Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ترازوی روبروال گونه ای ترازوی دو کفه ای است که ژیل دو روبروال آن را اختراع کرد و در سال ۱۶۶۹ به آکادمی علوم فرانسه عرضه نمود. ترازوی روبروال یک سیستم اهرم مرکب است. این یک مورد خاص از سیستم اهرمی «پانتوگراف» است، البته سیستم های دیگری مثل چرخ دنده ها و قرقره ها را می توانند برای رسیدن به نتیجهٔ مشابه به کار گرفته شوند. طرح زیر نمونه ای از این ترازو را که به کمک چرخ دنده ها اجرا شده است نمایش می دهد.
آلیتالیا شرکت هواپیمایی حامل پرچم ایتالیا بود، که به عنوان بزرگ ترین شرکت هواپیمایی ایتالیا محسوب می شد. آلیتالیا در زبان ایتالیایی به معنی بال های ایتالیا است. قطب اصلی این شرکت هواپیمایی در فرودگاه لئوناردو دا وینچی-فیومیچینو و قطب های دوم آن نیز در فرودگاه لینیت و فرودگاه میلانو مالپنسا قرار داشت. دیگر شهرهای کانونی آلیتالیا نیز شامل فرودگاه تورین کاسله و فرودگاه ونیز مارکو پولو می باشند. دفتر مرکزی آلیتالیا در شهر فیومیچینو، استان رم قرار داشت. بزرگ ترین سهام داران شرکت آلیتالیا، شرکت های ایر فرانس-کی ال ام (۷٫۰۸٪)، اینتسا سانپائولو (۲۰٫۵۹٪)، یونی کردیت (۱۲٫۹۹٪)، آتلانتیا (۷٫۴۴٪) و پُسته ایتالیانه (۱۹٫۴۸٪) می باشند. شرکت آلیتالیا در ناوگان هوایی خود دارای ۱۰۱ فروند هواپیمای جت مسافربری بود. شرکت هواپیمایی آلیتالیا پس از ۷۵ سال در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۱ به فعالیت های خود پایان داد و با شرکت ایتا ایرویز جایگزین شد. مقصدهای پروازی. آلیتالیا به ۱۰۲ مقصد در سراسر جهان پرواز انجام می داد (آوریل ۲۰۱۵). قرارداد نماد مشترک. آلیتالیا و آلیتالیا سیتی لاینر با شرکت های هواپیمایی زیر قرارداد نماد مشترک دارند (اکتبر ۲۰۱۴): ناوگ
ان هوایی. تاریخچهٔ ناوگان. آلیتالیا پیشتر از هواپیماهای زیر استفاده می کرد:
لاس پیدراس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶۹٬۲۲۲ نفر بوده است.
ریورا شهری در کشور اروگوئه، استان ریورا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶۴٬۴۲۶ نفر بوده است.
مالدونادو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان مالدونادو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵۴٬۶۰۳ نفر بوده است.
تاکوئارمبو شهری در کشور اروگوئه، استان تاکوئارمبو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵۱٬۲۲۴ نفر بوده است.
ملو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سرو لارگو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵۰٬۵۷۸ نفر بوده است.
مرسدس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سوریانو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴۲٬۰۳۲ نفر بوده است.
آرتیگاس شهری در کشور اروگوئه، استان آرتیگاس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴۱٬۶۸۷ نفر بوده است.
میناس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان لاوایخا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۳۷٬۹۲۵ نفر بوده است.
سن خوزه د مایو شهری در کشور اروگوئه، استان سن خوزه است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۳۶٬۳۳۹ نفر بوده است.
سیوداد دل پلاتا شهری در کشور اروگوئه، استان سن خوزه است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۶۵۸۲ نفر بوده است.
دورازنو شهری در کشور اروگوئه، استان دورازنو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۳۳٬۵۷۶ نفر بوده است.
فلوریدا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان فلوریدا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۳۲٬۱۲۸ نفر بوده است.
ترینتا و ترس شهری در کشور اروگوئه، استان ترینتا و ترس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۵٬۷۱۱ نفر بوده است.
روچا شهری در کشور اروگوئه، استان روچا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۵٬۵۳۸ نفر بوده است.
