Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کریس مورفی (زادهٔ ۳ اوت ۱۹۷۳) سناتور ایالت کنتیکت در سنای ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین بار در ۳ ژانویه ۲۰۱۳ به عضویت این مجلس درآمد. مورفی هم اکنون رییس سوکمیته خاور نزدیک، جنوب آسیا، آسیای مرکزی و ضد تروریسم کمیته روابط خارجی سنا است.
تام کارپر (زادهٔ ۲۳ ژانویه ۱۹۴۷) سناتور ایالت دلاویر در سنای ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین بار در ۳ ژانویه ۲۰۰۱ به عضویت این مجلس درآمد. وی در زمرهٔ سناتورهای گروه اول است که تنها دو سال در سنا حضور دارند و در انتخابات بعدی نیز مجدداً می توانند شرکت کنند و تا تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۱۹ در این مجلس خواهد بود.
کریس کونْز (زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۶۳) سناتور ایالت دلاور در سنای ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین بار در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰ به عضویت این مجلس درآمد. مواضع سیاسی. سیاست خارجی. کونز عضو کمیته روابط خارجی سنا و طرفدار سرسخت اسرائیل است. او از سخنرانان مهمان نشست های آیپک بوده است. کونز همچنین از طراحان قطعنامهٔ سنا در ابراز مخالفت با قطعنامه ۲۳۳۴ شورای امنیت است چرا که گفتگوهای مستقیم بین دو طرف را تضعیف می کند. در ژوئن ۲۰۱۷، کونز از طراحان لایحه ضد بایکوت اسرائیل، طرح ۲۷۰ سنا، بود که تشویق یا شرکت در بایکوت علیه اسرائیل یا شهرک های اسرائیلی در سرزمین های اشغال شده توسط اسرائیل را جرمی فدرال با مجازات حداکثر ۲۰ سال زندان می کرد، این طرح به ایالات آمریکا اجازه می دهد از تجارت با پیمانکارانی که در بایکوت اسرائیل شرکت کنند، خودداری کنند. اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا (ACLU) صریحاً با این طرح مخالفت کرده است. کونز نسل کشی اقلیت روهینگیا در میانمار را محکوم کرده و خواهان پاسخ قوی تری به این بحران شده است.
بیل نلسون (زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۲) سیاستمدار آمریکایی، سناتور ایالت فلوریدا در سنای ایالات متحده آمریکا از ۳ ژانویه ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۹ است. وی در زمرهٔ سناتورهای گروه اول بود که تنها دو سال در سنا حضور دارند و در انتخابات بعدی نیز مجدداً می توانند شرکت کنند. وی تا تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۱۹ در این مجلس بود. رئیس جمهور جو بایدن نلسون را به عنوان مدیر ناسا معرفی کرد که به اتفاق آرا از سنا رای اعتماد گرفت.
مارکو آنتونیو روبیو (؛ زادهٔ ۲۸ مه ۱۹۷۱) سیاستمدار و وکیل آمریکایی است که از ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵، وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا است. او همچنین در دوران تصدی خود به عنوان وزیر امور خارجه، به عنوان مشاور امنیت ملی، مسئول بایگانی ایالات متحده و مدیر آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده (USAID) نیز فعالیت دارد. وی پیش از این از ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۵ به عنوان سناتور ارشد ایالت فلوریدا در سنا حضور داشت. او که عضو حزب جمهوری خواه است، از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ ریاست مجلس نمایندگان فلوریدا را نیز برعهده داشت. روبیو در سال ۲۰۱۶ به دنبال نامزدی جمهوری خواهان برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ بود که در برابر دونالد ترامپ شکست خورد و ناکام ماند، هر چند در انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری در مینه سوتا، واشینگتن، دی.سی. و پورتوریکو پیروز شد. روبیو اصالتاً کوبایی تبار است و در میامی به دنیا آمده است. او در دههٔ ۱۹۹۰ به عنوان عضو شورای شهر وست میامی فعالیت می کرد و سپس در سال ۲۰۰۰ به نمایندگی از حوزهٔ ۱۱۱ به مجلس نمایندگان فلوریدا راه یافت. روبیو در نوامبر ۲۰۰۶ به ریاست مجلس نمایندگان فلوریدا رسید و دو سال در این سمت خدمت کرد. پس از پایان د
