Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سوم نیز برای جانشین منتخب شاه، در صورتی که به مرگی زودرس در می گذشت، ساخته شده بود. نقش فروهر در بالای سر شاه بر روی ورودی آرامگاه ساده است و اندکی مخدوش؛ به جای حلقه های آراستهٔ دوتایی که در آرامگاه های داریوش بزرگ و خشایارشا به دور بدن فروهر کشیده شده اند، نقش آرامگاه اردشیر یکم حلقه ای پهن و صاف به دور خود دارد که به نظر می رسد روی تصویر فروهر قرار دارد و تنها آستین های جامه در دست چپ بدن او بر روی حلقه قرار گرفته اند. آرامگاه داریوش دوم. آرامگاه داریوش دوم در فاصلهٔ ۳۳ متری سمت جنوب غربی آرامگاه اردشیر یکم و به شکل صلیب کنده شده و نمای عمومی آن، همچون دیگر آرامگاه های نقش رستم است. این آرامگاه، دقیقاً روبه روی بنای موسوم به کعبه زرتشت قرار دارد که ۴۵ متر دورتر از آن برپای است اما این موقعیت از روی عمد انتخاب نشده بوده، زیرا فاصلهٔ میان آرامگاه داریوش بزرگ و آرامگاه اردشیر یکم ۳۷ متر است و همین فاصله در انتخاب آرامگاه بعدی نیز رعایت شده است، در نتیجه قرار گرفتن بنای کعبهٔ زرتشت در جلوی آرامگاه، عمدی نبوده است. نمای بنا از بیرون به شکل معمول آن در دیگر آرامگاه ها ساخته شده اما چهرهٔ شاه به سختی آسیب دیده و
امکان مقایسهٔ آن با چهرهٔ دیگر شاهان وجود ندارد. حلقهٔ دور بدن تصویر اهورامزدا در جلوی شاه همانند آرامگاه اردشیر یکم صاف و بی زرق و برق است، دو بال اهورامزدا اما برخلاف نقش های سه آرامگاه پیشین خطوط عمودی بیشتری دارند گویی که خطوط افقی در زیر این خطوط عمودی قرار گرفته اند. دیگر جزئیات نما کمابیش همانند دیگر آرامگاه های ذکر شده هستند. درون آرامگاه تقریباً شبیه آرامگاه اردشیر یکم است، دهلیز بدون دقت و با محور کج (ناموازی با نمای آرامگاه) کنده شده و تقریباً حالت مثلثی دارد، که ارتفاع آن به ۲٫۸۰ متر می رسد. سه اتاقک آرامگاه با دقت بیشتری تراشیده شده و به صورت مستطیل اند و هرکدام دارای یک گور است. گور میانی بی گمان برای شاه طراحی شده بوده و یکی دیگر از گورها متعلق به شهبانو پریزاتس بوده است. با این حال، اینکه گور سوم برای چه کسی ساخته شده بوده، مشخص نیست. در بخش پایین این آرامگاه، سنگ نگاره نبرد شاپور دوم در دورهٔ ساسانیان کنده شده است. علت انتساب این آرامگاه به داریوش دوم آن است که پس از آرامگاه اردشیر قرار دارد و خصوصیات آن را تکرار کرده، بنابراین از لحاظ تاریخی هم باید پس از آن باشد. آثار ساسانی. نقش رستم از ز
مان های گذشته جایگاه مذهبی و مقدس به شمار می رفته است، چنان که یک نقش مذهبی از دورهٔ ایلام در این کوه تراشیده شده و در دورهٔ هخامنشیان بازهم جایگاه مقدسی بوده و به همین جهت آرامگاه های برخی از شاهان هخامنشی در این مکان قرار دارد. این محوطه در دورهٔ ساسانیان باز به همان حالت تقدس باقی ماند و شاهان ساسانی صحنه های تاجگذاری و جنگ ها و افتخارات خود را در دامنهٔ این کوه تراشیدند. اهورامزدا و اردشیربابکان. سنگ نگاره اهورامزدا و اردشیر بابکان یکی از زیباترین و سالم ترین نقش های بازمانده از دورهٔ ساسانی است و یکی از نخستین تصاویر انسان دیسی از اهورامزدا را به نمایش می گذارد. این نقش در گوشهٔ شرقی محوطهٔ نقش رستم، بر سینهٔ صخره ای تراشیده شده که ۲ متر از سطح زمین، فاصله دارد و دارای ۶٫۶۵ متر پهنا و ۲٫۴۰ متر بلندا است. در این نقش، اردشیر بابکان در سوی چپ مجلس، سوار بر اسبی کنده کاری شده و روبه روی او اهورامزدا که او نیز سوار است و از نیم رخ نقش شده، قرار دارد. برای تأکید بر بزرگی و عظمت اهورامزدا و اردشیر، اندازهٔ اسب ها بسیار کوچکتر از آن ها و حالت طبیعی ساخته شده بود. در زیر پای اسب اردشیر، پیکر اردوان پنجم آخرین شاه