سن کارلوس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان مالدونادو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۴٬۷۷۱ نفر بوده است.
پندو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۴٬۰۰۴ نفر بوده است.
فری بنتوس شهری در کشور اروگوئه، استان ریو نگرو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۳٬۱۲۲ نفر بوده است.
کولونیا دل ساکرامنتو شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۱٬۷۱۴ نفر بوده است.
ترینیداد، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان فلورس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۰٬۹۸۲ نفر بوده است.
لا پاز، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۹٬۸۳۲ نفر بوده است.
کنلونس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۹٬۶۳۱ نفر بوده است.
کارملو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۶٬۸۶۶ نفر بوده است.
سانتا لوسیا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۶٬۴۲۵ نفر بوده است.
یانگ، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان ریو نگرو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۵٬۷۵۹ نفر بوده است.
دولورس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سوریانو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۵٬۷۵۳ نفر بوده است.
ریو برانکو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سرو لارگو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۳٬۴۵۶ نفر بوده است.
پاسو د لوس تروس شهری در کشور اروگوئه، استان تاکوئارمبو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۳٬۲۳۱ نفر بوده است.
بلا یونیون شهری در کشور اروگوئه، بخش آرتیگاس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۳٬۱۸۷ نفر بوده است.
خوان لاکازه شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۳٬۱۹۶ نفر بوده است.
نوئوا هلوکا شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۰٬۰۰۲ نفر بوده است.
روزاریو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۹٬۳۱۱ نفر بوده است.
نوئوا پالمیرا شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۹٬۲۳۰ نفر بوده است.
لیبرتاد، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سن خوزه است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۹٬۱۹۶ نفر بوده است.
پیریاپلیس شهری در کشور اروگوئه، استان مالدونادو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۸۹۹ نفر بوده است.
کاستیلیوس شهری در کشور اروگوئه، استان روچا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۶۴۹ نفر بوده است.
پونتا دل استه شهری در کشور اروگوئه، استان مالدونادو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۲۹۸ نفر بوده است.
ساراندی دل یی شهری در کشور اروگوئه، استان دورازنو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۲۸۹ نفر بوده است.
پان د آزوکار، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان مالدونادو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۰۹۸ نفر بوده است.
لاسکانو شهری در کشور اروگوئه، استان روچا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶٬۹۹۴ نفر بوده است.
سن رامون، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶٬۹۹۲ نفر بوده است.
سالیناس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶٬۵۷۴ نفر بوده است.
ساراندی گرانده شهری در کشور اروگوئه، استان فلوریدا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶٬۳۶۲ نفر بوده است.
سس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵٬۷۹۷ نفر بوده است.
خوزه پدرو وارلا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان لاوایخا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵٬۳۳۲ نفر بوده است.
گویچون شهری در کشور اروگوئه، استان پایساندو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵٬۰۲۵ نفر بوده است.
تالا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴٬۹۳۹ نفر بوده است.
کاردونا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سوریانو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴٬۶۸۹ نفر بوده است.
آتلانتیدا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴٬۵۸۰ نفر بوده است.
ترانکوئراس شهری در کشور اروگوئه، استان ریورا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۲۸۴ نفر بوده است.
تاراریراس شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶٬۰۷۰ نفر بوده است.
ماهی های حاره ای به ماهی هایی گفته می شود که در محیط های آبی حاره ای در سراسر جهان یافت می شوند. این ماهی ها هم شامل گونه ماهی هایی است که در آب های شیرین زندگی می کنند و هم ماهی هایی که در آب های شور زندگی می کنند. این ماهی ها به خاطر رنگ بندی روشنشان برای استفاده به عنوان ماهی های آکواریومی محبوبیت بالایی دارند. معمولاً دارندگان ماهی ها از واژه ماهی حاره ای برای ماهی هایی استفاده می کنند که در آب شیرین نگهداری می شوند، و برای آنهایی که در آب های شور نگهداری می شوند به عنوان ماهی دریایی یاد می کنند. اصطلاح «ماهی حاره ای» یک گروه طبقه بندی زیست شناختی نیست، بلکه یک اصطلاح کلی برای ماهی هایی است که در چنین محیط هایی یافت می شوند، به ویژه آن دسته از ماهی ها که در آکواریوم ها نگهداری می شوند.
