Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م همچنین در کتاب مقدس عبری ذکر شده است، که گفته شده است که حزقیال پیامبر آن را روی ارابه آسمانی یَهُوَه دیده است. ضرب اولیه سکه. قدمت نخستین سکه های شناخته شده الکتروم یعنی سکه های لیدیهای و یونان شرقی یافت شده زیر معبد آرتمیس در افسوس (شهر) به ربع قرن آخر سده هفتم پیش از میلاد برمی گردد (۶۰۰–۶۲۵ پیش از میلاد). باور بر آن است که الکتروم در سکه ها در لیدیه در طول دوره سلطنت الیاتس در ۶۰۰ پیش از میلاد استفاده شده است. الکتروم نسبت به طلا بسیار بهتر بود احتمالاً به این دلیل که سخت تر بوده و دوام بیشتری داشت. همچنین به این دلیل که روش های مربوط به پالایش طلا در آن زمان گسترده بود. تفاوت بین مقدار طلای الکتروم بکاررفته در آناتولی غربی مدرن (۹۰–۷۰ درصد) و سکه های لیدیایی باستان (۴۵–۵۵ درصد) نشان می دهد که لیدیایی ها پیشتر مسئله پالایش نقره را حل کرده و چندین دهه پیش از بکارگیری سکه های خالص نقره که در زیر به آن ارجاع شده است، نقره پالایش یافته را به الکتروم محلی می افزودند.در لیدیه، الکتروم به شکل سکه هایی به وزن ۴٫۷ گرم (۰٫۱۷ اونس) ضرب می شد که هر سکه یک سوم ارزش استاتر (به معنی استاندارد) را داشت. سه عدد از این س
که ها به وزن تقریبی ۱۴٫۱ گرم (۰٫۵۰اونس) ارزش کلی یک استاتر را داشت که پرداختی ماهانه به یک سرباز بود. برای تعریف استاتر باید گفت که این تقسیم بندی ها انجام می شد: تریته (یک سوم)، هکته (یک ششم) و مانند اینها شامل یک بیست وچهارم از یک استاتر و حتی کمتر از این تا یک چهل وهشتم و یک نود و ششم یک استاتر. یک نود و ششم یک استاتر فقط حدود ۰٫۱۴ گرم (۰٫۰۰۴۹ اونس) تا ۰٫۱۵ گرم (۰٫۰۰۵۳ اونس) وزن داشت. قطع های بزرگ تری نظیر سکه یک استاتری نیز ضرب می شد. به دلیل تغییرات ترکیب الکتروم، تعیین ارزش دقیق هر سکه دشوار بود. این مشکل مانع از تجارت گسترده می شد زیرا ارزش ذاتی هر سکه الکتروم را نمی شد به سادگی تعیین کرد.این دشواری ها در حدود ۵۷۰ قبل از میلاد هتگامی که کروزید سکه های از طلای خالص و نقره معرفی شد از بین رفتند. اما واحد پولی الکتروم تا حدود ۳۵۰ پیش از میلاد، مرسوم باقی ماند. ساده ترین دلیل این موضوع این بود که به دلیل مقدار طلای موجود در سکه، یک استاتر ۱۴٫۱ گرمی به اندازه ۱۰ قطعه نقره ۱۴٫۱ گرمی ارزش داشت. جستارهای وابسته. آلیاژهای نامگذاری شده
عمارت دادگستری شهرستان مک کلینن عمارتی تاریخی در شهر ویکو از شهرستان مک کلینن، تگزاس است. این بنا در اواخر قرن نوزدهم ساخته گردید و معمار آن جیمز رایلی گوردن بود.
