Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کوتاه ترین زمان باقیمانده یا نخست کوتاه ترین زمان باقیمانده یک روش برای زمان بندی فرایندها در سیستم عامل است. این الگوریتم نسخه غیر انحصاری الگوریتم نخست کوتاه ترین کار است. دراین الگوریتم، پروسه ای برای اجرا انتخاب می شود که به کمترین زمان برای کامل شدن احتیاج داشته باشد. از آنجا که طبق تعریف، پروسه ای که اکنون در حال اجراست، به کمترین زمان برای کامل شدن نیاز دارد (از بین پروسه های موجود در صف)، و همچنین با توجه به این موضوع که با ادامه یافتن اجرای پروسه این زمان کمتر هم می شود، پروسه جاری تا وقتی که اجرایش کامل نشده به طور مدام اجرا می شود، مگر اینکه پروسه کوتاه تری وارد سیستم شود. مزیت این روش این است که پروسه های کوتاه به سرعت سرویس می گیرند. همچنین سربار سیستم هم در این روش اندک است. چرا که سیستم تنها وقتی نیاز به تصمیم گیری دارد که اجرای پروسه جاری کامل شد یا اینکه پروسه دیگری وارد سیستم شد. وقتی که پروسه جدیدی وارد سیستم می شود، تنها کاری که سیستم باید انجام دهد این است که زمان باقی مانده پروسه جاری را با زمان اجرای پروسه جدید مقایسه کند. دیگر پروسه ها به سادگی نادیده گرفته می شوند چرا که ما می دانیم ز
مان اجرای آن ها زیاد است. همانند الگوریتم نخست کوتاه ترین کار، پدیده گرسنگی در این الگوریتم هم وجود دارد. اگر به طور مداوم پروسه های کوتاه وارد سیستم شوند، پروسه های بزرگتر می توانند تا ابد در صف منتظر بمانند و هیچگاه اجرا نشوند. همچنین از این الگوریتم هم به ندرت استفاده می شود. چرا که طول اجرای پروسه باید محاسبه شود که در عمل این کار امکان پذیر نیست. تنها زمانی از این الگوریتم استفاده می شود که طول اجرای پروسه ها از قبل مشخص باشد.
اینترتک شرکت بریتانیایی و چندملیتی است، که در زمینه ارائه خدمات بازرسی، کنترل کیفیت، تضمین کیفیت بر پایه استانداردهای بهداشتی، ایمنی، نظارتی و صدور انواع گواهی نامه ها در سطح بین المللی فعالیت می کند. شرکت اینترتک در سال ۱۸۸۸ توسط کالیب برت تأسیس شد و اولین آزمایشگاه کنترل کیفیت آن در سال ۱۸۹۰ توسط میلتون هرسی در شهر مونترآل، کانادا تشکیل گردید. نخستین مرکز تست لامپ اینترتک نیز در سال ۱۸۹۶ توسط توماس ادیسون راه اندازی شد. در حال حاضر شرکت اینترتک بزرگترین تستر کالاهای مصرفی در جهان است و دارای شبکه ای از ۱٫۰۰۰ آزمایشگاه در ۱۰۰ کشور می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن، بریتانیا قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس لندن معامله می شود. مهمترین رقیب های شرکت اینترتک در سطح بین المللی شرکت های اس جی اس، توف، بیرو وریتاس و گرمانیشر لوید می باشند.
مهرشاد نراقی (۱۵ فروردین ۱۳۳۵، تهران) قهرمان موتور کراس ایران از سال های میانی دهه ۱۳۵۰ تا کنون است. وی در سال های ۱۳۵۵، ۱۳۵۶، و ۱۳۵۷ سه سال پی در پی قهرمان ایران شد. او تنها موتورسوار در تاریخ ایران است که موفق شده است (در سال ۱۳۵۷) در سه کلاس ۱۲۵سی سی، ۲۵۰سی سی، ۴۵۰سی سی هم زمان قهرمان ایران شود. وی هم اکنون، در کلاس ۴۵۰سی سی در مسابقات موتور کراس ایران شرکت می کند، و در سال ۱۳۸۸ موفق شد در مسابقات قهرمانی کشور مقام دوم را به دست آورد. همسرش شهرزاد نظیفی، دخترش نورا نراقی، و پسرش مرآت نراقی نیز همگی از قهرمانان موتور کراس ایران هستند. زندگی نامه. ۱۵ فروردین ۱۳۳۵ در تهران زاده شد. موتورسواری را از سال ۱۳۵۰ آغاز کرد. اولین موتورسیکلتش هوندا ۹۰سی سی بود که در سال ۱۳۵۰ با دستکاری موتور آن به کوه نوردی می پرداخت. در سال ۱۳۵۲ با موتورسیکلت بی اس آ ۲۵۰سی سی تریل مشغول کوه نوردی و شیب نوردی شد. در سال ۱۳۵۴ به رشته موتور کراس در پیست روی آورد. در اولین مسابقه موتور کراس با موتور زونداپ شرکت کرد. پس از آن، از موتورسیکلت های سی زد ۱۲۵سی سی، مایکو ۲۵۰سی سی برای شرکت در مسابقات استفاده می کرد. نخستین مقام را در مسابقه ا
ی به دست آورد که توسط انجمن موتورسواری ایران برگزار شد. از سال های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ وارد تیم های هوندا و مایکو شد و موتورسواری را به صورت حرفه ای ادامه داد. در سال های ۱۳۵۵، ۱۳۵۶، و ۱۳۵۷ سه سال پی درپی قهرمان ایران شد. او تنها موتورسوار در تاریخ ایران است که موفق شد در سال ۱۳۵۷ در سه کلاس ۱۲۵سی سی، ۲۵۰سی سی، ۴۵۰سی سی هم زمان قهرمان ایران شود. وی هم اکنون، در کلاس ۴۵۰سی سی در مسابقات موتور کراس ایران شرکت می کند، و در سال ۱۳۸۸ موفق شد در مسابقه قهرمانی کشور مقام دوم را به دست آورد. ممانعت جمهوری اسلامی از ادامهٔ فعالیت ورزشی وی و خانواده اش. مهرشاد نراقی، مانند همسرش شهرزاد نظیفی، دخترش نورا نراقی و پسرش مرآت نراقی، به دلیل بهائی بودن، توسط نظام جمهوری اسلامی ایران از حضور در فعالیت های ورزشی، ممنوع شد.
