Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، نیروهای مراتهه، به رهبری راغوجی بونسل، به آرکوت حمله کردند و نواب آرکوت ، دوست علی، را در گذرگاه دامالچری شکست دادند. در جنگی که پس از آن رخ داد، دوست علی، یکی از پسرانش حسن علی، و چندین فرد برجسته دیگر جان باختند. این موفقیت اولیه بلافاصله اعتبار مراتهه را در جنوب افزایش داد. مراتهه ها از دامالچری به آرکوت پیشروی کردند که بدون مقاومت زیاد تسلیم آنها شد. سپس، راغوجی در دسامبر 1740 به تریچینوپولی حمله کرد. چاندا صاحب که قادر به مقاومت نبود، قلعه را در 14 مارس 1741 به راغوجی تسلیم کرد. چاندا صاحب و پسرش دستگیر و به ناگپور فرستاده شدند. راجپوتانا نیز در این مدت مورد حملات مراتهه قرار گرفت. در ژوئن 1756 لوئیس ماسکارنهاس، کنت آلوا (Conde de Alva)، نایب السلطنه پرتغالی در عملیاتی توسط ارتش ماراتا در گوا کشته شد. پس از لشکرکشی موفقیت آمیز کارناتاکا و تریچینوپولی ، راگوجی از کارناتاکا بازگشت. او از سال 1741 تا 1748 شش لشکرکشی به بنگال انجام داد. کنفدراسیون احیا شده مراتا در قرن 18 حملات وحشیانه ای را علیه ایالت مرفه بنگالی آغاز کرد که این امر به زوال نواب های بنگال دامن زد. در طول تهاجمات و اشغال بیهار و بنگال غربی
تا رودخانه هوگلی و در طول اشغال بنگال غربی ، مراتاها جنایاتی را علیه مردم محلی مرتکب شدند. جنایات مراتاها توسط منابع بنگالی و اروپایی ثبت شده است که گزارش می دهند مراتاها درخواست پرداخت پول می کردند و هر کسی را که نمی توانست پرداخت کند، شکنجه یا می کشتند. راغوجی توانست با بهره برداری موفقیت آمیز از شرایط آشفته ی بنگال پس از مرگ فرماندار آن ، مرشد قلی خان، در سال 1727، اودیشا را برای همیشه به پادشاهی خود ضمیمه کند. اودیشا که دائماً توسط بونسل ها مورد آزار و اذیت قرار می گرفت، بنگال و بخش هایی از بیهار از نظر اقتصادی ویران شده بودند. علیوردی خان، نواب بنگال، در سال 1751 با راغوجی صلح کرد و کاتک (اودیشا) را تا رودخانه سوبارناریکا واگذار کرد و موافقت کرد که سالانه 1.2 میلیون روپیه به عنوان چاوت برای بنگال و بیهار بپردازد. شهر دهلی بین سال های ۱۷۳۷ تا ۱۷۸۸ ده بار توسط مراتهه ها غارت شد. در این دوره، سربازان مراتهه به هزاران زن از جمله ۳۵۰ ملکه و شاهدخت مغول تجاوز کردند. در ماه مه ۱۷۵۴، مالهار رائو هولکار با ۲۰۰۰۰ سرباز مراتهه به اردوگاه امپراتور احمد شاه در سکندرآباد حمله کرد، آنها پس از فرار امپراتور، به غارت ار
دوگاه پرداختند و به صورت دسته جمعی به زنان از جمله ملکه ها و شاهدخت ها تجاوز کردند. بالاجی باجیرائو کشاورزی را تشویق کرد، از روستاییان محافظت کرد و بهبود قابل توجهی در وضعیت منطقه ایجاد کرد. راغونات رائو ، برادر ناناصاحب، پس از غارت دهلی توسط احمد شاه ابدالی در سال 1756 ، به دنبال عقب نشینی افغان ها وارد عمل شد. دهلی در اوت 1757 توسط ارتش مراتا به فرماندهی راغونات رائو فتح شد و پادگان افغان را در نبرد دهلی شکست داد . این امر پایه و اساس فتح شمال غربی هند توسط مراتاها را بنا نهاد . در لاهور ، مانند دهلی، مراتاها اکنون بازیگران اصلی بودند. پس از نبرد اتک در سال 1758 ، مراتاها پیشاور را تصرف کردند و در 8 مه 1758 نیروهای افغان را در نبرد پیشاور شکست دادند. درست قبل از نبرد پانی پات در سال ۱۷۶۱، مراتهه ها در یکی از لشکرکشی های خود به دهلی، «دیوان خاص» یا "تالار بار عام خصوصی" در قلعه سرخ دهلی را غارت کردند، جایی که امپراتوران مغول در یکی از لشکرکشی های خود به دهلی، از درباریان و مهمانان دولتی پذیرایی می کردند.مراتهه ها که به شدت از نظر مالی در مضیقه بودند، نقره سقف دیوان خاص را کندند و زیارتگاه های اختصاص داده شده
