Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و تنها حدود شصت کشتی تدارکاتی را از دست داد. دور دیگری از مذاکرات صلح آغاز شد و کارتاژی ها موافقت کردند که تمامی ادعاهای سرزمینی خود در مدیترانه و فراتر از آن را رها کنند، حق توسعه خود در آفریقا را محدود کنند، پادشاهی ماسینیسا را به رسمیت بشناسند، تمامی کشتی های خود به جز بیست فروند را تحویل دهند، و غرامت جنگی بپردازند. با این حال، در جریان مذاکرات، کارتاژی ها که با قحطی مواجه بودند، به یک کاروان غذایی رومی حمله کردند که باعث شد اعتراضاتی ارسال شده و مبادله سفیران صورت گیرد. در سال ۲۰۳ پیش از میلاد، تلاش هایی برای برکناری اسکیپیو از فرماندهی صورت گرفت. یکی از کنسول های آن سال، گنایوس سرویلیوس کایپیو، تلاش کرد خود را جایگزین اسکیپیو کند تا افتخار آخرین ضربه به کارتاژ را به نام خود ثبت کند. همچنین، کنسول های سال ۲۰۲ پیش از میلاد نیز به دلیل علاقه مندی به فرماندهی در آفریقا، به این اقدام تمایل داشتند. با این حال، اسکیپیو در سال ۲۰۲ پیش از میلاد، در یک ملاقات با هانیبال شرایط صلح را رد کرد. پس از آن، با حمایت سواره نظام نومیدی ماسینیسا، نبرد زاما انجام شد که طی آن رومی ها پیروز شدند و کارتاژ بار دیگر خواستار صلح
شد. در سال ۲۰۱ پیش از میلاد، اسکیپیو در آفریقا ماند تا مذاکرات صلح را به پایان برساند. این مذاکرات منجر به شرایطی شد که در آن قلمرو کارتاژ به وضعیت قبل از جنگ بازگشت، تمامی اموال و افراد اسیر به رومیان بازگردانده شدند، کارتاژ به غیر از ده تریرم کشتی جنگی باقی مانده اش را از دست داد و برای انجام هر جنگی نیازمند اجازه از روم شد. همچنین قلمرو ماسینیسا در نومیدیه تأیید شد و کارتاژ موظف شد تا غرامت جنگی به میزان ۱۰ هزار تالنت را طی ۵۰ سال بپردازد. کنسول سال ۲۰۱ پیش از میلاد، گنایوس کورنلیوس لنتولوس، تلاش کرد با این صلح مخالفت کند تا بتواند جای اسکیپیو را بگیرد و جنگ را ادامه دهد. اما شرایط صلح توسط مجمع در روم تأیید شد و جنگ به پایان نهایی رسید. بازگشت. پس از بازگشت به روم، اسکیپیو یک تریومف بزرگ را به افتخار پیروزی هایش بر هانیبال، کارتاژی ها و سیفاکس برگزار کرد.در این جشن، او لقب آفریکانوس (به معنی "آفریقایی") را برای پیروزی هایش به خود اختصاص داد. با وجود اینکه اسکیپیو تنها در اوایل دهه سوم زندگی خود بود، حرفه اش به میزان زیادی از همتایانش پیشی گرفته بود.اسکیپیو پس از بازگشت، ۱۲۳ هزار پوند نقره به خزانه روم وار
یز کرد و به هر یک از سربازانش ۴۰۰ اسس (واحد پول روم) داد. محبوبیت او در میان پلِب ها (طبقه پایین جامعه روم) شگفت انگیز بود. افسانه ای که دربارهٔ او شکل گرفته بود، در نسخه های بعدی او را حتی به عنوان پسر ژوپیتر معرفی می کرد و نوید موفقیت های سیاسی بزرگی را می داد.اما این موفقیت ها باعث شد بسیاری از اشراف رومی به دشمنان او تبدیل شوند، بیشتر برای جلوگیری از افزایش قدرت و شکوه او یا به دلیل حسادت. حتی در دوران کنسولی او، فابیوس ماکسیموس و دیگران با او مخالف بودند، به ویژه پس از انتشار داستان هایی که او را به عنوان پادشاه و خدا در اسپانیا معرفی می کردند. با این حال، نقش اسکیپیو در سیاست روم همچنان در چارچوب سنتی باقی ماند. سالهای پایانی زندگی. دوران سانسوری و دومین دوره کنسولی. در سال ۱۹۹ قبل از میلاد، اسکیپیو به همراه پوبلیوس آئلیوس پایتوس به عنوان سانسور (یکی از مقامات عالی روم) انتخاب شد. هرچند دوره سانسوری آن ها عمدتاً بی اهمیت بود، اما اسکیپیو به عنوان پرینکیپس سنا (رهبر سنا) منصوب شد، عنوانی که او تا دو دوره پنج ساله بعدی حفظ کرد.کلاسیک دان هاوارد هیز اسکالارد بر این باور بود که پس از این نقطه، موقعیت سیاسی