گروه موسیقی اِم اِن آر کِی (کوچ رکوردز و ئی وان میوزیک سابق) یک ناشر موسیقی در ایالات متحده آمریکا است، که زیر نظر شرکت خدمات مالی بلک استون فعالیت می کند و به عنوان یکی از ناشرهای برتر در آمریکا در نظر گرفته می شود. در ژانویه ۲۰۰۹ این ناشر رسماً از "کوچ رکوردز" به "ئی۱میوزیک" تغییر یافت. در سال ۲۰۲۱ میلادی، "ئی ۱ میوزیک" به شرکت هاسبرو فروخته شد، اما در نهایت شرکت بلک استون مالکیت آن را به دست آورد.
لسلی لوئیس بیب (؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۷۴)، بازیگر و مدل آمریکایی است. او حرفه بازیگری را در سال ۱۹۷۷ میلادی با فیلم "بخش خصوصی" آغاز کرد؛ و در سریال "نسخه اولیه" محصول ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ میلادی ایفای نقش کرد. لسلی در سریالهای "انتورایج" و هم ظاهر شد. لسلی بیب در فیلم سینمایی "مرد آهنین" ژانر اکشن و تخیلی محصول ۲۰۰۸ میلادی همبازی رابرت داونی جونیور و گوینث پالترو شد؛ که این فیلم در ۲۰۰۸ میلادی از طرف بنیاد فیلم آمریکا به عنوان بهترین فیلم انتخاب شد. وی نیز در فیلم "مرد آهنی ۲" محصول ۲۰۱۰ میلادی و همچنین "شهروند مطیع قانون، عمل بد، سکس و مرگ ۱۰۱" و "دویدن با شیطان" هم حضور یافت.
سازمان صنایع ملی ایران در جهت اجرای قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران، پس از مصادره اموال ۵۱ سرمایه دار بزرگ کشور و به استناد آیین نامه اجرایی آن مصوب هیأت وزیران مورخ ۱۳۵۸٫۵٫۲۰ تأسیس گردید و شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران اساسنامه سازمان صنایع ملی ایران را بنا به پیشنهاد وزارت صنایع و معادن، در جلسه مورخ ۵۸٫۹٫۱۷ تصویب نمود. سرانجام این سازمان با مصوبه هیأت وزیران در سال ۱۳۸۱ منحل و به شرکت ها و زیرمجموعه های کوچکتر تبدیل گردید.