به مولاناهای مسلمان را غارت کردند. در طول حمله مراتاها به روهیلخند در دهه ۱۷۵۰ میلادی مراتاها روهیلاها را شکست دادند، آنها را مجبور کردند که در تپه ها پناه بگیرند و کشورشان را به گونه ای غارت کردند که روهیلاها از مراتاها وحشت داشتند و از آن پس از آنها متنفر بودند. در سال 1760، مراتهه ها تحت فرماندهی ساداشیورائو بهائو در واکنش به خبر بازگشت افغان ها به شمال هند، ارتش بزرگی را به سمت شمال فرستادند. نیروی بهائو توسط برخی از نیروهای مراتهه تحت فرماندهی هولکار ، سیندیا ، گایکواد و گوویند پانت بوندله به همراه سورج مال تقویت شد . ارتش ترکیبی متشکل از بیش از 50000 سرباز منظم، دهلی، پایتخت سابق مغول ها را در اوت 1760 از یک پادگان افغان بازپس گرفت. دهلی به دلیل تهاجمات قبلی بارها به خاکستر تبدیل شده بود و اردوگاه مراتهه با کمبود شدید آذوقه مواجه بود. بهائو دستور غارت شهر خالی از سکنه را داد. گفته می شود که او قصد داشت برادرزاده اش و پسر پیشوا، ویشواسرائو ، را بر تخت سلطنت مغول بنشاند. تا سال 1760، با شکست نظام در دکن ، قدرت مراتهه با قلمرویی بیش از 2,500,000 کیلومتر مربع (970,000 مایل مربع) به اوج خود رسیده بود. احمد
شاه درانی از روهیله ها و نواب اود خواست تا در بیرون راندن مراتهه ها از دهلی به او کمک کنند. [ "نیازمند منبع" ] ارتش های عظیمی از نیروهای مسلمان و مراتهه ها در 14 ژانویه 1761 در نبرد سوم پانی پات با یکدیگر درگیر شدند . ارتش مراتهه در این نبرد شکست خورد و این امر گسترش امپراتوری آنها را متوقف کرد. جات ها و راجپوت ها از مراتهه ها حمایت نکردند. مورخان از رفتار مراتهه ها با گروه های هندو انتقاد کرده اند. کاوشیک روی می گوید: «رفتار مراتهه ها با همکیشان خود - جات ها و راجپوت ها - قطعاً ناعادلانه بود و در نهایت مجبور شدند بهای آن را در پانی پات بپردازند، جایی که نیروهای مسلمان به نام دین متحد شده بودند.» مراتهه ها با وضع مالیات های سنگین بر جات ها و راجپوت ها، مجازات آنها پس از شکست دادن مغول ها و دخالت در امور داخلی آنها، با آنها دشمنی کرده بودند. [ "نیازمند منبع" ] مراتهه ها توسط راجا سورج مال از بهاراتپور رها شدند، کسی که قبل از شروع نبرد بزرگ از اتحاد مراتهه در آگرا خارج شد و نیروهای خود را عقب کشید، زیرا ژنرال مراتهه، ساداشیوراو بهائو، به توصیه ترک خانواده های سربازان (زنان و کودکان) و زائران در آگرا و نبردن آنه
ا با سربازان به میدان نبرد توجه نکرد و همکاری آنها را رد کرد. زنجیره های تأمین آنها (که قبلاً توسط راجا سورج مال تضمین شده بود ) وجود نداشت. [ "نیازمند منبع" ] پِشوا مادهاورائو اول، چهارمین پِشوا از کنفدراسیون مراتا بود. او به عنوان یک نیروی متحدکننده در کنفدراسیون فعالیت می کرد و برای تسلط بر میسور و نظام حیدرآباد به جنوب نقل مکان کرد تا قدرت مراتا را تثبیت کند. او ژنرال هایی مانند بونسل، اسکیندیا و هولکار را به شمال فرستاد، جایی که آنها تا اوایل دهه 1770 اقتدار مراتا را دوباره برقرار کردند. [ "نیازمند منبع" ] مادهاو رائو اول در سال 1767 از رودخانه کریشنا عبور کرد و حیدرعلی را در نبردهای سیرا و مادگیری شکست داد. او همچنین آخرین ملکه پادشاهی کلادی نایاکا را که توسط حیدرعلی در قلعه مادگیری زندانی شده بود، نجات داد. در اوایل سال 1771، ده سال پس از فروپاشی اقتدار مراتهه بر شمال هند پس از نبرد سوم پانی پت، ماهاداجی شینده دهلی را بازپس گرفت و شاه عالم دوم را به عنوان حاکم دست نشانده بر تخت سلطنت مغول نصب کرد و در عوض عنوان "وکیل المطلق" یا نایب السلطنه امپراتوری را دریافت کرد و عنوان "وکیل المطلق" به درخواست او به
