Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۳۹۱ گفت: ناوشکن جمارانِ پیشرفته حدود ۱۰۰ متر طول و بیش از ۱۳۰۰ تن وزن دارد. همچنین به گفتهٔ احمد وحیدی، وزیر دفاع وقت جمهوری اسلامی ایران، این ناوچه از نظر طراحی و ساخت کاملاً بومی بوده و با همکاری نزدیک حدود ۴۰۰ دانشگاه، مرکز تحقیقاتی و تولیدکنندگان و صنایع ایرانی ساخته شده است. این ناوشکن از جدیدترین تجهیزات ناوبری و سامانه های پیچیده دفاعی برخوردار است. خبرگزاری ایرنا به نقل از «یوری بوندار» کارشناس نظامی روس نوشت: جماران ۲ از نظر مشخصات فنی به ناوچه های روسی داغستان و تاتارستان (ناوچه کلاس ژپارد) که سرگروه ناوگان روسیه در دریای خزر هستند شباهت دارد. حادثه. در روز چهارشنبه ۲۰ دی ۱۳۹۶ (۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۸)، ناوچه دماوند در حال ورود به بندر انزلی به موج شکن شرقی این بندر برخورد کرد و دچار سانحه شد. علت حادثه. علت دقیق برخورد به موج شکن تا این لحظه مشخص نیست و تنها عامل اعلام شده توسط روابط عمومی نیروی دریایی ارتش «افزایش سرعت باد و طوفان شدید» است. ابتدا خبرگزاری های ایرانی گفتند «آسیب های وارده ناچیز بوده و صدمه وارده در زمان کوتاهی برطرف خواهد شد.» اما بعد از بررسی های دقیق تر و طی توضیحات ارائه شده توسط امیر
شاهین تقی خوانی، سخنگوی ارتش و امیر دریادار امیر رستگاری، رئیس سازمان صنایع دریایی وزارت دفاع اعلام کردند: «مشخص شد میزان خسارت و آسیب وارد شده جدی بوده و ناوشکن موصوف نیاز به تعمیر و بازسازی اساسی دارد.» اکثر صدمات، در ناحیه سازه اصلی ناو وارد شده و تمام سامانه های حیاتی توسط پرسنل متخصص از ناوشکنِ آسیب دیده جدا و برای نصب مجدد پس از تعمیرات اساسی و احیاء ناوشکن به کارخانجات کشتی سازی شهید تمجیدی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح منتقل شد. کشته شدگان. ۱۸ سرنشین در هنگام وقوع حادثه داخل ناوچه دماوند بوده اند که شش نفر از آن ها در لحظات اولیه به داخل دریا پرت شدند. منابع خبری غیررسمی از نجات ۴ نفر از این افراد خبر می دهند و دو نفر دیگر، جان باختند. بنابر گزارش منابع خبری پس ۱۶ روز عملیات جست وجو، پیکر ۲ نفر از پرسنل ناوچه دماوند در دریای خزر پیدا شد. اسامی جان باختگان: غرق شدن. پس از ۱۸ روز از حادثه در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۹۶ در پی انتشار فیلمی که مربوط به غرق شدن ناوچه دماوند است، خبرگزاری ها غرق شدن این ناوچه را اعلام کردند. سرتیپ دوم تقی خانی، سخنگوی ارتش جمهوری اسلامی ایران گفت: با توجه به عمق کم آب در محل سان
حه که حدود ۴ الی ۵ متر است امکانِ (کامل) غرق شدنِ ناوشکن دماوند وجود ندارد و برای جابجایی بلوک های بدنه لازم است قسمت های به هم متصل شده، جدا و برای تعمیر و بازسازی اساسی به کارخانه کشتی سازی منتقل شود. مشابه این گونه سوانح و چنین اقداماتی برای مهار سانحه و احیای کشتی های نظامی در صنعت دریایی جهان به طور معمول وجود دارد. در این فرایند طی ۲۴ ساعت گذشته به علت طوفان شدید و بالا آمدن سطح آب دریا قسمت روسازه آلومینیومی که به طور کامل تخلیه و برای جابه جایی آماده شده بود به آب افتاده و باقی ماندهٔ بدنهٔ شناور، به پهلوی راست قرار گرفته است که بلافاصله پس از بهبود شرایط جوی در اولین فرصت، این بخش از بدنهٔ شناور و سایر قسمت های باقی مانده نیز جدا و به کارخانه منتقل می شود. وی همچنین افزود: هیچ محدودیتی برای احیای مجدد ناوشکن دماوند وجود ندارد و به دلیل بومی بودن تمام بخش های آن با انتقال قطعات جداشده به زودی عملیات احیاء ناوشکن دماوند و بازگشت آن به چرخه عملیات آغاز می شود. احیاء. بر اساس اعلام سخنگوی ارتش جمهوری اسلامی ایران مقرر شده است که عملیات جداسازی، برداشت و احیای این شناور انجام شود، با جدا کردن بلوک های ساز
ه، این کشتی جنگی به کارخانجات کشتی سازی شهید تمجیدی منتقل می شود. در آثار هنری. امیر تتلو، خواننده و ترانه سرا، موزیک ویدئوی ترانهٔ "انرژی هسته ای" خود را بر عرشهٔ این ناو، فیلم برداری کرد که در بحبوحهٔ تصویب برجام وایرال شد.