ورهٔ نمایندگی اش در سال ۲۰۰۸ به دلیل محدودیت های قانونی، روبیو به تدریس در دانشگاه بین المللی فلوریدا پرداخت. روبیو در سال ۲۰۱۰ طی رقابتی سه جانبه به سنا راه یافت. او در آوریل ۲۰۱۵ به جای تلاش برای انتخاب مجدد، نامزدی خود را برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ اعلام کرد. اما پس از شکست در برابر دونالد ترامپ در انتخابات مقدماتی فلوریدا، در ۱۵ مارس ۲۰۱۶ از رقابت ها کناره گیری کرد. روبیو سپس مجدداً در انتخابات مجلس سنا کاندید شد و توانست برای دومین بار به این سمت دست یابد. با وجود انتقادهایی که روبیو در جریان رقابت های مقدماتی ریاست جمهوری حزب جمهوری خواه (۲۰۱۶) از ترامپ کرده بود، پیش از انتخابات سراسری از او حمایت کرد و در دوران ریاست جمهوری ترامپ نیز عمدتاً از او پشتیبانی می کرد. روبیو به دلیل نفوذش بر سیاست های آمریکا در قبال آمریکای لاتین در دوران اولین دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ، «وزیر امور خارجهٔ واقعی در حوزهٔ آمریکای لاتین» لقب گرفت. روبیو پس از شکست بیل نلسون، سناتور سابق، در ژانویهٔ ۲۰۱۹ به سناتور ارشد فلوریدا تبدیل شد و در سال ۲۰۲۲ برای سومین بار با شکست دادن ول دمینگز، نامزد حزب دموکرات، به سنا ر
اه یافت. روبیو چند روز پیش از انتخابات مقدماتی آیووا، حمایت خود را از ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۲۴) اعلام کرد. در نوامبر ۲۰۲۴ اعلام شد که ترامپ، روبیو را به عنوان وزیر امور خارجهٔ دولت دوم خود برگزیده است. این خبر در ۱۳ نوامبر توسط ترامپ تأیید شد. روبیو اولین فرد لاتین تباری خواهد بود که این سمت را بر عهده می گیرد. زندگی نامه. مارکو آنتونیو روبیو در میامی فلوریدا به دنیا آمد. او دومین پسر و سومین فرزند ماریو روبیو رینا و اوریالس (با نام خانوادگی گارسیا) روبیو بود. والدین او کوبایی هایی بودند که در سال ۱۹۵۶، در دوران حکومت فولخنسیو باتیستا باتیستا و دو سال و نیم پیش از به قدرت رسیدن فیدل کاسترودر جریان انقلاب کوبا، به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند. مادر روبیو پس از به قدرت رسیدن کاسترو، حداقل چهار بار به کوبا سفر کرد که یکی از این سفرها در سال ۱۹۶۱ و به مدت یک ماه بود. هیچ کدام از والدین روبیو در زمان تولد او شهروند آمریکا نبودند، اما در سال ۱۹۷۵ برای شهروندی درخواست دادند و تابعیت آمریکایی گرفتند. برخی از بستگان روبیو نیز به عنوان پناهنده به آمریکا راه یافته اند. پدربزرگ مادری روب
یو، پدرو ویکتور گارسیا، در سال ۱۹۵۶ به طور قانونی به ایالات متحده مهاجرت کرد، اما در سال ۱۹۵۹ برای پیدا کردن کار به کوبا بازگشت. او در سال ۱۹۶۲ هنگامی که بار دیگر و این بار بدون ویزا از کوبای کمونیستی گریخت و به آمریکا بازگشت، به عنوان مهاجر غیرقانونی بازداشت شد و قاضی مهاجرت دستور اخراج او را صادر کرد. البته مقامات مهاجرت ساعاتی بعد تصمیم خود را تغییر دادند و حکم اخراج لغو شد. به گارسیا «آزادی مشروط» داده شد که به او اجازه می داد در آمریکا بماند. گارسیا پس از تصویب قانون تعدیل کوبا در سال ۱۹۶۶ دوباره برای اقامت دائم درخواست داد و این بار درخواست او پذیرفته شد. روبیو در دوران کودکی رابطهٔ نزدیکی با پدربزرگش داشت. در اکتبر ۲۰۱۱، روزنامهٔ واشینگتن پست گزارش داد که گفته های پیشین روبیو مبنی بر این که والدینش در سال ۱۹۵۹ (پس از به قدرت رسیدن فیدل کاسترو) مجبور به ترک کوبا شده اند، دروغ بوده است. در واقع والدین او در سال ۱۹۵۶، در دوران دیکتاتوری فولخنسیو باتیستا، کوبا را ترک کرده بودند. به نوشتهٔ واشینگتن پست، «در فلوریدا، ارتباط با جامعهٔ تبعیدیان پس از انقلاب، به یک سیاستمدار اعتباری ویژه می دهد که افرادی که با