پائولو ویلاجیو (زادهٔ ۳۰ دسامبر ۱۹۳۲ – درگذشته ۳ ژوئیه ۲۰۱۷) بازیگر، نویسنده، کارگردان و کمدین ایتالیایی بود. وی بیش تر برای آثاری هم چون پروفسور کرانز، جیاندومنیکا فراچیای ترسو و حسابدار افتاده و چاپلوس، هوگو فانتوزی شناخته می شود. او هم چنین چندین کتاب اغلب با درون مایهٔ طنز نوشته و در فیلم های متعددی نیز بازی کرده است. زندگی. پائولو ویلاجیو در جنوا همراه با برادر دوقلویش «پیرو» زاده شد. پدو او «اتور ویلاجیو» (۱۹۰۵–۱۹۹۲) یک نقشه بردار و اصالتاً اهل پالرمو و «ماریا» مادرش نیز یک آموزگار زبان و ونیزی بود. او تحصیلاتش را در «لیزو جیناسیو آندریا دوریا» به پایان برد و به طور مقدماتی به تحصیل در رشتهٔ حقوق پرداخت اما آن را نیمه کاره رها کرد. او یک کارمند در صنایع فولاد بود که شخصیت «هوگو فانتوزی» نیز برگرفته از همین شغل وی است. موریزیو کاستانزو استعداد بازیگری پائولو را کشف کرد و در ۱۹۶۷ از وی خواست که در یک کاباره در رم بازی کند. از آن جا وی برای بازی در برنامهٔ تلویزیونی «کوئلی دلا دومنیکا» (پسران یک شنبه) انتخاب شد. برنامه ای که شخصیت فانتوزی برای نخستین بار در آن ظاهر گشت و شخصیت تهاجمی پروفسور کرانز و شخصیت
ریاکار جیاندومنیکا فراچیا در آن پرداخته شد. کار. حسابدار هوگو فانتوزی. پس از این تجربهٔ تلویزیونی، ولیاجیو نویسندگی را برای مجله های «اسپرسو» و «اروپا» آغاز کرد. داستان هایی کوتاه که نقش اصلی آن فانتوزی بود، مردی با شخصیت ضعیف و البته سرسخت نسبت به بدبختی و «مگا مدیر» رئیس «مگا شرکت» جایی که او کار می کرد. در سال ۱۹۷۱ انتشارات «ریزولی» کتاب های فانتوزی را منتشر کرد مجموعه ای از این داستان ها که میلیون ها نسخه از آن به فروش رفت. کتاب نخست جایزهٔ گوگول را در مسکو از آن خود کرد که در سال ۱۹۷۵ منجر به حضور فانتوزی در فیلمی به کارگردانی لوچیانو سالس شد. دیگر فیلم ها. ویلاجیو در کمدی های بسیاری ایفای نقش کرده است. او با کارگردان هایی از قبیل فردریکو فلینی (صدای ماه، ۱۹۹۰، به همراه روبرتو بنینی)، لینا برت مولر (امیدوارم منظم شوم، ۱۹۹۲)، ارمانو اولمی (راز چوب کهنه، ۱۹۹۳)، ماریو مونیچلی (دوستان عزیز لعنتی، ۱۹۹۴) و گابریل سالواتوره (دندان، ۲۰۰۰) کار کرده است. او جوایز متعددی گرفته است که شامل دیوید دی دوناتلو (۱۹۹۰)، روبان نقره ای (۱۹۹۲) و شیر طلایی (۱۹۹۶) برای یک عمر فعالیت هنری می شود. ویلاجیو نویسندگی را همگام با با
زی در فیلم ها ادامه داد. در سال ۱۹۹۴ به انتشارات «موندادوری» رفت و کتاب های «فانتوزی بدرود می گوید و می رود» (۱۹۹۴–۱۹۹۵)، «زندگی، مرگ و معجزات یک تکه گُه» (۲۰۰۲)، «۷ گرم در ۷۰ سال» (۲۰۰۳) و آخرین کتابش «من یک هیولای دیوانهٔ لعنتی هستم» را در سال ۲۰۰۴ منتشر کرد. وی هم چنین در نمایش های صحنه ای بازی کرده است. او هم چنین در سال ۱۹۹۶ به همراه ازیو گرجیو تهیهٔ مجلهٔ اخبار طنز (پخش در کانال ۵) را بر عهده داشت. اخیراً هم او در سریال تلویزیونی کارابینیری در نقش جیووانی، ولگردی ظاهر شد که اغلب به پلیس برای حل مسایل جنایی کمک می کرد. این سریال در ایران نیز با نام افسران پلیس از شبکه دو به نمایش درآمد. ویلاجیو هم چنین دو آهنگ به نام های «بازگشت چارلز مارتل از نبر پویتیرز» و «درمانده» نوشته است.
اره گیگلی یک اره سیمی انعطاف پذیر است که به وسیله جراحان برای بریدن استخوان بکار می رود. کاربرد. اره گیگلی عمدتاً برای آمپوتاسیون یکنواخت در طی اعمال جراحی، کاربرد دارد.
شاه خوبان سلطان، (۱۵۰۸ ترابزون – ۱۵۷۲ استانبول) با نام شاه سلطان هم شناخته میشود، دختر سلیم یکم، خواهر سلیمان قانونی و عمه سلیم دوم بود. شاه سلطان در حدود سال ۱۵۰۸ در ترابزون متولد شد. پدرش شاهزاده سلیم (بعدا سلیم یکم) و مادرش صیغه ناشناخته بود. او در ۱۵ آوریل ۱۵۲۴ با لطفی پاشا ازدواج کرد. همسرش تا سال ۱۵۳۴ حاکم نقاط مختلفی در آناتولی بود و نهایتا در این سال به مقام وزارت سوم دیوان رسید. آن ها صاحب یک دختر و سه پسر بودند، (دخترشان اسماخان سلطان با حسین پاشا ازدواج کرد). لطفی پاشا در پی مرگ ایاس محمد پاشا از سال ۱۵۳۹ تا ۱۵۴۱ وزیر اعظم بود اما در سال ۱۵۴۱ میان شاه سلطان و لطفی پاشا درگیری رخ داد به همین دلیل سلیمان دستور طلاق آن ها را صادر کرد و لطفی پاشا را از مقامش برکنار شد. شاه سلطان بعد از طلاق زندگی خود را وقف در دین کرد او در سال ۱۵۵۱ با یک روحانی به نام شیخ مرکز افندی ازدواج کرد. او در سال ۱۵۷۲ فوت شد و در مسجد سلطان سلیم دفن شد. در رسانه. دنیز چاکر در سریال ترکی حریم سلطان (قرن باشکوه) به کارگردانی: یاغمور تایلان و دورول تایلان ، ایفاگر نقش شاه سلطان بود.
