Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شهر باطوفا (به کردی: باتیفا) شهری است در بخشی به همین نام که یکی از بخش های شهرستان زاخو در استان دهوک در شمال عراق است. شهر باطوفا در مسیر جاده اصلی بروار بالا به زاخو قرار گرفته است. مساحت این بخش ۲۰۸ کیلومتر مربع است و ۷۳ روستا را دربر می گیرد که همه این روستاها در جریان حملات انفال آسیب دیدند و امروزه تا اندازه ای دوباره آباد شده اند. در این بخش نزدیک به ۱۵ اثر تاریخی وجود دارد که از آن جمله می توان به دژ شابانی، دژ کَشانی، دژ بیجوانی و پل نزدوری که در زمان امیران بادینی بر روی رودخانه خابور ساخته شده اشاره کرد. بخش باطوفا که در شمال دهوک واقع شده پیش از این با بخش درکار یک بخش را تشکیل می دادند اما از سال ۱۹۲۴ بخش تازه ای در این منطقه تشکیل شد که بخش گُل نام داشت و مرکز آن روستای دیمکا بود. پس از آن روستای بهنونه و بعداً باطوفا در این بخش مرکزیت یافتند. گذران زندگی مردم این بخش از راه کاشت گندم و جو و نخود و فراورده های زمستانی انجام می شود. هر سال دو ماه کشت سیب و هندوانه و گلابی و انار و کشمش در این منطقه انجام می شود. سپیدار، جوز و پسته از درختان رایج بخش هستند. آب مورد نیاز را مردم محل با لوله کشی از
رود خابور تأمین می کنند. کوه های اصلی منطقه نزدور، رویسه، کشان، سرکه شوینه، بهنونه و شابانی نام دارند و رودهای اصلی این سامان نیز خابور، سیرکوتک و زریزه هستند. در تاریخ ۲۴ شهریور سال ۸۶ در پی گلوله باران مناطق مرزی استان دهوک توسط توپخانه های ترکیه حدود ۲۰ گلوله خمپاره به مناطق نزدیک روستای «نزدور» از توابع منطقه باطوفا اصابت کرده است که تلفات جانی نداشته ولی باعث ترس و هراس در میان اهالی این روستا شد.
طول کوئن (kuhn) مفهومی فیزیکی است که توسط ورنر کوئن معرفی شد که در آن یک زنجیرهٔ پلیمری به عنوان مجموعه ای از formula_1 قطعهٔ کوئن در نظر گرفته می شود که هر کدام طولی برابر طول کوئن، formula_2 دارند. هر قطعهٔ کوئن را می توان به صورتی تصور کرد که گویی به صورت آزاد اتصال به یکدیگر متصلند. هر قطعه در یک زنجیرهٔ آزاد اتصال می تواند به شکل کاملاً تصادفی مستقل از جهت گیری بقیهٔ قطعات، در هر جهت دلخواهی قرار گیرد، بدون این که هیچ نیرویی را در زنجیره تحت تاثیر قرار دهد. بنابراین یک زنجیرهٔ واقعی که شامل formula_3 پیوند با زاویه پیوندی و طول پیوند ثابت است با زنجیرهٔ معادلی مشتمل بر formula_4 قطعهٔ کوئن متصل به هم که می توانند جهت گیری تصادفی و مستقل داشته باشند، جایگزین می شود. طول یک زنجیرهٔ کاملاً کشیده شده یا به عبارتی طول خم آن برابر formula_5 برای زنجیرهٔ مشتمل بر قطعات کوئن است. در ساده ترین بیان، چنین زنجیره ای مشابه یک ولگشت رفتار می کند که در آن هر گام در جهتی تصادفی و مستقل از جهت گام های قبلی برداشته می شود و یک زنجیرهٔ تصادفی تولید می شود. متوسط فاصلهٔ سر به سر برای مدلی که شرط ولگشت را برآورده می کند برا
بر formula_6 است. از آنجا که فضای پر شده توسط یک قطعه در یک زنجیرهٔ پلیمری نمی تواند توسط قطعهٔ دیگری اشغال شود، می توان از مدل ولگشت خودپرهیز نیز استفاده کرد. ایجاد مفهوم قطعهٔ کوئن از این جهت مفید است که امکان جایگزین کردن زنجیره های پیچیدهٔ پلیمری را با مدل های ساده ای مانند ولگشت یا ولگشت خودپرهیز فراهم می کند. برای یک زنجیرهٔ جوربسپار (بسپار) (متشکل از واحدهای تکرارشوندهٔ یکسان) با طول پیوند formula_7 و زاویهٔ پیوندی θ با یک انرژی پتانسیل زاویه ای dihedral، متوسط فاصلهٔ سر به سر از رابطهٔ formula_8 به دست می آید که در آن formula_9 برابر متوسط کوسینوس زاویه dihedral است. با برابر قرار دادن formula_10 و formula_11 برای زنجیرهٔ واقعی و زنجیرهٔ معادل سازی شده با قطعات کوئن، تعداد قطعات کوئن formula_12 و طول آن formula_13 به دست می آید. برای زنجیرهٔ کرمی شکل، طول کوئن مساوی دو برابر طول پایسته است..
