Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گلائوکوس از خدایان دریا در یونان باستان بود، او فانی به دنیا آمد اما پس از خوردن گیاهی جادویی جاودانه گشت. اعتقاد بر این بود که این خدا به نجات دریانوردان و ماهیگیرانی می آید که در دریاهای توفانی گرفتار شده اند. در افسانه های یونان گلائوکوس دریامرد مشهور است که به شکل انسان به دنیا آمد و دوران آغازین زندگی خود را به شکل یک ماهیگیر زندگی کرد. او زمانی به دریامرد تبدیل شد که یک ماهی که شکار کرده بود از چمن به داخل دریا پرید او کمی از آن چمن خورد و احساس کرد تمایل زیادی به پریدن داخل دریا دارد، او داخل اقیانوس پرید و هرگز نخواست که به خشکی بازگردد. خدایان دریا که در اطراف بودند صدای مناجات او را شنیدند و او را به یک خدای دریا تبدیل کردند. در افسانه ها او به شکل یک مرد آبی-سبز رنگ با اندام ماهی به جای پا توصیف شده است.
مدل رنگ Lab کامل ترین مدل رنگی است که توسط کمیته بین المللی روشنایی تعیین شده و تمام رنگ های قابل مشاهده برای چشم انسان را توصیف می کند. سه مختصات L,*a,*b* بیانگر مشخصاتی هستند که ذیلأ ذکر می شود. L* : نشان دهنده شدت روشنائی است. 0 = L* به منزله سیاه و 100 = L* نشان دهنده پراکندگی روشنائی یا نور کامل است. a* : موقعیت آن بین سبز و قرمز متغیر است، مقادیر منفی a* نشان دهنده رنگ های سبز و مقادیر مثبت آن به منزله رنگ های قرمز هستند. b* : موقعیت آن بین آبی و زرد متغیر است، مقادیر منفی b* نشان دهنده رنگ های آبی و مقادیر مثبت آن به منزله رنگ های زرد هستند. مدل رنگ Lab مدل جامعی بوده و یک فضای رنگی مستقل از دستگاه device independent color space است. برخلاف مد رنگی سی ام وای کی و مد رنگی آرجی بی که فضاهای رنگی وابسته به دستگاه device dependent color space هستند. بر خلاف مدل های رنگی RGB و CMYK ، رنگ های Lab، تقریباً نزدیک به بینایی انسان طراحی شده است. برخی از کاربردهای مدل رنگ CIE Lab در نرم افزارهای خاص عبارتست از: - در نرم افزار Adobe Photoshop، به منظور ویرایش تصویر از CIE Lab استفاده می شود . - در پروفایلهای ICC،
فضای رنگی CIE Lab به عنوان یک ارتباط دهنده پروفایل به کار می رود. - در فایلهای TIFF، فضای رنگ به کار رفته مدل CIE Lab است . - در اسناد PDF، فضای رنگی به کار گرفته شده، مدلCIE Lab است. از آنجا که *L*a*b یک مدل سه بعدی است، تنها میتواند در یک فضای سه بعدی به درستی نمایانده شود، تصاویر دو بعدی موجود در لینک زیر شامل نمودارهای رنگی هستند، بخش هائی با رنگ های جامد و با یک سبک ثابت، بسیار مهم است که بدانیم بازنمائی بصری رنگ در این مدلها دقیق نیستند و صرفأ برای درک مفهوم به کار برده می شوند. منابع. http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lab_color_space&amp;oldid=508957969
پانتئون (به معنای "معبد خدایان") بنایی در محلهٔ لاتَنِ شهر پاریس است. این بنا که در آغاز با کاربریِ کلیسا به دستور لویی پانزدهم در سال ۱۷۵۸ شروع و در سال ۱۷۸۹ ساخته شده بود، هم اکنون مقبرهٔ مشاهیر فرانسوی است. این بنا را معمار فرانسوی، ژان رومن سولوفو، ساخته ، و مشهور به بنای سنت ژُنِویو است. دفن شدگان. از دفن شدگان در این ساختمان می توان از این افراد نام برد: آونگ فوکو. فوکو فیزیک دان فرانسوی در ۱۸۵۱ با نصب آونگی به بلندی ۶۷ متر زیر گنبد مرکزی پانتئون، چرخش زمین را به نمایش گذاشت. امروزه نیز نسخه ای از این آونگ در همان مکان نصب شده است.
