Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و مطیع بودن (در برابر فرادستان، والدین، شوهر، برادر بزرگ تر و رفیقان همدل) از کنفوسیانیسم تأثیر گرفته است. شینتو. شینتو به معنای تحت اللفظی «راه کامی» یا «راه خدایان» به عنوان دین بومی و ملی ژاپن شناخته می شود اما در واقع در وجه عام خود، بیش از یک اعتقاد دینی است. شینتو آمیخته ای از روحیات و نگرش ها، ایده ها و روش های انجام امور است که در خلال بیش از دو هزار سال به صورت بخش اصلی راه و طریقهٔ مردم ژاپن درآمده اند. شینتوی نخستین عمدتاً یک دین بومی و زنده انگارانه مبتنی بر طبیعت پرستی بود. در دوره ادو، فیلسوفان ژاپنی، همانند یامازاکی آنسای (۱۶۱۹ – ۱۶۸۲) و یاماگا سوکو (۱۶۲۲ – ۱۶۸۵)، که طرفدار مطالعهٔ مشترک کنفوسیانیسم و شینتو به مثابهٔ راه فضیلت بودند، سنت جدیدی را پایه گذاری کردند. به طورکلی می توان گفت بوشیدو وفاداری به ارباب/رئیس، که طی زمان تبدیل به وفاداری به امپراتور ژاپن شد، پرستش نیاکان، طبیعت پرستی و عشق به میهن را از شینتو وام گرفته است. بودیسم/ذن. دین بودایی به طور رسمی در سال ۵۵۲ میلادی به ژاپن وارد شد و طی اعصار و قرون بعدی با شینتو تلفیق شد. در دورهٔ کاماکورا (۱۱۸۵ تا ۱۳۳۳) فرقهٔ بودایی ذن در ژاپن گ
سترش پیدا کرد. ذن از پیروان خود می خواست که به کلی «من» یا «نفس» خویش را از هرگونه پدیدهٔ گذرای جهان مادی و توجه و علاقه به دستاوردهای نفسانی شخصی پاک کنند. انضباط معنوی و سخت ذن پیروان بسیاری را در بین طبقهٔ سامورایی پیدا کرد. این افراد می دیدند که ذن در جنگ به آن ها شهامت و در ادارهٔ امور نیز به آنان اتکای به نفس می بخشد. ذن تا سدهٔ چهاردهم به صورت پرنفوذترین دین در ژاپن درآمد و از آنجا که طبقهٔ جنگجو از آن حمایت می کرد، در شوگون سالاری آشیکاگا (۱۳۳۶–۱۵۷۳) به صورت دین حکومتی درآمد. در اواخر قرن سیزدهم، سامورایی ها شروع به تمرین مدیتیشن با راهنمایی استادان ذن کردند. تمرکز شدید مدیتیشن به سبک ذن می توانست در تقویت مهارت های رزمی و کاهش ترس از مرگ در میدان نبرد کمک کننده باشد. بوشیدو خویشتن داری، احساس نزدیکی به مرگ، کوچک شمردن زندگی، آرامش در برابر سرنوشت، سازش در برابر آنچه ناممکن پنداشته می شود، خونسردی در برابر حوادث و خطر را از بودیسم وام گرفته است. فضیلت ها. در منابع از فضایل نام برده شده در بوشیدو به عنوان «هفت فضیلت سامورایی» یا «هشت فضیلت سامورایی» یاد می شود. نیتوبه اینازو در کتاب "" در دورهٔ میجی (چ
اپ ۱۹۰۰ میلادی) دستورالعمل های بوشیدو را ذیل هفت فضیلت مشخص می کند: یکی از پنج فضیلت در کنفسیوس گرایی نیز هست. تعریف گی از نظر کنفوسیوس، راه صحیحی است که باید به عنوان یک شخص دنبال کرد. از نظر یک سامورایی گی ارزشمندترین فضیلت است. بر اساس گفتار معروف کنفوسیوس، «تشخیص این که چه کاری درست است و عمل نکردن به آن، فقدان شهامت است.» بر همین اساس در بوشیدو شجاعت عبارت است از داشتن جرئت برای انجام آنچه درست پنداشته می شود. جین به معنای بخشش، محبت، ترحم، نیک ورزی، یکی از سه صفت نیکو در کنفسیوس گرایی است. به عقیدهٔ نیتوبه اینازو، یک سامورایی تنها یک جنگجوی وابسته به قدرت نظامی خود نیست. یک سامورایی همچنین باید دارای فضیلت بخشش، عشق و رحمت و علاقه به دیگران باشد. منظور از ری در بوشیدو، ابراز احترام به دیگران است. معنایی که در «ری» گنجانده شده است، تنها به آداب و معاشرت محدود نمی شود؛ بلکه ملاحظهٔ دیگران از ته قلب توصیف شده است. نیتوبه اینازو توضیح می دهد که «گریه با کسانی که گریه می کنند و شادی با کسانی که شاد هستند، شرط مورد نیاز «ری» است.» به بیانی دیگر «ری» قدرت همدلی با دیگران دانسته می شود. اینازو همچنین نوشته است،
