Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سد که در همان بار اول کنار راننده نشسته بوده و پس از پیاده شدن او فرمان را چرخانده و اتوبوس لب دره متوقف شده است. در این زمان راننده به اتوبوس بازمی گردد و ادعا می کند که پیاده شده تا زیر اتوبوس سنگ بگذارد، اما بلافاصله پس از راه افتادن اتوبوس دوباره همان عمل را تکرار می کند. او می گوید بلافاصله پشت فرمان پریدم و آن را چرخاندم. از ترس آنکه پدال گاز زیر پایم باشد جرئت فشار دادن آن را نداشتم و بالاخره اتوبوس که یک چرخش به دره افتاده بود ایستاد و در این جا بود که شهریار برای اطمینان از عدم حرکت اتوبوس ترمز دستی را کشید. به گفته مسعود بهنود، ایستگاهِ پلیسِ نزدیکِ محلِّ حادثه در جریان قرار گرفت و مسافران به آنجا منتقل شدند. در این زمان مصطفی کاظمی واردِ ماجرا شد و همهٔ مسافران را به زندانِ آستارا منتقل کرد. در آنجا نویسندگان، پس از تهدید و اجبار به تعهّدِ سکوت، آزاد گردیدند. پس از ماجرا. داستان تا مدت ها مسکوت ماند و از آنجا که افرادِ درگیر در ایران زندگی می کردند، کسی جرئت بازگوییش را نداشت. مسعود بهنود می گوید که در همان ابتدا پیشنهاد نوشتن نامه ای به هاشمی رفسنجانی، رئیس جمهور وقت، را داده است ولی فرج سرکوهی شد
یداً با وی مخالفت کرده و او را از عواقب این اقدام بر حذر داشته است. این نامه هرگز نوشته نشد. با این حال بهنود ماجرا را در همان زمان به صورت خصوصی برای عده ای تعریف کرد و در نواری کل ماجرا را شرح داد و آن را به صورت دربسته در اختیار سازمان عفو بین الملل قرار داد. این ماجرا پس از افشای قتل های زنجیره ای ایران به صورتِ علنی مطرح شد و منصور کوشان آن را در کتابِ "حدیث تشنه و آب" منتشر کرد. بعدها در سال ۱۳۹۰، محمد محمدعلی در مستند زندگی و شعر علی باباچاهی (با عنوان «این قیافهٔ مشکوک») شرح مبسوطی از این واقعه ارائه کرد. در نمایشنامهٔ "مجلس شبیه؛ در ذکر مصایب استاد نوید ماکان و همسرش مهندس رخشید فرزین" اشاراتی به این ماجرا هست. متّهمان. دو تن از چهار متّهمِ اصلیِ دادگاهِ قتل های زنجیره ای به طورِ مستقیم در این قضیه دخالت داشتند: خسرو براتی رانندهٔ اتوبوس و مأمورِ انجام این برنامه بود و مصطفی کاظمی کسی بود که مسافران را بازجویی کرد.
کالچو فیورنتینو گونهٔ آغازین از ورزش فوتبال است که در بازی های سدهٔ ۱۶ میلادی در ایتالیا برگزار می شد. مهد این ورزش شهر فلورانس بود و در آغاز نیز "giuoco del calcio fiorentino" (بازی فلورانسی با پا) نامیده می شد و بعدها کوتاه گشت و "calcio" نامیده شد که امروزه در زبان ایتالیایی به بازی فوتبال گفته می شود. قانون های کالچو برای نخستین بار در اواخر سدهٔ ۱۶ میلادی توسط جیووانی دی باردی کنت ورنیو تدوین شد. در این ورزش نیز مانند هارپاتسوم هر تیم ۲۷ نفر بود و بازیکنان حق استفاده از دست و پا را داشتند. هدف در بازی رساندن توپ به نقطه ای تعبیه شده در دو طرف زمین بود. زمین بازی زمینی بزرگ و ماسه ای است. یک داور وسط و شش خط نگه دار نیز بازی را اداره می نمایند. هر بازی حدود ۵۰ دقیقه به طول می انجامد و تیمی برنده است که بیشترین امتیاز (کاچو) را به دست آورد دهد.
