Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای شاینی آمیزه ای از آهنگ های خود را اجرا کردند و برندهٔ Yepp Newcomer Album (بهترین آلبوم تازه کار سال) شد. ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰: محبوبیت و "لوسیفر". در فوریه ۲۰۰۹، اعضای شاینی به همراه گروه های Davichi و Mighty Mouth برندهٔ Best Newcomer(بهترین تازه کار) در ۱۸مین جشنوارهٔ Seoul Music Awards شدند. بعد از آن کمپانی SM اعلام کرد که در ۲۱ مه ۲۰۰۹، شاینی با دومین مینی آلبوم خود یعنی Romeo باز خواهد گشت. در ۱۸ می اولین سینگل این مینی آلبوم یعنی Juliette منتشر شد. ساخت این ترانه به عهده Corbin Bleu بود. اما کامبک شاینی به دلیل آسیب دیدن دندان های اونیو کمی به تأخیر افتاد و شاینی بالاخره مین آلبومش را در ۲۵ می منتشر کرد. اولین اجرای آن ها در ۵ ژوئن ۲۰۰۹ بود که در KBS’s Music Bank اجرا کردن و در موزیک بنک هم اولین بردشان برای این مینی آلبوم را داشتند. در ۱۶ ژوئیه 2009 SM entertainment اولین سری فوتوبوک های شاینی را با نام Day منتشر کرد و دومین سری هم در ۲۵ سپتامبر با نام Night منتشر شد. شاینی سومین مینی آلبوم خودش را به نام 2009, Year Of Us در ۹ اکتبر ۲۰۰۹ یعنی پنج ماه بعد از انتشار Romeo منتشر کرد. کمپانی SM Entertainment
شروع به نمایش گذاشتن استعداد خوانندگی اعضا کرد. سینگل اصلی این مینی آلبوم یعنی Ring Ding Dong در ۱۴ اکتبر منتشر شد؛ و گروه در ۱۶ اکتبر اولین کامبک استیجش را در شو KBS’s Music Bank داشت. در اوایل سپتامبر ۲۰۰۹ شاینی برنده جایزه Popularity (محبوب ترین گروه سال) به همراه گروه مشهور سوپرجونیور در ۲۴مین جشنواره Golden Disk Awards شد. در فوریه ۲۰۱۰ گروه جایزه BonSang را در ۱۹مین جشنواره Seoul Music Awards برد. در دسامبر هم شاینی شروع به اجرای آهنگ جدیدی از مینی آلبوم یعنی Jo Jo در موزیک شوها کرد. SM Entertainment شروع به انتشار تیزر عکس ها برای دومین فول آلبوم در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۰ کرد. اولین تیزر عکس از مینهو شروع شد و با کی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۰ پایان یافت. تیزر موزیک ویدئو هم در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۰ روی صفحه اصلی یوتیوب SM رفت. شاینی باز هم اولین کامبک استیجش را قرار بود در برنامه KBS Music Bank داشت. شاینی برنامه های خود را برای آلبوم جدید را در ۱۶ ژوئیه شروع کرد این در حالی بود که مچ پای مینهو در برنامه دریم تیم در ۸ ژوئیه آسیب دید و کامبک به تأخیر افتاد. هرچند که شاینی در ۲۳ ژوئیه کامبک داد. و بالاخره دومین فول آلبوم شاینی یعن
ی Lucifer در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۰ منتشر شد. موزیک ویدئو این آلبوم هم که Lucifer نام داشت در همان روز منتشر شد. هنوز چند ساعت هم از منتشر آلبوم نگذشته بود که شاینی در فروش آلبوم چه به صورت فیزیکی و چه به صورت دیجیتال رتبه خوبی در چارت های کره کسب کرد؛ و این موفقیت هم بخاطر این بود که آهنگ های آلبوم با دقت زیادی انتخاب شده بودند و این آلبوم به انواع مخاطبان توجه کرده بود و همین طور آهنگ های آلبوم صدای اعضا را به خوبی به رخ می کشیدند. گروه در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۰ در KBS Music Bank کامبک استیج داشت. نسخهٔ رقص این آهنگ هم در ۳ اوت ۲۰۱۰ روی صفحه اصلی یوتیوب SM رفت، شاینی نسخه گردآوری شده این آلبوم را در ۱ اکتبر ۲۰۱۰ به نام Hello منتشر کرد. موزیک ویدئو این آلبوم گردآوری شده نیز که Hello نام داشت در ۴ اکتبر ۲۰۱۰ منتشر شد؛ و این ریپکیج هم سه ترک جدید داشت. در همین اواخر بود که ۱۰امین تور جهانی SMTown شروع شد و شاینی هم اکثر آهنگ های این ریپکیج را اجرا کرد. اولین اجرای شاینی هم در ۲۱ اگوست ۲۰۱۰ در سالن Seoul Olympic Stadium بود. در ۴ سپتامبر ۲۰۱۰ هم در Staples Center لس آنجلس اجرا داشتند. سومین اجرا هم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۰ در سالن Hon
gkou Stadium شانگهای بود. در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۰ شاینی اولین تور کنسرت اختصاصی اش را که Shinee World نام داشت در Yoyogi National Gymnasium توکیو برگزار کرد که حدود ۲۴۰۰۰ فن به این کنسرت آمده بودند. شاینی اولین آلبوم استودیویی خود را در همان موقع که ضبط این آلبوم توسط Hikaru Utada تنظیم شده بود، منتشر کرد. ۲۰۱۷: مرگ جونگ هیون. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۷، جونگ هیون درگذشت و علت مرگ وی خودکشی اعلام شد. ترانه شناسی. آلبوم های کره ای آلبوم های ژاپنی
آق مهدی نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بردسکن در استان خراسان رضوی ایران است. این روستا در دهستان کوهپایه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۴ نفر (۳۱ خانوار) بوده است.
