Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رد، ولی به نظر می رسد رویداد ۸۲۰۰ ساله در آن بی تاثیر نبوده باشد. این که شعر هگولان، محوطه شاخص فرهنگ یرموکی اولین نشانه های الگوی مفهومی شهر را دارا هست یا نه محل مناقشه است، و برخی آن را مربوط به ملاحظات محرمیت دانسته اند تا ملاحظات شهرسازی. جمعیت قابل توجه، دیوار دفاعی، و شبکه درهم پیچیده ساختمان های عمومی (معابد و منابع آب) عناصری هستند که جریکو را به سمت شهرسازی سوق می دادند. با این حال عنصر شهری که در جریکو وجود نداشت خیابان بود. جزیرهٔ قبرس. نخستین گونه های خیابان شهری در شهر خیروکیتیا ظاهر شدند. سکونت گاه باستانی خیروکیتیا در هزارهٔ ششم پیش از میلاد در در دامنهٔ تپه ای در کرانه غربی رودخانه مارونیو در ساحل جنوبی قبرس پدید آمد. این خیابان ها از کرانه رود به سمت بالای تپه می رفتند و از سمت دیگر تپه پایین می آمدند و همانگونه که دیوار اریحا به آن شهر شکل می داد، شکل کلی شهر را تعیین می کردند. ولی بر خلاف اریحا که با دیوارش محصور شده بود، شکل کلی خیروکیتیا باز و قابل گسترش بود و به اندازه خاصی محدود نمی شد. رشد چنین شهری خطی بود و تنها به طول خیابان ها وابسته بود. خانه ها در دو سوی خیابان قرار می گرفتند و
از طریق این خیابان ها به آب رودخانه دسترسی داشتند خیابان ها به شکل سکو، با سنگ آهک و به شکل قابل توجهی بالاتر از سطح زمین ساخته می شدند تا در مقابل فرسایش مقاوم باشند. خیابان های خیروکیتیا، به عنوان نخستین گونه مکان عمومی ارتباط بین ساکنان این شهر و حس هویت و همبستگی آن ها را را تقویت می کردند. در برخی فواصل، خیابان برای ایجاد فضای استراحت در مسیر بین خانه و رودخانه گشادتر می شد که الگوی اولیه میدان در تاریخ معماری است خیابان های خیروکیتیا دو نتیجه فرعی داشتند: یکی اینکه اهمیت مکان های عمومی و بی مالک بودن آن ها، مسئولیت محافظت، پاکیزگی، و تعمیر آن ها را بر عهده مجموع شهروندان می گذاشت و دیگری اینکه خانه هایی که بر خیابان های اصلی قرار گرفته بودند ارزش بیشتری پیدا می کردند. آناتولی و میانرودان. (آناتولی) سکونت گاه قرمز دره که در اوایل دوران نوسنگی ساخته شده برای ظرافت و توجه به ملاحظات زیباشناختی در ساخت آن مورد توجه است. در هر خانهٔ "قرمز دره" یک ستون غیرسازه ای گلی قرارداده شده که به عنوان مبلمان به کار می رفته است. و این امر نشان می دهد که سنت تزئینات از اوایل دوران نوسنگی در منطقه وجود داشت. در آناتولی در
گذار از دوره نوسنگی پیش از سفال آ به نوسنگی پیش از سفال ب نقشه ساختمان ها از دایره ای به مستطیلی تغییر کرد، ولی همه سکونت گاه ها در این دوره به فناوری خشت خام گذر نکردند. گوبکلی تپه. منطقه گوبکلی تپه به وضوح یک محوطه آیینی بوده و کارکرد مسکونی نداشته است. گرچه از لحاظ گاه شناسی در دوره نوسنگی قرار می گیرد ولی به احتمال زیاد توسط مردم شکارچی-گردآورنده ساخته شده بود. چاتال هویوک. در چاتال هویوک دو خانه دو طبقه یافت شده است. چاتال هویوک در دشت قونیه آناتولی (ترکیه امروزی) است که تاریخ آن به تا برمی گردد و بزرگترین و پیچیده ترین مناطق باستانی بازمانده از دوران نوسنگی است که تا کنون توسط باستان شناسان کشف و حفاری شده. شهر چاتال هویوک که حدود ده هزار نفر جمعیت داشته تجارت ابسیدین در منطقه را کنترل می کرده است. در آن زمان، ابسیدین یا شیشه آتشفشانی بهترین ماده برای ساخت ابزارهای نوک تیز بود و ازین رو تجارت آن موجب ایجاد صنعتی پرسود گشت که این خود باعث ثروتمند شدن شهر چاتال هویوک شد. چاتال هویوک، برخلاف اریحا، حصار شهری و برخلاف خیروکیتیا کوچه و خیابانی ندارد. مهم ترین ویژگی چاتال هویوک این است که خانه ها به همدیگر چ
