Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیت ها در ساخت ساختمانی سبز تر می باشد، ساختمان های سبز طراحی شده اند تا از تأثیر کلی محیط ساخته شده بر سلامتی انسان و محیط زیست از طریق: مفهوم مشابه، ساختمان طبیعی (natural Building) می باشد، ساختمانی که معمولاً زیر بنای کوچکتری دارد و هدف اصلی استفاده از مواد اولیهٔ طبیعی که به طور بومی در هر ناحیه مو جود است، می باشد. دیگر موضوع های مرتبط، طراحی زیست مدار(sustainable design)و معماری سبز(green architecture) می باشد. زیست مداری به معنای در بر طرف ساختن احتیاجات نسل حاضر به دون به خطر انداختن امکان نسل های آینده درتامین نیازهایشان است. اگرچه بعضی از برنامه های ساختمان سازی سبز به عمل مقاوم سازی بناهای موجود رسیدگی نمی کنند اما بقیه اهمیت می دهند. اصول ساختمان سبز به راحتی می تواند در فعالیت های مقاوم سازی ساختمان های موجود همچون ساخت سازه ای جدید تعبیه شوند. خدمات دولتی ایالت متحده طبق گزارشی در سال ۲۰۰۹ میلادی، ۱۲ ساختمان با طراحی پایدار و قیمتی کمتر و کمترین میزان مصرف انرژی بنیان نهاده است. کاهش اثرات زیست محیطی. هدف فعالیت ساختمان سازی سبز کاهش تأثیرات زیست محیطی ساختمان ها می باشد بنابراین نخستین قانون د
ر این راستا ان است که سبزترین ساختمان ساختمانی است که ساخته نشده باشد. ساختمان سازی جدید اغلب زیربنای یک ساختمان را کاهش می دهد در نتیجه نساختن ساختمان برساختن ساختمانی سبز ارجحیت دارد. قانون دوم: تا حدی که ممکن است ساختمان باید کوچک باشد قانون سوم: به پراکندگی (تمایل شهرها به پراکندگی ب طور نا منظم) کمک نکند. فرقی ندارد چه اندازه بر روی پشت بام فضای سبز ایجاد کنید یا از چند پنجرهٔ دو جداره در ساخت ساختمان استفاده نمایید، در صورتی که شما به پراکندگی کمک نمایید در رسیدن به مقصودتان شکست خورده اید. محل های متراکم به روستاها و فضاهای سبز ترجیح داده می شوند. ساختمان ها در برابر مساحت عظیمی از زمین مسئول هستند. مطابق با امار منابع ملی حدود ۱۰۷ میلیون هکتار از زمین های ایالت متحده در حال توسعه می باشند. آژانس بین المللی انرژی طی نشریه ای تخمین زده است که ساختمان های موجود ۴۰٪ از کل انرژی مصرفی زمین و ۲۴٪ از کل تولید گاز کربن دی اکسید می باشند هزینهٔ ساخت و بازدهی. بیشترین مورد نقد شده در بنای ساختمان های دوست دار محیط زیست هزینهٔ آن می باشد فتوولتائیک ها لوازم و ابزار جدید و تکنولوژی های مدرن هزینهٔ بیشتری دربردارن
د. هزینهٔ حق بیمهٔ اغلب ساختمان های سبز کمتر از ۲٪ می باشد اما بازده ان ۱۰ برابر کل عمر ساختمان است. ضعف بین اطلاع دربارهٔ هزینه های پیش رو در مقابل هزینهٔ چرخهٔ زندگی می باشد. پس انداز پول با استفاده مؤثرتر از آب و برق که موجب کاهش هزینهٔ قبض انرژی می شود، امکان پذیر است. پیش بینی شده است، ناحیه های مختلف می توانند ۱۳۰ بیلیون دلار از کاهش هزینهٔ قبض انرژی ذخیره کنند. مطالعاتی در طول یک دورهٔ ۲۰ ساله نشان داده است که بعضی از ساختمان ها بین ۵۳ دلار تا ۷۰ دلار در هر فوت مربع معادل۳۰/۵ سانتی متر مربع بازگشت سرمایه به همراه داشته اند.
گروه بیمه استرالیا شرکت خدمات مالی استرالیایی و چندملیتی است، که در زمینه ارائه خدمات بیمه های عمومی، بیمه عمر، بیمه خودرو، بیمه خانه و آتش سوزی فعالیت می نماید. گروه بیمه استرالیا در سال ۲۰۰۰ راه اندازی شد و در حال حاضر دارای عملیات در کشورهای تایلند، مالزی، چین، استرالیا، نیوزیلند و بریتانیا می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر سیدنی، استرالیا قرار دارد و سهام آن () در بازار بورس اوراق بهادار استرالیا دادوستد می شود. گروه بیمه استرالیا پس از شرکت بیمه کیوبی ای به عنوان دومین شرکت بیمه استرالیا، شناخته می شود.