حمیدرضا شعیری زبان شناس، کارگردانِ نمایش و ناقدِ ادبی و هنری ایرانی و استادِ زبان فرانسه دانشگاه تربیت مدرس است. تحصیلات و فعالیت ها. حمید رضا شعیری دارای مدرک دکتری معناشناسی از فرانسه است. او تحصیلات عالی خود را در سال ۱۳۷۵ به پایان رساند و از ابتدای دی ماه همان سال به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس به تدریس و پژوهش اشتغال دارد. او یکی از نظریه پردازان حوزه نشانه- معناشناسی است که به طرح نظریه های جدید در حوزه گفته پردازی دیداری، پادگفتمان، روایت تنشی، اتیک در آموزش زبان، نشانه-معناشناسی شوشی و بوشی و همچنین بیناژانریت دررابطه با نشانه- معناشناسی فرهنگ پرداخته است. حمید رضا شعیری نظریه نشانه - معناشناسی هشدار و خلسه را نیز در ژورنال های خارجی مانند سمیوتیکا، سیگناتا در بلژیک، لگزیا در ایتالیا منتشر کرده است. نقد گفتمان ادبی و تحلیل آثار هنری مانند نقاشی، خوشنویسی، سینما، تئاتر، کاریکاتور، عکس و مجسمه، از جمله فعالیت های حمیدرضا شعیری هستند. حمید رضا شعیری ۱۸۰ مقاله به زبان های فارسی و فرانسه در ژورنال های داخلی و بین المللی منتشر نموده است. حمید رضا شعیری عضو هیئت مدیره انجمن سمیوتیک فرانسه و نمایند
ه ایران در انجمن جهانی سمیوتیک می باشد. حمید رضا شعیری رئیس انجمن علمی زبان و ادبیات فرانسه ایران است. کارگردانی نمایش به زبان اصلی یکی دیگر از فعالیت های حمیدرضا شعیری است. او موفق به کارگردانی و اجرای ۷ نمایش به زبان اصلی با همکاری دانشجویان زبان فرانسه در تهران شده است. نمایش پزشک اجباری از جمله نمایش هایی است که آن را در کشور فرانسه و در ورسای نیز به اجرا گذاشته اند. عضو انجمن جهانی نشانه شناسی و انجمن بین المللی نشانه-معناشناسی فرانسه دوره ها و سمینارهای متعدد بین المللی را طراحی و اجرا نمود که از مهم ترین آن ها سمینارهای نشانه-معناشناسی اصفهان است که با حضور استادان خارجی و داخلی و همچنین همکاری دانشگاه های سوربن، لیموژ فرانسه، اصفهان و تربیت مدرس طی سه سال متوالی برگزار شد. برگزاری کارگاه های نشانه- معناشناسی دیداری در حوزة گفتمان و تراگفتمان در دانشگاه بولونی ایتالیا در سال ۲۰۰۵ میلادی، ارایه سخنرانی در سمینارهای بین المللی نشانه شناسی در ایماترا در کشور فنلاند در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۳ میلادی از دیگر فعالیت های اوست. حمید رضا شعیری سردبیر مجله بین المللی جستارهای زبانی با نمایه اسکاپوس در دانشکده علوم ا
نسانی دانشگاه تربیت مدرس است. همچنین ایشان سردبیر مجله روایت شناسی انجمن نقد ادبی ایران و عضو هیئت تحریریه مجلات بین المللی سیگناتا (Signata) در دانشگاه لی یژ بلژیک و مجله Actes sémiotique کشور فرانسه است. حمیدرضا شعیری موفق به کسب نخل آکادمیک فرانسه (مدال شوالیه) در سال ۲۰۱۴ میلادی شد. آثار. نامه نقد. دفتر دوم. مجموعه مقالات دومین همایش ملی نقد ادبی با رویکرد نشانه شناسی ادبیات به کوشش حمید رضا شعیری. ۱۳۹۱. تهران: خانه کتاب.
باشگاه ورزشی الخریطیات (به عربی: نادی الخریطیات الریاضی) یک باشگاه ورزشی در کشور قطر می باشد که تیم فوتبال آن در لیگ ستارگان فوتبال قطر بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۹۶ میلادی تأسیس شده است. بازیکنان ایرانی. پژمان منتظری (۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳) تیم قبلی استقلال آندرانیک تیموریان (۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳) تیم قبلی استقلال مهرداد پولادی (۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰) تیم قبلی بانکوک یونایتد افتخارات. داخلی. قهرمان(2) : 2004 ، 2020 نایب قهرمان(1) : 2012
راهنمای نگارش و ویرایش، کتابی اثر محمدجعفر یاحقی و محمدمهدی ناصح که دربارهٔ فن نگارش و ویراستاری (ویرایش) است. ساختار و درون مایهٔ کتاب. این کتاب در شش بخش تهیه شده است. نکات اساسی قواعد رسم الخط فارسی، نقطه گذاری، چگونگی استفاده از اعداد و ارقام، روش تحقیق و پژوهش علمی، و ویراستاری و آماده سازی متن برای چاپ را آموزش می دهد. فهرست کتاب. بخش اول بخش دوم بخش سوم بخش چهارم بخش پنجم بخش ششم وضعیت انتشار. چاپ اول این اثر در سال ۱۳۶۴ توسط نشر «به نشر» (انتشارات آستان قدس رضوی) منتشر شده بود. ویرایش دوم آن در سال ۱۳۷۷ با تجدیدنظر کلیو چاپ بیست وسوم آن در سال ۱۳۸۵ همراه با افزوده ها و تغییرات بنیادینو چاپ سی ویکم با اصلاحات جدید و تجدیدنظر کلی بر اساس شیوه نامهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی در سال ۱۳۹۵ منتشر شده است.