جوستان از دهکده های زیبای شهرستان طالقان در استان البرز ایران است. این روستا در مرکز دهستان جوستان قرار دارد. آثار تاریخی. تکیه قاجاری (حسینیه). تکیه روستای جوستان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان طالقان، روستای جوستان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۷۰۵۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این تکیه در سال ۱۲۶۴ هجری قمری تأسیس و در سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۷۸ توسط اداره کل میراث فرهنگی استان البرز با همکاری هیئت امنا و خیرین روستا بازسازی شد. محوطه باستانی پوله چال. حدود یک کیلومتری شمال شرق جوستان مکانی به مساحت ۴۵ در ۷۰ متر وجود دارد که مردم آن جا را پوله چال (محل چال کردن پول) می نامند. به این دلیل که بعضی از کهنسالان روستا می گویند: وقتی بلدوزر برای درست کردن جاده آمده بود قلعه هایی کشف کرد که در آن زیورآلات اجناس قیمتی بود. محوطه پوله چال مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان طالقان، روستای جوستان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۷۲۴۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. امام زاده هارون. امامزاده هارون آرامگاه هارون بن موسی فرزند موسی کاظم و برادر علی بن مو
سی الرضا مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان طالقان، روستای جوستان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۷۰۵۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. زبان. طالقانی ها به دو گویش مازندرانی و تاتی سخن می گویند. به عقیده برخی از صاحبنظران، گویش مردم طالقان به دو دسته مازندرانی و تاتی تقسیم می شود. روستاهایی که بین جوستان و کوه های کندوان قرار گرفته اند به زبان مازندرانی سخن می گویند. از جوستان به سمت باختر به تاتی طالقانی سخن می گویند.
ساموس جزیره ای است یونانی در شرق دریای اژه، جنوب خیوس و شمال پاتموس و دودکانز. این جزیره در سواحل آسیای صغیر واقع شده است. تنگهٔ میکال (به عرض ۱٫۶ کیلومتر) بین این جزیره و ساحل قرار گرفته است.
گوشه نشانی به جدا کردن کودک به طور موقت از محیطی که در آن رفتار نامناسب رخ داده گفته می شود. این عمل برای جلوگیری از ادامه رفتار ناشایست کودک انجام می شود. برخی از متخصصان کودک و روانشناسان رشد این روش پرورشی را برای نظم و انضباط کودک مؤثر می دانند. برای این کار معمولاً یک گوشه یا یک فضای مشابه در نظر گرفته می شود تا در آنجا برای مدت زمان مشخص کودک بایستد یا بنشیند. کودک در این مدت روی یک صندلی یا پله می نشیند که به آن صندلی یا پله شیطنت می گویند. در این محل نباید کودک برای خود سرگرمی دیگری پیدا کند. گوشه نشانی برای نوپایان و خردسالان توصیه می شود. کودک باید به اندازه کافی بزرگ شده باشد تا دستور نشستن برای یک مدت محدود را بفهمد و بتواند این کار را انجام دهد. هدف از این کار، تضعیف رفتار نامناسب است که با منزوی و جدا کردن کودک برای یک دوره کوتاه از زمان (معمولاً ۵ تا ۱۵ دقیقه) انجام می گیرد. در این فاصله زمانی کودک آرامش خود را بازمی یابد. این روش به پدر و مادری که از رفتار بد کودک خود به خشم آمده اند توصیه می شود تا به جای داد و فریاد با یک روش آرام تر با مسئله روبرو شوند.
آلجای خاتون آغا که برخی از مورخان او را اولجای ترکان نیز نامیده اند اولین همسر تیمور لنگ است. زندگی. او نوه ی امیر قزغن است. به گفتهٔ مورخان قد و قامتی داشته همچو سرو و رویش همچو ماه شب چهارده که در ان وقت پانزده سال از سنش می گذشت و بعد از ازدواج با تیمور، او را آلجای خاتون آغا یعنی آلجای ،بانوی خداوندگار نامیدند. او غیاث الدین جهانگیر پسر اول تیمور لنگ را به دنیا آورد و در سن ۳۰ سالگی به دلیل سکته قلبی از دنیا رفت. آلجای رابط میان تیمور و برادرش امیرحسین بود. او چندی بعد از خواهرش از دنیا رفت و تیمور طبق رسم تاتار با همسر امیر حسین ،سارای خانم،ازدواج کرد. منابع.