گروه کپیتا شرکت فناوری اطلاعات بریتانیایی است، که در زمینه ارائه خدمات برون سپاری، مشاوره اطلاعاتی، مدیریت فرایندهای تجاری، برنامه ریزی منابع سازمانی، مدیریت منابع انسانی، پشتیبانی و آموزش کارکنان فعالیت می کند. شرکت ها و سازمان های طرف قرارداد این شرکت اغلب شامل ۸ بخش می شود، که عبارتند از: دولت محلی، دولت مرکزی، آموزش و پرورش، حمل ونقل، بهداشت، بیمه، مزایای بازنشستگی و دیگر سازمان های بخش خصوصی (از جمله خدمات مالی). شرکت کپیتا در سال ۱۹۸۴ توسط رود آلدریج تأسیس شد و کار خود را با ۳۳ کارمند آغاز نمود. این شرکت امروزه دارای بیش از ۴۶ هزار پرسنل در سرتاسر جهان می باشد. گروه کپیتا در حال حاضر بزرگترین شرکت خدمات برون سپاری در بریتانیا است، همچنین بخش مشاوره اطلاعاتی گروه کپیتا دارای چهارمین شبکه ارائه خدمات اطلاعاتی در بریتانیا می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس لندن معامله می شود.
ملکه پائولا (پائولا رفو دی کالابریا) (زاده ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۷) همسر پادشاه آلبرت دوم بلژیک است. او از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۳ ملکه بلژیک بود. اوایل زندگی و پیشینه خانواده. او در یکی از شهرهای ایتالیا متولد شد. او هفتمین و جوانترین ملکه بلژیک است. او دارای ششمین لقب گواردیا لمپارد می باشد. (۱۸۸۴–۱۹۴۶) او از تبار ایتالیایی و بلژیکی است.
آسینگهاوزن دهکده ای در شهرستان "هوخس آور لند کرایس "و در ایالت نوردراین-وستفالن آلمان است.
مجموعه پورت ها یا درخت پورت ها یا فقط پورت ها، مجموعه ای از میک فایل ها و |وصله ها هستند که توسط سیستم عامل های خانواده بی اس دی مانند فری بی اس دی، دراگون فلی بی اس دی، اپن بی اس دی و نت بی اس دی به عنوان روشی برای نصب نرم افزارهای مختلف یا ایجاد بسته های باینری ارائه می شوند. پورت ها معمولاً اساس سامانه مدیریت بسته هستند، ابزارهایی برای ایجاد بسته های باینری، حذف، بروزرسانی و کارهای دیگر.روشی برای نصب نرم افزارهای مختلف یا ایجاد بسته های باینری ارائه می شوند پکیج سورس نت بی اس دی. درخت پورت ها در سیستم عامل نت بی اس دی به پکیج سورس معروف است که سعی می کند از فلسفه اصلی نت بی اس دی یعنی پورتابل بودن پشتیبانی کند. پکیج سورس نه تنها بر روی نت بی اس دی، بلکه بر روی تعداد زیادی سیستم عامل دیگر هم قابل استفاده است. این سیستم در سال ۱۹۹۷ از روی پورت های فری بی اس دی ساخته شد و توسعه آن همچنان ادامه دارد. پورت های فری بی اس دی. می توان قدیمی ترین درخت پورت ها را درخت پورت های فری بی اس دی به حساب آورد که در سال ۱۹۹۳ توسط جردن هابارد نوشته شد و البته از آن زمان تا کنون تغییر و تحول زیادی را پشت سر گذاشته است. درخت پ
ورت های فری بی اس دی در حال حاضر شامل بیش از ۲۴٫۰۰۰ نرم افزار مختلف است. پورت های اپن بی اس دی. پورت های اپن بی اس دی هم از پورت های فری بی اس دی سرچشمه گرفته است. پورت های اپن بی اس دی به عنوان منبعی برای ایجاد بسته ها مورد استفاده قرار می گیرند. در هنگام نصب یک پورت، ابتدا یک بسته باینری از روی آن تولید شده و سپس آن بسته باینری نصب می شود. یک بسته از موارد زیر تشکیل یافته است: در اپن بی اس دی، شاخه -CURRENT و -STABLE درخت پورت های مخصوص به خود را دارند. دی پورتز. دی پورتز (DPorts) نام مجموعه ی پورت های دراگون فلای بی اس دی است که از پورت های فری بی اس دی مشتق شده است. و هم اکنون جایگزین پکیج سورس در این سیستم عامل شده است.
