Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موکش دهیروبهای امبانی (به انگلیسی: Mukesh Dhirubhai Ambani؛ به گجراتی: મુકેશ ધીરૂભાઈ અંબાણી؛ زادهٔ ۱۹ آوریل ۱۹۵۷) کارآفرین هندی و رئیس و مدیر ارشد اجرایی ریلاینس اینداستریز است. او با دارایی خالص ۱۲۳٫۳ میلیارد دلار تا ژوئیه ۲۰۲۴، ثروتمندترین فرد در آسیا و یازدهمین ثروتمند جهان است. او مدیرعامل و مالک بیشترین میزان سهام در شرکت صنایع ریلاینس (بزرگ ترین شرکت خصوصی هند) با ۴۸٪ درصد سهام است. این شرکت در بخش های مختلف از جمله نفت، گاز، پتروشیمی، مخابرات و رسانه فعالیت می کند. او که گاهی یک توانگرسالار توصیف می شود، هم شهرت و هم بدنامی را به خود جلب کرده است؛ به این دلیل که گزارش هایی مبنی بر دستکاری بازار، فساد سیاسی، پارتی بازی و استثمار از سوی او به دست آمده است. اکنون شرکت ریلاینس، در فهرست فورچون جهانی ۵۰۰ در رتبه ۹۹ از بزرگ ترین شرکت های جهان، قرار دارد. موکش و برادر کوچکترش آنیل، پسران دیروبهائی امبانی بنیانگذار شرکت ریلاینس هستند. موکش امبانی، مالک و بنیانگذار پالایشگاه جام نگر؛ (بزرگ ترین پالایشگاه نفت جهان) می باشد، که در شهر جام نگر، هند مستقر است و دارای ظرفیت پالایشی معادل ۶۶۰ هزار بشکه در روز می باشد
. موکش امبانی در سال ۲۰۱۶ شرکت مخابرات خودش، «جیو» را راه انداخت؛ شرکتی که خدمات اینترنت پرسرعت را با قیمتی پایین ارائه می دهد. این شرکت در دو سال تبدیل به بزرگ ترین شبکه هند شد؛ شرکتی که در زمانی کوتاه بیشترین دسترسی به اینترنت را برای کاربران هندی فراهم کرده است. موکش به همراه خانواده اش در یک خانهٔ ۲۷ طبقه ای در بمبئی با نام آنتیلیا زندگی می کنند. این ساختمان حدود ۱ میلیارد دلار قیمت گذاری شده و یکی از گران قیمت ترین ساختمان هایی است که تا به حال ساخته شده است. دوران تحصیل. موکش امبانی در مدرسه موریچکا در بمبئی تحصیل می کرد و بسیار هم موفق بود. خانواده امبانی تا دهه ۱۹۷۰ در یک آپارتمان دوخوابه، در شهر بمبئی روزگار می گذراندند. محیطی که موکش در آن پرورش یافته بود، به دلیل شغل پدرش، هیچ گاه از کسب وکار جدا نبوده است. پس از پایان مدرسه موکش، در دانشگاه مومبای به تحصیل در رشته مهندسی شیمی پرداخت، سپس برای تحصیل در رشته ام بی ای، وارد دانشگاه استنفورد شد، اما پس از یک سال دانشگاه را رها کرد. آغاز فعالیت. در سال ۱۹۸۱ موکش ۲۴ ساله، در شرکت پدرش؛ یعنی صنایع ریلاینس، مشغول به کار شد و چندین کار ابتکاری برای شرکت، ا
ز جمله ادغام با شرکت های مختلفی از جمله نساجی، پلی استر و صنایع پتروشیمی، انجام داد. توسعه کسب وکار. آرزوی دروبای امبانی، برای گسترش شرکت در سطح جهانی چند سال بعد به حقیقت پیوست، یعنی زمانی که موکش ۶۰ برند جدید (تسهیلات ساخت وساز در سطح جهانی که همه دارای تکنولوژی های بسیار متنوعی بودند) ایجاد نمود. این کار منجر به افزایش سودآوری شرکت و سپس افزایش تولید آن شد، به طوری که ظرفیت تولید شرکت ریلاینس از چند هزار تن، به بالای ۱۲ میلیون تن، در سال رسید. پس از آن امبانی، بزرگ ترین پالایشگاه نفت خام جهان را در هند تأسیس کرد، که ظرفیتی خارق العاده داشت. امبانی سپس تصمیم گرفت، یکی از بزرگ ترین شرکت های مخابراتی تاریخ هند را تأسیس کند (شرکت ارتباطات ریلاینس). موکش این شرکت را به همراه برادرش آنیل بنا کرد، اما بعداً این دو برادر دو راه جداگانه را، با سهم یکسان از درآمد، دنبال کردند. اگر این دو از هم جدا نمی شدند، احتمالاً ثروت خالص امبانی به ۸۵ میلیارد دلار می رسید. به علاوه به تازگی تحت رهبری او شرکت خرده فروشی ریلاینس، زنجیره فروشگاه های جدیدی را راه اندازی کرده است. موکش امبانی در سال ۲۰۰۷، ۱۵۰ میلیون دلار از دارایی اش