سنت رابرت سَاوثوِل (زاده ۱۵۶۱ - درگذشته ۲۱ فوریه ۱۵۹۵) کشیش فرقه ژزوئیت و شاعر انگلیسی بود. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
محمود عزیزی (زاده ۴ آذر ۱۳۲۳) بازیگر، نویسنده، کارگردان و مدرس تئاتر، تلویزیون و سینما ایران است. او هم اکنون عضو هیئت علمی و استاد تمام دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. عزیزی برای شرکت در انتخابات مجلس دهم ثبت نام کرد و صلاحیتش مورد تأیید شورای نگهبان قرار گرفت. اما با کسب جایگاه ۷۷ در تهران موفق به راهیابی به مجلس نشد. تحصیلات. رسالهٔ دکتری او در ۲۶۰ صفحه در سال ۱۹۸۰ دربارهٔ تعزیه و تئاتر اپیک برشت و بوطیقای ارسطویی به راهنمایی آندره واینشتاین با این مشخّصات بوده است: Thèse de 3e cycle: THÉÂTRE: Paris 8: 1980 MAHMOUD AZIZI SOLDOOZ ; SOUS LA DIRECTION DE ANDRÉ VEINSTEIN منابع. http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id=138112040199
مقدمه ای بر ترمودینامیک مهندسی شیمی کتابی در ترمودینامیک است که به طور ویژه برای دانشجویان رشته مهندسی شیمی تألیف گردیده است. این کتاب توسط جوزف اسمیت، هندریک ون نس و مایکل ابوت تألیف گردیده و انتشارات مک گروهیل آمریکا ناشر آن می باشد. تمایز اصلی ویرایش سوم نسبت به ویرایش های بعدی. از نخستین ویرایش تا ویرایش سوم، دو استاد برجسته مهندسی شیمی یعنی جی. ام. اسمیت و اچ. ام. ون نس این کتاب را تألیف می کرده اند. فصل های سوم به بعد این کتاب شامل مباحث به نسبت سنگینی از ترمودینامیک مهندسی شیمی می شده است که از ویرایش های چهارم به بعد از سختی آن ها کاسته و مباحثی روان جایگزین آن ها می شود. ضمناً از ویرایش چهارم به بعد ام. ام ابوت به جمع مؤلفین افزوده می شود و در روان تر شدن متن قسمت های سخت این کتاب نقش عمده ای ایفا می کند. ترجمهٔ فارسی. این کتاب به زبانِ فارسی نیز ترجمه شده است. تا پیش از ترجمه این کتاب به قلمِ محمد سلطانیه در سال ۱۳۶۶، عمدتاً آموزش این مباحث از روی نسخه انگلیسی آن یا با ترجمه ها و جزوات دانشگاهی استادان این درس نظیر مرتضی سهرابی صورت می گرفته است. در سال ۱۳۶۶ محمد سلطانیه ویرایش سوم نسخه انگلیسی کتاب
را در دو مجلد تحت عناوین «درآمدی بر ترمودینامیک مهندسی شیمی» و «درآمدی به ترمودینامیک مهندسی شیمی» ترجمه می کند. این ترجمه هنوز هم در محافل دانشگاهی به جهت ویژگی های خاص ویرایش سوم کتاب مقدمه ای بر ترمودینامیک مهندسی شیمی جز کتب کاربردی به شمار می رود. سال ۱۳۶۸ مرتضی سهرابی اقدام به ترجمه راهنمای حل مسائل ویرایش سوم کتاب می کند و این کتاب ذیل عنوان «آشنایی با ترمودینامیک مهندسی شیمی-مفاهیم کلی و راهنمای حل مسائل» از طریق انتشارات دانشگاه صنعتی امیرکبیر به چاپ می رسد. در سال های بعدی عمدتاً همین سه جلد به عنوان منبع اصلی به شمار می رود تا اینکه در سال ۱۹۸۷ میلادی به موجب انتشار ویرایش چهارم کتاب دکتر منصور کلباسی اقدام به ترجمه کتاب تحت عنوان «ترمودینامیک مهندسی شیمی» در دو جلد می کند. در سال های بعد نیز به تبع نشر ویرایش های جدیدتر این کتاب توسط انتشارات مک-گروهیل ترجمه های جدید نیز روانه بازار می شوند که از جمله آن ها می توان به ترجمه دکتر محمد سلطانیه از روی ویرایش پنجم و ترجمه سعید سلطانی و ساناز پورمند از روی ویرایش هفتم اشاره کرد.
