Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شبکه تلویزیونی اسپیس(به ترکی آذربایجانی:Space TV) از شبکه های تلویزیونی جمهوری آذربایجان و جزء گروه کانال های خصوصی (عمومی) که در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۷ تأسیس شده است.
واژه نامه شهری (اِربِن) یک واژه نامه بر خط از واژه های و عبارات های کوچه بازاری و خودمانی است. این واژه نامه تنها لغت های و واژه های انگلیسی را در برداشته و معنای آن نیز به زبان انگلیسی بوده و تا دوم مارس ۲۰۱۳ دارای هفت میلیون تعریف بوده است. تاریخچه. این سایت در سال ۱۹۹۹ به دست آورن پیکام (Aaron Peckham) پایه گذاری شد. وی در همان سال دانشجوی سال اولی رایانه در دانشگاه ایالتی پلی تکنیک کالیفرنیا بود.
شبکه آتی وی(به ترکی آذربایجانی: "Azad Azərbaycan Televiziyası "ATV) از شبکه های تلویزیونی جمهوری آذربایجان و جزء گروه کانال های خصوصی (عمومی) که در ۵ دسامبر ۲۰۰۰ تأسیس شده است.
شبکه تلویزیونی لیدر(به ترکی آذربایجانی:Lider Televiziyası) از شبکه های تلویزیونی جمهوری آذربایجان و جزء گروه کانال های خصوصی (ملی) که در ۱ سپتامبر ۲۰۰۰ تأسیس شده است.
بیماری پوستی به بیماری هایی گفته می شود که دستگاه پوششی بدن را تحت تأثیر خود قرار دهند. منظور از دستگاه پوششی، دستگاهی زیستی شامل اندام های مختلف است که وظیفه حفاظت از بدن در برابر محیط بیرونی را برعهده دارد و شامل پوست، مو، ناخن، و ماهیچه ها و غده های مرتبط با آن ها است. برخی اعتقاد دارند استفاده بیش از حد از فراورده های آرایشی به ویژه انواع غیرمجاز آن ممکن است موجب پیری زودرس، تغییر رنگ پوست و ایجاد بیماری و حساسیت های پوستی گردد. همچنین بر اساس تحقیقات به عمل آمده «استرس» یکی عوامل تأثیر گذار در ایجاد یا تشدید برخی از بیماری های پوستی می باشد. انواع ضایعات پوستی. ضایعات اولیه مانند ماکول (Macule)، پچ (Patch)، پاپول (Papule)، پلاک (Plaque)، ندول (Nodule)، وزیکول (Vesicle)، بولا (Bulla)، پوستول (Pustule)، کیست (Cyst)، اروزیون (Erosion)، اولسر (Ulcer)، فیسور (Fissure)، ویل (Wheal)، گشادشدگی مویرگ ها (Telangiectasia)، بارو (Burrow) و پسوریازیس (psoriasis). ضایعات ثانویه مانند پوسته یا اسکیل (Scale)، دلمه یا کراست (Crust)، لیکنیفیکاسیون (Lichenification)، اکسکوریاسیون (Excoriation)، اندوراسیون (Induration)، آتر
وفی (Atrophy)، ماسراسیون (Maceration) و اومبیلیکاسیون (Umbilication). سرخ هاله. سرخ هاله سرخی اطراف ورم کهیری که واکنش پوست در برابر آلرژی است را گویند.
رافد احمد الوان الجنابی یک شهروند و مهندس شیمی عراقی بود که در سال ۱۹۹۹ مجبور به ترک این کشور شد و ادعای کار کردن در کارخانه های تولید بمب شیمیایی قابل حمل را داشت. ادعاهای او در گزارش نهایی گروه تحقیق عراق تکذیب شد.
استخراج اسید–باز گونه ای از استخراج مایع-مایع است که برای استخراج اسیدها و بازها به کار می رود.