فُکِ پلنگی گونه ای خوک دریایی گوشتخوار است که پس از فیل دریایی جنوبی، دومین جانور بزرگ در قطب جنوب به شمار می رود. این جانور بیشتر در کرانه های یخی قطب جنوب یافت می شود ولی در کرانه های جنوبی استرالیا، تاسمانی، آفریقای جنوبی، زلاندنو، جزایر کوک، جزیره لرد هاوو، کرانه اقیانوس اطلسی آمریکای جنوبی نیز دیده می شود. فک پلنگی همچنین نزدیک به ۲۶ سال زندگی می کند. فک پلنگی به همراه نهنگ قاتل اصلی ترین مهاجمان در زنجیره غذایی قطب جنوب هستند و هر دو به شکار خوکان دریایی و پنگوئنها می پردازند. تنها مهاجمان طبیعی این جانور را نهنگان قاتل و کوسههای بزرگ تشکیل می دهند. تغذیه. فک پلنگی تقریباً هر جنبنده ای در اقیانوس منجمد جنوبی را طعمه خود می کند، به استثنای آب بازسانان بزرگ جثه. آن ها تعداد زیادی از بچه فک های خزدار را در فصل زایش می کشند. دندان های این جانور بزرگند و برای گرفتن، پاره کردن، و خرد کردن ساخته شده اند. آن ها به ویژه خوکان دریایی خرچنگ خوار و خوکان دریایی خزدار را شکار می کنند. فک های پلنگی همچنین همه انواع پنگوئن و انواع گوناگونی از ماهی و ماهی مرکب و کریل را نیز طعمه خود می کنند. گمان بر این می رود که این ج
انوران هر جنبنده ای را که از جلوی خط دیدشان بگذرد شکار کنند. در شکم یک فک پلنگی در سیدنی استرالیا بقایایی از یک نوک اردکی بالغ پیدا شد.
شاپور بختیار (۴ تیر ۱۲۹۳ – ۱۵ مرداد ۱۳۷۰) سیاستمدار ایرانی بود که از ۱۵ دی تا ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ به عنوان نخست وزیر ایران فعالیت کرد. او دبیرکل سابق حزب ایران، عضو سابق جبهه ملی ایران و بنیان گذار نهضت مقاومت ملی ایران بود. بختیار از منتقدان محمدرضاشاه بود و پس از سقوط دولت محمد مصدق، به همراه مهدی بازرگان و سید رضا زنجانی، نهضت مقاومت ملی را تشکیل داد.}} پس از آن نیز چندین بار به زندان افتاد. بختیار در ۱۵ دی ۱۳۵۷ با محمدرضاشاه بر سر نخست وزیری به توافق رسید. پس از پذیرش نخست وزیری، در جلسه شورای مرکزی جبهه ملی ایران، اخراج بختیار به دلیل عدم رعایت انضباط سازمانی، زیرپا گذاشتن مصوبات قبلی شورای مرکزی (مبنی بر غیرقانونی بودن سلطنت پهلوی) و عدم کسب اجازه از شورای مرکزی جبهه ملی برای ریاست دولت، به رأی گذاشته شد و با رأی اکثریت قاطع اعضا، بختیار از جبهه ملی اخراج شد. حکومت بختیار نخستین دولت مخالف نحوهٔ حکومت شاه پس از کودتای ۲۸ مرداد بود. او در زمان نخست وزیری، در میان مردم از حمایت بسیار کمی برخوردار بود. پس از پذیرش نخست وزیری از سوی بختیار، عباس امیرانتظام به عنوان واسطه بین وی و انقلابیون به نمایندگی از مهدی بازر
گان قرار بود با روح الله خمینی دیداری کند و از وی تاییدیه ای مبنی بر ادامه نخست وزیری دریافت کند اما این امر با وجود تأیید اولیه خمینی و نگارش تفاهم شده اولیه با مخالفت روحانیونی مانند حسینعلی منتظری و صادق خلخالی ناکام ماند. او فرودگاه را برای ورود خمینی باز کرد و خمینی در همان روز در بهشت زهرا گفت که «توی دهن این دولت [بختیار] می زنم.» با این حال، بختیار شروع به مذاکره با آن ها کرد. سپس در ۲۰ بهمن اعلام کرد تغییر رژیم به جمهوری ممکن است و امرای ارتش در جلسه صبح ۲۲ بهمن اعلام کردند در بین دو جمهوری بی طرف باقی می مانند و دولت او سقوط کرد. داریوش همایون معتقد است علت رویگردانی ارتش شاهنشاهی ایران از بختیار را باید در کارهای خود او جستجو کرد، ارتش دید خود بختیار سخنان خمینی را منهای انقلاب اسلامیش، می گوید و تا جمهوری و نخست وزیری خمینی حاضر است پیش برود، بنابراین ارتش با یک حساب ساده موازنه نیروها و خودش به اندیشه کنار آمدن با آخوندها افتاد. اقدام دیگر بختیار که بر ارتش تأثیر بدی گذاشت دستگیر کردن سپهبد عزیزاله کمال (رئیس شهربانی در ۱۳۳۱) در سن هشتاد سالگی به انتقام همکاری نکردنش با دکتر مصدق بود که در آن اوض
