Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر این عهد می یابیم. ابن ندیم از کتابی به نام سیرت اردشیر یاد کرده است که آبان لاحقی آن را به شعر درآورده است. ظاهراً همین اثر که گردیزی از آن چنین یاد کرده است: «و (اردشیر) کتابی تألیف گردانید اندر پند و سیاست و آن را کارنامه نام کرد.» و ظاهراً این کتاب بجز کارنامه اردشیر بابکان به پهلوی است که اکنون در دست داریم. رساله اردشیر در آئین کشورداری. رساله ای نیز منسوب به اردشیر در قواعد کشورداری به ترجمه عربی در کتاب نهایة الارب آمده است و در آن دربارهٔ جنگجویان (اساوره)، دبیران (کُتاب)، داورها (قُضاة، لشکرکشی (بعوث و ثغور)، پذیرش سفیر (فی قدوم الوفود علیه من قبل الملوک)، ساختن شهرها (بناء المُدُن)، تدبیر او دربارهٔ خاندان های اشراف (تدبیره فی اهل بیوتات الشرف)، دادخواهی (مظالم) و آبادانی سرزمین ها (تدبیره عمارة الأرضین) بحث شده است. ترجمه فارسی این رساله در ترجمه نهایة الارب به نام تجارب الامم و نیز در شاهنامه فردوسی آمده است. نمی دانیم که این رساله مستقیماً از پهلوی ترجمه شده است یا نه. گریناسکی بر آن است که مؤلفی عربی نویس آن را از جاهای گوناگون گردآورده است. وی برای اثبات نظر خود قرائنی را ذکر می کند که حاکی ا
ز نفوذ قواعد اسلامی در آن است، از جمله این که در این رساله آمده است که یک پنجم از غنائم جنگی خاص شاه است. اما از آنجا که این متن در شاهنامه آمده است، احتمالاً در خدای نامه نیز وجود داشته است و مطالبی موافق با قواعد اسلامی در ترجمه بدان افزوده شده است. اردشیر خوره. اردشیر خوره یکی از پنج کوره فارس در عصر ساسانیان تا نخستین سده های اسلامی به مرکز شهر گور (معرب: جور) است که توسط اردشیر بنا شده است. این نام به معنی «شکوه اردشیر» است. این شهر احتمالاً پس از پیروزی اردشیر بر اردوان در ۲۲۴ میلادی ساخته شده است. این شهر در کنار کاخ اردشیر (که قبل از شورش، در آن زندگی می کرد) ساخته شده است و گفته می شود که امپراتور پنج آتشکده کنار این شهر ساخته که مورخ معروف، مسعودی آن ها را دیده است. شهر گور توسط نماینده ای از سوی شاه اداره می شد. گور بعدها توسط عضدالدوله دیلمی به فیروزآباد تغییر نام یافت. از اردشیر خوره می توان به عنوان پایگاه نظامی و یکی از ضراب خانه های فعال دوره ساسانی نام برد. از آثار اردشیر خوره می توان به بنای طربال (منار) کیاخُره در جنب بنای چهار طاق (آتشکده گور)، کاخ اردشیر و در نقش برجسته او، کتیبه یابود مه
رنرسه (وزیر سه پادشاه ساسانی؛ یزدگرد اول، بهرام گور و یزدگرد دوم) و ۴ آتشکده او اشاره کرد. بنای شهر الهام گرفته از شیوه معماری دارابگرد و متشکل از دیوارهایی مدور است که دربرگیرنده محوطه ای به قطر حدود دو کیلومتر و باروی گلی دوگانه و خندقی به سبک پارتی است و دو محور تقاطع عمود برهم شهر را به چهار بخش با چهار دروازه اصلیِ مهر، بهرام، هرمز و اردشیر تقسیم می کند که هر یک به پنج بخش کوچک تر تقسیم شده، با خیابان های حلقه مانند به هم راه داشته اند.
لایوش پوشا ریاضی دان مجارستانی است که در زمینه ترکیبیات کار می کند. زندگی. لایوش پوشا در بوداپست در متولد شد. پدر او شیمی دان بود و مادرش معلم ریاضی بود. او یک کودک نابغه به حساب می آمد. هنگامی که در مدرسه ابتدایی بود، آموزگارش روژا پیتر، که دوست مادرش بود، او را به پل اردیش معرفی کرد. پل اردیش او را به ناهار در یک رستوران دعوت کرد، و از او مسئله های ریاضی بسیاری پرسید. پوشا مسئله ها را قبل از اینکه ناهارش را تمام کند حل کرد، که این مسئله اردیش را تحت تاثیر قرار داد.