مایکل اسنو (متولد ۱۹۷۴ در فولندورف، آلمان) یک وکیل مستقر در سیاتل، واشینگتن است و در سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ رئیس هیئت امنای بنیاد ویکی مدیا بود. او در حال حاضر در هیئت مشاوره بنیاد خدمت می کند. تحصیلات. اسنو مدرک حقوق را از مدرسه حقوق دانشگاه واشینگتن دریافت کرد.
دزیره شل میزبان برنامه رادیویی و پادکست "" (صحبت شک گرایانه) است. به عنوان یک شک گرا، او مدافع قوی اندیشه انتقادی و علاقه مند به ترویج فلسفه شک گرایی به صورت عمومی است. او به عنوان کارمند سازمان کار، برنامه درسی تولید می کند و دوره هایی در زمینه کنش گری تاثیرگذار تدریس می کند. دزیره عضو و سخنگوی مرکز جستار است. او یکی از سخنرانان کنفرانس در سال ۲۰۱۱ بوده است.
امتناع تفکر در فرهنگ دینی کتابی است نوشته آرامش دوستدار که توسط انتشارات خاوران، در پاریس و در سال ۱۳۷۰ خورشیدی، چاپ شد. دوستدار در این کتاب با نام گذاری «فرهنگ دین خو» بر فرهنگ دینی ایران، نااندیشی و ناپُرسایی آن را به چالش و پرسش، کشیده است. نقد. محمدرضا نیکفر در سلسله مقالاتی این کتاب را نقد کرده است.
نوک سرخ دریایی پرنده ای آبزی از راستهٔ نوک سرخ سانان است که در مناطق گرمسیر اقیانوس اطلس، شرق اقیانوس آرام و اقیانوس هند زیست می کند. نوع بالغ این پرنده عمدتاً سفید رنگ و شاه پرهای انتهایی سیاه و شاه پرهای دم بلند دارد. طول بدن آن به ۴۸ سانتی متر و طول بال ها به یک متر می رسد. توضیف ظاهری. نوک سرخ دریایی دارای طولی برابر با ۹۸ سانتی متر است. دم این پرنده به تنهایی ۵۰ سانتی متر طول دارد. منقار به رنگ قرمز و پر و بال به رنگ سفید هستند. شاهپرهای انتهایی سیاه رنگ و جفت میانی شاهپرهای دم بسیار بلند و تقریباً به اندازهٔ طول بدن هستند. در نوک سرخ های نابالغ این شاهپرها هنوز وجود ندارند. سطح پشتی روتنه دارای خطوطی عرضی به رنگ قهوه ای مایل به خاکستری است و نوار چشمی سیاه رنگی نیز وجود دارد. این پرنده دودیسی جنسی ندارد و نر و ماده همانند هم هستند. زیستگاه. نوک سرخ دریایی دریازی است و تنها برای تخم گذاری به ساحل می آید. این پرنده در شکاف سنگ های ساحلی یا زیر بوته ها آشیانه می سازد. این پرنده در گذشته در جزایر جنوبی خلیج فارس و تنگه هرمز دیده شده است.
برایان دانینگ (زاده ۱۹۶۵) نویسنده و تهیه کننده آمریکایی با تخصص در رو کردن دست شبه علم است. او از سال ۲۰۰۶ پادکست هفتگی Skeptoid را منتشر نموده است. او همچنین مقاله ها، کتاب ها و سریال تلویزیونی مرتبط با این موضوع ساخته است. او سابق بر این مدیر فناوری شرکت بای لینک، یک شبکه بزرگ تجارت-به-تجارت بوده است. پادکست او، اسکپتوید در سال ۲۰۱۲ برنده بهترین پادکست علمی استیچر شد.
اندرو بونار لاو ؛ ۱۶ سپتامبر ۱۸۵۸ – ۳۰ اکتبر ۱۹۲۳) سیاستمدار بریتانیایی از حزب محافظه کار (بریتانیا) بود. او در مستعمره بورنزویک جدید در کانادا به دنیا امده بود. تنها نخست وزیر بریتانیا ست که متولد خارج این کشور است. او همچنین با ۲۱۱ روز کوتاه ترین دوران نخست وزیری در قرن بیستم را داشت. با این حال دوران طولانی تری را رهبر حزب محافظه کار بود. (از ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۱) و دور دوم (از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۳). او از پیشنیه اشرافی و بازرگانی خود به عنوان یک برتری به خوبی استفاده می کرد و نظر تجار و بازرگانان بسیاری را به این شیوه به حزب جلب کرده بود. بونار لاو در ۲۲ مه ۱۹۲۳ بخاطر سرطان حنجره دیگر قادر به صحبت در پارلمان نبود برای همین استعفای خود را تقدیم جرج پنجم کرد و شاه استنلی بالدوین را مامور تشکیل کابینه کرد. او بعداً در همان سال در سن ۶۵ سالگی در لندن درگذشت و در کلیسای وست مینستر به خاک سپرده شد.