ادبی که فقط از روی ترس از آزار و اذیت ابراز شود، فضیلت محسوب نمی شود. اینازو نوشته است روراستی و اخلاص پایان و آغاز همه چیز است؛ بدون اخلاص هیچ چیز وجود نخواهد داشت. بدون اخلاص ادب تنها یک لودگی و نمایش است. بر اساس بوشیدو، اگر یک سامورایی نمی توانست آبروی خود را حفظ کند، فقط می توانست با اجرای سپّوکو آن را بازیابد. اینازو در کتاب خود نوشته است، ادای احترام و وفاداری به رئیس/ برتر، ویژگی بارز بوشیدو است زیرا به غیر از وفاداری دیگر فضائل بوشیدو با نظام اخلاقی سایر طبقات مردم مشترک است. بوشیدو به کسانی که وجدان خود را به خاطر اراده، جنون و توهمات ارباب خود قربانی می کنند، رتبه پایینی می دهد. خواست بوشیدو این نیست که وجدان ما بردهٔ ارباب ما باشد. در کنفوسیوس گرایی سنتی چین بین وفاداری رعیت نسبت به فرمانروا و وفاداری فرزند نسبت به والدین تفکیک وجود داشت در حالی که در ژاپن وفاداری نسبت به والدین تحت الشعاع وفاداری به امپراتوری قرار دارد زیرا بر طبق اعتقاد شینتو امپراتور نه تنها رئیس کشور و فرمانروای سرزمین، بلکه رئیس خانواده بزرگ ژاپن نیز هست. بر همین اساس از نگاه ژاپنی وفاداری به امپراتور، بالاترین نمونهٔ تقوای
فرزندی است. همچنین در چین تقوای فرزندی مفهوم پرستش نیاکان را در بر دارد اما در ژاپن تقوای فرزندی به معنای قدردانی و ادای دین نسبت به والدینی است که فرزند را بزرگ کرده اند. مثلی در ژاپن رایج بود که «پدر و مادر تو همچون آسمان و زمین هستند؛ اما آموزگار و سرور تو همانند خورشید و ماه» این مثل، اصل اساسی زندگی یک سامورایی یعنی کمال وفاداری نسبت به ارباب را آشکار می کرد. دایمیوها (اربابان فئودالی) سده های بسیاری سرور سامورایی ها بودند. در دورهٔ میجی، برای نوسازی کشور نیتوبه اینازو این تفکر که «برای مردم یک فضیلت است که با وفاداری برای کشور کار کنند» را در قالب احکام بوشیدو تعمیم داد. حتی امروزه نیز اغلب از بوشیدو به عنوان پایهٔ وفاداری به شرکت ها و سازمان های ژاپنی استفاده می شود. یک فضیلت مرتبط: در فصل یازدهم از کتاب "بوشیدو، روح ژاپن" آمده است که در بوشیدو برای اینکه صدای شکوه و شکایت از سامورایی بلند نشود، آموزش شجاعتی سخت و محکم انجام می شد که از طرف دیگر درس ادب نیز بود. نمایان کردن ناراحتی و رنج در ظاهر جایز نبود و از سامورایی خواسته می شد که لذت و آرامش دیگران را با این کار برهم نزند. یک سامورایی برای پیروزی
بر دیگران و تسلط بر خویشتن، نباید احساساتش را بر چهره نمایان می کرد. مفاهیم. ریشهٔ واژه «بوشی» به معنای «شخصی است که با سلاح می جنگد»، بوشی ها در ابتدا کسانی بودند که برای حفاظت از حریم خود در مناطق روستایی سلاح بر دست گرفتند تا بتوانند از خود در برابر هجوم مهاجمان دفاع کنند. در اثر درگیری های مکرر مهارت و قدرت «بوشی ها» به تدریج بیشتر شد و اشرافی که در شهرها زندگی می کردند این افراد مسلح را برای محافظت خود به کار گرفتند. ریشهٔ واژه «سامورایی»، «سابورائو» به معنی «خدمت کردن به شخص» است، به کسی که سابورائو یا خدمت را انجام می داد «سابورای» گفته می شد که این واژه بعدها تبدیل به واژه «سامورای» شده است. در دوره هی آن سامورای به معنای یک بوشی بود که از نزدیک به افراد بلندپایه مانند اشراف عالی رتبه خدمت و از آنان محافظت می کرد. در طول تاریخ هر چند در بار معنایی بوشی و سامورای تفاوت هایی دیده می شود اما در حال حاضر این دو هم معنی یکدیگر در نظر گرفته می شوند. در دوره ادو بخشِ غیرِ اشرافی جامعه ژاپن از چهار طبقه سامورایی ها، دهقانان، پیشه وران و بازرگانان تشکیل می شد. سامورایی ها که بالاتر از سه طبقهٔ دیگر بودند، همرا