را به همسرش بخشید. دستاوردها. امبانی به تازگی خانه ای به ارزش ۲ میلیارد دلار، در بمبئی ساخته است، که هم اکنون، گران ترین خانه جهان می باشد. موکش امبانی دستاوردها و افتخارات زیادی را در سطوح ملی و جهانی به دست آورده است. از جمله این دستاوردها می توان به عنوان چهل و پنجمین رهبر مورد احترام جهان از میان ۴ مدیر اجرایی ارشد هندی در سال ۲۰۰۴ از سوی فایننشیال تایمز، جایزه جهانی ارتباطات در سال ۲۰۰۴ را با عنوان تأثیرگذارترین فرد در زمینه مخابرات در سال ۲۰۰۶ اشاره کرد. شرکت ریلاینس. ریلاینس مجموعه گسترده ای از محصولات شامل: نفت خام، گاز طبیعی، پتروشیمی، فروشگاه های زنجیره ای، پلیمر، پلی استر، مواد شیمیایی و محصولات نساجی را ارائه می کند. این شرکت در سال ۱۹۶۶ توسط دهیروبهای امبانی که یک کارخانه دار نساجی بود، تأسیس شد. گرچه فعالیت های نفتی شرکت هسته اصلی کسب و کارش را شکل داده است، فعالیت هایش را در سال های اخیر بسیار متنوع شده است. بعد از جدایی بین دو پسر مؤسس شرکت، موکش و آنیل، این گروه در سال ۲۰۰۶ بین آن دو تقسیم شد. در سپتامبر سال ۲۰۰۸ شرکت ریلاینس تنها بنگاه هندی ای بود که در لیست «۱۰۰ شرکت با بیشترین احترام در ج
هان» در فهرست منتشر شده توسط مجله فوربز قرار گرفت. پالایشگاه جام نگر. پالایشگاه جام نگر، بزرگ ترین پالایشگاه نفت در جهان است، که در شهر جام نگر، گجرات، هند قرار دارد. این پالایشگاه که در ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۹ فعالیت خود را آغاز نموده، متعلق به شرکت نفتی ریلاینس است و هم اکنون ظرفیت تولید نفت خامی معادل ۶۶۸٫۰۰۰ بشکه در روز را، دارا می باشد. ظرفیت پالایش ترکیبی (مجموع پالایش) این پالایشگاه برابر ۱٫۲۴ میلیون بشکه (معادل ۱۹۷٫۰۰۰ مترمکعب) در روز برآورد شده است.
رود آغ چای رودی دائمی است که از ارتفاعات شهرستان چالدران در مرز ایران و ترکیه سرچشمه گرفته و پس از عبور از دره قره دره و دریافت آب مناطق زرآباد خوی از روستای بسطام وارد دشت چایپاره شده و پس از آبیاری این دشت در روستای مراکان به رود قطورچای می پیوندد. در ادامه مسیر و طی دره ای عمیق به رود ارس می ریزد. ریزشگاه این رود به رودخانه ارس مرز استانهای آذربایجان غربی و شرقی می باشد. رود آقچای رودی است نسبتاً پرآب که در منطقه مارکان از آب این رود برای کشت برنج نیز استفاده می گردد. بر روی این رود سدی بزرگ در ۴۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان خوی و در مسیر جاده خوی – حمزیان برای انتقال آب آن به دشت های قره ضیاالدین و نازک با هدف بهبود و توسعه زمین های این دشت ها، کنترل سیلاب رودخانه، رفاه بیشتر کشاورزان منطقه و جلوگیری از مهاجرت آنان و ایجاد حقابه در داخل کشور پیش از ریزش آب آقچای به رود مرزی ارس احداث گردیده است.