مهاجرت پیش از کاسترو مرتبط هستند، هرگز به آن دست نخواهند یافت؛ چرا که این گروه گاهی با سوءظن نگریسته می شوند.» روبیو اینکه تاریخچهٔ خانواده اش را به دروغ آراسته باشد، رد کرد و گفت اظهاراتش در مورد خانواده اش بر اساس «روایت های خانوادگی» بوده است. روبیو مدعی شد که والدینش قصد داشتند در دههٔ ۱۹۶۰ به کوبا بازگردند. او اضافه کرد که مادرش در سال ۱۹۶۱ دو فرزند بزرگترش را با این نیت که برای همیشه در کوبا زندگی کنند، به آنجا برد (پدرش برای «سر و سامان دادن به کارهای خانواده» در میامی ماند) اما گرایش کوبا به سوی کمونیسم باعث شد که خانواده برنامه های خود را تغییر دهد. روبیو گفت: «نکتهٔ اصلی داستان خانوادهٔ من که باید به آن توجه شود این است که چرا آنها اصلاً به آمریکا آمدند و چرا مجبور شدند در اینجا بمانند.» روبیو سه خواهر و برادر دارد: برادر بزرگترش ماریو، خواهر بزرگترش باربارا (همسر اورلاندو سیسیلیا) و خواهر کوچکترش ورونیکا (که پیشتر همسر کارلوس پونسه، هنرمند مشهور، بود). خانوادهٔ روبیو کاتولیک بودند، هرچند او و خانواده اش از ۸ تا ۱۱ سالگی و در دوران زندگی در لاس وگاس، به کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخر الزمان می رفتند. د
ر آن سال ها، پدرش در هتل سامرتاون متصدی بار و مادرش در هتل و کازینو امپریال پالاس خدمتکار بود. روبیو اولین مراسم عشای ربانی خود را در سال ۱۹۸۴ و پیش از بازگشت به میامی به جا آورد. او در کلیسای کاتولیک مسیحی شد و بعدها نیز در همین کلیسا ازدواج کرد. روبیو در دبیرستان ارشد ساوت میامی تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۹ فارغ التحصیل شد. او یک سال با بورسیهٔ ورزشی فوتبال آمریکایی در کالج تارکیو در میزوری درس خواند و سپس به کالج اجتماعی سانتافه (که بعدها به کالج سانتافه تغییر نام داد) در گینزویل، فلوریدا رفت. روبیو مدرک لیسانس خود را در رشتهٔ علوم سیاسی در سال ۱۹۹۳ از دانشگاه فلوریدا و مدرک دکترای حقوق خود را با درجهٔ عالی در سال ۱۹۹۶ از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه میامی دریافت کرد. روبیو گفته است که ۱۰۰ هزار دلار وام دانشجویی داشته که آن را در سال ۲۰۱۲ تسویه کرده است. مسیر شغلی. روبیو در دوران دانشجویی و همزمان با تحصیل در رشتهٔ حقوق، مدتی را در دفتر ایلینا رز-لهتینن، نمایندهٔ مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا، کارآموزی کرد. او همچنین در سال ۱۹۹۶ در کمپین انتخاباتی باب دول، سناتور جمهوری خواه، برای انتخابات ریاست جمهوری ایالات متح
ده آمریکا (۱۹۹۶) فعالیت داشت. روبیو دو سال پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه و در آوریل ۱۹۹۸، به عضویت شورای شهر وست میامی، فلوریدا درآمد. او سپس در اوایل سال ۲۰۰۰ وارد مجلس نمایندگان فلوریدا شد. مجلس نمایندگان فلوریدا. انتخابات و فعالیت های همزمان. در اواخر سال ۱۹۹۹، انتخابات ویژه ای برای تعیین نمایندهٔ حوزهٔ ۱۱۱ در مجلس نمایندگان فلوریدا، به نمایندگی از میامی، برگزار شد. این حوزه، حوزهٔ کاملاً جمهوری خواه محسوب می شد، بنابراین چالش اصلی روبیو پیروزی در رقابت های داخلی حزب جمهوری خواه برای کسب نامزدی این حزب بود. او در قامت یک سیاستمدار میانه رو وارد رقابت های انتخاباتی شد و حمایت خود را از کاهش مالیات و آموزش کودکان اعلام کرد. روبیو در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۹ در مرحلهٔ اول انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان در جایگاه دوم قرار گرفت، اما در دور دوم با شکست آنجل زایون (گزارشگر رادیو و تلویزیون که محبوبیت زیادی در میان مهاجران کوبایی داشت) و با اختلاف ناچیز ۶۴ رأی، نامزدی حزب جمهوری خواه را به دست آورد. او سپس در انتخابات ویژهٔ ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۰۰، با کسب ۷۲٪ آرا آناستازیا گارسیا، نامزد دموکرات ها، را شکست داد. در نوامبر ۲۰۰۰، روب