رباتیک، شاخه ای میان مهندسی و علم است که شامل مهندسی مکانیک، مهندسی برق و علوم رایانه می شود. رباتیک شامل طراحی، ساخت، راه اندازی و کاربرد ربات ها می شود. همچنین سامانه های رایانه ای، کنترل، بازخورد حسگرها و پردازش اطلاعات نیز در این گروه قرار می گیرند. هدف. این فناوریها برای جایگزینی ماشین ها با انسان استفاده می شود. رباتها می توانند در هر موقعیت و برای هر منظوری به کار بروند ولی امروزه بسیاری از آن ها در محیط های خطرناک، فرایندهای تولید یا مکانهایی که انسان قادر به حیات نیست، استفاده می شوند. رباتها می توانند به هر شکل و قیافه ای باشند ولی بعضی از آن ها طراحی می شوند تا شبیه انسان به نظر برسند. تلاش می شود که رباتهای انسان نما بتوانند راه رفتن، حرف زدن، شناختن و مخصوصاً هر چیزی را که انسان می تواند انجام دهد، تقلید کنند. ایده ایجاد ماشین هایی که بتوانند به شکل خودکار کار کنند، به دوران قدیم بازمی گردد ولی تحقیق اساسی در مورد استفاده از رباتها تا قرن بیستم انجام نشده بود. امروزه رباتیک یک حوزه از علم با رشد سریع است، هم زمان با ادامه پیشرفتهای تکنولوژی، تحقیق، طراحی و ساخت رباتهای جدید در خدمت اهداف عملی متع
ددی در حوزه های خانگی، صنعتی و نظامی انجام می گیرد. ریشه شناسی. کلمه ربات برای اولین بار توسط نویسنده ای از اهالی چکسلواکی به نام کارل چاپک و در نمایشنامه ای به اسم کارخانه ربات سازی روسوم در سال ۱۹۲۰ معرفی شد. کلمه روبات از واژه اسلاوی "روبوتا" به دست آمده است که در اصل به معنی کارگر به کار می رود. نمایشنامه در مورد یک کارخانه است که آدم های مصنوعی به نام ربات ها تولید می کند؛ موجوداتی که می توانند با انسان ها اشتباه گرفته شوند و این بسیار مشابه ایده های مدرن امروزی در مورد انسان نماها است. کارل چاپک این کلمه را متعلق به خودش نمی داند، وی یک نامه کوتاه به قسمت ریشه شناسی لغات در فرهنگ انگلیسی آکسفورد نوشته است که در آن برادرش جوزف چاپک را به عنوان ابداع کننده اصلی این کلمه نام برده است. مطابق فرهنگ انگلیسی آکسفورد، کلمه رباتیک اولین بار در نوشته ای توسط آیزاک آسیموف، در قسمتی از یک داستان کوتاه علمی تخیلی به نام «دروغگو» به کار برده شد. این داستان اولین بار در مجله علمی تخیلی استوندینگ چاپ شد. در آن هنگام آسیموف خودش نمی دانست که این کلمه به نام او ثبت خواهد شد؛ وی فکر می کرد همان گونه که علم و تکنولوژی مربو
ط به وسایل الکترونیکی را الکترونیک می نامند، پس رباتیک به علم و تکنولوژی مربوط به رباتها اشاره خواهد داشت. آسیموف در بعضی از آثارش خاطر نشان می کند که اولین کاربرد کلمه رباتیک در داستان کوتاه او به نام «سرگردانی» (مجله علمی تخیلی استوندینگ، مارس ۱۹۴۲) بوده است جوزف انگل برگر (Joseph Engelberger) را به علت اینکه اولین شرکت رباتیک دنیا را در سال ۱۹۵۶ تأسیس کرد، پدر علم رباتیک لقب داده اند. او با همکاری جرج دوول، اولین ربات صنعتی آمریکا را اختراع کرد. تاریخچه. در سال ۱۹۴۸، نوربرت وینر اصول سایبرنتیک را که اساس روباتیک عملی است تدوین کرد. رباتهای کاملاً خودمختار در نیمه دوم قرن بیستم ظاهر شدند. ربات Unimate که اولین ربات دیجیتالی و قابل برنامه ریزی بود در سال ۱۹۶۱ نصب شد تا قطعات فلزی داغ را از دستگاه ریخته گری تحت فشار بردارد و روی هم بگذارد." رُباتهای تجاری و صنعتی امروزه رواج یافته اند و برای انجام کارها به شیوه ای ارزان تر، دقیق تر و قابل اطمینان تر در مقایسه با انسان ها به کار گرفته می شوند. همچنین، از آنها برای انجام برخی مشاغل که به دلیل کثیف، خطرناک یا ملال آور بودن برای انسان مناسب نیستند، استفاده می شود
. ربات ها به طور گسترده ای در تولید، مونتاژ، بسته بندی، معدن، حمل و نقل، اکتشافات زمینی و فضایی، جراحی، تسلیحات، تحقیقات آزمایشگاهی، ایمنی و تولید انبوه کالاهای مصرفی و صنعتی مورد استفاده قرار می گیرند.