سبیده بودند و تنها راه دسترسی به آن ها از پشت بام و با نردبانی چوبی بود. این ویژگی باعث می شود که ایستایی آن ها از خانه های تک ایستاده بیشتر شود و هم چنین دفاع از شهر آسان شود. هر حجره حداقل دو صفه چوبی به عنوان مبلمان داشت، و استخوان درگذشتگان زیر این صفه ها دفن می شد. حدود چهل سازه از سازه های حفاری شده دارای تزئیناتی غنی است که باستان شناسان عقیده دارند عبادت گاه هستند. نقشهٔ ساختمان های عبادت گاه با نقشهٔ خانه ها یکسان است و تنها تفاوتشان در تزئین دیوارها با نقاشی های آیینی مربوط به الهه مادر است. تخمین زده می شود برای ساخت هر خانه در چاتال هویوک ۵۰ مترمکعب خاک نیاز بوده است. برای هر خانه به حدود ۵۰۰ تا ۷۵۰ خشت نیاز بوده که پس از یک هفته خشک شدن، یک گروه پنج نفره می توانسته خانه را در دو هفته بسازد. نقاشی ای که بر روی دیوار یکی از عبادت گاه های چاتال هویوک به دست آمده است نشان می دهد که این شهر بر اساس نقشهٔ قبلی ساخته شده است. اندازهٔ خانه های چاتال هویوک مختلف است ولی نقشهٔ یکسانی دارند. جنس دیوارهایشان از خشت خام است، و دیوارها و کف اتاق ها را رنگ آمیزی می کردند. اربابا. در اربابا، که مربوط به دوران نو
سنگی پیش از سفال ب است، مصالح اصلی سنگ آهک است که با ملات گل روی هم چیده شده اند. علت استفاده از سنگ وجود یک معدن سنگ در نزدیکی این محوطه است. به گفته لاو این امر نشان از تفکر منطقی به کار رفته در تصمیم های سازندگان این روستاست، چرا که ایشان می توانستند بنابر رسم آن دوره خانه هایشان را از گل بسازند ولی سنگ را انتخاب کردند. اروپا در دورهٔ نوسنگی. زمانی که معماری از هستهٔ منطقهٔ خاور نزدیک به دیگر مناطق گسترش یافت، کارکرد و معنای آن به شکل قابل توجهی تغییر کرد. با رسیدن انقلاب نوسنگی به قارهٔ اروپا، دو موضوع معماری مورد آزمایش مردمان این سرزمین قرار گرفت: یکی خانه به مثابهٔ ارگانیسم و دیگری معناسازی سمبولیک برای ابدیت با ساختمان ها. (اروپا) سکونت گاه لپنسکی ویر در شبه جزیرهٔ حدود ساخته شده و نشان می دهد که در اروپا یکجانشینی سابقه ای طولانی تر از کشاورزی دارد. خانه های ذوزنقه ای شکل این سکونت گاه کف اندود شده و اجاق های تزئین شده دارند و به شکلی منظم در محوطه جایگذاری شده اند. این به معنا نیست که این خانه ها از روی نقشه ساخته شده اند، بلکه مجموعه ای از اصول (احتمالا ناخودآگاه) وجود داشته است که تصمیم های سازندگ
ان را هدایت می کرده است. خانه ها. خانهٔ کشیدهٔ دوران نوسنگی گونه ای خانه باریک و بلند از جنس چوب بود که کشاورزان در گستره جغرافیایی اروپا از حدود به ساختن آن ها می پرداختند. طول این خانه ها تا ۸۰ متر هم می رسیده و در هر کدام تعدادی خانواده زیر یک سقف زندگی می کردند. در وسط فضای مرکزی کشیده یک آتشدان یا اجاق قرار می گرفته و بالای آن در سقف شکافی ایجاد می شده است تا دود را تهویه کند و به نور اجازه ورود بدهد. بالهای دو طرف این فضای مرکزی به عنوان طویله به کار می رفته است. سکارابرای در اورکنی اسکاتلند که بین سال های و در آن زندگی جریان داشته در بین آثار بازمانده از اروپای دوران نوسنگی منحصر به فرد است. این سکونت گاه از هشت خانه کشیده تشکیل شده که با یک کوچهٔ کوچک سنگی به هم متصل می شوند و یک ارگانیسم فشرده را ایجاد می کنند. خرسنگ ها. سازه های سنگی بلند، هم چون درخت هایی مصنوعی، برای نشاندار ساختن و به حافظه سپردن فضاهای برپا شدند. این یادمان های سنگی یا "خرسنگ" نماد فناوری و همکاری انسان ها هستند. این خرسنگ ها در هزاره پنجم پیش از میلاد در سراسر اروپای غربی پخش شدند. سنگ افراشتها ساده ترین نوع خرسنگ ها بودند که ب