دررفتگی مفصل شانه موقعی اتفاق می افتد که در اثر ضربه وارد به بازو و کتف، عناصر نگهدارنده مفصل آسیب دیده و سر استخوان بازو از گودی-کاسه ای (Glenoid fossa)استخوان کتف خارج شود. تاریخچه. سابقه تشخیص و درمان دررفتگی شانه به ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد می رسد. در مومیایی های مصر علائم دررفتگی و آثار درمان های اولیه آن یافته شده است. همچنین در نقاشی های آن دوره، درمان جا انداختن با روش کوخر دیده می شود. در یونان باستان، بقراط نیز علاوه بر روش های جا انداختن، درمان دررفتگی های مکرر را شرح داده است. آسیب شناسی تشریحی. استحکام و پایداری مفصل شانه بعلت وضعیت نعلبکی شکل استخوان های تشکیل دهنده آن، بستگی زیادی به کپسول مفصلی و رباط های اطراف آن دارد. هرچند حلقه دور مفصلی حفره استخوان کتف نیز در پایداری این مفصل نقش عمده ای دارد، اما هرگاه نیروهای وارد به آن که از طرف استخوان بازو اعمال می شود بیش از حد تحمل خواص فیزیکی این حلقه و بخصوص رباط ها باشد، پارگی آن ها باعث دررفتگی مفصل می گردد. همه گیرشناسی. مفصل شانه یکی از شایعترین مفاصلی است که دچار دررفتگی می شود. برطبق آمار کشورهای مختلف شیوع آن ۱ الی ۱٫۷ درصد و وقوع ۱۱–۱۷ در هر
۱۰۰۰۰۰ نفردرسال می باشد. اکثراً زیز ۷۰ سال اتفاق افتاده و در دامنه سنی ۲۰ الی ۳۰ سال نسبت مرد به زن ۹ به یک است و در حدود سنی ۶۰–۸۰ سال به نسبت سه به یک است. علت. بیش از ۹۰ موارد علت دررفتگی، سقوط از بلندی یا تصادف جاده ای است. موارد نادری در برق گرفتگی یا تشنج های شدید دیده شده است. انواع. برحسب جابجایی سر استخوان بازو، در سه حالت دررفتگی به جلو، پشت و پائین اتفاق می افتد، در بیش از ۹۰٪ موارد دررفتگی به جلو صورت می گیرد. دررفتگی قدامی. در این حالت بازو از بدن دور شده و دچار چرخش خارجی با محدودیت چرخش داخلی می شود. معمولاً در پی سوانح یا حرکات اختیاری می تواند ایجاد شود. دررفتگی خلفی. در این حالت بازو به بدن نزدیک شده و دچار چرخش داخلی با محدودیت چرخش خارجی می شود. این نوع دررفتگی معمولاً در حرکات ناخودآگاه شانه همچون تشنج و برق گرفتگی یا در حین مستی اتفاق می افتد. تشخیص. علائم بالینی. علامت های عمده آن عبارتند از درد شدید در ناحیه شانه و بازو همراه با اسپاسم عضلات آن منطقه و محدودیت حرکتی در مفصل شانه. علائم دیگری نیز وجود دارند مثل از بین رفتن حالت گردی شانه که در نگاه دقیق می توان مشاهده کرد. بیمار بازو ر
ا در حالت ثابت چرخش به خارج نگه داشته است. علاوه بر معاینه اندام مبتلا از نظر سطح حسی و حرکتی عضو و همچنین نبض های محیطی، بایستی معاینه عمومی بیمار ضربه دیده و تصادفی نیز انجام شود. تصویربرداری. پرتونگاری برای تشخیص دررفتگی شانه لازم است و علاوه بر اینکه وجود دررفتگی را اثبات می کند شکستگی های احتمالی را نیز نشان می دهد. نمای روبرو و زیربغلی از روش های معمول است و ممکنست نماهای دیگری نیز لازم شود. گاهی نیز لازم می آید برای موارد پیچیده از مقطع نگاری رایانه ای کمک گرفت. درمان. ممکنست شانه دررفته را در محل حادثه خیلی راحت جا انداخت ولی پس از گذشت زمان اسپاسم عضلات اطراف مفصل این کار را سخت تر می کند و بیمار نیاز به هدایت به درمانگاه اورژانس دارد و برای جااندازی نیازمند تجویز مسکن و شل کننده عضلانی تحت نظارت پزشک دارد. روش های مختلفی برای جا انداختن دررفتگی شانه وجود دارد که برحسب تجربه و علاقه پزشک معالج متفاوت هستند. شایعترین روش های بکار رفته عبارتند از روش کوخر، روش سیمسون، روش بقراط و روش های دیگر. بعد از جااندازی لازم است پرتونگاری مجدد انجام شود تا از جا بودن مفصل اطمینان حاصل شود و نیز لازم است اندام فوق