لوک دامون گاس (زاده ۲۹ سپتامبر ۱۹۶۸)، هنرپیشه و خواننده انگلیسی است. او در فیلم های زیادی از جمله تیغه ۲، یک شب با پادشاه در نقش خشایارشا، ، ""، فیلم تکن در نقش استیو فاکس، سری فیلم های مسابقه مرگ و مذاکره با هیتمن ایفای نقش کرده است. او همچنین در فیلم های خونریزی و هفت زیرین بازی کرده است.
پیوند قلب ، عمل جراحی است که در آن قلب یک فرد به فرد دیگری پیوند اندام داده می شود. پیوند قلب در برخی موارد از بیماری نارسایی قلبی، به عنوان مرحلهٔ آخر درمان مطرح می شود، زمانی که هیچ یک از درمان های طبی و جراحی دیگر مفید نبوده و هیچ امکان دیگری نیز وجود نداشته باشد. در سال ۲۰۱۴ میلادی (۱۳۹۳ خورشیدی) گروهی از پزشکان در بیمارستان سنت وینسنت در سیدنی استرالیا برای نخستین بار در جهان قلبی مرده را احیا کردند و به یک زن ۵۷ ساله که بیماری قلبی مادرزادی داشت پیوند دادند. تاریخچه. اولین پیوند قلب انسان به انسان در سال ۱۹۶۷ انجام شده است. در روز سوم دسامبر ۱۹۶۷، قلب دنیس داروال، قربانی ۲۶ ساله تصادف رانندگی در داخل قفسه سینه لوئیس واشکانسکی، فروشنده ۵۴ ساله شروع به تپیدن کرد. کریستیان بارنارد، جراح اهل آفریقای جنوبی تیم جراحی را هدایت می کرد. با وجودی که واشکانسکی فقط ۱۸ روز زنده ماند، اما گزارش های اولیه این عمل جراحی را «تاریخی» و «موفقیت آمیز» توصیف کردند. خبر نخستین جراحی پیوند قلب انسان به انسان به سرعت به سرخط خبرهای جهان تبدیل شد و چنان توجه رسانه ها را به خود جلب کرد که فصل جدیدی را در زمینه کار پزشکان و بیمار
ان مشهور، نشست خبری پس از جراحی ها و اطلاع رسانی گزارش های پزشکی گشود. این جراحی در کنار خبر قدم گذاشتن انسان روی کره ماه که دو سال بعد اتفاق افتاد، یکی از مهمترین اتفاقات قرن بیستم بود. در سال ۱۹۶۸، ۴۷ تیم پزشکی متفاوت بیش از صد عمل پیوند قلب را در سراسرجهان انجام دادند. اولین پیوند قلب در ماه می ۱۹۶۸ در بریتانیا مثل همه جا به شدت مورد توجه رسانه ها و عموم مردم قرار گرفت اما بحث و جنجالی عمومی که دربارهٔ این نوع جراحی درگرفت باعث شد در دهه ۱۹۷۰ موقتاً ممنوع شود. از آن زمان رویه های پیوند، تجهیزات و داروها به طور مداوم ارتقا یافته اند. از سال ۱۹۸۳ که سیکلوسپورین در اختیار قرار گرفت، پیوند قلب به صورت یک گزینهٔ درمانی برای بیماران مبتلا به بیماریهای قلبی شدید تبدیل شد. جراحی پیوند قلب امروزه عملی رایج و تحولی در افزایش طول عمر است که برای رسیدن به اینجا راه دشواری را طی کرده است. پیچیدگی های اخلاقی. در آغاز بیشتر دریافت کنندگان قلب فقط مدت کوتاهی زنده می ماندند - بعضی فقط چند ساعت- و همین بالا بودن آمار مرگ پس از جراحی پیوند انتقادها را افزایش داد. پرسش هایی دربارهٔ اینکه آیا امکانات موجود برای مهار سیستم ایمن