ا ارتفاع و حجم خود توجه رهگذران را از فواصل دور به خود جلب می کردند و خاصیت هدایت کنندگی اشتند. در برخی موارد مانند خرسنگ های کارناک در بریتانی فرانسه، مجموعهٔ سازمان یافته ای از سنگ افراشت (که تشکیل یک سنگ ردیف را می دهند) تشکیل یک فضای تعریف شده را می دهند که کاشفان فضای را به حرکت در فضای باز دعوت می کند. محوطهٔ خرسنگ های کارناک شامل خرسنگ های مِنِک (یازده ردیف همگرا از خرسنگ ها در سطحی به ابعاد ۱٬۱۶۵ در صد متر)، خرسنگ های کرلسکن (گروهی از ۵۵۵ سنگ کوچکتر در شرق خرسنگ های منک)، و خرسنگ های پتی-منک (گروهی از سنگ های بسیار کوچکتر در شرق خرسنگ های کرلسکن) می شود. به عقیده کوستوف، این موارد اولین اشکال سازماندهی فضایی است که در هزاره های بعدی معماری را تعریف می کند. آرامگاها. خانه های کشیده اروپای دوران نوسنگی نشانی از اختلاف طبقاتی ندارد و افراد مهم تر خانه های بزرگتر ندارند. ولی به نظر اختلاف طبقاتی در این جوامع وجود داشته که خود را در یادمان هایی نمایان می کند که برای به خاطر سپردن افراد مهم برپا شده بودند. در شهر مردگان زیرزمینی حل-سفلینی در مالت بازمانده ۷۰۰۰ نفر کاوش شده است، ولی تنها چند نفر آنقدر اهمیت
داشته اند که آرامگاه سنگی حجاری شده مخصوص خود را داشته باشند. برخلاف سنگ افراشت ها و ردیف سنگ ها، آرامگاه های سنگی در دوران نوسنگی به شکل سرپوشیده ساخته می شد. ساده ترین شکل این آرامگاه های سنگی، میزسنگ ها بودند که از چند دیوار سنگی و یک سقف سنگی نسبتاً صاف با تکنیک نعل-پایه تشکیل می شد. میزسنگ هابین ۵٬۰۰۰ پ. م؛ و ۲٬۵۰۰ پ.م. در سراسر اروپا (از نروژ در شمال تا مراکش در جنوب) ساخته می شدند ولی قدیمی ترین آن ها را می توان در پرتغال یافت. گورهای دالانی و گورهای معبری ازین پیچیده تر بودند. گورهای دالانی از ردیف دیوارهای سنگی تشکیل می شدند که روی آن با گورپشته یا سنگ چین پوشانده می شد. گورهای معبری شبیه گورهای دالانی بودند با این تفاوت که انتهای آن ها به یک تالار تدفین گرد ختم می شد. دیواره های این گورها با روی هم گذاشتن سنگ های نامنظم (که به تکنیک سنگ چینی دیوسنگی معروف است) ساخته می شدند. همچنین با گذشتن ارتفاع سازه از حدی مشخص، ردیف های بعدی سنگ به تدریج به سمت داخل پیش روی می کردند تا در نهایت به هم رسیده و سقف بسته شود و به این شکل وزن بار عمودی به تکیه گاه انتقال یابد. این روش بعدها در معماری به تکنیک پتکین ش
هرت یافت. شناخته شده ترین گور معبری اروپا نیوگرنج در جزیرهٔ ایرلند است که نزدیک ۸۰ متر قطر دارد و حاشیه اش با ۹۷ سنگ محصور شده است. شاخص ترین این سنگ ها سنگ ورودی است که تزئینات سنگینی دارد. ورودی نیوگرنج به راهرویی به طول ۱۹ متر باز می شود که به اتاقی کوچک و صلیبی شکل می رسد. نمای ورودی را با سنگ های کوارتز برش خوردهٔ سفید (که احتمالاً از معدنی در ۱۶۰ کیلومتری جنوب نیوگرنج استخراج شده بوده) تزئین کرده بودند. جایگیری راهروی داخلی به گونه ای بوده که با طلوع آفتاب در انقلاب زمستانی نور خورشید از میان بازشویی پنهان در راهرو به عمق اتاق داخلی