الفارق نام دانشنامه ای حقوقی است که توسط محمدجعفر جعفری لنگرودی حقوق دان و نویسنده ایرانی گرداوری و نوشته شده است. این کتاب در بیست و ششمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، عنوان برترین کتاب سال در رشته حقوق را از آن خود کرد..نویسنده کتاب،محمدجعفر جعفری لنگرودی در اثر دیگر خود ،یعنی کتاب ((علم حقوق در گذر تاریخ)) در خصوص الفارق چنین می نویسد:بدون تردید با ارائه دو کتاب دوره ای عظیم ((مفتاح الکرامه فی شرح قواعد العلامه))و جواهرالکلام فی شرح شرایع الاسلام ؛فقه شیعه در میان مذاهب خمسه اسلامی در مقام نخست قرار گرفته است، لکن اشکالات دو اثر مذکور در کتاب الفارق رفع گشت و سهل الوصول تر از دو کتاب مذکور نوشته شده.از جمله امتیازات الفارق بر مفتاح الکرامه و جواهر الکلام ؛ تدوین ما لم یدوّن است که اهمّ آن امتیازات محسوب می گردد.مرور بر مذاهب خمسه امتیاز دیگر است.وانگهی مقایسه با حقوق و فقه رم در الفارق صورت گرفته که جواهر و مفتاح خالی از آن است.فاصله گرفتن از ضعف تمثیل و اطناب مملّ و ایجاز مخلّ از دیگر نقاط قوت الفارق است...فلذا سومین هرم علم(الفارق)،بسی رفیع تر و استوار تر در کنار دو هرم مذکور(جواهرالکلام و مف
تاح الکرامه) بر جای خود قرار گرفته است.
حمزه گنجی (متولد ۲ فروردین ۱۳۲۱ در گرگر) روان شناس ایرانی، استاد بازنشسته دانشگاه علامه طباطبایی و مدیر انتشارات ساوالان است. بسیاری از آثاری که او تألیف یا ترجمه کرده است، از جمله روانشناسی عمومی، روانشناسی پیری و روان شناسی هیلگارد، به عنوان کتاب درسی تدریس می شوند. زندگی. او تحصیلات ابتدایی را گرگر گذراند. پس از پایان کلاس سوم دوره اول دبیرستان، در کنکور ورودی دانشسرای مقدماتی تبریز شرکت کرد و وارد دانشسرا شد. پس از گذراندن دوره دانشسرای مقدماتی و با اخذ مدرک دیپلم ناقص، در سال ۱۳۴۰ به استخدام آموزش و پرورش درآمد. در بهمن ماه ۱۳۴۱ موفق به اخذ دیپلم شد. در سال ۱۳۴۴ وارد رشته فرانسه در مقطع کارشناسی دانشگاه تبریز شد و سپس مقطع کارشناسی ارشد را در رشته علوم تربیتی دانشگاه تهران گذراند. سپس از بورس دولت فرانسه برای اخذ مدرک دکترا استفاده کرد و در سال ۱۳۵۱ در شهر مونت پلیه فرانسه به تحصیل در رشتهٔ روانشناسی عمومی پرداخت و از دانشگاه پل والری دکترا گرفت. پس از بازگشت به ایران، در دانشگاه ابوریحان بیرونی مشغول به کار شد. پس از انقلاب فرهنگی، به تدریس دانشگاه علامه طباطبایی پرداخت و در اواخر سال ۱۳۷۳ بازنشست شد. ا
ز آن پس در دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن تدریس کرده است. کتاب شناسی. کتابهای انگلیسی:
شکار نهنگ فعالیتی شکاری است که برای بهره گیری از گوشت و روغن نهنگ ها انجام می شود. تاریخچه. نخستین روش های شکار نهنگ به ۳۰۰۰ سال پیش بر می گردند. بسیاری از جوامع نزدیک دریا در گذشته و اکنون اقدام به شکار نهنگ یا بهره گیری از لاشه نهنگ های برکنار ساحل افتاده می کرده اند. روش های صنعتی شکار نهنگ اما در سده ۱۷ میلادی شکل گرفتند و ملت های گوناگون در سده های ۱۸ و ۱۹ در این زمینه با هم به رقابت می پرداختند. با پیشرفت فناوری و تقاضای بیشتر برای شکار نهنگ، منابع طبیعی باقی مانده توانایی خود برای بقا در برابر تقاضای موجود را از دست دادند. در پایان دهه ۱۹۳۰، بیش از ۵۰٬۰۰۰ نهنگ هر ساله کشته می شدند و در میانه سده بیستم ذخایر نهنگ موجود دیگر پر نمی شدند. در ۱۹۸۶، انجمن بین المللی شکار نهنگ (IWC) هر گونه شکار نهنگ را ممنوع اعلام کرد تا ذخایر موجود بتوانند جمعیت خود را بالا برند. با آنکه ممنوعیت شکار نهنگ باعث شد که این جانوران به دلیل شکار بی رویه از خطر انقراض رهایی پیدا کنند، شکار نهنگ در سال های اخیر محل بحث بسیار بوده است. کشورهای پشتیبان شکار نهنگ، همچون ژاپن، خواهان آن هستند که ممنوعیت اعمال شده از روی بعضی ذخایری ک