ملکه ماتیلده (زادهٔ ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۷۳ در اوکل) ملکهٔ مشروطه کنونی بلژیک است. او همسر فیلیپ بلژیک است که در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۳ پس از کناره گیری پدرش از مقام سلطنت، به پادشاهی رسید.
جنگ های مذهبی فرانسه (۱۵۶۲–۱۵۹۸) نام دوره ای از جنگ داخلی و عملیات های نظامی میان کاتولیک ها و پروتستان های فرانسه بود. یکی از دلایل مهم شروع این جنگ، منازعات فرقه ای میان دودمان های اشرافی فرانسه مانند دودمان بوربون و خاندان گیز محسوب می شود. شمار دقیق نبردها یا تلفات و حتی مدت زمان جنگ های مذهبی امری کاملاً مشهود نیست؛ اکثریت مورخان بر این باورند که پیمان نانت که در ۱۵۹۸ میلادی امضاء شد، پایان دهنده جنگ بود، اما عده ای دیگر بر این باورند که پیمان آلس که در ۱۶۲۹ میلادی به امضاء رسید، پایان راستین جنگ است. اما همه بر این موضوع هم رای هستند که کشتار واسی در ۱۵۶۲ میلادی، آغازگر جنگ های مذهبی فرانسه بود. جنگ های مذهبی فرانسه به ضعیف شدن قدرت مطلقه پادشاهی انجامید. این جنگ ها از زمان فرانسوای دوم آغاز شد و در همه دوره حکومت شارل نهم و هانری سوم ادامه یافت و سرانجام در زمان هانری چهارم، نخستین شاه فرانسه از خاندان بوربون، به پایان رسید. درگیری های خونین بین کاتولیک ها و پروتستان های فرانسه. اوائل سال ۱۵۶۲ نوعی آزادی در اعمال مذهبی برای پروتستان ها با فرمان صلح شارل نهم (پادشاه فرانسه) به وجود آمد، اما دیری نپایید
که بعد از حدود دو ماه بین طرفداران دو مذهب درگیری خونینی در منطقه واسی شکل گرفت و ۲۳ پروتستانی در این درگیری کشته شدند. بعد از آن این درگیری های خونین به مدت ۳۶ سال ادامه داشت. فرمان نانت. فرمان نانت در ۱۵۹۸ میلادی امضاء شد. هانری چهارم با فرمان نانت که نام آن برگرفته از شهر نانت، از شهرهای غرب فرانسه است به این درگیری ها خاتمه داد و با این فرمان ادعای پروتستان ها دربارهٔ برخی نواحی کشور به رسمیت شناخته شد و یک سری آزادی هایی برای پروتستان ها در نظر گرفته شد و پاریس و دیگر نواحی کشور، کاتولیک نشین شدند. در ۱۸ اکتبر ۱۶۸۵ فرمان نانت به دستور لوئی چهاردهم پادشاه وقت فرانسه لغو شد و اوگنوها (پروتستان های فرانسه) باردیگر وارد درگیری های خونین دیگری شدند.
سینما در کرمانشاه نزدیک به یک سده قدمت دارد. نخستین سالن سینما در شهر کرمانشاه در سال ۱۳۱۰ خورشیدی آغاز به کار کرد. در ابتدای سال ۱۳۵۶ در استان کرمانشاه ۱۰ سینما فعال بوده است. هم اکنون در این شهر چهار سینما به نام های آزادی، فرهنگ، بیستون و پاز فعالیت می کنند. در سطح استان کرمانشاه نیز مجموعاً ۶ سالن سینما فعال است و دو سالن نیز در حال ساخت است. نخستین سالن سینما. نخستین سینما در شهر کرمانشاه در دوران پهلوی اول و در سال ۱۳۱۰ ش (۱۹۳۱ م) با نام «سینماتوگراف فروهر»، توسط فردی با نام مصورالدوله به راه افتاد. این سالن علاوه بر نمایش فیلم، مکانی برای اجرای تئاتر نیز محسوب می شد. به گفتهٔ اردشیر کشاورز این سینما که ۲ سال پس از راه اندازی نخستین ژنراتور در کرمانشاه شروع به کار کرده، دارای موتور برق اختصاصی بوده و در سمت شمالی خیابان شاهبختی سابق (معلم شرقی کنونی) واقع بوده است. به گفتهٔ محمدعلی سلطانی مصورالدوله در سال ۱۳۱۵ به اروپا رفت و سینما را به «سید ابوالقاسم مانی» ملقب به سید ابول نقاش که مدیریت هتل بیستون را نیز در دست داشت، واگذار کرد، و او نیز با راهنمایی و کمک «حبیب الله مراد» به ادارهٔ آن پرداخت. با این