نفوذ می کرده است. مالت و معبدهایش. مجموعه جگانتیا در جزیره کوچک غودش در مالت از دو معبد مستقل تشکیل شده که توسط یک دیوار بیرونی محصور شده اند. معبد بزرگتر به نظر قدیمی تر است و احتمالاً خودش نیز یکپارچه نیست. معابد جگانتیا یک ساختمان منحصر به فرد نبوده است. معابد پیشاتاریخی مالت با استفاده از ترکیبی از تکنیک های خرسنگی و دیوسنگی و مصالح محلی ساخته می شدند. دیوارهای حجیمشان متشکل از دو پوسته بود که بین شان با خاک و قلوه سنگ پر می شد. پوسته ها از نوعی سنگ آهنگ به نام کورالین س
اخته می شد که در برابر خوردگی مقاوم است. تلاشی برای تزئین و پوشاندن پوستهٔ سنگی در نمای بیرونی صورت نمی گرفت، ولی جدارهٔ داخلی با سنگ های صیقل داده شده، شاخ گوزن، یا لایه هایی از جنس استخوان به ظرافت تزئین می شد. در اتصالات از نوعی سنگ آهنگ نرم و گرم به رنگ زرد غلیط به نام گلوبیگرینا استفاده شده است. فضای داخلی معابد جگانتیا یادآور فضای غارهای مسکونی دوران دوران پارینه سنگی است. تفاوتی بین دیوار و سقف وجود ندارد، چرا که دیوار با بهره گیری از تکنیک پتکین تبدیل به سقف می شود. به عقیده کوستوف، معابد جگانتیا نخستین گونه ساختمانی در تاریخ است. یک گونه های ساختمانی یک الگوی معماری است که برای هدفی خاص ساخته شده و بر اثر استفاده مکرر دارای اعتبار کلی است. مثلاً زیگورات، اهرام مصر، یا آسمانخراش دنیای معاصر هر کدام یک گونهٔ ساختمانی هستند. حدود فرهنگ مالت مورد تهاجم قرار گرفت و معابد آن رها شده و به ویرانه تبدیل گشتند. استون هنج. استون هنج شناخته شده ترین اثر دورهٔ نوسنگی است. در این یادمان که در طول هزار سال ساخته شده نشان هایی از دفن مردگان پیدا شده است، ولی به احتمال قوی این کارکرد اصلی استون هنج نبوده است. شمار زی
ادی از محققان باور دارند که استون هنج بر اساس دستورهای نجومی ساخته شده است و اهداف مذهبی داشته است. در نخستین مرحله سازه یک دایره در زمین به قطر متر ایجاد شد که در طول تمام بازسازی های بعدی ثابت ماند این دایره باید با یک پرگار بزرگ تعریف شده باشد، احتمالاً طنابی از پوست گاو که به شاخه ای چوبی در مرکز دایره متصل شده بود. مسیر پرگار با گچ مشخص می شد و با ابزارهای معمول کنده می شد و در دو کناره دپو می شد. دایره تنها در یک جا قطع شده است، در شمال شرقی محوطه با دو خرسنگ کوچک ورودی استون هنج تعریف شده. چند متر پشت ورودی، تک سنگ برجسته و خاکستری رنگی از جنس سارسن افراشته شده است که به سنگ هیل معروف است. در قرن هجدهم کشف شد که اگر کسی در مرکز دایره سفید در صبح انقلاب تابستانی بایستد و به سوی سنگ هیل نگاه کند طلوع خورشید را در سمت چپ این حجم خواهد دید. چهار سنگ در گوشه های یک مستطیل عمود بر محور طلوع خورشید قرار داده شده بود. به نظر می رسد که این همه کاریست که در مرحله نخست استون هنج انجام شده بود که به استون هنج یک معروف است و به نظر می رسد حدود ساخته شده باشد. چند قرن بعد این مکان مقدس دستخوش تغییراتی جدید شد که به