حشره کش نام گذاشته شده به موادی است که به صورت مایع، جامد یا گاز و به منظور کشتن حشرات به کار می روند.
لارس ویلکس (زادهٔ – درگذشتهٔ ) مجسمه ساز و کاریکاتوریست اهل سوئد بود. او بیشتر به خاطر جنجال به راه افتاده بر سر طرح هایی که از محمد کشیده بود شناخته می شد. در سال ۲۰۰۷ یکی از روزنامه های سوئد طرحی از محمد به قلم ویلکس را منتشر کرد که واکنش مسلمانان بسیاری را برانگیخت. ویلکس پس از دریافت چندین تهدید به مرگ (از جمله جایزهٔ ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری القاعده برای ترور او) تحت حفاظت پلیس زندگی می کرد. در سال ۲۰۰۹ یک زن ۵۰ سالهٔ آمریکایی به نام کالین لاروز (که پس از گرویدن به اسلام نامش را به «جین جهادی» تغییر داده بود) به اتهام توطئه برای کشتن ویلکس بازداشت شد. او در دادگاه اعتراف کرد که پس از عضویت در یک گروه تروریستی ایرلندی «از صبح تا شب دیوانه وار در فکر جهاد بوده» و بابت اتهاماتش به ۱۰ سال زندان محکوم شد. در سال ۲۰۱۰ دو مرد طی تلاشی ناموفق سعی کردند خانهٔ ویلکس در جنوب سوئد را آتش بزنند. در سال ۲۰۱۵ کافه ای در کپنهاگ که میزبان یک رویداد آزادی بیان با حضور ویلکس بود مورد حملهٔ فردی به نام عمر عبدالحمید الحسین قرار گرفت. در آن حادثه یک فیلمساز ۵۵ ساله، نگهبان کافه و شخص مهاجم کشته شدند اما به ویلکس آسیبی نرسید. یک ماه بعد
یک گروه مطبوعاتی با اهدای «جایزهٔ شجاعت» به ویلکس در پارلمان دانمارک از او تقدیر کرد. لارس ویلکس در ۳ اکتبر ۲۰۲۱ در یک سانحهٔ رانندگی کشته شد. ویلکس که به همراه دو پلیس محافظش با ماشین پلیس غیرنظامی در نزدیکی شهر مارکارید سوئد حرکت می کردند با یک کامیون تصادف کردند و هر سه جان باختند.
ایستگاه خیام متروی تبریز، یکی از ایستگاه های متروی تبریز است که در فلکه خیام در بلوار شهید باکری (جاده ائل گؤلی) واقع شده است. این ایستگاه، ایستگاه شماره ۴ خط یک می باشد. مشخصات. این ایستگاه در فلکه خیام و در خط یک متروی تبریز قرار گرفته است و از نوع کم عمق می باشد. مساحت کل ایستگاه ۴۸۴۰ مترمربع و دارای ۲ طبقه و ۲ ورودی می باشد. این ایستگاه با روش Cut And Cover اجرا شده است.