CPL ( زبان برنامه نویسی ترکیب شده Combined Programming Language و قبل تر از آن تحت عنوان زبان برنامه نویسی کمبریج ) یک زبان برنامه نویسی چند مدلی (multi-paradigm) می باشد ، که در اوایل سال ۱۹۶۰ توسعه یافت. طراحی. CPL مشترکاً توسط آزمایشگاه ریاضیات دانشگاه کمبریج و همچنین واحد رایانه ای دانشگاه لندن , در طول دههٔ ۱۹۶۰ توسعه یافت . از این رو CPL نام مستعار "کمبریج به علاوهٔ لندن" را به دست آورد . تلاش مشترک این دو بیشتر برای قسمتِ "ترکیب شده" در نامِ زبان بود. (قبلاً نام زبان،زبان برنامه نویسی کمبریج بود.) D.W. Barron و Christopher Strachey درگیر این پروژه بودند. در سال ۱۹۶۳ (زمانی که مقاله منتشر شد) این پروژه به طور همزمان در کامپیوتر تیتان , Titan Computer , در کمبریج و کامپیوتر اطلس , Atlas Computer ، در لندن پیاده سازی شد. این زبان از زبان الگول ۶۰ بسیار تأثیر می پذیرفت، ولی به جای اینکه خیلی کوچک ، کارا ، کم دستور و ساده باشد ، نامزد داشتن زمینه های کاربردی گسترده تری نسبت به محاسبات علمی بود . بنابراین CPL زبانی بسیار پیچیده بود و به کاراییِ زبان الگول ۶۰ نبود. CPL در زمان خود , زبان بزرگی بود . CPL تلاش
کرد تا از زبان الگول فراتر برود تا بتواند علاوه برداشتن ویژگی های زبان الگول شامل کنترل فرایندهای صنعتی و پردازش داده های تجاری نیز باشد . CPL همچنین تلاش داشت تا هم به برنامه های سطح پایین و هم داده های انتزاعی سطح بالا اجازه دهد که از یک زبان مشترک استفاده کنند. اگرچه زبان CPL بسیار آهسته به مرحلهٔ پیاده سازی رسید , ولی اولین کامپایلر زبان احتمالاً در سال ۱۹۷۰ نوشته شده است . ولی این زبان هیچ گاه محبوبیت چندانی کسب نکرد و به نظر می رسد که در سال ۱۹۷۰ بدون هیچ اثری ناپدید شد. زبان بعدی که بر پایهٔ زبان CPL نوشته شد ، بی سی پی ال نامیده شد (این نام برگرفته از "Basic CPL" به معنای بر اساس CPL می باشد ، اگرچه در اصل مخفف "Bootstrap CPL" به معنای CPL خود راه انداز بود.) BCPL زبان ساده تری می باشد و مشخصاً نامزد زبان برنامه نویسی سیستم مانند نوشتن کامپایلر بود. BCPL بعدها درخشید ، توسط زبان برنامه نویسی B , به سوی زبان برنامه نویسی مشهور و با نفوذ C پیش رفت. مثال. تابع MAX که توسط Peter Noving نوشته شده است:
چارلز هومر هاسکینز (۲۱دسامبر۱۸۷۰ – ۱۴می ۱۹۳۷) مورخ آمریکایی قرون وسطی و مشاور رئیس جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا، توماس وودرو ویلسون، بود. او اولین مورخ آمریکایی قرون وسطی به شمار می آید.مدال هاسکینز به افتخار او نامگذاری شد. هاسکینز آنقدر درگیر سیاسی شد که به مشاور نزدیک رئیس جمهور ایالات متحده وودرو ویلسون که در جانز هاپکینز ملاقات کرده بود تبدیل شد. هنگامی که ویلسون در کنفرانس صلح پاریس در سال 1919 که در آن معاهده ورسای تنظیم شد، شرکت کرد، او تنها سه مشاور از جمله هاسکینز را به همراه آورد که به عنوان رئیس بخش اروپای غربی کمیسیون آمریکایی خدمت می کرد. رنسانس قرن دوازدهم. مشهورترین اثر هاسکینز رنسانس قرن دوازدهم (1927) است. کلمه رنسانس، حتی برای مورخان در اوایل قرن بیستم، به معنای رنسانس ایتالیایی قرن پانزدهم بود، همانطور که مورخ سوئیسی قرن نوزدهم یاکوب بورکهارت در تمدن رنسانس در ایتالیا تعریف کرد. هاسکینز وقتی اظهار داشت: «تداوم تاریخ، تضادهای خشونت آمیز بین دوره های متوالی را رد می کند، و تحقیقات مدرن نشان می دهد که قرون وسطی کمتر تاریک و کمتر ایستا، رنسانس کمتر روشن و ناگهانی تر از آنچه که قبلاً تصور می شد ب
