Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حبیب الله آیت اللهی (۱۶ اسفند ۱۳۱۳ – ۱۷ مهر ۱۴۰۳) نقاش ایرانی، پژوهشگر تاریخ هنر و دانشیار دانشگاه شاهد بود. زندگی نامه. حبیب الله آیت اللهی متولد سال ۱۳۱۳ شیراز و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در شیراز به پایان رسانید. از کودکی به ادبیات و به خصوص به نقاشی علاقه مند بود. از این رو، برای تحصیلات دوره عالی وارد دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران شد و در سال ۱۳۳۸ با کسب مقام دانشجوی ممتاز از تحصیل فراغت یافت. آیت اللهی که مشمول قانون اعزام دانشجویان رتبه اول به خارج از کشور بود، راهی فرانسه شد و سه سال در آتلیه های لوگو و اوژمه به کسب هنر پرداخت. سپس به مدرسه عالی هنرهای زیبای پاریس رفت در آنجا شیوه های تازه نقاشی و نیز نقاشی دیواری را فرا گرفت پس از آن به مدرسه عالی هنرهای تزئینی پاریس راه یافت و در رشته آذین گری، معماری داخلی، نقاشی دیواری جدید، پیکره سازی و طراحی صنعتی تخصص گرفت. به موازات آن در دانشگاه سوربن به تحصیل پرداخت و در سال ۱۳۴۹ در رشته تاریخ هنر تحلیلی و تطبیقی به گرفتن درجه دکترا توفیق یافت. عنوان پایان نامه دکترای او مقایسه عناصر هنر ایرانی پیش از اسلام و پس از اسلام است. سپس به ایران بازگشت و
در سمت استادیار در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تدریس هنرهای تجسمی پرداخت. در سال ۱۳۵۱ در مدرسه عالی ساختمان، رشته معماری داخلی را تأسیس کرد که اداره آن نیز با خود وی بود. در سال ۱۳۵۴ با گرفتن فرصت مطالعاتی بار دیگر عازم فرانسه شد و دوره کارشناسی ارشد زیبایی شناسی و دانش هنر و دوره دکترای هنرهای تجسمی علمی و عملی را با موفقیت گذراند و در همان مدت در رشته شهرسازی نیز آموزش یافت و به گرفتن درجه ای معادل دکترای در آن رشته نایل شد. در سال ۱۳۵۶ شش ماه در دانشگاه سوربن به تدریس هنرهای اسلامی پرداخت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی به ایران بازگشت و سرپرستی گروه برنامه ریزی هنر و گروه ترجمه و تألیف کتابهای هنری و نیز ریاست دانشکده هنرهای زیبا را به عهده گرفت. آیت اللهی تا پایان حیات خود عضو پیوسته فرهنگستان هنر و رئیس کمیته واژه گزینی هنر فرهنگستان زبان و ادب پارسی بود و استاد راهنمای بیش از یکصد پایان نامه و رساله در مقاطع کارشناسی تا دکتری بوده است. آیت اللهی سال ۱۳۸۳ به عنوان چهره ماندگار هنرهای تجسمی انتخاب شد. از آثار و تألیفات او می توان به ترجمه بیش از ۲۰ عنوان کتاب در زمینه هنر، تألیف کتابهایی از قبیل مب
انی نظری هنرهای تجسمی، مبانی رنگ و کاربرد آن در هنرها، تاریخ هنر ایران و مقاله های فراوانی در این زمینه اشاره کرد. تاکنون نمایشگاه های مختلفی از آثار وی در ایران و خارج از کشور برپا شده است.آیت اللهی در سال ۱۳۶۶ از ریاست دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران انصراف داد. او در سالهای تصدی خود موفق شد رشته هنر دانشکده معماری و هنر یزد و نیز دانشکده هنر زاهدان را بنیاد نهد. او از مؤسسان موزه هنرهای سنتی سازمان صنایع دستی است و با موزه هنرهای معاصر در ارزیابی آثار هنری خارجی همکاری کرده است.سرپرستی گروه برنامه ریزی هنر و گروه ترجمه و تألیف کتاب های هنری، ریاست دانشکده هنرهای زیبا، عضویت شورای عالی علوم انسانی ستاد انقلاب فرهنگی، مؤسس دانشکده هنر دانشگاه شاهد و … از جمله فعالیت های وی محسوب می شود.