ه خانواده هایشان حدود ۷ تا ۹ درصد جمعیت کشور را تشکیل می دادند و از امتیازات اجتماعی و مقرری موروثی بهره مند بودند. در دوره ادو فقط آنان حق بستن شمشیر داشتند و مقرری خود را بیشتر به صورت جنس یعنی برنج دریافت می کردند. بر اثر توفیق نظام شوگون سالاری در استقرار نظم و قانون و حفظ آن پس از سال ها جنگ داخلی، در کشور اثری از جنگ و نبرد نبود و سامورایی ها به کارهای دیگر مانند شغل دیوانی یا معلمی مشغول بودند. در اواخر دوره ادو چند هزار خانواده از تبار بالا و با درآمد هنگفت بودند که مشاغل مهم دولتی را در انحصار داشتند و برخی از این مشاغل در واقع موروثی بودند. ذیل آن، طبقه سامورایی ها قرار داشت که شامل چندصدهزار خانوادهٔ محروم از مشاغل سطح بالا و دارای درآمد اندک بود. سامورایی ها از بی عدالتی اجتماعی و ثروت بسیار بازرگانان در خشم بودند و در نهایت افرادی از درون همین طبقه موجبات فروپاشی نظام فئودالی در ژاپن را فراهم کردند. در دوره ادو رفتار سامورایی به عنوان الگوی رفتاری برای سایر طبقات اجتماعی عمل می کرد. به معنای بزرگ-کوچک یک اصطلاح سنتی برای یک جفت از شمشیرهای بلند (کاتانا) و کوتاه (واکیزاشی) است، که مورد استفاده سام
وراییها قرار می گرفت. یاماموتو تسونه تومو، "هاگاکوره" را با این جملات آغاز می کند: وی در این اثر سپّوکو به معنی «دریدن شکم» را یکی از شکل های آیینی خودکشی شرافتمندانه می داند که منحصراً سامورایی ها آن را به منظور حفظ شرافت خویش صورت می دادند. انگیزه سامورایی ها از این مرگ خود خواسته، حفظ یا بازگرداندن شرافت و حیثیتشان بود؛ بنابراین به عقیده تسونه تومو، سپّوکو، مرگ مقدسی دانسته می شود که باعث آزادگیِ خاطر سامورایی می شود و او را از هر ننگ و خطایی مبری می گرداند. جونشی به معنای «خودکشی در راه وفاداری»، به خودکشی ملازمان سامورایی پس از کشته شدن ارباب در اثر جنگ یا قتل گفته می شود. آدائوچی به معنی انتقام از کسی است که ارباب یا خویشاوند برتر خویش، مانند پدر، مادر، دایی، عمه یا خواهر و برادر بزرگتر، را کشته است. آدائوچی به عنوان عرفی از زمان ظهور طبقه سامورایی ها در قرون وسطی ناشی از اهمیت اصل و نسب و خویشاوندی بود و به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفت و به مرور توسط شوگون سالاری توکوگاوا تکمیل شد. در دورهٔ ادو، عاملان پرونده های قتل، اصولاً توسط مقام های دولتی مجازات می شدند؛ اما اگر آن فرد ناپدید می شد و مقامات
عمومی نمی توانستند او را مجازات کنند، واگذاری مجازات به بستگانِ سامورایی مقتول به شکل آدائوچی مجاز بود. نماد. ساکورا برای سامورایی ها و بوشیدو معنای نمادین خاصی دارد. نیتوبه اینازو، در سرآغاز کتاب "" خود این گونه آورده است: توسعهٔ تاریخی. ارزش هایی که به بوشیدو تبدیل شدند طی سده ها تا به امروز به طور قابل توجهی تکامل یافته اند. بوشیدو در طول تاریخ ژاپن دستخوش تغییرات زیادی شده است و خاندان های ژاپنی آن را به روش خاص خود تفسیر کرده اند. هی آن (۷۹۴–۱۱۸۵). خاندان فوجی وارا قدرتمندترین خانواده در دورهٔ هِی آن بود. این خاندان در چند سده با ازدواج با اعضای خانوادهٔ امپراتور و با تصرف مقام های مهم سیاسی، صحنهٔ سیاسی کشور را اداره می کرد. حق حاکمیت در ظاهر متعلق به امپراتور بود، ولی این خاندان فوجی وارا بودند که در عمل اقتدار سیاسی کشور را در دست داشتند. آن ها برای تثبیت قدرت خود ناچار بودند که طبقات نظامی را تقویت کنند و این چنین بود که آرام آرام نظامی ها به دربار راه یافتند و طبقهٔ سامورایی ظهور کرد. به تدریج توان خاندان فوجی وارا رو به افول گذاشت و آشفتگی هایی در نظام سیاسی کشور پدیدار شد. بسیاری از زمین داران برا