پیشوا اعطا شد. مغول ها همچنین عنوان "امیرالاماره" (رئیس امیران) را به او دادند. پس از تصرف دهلی، مراتهه ها در سال 1772 ارتش بزرگی را برای مجازات روهیله های افغان به دلیل دخالتشان در پانی پت فرستادند. ارتش آنها با غارت و چپاول و همچنین به اسارت گرفتن اعضای خانواده سلطنتی، روهیلهند را ویران کرد. مراتاها برای انتقام از جنایات روهیلاها در جنگ پانی پت به روهیلاها حمله کردند . مراتاها به رهبری ماهاداجی شینده وارد "سرزمین" سردار نجیب الدوله شدند که پس از مرگ او توسط پسرش زابیتا خان اداره می شد . زابیتا خان در ابتدا با شجاعت سید خان و سعادت خان در برابر حمله مقاومت کرد، اما سرانجام با مرگ سعادت خان توسط مراتاها شکست خورد و مجبور به فرار به اردوگاه شجاع الدوله شد و کشورش توسط مراتاها ویران شد. ماهاداجی شینده خانواده زابیتا خان را اسیر کرد، به قبر نجیب الدوله بی احترامی کرد و قلعه او را غارت کرد. با فرار روهیلاها، بقیه کشور به جز شهر عمروهه که توسط هزاران قبیله عمروهه سید دفاع می شد، به آتش کشیده شد . روهیله ها که نتوانستند مقاومتی از خود نشان دهند، به ترای گریختند و از آنجا سردار حافظ رحمت خان باریچ که باقی مانده بود
، در توافقی که با نواب اود ، شجاع الدوله، منعقد شد، درخواست کمک کرد. در این توافق، روهیله ها موافقت کردند که در ازای کمک نظامی علیه مراتهه ها، چهار میلیون روپیه بپردازند. حافظ رحمت، برخلاف دیدگاه دیگر روهیله ها مانند علی محمد و نجیب خان، از خشونت غیرضروری بیزار بود و به نقش خود به عنوان یک میانجی سیاسی افتخار می کرد و برای دور نگه داشتن مراتهه ها از روهیله ها، به دنبال اتحاد با اود بود. او خود را ملزم به پرداخت از طرف روهیله ها کرد. با این حال، پس از آنکه او از پرداخت خودداری کرد، اود به روهیله ها حمله کرد. شاه عالم دوم ، امپراتور مغول، شش سال را در قلعه الله آباد گذراند و پس از تصرف دهلی در سال 1771 توسط مراتهه ها، تحت حمایت آنها به پایتخت خود عزیمت کرد. او توسط ماهاداجی شینده به دهلی اسکورت شد و در ماه مه 1771 از الله آباد خارج شد. در طول اقامت کوتاه خود، مراتهه ها دو معبد در شهر الله آباد ساختند که یکی از آنها معبد معروف آلوپی دیوی مندیر بود . با این حال، شاه عالم پس از رسیدن به دهلی در ژانویه 1772 و پی بردن به قصد مراتهه ها برای تجاوز به قلمرو، به ژنرال خود نجف خان دستور داد تا آنها را بیرون کند. در تلافی
، توکوجی رائو هولکار و ویساجی کروشنا بینیواله به دهلی حمله کردند و نیروهای مغول را در سال 1772 شکست دادند. به مراتهه ها "سند" امپراتوری برای کورا و الله آباد اعطا شد . آنها توجه خود را به اوده معطوف کردند تا این دو قلمرو را به دست آورند. با این حال، شجاع حاضر به تسلیم آنها نبود و از انگلیسی ها درخواست کمک کرد و مراتهه ها در نبرد رامغات عملکرد خوبی نداشتند. ارتش های مراتهه و بریتانیا در رامغات جنگیدند، اما سقوط ناگهانی پیشوا و جنگ داخلی در پونا برای انتخاب پیشوای بعدی، مراتهه ها را مجبور به عقب نشینی کرد. پیروزی مادهاورائو پیشوا بر نظام حیدرآباد و حیدرعلی میسور در جنوب هند، سلطه مراتهه ها را در دکن تثبیت کرد. از سوی دیگر، پیروزی ماهاداجی بر جات های ماتورا، راجپوت های راجستان و پشتون-روهیله های روهیلخند ( بخش بریلی و بخش مرادآباد اوتار پرادش امروزی ) مراتهه ها را در شمال هند دوباره تثبیت کرد. با تصرف دهلی در سال 1771 و تصرف نجیب آباد در سال 1772 و معاهدات با امپراتور مغول، شاه عالم دوم ، به عنوان پادشاهی محدود به تاج و تخت تحت حاکمیت مراتهه، احیای قدرت مراتهه در شمال کامل شد. مادهاو رائو در سال ۱۷۷۲، در سن ۲۷ س