انی از نظر سلامت اعصاب محیطی و عروق معاینه گردد. لازم است بعد از جااندازی بمدت سه هفته اندام فوقانی با بانداژ مخصوص بی حرکت گردد، هرچند بعضی از مطالعات بی حرکتی طولانی را تجویز نمی کنند. عوارض. دررفتگی مفصل شانه ممکنست با عوارضی همراه شود. این عوارض گاه همراه با دررفتگی بوده و گاه از عوارض دیررس هستند. ازمهمترین این عوارض می توان به شکستگی های همراه دررفتگی اشاره کرد، این شکستگی ها می تواند در سر استخوان بازو یا در حفره مفصلی کتف باشند. از عوارضی که می توانند در دررفتگی قدامی ایجاد شوند و معمولاً بعد از جا انداختن خود را نشان دهند می توان به کندگی حلقه غضروفی دور مفصلی اشاره کرد این عارضه را ضایعه بانکارت می نامند. همین طور چال افتادگی و کندگی خلفی سر استخوان بازو که به نام ضایعه هیل-ساکس نامیده می شود. این ضایعات می توانند در نهایت به عارضه مهمتری از عوارض دیررس دررفتگی شانه یعنی دررفتگی مکرر شانه منجر شوند. دررفتگی مفصل شانه همچنین ممکن است عصب یا شریان آگزیلاری را آسیب بزند. همچنین احتمال آسیب به براکیال پلکسوس وجود دارد.
جولیا آن سویینی (زاده ۱۹ اکتبر، ۱۹۵۹) یک هنرپیشه، کمدین، صداپیشه و نویسنده آمریکایی است. حرفه. او به خاطر نقش اش در ساتردی نایت لایو و اجراهای خودزندگی نامه مشهور است. او نقش میس ایز کیپر در فیلم انیمیشن استوارت کوچک و صدای بریتنی در پدر غرور را اجرا کرده است. از دیگر فیلم های او می توان به هر چی لازم باشه، عزیزم، بچه را بزرگ کردم، ، سر مخروطی ها و استوارت خانواده اش را نجات می دهد اشاره کرد.
سمفونی شماره ۷ در لا ماژور، اُپوس ۹۲، در چهار موومان، اثر لودویگ فان بتهوون است که بین سال های ۱۸۱۱ و ۱۸۱۲، هنگامی که سلامتی خود را در چشمهٔ آبگرم تپلیتسه از شهر بوهم بهبود می بخشید، ساخته شده است. تاریخچه. بتهوون تصنیفِ «سمفونی شمارهٔ ۷» را در سال ۱۸۱۲ به اتمام رساند و آن را به کُنت موریتس فون فریس اهدا کرد. این کار با حضور خودِ بتهوون در ۸ دسامبر ۱۸۱۳ در وین در یک کنسرت خیرخواهانه برای سربازان زخمی شده در «نبرد هانائو» آغاز شد. در نشانه هایی که بتهوون برای شرکت کنندگان اظهار داشته، انگیزه های آشکاری ذکر نشده است: «ما به غیر از وطن پرستی خالص و فداکاری شادمانه نیروهایمان، و کسانی که اینقدر برای ما فداکاری کرده اند، حرکتی نمی کنیم». اجرای اولیه همچنین شامل کار میهنی «"پیروزی ولینگتون"»، ستایش از پیروزی بریتانیایی ها بر امپراتوری فرانسهٔ ناپلئون بود. این ارکستر توسط دوست بتهوون، ایگناتس شوپانتسیگ رهبری شد با حضور و اجرای تعدادی از بهترین موسیقی دانان روز دنیا را شامل می شد که عبارت بودند از: لویی اشپور (ویولونیست)، آهنگسازان یوهان نپوموک هومل، جاکومو مایربر، آنتونیو سالییری و گیتاریست چیره دست مائورو جولیانی،
ویلنسل نواخت. بتهوون در اولین اجرای خود اظهار داشت که این اثر یکی از «بهترین کارهای اوست». موومان دوم بیشتر مورد توجه عموم قرار گرفت و اجرایش در کنسرت باید تکرار می شد. محبوبیت زیادی که موومان دوم به دست آورد، باعث شد که جدای از سمفونی نیز اجرا گردد. از ویژگی های این سمفونی ریتم آن است، به خصوص موومان های اول، دوم و چهارم که به قول واگنر: «رقص در عالی ترین درجه کمال و بهترین شیوه ایده آلِ حرکتِ بدن»، به اجرا در می آید. ساختار. سازبندی. سازهای سمفونی هفتم عبارتند از: موومان ها. سمفونی هفتم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از: این اثر به دلیل استفاده مجموعه ای از روش های ریتمیک که نشان دهندهٔ رقص است، شناخته شده است، مانند: ریتم های نقطه دار و فیگورهای ریتمیک تکراری. همچنین تنش های بین تنالیته ها در کلیدهای لا ماژور، دو ماژور و فا ماژور بسیار مهیج است. به عنوان مثال: موومان اول در لا ماژور است اما تکرارها در دو ماژور و فا ماژور است. علاوه بر آن موومان دوم در گام مینور است ولی در بخش هایی به لا ماژور ورود می کند، و موومان سوم یک اسکرتسو در فا ماژور است. زمانِ یک اجرای معمولی حدود ۴۰ دقیقه طول می کشد. مو