مدال های بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ سنت لوئیس از تاریخ ۱ ژوئیه تا ۲۳ نوامبر ۱۹۰۴ میلادی در ۹۱ رویداد، ۱۶ رشته ورزشی تقسیم شده است، در این دوره از مسابقات ۶۵۱ ورزشکار از ۱۲ کشور جهان شرکت کرده بودند.
دورست، یک کارخانه تولید تجهیزات عکاسی و چاپ عکس در ایتالیا است. تاریخچه. این مجموعه در سال ۱۹۳۶ توسط برادران دورست (جولیوس و گیلبرت)، که علاقه زیادی به عکاسی داشتند، و البته به تشویق مادرشان، که یک عکاس پرشور بود، لابراتوار خود را تأسیس کردند. محصولات. آگراندیسور از عمده ترین و معروف ترین محصولات دورست بشمار می رود، که تولیدات آن تا اواخر سال ۲۰۰۶ میلادی ادامه داشت. با توجه به رشد و همه گیر شدن عکاسی دیجیتال، و کاهش تقاضای بازار، تولیدات کارخانه دورست نیز کاهش یافت. طی ۷۰ سال سابقه درخشان، سال ۱۹۷۹ سال اوج تولید و فروش، با رکورد ۱۰۷٫۰۰۰ دستگاه بشمار می رود. در طی این مدت زمان دورست موفق به ثبت بیش از ۵۰۰ اختراع در زمینه نور و طراحی آگراندیسور شده است. قطع نگاتیو. این کارخانه تقریباً برای تمامی اندازه های نگاتیو آگراندیسور مخصوصی طراحی و عرضه کرده است، از قطع ۱۳۵ تا ۱۳*۱۸ که به دورست ۱۳۸ مشهور است.
مدال های بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۰ پاریس از تاریخ ۱۴ مه تا ۲۸ اکتبر ۱۹۰۰ میلادی در ۹۰ رویداد، ۱۶ رشته ورزشی تقسیم شده است، در این دوره از مسابقات ۹۹۷ ورزشکار از ۲۴ کشور جهان شرکت کرده بودند.
حمله مغول به ژاپن یا گِنکو ، به دو حملهٔ سلسله یوآن به ژاپن در دوره کاماکورا گفته می شود. به طور عمده صحنهٔ این جنگ ها کیوشو در جنوب غربی ژاپن بوده است. قوبلای خان امپراتور مغول پس از مسلط شدن بر چین شمالی و اشغال پادشاهی گوریو (کُره)، شش بار سفیرانی به ژاپن فرستاد و خواستار اظهار انقیاد ژاپن و شناسایی و قبول برتری چین در شرق آسیا توسط ژاپن شد اما هوجو توکیمونه فرماندار نظامی ژاپن هر بار این سفیران را بدون پاسخ گذاشت و به حالت آماده باش جهت حمله درآمد. حمله نخست مغول نبرد بون ای نام دارد و در سال ۱۲۷۴ میلادی رخ داد. در این حمله با وجود برتری نظامی و پیشروی سپاهیان امپراتوری مغول، سربازان پس از یک روز نبرد شدید، هنگام شب عقب نشینی کرده و به کشتی هایشان بازگشتند. حوادثی که بعد از سوار شدن سربازان مهاجم به کشتی ها رخ داده و باعث برنگشتن بیش از نیمی از این سربازان به سرزمین چین شده، هنوز در پرده ای از ابهام باقی مانده است. وقوع حملهٔ دوم مغول به نام نبرد کوآن، در سال ۱۲۸۱ میلادی بوده است. در حملهٔ دوم دو ناوگان با فاصلهٔ زمانی و عدم هماهنگی از کشور گوریو (کُره) و کشور چین جنوبی، که به تازگی به تصرف مغول درآمده بو
د، به حرکت درآمدند. هر چند توسط ناوگان اول حملاتی به چند جزیره صورت گرفت اما توفان شدید، لشکر مشترک مهاجم را از انجام حملهٔ اصلی و پیاده شدن در خاک ژاپن بازداشت؛ و این حمله با شکست کامل مغول پایان یافت. توفان شدیدی که کشتی مهاجمان را در هم کوبید، بعدها "باد الهی" یا کامی کازه نامیده شد. به جز اشغال ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم، این دو حمله به ژاپن تنها حمله ای بوده است که با هدف اشغال این سرزمین، توسط یک نیروی خارجی در طی تمام تاریخ این کشور، صورت گرفته است. پیامد سال ها تدارک نظامی به منظور جنگ با مغولان، برای حکومت کاماکورا مصیبت آمیز بود. بسیاری از وفادارانی که برای