حال سینما فروهر در سال ۱۳۱۴ تعطیل شد و بعداً در دوره شهرداری مهدی رئوفی به سالن ورزشی تبدیل شد. دومین سالن سینما. شهر کرمانشاه از شهریور ماه ۱۳۲۰ ش (۱۹۴۱ م) همزمان با آغاز جنگ جهانی دوم به اشغال نیروهای انگلستان درآمد؛ اشغالی که چهار سال و شش ماه به طول انجامید و تنها با پایان جنگ در ۱۳۲۴ ش (۱۹۴۵ م) پایان یافت. در این دوران تنها سینمای شهر از فعالیت خارج شد. اما پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۳۲۴ ش (۱۹۴۵ م)، دومین سالن سینمای شهر با نام سینما باربد در محلهٔ جلوخان (خیابان شاهپور، پایین تر از جلوخان) فعالیت خود را آغاز کرد. جواد سحابی مالک آن را فردی به نام زند وکیل الدوله دانسته و سال تأسیس آن را ۱۳۱۶ عنوان کرده است. اما اردشیر کشاورز سال تأسیس این سینما را ۱۳۱۲ (۲ سال پس از سینما فروهر) و بنیان گذار آن را رفعت السلطنه عنوان کرده است که به گفتهٔ وی این سینما نیز دارای ژنراتور خصوصی بوده است. این تفاوت در رابطه با سال تأسیس سینما باربد این احتمال را پیش می کشد که این سینما پیش از جنگ و در سال ۱۳۱۲ تأسیس شده باشد، اما با شروع جنگ و اشغال نظامی شهر تعطیل و پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۳۲۴ مجدداً فعالیت خ
ود را از سر گرفته باشد. سینما باربد دارای دو سالن نمایش فیلم بوده که یکی از آن ها سینمای روباز تابستانی بود. در این سینما فیلم های صامت نیز با زیرنویس به زبان فارسی اکران می شد، و از آنجا که اکثریت جمعیت شهر کرمانشاه را مردم کرد تشکیل می دادند و تکلم به زبان کردی غلبه داشت، تماشاچیان صندلی کنار خود را رزرو کرده و به دنبال افرادی می گشتند که به زبان فارسی آشنایی داشته باشند تا آن ها را در کنار خود بنشانند. فعالیت سینما باربد دست کم تا سال های ۱۳۲۹–۱۳۳۰ ادامه داشته است. دههٔ ۱۳۳۰. در دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی چند سالن سینمای جدید در کرمانشاه افتتاح شد که از آن میان می توان به «سینما هما» در خیابان سپه و «سینما دیانا» در خیابان دبیراعظم (که بعدها به «سینما مهتاب» تغییر نام داد) اشاره کرد. «سینما هما» پس از چندی فعالیت دچار آتش سوزی شد و دیگر بازسازی نگردید. چند سال پس از آتش سوزی، در سال ۱۳۲۳ سینمای دیگری در فاصله ای نزدیک به مکان پیشین «سینما هما» به نام «سینما ایران» ساخته شد. این سینما پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ توسط سازمان اوقاف و امور خیریهٔ استان کرمانشاه مصادر شده و در نهایت هم تخریب شد و جای خود را به پاساژی به نام
ایران داد. لازم است ذکر شود که جواد سحابی سینما هما را سینمایی تابستانی در خیابان شریعتی دانسته که اکنون به جای آن دبیرستان دخترانهٔ معلم ساخته شده است. سینما دیانا در سال ۱۳۳۳ در خیابان دبیراعظم جنب هتل بیستون ساخته شد که در زمان خود دومین سینماسکوپ ایران بود و نهایتاً در سال ۱۳۳۴ بر اثر آتش سوزی از بین رفت. دههٔ ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰. دهه های چهل و پنجاه را می توان اوج رونق سینماها در شهر کرمانشاه دانست. در این دوران سالن های زیادی ساخته شد که چند مورد از آن ها سالن های روباز بودند. در این دوره سالن «سینما مولن روژ» واقع در خیابان دبیراعظم و «سینما رکس» واقع در سه راه شریعتی به صورت روباز ساخته شدند. سالن های دیگر عبارت بودند از «سینما متروپل»، «سینما کریستال»، «سینما آتلانتیک» (تأسیس ۱۳۴۲ یا ۱۳۴۷)، «سینما شهر فرنگ» (تأسیس نوروز ۱۳۵۰، یا ۱۳۵۴ با ظرفیت ۱۰۸۵ صندلی) و «سینما شهر تماشا» که تا آستانهٔ انقلاب ۱۳۵۷ ایران به فعالیت خود ادامه می دادند. از این میان، سینما شهر تماشا بیشتر به نمایش فیلم های هنری با مخاطب خاص می پرداخت. در ابتدای سال ۱۳۵۶ در استان کرمانشاه ۱۰ سینما فعال بوده است. سینما متروپل در سال ۱۳۲۶ در خیابا