شَمشی-اَداد پنجم (Shamshi-Adad V) یا شَمشی-اَدَد پنجم، از سال ۸۲۴ تا ۸۱۱ پیش از میلاد پادشاه امپراتوری آشوری نو بود. در سال ۸۲۷ پ. م در آشور جنگ خانگی جدّی آغاز شد و فقط در سال ۸۲۳ پ. م شمشی-ادد پنجم پادشاه جدید آشور موفق شد مجدداً قدرت حکومتی واحد را در سراسر خاک پادشاهی مستقر سازد. در لوح نبشتهٔ وی گفته شده است که مرز شرقی آشور در عهد او از شوردیرا و آریدو می گذشته است، یعنی ظاهراً از دامنه های شرقی جبالی که از سمت مغرب ماننا و پارسوا را محدود می کرده، ممتد بوده است. حملات اورارتوئیان. ایشپوعینی پادشاه اورارتو به هنگام جنگ های خانگی آشور به کرانه های دریاچهٔ ارومیه آمد و پادشاهی گیلزان را به اورارتو منضم ساخت و ظاهراً شکست سختی به پادشاه ماننا وارد کرد، زیرا که در دههٔ دوم قرن نهم - ۸۵۰ - پ. م به جای پادشاه ماننا، شارسینا پسر مکتیارا فرمانروای اراضی پیرامون دریاچه ارومیه بوده است. حملات شمشی-ادد پنجم. شمشی-آداد پنجم به محض تثبیت وضع آشور لشکرکشی به سوی زاگرس شمالی را تجدید کرد و یکی از علل این اقدام مقابله با اورارتوییان بود. لشکرکشی سال ۸۲۱ پ. م که طبق "فهرست اسامی مردان سال آشوری" علیه سیگریس بوده، به سرک
ردگی سپهسالار موتارّیس-آشور صورت گرفت. این بار حریفان عمدهٔ آشوریان شارسینا و ایشپوعینی پادشاهان ماننا و اورارتو بودند. در لوح شمشی-ادد پنجم مذکور است که موتارّیس-آشور به "دریای غروب خورشید" رسید، معلوم نیست که منظور دریاچه ارومیه است یا دریای کاسپین. ولی احتمال اخیر به صواب نزدیکتر است. آشوریان پنداشتند که وضع ایشان در پیرامون دریاچهٔ ارومیه به قدر کفاف استوار است و در سال ۸۲۰ پ. م لشکرکشی پردامنه ای علیه ماد به عمل آوردند. شمشی-ادد پنجم از کوه کولار شاه آشور گذشته، هدایای تقدیمی پادشاه خوبوشکیه در جنوب دریاچه وان و شارسینا شاه ماننا و قبایل دیگر ماننایی و سونبی یان و تئورلی یان و ساکنان پارسوآ را اخذ و از سرزمین مسیّیان عبور کرده به بخش علیای جغتو رفت. وی در این نقاط تعداد کثیری دام متعلق به مسّی یان را تصرف کرد. جزو این دام ها گذشته از دام های شاخ دار خرد و کلان و خران و اسبان، تعداد زیادی شتر دو کوهان غرب که به تازگی در خاک ماد پدید آمده بودند، وجود داشت دهکده ها و نقاط مسکون بسیار را آتش زدند. مسییان تلفات زیاد دادند آنگاه آشوریان به کوهستان گیزیل بوندا که ناحیهٔ مجاور دریاچه ارومیه را از سرزمین ویژهٔ ما
د جدا می کرد روی آوردند. کوهستان گیزیل بوندا. آشوریان نخستین دژ کوهستانی ناحیهٔ مزبور را به تصرف درآورند دو تن از پیشوایان گیزیل بوندا به منظور جلب عطوفت مهاجمان تعدادی اسب بارکش و ارابه به رسم هدیه تقدیم کردند. ولی پیشوای سومی ایشان به نام پیرشاتی - که الواح آشوری وی را به لقب پادشاه گیزیل بوندا می خوانند - تصمیم گرفت پایداری کند. همهٔ ساکنان گیزیل بوندا در دژ وی که اوراش (uraš) نام داشت، گرد آمدند، ولی آن قلعه بسیار کهنه بود و قادر به مقاومت در برابر محاصرهٔ آشوریان که به لوازم فنی عالی مجهز بودند، نبود. اوراش و دیگر قلاع کوچک پیرامون به تصرف آشوریان درآمد و به گفتهٔ ایشان ۶۰۰۰ مرد جنگی در پیکار کشته شدند و ۱۲۰۰ نفر به اتفاق خود پیرشاتی به اسارت درآمدند. یکی از سران گیزیل بوندا به نام اِنگور اظهار انقیاد کرد و شمشی-ادد پنجم در قلعهٔ وی که به سیبار موسوم بود لوحی به پا داشت و تصویر خویش و نبشته هایی بر آن منقور ساخت. ظاهراً آشوریان در مشرق قزل اوزن بودند و راه به سوی سرزمین ماد گشوده شده بود. اختلاف و سیاست سودجویانه. در محیط همسایگان غربی مادی ها اختلاف و سیاست سودجویانه و کوته نظرانهٔ برخی شاهکان حکمفرما ب