وده. پیش از رنسانس ایتالیا، جنبش هایی مشابه، اگر چه کمتر گسترده بود، وجود داشت. ارزیابی تازه هاسکینز از نوعی پیش از رنسانس، که آغازگر قرون وسطی عالی در حدود سال 1070 بود، در ابتدا با مخالفت برخی از محققان مواجه شد. رویکرد او گسترده تر از یک احیای ادبی صرف بود: او در مقدمه اش اظهار داشت که اروپای قرن دوازدهم: از بسیاری جهات دوران زندگی تازه و پرنشاطی بود. دوران جنگ های صلیبی، ظهور شهرها، و نخستین دولت های بوروکراتیک غرب، اوج هنر رومنسکی و آغاز هنر گوتیک را شاهد بودیم. پیدایش ادبیات عامیانه; احیای کلاسیک لاتین و شعر لاتین و حقوق روم. بازیابی علوم یونانی، با افزوده های عربی آن، و بسیاری از فلسفه یونانی. و منشا اولین دانشگاه های اروپایی. قرن دوازدهم امضای خود را بر آموزش عالی، فلسفه مکتبی، سیستم های حقوقی اروپایی، معماری و مجسمه سازی، نمایشنامه مذهبی، شعر لاتین و بومی بر جای گذاشت. ... ما خودمان را به جنبه لاتین این رنسانس، احیای یادگیری به معنای وسیع - کلاسیک های لاتین و تأثیر آنها، فقه جدید و تاریخ نگاری متنوع تر، دانش جدید یونانیان و اعراب و آن محدود می کنیم. تأثیر بر علم و فلسفه غرب هاسکینز بر فرهنگ عالی تمرک
ز کرد تا ثابت کند که قرن دوازدهم در واقع دوره رشد پویا بوده است. او به تاریخ هنر و علم، دانشگاه ها، فلسفه، معماری و ادبیات نگاه کرد و دیدگاهی جشن از آن دوره ارائه کرد. دیدگاه های جدیدتر درباره تمدید، تمرکز را گسترش داده است
لوئی آنتوان لئون دو سن ژوست (متولد ۲۵ اوت ۱۷۶۷–۲۸ ژوئیه ۱۷۹۴) انقلابی، سیاستمدار فرانسوی در دوران انقلاب کبیر فرانسه و دوره مشهور به دوره ترور (وحشت) است. او جوان ترین عضو کنوانسیون (مجمع ملی فرانسه در دوران انقلاب کبیر) بود، عضو مونتانیاردها و از طرفداران اعدام لوئی شانزدهم آخرین پادشاه دودمان بوربون، گفته می شود سخنرانی وی در کنوانسیون در رأی مجمع به اعدام لوئی شانزدهم نقش مؤثری داشته است. پس از آن سن ژوست جزء هیئت پنج نفره ای شد که مسئول تنظیم قانون اساسی ۱۷۹۳ بودند. بعد از تنظیم و تصویب قانون سال ۹۳ وی به عضویت کمیته نجات خلقی درآمد. او دوست صمیمی ماکسیمیلیان روبسپیر رئیس کمیته نجات خلقی در دوران ترور بود و در تصمیم گیری های مهم و اعدام اشخاص مشهوری چون ژاک ابر و ژرژ دانتون نقش بسزائی داشته است. وی به عنوان یکی از کمیسارهای کمیته نجات خلقی به ارتش راین پیوست. به همراه فیلیپ لوبا (یکی دیگر از نمایندگان کنوانسیون) به فعالیت پرداخت. برخی احیای ارتش را در جبهه از نتایج انضباط سختی که اعمال نمود می دانند. در ۱۹ فوریه ۱۷۹۴ به عنوان رئیس کنوانسیون انتخاب شد و احکام وانتوز را به تصویب رسانید. به موجب این احکام قر
ار بود اموال مهاجران اشرافی به نفع سان کلوت ها (پابرهنگان) مصادره و بین ایشان توزیع گردد. با این حال به دلیل وخامت اوضاع این احکام هرگز اجرایی نشدند. بعد از مدتی سن ژوست به بلژیک اعزام شد تا بر ارتش شمال نظارت داشته باشد. در ۲۶ ژوئن ۱۷۹۴ نبرد فلوروس اتفاق افتاد و به پیروزی ارتش انقلابی فرانسه انجامید. این نبرد منجر به عقب نشینی نیروهای اتریشی گشت و نقطه عطفی در جنگ اتحادیه اول بحساب می آید. با پیروزی ارتش فرانسه عده زیادی ادامه ترور را غیرضروری دانستند. اصرار روبسپیر بر ادامه دوره ترور منجر به واقعه نهم ترمیدور (یکی از ماه های تقویم انقلاب فرانسه به معنی ماه گرم) شد. در جریان واقعه نهم ترمیدور کنوانسیون دستور دستگیری روبسپیر و هم رزمان اصلی وی (سن ژوست، کوتون، آگوستن روبسپیر و لوبا) را صادر نمود. حکم اعدام در ۲۸ ژوئیه ۱۷۹۴ در میدان انقلاب و با گیوتین اجرا شد. به هنگام مرگ حدوداً بیست و شش سال و یازده ماه داشت. سن ژوست به دلیل جوانی، تقوای سیاسی و بی اعتنایی اش به منافع مادی لقب «ملک مقرب انقلاب» (l'Archange de la Révolution) و به سبب پیگیری هایش در اجرای احکام ترور به «فرشته مرگ» (L'Archange de la Terreur) مع