پاسداری از حکومت جنگیده بودند، اینک در انتظار پاداش بودند و برآورده کردن این خواسته از توان حاکمان خارج بود. از این رو، مشکلات مالی و کاهش وفاداری در میان اربابان قدرتمند به فروپاشی حکومت کاماکورا کمک کرد. تعریف. گِنکُو (به ژاپنی: 元寇 Genkō) از لحاظ لغوی از دو کانجی «元» به معنای «دودمان یوآن» و دیگری «寇» به معنای «یورش» تشکیل شده است و معنای تحت الفظی آن «یورش مغول» است. گِنکُو نامِ دو حملهٔ امپراتوری مغول به ژاپن است، و از دو نبرد تشکیل شده است،
اولین حمله نبرد بون ای در پاییز سال ۱۲۷۴ میلادی برابر با سال یازدهم دورهٔ بون ای و پس از هفت سال حمله دیگر نبرد کوآن در تابستان ۱۲۸۱ میلادی برابر با سال چهارم دورهٔ کوآن رخ داد. اوضاع سیاسی و نظامی در دوره کاماکورا. حکومت شوگون سالاری کاماکورا در سال ۱۱۸۵ میلادی بنیان گذاری شد و مقر آن شهر کاماکورا قرار گرفت. در این دوره امپراتور، دربار و حکومت مرکزی سنتی به نهادهایی تشریفاتی مبدل شدند. در این زمان اساس حکومت دیکتاتوری نظامی شوگون ها ریخته شد و اصول و قوانین آن تکوین و تدوین یافت؛ سپاه سامورایی شکل گرفت و قالب اصلی خود را پیدا کرد. هم زمان با تشکیل دوره کاماکورا، رسم خودکشی سامورایی یا هاراکیری به وجود آمده و رواج پیدا کرد. پس از منقرض شدن نسل میناموتونو یوری تومو نخستین شوگون و بنیانگذار شوگون سالاری کاماکورا، خاندان همسر وی، هوجو ماساکو، قدرت را در کشور در دست گرفتند. اکثر شوگون های دوره کاماکورا ناتوان و در واقع تحت کنترل کامل خاندان هوجو بودند. مقام شیکّن (معاونت شوگون) تنها در انحصار خاندان هوجو بود و بیشتر ایام این دوره، شیکّن ها اداره کشور را در دست داشتند. رابطهٔ بین سامورایی ها و شوگون در دوره کاماک
ورا بر پایه اصلی به نام پاداش-خدمت بود. سامورایی ها در عوض خدمت به شوگون حفظ مالکیت اراضی شان تأمین می شد و در صورتی که در نبردها می توانستند اراضی جدیدی را تصرف کنند، مالکیت اراضی جدید را نیز به دست می آوردند. در مقابل دریافت چنین پاداشی آنها می بایست به شوگون وفادار می ماندند و پیرو امر وی در جنگ ها شرکت می کردند و در تأمین هزینه های جنگ سهیم می شدند. همچنین در صورت انجام یک خدمت برجسته و مهم زمین های تازه یا مقام و مناصبی بلندپایه به سامورایی ها داده می شد. اوضاع سیاسی و نظامی مغول. در قرن های دوازده و سیزده میلادی، بزرگ ترین قدرت نظامی که جهان تا آن روز دیده بود، به وسیلهٔ خان معروف مغول چنگیز خان در آسیای مرکزی پدیدار شد، و به حرکت درآمد. مغولان طی چند دهه سرزمین های آسیا را درنوردیدند و تا نواحی شرق اروپا نیز راه یافتند. تصرف گوریو. در نیمهٔ قرن سیزدهم و در سال ۱۲۳۱ میلادی، امپراتوری مغول به دستور اوگتای خان یورش خود را به پادشاهی گوریو (زمان حکمرانی ۱۳۹۲–۹۱۸ میلادی) در شبه جزیرهٔ کره آغاز کرد. ارتش باتجربه مغول موفق شد پایتخت آن روز کائسونگ را تصرف کند. پادشاه گوریو با درک اینکه با سقوط پایتخت قادر به