ومان اول. این قسمت در فرم سونات، ابتدا به آهستگی شروع می شود و به تدریج ریتم تندتری به خود می گیرد. موومان اول با یک مقدمهٔ طولانی و گسترده شروع می شود که دارای سرعت پوکو سوستنوتو (علامت مترونوم: ۶۹ = ♩) است. برای گام های صعودیِ طولانی، از یک سریِ نمایان کاربردی به صورت آبشاری استفاده شده است که مدولاسیون را به سمت دو ماژور و فا ماژور تسهیل می کند. در آخرین بخش گذر از فا ماژور، موومان به بخش اصلیِ ویواچه منتقل می شود. «ویواچه» (۱۰۴ = ♩) در فرم سونات است، و توسط ریتم های نقطه دار، با تغییرات ناگهانی در دینامیک و مدولاسیون های غیرمنتظره همراه است. اولین تمِ «ویواچه» در زیر نشان داده می شود: بخش بسط و گسترش از دو ماژور شروع شده و شامل بخش های گسترده ای در فا ماژور است. موومان با یک کدای طولانی، که به مانند بخش «بسط و گسترش» آغاز می شود، به پایان می رسد. این کدا حاوی یک پاساژ بیست میزانی معروف است که دارای یک موتیف دو میزانی است و ده بار تکرار می شود، در پس زمینه ای با عمق چهار اکتاو به صورت پدال روی نت می. موومان دوم. موومان دوم در ابتدا مانند مارشِ عزا با اجرای هورن ها است، اما در ادامه، از تنالیته لا مینور به
لا ماژور تغییر کرده و موسیقی پر جنب و جوش ادامه پیدا می کند و در نهایت به حالتِ اولیه بازمی گردد. این موومان در اجرای اولیه مورد استقبال عمومی قرار گرفت و محبوب شد. در این موومان اِتکا به بخش زهی، آن را به عنوان مثال خوبی از پیشرفت های بتهوون در نوشتن ارکسترال برای «ارکستر زهی» که بر اساسِ نوآوری های تجربی یوزف هایدن بنا می کند. موومان با ساختاری در فرمِ دوبل واریاسیون بر روی یک اوستیناتو (فیگور ریتمیک مکرر، یا باس زمینه، یا پاساکاگلیا از یک نت سیاه، دو نت چنگ و دو نت سیاه)، شروع می شود و ملودی اصلی توسط ویولاها و ویلنسل ها اجرا می شود. این «ملودی اول»، سپس توسط ویولن دوم ها اجرا می شود درحالی که ویولن اول ها و ویلنسل ها «ملودی دوم» را اجرا می کنند، که توسط جرج گروو به عنوان «زیبایی زهی ها دست در دست» توصیف شده است. سپس مجدداً ویولن اول ها «ملودی اول» را و ویلن دوم ها، «ملودی دوم» را به دست می گیرند. این پیشرفت با ورود سازهای بادی به اوج می رسد، هنگامی که ملودیِ اول را اجرا می کنند و ویلن های اول و دوم، ملودیِِ دوم را اجرا می کنند. پس از آن موسیقی از مینور به ماژور تغییر می کند زیرا کلارینت ها یک ملودیِ آرام
تر را با پس زمینه ای تریوله (نت های سه تایی) و سَبُک که توسط ویولن ها اجرا می شوند، به عهده می گیرند. این بخش سی و هفت میزانی را بعداً زهی ها با حرکتی نزولی در گام مینور به پایان می رسانند، و ملودی اول، دوباره در یک فوگ دقیق از سر گرفته می شود. موومان سوم. این قسمت در فرم اسکرتسو است و تم اصلی آن بر گرفته از یک ترانهٔ مذهبی متعلق به زاهدانِ اتریشی است. ساختار این موومان دارای سه گانهٔ (ABA) است که تکرار شده و به صورت (ABABA) اجرا می شود که این فرم در دیگر آثار بتهوون مانند: سمفونی چهارم، پاستورال و «کوارتت زهی، اپوس ۵۹، شماره ۲» نیز وجود