Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماری های وبا و طاعون، اهواز رو به خرابی رفت تا آن که در سال ۱۸۶۹ میلادی (۱۲۴۸ هجری خورشیدی) هم زمان با حفر کانال سوئز که منجر به کوتاه شدن مسیر تجارت دریائی اروپائیان و توجه آنها به منطقه شد رونق تازه ای گرفت. ناصرالدین شاه قاجار هم از این فرصت برای گسترش تجارت و کشتیرانی بر روی رود کارون استفاده کرد و در سال ۱۲۶۶ هجری خورشیدی کشتی رانی را بر رود کارون برای خارجیان آزاد اعلام کرد و توسط والی خوزستان در کنار اهواز قدیم بندرگاهی به نام «بندر ناصری» احداث کرد. در پی احداث این بندر نام اهواز به «ناصریه» تبدیل شد تا اینکه در دورهٔ پهلوی و به تبع سیاست قاجار زدائی رضا شاه نام باستانی «اهواز» احیا شده و جای ناصری را گرفت. سیدعبدالله جزایری که در قرن دوازدهم یعنی قرن ها پس از ویرانی اهواز می زیسته. فتنة صاحب الزنج را عامل عدم اعتنا و بی رغبتی خلفا دانسته که «بعد از تسکین فتنه چون خلفا را به عمارت آن ولایت رغبت باقی نماند و واماندگان آن جا از عمدة ضبط آن همه نیشکر و ادای مال و جهات دیوانی آن ها بیرون نتوانستند آمد، لاجرم اکثر جلای وطن نمودند و...» به هر حال پس از ویرانی شهر اهواز در قرن چهارم هجری، فقط ویرانه ای از آن
باقی مانده بود و در دورة مشعشعیان و پس از آن دسته ای از آل کثیر در آنجا کپرها یا چینه هایی بالا آورده دهکده ای آباد کرده بودند. سپس هم آنان رفته دسته ای از کعبیان در آنجا نشیمن داشته و در آن نزدیکی دیم کاری می کردند. با توجه به نوشته سیدعبدالله جزایری پیداست که در اواخر قرن دوازدهم هجری نیز اهواز حال و روز خوبی نداشته است. او می نویسد: «اکنون از عمارات آن جا همان قلعه موجود است که شیخ ناصر بن حمید آن را حصار کشیده مشتمل بر چند خانه وار رعیت دیم کار.» دوران معاصر. پس از آن نیز اهواز به همین صورت بوده و در حد یک روستای کوچک باقی مانده بود. سر اوستن هنری لایارد که در زمان شیخ ثامر بنی کعب ۱۲۵۸. ق (۱۸۴۱. م) در این منطقه بوده به هنگام ذکر قلمرو بنی کعب، هیچ گونه نامی از اهواز نبرده و در عوض نام روستای ویس در شمال اهواز را در کتاب خود آورده است. این امر نشان می دهد روستای ویس پرجمعیت تر و آبادتر از اهواز بوده است. کاپیتان هنت که در سال ۱۲۷۳. ق (۱۸۵۳. م) یکی از افسران ارتش انگلیس در جریان جنگ ایران و انگلیس در محمره بوده و پس از فرار خانلرمیرزا به اهواز با کشتی به تعقیب خانلرمیرزا پرداخته، اهواز را این چنین دیده اس
ت: «شهر اهواز مثل اکثر بلاد مشرق زمین دارای خانه های محقری است که از خشت و گل، بدون مراعات اصول صحی به ترتیب غیرمنظمی ساخته شده و در حدود یکهزار و پانصد الی دو هزار نفر جمعیت دارد. (کوچروان عرب زبان) بیست و شش سال بعد یعنی در سال ۱۲۹۹. ق (۱۸۸۲. م) حاج عبدالغفار نجم الملک از «قریة اهواز و قریب ۶۰ خانوار رعیت عرب» سخن گفته که «کدخدای آن شیخ نبهان» است. شیخ بنهان عامری کعبی بازمانده همان کعبیانی یمنی است که پس از رفتن آل کثیر در بیابانهای اطراف اهواز قدیم نشیمن داشتند. قریه اهواز در حال حاضر قدیمی ترین محله شهر اهواز است که پس از مهاجرت گروهی شوشتری در زمان ناصرالدین شاه و پس از تأسیس شهر ناصریه یا اهواز فعلی آباد گردید و خانه های قدیم آن بیشتر به سبک معماری شوشتری و بعضاً دزفولی ساخته شده است واکنون به محله «عامری» معروف است. در حقیقت شهر فعلی اهواز که از منطقه پل سیاه فعلی و اسکله انگلیسی ها شروع شد، پس از مهاجرت گروهی شوشتری و بعضاً دزفولی و بهبهانی تشکیل شد و پیش از آن به جز نام شهر باستانی اهواز که بر منطقه معروف بوده هیچ شهری وجود نداشته است. خانه هایی که در بیابانهای اطراف اهواز بصورت کپری یا خشتی در تاری