ی حفاظت از اموال خود شروع به استخدام سامورایی ها کردند و این گونه بود که طبقهٔ نظامی، به ویژه در شرق ژاپن، به نفوذ و اقتداری روزافزون دست یافت. شوگون سالاری کاماکورا (۱۳۳۳–۱۱۸۵). نخستین دولت مرکزی ژاپن در حدود سال ۷۰۰ میلادی بنیان گذاری شد. ژاپن تحت حمایت امپراتور ژاپن با حمایت دیوان سالارانی از اشراف اداره می شد. آن ها به تدریج کنترل افراد مسلح خود، یعنی سامورایی ها را از دست دادند و در اواسط سدهٔ دوازدهم طبقه سامورایی کنترل کشور را به دست گرفتند. سامورایی ها (بوشی ها) تا اواسط سدهٔ نوزدهم با رهبری شوگون به عنوان فرمانروا، بر ژاپن حکومت می کردند. شوگون در اصل معاون نظامی امپراتور بود. شکل ظاهری بوشیدو در زمان نخستین شوگون، میناموتو نو یوریتومو (۱۱۴۷–۱۱۹۹) در سدهٔ دوازدهم به وجود آمد. اصطلاح بوشیدو تا دورهٔ ادو در متن ها وجود ندارد، اما از آغاز نخستین حکومت سامورایی ها، شوگون سالاری کاماکورا، «راه جنگجو» بخشی جدایی ناپذیر از فرهنگ ژاپن بوده است. دانشمندان عموماً ژاپنِ پیش از دوران نوین، از زمان قرون وسطی به بعد را به عنوان «ملتی جنگجو» می دانند. در زمان جنگ گنپی (۱۱۸۰–۱۱۸۵)، بوشیدو «راه و روش تیراندازی با اسب
» (弓 馬 の 道، kyūba no michi) نامیده می شد. طبق گفته لوئیس فردریک، «راه و روش تیراندازی با اسب» در حدود سدهٔ دهم به عنوان مجموعه ای از قوانین و آداب و رسوم نانوشته ای که انتظار می رفت سامورایی ها از آن پیروی کنند، پدیدار شد. همچنین «آداب و رسوم کسانی که از تیر و کمان استفاده می کنند» نیز وجود داشت. شوگون سالاری آشیکاگا (۱۳۳۶–۱۶۰۳). اوج دوران توجه به قشر سامورایی و نیاز به جنگاوری آن ها در دورهٔ شوگون سالاری آشیکاگا بود. سامورایی ها در زمان نیاز سرورانشان مشتاقانه به سوی میدان های نبرد می شتافتند. در همین دوران، هنگامی که جنگ های میان ولایت ها متوقف می شد و فاصله ای در میان نبردها پیش می آمد، بسیاری از سامورایی ها به روستاهای خود بازمی گشتند و در مزارع کوچکشان به کار کشاورزی می پرداختند تا جنگ بعدی آغاز شود. سامورایی ها از دوران قرون وسطی (برابر با دورهٔ فئودالیسم در ژاپن، از سال ۱۱۸۵ تا ۱۶۰۰ میلادی) الگوی جامعه بودند. مطابق با کنفسیوس گرایی، یکی از وظایف آن ها رفتار کردن به عنوان الگویی برای جامعه بود. آن ها مهارت های رزمی خود را با فعالیت های صلح آمیز متعادل کردند. ضرب المثل ژاپنی گل ساکورا، مرد سامورایی (به م
عنی بهترین گل ساکورا و بهترین مرد سامورایی است) در قرون وسطایی رواج پیدا کرد. در طول دورهٔ موروماچی (۱۳۷۳–۱۵۷۳) راه جنگجو، همراه با وارد کردن آموزش رزمی، مراقبه ذن، نقاشی ژاپنی (سبک تک رنگ)، ایکبانا، مراسم چای ژاپنی، شعرهایی مانند شعر مرگ (نوشته شده توسط سامورایی ها قبل از مأموریت های خودکشی یا جنگ) و ادبیات ژاپن در فعالیت های روزمره همراه شد. در سال ۱۵۵۱ میلادی فرانسیسکو خاویر، مبلغ مذهبی کلیسای کاتولیک، به عنوان یکی از نخستین غربی ها از ژاپن دیدار کرد. شرح فرانسیسکو خاویر نشان می دهد