داشته است. موومان چهارم. موومان چهارم در فرم سونات است و دارای ریتم رقص و تمپوی تند است. در ادامه، سمفونی با انرژی و هیجانِ حیرت انگیزی به پایان می رسد. طبق گفتهٔ گلن استنلی (مورخ موسیقی)، بتهوون «از این احتمال استفاده می کند که یک «بخش زهی» می تواند هم حرکت زاویه دار و هم تضادِ ریتمیک را تحقق ببخشد اگر، از پس زمینه ای مانند «اوبلیگاتو» (نت غیرقابل حذف) استفاده شود»، به خصوص در کدا، که حاوی نمونه ای کمیاب با شدت () در موسیقی بتهوون است. جرج گروو در کتاب خود «"بتهوون و نُه سمف
ونی هایش"»، نوشت: «نیرویی که در تمام این قلمرو حاکم است به معنای واقعی کلمه بسیار باورنکردنی است و رام داس، یکی از قهرمانان توماس کارلایل را به یاد می آورد. به اندازه کافی آتش در شکم او قرار دارد تا تمام جهان را به آتش بکشد». دونالد تووی در «"مقاله های تحلیل موسیقی"»، دربارهٔ این موومان اظهار داشت «خشم دیونیسوس» است، و بسیاری از نویسندگان دیگر دربارهٔ «رقص-انرژی» آن اظهار نظر کرده اند: تم اصلی یک نوع واریاسیون دوبل از یک موسیقی فولکلور ایرلندی تنظیم خودِ بتهوون با نام «مرا از خردمند و قبر نجات بده»، قطعهٔ شماره ۸، از «دوازده آهنگ فولکلور ایرلندی، وو ۱۵۴» است. واکنش ها. منتقدان و شنوندگان اکثراً احساس اِغنا و الهام از سمفونی هفتم دارند. برای نمونه، یک نویسنده در یادداشتِ برنامه نوشته است: آنتِنی هاپکینز (آهنگساز و نویسندهٔ موسیقی)، دربارهٔ سمفونی می گوید: تحسین کنندهٔ دیگر، ریشارد واگنر است که با اشاره به ریتم های سرزنده ای که اثر را در بر می گیرد، آن را «ایزدانگاری رقص» و «جشن باشکوهی که برای خدای شراب برپا شده» توصیف می کند. اگر این نظر و توصیف واگنر درست هم نباشد، اما جوش و خروش بتهوون در این اثر، نشان از ج
شن های مذهبی دارد که از سرزمین مادری اش در خاطرش مانده است. از طرف دیگر، تحسین این اثر همگانی نبوده و انتقاداتی هم داشته است. فریدریش ویک که در هنگام تمرین حضور داشت، گفت: اجماع بین موسیقی دانان و افراد، غیرمستقیم این بود که بتهوون باید سمفونی را در حالت مستی ساخته باشد، و سر توماس بیچام دربارهٔ موومان سوم اظهار داشت: «چه کاری می توانید با آن انجام دهید؟ این مانند بسیاری از یاک ها است که در حال پریدن هستند». تضادهای روحی غیرمنتظره و رفتارهای ناگهانی بتهوون در بیانِ خشم و شادی، جلوه های ناهماهنگ ولی پرشکوه و التهابات افسانه ای در آثارش خودنمایی می کند و همین روحیات باعث شد که مردم آلمان شمالی، سمفونی هفتم را «اثری از یک میخوارهٔ همیشه مست» بدانند. بتهوون خودش گفته است: «من همچون باکوس هستم که برای بشریت شرابی مطبوع می سازم، من هستم که بر روح مردم سرمستی الهی می بخشم». ادعای تکراری مبنی بر اینکه کارل ماریا فون وبر، خط باس کروماتیک را در کدای اولین موومان، شاهدی در نظر گرفته است که به نظر می رسد بتهوون «از تیمارستان رسیده» است، این ادعا اولین بار از طرف آنتون شیندلر زندگی نامه نویسِ بتهوون به «وبر» نسبت داده شد.
تعصب ذهنی او به بتهوون کاملاً آشکار است، او به دلیل حملات وسواسی به وبر، مورد انتقاد معاصران خود قرار گرفته بود. طبق گفتهٔ جان واراک (زندگی نامه نویسِ «وبر»)، شیندلر هنگام دفاع از بتهوون از لحاظ شخصیتی گریزان بود، و «هیچ گونه اثبات مشخصی» تاکنون به دست نیامده که وبر این اظهارات را داشته باشد. رومن رولان سمفونی هفتم را «غوغای مستانه و آشوب برانگیزِ ریتم و آهنگ» می داند و می نویسد: رونوشت. یک رونوشت از نسخهٔ دست نویس پارتیتور سمفونی شماره هفتِ بتهوون در سال ۲۰۱۷ توسط انتشارات «فیگارو ورلاگ» منتشر شد.