منخِپرره یا نخو یکم (مصریان باستان: Nekau,=Petrie/&gt; یونانی باستان: Νεχώς Α' یا Νεχώ Α', اکدی: Nikuu بین سال های ۶٧٢-۶۶۴ پیش از میلاد در نزدیکی ممفیس) حاکم شهر باستانی سائیس در مصر باستان بود. وی اولین پادشاه محلی از دودمان بیست وششم مصر بود و به مدت ٨ سال سلطنت کرد (۶٧٢-۶۶۴ قبل از میلاد). مصر توسط پسر و جانشینش پسامتیک یکم دوباره متحد شد. زندگینامه. در سال ۶٧٢ پیش از میلاد مسیح مطابق با تبارنامه سلطنتی مصر باستان نخو حاکم سائیس شد و یک سال بعد آشوریان به رهبری اسرحدون به مصر حمله کردند. نخو به یکی از دست نشاندگان اسرحدون تبدیل شد، و اسرحدون دارایی های وی را تأیید کرد و همچنین مناطق جدیدی را به وی داد که شهر ممفیس را نیز شامل می شد. در سال ۶۶٩ قبل از میلاد، پادشاه تهارقا از دودمان بیست و پنجم مصر از جنوب به سمت دلتای نیل و پادشاهی هایی که رسماً تحت کنترل آشور بودند، پیشروی کرد. اسرحدون هنگامی که از این موضوع آگاه شد خود را آماده کرد تا برای دفع مهاجم به مصر برگردد، اما ناگهان درگذشت. مرگ اسرحدون منجر به یک بحران سیاسی در امپراتوری آشوری نو شد اما در پایان پسرش آشوربانی پال موفق شد به پادشاه جدید بلامنازع تب
دیل شود. ضدحمله برنامه ریزی شده توسط پدرش در ۶۶٧/۶۶۶ پیش از میلاد صورت گرفت. تهارقا شکست خورد و به تبس رانده شد، اما آشوربانی پال دریافت که پادشاه فراری و برخی از حکام مصر سفلی - به نام "پکرور" از "پیاشپتو"، "شارلوروداری" از "" اوینو "(شاید پلوزیوم) و نخو یکم علیه او نقشه می کشیدند. پادشاه آشور توطئه گران را دستگیر کرد، بخشی از جمعیت شهرهای تحت کنترل خود را کشت و زندانیان را به نینوا تبعید کرد. به طور غیر منتظره ای، نخو توسط پادشاه آشور مورد عفو قرار گرفت و با دارایی های قبلی خود و همچنین بسیاری از مناطق جدید به عنوان هدیه به سائیس بازگردانده شد، در حالی که پسرش پسامتیک (به نام "نبو-سزیبانی" به زبان اکدی) شهردار Athribis شد. گفته شده که آشوربانی پال با بزرگواری اش امیدوار است که به وفاداری یک فرد اعتماد کند و به دلیل منافع مشترک، متحد مصر در صورت حمله دیگر به رهبری فراعنه سلسله بیست و پنجم و شاید برای ایجاد انگیزه و تقویت رقابت بین این دو خانواده (یعنی دودمان بیست و پنجم مصر و دودمان بیست و ششم مصر) بوده باشد. طبق سوابق تاریخی، نخو یکم در سال ۶۶۴ پیش از میلاد در نزدیکی ممفیس در حالی که از قلمرو خود در برابر ح
مله جدید کوش به رهبری Tantamani، برادرزاده و جانشین تهارقا دفاع می کرد، کشته شد. این در حالی بود که پسامتیک تحت حمایت آشوربانی پال به نینوا گریخت. در پی این حمله نوبی به دلتای مصر (۶۶٣/۶۶۴ پ.م)، نیروهای مهاجم نوبی توسط آشوریانی که به پیشروی به سمت جنوب به مصر علیا ادامه دادند و تبس را اشغال نمودند، دفع شد. با امنیت دوباره دلتای نیل، پسامتیک یکم به حکمرانی کاخها و سرزمین های پدر مرده اش منصوب شد. بعداً، وی در نهایت در اتحاد مجدد مصر تحت کنترل خود موفق بود. خانواده. مصرشناس دانمارکی کیم ریهولت، ادعاهایی راجع به نخو یکم مطرح کرد: با مطالعه پاپیروس از تبتنیس، وی اظهار داشت که نخو یکم پسر پادشاهی به نام تفناخت بود، احتمالاً تفناخت دوم. ریولت همچنین وجود نکائوبا را که شاه پیشین ادعا شده نخو یکم و احتمالاً برادرش بود، مورد بحث قرار داد. ریهولت پیشنهاد داد که به جای آن، اسناد معدود و مشکوک مربوط به نکائوبا را به نخو دوم منتسب کنیم و نخو یکم جانشین مستقیم تفناخت دوم بود. مورخ فرانسوی کریستین ستیپانی معتقد است که نخو با ایستمابت ازدواج کرد و آنها والدین پسامتیک یکم بودند. طبق گفته مصرشناس بریتانیایی کنت کیتن، ممکن است
که شاهزاده خانم تا-خرد-ان-تا-ایهت [وارث] دختر نخو باشد، که در ازدواج سیاسی به پدیسی حاکم محلی هراکلئوپولیس داده شده است. یک سنگ فرش سنگ آهکی گمشده از لوکسور یک معبد مقدس آمون به نام مرسامون همراه با یک فرم سائیت از اوزیریس و Adoratrice Divine of Amun Shepenupet II را به تصویر می کشید. مرسامون را "دختر سلطنتی ارباب دو سرزمین ، Nec [...]" می نامند ، نام آخر که در یک کارتو سلطنتی نوشته شده است. به نظر می رسد که پدر سلطنتی مرسامون کسی نبوده است به جز نخو یکم که دخترش را به منطقه آمون-رع در کارناک فرستاد و بدین ترتیب نفوذ کوشی ها در شهر تبس آغاز شد.
