Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر سال ۱۹۵۷ منتشر شد و هم زمان با تدریس در دانشگاه شیکاگو در سال ۱۹۶۲ جلد سوم این اثر را به زیور طبع آراست. تیلیش در سال ۱۹۶۵ در حالی از دنیا رفت که از تأثیرگذارترین الهیدانان عصر خود شناخته می شد و آثار او مدت ها پس از مرگش بسیاری از بحث های پرشور محافل علمی در سراسر جهان مسیحیت را به خود اختصاص می داد. آثار مکتوب تیلیش. از تیلیش بیش از سی جلد کتاب و صدها مقاله برجای مانده که عمده آن ها به زبان انگلیسی چاپ شده است. در مجموع آثار وی به زبان انگلیسی را می توان به ۴ دسته تقسیم کرد: مهم ترین و عمده اثر او الهیات جامع است در سه جلد. دیگر آثار مهم او عبارتند از: آثار ترجمه شده به فارسی. از میان آثار تیلیش، این کتاب ها ترجمه شده است: دیدگاه ها و موضوعات. دیدگاه های الهیاتی تیلیش بیشتر در مجموعه سه جلدی الهیات سیستماتیک منعکس شده است. وی در این مجموعه سعی در برقراری رابطه منطقی و متقاعدکننده بین فرهنگ معاصر بشر قرن بیستم و مسیحیت تاریخی دارد. او معتقد به نیاز متقابل مقوله ایمان و فرهنگ جدید است. تیلیش برآن است که "مدافعه گری" نه یک شاخه تخصصی از الهیات مسیحی، بلکه بعدی از هر بخش الهیاتی است. در الیهات سیستماتیک هموار
ه چنان است که بین دین و فرهنگ همبستگی وجود دارد. صورت دین فرهنگ است و جوهر و محتوای فرهنگ دین است. به این معنی که همیشه می توان از دین جوابی برای مسائل جدید به دست آورد. به این ترتیب که نخست مسائل بنیادین از سوی نخبگان هر جامعه شناخته می شود، سپس این مسائل در قالب آثار هنری و افکار اجتماعی تجلی پیدا می کنند، آنگاه متخصصان دینی از بین نمادهای دینی پاسخ های نمادین متناسب را پیدا، رمزگشایی و ارائه می کنند. از این جهت برای انطباق و برون رفت از نابسامانی های هر عصری لازم است همواره بین نخبگان و متخصصان دینی ارتباط نزدیک وجود داشته باشد. هستی شناسی تیلیش. هستی شناسی تیلیش را باید کاملاً در اندیشه سیستمی او جستجو کرد. تیلیش شاید متأثر از اگزیستانسیالیسم نقطه عزیمت خود را در وجود قرار داد؛ چون به عقیده او در حیات ما لحظاتی وجود دارد که از جانب بی معنایی، گناه و مرگ تهدید می شوند. وی برای وجود و هرآنچه که دارای هر مقداری از واقعیت است سه نحوه تصویر و نمود ترسیم می کند: انسان در هستی شناسی تیلیش موجودی "مخلوق" و "متناهی" است. وی با دو استدلال مجزا این مطلب را به اثبات می رساند. در حقیقت مخلوق بودن انسان و به تبع آن قدر
ت الهی، پاسخی برای سؤال دوم تیلیش مبنی بر اینکه درمان تناهی فرهنگی چیست؟ مطرح شده است. این که چگونه انسان می تواند در برابر نیروهای مخرب و تهدیدکننده حیات بشری مقاومت کند؟ وی با این استدلال مشخص می کند که ما برای در امان ماندن از ترس و تهدید، راهی به جز بازگشت به دامن خدا به عنوان خالق نداریم. خداست که به عنوان قادر مطلق، همواره انسان را در برابر رنج و ترس، گناه و مرگ، بی معنایی و پوچی محافظت می کند و به او آرامش می بخشد. تیلیش معتقد است ما انسان ها موجوداتی متناهی هستیم که ذاتاً از جانب عدم تهدید می شویم، در عین حال خودمان مقاومت در برابر این تهدیدها را تجربه می کنیم. چنین نیرویی قادر مطلق، حی و حافظ و بالاخره خالق انسان است. این نیرو خداوند است. انسان موجودی متناهی. در بین فلاسفه و متکلمان مسیحی، هستی شناسی تیلیش از شهرت جهانی برخوردار است. دلیل آن هم حضور رویکرد اگزیستانس فلسفی بر مبانی الهیاتی او است. برخی فیلسوفان معتقدند با تحلیل دقیق هستی می توان واقعیت خدا را اثبات کرد، لکن تیلیش این گونه نمی اندیشد. تیلیش در تحلیل هستی شناختیش از پایین به بالا یعنی از وجود خود شروع می کند و از این حیث همان مسیری را م