ود و حال آنکه تودهٔ مردم در لزوم کوشش برای دفع دشمن متحد بودند. بر عکس، خود مادی ها، ظاهراً تحت رهبری پیشوای واحد اتحادیه قبایل ماد قرار داشتند. این شخص هاناسیروکا نام داشت و مقّر وی دژ ساگ بیتو بود. وی خواست در کوه های پر برف البرز پنهان شود، ولی شمشی-ادد پنجم مادی ها را مجبور به پیکار کرد. به روایت لوح آشوری، متجاوزان تلفات فراوان به مادی ها وارد آوردند. ۲۳۰۰ کشته و ۱۲۰۰ نقطهّ مسکونی و از آن جمله دژ ساگ بیتو را ویران ساختند و ۱۴۰ سوار به اسیری گرفتند. ولی پایداری مادی ها درهم شکسته نشد و مون سو آرتا فرمانفرمای آرازیاش راه را بر ایشان سد کرد. ولی به این دسته از مادی ها ضربهٔ سختی وارد آمد عدّهٔ کثیری را آشوریان به بردگی بردند و تعدادی دام به رسم هدیه اخذ کردند. قبایل ماد هرگز دچار چنین شکستی نشده بودند. این نتیجهٔ نفاق و پراکندگی و جنگ های داخلی بود. یأس و سرشکستگی، مدتی میان حکمفرمایان از ارومیه گرفته تا بیابان نمک حکمفرما بود. ۲۷ یا ۲۸ تن از فرمانفرمایان نواحی مختلف ماد و پارسوآ، پیش از آنکه پادشاه آشور از گردنهٔ کولار به سرزمین خویش بازگردد، هدایای فراوان به او دادند. لوح مزبور نام یکایک ایشان و سرزمینشان
را ذکر می کند. نام های مزبور قدیمی و محلی است و این نکته دربارهٔ اسامی اکثر فرمانفرمایان نیز صادق می باشد. ولی شاید نام برخی از ایشان نیز ایرانی باشد. بیشتر اینان فرمانفرمایان شرقی ترین نواحی ایران می باشند. علت لشکرکشی. این لشکرکشی برای آشور از سه جهت اهمیت داشت: اول: جلوگیری از امکان اتحاد میان مردم ماننا و ماد از یک طرف، و اورارتو که نیرو گرفته بود، از طرف دیگر. دوم: غارت مردم و گرفتن بردگان و سوم: تدارک یک لشکرکشی علیه بابل که در آن زمان نامار را تحت فرمان و انقیاد خویش درآورده بود. عملیات جنگی بعدی - سال ۸۱۹ پ. م- متوجه بابل بود و بیشتر در خاک نامار جریان یافت. آشوریان در سال های بعد به امور داخلی میانرودان سرگرم بودند، ولی ماد را هم از یاد نبردند. شمشی-ادد پنجم در سال - ۸۱۰ پ. م - درگذشت و ادد-نراری سوم که کودکی خردسال بود، جانشین او شد. در واقع ملکه سمیرامیس بیوهٔ شمشی-ادد پنجم امور مُلک را اداره می کرد. حکومت یک زن، در میان اقوام پیرامون که به نظامات دوران "پدرشاهی" خو گرفته بودند، تأثیر عمیقی نمود و افسانه های فراوان دربارهٔ سمیرامیس، دیر بازی زبانزد عموم بود و حتی در عهد ما نیز در بعضی نقاط شایع اس
حرورا (به اشتباه حَرَوْرا در برخی منابع مانند یاقوت)، روستا یا منطقه ای در نزدیکی کوفه است. این شهر پیش از اسلام تا حداقل قرن اول پس از اسلام، در کناره فرات یا یکی از آبراه های این رود قرار داشته است. چرا که الاشاء در تاریخ طبری از شط حرورا سخن می گوید. اما در قرن ۳ هجری/۹میلادی، مورخانی مانند ابن دیزل همدانی (درگذشته به سال ۲۸۳ هجری/۸۹۶ میلادی) گفته اند که این شهر در بیابان قرار داشته است؛ بنابراین خاک این منطقه دگرگونی چشمگیری داشته است. حرورا در تاریخ. محل تجمع خوارج در دوران خلافت علی. حرورا از لحاظ تجاری یا کشاورزی اهمیت چندانی نداشته و شهرت خود را مرهون وقایع تاریخی است که در آن اتفاق افتاده است. این مکان، محل تجمع گروهی از یاران علی است که با حکمیت ارائه شده از سوی معاویه در جنگ صفین مخالف بوده و اولین جدایی خود را شکل دادند. در صفین، ابتدا افراد معدودی بودند که مخالفت خود را با فریاد زدن شعار لا حکم الا لله ابراز داشتند. اما در طی بازگشت سپاه علی به کوفه، تعداد این گروه افزایش یافت. این گروه در ربیع الاول ۳۷ هجری/اوت-سپتامبر ۶۵۸ میلادی در حرورا جمع شده و به حروریان مشهور شدند و تعدادشان احتمالاً به دو
