Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اوپن سیم یک نرم افزار متن باز برای شبیه سازی، مدل سازی و آنالیز در زمینه بیومکانیک است. هدف این نرم ارائه ابزار رایگان و گسترده برای تحقیق در زمینه بیومکانیک و علم کنترل موتور است. اوپن سیم طیف گسترده ای از مطالعات در مورد آنالیز دینامیک راه رفتن، عملکردهای ورزشی، شبیه سازی روش های جراحی، آنالیز عملکرد مفاصل، طراحی دستگاه های پزشکی و شبیه سازی حرکات انسان ها و حیوانات را فراهم می کند. این نرم افزار تجزیه و تحلیل دینامیک معکوس و شبیه سازی دینامیک رو به جلو را انجام می دهد. اوپن سیم در صدها آزمایشگاه بیومکانیک در سراسر جهان برای مطالعه حرکت ها مورد استفاده قرار گرفته است و دارای جامعه توسعه دهنده نرم افزاری است. اوپن سیم یکی از برنامه های شاخص از سیم بایوس در سازمان ملی بهداشت آمریکا در مرکز محاسبات پزشکی در دانشگاه استنفورد است. سیم بایوس که در سال ۲۰۰۴ در جهت توسعه ابزارهای محاسباتی برای فیزیک مبتنی بر مدل سازی و شبیه سازی ساختارهای زیستی تأسیس شد. تاریخچه. اوپن سبم ۱٫۰ در ۲۰، اوت ۲۰۰۷ ارائه شد و دارای قابلیت هایی چون بازدید دستگاه عضلانی اسکلتی انسان، وارد کردن مدل هایی که در ای آی ام ام (Musculographics Inc
.) طراحی شده اند، ویرایش مسیرهای عضلانی و تولید مدل شبیه سازی شده از روی داده هابود. اوپن سیم ۱٫۱ در ۱۱، دسامبر سال ۲۰۰۷ منتشر شد که قابلیت های جدیدی مانند موقعیت دوربین برای ضبط فیلم های شبیه سازی کاربران. یک آنالیزر با ضریب خطای کم برای محاسبهٔ توابع تک تک عضلات به آن اضافه شد. اوپن سیم ۲٫۲٫۱ در ۱۱ آوریل ۲۰۱۱ منتشر شد. آخرین و جدیدترین اوپن سیم دارای رابط کاربری است و به کاربر اجازه می دهد که حرکت های عضلانی را مرزبندی کند و محرک های مربوط به استاتیک را بهینه سازی کند.
کلاس موج کلاسی از ناوچه های ساخت ایران است. اولین ناو این کلاس جماران نام دارد که در بندر امام خمینی تکمیل گردید و در سال ۱۳۸۸ تحویل نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران داده شده است. در تاریخ ۴ اسفند ۱۳۸۵ رسانه های ایرانی از آغاز ساخت دومین فروند این کلاس تحت عنوان ولایت خبر دادند. (بعدها این فروند به ناوچهٔ دماوند تغییر نام داد.) سومین فروند از ناوچه های کلاس موج، به یاد ناوچهٔ سهند از کلاس الوند که در عملیات آخوندک در سال ۱۳۶۷ غرق شد، سهند نامگذاری شد. سازهٔ فولادی ناوچهٔ سهند در ۲۸ شهریور ۱۳۹۱ به آب انداخته شد و سال ۱۳۹۷ وارد خدمت شد. به گفتهٔ حبیب الله سیاری ناوهای این کلاس به ترتیب نام هایشان، پروژهٔ قوی تر و با تکنولوژی های جدیدتری نسبت به ناوهای قبلی خواهند شد. وی همچنین شمار پروژه های ساخته شده و در حال ساخت موج را ۷ عدد اعلام نمود.
گوست رایدر عنوان یک بازی ویدئویی در ژانر اکشن که براساس یک کمیک به همین نام ساخته شده است. این بازی در فوریه ۲۰۰۷ کمی قبل از اکران فیلم گوست رایدر توسط 2کی گیمز برای پلی استیشن ۲ و پی اس پی و گیم بوی عرضه شد. گیم پلی. روند بازی و سبک کنترل آن شباهت زیادی به سری بازی های "شیطان هم می گرید" و "خدای جنگ" دارد. نسخه گیم بوی آن با دو نسخه دیگر کاملاً متفاوت است. پس از اینکه که بازیکن یک بار بازی را به انتها برساند، می تواند برای بار دوم با شخصیت بلید و گوست رایدر 2099 بازی کنید. بازخورد ها. نسخه پلی استیشن ۲ و پلی استیشن همراه نقد های متوسطی دریافت کرد. ولی نسخه گیم بوی ادونس با تحسین معتقدین همراه بود.