دیخ-تاو یا گورا دیخ-تاو، کوهی به ارتفاع تقریبی ۵۲۰۵ متر واقع در بخش مرکزی رشته کوه های قفقاز در جمهوری کاباردینو-بالکاریای روسیه است. این کوه پس از البروس دومین کوه بلند این رشته کوه شناخته می شود. مشخصات. دیخ تاو کوهی عظیم و از نظر تکنیکی چالش برانگیز است. این کوه دارای دو قله است که قلهٔ شرقی آن به ارتفاع تقریبی ۵۱۵۱ متر از قلهٔ اصلی دیخ-تاو به وسیلهٔ گردنهٔ زین مانند باریک و شیبداری جدا شده است. این کوه پوشیده از برف و یخ است و دامنه هایی کاملاً شیبدار دارد. دیخ تاو دومین کوه بلند قارهٔ اروپا است و صعود از آن کاری دشوار است زیرا هیچ مسیر آسانی به قلهٔ آن وجود ندارد و اغلب ریزش بهمن در آن اتفاق می افتد. با وجود این نخستین صعود موفقیت آمیز به دیخ تاو در سال ۱۸۸۸ و توسط آلبرت فردریک مامری بریتانیایی و هاینریش زورفلوه صورت گرفت.
بالدور فون شیراخ (زاده ۹ مه ۱۹۰۷ – درگذشته ۸ اکتبر ۱۹۷۴) یک سیاستمدار آلمانی و از سال ۱۹۳۱ تا سال ۱۹۴۰ رئیس سازمان جوانان هیتلری بود. وی همچنین از اوت ۱۹۴۰ تا مه ۱۹۴۵، گاولایتر شهر وین بود. وی در دادگاه نورنبرگ به جنایت علیه بشریت و متعاقباً به ۲۰ سال زندان محکوم شد. او در سمت رهبری مجمع جوانان رایش، در تاریخ سال ۱۹۳۷ میلادی، سفری به ایران داشت و طی آن سفر حامل پیامی از جانب هیتلر برای رضا شاه پهلوی بود که او را به دیدار از آلمان دعوت می نمود. محاکمه. مقاله اصلی: دادگاه نورنبرگ این دادگاه در شهر نورنبرگ آلمان برگزار شد و هشت قاضی از آمریکا، بریتانیا، روسیه و فرانسوی بودند. خود هیتلر و هیملر (رئیس وافن اس اس) و یوزف گوبلز (وزیر تبلیغات نازی) قبل از دستگیری خودکشی کردند. رابرت لی (رئیس جبهه کار رایش) پس از دستگیری خود را حلق آویز کرد و گورینگ (فرمانده لوفت وافه) پس از دادگاه و پیش از اعدامش با خوردن سیانور خودکشی کرد. ریاست دادستان ها را رابرت اچ. جکسون به عهده داشت و بیش از پنج میلیون صفحه مدرک به همراه هزاران حلقه فیلم از هولوکاست و ده ها شاهد را به دادگاه ارائه کرد.