اشکانی نقش شده و نقش قرینهٔ آن، اهریمن است که در زیر پای اسب اهورامزدا به تصویر کشیده شده است و در واقع، زیر پاهای اسبان، پیکره های برزمین افتادهٔ دشمنان شاه و اهورامزدا قرار دارند. در این نقش پیروزی اردشیر بر اردوان همپایهٔ پیروزی اهورامزدا بر اهریمن جلوه گر شده است. اهورامزدا دست راستش را به سوی اردشیر دراز کرده و دیهیم یا حلقه ای را که از گل است و نوارهایی به آن آویخته شده را به شاهنشاه اهدا می کند. در نمادشناسی ایرانی، دیهیم نمادی از فره یا توفیق ایزدی و آسمانی است که از سوی خدا به شاه و خانواده اش داده می شد. اهورامزدا در دست چپش شاخه های برسم یا عصایی که شاید عصای سلطنت باشد را نگه داشته است. بر روی پوشش اسب اردشیر در زیر گردن و روی سینه، آویزی با سه دایره مزین به تصویر سر شیر قرار دارد. در زیر این آویز، نوشته ای به سه زبان پهلوی اشکانی، پهلوی ساسانی و یونانی وجود دارد که ترجمهٔ آن چنین است: «این است پیکر مزداپرست، خداوندگار اردشیر، شاه شاهان ایران، که نژاد از ایزدان دارد، پسر خداوندگار بابک، شاه.» و بر روی اسب اهورامزدا نیز کتیبه ای سه زبانه وجود دارد که اهورامزدا را چنین معرفی می کند: «این است پیکر خ
داوند اهورامزدا.» چنین می نماید که اردشیر در این نقش برجسته، بیشتر به مفهوم الوهیت خود و خاستگاه ایزدی دودمانش می اندیشید و در پی آن بود که نه تنها خود را جاودان سازد، بلکه موقعیت کسانی که می بایست از وی فرمان ببرند را نیز تقویت کند و به آن جنبهٔ قانونی ببخشد. پیروزی شاپور بر امپراتوران روم. سنگ نگاره پیروزی شاپور بر امپراتوران روم، در ده متری شرق آرامگاه داریوش بزرگ قرار گرفته و حدود ۱۱ متر طول و ۵ متر عرض دارد. این سنگ نگاره یادگار فتحی است که ایرانیان در شهر رها کردند و سپاه روم را درهم شکستند و صحنهٔ اسارت والرین و فیلیپ عرب را نشان می دهد که به دستور شاپور یکم در حدود سال ۲۶۲ میلادی تراشیده شده است. این نقش سه برابر اندازهٔ طبیعی است و از حیث دقت در جزئیات و ظریف کاری یکی از بهترین نقش های دورهٔ ساسانی است و مشخص است که از روی طبیعت ساخته شده زیرا حتی لباس والرین درست مطابق جامه های رومی های آن زمان است. شاپور بر اسب بسیار زیبایی سوار است و تاج بزرگ کروی که به صورت بسیار برجسته کنده کاری شده است بر سر دارد که در سکه های او هم هست و نوارهایی از پشت سرش آویزان است و نیز بالاپوشی در پشت سر او هست و شلوار گش
ادی دارد. دست چپ پادشاه بر شمشیری، تکیه داده شده و با دست راست، مچ در آستین نهفتهٔ یک رومی بر پای ایستاده را گرفته است. اسب شاپور زین و برگ آراسته دارد و دمش گره خورده، نوار بلند و پرچین و شکنی از آن آویخته است. اسب اندازه ای تقریباً طبیعی دارد و دست راست را خم کرده و حالت درنگ به خود گرفته است. پیش روی اسب، مردی در جامهٔ رومی زانوی چپ را بر زمین نهاده است و زانوی راست را خم ساخته و دست ها را به حالت التماس به جانب شاهنشاه دراز کرده است؛ این شخص میان سال است و ریش کوتاه و مجعدی دارد و جامه اش ردای امپراتوری رومی (توگا) می باشد و بر سرش تاجی از برگ درخت غار، که امپراطوران بر سر می نهادند و به مشابه دیهیم امپراتوری می باشد، دیده می شود. او شمشیر نیام شده ای به کمر آویخته که دسته اش حالت صلیب دارد. کنار این رومی زانو زده، یک نفر دیگر ایستاده که رو به شاهنشاه دارد و بی ریش است. اما دیهیمی از برگ غار بر سر دارد و نوار کوچکی پشت سرش افشان شده و شمشیری از کمر آویخته است و دستش در آستین سردوخته مخفی گردیده و مچ چپش را شاپور گرفته است. هر دوی این افراد، رومی هستند و از ردای امپراتوری و تاج برگ غار آن ها پیداست که امپر