که شرف، جنگ افزار و جنگ از اهمیت بسیار زیادی در فرهنگ ژاپن برخوردار بوده است. ژاپن در پایان جنگ های داخلی خود یا دورهٔ سنگوکو، به کره حمله کرد. حمله به کره در گفته های جنگ سالارانی مانند کاتو کیوماسا (۱۵۶۲–۱۶۱۱) و نابه شیما نائوشیگه (۱۵۳۷–۱۶۱۹) ثبت شد و در اواخر سدهٔ شانزدهم هنگامی که ژاپن وارد یک دورهٔ صلح نسبی شده بود، به نسل بعد منتقل گردید. کاتو در "کتابچهٔ راهنما" خطاب به همهٔ سامورایی ها، صرف نظر از درجه بیان می کند: در پایان دورهٔ سنگوکو و در زمان حکمرانی تویوتومی هیده یوشی، بهره وری کشاورزی افزایش یافت و مواد غذایی در م
یان کسانی که در تولید شرکت نداشتند، همانند آشیگاروها (سربازان پیاده نظام) نیز توزیع شد و آن ها به دلیل نیازهای امنیتی اجازه یافتند که به شغل دیگر خود که کشاورزی در روستا بود، بازنگردند؛ بنابراین، بر طبق اجرای سیاست جدایی کشاورز و سرباز، سامورایی هایی که در روستا زندگی می کردند، از شرکت مستقیم در امور کشاورزی جدا شده و در قلعهٔ اربابی جمع شدند تا به سربازان حرفه ای تمام وقتی تبدیل شوند. در راستای سیاست جدایی کشاورزان و سامورایی ها، قانون شکار شمشیر (زمان صدور ۱۵۸۸) توسط تویوتومی هیده یوشی، جهت پیش گیری از شورش کشاورزان و متمرکز کردن قدرت در دست دایمیو به وجود آمد و حق داشتن و حمل شمشیر از کشاورزان گرفته شد. شوگون سالاری توکوگاوا (۱۶۰۳–۱۸۶۸). ژاپن در زمان شوگون سالاری توکوگاوا یا دورهٔ ادو (۱۶۰۰ تا اواسط سدهٔ نوزدهم) از دو و نیم سده آرامش نسبی برخوردار بود. در این مدت ژاپن درگیری داخلی و بین المللی نداشت اما خاندان توکوگاوا نگران شورش کشاورزان با کمک سامورایی ها یا قیام سامورایی های کشاورز بود. تویوتومی هیده یوشی با اعمال قانون جمع کردن شمشیرها به جز شمشیر سامورایی ها، این طبقهٔ جنگاور را از روستایی کشاورز جدا
کرده بود و شاید سامورایی ها را به نوعی مجبور کرد که یا جنگاور باشند یا کشاورز. این قانون گرچه خود در دورانی پر از جنگ و خونریزی برای ایجاد اتحاد در ژاپن صادر شده بود، اما در واقع با صدور آن، نخستین ضربه بر موقعیت اجتماعی سامورایی وارد آمده بود و آن ها که می خواستند جنگاور باقی بمانند، بدون زمین کشاورزی در وضعیت مالی بسیار بدی قرار می گرفتند. خاندان توکوگاوا نیز سیاست هیده یوشی را در پیش گرفتند و میان سامورایی و روستایی کشاورز، فاصله ای مشخص انداختند تا طبقه ای به نام سامورایی کشاورز وجود نداشته باشد. بدین ترتیب سامورایی ها، زمین و کشاورزی را از دست دادند. در این شرایط سامورایی های بلندپایه، مقامات دیوانی کسب کرده بودند و می توانستند خود را در آن اجتماع طبقاتی بالا ببرند و برخی از آن ها نیز مدارسی نظامی با هزینهٔ خویش تأسیس کرده بودند؛ اما سامورایی های دون پایه چنین امکانی برای پیشرفت نداشتند، در تنگدستی به سر می بردند و مستمری آن ها همچون گذشته، برنجی بود که قیمت آن نوسانات زیادی داشت. حکومت توکوگاوا همچنین هرگونه دستیابی به ثروت را از طریق جنگ و خونریزی ممنوع کرده بود و بنابراین سامورایی های جنگاور، نه زمین