کاسف روستایی در دهستان کوهپایه، بخش مرکزی شهرستان بردسکن، استان خراسان رضوی است. از جاذبه های گردشگری این روستا می توان از دره کاسف و جنگل کاسف نام برد. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۵۳۶ نفر با ۱۵۸ خانوار بوده است.
هُدْک نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بردسکن در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان کوهپایه قرار دارد و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۹۹ نفر (۱۷۴ خانوار) بوده است. از جاذبه های گردشگری این روستا می توان از جنگل هدک و درختان چنار هدک و سرو زوبین هدک نام برد.
بیجوَرد نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بردسکن در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان کوهپایه قرار دارد و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۵۵ نفر (۱۴۴ خانوار) بوده است. از جاذبه های گردشگری این روستا می توان از دهانه بیجورد، چنار بیجورد نام برد. در روستای بیجورد قناتی به طول ۲۰۰۰ متر و تعداد ۴۰ میله چاه وجود دارد، عمق مادرچاه این قنات ۲۲ متر و فاصلهٔ مظهر تا محل آن ۱۵ متر می باشد. دبی این قنات ۲۰ لیتر بر ثانیه است. قنات بیجورد دارای دو چنار به ارتفاع تقریبی پنجاه متر می باشد و در کنار جاده بین المللی قرار دارد و سالانه هزاران گردشگر از این منطقه ییلاقی بازدید می کنند و هوای بسیار معتدلی دارد و دارای محصولات فراوانی از جمله گردو، انگور، انار، گیلاس، آلو، هلو، زردآلو، سیب و گلابی است.
خوشاب به گویش کاشمری: خِشاب نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بردسکن در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان کوهپایه قرار دارد و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۰۴ نفر با ۶۵ خانوار بوده است. منابع طبیعی و جاذبه های گردشگری. عمده زمین های کشاورزی این روستا در دو ناحیه نگین سفلی و نگین علیا قرار دارد. از آنجا که شمال و جنوب این روستا را رشته کوهای سربه فلک کشیده احاطه کرده است اهالی روستا تنگه ها و کوه های آن را با نامگذاری کرده اند. دِ هم رِز، قال تنورچه، قال برف، زو تنوره، قلعه پسر، قلعه دختر، بند شاهی، کوه دو برارو و… از جمله این مناطق هستند. قلعه دختر خوشاب. قلعه دختر خوشاب مربوط به سدهٔ ۶ تا ۸ ه .ق است و در شهرستان بردسکن، بخش مرکزی، دهستان کوهپایه (کوهسرخ غربی)، ۶ کیلومتری شرق روستای خوشاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۱۱۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سنگ پیر نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بردسکن در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان کوهپایه قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۴۷ نفر (۶۷ خانوار) بوده است. سنگ پیر در مرز بین دو شهرستان کوهسرخ و شهرستان بردسکن قرار دارد و همچنین جادهٔ ریوش-بردسکن از این روستا عبور می کند.
شمس آباد نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بردسکن در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان کوهپایه قرار دارد و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۴۱ نفر (۸۰ خانوار) بوده است.