مقاومت در برابر مهاجمان مغول نیست، خواستار صلح شد. مغول با قبول درخواست صلح، باج و خراج بسیار سنگینی را از گوریو مطالبه و هفتاد و دو مقام اداری مغول را به هدف اطمینان از رعایت شرایط صلح در شهرهای مختلف در شمال غربی گوریو مستقر کرد. در اوت سال ۱۲۳۲ میلادی، پادشاه گوریو باهدف ادامه مقاومت در برابر این یورش و با توجه به ضعف نیروی دریایی مغول، پایتخت را از کائسونگ به جزیره گانگوا انتقال داد. همچنین دستور داد که مردم عادی از حومه شهرها فرار کرده و در شهرهای بزرگ، دژهای کوهستانی یا جزایر پناه بگیرند. در پی آن سپاه مغول بار دیگر حمله به گوریو را آغاز کرد و جنگ بین مردم این کشور و سپاه مغول سه دهه ادامه پیدا کرد. در طی این جنگ سی ساله بسیاری از معابد و مراکز فرهنگی گوریو به آتش کشیده شد و تعداد بسیاری از مردم کشته شدند. در سال ۱۲۶۰ پادشاه گوریو که امید به پیروزی را از دست داده بود صلح را بر ادامه جنگ ترجیح داد و بدین ترتیب، گوریو تسلیم و ضمیمهٔ امپراتوری مغول شد اما گروه دیگری که مخالف این تسلیم بودند، سپاه سانبتسوشو را در سال ۱۲۷۰ تشکیل دادند و نبرد با سپاه مغول را تا سال ۱۲۷۳ ادامه دادند. این شورش در نهایت سرکوب شد
. درگیر شدن سپاه مغول در این شورش یکی از عوامل تأخیر حمله مغول به ژاپن دانسته می شود. تصرف چین. در قرن دوازدهم میلادی، کشور چین بین دو سلسله تقسیم می شد: یکی سلسلهٔ کین (۱۱۱۵–۱۲۳۴) که بر چین شمالی تسلط داشت، و سلسلهٔ دیگر سونگ جنوبی (۱۱۲۷–۱۲۷۹) بود که بر چین جنوبی حکومت می کرد. در سال ۱۲۱۱ میلادی چنگیز خان با تمام قوا به سلسله کین حمله کرد. هدف از این حمله به دست آوردن اسب و مراتع دولتی بود که اسبان نظامی در آن پرورش می یافتند. در آن زمان اسب یکی از مهم ترین ابزارهای جنگی به شمار می آمد. سلسله کین پس از از دست دادن تعداد بسیاری از اسبان و مراتع، تضعیف شد. با تسلط مغولان بر پکن، پایتخت چین شمالی که در مرکز کشور قرار داشت، سلسله کین به طرف نواحی جنوبی تر عقب نشینی کرد و پایتخت را شهر کایفنگ قرار داد. جنگ مغول-کین، مابین امپراتوری مغول و سلسلهٔ کین در شمال چین به مدت ۲۳ سال ادامه داشت و عاقبت به سقوط سلسله کین به دست مغول در سال ۱۲۳۴ میلادی انجامید. منگوقاآن (زمان حیات ۱۲۰۹ تا ۱۲۵۹) پسر تولی خان (چهارمین و کوچک ترین پسر چنگیز خان) که چهارمین خاقان حکومت مغول بود، برادر کوچکتر خویش قوبلای خان را به فتح سونگ جنوبی
مأمور کرد. قوبلای تا سال فوت منگوقاآن به تسخیر آن سرزمین مشغول بود و قسمتی از آن را، به همراه منگوقاآن که از نواحی دیگر به این کشور حمله کرده بود، گشود. در هنگامهٔ جنگ منگوقاآن به علت بیماری درگذشت و قوبلای تهاجم خود را رها کرده برای تعیین خاقان جدید مغول، به چین شمالی رفت و توانست در رقابت با دو برادرش اریق بوقا و هولاکو خان، پیروز شده و جانشین منگوقاآن شود. قوبلای خود را جانشین امپراتور سابق چین معرفی کرد و مقر سلطنت خود را در شهر قدیم پکن قرار داد. قوبلای سپس توانست با جنگ های بسیار، تمام چین جنوبی را بگیرد، و سلسلهٔ سونگ جنوبی را براندازد و سلسله یوآن (۱۲۷۱–۱۳۶۸ میلادی) را در چین بنیان گذاری کند. در زمان دودمان یوآن، تمامی خاک چین برای نخستین بار تحت سلطهٔ یک امپراتوری غیرچینی درآمد. قوبلای خان به این ترتیب امپراتور مغولستان و چین شد و شهر پکن را به پایتختی امپراتوری خود برگزید. زمینه جنگ. بسیاری از محققان معتقدند که مغولان برای به دست آوردن ثروت به ژاپن حمله کردند. مارکو پولو که در حدود ۱۷ سال، از سال ۱۲۷۵ تا ۱۲۹۲ همزمان با حملهٔ مغول به ژاپن، در چین اقامت داشته است، در کتاب خود، "سفرهای مارکوپولو"، پس