الگی درگذشت. مرگ او ضربه مهلکی به کنفدراسیون مراتا محسوب می شود و از آن زمان قدرت مراتا رو به افول گذاشت و بیشتر به یک کنفدراسیون تبدیل شد تا یک امپراتوری. [ "نیازمند منبع" ] دوران کنفدراسیون. مادهاورائو پِشوا در تلاش برای مدیریت مؤثر امپراتوری بزرگ، به قوی ترین اشراف نیمه خودمختاری داد. [ "نیازمند منبع" ] پس از مرگ پِشوا مادهاورائو اول ، رؤسا و جاگیردارهای مختلف به حاکمان و نایب السلطنه های "بالفعل پِشوا" مادهاورائو دومِ نوزاد تبدیل شدند . [ "نیازمند منبع" ] مراتاها تحت رهبری ماهاداجی شینده، حاکم ایالت گوالیور در مرکز هند، جات ها، افغان های روهیله، را شکست دادند و دهلی را تصرف کردند که برای سه دهه بعدی تحت کنترل مراتاها باقی ماند. نیروهای او هاریانا امروزی را فتح کردند. شینده در احیای قدرت مراتاها پس از شکست نبرد سوم پانی پات نقش مهمی داشت و در این امر، بنوا دو بوین به او کمک کرد . [ "نیازمند منبع" ] پس از رشد قدرت اربابان فئودالی مانند سرداران مالوا، زمین داران بوندلخند و پادشاهی های راجپوت راجستان که از پرداخت خراج به او امتناع ورزیدند، او ارتش خود را برای فتح ایالت هایی مانند بوپال ، داتیا، چندری، ناروار،
سالبای و گوهاد فرستاد. با این حال، او یک لشکرکشی ناموفق علیه راجای جایپور انجام داد اما پس از نبرد بی نتیجه لالسوت در سال 1787 عقب نشینی کرد. نبرد گاجندراگاد بین مراتاها به فرماندهی توکوجیرائو هولکار (پسرخوانده مالهارائو هولکار) و تیپو سلطان از مارس 1786 تا مارس 1787 درگرفت که در آن تیپو سلطان از مراتاها شکست خورد. با پیروزی در این نبرد، مرز قلمرو مراتاها تا رودخانه تونگابهادرا گسترش یافت . قلعه مستحکم گوالیور در آن زمان در دست چاتار سینگ ، حاکم جات گوهاد ، بود . در سال 1783، ماهاداجی قلعه گوالیور را محاصره و آن را فتح کرد. او اداره گوالیور را به خاندرائو هاری بالرائو واگذار کرد. پس از جشن گرفتن فتح گوالیور، ماهاداجی شینده دوباره توجه خود را به دهلی معطوف کرد. پیمان مراتا-سیک در سال 1785، ایالت های کوچک سیس-سوتلج را به یک تحت الحمایه خودمختار از سلسله سیندیا از کنفدراسیون مراتا تبدیل کرد، زیرا ماهاداجی شینده در سال 1784 به عنوان نایب وکیل مطلق (معاون امپراتوری) امور مغول منصوب شد. پس از جنگ دوم انگلیس و مراتا در سال 1806، آرتور ولزلی، اولین دوک ولینگتون، پیمانی را تدوین کرد که به طوایف سیک در شرق رودخانه سوت
لج در ازای وفاداری آنها به ژنرال بریتانیایی جرارد لیک که به دستور او عمل می کرد، استقلال اعطا می کرد. در پایان جنگ، مرز هند بریتانیا تا یامونا گسترش یافت. ماهاداجی شینده ، رانیا ، فتح آباد و سیرسا را ​​از فرماندار حصار فتح کرده بود. سپس هاریانا تحت سلطه مراتهه ها درآمد. او هاریانا را به چهار قلمرو تقسیم کرد: دهلی ( شاه عالم دوم ، امپراتور مغول ، خانواده اش و مناطق اطراف دهلی)، پانی پات (کارنال، سون پات، کوروکشترا و امبالا)، هیسار (حیسار، سیرسا، فتح آباد، بخش هایی از روهتک)، اهیروال (گوروگرام، ریواری، نارنول، ماهندراگار) و میوات. دولت رائو سیندیا در 30 دسامبر 1803، هاریانا را طبق پیمان سورجی-آنجانگائون به کمپانی هند شرقی بریتانیا واگذار کرد که منجر به حکومت این کمپانی در هند شد . در سال 1788، ارتش های ماهاداجی، اسماعیل بیگ ، یکی از اشراف مغول که در برابر مراتهه ها مقاومت می کرد، را شکست دادند. غلام قادر ، رئیس روهیله و متحد اسماعیل بیگ، دهلی، پایتخت سلسله مغول را تصرف کرد و شاه عالم دوم، پادشاه را برکنار و کور کرد و یک دست نشانده را بر تخت دهلی نشاند. ماهاداجی مداخله کرد و او را کشت و در 2 اکتبر دهلی را تصرف ک