ن شاه پایین تر از میدان مصدق تأسیس شد و پس از انقلاب ۱۳۵۷ هم در سال ۱۳۵۹ مصادره و تخریب شد. سینما کریستال در سال ۱۳۲۸ در مقابل سینما متروپل تأسیس شد که پس از انقلاب به مدیریت صنایع دستی استان کرمانشاه واگذار و به نمایشگاه دائمی صنایع دستی تبدیل شد. سینما مولن روژ که در همان خیابان و در جنب سینما متروپل قرار داشت، به صورت مخروبه درآمد و در دههٔ ۱۳۹۰ به پاساژ تبدیل شد. سینما رکس که سینمایی تابستانی در خیابان شریعتی بود، در نهایت جای خود را به ادارهٔ پست کرمانشاه داد. جی.آی. کلارک و بی.دی. کلارک که در سال ۱۹۶۶ (۱۳۴۵ خورشیدی) در قالب تیمی پژوهشی از دانشکدهٔ جغرافیای دانشگاه دورهام از کرمانشاه دیدن کرده و گزارشی مفصل از وضعیت اجتماعی-اقتصادی این شهر نوشته اند، از نقش مهم سینما در این شهر به مانند دیگر شهرهای خاورمیانه صحبت می کنند. آن ها در گزارش خود علاوه بر شش سینمای متروپل، دیانا، ایران، کریستال، رکس و مولن روژ و سالن دیگری که در آن زمان در حال ساخت بوده، از نمایش فیلم در سالن مجتمع شرکت ملی نفت واقع در مجموعهٔ پالایشگاه کرمانشاه خبر می دهند که به صورت اختصاصی برای مقامات و از سوی انجمن ایران و آمریکا انجام می
شده است. این دو پژوهشگر سینماهای کرمانشاه را شلوغ و مورد اقبال جوانان توصیف می کنند و می گویند برخی از دانش آموزان و دانشجویان جوان حتی هر روز به سینما رفته و علاقه به سینما برخی از ثروتمندان کرمانشاه را برای تماشای فیلم به تهران می کشانده است. به گفتهٔ کلارک و کلارک سینماها در آن دوران از معدود مکان های عمومی کرمانشاه بوده که زنان امکان حضور در آن را داشته اند. پس از انقلاب ۱۳۵۷. در روزهای انقلاب، حمله به سینما امری عادی و رایج بود و در کرمانشاه نیز به سینماها حملاتی انجام شد. سالن های سینما مانند «سینما مهتاب» و «سینما متروپل» به آتش کشیده شدند. در ۲ مرداد سال ۱۳۵۹ به دستور علی قدوسی دادستان کل انقلاب اسلامی تمام سینماهای ایران توسط حکومت مصادره شدند. علاوه بر این نام سالن های سینما پس از انقلاب تغییر کرد. به سبب تغییر وضعیت اجتماعی و اقتصادی، و نیز توسعهٔ شهر کرمانشاه به سوی شمال سینماها کم کم مشتریان خود را از دست دادند و از رونق افتادند. دههٔ ۱۳۶۰. در این دهه هیچ سالن سینمای جدیدی در کرمانشاه ساخته نشد، اما به سبب شرایط به وجود آمده بر اثر جنگ ۸ ساله ایران و عراق، تقریباً بیشتر سالن ها تعطیل گشتند. سینما
های متروپل، کریستال، دیانا، مولن روژ و رکس تعطیل شدند، و سالن های دیگر با نام های دیگری به فعالیت پرداختند. در این دوره سینما شهرتماشا به «استقلال»، سینما شهرفرنگ به «آزادی» و سینما آتلانتیک به «سینما پیروزی» تغییر نام دادند. سینما آتلانتیک با نام «سینما پیروزی» در روز ۱۸ فروردین ۱۳۶۵ با نمایش فیلم اتوبوس بازگشایی شد. در سال ۱۳۶۴ همچنین دفتر انجمن سینمای جوانان ایران در استان کرمانشاه تأسیس شد که سبب شد تا امکان ساخت فیلم در کرمانشاه فراهم بیاید. این مرکز هم در زمینهٔ آموزش سینما و هم در زمینهٔ تولید فیلم های کوتاه، تجربی، مستند و فیلم سازی غیرحرفه ای فعالیت دارد. دهه ۱۳۷۰. با پایان جنگ در کرمانشاه، مجدداً امکان بازسازی و نوسازی سالن های سینما فراهم شد. در این دهه سالن «سینما صحرا» (بهمن) در شهرک دولت آباد توسط دولت و سالن سینما فرهنگ در شهرک فرهنگیان فاز ۲ توسط سرمایه گذار خصوصی در سال ۱۳۷۰ ساخته شد. سه سالن «سینما آزادی» (شهر فرنگ سابق)، «سینما پیروزی» (آتلانتیک سابق) و «سینما استقلال» (شهر تماشای سابق) هم کماکان به فعالیت خود ادامه می دادند. فعالیت سینما صحرا دیری نپائید و اندکی پس از افتتاح به حالت تعطیل
