است که از ورود کشاورزی نوین به تاسمانی توسط اروپاییان سود برده است. توصیف ظاهری. چارخو تاسمانی پرنده ای چاق و بی پرواز است که طولی برابر ۴۳ تا ۵۱ سانتی متر دارد. بخش بالایی بدن این پرنده به رنگ قهوه ای زیتونی با الگوهای سفید بر پهلوها است. زیر بدن تاریک تر است با رنگی متمایل به خاکستری آبی رنگ. دم کوتاه این پرنده رنگی نزدیک به سیاه دارد و اغلب راست نگه داشته می شود. پاهای آن راست و قدرتمند هستند که به پنجه های قوی ای می رسند. رنگ چشم ها قرمز روشن است و رنگ نوک زرد متمایل به سبز. پرندگان جوان تر ظاهری همانند بزرگترها دارند ولی رنگ بدن کم رنگ تر از رنگ بدن آن هاست و در زیر بدن نیز نقطه های سفیدرنگ مشخص تری دارند. نوک آن ها زرد متمایل به سبز و چشم ها، همانند بالغ ها، قرمز است. نرها اغلب نوک و پاهای بزرگتری دارند ولی اغلب نمی توان دو پرنده نر و ماده را از روی ظاهر از هم تشخیص داد.
پرویز همایون پور، (زاده شهریور ۱۳۱۸ – درگذشته شهریور ۱۳۹۱) پژوهشگر و مترجم ایرانی آثار میلان کوندِرا، نویسنده مشهور چکی-فرانسوی بود. زندگی نامه. پرویز همایون پور در شهریور ۱۳۱۸ در شهر شیراز به دنیا آمد. او دکترای علوم سیاسی را در سال ۱۹۶۷ از دانشگاه لوزان سوئیس دریافت کرد و پس از کار در مؤسسه برنامه ریزی آموزشی وزارت علوم ایران، سال ها به عنوان مشاور امور آموزشی در سازمان علمی، آموزشی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو، فعالیت می کرد. پرویز همایون پور پس از سال ها همکاری با وزارت علوم ایران و یونسکو به پروژه هایی تحقیقاتی پرداخت که در ارتباط با این پروژه سفرهایی نیز به سوئیس داشت. وی کتاب های متعددی از جمله برخی از آثار مهم میلان کوندرا همچون «بار هستی»، «هویت»، و «هنر رمان» را برای نخستین بار به فارسی ترجمه کرد. وی اخیراً کتابی هم با عنوان «دربارهٔ قالی بافی و عشایر» نوشت که در آستانه انتشار قرار دارد. تألیف کتاب هایی چون «پیکار سوادآموزی»، «آموزش و پرورش در خدمت تحول بنیادی جامعه» و «جیران زن عشایر و چنته» از دیگر فعالیت های پرویز همایون پور است. بیشتر کار پرویز همایون پور در یونسکو در آفریقا گذشت و پس از بازنشستگی،
حدود ۱۵ سال پیش به ایران بازگشت و مشغول کارهای تحقیقاتی شد. درگذشت. پرویز همایون پور سوم شهریورماه به هنگام شنا در دریاچه لمان در نزدیکی ژنو ناپدید شد و یک هفته بعد، دهم شهریورماه، پیکر بی جانش پیدا شد. خبر درگذشت پرویز همایون پور را برادر دوقلویش، هرمز همایون پور روز سه شنبه ۱۴ شهریورماه اعلام کرد. برادر وی: «بر اساس گزارش پلیس ژنو، برادرم چند روز پیش و به رسم معمولی که برای خود گذاشته بود، برای شنا به دریاچه لمان در این شهر می رود، ولی بر اثر سرمای آب دریاچه، سنکوپ می کند و می میرد.» وی در عین حال تأکید کرد که برادرش به رغم کهولت سن (دارا بودن ۷۳ سال)، از لحاظ جسمی نسبتاً توانمند بوده، اما به گفته پلیس، گویا سرمای این دریاچه در آن روز به حدی بالا بوده که بدن وی تحمل آن را نداشته است.
سعید قاسمی نژاد فعال دانشجویی، دبیرکل دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران و مدیر مرکز ایرانی مطالعات لیبرالیسم است. او همچنین عضو پیوسته پژوهشی و مشاور ارشد امور ایران در بنیاد دفاع از دموکراسی ها (اف دی دی) در واشینگتن دی سی آمریکاست. او عضو شورای سیاستگذاری فصلنامه "فریدون" است. قاسمی نژاد لیسانس و فوق لیسانس خود را در مهندسی عمران و مهندسی ترابری از دانشگاه تهران اخذ کرد. او هنگام تحصیل در ایران، درگیر فعالیت های دانشجویی بود. در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۲ به مدت ۲۰ روز را در بند ۳۲۵ زندان اوین در سلول انفرادی از سوی حفاظت اطلاعات زندان بازداشت گردید. اتهامات وی اغتشاش و اخلال در نظم عمومی عنوان شده است. دادگاه انقلاب وی را در ۱۷ شهریورماه ۱۳۸۶به جرم اقدام علیه امنیت ملی از طریق تحریک به اغتشاش به دو سال حبس محکوم کرد. تعدادی از دانشجویان بازداشت شده از جمله قاسمی نژاد و پیمان عارف مجبور شدند اعترافات اجباری انجام دهند. قاسمی نژاد در رشته های توسعه پایدار در ساخت و ساز و شهری و علوم مالی در مقطع فوق لیسانس ادامه تحصیل داد. او تحصیلاتش در دوره دکترای علوم مالی را در باروک کالج نیویورک ادامه می دهد. سعید در زمین