اسکیپیو وارد مرحلهٔ افول شد، اما این نظر محل اختلاف است. پس از گذشت ده سال الزامی بین دو کنسولگری، اسکیپیو توانست در ۱۹۴ قبل از میلاد دوباره به مقام کنسولی انتخاب شود. در طول دومین کنسولی خود، او تمایل داشت جانشین تیتوس کوئینکتیوس فلا مینینوس در یونان شود و از حضور قوی تر روم در دریای اژه به عنوان حفاظی در برابر آنتیوخوس سوم حمایت می کرد، اما در این مورد موفق نشد. به جای آن، او با قبیله های بویی و لیگوری ها در شمال ایتالیا جنگید، قبایلی که روم از سال ۲۰۱ قبل از میلاد به طور مداوم با آن ها درگیر بود. اسکیپیو به تیبریوس سمپرونیوس لونگوس، هم مقام کنسولی اش، اجازه داد نقش اصلی را در نبردها داشته باشد و خود به رم بازگشت تا انتخابات کنسولی را برگزار کند. در سال ۱۹۳ قبل از میلاد، گفته می شود که اسکیپیو در دو مأموریت دیپلماتیک شرکت داشت. اولین مأموریت به آفریقا بود، جایی که او به همراه دو نفر دیگر برای حل اختلاف مرزی بین کارتاژ و ماسینیسا فرستاده شد؛ اما موضوع به صورت عمدی یا ناخواسته حل نشد. دومین مأموریت او ادعا شده که به آسیا بوده، اما با توجه به زمان سفر، این اتفاق به احتمال زیاد رخ نداده است. در این مأموریت فرضی
، گفته می شود که اسکیپیو در افسس با هانیبال دربارهٔ بهترین ژنرال ها بحث کرده است، اما این ماجرا افسانه ای به نظر می رسد. جنگ سلوکیان و روم. در سال ۱۹۲ قبل از میلاد، روم به آنتیوخوس سوم اعلام جنگ کرد.آنتیوخوس پس از یک دوره جنگ سرد با رومی ها از زمان پایان جنگ دوم مقدونیه تا سال ۱۹۳ قبل از میلاد، به یونان حمله کرد.تلاش اولیه آنتیوخوس برای تصرف یونان با استقبال کمی از سوی ساکنان محلی مواجه شد؛ زیرا آن ها در شرایطی صلح آمیز و در چارچوب یک سیستم بین شهری آزاد پس از اعلام آزادی یونان توسط روم زندگی می کردند.همچنین، شهرهایی که آنتیوخوس تصرف کرد، بیشتر با زور گرفته شدند که اوضاع را بدتر کرد.در بهار ۱۹۱ قبل از میلاد، کنسول مانیوس آکیلیوس گلابریو به یونان رسید و به سرعت آنتیوخوس را در نبرد ترموپیل شکست داد.آنتیوخوس در این نبرد شکست خورد و تنها شش ماه پس از شروع جنگ مجبور شد به افسس در آن سوی دریای اژه عقب نشینی کند. در سال ۱۹۰ قبل از میلاد، برادر اسکیپیو آفریکانوس، لوسیوس کورنلیوس اسکیپیو، به عنوان کنسول منصوب شد و از سوی سنا مأموریت یافت تا به یونان رفته و اجازه یافت به آسیا نیز عبور کند. او برادر بزرگ تر خود، اسکیپیو
آفریکانوس، را به عنوان یکی از لگاتوس ها (فرماندهان زیر دست) منصوب کرد. در طول مسیر، ارتش ها و ناوگان های رومی به سرعت از دفاعیات آنتیوخوس عبور کردند و او را مجبور به عقب نشینی از هلسپونت و آبیدوس کردند. تا اکتبر ۱۹۰ قبل از میلاد، زمانی که برادران اسکیپیو به آسیا رسیدند، رومی ها ارتشی در آسیای صغیر داشتند.آنتیوخوس پیشنهاد صلح داد که شامل پرداخت غرامت به میزان نیمی از هزینه جنگ و رها کردن ادعاهایش در اسمیرنا، لپساکوس، اسکندریه ترواس و دیگر شهرها بود. اما برادران اسکیپیو این پیشنهاد را رد کردند و اهداف جنگی روم را که شامل تغییر توازن قدرت در دریای اژه به نفع خود بود، اعلام کردند. آن ها خواستار تسلیم تمامی اراضی آنتیوخوس تا رشته کوه های توروس و پرداخت غرامت کامل هزینه های جنگ شدند. این خواسته ها چنان افراطی بودند که آنتیوخوس بلافاصله مذاکرات را قطع کرد. اواخر همان سال، در حوالی دسامبر، نیروهای آنتیوخوس در نبرد ماگنزیا با رومی ها درگیر شدند. با وجود اینکه ارتش آنتیوخوس که شامل حدود ۶۰٬۰۰۰ نفر بود، دو برابر تعداد رومی ها و متحدانشان بود، این نبرد به شکست آنتیوخوس منجر شد. اعتبار پیروزی در این نبرد به برادرش، لوسیو