روف شده بود. ابتدای زندگی. لویی آنتوان لئون دو سن ژوست در روز ۲۵ اوت سال ۱۷۶۷ میلادی در دسیزه (Decize) واقع در ایالت نی ورنه (Nivernais)، در مرکز فرانسه، به دنیا آمد و در همان روز، در کلیسای روستا غسل تعمید داده شد. پدرخوانده اش ژان آنتوان رابینو، کشیش ورنوی (Verneuil) و مادرخوانده اش فرانسوا راوارد بود (این دو پدر بزرگ و مادربزرگ واقعی اش هم بودند) و تا هشت سالگی به پرستار سپرده شد. او فرزند ارشد لویی ژان دو سن ژوست دو ریشبورگ (۱۷۷۷–۱۷۱۶)، یک افسر سواره نظام فرانسوی بازنشسته، شوالیهٔ دارای مدال سن لویی، و ماری-آن روبینو (۱۷۹۱–۱۷۳۶)، دختر یک سر دفتردار رسمی که بیست سال از شوهرش جوان تر بود، به حساب می آمد. دو خواهر جوان تر داشت که در ۱۷۶۸ و ۱۷۶۹ به دنیا آمدند. خانواده اش بعدها به شمال رفت و در ۱۷۷۶ در روستای بلرنکور (Blérancourt)، در ایالت سابق پیکاردی، ساکن شد و خود را به عنوان یک خانوادهٔ نجیب زادهٔ روستانشین که از طریق اجارهٔ زمینش زندگی می کند تثبیت نمود (این خانه اکنون جزء موزه های انقلاب فرانسه است). یک سال بعد از جابجایی، پدر لویی مرد و مادرش را به همراه سه کودک تنها گذاشت. ماری-آن با سعی و تلاش برای ت
حصیل تنها پسرش پول ذخیره کرد و در ۱۷۷۹ لویی به (Collège Saint-Nicolas Oratorian Soissons)، که امروزه کالج سن ژوست (Collège Saint-Just) نامیده می شود، در سواسون فرستاده شد. (این دسته ای کاتولیک بود که در سال ۱۶۱۱ در پاریس توسط پیر دو برول ایجاد شد) بعد از شروعی دلگرم کننده، سن ژوست به عنوان یک آشوبگر شهرتی به دست آورد که با داستان های ناخوشایندی (که تقریباً به طور یقین جعلی هستند) تقویت می شد. داستان هایی در مورد این که چطور شورشی دانش آموزی را هدایت و رهبری نموده و سعی کرده تا مدرسه را به آتش بکشد. با این حال، در سال ۱۷۸۶ فارغ از تحصیل شد. اما از طبع نا آرام او کاسته نشد. به عنوان مردی جوان، سن ژوست "وحشی، خوش قیافه {و} عاصی" بود. ارتباطات خوبی داشت و مردمی بود، و علاقهٔ ویژه ای به زن جوانی از اهالی بلرنکور، ترز ژل، نشان می داد. او دختر یک سردفتردار ثروتمند دیگر، شخصیتی قدرتمند و مستبد در شهر بود؛ در حالی که سن ژوست هنوز جوانی شناخته نشده به حساب می آمد. گفته شده که او از ترز خواستگاری کرده و همچنین گفته شده که ترز خواهان این ازدواج بوده است. با وجود اینکه هیچ مدرک مسلمی در مورد رابطهٔ این دو وجود ندارد، اسنا
د اداری نشان می دهند که در ۲۵ ژوئیه ۱۷۶۸ ترز با امانوئل تورین، فرزند یکی از خانواده های برجستهٔ محلی ازدواج کرده است. سن ژوست در آن موقع خارج از شهر بود و از این واقعه خبر نداشت، و روایت متداول او را دل شکسته به تصویر می کشد. وضعیت حقیقی اش هر چه که بود، این امر مسلم است که چند هفته بعد از ازدواج ترز، او خانه را به طور ناگهانی، بدون هیچ خبری، به مقصد پاریس ترک کرد. با این حال یک جفت تپانچه و مقدار قابل توجهی از نقره آلات مادرش را جمع کرده و با خود برد. او به سن لویی (Hôtel Saint-Louis) رفت، که به خاطر تئاترها، کلوب ها و حمام هایش معروف بود. ایپولیت تن و برخی دیگر (ویل دورانت) می گویند که سرمایه اش را خرج فاحشه های پاریسی کرد. وقتی که مادرش از طریق پلیس او را توقیف نمود و به یک دارالتادیب (maison de correction) فرستاد ماجراجویی اش به پایان رسید. از سپتامبر ۱۷۸۶ تا مارس ۱۷۸۷ در آن جا ماند. سن ژوست متنبه شده و کوشید تا از نو شروع کند: به عنوان یک دانشجو در دانشکدهٔ حقوق رایم (faculté de droit de Reims) جایی که قبلاً ژاک پیر بریسو، ژرژ دانتون، ژرژ کوتون، پیر-لویی پریور دو لا مارن، آنتوان کوئنتین فوکیه دو تنویل و
