Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سپتامبر. محققان ایرانی برای اولین بار در جهان موفق به اختراع فناوری های جدیدی از ویژگی های ارتعاشات مولکولی-الکترونیکی H2O گردیده اند که ضمن کمک به گسترش مرزهای دانش های بنیادی می تواند کاربردهای تکنولوژیکی جدیدی را در زمینه های بیولوژی پزشکی، تولید انرژی الکتریکی و سایر فرآیندهای واکنشی و الکتروشیمی و آشکارسازی الکترونیک و تحقیقات فضایی را ایجاد نماید. تورج کیانی ده کیانی مدیر این اختراع و فرزاد شیخی قلعه سردی این تحقیق را به مدت ۶ سال مورد پژوهش و فعالیت قرار داده اند و آن را با عنوان فناوری ارتعاشی H2O در فرآیندهای الکتریکی و بیوالکتریکی ثبت کردند. آن ها با آشکارسازی ارتعاشات مولکولی آب در یک سیستم الکترونیک به صورت سیگنال های شنوائی به مطالعه ویژگی های جدیدی از آب پرداختند و با بررسی همین سیگنال ها توانسته اند سه کاربرد تکنولوژیک شامل ساخت دستگاه آشکارساز سیگنال های مولکولی H2O، ساخت مولد الکتریکی DC جهت روشنائی یک لامپ LED و طراحی محیط نوسانگر جهت فرآیندهای فیزیولوژیک گیاهان را پدیدآورند. نتایج این فعالیت علمی در نشریه مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری «دانشگر شماره ۶۸ آبان ۹۱» م
نتشر گردید.
میرزا عبدالوهاب شریعت بهبهانی یک روحانی عالم دین بوده هست. که مذهب این عالم دین، شیعه دوازده امامی بود بعد از پایان تحصیلات دینی اش در نجف و قم به سوی بندر دیلم هجرت می کند که در آنجا به ترویج دین اشتغال می کند. وی پس از سال ها خدمت علمی و دینی در لباس روحانیت در فروردین ۱۳۶۵ در همدان درگذشت. زندگی نامه. عبدالوهاب فرزند بزرگ محمدحسین بن سلیمان بن عبدالعلی سلیمانی بهبهانی (از مجتهدان شیعه و از شاگردان شیخ مرتضی انصاری)، که او و پدرش سال های متمادی در بندر دیلم به ترویج دین اشتغال داشتند. میرزا عبدالوهاب شریعت بهبهانی در بین الطلوعین ۹ مرداد ۱۲۸۸ در بهبهان واقع در جنوب ایران به دنیا شد. مادر وی سیده گلاب فرزند سید حسین از اهالی بهبهان خوزستان بود. تحصیلات. وی که دارای هوش سرشار و پشتکار خارق العاده برای تحصیل علوم دینی بود تلمذ از محضر استادان در حوزه های قم و نجف را در پیش گرفت و اردیبهشت ۱۳۰۵ هجری شمسی در حالی که ۱۷ سال سن داشت به نجف عزیمت نمود و توانست به عنوان مجتهدی مبرز از علمای بزرگ اجازه داشته باشد. استادان. میرزا عبدوالوهاب محضر استادان بزرگ بسیاری را درک کرد و از جمله باید وی را در زمره شاگردان خاص ش
یخ عبدالکریم حائری (مؤسس حوزه علمیه قم) و همچنین سید حسین طباطبایی بروجردی یاد کرد. هجرت به بندر دیلم. شریعت بهبهانی که به اتفاق خانواده در نجف به تحصیل و تدریس اشتغال داشت حسب درخواست معتمدین و اهالی بندر دیلم و لیراوی عازم این دیار در جنوب ایران شد و سالیان متمادی ملجا مردم این سامان بود. درگذشت. وی پس از سال ها خدمت علمی-دینی در لباس روحانی در فروردین ۱۳۶۵ در همدان درگذشت و در آرامگاه ابوحسین قم بخاک سپرده شد.