اتور می باشند؛ اما در مورد هویت آن ها بحث بسیار شده است. تا سال ۱۹۵۴ همه می گفتند آنکه زانو زده، والرین است که از شاه امان می خواهد و آنکه ایستاده، کردیاس نامی از اهل سوریه است که گفته اند شاپور او را به امپراتوری برنشانید. اما در آن سال مک دورمونت این فرضیه را رد کرد و گیرشمن و برخی دیگر نیز با وی هم آواز شدند. مک دورمونت متوجه شد که کردیاس اصلاً در تاریخ جنگ های شاپور که خودش بر کعبه زرتشت نقد کرده است نیامده و هیچ سکه ای از او در دست نیست و چنین شخصی در تاریخ روم به امپراتوری شناخته نمی باشد. زمان روی دادن درگیری میان شاپور و والرین محل اختلاف است و تاریخ دانان به سال ۲۵۸، ۲۵۹ و حتی ۲۶۰ میلادی اشاره کرده اند. از سوی دیگر، شاپور در شرح جنگ هایش از سه امپراتور رومی نام می برد: گردیان جوان که کشته شد، فیلیپ عرب که به درخواست صلح آمده و پانصد هزار سکهٔ زرین باج داد و والرین که گرفتار شده و در نقوش شاپور هم سه امپراتور را نموده اند؛ امپراتوری جوان که زیر پای اسب شاپور به خاک افتاده (در دارابگرد و بیشاپور) و بنابراین گردیان است؛ امپراتوری که مچ دستش را شاپور گرفته و بنا بر رسم کهن، گرفتن مچ دست علامت اسیر کردن ب
وده همان والرین می باشد. چیزی که استدلال مک دورمونت را تأیید می کرد این بود که سکه های والرین او را بی ریش نشان می دهد و فرد ایستاده که شاپور مچش را گرفته (یعنی اسیرش کرده) نیز بی ریش است، در حالی که سکه های فیلیپ عرب او را با ریش کوتاه و مجعدی می نمایند و آنکه در پیش شاپور زانو زده نیز درست همین نوع ریش را دارد. به علاوه گردن والرین روی سکه ها بسیار ستبر است و فرد ایستاده از کنار اسب شاه نیز گردن ستبر دارد. نظریه مک دورمونت توسط والتر هینتس، ژان گاژه، هوبرتوس فون گال و مانفرد راین رد شده است. آن ها قیصر زانو زده را والرین و قیصر ایستاده را فیلیپ عرب می دانند. در رد نظر مک دورمونت این دلایل آورده شده است: ۱- این موضوع از نخست غیرممکن است که در نگاره ها، والرین که شکست فاحش تری داشته است، با تحقیر کمتری به نمایش درآمده باشد. در عوض آن قیصری که با شاپور دوستانه به کنار آمده است، یعنی فیلیپ عرب، در وضعیتی تلخ و حالت زانو زده. به این موضوع ژان گاژه نیز با تأکید پرداخته است: «آیا می توان به سادگی پذیرفت که از سه امپراتور شکست خورده از شاپور یکم، والرین که بار منفی بیشتری داشت، کمتر از آن دو دیگر امپراتور رومی در ب
رابر شاپور تحقیر شده باشد؟» ۲- به نظر مک دورمونت که دلیلش تکیه بر سکه دارد، پیکرتراش نگاره به هنگام کار سکه هایی را برای مدل در دست داشته است. اما بنا به نظر والتر هینتس این برداشت دست کم دربارهٔ والرین خیلی مشکوک است. چون قیصر سال ها پس از ۲۶۰ میلادی در ایران در اسارت به سر برد. در اینباره دلیل اصلی مک دورمونت این است که والرین در سکه ها بدون ریش آمده است و چون قیصرِ ملتمسِ نگاره ها ریش دارد، پس نمی تواند والرین باشد. بر عکس چنین پیداست که قیصر ایستاده ریش ندارد و از همین روی می تواند والرین باشد. هر دو نظر اشتباه است. نه والرین همواره و در همهٔ سکه هایش بدون ریش است و نه قیصر ایستاده در نگارهٔ نقش رستم. والرین بیش تر در سکه های ضرب شهرستان ها ریش دارد (هوبرتوس فون گال مرا متوجه این هنجار کرد). مالالاس مورخ بیزانسی حتی می گوید که والرین ریشی انبوه داشته است. به این ترتیب-همان گونه که از پیش معمول بود- برای این که قیصر ملتمس در نگاره های شاپور را والرین بخوانیم، مانعی نیست. ۳-از سوی دیگر تاکنون چنین به نظر می رسید که قیصر ایستاده بدون ریش است. در نگارهٔ داراب این جور پیداست. در نگارهٔ ۲ بیشاپور واقعیت روشن نی