س، فرمانده روم تعلق گرفت. شرایط صلحی که در ساردیس ارائه شد، تقریباً همان خواسته های رومی ها پیش از نبرد بود: آنتیوخوس تمام اراضی خارج از مرزهای توروس را تسلیم کند (که بعدها از دماغه ساردون در سیلیسیا تا رود تانیس تعیین شد)، غرامتی به مبلغ ۱۵٬۰۰۰ تالنت به روم بپردازد، و ۴۰۰ تالنت جداگانه به اوئومن، تمام تبعیدی ها و دشمنان روم را تحویل دهد (از جمله هانیبال) و بیست گروگان (از جمله کوچک ترین پسر آنتیوخوس) را تسلیم کند. دادگاه اسکیپیوها. در دهه ۱۹۰ قبل از میلاد، اشراف روم دوباره تلاش هایی برای محدود کردن بلندپروازی های فردی انجام دادند. بازگشت خاندان اسکیپیون ها به رم باعث ایجاد اعتراضاتی نسبت به ادعای لوسیوس اسکیپیو برای برگزاری جشن پیروزی شد.منتقدان معتقد بودند که اسکیپیون ها در مقابل دشمن ضعیفی جنگیده بودند و جنگ واقعی در سال گذشته در ترموپیل پیروز شده بود. با این حال، جشن پیروزی لوسیوس تأیید شد. تلاش او برای دریافت تمدید مأموریت از سنا برای نظارت بر تثبیت اوضاع در آسیا نیز رد شد؛ هیچ استثنایی برای قانون کلی پس از جنگ هانیبالی در برابر پرمجیسترات ها (فرماندهانی که پس از پایان دوران مأموریتشان همچنان قدرت دارند)
اعمال نشد.لوسیوس اسکیپیو لقب آسیانژس را برای خود انتخاب کرد و در جشن پیروزی اش مقدار زیادی غنیمت به رم آورد: ۱۳۷٬۴۲۰ پوند نقره، ۲۲۴٬۰۰۰ تترا درهم، ۱۴۰٬۰۰۰ سکه طلا، ۲۳۴ تاج طلایی، ۱۲۳۱ عاج فیل و موارد بیشتر. به سربازانش نیز پاداشی به میزان ۲۵ دیناری داده شد، با پاداش بیشتر به افسران و سواره نظام. این مقادیر عظیم غنیمت باعث ایجاد نوعی وحشت اخلاقی در رم شد، زیرا نگرانی هایی دربارهٔ احتمال استفاده خصوصی و افراطی از این ثروت ها وجود داشت. این مشکلات با مسئله گسترده تری مرتبط بود که مربوط به تعیین حدود قدرت مقامات خارجی، به ویژه در رابطه با پول های به دست آمده از جنگ بود. منابع باستانی مجموعه ای از داستان های گیج کننده دربارهٔ مشکلات قانونی اسکیپیون ها را ثبت کرده اند. اسکیپیو آسیانژس در واقع تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. او تنها نبود؛ جانشین او در آسیا، گنایوس مانیلیوس ولسو نیز متهم شد. با این حال، محاکمه باعث شد که حساب کامل مبالغ پرداخت شده توسط آنتیوخوس به مانیلیوس و آسیانژس بررسی شود. پس از اینکه آسیانژس جریمه شد – چه توسط دادگاهی خاص یا قانونی تریبونی – او از پرداخت جریمه امتناع کرد و ادعای فقر کرد. او تنها با
میانجیگری یکی از تریبون های مردم، که معمولاً تیبریوس سمپرونیوس گراکوس شناخته می شود، از زندان نجات یافت. در همان زمان، اسکیپیو آفریکانوس در سنا به چالش کشیده شد. یک سناتور از او خواست تا دفاتر حساب خود برای جنگ آنتیوخن را ارائه کند و توضیح دهد که چه مقدار پول برای پرداخت به سربازان اختصاص داده شده است. او با خشم پاسخ داد و اعلام کرد که نیازی به ارائه گزارش ندارد. اسکیپیو با گرفتن دفاتر حساب از برادرش، آن ها را در برابر سناتورها به نمایش گذاشت و سپس آن ها را پاره کرد و به طور بلاغی پرسید که چگونه سنا می تواند نگران ۳٬۰۰۰ تالنت باشد وقتی که او ۱۵٬۰۰۰ تالنت را از طریق فتح اسپانیا، آفریقا و آسیا به خزانه آورده است. یک داستان که توسط والریوس آنتیاس نقل شده، نشان می دهد که یکی از تریبون ها به تحریک کاتو کبیر اتهامات رشوه و سرقت علیه اسکیپیو آفریکانوس مطرح کرد. طبق گفته آنتیاس، اسکیپیو با یک سخنرانی پرشور که خدماتش به جمهوری را بیان می کرد و یادآور روز سالگرد نبرد زاما بود، پاسخ داد. او سپس به طور ناگهانی یک رژه به سمت معبد ژوپیتر برگزار کرد و مراسم قربانی را در میان تشویق های پرشور به جای آورد و دادستان ها را خجال