تشان یکی از شهرهای تابع شهرستان بهبهان در استان خوزستان در جنوب غربی ایران است. این شهر مرکز بخش تشان است. مردم. مردم این شهر لر هستند و به زبان لری سخن می گویند. تأسیس. این شهر در سال ۱۳۹۱ تشکیل شد. بر اساس مصوبهٔ دولت روستای آبلش، مشهد، مرکز بخش تشان پس از ادغام با روستاهای قاید (کی) فتح الله، چهاردهی عسگر، چهاردهی سهراب، ده ابراهیم، شهرک طالقانی، تل کهنه، کلگه زار و مسیری از توابع همین بخش به شهر تبدیل و به عنوان شهر تشان نامگذاری شد. محله ها. این شهر شامل منطقه های اصلی: «آبلش، تل کهنه، ثارالله، چهاردهی، شاه غالب، طالقانی، کلگه زار، مشهد و مصیری» می باشد که قبلاً به عنوان روستاهای مستقل تحت مدیریت بخش تشان شناخته می شدند و از زمان تبدیل بخش به شهر، به نام کوی و محله نامگذاری شده اند و هم اکنون قبل از اسم هر کدام از آن ها کوی یا محله به کار می رود. مناطق «حیات آباد مجیدی و حیات آباد خلیفه، تاکاییدی، پیرآباد، شهرویی، ویسی، شه نظری، توره ای، آهنگران، تنگ بن، وَرِزَرد، یوسفی، دبر امیرروزعلی، «مورگاه»؛ و روستاهای «بجک و همهٔ سرجوشرها (عدالت، آزادی، قدس، بدر)» نیز جزو حوزه بخش تشان است. و و جمعیت. بنابر سرشماری
مرکز آمار ایران، جمعیت شهر تشان در شهرستان بهبهان در سال ۱۴۰۰ برابر با ۱۵٬۰۰۰ نفر بوده است. مراکز درمانی تشان. بیمارستان ۳۲ تختخوابی محلی تشان در سال ۱۳۹۸ با همت مجمع خیرین سلامت شهرستان بهبهان و دانشکده علوم پزشکی بهبهان کلنگ زده شد و در سال ۱۴۰۱ به بهره برداری رسید. درمانگاه تشان ازجمله درمانگاه های فعال در شهرستان بهبهان است. این درمانگاه به صورت شبانه روزی اداره شده و شامل بخش هایی از قبیل پزشک عمومی، اتاق CPR، تزریقات و داروخانه است که در سال ۱۳۹۶ خورشیدی برای آن ساختمان جدیدی ساخته شد. در این شهر همچینن نهادهای شهرداری تشان، بهزیستی تشان، اتفاقات برق تشان و یک داروخانه است. پیشینهٔ تاریخی. در خصوص نام تشان (تشون) داستان هایی بر سر زبان ها است. با توجه به پیدایش گور شاهزاده عیلامی کتین (کیدین) هوتران و قدمت آن به هزاره دوم (پیش از میلاد) و ارتباط تنگاتنگ آن با شهر ارگان (ارجان، تلفظ عرَبی) و وضعیت جغرافیایی آن از نظر خاک و آب منطقهٔ تشان نیز هنگام و همگام با ارگان، آباد و از نظر اقتصادی ـ اجتماعی شکوفا بوده است تا جایی که آثار به جای مانده در ناحیهٔ بجک، کلگه زار و آبلش و اطراف آن به تحقیق نشان از این گ
فتار است. وجود آتشکدهٔ قباد در ارگان و آتشکدهٔ خیرآباد (چهار طاق) به شماره ۳۷۱ ثبت آثار باستانی و اهمیت آب در ایران و باستان به خصوص در دوران زردشت، ماد، هخامنشی، اشکانی، ساسانی و وجود معابد آناهیتا الهه آب برفراز کوه های اطراف آن که به نام قلعهٔ دختر معروف است این گمان را خلق کرده که نام تشان از آتش و وجود آتشگاه یا آتشکده گرفته شده است. گفته می شود که نمرود پادشاه بابل، ابراهیم خلیل (ع) را در این مکان در آتش افکنده است.اگرچه این افسانه دربارهٔ شهر «اور» که در این زمان باغملک خوانده می شود بر سر زبان هاست. البته روستای دیبور (اُور) نیز در نزدیکی رامهرمز برسر راه بهبهان به همین نام و داستان بیان می گردد.طبری در تاریخ خود به نام تشان اشاره کرده که اردشیر بابکان (ساسانی) پس از دست یابی به سرزمین های خوزستان از این سامان گذشته و به پارس رفته است. محمد بن جریر طبری می گوید: آنگاه سوی فارس بازآمد و آهنگ پیکار نیروفرشاه اهواز کرد و از هرمزگان سوی ارگان و سار و طاشان (تشان ـ تشون) شد، پس به سرق (سوق ؟) رفت و از آنجا با جمعی از یاران خویش به نشست و بر کناررجیل فرود آمد و شهر را به گرفت و شهر سوق الاهواز (اهواز کنونی)