اع نتیجه ای جز ترساندن ارتشی ها نداشت. بختیار شش ماه در ایران مخفیانه زندگی کرد و در تیر ۱۳۵۸ به فرانسه رفت. بختیار در فرانسه در قالب نهضت مقاومت ملی ایران (که نامش تأثیر پذیرفته بود از سازمان نهضت مقاومت ملی که پس از کودتای ۲۸ مرداد تشکیل شد و بختیار در آن حضور داشت) به فعالیت علیه جمهوری اسلامی ایران پرداخت. او هدف یک ترور ناموفق در تابستان ۱۳۵۹ توسط گروهی به رهبری انیس نقاش قرار گرفت. دومین ترور در ۱۵ مرداد ۱۳۷۰ منجر به قتل وی در پاریس شد. طبق اظهارات انیس نقاش، هر دو سوءقصد به دستور مقامات جمهوری اسلامی ایران و با استخدام تروریست هایی حرفه ای طرح ریزی شده بودند. این عملیات بلافاصله پس از ترور عبدالرحمن برومند انجام شد. اوایل زندگی و تحصیلات. شاپور بختیار در ۴ تیر ۱۲۹۳ از پدری به نام محمدرضا معروف به سردار فاتح بختیاری و مادری به نام نازبیگم، دختر صمصام السلطنه بختیاری، صدر اعظم پس از مشروطه و در روستایی مابین منطقه حفاظت شده سبزکوه و کوه کلار استان چهارمحال و بختیاری به دنیا آمد. خانوادهٔ او از طوایف ایل بختیاری بودند. در آن زمان ایل بختیاری یکی از بانفوذترین قبایل به شمار می رفت و بختیاری ها توانسته بودن
د مناصب بسیار مهم و حساس را در عرصهٔ سیاسی از آن خود کنند. پدربزرگ مادری بختیار، نجف قلی صمصمام السلطنه ۲ بار در ۱۲۹۱ و ۱۲۹۷ به نخست وزیری احمد شاه رسیده بود. ایل بختیاری سال ها در جهت حفظ مشروطه از گزند یورش استبداد قاجارها کوشش کرده بودند. تیمور بختیار، پسرعموی شاپور، ۴ سال ریاست ساواک را بر عهده داشت. از دیگر خویشاوندان بختیار ثریا اسفندیاری (دخترعموی بختیار)، لوئیز صمصام بختیاری و محمدعلی قطبی هستند. بختیار، پس از پایان تحصیلات دورهٔ ابتدایی، تحصیلات متوسطه را ابتدا در اصفهان و سپس در بیروت به پایان رساند. او مدرک دیپلم خود را از مدرسه فرانسوی بیروت دریافت کرد. آشنایی او با دنیای سیاست و نظریات سوسیال دموکراتها و علاقه به فرهنگ و ادبیات فرانسه خصوصاً شعر از همان دبیرستان فرانسوی شروع شد و تا آخر با او ماند. بختیار قصد داشت بلافاصله بعد از اتمام دبیرستان به پاریس برود اما در ۱۳۱۳ اعدام پدر و ۴ تن از خویشاوندانش به جرم شورش مسلحانه، در جهت سرکوب ایلات توسط رضاشاه چاره ای جز بازگشت به ایران برای او باقی نگذاشت. وی مجدداً در ۱۳۱۵ به فرانسه رفت و در دانشگاه سوربن ثبت نام کرد. در ۱۳۱۸ با مدرک کارشناسی از این دا
نشگاه فارغ التحصیل شد. بختیار در زمان جنگ داخلی اسپانیا به تیپ های بین المللی پیوست و در جبهه جمهوری خواهان جنگید. با شروع جنگ جهانی دوم و اشغال فرانسه تحصیلاتش با وقفه ای ۲ ساله روبه رو شد. شاپور وارد نهضت مقاومت ملی فرانسه شد و به عنوان یکی از سربازان فرانسه (ارتش سربازان خارجی مقیم فرانسه) در گردان اورلئان در راه آزادی این کشور جنگید. در ۱۳۲۴ دکترای خود را در حقوق و علوم سیاسی از دانشگاه سوربن دریافت کرد. رسالهٔ دکترایش دربارهٔ رابطهٔ مذهب با قدرت سیاسی در جوامع باستانی (جدایی دین از سیاست) بود. او دو مدرک کارشناسی در زمینه های فلسفه و اقتصاد عمومی، نیز دارد. آغاز فعالیت سیاسی. در ۱۳۲۵ بختیار به ایران بازگشت. در ۱۳۳۰ در وزارت کار که به ابتکار احمد قوام ایجاد شده بود به عنوان مدیر ادارهٔ کار استان اصفهان انتخاب شد و به هنگام نهضت ملی شدن نفت به سمت مدیرکل کار استان خوزستان (مرکز صنعت نفت ایران) ارتقاء یافت. در جریان ملی شدن صنعت نفت ایران، بختیار که عضو حزب ایران شده بود به طرفداری از مصدق برخاست و در دولت او، معاون وزارت کار شد. در همان دوران معاونت وزارت کار، بختیار قانون بیمهٔ اجتماعی کارگران را با امضای