جنگ گرانادا یا سقوط گرانادا محاصرهٔ شهر گرانادا بود که در یک دورهٔ ۱۰ ساله رخ داد و تا تسلیم ۲ ژانویه ۱۴۹۲ به درازا کشید. نیروهای متحد شدهٔ دو پادشاهی آراگون و کاستیا توانستند که این شهر را از تسلط نیروهای مسلمان امارت گرانادا خارج سازند. گرانادا آخرین پایگاه نیروهای مورو بود و سقوط آن پس از ۷۸۰ سال، به کنترل مسلمانان بر اندلس پایان داد. تسلیم گرانادا ضربهٔ بزرگی به اسلام و در مقابل، پیروزی بزرگی برای مسیحیت تلقی شد. سایر کشورهای مسیحی، تبریک و شادباش صمیمانه خود را برای فردیناند و ایزابلا عرضه داشتند و این در حالی بود که مورخان معاصر اسلامی، با ناامیدی نسبت به این موضوع واکنش نشان دادند. در کاستیل و آراگون جشن ها و گاوبازی ها برگزار گردید و مردم در خیابان به شادی پرداختند. برای مسیحیت، استخلاص گرانادا از حکومت اسلامی، به عنوان تعادلی (جبران) در قبال از دست دادن قسطنطنیه به دست ترک های عثمانی در ۴۰ سال قبل تلقی می شد. شرایط معاهده برای مسلمانان در راستای تسلیم گرانادا، سخاوتمندانه و مشابه شرایط ارائه شده به ساکنان شهرهایی بود که پیش تر تسلیم شده بودند و این موضوع در زمانی اتفاق افتاده بود که هنوز سرنوشت نهایی
جنگ در هاله ای از ابهام قرار داشت. بر طبق شرایط موصوف، مسلمانان به مدت سه سال می توانستند که آزادانه مهاجرت کرده یا دوباره بازگردند. همچنین به آنها اجازه داده شد تا سلاح نگه دارند — البته نه اسلحهٔ گرم — و این شرطی بود که قرار بود یک ماه بعد لغو شود. هیچ کس مجبور به تغییر دین نشد و این موضوع شامل مسیحیان سابق هم می گردید که اخیراً به دین اسلام گرویده بودند. جنگ پروژه ای مشترک میان تاج کاستیا (به رهبری ایزابلا) و تاج آراگون (به رهبری فردیناند) بود. بخش عمده ای از نیروها و منابع مالی جنگ از کاستیا تأمین شد و گرانادا به قلمرو کاستیا ضمیمه گردید. نقش تاج آراگون کمتر بود: به جز حضور شخص پادشاه فردیناند، آراگون پشتیبانی دریایی، سلاح و برخی وام های مالی را فراهم کرد. به اشراف زادگان وعدهٔ دست یابی به اراضی جدید داده شد، در حالی که فردیناند و ایزابلا قدرت خود را متمرکز و تثبیت کردند. پیامدهای جنگ، به همزیستی ادیان در شبه جزیره ایبری پایان داد: یهودیان طبق فرمان الحمرا در سال ۱۴۹۲ مجبور به پذیرش دین مسیحیت یا ترک سرزمین شدند، و تا سال ۱۵۰۱، همهٔ مسلمانان گرانادا نیز موظف به تغییر دین، بردگی یا تبعید شدند؛ تا سال ۱۵۲۶
این ممنوعیت به سایر مناطق اسپانیا نیز گسترش یافت. «مسیحیان جدید» (نوکیشان) به پنهان کاری در حفظ باورهای اسلامی یا یهودی (اسلام مخفی و یهودیت مخفی) متهم می شدند. اسپانیا در ادامه، آرمان های ملی خود را به عنوان پاسدار مسیحیت و کاتولیسیسم تعریف کرد. سقوط الحمرا هنوز هر ساله توسط شورای شهر گرانادا جشن گرفته می شود و جنگ گرانادا در تاریخ نگاری سنتی اسپانیا، به عنوان آخرین جنگ بازپس گیری اندلس یا «بازپس گیری» (ریکونکویستا) شناخته می شود. ایبریا و اندلس در اواخر قرن پانزدهم. در زمان جنگ گرانادا، امیرنشین غرناطه آخرین دولت مسلمان در شبه جزیره ایبری بود که بیش از دو قرن دوام آورده بود. سایر دولت های باقی مانده اندلس (طوایف) که بازمانده خلافت قدرتمند کوردوبا بودند، مدت ها پیش توسط مسیحیان فتح شده بودند. پیش از سقوط نهایی گرانادا، بدبینی نسبت به آینده آن وجود داشت؛ در سال ۱۴۰۰، ابن هدیل نوشت: «آیا گرانادا در میان دریایی خروشان و دشمنی مسلح و سهمناک گرفتار نشده که شب و روز بر مردمش فشار می آورد؟» با این حال، گرانادا ثروتمند و قدرتمند بود و پادشاهی های مسیحی با یکدیگر درگیر و پراکنده بودند. مشکلات گرانادا پس از مرگ امیر