درآمده و متروکه شد. در سال ۱۳۷۷ در شهر کرمانشاه ۵ سالن سینما به ظرفیت ۴۰۳۰ صندلی فعال بوده است. از نیمهٔ دههٔ ۱۳۷۰ فروش سینماها افت بسیاری داشت و رکودی بر سالن های سینما حاکم شد که تا اواخر دههٔ ۱۳۸۰ نیز ادامه داشت. دهه ۱۳۸۰. در آذر ۱۳۸۰ سینما استقلال و سینما آزادی کرمانشاه برای مدتی تعطیل شدند. مسئول سمعی-بصری و نیز معاون فرهنگی اداره کل ارشاد اسلامی کرمانشاه اکران دو فیلم زیر پوست شهر و رقص شیطان بدون ممهور کردن پلاکارد فیلم ها را علت تعطیلی این دو سینما اعلام کرد. این تعطیلی اعتراض نماینده مجمتع خدمات سینمای حوزه هنری کل کشور را در پی داشت که برای پیگیری این ماجرا به کرمانشاه سفر کرده و در جلسات غیرعلنی با معاونت فرهنگی و مدیرکل ارشاد اسلامی کرمانشاه و مدیریت سینمایی منطقه غرب کشور شرکت کرده بود. با این وجود این تعطیلی موقتی بود و هر دو سینما پس از مدتی به فعالیت خود ادامه دادند. پس از آنکه مالکیت سینماها در ابتدای انقلاب به حوزه هنری منتقل شد، سینماهای کرمانشاه نیز تحت مدیریت این نهاد درآمدند. با این حال تا سال ۱۳۸۰ مدیریت سینماهای آزادی، استقلال و پیروزی کرمانشاه در دست حوزه هنری استان همدان بود. مدیریت
این سالن ها در سال ۱۳۸۱ به حوزه هنری استان کرمانشاه واگذار شد. به طور کلی در تمام طول دههٔ ۱۳۸۰ سینماهای کرمانشاه رکود شدیدی را تجربه می کردند. در آغاز این دهه پنج سالن سینما در استان کرمانشاه فعال بود که سینماهای آزادی، پیروزی و استقلال متعلق به سازمان توسعه سینمایی سوره و سینما فرهنگ متعلق به بخش خصوصی در شهر کرمانشاه و ۲ سینمای دیگر نیز در اسلام آباد غرب و گیلان غرب قرار داشتند. سینما استقلال در سال ۱۳۸۴ توسط مالک اصلی اش از حوزه هنری استان بازپس گرفته شد و متعاقباً از چرخهٔ نمایش فیلم خارج و تعطیل شد و رفته رفته به صورت سالنی متروک و مخروبه درآمد. سه سینمای آزادی، پیروزی و فرهنگ از سال ۱۳۸۴ تا دی ۱۳۸۷ فعال بودند. در اواخر دی ماه ۱۳۸۷، از سه سینمای باقیماندهٔ شهر کرمانشاه به جز سینما فرهنگ که متعلق به بخش خصوصی بود، همگی تعطیل شدند. در همین زمان تعداد صندلی های سینما فرهنگ نیز به ۲۰۰ صندلی کاهش یافت. رئیس حوزهٔ هنری کرمانشاه علت این تعطیلی را «ورشکستگی و نداشتن توان مالی لازم جهت اداره آنها» عنوان کرد. وی تعطیلی سینماها را «یک بحران فرهنگی» و «یک فاجعه فرهنگی» دانست. در اردیبهشت ۱۳۸۸ مدیر وقت حوزه هنری است
ان کرمانشاه اعلام کرد که این نهاد قصد دارد برای بازسازی سینماهای کرمانشاه از بخش خصوصی سرمایه گذار جذب کند. وی گفت در صورتی که از فراخوان حوزه برای این کار استقبالی صورت نگیرد، این نهاد تا یک ماه دیگر رأسا اقدام به تخریب و بازسازی ستختمان های فرسوده سینماهای آزادی، پیروزی و استقلال خواهد کرد. وی یک سال بعد گفت هزینه فعال کردن مجدد سینما آزادی از محل بازنشسته و بازخرید کردن تعداد زیادی از کارگران سینماهای استان فراهم شده است و وعده داد سینما پیروزی در آینده ای نزدیک در قالب دو سالن ۲۵۰ و ۴۵۰ نفره بازسازی شود. در پایان این دهه و در اردیبهشت ۱۳۸۹ سینماهای آزادی و فرهنگ در کرمانشاه و سینما انقلاب در هرسین تنها سینماهای فعال در سطح استان کرمانشاه بودند و سرانه صندلی سینما به ی صندلی برای هر ده هزار نفر کاهش یافته بود. دهه ۱۳۹۰. پس از تعطیلی سینماها، کار بازسازی سالن «سینما آزادی» شروع شد و این سالن در اردیبهشت ماه ۱۳۹۱ به طور رسمی بازگشایی شد. این سالن پس از بازسازی به تجهیزات نوین نمایش فیلم مجهز شد. در ابتدا وعده بازسازی سینما پیروزی (آتلانتیک) داده شد، اما در اردیبهشت ۱۳۹۲ مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرما