Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توکل (بانه)، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان پشت آربابا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۰ نفر (۴۱خانوار) بوده است.
چروش، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان پشت آربابا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
زربنه، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان پشت آربابا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۴ نفر (۲۶خانوار) بوده است.
کانی ابراهیم، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان پشت آربابا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
کانی بید، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان پشت آربابا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۶ نفر (۸خانوار) بوده است.
کوچر، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان پشت آربابا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۷ نفر (۳۷خانوار) بوده است.
گوئیل، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان پشت آربابا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۹ نفر (۲۱خانوار) بوده است.
واژه (بانه)، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان پشت آربابا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۷خانوار) بوده است.
سرداو، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بله که قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶۱ نفر (۷۰خانوار) بوده است.
سوراو، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بله که قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۵۰ نفر (۵۷خانوار) بوده است.
کنده سوره (بانه)، روستایی از توابع بخش ارمرده شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بله که قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۴۵ نفر (۱۲۳خانوار) بوده است.
بانوان، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بله که قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۹ نفر (۳۳خانوار) بوده است.
بله که، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. مردمان این روشتا با کار مرزی مشغولند و مردم خوب و مهربانی دارند و مکان های خیلی زیبای داری با یه رود که همه ی شهروندان بانه و روستاهای اطراف واسه سفر کوچک و با کیفیت بله که را به مقصد خود میدانند جمعیت. این روستا در دهستان بله که قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۲۹ نفر (۱۴۳خانوار) بوده است.
سربرد، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بله که قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۱ نفر (۱۹خانوار) بوده است.
سیسارک، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بله که قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶ نفر (۱۳خانوار) بوده است.
گرماب (بانه)، روستایی از توابع بخش الوت شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بله که قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۸ نفر (۳۸خانوار) بوده است.
خشکه دره، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۰ نفر (۴۲خانوار) بوده است.
ساوان (بانه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. نام ساوان از سه آوان گرفته شده است. سه آوان به معنی سه آب است که بیانگر سه رودخانه است که در روستا جاری هستند. این نام به مرور زمان به صورت ساوان درآمده است. مردمان باشرف وسخاوت مندی دارد که در دنیا یکم هستن. در این روستا کوهستانی وجود دارد به نام کنی مار یا لانه مار که پر از مار است. وبسیار سرسبز با چشم انداز زیبا. این کوهستان زیبا پر از گیاهان دارویی و بومی میباشد. زبان مردم این روستا کوردی سورانی میباشد جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۵۵ نفر (۱۶۷خانوار) بوده است.
صدبار، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۰ نفر (۹۲خانوار) بوده است.
عمرشال، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۹ نفر (۴۴خانوار) بوده است.
نژو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۲ نفر (۵۲خانوار) بوده است. درخت کهنسال. در قبرستان قدیمی روستای نژو یک درخت بلوط (مازودار) کهنسال وجود دارد که با شمارهٔ ۶۹۳ در تاریخ ۱۲ اسفند ۱۳۹۸ به عنوان میراث طبیعی ارزشمند در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است.
خواجه میر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۱ نفر (۷۳خانوار) بوده است.
شرگه (بانه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۷ نفر (۱۴خانوار) بوده است.
شوی (بانه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. روستای شوی از روستاهای با اصالت کردستان محسوب می شود. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن 1820 نفر (478 خانوار) بوده است.
میرآباد سفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. این روستا همسایە است با روستای دلنشین میرآباد علیا ، روستای شرگه و روستای سویرو جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۳ نفر (۵۴خانوار) بوده است.
بروژه کهنه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
دروله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۵ نفر (۱۴خانوار) بوده است.
رشیدقلعه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۸ نفر (۷۷خانوار) بوده است.
مجسه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۳ نفر (۲۷خانوار) بوده است.
نوده کهنه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
سَویرو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است.افسانه ها میگویند رونالدو به آنجا رفته جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۰ نفر (۶۱ خانوار) بوده است.
کوپیچ سفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۲ نفر (۶۹خانوار) بوده است.
کوپیچ علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹ نفر (۱۴خانوار) بوده است.