کشاورزی داشتند، نه فرصتی برای جنگ و به خدمت درآمدن سرورانشان و نه حقی برای مبازره و کسب ثروت از این طریق و بدین ترتیب وضعیت سامورایی های دون پایه روز به روز بدتر می شد و آن ها دچار سرخوردگی می گشتند. در سدهٔ هفدهم اصول بوشیدو که بر پایهٔ نظام طبقاتی اجتماع بنیاد شده بود، مدون شد و به نظامی مستقل تبدیل گشت. با پایان دوران جنگ های داخلی (دوره سنگوکو) و فرا سیدن صلح پایدار، دیگر روح ستیزه جویی و جنگ و درگیری بی اندیشه به کار حکومت نمی آمد و جنگجویانی که با این روحیه بار آمده بودند، بیشتر مایهٔ دردسر بودند و موجب ناآرامی و آشوب می شدند. چنین بود که حکومت دائماً به اندیشه می افتاد که روحیهٔ جنگاوری سامورایی ها را با اخلاقیات جدید تعدیل کند. مفهوم بوشیدو در جریان سازگاری با نیازهای جدید جامعه دگرگون شد و به مجموعه ای از موازین و آدابی تبدیل شد که معیارهای اخلاقی را بالاتر از هر امری می دانست. این ارزش های جدید، دیگر مختص سامورایی ها نبود اما رنگ و بوی سلحشوری خود را نیز داشت. شوگون سالاری توکوگاوا جنبه هایی از ارزش های جنگجویان سامورایی را قانونگذاری کرد. نخستین بوکه شوهاتو (قوانین برای خاندان های نظامی)، توسط دولت
در سال ۱۶۱۵ صادر شد، که برای اربابان (دایمیوها) و جنگجویان اشرافی سامورایی تعیین مسئولیت و فعالیت می شد و قوانین رفتاری، پوشاک مناسب، و غیره توصیه می شد. نخستین استفاده کتبی از اصطلاح بوشیدو در "کویو گونکان" در سال ۱۶۱۶ است که توسط کوساکا ماسانوبو نوشته شده است. هیساکاوا مورونوبو (۱۶۱۸–۱۶۹۴) در سال ۱۶۸۵ یک کتاب اوکی یوئه را به نام «"تصاویر بوشیدو در طی اعصار"» چاپ کرد که حاوی واژهٔ بوشیدو و همچنین توصیفاتی ساده برای کودکان بود. در سال ۱۶۴۲ سامورایی سایتو چیکاموری کتاب «"کاشوکی"» را نوشت که شامل احکام اخلاقی بود که جنبه های نظری بوشیدو را توضیح می داد. این متن با برنامه های درسی قابل دسترسی کانا نوشته شده است و برای افراد عادی، نه جنگجویان، در نظر گرفته شده است. «"کاشوکی"» در میان مردم عادی بسیار محبوب بود. این نشان داد که بوشیدو در میان مردم گسترش یافته است؛ بنابراین کاشوکی نشان می دهد که ارزش های اخلاقی در بوشیدو تا سال ۱۶۴۲ وجود داشته است. در دورهٔ ادو تفکر بوشیدو تحت تأثیر اخلاق کنفوسیوسی قرار گرفت و تبدیل به یک سامانهٔ همه جانبه شد که بر تعهد یا وظیفه تأکید داشت. سامورایی با «انسان کامل» از نظر کنفوسیوس
برابر شد و به او آموخته شد که کارکرد اساسی سامورایی الگوی فضیلت شدن برای طبقات فرودست است. در درجهٔ اول ارزش ها وظیفه قرار گرفت، حتی اگر منجر به نقض دیگر قوانین بوشیدو شود. میزان جایگزینی وظیفه بر همهٔ موارد دیگر و عمق وفاداری به ارباب شاید به بهترین وجه در داستان "انتقام چهل و هفت رونین" در اوایل سدهٔ ۱۸ نمایان باشد. از آنجایی که رهنمودهای مکتب نئوکنفوسیوسی در تسلیم و مطیع بودن به مقام های حاکم با خواست شوگون سالاری توکوگاوا در حفظ نظم و ثبات سیاسی و اجتماعی سازگار بود، مبنای فلسفی و اعتقادی شوگون سالاری بیش از همه تحت تأثیر اندیشه های این مکتب بود. در خاستگاه اصلی این آیین در چین، تأکید بر وفاداری شخص نسبت به والدین در درجهٔ نخست و پس از آن وفاداری به امیر و فرمانروا قرار داشت؛ اما در تعبیر این آئین در ژاپن در مورد وفاداری به ارباب و فرمانروا بیش از هر چیز دیگری تأکید شد و در درجهٔ نخست جای گرفت و جزئی از آیین های جنگی ساموراییها شد. در اعتقادات اخلاقی کنفوسیوسیِ یک سامورایی، وفاداری به امیر بر هر موضوع دیگری حتی بر وظیفه نسبت به خانواده برتر شمرده می شد. کانون اندیشهٔ بوشیدو (راه و رسم سامورایی) در دورهٔ ت