ست. در نگارهٔ ۳ بیشاپور به سبب آسیبی که نگاره دیده است چیزی را نمی توان تشخیص داد. در نقش رستم هم چنین به نظر می رسد که قیصر ایستاده ریش ندارد. تا بالاخره «تِلِه اُبجِکتیو» روشن کرد که قیصر ایستاده ته ریش دارد. مثل این که در میدان نبرد چند روزی نتوانسته است ریش خود را بتراشد. ۴- در دهم آوریل ۱۹۶۷ والتر هینتس و مانفرد راین متوجه ته ریش فیلیپ عرب در تندیس نیم تنهٔ او در واتیکان شدند، که کاملاً با نگارهٔ قیصر ایستاده در نقش رستم برابری می کند. در حقیقت این برابری را نمی توان انکار کرد. فیلیپ عرب برخلاف ریش آرایش شدهٔ والرین، در مقامِ قیصرِ سربازان، نوعی ته ریش نظامی دارد. این واقعیت، هم در نگارهٔ نقش رستم پیداست و هم به وضوح در تندیس او در واتیکان. ۵- جز این هم، اگر بگذریم از نوک افزودهٔ بینی در تندیس واتیکان که بیش تر شبیه بینی رومی هاست تا از آن عربی مانند فیلیپ عرب، تشابه میان نگاره و تندیس به گونه ای چشمگیر بسیار است. هم در نگاره و هم در تندیس، پیشانی قیصر نسبتاً کوتاه است و در هر دو جا شیار عمیقی است که از پره بینی تا به کنار دهان امتداد دارد. در یک کلمه: قیصر ایستاده در نقش رستم و به این ترتیب در همهٔ نگار
ه های پیروزی شاپور فیلیپ عرب است. در پشت سر شاپور در حدود سال ۲۸۰ میلادی، سنگ نگاره و نبشته کرتیر را به دستور کرتیر موبد موبدان کنده اند. بهرام دوم و درباریان. سنگ نگاره بهرام دوم و درباریان که از سنگتراشی های بسیار دیدنی و زندهٔ دورهٔ ساسانی است، در کنار نقش اهورامزدا و اردشیربابکان قرار دارد که بر روی یک سنگ نگارهٔ ایلامی کنده شده و دارای ۵ متر طول و ۲٫۵ متر عرض است. در وسط این نقش، بهرام دوم که به صورت تمام قد ایستاده و رو به چپ دارد، نقش شده و سه نفر به حالت نیم تنه در پشت سر او، و پنج نفر دیگر بازهم به حالت نیم تنه در جلوی روی بهرام به تصویر کشیده شده اند که همه شان شاه را می نگرند و انگشت سبابهٔ دست راست را به حالت احترام به سوی او دراز کرده اند. در سمت چپ، خانوادهٔ شاهنشاهی قرار دارد که نگاه بهرام به سوی آن هاست و نفر نخست پس از وی، ملکهٔ بهرام دوم یعنی شاپور دختک است و پس از شهبانو، دو شاهزاده قرار دارند که هر دو بدون ریش و جوان هستند؛ شاهزاده ای که کنار شهبانو است می تواند بهرام سوم باشد. نفر چهارم در سمت چپ، که نشان قیچی بر کلاه دارد، کرتیر است و آخرین نفر هم نرسی است که پس از بهرام سوم به تخت نشست.
نرسی در این تصویر از این نظر که برخلاف دیگر کسان کلاه بر سر ندارد، متمایز است. موی او همانند موی شاه در پشت سر جمع شده اما ریشش شکل ریش دو مرد قرار گرفته در سوی راست شاه را دارد. دست او به نشانه احترام به سوی شاه دراز نشده و این نه به خاطر کمبود جا، که نشانه ای بوده است از دوری نسب خانوادگی او به شاه. از هویت و نام نفرات سمت راست و پشت سر بهرام، اطلاعی در دست نیست. سنگ نگاره پیروزی بهرام دوم. سنگ نگاره پیروزی بهرام دوم شامل دو سنگتراشی بزرگ و بسیار آسیب دیده از دوره ساسانی است که در زیر آرامگاه داریوش بزرگ جای دارد. هر دو صحنه، نبرد پادشاهان اسب سوار را نشان می دهد که دشمنان خود را نگونسار کرده اند. نقش بالایی ۷ متر درازا و سه متر ارتفاع دارد و در آن، نبرد پیروزمندانهٔ بهرام دوم با دشمنی که هویتش مشخص نیست را نشان داده است. بهرام در سوی چپ تصویر قرار دارد و در پشتش نشانه های یک پرچم دیده می شود. شاه لباسی پر زرق و برق دارد و با دست راست نیزه درازی را به سوی سینه یا گردن دشمن سوار بر اسب گرفته. سر دشمن سواره رو به عقب قرار گرفته گویی که نیزه شاه با آن برخورد کرده. دشمن دیگری نیز در زیر پای راست اسب شاه قرار گ