ژاک الکسی ثوریو در آن درس خوانده بودند، نام نویسی کرد. در دوران تحصیل علاوه بر مطالعهٔ "جمهور" اثر افلاطون، مشخصاً زندگانی لیکورگوس، قانونگذار اسپارتی و تواریخ پلوتارک را مطالعه کرد. علاوه بر متفکران و شاعران یونانی و رومی، از اندیشه های روز حقوقی شارل دو مونتسکیو و ژان-ژاک روسو باخبر بود و در سخنرانی های آتی اش به آن ها ارجاع می داد. اما بعد از یک سال، از مدرسهٔ حقوق کنار کشید و بی پول و بدون هیچ دورنمای شغلی به خانهٔ مادرش در بلرنکور برگشت. اُرگن (Organt). از سنی اندک سن ژوست شیفتگی خاصی نسبت به ادبیات نشان داده بود، و در طول مدت اقامتش در دارالتادیب از وقتش برای سرودن شعری طولانی استفاده کرد. در نهایت این اثر بیش از دو سال بعد، در ماه مه ۱۷۸۹ درست در اوایل شروع انقلاب، به صورت بی نام منتشر شد. در نتیجه سن ژوست بیست و یک ساله با ارگن، شعری در بیست بند (در صفحهٔ عنوان این اثر به واتیکان تقدیم شده است و به همین دلیل گاهی با عنوان (Organt au Vatican) شناخته می شود) تأثیر خودش را به آشوب اجتماعی زمانه منتقل کرد. شعر مذکور فانتزی حماسی قرون وسطایی است و جستجوی آنتوان ارگن جوان را روایت می کند. ارگن فضایل انسان ب
دوی را می ستاید، بی بند و باری و استقلالش را تحسین می کند؛ در حالی که تمام مشکلات حال حاضر را نتیجهٔ نابرابری در ثروت و قدرت می داند. این اثر به تقلید از آریوستو نوشته شده بود، اعلانی نابالغ که از افراطی گری سیاسی خود سن ژوست در آینده خبر می داد. همچنین این اثر که با هجوی بی رحمانه و رویدادهای شهوت انگیز مفتضح پر شده بود؛ حمله ای بی تردید بر رژیم سلطنتی، نجبا، و کلیسا بود. در نظر معاصران، ارگن نوعی شهوترانی نوظهور بود و به سرعت ممنوع گشت. با وجود ممنوعیت ارگن، مأموران سانسور که سعی کردند تا آن را مصادره نمایند؛ فهمیدند که چند نسخه رونوشت در جاهای مختلف موجود هستند. شعر مذکور به خوبی به فروش نرفت و معلوم شد که ضرری مالی برای مؤلف شده است. سلیقهٔ عموم برای ادبیات در ابتدای انقلاب تغییر کرده بود و سن ژوست هم همراه با آن تغییر کرد. وی نوشته های آتی خود را وقف مقالاتی زینت نیافته در باب تئوری سیاسی و اجتماعی نمود. نام دومین تلاش ادبی سن ژوست (Arlequin Diogène) بود که نمایشنامه ای تک پرده ای و شبانی (pastoral) است. بخش جالب این نمایش عبارتی است که شاید بازتابی از نظر سن ژوست راجع به عشق باشد: «عشق هیچ چیزی جز آرزوی
ی عبث نیست، قلبی بزرگ که هیچ معنایی ندارد.» در حالی که آرزوهای قبلی اش در مورد شهرت ادبی و حقوقی انجام نشده ماندند، سن ژوست تمرکز خودش را معطوف به هدف واحد فرماندهی انقلابی کرد. آغاز فعالیت انقلابی. در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹ مردم پاریس به زندان باستیل حمله کردند. سن ژوست در آن موقع در پاریس بود و این واقعه را مشاهده نمود. برای دور ماندن از آزار و اذیت های پلیس (به خاطر مطالب کتابش اُرگن) مجبور شد که با دوستانش پنهانی زندگی کند و در انتهای ماه ژوئیه به پاریس برگشت. ساختار قدرت سنتی بلرنکور به واسطهٔ رویدادهای ۱۷۸۹ تغییر شکل یافته بود. سردفتردار ژل، که سابقاً رهبر بی چون و چرای شهری بود، توسط گروهی از اصلاح گران که از طریق چند نفر از دوستان سن ژوست، از جمله شوهر خواهرش لوئیز، هدایت می شدند به چالش کشیده شد. تلاش های ایشان تا سال ۱۷۹۰ زمانی که بلرنکور اولین انتخابات شهرداری آزاد خود را برگزار کرد به موفقیت نرسید. تحت اختیار و کنترل مجمع قانونگذاری ملی، ساختار جدید گزینش گری به دوستان سن ژوست اجازه داد تا واجد مقاماتی نظیر شهردار، منشی و شوهر خواهر سن ژوست هم رئیس گارد ملی محلی شوند. سن ژوست بیکار با وجود اینکه به س