ی پیماید که همه فلاسفه اگزیستانسیالیست تا قبل از او خصوصاً هایدگر طی کرده اند. به این ترتیب با تحلیل وجود انسان به عنوان مخلوق، به فقر و نیاز او نسبت به خالق و حافظ منتهی می شود و از آنجا اوصافی مانند حیات و قدرت را برای او به اثبات می رساند. اما چگونه انسان متناهی است؟ در استدلال گذشته معلوم شد انسان موجودی مخلوق است یعنی بخشی از یک کل یکپارچه محسوب می شود که لازم است با اعضاء دیگر مجموعه در تعامل باشد. از سویی مخلوق بودن عالم دارای چنین اقتضایی است که تمام کنش ها و واکنش های درون آن از جمله رابطه ما با جهان دارای ساختاری واحد باشد؛ یعنی اگر در میان عناصر عالم هستی تعادل وجود دارد، چنین عناصری در وجود انسان نیز دارای تعادل باشند. از این رو انسان برای هماهنگی با ساختار عالم، لازم است در وجود خود تعادل ایجاد کند. در این استدلال حضور در مقولات و عناصر قطبی به معنی تناهی و محدودیت است. شکل دیگری از استدلال به این ترتیب است: ساختار آفرینش و عناصر قطبی. در نگاه تیلیش، جهان هستی دارای عناصری است که به سیستم امکان می دهد که با اجزاء متشکله اش به شکلی کاملاً واحد و براساس یک قانون رفتار کند. در عین حال این عناصر دارا
ی ویژگی قطبی هستند به این معنا که هرچیزی از عالم در موقعیت متعادلی از دو سر قطب قرار دارد. عناصر قطبی موجود در ساختار آفرینش عبارتند از: هرچیزی در این عالم متناهی و محدود بین دو سر طیف هریک از این عناصر در حالتی متعادل قرار دارد. طبیعی است که برای درمان نابسامانی های بشر، بادرنظر گرفتن انسان به مثابه جزئی از اجزاء منسجم عالم، می توان با تحلیل وضعیت تعادلی سایر اجزاء هستی، پاسخی مناسب برای وضعیت نامتعادل بشر در ارتباط با این عناصر یافت. تفرد و مشارکت. همه اجزاء هستی ضمن حفظ تشخص و بالندگی فردی، در هماهنگی کامل با سایر بخش ها قرار دارند، به نحوی که مشارکت این اجزاء حیث تفرد ایشان را مورد تهدید قرار نمی دهد. انسان نیز در هماهنگی با عالم ضمن این که مجبور به سیر از تفرد به مشارکت است، در عین حال باید به وضعیتی متعادل از حیث تفرد و مشارکت دست پیدا کند تا در سایه آن هم به بالندگی برسد و هم بتواند با دیگران اعم از انسان و محیط خود توازن برقرار سازد. پویایی و صورت. همچنین در همه اجزاء هستی نوعی حرکت، نوآوری و خلاقیت وجود دارد که گاهی انسان چنین قوانین و اشکال به ظاهر ثابت را تغییریافته می بیند. ما انسان ها برای هماهنگ
ی با هستی لازم است بین دو قطب پویایی و قانون تعادل ایجاد کنیم. اگر انسان برای رسیدن به آزادی مرزهای قانونی را در هم بشکند، جامعه دچار بی نظمی و ناهنجاری می شود و به همان سهم نادیده گرفتن خلاقیت و پویایی افراد سبب اعتراض و انقلاب در جوامع می شود و قوانین غیرمنعطف و خشک به نظر خواهند رسید. آزادی و تقدیر. هستی همواره با دو مرز آزادی و تقدیر محفوف است. هرچند که آزادی معطوف به اراده است اما تصور هرج و مرج برای هستی با فرض مخلوق بودن آن ناسازگار است. هستی تا جایی آزادی عمل دارد که خللی در موقعیت خود در سیستم ایجاد نکند. انسان در تعامل خود با جهان به وسیله تاریخ تحت تأثیر قرار می گیرد. تقدیر در هرلحظه، مسیر قطعی آینده ما را نشان می دهد و اعمال آزادی همواره از سوی اجزاء عالم توأم است با احساس مسئولیت و تعهد در برابر کل نظام منسجم. فرجامین دلبستگی. بعد از بررسی وضعیت انسان در هستی و تبیین تناهی و مخلوقیت انسان به خاطر حضور در عناصر قطبی عالم، تیلیش تبیین می کند که تجربه ما از مقاومت در برابر تهدیدها که منشأئی بیرون از حوزه اراده و خواست ما دارد، دلبستگی واپسین آدمی، همانا خدا است. پنج سؤال سیستماتیک. تمام ایده های سیس