ه به باور آن ها به حد جمعیتی مناسبی رسیده اند، برداشته شود تا بتوان به شکار پرداخت. کشورهای مخالف و گروه های پشتیبان محیط زیست اما بر این باورند که نهنگ ها در وضعیت آسیب پذیر هستند و شکار نهنگ کاری غیراخلاقی است که باید متوقف شود. مخالفت ها. کنشگران محیط زیست و حقوق جانوران همواره با روش های گوناگون به شکار نهنگ توسط کشتی های تجاری اعتراض کرده اند. اغلب این اعتراض ها توسط گروه هایی چون صلح سبز برپا می شوند. کنشگران با قایق هایی که برشان شعارهای محیط زیستی نصب شده است به سوی کشتی های شکار نهنگ می روند یا جلوی راه آن ها در دریا را می گیرند یا اجازه شکار نهنگ ها توسط شلیک مستقیم نیزه به سویشان را از کشتی های تجاری سلب می کنند. کشتی های شکار نیز با پرتاب آب از تفنگ های آب پاش به سوی قایق های کنشگران اقدام به تلافی می کنند.
نابودی زیستگاه یا تخریب زیستگاه یا از دست رفتن زیستگاه ، فرایندی است که در آن زیستگاه طبیعی توانایی خود برای پشتیبانی از زیستن جانداران درون خود را از دست می دهد. در این فرایند، واحدهایی که پیش تر در محل بوده اند جابجا یا نابود می شوند؛ چنین چیزی کاهش تنوع زیستی را در پی دارد. نابودی زیستگاه توسط فعالیت های انسانی اغلب به منظور بهره گیری از منابع طبیعی برای تولیدات صنعتی و شهرسازی انجام می شود. پاکسازی زمین ها برای فعالیت های کشاورزی یکی از دلایل اصلی نابودی زیستگاه ها است. از دیگر عوامل مهم می توان به معدن کاری، چوب بری، ترال و گسترش شهرها اشاره کرد. تخریب زیستگاه هم اکنون به عنوان نخستین عامل انقراض جانوران در جهان معرفی شده است. انواع نابودی زیستگاه. نابودی زیستگاه به ناپدیدشدن محیط طبیعی که پناهگاه گیاهان و جانوران ویژه ای هستند. سه نوع عمده از نابودی زیستگاه وجود دارد: نابودی یا تخریب زیستگاه، دگرگونی زیستگاه و گسستگی زیستگاه.
آنارکو-کاپیتالیسم یا آنارکولیبرتارینیسم یا آنارکولیبرالیسم یا آنارکومارکتیسم یک فلسفهٔ سیاسی لیبرترین است که از حذف حکومت به نفع خویش فرمانی در یک بازار آزاد دفاع می کند. در یک جامعهٔ آنارکو-کاپیتالیستی، اجرای قانون، دادگاه ها و همهٔ خدمات دیگر، به جای دولت و به واسطه دریافت مالیات، توسط رقابت کنندگان با بودجه خصوصی فراهم می شوند و پول نیز از طریق بخش خصوصی و به طور رقابتی در یک بازار باز فراهم می شود. در نتیجه فعالیت های شخصی و اقتصادی زیرمجموعه آنارکو-کاپیتالیسم در چهارچوب قوانین خصوصی تنظیم می شود و نه از طریق سیاست گذاری. در یک تعریف کلی و خلاصه شده می توان گفت آنارکولیبرترینیسم، آنارشیسمی است که از مالکیت خصوصی دفاع می کند. نظریه پردازان گوناگون با فلسفه های مختلف، هرچند مشابه، زیر عنوان آنارکوکاپیتالیسم جای می گیرند. نخستین نسخهٔ شناخته شده از آنارکولیبرالیسم توسط اقتصاددانان مکتب اتریش و به ویژه موری راتبارد در نیمه قرن بیستم فرموله شد و برساخته از عناصری بود از اقتصاد مکتب اتریش، لیبرالیسم کلاسیک و اندیشه های فردگرایان آنارشیست آمریکایی لیزاندر اسپونر و بنجامین تاکر (البته با رد نظریه کار ارزش آنان).