یوسف سوم در سال ۱۴۱۷ تشدید شد. درگیری های مربوط به جانشینی موجب شدند تا گرانادا عملاً درگیر نوعی جنگ داخلی دائمی با شدت پایین باشد. وفاداری قبیله ای از وفاداری به امیر قوی تر بود، و این موضوع تثبیت قدرت را دشوار می کرد. اغلب تنها قلمرو واقعی تحت کنترل امیر، شهر گرانادا بود. گاه حتی همهٔ شهر نیز در کنترل امیر نبود و یکی از امیران رقیب الحمرا را در اختیار داشت، در حالی که دیگری محله مهم البی زین را اداره می کرد. این درگیری های داخلی دولت را به شدت تضعیف کرد. اقتصاد رو به افول گذاشت، و تولید چینی که زمانی در گرانادا پیشتاز بود، به چالش کشیده شد؛ به ویژه توسط شهر مسیحی «مانی سس» در نزدیکی والنسیا در قلمرو تاج آراگون. با وجود ضعف اقتصادی، مالیات ها همچنان با نرخ های بالای پیشین اخذ می شدند تا از دیوارهای دفاعی گسترده و ارتش بزرگ گرانادا حمایت شود. مردم عادی گرانادا سه برابر افراد عادی کاستیل (در صورت معاف نبودن از مالیات) مالیات می پرداختند. مالیات های سنگینی که امیر ابوالحسن علی وضع کرده بود، نقش بزرگی در کاهش محبوبیت او داشتند. با این حال، این مالیات ها از ارتشی قابل احترام پشتیبانی می کردند؛ حسن موفق شد شورش ها
ی مسیحیان را در اراضی خود سرکوب کند، و برخی ناظران تخمین می زدند که او توانایی جمع آوری تا ۷۰۰۰ سواره نظام را دارد. مرز میان گرانادا و سرزمین های کاستیل در آندلس همواره در حال تغییر بود و وضعیت آن «نه در صلح و نه در جنگ» توصیف می شد. یورش های مرزی بسیار رایج بودند و اشراف محلی دو سوی مرز گاه با یکدیگر متحد می شدند. روابط میان طرفین با آتش بس های پراکنده و خواسته های پرداخت خراج در صورت تخطی طرف مقابل تنظیم می شد. دولت های مرکزی دو کشور کنترل چندانی بر این درگیری ها نداشتند. مرگ هنری چهارم، پادشاه کاستیا، در دسامبر ۱۴۷۴، منجر به آغاز جنگ جانشینی کاستیل شد؛ میان دختر هنری، جوانا لا بلترانه خا، و خواهر ناتنی اش ایزابلا. این جنگ از سال ۱۴۷۵ تا ۱۴۷۹ ادامه داشت و در آن، حامیان ایزابلا و تاج آراگون در برابر حامیان جوانا، پرتغال و فرانسه صف آرایی کردند. در این دوره، مرز گرانادا تقریباً نادیده گرفته شد؛ تا جایی که در سال ۱۴۷۷ حتی زحمت درخواست یا دریافت غرامت برای یک یورش نیز کشیده نشد. در سال های ۱۴۷۵، ۱۴۷۶ و ۱۴۷۸ آتش بس هایی منعقد شد. جنگ جانشینی در سال ۱۴۷۹ با پیروزی ایزابلا پایان یافت. از آنجا که ایزابلا پیش تر در
سال ۱۴۶۹ با فردیناند آراگون ازدواج کرده بود، این پیروزی به معنای اتحاد دو پادشاهی قدرتمند کاستیل و آراگون بود؛ اتحادی که کشور را از درگیری های داخلی میان مسیحیان رها کرد، درگیری هایی که پیش تر به بقای امارت گرانادا کمک کرده بودند. گاهشماری. زمانی که گرانادا در دسامبر ۱۴۸۱، در اقدامی تلافی جویانه برای حمله مسیحیان، حمله غافلگیرانه ای را علیه زهرا آغاز کرد، آتش بس ۱۴۷۸ هنوز به طور نظری برقرار بود. شهر سقوط کرد و مردم به بردگی گرفته شدند. این حمله تحریک بزرگی بود و جناح های طرفدار جنگ در اندلس از آن برای جلب حمایت از یک ضدحمله استفاده کردند، به سرعت برای به دست گرفتن اعتبار آن اقدام کردند و از یک جنگ گسترده تر حمایت کردند. تصرف الحمرا و تأیید سلطنتی متعاقب آن معمولاً به عنوان آغاز رسمی جنگ گرانادا تلقی می شود. ابوالحسن در ماه مارس تلاش کرد تا الحمرا را با محاصره پس بگیرد اما موفق نشد. نیروهای کمکی از بقیه کاستیل و آراگون در آوریل ۱۴۸۲ از احتمال بازپس گیری الحمرا جلوگیری کردند؛ پادشاه فردیناند رسماً در ۱۴ مه ۱۴۸۲ فرماندهی را در الحمرا به دست گرفت. مسیحیان سپس تلاش کردند تا لوخا را محاصره کنند اما در تصرف شهر ناکا