ی بدن بیمار در حد چنین جراحی ای هست و آیا اصلاً این جراحی ارزش آن را دارد که چنین تکنولوژی پیشرفته ای برایش به کار گرفته شود. پیچیدگی های اخلاقی و مشکلات قانونی دربارهٔ جدا کردن یک قلب سالم که همیشه نماد زندگی و مرگ بوده است و اینکه آیا این عمل به منزله کشتن فرد اهداکننده قلب خواهد بود، نگرانی های دیگری را مطرح کرد. انگیزه پزشکان در نجات جان بیمارانی که به عنوان اهداکننده بالقوه شناسایی می شدند، مورد تردید قرار گرفت به خصوص پس از آنکه در دومین عمل جراحی پیوند قلب بارنارد، در ژانویه ۱۹۶۸ قلب یک مرد رنگین پوست — اصطلاحی که در آفریقایی جنوبی دوران نژادپرستی، برای نژادهای مختلط استفاده می شد — به یک مرد سفیدپوست پیوند زده شد. جراحی اندام های سالم برای پیوند به بیماران دیگر از یک سو باعث امیدواری و از یک سو باعث وحشت شد. اما هم زمان با پیشرفت های چشمگیر در درمان سیستم ایمنی پیوند قلب، این جراحی ها دوباره از سر گرفته شدند. تاریخچه پیوند قلب در ایران. در تاریخ ۳۰ آذر ماه ۱۳۷۱ نخستین عمل موفقیت آمیز پیوند قلب باز در ایران توسط دکتر محمدعلی سنجریان در شیراز انجام شد. تاریخچه پیوند قلب در افغانستان. افغانستان نود و سوم
ین کشور جهان در زمینهٔ پیوند اعضای بدن است. طبق اعلام وزارت صحت (بهداشت) افغانستان، سالانه ۱۵۰۰ عمل قلب در افغانستان انجام می شود. ۴ مرکز پیوند اعضا در افغانستان فعال است. هم چنین اولین پیوند قلب در افغانستان توسط داکتر سمیر بیات متخصص افغان که در شهر هایدلبرگ آلمان زندگی میکرد صورت گرفت. نخستین پیوند قلب مرده. در سال ۲۰۱۴ میلادی (۱۳۹۳ خورشیدی) برای نخستین بار در جهان گروهی از پزشکان در بیمارستان سنت وینسنت در سیدنی استرالیا قلبی را که ۲۰ دقیقه بود دیگر نمی تپید احیا کردند و به یک خانم ۵۷ ساله که بیماری قلبی مادرزادی داشت پیوند دادند. در شیوه بدیعی که در سیدنی به کار رفته شد، قلبی که ضربانش متوقف شده در دستگاهی که «جعبه قلب» نامیده می شود گذاشته می شود. در این جعبه، قلب گرم نگه داشته می شود، ضربان احیاء می شود و یک مایع مغذی کمک می کند که آسیب به ماهیچه های قلب کم شود. پس از پیوند قلب این خانم، دو جراحی مشابه موفق دیگر نیز انجام شده است. این موفقیت با استقبال زیادی در جهان مواجه شده است. بنیاد قلب بریتانیا آن را «پیروزی بزرگ» خواند. تا پیش از این شیوه، قلب تنها عضو بدن انسان بود که پس از توقف ضربان، قابل پیون
د نبود. پیوند پس از توقف ضربان قلب به اهداء عضو پس مرگ عروقی معروف است، معمولاً قلب های پیوندی بعد از مرگ مغزی پیش از اینکه از تپیدن باز بایستند از بدن اهداء کننده خارج می شوند، حدود چهار ساعت در یخ نگهداری شده و بعد از آن به بیمار پیوند می خورند. محدودیت ها. اگر بیمار دارای هر یک از بیماری های زیر باشد پیوند قلب برای او ممنوع است: برخی بیماری ها و مشکلات نیز می توانند خطر ایجاد عوارض پس از جراحی، پیوند را افزایش و شانس بهبود بیمار را کاهش دهند: منبع قلب اهدایی. افرادی که دچار مرگ مغزی شده اند در صورتی که آزمایش آن ها با فرد گیرنده مطابق باشد با رضایت خانوادهٔ فرد می توان عضو او را اهدا کرد. وظیفهٔ تیم بیهوشی در قبال این افراد حفظ راه هوایی و حمایت قلبی-عروقی جهت جلوگیری از بی اکسیژنی و بافت مردگی است. قلب باید از نظر اکوکاردیوگرام، طبیعی باشد. برای حفظ فشار خون نباید به دوزهای بالای داروهای اینوتروپ نیازی داشته باشد و بیماری سرخرگ کرونری نداشته باشد. قلبی که دچار نارسایی باشد مناسب اهدا نیست. سازگاری. برای انجام پیوند فرد دهنده و گیرنده باید آزمایش هایی جهت ارزیابی تطبیق فاکتورهای خونی و آنتی ژنی انجام دهند.