ازده هزار نفر رسید. این نافرمانی تا آنجا پیش رفت که این گروه برای خود امام جماعت (عبدالله بن کوا یشکوری) و رهبر نظامی (شبث بن ربعی تمیمی) تعیین کردند. آنها دیگر علی را به رسمیت نشناختند و بیعت خود را بر مبنای خدا و امر به معروف و نهی از منکر تعیین کردند و بیان داشتند که یک شورا باید خلیفه جدید را تعیین کند. البته این موضوع باعث نشد که این قوم بی رهبر بمانند و قبل از اینکه به نهروان بروند، عبدالله بن وهب راسبی را به عنوان رهبر خود برگزیدند. انگیزه های جنبش خوارج، دلایل مذهبی بوده است. اما تنها روایات گروه خوارج در منابع اباضیه است که به ما این امکان را می دهد که دلایل گروه خوارج را واضحتر بفهمیم. ارلینگ لیدویگ پترسن در کتاب خود به نام علی و معاویه به این دسته روایات وقعی نمی نهد و آنان را فعلاً کنار می گذارد تا برای توضیحات بعدی استفاده کند. اما کفافی و لارا وسیا وگلییری هر کدام به طور جداگانه این روایات را مطالعه کرده و درک کرده و معتقد هستند که این روایات، قدیمی هستند و این دو این روایات را کلید درک انگیزه های مذهبی گروه خوارج دانسته اند. مواردی مانند متهم کردن علی به کفر با پذیرش حکمیت، اصرار آنان مبنی بر ج
دایی از علی به علت توبه نکردن و نشکستن عهدنامه صفین، تجلیل کردن از خودشان که برای آنان انگیزه ای بر کشته شدن در راه خدا می شد و اعتقاد آنان مبنی بر پاداش اخروی و به بهشت رفتن، مبنای فکری این گروه را تشکیل می دهد که تا کنون پنهان مانده است. این روایات گروه خوارج در دو کتاب جدیدتر کتاب الجواهر اثر برادی (که در قرن ۸ هجری/۱۴ میلادی یا ابتدای ۹ هجری/۱۵ میلادی در مغرب نوشته شده) و کتاب الکشف و البیان (که در سال ۱۰۷۰ هجری/۱۶۵۹ میلادی توسط یکی از علمای اباضیه عمان به نام قلهاتی نوشته شده) موجود هستند. در حالیکه برادی می گوید این روایات از کتاب النهروان (که احتمالاً اثر عبدالله بن یزید فزاری در قرن ۲–۱ هجری/۸–۷ میلادی بوده است) اقتباس شده، قلهاتی چنین حرفی را مطرح نمی کند. با این حال کفافی چکیده ای نوشته که حاکی از آن است که این روایات به دوران قدیم بازمی گردد. مقایسه بین روایات برادی و قلهاتی نشان می دهد که این دو از یک منبع روایات خود را نگرفته اند. با این حال موضوع روایات بسیار شبیه هم است. علی که گرفتار نافرمانی خوارج شده بود، ابتدا پسر عمویش عبدالله بن عباس را به عنوان نماینده خود به حرورا برای مذاکره فرستادو سپ
س خودش شخصاً برای بحث به آنجا رفت. استدلالشان به طور خلاصه این بوده است: «وقتی خون طلحه و زبیر و هوادارانشان را ریختیم نیز بر حق بودیم. چون آنها شورشی بودند. همچنین وقتی که خون یاران معاویه و عمروعاص را ریختیم نیز بر حق بودیم، چون آنان از حدود کتاب خدا و سنت پیامبر تجاوز کرده بودند. حال مگر حکم جدیدی از آسمان برای علی نازل شده است که رویکردش را عوض کند؟ نه. پس وی باید بر همان مسیری که در ابتدا بود ثابت قدم بماند و جنگ را ادامه داده و حکمیت را رد کند.» ابن عباس آیات ۳۹–۳۵ سوره نساء و آیات ۳–۱ سوره مائده را که در مورد تعیین حکم در مواقع خاص بود را به آنان یادآوری نمود که بی فایده بود. حروریان در پاسخ گفتند: «هر حکمی که از طرف خدا تعیین شده است نباید به داوری و حکمیت سپرده شود. خدا احکامی را قرار داده که باید در مورد گروه ستمکار و متجاوز (فئه الباغیه) اجرا شود. چرا که او در آیه ۹ سوره حجرات می فرماید: "اگر دو گروه مومنان با یکدیگر وارد جنگ شوند، بین آن دو صلح برقرار کن. اگر گروهی از آن دو بر شورش خود اصرار داشت، با آن گروه شورشگر بجنگ تا در برابر حکم خدا سر تعظیم فرود آورد." آیا معاویه و عمرو و هوادارانشان جزو ف