یو بدون اینکه رقیبی داشته باشد مجدداً انتخاب شد. در سال ۲۰۰۲ نیز او بدون رقیب برای دومین بار به مجلس راه یافت. در سال ۲۰۰۴، او با کسب ۶۶٪ آرا برای سومین بار به مجلس نمایندگان فلوریدا راه یافت. در سال ۲۰۰۶ نیز او بدون رقیب برای چهارمین بار انتخاب شد. روبیو تقریباً نُه سال در مجلس نمایندگان فلوریدا حضور داشت. از آنجایی که جلسات رسمی مجلس قانونگذاری فلوریدا تنها شصت روز در سال طول می کشید، او تقریباً نیمی از سال را در میامی می گذراند و در آنجا به وکالت می پرداخت. او ابتدا در یک شرکت حقوقی متخصص در امور مربوط به کاربری زمین و مناطق شهری فعالیت می کرد و در سال ۲۰۱۴ به شرکت حقوقی و لابی گری «براد اند کسل» در میامی پیوست. البته قانون ایالتی او را از هرگونه فعالیت لابی گری یا ارائهٔ طرح های قانونی به نمایندگی از موکلان شرکت منع می کرد. دوران نمایندگی. زمانی که روبیو در ژانویهٔ ۲۰۰۰ کرسی خود را در مجلس قانون گذاری فلوریدا در شهر تالاهاسی به دست آورد، رأی دهندگان فلوریدا اخیراً با اصلاحیه ای در قانون اساسی ایالت فلوریدا مبنی بر محدودیت دورههای نمایندگی موافقت کرده بودند. این موضوع باعث شد که بسیاری از نمایندگان با سابق
ه مجبور به ترک مجلس شوند و در نتیجه فرصتی استثنایی برای رهبران جدید مجلس فراهم شود. بر اساس گزارشی که در نشریهٔ نشنال ژورنال منتشر شد، روبیو در این زمینه از شانس بیشتری برخوردار بود، زیرا به دلیل برگزاری انتخابات ویژه، زودتر از بقیه سوگند یاد کرده بود و می توانست از این فرصت برای اقناع رهبری حزب جمهوری خواه به منظور پیوستن به آن ها استفاده کند. دستیار رهبر اکثریت و رهبر اکثریت. در اواخر سال ۲۰۰۰، مایک فاسانو، رهبر اکثریت مجلس نمایندگان فلوریدا، روبیو را به عنوان یکی از دو دستیار خود منصوب کرد. نشریهٔ نشنال ژورنال موفقیت در این سمت را معمولاً نیازمند اعمال فشار و قدرت چانه زنی زیاد توصیف کرد، اما گفت که روبیو رویکرد متفاوتی در پیش گرفت و به جای وادار کردن نمایندگان به انجام کاری، سعی می کرد آنها را متقاعد کند. فاسانو در سپتامبر ۲۰۰۱ به دلیل اختلاف نظر با رئیس مجلس از سمت رهبری اکثریت استعفا داد. رئیس مجلس نیز به جای روبیو، فردی با تجربه بیشتر را برای جایگزینی فاسانو انتخاب کرد. روبیو به صورت داوطلبانه برای تغییر حوزه های انتخابیه اعلام آمادگی کرد. او ایالت را به پنج منطقه تقسیم کرد و سپس با هر یک از نمایندگان
به صورت جداگانه وارد مذاکره شد. این کار به او کمک کرد تا روابط خود را با رهبران حزب جمهوری خواه تقویت کند. در دسامبر ۲۰۰۲، روبیو توسط جانی بیرد، رئیس مجلس نمایندگان فلوریدا، به سمت رهبر اکثریت منصوب شد. او رئیس مجلس را متقاعد کرد که ساختار سمت رهبری اکثریت را تغییر دهد، به گونه ای که بحث و گفتگو و چانه زنی های قانونی بر عهدهٔ دستیاران رهبر اکثریت باشد و روبیو به عنوان سخنگوی اصلی حزب جمهوری خواه در مجلس فعالیت کند. طبق گزارش نشنال ژورنال، روبیو در این دوران کاملاً به اصول محافظه کارانه پایبند نبود و برخی از همکارانش او را سیاستمداری میانه رو توصیف می کردند «که به دنبال همکاری با دموکرات ها و گروه هایی بود که معمولاً با حزب جمهوری خواه همسو نیستند». او از طرحی حمایت کرد که به کارگران مزارع اجازه می داد در صورت دریافت نکردن دستمزد کامل، از کارفرمایان خود در دادگاه ایالتی شکایت کنند و همچنین از لایحه ای برای برابری شهریهٔ دانشجویان بومی و غیربومی برای فرزندان مهاجران غیرقانونی حمایت کرد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، او با دید تردید به گسترش اختیارات پلیس برای بازداشت افراد نگاه کرد و به شکست لایحه ای از حزب جمهوری خو