ایستگاه متروی ۲۹ بهمن یکی از ایستگاه های متروی تبریز است که در سه راه راهنمایی و در بلوار ۲۹ بهمن واقع شده است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۵ خط یک است. مشخصات. ایستگاه متروی ۲۹ بهمن در سه راه راهنمایی و در خط یک متروی تبریز قرار گرفته و از آن جایی که خط مترو در این قسمت به روی سطح زمین منتقل می شود، این ایستگاه از نوع ارتفاعی است. مساحت کل ایستگاه ۷۲۴۵ متر مربع و دارای ۲ طبقه و ۲ ورودی است. این ایستگاه با روش Cut And Cover اجرا شده است.
با این که سیاه پوستان در آلمان نازی مانند یهودیان، کولی ها یا اسلاوها دچار کشتار جمعی نظیر هولوکاست نشدند، همچنان از سوی ناسیونال سوسیالیست ها همچون رومانی ها و کولی ها نژاد پست تر تلقی می شدندو در کنار کولی ها، مشمول قوانین نورنبرگ می شدند. رفتار با سیاهان در آلمان نازی عموماً توأم با بی تفاوتی بود. دلیل اصلی این مسئله، سیاست نژادی سیال و غیر رو راست نازیها بود که تحت تأثیر سیاستهای روزمره، منجر به سیاستهای پیچیده و گاهی متناقض می شد. برنامه نژادی نازی سیاهان را پایین تر از نژاد آلمانی می دانست، ولی هنگام پیاده شدن اقدامات حکومتی و اعمال سیاست آنها به دلیل شمار کم شان اغلب نادیده گرفته می شدند. نتیجتاً نسبت به کولیها یا یهودیان با سیاهان عموماً بهتر رفتار می شد و اغلب می توانستند زندگی عادی داشته باشند کار کنند و به مدرسه بروند. از سوی دیگر با وجود غیاب یک سیاست رسمی دولتی سیستماتیک موارد زیادی از تبعیض، جرم و قتل سیاهان در سطح محلی تحت تأثیر درک نژادی نازیها که بین مردم پخش شده بود و بی اعتنایی عمومی نسبت به آنها در کل جهان غرب وجود داشت.
ایستگاه متروی استاد شهریار یکی از ایستگاه های متروی تبریز است که در بلوار استاد شهریار واقع شده است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۶ خط یک است. مشخصات. ایستگاه متروی استاد شهریار در بلوار استاد شهریار و در خط یک متروی تبریز قرار گرفته و از نوع ارتفاعی است. مساحت کل ایستگاه ۶۵۰۰ متر مربع و دارای ۲ طبقه و ۴ ورودی است. این ایستگاه در مجاورت ساختمان مرکزی متروی تبریز قرار گرفته است.
ایستگاه متروی دانشگاه تبریز یکی از ایستگاه های متروی تبریز است که در میدان دانشگاه در بلوار ۲۹ بهمن تبریز واقع شده است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۷ خط یک است. این ایستگاه در ۲۲ شهریور ۱۳۹۶، مورد بهره برداری قرار گرفت. مشخصات. ایستگاه متروی دانشگاه تبریز در میدان دانشگاه و در خط یک متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۸۳۱۹ متر مربع و دارای ۲ طبقه و ۲ ورودی است.
ایستگاه متروی آبرسان یکی از ایستگاه های متروی تبریز است که در چهارراه آبرسان و در خیابان امام خمینی واقع شده است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۸ خط یک است که در ۲۸ بهمن ۱۳۹۵ به بهره برداری رسید. مشخصات. ایستگاه متروی آبرسان در چهارراه آبرسان و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۵۴۶۰ متر مربع و دارای ۳ طبقه و ۲ ورودی است.
ایستگاه متروی میدان قطب (سردار ملی) یکی از ایستگاه های متروی تبریز است که در خیابان امام خمینی، محله خیابان، میدان قطب (قوت میدانی) حدفاصل چهارراه منصور و آبرسان واقع شده است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۹ خط یک است و در تاریخ ۲۸ آذر ۱۳۹۹ افتتاح شد. مشخصات. ایستگاه متروی میدان قطب در میدان قطب و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۳۹۴۱ متر مربع و دارای ۳ طبقه و ۲ ورودی است.