ئه الباغیه نبودند؟» حروریان در ادامه استدلالهای خود به آیه ۴۰–۳۹ سوره انفال اشاره کردند: «"با آنها پیکار کن، تا وقتی که فتنه ای وجود ندارد و دین از آن خداوند است." آیا معاویه و یارانش از خدا تبعیت می کردند؟» پاسخ طبعاً منفی است. پس خدا حکم خود را در این مورد اعلام نموده و باید اجرا شود. این یکی از حدود الهی است و باید مانند دیگر حدود مانند حد زناکار یا دزد اجرا شود. انسان در موردی که خدا حکمش را داده حق داوری ندارد (لا حکم الا لله). حروریان در استدلالهای خود به آیات دیگر قرآن و دلایل دیگری نیز متوسل شدند که موارد بالایی خلاصه شده محکمترین دلایلی است که ردشان ناممکن می نماید. ابن عباس در برابر صحت استدلالشان تسلیم شد (حتی منابع سنی و منابع طرفدار علی اذعان دارند که ابن عباس نتوانست از پس آنان در بحث بر بیاید). همچنان که علی نیز نتوانست. علی از آنان خواست که دست از مخالفت بردارند و در این کار موفق شد. اما اینکه چگونه موفق به این کار شد مشخص نیست. استدلالهایی که علی پیش روی این گروه سرسخت قرار داد (که در منابع مختلف با یکدیگر فرق دارد) به نظر نمی رسد که توانسته باشد بر استدلالهای آنان فائق آمده باشد. در کتاب الن
هروان اثر فزاری آمده که علی قول داد که جنگ با معاویه را ادامه دهد و ضمانت محکمی بر این قول قرار داد. در برخی منابع آمده که علی گفت: «ما مالیات جمع آوری می کنیم. اسبهای خود را قبراق و سرحال می کنیم و سپس به سوی معاویه دوباره لشکر کشی می کنیم.» و این جمله نشان می دهد که علی به حروریان امتیاز داد. طاها حسین معتقد است که در این زمان یک سوء تفاهم بین علی و خوارج پیش آمده است. اما پس از اینکه علی به کوفه بازگشت به طور صریح اعلام کرد که به شرایط منعقد شده در عهدنامه صفین وفادار خواهد ماند. حروریان که راضی شده بودند با وی به کوفه بیاییند، با شنیدن این سخن خشمگین شدند. در نتیجه این سخن علی، خوارج با یکدیگر ملاقاتهای پنهانی ترتیب داده و دیگر در مورد اینکه در منطقه ای بمانند که به عقیده آنان احکام ناعادلانه به جای احکامی که خدا تکلیفش را روشن کرده اجرا می شود، دچار تردید شدند. گروهی که به این باور رسیده بودند، پنهانی گریختند و از هم فکران خود در بصره دعوت به عمل آوردند و در نهروان جمع شدند. ممکن است که بین گروهی که در صفین برای اولین بار شعار لا حکم الا لله را فریاد زدند (محاکمه الاولی) و حروریه، گروهی که در حرورا جمع ش
دند، اما پس از بازگشت به سپاه علی، الزامی به شورش علنی نمی دیدند (در عین اینکه معتقد بودند که پذیرش حکمیت گناه بود و باید از آن توبه کرد) و خوارج یعنی گروهی کوفه و بصره را ترک کردند تا تمام روابط دوستانه بین خود و علی را بشکنند تمایز وجود داشته باشد. اما این در حد یک فرضیه است. چرا که دو عبارت آخر در منابع موجود در قرنهای بعد تحت یک عنوان به کار رفته است. دیگر رخدادها. در حرورا یا حومه آن، دو جنگ صورت گرفت. یکی در سال ۶۷ هجری/۶۸۶ میلادی، که سپاه مختار از سپاه مصعب بن زبیر شکست خورد و دیگری در ۹ شوال ۳۱۵ هجری/۸ دسامبر ۹۲۷ میلادی که ساجد یوسف بن ابی الساج که برای خلیفه خود مقتدر در برابر پادشاه قرامطه بحرین، ابوطاهر سلیمان جنابی جنگید و شکست خورد و به اسارت درآمد. البته لازم است ذکر شود که اکثر منابع، در مورد محل وقوع این جنگ، اشاره صریحی به حرورا نمی کنند، تنها به ذکر این نکته بسنده کرده اند که این جنگ خارج از کوفه یا در دروازهٔ این شهر رخ داده است.
سلمان آبراهام واکسمن (۲۲ ژوئیهٔ ۱۸۸۸ - ۱۶ اوت ۱۹۷۳) یک زیست شیمیدان و میکروبیولوژیست اوکراینی-آمریکایی بود. در سال ۱۹۵۲ او موفّق به دریافت جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شد.