را بنیاد نهاد و با غنیمت فراوان سوی پارس بازگشت محمد میرک بن مسعود حسینی در کتاب ریاض الفردوس در صفحه ۱۱–۱۲ می گوید: قصبه یتشان از مستحدثات شاهپور اول؛ و به دهدشت و بهبهان هر دو مقاربت دارد. بعضی بنای آن را به قباد (ساسانی)|قباد پسر فیروز ساسانی منسوب می سازند و برخی این قول را ضعیف شمرده اند. و می گوید: در قدیم الأیام شهری معمور بوده و به خوبی ها و انواع بودنی ها آراسته و پیراسته بروزگار ملاحدهٔ اسماعیلی، خرابی تمام به حال آن بلده راه یافته، هوالی اش گرم و آبش از چشمه ایست که منبعش در قریه مذکور است. لیمو و ترنج به وفور در آنجا به حاصل آید.بارون دُوبدودیپلمات و سیاح روسی و عضو انجمن سلطنتی جغرافیای لندن که در رشتهٔ تاریخ باستان مشرق زمین در انگلستان به تحصیلات عالی پرداخته بود در زمان محمدشاه قاجار و حکومت میرزا قدما طباطبایی بهبهانی به سال ۱۲۵۳ (قمری) به بهبهان آمده بود. او برای دیدن پیکرهای سنگی و آثار زیبای دوره اشکانی (الیمایی) تنگ سروک (سولک) از تشان گذشته و دربارهٔ آن چنین می نویسد:آثار خانه ها، بازارها، ارگ ها و حمام های متفرق در هر سمت و درختهای کهن سال، حکایت از آن دارد که اینجا در ایام حکومت اتابک
ان لر بزرگ شهری وسیع و با منظر بوده است. مع هذا بر طبق روایت رایج در میان مردم محل، تشان جایی است که «نمرود»، پادشاه قدرتمند پیش از میلاد، ابراهیم را در کورهٔ سوزان انداخته استدر تأیید این روایت نام تشان مقتبس از آتش را دلیل می آورد. دکتر احمد اقتداری استاد دانشگاه تهران در سفرنامه خود که در سال ۱۳۵۶ خورشیدی از منطقهٔ تشان و بازمانده های آن و آثار آبلش و کلگه زار دیدن کرده می نویسد: «آثار شهر کهنهٔ آن همان شهر کهن پیش از اسلام به ز آمد کواذ (به ز آمد قباد، بهگواد، بهگباد، بهقباد؟) ساسانی است که نویسندگان دوران اسلامی به آن اشاره نموده اند می باشد و جایگاه آن در شمال شهر بزرگ ارگان نشان داده شده بود. در آذر ماه ۱۳۳۵ خورشیدی جهت افتتاح دبستانی عازم لیکک (مرکز بهمئی گرمسیری، که در آن زمان زیر مجموعه آموزش و پرورش بهبهان بود) با عده ای از اهالی عازم منطقهٔ مزبور شدیم.از راه حومه (حسین آباد و دودانگه) و روستاهای قنبری، گراب (آب گوگردی با خواص آب درمانی) و آل طیب به ناحیهٔ تشان رسیدیم. از حیات آباد خلیفه، آثار بسیاری از قلعه ها، آسیاب ها و دیگر ساختمان های فرو ریخته ـ که حکایت از تمدن بالا و شکوفایی داشت ـ در میان
درختان انبوه کُنار چنان نظر ما را جلب نمود که بی اختیار به پرسش هایی پرداختیم و مردم منطقه دربارهٔ هر یک از آنها داستان ها و حکایت هایی داشتند و نقل می کردند. سپس به روستای مرکزی تشان یعنی مشهد رسیدیم. پس از کمی استراحت از راه کلگه زار مسیر را ادامه دادیم. واقعاً کلگه زار هنوز آثار باستانی و میراث گرانبهای بسیاری را در خود به یادگار و نگهداری کرده بود که کاملاً بررسی و تحقیق دقیقی را طلب می کرد. شاید وجود آن همه آثار که تا کنون حفظ شده بود به علت عدم استفاده اهالی جهت احداث جدید ساختمان ها و اماکن مسکونی بود که جمعیتِ کم و نبود جادهٔ ماشینی، آثار مزبور با تمدن ارگان به خصوص مناطق بجای مانده خوییز، تنگ تکاب، تنگ شیخ و خیرآباد به طور کلی، تنگ شیخ و بالنگستان هم خوانی داشت.آثار قلعه ها، طاق ها ساختمان ها و برج های مخروبه، آسیاب ها، تپه های مملو از ابزار و وسایل سفالی به جای مانده هنوز بررسی و کار کارشناسی علمی ویژه ای را طلب می نماید که امید است انجام گیرد».حفر چاه های آب آشامیدنی و کشاورزی توسط آبفای بهبهان و گروهی سودجو در سال های اخیر مزید بر خشکسالی کشاورزی تشان را فلج کرده است.