ایستگاه متروی شهید بهشتی یکی از ایستگاه های متروی تبریز است که در چهارراه شهید بهشتی (منصور سابق) و در خیابان امام خمینی واقع شده است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۱۰ خط یک است که در ۲۸ بهمن ۱۳۹۵ به بهره برداری رسید. مشخصات. ایستگاه متروی شهید بهشتی در چهارراه شهید بهشتی و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۸۱۰۷ متر مربع و دارای ۲ طبقه و ۲ ورودی است.
ایستگاه متروی میدان ساعت یکی از ایستگاه های متروی تبریز است که در میدان ساعت (شهرداری) در خیابان امام خمینی واقع شده است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۱۱ خط یک است که در ۲۸ بهمن ۱۳۹۵ به بهره برداری رسید. مشخصات. ایستگاه متروی میدان ساعت در میدان ساعت و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۱۰۶۸۰ متر مربع و دارای ۳ طبقه و یک ورودی است که برای عبور و مرور شهروندان از پله برقی استفاده می شود. .
سگ وحشی آفریقایی سگ سانی است که با نام های سگ شکاری آفریقایی و سگ شکاری دماغه نیز شناخته می شود و تنها در قارهٔ آفریقا، و به ویژه مناطق ساوانایی و دارای پوشش درختی اندک، یافت می شود. این جانور بزرگ جثه ترین سگ سان بومی آفریقا است و تخمین زده می شود که در حدود ۶۶۰۰ قلاده سگ وحشی آفریقایی بزرگسال شامل ۱۴۰۰ قلاده بالغ در طبیعت و در ۳۹ جمعیت پراکنده هستند. و این در حالی است که میزان شمارش شده، به دلیل تقسیم و تکه تکه شدن زیستگاه، تعدی و آزار انسانی و همین طور شیوع بیماری، رو به کاهش است. تا سال ۲۰۰۵ پنج زیرگونه از سگ وحشی آفریقایی شناسایی و گزارش شده اند. توصیف ظاهری. سگ وحشی آفریقایی تنها سگ سانی است که ۴ انگشت در هر پا دارد (دیگران دارای ۵ انگشت هستند). جمجمه آن همانند جمجمه کفتار است و فکی بزرگ دارد که آن را «گوشتخوار» تر از دیگر سگ سانان می کند. ارتفاعش تا شانه ۶۰ تا ۸۰ سانتی متر است. طول بدن این پستاندار ۷۱ تا ۱۱۲ سانتی متر است و اندازه طول دم ۳۰ تا ۴۰ سانتی متر است. نرها بزرگ جثه تر از ماده ها هستند. وزن این جانور به طور میانگین ۱۸ تا ۳۶ کیلوگرم است و مقدار وزن در جمعیت های مختلف این جانور متفاوت است. سگ ها
ی جمعیت های جنوبی سنگین تر هستند. این سگ ها گوش های گرد بزرگی دارند مملو از مو که آن ها را از ورود حشرات و پشه ها محافظت می کنند. آن ها غدد عطری دارند که ماده ای معطر و نامطبوع را آزاد می کند که به گمانی برای ارتباط برقرار کردن به کار می رود. با آنکه این جانوران گونه ای سگ سان هستند، مانند سگ واق واق نمی کنند و همچون گرگ زوزه نمی کشند، بلکه غرغرهایی تولید می کنند که مانند صدای سگی هستند که از پیدا کردن صاحبش خوشحال است. پوست بدن آن ها دارای رنگ های مختلف قهوه ای، سیاه، زرد، و سفید است و به آسانی تشخیص داده می شوند. میانگین طول عمر این جانوران ۱۲ سال است. حد نصاب در تصمیم های جمعی. سگ های وحشی آفریقایی پس از "گردهمایی های اجتماعی" از عطسه به عنوان یک حد نصاب برای تصمیم گیری دربارهٔ زمان شروع شکار استفاده می کنند. این عمل را می توان نوعی رای گیری در اجتماع این سگ ها تلقی نمود. هرچه تعداد عطسه ها بیشتر باشد گله سگ ها با تعداد بیشتری برای شکار به حرکت درمی آید. به عبارت دیگر، شمار عطسه ها باید به تعداد مشخصی برسد تا بر فعالیت گله اثر بگذارد. پیش تر تصور بر این بود که سگ های وحشی با عطسه فقط می خواهند راه تنفس خود
را باز کنند. بعضی دیگر از جانوران اجتماعی گوشتخوار مثل دم عصایی ها هم از حد نصاب استفاده می کنند.