م ماندند. این شکست با یک چرخش که به شدت به آنها کمک می کرد، جبران شد: در همان روزی که محاصره لوخا شکسته شد، پسر ابوالحسن، ابوعبدالله (که به بوعبدل نیز معروف است)، شورش کرد و خود را امیر محمد دوازدهم نامید. جنگ تا سال ۱۴۸۳ ادامه یافت. برادر ابوالحسن، الزغل، یک نیروی بزرگ مسیحی را در تپه های آخارکیا در شرق مالاگا شکست داد. با این حال، در لوسنا، مسیحیان توانستند پادشاه بوعبدل را شکست داده و اسیر کنند. فردیناند و ایزابلا قبلاً قصد فتح تمام گرانادا را نداشتند. اما با اسارت پادشاه بوعبدل، فردیناند تصمیم گرفت از او برای فتح کامل گرانادا استفاده کند. فردیناند در نامه ای که در اوت ۱۴۸۳ نوشت، اظهار داشت: «برای ایجاد تفرقه در گرانادا و نابودی آن، تصمیم گرفته ایم او را آزاد کنیم… او [بوعبدل] باید با پدرش بجنگد.» با آزادی بوعبدل به عنوان یک متحد ظاهراً مسیحی، جنگ داخلی گرانادا ادامه یافت. یک وقایع نگار گرانادایی اظهار داشت که اسارت بوعبدل «علت نابودی میهن بود.» در سال ۱۴۸۵، بخت و اقبال درگیری داخلی گرانادا بار دیگر تغییر کرد. بوعبدل توسط برادر حسن، الزغل، از البیازین، پایگاه قدرت خود، اخراج شد. الزغل همچنین فرماندهی کشور
را به دست گرفت و برادر مسن خود را که اندکی بعد درگذشت، از سلطنت خلع کرد. بوعبدل مجبور شد به حمایت فردیناند و ایزابلا پناه ببرد. تفرقه مداوم در صفوف مسلمانان و حیله گری مارکیز کادیز، امکان تصرف مناطق غربی گرانادا را با سرعتی غیرعادی در سال ۱۴۸۵ فراهم کرد. روندا پس از پانزده روز، به لطف مذاکرات او با رهبران شهر، به دست او افتاد. سقوط روندا باعث شد که ماربیا، پایگاه ناوگان گرانادا، پس از آن به دست مسیحیان بیفتد. بوعبدل به زودی از حمایت مسیحیان آزاد شد تا تلاش خود را برای کنترل گرانادا از سر بگیرد. در سه سال بعد، او به عنوان یکی از دست نشاندگان فردیناند و ایزابلا عمل کرد. او وعده استقلال محدود برای گرانادا و صلح با مسیحیان را به شهروندان داد؛ از پادشاهان کاتولیک، او عنوان دوک را برای هر شهری که می توانست کنترل کند، به دست آورد. محاصره مالاگا. مالاگا، بندر اصلی گرانادا، هدف اصلی نیروهای کاستیل در سال ۱۴۸۷ بود. امیر الزغل در تلاش برای شکستن محاصره به کندی پیشروی کرد و به دلیل جنگ داخلی جاری نتوانست ارتش های مسیحی را با خیال راحت آزار دهد؛ حتی پس از آنکه شهر را برای کمک به مالاگا ترک کرد، مجبور شد نیروهایی را در الح
مرا برای دفاع در برابر بوعبدل و پیروانش بگذارد. اولین شهر مهمی که مورد حمله قرار گرفت، ولز-مالاگا، در ۲۷ آوریل ۱۴۸۷ تسلیم شد و حامیان محلی بوعبدل مستقیماً به محاصره کنندگان مسیحی کمک کردند. مالاگا در یک محاصره طولانی که از ۷ مه ۱۴۸۷ تا ۱۸ اوت ۱۴۸۷ به طول انجامید، مقاومت کرد؛ فرمانده آن مرگ را بر تسلیم ترجیح داد و پادگان آفریقایی و مرتدان مسیحی (مسلمان شده ها) با سرسختی جنگیدند و از عواقب شکست می ترسیدند. در اواخر، بزرگان مالاگا سرانجام پیشنهاد تسلیم دادند، اما فردیناند نپذیرفت، زیرا شرایط سخاوتمندانه ای قبلاً دو بار ارائه شده بود. هنگامی که شهر سرانجام سقوط کرد، فردیناند تقریباً تمام ساکنان را به دلیل مقاومت سرسختانه شان با بردگی مجازات کرد، در حالی که مرتدان زنده سوزانده یا با نی سوراخ شدند. با این حال، یهودیان مالاگا در امان ماندند، زیرا یهودیان کاستیل آنها را از بردگی خریدند. تاریخ نگار ویلیام پرسکات سقوط مالاگا را مهم ترین بخش جنگ می دانست؛ گرانادا بدون مالاگا، بندر اصلی اش، نمی توانست به طور منطقی به عنوان یک دولت مستقل به حیات خود ادامه دهد. محاصره بازا. الزغل پس از سقوط مالاگا اعتبار خود را از دست داد