الگول دبلیو یک زبان برنامه نویسیست. الگول دبلیو بر مبنای یک ارائه برای الگول ایکس توسط نیکلاوس ویرت و سی. ای. آر هوار، به عنوان جانشین الگول ۶۰ در IFIP Working Group 2.1 ایجاد شد. هنگامی که کمیته داوری به این نتیجه رسید که این ارائه پیشرفتی نسبت به الگول ۶۰ ندارن، ارائه با عنوان "کمکی به توسعهٔ الگول". به انتشار یافت. بعد از اعمال تغییرات اندکی به این زبان، ویرت پیاده سازی با کیفیتی برای IMB/360 در دانشگاه استنفورد را سرپرستی کرد که به گستردگی انتشار یافت. این زبان تغییرات نسبتاً محافظه کارانه ای از جمله اضافه کردن رشته ها، بیت رشته ها، اعداد مختلط و ارجاع به نوع داده ی Record، و ارسال پارامترها با روش فراخوانی-با-نتیجه، معرفی کردن دستور while، جایگزینی switch با دستور case، و به طور کلی محدود کردن این ربان را نشان می داد. پیاده سازی با استفاده از PL/360، زبانی اسمبلی شبه الگول، طراحی شده توسط ویرت، انجام شد. این پیاده سازی شامل قابلیت های اشکال زدایی و عیب یابی و Profiling بود. صرف و نحو. صرف و نحو الگول دبلیو بر مبنای زیرمجموعه ای از مجموعه حروف EBCDIC ساخته شده است. در الگول ۶۰ کلمه های از پیش تعریف شده کل
مات کم استفاده هستند، اما در الگول دبلیو چیزی بیش از یک سلسله حروف نیستند، و نیازی به Stropping ندارند. کلمات از پیش تعریف شده و شناسه ها با فاصله از هم جدا می شوند. از این منظر صرف و نحو الگول دبلیو مشابه پاسکال و زبان های جدیدتر است. "توضیحات زبان الگول دبلیو" با روش Affix Grammer، زبان الگول دبلیو را تعریف می کند که مشابه فرم بکوس-نائور است. این دستور صرف و نحو هستهٔ دستور صرف و نحو ون وینگاردن بود. بسیاری از صرف و نحو الگول دبلیو با این دستورها تعریف شده اند. مثال. این مثال امکان نوع دادهٔ Record را در الگول دبلیو نشان می دهد:
سارا ارانی (۲۹ آوریل ۱۹۸۷ در بولونیای ایتالیا) تنیسباز حرفه ای ایتالیایی است که در آخرین رنکینگ جهانی تنیسورهای زن ۲۷ مه ۲۰۱۳ در رتبه پنجم دنیا و رتبه اول ایتالیا قرار دارد. او در رنکینگ تنیس دونفره هم به همراه روبرتا وینچی در رتبه اول دنیا قرار دارد. اوج بازی ارانی در فصل ۲۰۱۲ بود که در کنار روبرتا وینچی هموطنش در تنیس دونفره دو گرند اسلم از چهار گرنداسلم تنیس دنیا را فتح کرد. او در تنیس دوبل تنیس آزاد فرانسه و آزاد آمریکا قهرمان شد و در تنیس انفرادی هم در اوپن فرانسه به فینال رسید و در اوپن آمریکا به نیمه نهایی رسید. او فصل ۲۰۱۳ را هم با قهرمانی در تنیس دونفره اوپن استرالیا آغاز کرد. پدر سارا ارانی "جرجیو" و مادرش "فولویا" نام دارند. پدرش میوه فروش و مادرش داروساز هستند و در بولونیای ایتالیا اقامت دارند. همچین برادر وی "دیوید" نام دارد که یک فوتبالیست حرفه ای است. ارانی تا به حال بیش از شش میلیون دلار از مسابقات تنیس جایزه برده است. هرچند برخی رسانه های ایرانی او را ایرانی معرفی کرده و نام او را "سارا ایرانی" می نویسند اما هیچ نشانی از ایران در زندگینامه او وجود ندارد.
بنیتو پرز گالدوس ، رمان نویس، نمایشنامه نویس و سیاست مدار اسپانیایی در دهم مه ۱۸۴۳ در لاس پالماس واقع در جزایر قناری به دنیا آمد و در چهارم ژانویهٔ ۱۹۲۰ در مادرید چشم از جهان فروبست. صد سال از مرگ بنیتو پرث گالدوس، رمان نویس، نمایشنامه نویس و روزنامه نگار اسپانیایی می گذرد؛ کسی که بدون شک بزرگ ترین نویسنده رئالیست اسپانیایی و همچنین مهم ترین نویسنده اسپانیایی پس از سروانتس است. وجه مشترک آثار این دو نویسنده بزرگ، به کارگیری جنون در شخصیت های داستانی شان است. «نازارین» مثل «دون کیشوت» نمی خواهد باور کند که واقعیت همان واقعیت است. در واقع، هر دو نویسنده، با آثار ادبی، به جنگ توهمات رفته اند. با این حال، بنیتو پرث گالدوس، به دلیل محدودیت هایی که در دوران خودش برای انتشار آثارش وجود داشت، به شهرتی که هم ترازانش در دیگر کشورها مثل دیکنز، بالزاک، فلوبر، تولستوی و داستایوفسکی رسیده بودند، نرسید. ضمن این که در دوران دیکتاتوری فرانکو نیز چاپ آثار او در قطع جیبی و ارزان قیمت، که موجب دسترسی آسان و فروش بالای کتاب ها می شود، ممنوع بود. مشخص نبود اگر دهه ها بعد از مرگ پرث گالدوس، لوئیس بونوئل، کارگردان مشهور اسپانیایی، ب