رد و شاه عالم دوم را به تخت سلطنت بازگرداند و به عنوان محافظ او عمل کرد. جایپور و جودپور ، دو ایالت قدرتمند راجپوت، هنوز از سلطه مستقیم مراتهه ها خارج بودند، بنابراین ماهاداجی ژنرال خود بنوا دو بوین را برای درهم شکستن نیروهای جایپور و جودپور در نبرد پاتان فرستاد . یکی دیگر از دستاوردهای مراتهه ها پیروزی های آنها بر ارتش های نظام حیدرآباد بود. آخرین مورد از این موارد در نبرد خاردا در سال 1795 رخ داد که در آن تمام قدرت های اصلی مراتهه به طور مشترک با نیروهای نظام می جنگیدند. جنگ های مراتا-میسور. اطلاعات بیشتر: جنگ های مراتا-میسور ، سرینگری شارادا پیتام ، و جنگ های انگلیس-میسور مراتاها با تیپو سلطان و پادشاهی او در میسور درگیر شدند که منجر به جنگ مراتاها-میسور در سال 1785 شد. این جنگ در سال 1787 با شکست تیپو سلطان از مراتاها پایان یافت. جنگ مراتاها-میسور در آوریل 1787 پس از نهایی شدن "پیمان گاجندراگاد" پایان یافت ، که طبق آن سلطان تیپو میسور موظف شد 4.8 میلیون روپیه به عنوان هزینه جنگ به مراتاها و خراج سالانه 1.2 میلیون روپیه بپردازد، علاوه بر اینکه تمام سرزمین های تصرف شده توسط حیدر علی را بازگرداند . در سال ها
ی 1791-1792، مناطق وسیعی از کنفدراسیون مراتاها به دلیل قحطی دوجی بارا دچار کاهش شدید جمعیت شدند . در سال ۱۷۹۱، نیروهای نامنظمی مانند "لامان ها" ، پینداری ها و پوربیاس ها، نه مراتاها، به معبد سرینگری "شانکاراچاریا" حمله و آن را غارت کردند و بسیاری از مردم، از جمله برهمن ها، را کشتند و زخمی کردند، تمام دارایی های ارزشمند صومعه را غارت کردند و با جابجایی تصویر الهه سارادا، به معبد بی احترامی کردند . [ "نیازمند منبع" ] کنفدراسیون مراتهه خیلی زود در جنگ های آنگلو-میسور با شرکت هند شرقی بریتانیا (مستقر در ریاست جمهوری بنگال ) علیه میسور متحد شد . پس از آنکه بریتانیایی ها در دو جنگ اول آنگلو-میسور از میسور شکست خوردند، سواره نظام مراتهه از سال 1790 به بعد در دو جنگ آخر آنگلو-میسور به بریتانیایی ها کمک کرد و در نهایت در جنگ چهارم آنگلو-میسور در سال 1799 به بریتانیایی ها در فتح میسور کمک کرد. با این حال، پس از فتح بریتانیا، مراتهه ها حملات مکرری را به میسور برای غارت منطقه انجام دادند که آن را به عنوان جبران خسارات گذشته به تیپو سلطان توجیه می کردند. مداخله بریتانیا. [ ویرایش منبع ] اطلاعات بیشتر: جنگ های آنگلو-ماراتا
(ابهام زدایی) و جنگ های آنگلو-میسور در سال 1775، شرکت هند شرقی بریتانیا ، از پایگاه خود در بمبئی، در یک مبارزه جانشینی در پونا، به نمایندگی از راگوناترائو (که راغوبادادا نیز نامیده می شود) که می خواست پیشوای کنفدراسیون شود، مداخله کرد. بریتانیایی ها همچنین می خواستند هرگونه اتحاد بالقوه ضد بریتانیایی، فرانسوی-مراتا را از همان ابتدا پایان دهند. نیروهای مراتا تحت فرماندهی توکوجیرائو هولکار و ماهاداجی شینده، یک نیروی اعزامی بریتانیایی را در نبرد وادگائون شکست دادند ، اما شرایط تسلیم سنگین، که شامل بازگرداندن سرزمین های ضمیمه شده و سهمی از درآمدها بود، توسط مقامات بریتانیایی در بنگال رد شد و جنگ ادامه یافت. آنچه که به عنوان اولین جنگ انگلیس و مراتا شناخته شد ، در سال 1782 با احیای "وضع موجود" قبل از جنگ و کنار گذاشتن آرمان راگوناترائو توسط شرکت هند شرقی پایان یافت. در سال ۱۷۹۹، یاشوانت رائو هولکار به عنوان پادشاه هولکارها تاجگذاری کرد و اوجائین را تصرف کرد. او برای گسترش سلطه خود در آن منطقه، شروع به لشکرکشی به سمت شمال کرد. یاشوانت رائو علیه سیاست های پیشوا باجی رائو دوم قیام کرد . در ماه مه ۱۸۰۲، او به سمت پون