از معرفی ژاپن، به علاقه قوبلای خان به تصرف ژاپن اشاره کرده و ثروت این کشور را که سبب به وجود آمدن علاقمندی قوبلای خان دانسته است. ژاپن و سونگ جنوبی سابقه دوستی ۳۰۰ ساله داشتند و ژاپن در طی تسخیر سلسله سونگ توسط مغول (۱۲۷۹–۱۲۳۵) با صدور گوگرد به چین به تقویت نظامی این کشور یاری می رساند. چینی ها ۱۰۰ سال قبل از حمله مغول در جنگ ها از باروت استفاده می کردند. ماده اولیهٔ ساخت باروت، گوگرد است که در چین کمیاب است اما در ژاپن به علت وجود منطقه های آتشفشانی، بسیار یافت می شود. قوبلای خان لازم می دید که راه صدور گوگرد را به چین ببندد و با تصرف ژاپن قصد داشت که این منبع مهم تسلیحاتی را تحت تسلط خویش درآورد. اعزام هیئت از طرف قوبلای خان به ژاپن. در سال ۱۲۶۶ میلادی قوبلای خان پیغامی حاوی هشدارهای دیپلماتیک خطاب به امپراتور ژاپن تدوین کرد و دستور داد تا این نامه توسط هیئتی به ژاپن رسانده شود. قرار بود این هیئت از راه گوریو به ژاپن برسد و پس از رسیدن به این کشور، از شاه گوریو، ون جونگ، خواسته شد که نقش میانجی را برعهده بگیرد و ترتیبی داده شود که اشخاصی از کشور گوریو که با راه های ژاپن آشنایی داشتند، هیئت مغولی را تا مقصد
همراهی کنند. از طرف دیگر گوریو از حمله مغول به ژاپن و بار هزینه های نظامی که پس از حمله، توسط امپراتوری مغول بر روی دوش این کشور گذاشته می شد، واهمه داشت. هیئت مغولی با راهنمایی مأمورانی از گوریو تا جزیره کُره ای جئونجدو در مرز دریایی با ژاپن رسیدند. در این جزیره مأموران گوریویی باد و طوفانی بودن دریا را بهانه کرده و ادامه سفر را خطرناک دانستند. به همین علت هیئت قوبلای خان مجبور شد که مأموریت را ناتمام گذاشته و به چین بازگردد. قوبلای خان پس از شنیدن علت برگشت هیئت اول، به شاه گوریو دستور داد مسئولیت عدم انجام دستور وی را برعهده بگیرد. شاه گوریو که کشورش در آن زمان در سلطهٔ سلسله مغولی یوآن بود چاره ای جز اطاعت نداشت؛ و این بار کار رساندن پیغام برعهدهٔ مأموران کشور گوریو گذاشته شد. در نتیجه در ژانویه ۱۲۶۸ میلادی هیئت دوم که از اهالی گوریو تشکیل شده بود به ژاپن رسید و پیغام زیر را به امپراتور ژاپن ابلاغ کرد: پس از آگاهی امپراتور ژاپن از محتوای نامه، بحث و مشورت در مورد چگونگی واکنش در برابر این پیغام، به علت لحن بی ادبانه و تهدیدآمیز نامهٔ فرستاده شده، انجام شد؛ و سرانجام هوجو توکیمونه، هشتمین شیکّن، که در همان
سال و در سن هجده سالگی به این سمت منصوب شده بود، تصمیم گرفت هیچ پاسخی به این پیغام ها ندهد. به غیر از این دو هیئت، مغولان چهار بار دیگر فرستادگانی، در سال های ۱۲۶۹ (دوبار)، ۱۲۷۱، و ۱۲۷۲ به ژاپن فرستادند. اما توکیمونه هر بار مأموران قوبلای خان را بدون جواب گذاشت و حتی اجازهٔ ورود به پایتخت ژاپن را به آن ها نداد. تاریخ نگار دوره کاماکورا، کاوازوئه شوجی توضیح می دهد که مغولان در ابتدا به منظور جلوگیری از کمک ژاپنی ها به سونگ جنوبی، به دنبال ایجاد روابط با ژاپن بودند اما ژاپنی ها درخواست مغول را اعلان جنگ قلمداد کردند. در آن زمان ژاپن جامعه ای بود که توسط نظامیان اداره می شد و فرمانروایان در این کشور مستعد جنگ بودند. این احتمال نیز وجود دارد که درک ژاپن از پیغام های مغولان مغرضانه باشد. هوجو توکیمونه اعتقاد عمیقی به آیین ذن داشت و اطلاعاتی که دربارهٔ چین دریافت می کرد به ویژه از طریق، راهبان ذن بود که از چین جنوبی، که در حال جنگ با مغولان بود، گریخته و در ژاپن در پناه توکیمونه قرار داشتند. مخالفت شدید آنان با مذاکره و قبول درخواست قوبلای خان از جمله عواملی بود که بر تصمیم فرمانروای نظامی جوان تأثیر بسیاری گذاشت.