ت زده کرد. با این حال، این داستان چندان معتبر نیست. مشکلات قانونی برای اسکیپیون ها تأثیر زیادی نداشت، همان طور که بازی های باشکوه آسیانژس در سال ۱۸۶ قبل از میلاد و تلاش هایش برای کسب مقام سانسور در سال ۱۸۴ قبل از میلاد (که ناموفق بود) نشان می دهد. دوستان اسکیپیون ها همچنان در انتخابات کنسولی پیروز می شدند. اسکیپیو آفریکانوس خود به لیترنوم بازنشسته شد؛ ایده اینکه او در نیمه تبعید یا بی اعتباری بازنشسته شد، صرفاً افسانه است. مرگ. پس از بازنشستگی، اسکیپیو آفریکانوس به ملک شخصی خود در لیترنوم در ساحل کامپانیا رفت و در همان جا درگذشت. تاریخ های مختلفی برای مرگ او گزارش شده اند. پولیبیوس و روتیلیوس، که هر دو اندکی پس از مرگ او می زیستند، تاریخ مرگ او را ۱۸۳ قبل از میلاد ذکر کرده اند؛ در حالی که مورخ بعدی، والریوس آنتیاس، تاریخ مرگ او را ۱۸۷ قبل از میلاد گزارش داده است. لیوی، که با هر دو تاریخ مخالفت می کند، بر این باور بود که اسکیپیو در حدود ۱۸۵ قبل از میلاد درگذشته است. او استدلال می کرد که اگر اسکیپیو تا سال ۱۸۳ قبل از میلاد زنده بود، او باید به عنوان پرینسیپس سناتوس (بالاترین عضو سنا) ذکر می شد و از سوی دیگر، با
ید تا سال ۱۸۵ قبل از میلاد زنده می بود تا توسط ناویوس که در آن سال تریبون بود، مورد پیگرد قرار می گرفت. با این حال، بیشتر منابع مدرن، از جمله واژه نامه کلاسیک آکسفورد، تاریخ ۱۸۳ قبل از میلاد را ترجیح می دهند. محل دفن اسکیپیو آفریکانوس دقیقاً مشخص نیست و سه گزینه اصلی برای آن مطرح شده است. اولین احتمال مقبره اسکیپیون ها در رم است، اما هیچ سندی در متون ادبی موجود نیست که دفن او در آنجا را تأیید کند. احتمال دوم ویلای او در لیترنوم است: این ملک بعداً به مالکیت سنکای جوان درآمد که در یکی از نامه هایش باور داشت که یک محراب در آنجا، مقبره آفریکانوس است. احتمال سوم متا رومولی (هرم رومولی) است که در دوره رنسانس به اشتباه به عنوان مقبره اسکیپیو شناخته شد. منابع. https://it.wikipedia.org/wiki/Publio_Cornelio_Scipione
کارلو آدزلیو چیامپی (؛ زاده ۹ دسامبر ۱۹۲۰ – درگذشته ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶) اقتصاددان و سیاست مدار ایتالیایی بود. وی دهمین رئیس جمهور ایتالیا بود که بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۶ این پست را در اختیار داشت. او در دوران تصدی این مقام، فراحزبی می اندیشید و وحدت ملی ایتالیا نگرانی اش بود. پیش از ریاست جمهوری نزدیک به چهارده سال (۱۹۷۹ تا ۱۹۹۳) رئیس بانک مرکزی ایتالیا بود و نقش مهمی در پذیرش واحد پولی یورو برای کشورش ایفا کرد. کارلو آدزلیو چیامپی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۵ سالگی درگذشت.
کارلوس دوم ؛ از سال ۱۶۶۵ تا ۱۷۰۰ به عنوان پادشاه اسپانیا حکومت کرد. او آخرین پادشاه از دودمان هابسبورگ بود که از سال ۱۵۱۶ بر اسپانیا حکومت می کردند. مرگ او بدون وارث منجر به جنگ جانشینی اسپانیا از سال ۱۷۰۱ تا ۱۷۱۴ شد. به دلایلی که هنوز مورد بحث است، کارلوس در طول زندگی خود دوره های طولانی بیماری را تجربه کرد. این امر باعث شد که این سوال که چه کسی جانشین او خواهد شد، در بیشتر دوران سلطنتش به محور دیپلماسی اروپا تبدیل شود، به طوری که یک مورخ نوشته است: «از روز تولدش، آنها منتظر مرگ او بودند». دو نامزد جانشینی، کارل اتریشی و فیلیپ آنژو، نوه ۱۶ ساله لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه، بودند. کارلوس کمی پیش از مرگش در نوامبر ۱۷۰۰، دومی را وارث خود کرد، اما به دست آوردن امپراتوری یکپارچه اسپانیا توسط هر یک از آنها، موازنه قدرت در اروپا را به خطر انداخت و منجر به جنگ شد.