ا، مقر پیشوا، لشکرکشی کرد. این امر منجر به نبرد پونا شد که در آن پیشوا شکست خورد. پس از نبرد پونا، فرار پیشوا، حکومت ایالت مراتا را به دست یاشوانت رائو هولکار سپرد. او امروت رائو را به عنوان پیشوا منصوب کرد و در ۱۳ مارس ۱۸۰۳ به ایندور رفت. همه به جز گاکواد، رئیس بارودا ، که قبلاً در ۲۶ ژوئیه ۱۸۰۲ با پیمان جداگانه ای حمایت بریتانیا را پذیرفته بود، از رژیم جدید حمایت کردند. او با بریتانیایی ها پیمان بست. همچنین، یاشوانت رائو با موفقیت اختلافات با سیندیا و پیشوا را حل کرد. او سعی کرد کنفدراسیون مراتا را متحد کند اما فایده ای نداشت. در سال 1802، بریتانیایی ها در بارودا مداخله کردند تا از وارث تاج و تخت در برابر مدعیان رقیب حمایت کنند و آنها پیمانی با مهاراجه جدید امضا کردند که استقلال او را از کنفدراسیون مراتا در ازای به رسمیت شناختن برتری بریتانیا توسط او به رسمیت می شناخت. قبل از جنگ دوم انگلیس و مراتا (1803-1805)، پیشوا باجی رائو دوم پیمان مشابهی امضا کرد. شکست در نبرد دهلی، 1803 در طول جنگ دوم انگلیس و مراتا منجر به از دست دادن نفوذ مراتاها بر دهلی شد. جنگ دوم انگلیس و مراتاها نشان دهنده اوج قدرت نظامی مراتاه
ا بود که آخرین مخالفت جدی با تشکیل راج بریتانیا را نشان دادند . رقابت واقعی برای هند هرگز یک نبرد سرنوشت ساز برای شبه قاره نبود، بلکه به یک مبارزه پیچیده اجتماعی و سیاسی برای کنترل اقتصاد نظامی جنوب آسیا تبدیل شد. پیروزی در سال 1803 به همان اندازه که به مانورهای میدان نبرد و خود جنگ وابسته بود، به امور مالی، دیپلماسی، سیاست و اطلاعات نیز وابسته بود. در نهایت، سومین جنگ انگلیس و مراتا (1817-1818) منجر به از دست رفتن استقلال مراتا شد. این جنگ، کنترل بیشتر شبه قاره هند را به دست بریتانیایی ها سپرد. پیشوا به عنوان مستمری بگیر بریتانیایی ها به بیتهور (مارات، نزدیک کانپور، اوتار پرادش ) تبعید شد. منطقه مرکزی مراتا، دِش، شامل پونا، تحت حکومت مستقیم بریتانیا قرار گرفت، به جز ایالت های کولاپور و ساتارا که حاکمان محلی مراتا (نوادگان شیواجی و سمباجی دوم بر کولاپور حکومت می کردند) را حفظ کردند. ایالت های گوالیور، ایندور و ناگپور که تحت حکومت مراتا بودند، همگی قلمرو خود را از دست دادند و به عنوان ایالت های شاهزاده نشین که حاکمیت داخلی خود را تحت سلطه بریتانیا حفظ می کردند، تحت اتحادهای تابع با راج بریتانیا قرار گرفتند. سا
یر ایالت های شاهزاده نشین کوچک شوالیه های مراتا نیز تحت حکومت راج بریتانیا باقی ماندند. [ "نیازمند منبع" ] سومین جنگ انگلیس و مراتاها به جای تشکیل یک جبهه مشترک، توسط جنگ سالاران مراتا به صورت جداگانه انجام شد و آنها یکی پس از دیگری تسلیم شدند. شینده و امیرخان پشتون با استفاده از دیپلماسی و فشار مطیع شدند که منجر به پیمان گوالیور در 5 نوامبر 1817 شد. [ "نیازمند منبع" ] سایر روسای مراتا مانند هولکارها، بونسل ها و پیشواها تا سال 1818 سلاح های خود را تسلیم کردند. مورخ بریتانیایی، پرسیوال اسپیر، سال 1818 را به عنوان سالی سرنوشت ساز در تاریخ هند توصیف می کند و می گوید که در آن سال "سلطه بریتانیا در هند به سلطه بریتانیا بر هند تبدیل شد". این جنگ، بریتانیا، تحت حمایت شرکت هند شرقی بریتانیا، را عملاً بر تمام هند امروزی در جنوب رودخانه سوتلج مسلط کرد . الماس مشهور ناساک به عنوان بخشی از غنایم جنگ توسط این شرکت غارت شد. بریتانیایی ها بخش های بزرگی از قلمرو امپراتوری مراتا را به دست آوردند و در واقع به پویاترین مخالفت خود پایان دادند. شرایط تسلیمی که سرلشکر جان مالکوم به پیشوا پیشنهاد داد، به دلیل لیبرال بودن بیش از حد،
در میان بریتانیایی ها بحث برانگیز بود: به پیشوا زندگی مجللی در نزدیکی کانپور پیشنهاد شد و حدود 80000 پوند مستمری داده شد. [ "نیازمند منبع" ]
شیزوفیلوم برزن یک گونه بسیار معروف از سرده شیزوفیلوم است. این قارچ چتری در تمام قاره های جهان به جز قطب جنوب پراکندگی دارد. ژنتیک. ژن شیزوفیلوم برزن در سال ۲۰۱۰ توالی یابی شد.