وکوگاوا بر این باور قرار گرفت که یک سامورایی باید در راه ارباب زندگی خود را ایثار کند. در دورهٔ ادو گوناگونی و رویارویی فکری و اعتقادی فراوان و عمیق در جامعه وجود داشت. از یک طرف اندیشمندان مکتب کنفوسیوسی قرار داشتند که تحت تأثیر فرهنگ چین بودند و از طرف دیگر دانشمندان ملی گرای کوکوگاکو بودند که از شینتو و برتری مقام امپراتور دفاع می کردند. نخستین اندیشمند نئوکنفسیوسی که تلاش کرد در حکومت شوگونی توکوگاوا مشاور شود، هایاشی رازان (۱۶۵۷–۱۵۸۳) بود. وی در قرائت خود از فرقهٔ چنگ-ژو، برداشت شینتویی (مذهب ملی ژاپن) را داخل کرد. یامازاکی آنسای (۱۶۸۲–۱۶۱۹) تا آنجا پیش رفت که آشکارا طرفدار مطالعهٔ مشترک نئوکنفوسیوسی و شینتویی به مثابه راه فضیلت بود. هنگامی که ارزش های شینتویی همچون اصالت و درستی، صفای قلب، و حکومت سلطنتی با مفاهیم کنفوسیوسی سلسله مدارج اجتماعی ترکیب شدند، یک تأثیر جانبی مهم در بیرون از دو حوزهٔ نئوکنفوسیوسی و شینتویی به وجود آمد و آن برداشتی یکسره ژاپنی از وفاداری نسبت به رئیس و ارباب فرد و در نهایت امپراتور ژاپن بود. این نسخهٔ جدید ژاپنی، تأکید کنفوسیوس بر وفاداری و رفتار مناسب نسبت به بالادستان را گرف
ت و آن را با دو صفت شینتویی عاطفه و محبت و همچنین نظریهٔ تمام نگاری توسعه بخشید. بُعد عاطفی افزوده شده بر این اعتقاد بود که وفاداری صرفاً یک سلسله مقررات دربارهٔ نقش مدارج سازمانی - اجتماعی به دست نمی آید، این امر وفاداری را به یک رابطهٔ خارجی صرف تبدیل می کند. از منظر بوشیدو وفاداری صرفاً ایفای نقش یا انجام یک قرارداد اجتماعی نیست. وفاداری، در تفسیر جدید ژاپنی آن، به همان اندازه نیز از عشق و محبت سرچشمه می گیرد، رابطه ای است درونی و قلبی با ارباب (رئیس) و خاندان وی. این گونه ارزش ها در ایدئولوژی بوشیدو در دوران توکوگاوا در ژاپن منزلگاهی پیدا کرد و در حقیقت یکی از بنیان گذاران این سنت یاماگا سوکو (۱۶۸۵–۱۶۲۲) بود که تحت تعالیم رازان پرورش یافته بود. وی در عین حال یک ملی گرای پرشور بود و از انحصاری بودن و مقدس بودن امپراتور ژاپن حمایت می کرد. به این ترتیب عناصر شینتویی و کنفوسیوسی در هم آمیختند. این گونه استفاده از عناصر شینتویی برای ایجاد ارزش های سامورایی، کار را برای نظامی گران ژاپنی به منظور دمیدن در شیپور آرمان های شینتویی در خلال سال های جنگ های خارجی (۱۹۴۵–۱۸۹۴) آسان تر ساخت. باکوماتسو. در اواخر دورهٔ اد
و یا باکوماتسو، حکومت شوگونی توکوگاوا تصمیم به خروج از انزوا (ساکوکو) و ارتباط با دنیای غرب گرفت و در این راه تلاش هایی را انجام داد و بازرگانی خارجی را تشویق کرد؛ اما بسیاری در داخل کشور مخالف این ارتباط بودند، به ویژه رونینها که با انجام حملاتی پراکنده، به مخالفت با سیاست ارتباط با غرب شوگون سالاری می پرداختند. در همین زمان نیز گروهی تاریخ نگار سنت پرست روی کار آمدند که به مطالعهٔ تاریخ کهن ژاپن پرداختند و در همین مطالعات روشن نمودند که حکومت حقیقی از آن امپراتور، فرزند حقیقی الههٔ آفتاب، است و شوگون ها به ناحق این حکومت را در دست گرفته اند. سامورایی ها که حامی سنت بودند، گرچه خود به عنوان طبقه ای جنگاور با حکومت شوگون سالاری کاماکورا رسمیت یافته بودند، اما از آنجا که شوگون سالاری توکوگاوا زندگی آن ها را دچار شوربختی و تنگدستی کرده بود، از این نظریه تاریخ نگاران حمایت کردند و حکومت را حق امپراتور دانستند. شاید آن ها امید داشتند که قدرت گرفتن امپراتور وضعیت اسفناک زندگی شان را بهبود بخشد. سرانجام در سال ۱۸۶۸ با کوشش سامورایی ها، دوران فئودالی شوگون ها به سر آمد و حکومت سامورایی ها که به مدت هشت سده بر ژاپن م