۳ نوع آزمایش باید با هم تطابق داشته باشند: شرح عمل. قلب اهدایی باید نهایتاً تا ۶ ساعت پس از برداشته شدن از بدن فرد دهنده به بدن فرد گیرنده پیوند داده شود. این قلب تا قبل از پیوند خوردن باید درون بسته های حاوی یخ نگهداری شود. قبل از بستن برش قفسهٔ سینه، جراح یک چست تیوب (لولهٔ قفسهٔ سینه) جهت تخلیهٔ هوا و ترشحات، از فضای مدیاستن و قفسهٔ سینه تعبیه می کند. الکترودهای اپی کاردیال ضربان ساز روی سطح دهلیز و بطن راست قرار داده می شوند. پیش آگهی. بخت بقای یک ساله ۸۰٪، پنج ساله ۶۵٪، و دوازده ساله ۳۵٪ است. عوارض. رد پیوند. بعد از انجام پیوند، سه نوع رد امکان دارد رخ دهد که شامل موارد زیر می باشد: داروهای مورد استفاده پس از عمل. جهت پیشگیری از رد پیوند توسط سیستم ایمنی و نیز درمان عوارض دیگر، از دو دسته دارو استفاده می شود: فعالیت های خود مراقبتی بعد از عمل. پیشگیری از عفونت. -در صورت داشتن علایم زیر به پزشک مراجعه کنید:
کفر فیلا یکی از شهرهای لبنان و از توابع استان نبطیه است. موقعیت. کفرفیلا در جنوب لبنان قرار داشته و ۲۲ کیلومتر با مرکز استان نبطیه فاصله دارد. شخصیت ها. از خاندان های مشهور این ناحیه می توان به خاندان عسیران، محی الدین و زین اشاره کرد و همچنین از شخصیت های مشهور لبنانی برخاسته از این ناحیه باید نعیم قاسم را نام برد.
برادران مازراتی کارلو، بیندو، آلفیری، اتوره و ارنستو پنج برادر ایتالیایی بودند، که در سال های نخست قرن بیستم، شرکت خودروسازی مازراتی را در شهر بولونیا تأسیس کردند. والدین آنها رودولفو مازراتی و کارولینا لوسی بودند و هر پنج برادر در شهر لمباردی، ایتالیا زاده شدند. اعضاء. رودولفو مازراتی ۷ پسر داشت، که پنج پسر وی به علت راه اندازی شرکت مازراتی، به برادران مازراتی مشهور شدند. آلفیری اول، در سال ۱۸۸۵ زاده شد و در یک سالگی درگذشت، به همین دلیل برای یادبود وی، فرزند بعدی، "آلفیری دوم" نامیده شد، که به آلفیری مازراتی مشهور می باشد.
زبان نیاهندوایرانی که «زبان نیاآریایی» نیز نامیده می شود، زبان گروهی از مهاجران هندواروپایی بود که در حدود هزاره ۳ ق. م از هم نژادان خویش جدا شدند و در دشت های آسیای مرکزی رحل افکندند. تاریخچه. آریایی ها در اوایل هزاره ۲ ق. م به دو گروه بزرگ «هندوآریایی» و «ایرانی» تقسیم شدند. دسته ای از هندوآریایی ها خود را به آسیای صغیر و شمال میان رودان رساندند و با هوریان درآمیختند. وجود واژه های هندوآریایی و اسامی خاص هندوآریایی در کتیبه های میخی میتانی (متعلق به ۱۷۰۰ تا ۱۴۰۰ ق. م) نشان می دهد که هندوآریایی ها در آن هنگام در بین النهرین مردمی شناخته شده بودند و حتی در میان طبقات حاکم میز راه یافته بودند. در عهدنامه ای از حدود ۱ت ۴۰۰ پ. م میان شوپیلولیومس، شاه هیتی و متیوزه یا کورتیوزه، شاه میتانی که در بغازکوی ترکیه یافت شده است، پادشاه میتانی به خدایانی هوری سوگند می خورد و چند نام خدای هندوآریایی را نام می برد: میتره miitra، وَرونه aruna, indara ایندره، ناسَتیه nassattiya. نیز در متنی هیتی دربارهٔ پروش است و ارابه رانی به قلم شخصی به نام کیکولی که آن نیز در بغازکوی یافت شده، چند عدد هندوآریایی دیده می شود: یک aika، سه