مصدق تصویب کرد که بعدها این قانون باعث پی ریزی سازمان بیمه های اجتماعی کارگران شد. تعدادی از یاران نزدیک مصدق با استناد به اسناد محرمانه شرکت منحلهٔ نفت ایران و انگلیس، بختیار را به دریافت مقرری از این شرکت و همکاری با آن متهم کردند. شاپور بختیار از معدود افرادی بود که فضل الله زاهدی، قصد داشت با آن ها همکاری کند. بختیار در این باره گفته است: پس از ۲۸ مرداد، مهدی بازرگان، شاپور بختیار و سید رضا زنجانی که خود را یاران محمد مصدق می دانستند، نهضت مقاومت ملی را تشکیل دادند و برخی دیگر از طرفداران مصدق ازقبیل سید محمود طالقانی و یدالله سحابی به آن پیوستند. شاپور بختیار در مصاحبه با پروژه تاریخ شفاهی ایران در پاسخ به سؤالی دربارهٔ نهضت مقاومت ملی گفت: اما حسین شاه حسینی تأسیس نهضت مقاومت ملی توسط بختیار و بازرگان را رد کرده است. او در روایت خود از نهضت مقاومت ملی می گوید که بازرگان تا مدت ها بعد از کودتا با مجموعه نهضت مقاومت ملی همکاری نمی کرده زیرا به عنوان رئیس شرکت آب و فاضلاب تهران فعالیت می کرد و عضویتش نیز به پیشنهاد طریق ناصر صدرالحفاظی مطرح شد. و نیز درباه بختیار می گوید که او بعدها به نهضت مقاومت پیوست.
پس از بازگشت محمدرضا پهلوی در پی وقایع ۲۸ مرداد، بختیار به صف منتقدان شاه پیوست و به همین علت چند بار به زندان افتاد. بعد از آن، بختیار برای گذران زندگی در چند شرکت مختلف خصوصی به عنوان عضوی از هیئت مدیره مشغول به فعالیت شد. جبهه ملی دوم. بختیار در تأسیس جبههٔ ملی دوم، نیز فعال بود و به عنوان هیئت مؤسس و عضو هیئت اجرایی جبهه ملی ایران در دهه چهل نقش مؤثری داشت. او در روز ۲۸ اردیبهشت ۱۳۴۰، که جبهه ملی ایران میتینگ بزرگی را در میدان جلالیه تهران برگزار کرد به عنوان یکی از سه سخنران جبهه ملی سخنرانی کرد و شاپور بختیار برخلاف انتظار هنگام سخنرانی از متن از پیش نوشته شده استفاده نکرد و تحت تأثیر احساسات شدید حاضران بحث را به سیاست خارجی سوق داد و دربارهٔ سیاست خارجی دولت امینی گفت: «سیاست ما پیروی از اصل بی طرفی مثبت است یعنی همان سیاست مصدق… ملت ایران قراردادهای تحمیلی را قبول ندارد». امری که با استقبال شدید حاضران در متینگ و فریادهای زنده باد مصدق مواجه شد. وی در نخستین کنگره جبهه ملی ایران به عنوان منتخب اعضای کنگره مجدداً به عضویت در شورای مرکزی جبه ملی انتخاب می شود و در این مدت به عنوان عضو هیئت اجرایی فعالی
ت می نماید. او در بهمن ۱۳۴۲ همراه با دیگر رهبران جبههٔ ملی به زندان افتاد و تا پایان دوره جبهه ملی ایران (دوم) این مجموعه به فعالیت می پردازد. نامه به شاه. در ۲۲ خرداد ۱۳۵۶ سه تن از سران جبههٔ ملی، کریم سنجابی، داریوش فروهر و شاپور بختیار، نامه ای سرگشاده به محمدرضا پهلوی نوشتند و از او خواستند که برای نجات کشور به حکومت استبدادی پایان دهد و اصول مشروطیت را تمکین کند. به واقع آن ها عامل بحران در ایران را شاه دانسته و او را متهم کردند که به واسطهٔ تورم و بی توجهی به کشاورزی اقتصاد ایران را به نابودی کشانده است. نحوهٔ مدیریت شاه و عدم احترام و مغایرت آن با قانون اساسی و اعلامیه حقوق بشر از دیگر نکات مورد تأکید نویسندگان نامه بود. آنان در بخش پایانی نامه تنها راه برون رفت از چنین وضعیتی را ترک حکومت استبدادی، تمکین مطلق به اصول مشروطیت، احیای حقوق ملت، احترام واقعی به قانون اساسی و اعلامیه جهانی حقوق بشر، انصراف از حزب واحد، دادن آزادی مطبوعات و آزادی اجتماع، آزادی زندانیان، دادن اجازه بازگشت به تبعیدشدگان سیاسی و استقرار حکومتی که متکی بر اکثریت نمایندگان منتخب از طرف ملت باشد، اعلام کردند. در این نامه برخلاف س