کازیمیر مالویچ (؛ زاده درگذشته ) طراح، نقاش، مجسمه ساز و نظریه پرداز برجستهٔ روسی و از پیشگامان هنر آبستره و خالق سبک هنری آوانگارد سوپره ماتیسم بود. کازیمیر مالویچ در سال ۱۸۷۹ در کی یف متولد شد و در سال ۱۹۳۵ بر اثر بیماری سرطان در لنینگراد درگذشت. در سال ۱۹۱۵ کازیمیر مالویچ با خلق آثاری کاملاً انتزاعی به سبک منحصر به فردش دست یافت؛ سبکی که او عنوان سوپره ماتیسم (والاگرایی) را بر آن ها گذاشت. ویژگی این سبک، اشکال و عناصر هندسی (مربع، مستطیل، دایره، مثلث) شناور و معلق در فضا و خطوط متقاطع است. در نقاشی های مالویچ در این دوره، هیچ نشانه ای از جهان واقعی وجود ندارد، از درخت و رودخانه یا موجودات زنده اثری نیست. بیننده این آزادی را پیدا می کند که فقط براساس احساسات خود با این نقاشی روبرو شود و به آن بیندیشد.
نیکو رُزبرگ (؛ زاده ) راننده بازنشسته فرمول یک اهل کشور آلمان است. او قهرمان رقابت های فرمول یک قهرمانی جهان در سال ۲۰۱۶ است. روزبرگ در سال ۲۰۰۵ به تیم ویلیامز پیوست و به عنوان راننده آزمایشی در مسابقات فرمول یک شرکت کرد. در فصل بعد، در ۱۸ مسابقه رانندگی کرد و در پایان فصل در جای هفدهم ایستاد. روزبرگ در آغاز فصل ۲۰۱۰ به تیم مرسدس پیوست و در پنجمین سال حضور در این تیم، برای نخستین بار در پایان فصل ۲۰۱۴ با کسب ۳۱۷ امتیاز در سکوی دوم مسابقات فرمول یک قرار گرفت. او این عنوان را در سال ۲۰۱۵ نیز با کسب ۳۲۲ امتیاز تکرار کرد. سال ۲۰۱۶ را با چهار پیروزی پیاپی آغاز کرد و با هم تیمی اش لوئیز همیلتون اختلاف قابل توجهی ایجاد کرد. پس از آن هم تیمی او در مرسدس در جدول کلی رانندگان به او رسید اما روزبرگ با سه پیروزی متوالی در اسپا، مونزا و سنگاپور به صدر جدول بازگشت. پیش از گرندپری آمریکا در آستین، روزبرگ با اختلاف خوب ۳۳ امتیازی بالاتر از همیلتون قرار دارد. رقابت بین این دو راننده به اوج خود رسیده است و روزبرگ اعلام کرده که به هیچ وجه رقابت با همیلتون را تمام شده نمی داند. در آخرین گرندپری فصل در ابوظبی امارات، رزبرگ با کسب
مقام دوم توانست با ۵ امتیاز بیشتر نسبت به همیلتون، قهرمان فصل ۲۰۱۶ فرمول یک شود. او پس از قهرمانی فصل در روز ۲ دسامبر ۲۰۱۶ در مصاحبه ای اعلام کرد که از دنیای فرمول ۱ خداحافظی می کند.
الکساندر نِوسکی (؛ زاده درگذشته ) یک نجیب زاده و یکی از قهرمانان مبارزه با آلمانی ها و سوئدی های مهاجم و اهل روسیه بود.