کروژن مخلوطی از ترکیبات شیمیایی آلی است که بخشی از مواد آلی موجود در سنگ های رسوبی را تشکیل می دهد. کروژن ها به دلیل وزن مولکولی زیادشان در حلال های آلی حل نشدنی هستند. کروژن ها دارای ساختمان پلیمری می باشند و آن ها را می توان توسط اسیدهایی مانند HCL و HF از سنگ های رسوبی پس گرفت. برخی از انواع کروژن هنگامی که به درجه حرارت مناسب در پوسته زمین برسند نفت خام یا گاز طبیعی تولید می کنند که در مجموع به عنوان هیدروکربن (سوخت های فسیلی) شناخته می شوند. نام کروژن برای اولین بار توسط شیمیدان اسکاتلندی الکساندر کرام براون در سال ۱۹۱۲ میلادی پیشنهاد شد.
ایالت آرکانزاس در آمریکا دارای ۵۰۳ شهر می باشد. این صفحه فهرستی از شهرهای آرکانزاس در پایهٔ الفبای فارسی است.
توشپا (به ارمنی کلاسیک:Տոսպ Tosp؛ به اکدی:Turuspa) نام شهری بوده که در سدهٰ نهم پیش از میلاد پایتخت دولت اورارتو بوده است. ویرانه های این شهر امروزه در غرب شهر وان در خاور دریاچه وان و در استان وان در کشور کنونی ترکیه جای گرفته است. منابع. Wikipedia contributors, "Tushpa," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tushpa&amp;oldid=520321407 (accessed December 26, 2012).
آبل لافلئور زندگی در (زادهٔ ۱۸۷۵ در رودز – درگذشتهٔ ۱۹۵۳؛ ۷۸ سال)، مجسمه ساز و مدال آور فرانسوی بود. او سازنده ی جام ژول ریمه بود که از سال ۱۹۳۰ تا سال ۱۹۷۰، به عنوان جایزه جام جهانی فوتبال به تیم قهرمان جام جهانی فوتبال اهدا می گردید.
فایل جارگون یک فهرست اصطلاحات و واژه نامه از اصطلاح های عامیانهٔ برنامه نویسان و هکرها است. فایل اولیه جارگون یک مجموعه از واژگان و اصطلاح های اصحاب تکنولوژی مانند آزمایشگاه هوش مصنوعی MIT، آزمایشگاه هوش مصنوعی استنفورد و مانند جامعهٔ قدیمی ARPANET AI/LISP/PDP-10 شامل Bolt, Beranek and Newman، دانشگاه کارنگی ملون و مؤسسه پلی تکنیک ورسستر است.
لیساندر (به فرانسوی:Lysandre، یونانی:Λύσανδρος) (مرگ ۳۹۵ پیش از میلاد) ژنرال اسپارتی بود. وی رهبر ناوگان هلسپونت بود که در ۴۰۵ پیش از میلاد در نبرد اگوس پوتاموس آتنیان را شکست داده بود. در سال پس از آن او توانست آتنی ها را وادار به تسلیم نماید و اینگونه جنگ پلوپونز به پایان رسید. او در واپسین دههٔ زندگی اش چیرگی اسپارت را بر سراسر یونان شکل بخشید. لیساندر از دوستی و پشتیبانی کورش کوچک-پسر داریوش دوم و ملکه پروشات- بهره مند بود. منابع. Wikipedia contributors، "Lysander،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lysander&amp;oldid=521510898 (accessed December 26, 2012).