آرامگاه لنین () که در میدان سرخ واقع در مرکز شهر مسکو قرار دارد؛ آرامگاه اولین رهبر اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، ولادیمیر لنین، است. جسد او از سال ۱۹۲۴ در این مکان به صورت مومیایی شده نگهداری می شود. جسد لنین را پس از مرگ مومیائی کرده در زیر بقعه موسوم به قبر سرخ در خارج کاخ کرملین گذاشتند و همه روزه زیارتگاه مورد احترام هزاران نفر از معتقدان و پیروان وی می گشت. این آرامگاه هنوز هم تحت تدابیر امنیتی قرار دارد، هرچند گارد حفاظتی به صورت نامشخص از این مکان محافظت می نماید. مباحثات زیادی در رابطه با آینده جسد لنین در جریان است. در سال ۲۰۱۷ منابع روسی اعلام کردند که نگهداری از جسد ولادیمیر لنین و مقبره او سالیانه دویست هزار دلار هزینه دارد. بازدید از آرامگاه. این آرامگاه، هر روز از ساعت ده صبح تا ساعت یک بعد از ظهر برای بازدید عموم باز است؛ البتّه به غیر از دوشنبه ها و جمعه ها. هنوز هم برای دیدن بدن لنین، صف های طولانی در این میدان تشکیل می شود. دیدن از این محل رایگان است. بازدیدکنندگان هنگامی که به مقبره می رسند، باید ادای احترام کنند؛ عکاسی و فیلم برداری در مکان ممنوع است. فضای آرامگاه. فضای مقبره تقریباً تار
یک است و فقط جنازه توسط نوری روشن شده است. تا قبل از سال ۱۹۹۱ جنازه لنین در فضای بازی قابل مشاهده بود ولی در آن سال فردی بر روی جنازه اسید پاشید. پس از آن و پس از دو سال مرمت، جنازه را درون حفاظی شیشه ای قرار دادند. معمولاً هر ۱۸ ماه یک بار برای جلوگیری از تجزیه جسد، جنازه لنین را به منظور انجام عملیات بیوشیمیایی لازم از آرامگاه خارج می کنند. در سالهای ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ جنازه استالین نیز در کنار لنین قرار داشت که سال ۱۹۶۱ از مقبره خارج و در بیرون از مقبره دفن گردید.
تیرکمان سنگی یا تیر و کمان (پلخمون)قلابسنگی یک سلاح سرد دستی است که با پرتاب سنگ یا گلوله فلزی به هدف خود حمله می کند. این ابزار از یک دسته Y شکل (انواع قدیمی معمولاً چوبی) تشکیل می شود که به دو انتهای دسته نوارهای لاستیکی بسته شده است. در انتهای دیگر نوار لاستیکی کفه ای معمولاً از جنس چرم یا لاستیک قرار دارد که دو نوار را به هم وصل می کند. این کفه محل قرار گرفتن تکه سنگ است.جنس این کش ها معمولا از لاتکس ضخامت بالا یا کش لوله ای تراتیوب است. اکثرا از این سلاح برای شکار پرندگان استفاده می شود. مراحل پرتاب. برای فرد راست دست:
امیر هوشنگ کاووسی ( − ) کارگردان، نویسنده و منتقد سینما بود. از کاووسی به عنوان بنیان گذار نقد تحلیلی سینما در ایران یاد می شود. زندگی. هوشنگ کاووسی در سال ۱۳۰۱ در یک خانواده نظامی در تهران به دنیا آمد. علاقه او به سینما در هشت − نه سالگی پیدا شد، زمانی که فیلم ها صامت بود و رادیو و تلویزیون نیز وجود نداشت. او نمایش نخستین فیلم ناطق سینمای ایران "دختر لر" را در سال ۱۳۱۲ به یاد داشت. کاووسی دبستان و نیمی از دبیرستان را در مدرسه نظام گذراند و سپس در سال ۱۳۲۵ برای تحصیل در رشته حقوق و علوم سیاسی به فرانسه رفت. در فرانسه به دلیل علاقه به سینما رشته حقوق را رها کرد و با راهنمایی یکی از دوستان اش وارد رشته فیلم سازی شد و ادامه تحصیلات خود را در مدرسه عالی آموزش سینماتوگرافی ایدک از سر گرفت. پس از سه سال تحصیل در رشته تهیه کنندگی و فیلم سازی فارغ التحصیل شد. وی سپس وارد دانشکده ادبیات سوربن شد و در مقطع دکترای رشته فیلمولوژی به تحصیل پرداخت. رشته ای که به گفته کاووسی ربطی به تکنیک سینما نداشت بلکه دربارهٔ جامعه شناسی سینما بود. وی زمان تحصیل در فرانسه برنامه زبان فارسی را در رادیو پاریس بنیان نهاد. پس از بازگشت به ا