حسن بن زید بن محمد بن اسماعیل بن زید بن حسن (نیمهٔ نخست قرن سوم هجری قمری – ۳ رجب ۲۷۰ قمری) ملقب به داعی کبیر و داعی الی الحق، از سادات حسنی اهل مدینه بود که از حجاز به ری کوچ کرد. وی پس از درخواست اهالی طبرستان در سال ۲۵۰ هجری قمری قیامی را در این منطقه رهبری نمود که موجب بنیان نهادن حکومت علویان طبرستان گشت. وی پس از چندین نبرد علیه طاهریان توانست بر سراسر کوهستان و دشت های طبرستان مسلط شود، پس از آن نیز در جنگ هایی با عباسیان و صفاریان مواجه شد. حکمرانی تحکم آمیز طاهریان از یک سو و سکنی گزیدن عوامل علوی در منطقه طبرستان منجر به قیامی به هواداری از حسن بن زید در ۲۵۰ قمری شد. بخشی از مردم طبرستان او را حاکم اعلام کردند و او توانست به هم پیمانی با «وهسودان بن جستان دیلمی» دست یابد. در میان نبردهایی که رخ داد، حسن بن زید سه بار توسط مهاجمان از طبرستان اخراج شد، نخستین بار در سال ۲۵۱ قمری در پی حمله ای از سلیمان طاهری، سپس در سال ۲۵۵ قمری توسط مفلح، سردار عباسی و آخرین بار در سال ۲۶۰ قمری توسط یعقوب لیث صفاری. داعی هربار در کوه های غیرقابل دسترسی دیلمیان پناه می گرفت و با حمایت آنان، به زودی قلمروش را بازمی یاف
ت. وی همچنین قلمرو طبرستان را گسترش داد. گرگان را در سال ۲۵۳ قمری فتح کرد. سپس چندین بار این شهر دست به دست شد ولی نهایتاً، کاملاً تحت حکومت او درآمد. وی به سوی البرز جنوبی نیز تاخت و ری، قزوین، زنجان، و قومس را تصرف نمود. حسن مجبور بود پس از آن دائماً مشغول دفاع در برابر حملاتی باشد که از هر سو وارد می شد و چند بار از آن سرزمین بیرون رانده شد، که در همه آن مواقع از دیلم مورد حمایت قرار گرفت تا جایی که توانست در ۲۵۷ قمری جرجان و در ۲۵۹ قمری قومس را بگیرد. جستان در آخرین سال های حیاتش، سعی کرد ری را دوباره تصرف کند که موفق نشد ولی مجبور بود به داعی در برابر یعقوب لیث صفار هم یاری رساند. حسن دوباره مجبور شد به دیلم پناه ببرد ولی باران های سیل آسا منجر به عقب نشینی سپاه او شد و حسن را نجات داد. حسن دوباره به طبرستان برگشت و تا ۲۶۶ که احمد بن عبدالله جرجان را اشغال و بخشی از آن را فتح کرد آنجا ماند. هنگامی که حسن مشغول جنگ با او بود، سید عقیقی این شایعه را گسترد که داعی زخمی یا کشته شده؛ ولی او در پی بازگشت داعی، شکست خورد و به قتل رسید. داعی در ۲۷۰ قمری زمانی که منطقه اش را در دست داشت درگذشت و آن را به برادرش م
حمد بن زید، داعی صغیر، واگذار کرد؛ خاندانش تا ۳۱۶ قمری بر طبرستان حکومت کرد. حسن بن زید که توانی نادر و سرکش برای مقاومت داشت، شخصی خالصانه مذهبی، تحصیلکرده و حامی نامه ها بود. حسن بن زید سرانجام دچار بیماری گشت و یک سال با همان وضعیت حکومت را ادامه داد. در این دوره برادر حسن، محمد بن زید، در گرگان و خود او در آمل مستقر بودند. داماد داعی، احمد بن محمد، نیز اعمال حکومتی را در آمل انجام می داد. داعی در روز دوشنبه، ۳ رجب ۲۷۰ هجری قمری درگذشت و او را در محلهٔ راستکوی که پیش از مرگش، خود آن را آماده کرده بود، دفن نمودند. داعی در زمان مرگ خود فرزندی نداشت و برهمین اساس در وصیتش وارث حکومت را برادر خود معرفی کرده بود؛ اما برخلاف وصیت داعی احمد بن محمد بر مسند قدرت نشست. داعی کبیر از مخالفان خلفای عباسی — که اغلب سُنّی مذهب بودند — بوده است و بر همین اساس برخلاف حکومت عباسی — که از رنگ سیاه استفاده می کرد — او از لباس و پرچم سفید بهره می برد. گرچه مذهب رسمی علویان طبرستان در زمان داعی زیدیه بود؛ ولیکن در سنت رسمی زیدیه او را به عنوان امام نمی شناسند، که این به خاطر خشونت های داعی بود. منبع شناسی. "تاریخ های محلی" مجم