رخی از رمان های او به ویژه رمان معروف «نازارین» (ناصری) را به فیلم تبدیل نمی کرد و فیلم های اقتباسی «تریستانا» و «ویریدیانا» را نمی ساخت، اکنون چه سرنوشتی در انتظار آثار پرث گالدوس بود. بونوئل در خاطراتش می نویسد: «من در نظر داشتم همه آثار گالدوس را به فیلم برگردانم. این طرح مثل خیلی از نقشه های دیگر هرگز عملی نشد. حوادثی که اروپا را به آتش کشید، مرا سال ها از کار سینما دور کرد.» همچنین کتاب «رئالیست ها»، نوشته چارلز پرسی اسنو معروف به سی.پی. اسنو، نویسنده انگلیسی، در معرفی پرث گالدوس به جهانیان بسیار کمک کرد. سی.پی. اسنو در این کتاب، به بررسی آثار هشت رمان نویس رئالیست بزرگ جهان پرداخت: استاندال، بالزاک، دیکنز، داستایوفسکی، تولستوی، پرث گالدوس، هنری جیمز، و مارسل پروست. بنیتو پرث گالدوس که به ویژه در آثار ابتدایی اش بخش هایی از تاریخ اسپانیا را به تصویر کشیده، بعداً به کارهای ادبی خود چارچوب دیگری بخشید. او با مجموعه آثار «اپیزودهای ملی» (۴۶ جلد) که در فاصله سال های ۱۸۷۳ تا ۱۹۱۲ نوشت، توجه هموطنان خود را برانگیخت و با مجموعه آثار «رمان های معاصر اسپانیایی» که در فاصله سال های ۱۸۸۱ تا ۱۹۰۵ نوشت، در جهان به شه
رت رسید. نازارین که در سال ۱۸۹۵ نوشته شد، یکی از رمان های مجموعه دوم است؛ مجموعه ای که برخی منتقدان، آن را با «کمدی انسانی» بالزاک مقایسه می کنند. او در مجموع، در نیم قرنی که بر نوشتن تمرکز کرده بود، ۷۷ رمان که برخی از آنها شاهکارهای ادبیات اسپانیا به شمار می روند، ۲۴ نمایشنامه و نزدیک ۲۰ جلد داستان های کوتاه و مقاله و سفرنامه نوشت و بی شمار شخصیت داستانی خلق کرد. همچنین بر نسل هایی از نویسندگان اسپانیایی زبان آمریکای لاتین تأثیرگذار بود و برخی از آنان را به جهان ادبیات معرفی کرد. طرح جلد دومین چاپ از نازارین با ترجمه کاوه میرعباسی/ نشر مرکز طرح جلد دومین چاپ از نازارین با ترجمه کاوه میرعباسی/ نشر مرکز در ایران نیز این نویسنده خیلی دیر به فارسی زبانان معرفی شد. در حالی که قدمت ترجمه بسیاری از آثار کلاسیک انگلیسی زبان و فرانسوی زبان به دست کم هفتاد هشتاد سال پیش می رسد، اما خوانندگان ایرانی برای این که با بنیتو پرث گالدوس آشنا شوند تا حدود سال ۱۳۸۰ صبر کردند. اولین کتابی که از پرث گالدوس به فارسی ترجمه شد، «نازارین» بود؛ همانی که بونوئل به شهرت رسانده بودش. ترجمه این کتاب در سال ۱۳۷۹ منتشر شد و دو سال بعد نیز
رمان دیگری از این نویسنده با عنوان «پارساترین بانوی شهر» در سال ۱۳۸۱ در انتشارات طرح نو به چاپ رسید. کاوه میرعباسی، مترجم برخی آثار اسپانیایی زبان، در مقدمه ای که بر این کتاب ها نوشت، تأکید کرد که تا آن موقع حتی مقاله یا مطلب مستقلی نیز درباره این نویسنده بزرگ در ایران نوشته و منتشر نشده و فقط در برخی مقالات به نام یا آثار او اشاره ای شده بود. میرعباسی بعداً در نشستی در تهران با عنوان «شناختی از ادبیات اسپانیایی» که به بررسی وضعیت آثار بنیتو پرز گالدوس اختصاص داشت، نیز درباره این گمنامی نسبی پرث گالدوس گفت: «با توجه به استقبال خوبی که از آثار گالدوس در اسپانیا شد، اما این آثار خیلی دیر به علاقه مندان ادبیات سایر کشورها معرفی شد، چراکه ادبیات آن سال های اسپانیا در کانون توجه قرار نداشت.» گذار از رمانتیسم محلی به رئالیسم جهانی بنیتو پرث گالدوس در دهم مه ۱۸۴۳ در لاس پالماس در جزایر قناری به دنیا آمد و پس از پایان تحصیلات ابتدایی و دبیرستان، در ۱۸۶۲ برای تحصیل در رشته حقوق به مادرید رفت. او تابستان سال بعد، برای گذراندن تعطیلات نزد خانواده اش به جزایر قناری بازگشت، اما پس از آن دیگر هیچ گاه چشم اندازهای زیبای زاد