سِر ارنست هنری شکلتون (؛ زاده – درگذشته ) دارنده نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان امپراتوری بریتانیا، نشان انجمن سلطنتی جغرافیا و نشان انجمن جغرافیایی سلطنتی اسکاتلند، کاوشگر جنوبگان اهل ایرلند بود که سه مأموریت اکتشافی بریتانیا در سرزمین جنوبی را هدایت کرد. وی یکی از اشخاص سرشناس و مهم در دوره ای بود که به نام دوران قهرمانانه اکتشاف جنوبگان شناخته می شود. فعالیت ها. شکلتون در نخستین تجربه سفر به مناطق قطبی به عنوان افسر سوم در سفر اکتشافی دیسکاوری کاپیتان رابرت فالکون اسکات در سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ حضور داشت که در آن سفر پس از آن که وی، اسکات و ادوارد آدریان ویلسون رکورد جدیدی در رسیدن به عرض جغرافیایی ۸۲ درجه جنوبی ثبت کردند، به دلیل مشکلات سلامتی به خانه بازگردانده شد. در سفر گروه اکتشافی نمرود در سال های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ وی به همراه سه کاوشگر دیگر بار رسیدن به مدار ۸۸ درجه جنوبی رکورد جدیدی ثبت کردند و فقط ۹۷ مایل جغرافیایی (برابر با ۱۱۲ مایل یا ۱۸۰ کیلومتر) تا نقطه قطب جنوب فاصله داشتند که تا آن زمان بزرگ ترین پیشرفت و نزدیک ترین فاصله در تاریخ کاوش مناطق قطبی بود. همچنین تعدادی از افراد تیم او کوه اربوس که فعال
ترین آتشفشان جنوبگان را صعود کردند. شکلتون به دلیل این دستاوردها، پس از بازگشت به بریتانیا نشان شوالیه را از ادوارد هفتم دریافت کرد. پس از پیروزی روئال آمونسن در مسابقه رسیدن به نقطه قطب جنوب در دسامبر ۱۹۱۱، شکلتون توجه خود را عبور از جنوبگان از یک دریا به دریایی دیگر و گذر از نقطه قطب معطوف کرد. بدین منظور وی مقدمات سفری سه ساله از ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ را فراهم کرد که سفر اکتشافی سلطنتی گذر از جنوبگان نامیده شد. فاجعه زمانی رخ داد که کشتی او به نام اندورنس (به معنای پایداری) در میان یخ تودها گیر کرده و به آرامی در هم شکست. خدمه کشتی پیش از متلاشی شدن کشتی آن را ترک کرده و بر روی یخ های دریا مستقر شدند. سپس با استفاده از کشتی های نجات و رسیدن به جزیره فیل و سرانجام با سفری به طول ۷۲۰ مایل دریایی (برابر با ۱۳۳۰ کیلومتر یا ۸۳۰ مایل) در اقیانوس طوفانی به جزیره جورجیای جنوبی رسیدند و این سفر برجسته ترین کار شکلتون و شاهکار او به شمار می رود. وی در سال ۱۹۲۱ طی سفر اکتشافی شکلتون–رووت به سرزمین جنوبی بازگشت ولی در زمانی کشتی وی در جزیره جورجیای جنوبی لنگر انداخته بود، بر اثر حمله قلبی درگذشت. شکلتون را به درخواست همسرش در
همان جا به خاک سپردند.
لی سونگ مان ( یا ) و یا سینگ مان ری ()(زاده – درگذشته ) اولین رئیس جمهور اهل کره جنوبی بود که این سمت را بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ در اختیار داشت.
پیرهوس (/ˈpɪrəs/ PIRR-əss؛ یونانی: Πύρρος Pýrrhos؛ ۳۱۹/۳۱۸–۲۷۲ قبل از میلاد) پادشاه، دولتمرد و جنگ سالار یونانی زبان اهل اپیروس در دوره هلنیستی بود. او پادشاه مولوسیان، از خاندان سلطنتی آئسید بود، و بعداً پادشاه ایالت اپیروس شد (مالالاس او را توپارک نیز می نامید). او یکی از سرسخت ترین مخالفان جمهوری روم بود و به عنوان یکی از بزرگ ترین جنگ سالاران دوران باستان شناخته می شود. چندین نبرد پیروزمندانه او باعث خسارات سنگین غیرقابل جبرانی برای او شد که اصطلاح «پیروزی پیرهی» از آن ابداع شد. پیرهوس در سال ۳۰۶ قبل از میلاد در سن ۱۳ سالگی پادشاه کشور اپیروس شد، اما چهار سال بعد توسط کاساندر از سلطنت خلع شد. او در طول جنگ های جانشینان شاهد روند مبارزات بود و در سال ۲۹۷ قبل از میلاد تاج و تخت خود را با حمایت بطلمیوس اول سوتر بازپس گرفت. در طول جنگی که به عنوان جنگ پیرهوس شناخته شد، پیرهوس به دستور تارنتوم با روم وارد پیکار شد و در هراکلیا و آسکولوم به پیروزی های پرهزینه ای دست یافت. او سیسیل را از چنگ امپراتوری کارتاژ درآورد اما به زودی عقب رانده شد و تمام دستاوردهای خود را در ایتالیا پس از نبرد بنونتوم در ۲۷۵ قبل از میلا
د از دست داد. پیرهوس در ۲۷۴ قبل از میلاد تاج و تخت کشور مقدونیه باستان را از آنتیگونوس دوم گوناتاس گرفت و در ۲۷۲ قبل از میلاد به پلوپونز حمله کرد. با این حال، حمله اپیروسی ها به اسپارت خنثی شد و پیرهوس طی یک نبرد خیابانی در آرگوس کشته شد. نام شناسی. پیرهوس لاتینی شده از کلمه یونانی Pyrrhos (/ˈpɪrəs/؛ یونانی: Πύρρος) به معنای شعله مانند یا شیء قابل اشتعال گرفته شده است که از کلمه پیر(/ˈpɪr/؛ یونانی: Πύρ) به معنی آتش و پسوند -روس(/ˈrəs/) مشتق شده است. ؛ یونانی: ρος) به معنای -قابل یا «مربوط به». به گفته برخی دیگر، معنای واقعی این نام «آتشین یا سرخ رنگ» است و مخصوصاً برای نشان دادن موهای سرخ به کار می رفته است. پیرهوس همچنین به عنوان نامی جایگزین برای نئوپتولموس، پسر آشیل و شاهزاده خانم دیدامیا در اساطیر یونانی هومری استفاده می شد. مقالات مرتبط. اپیروس مولوسیان کشور اپیروس