و بوعبدل در سال ۱۴۸۷ تمام شهر گرانادا را تصرف کرد؛ او علاوه بر این، شمال شرقی کشور را با ولز-روبیو، ولز-بلانکو و ورا نیز تحت کنترل داشت. الزغل همچنان بازا، گوادیکس و آلمریا را در اختیار داشت. بوعبدل در حالی که نیروهای مسیحی برخی از سرزمین های او را تصرف می کردند، هیچ اقدامی نکرد، شاید با این تصور که به زودی به او بازگردانده خواهد شد. در سال ۱۴۸۹، نیروهای مسیحی محاصره ای دردناک و طولانی را بر بازا، مهم ترین دژ باقی مانده الزغل، آغاز کردند. بازا به شدت قابل دفاع بود زیرا مسیحیان را ملزم می کرد ارتش های خود را تقسیم کنند و توپخانه در برابر آن کارایی چندانی نداشت. تأمین ارتش باعث کسری بودجه هنگفتی برای کاستیلی ها شد. تهدیدهای گاه و بیگاه به سلب مقام برای حفظ ارتش در میدان ضروری بود و ایزابلا شخصاً برای کمک به حفظ روحیه اشراف و سربازان به محاصره آمد. پس از شش ماه، الزغل تسلیم شد، علیرغم اینکه پادگان او هنوز تا حد زیادی سالم بود؛ او متقاعد شده بود که مسیحیان در حفظ محاصره تا هر زمان که لازم باشد جدی هستند و مقاومت بیشتر بدون امید به کمک، که هیچ نشانه ای از آن نبود، بی فایده است. بازا، برخلاف مالاگا، با شرایط تسلیم
سخاوتمندانه ای روبرو شد. آخرین مقاومت در گرانادا. با سقوط بازا و اسارت الزغل در سال ۱۴۹۰، به نظر می رسید که جنگ به پایان رسیده است؛ فردیناند و ایزابلا نیز چنین تصوری داشتند. با این حال، بوعبدل از پاداش اتحاد خود با فردیناند و ایزابلا ناراضی بود، احتمالاً به این دلیل که سرزمین هایی که به او وعده داده شده بود توسط کاستیل اداره می شد. او پیمان دست نشاندگی خود را شکست و علیه پادشاهان کاتولیک شورش کرد، با وجود اینکه تنها شهر گرانادا و کوه های آلپوخاراس را در اختیار داشت. واضح بود که چنین وضعیتی در بلندمدت غیرقابل تحمل است، بنابراین بوعبدل درخواست های ناامیدانه ای برای کمک خارجی فرستاد. قایتبای، سلطان مصر، فردیناند را به آرامی به خاطر جنگ گرانادا سرزنش کرد، اما ممالیکی که بر مصر حکومت می کردند تقریباً در جنگی دائمی با ترکان عثمانی بودند. از آنجایی که کاستیل و آراگون دشمنان مشترک ترک ها بودند، سلطان تمایلی به برهم زدن اتحاد آنها علیه ترک ها نداشت. بوعبدل همچنین از سلطنت فاس در بحران درخواست کمک کرد، اما هیچ پاسخی در تاریخ ثبت نشده است. شمال آفریقا در طول جنگ به فروش گندم به کاستیل ادامه داد و به حفظ روابط تجاری خوب
اهمیت می داد. در هر صورت، گرانادایی ها دیگر هیچ ساحلی برای دریافت کمک خارجی در اختیار نداشتند. هیچ کمکی به گرانادا نخواهد رسید. محاصره هشت ماهه گرانادا در آوریل ۱۴۹۱ آغاز شد. وضعیت مدافعان به تدریج وخیم تر شد، زیرا نیروهای آنها برای مداخله در محاصره کاهش یافت و مشاوران علیه یکدیگر توطئه می کردند. رشوه دادن به مقامات مهم رواج داشت و به نظر می رسد که حداقل یکی از مشاوران ارشد بوعبدل در تمام این مدت برای کاستیل کار می کرده است. پس از نبرد گرانادا، یک تسلیم موقت، پیمان گرانادا (۱۴۹۱)، در ۲۵ نوامبر ۱۴۹۱ امضا شد که دو ماه به شهر مهلت داد. دلیل این تأخیر طولانی نه سرسختی هیچ یک از طرفین، بلکه ناتوانی دولت گرانادا در هماهنگی در میان بی نظمی و آشفتگی حاکم بر شهر بود. پس از مذاکره بر سر شرایط، که برای جمعیت مسلمان محلی نسبتاً سخاوتمندانه بود، شهر در ۲ ژانویه ۱۴۹۲ تسلیم شد. مسیحیان محاصره کننده در آن روز نیروهایی را مخفیانه وارد الحمرا کردند تا در صورت بروز مقاومت، اقدام کنند، که چنین نشد. مقاومت گرانادا به پایان رسیده بود. تاکتیک ها و فناوری. بارزترین جنبه جنگ گرانادا قدرت بمباران ها و توپ ها در کوتاه کردن قابل توجه بس