وعه کتاب هایی هستند که دربارهٔ تاریخ منطقه یا شهر خاصی نوشته شده اند. این دسته از کتاب ها دارای ارزش بالایی هستند. از کتب مهم این جرگه می توان به "تاریخ طبرستان، تاریخ رویان، تاریخ طبرستان و رویان و مازندران و تاریخ جرجان" اشاره کرد. ابن اسفندیار، نویسندهٔ کتاب "تاریخ طبرستان"، از دبیران دربار باوندیان بود و به سختی به منابع خود دسترسی پیدا کرده بود، کتبی که هم اکنون از بین رفته اند و بنابرین کتاب وی ارزش ویژه ای دارد. در جلد اول تاریخ طبرستان از ابتدا تا اواسط تاریخ زیاریان پرداخته که نثری روان دارد. دو کتاب "تاریخ رویان" نوشتهٔ اولیاءالله آملی (بعد از سال ۸۰۵ هجری قمری) و "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران" نوشتهٔ ظهیرالدین مرعشی (وفات ۸۹۲ هجری قمری) نیز اغلب مطالب ابن اسفندیار را تکرار کرده اند. "تاریخ عمومی" دسته ای از منابع هستند که به شرح وقایع و حوادث سرزمین های اسلامی و خلافت عباسی می پردازند. در این میان تعدادی از تاریخ نگاران معاصر با علویان به موجب حضور ایشان در اوضاع سیاسی زمانه، به آن نیز پرداخته اند. "مروج الذهب، تجارب الامم، زین الاخبار، الکامل، العبر، تاریخ یمینی و حبیب السیر" نمونه هایی از تار
یخ عمومی مذکور هستند. برخی از این کتب متناسب با جهت گیری امیری که مورخ برایش می نوشته، هستند و عدم بی طرفی شان مشهود است؛ به طور مثال برخی از مورخان خلافت عباسی چهره ای زشت از زیاریان را نمایش داده اند. "تاریخ نگاری زیدی" گونه ای خاص از تاریخ نگاری اسلامی است که در آن به صورت خاص به یکی از ائمه زیدی می پردازند و مشابه «سیره نویسی» است. هدف از چنین شیوه ای توسط مورخان زیدی، مشروعیت بخشیدن به قیام های امامان زیدیه و نشان دادن شایستگی آن هاست. علی بن بلال آملی یکی از پیشگامان نگارش تاریخ زیدیه در کتاب "المصابیح" خود ضمن پرداختن به سرگذشت بسیاری از امامان مذهب زیدیه، بر عدم به رسمیت شناخته شدن داعی کبیر و داعی صغیر به عنوان امام تأکید کرده است. نام این دو علوی در سنت رسمی زیدیه یمن، به دلیل برخورد تند آن ها با الهادی الی الحق است. چنان که تاریخ نگاری زیدی از دوره امامت الهادی شیوع یافت. در سال ۱۹۸۷ میلادی ویلفرد مادلونگ کتابی تحت عنوان "اخبار ائمه زیدیه در طبرستان، دیلمان و گیلان" را در بیروت چاپ کرد که برای نخستین بار در آن از منابع یمنی مرتبط با زیدی های شمال ایران استفاده شده بود. این کتاب از نظر فنی، ویراستار
ی علمی، دقت و صحت بسیار ممتاز بوده است. منابع مورد نظر این کتاب از منابع دست اول مرتبط با علویان طبرستان در قرون سوم تا هفتم هجری است که برخی مستقیماً و برخی بر اساس منابع دیگری نوشته شده اند. مادلونگ معتقد است که در نتیجهٔ ضعیف شدن زیدی های حاشیهٔ دریای مازندران، در دوران صفویه، منابع دست اول آنان در این ناحیه از بین رفته و تنها در یمن گردآوردی شده است. نام و تبار. حسن بن زید ملقب به «داعی اول»، «داعی الخلق الی الحق»، «داعی کبیر»، «داعی الی الحق» و «حالب الحجاره» یکی از سادات علوی بود، که از جانب پدر حسنی و از جانب مادرش حسینی بوده است. علی بن محمد علوی نسّابه در کتاب "المجدی فی انساب الطالبیین"، تبار وی را از سوی پدر این گونه معروفی کرده است: «زید بن محمد بن اسماعیل بن حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابی طالب» همچنین در این کتاب تبار وی را از جانب مادرش چنین می شمارد: «آمنه بنت عبدالله بن عبدالله اعرج بن حسین اصغر بن علی بن حسین بن علی بن ابی طالب» تولد و دوران کودکی. حسن بن زید در نیمهٔ نخست قرن سوم هجری قمری در مدینه متولد شد. وی در همین شهر رشد یافت و به «بلوغ سیاسی و معرفت دینی» رسید. در سده های یکم و دوم ه