tri,tera,ticra، پنج panza، نه na,nawa. به علاوه، در متنی هوری از یورگان تپه (جنوب غربی کرکوک) کلماتی برای رنگ اسب به کار رفته است که اهل هندوآریایی دارد: babru (خرمایی)، parita (خاکستری). از سوی دیگر، در الواح گلی به خط میخی بابلی که در العمارنه مصر یافت شده، از حکمرانانی با نام های هندوآریایی نام برده شده است (مثل artamanya) که در اواسط هزاره ۲ ق. م در سوریه حکومت می کردند. کاسی ها نیز در ۱۷۶۰ ق. م بابل را فتح کردند، خورشید را šuriaš می نامیدند که واژه ای هندوآریای است. در گذشته های بسیار دور آریایی زبان ها تماس هایی با بالتها، داکیه ای-میسیه ای ها و اقوام فینو-اوگری داشتند. برای مثال واژه های orya (برده) و mete (عسل) در فینو-اوگری آغازین دخیل از آریایی آغازین است. درخشانی حضور گروهی از آریایی ها را در بین النهرین به هزاره های ۳و۴ ق. م به پیش از زمان سومریان، می رساند. به اعتقاد او، برخی از جای نام های نژادی در زبان سومری دخیل از آریایی است، مثلاً urudu در سومری (به معنی «مس»)، بازمانده rudhra آریایی (به معنی «سرخ») است. کشفیات اخیر زبانشناختی وجود دسته دیگری از هندواروپایی را در شمال دریای سیاه و در میان قب
ایل ایرانی تنبار اسکیتی تأیید می کن. پیشتر همه واژه های آریایی آن منطقه را - که غالباً در منابع یونانی یافت می شود - واژه های اسکیتی و در نتیجه ایرانی می پنداشتند. اما اکنون روشن شده است که برخی آن واژه را نمی توان ایرانی دانست و باید هندواروپایی به شمار آورد. مثل mesple (بدر، قرص کامل ماه؛ سنسکریت: mās، یعنی ماه؛ sinu یعنی رود تنائیس، رود دُن؛ سنسکریت: sindhu (رود، رود سند). با این همه، هسته اصلی هندوآریایی ها در فاصل سال های ۱۷۰۰ و ۱۲۰۰ پ م با گذر از رشته کوه های هندوکش در شمال افغانستان کنونی به شمال غرب هند (پنجاب و نواحی مجاور آن) رفتند و سپس به تدریج مناطق شرقی و جنوبی شبه قاره هند را نیز به تصرف خود درآوردند. جدایی اقوام ایرانی از هم نژادان آریایی شان در اواخر هزاره دوم و اوایل هزاره نخست پ. م صورت گرفت. دربارهٔ مهاجرت ایرانیان غربی (مادها و پارس ها) دو نظریه وجود دارد: برخی بر این باورند که آنان نخست به سوی شمال رفتند، دریای خزر را دور زدند و آنگاه با گذر از ارتفاعات قفقاز از طریق ارمنستان کنونی به مناطق غربی ایران کنونی گام نهادند. نظریه دوم این است که مادها و پارسها از شمال شرقی ایران کنونی گذر کردن
د، دشت کویر را درنوردیدند و سپ در دامنه های غربی رشته کوه زاگرس متوقف شدند. از سوی دیگر، ایرانیان شرقی همچنان در آسیای مرکزی باقی ماندند و فقط دسته هایی از آنان به مناطق جنوبی تر مانند مرو و هرات، مهاجرت کردند. نام قبایل ایرانی نخستین بار در الواح آشوری آمده است. شلمنصر (شلمانزر) سوم (۸۵۸–۸۲۴ پ. م) به هنگام شرح نبردهایش در دامنه زاگرس در ۸۴۳ پ. م از سرزمین پرسوئه نام می برد. پس از آن واژه های پرسوئَش، پرسومش (پارسها) و مَدَی (مادها) نیز در الواح آشوری دیده می شود. در این الواح حتی نام خدای بزرگ ایرانیان به صورت اَسَرَ مَزش آمده است. در آن هنگام پارسها در غرب و جنوب غربی دریاچه ارومیه و مادها در جنوب شرق آن، در نزدیکی همدان کنونی، می زیستند. سرانجام پارسها در نتیجه فشارهای آشوریان، اورارتوییان یا اقوام دیگر ناچار به سرازیری به سمت جنوب شدند و در فارس کنونی سکنی گزیدند. بر پایه شواهد موجود، زبان آریایی آغازین نخست به دو شاخه نورستانی آغازین و هندوایرانی آغازین تقسیم شد. زبان نورستانی آغازین مادر همه زبان های نورستانی که در نورستان در کوهستان های شمال شرقی افغانستان رواج دارد و شاخه ای مستقل به شمار می رود. پیشت