یران فعالیت سینمایی را با کارگردانی ناتمام فیلم "ماجرای زندگی" در سال ۱۳۳۳ آغاز کرد. ورود به سینما. پس از دو سال تحصیل در دانشکده حقوق پاریس و مدرسهٔ عالی علوم سیاسی در فرانسه، هوشنگ کاووسی که از وجود مدرسه عالی آموزش فنون سینمایی (به اختصار: "IDHEC") آگاه بود، مصمم شد تا در این رشته به تحصیل بپردازد. برای تغییر رشته دو اشکال بزرگ بر سر راه او قرار داشت. نخست باید مقامات فرهنگی ایران را راضی می کرد تا با تحصیل او در رشته تازه موافقت کنند و فروش ارز تحصیلی به خانواده او را برای تأمین هزینه تحصیل متوقف نکنند، و مشکل دوم جلب رضایت همین والدین بود. مشکل دوم بزرگ تر بود. او برای جلب رضایت پدر در ابتدا نامه ای نوشت و توضیح داد که در حاشیه آموزش سینما، به تحصیل حقوق هم ادامه خواهد داد. هرچند که بعدها وقت چندانی برای تحصیل هم زمان در حقوق برای او باقی نماند و به جای آن قول داد که پس از پایان تحصیل در سینما، ادبیات فرانسه را بخواند که چنین نیز کرد. در نهایت کاووسی وارد مدرسه عالی IDHEC شد. مدرسه ای که در دوران اشغال فرانسه توسط آلمان ها، توسط مارسل لربیه در شهر نیس در بخش غیراشغالی فرانسه گشایش یافته بود. هوشنگ کاووسی
نخستین دانشجوی ایرانی این مدرسه بود. پس از پایان تحصیلات در رشته فیلم سازی در IDHEC، به کارآموزی در استودیوهای پاریس با فیلم سازان نامداری چون کلود اوتان-لارا، ژان-پل لو شانوا، ژان لاویرون و کریستین ژاک رو آورد و در کنار آن در دانشکده ادبیات سوربن به تحصیل پرداخت. در این زمان بود که در ایران موسسه ای به نام میترا فیلم که بعدها نام اش را به پارس فیلم تغییر داد، توسط اسماعیل کوشان تأسیس شد و به ساخت فیلم، و دوبله و نمایش فیلم های خارجی پرداخت. پیش از آن و در دوران جنگ جهانی دوم که نه تلویزیون وجود داشت و نه رادیو همه گیر بود، فیلم های خبری از میدان جنگ و سیاست از آلمان و انگلیس به تهران می رسید و مردم برای آگاهی یافتن از رویدادهای جنگ به سینما می رفتند. این اقبال همگانی به سینما بازرگانان و سرمایه داران صنایع دیگر را به سوی سینما کشاند. در تهران و شهرستان ها سالن هایی ساخته شد. شوروی و آمریکا هم فیلم هایی آوردند و نمایش فیلم های خارجی رونق یافت. از این زمان نشریه ها و مجله های ایران شروع به چاپ مطالبی در مورد فیلم و سینما کردند. مطالب سینمایی مطبوعات در ابتدا از نام بازیگران و اطلاعات کلی فیلم فراتر نمی رفت و
خبری از نقد فیلم و حضور نقدنویسان در روزنامه ها نبود. به گفته کاووسی در آن زمان تحصیل آکادمیک فیلم سازی و سینما در ایران کاری بیهوده شمرده می شد. این نگاه در بازگشت او به ایران هم نزد مسئولان وجود داشت. بازیگران و کارگردانان فیلم های ایرانی عموماً از تئاتر می آمدند و آپارات چی هم فیلم را برمی داشت. در این فرایند فیلم سازی، حضور هوشنگ کاووسی که منتقد جریان موجود بود، مزاحم تشخیص داده می شد. بازگشت به ایران. هوشنگ کاووسی و دکتر کوشان پس از مکاتباتی که با هم داشتند، در فرانسه با یکدیگر دیدار کردند. کوشان از کاووسی خواست که پس از پایان تحصیل حتماً به ایران بازگردد. کاووسی با دیدن عکس هایی از دو فیلم کوشان "زندان امیر" و "توفان زندگی" گمان می کند که در ایران سینمای باارزشی در حال تولید است. با این امید و انگیزه، کاووسی در بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۲، به استودیو پارس فیلم (محل کنونی سینما عصر جدید) می رود. مدیر پارس فیلم به او پیشنهاد ساخت فیلمی بر اساس داستان یوسف و زلیخا را می دهد و قراردادی نیز امضا می شود. کاووسی بنا به آموخته های خود در سینما به کار مشغول شد. او برای نوشتن فیلم نامه به مطالعه داستان های مذهبی،