یاری از محاصره های جنگ بود. کاستیلی ها و آراگونی ها جنگ را تنها با چند قبضه توپ آغاز کردند، اما فردیناند از متخصصان فرانسوی و بورگوندی در جنگ های اخیر خود بهره می برد و مسیحیان به طور تهاجمی نیروهای توپخانه خود را افزایش دادند. با این حال، مسلمانان در استفاده از توپخانه بسیار عقب بودند و عموماً فقط از توپ های مسیحی غنیمت گرفته شده به صورت پراکنده استفاده می کردند. مورخ وستون اف. کوک جونیور نوشت: «قدرت آتش باروت و عملیات محاصره توپخانه ای در جنگ گرانادا پیروز شد و سایر عوامل پیروزی اسپانیا در واقع ثانویه و مشتق بودند.» تا سال ۱۴۹۵، کاستیل و آراگون در مجموع ۱۷۹ قبضه توپ را در اختیار داشتند، که افزایش عظیمی نسبت به تعداد اندک دیده شده در جنگ جانشینی کاستیل بود. تفنگ های اولیه آرکبوز نیز در این جنگ مورد استفاده قرار گرفتند، اگرچه به میزان کمی. شوالیه های سنگین سوار در جنگ گرانادا نقش بسیار کمتری نسبت به جنگ های پیشین داشتند. در عوض، سواره نظام سبک خینتس نقش برجسته تری ایفا کرد. نبردهای دشت باز که در آن سواره نظام مهم ترین عامل بود، نادر بود؛ گرانادایی ها که به شدت از نظر تعداد کمتر بودند، عموماً از چنین نبردهایی
اجتناب می کردند. کاستیلی ها همچنین تعداد زیادی نیروی پشتیبانی را به کار گرفتند؛ نیروی عظیمی از کارگران در سال ۱۴۸۳ برای نابودی محصولات و غارت روستاها به جای درگیری مستقیم در نبرد بسیج شدند. هماهنگی و تدارکات با توجه به زمین های کوهستانی دشوار بود، اما مسیحیان با جدیت مجموعه ای از جاده ها را از طریق کوه ها برای رساندن غذا و تدارکات به نیروهای خود ساختند. از نظر سیاسی، بسیاری از اشراف بر کنترل نیروهای خود اصرار داشتند، اما فردیناند و ایزابلا همچنان قادر به اعمال درجه بالایی از کنترل در هدایت ارتش به طور کلی بودند. در همین حال، گرانادایی ها گرفتار جنگ داخلی بودند و از ایجاد یک فرماندهی متحد جلوگیری می کردند. ارتش مسیحی تقریباً کاملاً کاستیلی بود؛ مشارکت مزدوران آراگونی و خارجی حداقل بود. از ارتش کاستیل، اندلس بسیار بیشتر از سایر مناطق نیرو اعزام کرد و بخش زیادی از جمعیت آن به جنگ اعزام شدند. اشراف اکثریت سواره نظام پرهزینه را تأمین می کردند. نقاط قوت ارتش های درگیر. در مورد قدرت واقعی ارتش های درگیر، طبق منابع اصلی، ارتش های کاستیل در سال های اوج تلاش نظامی (۱۴۸۲، ۱۴۸۳، ۱۴۸۶، ۱۴۸۷، ۱۴۸۹ و ۱۴۹۱) بین ۵۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬
۰۰۰ سرباز و در سال های آرام تر (۱۴۸۴، ۱۴۸۵، ۱۴۸۸ و ۱۴۹۰) بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۲۹٬۰۰۰ سرباز تخمین زده می شوند، قدرتی که توسط محققان مدرن مانند لادرو کسادا پذیرفته شده است. با این وجود، به گفته گارسیا د گابیولا، حفظ، پرداخت و تغذیه ارتش هایی با چنین قدرتی فراتر از منابع دولت های مدرن تازه تأسیس بود. برای لشکرکشی های ایتالیا (۱۴۹۴–۱۵۰۳)، حداکثر تعداد سربازان اسپانیایی ۵٬۰۰۰، ۹٬۰۰۰ یا ۱۵٬۰۰۰ نفر بود، بنابراین اعداد ثبت شده ۵ تا ۱۰ سال قبل برای گرانادا بسیار تعجب آور است. با در نظر گرفتن درآمد کاستیل در این دوره (۱۳۰ تا حدود ۲۰۰ میلیون ماراوِدی در سال)، به سختی قابل باور است که کاستیل می توانسته بیش از ۸٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ سرباز سازماندهی کند. در واقع، لادرو کسادا تعداد محموله های غلات خریداری شده توسط کاستیل در چندین سال را ثبت کرده است و گارسیا د گابیولا تعداد سربازانی را که می توانسته اند از طریق این محموله های غلات تغذیه شوند، محاسبه کرده است و نتایج او ۱۲٬۰۰۰ مرد برای سال ۱۴۸۲ (محاصره لوخا)؛ ۸٬۰۰۰ مرد برای سال های ۱۴۸۳ و ۱۴۸۴ (غارت مزارع گرانادا)؛ ۱۰٬۰۰۰ مرد در سال ۱۴۸۵ (محاصره روندا)؛ ۱۰–۱۲٬۰۰۰ سرباز در سال ۱۴۸۶ (دومین