فلسفه موسیقی شاخه ای از فلسفه و زیبایی شناسی است که به پرس بنیادین دربارهٔ ماهیت، معنا و ارزش موسیقی می پردازد. این حوزه تلاش می کند تا به درک عمیق تری از چیستی موسیقی، چگونگی تأثیر آن بر احساسات و ذهن انسان، و جایگاه آن در فرهنگ و زندگی بشر دست یابد. پرسش های اساسی در این رشته شامل این موارد است: «موسیقی چیست؟»، «رابطه میان موسیقی و احساسات چگونه است؟»، «موسیقی چه معنایی را منتقل می کند؟» و «یک اثر موسیقایی دقیقاً چه نوع موجودی است؟». تاریخچه. دوران باستان. ریشه های فلسفه موسیقی به یونان باستان بازمی گردد. فیثاغورس و پیروانش معتقد بودند که موسیقی بازتابی از هماهنگی بنیادین کیهان است و اعداد، اساس این هماهنگی را تشکیل می دهند. آن ها بر این باور بودند که فواصل موسیقایی از نسبت های عددی ساده ای پیروی می کنند و این نظم ریاضی، کلید درک ساختار عالم است. افلاطون در کتاب «جمهور»، موسیقی را ابزاری قدرتمند برای تربیت و شکل دهی به روح شهروندان می دانست. او معتقد بود که هر نوع موسیقی (هر گام و ریتم) تأثیر اخلاقی (ethos) متفاوتی بر روح انسان دارد و بنابراین، برخی از انواع موسیقی برای جامعه مفید و برخی دیگر زیان بار هستند
. به همین دلیل، او بر ضرورت نظارت دولت بر موسیقی و استفاده از آن برای پرورش فضیلت در شهروندان تأکید می کرد. ارسطو نیز در کتاب «سیاست»، به تأثیر موسیقی بر روح پرداخت و مفهوم «کاتارسیس» یا پالایش روانی را مطرح کرد. از نظر او، موسیقی می تواند با برانگیختن هیجاناتی چون ترس و ترحم، به تزکیه روح و آرامش درونی شنونده کمک کند. قرون وسطی تا عصر روشنگری. در قرون وسطی، فیلسوفانی مانند آوگوستین و بوئتیوس، موسیقی را در چارچوب الهیات مسیحی تفسیر می کردند. بوئتیوس موسیقی را به سه دسته تقسیم کرد: موسیقی کیهانی (musica mundana)، موسیقی انسانی (musica humana) و موسیقی ابزاری (musica instrumentalis). در این دیدگاه، موسیقی زمینی تنها انعکاس ناقصی از هماهنگی الهی و آسمانی بود. در عصر روشنگری و قرن هجدهم، با ظهور زیبایی شناسی به عنوان یک رشته فلسفی مستقل، تمرکز بر تجربه سوبژکتیو و لذت حاصل از هنر بیشتر شد. ژان-ژاک روسو موسیقی را زبان احساسات می دانست که به طور مستقیم با روح انسان سخن می گوید. در مقابل، ایمانوئل کانت در کتاب «نقد قوه حکم»، موسیقی را «لذت بخش ترین» هنرها اما در عین حال «پایین ترین» آن ها از نظر فرهنگی می دانست، زیرا
معتقد بود موسیقی صرفاً با احساسات گذرا سروکار دارد و کمتر از هنرهایی مانند شعر، به مفاهیم عقلانی می پردازد. قرن نوزدهم و فرمالیسم. قرن نوزدهم شاهد یک چرخش مهم در فلسفه موسیقی بود. در واکنش به دیدگاه های رمانتیک که موسیقی را زبان احساسات می دانستند، ادوارد هانسلیک، منتقد موسیقی اهل وین، نظریه فرمالیسم را مطرح کرد. او در کتاب تأثیرگذار خود «درباره زیبایی در موسیقی» (۱۸۵۴) استدلال کرد که زیبایی موسیقی در خودِ فرم آن—یعنی در ملودی، هارمونی و ریتم—نهفته است و نه در احساساتی که ممکن است برانگیزد یا بیان کند. از نظر هانسلیک، محتوای موسیقی، «فرم های صوتی در حرکت» است (tönend bewegte Formen). این دیدگاه تأثیر عمیقی بر فلسفه موسیقی در قرن بیستم گذاشت و بحث های فراوانی را برانگیخت. در همین دوره، فیلسوفانی چون آرتور شوپنهاوئر موسیقی را عالی ترین هنر می دانستند که نه بازتاب پدیده های جهان، بلکه تجلی مستقیم «اراده»—یعنی ذات بنیادین واقعیت—است. قرن بیستم و رویکردهای معاصر. در قرن بیستم، فلسفه موسیقی با ظهور مکاتب فلسفی جدید مانند پدیدارشناسی، فلسفه تحلیلی و نظریه انتقادی، بسیار متنوع تر شد. تئودور آدورنو، از فیلسوفان مکتب