نانوک شمال فیلم مستندی دربارهٔ سرگذشت یک اسکیمو به نام نانوک است که به مبارزه با سرما، باد و دشت های پوشیده از یخ برخاسته است. این فیلم به کارگردانی رابرت فلاهرتی در سال ۱۹۲۲ ساخته شد. او زندگی اسکیموهای کانادایی را در این فیلم به تصویر درآورده است. این شیوهٔ زیستن در وجود فردی مشخص (نانوک) و نه در شکل کلی زندگی در چنین محیطی عینیت پیدا می کند. زندگی ای که بسیار تحت تاثیر شرایط زیست محیطی انسان است و در مبارزهٔ مدام برای بقا می گذرد. در دیگر فیلم های فلاهرتی ارجاعاتی به برخی صحنه های این فیلم هست. درون مایه. درون مایهٔ این فیلم، مبارزهٔ آدمی با طبیعت است. دنیایی که فلاهرتی آن را نمایش می دهد، دنیایی است که فرد در آن با وابستگی هایی پیچیده دست و پنجه نرم می کند و مبارزه ای شرافتمندانه را به نمایش می گذارد. نشانگر دنیایی پاک در برابر دنیای صنعتی.
"آینهٔ فرورفته یا آینهٔ دهانی"' از ابزارهای بکار رفته در دندانپزشکی است. سر این آینه معمولاً گرد است و بیشتر از شماره ۴ و ۵ این آینه استفاده می کنند. شماره ۲ معمولاً وقتی استفاده می شود که از اندازه ای کوچک تر بخواهیم استفاده کنیم به ویژه در مواقعی که در حال کار روی دندان های عقب باشیم و سد دندانی در دهان باشد. دامنه استفاده این آینه وسیع است. از مهم ترین مزیت هایش، دادن دید غیرمستقیم به دندانپزشک، تاباندن نور به سطوح مورد نیاز و استغفار بافت های نرم است. دید غیرمستقیم در جاهایی از دهان که دیده نمی شوند یا به سختی قابل دیدن هستند، مورد نیاز است. سطوح خلفی (زبانی) دندان های ماگزیلاری، محل های مهمی هستند که از آینه دندانپزشکی استفاده می شود. بقیه مناطق دهان را به آسانی با استفاده از این آینه می توان مشاهده کرد. اگرچه حتی بدون آینه دندانپزشکی هم این سطوح قابل دیدن هستند، مشروط بر اینکه دندانپزشک در وضعیت نامناسب جسمانی خود را قرار دهد. بدون آینه دندانپزشکی، وضیعت های نامناسب جسمی برای دندانپزشک هر روز ایجاد می شد و باعث بروز دردهای مزمن در ناحیه گردن و کمر می گردید. مکان های دیگری نیز در دندان قرار دارد که حتی ب
ا وجود نور بالای سر بیمار، باز هم روشن نمی شوند. در این مواقع، از آینه دندانپزشکی برای منعکس کردن نور به این سطوح استفاده می شود. این آینه همچنین بسیار مفید واقع می شود اگر به طور همزمان نور را منعکس کند و سطوح غیرقابل دیدن را نیز نمایان سازد. همچنین از این آینه برای عقب کشیدن بافت مثل گونه و زبان استفاده می شود تا دید بهتری از دندان ها بدست آید. مهندس ها هم از آینهٔ دندانپزشکی برای دیدن فضاهای باریک و گوشه کنارها استفاده می کنند. همچنین در آزمایشگاه های لیزر و بینایی هم به صورت مداوم از این آینه استفاده می شود.