گاه و دوران کودکی اش را ندید و همواره در مادرید زندگی کرد. در مادرید، برای این که اجاره کمتری بپردازد، در خانه افراد فقیر و کم درآمد مستقر شد. زندگی همراه با این طبقه اجتماعی، شرکت در جلسات هنری که در کافه های مادرید برگزار می شد و همچنین پرسه زدن در کوچه پس کوچه های پاریس، بعداً برای او به منبعی سرشار برای نوشتن تبدیل شد و او این فضاها را با دقت و موشکافی خیره کننده در رمان هایش توصیف کرد. در مه ۱۸۶۷، با یکی از عموهایش برای بازدید از نمایشگاه جهانی پاریس به این شهر سفر کرد. او در پاریس رمان «اوژنی گرانده» نوشته بالزاک را از یکی از دستفروشان کنار رود سن خرید و با خواندنش مجذوب شیوه داستانگویی این نویسنده فرانسوی شد، با این حال هیچ وقت از او تقلید نکرد. هنگامی که ملکه ایزابلای دوم اسپانیا در جریان انقلابی در سال ۱۸۶۸ از قدرت کنار گذاشته شد، پرث گالدوس مشغول سفر به دور فرانسه بود. علاوه بر این که او در این انقلاب حضوری نداشت، از شرکت در محافل انقلابی پیش از این انقلاب نیز خودداری کرده بود. با این حال، در اولین رمان خود که با عنوان «چشمه زرین» در جریان همین حوادث نوشت اما در سال ۱۹۷۰ منتشر شد، جلسات محافل جمهوری
خواه را که در آن ایده های ترقی خواهانه مطرح می شد، به خوبی توصیف می کند. این کتاب که در آن، نویسنده علاقه اش به سبک رئالیسم را نشان داده، با استقبال خوب مخاطبان همراه شد، چراکه رئالیسم خیلی دیر به اسپانیا آمده بود و تجربه چنین فضایی برای مخاطب اسپانیایی جذاب بود. در آن موقع، ادبیات اسپانیا تحت تسلط نوعی ادبیات بومی رمانتیک قرار داشت، اما پرث گالدوس پنجره های جدیدی رو به این ادبیات گشود. او تحصیل در رشته حقوق و کار در رشته روزنامه نگاری را رها کرد و همه وقت خود را به نوشتن اختصاص داد و به زندگی عارفانه ای روی آورد. او یکی از دشمنان کلیسا بود، با این حال مسیحیت و انجیل از منابع الهام او برای نوشتن بود. شخصیتی که او در رمان نازارین خلق کرده، با خواندن انجیل به تقلید زندگی مسیح برانگیخته می شود. اما در آخر رمان، حافظان نظم اجتماعی، نازارین را آنارشیستی خطرناک می خوانند و در بند می کشند. پرث گالدوس برای خلق شخصیت نازارین از پرنس میشکین، شخصیت اصلی رمان «ابله» داستایفسکی، نیز الهام گرفته بود. منتقدان این رمان را «تجلی تضادهای جامعه اسپانیایی اواخر سده نوزدهم در ارتباط با مقوله تجدد» می خوانند. به همین دلیل است که
گالدوس همواره مورد خشم و غضب نشریات کاتولیک بود. پرث گالدوس در سال ۱۸۹۷ به عضویت آکادمی سلطنتی اسپانیا درآمد و در سال ۱۹۰۷ به عنوان نماینده جمهوری خواه وارد پارلمان اسپانیا شد. اما نام این نویسنده بر اثر فشارهای سیاسی از فهرست نامزدهای جایزه نوبل سال ۱۹۱۲ خارج شد. در همان سال بینایی خود را از دست داد، اما با کمک یک منشی به خلق آثار ادبی خود همچنان تا روزهای پایانی عمرش در ۷۶ سالگی ادامه داد. بنیتو پرث گالدوس از آن جا که بسیار دست ودل باز بود، در سال های پایانی عمرش دیگر ثروت چندانی نداشت و نمایشنامه هایی می نوشت تا بدهی هایش را پرداخت کند؛ درست مثل بالزاک، همتای فرانسوی اش. لوئیس بونوئل که فقط یک بار، آن هم در اواخر عمر، به دیدارش رفته بود، او را چنین توصیف کرده است: «در حقیقت من تنها یک بار او را در خانه اش دیدم. بسیار پیر و تقریباً نابینا شده بود. کنار دستش منقلی قرار داشت و روی زانو پتو انداخته بود.» کتابشناسی. برخی از آثار وی عبارتند از:
اوسبیو بلاسکو سولر روزنامه نگار، نمایش نامه نویس و شاعر اسپانیایی در فاصله سال های ۱۸۴۴ تا ۱۹۰۳ می زیست. بسیاری از داستان های او سرگرم کننده است؛ اما بعضی از آثار او از چنان تلخی گزنده یی برخوردار است که در پایان آدمی را به تفکر وامی دارد. داستان کوتاه روستایی ساده دل این نویسنده حتی در اسپانیای امروز نیز بسیار معروف است.