برده رشه (بانه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴ نفر (۸خانوار) بوده است.
سیچان (بانه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۳ نفر (۳۳خانوار) بوده است.
قائی برد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۳ نفر (۴۱خانوار) بوده است.
ترخان آباد (بانه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۳ نفر (۳۶خانوار) بوده است.
دمامه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
کوپیچ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹ نفر (۱۰خانوار) بوده است.
بنه رزان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۲ نفر (۲۲خانوار) بوده است.
بلوه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸ نفر (۷خانوار) بوده است.
بنه خوی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بانه در استان کردستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شوی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۸ نفر (۶۷خانوار) بوده است.
سنگ شکسته پل اوجی (با تلفظ ujibashi danpi) قدیمی ترین سنگ نوشته در ژاپن و از اولین نمونه های خوشنویسی در ژاپن است. این سنگ به یادبود ساخت پل اوجی نوشته شده است. ساخت پل اوجی در ۶۴۶ میلادی به پایان رسید. این سنگ نوشته هم اکنون در معبد "هاشی-درا" در کیوتو نگهداری می شود.
خوشنویسی ژاپنی یا شودو هنر خوشنویسی زبان ژاپنی است. برای مدت زمان طولانی، وانگ ژی چی، هنرمند خوشنویس چینی قرن چهارم میلادی الگوی خوشنویسان در ژاپن بود اما پس از پدید آمدن حرف های ژاپنی هیراگانا و کاتاکانا، سامانه نگارش زبان ژاپنی گسترش یافت و خوشنویسان ژاپنی سبک هایی ویژه ژاپن پدیدآوردند. تکنیک ها. خوشنویسی ژاپنی از خوشنویسی چینی گرفته شده و به همین دلیل اصول اولیه و تکنیک های آن ها بسیار به هم شبیه است. غالباً آن را با جوهر (SUMI) و روی کاغذ واشی می نویسند و دارای سبک های زیر است: ابزارها. در خوشنویسی جدید ژاپنی مجموعه ای از ابزارها را بکار می برند. از ابزارهای سنتی آن می توان این موارد را نام برد: در هنگام آماده کردن، آب را بر سنگ جوهر می ریزند و با جوهر جامد می سایند تا جوهر مایع پدید آید. از آنجاییکه این کار زمان بر است امروزه تازه کاران، جوهرهای آماده مایع را بکار می برند. هنرآموزان پیشرفته تر به ساییدن جوهر خود علاقه دارند. قلم موها در اشکال و اندازه های گوناگون و بیشتر از موی زبر حیوانات ساخته می شوند. (بیشتر از مو و پشم بز و گوسفند و نیز یال اسب استفاده می شود) دسته قلم موها را از چوب، بامبو، پلاستیک
و مواد دیگر می سازند. تاریخچه. ریشه چینی. ریشه خوشنویسی در چین به قرن ۲۲ پیش از میلاد می رسد زمانی که که تصویرنگاشت ها را برای امور مذهبی روی استخوان می نوشتند. لی سی، نخست وزیر دربار دودمان چین، در قرن سوم پیش از میلاد نوشتار استانداردی ارائه کرد. او شکلی از تصویرنگاشت را تصویب کرد که باید در اندازه های مربع های یکنواخت و تنها با هشت ضربه قلم نوشته شوند. او همچنین مشخص کرد که نوشته ها از بالا به پایین و از راست به چپ نوشته شوند. خوشنویسی کایشو سنتی چینی در حدود ۶۰۰ پس از میلاد به ژاپن راه یافت و تا امروزه تمرین و تغییر شکل آن ادامه یافته است. قدیمی ترین متن خوشنویسی شده ژاپنی در هاله نور مجسمه "یاکوشی نیورای" در معبد هوریو-جی قرار دارد. این خوشنویسی ژاپنی در سبک "شاکیتای" (写経体) نوشته شده است که در دوران شش دودمان سبکی شناخته شده بوده است. پیش از دوره نارا. در معبد هوریو-جی نوشته هایی در مورد سوترای گل نیلوفر از جمله هوکه گیشو (法華義疏) نیز نگهداری می شود که متعلق به قرن ۷ میلادی است و قدیمی ترین نوشته ژاپنی است. متن آن به سبک "سوشو" نوشته شده و در دوره آسوکا برای آن تصویرسازی هم شده است. قدیمی ترین سوترای دست ن
ویس ژاپنی، کونگو جودارانیکیو است که در ۶۸۶ میلادی بدست راهب هورین نوشته شده است و سبک آن از کار اویانگ خون الهام گرفته است. سنگ شکسته پل اوجی متعلق به میانه قرن هفتم میلادی و "سنگ شهرستان ناسو" نمونه هایی از این زمان هستند. هر دوی این نوشته ها نمونه هایی از سبک خوشنویسی دودمان وی شمالی هستند. در قرن هفتم، دودمان تانگ در چین به برتری رسیدند. دومین امپراتور آن ها، تایتسونگ، کارهای وانگ ژی چی را ستود و به او اعتبار بخشید و این امر خوشنویسان ژاپنی را نیز تحت تأثیر قرار داد. تمامی کارهای این خوشنویس چینی گم شده اند ولی کپی هایی که از روی کارهای او انجام شده باقی ماندند و منابع خوبی برای ادامه راه او باقی گذاشتند؛ از جمله این کپی ها می توان به "گاکی رون" (楽毅論) اشاره کرد که به سبک وانگ ژی چی و بدست شهبانو کومیو نوشته شده است. دوره هیان. امپراتور کامو پایتخت را ابتدا در سال ۷۸۴ میلادی از هیجو کیو در نارا به ناگااوکا کیو و سپس در ۷۹۴ میلادی به هیان کیو در کیوتو منتقل کرد. این آغاز دوره هیان بود که از آن با نام "دوره طلایی" ژاپن نام می برند. در اوایل این دوره تغییری در تأثیرات برگرفته از خوشنویسی چینی روی نداد. به عنوا
ن مثال در دوره امپراتور ساگا، طبقه اشرافی و زنان درباری همچنان از خوشنویسی های اشعار چینی برای تمرین استفاده می کردند. از خوشنویسی های باقی مانده از سایچو و کوکای می توان فهمید که تأثیر وانگ ژی چی بر خوشنویسی ژاپن همچنان پابرجاست. آثار خوشنویسان دیگر چینی از جمله اویانگ ژون و یان ژنکینگ نیز مورد توجه قرار می گرفت. در همین دوره بود که سبک خوشنویسی ویژه ژاپن نیز ایجاد شد. سیستم نوشتاری واجی کانا نیز برای نوشتن صداهایی که با کلمات وام گرفته چینی نمی شد نوشت پدید آمد. خوشنویسان ژاپنی هنوز واژه های اصلی، کانجی (漢字) را در همان مربع به جا مانده از دوران قبل می نوشتند. "سوکو شوجیتسو" اولین متنی است که در آن سبک خوشنویسی ویژه ژاپن دیده می شود. این متن شعری تانکا (短歌) بود که در ۷۴۹ میلادی نوشته شد و با خوشنویسی چینی تفاوت هایی داشت. دوره کاماکورا و موروماچی. رسیدن میناموتو نو یوریتومو به عنوان شوگون که پس از شورش های هوگن و هیجی و پیروزی خاندان میناموتو بر خاندان تایرا بود، باعث به وجود آمدن دوره ای جدید در ژاپن شد که با نام دوره کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) شناخته شد. در این دوره که به دوران نظامیگری معروف شد ارتباط با چین که