جاکومو لئوپاردی (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده، شاعر، فیلسوف و محقق اهل ایتالیا بود. از وی به عنوان بزرگ ترین شاعر قرن نوزدهم ایتالیا و از نام دارترین نویسندگان مکتب رمانتیسیم یاد می شود. جهان او را یکی از بزرگ ترین شاعران ایتالیایی قرن نوزدهم می داند. زندگی. لئوپاردی در ۲۹ ژوئن سال ۱۷۹۸ در شهر کوچک استانی رکاناتی در یک خانواده اشرافی محلی در رکاناتی در مارکه، در زمان حکومت پاپ به دنیا آمد. او از دوران جوانی کتابخوانی مشتاق بود و عاشق گذراندن وقت در کتابخانهٔ پدرش بود. او در این دوره به زبان های لاتین، یونانی باستان و عبری مسلط شد و این پایه و اساسی گشت برای تبدیل شدن او به یک لغت شناس، دانشمندی که تاریخ و توسعه زبان ها را مطالعه می کند. او در ادامه چندین اثر کلاسیک لاتین و یونانی را ترجمه کرد. لئوپاردی عاشق ایده های روشنگری شد، جنبشی فلسفی که عقل و منطق را به جای خرافات ترویج می کرد. او در اعتقادات خود راسخ بود و به یکی از رادیکال ترین متفکران زمان خود تبدیل شد. او در ۱۴ سالگی «پمپی در مصر» (Pompeo in Egitto) را نوشت، مانیفستی در انتقاد از یکی از قدرتمندترین شخصیت های رم. او در سال های بعد آثار مختلف فلسفی و ا
شعار برجسته ای چون «رویکرد مرگ» (L'appresamento della morte)، «سرود نپتون» (Inno a Nettuno) و «خاطرات» (Le rimembranze) را نوشت. لئوپاردی بقیه دوران حرفه ای خود را صرف سرودن اشعارش کرد، از جمله «ترانه ها» (Canti) و «دفتر آهنگ» (Canzoniere). نوشته های او اغلب به بررسی میهن پرستی، عشق نافرجام و تأملات عمیق در مورد هستی انسان می پردازد و او را به پیشروی اگزیستانسیالیسم تبدیل می کند. یکی از آخرین قطعات ادبی او «اپرت اخلاقی» یا «آثار اخلاقی کوچک» (Operette morali) بود، مجموعه ای از مقالات فلسفی شوخ طبعانه که به سبک کنایه ای نوشته شده است. او به طور گسترده به عنوان یکی از رادیکال ترین و چالش برانگیزترین متفکران قرن نوزدهم در نظر گرفته می شود، اما منتقدان ایتالیایی به طور معمول با هم عصر قدیمی اش، الساندرو مانزونی، علیرغم بیان «مواضع کاملاً متضاد» مقایسه می کنند. اگرچه او در یک شهر منزوی در ایالات محافظه کار پاپ زندگی می کرد، اما با ایده های اصلی روشنگری در تماس بود و از طریق تکامل ادبی خود، اثر شاعرانه ای قابل توجه و مشهور، مربوط به دوران رمانتیک خلق کرد. کیفیت غزلی قوی شعر لئوپاردی، او را به یک شخصیت اصلی در چشم ا
نداز ادبی و فرهنگی اروپا و بین المللی تبدیل کرد.
خوزه راموس هورتا (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل تیمور شرقی است که از مهٔ ۲۰۲۲ به عنوان هفتمین رئیس جمهور تیمور شرقی خدمت می کند. او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ نیز چهارمین رئیس جمهور بود. وی همچنین از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ وزیر امور خارجه بوده و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷، به عنوان سومین نخست وزیر تیمور شرقی فعالیت می کرده است. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه صلح نوبل شده است. در انتخابات ریاست جمهوری تیمور شرقی در آوریل ۲۰۱۲، خوزه راموس، "فرنانادو لاساما" از حزب دموکراتیک، "فرانسیسکو گوترس" رئیس پیشین پارلمان تیمور شرقی و تائور ماتان رواک که از حمایت خانانا گاسمائو (یا گزانانا گاسمائو) نخست وزیر تیمور شرقی برخوردار بود، شرکت کردند که ماتان رواک توانست با کسب ۶۱٫۲ درصد آرا به عنوان رئیس جمهور انتخاب شود. روسای جمهور تیمور شرقی از زمان استقلال تاکنون. در آستانه استقلال تیمور شرقی در سال ۲۰۰۲، رئیس جمهوری این کشور را «گزانانا گاسمائو» ، رهبر مقاومت ملی بر عهده گرفت و تا سال ۲۰۰۷ در این مسند بود و لقب «نلسون ماندلای تیمور شرقی» را گرفت. همچنین وی نخست وزیر این کشور از اوت ۲۰۰۷ تاکنون در دو دولت راموس هورتا و ماتان رواک بوده است. سپ
س خوزه راموس، دومین رئیس جمهور این کشور از می ۲۰۰۷ تا می ۲۰۱۲ شد. وی نخست وزیر گاسمائو بین ژوئن ۲۰۰۶ تا می ۲۰۰۷ بود و بعد از آن تائور ماتان رواک از ماه مه ۲۰۱۲ تاکنون در این سمت است. ماتان رواک سومین رئیس جمهور این کشور است. وی مجددا در ۲۰ آوریل ۲۰۲۲ موفق شد با پیروزی در انتخابات به ریاست جمهوری برسد.