اه کمک کرد که کالج ها را ملزم می کرد گزارش های بیشتری را در مورد دانشجویان خارجی به ایالت ارائه دهند. روبیو در زمان نمایندگی خود در مجلس ایالتی، درخواست هایی را برای اختصاص بودجه های ویژه (که در فلوریدا «درخواست های بودجهٔ اجتماعی» نامیده می شوند) به مبلغ حدود ۱۴۵ میلیون دلار برای سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ ارائه کرد، اما پس از آن دیگر چنین درخواست هایی نداشت. علاوه بر این، یکی از نهادهای دولتی فهرستی طولانی تر از درخواست های بودجه نمایندگان مجلس، از جمله روبیو را گردآوری کرد و گروه غیرانتفاعی «فلوریدا تکس واچ» نیز چنین فهرستی را تهیه کرد. بسیاری از موارد ذکر شده در این فهرست ها مربوط به برنامه های بهداشتی و اجتماعی بود که روبیو آنها را «از آن دسته چیزهایی توصیف کرده است که اگر ما بودجهٔ آنها را تأمین نکنیم، نمایندگان مجلس مورد انتقاد قرار می گیرند». گزارشی در سال ۲۰۱۰ توسط روزنامه های تامپا بی تایمز و میامی هرالد منتشر شد که در آن گفته شده بود برخی از درخواست های بودجهٔ روبیو با منافع شخصی او همخوانی دارد. به عنوان مثال، روبیو درخواست اختصاص ۲۰ میلیون دلار به بیمارستان «جکسون مموریال» را برای کمک به درمان افراد فقی
ر و فاقد بیمه ارائه کرده بود، و روبیو بعدها به عنوان مشاور برای این بیمارستان کار کرد. سخنگوی روبیو در این باره گفته است که این موارد به کل شهرستان کمک کرده است، روبیو برای تصویب آنها لابی نکرده است، بودجهٔ بیمارستان ضروری و غیرقابل بحث بوده است، و روبیو «یک محافظه کار محدودکنندهٔ دولت است… نه یک محافظه کار ضد دولت». ریاست مجلس. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۵، روبیو در سن ۳۴ سالگی پس از کناره گیری دنیس بکسلی، جف کاتکمپ و دنیس ای. راس، به ریاست مجلس نمایندگان فلوریدا رسید. او یک سال بعد، در نوامبر ۲۰۰۶، به طور رسمی سوگند یاد کرد. او اولین آمریکایی کوبایی تباری بود که به ریاست مجلس نمایندگان فلوریدا می رسید و تا نوامبر ۲۰۰۸ در این سمت باقی ماند. روبیو در سال ۲۰۰۵ و هنگامی که به عنوان رئیس آیندهٔ مجلس انتخاب شد، در سخنرانی خود در مجلس نمایندگان فلوریدا از اعضا خواست که به داخل میزهای خود نگاه کنند. آن ها در میزهای خود کتابی با عنوان «۱۰۰ ایدهٔ نوآورانه برای آیندهٔ فلوریدا» پیدا کردند. اما این کتاب خالی بود زیرا هنوز نوشته نشده بود. روبیو به همکارانش گفت که آنها با کمک مردم عادی فلوریدا صفحات این کتاب را پر خواهند کرد. در سا
ل ۲۰۰۶، روبیو پس از سفر به سراسر ایالت و گفتگو با شهروندان و گردآوری ایده های آنها، این کتاب را منتشر کرد. نشریهٔ نشنال ژورنال این کتاب را «محور اصلی دوران ریاست روبیو بر مجلس» نامید. حدود ۲۴ مورد از این «ایده ها» به قانون تبدیل شدند و ۱۰ مورد دیگر نیز تا حدودی اجرایی شدند. از جمله مواردی که در کتاب سال ۲۰۰۶ روبیو ذکر شده بود و به قانون تبدیل شدند، می توان به صدور کارت خودرو به مدت چند سال، الزام دبیرستان ها به ارائهٔ دروس فنی حرفه ای بیشتر، و گسترش برنامه های «مدرسه به سبک دلخواه» مشابه سیستم کوپن یا واچر آموزشی اشاره کرد. حامیان روبیو و برخی از منتقدان او اشاره می کنند که مشکلات اقتصادی سراسری با بخش زیادی از دوران ریاست روبیو بر مجلس همزمان بود و به همین دلیل تأمین بودجه برای طرح های جدید قانونی دشوار شد. هنگامی که روبیو به عنوان رئیس مجلس سوگند یاد کرد، جب بوش در حال پایان دورهٔ فرمانداری خود بود و در ژانویهٔ ۲۰۰۷ از سمت خود کناره گیری کرد. روبیو ۱۸ نفر از دستیاران بوش را استخدام کرد، به طوری که افراد مطلع در ساختمان کنگره ایالتی می گفتند که دفتر رئیس مجلس «دفتر فرمانداری در تبعید» است. مقاله ای در نشنال