رابرت واتسون-وات (۱۳ آوریل ۱۸۹۲ - ۵ دسامبر ۱۹۷۳) یک فیزیک دان اسکاتلندی بود. بسیاری او را مخترع رادار می دانند؛ هرچند که در حقیقت اختراع رادار را نیز مانند بسیاری از فناوری های دیگر نمی توان به شخصی خاص نسبت داد، زیرا اختراع رادار (به صورت بسیار اوّلیّه) کار فردی غیر از رابرت واتسون-وات بود، و کاری که واتسون-وات کرد توسعه و بهبود رادار بود. یکی دیگر از اختراعات مهم او دستگاه ماکروویو می باشد
الهه حصاری (زادهٔ ۱۸ مرداد ۱۳۶۹) بازیگر سینما و تلویزیون اهل ایران است. زندگی نامه. الهه حصاری در ۱۸ مرداد ۱۳۶۹ در قزوین به دنیا آمد. او دانش آموختهٔ کارشناسی رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی و کاردانی رشتهٔ تربیت بدنی است. حصاری در دورهٔ دبیرستان در گروه های تئاتر دبیرستان شرکت داشته و بعدها دورهٔ کلاس های بازیگری مؤسسهٔ فرهنگی هنری «چهره های ماندگار» را با کسب رتبهٔ ممتاز پشت سر گذاشت. علاقه اش به بازیگری، او را به کلاس های بازیگری کشاند. آشنایی حصاری با ابراهیم وحیدزاده، کارگردان، خیلی زود او را واردِ بازیگری حرفه ای در سینما کرد و در اولین فیلمش به نام "تاکسی نارنجی" در سال ۱۳۸۷ جلوی دوربین این کارگردان رفت. در همان سال در فیلم "نطفهٔ شوم" به کارگردانی کریم آتشی نیز ایفای نقش کرد.
هلنا هارپر (متولد ۱۹۸۴) نام یکی از شخصیت های سری "رزیدنت ایول" است، که اولین بار در "رزیدنت ایول ۶" ظاهر شد. تاریخچه. هلنا هارپر عضو سرویس مخفی ایالات متحده آمریکا USSS یک مأمور دولتی فدرال آمریکا است. هلنا در سال ۲۰۱۳ مأمور محافظت از رئیس جمهور آمریکا «آدام بنفورد» شد و پس از اینکه رئیس جمهور دچار حمله بیوتروریستی شد به همراه لیان اسکات کندی به دنبال مبارزه با این حملات رفت. او یک خواهر به اسم «دبرا» دارد، اما سیمونز خواهر او را آلوده به ویروس می کند و از او یک هیولا می سازد و هلنا، لیان و ایدا مجبور به کشتن دبرا می شوند. طغیان تال اوکس. هلنا هارپر در "رزیدنت ایول ۶" در بین شخصیت های اصلی داستان حضور داشت و به همراه لیان اسکات کندی به دنبال مقابله در برابر ویروس هایی که در تمامی نقاط جهان پخش شده بودند گشت. در همین بین خواهر هلنا، دبرا توسط عده ای مزدور دستگیر می شود. هلنا در حین انجام عملیات های ضد بیوتروریستی متوجه سره نخ هایی از خواهر خود می شود و متوجه می شود که به دبرا «ویروس-سی» تزریق شده است و دیگر او حالت طبیعی انسان را ندارد که در قسمتی از داستان هلنا مجبور به مبارزه با دبرا می شود و در پایان مرگ خو
اهرش را با چشمان خودش می بیند.
افسرآباد روستایی از توابع شهرستان اردل شهرستان اردل در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان دوآب قرار دارد، و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۱، جمعیت آن ۲۱۰۰ نفر (۱۵۰خانوار) بوده است. مردم. مردم روستای افسرآباد اغلب از طایفه گندلی می باشند.
سیف آباد(قلعه خان)روستایی از توابع بخش بازفت شهرستان کوهرنگ در استان چهارمحال و بختیاری است. «چشمه هیرده ها» از اماکن گردشگری این روستا می باشد که چندین چشمه را در خود جای داده است.
خدای چیزهای کوچک نخستین رمان ارونداتی روی، بانوی نویسندهٔ هندی در سال ۱۹۹۷ میلادی است که به زبان انگلیسی نوشته شده است. این کتاب در ایران، با پنج ترجمهٔ گوناگون از سوی گیتا گرکانی، زهرا برناک، شیرین رایکا، گلریز قدسی و شیرین شریفیان توسط ناشرهای مختلف منتشر شده است. چکیده داستان. خدای چیزهای کوچک، داستان زندگی خواهر و برادر دوقلوی هندی با نام های «اِستا» و «راهِل» است که مرگ دختر خالهٔ نه ساله و یک عشق ممنوع، دنیای کودکی ی آنان را نابود می کند. از طرفی این کتاب سیری است در سرگذشت اندوهناک خانواده ای که هنجارشکنی می کند و در برابر قوانین سنتی قد علم می کند.