رفته و مرده به نظر می رسد. در پایین این نقش و متصل به آن، نقشی به درازای ۶٫۷۰ متر و عرض ۲٫۳۵ متر تراشیده شده که از هر لحاظ با نقش بالایی ارتباط دارد و به همین جهت، آن را به بهرام دوم منسوب کرده اند. اما اشمیت احتمال داده که نقش پایینی به بهرام سوم که چهار ماه سلطنت کرد، تعلق داشته باشد. او دلیل این احتمال را آن ذکر می کند که قهرمان این نگاره شاهزاده ای بی ریش است که نشان شاهی بر تاج یا دیگر نشان های ویژه ای ندارد، با این حال از روی لباس می توان او را متعلق به خاندان پادشاهی دانست. همزمانی ساخت هر دو نگاره در دوران فرمانروایی بهرام دوم نیز از دیگر دلایلی است که می توان نقش دوم را متعلق به ولیعهد بهرام دوم دانست. آناهیتا و نرسی. سنگ نگاره آناهیتا و نرسی یکی از زیباترین نقوش بازمانده از دورهٔ ساسانی است که نرسی چگونگی تاجگذاری و سلطنت خود را نشان می دهد. در این نقش، نرسی تاجی بسیار شکیل بر سر دارد و دست چپش را دراز کرده و حلقه ای را از آناهیتا، ایزدبانوی آب، باروری و جنگاوری، ستانده است به عقیدهٔ برخی همچون هرتسلفد، این حلقه، حلقهٔ اتحاد است و به دیدگاه علی سامی، این حلقه، همان تاج پادشاهی ست. شاهنشاه که ریش بلن
دش از حلقه گذشته، نیم تنهٔ تنگی به تن کرده و کفش هایش به وسیلهٔ روبان های ظریف و زیبایی به یکدیگر پیوند داده شده اند. پشت سر او، یکی از بزرگان به حالت احترام ایستاده است و در جلوی شاه، نقش کودکی حجاری شده که شاید تصویر هرمز دوم، ولیعهد نرسی باشد. آناهیتا تاج کنگره دار سرگشاده بر سر نهاده و موهای بلند و پرچین و شکنش را در بالا و روی شانه ها بافته است، چین های لباسش، حالتی بسیار باوقار به ایزدبانو داده است. نبرد هرمز دوم و نقش نیمه تمام آذرنرسه. سنگ نگاره نبرد هرمز دوم در زیر آرامگاه اردشیر یکم و سنگ نگارهٔ نیمه تمام آذرنرسه قرار دارد. این نقش ۸٫۴۰ متر بلندی و ۴ متر پهنا دارد و توسط اشمیت از زیر خاک بیرون آورده شد. در این نقش، هرمز دوم که سوار بر اسب است، دشمن زره پوش سوارکار را سرنگون کرده و نیزهٔ بلندی در شکمش فرو برده است. چهره و تاج شاهنشاه آسیب دیده اما بخشی از تاج و برجستگی کروی شکل آن به خوبی پیداست و از روی سکه های کتیبه دار و ظروف، می دانیم که این شخص هرمز دوم است. درست در بالای نقش نبرد هرمز دوم، مجلسی حجاری شده است که برای بخش پایینی آن، لبهٔ بالایی صحنهٔ نبرد هرمزد دوم را کمی از میان برده و آنطور که
اشمیت متوجه شده، این امر دلالت بر آن دارد که نقش بالایی جدیدتر است و چون نقش برجسته را ناقص گذارده اند، پیداست که فرصت نبوده تا آن را تمام کنند. به همین دلیل این سنگ تراشی به آذرنرسه، پسر هرمز دوم که تنها چند ماه پادشاهی کرد و در سال ۳۰۹ میلادی توسط بزرگان از سلطنت خلع شد، تعلق دارد. جزئیات نقش بسیار خراب شده اما می توان تصویر پادشاهی با ریش که بر تخت شاهی نشسته است و دستانش را بر شمشیر یا عصایی گذاشته، تشخیص داد. اثری از دو نفر که در دو جانب پادشاه قرار دارند نیز معین شده است. از این جهت این نقش همانند نگاره بهرام دوم است. نبرد شاپور دوم. در زیر آرامگاه داریوش دوم صحنهٔ نبردی کنده کاری شده که ۷٫۶۰ متر طول و در حدود ۳ متر عرض دارد و سوار تاجداری را نشان می دهد که نیزهٔ بلندی را در گردن دشمنی اسب سوار فروکرده است. تاریخ و پیشینهٔ این نقش و هویت شاه پیروزمند، مشخص نیست؛ اما هنینگ و اشمیت آن را متعلق به دورهٔ شاپور دوم می دانند چون با آنکه شکل تاج شاه آسیب دیده است، هنوز کنگره های آن را می توان تشخیص داد و شباهت آن با تاج شاپور دوم انکارکردنی نیست؛ همچنین اندازهٔ اسب ها برخلاف معمول، بسیار بزرگ نشان داده شده ان