در آنارکو کاپیتالیسم راتباردی، نخست باید یک قانون لیبرترین که مورد توافق مشترک قرار گرفته باشد به اجرا گذاشته شده و مورد توافق عمومی قرار بگیرد، و دادگاه ها متعهد به پیروی از آن باشند. این قانون باید حق حاکمیت فردی و اصل عدم تجاوز را به رسمیت بشناسد. فلسفه. اخلاق. آنارکوکاپیتالیسم، آن گونه که راتبارد و دیگران فرموله کرده اند، بر مبنای اصل لیبرترین «عدم تجاوز» بنا شده است. بر اساس اصل عدم تجاوز(nonaggression principle)، فرد حق دارد با بدن خودش هر کاری که می خواهد بکند، تا زمانی که با آن کار به بدن یک فرد دیگر اعمال تجاوز نکند. دفاع روتبارد از اصل مالکیت خویشتن به اعتقاد خود او ریشه در «رد تمامی نظریات جایگزین» دارد. هانس هرمان هپه معتقد است که نه تنها مکتب اخلاقی لیبرتارینی را می توان «به نحو ماقبل تجربی» توجیه کرد بلکه به نحو استدلالی از هیچ مکتب جایگزین دیگری نمی توان دفاع کرد. او در رد نظریات مدافع بازتوزیع ثروت می گوید: «همه مکاتب جایگزین لیبرالیسم، چه همه آنها که تجربه شده اند و چه بیشتر مکاتب غیرلیبرالی که به لحاظ نظری پیشنهاد شده اند، حتی از آزمون نخست و صوری فراگیری نیز سربلند بیرون نمی آیند و تنها به
خاطر همین یک واقعیت نیز زیر سؤال می روند. همه این نسخه پیچی ها هنجارهایی را در چارچوب دستورالعمل های قانونی شان گنجانده اند که چنین ظاهری دارند: «برای برخی افراد آری و برای برخی دیگر نه.» به هر رو، چنین دستورالعمل هایی که حقوق یا تعهدات متفاوتی را برای دسته های گوناگون مردم مشخص می کنند، به دلایل ساده صوری، هیچ بختی ندارند که توسط هر شرکت کننده بالقوه ای در یک گفتگو، منصفانه شناخته شده و پذیرفته شوند.. تا زمانی که این تمایز ایجاد شده بین طبقات گوناگون مردم، آن طور شکل نگرفته باشد که برای هر دو طرف به عنوان حالت طبیعی اوضاع پذیرفته شود، چنین دستورالعمل هایی مورد پذیرش نخواهد بود؛ زیرا پذیرش چنین دستورالعمل هایی به این معنا است که برخی گروه ها از مزایایی قانونی به بهای تبعیض معادلی علیه گروه های دیگر، بهره مند خواهند شد.» مالکیت. مالکیت خصوصی. مالکیت شخصی و original appropriation از مفاهیم مرکزی آنارکو-کاپیتالیسم هستند: بنابر نظر همه متفکران کلاسیک لیبرال، پایبندی به آزادی فردی مستلزم تأیید نهادهای مالکیت خصوصی و بازار آزاد است. مارکسیست ها و برخی از سوسیالیست ها معتقدند که مالکیت خصوصی محدودیتی بر آزادی است و
لیبرال های تجدیدنظرطلب مکتب مدرن لیبرالیسم می گویند گاهی اوقات لازم است تا حقوق مالکیت تحت الشعاع مطالبات مربوط به سایر حقوق قرار گیرد. جان گری معتقد است مالکیت خصوصی مظهر آزادی فردی در ابتدایی ترین شکل آن است. منتقدان مالکیت خصوصی به بازتوزیع ثروت معتقدند و می گویند حق مالکیت خصوصی نمی تواند حقی مساوی برای همه باشد چرا که ممکن است به معنای تصاحب حق دیگری به کار رود و حق برده داری را مثال می زنند. مایکل اوکشات در پاسخ می گوید: «حق مالکیت خصوصی مثل هر حق دیگری خود-بازدارنده است: این حق، برده داری را نه از سر دلبخواه بلکه بدین دلیل ممنوع اعلام می کند که حق در اختیار داشتن یک انسان دیگر هرگز نمی تواند حقی باشد که هر عضو جامعه بتواند به طور مساوی از آن بهره مند شود. تنها به وسیله نهاد مالکیت خصوصی است که حداکثر توزیع قدرت ناشی از مالکیت حاصل می شود. مالکیت معنوی. موضوع مالکیت معنوی بین آنارکو-کاپیتالیست ها و نیز لیبرترین ها به طور کلی شکاف ایجاد کرده است. راتبارد استدلال می کند که ثبت اختراع ها امتیازاتی انحصاری از روی اجبار هستند که حکومت آن ها را اعطا می کند، و می گوید که آنها در جامعه آزاد وجود نخواهند داشت، ز