ایوان کوستانتینی آیوازوفسکی (؛ ؛ زادهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۸۱۷ - درگذشتهٔ ۵ مه ۱۹۰۰)، نقاش ارمنی-روس با شهرت جهانی ست. او در شبه جزیره کریمه کار و زندگی می کرد. بیشتر او را با چشم اندازهای دریایی اش، که بیش از نیمی از آثار او را دربرمی گیرد، می شناسند. بسیاری معتقدند آیوازوفسکی یکی از بهترین نقاشان چشم اندازهای دریایی در تمام تاریخ است. زندگی نامه. ایوان آیوازوفسکی در شهرفئودوسیا در شبه جزیره کریمه در یک خانودهٔ فقیر ارمنی به دنیا آمد. در سال ۱۸۱۲ خانوادهٔ او از گالیسیا (که آن زمان در لهستان قرار داشت و امروز جزئی از خاک اوکراین است) به کریمه مهاجرت کردند. پدرش نواختن ویولن و زبان های لهستانی و اوکراینی را به او آموخت. استعداد او در هنر سبب شد که به مدرسهٔ سیمفروپول شمارهٔ ۱ و پس از آن آکادمی هنرهای سن پترزبورگ راه یابد. او از این آکادمی با مدال طلا فارغ التحصیل شد. او برای منظره ها و چشم اندازهای دریایی اش جوایزی به دست آورد، به تعدادی از شهرهای ساحلی شبه جزیرهٔ کریمه برای نقاشی سفر کرد و پس از آن عازم اروپا شد. در سال ۱۸۴۵ به دعوت سلطان عبدالمجید به استانبول رفت. در فاصلهٔ سال های ۱۸۴۵ تا ۱۸۹۰ او ۸ بار از این شهر دید
ن کرد. در ۳۱ سالگی با جولیا گریوز، یک مدیر انگلیسی در سن پترزبورگ ازدواج کرد. آن ها ۴ دختر داشتند. این ازدواج در نهایت به طلاق انجامید و آیوازوفسکی در ۶۵ سالگی با بیوهٔ جوان ارمنی به نام آنا بوردازیان ازدواج کرد. او آخرین سال های عمرش را در فئودوسیا گذراند و با پول خود نه تنها آب شهر را تأمین می کرد، بلکه یک مدرسهٔ هنر و یک موزهٔ تاریخی نیز در آنجا احداث کرد. بر اثر تلاش های او یک بندر تجاری در فئودوسیا راه اندازی شد و شهر به شبکهٔ راه آهن متصل شد. آیوازوفسکی در سال ۱۹۰۰ در فئودوسیا درگذشت. سبک و موضوع آثار. آیوازوفسکی را بیشتر با تابلوهای چشم انداز دریا و ساحل می شناسند. تکنیک و تخیل او در به تصویر کشیدن بازی های نور بر امواج و حباب های آب دریا به طور ویژه ستودنی ست و به تابلوهای او کیفیتی رومانتیک و در عین حال واقع گرا می بخشد. تابلوهای او یادآور آثار نقاش انگلیسی جی.ام. دبلیو. ترنر و نقاش روسی است. توانایی او در به تصویر کشیدن نور منتشر آفتاب و مهتاب، گاهی از پشت ابر، گاهی از پس مه با لایه های تقریباً ناپیدا رنگ، بسیار تأثیرگذار است. مجموعه ای از آثاری با موضوع جنگ های دریایی که در دههٔ ۱۸۴۰ نقاشی شده اند،
توانایی صحنه پردازی دراماتیک او را آشکار می کند. در این تابلوها بازتاب شعله های کشتی های به آتش کشیده شده در آب و ابرها پیداست. او همچنین تابلوهایی با موضوع چشم اندازهای روستایی اوکراین و مناظری از زندگی شهری در استانبول خلق کرده است. برخی منتقدان نقاشی های او از استانبول را شرق شناسانه قلمداد کرده اند و برخی دیگر صدها منظرهٔ دریایی او را تکراری و ملو دراماتیک دانسته اند. موفقیت. آیوازوفسکی پرکارترین نقاش ارمنی روسی زمان خود بود. در زمان مرگ (۱۹۰۰ میلادی) بیش از ۶۰۰۰ اثر از او باقی ماند. او با پولی که از موفقیت شغلی خود به عنوان هنرمند به دست آورد، توانست یک دانشگاه هنر و یک گالری در شهر محل سکونت خود فئودوسیا، کریمه تأسیس کند. در سال ۲۰۰۶، آثار آیوازوفسکی در حراج به قیمت ۳٬۲۰۰٬۰۰۰ دلار به فروش رفت. شهرت بین المللی او همچنان رو به افزایش است. در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۷، تابلوی "کشتی آمریکایی در حال بارگیری از جبل الطارق" به قیمت ۲٬۷۱۰٬۰۰۰ پوند فروخته شد. این رقم بالاترین رقمی بود که تا آن زمان برای یکی از آثار آیوازوفسکی در حراج پرداخته شده بود. همچنین گفته می شود بیش از هر نقاش روسی ارمنی دیگری آثار او جعل می شود. در
رتبه بندی هنرمندان روسیه او در بالاترین رتبه قرار دارد.