د و همین، تعلق این اثر به دورهٔ بهرام دوم را ثابت می کند. در این نقش، شاه در سوی چپ قرار گرفته و در پشتش سواره دیگری نشانی را حمل می کند. جزئیات اسب شاه درست همانند اسب هرمز دوم است و زیورآلاتی بر سر، گردن، و زیر شکم آن آویخته شده اند. شاه با دست راست خود نیزه درازی گرفته که به درون گردن دشمن وارد می شود و آن را سوراخ می کند. از روی سرپوش دشمن و زیور آویخته به آن می توان پی برد که او از خاندانی پادشاهی است. اسب او به نشانه تأثیر از ضربه اسب شاه، بر روی پاهای عقبی افتاده و سر رو به بالا دارد. صفحهٔ تراشیدهٔ بی نقش. در غرب سنگ نگاره آناهیتا و نرسی، بخش بزرگی از کوه به صورت صفحه ای مستطیلی، به طول ده متر و ارتفاع ۵ متر به منظور ایجاد نقش، تراشیده شده اما تا سال ۱۸۲۱ میلادی هیچ اثری بر آن کنده نشده بود. این صفحه چنان باشکوه و عمیق تراشیده شده، که آماده کردنش تنها از عهدهٔ یک پادشاه بزرگ و توانگر برمی آمده است و شیوهٔ تراش آن به صفحهٔ فرهادتراش در بیستون که آن هم ناتمام مانده، شباهت بسیار دارد. هردوی این صفحات تراشیده شده را به خسرو پرویز منتسب کرده اند و احتمال داده می شود که وی قصد داشته نقش بزرگی از تاجگذاری یا
صحنهٔ پیروزی هایش بر رومیان را بر این صفحات نقش کند اما در پایان پادشاهی اش که از هراکلیوس، امپراتور بیزانس شکست خورد، دیگر تراشیدن نقوش مناسبتی نداشت و هر دو صحنه ناتمام باقی ماندند. در سال ۱۸۲۱ میلادی (۱۲۳۷ قمری)، یکی از مالکان محلی دستور داد تا قبالهٔ ملک حاجی آباد را به نام او با خط فارسی نستعلیق در بیست و چهار سطر، در میان صفحهٔ تراشیده شده نقش کنند.
پنیر خامه ای فراورده ای است که از مخلوط کردن خامه با شیر بدون افزودن حرارت به دست می آید و معمولاً از تثبیت کننده هایی (افزودنی غذایی) همچون کاراگینان و صمغ لوبیا در روند تولید و فرآوری آن استفاده می شود. سازمان غذا و دارو (آمریکا) پنیر خامه ای را حاوی حداقل ۳۳٪ چربی شیر (رده نیم چرب تا پرچرب)، ۵۵٪ رطوبت (آب) و مقیاس حدود ۴/۴ تا ۴/۹ پی اچ طبقه بندی کرده است. در روند تولید و به منظور عدم تغییر در بافت و طعم اینگونه پنیرها، با اضافه کردن افزودنی غذایی همچون گوارگام کاراگینان و صمغ لوبیا، عمر انباری آنها را افزایش می دهند. نگهداری آن باید در درجه حرارت زیر ۱۰ درجه باشد. طعم آن کمی ترش بوده و مانند کره نرم و قابل گسترده شدن است. همراه با نان، انگور یا در داخل کیک پنیر خورده می شود. همچنین بر روی سالاد همراه با سالمون دودی و داخل پوره سیب زمینی نیز بکار می رود. ترکیب مواد آن ۵۵ درصد آب، ۳۳ درصد چربی، ۱۰ درصد پروتئین و ۰٫۸ تا ۱٫۲ درصد نمک است. این نوع پنیر برای اولین بار در سال ۱۸۷۲ میلادی در آمریکا تولید شده است. "پنیر فیلادلفیا" یکی از شناخته شدن انواع پنیر خامه ای در جهان است.
آزادماهی دودی یا آزادماهی دوداندود یکی از انواع خوراک های دریایی است. روش تهیه به این صورت است که نخست ماهی سالمون در نمک خیسانده می شود و سپس به روش دودی کردن ماهی خشک می شود. برای نخستین بار آزادماهی دودی در سال ۱۹۶۱ میلادی توسط یک ژاپنی تولید شده است. منابع. capullos quienes lo lean
فونازوشی نام یکی از انواع سوشی و از نوع ناره زوشی است که با استفاده از یکی از انواع کپورماهیان به نام ماهی فونا تهیه می شود. فونازوشی غذای سنتی، استان شیگا است.