تمی تیلیش را می توان در پنج پرسش بنیادین دنبال کرد. سوالاتی که از یک مفهوم کاملاً قطبی "تهدید و مقاومت" نشات می گیرند. در اندیشه تیلیش بشریت همواره از سوی عواملی مثل بی معنایی، گناه و مرگ تهدید شده است اما نکته ای که ابهام برانگیز است این است که علی رغم همه تهدیدها همه مقاومت دائمی را در برابر این تهدیدها تجربه کرده اند که در عین حال از ناحیه امری بوده است که می داند منشأ آن از درون خود او نیست. تیلیش با استفاده از مدلی که خود مبدع آن بوده، تلاش کرده در مجموعه آثار خود به این ابهام پاسخ دهد که مسائل عمده چیست و پاسخ متناسب هر یک که با بازخوانی نمادهای دینی موجود در مسیحیت تاریخی ممکن است، چه خواهد بود. ذیلاً به پنج سؤال اساسی اشاره می شود. پاسخ به این سوالات از بین نمادهای دین مسیحیت کاملاً همبسته و منسجم انتخاب شده است، به گونه ای که هر پاسخ علاوه بر عامل اقناع کنندگی در همان سؤال، در رابطه ای متقابل با مسائل عمدهٔ دیگر قرار دارد. نماد لوگوس برای پاسخ به مسئله شکاکیت. سیستم الهیاتی پل تیلیش با معرفت شناسی آغاز می شود. او معتقد است که شناخت هم سبب درک جهان می شود و هم امکان غالب بندی جهان را فراهم می کند. درگ
ذشته به روش مسئله یابی و حل مسئله تیلیش اشاره شد. پرسش های تیلیش معمولاً حالتی از ابهام را به مخاطب منتقل می کند و سپس درصدد رفع این ابهام برمی آید؛ مثلاً وقتی تصویری از بشر ترسیم می کند که در طول تاریخ در مقابل تهدید به مرگ به سر برده، متعاقب آن این ابهام را هم مطرح می کند که علی رغم چنین تهدیدی، پس چه نیرویی است که او را حمایت می کند؟ بعد از این ابهام افکنی است که خود پاسخ رمزگشایی شده را از مسیحیت ارائه می کند. چنین روندی در مسئله شناخت هم ملاحظه می شود. یکی از نخستین سوالات تیلیش بعد از جنگ جهانی اول، سؤال از ریشه تهدید به بی معنایی بود. وی با طرح این سؤال که اصولاً پاسخ بی معنایی چیست؟ و چگونه می توان حقیقتی را شناخت؟ بلافاصله ابهام متعاقب آن را مطرح می کند که علی رغم چنین تهدیدی، بشر برای ادامه حیات خود از شناخت کافی برخوردار است. پس سرچشمه این شناخت از کجا است؟ پاسخ در کدامین نماد مسیحی قابل تبیین است؟ با طرح این مقدمات وی وارد بحث معرفت شناسی، جایگاه لوگوس و نسبت عقل با وحی می شود. تیلیش با تقسیم عقل به عقل ابزاری و عقل هستی شناختی ویژگی هایی برای عقل هستی شناختی بیان می کند. به عقیده تیلیش، درحقیقت ع
مل شناخت به وسیله عقل هستی شناختی صورت می گیرد و از جهات متعددی چنین عقلی از عقل ابزاری غنی تر است. رابطه عقل و وحی. تیلیش مفهوم نمادین لوگوس را پاسخی برای مسئله شناخت معرفی می کند. لوگوس (Logos) کلمه ای یونانی و به معنی عقل، کلمه، تفکر و اندیشیدن است. در مقابل مفهوم لوگوس، اونتوس (Ontos) قرار دارد که به معنی آنچه که وجود دارد استفاده می شده است. به اعتقاد تیلیش لوگوس همان نمادی است که در حقیقت با مسئله شکاکیت مقابله می کند. اما عقل به تنهایی قادر به شناخت نیست و در این آوردگاه جدال شناخت و شکاکیت تا زمانی که عقل به تنهایی در میدان باشد، در معرض تهدید و شکست است چرا که عقل مخلوق است و هر مخلوقی متناهی است. عقل همواره در مسیر شناخت و قالب بندی هستی با عناصر قطبی تهدید می شود. گروه اول عناصر قطبی شناخت شامل ابعاد صوری و عاطفی واقعیت است. درک عقلانی واقعیت همیشه بین دو قطب صورت و عاطفه درآمد و شد است و کارکردهای صوری و عاطفی نیز گاهی با یکدیگر متعارض اند و حال آنکه انسان برای هماهنگی با عالم ناگزیر است تا بین این ابعاد قطبی تعادل ایجاد کند و به نوعی بدانها وحدت و انسجام ببخشد. دومین گروه از عناصر قطبی شناخت، جنب