خ معاصر ذکر گردیده ساخته عشایر کوچرو عرب بوده که از فن معماری یکجانشینی آگاهی نداشته اند. در جوار این محله نیز محله ای است که آن را «اهواز قدیم» می گفتند. به احتمال زیاد قریة اهواز در محل این دو محله بوده است.] لرد کرزن که در سال ۱۸۹۰ میلادی (۱۳۰۷. ق) از آن ناحیه گذر کرده جمعیت آن را تقریباً هفتصد نفر برآورد کرده است. کشتیرانی در خوزستان از طریق رود کارون صورت می گرفته و با توجه به طبیعت رودخانه کارون که در محل اهواز دارای چندین رگه صخره ای در بستر خود می باشد به دو بخش بالادست و پائین دست تقسیم شده بود. همچنین ویرانه های سد باستانی اهواز نیز که در زمان احداث باز هم بر روی بستر صخره ای بنا شده بود مانع دیگری برای کشتی رانی بوده است. شاخهٔ بالادست یا کارون شمالی از شوشتر تا اهواز و شاخهٔ جنوبی یا پائین دست از اهواز تا خلیج فارس را در بر می گرفته است؛ بنابراین کشتی هایی که از شوشتر حرکت می کرده اند در محل اهواز به ناچار بار خود را به کشتی دیگری در سمت جنوبی صخره منتقل می کرده اند. این دست به دست شدن بار موجب پیدایش انبارها و کاروانسراهای متعددی در اهواز شد و تبدیل به یکی از دلایل رونق تجارت و نتیجتاً رونق شهر ا
هواز گشت. از جمله تأسیسات مرتبط با بندر و تجارت در اهواز آن زمان، واگن اسبی بوده است که با احداث یک رشته خط آهن و توسط واگنهایی که با اسب کشیده می شده اند بار و کالای تجاری را در امتداد رودخانه و بین کشتیها جابجا می کرده است. در شوشتر اسنادی به دست آمده که حاکی از تجارت دریایی با دورترین بندرهای تجاری معروف آن دوران دنیا در هند و آفریقا و خاور دور می باشد و این امر جز با وجود بندری در کنار صخرهٔ پیش گفته برای تخلیه و بارگیری مجدد میسر نمی شده است. به نوشتهٔ کسروی اهواز نوین پس از اعطای اجازهٔ ناصرالدین شاه به خارجیان برای کشتیرانی در قسمت جنوبی کارون رونق دوباره یافت زیرا وجود رشته سنگی در محل کنونی پل هفتم مانع از ادامه مسیر کشتی ها به قسمت های بالا دست کارون می شد و کشتی ها ناچار بودند بار خود را در این سوی صخره تخلیه کنند و سپس به کشتی هایی که در آن سوی صخره بودند منتقل کنند. کم کم ساختمانها و تأسیساتی در این قسمت به وجود آمد و رونق آن هر روز بیشتر می شد. قسمت شرقی شهر ابتدا شکل گرفت و محلهٔ عامری و خیابان ۲۴ متری تقریباً اولین قسمت های اهواز جدید بودند. درگیری های مختلف دوران مشروطیت و کشف نفت در مسجدسلیم
ان و وضع اسف بار شوشتر در دوران قاجاریه از یکسو و شیوع طاعون مهلک در آخرین سالهای قرن ۱۳ خورشیدی و همچنین برچیده شدن کشتیرانی در کارون شمالی از سوی دیگر و نیز رونق روزافزون اقتصادی اهواز باعث شد تا مرکزیت خوزستان در آغاز حکومت پهلوی از شوشتر به اهواز منتقل شود. بندر ناصری و اهواز امروز. آزادی کشتیرانی در کارون سفلی (از محمره تا اهواز) در سال ۱۳۰۶. ق (۱۸۸۸. م) بر روی کشتی های خارجی، باعث رشد و رونق تجارت در ایالت و به ویژه شهرهای محمره و اهواز گردید. افزایش حجم مبادلات و داد و ستد، صادرات کالا به خارج و واردات کالا به محمره، سبب گردید تا مردم اندک اندک به شهرهای مزبور مهاجرت کرده بر جمعیت آنها افزوده شود. کسب امتیاز آزادی کشتیرانی دررود کارون توسط انگلیسی ها در درجة اول به منظور تسخیر بازارهای داخلی و مرکزی کشور بود و بدون ارتباط کارون با مناطق مرکزی کشور، آزادی کشتیرانی چندان مطلوب نبود. از این رو در اکتبر سال ۱۸۹۶. م (۱۳۱۳. ق) شرکت برادران لینچ پیشنهاد احداث جاده کاروان رو بین اهواز و اصفهان را به دولت ایران ارائه داد. پس از مذاکرات طولانی بین انگلیسی ها و دولت ایران، بالاخره در تاریخ سوم مارس ۱۸۹۸. م قراردا