یرا افراد را از دستیابی به همان اختراع به طور مستقل بازمی دارند. او همچنین استدلال کرد که حقوق تکثیر در مواردی با جامعه آزاد قابل انطباقند. استدلال او این است که وقتی بر یک اثر ادبی یک اعلان حق تکثیر موجود است، نشان می دهد که خالق اثر به دیگران بدون این که بپذیرند آن را تکثیر نکنند، اجازه استفاده از آن را نمی دهد، زین رو اگر مورد استفاده قرار گیرد یک قرارداد خواهد بود. استفن کینسلا نظریه پرداز آنارکو-کاپیتالیست هم با حق تکثیر و هم با مالکیت معنوی حق تکثیر مخالف است. مالکیت مشترک. گرچه آنارکو-کاپیتالیست ها قائل به حق مالکیت خصوصی اند، برخی از آنان اشاره می کنند که مالکیت مشترک، یعنی مالکیت جامعه می تواند به وسیله حق در یک نظام آنارکو-کاپیتالیستی وجود داشته باشد. همان طور که یک فرد با ترکیب کردن کار خود با یک چیز یا استفاده مرتب از آن مالک آن می شود، کل یک جامعه یا اجتماع هم می تواند به طور مشترک با ترکیب کردن کارشان با آن به طور جمعی مالک آن شوند، به این معنی که هیچ فردی آن را برای خود نتواند بردارد. این را می شود به جاده ها، پارک ها، رودخانه ها و بخش هایی از اقیانوس ها اطلاق کرد. رادریک لانگ نظریه پرداز آنارک
و-کاپیتالیست این مثال را می زند: جامعه قراردادی. جامعهٔ رؤیایی آنارکو-کاپیتالیست ها جامعهٔ قراردادی نیز خوانده شده است: «جامعه ای منحصراً مبتنی بر عمل داوطلبانه، که خشونت یا تهدیدات خشونت آمیز به کلی بر آن بی تأثیر است.» آنارکو-کاپیتالیست ها معتقدند در این سیستم مبنای عمل، قراردادهای داوطلبانه بین افراد به عنوان چارچوب قانونی است. با این حال به دلیل جزئیات و پیچیدگی های قراردادهای محتمل، سخت است بشود دقیقاً حدس زد مختصات چنین جامعه ای چگونه خواهد بود. قانون و نظم و استفاده از خشونت. آنارکو-کاپیتالیست های مختلف اشکال متفاوتی از آنارکو-کاپیتالیسم را پیشنهاد می کنند، و یکی از حوزه های اختلاف، حوزه قانون است. موریس و لیندا تنهیل در "بازار برای آزادی"، با هر قانون وضع شده مخالفت می کنند. آنان استدلال می کنند که برای تشخیص درست یا نادرستی یک کار فقط لازمست ببینیم علیه دیگری حمله می کند یا نه (قانون شبه جرم و قرارداد را ببینید). به هرحال، موری راتبارد، با وجود این که از ممنوعیت طبیعی زور و تقلب هم حمایت می کند، ایجاد یک دستورالعمل قانونی لیبرترین مرکزی مورد توافق مشترک که دادگاه های خصوصی ملزم به رعایت آن باشند را ن
یز پشتیبانی می کند. آندره گلدمن چنین دستورالعملی برای تجارت اینترنتی را با عنوان «پروتکل های اقتصادی مشترک» توسعه داده است. برخلاف تنهیل ها و راتبارد که اشتراک ایدئولوژیک اخلاق و فلسفه اخلاق را لازم می دانند، دیوید فریدمن پیشنهاد می کند «نظام حقوقی برای سود در بازار باز تولید می شود، همان گونه که کتاب ها و سینه بندها امروزه تولید می شوند.» ممکن است بین انواع گوناگون حقوق رقابت به وجود آید، همان طور که بین انواع مختلف خودرو رقابت وجود دارد.» فریدمن می گوید این که آیا این کار به جامعه ای لیبرترین منجر خواهد شد «باید اثبات شود.» او می گوید که این ممکن است به قوانین به شدت غیرلیبرترین چون قانون ضدمواد مخدر بینجامد؛ ولی، او فکر می کند که این موارد نادر خواهد بود. او استدلال می کند که «اگر ارزش یک قانون برای هوادارانش از هزینه اش برای قربانیانش کمتر باشد… آن قانون در یک جامعه آنارکو-کاپیتالیست باقی نخواهد ماند.» آنارکو-کاپیتالیست ها دفاع عمومی از آزادی فردی (یعنی دادگاه ها، نیروهای نظامی یا پلیس) را فقط تا آن جا می پذیرند که این گروه ها بر مبنایی به صراحت داوطلبانه شکل گرفته باشند و حقوق بگیرند؛ ولی، آن ها نه فقط ب