ه های ایستا و پویای درک واقعیت است. در درک عقلانی واقعیت باید هردو جنبه در حالت توازن و تعادل قرار گیرد. گرایش به بعد ایستای واقعیت منجر به محافظه کاری و مطلق گرایی است و افراط در جنبه های پویای واقعیت، سبب گرفتاری در ورطه نسبی گرایی است. سومین گروه عناصر قطبی شناخت، تعارض بین اتکاء بر خود یا تکیه بر دیگر به عنوان مرجعیت نهایی در شناخت است. انسان باید در شناخت بین این دو عنصر نیز تعادل را در نظر داشته باشد. به هر تقدیر خودمحوری و دیگرمحوری بازگشت به پذیرش قانون دارد. اگر محوریت با خود باشد، ملاک واقعیت و حقانیت هر قانونی به خود بازگشت دارد و اگر صرفاً محوریت با امری بیرون از خود باشد، دیگری به مثابه قانون شناخته می شود و خود قربانی می شود. به اعتقاد تیلیش ریشه چنین تعارضی بین خودمحوری و دیگر محوری در ساختار و کنه عقل نهفته است. ساختار عقل مبین مکانیزم درک و قالب بندی واقعیت است که به وسیله چنین ساختاری انسان قادر به تشخیص بین خوب و بد، زشتی و زیبایی و همچنین قضاوت نسبت به صدق مدعا است. در مقابل این کنه عقل است که مبنای تعاملات عقلانی است حتی وقتی که نسبت به آن آگاهی و التفاتی وجود ندارد. با چنین ابزاری انسان
قادر است تا به حقیقت محض، زیبایی صرف یا خیریت محض را درک کند. نهایتاً با کنه عقل است که انسان قادر به درک معیارهای نهایی بیانگر وجود و حضور قدرت هستی (صرف الوجود) خواهد شد. در اندیشه تیلیش، بشر همواره در آرزوی نوعی شناخت است که از قید بیگانگی و وابستگی به خود، رها باشد. وی چنین حالتی از تعادل شناختی را وحی می نامد. وحی در حقیقت تجلی دلبستگی واپسین ما و مبدأ مقاومت در برابر بی معنایی حیات ما است که در نماد عیسی به عنوان مسیح تجلی پیدا کرده است. تحلیل رویداد وحیانی و پاسخ مسئله شکاکیت. تا بدین جا در پاسخ به مسئله شکاکیت معلوم شد که عقل برای شناخت همواره با تعارضاتی در عناصر قطبی عالم مواجه است. تعارض بین عنصر عاطفه و صورت، تعارض بین عنصر عینی و عنصر مطلق و تعارض بین خودمحوری و دیگرمحوری، تنش هایی اند که علت ابتلاء بشر به مسئله شکاکیت شده اند. تیلیش در ریشه یابی این تعارضات، وجود چنین تعارضاتی را در تعارض بین ساختار عقل و کنه عقل می داند. وی می گوید بشر در ساختار عقل به قالب بندی واقعیت از حیث بدی و خوبی، زشتی و زیبایی یا صدق و کذب توجه دارد، درحالی که در کنه عقل تعامل های عقلانی متعلق است به ساحتی بالاتر که به
درک و تمیز امور محض و صرف اختصاص دارد، خواه به این تعامل و شناخت توجه داشته باشد خواه از آن به دلیل نزدیکی به سر، غافل باشد. نکته اساسی این است که حضور چنین معیارهای نهایی ای مانند خیریت محض، حقیقت محض و زیبایی محض نشانگرِ حضور قدرت هستی در ذهن ما است. دقیقاً به همین دلیل است که بشر در ادوار تاریخی بین تکیه بر خود یا دیگری دچار تنش و پرسش شده است.گام بعدی تیلیش پس از این تحلیل و ریشه یابی مسئله شکاکیت، ارائه پاسخی الهیاتی از مسیحیت تاریخی به این مسئله است. به باور تیلیش برای پاسخ گویی به مسئله شکاکیت، ابتدا باید منشأ مقاومت در برابر شکاکیت را شناخت. باید به این سؤال پرداخت که چه چیزی علی رغم وجود تنش ها و تعارضات شناختی، جان مایه مقاومت در برابر شکاکیت را تشکیل می دهد؟ چه عاملی در ذهن انسان حضور دارد که طرف مقابل خودمحوری، صورت گرایی و ایستایی است؟ تیلیش بر این باور است که همه ما وجود چنین نیرویی را در خودمان تجربه کرده ایم، همه ما چنین دریافت مشترک و شهودی ای را در وجودمان می یابیم و نهایتاً بر آن در برابر هجوم اوهام شک برانگیز تکیه می کنیم. از این جهت به چنین واقعیت مشترکی دلبستگی داریم و قدرت اقناع گری او
را ورای توان هر نوع شک و تردید می دانیم. تیلیش نام این وابستگی و دلبستگی را دلبستگی واپسین می گذارد. از نظر وی دلبستگی واپسین یعنی عمیق ترین ارتباط ما با آنچه که مبدأ حیات ما یعنی وحی است. وحی، وجد و معجزه. تیلیش در تشریح ماهیت وحی، هر تجلی رویداد وحیانی را از دو ناحیه و دو جنبه مورد بررسی قرار می دهد: ۱) جنبهٔ پذیرنده یا تجربه کننده؛ ۲) جنبه معطی یا دهنده. در جنبه پذیرنده در حقیقت حادثه وحیانی زمانی رخ می دهد که حالت وحی تمام وجود پذیرنده را دربر گرفته و او را مستغرق دلبستگی کرده باشد. تیلیش چنین تجربه ای را که همه مؤمنان در هر لحظه از ایمان شان تجربه می کنند تجربه وجدی می نامد. در حقیقت وجد حالتی است که عقل در درک خودآگاهانه از کنه عقل، از خودش فراتر رفته و منبع و حافظ عقل را تجربه کند. جنبه دوم هر تجربه وحیانی جنبه معطی است. به اعتقاد تیلیش تجربه ای که در جنبه معطی وجود دارد، همواره دارای چنین ویژگی هایی است که اولاً نشان مند و نمادین است و ثانیاً مستقیماً از مبدأ معنا نشأت گرفته است. از سویی چنین تجربه ای از مبدأ معنا به معنای شناخت این منبع نیست چراکه مبدأ معنا حتی در وحی یا مکاشفه نیز ذاتاً سری و مخفی ا
ست. مبدأ معنا در زمره موضوع های قابل شناخت دیگر هم نیست و از ساختار عقل متناهی فراتر است. از این جهت اصولاً امکان آگاهی نفس از حضور مطلق یا مبدأ بی قید و شرط معنا بدون امری نشان مند و واسطه ای که تجلی کاملی از آن مبدأ باشد، امکان پذیر نیست. تیلیش از پدیده نشان مند تجربه وحیانی به معجزه یاد می کند. معجزه در حقیقت شیء، حادثه یا شخصیتی نشان مند است که از طریق آن معطی و مبدأ معنا، حیات و قدرت خودش را در اشخاص حاضر می کند. در حقیقت در دین مسیحیت عیسی مسیح نخستین معجزه به معنی چنین رویداد وحیانی بود. عیسی در مرحله نخست برای حواریون یک معجزه یا نماد و واسطه مبدأ معنا بود، چراکه محور همه گزارش هایی که بعداً از سوی حواریون از حیات عیسی ارائه شد، از نقش او در انکشاف عینی حضور مبدأ معنا در حیات با عنوان لوگوس حکایت دارد. اما در طول تاریخ همه کسانی که او را در حالت وجدی لبیک گفتند، با چنین تجربه ای از رویارویی با مبدأ معنا مواجه شده اند. به اجمال مسئله شکاکانه ما را به ریشه تعارضات عناصر قطبی مانند خودمحوری و دیگر محوری و همچنین به تعارض ساختار و کنه عقل رهنمون کرد. درحقیقت مقولات محضی که در کنه عقل برای ما منکشف می شود
حاکی از حضور و تجربه مبدأ معنا در وجود ماست که به وحی شناخته می شود؛ بنابراین پاسخ مسئله شکاکانه وحی در حقیقت یک امر نشان مندی از سوی مبدأ معنا است که حاکی از حضور و تجربه مبدأ معنا در پذیرنده و تجربه کننده تحت عنوان معجزه است. چنین معجزه ای در دین مسیحیت عیسی به عنوان مسیح است. در حقیقت پاسخ مسئله شکاکیت، پذیرش عیسی به عنوان جلوه ای نشانمند از واپسین دلبستگیِ انسان به مبدأ معنا است. ریشه مسئله شکاکیت. تیلیش پس از بررسی ریشه های شکاکیت و رمزگشایی از نماد عیسی