متن تهدیدآمیز پیغام های قوبلای خان باعث شد ژاپن در برابر حملهٔ خارجیان به حال آماده باش دربیاید. کمی پیش از شروع حمله امپراتور ژاپن به قصد دعا برای پیروزی به معبد شینتو رفت و توکیمونه فرماندهٔ نظامی ژاپن نیز نیایش های خود را با نوشتن دعاهای بودایی با خونش انجام داد. پیش از نبرد. شکل گرفتن دیکتاتوری خاندان هوجو. در ایام سال نو ۱۲۶۸ سفیران کشور گوریو نامهٔ تهدیدآمیز قوبلای خان را به دولت محلی دازایفو در کیوشو، جنوب غربی ژاپن، تحویل دادند. در ماه سوم شوگون سالاری کاماکورا که در انتظار حمله مغول بود، جهت یک پارچه کردن قدرت، هوجو توکیمونه را که از خاندان اصلی هوجو بود، به عنوان هشتمین شیکّن منصوب کرد. در ماه دهم از سال ۱۲۷۱ نیچیرن بنیانگذار بوداگرایی نیچیرن تبعید شد. نیچیرن باور داشت که جوهرِ آموزه های بودا در سوره نیلوفر است. بر طبق نظر نیچیرن فرقه های دیگری که در آن زمان در ژاپن وجود داشتند، حقیقت را اشتباه فهمیده بودند و همین اعتقاد باعث شد که نیچیرن از سایر مکاتب بودیسم و حکومت را که از آنها حمایت می کرد را شدیداً انتقاد کند. در این زمان بیشتر فرماندارانِ منطقه کیوشو از شاخه دیگر خاندان هوجو بنام خاندان هوجو
(شاخه ناگوئه) بودند. این شاخه بعد از شاخهٔ اصلی، بیشترین قدرت را در ژاپن در اختیار داشت و در سال ۱۲۴۶ میلادی، شورش میا را به علت اختلاف با خاندان اصلی در مورد سهم و حق خود در قدرت، موجب شده بود. در روز هفتم از ماه دوم سال ۱۳۷۲ شورشی در کاماکورا رخ داد. در روز یازدهم هوجو نوری توکی و هوجو توکی آکی دو برادر از اعضای خاندان هوجو (شاخه ناگوئه) به جرم دست داشتن در این شورش به قتل رسیدند. هوجو توکی آکی پس از قتل، بی گناه اعلام شد، و پنج سامورایی مسئول قتل وی گردن زده شدند. پس از قتل هوجو توکی آکی که فرماندار سه ولایت در کیوشو بود، فرمانداری این مناطق به افرادی از شاخه اصلی خاندان هوجو منتقل شد. این تغییر به این علت دانسته می شود که در صورت حمله مغول فرمانداران و افراد وابسته به شاخه فرعی خاندان هوجو (شاخه ناگوئه) از اریکه قدرت در منطقه جنوبی کشور حذف شوند و از نظر امنیتی کسانی که فرمانبرداری بیشتری از هوجو توکیمونه داشتند جایگزین آنان شوند. توکیمونه برادر بزرگتری از خود بنام هوجو توکیسوکه داشت که مادر وی سوکوشیتسو (زن غیراصلی) پدر وی بود؛ و خود وی، بزرگ ترین پسر از زن اصلی پدرش محسوب می شد. توکیسوکه نیز در همان ماه
به دستور نابرادری اش، هوجو توکیمونه به جرم شورش به قتل رسید. کشته شدن وی نیز؛ در راستای تصفیه نیروهای مخالف احتمالی قبل از حمله مغول و استقرار بیش از پیش یکه سالاری خاندان هوجو ارزیابی می شود. تسلط کامل مغول بر گوریو. زمان و اجرای واقعی طرحی حمله مغول به ژاپن با تغییر شرایط در گوریو (کُره) گره خورده بود، از ششمین ماه ۱۲۶۹ به دلیل فروپاشی پادشاهی گوریو، جنگ داخلی و شورش در آن کشور حاکم بود. پس از آن مغول ها توانستند موقعیت خود را در گوریو تقویت کرده و از این طریق پیشروی خود را به ژاپن تسهیل کنند. در دوازدهم ماه سال ۱۲۷۰، سلسله یوآن ارتش را در گوریو مستقر کرد. در این میان، وی با استفاده از نیروی ترکیبی از مغول ها و کره ای ها حمله اصلی علیه عناصر شورشی سانبتسوشو را در خود گوریو انجام داد. در سال ۱۲۷۱، ژاپن پیامی را از شورشیان گوریو دریافت کرد که در مورد پیشروی مغول هشدار داده و از ژاپن تقاضای ارسال مواد غذایی و جنگجو برای مبارزه با مغول در گوریو شده بود. در ماه پنجم سال ۱۲۷۱، این عناصر شورشی شکست خوردند. اگرچه برخی از آنها به سمت جنوب نقل مکان کردند و توانستند مقاومت خود را برای مدتی ادامه دهند. قوبلای خان به ک