آرالیای دروغین در راسته کرفس سانان قرار دارد. آرالیای دروغین درختی خرد با برگ های نازک به رنگ قرمز مسی و سبز تیره با لبه های دندانه دار که می تواند به شش تا هفت متر درازا برسد. اندازه معمولی آن ۱۲۰ تا ۱۶۰ سانتی متر می باشد. برگ های نخلی شکل (بادبزن) آن ۷ تا ۱۰ برگچه طویل بسیار زیبا که تا ۱۰ سانتیمتر درازا و ۴ سانتیمتر پهنا دارد تشکیل یافته و کناره های آن دندانه دار می باشد. برگها در ابتدا به رنگ قرمز مسی ولی به تدریج رنگ سبز تیره ای بخود می گیرند. اندازه این گیاه هنگام بزرگی به ۶ متر یا بیشتر می رسد و شکل آن کاملاً تغییر کرده و برگ های پائینی گیاه رفته رفته می ریزند برگ ها بزرگ شده و طول آنها به ۳۰ و عرض آنها به ۸–۷ سانتیمتر می رسد. مشخصات علمی. نام این گیاه آرالیای دروغی با نام علمی DIZYGOTHECA ELEGANTISSIMA و نام انگلیسی FALSE ARALIA میباشد. گیاه آرالیای دروغی عضوی از گروه خانواده عشقه به انگلیسی ARALIACEAE و بومی منطقه کالدونیای جدید میباشد. از نام های رایج و دیگر این گیاه میشود به دیزیگتکا,آرالیای زیبا،Finer plant،Schefflera elegantissima اشاره کرد. شرایط نگهداری. نور مورد نیاز: این گیاه باید در مقابل نور
غیر مستقیم خورشید قرار بگیرد. آب مورد نیاز: این گیاه باید به طور منظم و هفته ای 2 بار آبیاری شود. از خشک شدن کامل خاک جلوگیری کنید. البته رطوبت زیاد هم میتواند این گیاه را نابود کند. پس بهتر است رطوبت محیط را با اسپری کردن حفظ کنیم. خاک مورد نیاز: بهتر است که از خاک باغچه و کمی خاک برگ استفاده شود. بهتر است این گیاه هر ماه با کود مایع تغذیه شود. دما مورد نیاز: این گیاه باید در دمای 18 الی 20 درجه سانتی گراد نگهداری شود.
کمال الملک نقاش ایرانی است و ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
غلامرضا فتح آبادی (زاده ۱۰ دی ۱۳۳۶) بازیکن سابق فوتبال اهل ایران است. وی سابقه بازی در تیم های استقلال تهران و پرسپولیس را دارد. در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۶۲ در جریان پیروزی چهار بر صفر پرسپولیس برابر راه آهن یک گل زد و زمینه ساز قهرمانی پرسپولیس در جام حذفی تهران شد. وی سابقه ۱۲ بازی و ۵ گل ملی نیز در کارنامه دارد. در سریال به سوی افتخار نیز بازی کرده است. او جزو ۱۴ نفری بود که در سال ۶۵ و هنگام بازی های آسیایی ۱۹۸۶ در اعتراض به کادر فنی تیم ملی، از این تیم استعفا داد. پس از مدتی استعفایش را پس گرفت و در اردوی زمستان سال ۶۶ برگشت، اما از تیم ملی خط خورد.
تلخ و شیرین یا تاج ریزی تلخ گیاهی است از سرده بادنجان و تیره بادنجانیان. این گیاه بومی آفریقای شمالی است و در آسیا، اروپا و شمال آمریکا به فراوانی دیده می شود. زیستگاه این گیاه در جنگل ها، حاشیه کنار دریاچه ها و تالاب ها می باشد. گیاه تلخ و شیرین قابلیت رسیدن به بلندای ۴ متر را دارد ولی بیشتر بین ۱ تا ۲ متر ارتفاع دارد. برگ های این گیاه نوک پیکانی شکل دارند و به طول ۴ تا ۱۲ سانتیمتر می رسند. تلخ و شیرین یک گیاه سمی است. تکثیر این گیاه به روش کاشتن بذر می باشد، وقتی که بذرها به اندازه کافی رشد کردند آن ها را در گلدان جدا قرار می دهیم که برای این کار فصل بهار مناسب می باشد.
بوته گیلاس شرقی گیاهی است از سرده پرونوس و تیره گلسرخیان. این گیاه به صورت بوته می باشد و جزء درختان زینتی فضای باز محسوب می شود که میوه های آن خوردنی می باشند. این گیاه بومی چین می باشد و از مرکز چین تا شبه جزیره کره گسترده شده است. این گیاه در دمای بین -۳ درجه تا ۲۱ درجه می تواند رشد کند و ترجیحاً در جای آفتابی باید باشد. خاک مناسب برای رشد این گیاه خاک شنی، لومی می باشد که خوب زهکشی شده باشد و مرطوب باشد و در خاک آهکی رشد بهتری خواهد داشت.
علی اکبر یوسفی (زاده ۲۱ شهریور ۱۳۴۸) بازیکن سابق فوتبال اهل ایران است. وی سابقه بازی در تیم های پاس تهران و سایپا را دارد. وی سابقه ۸ بازی و ۱ گل ملی نیز در کارنامه دارد.
میهن گرامی (میلا رُدینُ) سرود ملی کشور بلغارستان است. این سرود در سال ۱۹۶۴ رسمیت یافت. متن آن بارها تغییر کرده است که تازه ترین تغییر در سال ۱۹۹۰ صورت گرفت.