ن قانونی و صلاحیت های مالیاتی نرسیده بود اجازه پیدا کرد تا به گارد ملحق شود. سن ژوست به سرعت انضباط گرایی بی رحمانه ای که بعدها بابت آن معروف شد را به نمایش گذاشت. در عرض چند ماه افسر فرمانده شد، و به درجهٔ نائب سرهنگ (سرهنگ دوم) رسید. در گردهم آیی های محلی حاضران را با شور میهن پرستانه و قوهٔ تشخیصش منقلب می ساخت: در داستانی که به کرات نقل شده، سن ژوست انجمن شهرداری را با بردن دستش به درون شعله های یک جزوهٔ ضدّ-انقلابی در حال سوختن به گریه آورد، و سوگند وفاداری خودش به جمهوری را اعلام کرد. این ماجرا در مارس ۱۷۹۰ اتفاق افتاد. وقتی که می خواست عضو مجمع گزینش گر ناحیه خودش بشود هم پیمانان قدرتمندی داشت و نامه نگاری با رهبران مشهور انقلاب نظیر کامیل دمولن را آغاز نمود. در اواخر سال ۱۷۹۰ میلادی برای اولین بار به ماکسیمیلیان روبسپیر نامه ای نوشت و از او خواست تا دادخواستی محلی را در نظر بگیرد. نامهٔ مذکور مملو از بهترین ستایش ها بود و این طور شروع می شد:" شما، که از کشور متزلزل ما در برابر سیلاب استبداد و توطئه مراقبت می کنید؛ شمایی که من می شناسمتان، همان طور که خدا را می شناسم، فقط به سبب معجزاتش…" در طول نامه ن
گاری هایشان این دو نفر "دوستی عمیق و مرموزی" را بسط دادند "که تا روزی که مردند، ادامه پیدا کرد." روح انقلاب (L'Esprit de la Révolution). در انتخابات مجمع قانونگذاری به سال ۱۷۹۱ به عنوان یکی از اعضای انجمن ناحیه اش انتخاب شد. اما مخالفان او این انتخاب را به چالش کشیدند؛ زیرا که وی هنوز به سن قانونی (بیست و پنج سال تمام) نرسیده و یازده ماه جوان تر از حد نصاب بود. (در همان دوران گفت: "من زندانیِ سنِ لعنتیِ خودم هستم.") در بخشی از نامهٔ معروفی که به ژان-لویی-ماری ویلن دوبینی نوشت، گفت: " … من بر فراز بدبختی قرار دارم. من هر چیزی را تحمل خواهم کرد؛ اما حقیقت را خواهم گفت. همهٔ شما پست هستید، شما که قدر مرا ندانستید… شما بدبخت های بدنامی هستید و من یک متقلب، یک رذل هستم؛ زیرا هیچ پولی ندارم که به شما بدهم. قلبم را چاک بدهید و بخورید. آن چیزی خواهید شد که به هیچ عنوان نیستید: بزرگ! آه خداوندا، بروتوس بایستی فراموش شده، بسیار دور از رُم می پژمرد! با این حال من تصمیم خودم را گرفته ام. اگر بروتوس دیگران را نمی کشت، خودش را به قتل می رساند." انجمن با بی میلی او را کنار گذاشت. در حالی که سن ژوست منتظر انتخابات بعدی بود،
کار مبسوطی بنام "روح انقلاب و قانون اساسی فرانسه" که در بهار ۱۷۹۱ منتشر شد تألیف نمود. در سبک نویسندگی اش تمام هجوگویی ها را کنار گذاشته و سبک جدی و لحن اخلاق گرای رومیان کلاسیک، که انقلابیون فرانسوی بسیار دوست می داشتند، را اقتباس کرد. مجموعه ای از اصول معتدل که عمیقاً تحت تأثیر مونتسکیو بودند را آشکار می ساخت و تماماً محدود به الگوی سلطنت مشروطه پایبند بود. او از بابت خشونت در انقلاب تا به حال ابراز انزجار نمود و شخصیت کسانی را که در آن شرکت کرده بودند به تحقیر کمی بیش از "برده های آشوبگر" می دانست. در عوض، او ستایشش را نثار نمایندگان مردم در مجمع قانونگذاری می نمود که تقوای هشیارانهٔ ایشان انقلاب را به بهترین طریق هدایت خواهد کرد. روح انقلاب که در بیش از پنج مجلد پخش شده در بسیاری از اظهاراتش متناقض است اما با این حال به وضوح نشان می دهد که سن ژوست بیش از این دولت را برای طبیعت انسان سرکوبگر نمی داند بلکه برای موفقیتش ضروری می داند؛ هدف نهایی اش "به آرامی پیش بردن جامعه در مسیر ایدئال بعید" بود. انتشار کتاب یک موفقیت واقعی بود و ویراست اول به سرعت فروخته شد و همان طور که برتران بارر (بعدها همکار سن ژوست در