شور گوریو که در آن زمان تحت تسلط مغول بود، دستور داده بود که برای حمله به ژاپن در مدت ۵ ماه، ۹۰۰ کشتی جنگی بسازد. کشتی ها در مدت ۵ ماه آماده و ساخته شدند اما این کشتی ها که تحت فشار قوای مغول ساخته بودند از نظر کیفیت و استحکام دارای کیفیت بسیار پایینی بودند. شروع نخستین حمله مغول در نوامبر سال ۱۲۷۴ میلادی بود و تعداد سپاهیان متحد سلسله یوآن و گوریو و مغول بر روی هم به طور تقریبی بالغ بر ۳۳٬۰۰۰ نفر بود. نخستین نبرد، نبرد بون ای. پیروزی مغول در تصرف جزایر ژاپنی. سپاهیان مغول دو روز بعد از حرکت، در ۵ اکتبر، به جزیرهٔ تسوشیما (بزرگ ترین جزیرهٔ استان ناگاساکی) رسیدند و نیروی دفاعی این جزیره را شکست دادند. در مورد برخورد با اهالی ژاپن نوشته ای از نیچیرن (۱۲۸۲–۱۲۲۲)، رهبر و مؤسس فرقهٔ بوداگرایی نیچیرن، باقی مانده مبنی بر اینکه تمامی مردان جزیره را کشتند یا به اسارت گرفتند و زنان را در یک جا جمع آوری و کف دستشان را سوراخ کردند و با طنابی که از کف دستشان رد شده بود به یکدیگر متصل کردند و در درون کشتی ها آنان را به کشتی بستند. در ۱۴ اکتبر، در جزیرهٔ ایکی نوشیما پیاده شدند. در ۱۶–۱۷ اکتبر، بر اساس کتاب تاریخی هاچیمان گو
دوکون، سه جزیره جزیره هیرادوشیما، تاکا و نوکونو مورد حمله قرار گرفتند. پیاده شدن مغول ها در خلیج هاکاتا. سپاه متحد در روز ۱۹ نوامبر (روز بیستم از ماه دهم سال یازدهم بون ای) در سواحل خلیج هاکاتا واقع در جنوب غربی ژاپن پیاده شده و به مناطقی که امروزه شهر فوکوئوکا در آن قرار گرفته، حمله ور شدند. قوای مغول تنها از نظر تعداد بر سپاه ژاپن برتری نداشتند بلکه آن ها از سلاح هایی استفاده می کردند که برای ژاپنی ها ناشناخته بود. یکی از این سلاح ها، سلاحی نارنجک مانند به نام «تتسوهائو» بود. این ابزار به شکل توپی بود که درون آن با باروت پر شده بود و با اینکه باعث کشته شدن سربازان نمی شد اما هنگام انفجار به علت تولید صدای مهیب به همراه دود باعث ترسیدن اسب ها و پراکنده شدن سربازان ژاپنی می شد. همچنین استفاده از تیرهای آغشته شده به زهر، اسب ها و سربازان سپاه ژاپنی را یکی بعد از دیگری از پا می انداخت. از نظر عملیات جنگ گروهی و فن جنگیدن نیز سپاه ژاپنی در سطح پایین تری از سپاه مهاجم قرار داشتند. نبرد آکاساکا، پیروزی ژاپن. نیروهای متحد مغول پس از پیاده شدن در خلیج هاکاتا، کوه آکاساکا که امروزه در بخش مرکزی شهر فوکوئوکا واقع شده
است را پایگاه خود قرار دادند. اولین کاری که مغولان پس از فرود در یک کشور دشمن مدنظر داشتند، قرار گرفتن در پایگاه امن بود و «کوه آکاساکا» به علت مرتفع بودن به عنوان پایگاه امن انتخاب شده بود. در همین زمان، یک سامورایی به نام کیکوچی تاکه فوسا با همراهی صد سرباز حملهٔ غافلگیرانه ای انجام داد و توانست ارتش مغول را در کوه آکاساکا شکست دهد و برای گرفتن پاداش سر تعداد زیادی از سربازان مهاجم را بریده و همراه خود ببرد. نبرد توریکای گاتا، پیروزی ژاپن. پس از شکست نیروهای متحد در آکاساکا، آنان در جستجوی یک پایگاه دیگر به سمت «کوه سوهارا» که در غرب کوه آکاساکا قرار دارد حرکت کردند. تحت تعقیب قرار دادن این سپاه و حمله به آنان توسط ژاپنی ها نبرد توریکای گاتا نامیده می شود. در نتیجه این حملات معاون سپاه چینی ریو فوکوکو مورد اصابت تیر قرار می گیرد و زخمی می شود. عقب نشینی مغول. سپاه مهاجم مغول توانسته بود تا کیلومترها در داخل سواحل خلیج هاکاتا پیشروی کند تا اینکه به طور کاملاً غیرمترقبه و با وجود برتری، در شب تمامی سربازان سلسلهٔ یوآن به کشتی های خود در خلیج هاکاتا سوار شدند. برخی از مفسران علت عقب نشینی سپاهیان چینی را پیشگی