مارچلین برتراند با نام تولد مارسیا لین برتراند (زاده ۹ مه ۱۹۵۰ – درگذشته ۲۷ ژانویه ۲۰۰۷) بازیگر و تهیه کننده آمریکایی بود. وی در بنیان گذاری بنیاد آل ترایبز برای نفع رساندن اقتصادی و فرهنگی به سرخ پوستان آمریکایی، و سازمان Give Love Give Life برای ارتقای آگاهی عموم دربارهٔ سرطان های زنان شرکت داشت. برتراند همسر سابق جون ویت و مادر آنجلینا جولی (هر دو از هنرپیشگان آمریکایی) بود و در سن ۵۶ سالگی پس از ۹ سال گذشت از سرطان تخمدان درگذشت. سالهای اولیه زندگی. برتراند در بیمارستان سنت فرنسیس در شهر بلو آیلند، ایالت ایلینوی زاده شد و در شهر کوچک مجاور آن به نام ریوردیل بزرگ شد. والدین او لوئی جون (نی گوونز؛ ۱۹۲۸–۱۹۷۳) و رولند ف. برتراند (۱۹۲۳–۱۹۸۵) نام داشتند. او یک خواهر کوچک تر به نام دبی و یک برادر کوچک تر به نام رالی داشت. برتراند از نژاد کانادایی فرانسوی، هلندی و آلمانی بود. وی همچنین ادعا می کرد که اجداد ایروکوا داشته است، هر چند همسر سابقش، جون ویت، یک بار اشاره کرد که برتراند «واقعاً ایروکوا نبوده است». دختر وی، آنجلینا جولی، می گوید که اغلب به اشتباه تصور می شد برتراند یک بازیگر فرانسوی است، ولی به گفته او «
مادر من اصلاً شباهتی به فرانسوی های اهل پاریس ندارد. او در یک زمین بولینگ که متعلق به پدربزرگ و مادربزرگم بود بزرگ شد». در سال ۱۹۶۵، خانواده برتراند از حومه شیکاگو به بورلی هیلز در کالیفرنیا مهاجرت کردند و او از سال دوم تا زمان فارغ التحصیلی در دبیرستان بورلی هیلز تحصیل کرد. حرفه بازیگری. در طول سال های آغازین هنرپیشگی، برتراند زیر نظر لی استراسبرگ به یادگیری بازیگری پرداخت. در سال ۱۹۷۱، وی نقش کانی در اپیزود «عشق، صلح، برادری و قتل» در فصل چهارم سریال تلویزیونی آیرون ساید را ایفا کرد. در سال ۱۹۸۲، وی نقش کوچکی در فیلم "نگاهی به بیرون" بازی کرد که همسر سابقش جون ویت از نویسندگان این فیلم بود و در آن بازی کرده بود. یک سال بعد از آن، برتراند در آخرین نقش آفرینی خود در فیلم کمدی «مردی که زنان را دوست داشت» بازی کرد که بازسازی فیلمی فرانسوی به همین نام بود. پس از آن برتراند توجه خود را به تهیه کنندگی معطوف کرد. او در سال ۱۹۸۳ شرکت تولید فیلم وودز رُد را با شریک زندگیش بیل دِی تأسیس کرد. در سال ۲۰۰۵، برتراند مستند ترودل را تهیه کرد که به شرح زندگی و کار جان ترودل، آهنگساز و فعال سنتی سو می پرداخت. ترودل برای نمایش
رسمی در جشنواره فیلم ساندنس و جشنواره فیلم ترایبکا برگزیده شد و جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بین المللی فیلم سیاتل برای بهترین فیلم مستند را از آن خود کرد. فعالیت های بشردوستانه. برتراند و شریک زندگیش جان ترودل، بنیاد آل ترایبز را برای حمایت از بقای فرهنگی و اقتصادی بومیان آمریکا تأسیس کردند. تا سال ۲۰۰۷، این بنیاد بیش از ۸۰۰ هزار دلار کمک هزینه به برنامه های محافظتی که