ر زبان های نورستانی اصلاً ایرانی می پنداشتند که به سبب مجاورت درازمدت با زبان های هندی تأثیرهایی از آن ها پذیرفته اند. برخی هم به خطا زبان های نورستانی را شاخه ای از زبان های هندی به شمار آورده اند. نورستان را پیش از گرویدن ساکنینش به اسلام، کافرستان می نامیدند. از اینرو در برخی از منابع کهن، زبان های نورستانی را زبان های کافری نامیده اند. مهم ترین زبان های نورستانی، آشکون، پرسَون، ترِگَمی، زِمییَکی، کَتی، وایگَلی و وَمای است. زبان هندوایرانی آغازین را مادر همه زبان های ایرانی، هندوآریایی (هندوآریایی میتانی، هندوآریایی دریای سیاه، هندی) و دَردی به شمار می آوردند. مهم ترین زبان های دردی از شاخه شرقی: پهَلوره، سَوی، شینه، کشمیری و زبان ها و گویشهای کوهستانی و از شاخه مرکزی: پَشای، تیرَهی، شومَشتی، کَتَرکَلی، کَلَشه، کهُور یا خُوَر یا چیترالی، گَلنگَلی و گَوَر است. زبان های آریایی علاوه بر اقلام، واژگانی مشترک، به خصوص اصطلاحات مشترک دینی و اساطیری، ویژگی های آوایی مشتر نی دارند که برخی از مهم ترین آن ها از این قرار است: زبان های هندوآریایی ۳ دوره باستان، میانه و نو را پشت سر گذاشته اند. در دوره باستان از حدود ۱
۵۰۰ تا ۶۰۰ پ. م به درازا کشید. زبان سنسکریت از زبان های هندوآریایی باستان است. کهنترین گونه این زبان، سنسکریت ودایی است که از حدود ۱۴۰۰ پ. م برای سرایش وِداها (سروده های مقدس هندوان) و سپس برای نگارش براهمنه ها، تفسیر وداها، نخست در شمال غرب هند، در پنجاب پدید آمد.. پس از براهمنه ها، زاهدان جنگل نشین تفاسیر عرفانی بدانها افزودند که آرَنیَکه ها (متون جنگلی) خوانده می شود. متفکران هندو نیز اندیشه های فلسفی خود را با عنوان اوپانیشادها (هم نشینی ها) به براهمنه ها افزودند. زبان به کار رفته در آرنیکه ها و اوپانیشادها که در واقع ملحقات براهمنه هستند، حد فاصل سنکسریت ودایی و سنسکریت کلاسیک است. زبان هندوایرانی تنها شاخه ای از زبانه های هندواروپایی است که به دوره مشترک تحول پس از جدایی اقوام هند و اروپایی متکی است و شاهدی مستقیم وجود آن را اثبات می کند. این شاهد همان نام آریایی است که هم ایرانی ها و هم هندوآریایی ها بر خود اطلاق می کردند. زبان هندوایرانی گویش پیش هندوآریایی نیز در بر می گیرد. اما مدارک بازمانده از این گویش به حدی کم است که در بازسازی زبان هند و ایرانی عملاً تأثیر مهمی ندارد. همسانی های زبان های ایرانی
باستان و هندی باستان (سنسکریت) به حدی است که دستور زبان اوستایی با یاری دستور زبان سنسکریت تألیف شد. با کاربرد چند قاعده آواشناسی یا واج شناسی می توان قطعاتی از اوستا را به زبان تقریباً صحیح ودایی یا برعکس، برگرداند. این دو زبان به ویژه از نظر واژگان دینی، سیاسی و اجتماعی شباهت بسیاری به هم دارند. با وجود تمام این شباهت ها، زبان های هندی باستان و ایرانی باستان، نه از یک گویش واحد هند و اروپایی، بلکه از دو گویش آن سرچشمه گرفته، سپس دوره تحول مشترکی را گذرانیده است. این تحول سبب تشابه بیشتر شده است. با مهاجرت آریایی ها قبایل متکلم به این زبان ها دیگر بار از هم جدا شدند و تفاوت ها بیشتر شد. آریای های باستان از سنت شعری قابل توجهی نیز برخوردار بودند. هندوایرانی. زبان فرضی آریایی خود شاخه ای از زبان فرضی نیاهندواروپایی است. از زبان هند و ایرانی آثار مکتوب در دست نیست، اما با استفاده از اسنادی که از دوره پس از جدایی ایرانیان و هندوآریایی ها از هم و استقرار آن ها در سرزمین های ایران و هند بازمانده است، بازسازی صورت کهن تر فرضی ممکن است. ترسیم دورهٔ پیش تاریخی زبان های ایرانی، به ویژه متکی خواهد بود، بر پیش مرحله ها