دودمان سونگ در آن حکومت می کرد بیشتر شد و بوداگرایی در ژاپن شکوفا شد. راهبان بودایی همچون شونجو که در چین تحصیل می کردند پس از بازگشت به ژاپن کتاب هایی با خود می آوردند که در پدید آمدن و نیرو گرفتن سبک خوشنویسی کایشو بسیار تأثیرگذاردند. همچنین بومی شدن ماندگار شدن راهبان چینی در ژاپن که با تشویق افرادی صاحب قدرتی چون هوجو توکیوری صورت می گرفت بر این امر تأثیرگذار بود. معبد کنچو-جی در منطقه کاماکورا که آن را رانکی دوریو بنیان نهاد هنوز هم دارای آثار بسیاری از آن دوره است. با گسترش رینزایی ذن گرایش به سبکی کمتر تکنیکی که حالت های ذن در آن نمایان است بیشتر گشت که از نمونه های آن می توان به کارهای موسو سوسکی اشاره کرد که با سبک پالوده شده سوشو نوشته شده است. کارهای فوجیوارا نو شونزی و فوجیوارا نو تیکا در سبک وایو از بهترین نمونه های خوشنویسی در اواخر دوره هیان و اوایل دوره کاماکورا است. ناآرامی و آشوب سیاسی و نظامی در دوره موروماچی (۱۳۳۶–۱۵۳۷) نیز ادامه داشت. پس از اینکه آشی کاگا تاکااوجی توانست امپراتور گودای گو را از کیوتو بیرون کرده و شگون سالاری آشی کاگا را ایجاد کند، باهم آمیختن اعضای بارگاه امپراتوری، اربا
بان، سامورایی ها و راهبان ذن به ایجاد نوعی فرهنگ جدید کمک کرد که به شکوفایی هنرها انجامید. با به قدرت رسیدن ایککیو سوجون در معبد دایتوکو-جی، خوشنویسی به بخشی از مراسم چای ژاپنی در قرن پانزدهم تبدیل شد. دوره ادو. دوره ادو با به قدرت رسیدن توکوگاوا ایه یاسو در بین سال های ۱۶۰۳ تا ۱۶۱۵ و پایه گذاری شوگون سالاری توکوگاوا بنیان نهاده شد و دوره ۲۵۰ ساله پرثباتی را در ژاپن پدید آورد که تا نیمه دوم سده نوزدهم جریان داشت. در این دوره بر بوشیدو (راه و روش جنگاوری) و سیاست ساکوکو (انزوای ژاپن از دیگر کشورهای جهان) پافشاری می شد. پژوهش های خوشنویسی در این دوره بیشتر بر سبک کارایو (唐様) از چین دودمان مینگ بود. اینگن و اوباکو از شاخه های بوداگرایی ذن ژاپن و نیز مدرسه خوشنویسی دایشی، هر یک بهبودها و دگرگونی هایی در خوشنویسی پدیدآوردند. مدرسه خوشنویسی دایشی بر هشت اصل یونگ (永字八法) که به وانگ شی ژی برمی گشت و نیز ۷۲ گونه هیسی که به استاد وانگ شی ژی (وی شو) برمی گشت پافشاری می کرد. در ۱۶۶۴ چاپ دوباره این اصول تغییری مهم در تئوری خوشنویسی پدیدآورد. خوشنویسانی چون هوسویی هوتاکو بعدها سبک کارایو را پیشرفت دادند. در ابتدای دوره ادو
نیز هونامی کوئتسو (۱۵۵۸–۱۶۳۷) با افزودن طرح های زیبای نقاشی همچون گل، پروانه یا شکل های مدور بر زمینه کاغذ، ساختاری شعرگونه به خوشنویسی ها افزود. او به همراه کونوئه نوبوتادا (۱۵۶۵–۱۶۱۴) و شوکادو شوجو (۱۵۸۴–۱۶۳۹)، سه خوشنویس بزرگ زمان خود در سبک وایو (和様) بودند که نمونه های خوشنویسی ویژه ژاپن را پدیدآوردند؛ آن ها را با نام سه کانی سانپیتسو (寛永三筆) نیز می شناسند. در حدود ۱۷۳۶ که توکوگاوا یوشیمونو که سیاست انزوای ژاپن را کمتر کرد، واردات ژاپن از دیگر