استون هنج دو معروف است. یک جفت از خندق های گچی موازی، شبیه همان که محیط استون هنج را تعریف می کند، از ورودی محوطه تا رود ایوون در سه کیلومتری استون هنج کشیده شد تا مسیری به عرض هشت متر را تشکیل بدهد. این مسیر به کورسوس معروف است. در میان دایره یک حلقه دوگانه از سنگ های کبود شکل داده شد که به هم محور با کورسوس یک ورودی نشانه گذاری شده داشت. نکته قابل توجه در مورد سنگ های کبود این است که تنها منبع آن ها در انگلستان تپه های پرسلی ولز است که دستکم کیلومتر با استون هنج فاصله دارد. برای اینکار سنگ های کبود باید از راه دریا به رود ایوون منتقل می شدند و از آنجا تا استون هنج کشیده می شدند. این امر را می توان توجیه کورسوس دانست. دشواری انتقال سنگ های کبود در این مسیر طولانی موجب شد تا استفاده ازین سنگ ها پیش از کامل شدن حلقه ها کنار گذاشته شود و آرایشی نو برای استون هنج در نظر گرفته شود که به استون هنج سوم معروف است. درین آرایش خرسنگ های چندین برابر سنگ های کبود از مارلبورو منتقل شود. این سنگ ها در منبع برش می خوردند و سپس منتقل می شدند. این سنگ ها به شکل سه سنگ (سازه ای که از دو سنگ عمودی فرورفته در زمین (ستون) و یک س
نگ افقی قرار گرفته بر روی آن دو (تیر) تشکیل شده) در حلقه ای از گودال ها نظم می گرفتند و برای مقاوم کردنشان روی آن ها دایره ای از سنگ سارسن قرار گرفت تا یک تاج بسته در ارتفاع شش متری از سطح زمین شکل بگیرد. تیرهای سه سنگ ها نیز با اتصال کام و زبانه به یکدیگر محکم می شدند. نقشه نهایی با یک مجموعهٔ نعلی شکل داخل دایره تکمیل می شود که از پنج سه سنگ جدا از هم تشکیل شده است. مجموعه نعلی شکل به سوی کورسوس و مسیر مقدس طلوع آفتاب در انقلاب تابستانی قرار می گرفت. سنگ های کبودی که قرن ها پیش به استون هنج منتقل شده بودند بین دایرهٔ داخلی و مجموعهٔ نعلی شکل قرار گرفتند. در نهایت آخرین تغییرات انجام شده در استون هنج قرن ها بعد در حدود با خفر دو حلقه از گودال ها (معروف به حلقه های Y و Z) انجام شد. هدف از حفر این گودال ها معلوم نیست. برخی محققان استون هنج را «کامپیوتر دورهٔ نوسنگی» خوانده اند. بنابرین نظریه، ۵۶ گودال حلقه آبری مرتبط است با ۵۶ روز اختلاف بین هر پنج سال قمری با پنج سال شمسی، یا ۵۹ گودال حلقه های Y و Z با تعداد روزها در دو ماه قمری مرتبط است، یا ۱۹ سنگ کبود در اطراف مجموعهٔ نعل اسبی شکل با ۱۹ سال دوره متونی مرتب
ط است و قس علی هذا. با این حال به عقیده کوستوف معنای اصلی استون هنج در آیین های مذهبی و تجلیل رویدادهای آسمانی نهفته است و نه در گاهشماری. به گفتهٔ او پیچیدگی جزئیات این سازه که در طی هزاران سال شکل گرفته نمی تواند تنها برای سازمان دادن به مسائل پیش پا افتاده و روزمره باشد. استون هنج نشانی است از ارادهٔ تمدن ساز جوامع انسانی و نشان گر همبستگی آن ها برای انجام اعمال بزرگ. به گفته کوستوف این نمونه کاملی است از آنچه که مکان عمومی تصویر می کند: محیطی برای آیین هایی که هر کاربر را به چیزی بیشتر از خود او و زندگی روزانه اش متصل می کند و به او حس تعلق به چیزی می بخشد. معماری نوسنگی در خاور دور و قارهٔ آمریکا. در آمریکای شمالی حتی تا زمان معاصر هم روستاهای بزرگ شکارچی-گردآورنده ها وجود داشت. قدیمی ترین راه طراحی شده که سویت ترک نام دارد و درانگلستان واقع است مربوط به این دوره است. تل اسود بانپو - جیانگ ژای - بیشولینگ در چین دوران نوسنگی دو سنت کلی معماری شکل گرفت که تا سال های بعد در معماری این سرزمین باقی ماند: سنت "چائو" (لانه پرنده) و ژو (به معنی غار) شواهد باستان شناسی نشان می دهد که دو سنت همزمان با هم شکل گرفته