به عنوان مسیح سعی می کند نشان دهد چنین نمادی سبب خلاصی بشر از کارزار شکاکیت است. به اعتقاد وی اتحاد وحی یا معجزه در عیسای انسان وار، سبب رفع تعارض عنصر عاطفی و صوری است و اتحاد رویداد عینی و مطلق، سبب غلبه بر تنش نسبی گرایی و مطلق گرایی است. نکته حائر اهمیت در تبیین تیلیش آن است که عیسی در این تبیین تنها وسیله حضور سر است و نباید با صاحب سر خلط شود. نماد خدا به عنوان خالق. تیلیش در تبیین این پرسش که چه عاملی بیرون از ما است که دائماً یارای مقاومت در برابر نیروهای ویرانگر را دارد و به انسان در برابر تهدید به مرگ و جهل و گناه، امنیت می بخشد، وارد مباحث اله
یات به معنای اخص آن یعنی مباحث مربوط به خداشناسی می شود. اما باید به مسیری که تیلیش طی کرد توجه داشت. او در یک رفت و برگشت خود را مواجه با سوالاتی بنیادین دید، و با تحلیلی هستی شناختی به ماهیت ذاتی بشر با وصف مخلوقیت و تناهی رسید و از آن پس نتیجه گرفت که خدایی برای چنین خلقتی هست و چنین خدایی فرا و ورای هرگونه مرز و محدودیتی غیرِ متناهی است. الهیات تیلیش دارای دو محور است. او نخست با الهیات اثباتی آغاز و با الهیات سلبی مطلب را ختم می کند. تیلیش با استفاده از مفهوم دلبستگی واپسین، در حقیقت به دنبال تبیین عشق است. چرا باید خدا همیشه مرا در برابر تهدیدها حفظ کند؟ پاسخ آن در نوعی دلبستگی دوجانبه نهفته است. چنین دلبستگی ای منحصربه فرد و واپسین است، یعنی همه وجود انسان را به خود اختصاص می دهد و ورای هرنوع تعلّقِ خاطر دیگر است. الهیات اثباتی. خدا در اندیشه تیلیش تجربه حضور قدرت هستی و خالق آن است. وصف خالقیت در این تعبیر تنها اشاره به منشاء اشیاء ندارد، بلکه متضمن نوعی حضور فعال در حیات و بقاء هستی است. خداوند حَیّ است و دارای حیاتی است که حیات هستی در گرو تعلقِ اراده آن به او است. از سویی مفهوم «خداوند خالق است» به
معنی حافظ بودن هم هست؛ یعنی از هر نوع تهدیدی انسان را در امان نگه می دارد. او صرف الوجود، غیر مشروط و حاضر در هر چیز و مالک آن است. او مبدأ هستی ما است و در خلالِ تهدید شدن ما به عدم است؛ یعنی ورای عدم و تهدید و نابسامانی، باز خلق می کند و مخلوق خود را تحت سرپرستی و محافظتِ خود دارد. الهیات سلبی. تیلیش نسبت به اوصافِ سلبیِ فرجامین دلبستگی مواردی را ذکر می کند که حاکی از ویژگی های عمومی و سلبی خدا هم هست. وی معتقد است اولاً توصیف چنین حضور و قدرتی به خاطر قُدسیّت آن، کاملاً توصیف ناپذیر و سِرّی است. مضاف بر اینکه چنین قدرتی درون این ساختار هم نیست چون در این صورت اسم خالق برای او معنا نداشت. از سویی خداوند نام کلی دیگری هم برای ساختار هستی نیست یعنی نمی شود گفت خدا همین هستی است با اسم دیگر که مثلاً گفته بشود قادر مطلق یا خالق هستی! در عین حال تیلیش منکر «همه خدایی» هم هست چنان که در برخی مکاتب عرفانی از هستی به عنوان مجلا و تجلی گاه خداوند یاد می کنند. خداوند «موجود» هم نیست حتی اگر آن موجود را متعالی فرض کنیم، چراکه هر موجودی لاجرم متناهی است؛ بنابراین سخن از وجود خدا امری مردود است.
باغ سالاری یکی از باغ های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده است که توسط حبیب الله خان، فرزند رضاخان قوام الملک بنا شده است و چون لقب وی سالارالسلطان بوده بدین نام اشتهار یافته است. این باغ که هم اکنون پابرجا و در حال بازسازی است در جنوب شرقی شیراز، در ضلع شمالی بولوار سیبویه قرار دارد. در دوران قاجار، در میانه این باغ عمارت چهارفصلی در دوطبقه رو به جنوب ساخته شد.