محاصره لوخا)؛ ۱۲٬۰۰۰ نفر برای سال ۱۴۸۷ (محاصره مالاگا)؛ ۱۰–۱۲٬۰۰۰ نفر در سال ۱۴۸۸ (اولین محاصره بازا)؛ ۲۰٬۰۰۰ سرباز در سال ۱۴۸۹ (دومین محاصره بازا، بیشترین محموله های غلات خریداری شده، که با بیشترین درآمد کاستیل در طول این لشکرکشی، حدود ۲۰۰ میلیون، نیز همزمان است)؛ و ۱۰–۱۲٬۰۰۰ مرد برای سال های ۱۴۹۰–۹۱ (محاصره نهایی گرانادا) است. ۲۰٪ از آنها باید سواره نظام می بودند. در رابطه با ارتش های مسلمان، به گفته گابیولا، قدرت های ذکر شده توسط منابع (۱۵٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ پیاده نظام، یا ۴٬۵۰۰ تا ۷٬۰۰۰ سواره نظام) نیز باید رد شوند. قدرت های محتمل تر ذکر شده عبارتند از ۳٬۰۰۰ اسب (۱۴۸۲)، ۱٬۰۰۰ تا ۱٬۵۰۰ (۱۴۸۳، ۱۴۸۵ و ۱۴۸۷) یا حتی ۳۰۰ تا ۴۰۰ سوار (۱۴۸۹ و ۱۴۹۱). در مورد پیاده نظام، د میگل مورا اظهار داشت که یک سرباز مسلمان که در جریان محاصره بازا توسط کاستیلی ها اسیر شده بود، اعتراف کرد که قدرت واقعی پیاده نظام پادگان ۴٬۰۰۰ نفر بوده است نه ۱۵٬۰۰۰ نفر؛ بنابراین، ارتش های مسلمان نمی توانستند از حدود ۴٬۰۰۰ پیاده نظام تجاوز کنند. در پایان جنگ، نسبت ۲ به ۱ یا ۳ به ۱ به نفع ارتش های کاستیل بود. جنگ گرانادا آموزش ارزشمندی برای جنگ های ای
تالیا بود، جایی که ارتش ها و تاکتیک های کاستیل مانند ترسیو عملکرد خوبی از خود نشان دادند. پیامدها. تسلیم گرانادا ضربه بزرگی به اسلام و پیروزی مسیحیت تلقی شد. دیگر دولت های مسیحی صمیمانه به فردیناند و ایزابلا تبریک گفتند، در حالی که نویسندگان اسلامی با ناامیدی واکنش نشان دادند. در کاستیل و آراگون، جشن ها و گاوبازی ها برگزار شد. مردم در خیابان ها شادمانی کردند. برای جهان مسیحیت، بازپس گیری گرانادا از حکومت اسلامی به عنوان موازنه با از دست دادن قسطنطنیه به دست ترکان عثمانی چهل سال قبل تلقی شد. شرایط پیمان تسلیم گرانادا با توجه به اینکه مسلمانان چیز زیادی برای چانه زنی نداشتند، کاملاً سخاوتمندانه بود. این شرایط مشابه شرایطی بود که به شهرهایی که زودتر تسلیم شده بودند، زمانی که نتیجه جنگ در هاله ای از ابهام بود، پیشنهاد شده بود. به مدت سه سال، مسلمانان می توانستند آزادانه مهاجرت کرده و بازگردند. آنها اجازه داشتند سلاح های خود را نگه دارند، اگرچه سلاح گرم نه، حکمی که با این حال یک ماه بعد لغو شد. هیچ کس مجبور به تغییر دین نمی شد، حتی مسیحیان سابق که به اسلام گرویده بودند. به بوعبدل پول و حکومت یک شاهزاده نشین کوچک د
ر کوهستان های آلپوخاراس، منطقه ای که در هر صورت کنترل آن دشوار بود، پیشنهاد شد. در ابتدا، بیشتر گرانادا فتح شده با احترام رفتار شد و بنابراین به مدت هفت سال عمدتاً باثبات بود، اگرچه فرمان الحمرا در سال ۱۴۹۲ یهودیانی را که کانورسو (مارانو) نبودند، اخراج کرد. شاه بوعبدل به زودی موقعیت خود را غیرقابل تحمل یافت. او در اکتبر ۱۴۹۳ به مراکش رفت و حدود چهل سال بعد در آنجا درگذشت. سرانجام، کاستیل شروع به لغو برخی از جنبه های مداراتر پیمان کرد. این ابتکار توسط اسقف اعظم فرانسیسکو خیمنز دی سیسنروس رهبری شد، که دستور تغییر دین اجباری، سوزاندن نسخه های خطی ارزشمند عربی و سایر اقدامات مضر برای مسلمانان (و یهودیان) را صادر کرد. این امر باعث شورش آلپوجاراس (۱۵۰۱-۱۴۹۹) شد که به اجبار بسیاری از مسلمانان به انتخاب بین غسل تعمید، تبعید یا اعدام پایان یافت. از آن زمان به بعد تنش ها بالا ماند و کاستیل مجبور شد نیروی نظامی بزرگی را در گرانادا برای جلوگیری از شورش های آینده حفظ کند. ایزابلا همچنین تفتیش عقاید اسپانیایی را تقویت کرد و فردیناند تفتیش عقاید را به آراگون آورد، جایی که قبلاً قدرتی نداشت. کاستیل ذینفع اصلی جنگ بود، زیرا ب