اند چائو در جایی که زمین باتلاقی است و ژو در جایی که زمین از بادرفت و تراس تشکیل شده. سنت چائو در شمال چین. سنت اول معروف به "چائو" مختص فرهنگ یانگ شائو بود که در راستای رود زرد استقرار داشت. این سنت شواهد باستان شناختی نشان می دهند که خانه های اولیه به شکل نیمه زیر زمینی ساخته می شدند. عمق چالهٔ این خانه ها حدود ۴۰ تا ۸۰ سانتی متر بود. نقشه خانه ها غالباً گرد بود و ۴ تا ۶ متر قطر داشت. خانه ها به دور یک فضای باز میدان مانند ساخته شده بودند. مصالح آن ها چوب (تو) و خاک (مو) بود که با ترکیب آن ّها تومو به معنای خانه سازی است. خانه بزرگ. در برخی از سکونت گاه ها خانهٔ بزرگی در میدان مرکزی ساخته می شد که به باور باستان شناسان یک مکان عمومی بوده است. نمونه آن خانه ای در میدان مرکزی بانپو با نقشهٔ مستطیلی و اضلاع متر در متر است که سقف آن با چهار ستون به قطر ۴۵ سانتی متر برافراشته شده است. نمونه دیگری از خانه های بزرگ در میدان مرکزی روستا در دادی وان است. این ساختمان نقشه ای مستطیلی به اضلاع ۱۶ متر در ۸ متر (نسبت ۲:۱) و سه در به عرض متر داشته. نسبت ۲:۱ نقشه این احتمال را به وجود می آورد که سقف ساختمان شیروانی بوده ب
اشد. یک رواق کوچک با ۱۸ ستون جلوی در ورودی اصلی جای گرفته بود. فضای داخلی ساختمان به شکلی متقارن تقسیم شده است. پنج اتاق کوچک در عقب ساختمان در نظر گرفته شده بود که می تواند اتاق شخصی روسای قبیله یا انبار باشد. این خانه های بزرگ مرکزی در هزاره های آینده به الگویی برای معماری چینی تبدیل شد. سنت ژو در جنوب چین. سنت دوم، یعنی "ژو" مختص فرهنگ همودو بود که در جنوب چین مستقر بود. تفاوت اصلی بین دو گونه مصالحی بود که ساختمان ها از آن ساخته می شدند. آمریکا. به جز تعدادی تبر و سرنیزهٔ مسی کشف شده در منطقهٔ دریاچه های بزرگ، مردم آمریکای شمالی و جنوبی و اقیانوس آرام تا زمان اولین ملاقات ها با اروپائیان مهاجر به آمریکا در حد دوران نوسنگی باقی ماندند. پانویس. آ. architecturally modiﬁed environment
واراز وزور ( حیات در سده ۶ام میلادی) نجیب زاده ارمنی و ژنرال ارتش ساسانیان و مرزبان ارمنستان بین سال های ۵۷۹ تا ۵۸۰ میلادی که پس از تم خسرو و پیش از اسپهبد پهلو به این سمت رسید. مدتی بعد گروهی از ارمنیان در برابر فرمانرانی ساسانیان شورش کردند. واراز وزور در روستای اوتموس با شورشیان جنگید. هرچند که در سال ۵۷۸ میلادی شورشیان ارمنی او را پس زدند، ولی او در سال ۵۷۹ میلادی توانست پیروز شود. یک سال پس از ان، پهلو جانشین او شد.
اسپهبد پهلو فرمانده ارتش ساسانیان و فرماندار (مرزبان) ارمنستان بین سال های ۵۸۱ تا ۵۸۸ میلادی که پس از وراز وزور و پیش از فرهاد به این سمت رسید.
تامبلر پلتفورم میکروبلاگینگ و یک وب گاه ارایه دهنده خدمات شبکه اجتماعی است که توسط شرکت تامبلر راه اندازی و اداره می شود. ویژگی اصلی تامبلر آسانی در استفاده و داشتن امکانات متفاوت برای کاربران خود است تا بتوانند در قالب های مختلف پست های کوتاه خود را بیان کنند. این وبلاگ ها اصطلاحاً تامبلاگ نام دارند. کاربران می توانند وبلاگ دیگران را دنبال کنند مگر اینکه یک کاربر بلاگ خود را خصوصی کرده باشد. تا ۴ فوریه ۲۰۱۵، تامبلر بیش از ۲۲۱٬۷ میلیون وبلاگ را در سیستم خود ثبت کرده بود؛ بر اساس آمار کام سکور(comScore) بازدید روزانه از سیستم بیش از ۱۳٫۴ میلیون نفر بازدیدکننده خالص در آمریکا است. تامبلر در ماه می ۲۰۱۳، به مبلغ ۱،۱ میلیارد دلار توسط کمپانی یاهو خریداری شد. سپس سال ۲۰۱۷ پس از تصاحب یاهو توسط ورایزون، در زیرمجموعه ی این اپراتور همراه آمریکایی قرار گرفت؛ اما طولی نکشید که ورایزون نیز به فکر فروش تامبلر افتاد تا در نهایت شاهد تصاحب این پلتفرم محتوا توسط Automattic، شرکت مادر وردپرس، در سال ۲۰۱۹ هستیم.