د احداث جاده مزبور بین چارلز هاردینگ دبیر اول سفارت انگلیس در تهران و حاج علی قلی خان سردار اسعد به امضاء رسید. و یک سال بعد یعنی در سال ۱۸۹۹. م (۱۳۱۷. ق) راه مزبور افتتاح شد. افتتاح راه کاروان رو اهواز به اصفهان باعث رشد و تسریع مبادلات تجاری و واردات و صادرات کالا شد. همین امر یعنی احداث جادة اهواز ـ اصفهان، اهمیت و نقش اهواز را به عنوان حلقة وصل و پل ارتباطی محموله های آبی و محموله های خشکی بیش از پیش متجلی ساخت. علاوه بر این، وجود صخره های بزرگ دررود کارون در مقابل قریه اهواز[این صخره ها هم اکنون به هنگام پایین آمدن آب کارون در مقابل محلة عامری و از بالای پُل هفتم قابل رؤیت هستند.] سبب گردیده تا امکان کشتیرانی در این نقطه میسر نبوده، کشتی ها به محض وصول بدانجا بار خویش را تخلیه کنند و پس از حمل در خشکی، به آن طرف صخره ها برده، بر کشتی های دیگر بارگیری کنند. با آزادی کشتیرانی دررود کارون و به ویژه پس از احداث جاده کاروان رو لینچ و افزایش حجم مبادلات تجاری، ساختمان ها و مستحدثات قبلی، جوابگوی این حجم وسیع از مبادلات نبودند. از این رو پس از آزادی کشتیرانی دررود کارون در سال ۱۳۰۶. ق (۱۸۸۸. م) حسین قلی خان نظا
م السلطنه حکمران جدید خوزستان مأموریت یافت که درآن ناحیه به طور جدی مشغول اصلاحات شود. هم چنین گزارش جامعی در مورد طوایف ساکن در اطراف رودخانه کارون، کیفیت کشتیرانی آن و وضعیت نیروهای انتظامی در آن منطقه تهیه نماید. در این فرمان از نظام السلطنه خواسته شده بود که شش ماه از سال را در محمره اقامت کند. نظام السلطنه نیز در محلی پایین تر از این صخره ها، که محل تخلیه محموله های کشتی بود، ساختمان ها و مستحدثاتی بنا نهاد و برای حفظ کالاها و محموله های تخلیه شده، سرباز و پاسبان در آنجا بنشاند. ساختمان هایی که توسط نظام السلطنه برای تسهیل امور تجاری و تخلیه و بارگیری کالا احداث شده بودند به بندر ناصری معروف گردید. این ساختمان ها عبارت بودند از لنگرگاه، کاروانسرا، بازار و سربازخانه. وجه تسمیه نام ناصری نیز بر مبنای نام ناصرالدین شاه بود. این بندر در کناره شرقی رود کارون و رو به روی بندر امانیه ساخته شد. بندر امانیه نیز در کناره غربی رود کارون و در ابتدای جاده کاروان رو حویزه بود. کالاهای تخلیه شده در بندر ناصری با تراموای اسبی به سه کیلومتر بالاتر برده می شد تا از آنجا به شوشتر بارگیری شود. در سال ۱۹۰۰، این شهر مستقیماً
به بازارهای ایالت مرکزی ایران متصل شد. در حقیقت اهواز به عنوان بندر ایالتهای مرکزی بود، به همین دلیل جمعیت آن رو به افزایش گذاشت. ذکر این نکته نیز ضروری است که علاوه بر ساختمان های احداثی توسط نظام السلطنه، شرکت ناصری نیز تأسیساتی نظیر انبار کالا و اسکله، یک خط تراموای سبک بین کارون سفلی (پایین سد) و کارون علیا (بالای سد) احداث کرد. از آنجایی که آزادی کشتیرانی دررود کارون و افتتاح جاده کاروان رو اهواز ـ اصفهان موجب رونق و توسعه اهواز شده بود و به اعتباری دیگر اصلی ترین بخش اقتصادی آن، همان تخلیه کالا در بندر ناصری و سپس بارگیری آن در اهواز بود، لذا رفته رفته نام اهواز تحت الشعاع نام ناصری قرار گرفت، آن یکی را بندر ناصری نامیدند و شهر اهواز را ناصری یا ناصریه گفتند. رشد و گسترش تجارت و احداث بندر ناصری سبب گردید تا بسیاری از بازرگانان شهرهای شوشتر و دزفول از آن شهرها مهاجرت کرده و در بندر ناصری رحل اقامت گزینند. فتنه انگیزی و آشوب های شهر شوشتر و دودستگی میان مردم نیز مزید بر علت بود تا روند مهاجرت را تسریع بخشد، در شهر دزفول نیز دار و دسته شیخ محمدطاهر با شرارت های خود آرامش را از مردم سلب کرده بود، همین امر