فرانکفورت، موسیقی را از منظر اجتماعی و سیاسی تحلیل می کرد و معتقد بود که موسیقی مدرن (مانند آثار آرنولد شونبرگ) می تواند با به چالش کشیدن ساختارهای متعارف، پتانسیل انتقادی و رهایی بخش داشته باشد. از سوی دیگر، فیلسوفانی مانند سوزان لانگر معتقد بودند که موسیقی یک «فرم نمادین» است که ساختار زندگی عاطفی انسان را بدون نام بردن از احساسات خاص، بازنمایی می کند. فیلسوفان تحلیلی معاصر مانند پیتر کیوی، جرالد لوینسون و راجر اسکروتن نیز به تحلیل دقیق مفاهیمی چون بیانگری، معنا و هستی شناسی آثار موسیقایی پرداخته اند. مسائل بنیادین در فلسفه موسیقی. تعریف موسیقی. یکی از بنیادی ترین پرسش ها در این حوزه، تعریف خود موسیقی است. چه ویژگی هایی یک مجموعه از اصوات را به «موسیقی» تبدیل می کند؟ آیا سازمان دهی اصوات توسط انسان شرط لازم است؟ آیا آثاری مانند «چهار و سی وسه» اثر جان کیج که در آن هیچ نتی نواخته نمی شود، موسیقی محسوب می شوند؟ این پرسش ها مرزهای میان موسیقی، صدا و سکوت را به چالش می کشند و به بحث های عمیقی دربارهٔ ماهیت هنر و نیت هنرمند منجر شده اند. موسیقی و احساسات. شاید بحث برانگیزترین موضوع در فلسفه موسیقی، رابطه آن با ا
حساسات باشد. موسیقی چگونه می تواند احساساتی مانند غم، شادی یا خشم را بیان کند، در حالی که خود فاقد ذهن و عواطف است؟ فیلسوفان دو رویکرد اصلی را در این زمینه مطرح کرده اند: * اِمُتیویسم (Emotivism): این دیدگاه معتقد است که موسیقی احساسات را در شنونده «برمی انگیزد» یا القا می کند. وقتی می گوییم یک قطعه موسیقی غمگین است، یعنی آن قطعه باعث ایجاد حس غم در ما می شود. * کاگنیتویسم (Cognitivism): این رویکرد که توسط فیلسوفانی چون پیتر کیوی توسعه یافته، استدلال می کند که موسیقی احساسات را «بیان» می کند یا «بازنمایی» می کند، نه اینکه لزوماً آن ها را در شنونده ایجاد کند. بر اساس این دیدگاه، ما ویژگی های بیانی (مانند غم) را در ساختار موسیقی تشخیص می دهیم، همان طور که چهره غمگین یک سگ را تشخیص می دهیم، بدون آنکه خودمان لزوماً غمگین شویم. معنا در موسیقی. آیا موسیقی، به ویژه موسیقی بی کلام (موسیقی مطلق)، معنایی دارد؟ اگر چنین است، این معنا از چه جنسی است؟ در این باره نیز دو دیدگاه اصلی وجود دارد: * فرمالیسم: همان طور که پیش تر ذکر شد، این دیدگاه معتقد است که معنای موسیقی کاملاً درونی و به ساختار و فرم آن محدود است. موسیقی به
چیزی خارج از خود ارجاع نمی دهد و معنای آن همان روابط میان نت ها، ریتم ها و هارمونی هاست. * رفرنشیالیسم (Referentialism): این دیدگاه مخالف، معتقد است که موسیقی می تواند به مفاهیم، اشیاء، داستان ها یا احساساتی در جهان خارج از خود ارجاع دهد. موسیقی برنامه ای (Program Music) نمونه بارز این رویکرد است که در آن، آهنگساز سعی دارد یک داستان یا صحنه خاص را از طریق موسیقی روایت کند. هستی شناسی اثر موسیقایی. یک «اثر موسیقایی» چیست؟ وقتی از «سمفونی پنجم بتهوون» صحبت می کنیم، منظورمان چیست؟ آیا منظور نت های نوشته شده توسط بتهوون است؟ یک اجرای خاص از آن سمفونی؟ یا همه اجراهای ممکن؟ این پرسش به حوزه هستی شناسی هنر مربوط می شود. بسیاری از فیلسوفان معتقدند که اثر موسیقایی یک «نوع» (Type) انتزاعی است که اجراهای مختلف، «نمودها» (Tokens) یا نسخه هایی از آن نوع هستند. این دیدگاه به ما اجازه می دهد که بگوییم اجراهای مختلف، همگی اجرای «یک» اثر واحد هستند، حتی اگر با یکدیگر تفاوت هایی داشته باشند. جستارهای وابسته. * زیبایی شناسی * تاریخ موسیقی * روان شناسی موسیقی * جامعه شناسی موسیقی * موسیقی شناسی
مکس ادلر (زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۸۶) بازیگر آمریکایی است که علت اصلی شهرت وی بازی در نقش دیو کرافسکی در مجموعه تلویزیونی "گلی" است. وی از فعالان حقوق همجنسگرایان است و در پروژه بهتر می شود مشارکت داشته است.