لیندرو فرناندز د موراتین ، نمایش نامه نویس، مترجم و شاعر اسپانیایی در دهم مارس ۱۷۶۰ در مادرید به دنیا آمد و در بیست و یکم ژوئن ۱۸۲۸ در پاریس چشم از جهان فرو بست. کتابشناسی. برخی از آثار وی عبارتند از:
اوتی پی بانک شرکت خدمات مالی و بانکداری مجارستانی است، که به عنوان بزرگترین بانک تجاری اروپای مرکزی و اروپای شرقی شناخته می شود. این بانک برای بیش از ۱۳ میلیون مشتری، از طریق نزدیک به ۱٫۵۰۰ شعبه در ۹ کشور، انواع خدمات مالی، بانکداری و بیمه را ارائه می دهد. شندور چانی (ثروتمندترین فرد مجارستان) مدیرعاملی این بانک را برعهده دارد. شعبه مرکزی اوتی پی بانک در شهر بوداپست، مجارستان قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس بوداپست و بورس ورشو معامله می شود.
گریگوریو مارتینز سیرا شاعر، رمان نویس، کارگردان و نمایشنامه نویس اسپانیایی در ششم ماه مه ۱۸۸۱ در مادرید به دنیا آمد و در اول ماه اکتبر ۱۹۴۷ بر اثر ابتلا به بیماری سرطان در مادرید چشم از جهان فرو بست. کتابشناسی. آثار وی عبارتند از:
حسن صلاح متخلص به سوران (۱۳۲۰ بوکان - ۱۳۸۸ کرج) نویسنده، مترجم، شاعر و استاد دانشگاه های تهران و لندن بود. زندگی نامه. حسن صلاح سوران فرزند ابراهیم خان صلاح در سال ۱۳۲۰ خورشیدی در شهر بوکان از خانوادهٔ سرشناس به دنیا آمد. او در کنار پدرش به تحصیلات ابتدایی و متوسطه پرداخت. سوران از طایفه سلطان بیگی منطقه بوکان بود، برادر او علی گلاویژ شاعر و اقتصاددان کُرد است و همچنین پدرش ابراهیم خان صلاح نیز در زمان جمهوری مهاباد فرمانده ارتش این جمهوری بود. حسن صلاح در سال های ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۴ یک جلد کتاب به نام «دیوان سوران» را در شهر تبریز به چاپ رساند.از اثار ارزشمند ایشان میتوان بە کتاب های چاپ شدە ذیل اشارە کرد: ١ـ کتابخانە سوران ٢ـ بیان ٣ـ ادبیات زبان کردی ٤ـ فرهنگ کردی بە فارسی ٥ـ بالە کولارە ٦ـ شجرە نامە طایفە فیض اللە بیگی سال ١٣٤٦، ٧ـ و دە ها مقالە و ترجمە بە زبان های انگلیسی، آلمانی، فرانسە، ایتالیایی و کردی. دکتر صلاح بعد از تحصیل در ایران، به منظور تحصیلات عالی به لندن رفت و در آنجا مشغول به تحصیل در رشته زبان انگلیسی شد. او بعد از بیست سال زندگی در خارج از کشور بالاخره به ایران بازگشت و با مدرک دکتر در دانشگاه ه
ای مختلف کشور تدریس می نمود. حسن صلاح به هفت زبان دنیا که عبارتند از انگلیسی، فرانسوی، هلندی، آلمانی، فارسی، روسی و نروژی مسلط بود. مرگ. حسن صلاح متخلص به سوران در سال ۱۳۸۸ در منزل شخصی خود در شهر کرج بر اثر سکته قلبی درگذشت. قبل از مرگ او توسط عده ای از دانشجویان دانشگاه های تهران و اروپا کاندید دریافت جایزه صلح نوبل شده بود.
خوزه سوریلا ئی مورال () شاعر و نمایشنامه نویس اسپانیایی در بیست و یکم فوریه ۱۸۱۷ در وایادولید متولد و در بیست و سوم ژانویه ۱۸۹۳ در مادرید چشم از جهان فروبست. برخی از آثار وی عبارتند از:
مجار تلکام یا مادیار تلکام بزرگ ترین شرکت مخابرات مجارستان است. این شرکت تا پیش از سال ۱۹۹۳ که توسط دویچه تلکوم خریداری شد، سهام آن به طور کامل در انحصار دولت مجارستان قرار داشت. این شرکت هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت تی-موبایل می باشد. بخشی از سهام این شرکت در بازارهای بورس بوداپست و بورس ورشو معامله می شود.