ابق و به عمد تقویم شاهنشاهی و لقب همیشگی آریامهر در کنار پهلوی دوم نیامده بود. اندکی پس از نامه به شاه بختیار در ۷ شهریور ۱۳۵۶ نامه ای خطاب به خمینی می نویسد و آن را از طریق بنی صدر در اختیار خمینی می گذارد. او با تشریح مبارزات انجام شده و یادآوری نامه سه امضایی و تلاش برای ادای وظیفه ملی و دینی خود در آن از خمینی به منظور وسعت بخشیدن به مبارزات وایجاد هماهنگی بیشتر بین افراد ملت مسلمان درخواست حمایت و راهنمایی می کند. جبهه ملی چهارم. پس از نامه سه امضایی به همراه کریم سنجابی و داریوش فروهر که متن اولیه آن توسط مهدی بازرگان نوشته شده بود و به دلیل اختلاف در امضا کنندگان توسط رهبران جبهه ملی منتشر شد. بختیار به اتفاق کریم سنجابی، کاظم حسیبی، داریوش فروهر، ادیب برومند، حسین شاه حسینی، ابراهیم کریم آبادی، رضا شایان، علی اردلانبه عنوان اعضای اولیه شورای مرکزی اتحاد نیروهای جبهه ملی فعالیت خود را از سر می گیرد. در سال ۱۳۵۷ این گروه به نام جبهه ملی تغییر نام داده و ارکان جبهه ملی چنین تعریف می شود :کاظم حسیبی به عنوان رئیس شورای مرکزی و ولی الله شهاب فردوس به عنوان نائب رئیس و عبدالکریم انواری به عنوان دبیر شورا ان
تخاب شدند و هیئت اجرایی عبارت بودند از: دکتر کریم سنجابی رئیس و دبیر هیئت اجرایی، شاپور بختیار رئیس تشکیلات، داریوش فروهر مسوول تبلیغات و انتشارات و سخنگو، رضا شایان مسوول مالی واسدالله مبشری مسوول بازرسی به عنوان اعضای کمیته مرکزی در همان دوران بختیار و سایر رهبران جبهه ملی چندین بار از سوی ساواک احضار و دستگیر می شوند. نخست وزیری. پیش از نخست وزیری. بختیار تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ در پلاک ۱۷ کامرانیه زندگی می کرد. وی در بخش خصوصی آغاز به کار کرد و مدیر برخی کارخانجات یا مشاور بعضی کارخانجات بزرگ بود. شاه سعی کرد که تلفیقی از سیاست مشارکت دادن جبهه ملی در دولت و کنترل و سرکوب آن ها را اتخاذ کند. یکبار شاه در سخنانش به برخی سران جبهه ملی به مانند بختیار به علت همکاری با کمونیست ها و مصدق، حمله کرد و گفت که آن ها «شامپاین رفاقت» را با تجزیه طلبان آذربایجان خورده اند. شاه گرچه این گروه را توبیخ می نمود اما اجازه پیداکردن شغل برای امرار معاش را به این گروه می داد. در همین زمان گروهی از جبهه ملی با شاه صلح کردند و مورد عطا و بخشش های زیادی قرار گرفتند. به عنوان مثال فریدون مهدوی، از اعضای شورای مرکزی جبهه ملی در سال
های ۱۹۶۰، در اوایل دهه ۱۹۷۰ یکی از اعضای قدرتمند کابینه دولت هویدا شد. میلانی می نویسد بنا به گفته خود بختیار، روی کار آمدن دولت جان اف. کندی در آمریکا در سال ۱۹۶۱، دلیل مهمی برای احیا جبهه ملی یا به طور دقیق تر تشکیل جبهه ملی دوم و سوم بوده است. در سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴، تحت فشار آمریکا، شاه مجبور گردید که یک ائتلاف دولتی برای جبهه ملی تشکیل دهد. بین خود اعضای جبهه ملی در مورد پیوستن یا نپیوستن به این ائتلاف اختلاف نظر شدیدی وجود داشته است. از طرفی گروهی که هنوز حوادث ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ را از یاد نبرده بودند، دوست داشتند که هیچ گونه کاری با دولت محمدرضا پهلوی نداشته باشند. گروهی دیگر همانند بختیار نیز از طرف دیگر نیز مترصد هر فرصتی برای مذاکره با شاه بودند تا دولت پهلوی هر چه بیش تر به یک دولت دمکرات ملی گرا تبدیل شود. بختیار بعضی از سران جبهه ملی را افرادی بی اثر، منفعل و متعصب خوانده بود و شعاری نیز داشت که می گفت: «مردان واقعی، شجاعت ایجاد تغییر و پذیرش ریسک را دارند.» عباس میلانی معتقد است، بختیار، تفکری تلفیقی از خشونت گرایی نزاع طلبانه و مصلحت گرایی ماکیاولیستی داشته است و انعطاف پذیری تاکتیکی را بر اصول گر