تاریخ ابزارهای زمان در مورد ابزارهایی صحبت می کند که برای سنجش زمان بکار می رفته است مانند ساعت آبی و ساعت شنی و… یکی از اولین ابزارهای سنجش زمان ساعت آبی بوده است که احتمال داده می شود در مصر اختراع شده باشد. از حدود ۴ هزار سال قبل نشانه هایی از استفاده از ابزار برای سنجش زمان مشاهده شده است. در مصر- ایران- عراق- هند و تمدنهای قدیم ابزارهایی پیدا شده که باستان شناسان می گویند برای سنجش زمان بوده است. اما بنظر بیشتر پژوهشگران این ابزارها برای سنجش زمان نبوده بلکه بیشتر جنبه مذهبی و دینی و برای مناسبتهای دینی بوده است. امروزه دستگاه سنجش زمان را ساعت می گویند که مهم ترین ابزار برای اندازه گیری زمان است. ساعت با فرم نوینش (۲۴ ساعتی) از قرن پانزدهم رایج شد و در یک قرن گذشته رواج عمومی پیدا کرده است. تاریخچه زمان سنج ها. حدود شش قرن قبل از میلاد، بابلی ها «در عصر امپراتوری دوم» چند مورد ابداعی از خود به جای گذاشته اند که امروزه نیز مورد استفاده کلیه کشورهاست. مرسوم داشتن هفت روز هفته و تعیین عدد پایه ۶۰ برای ساعت، احتمالاً از یادگارهای تمدن میان رودان (بابلی) است. آن ها باور داشتند که عدد ۶۰ به اعداد ۱، ۲، ۳، ۵،
۶، ۱۰، 12، ۱۵، ۲۰، ۳۰ قابل تقسیم است؛ لذا، این عدد را پایه در نظر گرفته و مبنای تقسیم بندی ساعت قرار دادند. همچنین تقسیم بندی دایره به ۳۶۰ درجه «مضربی از ۶۰» از کارهای بابلی ها می باشد. نگاه شود به: نگارش اعداد انگلیسی ابزارهای نخستین. استفاده از خورشید و آب یکی از ابزارهای قدیمی سنجش زمان بوده است انسانهای نخستین از سایه خورشید، با استفاده از ستون ها یا دیواره ها، زمان را تعیین می کردند بعدها ساعت آبی اختراع شده است که در ایران به آن پنگان یا فنجان می گویند. تاریخ ابزارهای زمان و نقش ایرانیان. در ایران مهم ترین و قدیمی ترین دستگاه یا ابزاری که برای سنجش زمان بکار رفته فنجان بوده است. این دستگاه برای سنجش زمان رها کردن آب به باغ یا مزارع برای آبیاری از سوی سهامداران قنات ها بوده است. انواع ساعت. از روزگاران کهن بشر برای دانستن وقت و زمان، با توجه به تجربه و دانش زمانه، ابزارهایی را ساخته و مورد استفاده قرار داده اند، که مهم ترین آن ها عبارت می شده از: ساعت آفتابی. کعبه زرتشت را بعضی از پژوهشگران بنایی برای تعیین و سنجش زمان با کمک خورشید و مهتاب می دانند. تا امروز حدس می زدند کاربرد این بنا، محل نگهداری کتاب
اوستا و اسناد حکومتی یا محل گنجینه دربار یا آتشکده معبد بوده است. اما غیاث آبادی با تحقیقات خود مدعی است این بنا با مقایسه با تمامی بناهای گاهشماری (تقویم) آفتابی در سرتاسر جهان، پیشرفته ترین، دقیقترین، و بهترین بنای گاهشماری آفتابی جهان است. این در حالی است که تا قبل از این بنا هم «چارطاقی» ها در نقاط مختلف ایران احداث شده بودند و همین وظیفه را با شیوهای بسیار ساده اما دقیق و حرفه ای بر عهده داشتند. تمامی بناهای گاهشماری آفتابی در جهان فقط می توانند روزهای خاصی از سال (مانند روزهای سرفصل) را مشخص کنند و حتی با سال خورشیدی هم تنظیم نیستند. اما این بنا با دقت و علمی که در ساخت آن اجرا شده، قادر است بسیاری از جزئیات روزهای مختلف سال و ماه ها را مشخص کند. زرتشتیان با استفاده از این بنا می توانستند بسیاری از مناسبتها و جشنهای سال را روز به روز دنبال کنند و از زمان دقیق آن ها آگاه شوند. بسیاری از بناهای چارطاقی در سطح کشور (به تصور آتشکده) یا به طور کامل تخریب شده یا تغییر کاربری داده شده است؛ ولی خوشبختانه تعدادی هم مانند چارطاقی «نیاسر» و چارطاقی «تفرش»، و چهار طاقی شهر ایج در جنوب استان فارس که از عهد ساسانیان