امانوئل مونیه (زاده ۱ مه گرنوبل -مرگ ۲۲ مارس ۱۹۵۰) فیلسوف اگزیستانسیالیست فرانسوی بود. دیدگاه ها. آموزه اصلی او همان «معنای رؤیای فلسفی» است که مهم ترین اثر خود یعنی «مقدمه ای بر اگزیستانسیالیسم» را به آن اختصاص داده است. به نظر مونیه «رؤیای فلسفی» در واقع شاید آخرین پایگاه انسان مدرن در مقابل مکتب تحصلی (پوزیتیویسم) باشد. مونیه شرح می دهد که ما چگونه با دنیای غیرانسانی اشیاء روبرو هستیم و لذا نیاز به فلسفه ای داریم که بتواند آن بعد ما را که توسط شیء شدن محو شده، بازسازی کند. مونیه چنانکه در کتاب فردگرایی شرح می دهد، معتقد است ما با جهانی غیرفردی مواجهیم. تمامی اشیاء که در اطراف ما قرار دارند، به نوعی دنیای غیر فردی برای ما می سازند و این هدف فلسفه است که ما را از این دنیای غیرفردی (اگر نه ضد فردی) برهاند.
باغ بهجت آباد یا باغ صاحب دیوان یکی از باغ های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده است که توسط فتحعلی خان صاحب دیوان، فرزند علی اکبر قوام الملک شیرازی در سال ۱۳۰۱ ه .ق هم گاه ۱۲۵۷ خورشیدی، در پشت باروی شهر و در میانه دروازه کازرون و دروازه باغشاه بنا شده است.وی هم چنین کاروانسرا و طویله ای نیز در کنار باغ ساخت و چند ایوان طولانی و اتاق جنب در باغ احداث نمود. این باغ هم اکنون به منازل مسکونی تبدیل شده است.
شهر اِردِنِت (به زبان مغولی: ، ؛ ، )، همین طور موسوم به شهرستان بایان اوندور (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان اورخون در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای ۱۰۱٬۹۷۶ نفر جمعیت بود. تقسیمات اداری. شهرستان بایان اوندور متشکل از ۲۶ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
دارخان (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان دارخان اول، در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای ۸۷٬۲۲۲ نفر جمعیت بوده. این شهر، در نزدیکی مرز با روسیه (فاصله ای حدود ۱۲۰ کیلومتری) قرار داشته، و به همین دلیل، هم دارای کنسولگری روسیه بوده، و هم محل اقامت تعداد قابل توجهی از شهروندان روسیه می باشد. تقسیمات اداری. شهرستان دارخان متشکل از ۱۸ قصبه (باغ) می باشد. از بین این ها، ۱۶ تای آنان نام گذاری نشده اند. این قصبه ها موسوم به «قصبهٔ ۱ام» الی «قصبهٔ ۱۶ام» می باشند. دو قصبهٔ تابعهٔ این شهرستان، نام گذاری شده اند، شامل:
چوی بالسان (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر و مرکز استان دورنود در شرق کشور مغولستان است. شهر چوی بالسان در تابعیت شهرستان خِرلِن قرار داشته، ۲۸۱ کیلومترمربع مساحت، و ۴۷٬۲۷۰ نفر جمعیت دارد.
مورون یا مورُن (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان خوفسگول، در کشور مغولستان است. مورون ۱۰۲٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۴۲٬۸۶۶ نفر جمعیت (در سال ۲۰۲۲) دارد. تقسیمات اداری. شهرستان مورون متشکل از ۱۴ قصبه (باغ) می باشد، که این ها نام گذاری نشده اند. این قصبه ها موسوم به «قصبهٔ ۱ام» الی «قصبهٔ ۱۴ام» می باشند. این ۱۴ قصبه، منطقهٔ شهریِ شهر مورون را تشکیل می دهند
نالایخ (به مغولی: ، ؛ ، ) شهر و منطقه (دورِگ) در پایتخت مغولستان، کلان شهر اولان باتور است. منطقهٔ نالایخ یکی از ۹ منطقهٔ اولان باتور می باشد. نالایخ، در تابعیت کلان شهر اولان باتور، خود یک شهر مستقل حومه ای می باشد و دارای جمعیتی معادل ۳۹٬۵۷۹ نفر (در سال ۲۰۲۲ میلادی) است. نالایخ در فاصله ای ۲۰ کیلومتری از منطقهٔ شهری اصلی اولان باتور در سمت شرق می باشد. مسیر ارتباطی دو منطقهٔ حومه ای دیگر کلان شهر اولان باتور به منطقهٔ شهریِ اصلیِ آن نیز، مناطق باغاخانغای و باغانور از نالایخ عبور می کند. نالایخ در سال ۱۹۹۷ میلادی دارای جمعیتی معادل ۲۳٫۶۰۰ نفر جمعیت بوده که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۳٫۰% (۵٬۵۱۵ نفر)، تعداد سکنه های آن به ۲۹٬۱۱۵ نفر و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۳۹٬۵۷۹ رسیده است. تقسیمات اداری. منطقهٔ نالایخ متشکل از ۸ ناحیه (خورو) (به مغولی: ، ؛ ، ) می باشد، که البته این نواحی نام گذاری نشده اند. این نواحی موسوم به «ناحیهٔ ۱ام» الی «ناحیهٔ ۸ام» می باشند. جاذبه های دیدنی. مسجد نالایخ. مسجد نالایخ در سال ۲۰۱۳ میلادی، با کمک مالی سفارت ترکیه و برای ساکنین مسلمان (اکثرا قزاق) شهر نالایخ تاسیس شد.