ایی محض برمی گزید و به خاطر این ویژگی در میان سران جبهه ملی مشهور شده است. او نه تنها همیشه آماده مذاکره با شاه و دولت پهلوی بود، حتی با سفرای خارجی نیز بحث و گفتگو می کرد. به طوری که در سال ۱۹۵۱ وی مایل بود تا در مورد تفکرات سیاسی جبهه ملی با سفرای آمریکا و انگلیس مباحثه کند. این دیدارها سبب بروز اتهاماتی به بختیار از سوی دشمنان و منتقدانش مبنی بر انگلوفیل بودن (طرفدار انگلستان) وی شد. در مورد تبعید روح الله خمینی. شاپور بختیار دبیرکل حزب ایران در یک گفتگوی کوتاه تلفنی در ۱۵ مهر ماه ۱۳۵۷ گفت: اوج گیری انقلاب و قبول نخست وزیری. محمدرضا پهلوی که در آن زمان حکومتش رو به زوال بود و بیش از هر زمان دیگر واشینگتن نسبت به بقای حکومتش بی اعتماد شده بود، در جستجوی شخصی بود که با خروجش از ایران در شرایط قابل قبول و محرمانه موافقت کند. به همین منظور ابتدا با احمد بنی احمد و کریم سنجابی دیدار و از آن ها درخواست پذیرش نخست وزیری دولت را کرد. سنجابی با استناد به اعلامیهٔ سه ماده ای و مخالفت با باقی ماندن ارتش در خانوادهٔ سلطنتی و خودداری شاه از کناره گیری از سمت فرماندهی کل نیروهای مسلح حاضر به پذیرش مصالحه با شاه و پذیرش
این سمت نشد. محمدرضا پهلوی سپس با مظفر بقایی و غلامحسین صدیقی، دیگر رهبر جبههٔ ملی دیدار کرد و به آنان پیشنهاد دردست گرفتن حکومت را داد اما هر یک از آنان به دلایلی از پذیرفتن حکومت سرباز زدند. پیشنهاد نخست وزیری شاه به صدیقی و بقایی به این دلیل شکست خورد که هر دو قبولیشان مشروط به ماندن محمدرضا پهلوی در ایران، جایی دور از تهران بود. استدلال این دو، آن بود که حضور شخص شاه در ایران به دلیل ارتباط نزدیکی که با ارتش دارد سبب حفظ یک پارچگی و انسجام ارتش می شود. فرج سرکوهی می نویسد که شاه در سال ۱۳۵۷ دستور آزادی بختیار از زندان را داد و در ادامهٔ انتخاب هایش در اواخر سال ۱۳۵۷ از وی به ناچار در دیداری خصوصی در کاخ نیاوران تهران می خواهد که مقام نخست وزیری ایران را قبول کند. شاه در کتاب پاسخ به تاریخ مدعی است که شاپور بختیار توسط سپهبد مقدم، رئیس ساواک، با توجه به تماس های قبلی که توسط جمشید آموزگار صورت گرفته بود آمادگی خود را برای نخست وزیری اعلام کرده و بختیار در ملاقات با او مکرراً نسبت به مقام سلطنت اظهار وفاداری می نماید. درخواست بختیار از شاه تشکیل یک شورای نیابت سلطنت پیش از خروجش از کشور و اخذ رای از دو مجلس
می باشد. اما عباس میلانی با استناد به کتاب «پاسخ به تاریخ» در سایت بی بی سی فارسی از قول شاه چنین می نویسد: بختیار، از اعضای شورای مرکزی جبهه ملی ایران، با ارائه شرایط ۷ گانه ای (شاه از کشور خارج شود و تعهد نماید که از این به بعد سلطنت نماید و نه حکومت، انتخاب وزرا منحصر به خودش باشد، ساواک منحل شود (تبعید ۱۴ تن از نظامیان سرسخت از جمله غلامعلی اویسی)، زندانیان سیاسی آزاد شوند، شرایط آزادی مطبوعات فراهم شود، بنیاد پهلوی به دولت منتقل شود و کمسیون شاهنشاهی که در تمام امور دخالت می کند حذف شود) پذیرفت که ریاست یک دولت غیرنظامی را بر عهده گیرد. شاه با قبول تمامی شرایط او در ۹ دی ۱۳۵۷ بختیار را به نخست وزیری منصوب کرد. در خصوص نحوهٔ انتخاب بختیار به این سمت گمانه زنی های مختلفی صورت گرفته است. هوشنگ نهاوندی در فصل پایانی کتاب خود، "آخرین تلاش ها و آخرین دسیسه ها" نوشته است که فرح پهلوی مسبب اصلی انتصاب شاپور بختیار به ریاست دولت بوده و ۳ ماه قبل از آن که شاپور در کاخ نیاوران با شاه ملاقات داشته باشد در ویلای محمدعلی قطبی در خفا با او ملاقات کرده است. بنا به گفتهٔ برتران دوکاستل باژاک «فرح پس از اظهار هم عقیدگی ب