به جا مانده است سالم مانده و برای ما و نسلهای بعدی باقی مانده اند. در ساعت خورشیدی، یا اسطرلاب (استاریاب) که از دوره صفوی در ایران رایج بوده است، میله ای عمودی بر سطح افقی نصب می شده است با اندازه گیری سایه آن میله، زمان معلوم می گردیده است. این گونه ساعت ها در دربار شاهان و در مکانهای مذهبی استفاده می شده و نیاز به مدیریت انسان نداشته است. اما کاربرد آن فقط برای روزهای آفتابی و با مناسبت های خاص بوده است. در ایران ساعت آفتابی معمولاً همراه با استرلاب بوده و بعضی استرلابها دارای میله ای برای تعیین ظهر شرعی داشته اند. ساعت شنی یا ماسه ای. از دو حباب شیشه ای چسبیده به هم تشکیل می شده که میان آن، سوراخ باریکی برای رد شدن شن یا ماسه تعبیه می کردند، تا شنها به تدریج از حباب بالا به حباب پایین جمع شود. بعد ظرف را وارونه می کردند و همان عمل تکرار می شد. با معلوم شدن تعداد دفعات جابجا شده شن ها در حبابها، حدود تقریبی زمان مشخص می گردید. کاربرد این ساعت نیز محدود بوده و بیشتر برای تعیین زمان اقرار کردن یا قسم خوردن یا برای داوران در مسابقات یا در زمان اجرای اعدام استفاده می شده است. این ابزار بیشتر در روم رایج بوده اس
ت. تاریخ ساعت آبی در ایران. ساعت آبی انواعی داشته اما ساده ترین و دقیق ترین آن ساعت آبی ایرانی پنگان یا فنجان بوده است که بر اساس دو ظرف و دستکم یک محاسبه گر دایمی انسانی قرار داشته است. پرونده: تاریخ اولین زمان بکارگیری ساعت آبی در ایران به درستی روشن نیست اما با توجه به اینکه کالیستنس مورخ یونانی کاربرد فنجان در ایران را مشاهده کرده است می توان گفت که قبل از او در ایران ساعت آبی رایج بوده است. او که در لشکرکشی اسکندر مقدونی به ایران همراه او بود و رویدادهای روز و مشاهداتش را منظما یادداشت می کرد در یادداشتی که بعداً با محاسبات تقویمی معلوم شده که متعلق به سپتامبر ۳۲۸ پیش از میلاد است نوشته است: در اینجا (ایران)، در دهکده ها که آب را برحسب نوبت به کشاورزان برای آبیاری می دهند، یک فرد از میان آنان (کشاورزان) انتخاب می شود تا بر زمان نوبت (و تقسیم زمانی سهام) نظارت داشته باشد. این فرد در کنار مجرای اصلی آب و محل انشعاب آن میان کشاورزان، بر سکویی می نشیند و ظرفی فلزی را که سوراخ بسیار ریزی در آن تعبیه شده است در ظرفی بزرگتر و پر از آب قرار می دهد که پس از پر شدن ظرف کوچک (یک بار یا چند بار) که به آهستگی و طبق م
حاسبه قبلی ابعاد سوراخ آن صورت می گیرد، آب را قطع و آن را به جوی کشاورز دیگر باز می کند و این کار دائمی است و این وسیله (ساعت آبی) عدالت را برقرار کرده و از نزاع کشاورزان بر سر آب مانع می شود و … بر اساس بررسی های اولیه ساعتی آبی در ایران دست کم ثبت مکتوب و کاربرد ۲۴۰۰ ساله دارد. چگونگی تعیین زمان. از ابتدای اختراع قنات، تعیین زمان و تقسیم عادلانه آب بین سهامداران توسط میرآب و با ابزار ساعت آبی یا فنجان انجام می شده است. ساعت آبی متشکل است از: فنجان عبارت است از یک کاسه کوچک با روزنه ای در وسط آن و چند درجه یا علامت عددی در بدنه داخلی آن که بر روی آبهای یک دیگ بزرگ قرار می گیرد. مانند تصویر (فنجان قنات زیبد گناباد) فنجان ابتدا برای تعیین دقیق زمان و مدت آبیاری و استفاده از آب قنات و تقسیم عادلانه زمان سهام هریک از سهامداران اختراع شده است ولی بعدها این ابزار ساده کاربرهای دیگری از جمله زمان سنجی و گاهشماری نیز یافت و برای تعیین بزرگ ترین روز سال - بزرگ ترین شب- طولانی ترین روز- روز برابری شب و روز و تعیین اوقات شرعی در دوره اسلامی بکار برده شد این ساعت دست کم دو هزاره کهنت دارد از ابتدای ساخت قنات گناباد مورد