کشورها و همچنین تأثیرگیری فرهنگی ژاپن از چین بیشتر شد. ادیبان ژاپنی از خوشنویسی های سبک های وایو استقبال کردند و کارهای سنتی همچون آثار وانگ ژی چی و ون ژنگ مینگ و همچنین کارهای هنرمندان سبک جدیدتر سوشو همچون ژانگ شو، هوآی سو و می فو وارد کشور شد. کونوئه ایهیرو کارهای زیادی با کانا در سبک وایو انجام داد اما در آن دوره سبک کارایو بیشتر تمرین می شد. نمونه ّایی از این خوشنیسی ها بدست استادان کوکوگاکو یا شاعران و نقاشانی چون فوکودا چیو-نی، یوسا بوسون و ساکای هوییتسو نگهداری شد و باقی مانده اند. امروزه. امروزه خوشنویسی یکی از درس های مدارس ابتدایی در سیستم آموزشی اجباری ژا
پن است. در دبیرستان، خوشنویسی یکی از دروس اختیاری هنر است (درس های اختیاری دیگر هنر عبارتند از موسیقی و نقاشی). همچنین یکی از انجمن های پرطرفدار در دوران دبیرستان است به ویژه پس از اینکه خوشنویسی نمایشی پدید آمد. برخی از دانشگاه ها همچون دانشگاه تسوکوبا، دانشگاه گاکوگی توکیو و دانشگاه آموزش فوکوکا بخش های ویژه ای برای پژوهش های خوشنویسی با تأکید بر برنامه های آموزش معلم در خوشنویسی دارند. خوشنویسی ژاپنی بسیاری از هنرمندان غربی را نیز در طول قرن ها به خود شیفته کرده است.
خوشنویسی کره ای (به هانگول: 서예) (به هانجا: 書藝) (با تلفظ Seoye) به هنر نوشتاری زبان کره ای با خط هانگول یا هانجا گفته می شود. تاریخچه. حروف چینی در اوایل قرن های دوم و سوم میلادی به همراه گسترش بوداگرایی به کشور کره وارد شد. تحسین فرهنگ دودمان تانگ در دوره سیلای متحد و نیز در قرن هشتم میلادی ادامه یافت؛ در این قرن بود که "کیم سانگ" استاد خوشنویسی اهل کره مشهور شد و خطاطی های او را با کارهای وانگ ژی چی چینی مقایسه می کردند. چوئه چیون شاعر نیز به خاطر خوشنویسی هایش مشهور بوده و یکی از آثار او به صورت سنگ نوشته در "هائوندائه" در بوسان هنوز هم وجود دارد. سبک گوشه دار استادان اولیه تانگ، یو شینان، اویانگ ژون و چو سویلیانگ تا سده چهاردهم بکار می رفت تا اینکه در این سده، سبک های منحنی دار ژائو منگفو رواج یافت. در این سال ها بود که خوشنویسی کره ای به سمت رسمی شدن پیش رفت. "کیم جونگ هی" خوشنویسی کره ای را در اوایل سده نوزدهم با پدید آوردن سبک "جوسا" (از روی سبک چینی لیشو) دگرگون کرد. از آنجاییکه در سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۴۵ در مدارس حروف چینی را بکار می بردند از خوشنویسی با حروف هانجا استفاده می شد. پس از آن با افزایش ناسیو
نالیسم ملی، به کارگیری هانگول بیشتر شده و کارهای بیشتری با آن پدید آمد.
خوشنویسی گرجی گونه ای از خوشنویسی به زبان گرجی است که با سه نوع الفبای گرجی نوشته می شود. روش های خوشنویسی گرجستان دارای صدها سال سابقه هستند. کتاب های دست نویس گرجی متعلق قرن های اولیه میلادی، از گنجینه های ملی و فرهنگی این کشور به شمار می آیند. مسیحیت در ادبیات گرجی نقشی مهم داشته است و این راهبان کلیسای ارتدکس گرجی بوده اند که با نسخه برداری کتب مذهبی و نوشتن تاریخ گرجستان، خوشنویسی و خط گرجی را نگاه داشته اند.