بیل بیلی (۱۲ دسامبر ۱۹۱۲ - ۸ دسامبر ۱۹۷۸) به عنوان یکی از بزرگترین رقصنده های تاریخ موسیقی شناخته می شود که از رقص های او می توان به مون واک اشاره کرد. بیلی اولین بار این رقص را در فیلم موزیکال Cabin In the Sky در سال ۱۹۴۳ اجرا کرد و بعد از آن در سال ۱۹۵۰ آن را در یکی از کنسرت های خود اجرا نمود. منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیای انگلیسی پیوند به بیرون. صفحه بیلی بایلی در وبگاه آی ام دی بی
رودولف والنتینو (زاده ۱۸۹۵ - درگذشته ۱۹۲۶) هنرپیشه ایتالیایی فیلم های صامت هالیوود و بنیان گذار سبک رقص والنتینو بود. زندگی. رودولف والنتینو با نام کامل رودلفو آلفونزو رافائلو پیره فیلیبرت گوگلیلمی دی والنتینا د آنتونگوئلا فرزند دامپزشک ارتش بود. او پس از پرداختن به حرفه های مختلف مانند باغبانی، ظرف شویی، پیش خدمتی و کار به عنوان رقصنده، سال ۱۹۱۷ وارد هالیوود شد. والنتینو پایه گذار سبک رقص والنتینو بود که به نوعی تانگو والنتینویی می گفتند و رقص او برای مردمان آن زمان بسیار جذاب بود که حتی سبک والنتینو در دانشکده هنر رم ایتالیا نیز تدریس میشد . والنتینو مدتی در نقش شخصیت های منفی ظاهر شد و در ۱۹۲۱ با بازی در نقش یک قهرمان آرژانتینی در فیلم «چهار سوار آخرالزمان» یک شبه به مقام یک ستاره رسید. او با فیلم هایی چون «خون و شن» و «پسر شیخ» شهرتی فراتر از تصور پیدا کرد و به خصوص میان زنان محبوبیت بسیار داشت. والنتینو در ۳۱ سالگی بر اثر پریتونیت درگذشت. مرگ ناگهانی او لس آنجلس را به حال تعطیل درآورد. هزاران نفر در مراسم خاک سپاری والنتینو شرکت کردند.
لیگ دسته اول فوتبال قبرس ، معتبرترین لیگ فوتبال در کشور قبرس است که از سال ۱۹۳۴ تاکنون برگزار می شود. این لیگ از ۱۴ تیم که از سراسر جزیره قبرس در آن شرکت می کنند برگزار می شود. باشگاه فوتبال آپوئل با ۲۹ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
جام حذفی فوتبال قبرس مسابقاتی است که به صورت حذفی در کشور قبرس از سال ۱۹۳۴ تاکنون برگزار می شود. این جام از ۲۸ تیم که از سراسر کشور قبرس در آن شرکت می کنند برگزار می شود. باشگاه فوتبال آپوئل با ۲۱ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
سوپر جام فوتبال قبرس مسابقه ای است که سالانه مابین قهرمان لیگ دسته اول فوتبال قبرس و قهرمان جام حذفی فوتبال قبرس برگزار می شود. باشگاه فوتبال اومانیا با ۱۷ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
کلیو بکستر ، (متولد ۲۷ فوریه ۱۹۲۴ میلادی، درگذشته در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳) یک متخصص بازجویی در آژانس اطلاعاتی مرکزی آمریکا(سیا) بود که در دهه شصت میلادی برای آزمایشهای خود با دروغ سنج در گیاهان به شهرت رسید او مدعی بود که گیاهان دارای ادراک فراحسی و احساس درد هستند چیزی که منجر به نظریه ادراک اولیه او شد گرچه ادعاهای بکستر در رسانه ها بازتاب فراوانی پیدا کرد اما از سوی جامعه علمی رد شد نظریه "ادراک اولیه". رشته مطالعات او در دهه ۱۹۶۰ میلادی عوض شد و این زمانی اتفاق افتاد که در سحرگاه دوم فوریه ۱۹۶۶، وی با دستگاه پلی گراف و به طور تصادفی آزمایشی را روی یک گیاه انجام داد. نتیجه مشاهدات وی در مجموعه ای از آزمایش هایشی که پس از آن انجام داد، این بود که در خروجی دستگاه پلی گرافی که به گیاهان تحت آزمایش متصل شده بود، زمانی که به گیاهان آسیب وارد می شده یا حتی تهدید به آسیب می شدند، تغییر مقاومت الکتریکی مشاهده می شد. از آن به بعد، بکستر صدها آزمایش را با گیاهان، تخم مرغ، ماست و نمونه هایی از یاخته های انسان انجام داد که همگی به نتایج مشابهی انجامیدند. وی در نتیجه این آزمایش ها، به این نتیجه رسید که گیاهان می توانند نیات ان