استفاده بوده است مدیریت این ساعت آبی توسط دستکم یک نفر نوبت روز و یک نفر نوبت شب انجام می شده و زمان (دقیقه ها) بر اساس تعداد پرآب شدن فنجان و جمع کل با تعدادی تشله یا سنگ ریزه یا چوب خط محاسبه می شده است. ه. ساعت آبی یکی از فندهای مهم علمی است که کاربرد میدانی دقیقی داشته و از چند هزار سال پیش تا ۵۰ سال قبل در بسیاری از مناطق ایران استفاده مستمر داشته است. در مقایسه با استاریاب(اسطرلاب)که بیشتر جنبه طالع بینی و خرافی داشته تا کاربرد علمی واقعی، فنجان یا ساعت آبی ابزار و تکنیک بسیار ساده و در عین حال در زندگی کشاورزان بسیار مهم و حیاتی بوده در زندگی و کارکرد عملی مردم داشته است و هرگز جنبه خرافاتی پیدا نکرده است. فن آبیاری و قنات یک صنعت یا هنر مهم دیگری را نیز به همراه آورده و آن صنعت آسیاب آبی است هنوز مشخص نیست که در ایران ابتداآسیاب بادی بکار رفته یا آسیاب آبی. در مکتوبات مربوط به دوره نخست اسلام به آسیاب بادی های و آسیابهای آبی ایران اشاره شده است. اشاره تاریخ نویسان به داستان کشته شدن یزدگرد ساسانی بدست آسیابان و اشاره به کشتار ایرانیان یک بار در الیس به فرماندهی خالد پسر ولید و یک بار در زمان امویان د
ر گرگان به فرماندهی یزید بن مهلب از روایتهایی است که در آن ها به آسیاب آبی و بادی اشاره شده است. مزیت ها و کاربردهای ساعت آبی. مزیت ساعت آبی بر ساعت های آفتابی و شنی این بوده است که خطای محاسباتی نداشته و دقیق بوده است و در طول شب و روز و به طور دایم و در طول سال بدون تعطیلی به طور مستمر مورد استفاده بوده است. در حالیکه ساعت های شنی برای یک مدت کوتاه و برای تصمیم خاص یا مراسم ویژه مورد استفاده قرار می گرفته است؛ مثلاًمیرآب دقیقاً می دانسته است که از زمان غروب تا زمان طلوع خورشید چند فنجان بوده است و بر اساس محاسبات فنجان دقیقاً، روزی را که تعداد فنجانها با تعداد فنجانهای شب برابری می کرد(۹۶ فنجان) را روز اول سال نو می نامیدند. طولانی ترین روز (اول تیرماه) و طولانی ترین شب یلدا (حدود ۱۱۵ فنجان) را تعیین می کرده اند. محمد میرآب که حدود ۶۰ سال فنجان دار زیبد بوده است تمام این محاسبات را به طور دقیق انجام می داده است. پرونده:ساعت آبی قنات زیبدگناباد تا سال ۱۳۵۴ فعال بوده است؛ و سپس ساعت های نوین برای تقسیم سهام و حق آبه هر سهامدار و باغدار بکار گرفته شده است. با ساعت های جدید معلوم شدکه هر فنجان قدیم معادل ۷ دقیق
ه و نیم به ساعت های فعلی بوده است. اما هنوز هم واحد شمارش در سهام قنات فنجان است؛ مثلاً می گویند فلانی ۱۰ فنجان از آب قنات سهم دارد. روش کار. تا سده های میانه (قرون وسطی) پیشرفته ترین وسیله برای اندازه گیری زمان در ایران ساعت آبی بود. ساعت آبی در ساده ترین شکلش از یک کاسه (فنجان) کوچکی تشکیل می شد که وسط زیر آن روزنه ای ایجاد شده بود. این فنجان بر روی سطح آب یک ظرف بزرگتر (دیگ) قرار می گرفت، آب از راه منفذ به آرامی به داخل کاسه وارد می شد و پس از چندی (فنجان ها استاندارد یکسانی نداشتند) فنجان زیبد ۷/۵ دقیقه بوده) آن را پر می کرد و در نتیجه در آب فرومی رفت. طول مدت پر شدن ظرف به روزنه و سنگینی کاسه بالا بستگی داشت. چنین ظرفی را تاس ساعت، پنگان یا فنجان می نامیدند و واحد زمان را نیز که همان مدت پر شدن ظرف بود پنگان یا فنجان می خواندند. تا ۴۰ سال قبل هنوز در برخی روستاه های ایران همچنان برای توزیع آب چشمه و قنات از پنگان استفاده می شد. طریقه کار فنجان یا ساعت بدین گونه بود که میر آب با چشم دوختن به فنجان با هر بار پر شدن و غرق شدن آن و خوردن کاسه به کف دیگ یک فنجان یا هفت دنگ و نیم یا(۷ دقیقه و نیم امروزی) محاسب