باشگاه فوتبال دپورتیوو خِـرِس یک باشگاه اسپانیایی است که در xerez la frontera در اندلس و استان کادیس واقع شده است. این باشگاه هم اکنون در سگوندا دیویژن بی حضور دارد. این باشگاه در سال ۱۹۴۷ میلادی تأسیس شده است. خرز یک بار به در فصل ۰۹-۲۰۰۸ مقام قهرمانی لیگا ادلانته رسیده است. این باشگاه همچنین ۱ بار در فصل ۱۰-۲۰۰۹ در لا لیگا حضور داشته است.
وایکوم محمد بشیر، (۲۱ ژانویه ۱۹۰۸–۵ ژوئیه ۱۹۹۴)، نویسنده، اومانیست، آزادی خواه و از جمله همراهان جنبش استقلال هند است. او که داستان نویسی به زبان مالایالم بود، به عنوان یکی از موفق ترین و برجسته ترین نویسندگان هندوستان شناخته شده است. سبک نوشتار. بشیر، به دلیل لحن غیرمتعارف خود در زبان شهرت دارد. او میان زبان ادبی و زبان گفتار مردم کوچه و بازار، تفاوتی نمی گذاشت و به درستی یِ جمله هایش از نظر دستوری اهمیتی نمی داد. با این حال وی اطلاعات گسترده ای دربارهٔ زبان مالایالم داشته است. زندگی. ترجمهٔ آثار وی به زبان های دیگر، تحسین جهانی را برای وی به دنبال داشته است. بشیر به دلیل شرکت در فعالیت های ضد استعماری، چند ماه را در زندان گذراند و پس از آزادی، شهر کرالا را ترک نمود و به نقاط مختلف هندوستان و آسیا و آفریقا سفر کرد. او در این سفر طولانی که هفت سال به طول انجامید، برای گذران زندگی و گرسنه نماندن، دست به کارهای گوناگونی زد و مشاغل بسیاری را تجربه کرد؛ از جمله: بافندگی، پیش گویی، آشپزی، روزنامه فروشی، میوه فروشی، حسابداری، نگهبانی، چوپانی و مشاغلی دیگر. بشیر، پس از آن که برای بار دوم از زندان آزاد شد، حرفهٔ نویس
ندگی را به طور جدی دنبال کرد و در ابتدای کار، آثار چاپ شده اش را با خود از این خانه به آن خانه می برد و می فروخت. او بعدها دو دکهٔ کتاب فروشی در ارناکولام برپا کرد. وی در سال های پایانی یِ عمرش از بیماری یِ روانی رنج می برد و دو بار نیز در بیمارستان بستری شد و تحت مداوا قرار گرفت. بشیر، یکی از معروف ترین آثار خود، یعنی بُزِ پاتهوما (Pathumma's Goat) را زمانی نوشت که برای درمان، در بیمارستان روانی بستری شده بود. او پنجم ژوئیه سال ۱۹۹۴ در شهر بیپور درگذشت. درون مایهٔ داستان ها. انسانیت، عشق، گرسنگی و فقر، از درون مایه های اصلی یِ داستان های بشیر هستند.
عزیزالسلطنه شاهزاده قاجار، آخرین دختر ناصرالدین شاه و خواهر تنی عزالسلطنه بود. مادرش محبوب السلطنه از زنان متعه ناصرالدین شاه شمرده می شد. او در زمانی که پدرش به قتل رسید شش ماه داشت. پس از آنکه مظفرالدین شاه برای سکونت دادن حرمسرای خود همسران و فرزندان ناصرالدین شاه را از کاخ گلستان اخراج کرد، عزیزالسلطنه نزد مادرش سکونت گزید. او در شانزده سالگی در سال ۱۳۲۹ هجری قمری درگذشت. او ازدواج نکرده بود و فرزندی برجا نگذاشت.
شبکه سلامت یکی از شبکه های تلویزیونی دولتی کشور ایران است که به عنوان نوزدهمین شبکه سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران به صورت دیجیتالی از پنجم مهر ۱۳۹۱ با دو ساعت برنامه در روز به صورت آزمایشی آغاز به کار کرد و اکنون پخش ۲۴ ساعته دارد. همزمان با ولادت پیامبر اکرم و ولادت جعفر صادق پخش برنامه های شبکه سلامت با کیفیت HD و فرمت H264 از طریق فرستنده های زمینی شهر تهران از ۱۹ شهریور ۱۴۰۴ آغاز شده است. پیشینه. این شبکه با محوریت اصلی پزشکی و سلامت جامعه و خانواده و بهداشت فردی به صورت تخصصی، از روز ۱۳۹۱/۱۲/۱۲ فعالیت رسمی خود را همزمان با شبکه تماشا آغاز کرد. شبکه سلامت از روز شنبه ۵ مهر ۱۳۹۱ از طریق فرستنده سوم TS3 بر روی کانال ۳۴ برابر با فرکانس ۵۷۸ مگاهرتز در تهران و جنوب تهران و برخی از مناطق قم به طور آزمایشی و در چهارشنبه ۲۵ بهمن ۹۱ در فرستنده های دیجیتال سراسر کشور قابل دریافت شد. مدیریت. مدیر این شبکه دکتر محمدمهدی قاسمی، رئیس شورای سیاست گذاری سلامت سازمان صدا و سیما است.