به طور عادی، مکانیک کوانتوم در مقیاس اتم ها و ذرات اتمی به کار می رود. با این حال، در دماهای پایین، پدیده هایی دیده شده است که نشانگر ظهور کوانتوم مکانیک در مقیاس ماکروسکوپی هستند. شناخته شده ترین این پدیده ها ابرشارگی هلیوم و ابررسانایی هستند که هر دو رفتاری دیدنی به نمایش می گذارند. برای نمونه در هر دو حالت ماده می تواند با مقاومت صفر جریان یابد. در هلیوم چرخان پیچش های کوانتومی شکل می گیرند که همه به یک اندازه قوی هستند و می توانند در الگوهای زیبایی شکل گیرند. پدیده های کوانتومی ماکروسکوپی از زیباترین پدیده های فیزیک هستند. فصل ۲۱ کتاب درس های فاینمن در فیزیک در مورد این مطلب با «این فصل فقط برای سرگرمی است» آغاز می شود. در سال های ٬۱۹۹۶ ۱۹۹۸ ٬۲۰۰۱، ۲۰۰۳ چهار جایزه نوبل فیزیک به کارهایی در رابطه با این پدیده ها داده شد. پدیده هایی که پدیده های کوانتومی ماکروسکوپی خوانده می شوند از دو جهت ماکروسکوپی هستند: نتایج اشغال ماکروسکوپی حالت های کوانتومی. مفهوم اشغال ماکروسکوپی حالت های کوانتومی توسط فریتز لاندن معرفی شد.در اینجا توضیح داده خواهد شد که معنای اشغال حالت پایه توسط تعداد بسیاری از ذرات چیست. تابع موج
حالت پایه چنین است: formula_1 که در آن formula_2 فاز و formula_3 دامنه است. تابع موج را نرمال می کنیم به طوری که: formula_4 تعبیر فیزیکی کمیت formula_5 به تعداد ذرات بستگی دارد. تصویر ۱ ظرفی را دارای تعدادی ذره با حجم کنترلی کوچک Δ"V" در آن نشان می دهد. در هر قسمت تعداد ذرات موجود در جعبه کنترلی را حساب می کنیم. سه حالت مختلف وجود دارد: ۱. تنها یک ذره وجود دارد. در این حالت حجم کنترلی اکثر اوقات خالی است. هرچند احتمال یافت شدن ذره در این حجم توسط رابطه زیر (همان رابطه قبل) داده می شود: formula_5 این احتمال با Δ"V" متناسب است. عبارت "ΨΨ"∗ چگالی احتمال خوانده می شود. در کوانتوم مکانیک چگالی احتمال شارش ذره "J"p (واحد: ذره بر ثانیه بر متر مربع) می تواند از معادله شرودینگر به دست می آید: formula_7 که در آن q بار الکتریکی ذره و formula_8 پتانسیل برداری است. formula_9 اگر تابع موج به طور ماکروسکوپی اشغال شده باشد آنگاه چگالی احتمال شارش ذره تبدیل به احتمال شارش ذره خواهد شد. سرعت شاره "v"s را با استفاده از چگالی شارش جرم تعریف می کنیم: formula_10 چگالی (جرم بر متر مکعب) می شود: formula_11 بنابراین می توان نوشت: for
mula_12 این رابطهٔ مهم سرعت را که یک مفهوم کلاسیک است را به فاز تابع موج که یک مفهوم کوانتوم مکانیکی است مربوط می کند. چگالش بوز-اینشتین. در این قسمت چگالش بوز-اینشتین را بررسی می کنیم و دمای "T"B را که در دمای کمتر از آن پدیده های ماکروسکوپی کوانتومی روی می دهد می یابیم. یک سیستم شامل یک مول ذره را در نظر بگیریم تعداد ذرات برابر عدد آووگادرو "N"A خواهد بود و حجم آن برابر حجم مولار "V"m خواهد بود. "چگالی حالت ها" توسط رابطهٔ زیر داده می شود: در اینجا "δn" تعداد حالات کوانتوم مکانیکی در یک نوار انرژی از "E" تا "E+δE" است. برای یک گاز ایدئال با ذراتی به جرم "m" و اسپین ۰ چگالی حالت ها توسط رابطه زیر داده می شود: که در آن "h" ثابت پلانک است. در آمار بوز-اینشتین در تعداد متوسط ذرات اشغال کننده یک حالت کوانتومی برابر است با: در اینجا "μ" پتانسیل شیمیایی برای هر ذره و "k" ثابت بولتزمان است. با استفاده از این معادلات، "N"A می شود: برای اینکه انتگرال در بازه انرژی از ۰ تا ∞ واگرا نشود، باید فرض کنیم: بنابراین پتانسیل شیمیایی "μ" می تواند برحسب تابعی از "T" محاسبه شود. در دماهای بالا طبق انتظار "μ"&lt;۰ خواهد بود. نکت