ه نموده و یک سنک کوچک برای هر بار غرق شدن کاسه در یک کیسه یا یک ظرف سفالی برای محاسبه جمع کل (تعداد فنجان)هایی که آب برای یک مزرعه یا باع رها می شده می گذاشته است. تا تعدا فنجانهای و زمانی که سهامدار قنات آب برای باغ خود یا زمین می برده را دقیقاً حساب کند مثلاً اگر ۱۰ سنگ درون کیسه باشد یعنی ۱۰ فنجان یا معادل امروزی(۷۵ دقیقه) آب قنات را فرد استفاده کرده است. اگر فردی ۱۰ فنجان سهم از قنات داشته باید (معادل امروزی هفتاد و پنج دقیقه) یعنی مدت زمانی که ۱۰ فنجان آب پر شود آب قنات را به زمین یا باغ خود رها می کرده است و با اعلام جار زدن یا شیپور زدن یا یک صدای قرار دادی فرد بعدی آب را به باغ یا زمین خود منتقل می کرده و به همین ترتیب… معمولاً محل استقرار دایمی فنجان و مدیر آن (میر آب) خانه فنجان بوده است. اما در فصل تابستان گاهی ممکن است فنجان را به محل اصلی تقسیم آب ببرند. ساعت آبی سایر کشورها. یک نمونه ساعت آبی یونانی با کاربرد نامشخص احتمالاً کاربرد مذهبی یا طالع بینی. ظرف پائینی کپی شده از نسخه قدیمی بالایی. شیوه کار آن نامشخص است احتمال داده می شود که کاربرد زمانی داشته است. با وجود اینکه ابزارهایی از دوره قبل
از میلاد مسیح در مصر- یونان - چین و هند شبیه به ساعت آبی پیدا شده اما کاربرد آن ها دقیقاً مشخص نشده بنظر می رسد که این ابزارها کاربرد مذهبی داشته و برای تعیین زمان بکار نمی رفته است. در ایران ساعت آبی کاربرد عملی داشته است. در مصر چیزی که ساعت آبی نامیده می شود تاریخ آن به 1417-1379 BC بر می گردد. نشانه ای که می تواند ساعت آبی باشد ۱۶ قبل از میلاد مصر در دربار آمن Amenemhet, شناسایی شده است. در عراق نیز ساعت آبی برای محاسبات و شمارش بکار رفته اما استفاده این ابزار نیز در هاله ای از ابهام قرار دارد. هند. در هند باستان شناسان احتمال می دهند که ظرفی را که در موهنجودارو کشف شده یک ساعت آبی باشد در هند ساعت آبی برای مراسم های دینی بکار می رفته است. ساعت شمعی. در ایران به پیه سوز معروف است. در این نوع ساعت، بدنه شمع مدرج می شد و با سوختن شمع و کوتاه شدن آن زمان را محاسبه می کردند. ساعت شمعی به راحتی می تواند با وارد کردن یک میخ سنگین درون آن در فواصل مورد نظر، به یک زمان سنج تبدیل شود؛ بنابراین، هنگامی که شمع تا آن نقطه بسوزد، میخ بر روی صفحهٔ فلزی زیر شمع افتاده و صدا ایجاد می کند. ساعت شمعی به راحتی می تواند با و
ارد کردن یک میخ سنگین درون آن در فواصل مورد نظر، به یک زمان سنج تبدیل شود. آیا می توانید تصور کنید در دنیایی زندگی کنید که هیچ گونه زمان سنج، ساعت یا وسیلهٔ دیگری که زمان دقیق روز را به شما بگوید، وجود نداشته باشد؟ نمی توان منکر آن شد که یک رابطهٔ عشق و نفرت نسبت به ساعتهای مختلف اطرافمان وجود دارد. با این حال، اهمیت آنها در زندگی ما نمی تواند خدشه دار شود. یک ساعت شمعی از شمع به عنوان رکن اصلی خود برای نمایش گذشت زمان استفاده می کند. و از نوعی موم مخصوص که سرعت سوختن آن مشخص است، ساخته می شود. از اینرو بلندی و عرض شمع ثابت و معین می باشد، به طوری که بتواند به طور صحیح گذشت مدت زمان مورد نیاز را نشان دهد. ساعت های نوین. با پیشرفت علم و دانش بشری، به تدریج ساعت های دقیق تر مکانیکی، وزنه ای، فنردار، برقی، باتری دار و کامپیوتری جای ساعت های آبی، آفتابی و ماسه ای را گرفتند. مخصوصاً از زمان استفاده انسان از فنر جهت راه انداختن چرخ های دندانه دار، که به ساعت شمار و دقیقه و حتی ثانیه شمار متصل هستند، سنجش دقیق زمان برای همه به طور ساده امکان پذیر گردید. در اوایل قرن شانزدهم اولین ساعت مچی آهنی، که نسبتاً زمخت بوده،