سلط بود، سقوط کرد. بدین ترتیب طبقهٔ سامورایی همان گونه که با جنگاوری های خویش حکومت شوگونی را به وجود آورد، همان گونه نیز آن را از میان برد و با حمایت از امپراتور میجی، در حقیقت به حمایت از مردم ژاپن برخاست. در اواخر دورهٔ ادو وفاداری به ارباب فئودالی، کاهش یافت و به تدریج در اثر تغییرات عقیدتی وفاداری نسبت به امپراتور جایگزین آن شد. دورهٔ میجی (۱۸۶۸– ۱۹۱۲). در تحولات زیادی که پس از اصلاحات میجی ایجاد شد، رهبران دولت تازه تأسیس میجی که اکثراً خود سامورایی بودند، رسماً طبقهٔ سامورایی را لغو و امتیازات خود را از بین بردند. بسیاری از سامورایی های سابق با وجود این واقعیت همچنان در جامعهٔ ژاپن نقش فعالی داشتند. بسیاری از رهبران و افراد پرقدرت دولت، خود از اعضای سابق طبقهٔ سامورایی بودند. بوشیدو نیز هرچند بدون نوآوری چشمگیر، از انتقال به ژاپن نوین جان سالم به در برد. برای نمونه، وفاداری به ارباب شخصی که پیش تر سنگ بنای اساسی بوشیدو بود، به وفاداری به ملت، به امپراتور یا (در مورد چندین مسیحی با نفوذ) به عیسی مسیح تبدیل شد. در سال ۱۸۷۱ یاماگاتا آریتومو، وزیر جنگ، قانون خدمت وظیفهٔ عمومی را که برای دولت جدید لازم بود،
مطرح و در سال ۱۸۷۳ به اجرا درآورد. این قانون در حقیقت به معنای انحلال قطعی طبقهٔ جنگاور سامورایی بود. در کنار این اقدامات اصلاح طلبانهٔ دولتی که هر یک به نوعی سامورایی را از جامعهٔ ژاپنی پاک می کرد، تجددگرایی جوانان اروپارفتهٔ ژاپنی و اندیشه های قشر تحصیل کردهٔ روشنفکر، سبب تغییر تدریجی نگرش مردم نسبت به سنت های گذشته و لزوم بازنگری در آن ها شد. ظهور خدمت وظیفه عمومی، همراه با اعلامیه "فرمان امپراتوری برای سربازان و ملوانان" که در سال ۱۸۸۲ معرفی شد، نظامی برای تلقین هزاران مرد در زمینه های مختلف اجتماعی با ارزش های نظامی-میهنی و مفهوم وفاداری بی چون و چرا به امپراتور به عنوان پایه و اساس دولت ژاپن یا کوکوتای را به وجود آورد. یاماگاتا آریتومو، مانند بسیاری از ژاپنی ها، به شدت تحت تأثیر موفقیت چشمگیر پروس در تبدیل خود از یک کشور کشاورزی به یک قدرت مدرن صنعتی و نظامی قرار گرفت. او ایده های سیاسی پروس را پذیرفت، که به گسترش نظامی در خارج از کشور و دولت استبدادی در داخل علاقه داشت. اصطلاح بوشیدو در جنبهٔ بین المللی با انتشار کتاب "" نوشتهٔ نیتوبه اینازو، مورد استفاده قرار گرفت. این کتاب که به زبان انگلیسی نوشته ش
ده بود، توسط بسیاری از افراد با نفوذ غربی خوانده شد. نیتوبه اینازو تأثیر بسیاری بر ادبیات و تفکر بر جای گذاشت و باعث ایجاد شکاف در بوشیدو و وارد شدن افکار غیرژاپنی در این آیین شد. بوشیدو به گفتهٔ نیتوبه اینازو، با مفهوم جوانمردی در شوالیه گری اروپا مشابه است. دورهٔ شووا (۱۹۱۲–۱۹۴۵). در سدهٔ بیستم میلادی جامعهٔ ژاپن علی رغم انجام اصلاحات نوین، هنوز هم به دنبال سپاهی گری، جنگ و دستیابی به اهداف از طرق نظامی بود. گرچه در همین زمان عده ای با افکار جنگ ستیزانه و آزادای خواهانه ظهور کردند و تعدادی از مردم ژاپن به ویژه جوانان به این احزاب آزادی خواهانه پیوستند، اما اندیشه های آن ها تا نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم میلادی و پایان جنگ جهانی دوم نتیجهٔ قطعی نداشت. جنگ طلبان افراطی نوین، به نوعی همان اندیشه های سامورایی را ترویج می کردند و در نبردهای خویش، همان وفاداری مطلق، وظیفه شناسی و شجاعت سامورایی را داشتند. ژاپن با نیروی همین جنگ طلبان تا ۱۹۳۲ میلادی، منچوری را تصرف کرد و حکومت ملی چین به سازمان ملل شکایت نمود؛ اما ژاپنی ها کنار نکشیدند و بسیاری از چینی ها از رفتار نظامیان ژاپنی رنج و درد فراوانی را متحمل شدند. در طول دور