نیکوس آلیگاس (به یونانی Νίκος Αλιάγας) مجری یونانی الاصل (۱۳ می ۱۹۶۹) که در فرانسه متولد شده است. مجری برنامه استار آکادمی بود. او مجری تلویزیون، رادیو، هنرپیشه و خواننده است. او در فیلم خانم میلز بازی کرده است. منابع. http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Nikos_Aliagas&amp;oldid=471710413
باتّرا یا شیمه سابا یکی از انواع اوشی زوشی (سوشی فشاری) است. در این نوع سوشی از یکی از انواع ماهی تن به نام سابا استفاده می شود. درست کردن این نوع سوشی به ویژه در اوزاکا رایج است.
سناباد خودرو، که در زمینه تولید و مونتاژ خودروهای کمپانی چینی JMC فعالیت می کند. تاریخچه. شرکت سناباد خودرو، پس از مذاکرات با شرکت خودروسازی JMC و کسب توافقات دو جانبه جهت مونتاژ و تولید بعضی مدل های این شرکت در ایران، آموزش عوامل انسانی و پشتیبانی فنی در سال ۱۳۹۷ مجدداً شروع بکار نموده است این شرکت پس از اخذ مجوزهای لازم از وزارت صنایع و معادن عملیات ساخت خطوط مونتاژ و بدنه را در زمینی به مساحت ۲۰۰٬۰۰۰ مترمربع و زیربنای ۵۵٬۰۰۰ مترمربع در کیلومتر ۳۵ جاده مشهد - قوچان در استان خراسان رضوی آغاز کرد، که در سال ۱۳۸۶ این پروژه به اتمام رسید. سناباد خودرو در تیر ماه ۱۳۸۷ جهت اخذ مجوزهای تولید از مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران، وازرت صنایع و معادن و گواهینامه های زیست محیطی از سازمان محیط زیست، خط تولید خودروی چری کویین را، با تولید سالانه ۱۵٬۰۰۰ دستگاه راه اندازی کرد. فعالیت. شرکت "سناباد خودرو" در حال حاضر اقدام به تولید دو مدل خودروی وانتJMC T5 و SUV JMC S350 می نماید. ظرفیت تولید فعلی شرکت ۱۵ دستگاه خودرو در روز است و عمق داخلی سازی تولیدات شرکت ۲۵ درصد بوده که فعلاً برنامه ای برای افزایش میزان داخلی سازی
محصولات وجود ندارد. بنا به اظهارات مدیران سناباد خودرو این شرکت در حال حاضر دارای ۵۳ نمایندگی رسمی در سراسر کشور است.
گوش ماهی یسو (نام علمی: Patinopecten yessoensis و Mizuhopecten yessoensis) یکی از گونه های دوکفه ای ها است. این نوع صدف یکی از انواع سوشی است. در آشپزی ژاپنی به آن هوتاته یا هوتاته گای می گویند.
لیتل توکیو یا توکیوی کوچک نام بزرگترین منطقهٔ ژاپنی نشین در کشور آمریکاست. این منطقه در شهر لوس آنجلس واقع شده است. تاریخچه ایجاد این محله به سال ۱۸۸۴ میلادی برمی گردد.
خون هراسی(به انگلیسی:Hemophobia,Hematophobia) ترس بیمارگونه و نامعقول از خون است. .در موارد حاد این ترس می تواند باعث واکنش های فیزیکی شود که در بسیاری از ترس های دیگر غیرمعمول است. مثل سنکوب و غش کردن.
ستارهٔ بیت لحم که سه مجوس را به محل تولد مسیح راهنمایی کرد، یکی از نمادهای مشخص عید میلاد مسیح است. ستاره شناسان، متکلمان، معتقدان، و شک اندیشان به مدت دوهزار سال در خصوص ماجرای این ستاره که تصور می شود آغاز عصر مسیحیت را اعلام کرده، اندیشیده اند. در دسامبر سال ۱۶۰۳ کنجکاوی کپلر نسبت به مقارنهٔ سیاره ای مشتری با زحل برانگیخته شد. او با همان شکیبایی و دقت مشخص خود شروع به محاسبهٔ مواضع این سیارات در زمان تولد مسیح کرد. محاسبات او نشان داد که مقارنهٔ سیارهای سه بار در سال ۷ پیش از میلاد در ۲۷ مه، ۵ اکتبر و یک دسامبر رخ داده است. منتقدین این نظریه می گویند که یک نقص بزرگ در آن وجود دارد: کتاب مقدس به طور مشخص به یک ستاره اشاره دارد و نه یک سیاره یا یک زوج سیاره. اکنون نظریه های دیگری نیز با نظریه کپلر در رقابت اند: یک ابر نواختر، یک ستارهٔ در حال انفجار، یا یک ستاره دنباله دار را به عنوان دلایل احتمالی رویت ستاره بیت اللحم مطرح کرده اند. نظریهٔ دیگری هم هست که می گوید چیزی که رویت شده واقعاً یک ستارهٔ جدید (نوری مقدس) بوده که آن سه مُغ را به محل تولد عیسی هدایت کرده است. برخی از مفسران با شناسایی ستارهٔ بیت لحم
با برخی از پدیده های نجومی شناخته شده تلاش کرده اند تاریخ تولد را تعیین کنند. به عنوان مثال، ستاره شناس مایکل ملنار ۱۷ آوریل ۶ پیش از میلاد را به عنوان تاریخ احتمالی میلاد پیشنهاد کرد، زیرا این تاریخ مطابق با ظهور کنار روزی و اختفای قمری مشتری (سیاره) است، در حالی که به طور لحظه ای در صورت فلکی برج حمل ثابت بود. به گفتهٔ مولنار، از نظر ستاره شناسان آگاه این زمان، این ترکیب بسیار غیر معمول از وقایع می تواند نشان دهد که شخصیتی سلطنتی در یهودیه متولد می شود.