توسط یکنفر آلمانی ساخته شد. بعدها اواخر قرن هجدهم با استفاده از فنر و چرخ دندانه های بسیار کوچک، امکان ساختن ساعت های مچی ظریف به وجود آمد، اولین ساعت های مچی شبیه ساعت های امروزی، در کشور سوئیس «از سالهای ۱۷۹۰ به بعد» ساخته شد؛ و بانگارش اعداد انگلیسی دقیقتر گردید. بین سالهای ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۸ بزرگ ترین، حجیم ترین و جسیم ترین ساعت دیواری جهان، در کلیسای سن پیر در فرانسه نصب گردید ارتفاع ساعت ۱/۱۲ متر عرض آن ۰۹/۶ متر و ضخامتش ۷/۲ متر بوده که از ۹۰۰۰۰ قطعه تشکیل یافته. در مقابل بزرگ ترین ساعت، ظریف ترین ساعت دنیا فقط ۹۸/۰ میلی متر قطر دارد. تکنولوژی امروزی، انسان را قادر ساخته ساعت های بسیار ظریف و دقیق مکانیکی و تمام الکترونیکی، کامپیوتری و حتی اتمی بسازد. دقیق ترین ساعت دنیا. دقیق ترین ساعت دنیا که در اصل یک ساعت اتمی است در هر ۳۰۰ میلیارد سال فقط ۱ثانیه از دست می دهد.
لیگ برتر فوتبال سوئد معتبرترین لیگ فوتبال در کشور سوئد است که از سال ۱۹۲۴ تاکنون برگزار می شود. این لیگ از ۱۶ تیم که از سراسر کشور سوئد در آن شرکت می کنند برگزار می شود. باشگاه فوتبال مالمو با ۲۲ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید. باشگاه های کنونی. در فصل جاری (۲۰۲۱-۲۰۲۲) باشگاه های زیر در این لیگ فعالیت دارند:
لیسا ادلستین ( (; زاده ۲۱ مه ۱۹۶۷) یک بازیگر آمریکایی است. او بیشتر به خاطر بازی در نقش لیزا کادی در سریال "دکتر هاوس" شناخته شده است.
جام حذفی فوتبال سوئد مسابقاتی است که به صورت حذفی در کشور سوئد از سال ۱۹۴۱ تاکنون برگزار می شود. این جام از ۹۸ تیم که از سراسر کشور سوئد در آن شرکت می کنند برگزار می شود. باشگاه فوتبال مالمو با ۱۶ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
مارک گیتیس (متولد ۱۷ اکتبر ۱۹۶۶) بازیگر، فیلم نامه نویس و رمان نویس انگلیسی است. وی از نویسندگان و بازیگران "دکتر هو" و "شرلوک" (در نقش مایکرافت هولمز) است. او از تهیه کنندگان شرلوک نیز می باشد. همچنین در سریال بازی تاج و تخت نقش تایکو نستوریس را ایفا کرده است. سرگذشت. گیتیس در شلفید، شهرستان دورهام انگلستان به دنیا آمد. او در مقابل بیمارستان روانپزشکی ادواردن که محل کار پدرش بود بزرگ شد و خانواده او از طبقه کارگر بودند. لذت های کودکی او با تماشای سریال های دکتر هو و چکش ترسناک و خواندن کتاب های شرلوک هلمز و اچ. جی. ولز و جمع آوری فسیل بود. او به دبستان هیتینگتون سی ای و مدرسه جامع وودام در نیوتن ایکلیف فرستاده شد. و بعد هنرهای تئاتر را در کالج برتون هال که دانشکده هنری وابسته به دانشگاه لیدز بود مورد مطالعه قرار داد. به گیتیس دکترای افتخاری از طرف دانشگاه هادرزفیلد در سال ۲۰۰۳ اهدا شد. زندگی شخصی. مادر او اهل لندی ندری ، ایرلند شمالی است . گیتیس همجنسگرا است.او در سال ۲۰۰۸ با ایان هالارد که بازیگر است ازدواج کرد.
سوپر جام فوتبال سوئد مسابقه ای است که سالانه مابین قهرمان لیگ برتر فوتبال سوئد و قهرمان جام حذفی فوتبال سوئد برگزار می شود.
ایستگاه متروی ائل گلی (شاه گلی) یکی از ایستگاه های متروی تبریز است که در مجاورت تفرجگاه ائل گلی تبریز واقع شده است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۱ خط یک است. مشخصات. ایستگاه متروی ائل گلی در مجاورت دپوی ائل گلی و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع هم سطح است. مساحت عرصهٔ این ایستگاه ۳۲۹۲ متر مربع است.