جری، عباسیان بسیاری از علویان را ناچار به ترک مدینه و کوچیدن نمودند. این احتمال نیز وجود دارد که وی در شورش «یحیی بن عمر علوی» شرکت کرده باشد و پس از سرکوب این شورش و تشدید سیاست های ضد علوی متوکل عباسی، سیدها از حجاز و عراق به نواحی مرکزی ایران مهاجرت کردند. حسن بن زید نیز یکی از این افراد بود که در شهر ری ساکن شد. شرایط سیاسی خلافت. رویکرد عباسیان اغلب به علویان قهرآمیز بود و آزار آنان در عهد خلافت متوکل عباسی به اوج خود رسید. به دستور عبدالله بن یحیی بن خاقان، وزیر متوکل، در این هنگام حرم امام حسین در کربلا را به آب بست و تبدیل به کشتزار کرد و عده ای را گماشت تا زائران را به قتل رسانند. به واسطهٔ سیاست های اداری، مالی و نظامی متوکل از جمله ولخرجی فراوان، عدم ثبات مقامات اداری و تغییر مکان پایتخت از بغداد به سامرا و نیز چرخش مذهبی وی به سمت حنابله، خلافت تضعیف شده بود و با قتل وی در سال ۲۴۷ ه جری (۸۶۱ میلادی) توسط غلامان ترک زمینهٔ زوال قدرت عباسیان فراهم شد. پس از مرگ متوکل رویکرد منتصر به علوی ها تغییر کرد و او خود را «شیعه» نامید. اما خلافت پایدار نبود؛ با وقوع جنگ داخلی در بغداد و سامرا طی یک دهه پس از
مرگ متوکل که به کشته شدن چهار خلیفه انجامید، امپراتوری عباسی عملاً تکه تکه شد و سلسله های نسبتاً مستقلی توسط قدرت های نظامی محلی تحت عنوان «امیر» در جای جای سرزمین های اسلامی ظهور کردند. این سلسله های جدید مانند صفاریان، برخلاف امرای قبلی نظیر طاهریان در پی خودمختاری و مرکزگریزی بودند. محمد بن طاهر، آخرین امیر و فرمانروای حکومت نیمه مستقل طاهری از ۲۴۸–۲۵۹ ق. (۸۶۲–۸۷۲ م) بر خراسان حکمرانی می کرد، اما تدریجاً تسلط بر دیگر مناطق ایران از جمله طبرستان را از دست داد. او در سال ۲۵۹ (قمری) به دست یعقوب لیث صفاری دستگیر و زندانی شد و با از میان رفتن او حکومت طاهریان نیز پایان یافت. از سوی دیگر، یعقوب لیث حکومت صفاریان را بنا نهاد و بخش های بزرگی از ایران شامل سیستان، خراسان، کرمان، فارس و خوزستان را تسخیر کرد، اما موفق نشد بر طبرستان سلطه یابد. شرایط سیاسی و مذهبی در زمان خلافت معتمد عباسی (۲۵۶–۲۷۹ ه .ق /۸۷۶–۸۹۲ م) نیز، بسیار پرچالش بود. این دوران به جهت سیاسی، مصادف بود با عصر ضعف خلافت عباسیان؛ بدین صورت آنان از اعمال مؤثر حاکمیت خود جز در بخش محدودی از سرزمین عراق ناتوان بودند. در این دوره، افراد مختلف در جای جای
قلمرو عباسیان قیام کرده بودند و سرزمین مسلمانان دچار تجزیه سیاسی شده بود. معتمد عباسی، حسن عسکری، امام یازدهم امامیه، را که رقیبی بالقوه برای خلافت به شمار می رفت، در سامرا تحت نظارت و مراقبت قرار داده و او را حتی از ملاقات با پیروانش نیز بازداشته بود. از سوی دیگر، معتمد عباسی، خود، تحت سلطه برادرش موفق بالله بود که فرماندهی سپاه را در اختیار داشت و دیوان را تحت تسلط داشت، به طوری که از ۸۸۲ عملاً خلیفه تحت اسارت خانگی قرار داشت و قدرتی نداشت. مقدمات جنبش و مهاجرت داعی به طبرستان. آموزه های دینی زیدیان نخستین بار در حاشیه جنوبی دریای مازندران توسط برخی از شاگردان «امام قاسم بن ابراهیم رسی حسنی» آغاز گشت. وی که در اطراف مدینه ساکن بود، مجموعه ای از پاسخ هایش به سؤالات زیدیان ساکن طبرستان را تألیف کرده بود. پس از وی نیز «جعفر بن محمد نیروسی طبری» در زادگاهش، نیروس که در کوه های شرقی رود چالوس بود، این آموزه ها را انتقال داده است. بدین ترتیب، مناطق غربی طبرستان، رویان، کلار و چالوس، نخستین مرکز زیدیان در منطقه شد. به گفتهٔ «ناصر عظیمی»، مرگ «قاسم بن ابراهیم رسی»، رهبر زیدیان قاسمیه، در سال ۲۴۶ هجری و کشته شدن «یح
یی بن عمر علوی»، رهبر بعدی قیام زیدیان کوفه، دو سال بعد در سال ۲۴۸ هجری، که به دست «محمد بن عبدالله طاهری» در کوفه انجام شد، محرک و انگیزه ای برای شورشیان زیدی ساکن سواحل خزر بوده؛ چنانچه محمد بن عبدالله طاهری که شورش زیدی را سرکوب کرد، برادر «سلیمان بن عبدالله» والی وقت طاهریان در طبرستان نیز بود و از طرف دیگر خلیفه مستعین به پاس سرکوب قیام زیدیان املاک زیادی در طبرستان به او بخشیده بود. طبرستان در دوران طاهریان، تحت نظر آنان اداره می شد. شخصی به نام «محمد بن اوس بلخی» از نمایندگان طاهری در طبرستان، با اشغال کردن زمینی بایر و بدون مالک، که مردم از آن بهره می بردند، موجب نارضایتی مردم از کارگزاران طاهری شد او همچنین غافلگیرانه وارد دیلم شده و از آن ها اسیر گرفته و کشتار به راه انداخت. در سال ۲۵۰ هجری «محمد بن رستم کلاری» و «محمد»، شهریاران رویانی از خاندان معدان، (و به نقلی محمد و جعفر پسران رستم) به یاری مردم کلار، چالوس و دیلم، شورشی در طبرستان برپا نمودند و از عبدالله پادوسبانی نیز تقاضای کمک کردند. مردم منطقه «دارفو»، در دیلم، نیز به روستاهای دیلمی می رفتند و مردم آن ولایت را علیه عوامل طاهری فرا می خواند
ند. سازماندهی این قیام در غرب رود چالوس به آسانی فراهم بود چون والیان خلیفه با توجه به اقتدار دیلمی ها هنوز به این ناحیه نفوذ نکرده نبودند و حاکمان دیلمی نیز با خلفای عباسی و طاهری دشمنی و مخالفت داشتند. بنابرین دیلمی های این ناحیه با آزادی به سازماندهی این جنبش دست زده و مطمئن بودند که در غرب طبرستان نیز مردم با آنان همدل و متحدند. مردم طبرستان و دیلم پس از آماده کردن شرایط جنبش، از «محمد بن ابراهیم»، که یکی از علویان معروف ناحیه بود، خواستند که رهبری قیام را بپذیرد؛ ولی او که خودش را درخور این کار نمی دید، «حسن بن زید» را به آنان معرفی نمود. بزرگان کجور، طوماری نوشتند و پس از امضاء به قاصدی سپردند تا در ری به دست حسن بن زید برساند. حسن بن زید پس از تحقیق و اطمینان از پدیدار شدن زمینه های قیام در منطقهٔ طبرستان، این دعوت را پذیرفت و به همراه خویشان و بستگان از ری به طبرستان کوچید. سرانجام در رمضان ۲۵۰ هجری وارد منطقه رویان شد و دودمان علویان طبرستان را بنیان نهاد. آغاز حکومت. در ۲۵ رمضان ۲۵۰ هجری قمری، حاکم نور اسپهبد وندااُمید، عبدالله بن سعید، محمد بن عبدالکریم و بزرگان کجور در کلار با حسن بیعت کردند. حسن
پس از بیعت اهالی کجور و کلار، سه نفر از یارانش با اسامی محمد بن عباس، علی بن نصر و عقیل بن مسرور را به چالوس فرستاد تا در آن شهر برایش بیعت بگیرند. «حسین بن محمد مهدی حنفی»، از بزرگان چالوس، مردم چالوس را در مسجد جامع این شهرگرد هم آورد تا بتوانند با نمایندگان حسن بن زید بیعت کنند. با این اقدام عملاً چالوس از سیطرهٔ طاهریان بیرون جَست. عامل طاهریان، محمد بن اوس، از شهر گریخت و اسپهبد جعفر به او و همراهانش پناه داد. همچنین امیران دیلم و بالاخص «جستانیان» نیز در میان کسانی بودند که با وی بیعت نمودند. حسن بن زید روز ۲۶ رمضان به «روستای کورشید» رفت و فردایش به به سمت کجور حرکت کرد و تا روز عید فطر در آنجا ماند. وی برای نخستین بار در مصلای کلار نماز عید فطر را اقامه نمود و اهدافش را بیان کرد. از آن پس نمایندگانی به مناطق گوناگون گسیل نمود و مردم را به قیام علیه طاهریان فراخواند. خود نیز پس از اطمینان از وفاداری مردم کجور و کلار، برای کسب بیعت به ناتل و پایدشت رفت. سفرها و جابه جایی های پیاپی داعی از آغاز کار نشان می دهد که بستر برای او آماده بود و خبری از هیچ ممانعتی در برابر او نیست. جنگ با طاهریان. طبرستان در دو
ران طاهریان، تحت نظر آنان اداره می شد و پایتخت آن در شهر ساری بود. در دورهٔ ظهور داعی کبیر نیز عامل طاهریان در منطقه سلیمان بن عبدالله نام داشت. نبرد پایدشت. به عنوان نخستین درگیری، در پایداشت و بنا به قولی در ناتل نیروهای داعی به فرماندهی محمد علوی و محمد پسر رستم با نیروهای محمد بن اوس به جلوداری «محمد بن اخشید» درگیر شدند که محمد علوی توانست سر محمد بن اخشید را از بدنش جدا کند و برای حسن بن زید بفرستد. این نبرد نخستین پیروزی نظامی علویان و حامیانشان علیه حکام طاهری بود. نبرد لیکانی. مرگ محمد بن اخشید در نبرد موجب تضعیف روحیهٔ سپاهیان طاهری شد چنانچه عقب نشینی کردند. محمد بن اوس نیز نزد سلیمان بن عبدالله طاهری، عامل طاهریان در طبرستان، رفت. سپس علویان به سوی آمل حرکت کردند ولی در میانهٔ راه به سپاه سلیمان برخوردند که محمد بن اوس این بار فرماندهی آن را در دست داشت. در جنگی که در منطقه «لیکانی» رخ داد، علویان شکست خوردند، محمد علوی کشته شد و «حسن بن حسین»، از فرماندهان علوی، به همراه بسیاری از سربازانش اسیر شد. بقیهٔ سپاهیان علوی نیز به پایدشت بازگشتند. اسیران را نزد سلیمان در آمل بردند و پس از مدتی آزاد کردن
د. نبرد چمنو. داعی پس از این شکست، «محمد بن حمزه» را به دیلم فرستاده و از مردم آنجا کمک طلب کرد. ششصد مرد جنگنده به فرماندهی «امیدوار بن لشکرستان»، «ویهان بن سهیل»، «پالیزبان» و «فضل رفیقی» توسط گیلانیان و دیلمیان به پایدشت اعزام شدند و از طرفی بعضی از اسپهبدان طبرستان مانند «پادوسبان»، «مصمغان»، «ویجن»، «خورشید بن حنف»، «خیان»، «پادوسبان بن گردزادلپور» به داعی نامه ای نوشته و از عدم یاری وی در برابر طاهریان عذرخواهی نمودند و هنگامی که داعی قصد هجوم به آمل را یافت، ۲۰۰ نفر پیاده و ۲۰ نفر سواره نظام را برای کمک به او فرستادند. داعی این بار فرماندهی سپاه را به عهدهٔ محمد بن حمزه و حسین بن احمد گذاشت. محمد بن اوس، حاکم وقت آمل، نیز لشکری به فرماندهی ابراهیم بن خلیل برای مقابله با علویان فرستاد. در نبرد سنگینی که بین دو سپاه درگرفت، علویان پیروز شدند و سپاه طاهریان به سوی آمل عقب نشینی نمود. علویان تعقیبشان نموده و آمل را تصرف کردند. محمد بن اوس نیز از شهر گریخت. داعی پس از پیروزی در تاریخ ۲۳ شوال سال ۲۵۰ هجری، وارد آمل شد و در مصلای شهر از مردم بیعت گرفت. شهر آمل را نیز مقر حکومتش قرار داد. سپس چند تن از حامیان