یی قابل بازسازی که پیشینهٔ آریایی و اغلب هندوایرانی این زبان ها را آشکار می سازد. در این امر بازسازی از متون کهن اوستایی و ودایی، سنگ نبشته های هخامنشی و دیگر زبان های ایرانی و هندی در دوره های بعدی استفاده شده است. همچنین از شماری کلمه منفرد و اسامی خاص که در نوشته هایی به زبان های دیگر، مانند آثار مورخان یونانی و رومی و متون ایلامی و اکدی و آرامی به کار رفته و از اسامی جغرافیایی که اصل آن ها آریایی است، در کار بازساز استفاده شده است. زبان هند و ایرانی تنها شاخه ای از زبان های هندواروپایی است که به دوره مشترک تحول پس از جدایی اقوام هند و اروپایی متکی است و شاهدی مستقیم وجود آن را اثبات می کند. این شاهد همان نام آریایی است که هم ایرانیانم و هم هند و آریاییان بر خود اطلاق می کردند. زبان هندوایرانی گویش پیش هند و آریایی را نیز در بر می گیرد، اما مدارک بازمانده از این گویش به حدی کم است که در بازسازی زبان هندوایرانی عملاً تأثیر مهمی ندارد. همسانی های زبان های ایرانی باستان و هندی باستان (سنسکریت) به حدی است که دستور زبان اوستایی با یاری دستور زبان سنسکریت تألیف شد. با کاربرد چند قاعده آواشناس یا واج شناسی می توا
ن قطعاتی از اوستا را به زبان تقریباً صحیح ودایی یا برعکس برگرداند. این دو زبان به ویژه از نظر واژگان دینی، سیاسی و اجتماعی شباهت بسیاری به هم دارند. با وجود تمام این شباهت ها زبان های هندی باستان و ایرانی باستان، نه از یک گویش آن سرچشمه گرفته، سپس دوره تحول مشترکی را گذرانیده اند. این تحول مشترک سبب تشابه بیشتر شده است. با مهاجرت آریایی ها قبایل متکلم به این زبان ها دیگر با از هم جدا شدند و تفاوت ها بیشتر شد. آریایی های باستان از سنت شعری قابل توجهی برخوردار بودند. بخش هایی از اوستا و ریگ ودا که کهنترین متن ودایی است، منظوم اند. شعر آریایی به ویژه جنبه مذهب داشت و روحانیون آریایی خود به تدوین سروده هایی منظوم می پرداختند. «کَوی» که نام گروهی از روحانیون آریایی است، در هند به معنی شاعر نیز هست. بخش های منظوم اوستا و ریگ ودا بیشتر ۸ یا ۱۱ هجایی است و الگوهای وزنی خاص و نیز عبارات مشترک ثابتی دیده می شود. جدایی زبان های هندوایرانی ظاهراً در حدود ۲۰۰۰ پ. م رخ داد.
سایه ناحیهٔ تاریک ناشی از واقع شدن جسمی ناشفاف بین چشمهٔ نور و صفحهٔ تصویر است. سایه همچنین می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
شاه محمد یاری یکی از کدخدایان ایل ملکشاهی و کدخدای طایفه نقی بود که قیام سال ۱۳۰۸ هجری شمسی ایل های کُرد در پشتکوه استان ایلام را علیه حکومت رضا شاه رهبری نمود. در این قیام که هسته مرکزی آن ایل ملکشاهی بود، تمام ایلات و طوایف ایلام حضور داشتند و نقش اصلی قیام را ایلات بزرگ ایلام (ایل میش خاص، ایل رشنو، ایل ملخطاوی، ایل علیشروان بدره، ایل خزل، ایل شوهان، ایل دهبالایی، ایل ارکوازی، ایل عالی بیگی، ایل کُردعلی دهلران و آبدانان و ... حضور داشتند تعداد کلی شرکت کنندگان در قیام را تا چهار هزار نفر تخمین زده اند. شاه محمد که نیروهایش اسلحه کافی در اختیار نداشتند، تعداد زیادی سلاح و مهمات را از طریق خانقین و کردستان عراق جمع آوری کرد تا در نبرد علیه دولت و نظامیان استفاده نماید. این عمل او نشان می دهد که شاه محمد با کردهای بارزانی و فیلی ساکن عراق که آن زمان تحت فرماندهی احمد بارزانی رابطه گرم و صمیمانه ای داشته است. قیام با حرکت شرکت کنندگان از مرکز ایل ملکشاهی شهر ارکواز و تصرف حسین آباد پشتکوه که بعدها به شهر ایلام تغییر نام یافت و پیشروی بیش از ۱۰۰ کیلومتر تا تنگه رنو ایلام (تنگه ای در مسیر شهر ایلام به شهر کرمانش
اه) ادامه داشت. هدف قیام کنندگان از پیشروی تسلط به شهرهای گیلانغرب، سومار، قصرشیرین و کرمانشاه و همراه نمودن مردم این شهرها با خود و گسترش قیام در سراسر غرب ایران بود. این قیام با خیانت بعضی ایلات و تجهیزات بی شمار ارتش رضاشاه که حاجعلی رزم آرا فرماندهی آن را به عهده داشت، پس از چندین روز درگیری خونین و کشته شدن تعدادی از قیام کنندگان و نیز کشته شدن تعدادی از نیروهای نظامی حکومت پهلوی به سرانجام نرسید. شاه محمد یاری نیز در نهایت عفو روبرو شد.