ه مهم این است که مقدار "μ" در دمای "T"B که بالاتر از صفر است برابر صفر می شود. این دما از رابطه های قبل با فرض "μ"=۰ به دست می آید. با فرض "x=E/kT"، به دست می آوریم: انتگرال توسط روش های عددی محاسبه می شود. این انتگرال معمولاً بر حسب تابع زتای ریمان نوشته می شود: بنابراین معادله ۶ می شود: در نتیجه: یا: برای مقادیر مربوط به هلیوم مایع (با جرم مولار 0.004 kg/mol و "V"m=27.6 cm³/mol) مقدار "T"B=3.1 K به دست می آید که به مقدار ۲٫۱۷K که نقطه لاندا ("T"λ)است و گذار به ابرشارگی در آن دما اتفاق می افتد بسیار نزدیک است. با وجود اینکه هلیوم-۴ یک گاز ایدئال نیست این نتایج نشانهٔ این هستند که ابرشارگی ناشی از چگالش بوز-اینشتین است.
خوشنویسی تبتی هنر نوشتاری زبان تبتی است. همچون دیگر بخش های آسیای شرقی، اشراف و لاماهای بلندمرتبه قابلیت های بالایی در خوشنویسی داشته اند. در تبت برخلاف چین، ژاپن و کره، برای خوشنویسی از قلم نی استفاده می کنند نه قلم مو. به جز این مسئله، تاثیر این هنر از خوشنویسی های شرق آسیا محسوس است و حتی در برخی مواقع برخلاف دیگر خطوط برهمایی، آزادی جریان خط را در آن می توانیم ببینیم. بیشتر رسوم خوشنویسی تبتی از متون مذهبی سرچشمه گرفته و بیشتر خوشنویسی قدیمی با زمینه های رهبانی همراه است. سبک ها. سبک های گوناگون خوشنویسی در تبت وجود دارد: نمونه های درخور توجه. رکورد طولانی ترین حلقه خوشنویسی تبتی متعلق به Jamyang Dorjee Chakrishar است که ۱۶۳،۲ متر شامل ۶۵،۰۰۰ حرف را خوشنویسی کرده است. این طومار شامل دعاهایی برای دالایی لامای چهاردهم است که بدست ۳۲ راهب پدید آمده اند.
دو دوست یک مجموعه تلویزیونی ۳۲ قسمتی تاریخی کره ای است که در سال ۲۰۱۱ توسط شبکه ام بی سی پخش شده است. خلاصه داستان. این سریال از طریق روایت زندگی دو مرد که در بدو تولد جای شان با یکدیگر عوض شده است، به بررسی چگونگی تعیین سرنوشت افراد برحسب طبقه اجتماعی شان در دوره جوسان می پردازد. داستان این ماجرا شباهت بسیار زیادی به داستان معروف شاهزاده و گدا دارد. چان دونگ (چون جونگ میونگ) و گی دانگ (لی سانگ یون) در حالی که زندگی شان با یکدیگر عوض شده، بزرگ می شوند. چان دونگ که پسر یک اشراف زاده است در پایین ترین طبقات جامعه متحمل سختی های فراوان و بزرگی می شود و به مخالفی مبدل می گردد که به اموال ثروتمندان و مفسدان دولتی دستبرد می زند. گی دانگ که در اصل یک اشراف کنیز زاده است در یک خانواده نجیب و ثروتمند رشد می کند و به یک رئیس پلیس مبدل می شود. سرنوشت، زندگی این دو را که در دو سوی متفاوت قانون قرار گرفته اند را هنگامی که هر دو نفر عاشق یک زن (هان جی هه) می شوند، دوباره به یکدیگر پیوند می دهد.