ژورنال، سبک روبیو را بسیار متفاوت از سبک بوش توصیف کرد. در حالی که بوش مدیری بسیار قاطع در امور تالاهاسی بود، سبک روبیو تفویض برخی از اختیارات، چشم پوشی از برخی دیگر و دعوت از رقبای سیاسی به حلقهٔ نزدیکان خود بود. او به عنوان رئیس جدید مجلس، تصمیم گرفت یک اتاق غذاخوری خصوصی برای نمایندگان مجلس ایجاد کند. به گفتهٔ او، این کار به نمایندگان امکان می داد که دور از چشم لابی گرها، با آرامش و راحت تر با یکدیگر صحبت کنند. البته هزینهٔ این کار باعث ایجاد مشکلاتی در بخش روابط عمومی شد. در سال ۲۰۰۶، فلوریدا قانونی را برای محدود کردن اختیارات دولت ایالتی در تصرف املاک خصوصی تصویب کرد. این قانون در واکنش به حکم دیوان عالی در سال ۲۰۰۵ در پروندهٔ «کلو در برابر شهر نیو لندن» تصویب شد که به دولت اختیار گسترده ای برای تصرف املاک خصوصی تحت قانون «حق حاکمیت» داده بود. این قانون ایالتی توسط کمیتهٔ ویژه ای به ریاست روبیو و پیش از رسیدن او به ریاست مجلس پیشنهاد شده بود. پس از جب بوش، چارلی کریست، جمهوری خواهی میانه رو، در ژانویهٔ ۲۰۰۷ به عنوان فرماندار فلوریدا سوگند یاد کرد. روبیو و کریست بارها با یکدیگر درگیر شدند. شدیدترین درگیری
آنها مربوط به طرح فرماندار برای گسترش قمار در کازینوها در فلوریدا بود. روبیو از کریست به دلیل نادیده گرفتن مجلس قانونگذاری فلوریدا و انعقاد توافقی با قبیله سمینول (بومیان آمریکایی ساکن فلوریدا) شکایت کرد. دیوان عالی فلوریدا به نفع روبیو رأی داد و این توافق را لغو کرد. روبیو همچنین از استراتژی کریست برای مقابله با تغییر اقلیم از طریق صدور فرمانی اجرایی برای ایجاد استانداردهای جدید برای انتشار گازهای گلخانه ای توسط خودروها و نیروگاه ها انتقاد کرد. روبیو کریست را به تحمیل «مقررات دولتی گسترده به سبک اروپایی» متهم کرد و مجلس قانونگذاری فلوریدا تحت رهبری روبیو تأثیر طرح کریست برای مقابله با تغییر اقلیم را کاهش داد. روبیو گفت که رویکرد کریست با افزایش قیمت قبض های خدمات عمومی به مصرف کنندگان آسیب می رساند، بدون اینکه تأثیر قابل توجهی بر محیط زیست داشته باشد. به گفتهٔ او، رویکرد بهتر ترویج سوخت های زیستی (مانند اتانول)، صفحات خورشیدی و بهینه سازی مصرف انرژی است. روبیو طرحی را برای کاهش مالیات بر دارایی ایالتی به سطح سال ۲۰۰۱ (و احتمالاً حذف کامل آن) و افزایش مالیات بر فروش از ۱٪ به ۲٫۵٪ برای تأمین بودجهٔ مدارس ارائ
ه کرد. این طرح مالیات بر دارایی در ایالت را ۴۰ تا ۵۰ میلیارد دلار کاهش می داد. این طرح در مجلس نمایندگان تصویب شد، اما با مخالفت فرماندار کریست و جمهوری خواهان سنای فلوریدا مواجه شد که می گفتند افزایش مالیات بر فروش به طور نامتناسبی بر فقرا تأثیر می گذارد؛ بنابراین، روبیو با تغییرات کوچک تری موافقت کرد و در نهایت طرح کریست برای دو برابر کردن معافیت مالیات بر دارایی ایالتی از ۲۵۰۰۰ دلار به ۵۰۰۰۰ دلار (برای کاهش مالیات که توسط کریست ۳۳ میلیارد دلار تخمین زده شده بود) تصویب شد. نمایندگان مجلس این را بزرگ ترین کاهش مالیات در تاریخ فلوریدا تا آن زمان نامیدند. در آن زمان، گروور نورکوئیست، فعال جمهوری خواه ضد مالیات، روبیو را «حامی ترین رئیس مجلس قانون گذاری کشور برای منافع مالیات دهندگان» خواند. به گزارش ان بی سی نیوز، روبیو به عنوان رئیس مجلس «به طور تهاجمی سعی کرد فلوریدا را به سمت راست سیاسی سوق دهد» و بارها با سنای فلوریدا که توسط جمهوری خواهان میانه روتر اداره می شد و با چارلی کریست، فرماندار وقت که در آن زمان یک جمهوری خواه میانه رو بود، درگیر شد. اگرچه روبیو یک محافظه کار بود، اما به گفتهٔ مانوئل رویگ-فرانزی