طاهریان را اعدام نمود ولیکن فرماندهٔ شکست خوردهٔ آنان، ابراهیم بن خلیل، را امان داد. داعی کبیر پس از رسیدن به حکومت طبرستان، پایتخت خود را از ساری — که جایگاه طاهریان بود — به آمل منتقل کرد تا به حامیان و هوادارانش نزدیک تر باشد. ظهور مصمغان؛ فتح مامطیر و ساری. مصمغان از جمله حامیان داعی بود که با ورود به شهر مامطیر، در روز ۲۶ شوال سال ۲۵۰ هجری قمری برای او بیعت گرفت و موجب شد که این شهر به دست علویان افتد. خود داعی نیز نمایندگانی را برای اخذ بیعت به شهرهای فیروزکوه، دماوند و ری اعزام کرد. همچنین در ۴ ذی القعده همان سال گروهی را با «امیر الحاج» قرار دادن محمد بن حمزه، به حج فرستاد. در زمان طاهریان، پایتخت سلیمان بن عبدالله شهر ساری بود. داعی پس از آن که مامطیر را تصرف کرد، به مصمغان دستور داد تا به ساری رود. مصمغان نیز روستای «پوطم نوروز آباد» شهرستان ساری را لشگرگاه خویش قرار داد. در این ایام، سلیمان بن عبدالله نیز لشکرش را به «اَسد جندان» سپرد. خود داعی نیز در «روستای توجی» سپاهیانش را آماده نبرد می کرد. پس از شروع نبرد، داعی به نصیحت پیرمردی به نام «شهریار بن اندیان»، از جنگ با سپاهیان جندان پرهیز نمود و ب
ه ظاهر گریخت و سپس از بی راهه، وارد شهر ساری شد و در شهر جنگی بین طرفین رخ داد که علویان در آن پیروز شده و شهر را فتح کردند. سلیمان نیز از ساری گریخت و به «روستای دودان» نزد سپاهیانش رفته؛ سپس به سوی ساری هجوم آوردند که در نبردی شهری، سپاهیان طاهری مجدداً شکست را متحمل شدند. پس از شکست سپاه طاهری سلیمان به استرآباد گریخت و سپاهیان علوی عمارت وی را به آتش کشیدند. از سوی دیگر حسین بن زید، برادر داعی کبیر، دماوند را فتح کرد و بزرگان شهرهای لاریجان و قصران هم نزد داعی رفته و اظهار تبعیت و فرمانبرداری کردند. نبرد تمشکی دشت. پس از ۴۰ روز حکومت علویان در شهر ساری، داعی کبیر تصمیم گرفت که به آمل بازگردد؛ ولی به توصیهٔ اسپهبدِ پادوسبانی، به «چمنو» رفت. با پیوستن لشکریان خراسان به سپاه سلیمان بن عبدالله، وی بار دیگر به سوی مازندران شتافت. دیلمیانی که در سپاه داعی بودند، درصدد انتقال غنائم جنگی به منازلشان، بازگشته بودند و داعی با سپاهی کوچک به مقابلهٔ با طاهریان برخاست. دو سپاه در محلی به نام «تمشکی دشت» به مصاف یکدیگر رفتند که موجب شکست و عقب نشینی علویان شد. سربازان علوی در بیشه ها پراکنده شدند و توانستند «احمد بن مح
مد بن اوس» را بکشند. داعی کبیر نیز در زمان عقب نشینی، آنقدر روی پُل چمنو ایستاد تا تمامی زخمیان و کشتگان را از آن پل عبور دادند. سپس بازماندگان به سمت چالوس گریختند. پس از تمشکی دشت، نبردی هم در «تالابنمان» درگرفت و عدهٔ بسیاری کشته شدند. داعی شبانه به همراه اسپهبد فنا، پسر ونداامید و خورشید پسر جسنف، از راه بالامین به آمل رفت. (از راه سوادکوه و لپور کنونی) صبح نیز توقفی نکرد و از آمل به چالوس گریخت و سلیمان به تعقیبش پرداخت. دربارهٔ سراسیمگی سپاهیان داعی نقل است که لشکرستان، فرماندهٔ او، فرصت پوشیدن جامه نیافت و عریان بود و وقتی به چالوس رسیدند، داعی ده هزار درهم ستاند تا برای سربازان لباس تهیه کند. نبرد لاویج. پس از فتح آمل توسط سپاهیان طاهری، این شهر به اسپهبد قارن بن شهریار داده شد. داعی کبیر نیز پس از آن که عده ای از مردم گیلان و دیلم به او پیوستند، به سوی «لاویجه رود» رفته و آنجا را لشگرگاه خویش قرار داد. سپاهیان طاهری و باوندی نیز از آمل خارج شده و در پایدشت مستقر شدند. داعی نیز به توصیهٔ سپاهیان دیلمی، به لشکرِ اسپهبد باوندی شبیخون زد و آن را در نبرد شبانه، شکست داد. در این شبیخون عدهٔ زیادی از سردارا