سگ در ایران باستان به جنبه های نمادین سگ در فرهنگ ایران باستان می پردازد. سگ یکی از حیواناتی است که در اساطیر و مذاهب برخی از جهانیان نیز مورد احترام قرار گرفته و جنبه های نمادین یافته است. سگ همچنین در دین زرتشتی و میان ایرانیان باستان ارزش و جایگاه ویژه ای داشته است. به موجب اخبار قدیم و مورخان یونانی چون استرابو و هرودوت و دیگران میان کاسپی ها سگ از احترام و تقدس فوق العاده ای برخوردار بوده و مقام حقوقی چون انسان داشته است. کاسپی ها در آغاز از اقوام غیرآریایی بودند اما عناصر آریایی نیز در میانشان ملاحظه می شود. کاسپی ها در زمان مادها دیگر قدرت چندانی نداشتند اما نفوذ معتقدات کاسپی ها در زمان مادها قابل توجه است. واژه شناسی. واژهٔ «سگ» در بیشتر زبان های هند-اروپایی و لهجه های ایرانی وجود داشته و هم اکنون نیز برجاست به قرار ذیل: چنان که ملاحظه می شود در بسیاری از لهجه های کنونی ایران، هم چون:کاشانی و سمنانی واژهٔ «سپن» که ریشهٔ اوستایی کلمهٔ «سگ» است، باقی است. البته این واژه در زبان تالشی نیز کاربرد دارد. در زبان گیلکی واژهٔ «سک» در بعضی مناطق، به ویژه نواحی شرقی گیلان مانند اشکورات، رایج است. حتّا به گفتهٔ
یاقوت حموی، اصفهان (اسپهان) از واژه های «اسبا»(esba) به معنی سپاه و سگ است و این نشان می دهد که در لهجه های قدیم اصفهان «اسباه» به معنی «سگ» بوده است. واژهٔ «سپک» (spaka) در اوستا صفت است به معنی سگ مانند. هرودوت در تاریخ خود دربارهٔ افسانه زایش کوروش بزرگ نوشته است که او را به گاوبانی سپردند، همسر او که «سپکو» (spako) نام داشت. او کوروش را شیر داد و بزرگ کرد چون کوروش به نزد پدر و مادر خود بازگشت، همواره نام «سپکو» را بر زبان می راند و مهربانی های او را به یاد می آورد چون پدر و مادر همیشه نام «سپکو» به معنی «سگ» را از زبان پسر می شنیدند، به مردم می گفتند که به خواست ایزدان، کوروش در بیابان از سگی شیر خورد و پرورش یافت. نظر به همین داستان است که برخی از نویسندگان و محققان گمان کرده اند که او در کودکی از سگی شیر خورده است. سگ در فرهنگ ایرانی. در همهٔ داستان ها و افسانه هایی که دربارهٔ سگ بیان شده، این حیوان مجموعه ای از نمادهای پیچیده، اما شفابخش، وفادار و راهنمایی است که شکار و مرگ را به نمایش می گذارند و با لیس زدن قدرت پاکیزه سازی خود را آشکار می سازد، گویی نگهبان مرز میان خودآگاهی و ناخودآگاهی است. او نه
تنها در گذشتگان را به دنیای فروردین راهنمایی می کند بلکه از عالم ماورا خبر داشته، میانجی دنیا و آخرت است و پیوندی اساطیری با ماورا دارد. در دین زرتشتی سگ با انسان هم رتبه است و احکام و ویژگی هایی که به آن نسبت داده شده با ویژگی های انسان ها برابری می کند، گویی این حیوان آمیزه ای از جانوران و مردمان است و حتی گفته اند سه یک او از انسانهاست و از این جهت «سگ» خوانده شده است. ایرانیان باستان معتقد بودند که «سگ با کمک خروس ارواح پلید و جادوگران را هنگام شب از زمین دور می کند و سروش را یاری می نماید. دشمن اهریمن است و چون واق می کند درد و رنج و آزار و نافرمانی را از بین می برد. آیین مهر. در آیین مهر سگ یار وفادار میتراست که با او به شکار می رود. در نقش های برجسته ای بزرگ بازیافته در ناحیهٔ استربورکن و هورن هایم و روکینکن در آلمان سگ های شکاری در پیرامون میترا دیده می شوند. اسطوره آفرینش. مشی و مشیانه(آدم و حوا)هنگامی که حیات انسانی یافتند، آتش روشن کردند و گوسفندی را که اورمزد به آنها داده بود، ذبح نموده، قطعه هایی از آن را درون آتش انداختند که در نظر ایشان عنصری بسیار مقدس بود و قطعه ای را به سوی آسمان افکندند، سگ