روش های زندگی قبیله ای را تقویت و از آینده جوامع بومی مراقبت می کنند، اهدا کرد. در روز بین المللی زنان در سال ۲۰۰۳، برتراند و ترودل با همکاری کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان، کنسرت خیریه ای به نفع زنان آواره افغان برگزار کردند. برتراند که به سرطان تخمدان مبتلا شده بود، در سال ۱۹۹۹ به همراه ترودل بنیاد Give Love Give Life را بنیان نهاد. هدف آن ها افزایش آگاهی عمومی نسبت به سرطان تخمدان و سایر سرطان های زنان با استفاده از موسیقی بود. اولین کنسرت این بنیاد در فوریه ۲۰۰۴ در کلاب روکسی در شهر وست هالیوود ایالت فلوریدا برگزار شد. برتراند و ترودل تلاش داشتند تا در میان جامعه فیلم و موسیقی برای قانون یوهانا –قانونی برای حمایت مالی از آموزش
و اطلاع رسانی دربارهٔ نشانه ها و علائم سرطانهای زنانه که در نهایت در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۷ تصویب شد- حمایت استراتژیک جذب کنند. کنسرت دوم این بنیاد با هدف جمع آوری کمک های مالی برای انستیتو تحقیقات سرطان زنان در مرکز پزشکی سدارز-سینایی، در فوریه ۲۰۰۷، یک ماه بعد از درگذشت برتراند، در آمفی تئاتر گیبسون در لس آنجلس برگزار شد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۷۱ برتراند با بازیگری به نام جون ویت ملاقات و در ۱۲ دسامبر ۱۹۷۱ با وی ازدواج کرد. بعد از یک سقط جنین در سال ۱۹۷۲، آن دو صاحب دو فرزند به نام های جیمز هون (زاده ۱۱ مه ۱۹۷۳) و آنجلینا جولی (۴ ژوئن ۱۹۷۵) شدند. هر دو فرزند آن ها بازیگر هستند و جولی نقش مادرش در شروع فعالیت هنری خود را بیشتر از پدرش می داند. برتراند و ویت در سال ۱۹۷۶ به دلیل خیانت ویت از یکدیگر جدا شدند. برتراند در ۱۹۷۸ از دادگاه تقاضای طلاق کرد و این پرونده در سال ۱۹۸۰ به سرانجام رسید. بعد از طلاق از ویت، برتراند با مستندسازی به نام بیل دی وارد رابطه شد. آن دو یازده سال با هم زندگی کردند ولی هیچ گاه ازدواج نکردند. بعدها برتراند با جان ترودل، موسیقیدان و فعال سیاسی وارد رابطه شد. در زمان فوت، برتراند سه نوه به نام
های مدوکس، زهرا و شیلوه از فرزند دخترش داشت. وی نام پکس را برای چهارمین نوه ش که جولی در مارس ۲۰۰۷ به فرزند خواندگی قبول کرد برگزید. نوه دیگرش به نام ویوین در ژوئیه ۲۰۰۸ زاده شد که به یاد برتراند نام دوم مارچلین را برای او انتخاب کردند. مرگ. برتراند در اواخر عمرش زندگی دور از جنجالی برگزیده بود و با خبرنگارها مصاحبه نمی کرد. وی بعد از هشت سال مبارزه با سرطان تخمدان، در ۲۷ ژانویه ۲۰۰۷ و در سن ۵۶ سالگی در مرکز پزشکی سدارز-سینایی درگذشت. در زمان فوت او فرزندانش کنارش بودند. به گفته جولی، دختر برتراند، خانواده مادری وی زیاد عمر نمی کردند. به گفته جولی «خانواده مادری من زیاد عمر نمی کنند. مادربزرگم هم در جوانی فوت کرد در نتیجه مادرم همیشه فکر می کرد که این اتفاق برای او هم ممکن است بیفتد.»