روایات و اشعار پرداخت و تصمیم گرفت که میزانسن و صحنه پردازی ها بر اساس تصاویر مذهبی طراحی شود. برای ساخت موسیقی متن فیلم، سازهای نی و چنگ را در نظر گرفت. او برای جزئیات فیلم نیز طرح هایی در ذهن داشت. مثلاً در عنوان بندی نوشته های فارسی شبیه هیروگلیف خط مصریان باستان تحریر شود. اما اختلاف نظرها خیلی زود بروز یافت و مجال ادامه کار را گرفت. برای نمونه، استودیو بدون هماهنگی با کاووسی آهنگ سازی موزیک فیلم را به مجید وفادار سپرده بود و موسیقی ای ساخته شده بود که از طرح کلی و نگرش کارگردان دور بود. اختلاف نظرهایی از این دست در موارد دیگر نیز وجود داشت و در نهایت این همکاری به شکست انجامید. دلیل عمده ای که از طرف استودیوهای فیلم سازی برای توجیه نحوه تولید سینمایی بیان می شد، کمبود امکانات فیلم سازی در ایران برای ساخت فیلم استاندارد بود. دلیلی که برای هوشنگ کاووسی قابل پذیرش نبود چرا که به طور مثال در همان سال ها، با وسایل و امکاناتی کم تر و ناچیزتر از آنچه در ایران وجود داشت، آثار ممتازی در ایتالیا ساخته می شد. اختلاف نظر میان کوشان و کاووسی نیز از همین جا ریشه می گرفت. کوشان معتقد بود که کاووسی باید با فیلم های رای
ج آن روزگار که از اقبال عمومی هم برخوردار بود شروع می کرد و بعد که سرمایه ای می اندوخت، به کارهای بهتر می پرداخت. اما کاووسی عقیده داشت در حد امکانات و تا جای ممکن باید اصالت سینما را حفظ کرد و از طرفی اگر تهیه کننده و کارگردان به درآمدهای آسان معتاد شود، دیگر به دنبال کارهای سخت و فیلم های استاندارد نخواهد رفت. آغاز نقدنویسی. با مشکلات و موانعی که بر سر راه فعالیت سینمایی هوشنگ کاووسی در ایران به وجود آمد، او متوجه شد که همکاری با دستگاه سینمایی موجود عملی نیست. چرا که تماشاگران فیلم های بومی را نیز آدم هایی تشکیل می دادند که از سوی فیلم سازان مشروط بار آمده بودند. به این معنا که در یک چرخه بسته و معیوب، یک داد و ستد سینمایی شکل گرفته بود که در آن فیلم ساز ملودرام های بی ارزش معطر به عشق و فداکاری و فریب و پشیمانی را همراه با آوازهای بی هوده به تماشاگر می خوراند و مخاطب هم که دست آموز شده بود، این نوع فیلم را طلب می کرد. کاووسی برای اصلاح وضعیت موجود و آگاهی بخشیدن به مخاطبان سینما، به مطبوعات روی آورد و برای نخستین بار در ایران مسئله نقد تحلیلی را به میان کشید و برای اولین بار از لفظ فیلمفارسی در توصیف فیلم
های سینمای ایران استفاده کرد. آغار کار نقدنویسی کاووسی در مجله روشنفکر به صاحب امتیازی رحمت مصطفوی و سردبیری ناصر خدایار بود. نخستین نقد هوشنگ کاووسی بر روی فیلم "لغزش" نوشته شد. کارگردان این فیلم پیش از آن فیلمی با نام "ولگرد" ساخته بود و در تبلیغات فیلم نوشته شده بود: «لغزش؛ دومین اثر کارگردان فیلم ولگرد». عنوان نقد هوشنگ کاووسی بر این فیلم نیز چنین بود: «دومین لغزش کارگردان فیلم ولگرد». این نقد با استقبال خوانندگان روبه رو شد و گفته شد که یک بحث تحلیلی و فنی سینمایی همراه با طنز در حال تکوین است. این نقدنویسی به دلیل شروع کارگردانی فیلم "ماجرای زندگی" برای مدتی ادامه نیافت. پس از انقلاب و تا پایان حیات نقدهای متعددی از وی در ماهنامه سینمایی فیلم منتشر شده است. فیلم سازی. ماجرای زندگی. در سال ۱۳۳۳ پیشنهاد ساخت فیلم "ماجرای زندگی" از سوی مؤسسه دیانا فیلم به کاووسی داده شد. محل این مؤسسه در طبقه بالای سینما دیانا (سینما سپیده کنونی) بود و از نظر امکانات و وسواس کاری شرایط بهتری نسبت به پارس فیلم داشت. در ابتدا فیلم نامه ای به کاووسی داده شد که از یک فیلم خارجی برداشته شده بود. او سناریو را دگرگون کرد و پیام