کمیته نجات) در خاطراتش نوشت این کتاب از جانب سیاست مداران روشن بین در مجمع قانونگذاری بسیار تحسین شد. کتاب مذکور با این جملات پایان می یافت: «اگر تمام آدمیان آزاد باشند، تمام ایشان برابر هستند، اگر برابر باشند، عادلند.» در ۲۱ ژوئن ۱۷۹۱، فقط چند روز بعد از اینکه منتشر شد، تمام توجهات معطوف به فرار ناموفق لویی شانزدهم به وارن شد و تئوری های سن ژوست در مورد سلطنت مشروطه به طور ناگهانی نامربوط از آب درآمدند. با این وجود این قضیه تأثیر دیگری هم داشت – خشمی عمومی نسبت به پادشاه که در طول سال آهسته به جوش آمد تا این که بالاخره انبوهی از مردم پاریس در ۱۰ اوت ۱۷۹۲ به قصر توئیلری حمله کردند (معروف به انقلاب دوم). در جواب، مجمع اعلام کرد که آماده است تا پیش از موعد برنامهٔ کاری اش منحل گردد و برای انتخاباتی جدید فراخوان داد که این یکی تحت حکم حق رأی همگانی و عمومی بود. زمان بندی برای سن ژوست که قبل از پایان ماه بیست و پنج ساله می شد بسیار عالی بود. ترسی که به واسطهٔ اشغال توئیلری القا شده بود؛ اکثر مخالفان وی را از صحنه کنار کشاند و سن ژوست به عنوان یکی از وکلای بخش آین (Aisne) انتخاب شد. زادگاهش را به مقصد پاریس ترک ک
رد تا به عنوان جوان ترین عضو مجمع ملی به آن ملحق شود. نمایندهٔ کنوانسیون. محاکمهٔ لویی شانزدهم. در بین وکلا، سن ژوست مراقب بود اما در ابتدا با دیگران کمتر فعالیت می کرد. او به کلوب ژاکوپنی پاریس ملحق شد ولی از ژیروندن ها و مونتانیاردها به یک اندازه کناره گرفت. سن ژوست در بیست و دوم اکتبر در کلوب ژاکوپن ها سخنرانی کرد. از سخنرانی اش به گرمی استقبال شد و ژاکوپن ها تصمیم گرفتند آن را چاپ کرده و به موسسات مختلف بدهند. سپس تا تاریخ ۱۳ نوامبر ۱۷۹۲ صبر کرد تا اولین سخنرانی اش را در برابر کنوانسیون ایراد کند؛ اما زمانی که این کار را انجام داد تأثیرش تماشایی بود. چیزی که او را به طرف تریبون کشاند مربوط به بحث در مورد رفتار با پادشاه بعد از قضیهٔ وارن بود. در تضادی چشمگیر با سخنرانان قبلی، سن ژوست با استناد به آرای ژان-ژاک روسو و مونتسکیو پادشاه را محکوم کرد. بخش هایی از سخنرانی وی در کنوانسیون: "... من می گویم که پادشاه باید مانند یک دشمن مورد قضاوت قرار گیرد و حتی بیش از داوری صرف در مورد او، ما بایستی با او بجنگیم. همچنین، از این حیث که وی طرفدار قراردادی که تمام مردم فرانسه را متحد می گرداند، نبوده؛ رویهٔ قضایی برا
ی پیروی نه در حقوق مدنی بلکه در حقوق عرفی یافت می شود… ... هم وطنان، دادگاهی که بایستی در مورد لویی قضاوت کند، محکمه ای قضایی نیست… شورا است… ملّت است… شما هستید و قوانینی که باید ما را هدایت کنند متعلق به حقوق شهروندان هستند. محاکمه ای مدنی ناعادلانه خواهد بود؛ زیرا پادشاه، با فرض اینکه شهروند بوده، نمی تواند توسط کسانی که متهمش کرده اند، مورد قضاوت قرار گیرد. لویی بیگانه ای است میان ما. او قبل از ارتکاب جنایتش شهروند نبود: نمی توانست رای بدهد، نمی تواست {برای نبرد}سلاح به دست گیرد. حتی به سبب جنایتش از یک شهروند هم پائین تر است، و با کدام سوءاستفاده از عدالت او را شهروند می سازید تا محکومش کنید؟ به محض این که انسانی گناهکار تشخیص داده می شود، از جامعه طرد می گردد؛ اما کاملاً برخلاف آن، لویی به واسطهٔ جنایتش با ورود به آن سود می برد. حتی از این هم دورتر می روم… اگر شما اعلام کنید که پادشاه یک شهروند است؛ او از چنگ شما خواهد گریخت. در وضعیت فعلی امور، بر کدامیک از ذِمّه هایش تکیه خواهید کرد؟... ... از طرف شخص خودم، من هیچ حد وسطی نمی بینم. این مرد باید حکومت کند یا بمیرد. او ملتی آزاد را سرکوب کرده؛ او خود را