ا، نویسندهٔ بیوگرافی او، «در پشت صحنه، بسیاری از دموکرات ها روبیو را کسی می دانستند که می توانند با او کار کنند». دن گلبر از میامی، رهبر دموکرات ها در مجلس نمایندگان در زمان ریاست روبیو، او را «یک محافظه کار واقعی» اما نه «یک حزب گرای متعصب» می دانست و می گفت: «او به همکاری با طرف مقابل فقط به خاطر اینکه آنها طرف مقابل بودند، اعتراضی نداشت. به طور خلاصه، او یک آدم بی ادب نبود.» گلبر روبیو را «یک محافظه کار سرسخت، واقعاً در جناح راست، اما احتمالاً با استعدادترین سخنگویی که جناح راست می توانست به آن امیدوار باشد» می دانست. در زمان ریاست روبیو بر مجلس نمایندگان فلوریدا، او با دیوید ریورا، دیگر نمایندهٔ ایالتی فلوریدا، در تالاهاسی خانه ای را به طور مشترک اجاره کرده بودند. این خانه بعدها در سال ۲۰۱۰ به دلیل عدم پرداخت چندین قسط وام مسکن، توقیف شد. در آن زمان، روبیو مسئولیت پرداخت ها را بر عهده گرفت و در نهایت خانه فروخته شد. در سال ۲۰۰۷، تونی هیل، سناتور ایالتی فلوریدا از جکسون ویل و رئیس فراکسیون سیاه پوستان در مجلس قانونگذاری ایالت، درخواست کرد که مجلس به دلیل سابقهٔ حمایت از برده داری آن عذرخواهی کند. روبیو در
این باره گفت که این ایده ارزش بحث و بررسی دارد. سال بعد، روبیو که از این طرح حمایت می کرد، گفت که چنین عذرخواهی هایی هرچند نمادین هستند، اما می توانند مهم باشند. او اشاره کرد که حتی در سال ۲۰۰۸ نیز مردان جوان آفریقایی-آمریکایی «معتقدند که رؤیای آمریکایی برای آنها دست یافتنی نیست». او به تأسیس شورایی برای بررسی مسائل و مشکلات مردان و پسران سیاه پوست کمک کرد، همکارانش را متقاعد کرد که طرح «منطقهٔ کودکان هارلم» را در محلهٔ لیبرتی سیتی میامی اجرا کنند، و از تلاش ها برای ترویج سوادآموزی و آموزش کودکان سیاه پوست و سایر کودکان حمایت کرد. در سال ۲۰۱۰ و در جریان کمپین انتخاباتی روبیو برای سنا، و مجدداً در سال ۲۰۱۵ و در جریان کمپین انتخاباتی او برای ریاست جمهوری، رسانه ها و رقبای سیاسی او در مورد برخی از مواردی که روبیو در دوران ریاست خود بر مجلس نمایندگان با کارت اعتباری «امریکن اکسپرس» حزب جمهوری خواه فلوریدا خریداری کرده بود، سؤال و انتقاد کردند. روبیو در طول این دو سال حدود ۱۱۰ هزار دلار با این کارت خرید کرده بود که ۱۶ هزار دلار آن مربوط به هزینه های شخصی غیر مرتبط با فعالیت های حزبی، مانند مواد غذایی و بلیط هواپیم
ا، بود. روبیو گفت که او شخصاً بیش از ۱۶ هزار دلار برای این هزینه های شخصی به شرکت امریکن اکسپرس پرداخت کرده است. در سال ۲۰۱۲، کمیسیون اخلاق فلوریدا روبیو را از هرگونه تخلف در استفاده از کارت اعتباری صادر شده توسط حزب تبرئه کرد، اگرچه بازرس کمیسیون گفت که روبیو در استفاده نکردن از کارت اعتباری شخصی «مستر کارت» خود «سهل انگاری» کرده است. در نوامبر ۲۰۱۵، روبیو صورت حساب های کارت اعتباری حزب خود را از ژانویهٔ ۲۰۰۵ تا اکتبر ۲۰۰۶ منتشر کرد که نشان می داد هشت مورد خرید شخصی به مبلغ ۷۲۴۳٫۷۴ دلار انجام شده است که همهٔ آنها توسط خود او و در بیشتر موارد تا پیش از صدور صورت حساب بعدی، به حزب بازگردانده شده بود. تاد هریس، سخنگوی روبیو، هنگام انتشار سوابق خریدهای انجام شده با این کارت گفت: «این صورت حساب ها بیش از ۱۰ سال قدمت دارند. و تنها کسانی که امروز دربارهٔ آنها سؤال می کنند، رسانه های لیبرال و رقبای سیاسی ما هستند. ما آنها را اکنون منتشر می کنیم زیرا مارکو چیزی برای پنهان کردن ندارد.» فعالیت آکادمیک. روبیو پس از پایان دورهٔ نمایندگی اش در مجلس فلوریدا در سال ۲۰۰۸، به عنوان استاد معین در دانشگاه بین المللی فلوریدا (FI