خوفد، خووْد، یا خوبد (به مغولی: ، ؛ ، )، همین طور موسوم به شهرستان جارغالانت (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان هم نام (خوفد) در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای جمعیتی معادل ۳۲٬۶۶۳ نفر بوده. این شهر در سال ۱۹۹۷ میلادی جمعیتی معادل۱۷٬۵۰۰ نفر داشته که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۲٫۱% (۱۱٬۱۰۱ نفر)، تعداد سکنه های آن به ۲۸٬۶۰۱ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۳۲٬۶۶۳ نفر رسیده است. تقسیمات اداری. شهرستان جارغالانت (شهر خوفد) متشکل از ۱۲ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
اولگی (به زبان مغولی: ، ؛ ، )(به زبان قزاقی: ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان بایان اولگی در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۳ میلادی دارای ۴۰٬۹۶۳ نفر جمعیت بود. تاریخ. اولگی، از حدود ۳۰۰ سال پیش به این سو، روستایی قزاق بوده. پس از تشکیل دولت مستقل مغولستان در سال ۱۹۱۱ میلادی و قرار گیری این منطقه تحت تابعیت مغولستان، و پس از انقلاب اکتبر در شوروی، مردم قزاق بسیاری برای فرار از حاکمیت نظام کمونیستی، و محدودیت های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، و مذهبیِ آن، به این منطقه کوچ کرده و ساکن اولگی شدند. در آن سال ها، اولگی مبدل به بزرگترین شهر قزاق در مغولستان، و مرکز اسلامی و فرهنگی برای مردم قزاق شد. این روند تا حدود دههٔ ۱۹۳۰ میلادی ادامه داشت. در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی، سیاست دولت مغولستان، مبنی بر سرکوب و حذف نفوذ اسلام و حذف فرهنگ و زبان قزاقی در این کشور قرار گرفت. در این دوران، مسجد اصلی اولگی تخریب شده و امام این شهر اعدام شد. در سال ۱۹۳۹ میلادی، سیاست دولت مغولستان بار دیگر تغییر کرد. در این سال، استان بایان اولگی به عنوان استانی اکثریت قزاق تاسیس شد و اولگی به عنوان مرکز آن برگزیده شد. با سقوط شوروی در سال ۱۹۹۰ می
لادی، و تاسیس دولت مستقل قزاقستان، بخش قابل توجهی از جمعیت اولگی، معادل حدود ۲۵٪ آن، به دنبال زندگی بهتر در حاکمیت دولت آزاد قزاق، به آن کشور کوچ کردند، و به همین دلیل، این شهر دچار افت نسبی شد. اما امروزه، این روند برعکس شده، و شهر اولگی مجددا در حال رشد بوده، و مردم قزاق در این شهر، از امکانات آموزشی، مذهبی، و فرهنگی قزاقی بهره مند می باشند. تقسیمات اداری. شهرستان اولگی متشکل از ۱۳ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
بایان خونغور (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان بایان خونغور در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای جمعیتی معادل ۳۲٬۶۶۵ نفر بوده. این شهر در سال ۱۹۹۷ میلادی جمعیتی معادل ۱۶٬۳۰۰ نفر جمعیت داشته که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۲٫۰% (۹٬۹۵۲ نفر)، تعداد سکنه های آن به ۲۶٬۲۵۲ رسیده ، و در سال ۲۰۲۲ میلادی، به ۳۲٬۶۶۵ نفر رسیده است. تقسیمات اداری. شهرستان بایان خونغور متشکل از ۱۰ قصبه (باغ) می باشد، شامل: از این بین، ۹ عدد از این قصبه ها مناطق شهریِ شهر بایان خونغور را شامل شده، و قصبهٔ «شارغالجوت» شامل روستایی توریستی و چشمهٔ آب گرم در نزدیکی این شهر می باشد.