آنخل د ساودرا، رامیرز دو باکدانو سیاستمدار و شاعر و نمایش نامه نویس اسپانیایی در نوزدهم مارس ۱۷۹۱ در کوردوبا متولد و در بیست و دوم ژوئن ۱۸۶۵ در مادرید درگذشت برخی از آثار وی عبارتند از:
پیو باروخا از نویسندگان و داستان سرایان معروف اسپانیاست. او به سال ۱۸۷۲ متولد شد. پزشک بود ولی پزشکی را رها کرد و به نویسندگی پرداخت. پیو باروخا، نویسنده ای آزادیخواه و شوخ بود، مانند میگل د اونامونو، نسبت به زندگی نظری بدبین داشت. نوشته های او شامل بحث درباره مسائلی است که با قراردادهای اجتماعی در تعارض است. تا پایان عمر ازدواج نکرد. وی در سال ۱۹۵۶ درگذشت آثار او هشتاد عنوان را شامل می شود. «بیقراری های شانتی آندیا» (۱۹۵۹) از مهمترین آثار اوست.
جوزپه تومازی دی لامپه دوزا ، (زاده ۲۳ دسامبر ۱۸۹۶ – درگذشته ۲۳ ژوئیه ۱۹۵۷) یکی از نویسندگان ایتالیایی بود. اثر معروف این شخصیت ادبی با نام یوزپلنگ می باشد.
محمدمهدی نظری (متولد ۱ مارس ۱۹۸۹ در شیراز بازیکن سابق فوتبال اهل ایران است. که در پست مهاجم بازی می کرد.
فدراسیون بین المللی حقوق بشر (به فرانسوی: Fédération internationale des ligues des droits de l'homme; FIDH) یک سازمان غیردمدنی، غیردولتی و ناسودبر برای سازمان های حقوق بشری است. FIDH در سال ۱۹۲۲ تأسیس شده و سومین سازمان بین المللی حقوق بشر پس از بین الملل ضد برده داری و صندوق نجات کودکان است. از سال ۲۰۱۶، این سازمان از ۱۸۴ عضو در بیش از ۱۰۰ کشور تشکیل شده است. این فدراسیون بین المللی غیر حزبی، غیر فرقه ای و غیردولتی است. وظیفه اصلی آن ترویج احترام به کلیه حقوق مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر، میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی و میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است. FIDH همکاری با سازمان های بین دولتی را هماهنگ و پشتیبانی می کند. بررسی اجمالی. "فدراسیون بین المللی حقوق بشر" در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد. اکنون فدراسیونی متشکل از ۱۷۸ "سازمان حقوق بشر" در نزدیک به ۱۰۰ کشور جهان است. FIDH فعالیت های سازمان های عضو خود را در سطوح محلی، منطقه ای و بین المللی هماهنگ و پشتیبانی می کند. FIDH به هیچ حزب یا مذهبی مرتبط نیست و مستقل است. همچنین در سازمان ملل متحد، یونسکو و شورای اروپا مقام مشورتی دارد و در کمیسیون
آفریقایی حقوق بشر، سازمان بین المللی فرانکفونی و سازمان بین المللی کار نیز وضعیت ناظر دارد. علاوه بر این، FIDH با اتحادیه اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE)، سازمان کشورهای آمریکایی، برنامه برنامه عمران ملل متحد، سازمان تجارت جهانی، صندوق بین المللی پول، بانک جهانی و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی «ارتباط منظم» همکاری و توسعه دارد. مأموریت FIDH «کمک به احترام به تمام حقوق تعریف شده در اعلامیه جهانی حقوق بشر است.» هدف آن ایجاد «پیشرفت های مؤثر در حمایت از قربانیان، پیشگیری از نقض حقوق بشر و مجازات مرتکبان آن» است. اولویت های سازمان، توسط "کنگره جهانی" و هیئت بین المللی آن که ۲۲ عضو دارد و با حمایت دبیرخانه بین المللی آن که ۴۵ کارمند دارد، تعیین می شود. منابع مالی. بودجه سالانه این نهاد در ۲۰۱۲ €۵٬۳۶۲٬۲۶۸ بود که نزدیک به ۸۰٪ آن از «کمک های مالی و هدیه ها» تأمین می شد. امور مالی این نهاد شفاف نیست و منابع مالی در وبسایت آن یا در اظهارنامه های مالی برشمرده نشده اند، و به نامه های متقاضی این اطلاعات پاسخی داده نشده است. در عوض، این سازمان اعداد کلی را فهرست کرده و خلاصه ای مالی را ارائه می دهد: «FIDH شدیداً