خدیجه خانم عزالسلطنه شاهزاده قاجار، دختر ناصرالدین شاه قاجار و خواهر تنی عزیزالسلطنه بود. مادرش محبوب السلطنه از زنان متعه ناصرالدین شاه قاجار بود. در زمانی که ناصرالدین شاه به قتل رسید عزالسلطنه خردسال بود. او بعدها با غلامحسین امیراصلانی (احتشام الملک) ازدواج کرد و صاحب دو پسر، حسنعلی و هوشنگ امیراصلانی، و چهار دختر شد. دوتن از دختران او با دو تن از پسران کامران میرزا نایب السلطنه ازدواج کردند. عزالسلطنه در نهم اردیبهشت ۱۳۶۳ خورشیدی در نود و سه سالگی درگذشت و در بهشت زهرا تهران مدفون گشت. خاطرات او از دربار ناصری در رمان «در اندرون» که توسط نوه دختری عزالسلطنه، افسانه اتحادیه، نوشته شده است، بازتاب یافته است.
موزه مردم شناسی خلیج فارس یکی از بزرگترین موزه های مردم شناسی در جنوب ایران است که در شهر بندرعباس مرکز استان هرمزگان قرار دارد. این موزه که زیرنظر اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری هرمزگان اداره می شود، در محوطه تاریخی برکه های باران ساخته شده و اسفندماه ۱۳۸۶ افتتاح شد. موزه مردم شناسی خلیج فارس در ۳ طبقه با زیربنای ۲۵۰۰مترمربع ساخته شده که طبقه همکف دارای فضای عمومی، خدماتی، کتابخانه تخصصی و نمایشگاه است. طبقه دوم به بخش مردم شناسی تعلق دارد که شامل بخش بازار سنتی، آزادسازی قلعه هرمز، صید و صیادی است. طبقه سوم نیز شامل بخش های باستان شناسی است که به غنای فرهنگی، تاریخی استان هرمزگان پرداخته شده است. این موزه به دلیل قرار گرفتن در سایت تاریخی و ثبت شده برکه های باران، پتانسیل های ارزشمندی برای ایجاد یک پارک موزه ای فعال در بندرعباس به وجود آورده است. معماری موزه. ساختمان موزه خلیج فارس نمونه ای ارزشمند از معماری جنوب ایران است و هماهنگی، صداقت، خلاقیت و توجه به ارزش های هنری، معماری و فرهنگی منطقه ای در موزه خلیج فارس متجلی شده است. ساختمان این بنا برگرفته از معماری سنتی هرمزگان است. دیوارهای پشت ب
ند، در و پنجره های چوبی و بادگیر (نورگیر مرکزی) از عناصر با ارزش معماری سنتی منطقه است. شهاب الدین ارفعی طراح و موزه مردم شناسی بندرعباس در خصوص تطابق این موزه با شرایط اقلیمی و آب و هوایی و معماری بومی هرمزگان گفته است" این ساختمان ازنظر نمای بیرونی با معماری بومی هرمزگان تطابق زیادی دارد اما از نظر اقلیم و آب وهوا تعامل چندانی با منطقه ندارد زیرا این ساختمان دارای یک فضای بسته است و اشیا با شرایط خاصی در آن نگهداری می شوند. به طور کل در موزه ها نمی توانند با اقلیم و آب وهوا تعامل چندانی داشته باشند مگر اینکه به همان منظور احداث شده باشند. بخش مردم شناسی. بخش مردم شناسی موزه بزرگ خلیج فارس به بخش های بازار سنتی، آزادسازی جزیره هرمز از دست پرتغالی ها و صید و صیادی تقسیم شده است. بخش بازار سنتی. بخش بازار سنتی نخستین بخش در این بخش از موزه است که وضعیت بازار و داد و ستد در هرمزگان را به نمایش گذاشته است. این بخش دارای ۱۱ مجسمه از جنس موم است که مردم در حال انجام کارهای مختلف را نشان می دهد. بخش آزادسازی هرمز. در سال ۱۵۰۷ میلادی نظامیان پرتغالی به فرماندهی آلفونسو دالبوکرک جزیره هرمز را تصرف کرده و در دماغه شما