ی که همراه آنان بود دوید و گوشت را ربود و خورد. مطابق این روایت احتمال دارد یکی از دلایل تقدس سگ در نزد زرتشتیان، همین یعنی تغذیه از گوشت مقدس باشد. در روایت دیگر مشی و مشیانه قطعه ای گوشت در آتش می افکندند و قطعه ای را به عنوان سهم ایزدان به سوی آسمان می اندازند و قطعهٔ سوم را به سگ خود می دهند. می توان فرض کرد که آتش و ایزدان و سگ، هر سه از دیرباز مقدس به شمار می آمدند که مشی و مشیانه هر یک از سه قطعهٔ گوشت را به یکی از آنها می دهند. سیمرغ. سیمرغ نام پرنده ای اسطوره ای در ایران باستان است، این موجود غول پیکر، بالدار و مؤنث و معمولاً به داشتن یک بدن پوشیده از پولک همراه با سر سگ، پنجهٔ شیر و بال طاووس توصیف می شود. در آثار زرتشتی. در روایات داراب هرمزدیار از سگ مقدسی به نام زرین گوش سخن به میان آمده است که پاسبان کالبد کیومرث است و به تنهایی از آن کالبد نگهداری می کند چنان که هفت امشاسپند نتوانستند از آن محافظت کنند اما زرین گوش از عهدهٔ این کار برآمده، در زمرهٔ محافظان پل چینوت قرار می گیرد. به اعتقاد زرتشتیان سگ از جمله موجوداتی است که از نطفهٔ کیومرث به وجود آمده اند و به دلیل وجود نطفهٔ وی در این حیوان گ
وشت آن خوردنی نیست. در بندهشن آمده است: «از آفریدگان مادی، سگ، نگهبان و از میان برندهٔ دروج و درد است و با چشم همهٔ ناپاکی ها را از میان می برد». ارداویراف در سفر روحانی خود به دوزخ رسیده، مشاهده می کند که «دیوان مانند سگ روان مردی را می درند و گوشت او را به سگان می دهند، می پرسد:که این تن چه گناه کرد که این گونه مجازات می شود؟ سروش پاک و ایزد آذر به او پاسخ می دهند که این روان آن مردم بدکار است که در گیتی سگ شبانان را، از خورش بازداشت یا زد و کشت فرگرد سیزدهم وندیداد با ۵۶ بند دربارهٔ کیفر و مجازات قتل انواع سگ ها و ایذاء و آزار آنهاست. در بخش نخست از این فرگرد بیان می شود که از میان آفریده های اهورامزدا سگ بسیار محترم است چون از سپیدهٔ کاذب تا فجر صادق با اهریمن مقابله می کند و پاسبان آفرینش نیک است. نقش سگ در جهان واپسین. یمه خدای مرگ دو سگ داشته که همواره او را همراهی می کردند. وظیفهٔ اصلی آن ها ترسانیدن اهریمنان و مراقبت از ارواح بوده است. می گویند ارواح درگذشتگان از "یمه" (جمشید) خواستند که سگ ها را برای راهنمایی و نگهبانی آن ها به سرزمین مردگان بفرستد. در اسطورهای ایرانی و دین زرتشتی سگ پشوپانه محافظ پ
ل چینوت و نگهبان گذرگاه میان دنیا و آخرت است. وظیفهٔ آن حیوان، این است که ارواح پاک را از آسیب اهریمن می رهاند و به ارواح پلید اجازه نمی دهد که از این پل عبور نمایند. همچنین آمده است که هر کس در دنیا از سگ نگهداری کند و به آن غذا داده، حیوان را نیازارد، اگر چه دوزخی باشد زرین گوش همان سگی که در آغاز نگهبان کالبد کیومرث بود و سپس نگهبان چینوت پل می شود، آوایی سهمگین سر می دهد چنان که دیوان از عذاب کردن آن روان دست بر می دازند؛ اما اگر کسی در دنیا سگ را آزار دهد، زرین گوش اجازه عبور از پل چینوت را به او نمی دهد. رسم سگ دید. از دیدگاه زرتشتیان زمانی که جان از بدن خارج می شود اگر کسی در کنار پای جسم بسته باشد چون نسوش (دیوی که بر اجساد آدمی دست می یابد و آن را پلید می سازد) بر وی هجوم برد و چنانچه سگ آن جسد را ببیند، نسوش رانده می شود. به احتمال زیاد رسم سگ دید که عبارت بود از آوردن سگی بر بالین محتضر یا مرده و نشان دادن جسد به سگ و مالیدن پوزه به آن جسد، از همین عقیده سرچشمه گرفته است. «سگ که دزد و گرگ و دشمن مادی را می راند قادر به راندن «دروج» و نسوش پلیدی که از سوی باختر، جایگاه دیوان، بر جسد مرده حمله می کند
، هم هست. سود و خاصیت طبیعی و طبی رسم «سگدید کردن» این است که حیوان مذکور در شناخت مرگ توانا و در مرگ ناگهانی و بی هوشی قادر به تشخیص مردگان از زندگان است. تا چندی پیش با نهادن قطعه نانی بر سینهٔ جسد و بردن سگ برای برداشتن آن رسم «سگدید کردن» به ذهن ها القا می شد.»
دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، یکی از قدیمی ترین و معتبرترین دانشکده های پزشکی ایران است که در شیراز قرار گرفته و یکی از دانشکده های دانشگاه علوم پزشکی شیراز محسوب می شود. تاریخچه. قبل از سال ۱۳۲۴ خورشیدی آموزش منسجم و منظم پزشکی در فارس وجود نداشت و در بیشتر شهرهای فارس و حتی شیراز طبیب هایی مجاز بودند که طب قدیم را از پدران و استادان خود یادگرفته و به درمان بیماران می پرداختند. در همین زمان بیمارستان کوچکی به نام بهبودستان در سال ۱۳۰۴ خورشیدی وجود داشت که به پیشنهاد کریم هدایت و محمدحسن نمازی پدر محمد نمازی بنیان گذار بیمارستان نمازی ساخته شده بود. در آذر ماه سال ۱۳۲۵ هجری شمسی آموزشگاه عالی پزشکی شیراز در ساختمان حاشیه خیابان زند افتتاح گردید. دانشجویان پس از ۴ سال تحصیل در این آموزشگاه به عنوان بهدار فارغ التحصیل شده، کار پیشگیری از بیماری ها و درمان بیماران را بر عهده داشتند. بروز استعداد و شایستگی دانشجویان، ذبیح الله قربان رئیس آموزشگاه و همکاران جوان وی را بر آن داشت تا حتی قبل از تصویب قانون تأسیس دانشکده پزشکی در شهرستان ها در مجلس شورای ملی، به فکر تبدیل این آموزشگاه به دانشکده پزشکی بیفتن
د؛ بنابراین ابتدا ساختمان اولیه دانشکده بنا گذاشته و تجهیزات لازم خریداری گردید. سپس در پی تصویب قانون تأسیس دانشکده های پزشکی شهرستان ها در سوم خرداد ۱۳۲۸ در مجلس، با تلاش و پیگیری مسئولین وقت و مردم فرهنگ دوست فارس در تاریخ ۲۷ آذرماه ۱۳۲۸ دانشکده پزشکی شیراز با حضور رجال و دانشمندان فارس و شیراز افتتاح گردید. ساختمان اولیه دانشکده که قسمت غربی ساختمان شماره یک فعلی می باشد در سه طبقه به مساحت حدود ۴۰۰۰ متر مربع در سال ۱۳۲۷ با اعتباری حدود ۶/۵۰۰/۰۰۰ ریال ساخته شد. سپس در سال های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰ قسمت شرقی ساختمان مذکور با اعتبار ۶/۰۰۰/۰۰۰ ریال به ساختمان اصلی ضمیمه گردید و مساحت ساختمان دانشکده به حدود ۷۵۰۰ متر مربع افزایش یافت. در سال ۱۳۲۹ حدود ۱۰۰ نفر (یک نفر دختر و بقیه پسر) دانشجو در سال اول و دوم در این دانشکده مشغول به تحصیل بودند که ۵۴ نفر آنها شیرازی، ۲۳ نفر از سایر شهرستان های استان و ۲۳ نفر بقیه از استان های اصفهان، یزد، کرمان و آذربایجان بودند. در سال ۱۳۴۹ تعداد دانشجویان ۳۱۰ نفر، که از این تعداد ۴۱ نفر دختر بود. در بدو تأسیس دانشکده دارای ۷ گروه علوم پایه شامل: انگل شناسی، باکتری شناسی، تشریح، شیمی،
فارماکولوژی و فیزیولوژی، فیزیک و سه گروه بالینی شامل: بیماری های خارجی، بیماریهای داخلی و چشم-گوش و حلق و بینی بود. آزمایشگاه های موجود نیز عبارت بودند از: تالار کالبد شکافی و آزمایشگاه های شیمی، باکتریولوژی، بافت شناسی فیزیولوژی، بیولوژی حیوانی و گیاه شناسی. کتابخانه دانشکده ابتدا در ضلع شرقی ساختمان دانشکده و دارای ۱۴۰۰ جلد کتاب به زبان های فارسی، انگلیسی و فرانسه بود. در این زمان در کتابخانه حدود ۲۶ عنوان مجله علمی در زمینه های جراحی، داخلی، اطفال، بهداشت، فیزیک، زنان و زایمان و همچنین مجله Lancet وجود داشت. در سال۱۳۵۰ کتابخانه دانشکده دارای یازده هزار جلد کتاب و هفتصد مجله علمی به زبان های فارسی، انگلیسی، فرانسه و غیره بود. با تأسیس دانشگاه شیراز در سال ۱۳۳۶ دانشکده پزشکی یکی از دانشکده های اصلی این دانشگاه گردید. اولین بیمارستانی که به دانشکده واگذار شد بیمارستان سعدی (شهید فقیهی فعلی) بود. بنای این بیمارستان از سال ۱۳۱۹ به وسیله اداره شهرداری شروع و در سال ۱۳۲۲ به پایان رسید. در همین سال این بیمارستان با بخش های جراحی، داخلی، مامایی و بیماریهای زنان، چشم و بیماری های قلبی و کلیوی تأسیس گردید. علاوه بر آ