U) مشغول به کار شد. او با استفاده از یک بورسیهٔ فلوشیپ در این دانشگاه به تدریس پرداخت. روبیو در سال ۲۰۱۱ و پس از ورود به سنای ایالات متحده، مجدداً به این دانشگاه بازگشت و به تدریس در آنجا ادامه داد. او در بخش سیاست و روابط بین الملل که بخشی از دانشکدهٔ امور بین الملل و سیاست گذاری عمومی «استیون جی. گرین» در دانشگاه FIU است، تدریس کرد. او دروس مختلفی را در مقطع کارشناسی در زمینه های سیاست ایالت فلوریدا، احزاب سیاسی و قانونگذاری ارائه کرده است. انتصاب روبیو به عنوان استاد دانشگاه در ابتدا با انتقاداتی روبرو شد. منتقدان به این موضوع اشاره می کردند که این دانشگاه در زمانی که روبیو رئیس مجلس نمایندگان فلوریدا بود، بودجهٔ قابل توجهی از دولت ایالتی دریافت کرده بود و در عین حال، بسیاری از مشاغل دانشگاهی به دلیل کمبود بودجه در زمانی که دانشگاه او را به عنوان استاد به کار گرفت، در حال حذف بودند. روبیو هنگامی که پیشنهاد استادی در دانشگاه FIU را با استفاده از بورسیهٔ فلوشیپ پذیرفت، متعهد شد که بخش عمده ای از بودجهٔ مورد نیاز برای سمت خود را از منابع خصوصی تأمین کند. سنای ایالات متحده. انتخابات ۲۰۱۰. روبیو در ۵ مه ۲۰۰۹ اع
لام کرد برای جانشینی کرسی سناتور مل مارتینز رقابت خواهد کرد. روبیو که در آغاز از چارلی کرایست فرماندار فلوریدا از حزب خود با اختلافی دو رقمی عقب بود، از او پیش افتاد. او در مبارزات خود از حمایت جنبش تی پارتی برخوردار شد. جنبش تی پارتی، با سیاست های کرایست در مقام فرماندار مخالف بود. کرایست در آوریل ۲۰۱۰ اعلام کرد به صورت مستقل در انتخابات شرکت خواهد کرد و عملاً نامزدی حزب جمهوری خواه را به روبیو واگذار کرد. روبیو انتخابات سراسری را در ۲ نوامبر ۲۰۱۰ با کسب ۴۹ درصد از آرا در برابر ۳۰٪ رأی کرایست و ۲۰٪ رأی نامزد حزب دموکرات برنده شد. روبیو پس از انتخاب، به عنوان یکی از تنها دو سناتور کوبایی آمریکایی در کنار باب منندز مشغول به کار شد. همچنین در خصوص رقابت او به عنوان یکی از نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ گمانه زنی شد. مواضع سیاسی. روبیو در ابتدا با حمایت تی پارتی در انتخابات پیروز شد ولی حمایت از او اصلاحات جامع مهاجرتی و فراهم آوری مسیری برای اعطای شهروندی به اتباع خارجی غیرقانونی مقیم آمریکا رابطهٔ او را با این جنبش تیره کرد. سیاست خارجی. روبیو خواستار حضور فعال تر ایالات متحده در امور
جهانی و «ایفای نقش قوی آمریکا در مقابله با» ایران، روسیه و کره شمالی شده است. او ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، را با نامیدن او به عنوان یک «گانگستر» و «یک چهرهٔ جنایتکار سازمان یافته که یک کشور را اداره می کند» تحقیر کرده است. او با تلاش های دولت اوباما برای عادی سازی روابط سیاسی با کوبا مخالفت کرده است. روبیو همچنین با توافق برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) و برنامه هسته ای ایران (که تا حدی توسط دولت اوباما میانجی گری شد) مخالف است و اعلام کرده است که تا زمانی که ایران با پایان دادن به برنامه غنی سازی اورانیوم خود موافقت نکند، به افزایش تحریم ها علیه این کشور ادامه خواهد داد. او همچنین به احتمال اقدام نظامی برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته ای اشاره کرده است. روبیو همچنین نگران نقض حقوق بشر در چین و تأثیر گسترده تر چین بر امنیت ملی آمریکا است. او می خواهد حضور نظامی ایالات متحده در شرق آسیا را افزایش دهد و به رشد اقتصادی بیشتر در نتیجهٔ افزایش تجارت با چین امیدوار است. آسیا. جمهوری خلق چین. چند هفته پس از آغاز کمپین تحریم کلاس های درس و "جنبش چتر" در هنگ کنگ در سال ۲۰۱۴ که خواستار حق رأی همگانی و