سبب شد تا بازرگانان آن شهر تمایل و رغبت بیشتری به مهاجرت نشان دهند. در حقیقت این اولین مهاجرت شوشتری ها و دزفولی ها به اهواز بود، همین امر سبب شد تا چند سال پس از آزادی کشتیرانی دررود کارون یعنی در سال ۱۸۹۲. م (۱۳۱۰. ق) و حتی پیش از افتتاح جاده کارون رو اهواز ـ اصفهان، معین التجار، کاروانسرایی با ۲۴ دهنة مغازه در اهواز احداث کند و به قول کنسول انگلیس او درصدد است بر تعداد آنها بیفزاید. نظام السلطنه حاکم ایالت و معزالسلطنه به اتفاق هم دو کاروانسرای دیگر ساختند. آنها هم چنین دو راسته بازار احداث کردند. معین التجار نیز به پیروی از آن ها یک راسته بازار احداث کرد. بدین ترتیب در آستانه جنگ جهانی اول (۱۹۱۴. م) بندر ناصری باعث گسترش روستای اهواز شد و کار به جایی رسید که در سال ۱۳۰۳. ش (۱۹۲۵. م) بندر ناصری به عنوان مرکز استان انتخاب شد و در شهریورماه ۱۳۱۴. ش نام آن به شهر اهواز تغییر یافت. اهواز امروز شهری بزرگ و پهناور است که در دو سوی رود پرآب کارون واقع شده است. در قسمت غربی شهر محلات مسکونی پرجمعیتی مانند کمپلو، کوی علوی و محله های نو ساز نظیر گلستان، کیانپارس و کیان آباد قرار دارند. امانیه و فلکه ساعت کوی اداری-ت
جاری و هستهٔ مرکزی قسمت غربی را تشکیل می دهند. قسمت شرقی شهر بیشتر بازار و مراکز اقتصادی شهر را در خود جای داده، خیابان های نادری (سلمان فارسی) و امام خمینی (پهلوی سابق) و آزادگان (۲۴متری سابق یا رضا شاه کبیر سابق) و شریعتی (۳۰ متری سابق) و باغ شیخ (ادهم) مرکز قسمت شرقی شهر هستند و همچنین محله های معروف پادادشهر، آریاشهر، باهنر، رسالت، منبع آب، کوروش، زیتون کارمندی، شهرک نفت در این قسمت از شهر واقع اند. در حال حاضر پروژه های عمرانی بزرگی در اهواز در دست احداث می باشد که با افتتاح آنها چهرهٔ شهر و وضعیت حمل و نقل شهری دگرگون خواهد شد. مهم ترین این پروژه ها اتوبان کمربندی اهواز، پل هشتم کارون، پروژه پارک آبی و مترو می باشند. تیم های فوتبال فولاد خوزستان و استقلال اهواز از جمله تیمهای مطرح در صحنهٔ فوتبال معاصر هستند. نخستین چاه نفت در اهواز. در سال ۱۲۹۱ خورشیدی نخستین چاه نفت در نزدیکی اهواز کنده شده و این چنین شرکت ملی نفت به صورت گسترده به ساخت و ساز در این شهر پرداخت. شرکت نفت در سال ۱۲۹۹ خورشیدی یک کمپ در «کمپلو» کنونی ایجاد کرد و نخستین ساختمان شرکت نفت در سال ۱۳۰۵ در اهواز ساخته شد. جنگ مردم اهواز و عثمان
ی ها با انگلستان. پس از ابلاغ فتوا عشایر عرب خوزستان من جمله دشت آزادگان از مناطق سوسنگرد، بستان، حمیدیه، هویزه و روستاهای اطراف به سوی اهواز به حرکت درآمدند و پس از تقریباً ۵۰ کیلومتر پیاده روی در دشتی بین اهواز و حمیدیه برابر قشون انگلیس صف آرایی کردند. بسیاری از طوایف دشت آزادگان در این جنگ حضور داشتند. نیروهای انگلیس از چندین لشکر مجهز به توپخانه و سلاح سنگین تشکیل شده بودند و «ویلسون» یکی از قوای انگلیسی با همکاری شخصی بنام «کوکی» به شعیبه و بصره و خرمشهر به اهواز آمد و در آنجا متمرکز شد. ویلسون، نخست نامه ای به عشایر منطقه دشت آزادگان نوشته، و اعلام کرد که قشون انگلیس هیچگونه دشمنی با آنها ندارند لذا آنان نیز به نوبه خود اجازه دهند لشکریان بریتانیا به راه خود ادامه دهند. عشایر خوزستانی در اهواز با رد پیشنهاد انگلیس به ویلسون نوشتند که به هیچ وجه اجازه عبور به قوای انگلیس را نخواهد داد و برای جنگ با لشکریان ویلسون به خط اول جبهه آمدند. سلاح عشایر مناطق در این جنگ «تفنگ»، «فاله»، «چماق قیری» (مگوار) نیزه و شمشیر بوده است. نیروهای انگلیس پس از دریافت پاسخ عشایر از اهواز به طرف تپه های منیور در غرب اهواز به