لوکاس پاپادموس (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل یونان است. وی بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ نخست وزیر یونان بود. لوکاس پاپادموس هم اکنون ریاست کنونی آکادمی آتن را برعهده دارد.
یوری لوژکف (؛ زاده – درگذشته ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹) یک سیاست مدار اهل روسیه بود. یوری لوژکف در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹، در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
اومبرتوی یکم ( – ) پادشاه ایتالیا بین سال های ۱۸۷۸ تا ۱۹۰۰ بود. وی در ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۰ میلادی توسط یک آنارشیست ایتالیایی به نام گائتانو برشی در شهر مونتزا ترور شد. جسد وی در پانتئون به خاک سپرده شد.
پلینی جوان (؛ زاده ۶۱ – درگذشته حدود ۱۱۳) سیاست مدار، قاضی و پدیدآور اهل روم باستان بود.
جورجونه (؛ زاده ۱۴۷۰ درگذشته ) نقاش اهل ایتالیا و از پایه گذاران مکتب ونیز در دورهٔ رنسانس متعالی بود. (۱۴۷۷-۱۵۷۶ م .) او در رنگ آمیزی چیره دست و سرآمد هنرمندان مکتب ونیز بود. آثار او سرشار ازهنر و هم آهنگی و لطف بود. بهمین علت هیچکس نمی توانست با او برابری و رقابت کند. او شخصیت های تاریخی و مذهبی و اساطیری را به نحو زیبائی نقاشی کرد. و آثار فراوانی از خود باقی گذاشت از آن جمله اند: «لوکرس بورژیا». «فلور». «ونوس و آدونی ». «ونوس خوابیده » و جزاینها. (از لاروس ). رجوع به قاموس الاعلام ترکی شود.
جان ویکلیف (؛ زادهٔ دههٔ ۱۳۲۰ درگذشته ) یک فیلسوف مدرسی، یزدان شناس، مترجم انجیل شناس، مصلح دینی، کشیش و استاد الهیات دانشگاه آکسفورد اهل انگلستان بود. هواداران او لولارد نام داشتند.
والداس آدامکوس (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل لیتوانی است. وی در مجموع دو دوره، بین سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ رئیس جمهور لیتوانی بود.
سیریل اسکندریه یا کیریل اسکندرانی (؛ زاده ۰۳۷۸ درگذشته ) یک قدیس مسیحی و پزشک اهل مصر بود. وی بین سال های ۴۱۲ تا ۴۴۴ میلادی، پطریارخ اسکندریه بود. به دستور وی آخرین بقایای کتابخانه اسکندریه نابود شد. شهرت سیریل به خاطر اختلاف با نستوریوس و حامی او یوحنای انطاکی است که به خاطر دیر رسیدن او را از شورای افسوس اخراج کرد، همچنین به خاطر اخراج یهودیان و فرقه های غیر راست کیش از اسکندریه، و نیز به خاطر تنش زایی در جریانی که منجر به قتل هیپاتیا فیلسوف اسکندرانی به دست گروهی از مسیحیان شد. هرچند مورخان اختلاف دارند که تا چه اندازه در این ماجرا نقش داشته است.
لودوویکو آریوستو (؛ زاده درگذشته ) یک شاعر، و نمایش نامه نویس اهل ایتالیا بود. تولد و اوایل زندگی. آریوستو در رجو نل امیلیا به دنیا آمد، جایی که پدرش نیکولو آریوستو فرمانده قلعه نظامی بود. او بزرگ ترین فرزند از ۱۰ فرزند خانواده بود و به عنوان جانشین مقام پدرسالاری خانواده اش عمل می کرد. لودوویکو از همان سال های اولیه به شعر علاقه زیادی داشت، اما پدرش او را به تحصیل در رشته حقوق مجبور کرد. پس از پنج سال تحصیل در رشته قانون، آریوستو اجازه یافت تا آثار کلاسیک را زیر نظر گرگوریو دا اسپولتو مطالعه کند. پس از مرگ پدرش، لودوویکو آریوستو مجبور شد از تحصیلات و مطالعات ادبی خود چشم پوشی کند و از خانواده خود مراقبت کند. آریوستو علیرغم تعهداتش نسبت به خانواده، موفق شد کمدی هایی را به صورت نثر بنویسد.