ه تأمین بودجه خدمات دفاعی دولت بلکه به این که حکومت خود را تنها اعمال کننده مشروع زور فیزیکی فرض می کند نیز اعتراض دارند؛ یعنی، دولت به زور بخش خصوصی را از فراهم آوردن امنیت فراگیر نظیر سیستم های پلیس، قضایی و زندان برای حفاظت از افراد در برابر متجاوزین بازمی دارد. آنارکو-کاپیتالیست ها معتقدند دولت هیج چیزی ندارد که بدان برتری اخلاقی بدهد که حق داشته باشد از زور فیزیکی برای بازداشتن متجاوزین سود جوید ولی افراد شخصی این حق را نداشته باشند. همچنین، اگر اجازه رقابت در بخش امنیتی داده می شد، قیمتها کمتر می شد و خدمات به اعتقاد آنارکو-کاپیتالیست ها ارزان تر می شدند. به اعتقاد مولیناری، «در یک حکومت آزاد، تشکیلات طبیعی صنعت امنیت از دیگر صنایع متفاوت نخواهد بود.» هواداران این نظر اشاره می کنند که سیستم های خصوصی عدالت و دفاع از قبل وجود دارد، و به طور طبیعی جایی که بازار مجاز است ناکارامدی حکومت را جبران کند شکل می گیرد: حل اختلاف خصوصی، نگهبانان امنیتی، گروه های ناظر محله و الخ گاهی به این دادگاه ها و پلیس های خصوصی به طور کلی سازمان های دفاعی خصوصی (PDAها) گفته می شود. به جای نهادهای دولتی متکی بر مالیات گیری اجب
اری، سازمان های خیریه متکی بر مبالغ اهدایی داوطلبانه یا کمک شخصی همکارانه گروه های افراد می توانند حفاظت از آنانی را که قادر به پرداخت هزینه چنین حفاظتی نیستند را بر عهده بگیرند. آنارکو-کاپیتالیسم و دیگر مکاتب آنارشیستی. برخی دانشوران آنارکو-کاپیتالیسم را شکلی از آنارشیسم لحاظ نمی کنند، در حالی که دیگران چنین می کنند. بیشتر آنارشیست های اجتماعی استدلال می کنند که آنارکو-کاپیتالیسم از آنجا که سرمایه داری ذاتاً اقتدارگرایانه است، شکلی از آنارشیسم نیست. به طور خاص، آنان استدلال می کنند که معاملات سرمایه دارانه مشخصی داوطلبانه نیستند، و این که حفظ ساختار طبقاتی جامعه سرمایه دارانه نیازمند اجبار، است که با یک جامعه آنارشیستی ناسازگار است. در سوی دیگر، آنارکو-کاپیتالیست هایی چون پر بایلوند، مدیر وبسایت anarchism without adjectives ذکر می کند که گسستگی بین آنارشیست های غیر آنارکو-کاپیتالیست، احتمالاً محصول «وضعیت ناگوار تفسیر سوء از آنارکو-کاپیتالیسم» است. بایلوند می پرسد، «چگونه کسی می تواند از این میراث تاریخی ادعا کند هم آنارشیست و هم مدافع نظام سوءاستفاده گرانه سرمایه داری است» و پاسخ می دهد که «هیچ کس نمی تواند
، و هیچ کس چنین نمی کند. هیچ آنارشیستی چنین نظامی را تأیید نمی کند حتی آنارکو-کاپیتالیستها (اکثریت شان) چنین نمی کنند.» آنارکو-کاپیتالیسم و اقتصاد اتریشی. مکتب اتریشی اقتصاد با انتشار کتاب اصول اقتصاد اثر کارل منگر در ۱۸۷۱ ایجاد شد. اعضای این مکتب به اقتصاد به عنوان سیستمی پیشینی مثل منطق یا ریاضیات می نگرند تا چون یک علم تجربی مثل زمین شناسی. این کتب تلاش می کند اصول عمل انسانی را (که در سنت اتریشی پراکسیولوژی خوانده می شود) کشف کند و از آن مشتقاتی بسازد. برخی از این اصول پراکسیولوژیکال عبارتند از: اقتصاد اتریشی حتی در اولین روزهایش چون سلاحی نظری علیه سوسیالیسم و سیاست حکومت محور سوسیالیستی به کار گرفته شد. اویگن فن بوم-باورک، از همکاران منگر، یکی از اولین نقدها را بر سوسیالیسم در رساله اش به نام "نظریه سوء استفاده سوسیالیسم-کمونیسم نوشت". بعدها، فریدریش هایک راه بردگی را نوشت و استدلال کرد که یک اقتصاد دستوری کارکرد اطلاعاتی قیمتها را از بین می برد و این که اقتدار بر اقتصاد منجر به توتالیتاریانیسم می شود. دیگر اقتصاد دان بسیار تأثیرگذار اتریشی لودویگ فن میزس، نویسنده "عمل انسانی" بود. موری راتبارد، از شاگر