حرکت درآمدند و برای جنگ با عشایر آماده شدند. عشایر با سردادن شعارهای اسلامی خود را برای کشته شدن آماده ساخته بودند. با توجه به برتری ارتش انگلیس و عدم امکانات جنگی عشایر، به افراد تحت فرماندهی خویش دستور دادند که با یورش شبانه خود به انگلیسی ها اجازه استفاده از توپخانه و سلاح سنگین را ندهند. در این زمان نیروهای عثمانی به کمک نیروهای خوزستان آمدند. در این نبرد یاری بین عشایر عرب و ترک مشهود بود. سید «طاهر هاشمی آل مهدی» بزرگ عشیره سادات آل مهدی، آخرین رزمنده دفاع عشایر عرب خوزستان در برابر قوای انگلیسی بود که تیرماه سال ۱۳۸۹ در سن ۱۱۲ سالگی بر اثر کهولت سن، دارفانی را وداع گفت. در اهواز بارها سالگرد این جنگ کورد تقدیر قرار می گیرد و در نود و پنجمین مراسم سالگرد آن با حضور ۴۰ خبرگزاری داخلی و خارجی جهت پوشش خبری این مراسم و انعکاس آن دعوت به عمل آمده بود. تجمع بزرگ عشایر عرب خوزستان در محل یادمان عشایر عرب خوزستان در ۱۵ کیلومتری غرب اهواز پشت روستای گمبوعه با حضور علما، مسئولین کشوری و استانی و عشایر خوزستان برگزار شد. در این مراسم امام جمعه اهواز گفت مردم خوزستان با انگلیسی ها را در سه محور غرب، شمال اهواز و
شهرستان شادگان شرکت داشتند و اظهار داشت: درگیری اول در حد فاصل اهواز و حمیدیه با شرکت طوایف بنی طرف، سواری، عچرش ودغاغله بنی سالم، سواعد و... رخ داد که حماسه المنیور را رقم زد. محور دوم درگیری در شمال اهواز به فرماندهی سید عنایه آلبوشوکه و با حضور طوایف زرگان، باوی، حمیدی، نواصر، سلامات و در یک عملیات پارتیزانی به انفجار لوله های نفت شرکت انگلیسی منتهی شد و سومین محور عملیات در منطقه شادگان توسط طوایف بنی کعب و دیگر عشایر فهیم منطقه به فرماندهی سیدجابر آلبوشوکه و الوان کعبی علیه نیروهای اشغالگر انجام شد. منابع. دانشنامه:
دانشگاه حکیم سبزواری با نام پیشین دانشگاه تربیت معلم سبزوار دانشگاهی دولتی، در شهر سبزوار است. ابتدا در آبان ۱۳۶۵ به عنوان شعبه ای از دانشگاه ترست معلم تهران تاسی و در ۱۹ مهر ۱۳۶۶ رسما افتتاح گردید و با پذیرش۱۶۴ دانشجو در چهار رشته دبیری الهیات، دبیری زبان و ادبیات فارسی، دبیری زبان و ادبیات عربی و دبیری ریاضی در مقطع کارشناسی فعالیت علمی، آموزشی و پژوهشی خود را آغاز نمود. پیشینه. دانشگاه حکیم سبزواری در زمینی به وسعت ۲۱۰ هکتار در ۱۰ کیلومتری شمال شهر واقع است. این دانشگاه دومین دانشگاه بزرگ دولتی تحت پوشش وزارت علوم تحقیقات و فناوری پس از دانشگاه فردوسی مشهد در استان خراسان رضوی و یکی از ۲۲ دانشگاه مُعین کشور است. نام قبلی این دانشگاه، دانشگاه تربیت معلم سبزوار بود که در سال ۱۳۹۰ به دانشگاه حکیم سبزواری تغییر یافت. در حوزه پژوهشی این دانشگاه تاکنون موفقیت های خوبی داشته است: به طوریکه می توان به راهیابی اختراعات ۲ تن از اعضای هیئت علمی این دانشگاه به بخش علمی جشنواره های بین المللی که در کشورهای کره جنوبی و سوئیس برگزار گردید، اشاره نمود. همچنین با کسب مجوز از مدیرکل دفتر برنامه ریزی و سیاست گذاری پژوهشی وزا
رت علوم چاپ و نشر نشریهٔ مطالعات جغرافیایی مناطق خشک با اعتبار علمی-پژوهشی، چاپ ۹۱مقاله در مجلات ISI، ۱۳۵مقاله در مجلات علمی– پژوهشی، ۱۳ مقاله در مجلات علمی-ترویجی، ۱۵۲ مقاله در کنفرانس های داخلی و خارجی، تألیف ۲۴ کتاب (ترجمه و غیر ترجمه)، انجام ۲۵ طرح قراردادی مصوب با سایر بخش ها، ۱۸۵ طرح تحقیقاتی داخلی مصوب و کسب ۷ جایزه از جشنواره های داخلی و خارجی را بیان داشت. این دانشگاه دارای کتابخانه ای با تعداد ۹۸ هزار نسخه کتاب فارسی و غیر فارسی (لاتین، عربی، روسی و فرانسه) موجود می باشد که بخشی از نیاز پژوهشگران را پاسخ می دهد. درحوزهٔ دانشجویی و فرهنگی و ورزشی دانشجویان از امکانات زیر برخوردارند: استخر سرپوشیده، سالن بدنسازی، زمین ورزشی با چمن مصنوعی، سالن ورزشی چند منظوره، ۲ مجتمع خوابگاهی و ۸ باب خوابگاه مجزا با ظرفیت ۳۵۰۰ دانشجو، مرکز درمانی و مشاوره ای، خانه فرهنگ دانشجو، سالن بزرگ غذاخوری به ظرفیت ۲۰۰۰ نفر و تالار اجتماعات۳۶۰ نفر می باشد. در خصوص فعالیت های فرهنگی تشکل های موجود دانشجویی تاکنون تعداد ۴۶۰ برنامهٔ فرهنگی و علمی دانشجویی تولید نموده است و تعداد ۲۰۵۰ دانشجو عضو کانون های فرهنگی، انجمن های علمی، و
رزشی و دانشجویی هستند که در ۷۴ کانون فرهنگی، انجمن های علمی، ورزشی و دانشجویی فعالیت می کنند. گفتنی است در حال حاضر ۲۷ مجله علمی در دانشگاه حکیم سبزواری، مقالات پژوهشگران و دانشجویان را منتشر می کند. دانشکده ها. در حال حاضر، دانشگاه دارای ۳۳ گروه آموزشی، ۱۳۹ کدرشته تحصیلی، در مقاطع کارشناسی (۶۴رشته)، کارشناسی ناپیوسته (۳رشته)، کارشناسی ارشد(۵۹ رشته) و دکتری (۱۳رشته)، در ۱۰ دانشکده با جمعیتی بالغ بر ۱۰۲۰۰ نفر دانشجو در دوره های روزانه، شبانه و نیمه حضوری می باشد. دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی. دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی در سال ۱۳۶۶ فعالیت آموزش و پژوهشی خود را به عنوان نخستین دانشکدهٔ تأسیس شده در دانشگاه حکیم سبزواری آغاز نمود. در حال حاضر ۵ گروه زبان و ادبیات فارسی، زبان و ادبیات انگلیسی، زبان و ادبیات فرانسه، علوم تربیتی و علوم سیاسی وظیفه آموزش و امور پژوهشی نزدیک به ۱۳۰۰ نفر دانشجو در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری را برعهده دارند. دانشکدهٔ الهیات و معارف اسلامی. دانشکدهٔ الهیات و معارف اسلامی در سال ۱۳۸۹، تأسیس و در حال حاضر با دارا بودن پنج رشته درمقطع کارشناسی، هفت گرایش در مقطع کارشناسی ارشد
و یک گرایش دکتری مشغول به فعالیت می باشد. دانشکدهٔ تربیت بدنی. دانشکدهٔ تربیت بدنی و علوم ورزشی با گروه آموزشی تربیت بدنی در سال ۱۳۷۶ تحت پوشش دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی، فعالیت آموزشی خود را با دو عضو هیئت علمی شروع نمود در بهمن ماه ۱۳۷۶ اولین گروه از دانشجویان رشتهٔ دبیری تربیت بدنی در مقطع کارشناسی به تعداد ۳۰ نفر، دورهٔ تحصیل خود را در این گروه آموزشی آغاز نمودند. با جذب دو کارشناس آموزشی و جذب اعضای هیئت علمی به سرعت تجهیزات و امکانات آموزشی لازم برای این رشته از قبیل سالن های ورزشی چند منظوره، کشتی (ورزش) و تنیس روی میز، استخر، زمین چمن و سالن بدنسازی فراهم شد. با افزایش تعداد اعضای هیئت علمی و امکانات لازم، در سال ۱۳۸۴ مقطع کارشناسی ارشد در گرایش عمومی راه اندازی شد. همچنین در سال ۱۳۸۶ گرایش فیزیولوژی ورزش در مقطع کارشناسی ارشد، در سال ۱۳۹۰ گرایش فیزیولوژی ورزش در مقطع دکتری و در سال ۱۳۹۲ گرایش رفتار حرکتی و مدیریت ورزش در مقطع کارشناسی ارشد راه اندازی شد. دانشکدهٔ تربیت بدنی از مهر ماه ۱۳۸۷ با مصوبهٔ شورای دانشگاه ایجاد گردید. این دانشکده افزون بر تربیت نیروهای متخصص (کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکت
ری) هر ترم بیش از ۸۰ کلاس تربیت بدنی عمومی ۱ و ۲ برای ۱۶۰۰ نفر از دانشجویان سایر رشته ها ارائه می نماید. دانشکدهٔ جغرافیا و علوم محیطی. این دانشکده در سال ۱۳۸۹ با جدا شدن گروه های آموزشی جغرافیا از دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی و گروه آموزشی محیط زیست از دانشکدهٔ علوم پایه، به عنوان یک دانشکدهٔ مستقل با ۳ گروه آموزشی جغرافیای طبیعی، جغرافیای انسانی و محیط زیست شروع به کار نمود و در حال حاضر با ۲۳ نفر عضو هیئت علمی، بیش از ۸۲۵ نفر دانشجو در دوره های روزانه و شبانه در مقاطع کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ناپیوسته، کارشناسی ارشد و دکتری دارد. نشریه فعال در دانشکده: دانشکدهٔ ریاضی و علوم کامپیوتر. دانشکدهٔ ریاضی از اولین گروه های آموزشی بوده که از بدو تأسیس دانشگاه شروع به کار نموده است و هم اکنون دارای ۴ کد رشته در کارشناسی و ۱۵ کد رشته در مقطع کارشناسی ارشد و ۲ کد رشته در مقطع دکتری (گرایش های جبر و آنالیز) است. دوره های کارشناسی و کارشناسی ارشد علوم کامپیوتر در این دانشکده دایر است.فعالیت های پژوهشی دانشکده: دانشکدهٔ علوم پایه. دانشکده علوم پایه در سال ۱۳۷۳ فعالیت علمی، آموزشی و پژوهشی خود را به طور مستقل آغاز نم
ود. در حال حاضر سه گروه زیست شناسی، شیمی، و فیزیک در زیر مجموعه این دانشکده وظیفه آموزش و امور پژوهشی نزدیک به ۱۵۹۲ نفر دانشجو در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری را برعهده دارند. شمار مقالات ISI دانشکده: دانشکدهٔ فنی و مهندسی. دانشکدهٔ فنی و مهندسی در سال ۱۳۷۶ فعالیت آموزش و پژوهشی خود را در کنار دانشکده های ادبیات و علوم انسانی و علوم پایه آغاز نمود. در حال حاضر ۱۰ گروه آموزشی فنی و مهندسی در ۴ دانشکدهٔ مجزا مشغول به فعالیت می باشند. از این تعداد سه گروه مهندسی عمران، مهندسی مکانیک، و مهندسی مواد پلیمر در زیر مجموعهٔ دانشکدهٔ فنی و مهندسی وظیفه آموزش و امور پژوهشی نزدیک به ۹۶۰ نفر دانشجو در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری را برعهده دارند. دانشکدهٔ مهندسی برق و کامپیوتر. تاریخچهٔ تأسیس این دانشکده به سال ۱۳۷۶ و پذیرش دانشجو در رشتهٔ برق، مقطع کاردانی در دانشکدهٔ فنی و مهندسی بازمی گردد. با تکمیل اعضای هیئت علمی و تجهیز آزمایشگاه ها و راه اندازی رشته های مهندسی برق-الکترونیک، مهندسی مکاترونیک و مهندسی کامپیوتر، دانشکدهٔ مهندسی برق و کامپیوتر در سال ۱۳۸۸ مستقل گردید. در حال حاضر این دانشکده در حدود
۹۲۲ نفر دانشجو در در رشته های مختلف مهندسی برق و مهندسی پزشکی و مکاترونیک دارد. دانشکدهٔ معماری و شهرسازی. دانشکدهٔ معماری و شهرسازی در سال ۱۳۸۲ فعالیت آموزشی و پژوهشی خود را آغاز نمود. دانشکده در حال حاضر با ۲ گروه آموزشی مهندسی معماری و مرمت بناهای تاریخی فعالیت می کند. لازم است ذکر شود شروع فعالیت گروه معماری و پذیرش دانشجو در این رشته به سال ۱۳۷۶ بازمی گردد.این دانشکده نخستین دانشکده معماری و شهرسازی در شرق کشور است و هم اکنون با ۱۱ عضو هیئت علمی، دارای بیش از ۳۹۵ دانشجو در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد می باشد. دانشکدهٔ مهندسی نفت و پتروشیمی. دانشکدهٔ مهندسی نفت و پتروشیمی در اسفند ماه سال ۱۳۸۷ با حضور وزیر نفت وقت با ۳۰۰۰ متر مربع زیربنا به بهره برداری رسید که شامل ۱۲ کلاس، ۸ آزمایشگاه و آمفی تئاتری با گنجایش ۲۰۶ نفر می باشد. این دانشکده از مهر ماه سال ۱۳۸۸ با پذیرش دانشجو در رشته های مهندسی نفت (گرایش بهره برداری) و مهندسی شیمی در مقطع کارشناسی فعالیت خود را آغاز نمود و هم اکنون ۵۰۸ نفر دانشجو و ۱۰ عضو هیئت علمی دارد. ماموریت ملی تاب آوری. دانشگاه حکیم سبزواری به عنوان یک نهاد علمی معتبر، مأموریت ملی