ابو احمد عسکری، حسن بن عبدالله بن سعید بن إسماعیل بن زید بن حکیم عسکری از پیشوایان ادب است. به گفتهٔ مورخینی چون محمد بن جریر طبری، ابو احمد عسکری متبحر در علوم دیگر هم بود این توانای های او باعث شد که در مدارس عسکر مکرم (شهر لشکر) شاگردانی چون ابوهلال عسکری را تربیت کند. متولد بسال ۹۰۶ میلادی در شهر عسکر مکرم و متوفی بسال ۹۹۳ میلادی می باشد. لقب عسکری او به دلیل ولادت این ادیب در شهر تاریخی عسکر مکرم (لشکر) می باشد.
مسیحیت در عمان، مسیحیت دین ۲٫۵ درصد مردم عمان می باشد. ۶۴۰۰۰ نفر از مردم عمان مسیحی هستند که در ۹۰ گروه کلیسایی هستند. کمابیش همهٔ مسیحیان از کشورهای دیگر به عمان رفته اند. دست کم یک کلیسای سنت توماس در عمان وجود دارد. برطبق سرشماری ۲۰۰۵، ۳۰۰۱ نفر کاتولیک در عمان زندگی می کنند.
کلاس الوند شامل چهار ناومحافظ سبک تولید بریتانیا به سفارش ارتش ایران است که سه تای آن ها هنوز در حال فعالیت در نیروی دریایی ارتش ایران هستند و یکی از آن ها (ناو سهند) در عملیات آخوندک در جریان جنگ نفتکش ها در سال ۱۳۶۷ غرق شد. این چهار ناو به سفارش سال ۱۹۶۶ ایران در کارخانه های انگلیسی واسپر تورنیکرافت و ویکرز با نام «ناو ام کا. ۵» تولید و در ۲-۱۳۵۱ با عنوان «ناوهای کلاس سام» (برگرفته از سام شخصیت اساطیری به همین نام) و با نام های ناو سام، ناو زال، ناو رستم و ناو فرامرز ؛ به نیروی دریایی ایران پیوستند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ نام این ناوها به «کلاس الوند» و به ترتیب ناوچه الوند، ناوچه سبلان، ناوچه البرز و ناوچه سهند تغییر یافت. هر کدام از این ناوها به ۹ موشک سطح به هوای بریتانیایی sea cat و پنج موشک ضد کشتی ایتالیایی مارتل مجهز بودند. طراحی این ناوها به میانه های دهه ۱۹۶۰ تعلق دارد و مجهز به سلاح های آن دوران است؛ موشک مارته از نسل اول موشک های سطح به سطح ضدکشتی است و در دهه ۱۹۹۰ استفاده از آن منسوخ شد. علاوه بر این موشک های ایران هم در اواخر جنگ با عراق به پایان رسیده بود و ارتش ایران به جای موشک از راکتهای ۱۲۲ م م
استفاده می کرد. از آن زمان تاکنون اصلاحاتی برای به روزرسانی این ناوها صورت گرفته که مهمترین آن ها جایگزینی سیستم موشکی قاتل دریایی با سامانه موشکی کروز چینی سی-۸۰۲ (نور) است. دو ناو سبلان و سهند در عملیات آخوندک ۱۳۶۷ در جریان جنگ نفتکش ها رودروری کشتی ها و هواپیماهای نیروی دریایی آمریکایی قرار گرفتند که این رویارویی به غرق شدن سهند و از کار افتادن سبلان منجر شد. ناو سهند که به سوی جنگنده ضربتی آ-۶ اینترودر نیروی دریایی آمریکا آتش گشوده بود با حمله هماهنگ موشکهای هارپون اینترودر مذکور، اینترودر همراه و ناوشکن ژوزف اشتراوس غرق شد و ناو سبلان نیز با یک بمب هدایت لیزری از کار افتاد، هرچند بعدها تعمیر شده و به خدمت نظامی برگشت. ناوهای کلاس موج که اولین آن ها در ایران با نام ناوچه جماران در سال ۱۳۸۹ تولید شد بر اساس این ناوها ساخته شده و مشخصات مشابهی دارند.