دقاق یک نام خانوادگی است. افراد شاخص با این نام عبارت اند از:
پهلوان موسی خمیس گرزدین وند ، معروف به پهلوان گرزدین وند پهلوان اول ایران و از پهلوانان صاحب بازوبند پهلوانی ایران در دوره فتحعلی شاه قاجار، نخستین پهلوان شناخته شده در عصر قاجاریان، ریاست ایل ملکشاهی و سردار سپاه ایران در نبرد با امپراتوری عثمانی بود. خاندان. پهلوان موسی خمیس گرزدین وند فرزند امیر خمیس، فرزند شه میر است. این خاندان در اصل از نسل امیر کُرد ملکشاه چمشگزک هستند.بنا به استناد به دانشنامه جهان اسلام و بر اساس نوشته اولیا چلبی در کتاب سیاحت نامه اولیا چلبی نسب به جمشید شاه اساطیری ایران می رسانند و به روایتی از نوادگان سلطان ملکشاه محسوب می شوند.شرف خان بدلیسی مؤلف شرفنامه و اسلام الغربی العباسی انساب شناس مصری این خاندان را از نوادگان عباس بن عبدالمطلب عموی محمد پیامبر اسلام که از بنی هاشم بود می دانند. نجم سلمان مهدی الفیلی و هاشم طباطبایی نژاد آنان را از نژاد ایلامیان کهن می دانند. اینان قسم مهمی از ایل ملکشاهی می باشند و جدبزرگ آنان «شاه میر» است که بعد از وی شانزده نسل که آخرین آنان شیه میر (شه میر) از امرای دوره صفویه می باشد و دارای فرزندانی به اسامی: خمیس، کاظم بگ، حسین بگ، نقی (نظر بگ)، ش
کر بگ، خداداد، روسگه (رستم بگ)، ملگه (ملک محمد) و شاهوردی (شیه وردی) بود که طایفه هایی را به همین نام ها تشکیل داده اند و خمیس پدر پهلوان موسی ارشد برادران محسوب می شد. فرزندان خمیس. پهلوان موسی خمیس گرزدین وند: از خانواده های اسدی، داراخانی، قلعه دره، رشیدپور، کمری، رهگوئی، پرواس تشکیل شده اند. فرامرز اسدی ریاست ایل ملکشاهی و حاکم پشتکوه از این تیره می باشد. اینان در شهرستان ملکشاهی، شهرهای ارکواز، ایلام، سنندج، تهران و عدهٔ زیادی در کشور عراق و شبه جزیره اسکاندیناوی و کشور آلمان سکونت دارند. پهلوان مَلِگَه خمیس: از خانواده های باقرخان، محمدعلی خان و علی محمدخان شکل گرفته است و درشهرهای ارکواز، ایلام، تهران و عدهٔ زیادی در کشور عراق سکونت دارند. نامدار، شهباز، شیرخان، صحبت و عباس عزیزیان از این تیره می باشند. خانواده های رحیمی، عزیزیان، میرزایی و تاب از این تیره هستند. شه میر خمیس: از خانواده های یارمحمد، غلامعلی و ططر شکل گرفته است. اسکندر ططر (اژدهایی) از جنگجویان قیام رنو و خانواده های ربانی و اژدهایی از این تیره هستند. خمیس شه میر رهبر قیام طوایف فیلی پشتکوه. در اواخر دوره افشاریه و زندیه، «خمیس»، رئیس ا
یل ملکشاهی و فرزند ارشد شه میر، به دلیل این که قدرت جسمی خارق العاده (معجزه آسا) داشته است، معروف برادران شد و والی اسماعیل خان – والی لرستان و ایلام کنونی – وی را به فرماندهی نظامی منصوب نمود و حسن خان والی نوه اش را به نزد وی فرستاد تا قیام عشیره مالیمان (مال هومان) را سرکوب نماید. علاوه بر این، خمیس مردی رقیق القلب و انسان دوست بود و بعد از سرکوب کردن قیام عشیره مالیمان (مال هومان)، اجازه نداد «خورگه» پسر رئیس عشیره مالیمان (مال هومان) را به قتل برسانند و وی را از مرگ نجات داد. در همین دوران ریاست ایل ملکشاهی چمزی به عهده خمیس بود. در اواخر پادشاهی نادر شاه افشار، خمیس – رئیس ایل ملکشاهی – به دلیل سنگینی بار مالیاتی نادر شاه افشار، قیام نمود و شورش طوایف فیلی را رهبری کرد. در کتاب تاریخ جهانگشای نادری آمده است؛ جمعی از سرکردگان طایفهٔ فیلی [به رهبری بزرگ ایل ملکشاهی خمیس شه میر]، حدود بیست نفر از محصلان مالیاتی نادرشاه را به قتل رساندند و چون طوایف دیگر از چنین اقدام ملکشاهی ها مطلع شدند، آن ها نیز، محصلان مالیاتی خود را به قتل رساندند. مروی در عالم آرای نادری در این مورد می گوید: چون مقدمهٔ زجر و سیاست به