ن این بیمارستان دارای درمانگاه داخلی، جراحی، زنان، چشم، دندان پزشکی و اطفال و یک آزمایشگاه تشخیص طبی و یک بخش رادیولوژی (بنیانگذار: عبدالغفار تفضل)بود. این بیمارستان ابتدا زیر نظر وزارت بهداری و سپس در سال ۱۳۲۵ به آموزشگاه عالی پزشکی و پس از آن در تاریخ ۱۳۳۰/۱/۱۹ به دانشکده پزشکی تحویل گردید. کادر آموزشی، دستیاران و اینترن های دانشکده پزشکی به نوبت در این بیمارستان انجام وظیفه می نمودند. وضعیت فعلی دانشکده پزشکی شیراز. وضعیت فضای فیزیکی دانشکده پزشکی آمار تعداد اعضای هیئت علمی: استاد: ۴۷ نفر دانشیار: ۴۰ نفر استادیار: ۵۰ نفر مربی: ۵ نفر استاد: ۸۴ نفر دانشیار: ۹۸ نفر استادیار: ۱۸۲ نفر مربی: ۰ نفر آمار تعداد دانشجویان پزشکی: مقطع علوم پایه: ۵۸۸ نفر مقطع فیزیوپاتولوژی: ۳۷۰ نفر مقطع استیودنتی: ۲۹۹ نفر مقطع اکسترنی: ۲۲۸ نفر مقطع اینترنی: ۳۸۵ نفر مقطع تخصص: ۸۰۵ نفر مقطع فوق تخصص: ۸۷ نفر مقطع فلوشیپ: ۸۹ نفر بخش های آموزشی دانشجویان پزشکی در بیمارستان های آموزشی : آموزش مجازی پزشکی. پس از اپیدمی کووید ۱۹ جلسات آموزشی این دانشکده به صورت مجازی برگزار گردید. فایل های آموزش مجازی از علوم پایه تا بالین به صورت ادغام یافته
توسط دانشجویان در کانال های تلگرامی مانند نوای یار گردآوری شد.
رسم سگدید عبارت بود از آوردن سگی بر بالین محتضر یا مرده و نشان دادن جسد به سگ و مالیدن پوزه به آن جسد. این رسم در ایران باستان رواج داشته است. زرتشتیان اعتقاد داشتند که زمانی که جان از بدن خارج می شود، نسوش (دیوی که بر اجساد آدمی دست می یابد و آن را پلید می سازد) بر وی هجوم برد و هنگامیکه سگ آن جسد را ببیند، نسوش رانده می شود. اساس این عقیده بر این بود که سگ که دزد و گرگ و دشمن مادی را می راند، قادر به راندن دروج و نسوش پلیدی که از سوی باختر، جایگاه دیوان بر جسد مرده حمله می کند، هم هست. سود و خاصیت طبیعی و طبی رسم سگدید کردن این است که حیوان مذکور در شناخت مرگ توانا و در مرگ مفاجا و بی هوشی قادر به تشخیص مردگان از زندگان است. تا چندی پیش با نهادن قطعه نانی بر سینهٔ جسد و بردن سگ برای برداشتن آن رسم سگدید کردن به ذهن ها القا می شد. رسم سگدید در منابع. نویسندهٔ کتاب عجایب المخلوقات ضمن تمثیل سگ اصحاب کهف در وفاداری نوشته است: «... بدان که سگ جانوری است مهربان، از آدمی نشکیبد، به تن ضعیف و به دل دلیر تا از شیر بنگریزد و با وی بستیزد، یک لقمه بخورد و صد سال وفاداری کند، از بهر این گویند سگی بهتر از صد سفله… سگ ن
ه سبعی تمام است و نه بهیمهٔ بهیم. نه جنی است نه انسی و مطایای جن است…مجوس مرده را به سگ نماید تا وی را ببوید، بداند کی مرده است، اگر زنده بود، بازگردد؛ اگر مرده بود در وی زند.» نوع سگ انتخاب شده برای مراسم. در فرگرد ۸، بندهای ۱۶ و ۱۷ وندیداد، این سگ باید چهارچشم، یا سگ سفید زردگوش باشد. در متون کهن پهلوی سگ ده قسم بوده است که برخی از آن ها امروزه از نژاد سگ نیستند مانند راسو، روباه، گربه آبی، خارپشت و گربه زباد(-زباد غالیه) اقسام دیگر عبارت اند از:سگ گله، سگ خانه، سگ شکاری، سگ آبی، توله سگ. از این حیوانات یاد شده، سگ گله، سگ خانه، سگ آبی و خارپشت از اهمیت و قداست ویژه ای برخوردارند و می توانند دیو جسد را بگریزانند. در بین این انواع ده گانه سگ هایی که نسوش و دیو جسد را می رانند عبارت اند از:سگ گله، سگ خانه، سگ شکاری، سگ روباه گونه، توله ای که بیش از ۴ ماه داشته باشد. چگونگی انجام مراسم. سگدید از ارکان اصلی آداب تشییع جسد به شمار می آمد و زرتشتیان همهٔ اموات را سگدید می کردند. کسی را که از روی داد یا بیداد کشته می شد یا به وسیلهٔ جانور درنده ای دریده می گشت یا به هر دلیل دیگر در می گذشت، سگدیده کرده جسد او را ب