یشترین پول و نیروی انسانی را نیز برای پیشبرد آن صرف کرده بود و گرانادا را به طور کامل ضمیمه کرد. فتح گرانادا برای موقعیت استراتژیک آراگون اهمیت چندانی نداشت، اما به تأمین حمایت کاستیل در ایتالیا و فرانسه، جایی که منافع آراگون در آنجا بود، کمک کرد. تأمین مالی جنگ وظیفه ای دشوار بود؛ هزینه کل تخمین زده شده ۴۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ ماراوِدی بود. افزایش ظلم به مورها - که اکنون به عنوان موریسکو یا «مسیحیان جدید» شناخته می شوند - منجر به شورش آلپوجاراس (۱۵۷۱-۱۵۶۸) شد. پس از شکست مورها، که آسان نبود، تقریباً تمام موریسکوهای پادشاهی سابق گرانادا به سایر نقاط اسپانیا تبعید شدند. تأثیر فرهنگی. ژانر کاملی به نام رمان های مرزی (romances fronterizos) حول داستان های جنگ و نبردهای مرزی گرانادا شکل گرفت که اوج آن در سقوط گرانادا بود. خینس پرس د هیتا نمونه اولیه ای از داستان تاریخی، جنگ های داخلی گرانادا (Guerras civiles de Granada)، روایتی عاشقانه از جنگ نوشت که بر جوانمردی و قهرمانی در هر دو طرف تأکید داشت. به نظر می رسد تعدادی داستان و آهنگ توسط دولت سلطنتی برای کمک به تقویت روحیه برای مبارزه طولانی حمایت شده اند؛ "Sobre Baza" شعری بود
که در سال ۱۴۷۹ سروده شد و بر پایداری در محاصره طولانی تشویق می کرد. آهنگ "Setenil, ay Setenil"، سروده شده در سال ۱۴۸۴، امیدوار بود که فردیناند "تا اورشلیم" را فتح کند. آهنگ "Una sañosa porfía" اثر خوان دل انسینا، تصویر جنگ را بر زبان خود شاه بوعبدل می گذارد. نمایشنامه نویس باروک اسپانیایی کالدرون د لا بارکا نمایشنامه ای دربارهٔ فتح گرانادا با عنوان "Amar despues de la Muerte" نوشت. این اثر در سال ۱۸۵۳ توسط دنیس فلورنس مک کارتی و بار دیگر توسط روی کمپبل در سال ۱۹۵۹ به "Love After Death" ترجمه شد. نمایشنامه نویس انگلیسی جان درایدن یک درام قهرمانانه به نام "فتح گراناداً نوشت که در سال ۱۶۷۲ منتشر شد و بر یک مثلث عشقی عاشقانه و تضاد وفاداری در دو جناح دشمن گرانادا تمرکز دارد و کاستیلی های محاصره کننده را در پس زمینه قرار می دهد. روز فتح گرانادا (Día de la Toma de Granada) یک جشنواره مدنی و مذهبی است که هر سال در سالگرد فتح شهر، ۲ ژانویه، در گرانادا برگزار می شود. در قرن بیست و یکم، احزاب چپ از این تاریخ انتقاد و آن را تحریم کرده اند و در عوض پیشنهاد می کنند که جشنواره گرانادا به نام ماریانا پیندا، قهرمان قرن نوزد
همی، باشد. در سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، حزب مردم (PP) این رویداد را جشن گرفت، که حزب وکس (Vox) و گروه هوگار سوسیال نیز در آن شرکت داشتند و پرچم های اسپانیا را توزیع می کردند، در حالی که شرکت کنندگان در تمجید از هویت اسپانیایی شعار می دادند، در حالی که گروه های دیگر مانند چپ ضدسرمایه داری انقلابی برای مخالفت با این جشن به طور کامل حاضر شدند و فتح را نسل کشی نامیدند. در طول جشن، لژیون اسپانیایی با گروه موسیقی خود رژه می رود؛ این رویداد به نقطه تجمع گروه های راست افراطی و ملی گرا تبدیل شده است که در سال های اخیر باعث بروز حوادثی شده اند. سوسیالیست های اسپانیا موضع خود را از حذف جشن به افزودن رژه مورها نیز به عنوان نشانه ای از «برخورد فرهنگی» تغییر دادند.
شبکه آ تی وی بین الملل(به ترکی آذربایجانی:Azad Azerbaijan International Televiziyası) از شبکه های تلویزیونی جمهوری آذربایجان و جزء گروه کانال های خصوصی(ملی) که در ۲۰۱۰ افتتاح شده است.شبکهٔ آ تی وی بین الملل تنها شبکهٔ بین الملل جمهوری آذربایجان می باشد که به ۵ زبان زنده دنیا انگلیسی ، ترکی آذربایجانی ، فارسی ، روسی و ارمنی به صورت متناوب در طول روز برنامه گوناگون پخش می کند.
شبکه تلویزیونی مدنیت(به ترکی آذربایجانی:Mədəniyyət TV) از شبکه های تلویزیونی جمهوری آذربایجان و جزء گروه کانال های ملی(دولتی) که در ۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۱ توسط صداوسیمای جمهوری آذربایجان تأسیس شد.از مدنیت در فرهنگ لغات جمهوری آذربایجان به فرهنگ یاد می شود و تولیدات این برنامه در زمینه امور فرهنگی استوار می باشد.