رسوایی چهارمین ساختهٔ سینمایی مسعود ده نمکی است که در ژانر درام/کمدی در ۲۳ اسفند ۹۱ به پردهٔ سینماها رفت. این فیلم به موضوعات مذهبی مانند امر به معروف و نهی از منکر اشاره دارد. خلاصه داستان. افسانه دختری زیبارو و فقیر جنوب شهری است که علاقه مند به حضور در جامعه با ظاهری متفاوت و جلب توجه مردان می باشد. خانواده وی از طرف آقاشریف که طلبکار و صاحبخانه ایشان است، تحت فشار هستند. آقاشریف که مردی میانسال و مجرد (به دلیل فوت همسر) است، علاقه مند به ازدواج با افسانه است و این مهم را شرط برداشتن فشارهای مالی از جانب خود به افسانه و خانواده وی عنوان کرده است. افسانه نیز تصمیم می گیرد برای کمک به خانواده خود، به آقا شریف نزدیک شود تا بتواند امتیازهایی از وی بگیرد. اما در یکی از دیدارهای خصوصی که بین وی و آقا شریف در دفتر کار آقا شریف انجام می شود...
سمفونی شماره ۶ یا پاستورال در فا ماژور، اُپوس ۶۸، اثر لودویگ فان بتهوون است. تصنیفِ سمفونی شماره ۶ در سال ۱۸۰۸ به اتمام رسید اما طراحی های آن از سال ۱۸۰۳ آغاز شد. بتهوون این سمفونی را بر اساس برداشت های یک فرد (شهری) از طبیعت و محیط روستایی بنا نهاد. از آنجایی که ممکن بود این اثر با تعابیر فراموسیقایی به معنای موسیقی برنامه ای درک شود، آهنگساز تصریح کرد که سمفونی ششم «بیشتر بیان احساس است تا نقاشی». اجرای اولیهٔ سمفونی ششم در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۸۰۸، در یک کنسرت عظیم در سالن «تئاتر ان دِ وین»، به رهبری بتهوون برگزار شد. پاستورال برای مدت طولانی از نظر محبوبیت نسبت به دیگر سمفونی های بتهوون عقب ماند اما با گذشت زمان تأثیرگذاری خود را بر جای نهاد، کلود دبوسی، ابتدا به انتقاد از این اثر پرداخت، اما چند سال بعد آن را «شاهکار» خواند. آهنگسازانی مانند گوستاو مالر و آنتون بروکنر از سمفونی استقبال کردند، هکتور برلیوز آن را «زیباترین ساختهٔ بتهوون» نامید و سمفونی فانتاستیک (یکی از ده سمفونی برترِ تاریخ موسیقی) خود را با ژانر تصویریِ پاستورال پیوند داد. سمفونی در پنج موومان به موقعیت های مختلفی می پردازند که در کنار هم یک
اثر کامل را تشکیل می دهند. موومان اول با تمپوی آلگرو در فا ماژور و فرم سونات است؛ به آرامی شروع می شود و احساس آهنگساز برای ورود به طبیعت است؛ برخی از موسیقیدانان اعتقاد دارند که در این قسمت از «تم های محلی راین» اقتباس شده است. موومان دوم با تمپوی آندانته در سی بمل ماژور و فرم سونات، با صدایی آهسته، کنارِ جویبار را توصیف می کند؛ در این قسمت سازهای بادی چوبی، صدای پرندگان را تقلید می کنند. موومان سوم با تمپوی آلگرو در فا ماژور، یک اسکرتسو است که گردهمایی شاد و پُر سرورِ روستاییان را توصیف می کند. موومان چهارم با تمپوی آلگرو در فا مینور، در توصیف طوفان، باران های سیل آسا و رعدوبرق است؛ بتهوون در این قسمت، رعدوبرق را به وسیله سازهای کوبه ای با همراهی ویولنسل ها و کنترباس ها توصیف می کند؛ در ادامه، پس از فروکشِ باران و طوفان، نوای آرام و ملایم ابوا شنیده می شود. موومان پنجم با تمپوی آلگرتو در فا ماژور و فرم روندو، دارای یک تمِ کوتاه است که بیانگرِ احساس های آمیخته با شادمانی و سپاس به خاطر پایان یافتنِ طوفان است. بتهوون با تقدیمی دوگانه، سمفونی ششم را به شاهزاده فرانتس فون لوبکوویتس و کنت آندرئاس رازوموفسکی اهد