تاب آوری فرهنگی را بر عهده گرفته است. این مأموریت به تأیید وزارت علوم رسیده و هدف آن تقویت هویت فرهنگی و اجتماعی جامعه با ترویج ارزش های فرهنگی و اجتماعی است.مأموریت ملی تاب آوری دانشگاه حکیم سبزواری بستری برای ایجاد ارتباطات جدید میان اعضای جامعه دانشگاهی است که می تواند به تقویت فرهنگ همکاری و همبستگی منجر شود. کتابخانه. کتابخانه مرکزی دانشگاه حکیم سبزواری، در سال ۱۳۶۶ همزمان با تأسیس دانشگاه با مجموعه ۲۰۰۰ جلدی کتب اهدایی دانشگاه تربیت معلم تهران تأسیس گردید. در حال حاضر مجموعه کتابخانه در ساختمان اختصاصی جدید خود، بالغ بر ۱۲۶۰۰۰ جلد کتاب فارسی، عربی، انگلیسی، فرانسه و پایان نامه ها و طرح های پژوهشی دارد. مجموعه موزه های دانشگاه حکیم سبزواری. مجموعه موزه های دانشگاه حکیم سبزواری در سطح ملّی، ثبت وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی شد.مجموعه موزه های دانشگاه حکیم سبزواری در چندین بخش، از جمله موزه نثر فارسی، موزه سربداران (فاز یک)، موزه زیست بوم گرایی ایران (فاز یک)، موزه فناوری و موزه داستان دانشگاه (فاز یک) در طبقه منفی یک دانشکده ادبیات واقع شده است. موزه نثر فارسی که توسط دکتر علی صادقی منش طراحی ش
ده است در آبان ۱۴۰۳، برنده جایزه برگزیده نخستِ جشنواره ملّی جریان شد.موزه برای دانشگاه حکیم سبزواری که از سوی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، مأموریتی ملّی در حوزه «تاب آوری فرهنگی هویت محور» دریافت کرده است، اهمیت ویژه دارد. تغییر نام دانشگاه. تلاش ها برای تغییر نام دانشگاه از دهه هفتاد شروع شد. سرانجام در ۱۱ بهمن ۱۳۹۰ طبق مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی نام دانشگاه، به دانشگاه حکیم سبزواری تغییر کرد. مجتمع رفاهی دانشگاه. در سال ۱۳۹۰ مجتمع رفاهی دانشگاه با ۳۱ اتاق دوتخته و سه تخته با تجهیزات اقامتی به بهره برداری رسیده و برای عموم قابل استفاده است. تفاهم نامه ها. برخی از تفاهم نامه ها و همکاری های دانشگاه با دیگر دانشگاه ها و موسسات عبارتند از:
"پِزوی مکزیک" یا "پسوی مکزیک" یا "پسوس مکزیک" (نشانه $ کد: MXN) یکای پول رایج در کشور مکزیک است. هر پزو به ۱۰۰ سنتاوو تقسیم می شود. سنتاوو به معنای ۱۰۰/۱ است. پزو و دلار مدرن هردو از ارزهایی هستند که منشأ مشترک آنان در قرن ۱۵ تا ۱۹ میلادی از دلار اسپانیایی می آید، و همچنان از نشانهٔ آن "$" استفاده می کنند. پزوی مکزیک دوازدهمین ارز جهان از نظر دادوستد است، و سومین در معامله های آمریکا و تا حد زیادی ارز استفاده شده در معامله های ارزی آمریکای لاتین است. امروزه کد ایزو ۴۲۱۷ که برای پزو به کار گرفته می شود "MXN" است. قبل از حذف صفرهای پزو در سال ۱۹۹۳ میلادی (هر ۱٬۰۰۰ پزو به ۱ پزو جدید تبدیل شد) کد"MXP" به کار گرفته می شد. هر پزو به ۱۰۰ "سنتاوس" (صده) تقسیم می شود و نشانهٔ آن "¢" است. نام. نام «پزو» یا «پسو» در اصل به خاطر بکارگیری واژهٔ پزو (پسو) اورو (Peso Oro «وزن طلا») و پزو (پسو) پلاتا (Peso Plata «وزن نقره ای») است. برگردان واژهٔ «پسو» یا «پزو» از زبان اسپانیایی به فارسی «وزن» است. پزوی قدیم و پزوی جدید. در سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ میلادی، پزوی مکزیک با تورم بسیار بالایی مواجه بود، به طوری که در سال های ۱۹۹۰ بانک
مرکزی مکزیک مجبور به چاپ اسکناس های ۱۰۰٬۰۰۰$ پزویی شده بود (این اسکناس بالاترین مبلغ اسکناسی مکزیک بود) به این خاطر دولت تصمیم گرفت تا دست به حذف کردن ۳ صفر از واحد پول بزند. با این کار در سال ۱۹۹۳ میلادی، بعد از این که صحبت های زیادی در مورد نام واحد پل جدید شده بود هر ۱٬۰۰۰ پزو قدیم به ۱ پزو جدید تبدیل شد و تا سال ۱۹۹۶ تمام اسکناس ها و سکه ها با واژهٔ «جدید» (NUEVO =&gt; N) همراه بود (۱٬۰۰۰$ قدیم = ۱$N). همچنین برای اینکه اشتباهی پیش نیاید، به تمامی سکه ها و اسکناس ها کاملاً نمای دیگری داده شد.