دیگری را در آن گنجاند. صاحبان استودیو سناریو را پذیرفتند اما مشکلات دیگر هنوز پابرجا بود. برای نمونه ۱۷ آواز مبتذل در فیلم پیش بینی شده بود که چنین چیزی از نظر کاووسی نمی توانست عملی شود. این موارد به همراه دیگر دخالت هایی که از بیرون صورت می گرفت، باعث شد تا کاووسی پس از تصویربرداری نیمی از فیلم، ناگزیر به رها کردن ادامه کار شود. بعد از کناره گیری کاووسی، این فیلم را نصرت الله محتشم به پایان رساند. هفده روز به اعدام. پس از کارگردانی ناتمام فیلم "ماجرای زندگی"، کاووسی به کار روزنامه نگاری بازگشت و به مجله نوبنیاد فردوسی برای نوشتن نقد و تفسیر فیلم دعوت شد. مدتی بعد از سوی مؤسسه عصر طلایی»به او پیشنهاد ساخت فیلم "هفده روز به اعدام" داده شد. فیلم نامه "هفده روز به اعدام" توسط مدیر مؤسسه عصر طلایی از یک رمان پلیسی آمریکایی اقتباس شده بود. کاووسی تغییراتی را در فیلم نامه انجام داد و آن را جلوی دوربین برد. در هنگام ساخت این فیلم دست اندازی کم تری نسبت به فیلم های پیشین که او شروع کرده بود، صورت گرفت و او توانست نخستین فیلم بلند خود را تا انتها کارگردانی کند. هر چند که سرمایه گذاران این فیلم نیز صحنه هایی را که در
سینمای آن روز ایران رایج بود به فیلم افزودند. این دخل و تصرف در فیلم هوشنگ کاووسی را بر آن داشت تا در مطبوعات اعلام کند که آن صحنه ها از او نیست. این فیلم در سال ۱۳۳۵ اکران شد. پس از "هفده روز به اعدام" دو فیلم نامه دیگر از طرف پارس فیلم و عصر طلایی به کاووسی پیشنهاد شد که او هر دو را رد کرد. این سناریوها نیز در قالب فیلم های رایج زمانهٔ خود بودند و کاووسی پس از خواندن آن ها به این نتیجه رسید که قابل اصلاح نیستند. هر چند که دیگران آن ها را ساختند. وقتی که آفتاب غروب می کند. در سال ۱۳۳۸ کاووسی از سوی سازمان ری فیلم برای ساختن فیلمی دعوت به همکاری شد. از او خواسته شد فیلمی بر پایه رمان "کارمن" اثر پروسپه مریمه بسازد. داستان "کارمن" که ماجرای کولی به همین نام بود در منطقه آندلس در جنوب اسپانیا می گذشت، با این حال قابلیت انطباق در زمان ها و مکان های دیگر را داشت. نمونه آن "کارمن جونز" ساخته اتو پرمینگر در سال ۱۹۵۴ بود که ماجرای آن در میان سربازان آمریکایی در جنگ کره روایت می شد و قهرمان آن سیاه پوستان بودند. فیلم نامه ای که هوشنگ کاووسی بر پایه این داستان نوشت "وقتی که آفتاب غروب می کند" نام داشت که در آن؛ کارمن
«لاله» و دون خوزه «محمود» نام داشتند. پایان فیلم نامه شباهتی به کارمن مریمه نداشت هرچند که خمیرمایه داستان همان بود و در میان کولی ها می گذشت. دستگاه سانسور در بررسی فیلم نامه اعلام کرد که محمود نمی تواند مأمور ژاندارم باشد و ناگزیر شخصیت محمود در فیلم دهدار معرفی شد. از آن جا که فیلم رنگی بود و در سال ۱۳۳۸ لابراتوار رنگی در ایران نبود، نگاتیو را برای ظهور و چاپ به شرکت آرنولد اند ریشتر در مونیخ که سازنده دوربین آریفلکس بود، فرستادند. سرهنگ شب پره تهیه کننده فیلم که افسر ارتش بود، در میانه های کار با ارتش مشکلاتی پیدا کرد و نتوانست هزینه فیلم را تأمین کند. در نتیجه فیلم ناتمام ماند. "خانه کنار دریا". مشکلات کار کردن با تهیه کنندگان آن دوره سینما باعث شد تا هوشنگ کاووسی دیگر تمایلی برای همکاری با تهیه کنندگان و فیلم سازی برای دیگران نداشته باشد. او به این نتیجه رسیده بود که اگر خود تهیه کنندگی فیلم اش را بر عهده گیرد، از مشکلاتی که برای فیلم های گذشته اش ایجاد شده بود رهایی می یابد؛ بنابراین ساخت اثر بعدی خود "خانه کنار دریا" را خود به همراه برادرش (منوچهر کاووسی) به عنوان تهیه کننده مستقل شروع کرد. فیلمی سیاه