ه دادگاه یا دخمه می بردند. اگر جان در بدن او باقی بود و مرگ وی حتمی به نظر می رسید، سگی را در کنار جسد می بستند تا وقتی که جان از بدن او خارج گردد، آن گاه مراسم کفن و دفن را به جای می آورند. اگر شخصی در آب می مرد و بدن او مرطوب بود تا خشک شدن جسد صبر می کردند آن گاه سگدید می نمودند، اگر دست و پا و دیگر اعضای بدن انسانی مثله می شد و حتی اگر دور از هم می افتاد و به عنوان مثال عضوی را در بیابان می یافتند یکایک اعضا را از دید سگ می گذراندند تا سگدید شود. بر طبق آیین زرتشتی پارچه ای که به خون یا چربی جسد آلوده می شد و حیوانات از جمله میمون و خرس اگر در آبادی می مردند باید سگدید می شدند. هر جسدی به وسیلهٔ دو مردی حمل می شد که توانایی آن ها از جهت جسمانی یکسان بود، اما اگر زن آبستنی درمی گذشت ضروری بود که دو سگ را برای سگدید حاضر کنند و چهار مرد نیرومند هم زور، هم، جسد را حمل نمایند. به اعتقاد زرتشتیان اگر جسد سگ ندیده را هزار تن هم برمی داشتند همگی آلوده می شدند. اگر زن آبستن هنگام زادن از دنیا می رفت، بچهٔ زهدان او هم سگدید می شد. لازم بود که سگ بدن جسد را لمس کند. در حین انجام دادن عمل مزبور، صورت جسد بایست کاملا
ً باز و بدون هیچ پوششی می بود. احتمال نقش سگ در متلاشی کردن جسد. برخی از محققان عقیده دارند، سگ در پاره کردن جسد نیز سهیم بود، یعنی پس از اینکه جسد را به دخمه می بردند به وسیلهٔ سگ دریده می شد. در گزیده های زادسپرم به این مطلب اشاره شده و دلیل متلاشی شدن جسد به وسیلهٔ حیوانات نیز ذکر گردیده است: «زرتشت از اهورامزدا می پرسد:آن که بگذشت و بمرد و سگ و پرنده تن او را از هم متلاشی کرد و گرگ و کرکس ببرد، چگونه دوباره به هم رسند؟ ... اهورامزدا گفت:این آفریدگان را آن گاه که نبودند، توانستم آفریدن و اکنون که بودند اما متلاشی شدند، دوباره ساختن آسان تر است زیرا مرا پنج انباردار است. پذیرندهٔ تن درگذشتگان:یکی زمین که نگهدارندهٔ گوشت و استخوان و پی مردم است، یکی آب که نگهدار خون است، یکی گیاه که نگهدار موی تن و سر است، یکی روشنی که پذیرندهٔ آتش است و یکی باد که جان آفریدگان را در هنگام فرشگرد باز دهد. دلایل انجام مراسم سگدید. با توجه به آنچه گفته شد دلایل احتمالی اجرای «سگدید» را می توان به طور خلاصه بدین گونه برشمرد که: آثار احتمالی باقیمانده از رسم سگدید. احتمال دارد که این باورداشت مردم گیلان که هنگام دچار شدن انسان ب
ه بیماری و تب، باید نخی به اندازهٔ طول قد بیمار بر سوراخ لانهٔ سگ بگذارند. اگر سگ نخ را پاره کند تب بیمار به جان سگ می افتد و او بهبود می یابد، از آیین «سگدید» سرچشمه گرفته باشد.
آنا پاستور گارسیا (زادهٔ ۹ دسامبر ۱۹۷۷ در مادرید اسپانیا) یک روزنامه نگار و مجری اخبار اسپانیایی است. آنا دارای مدرک روزنامه نگاری از دانشگاه سن پابلو است و برای رادیو ملی اسپانیا و افه کار می کند. او در روز ۲۴ اسفند ۱۳۸۹ در تهران با محمود احمدی نژاد مصاحبه ای انجام داد. افتادن غیرعمدی روسری روی شانه اش انعکاس وسیعی در وبگاه ها، خصوصاً توئیتر داشت. زندگی نامه. آنا پاستور دارای مدرک روزنامه نگاری از دانشگاه سن پابلو می باشد و حرفه روزنامه نگاری را از مطبوعات نوشتاری به مجری گری در تلویزیون و رادیو توسعه داد. او در رادیو و تلویزیون عمومی اسپانیا، کادنا، افه و کادنا سر نیز کار کرده است.