ا کرد. بخش هایی از پارتیتور، چند ماه پس از اجرای اول در آوریل ۱۸۰۹، توسط انتشارات برایتکپف و هرتل در لایپزیک منتشر شد. انتشار بعدی، توسط همان ناشر در مارس ۱۸۲۶، از روی دست نوشته و بخش هایی از آن، بدون توجه کافی به سایر نسخه های خطی مرتبط با این اثر، در سال ۱۸۰۹، چاپ شد. در قرن بیستم ده ها اجرای قابل توجه از ارکسترهای معتبر جهانی مانند ارکستر فیلارمونیک برلین، ارکستر فیلارمونیک وین، ارکستر سمفونیک شیکاگو ، ارکستر گواندهاوس لایپزیگ و غیره با همراهی رهبرانی چون ویلهلم فورت ونگلر، آرتورو توسکانینی، هربرت فون کارایان، سایمون رتل و بسیاری دیگر، ضبط و منتشر شده است. سمفونی های شماره ۵ و شماره ۶ که ظاهراً متفاوت به نظر می رسند، مکمل یکدیگر در نظر گرفته می شوند و بنابراین اغلب به عنوان «آثار خواهر» شناخته می شوند. بتهوون عاشق طبیعت بود و آرامش خود را تنها در طبیعت می جست. «سمفونی ششم توصیف آرامشِ طبیعت و آرامشِ روحِ انسان است، بیانِ احساسی که آهنگساز در تمام عمر، آرزوی آن را داشت». تاریخچه. آهنگسازی. اولین طرح های سمفونی "پاستورال" در سال ۱۸۰۲ پدیدار شد. دفترچه یادداشتی از بتهوون در سال ۱۸۰۳ وجود دارد که طرح هایی برای
سمفونی ششم همراه با طرح های "اروئیکا" و آغاز سمفونی پنجم در آن یافت می شود، طرح هایی نیز برای تم «زمزمهٔ جویبار» که در موومان دوم و موتیف کنترباس که در موومان سوم استفاده شد، وجود دارد. همچنین تِم «طوفان» در مقدمهٔ اورتور بالهٔ آفریدگان پرومتئوس وجود دارد، زیرا پرومتئوس توسط «طوفان» در آسمان تعقیب می شود. پیش نویس های بعدی در همان دفتر طراحی، ایده های بتهوون برای آغاز اثر را منعکس می کنند. با این حال، تا سال ۱۸۰۸ طول کشید تا او دوباره این ایده ها را مطرح کند و طرح های دقیقی برای سمفونی ترسیم کند. دیگر نمی توان دقیقاً مشخص کرد که تک تکِ موومان های "پاستورال" چه زمانی نوشته شده اند، اما تقریباً بین فوریه و ژوئیه یا اوت ۱۸۰۸ ثبت شده اند. بتهوون اولین آهنگسازی نبود که به نوشتن سمفونی با مضمونِ پاستورال پرداخت؛ در سال ۱۷۸۴، ناشری با نام هاینریش فیلیپ بوسلر اثری سمفونیک از جاستین هاینریش کنشت (آهنگساز آلمانی، ۱۸۱۷–۱۷۵۲) با عنوان «پرترهٔ موسیقایی طبیعت» منتشر کرد که برنامهٔ بسیار مفصلی را معرفی می کرد و طرح کلی آن در پنج موومان بود اما فرم معمول سمفونی را نداشت؛ با این حال مشخص نیست که آیا بتهوون این اثر را می شناخ
ته یا نه. به گفتهٔ فرانک ای. دِآکونه (موسیقی شناس آمریکایی)، ممکن است این کار الهام بخش بتهوون برای تصنیف سمفونی "پاستورال" باشد، چرا که در آن اثر نیز قطعاتی با نام «رعدوبرق» و یک سرود پایانی با نام «به درگاه خالق»، وجود دارد. خاستگاه. بتهوون به عنوان پیش درآمد، این سمفونی را بر اساس برداشت های یک فرد (شهری) از طبیعت و محیط روستایی بنا نهاد و پنج موومان به موقعیت های مختلفی می پردازند که در کنار هم یک اثر کامل را تشکیل می دهند. از آنجایی که وی مخالف موسیقی با تعابیر فراموسیقایی به معنای موسیقی برنامه ای بود، نگرانی داشت که مبادا اثرش توسط عموم و منتقدان به اشتباه فهمیده شود. با این حال حتی اگر عنوان های تعیین شده برای موومان ها در سمفونی را در نظر نگیریم، موومان های سوم و چهارم دقیقاً مشخص می کند که بتهوون قصدِ توصیفِ یا نقاشی غیرموسیقایی از طبیعت داشته است. طبق نشانه هایی که در برخی پیش نویس ها آمده، بتهوون برای مدت کوتاهی در نظر داشت که فینال و سمفونی را با یک گروه کر مذهبی به پایان برساند؛ در یک نسخه خطی قدیمی تر، نیتِ مذهبی وی قطعاً صریح بیان شده است؛ بتهوون نوشته بود: «آواز چوپانان، احساسات خیرخواهانه ای