سان را درک کنند و واکنش نشان دهند. این واکنش به صورت افت وخیز در مقاومت الکتریکی که با دستگاه پلی گراف (که به عنوان "دروغ سنج" هم مورد استفاده قرار می گیرد و بر همین مبنا کار می کند) قابل ثبت و ضبط است. وی در فکر اولیه و آزمایش هایش از پژوهش های "سر جاگادیش چاندرا باس" ، که پیشتر ادعا کرده بود که نواختی موسیقی به رشد گیاهان کمک می کند، الهام گرفته بود. وی این "حساسیت به فکر" را در گیاهان و دیگر سوژه های آزمایش، ادراک اولیه نام گذاشت و یافته های خود را برای اولین بار در نشریه داخلی فراروان شناسی منتشر کرد. گزارش وی (که به آزمایش با گیاهان محدود بود) با انتقادهای بسیاری مواجه شد که عمدتاً به شیوه آزمایش او نشانه می رفتند. اما او موفق شد موافقت دیگر پژوهشگران را جلب کند و آزمایش هایش را به سوژه های بیشتری (از جمله باکتری، ماست و یاخته های انسان) گسترش دهد. از آن زمان تا کنون، وی کارهای خود را در مجامع بسیاری ارائه کرده است که مؤسسه علوم معرفتی - که توسط مهندس فضانورد "ادگار میچل" بنیان گذاشته شده - و همین طور "مؤسسه روانشناسی فرافردی" ، از جمله این مجامع شناخته شده اند. مدرسه دروغ یابی بکستر. "مدرسه دروغ یابی بک
ستر" در سال ۱۹۶۱ میلادی، در شهر ساندیه گوی ایالت کالیفرنیای آمریکا تأسیس شده و به ادعای مؤسس آن، بیش از هر مؤسسه مشابه دیگری به مشغول فعالیت در این زمینه حرفه ای بوده است. البته، با توجه به اشاره برخی منابع به شهر نیویورک ، به نظر می رسد که این مؤسسه، در آغاز در این شهر تأسیس و سپس به ساندیه گو منتقل شده است. این مؤسسه مورد پذیرش نهادهایی نظیر "اتحادیه پلی گراف آمریکا" ، "اتحادیه پلیس های پلی گرافیست آمریکا" و "اتحادیه ممتحنین پلی گراف کالیفرنیا" قرار گرفته است. بازتاب. زیست ارتباط بکستر، بیش از هر جای دیگری، در کتاب "زندگی پنهانی گیاهان" ، نوشته "پیتر تامپکینز" و "کریستوفر بیرد" ، چاپ ۱۹۷۳ میلادی، مورد بحث قرار گرفته است. علاوه بر آن، کلیو بکستر، کارهایش را به تفصیل در کتاب خود به نام ادراک اولیه، منتشر شده به سال ۲۰۰۳، شرح داده است. وی از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ در برنامه رادیویی "از کرانه تا کرانه، سحرگاه" شرکت کرد و به پرسش های مجری و شنوندگان در مورد زیست ارتباط و ارتباط با گیاهان پاسخ گفت. کارهای وی سوژه یک قسمت از برنامه از شبکه تلویزیونی دیسکاوری قرار گرفت. تیم تهیه کننده برنامه تلاش کردند که آزمایش های بکست
ر را هم با دستگاه پلی گراف و هم با دستگاه الکتروانسفالوگراف به بوته آزمایش دوباره بگذارند. نتایج اولیه در آزمون گیاهان با پلی گراف به همان نتایج بکستر منجر شد، اما تیم از آزمودن "ماست"، گویچه سفید انسان و همین طور "تخم مرغ" نتیجه ای نگرفت. ضمن این که هیچ یک از آزمون ها با دستگاه الکتروانسفالوگراف نتیجه مثبتی به بار نیاورد.
دانشگاه فنی دارمشتات یا به اختصار TU Darmstadt، یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در دارمشتات واقع در ایالت هسن آلمان است که در سال ۱۸۷۷ میلادی بنیان نهاده شده است. این دانشگاه در سال ۱۸۸۲، اولین دانشکده مهندسی برق را در جهان تأسیس کرد و برای اولین بار در جهان رشته مهندسی برق را ارائه کرد. دانشگاه فنی دارمشتات در سال ۱۸۹۹ حق اعطای مدرک دکترا را دریافت کرد. این دانشگاه در سال ۲۰۰۴، اولین دانشگاه آلمان بود که به عنوان یک دانشگاه مستقل شناخته شد. این دانشگاه نقشی پیشگام را در آلمان برعهده دارد و علوم کامپیوتر، مهندسی برق، هوش مصنوعی، مکاترونیک، انفورماتیک کسب وکار، علوم سیاسی و بسیاری دوره های دیگر توسط این دانشگاه به عنوان رشته های علمی در آلمان معرفی شدند. دانشگاه فنی دارمشتات به خاطر دستاوردهایش در شاخه های مختلف علوم پایه و علوم مهندسی شهرت جهانی دارد. دانشگاه یوهانس گوتنبرگ ماینتس، دانشگاه گوته فرانکفورت و دانشگاه فنی دارمشتات، باهم دانشگاه های راین ماین (RMU) را تشکیل می دهند. دانشگاه فنی دارمشتات، عضو انجمن ۹ دانشگاه فنی پیشگام (TU9)، شبکه ای از برجسته ترین دانشگاه های فنی آلمان (دانشگاه های صنعتی) است. دانشگاه ف