ا شاپور مایل بود که شاه به دلیل وضعیت وخیم جسمانی و بیماری اش هرچه زودتر ایران را ترک کند و انتقال آرام قدرت از همسرش به ولیعهد که هنوز به سن تاج و تخت نرسیده بود روی دهد.» اما فرح پهلوی در خاطرات خود اولین ملاقات اش را با بختیار را پس از نخست وزیری او، در اواخر نیمهٔ آذر ۱۳۵۷ می داند. علاوه بر این فرح در ماجرای انتصاب شاپور بختیار برای انگلیسی ها نقشی قائل نیست. او معتقد است ناصر مقدم، آخرین رئیس ساواک و غلامعلی اویسی نقش زیادی در معرفی و پیشنهاد بختیار به شاه داشتند. مخالفان نخست وزیری بختیار. بختیار علی رغم مخالفت جبههٔ ملی و بدون توجه به رأی شورای مرکزی مبنی بر خودداری اعضا از پذیرش نخست وزیری این سمت را قبول کرد. با توجه به عدم تمکین بختیار از این موضوع او از جبههٔ ملی طرد شد و تمامی اعضای آن در رأی گیری که در این خصوص به عمل آمده بود، (حتی بدون رأی ممتنع) رأی به اخراج بختیار از جبههٔ ملی و همین طور حزب ایران دادند. بسیاری از دوستان و هم حزبی های بختیار او را خائن و سلطنت طلب خواندند و او را متهم کردند که با نخست وزیر شدنش اعتبار و حیثیت جبهه ملی و خط مصدق را از بین برده و تک روی کرده است. این در حالی بو
د که به زعم بختیار، وی به هدف حزبی، که کسب قدرت از طریق مخالفت قانونی است، پایبند بود و اکنون که بالاترین منصب قانونی ممکن در حکومت پهلوی به او پیشنهاد شده بود، دلیلی برای امتناع از پذیرش نمی دید. بختیار، پس از این که یاران حزبی قدیمیش را با خود همراه ندید، با توجه به دشواری انجام وظیفه در پیامی در دی ماه ۱۳۵۷، دست همیاری به سوی مردم دراز کرد و در انتهای پیامش بیتی از چکامه مرغ طوفان غلامعلی رعدی آذرخشی چاشنی کرد که: اشاره وی به این شعر باعث شد که بعدها هم موافقان و هم مخالفان او از او با عنوان مرغ طوفان یاد کنند. پس از پذیرش نخست وزیری، بسیاری از افراد، نظیر طبقهٔ متوسط شهری، روشنفکران، سازمان های سیاسی چپ، ملی گرا و لیبرال از او حمایت نکردند و به افرادی تبدیل شدند که ظاهراً خواسته و آرمانشان برقراری نظام اسلامی بود. حامیان نخست وزیری بختیار. افرادی که در آن زمان حامی دولت بختیار بودند، از تعداد انگشتان دست تجاوز نمی کرد. مهشید امیرشاهی از جمله معدود کسانی بود که به صورت علنی از بختیار حمایت کرد و در شمارهٔ ۱۷ بهمن ۱۳۵۷ در روزنامهٔ "آیندگان" مقاله ای با عنوان «کسی نیست از بختیار حمایت کند؟» منتشر کرد. او در
مصاحبه ای بختیار را به عنوان «جلوه و اسوهٔ کمال انسانی و خرد» ستود. در یکی از رمان های امیرشاهی، راوی داستان بعد از شنیدن خبر نخست وزیری بختیار با خود می گوید: اهداف بختیار از پذیرش نخست وزیری. بختیار از آغاز به کار فعالیت سیاسی خود و در طول دوران نخست وزیری اش همواره محمد مصدق را رهبر خود می دانست و به پیروی از او تأکید می کرد. بختیار سیاست مداری بود که به نظام مشروطه به هر شکلی (مشروطهٔ پادشاهی و مشروطهٔ پارلمانی) اعتقاد داشت. گرایش شدید او به حکومت سوسیال دموکرات حاوی این طرز نگرش اوست. با آن که حکومت آن زمان ایران به ریسمانی بند بود اما شاپور آن را اصلاح پذیر می دانست و معتقد بود می تواند با پذیرش این پست و انجام اصلاحات اساسی هوای تازه ای به مملکت وارد کند. شاپور نه به نظام آریامهری تن داد و نه به طرح جمهوری اسلامی. او در تقابل با این دو، راه حل سومی را که همان برقراری نظامی دموکراتیک، دولتی سکولار و قانون مند، احیای مشروطهٔ پارلمانی و اجرای تمام و کمال قانون اساسی مشروطه بود، پیش روی ملت قرار داد. بختیار برخلاف دوستان و رهبران جبههٔ ملی که با موج انقلاب و خمینی همراه شدند، تز فکری و موجودیت جمهوری اسلام