دان میزس، کسیست که سعی کرد اقتصاد اتریشی را لیبرالیسم کلاسیک و آنارشیسم فردگرا ادغام کند. او اولین مقاله اش را در دفاع از «آنارشیسم مالکیت خصوصی» در ۱۹۴۹ نوشت، و بعدتر از نام «آنارکو-کاپیتالیسم» استفاده کرد. او احتمالاً اولین کسی بوده که از «لیبرترین» در معنای کنونی حامی سرمایه داری اش (در آمریکا) استفاده کرده است. او اقتصاددانی تحصیلکرده بود، ولی در فلسفه سیاسی و تاریخ هم سواد داشت. در جوانی خود را بخشی از راست قدیمی در نظر می گرفت، که شاخه ای ضد-حکومت محوری و ضد مداخله گرایی از حزب جمهوریخواه بود. او در اواخر دهه ۱۹۵۰ مختصراً با این رند مشغول بود ولی بعدها جدا شد. البته افرادی مانند دیوید دی فریدمن فرزند میلتون فریدمن با سنتی تحت تأثیر از مانیتاریسم (پول گرایی) و مکتب شیکاگو اقدام به خلق نوعی از آنارکو-کاپیتالیسم کرده اند که بر خلاف جریان روتباردی که پیرو حقوق طبیعی بود اساس آن اصالت فایده است. تاریخچه. لیبرالیسم کلاسیک. لیبرالیسم کلاسیک تأثیر اساسی و دیرپاترین تأثیرها را بر نظریه آنارکو-کاپیتالیست داشته است. لیبرال های کلاسیک از زمانی که جان لاک نخستین بار این فلسفه را توسعه داد دو درون مایهٔ اصلی داشته ان
د: آزادی انسان، و محدودیت قدرت حکومت. آزادی انسان بر حسب حقوق طبیعی بیان شد، حال آن که (برای لاک) محدودسازی حکومت مبتنی بر یک نظریهٔ رضایت بود. لیبرال های کلاسیک در قرن نوزدهم، تهاجم به حکومت محوری را رهبری کردند. از موارد شایان ذکر، قانون فردریک باستیا بود که نوشت، «حکومت بزرگ ترین خیالیست که همه از طریق آن می خواهند به خرج دیگران زندگی کنند.» هنری دیوید تورو نوشت، «من صمیمانه این شعار را که، 'دولتی بهترین است که کمترین حکومت را بکند' می پذیرم؛ و دوست دارم.» تعریف ها. موری راتبارد لفظ " آنارکو-کاپیتالیسم " را به کار گرفت تا فلسفه اش را از آنارشیسم که با مالکیت خصوصی مخالفت می کند، متمایز کند و همچنین با دیگر اشکال آنارشیسم فردگرایانه نیز مرزبندی مشخصی داشته باشد. برای اشاره به این فلسفه گاهی از الفاظ دیگری نیز استفاده می شود، از جمله آنارکو-کاپیتالیسم از الفاظ زیر نیز به روشی استفاده می کند که ممکن است با استفاده رایج یا جنبش های مختلف آنارشیست متفاوت باشد:
لِسِه فِر , رویکردی اقتصادی است که طبق آن تراکنش میان افراد باید عاری از هرگونه دخالت حکومت باشد. از این روست که لسه فر از مبانی فکری اقتصاد آزاد و لیبرالیسم کلاسیک محسوب می شود. لفظ "لسه فر" بخشی از گزارهٔ فرانسوی laissez faire, laissez passer است به معنی «بگذار بروند». "لسه فر" معمولاً در تقابل با برنامه ریزی مرکزی از سوی حکومت اقتدارگرا یا دخالت گری حکومت در جهت سوق دادن فعالیت های اقتصادی به جانب دلخواه [حکومت] به کار می رود. لودویگ فن میزس در کتاب "کنش انسانی" می نویسد: «لسه فر یعنی: بگذار تا انسان عادی خود انتخاب و عمل کند. مجبورش مکن که گردن به خواست دیکتاتور نهد.» "لسه فر" به عنوان یک نظام فکری بر اصول زیر استوار است: نقدها. با بررسی این رویکرد اقتصادی در دراز مدت در جهان، منتقدان عوامل زیر را علت ناکارآمد بودن این دکترین می دانند:
ملی گرایی اقتصادی یا ناسیونالیسم اقتصادی (به انگلیسی:Economic Nationalism) مجموعه سیاست هایی است که تأکید آن بر کنترل ملی اقتصاد، کار و تشکیل سرمایه است حتی اگر برای این کار لازم باشد مالیات، تعرفه و محدودیت هایی بر بخش کارگری، کالاها و سرمایه بگذاریم. در بسیاری موارد ملی گرایی اقتصادی در برابر جهانی سازی قرار می گیرد یا دست کم سودآوری تجارت آزاد و بی قید را زیر سؤال می برد. گاهی ملی گرایی اقتصادی مفاهیمی چون صنعتی سازی جایگزین واردات و حمایت از تولید داخلی را هم دربر می گیرد. نمونه ها. نمونه های فراوانی را می توان از سال ۲۰۰۵ به این سو پیدا کرد، نمونه هایی که در آن چند دولت مداخله می کنند تا از تصاحب یک کارخانهٔ ملی توسط شرکت های خارجی پیشگیری کنند: انتقاد. روی آوردن مصرف کننده به کالاهای داخلی به تولیدکننده توان تجاری بیشتری می دهد در نتیجه آن ها اجازه پیدا می کنند تا بهای کالا را بالا برند تا سود بیشتری بدست آورند. به ویژه کارخانه هایی که کالاهای محلی تولید می کنند این توان را پیدا می کنند و خریداران باید بهای سود بیشتر آن ها را بپردازند. برای نمونه یک سیاست حمایتی در آمریکا بر روی خودروهای خارجی خراج اضاف
ه تر گذاشت تا به خودروسازان داخلی (فورد و جنرال موتورز) توان تجاری بیشتری در داخل بدهد با این کار آن ها توانستند بهای خودروی تولیدی خود را بالا ببرند. این سیاست اثر منفی بر خریدار گذاشت چون حال، مصرف کنندهٔ آمریکایی مجبور بود برای گزینه های کمتر، هزینهٔ بیشتری را پرداخت کند.
کیک گوگلوپف ،کیک کوگلوف ، نوعی کیک حلقه ای طرح دار یا کیک ماربل است. در داخل این کیک بادام و کشمش و دیگر انواع آجیل مخلوط شده و در قالب مخصوص کیک های مخمری پخته شده و معمولاً با شکر تزئین می شود. این کیک شیرینی سنتی قسمت شمال شرقی کشور فرانسه، ناحیهٔ آلزاس است. در این ناحیه پختن این کیک در صبح روزهای یکشنبه رایج است. این کیک محبوب ماری آنتوانت بوده است و گفته می شود که هنگام ازدواج این کیک را از اتریش با خود به فرانسه آورده است.
زوکوتو ، دسر سنتی ناحیهٔ توسکانی در کشور ایتالیا است. معنای زوکوتو کلاهی است که مقدسین بر سر می گذارند. در این نوع دسر کیک اسفنجی در براندی یا انواع دیگر لیکور خیسانده می شود. این کیک اسفنجی به عنوان سقف این کیک گنبدی شکل بکار می رود و داخل کیک از خامهٔ زده شده و شکلات و آجیلی که در خامه مخلوط شده تشکیل یافته است. این کیک به صورت نیمه یخ زده نگهداری می شود اما به علت اینکه داخل خامه مقدار زیادی هوا داخل شده این قسمت به صورت یخ زده در نخواهد آمد و باعث طعم بهتر کیک اسفنجی خواهد شد. این دسر به علت پر دوام بودن محبوب است.
نان زنجبیلی یا کیک زنجبیلی ، یکی از گونه شیرینی، بیسکویت و کیک است. منشأ آن کشور انگلستان بوده است. زنجبیل از جمله موادی است که بر بیماری تیفوس مؤثر است. بنا بر یک فرضیه در قرن شانزدهم و هنگام شیوع بیماری تیفوس در انگلستان، هنری هشتم پادشاه وقت، مردم را تشویق به خوردن زنجبیل کرد که منجر به به وجود آمدن این نوع شیرینی شد. کیک زنجبیلی. کیک زنجبیلی یکی از گونه کیک پوند به شمار می رود. به علت اینکه در تهیهٔ آن از عسل تیره استفاده می شود به رنگ قهوه ای تیره درآمده و این رنگ از ویژگی های این کیک است. خانه زنجبیلی. خانه زنجبیلی نوعی ساخت خانه عروسکی به سبک خانهٔ هانسل و گرتل است که برای ساخت بدنهٔ خانه از نان زنجبیلی استفاده می شود.
حلال پوشی در علم شیمی و در مبحث محلول ها کاربرد داشته و عبارت است از فرایند احاطه شدن مولکول ها یا یون های ماده حل شده به وسیله مولکول ها یا یون های ماده حلّال. آبپوشی نوع خاصی از این فرایند است که عبارت است از حل شدن ماده ای در آب مانند حل شدن نمک طعام در آب.