Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حول مینیمم آستانه در نوسان باشد، تشخیص زودهنگام نیاز نیست. اما اگر متوسط طول صف نزدیک به ماکزیمم آستانه باشد، تشخیص زود هنگام بسیار محافظه کارانه عمل می کند. این الگوریتم نرخ احتمال را بر اساس اینکه چه مقدار از ترافیک را حذف کرده است تغییر می دهد. برای کسب اطلاعات بیشتر در رابطه با این تکنیک ها، به Srikant ا مراجعه نمایید. RRED. مقاله اصلی: الگوریتم قدرتمند تشخیص زود هنگام تصادفی ازدحام (یا Robust Random Early Detection) به منظور بهبود گذردهی TCP در برابر حمله های DOS به ویژه Low-rate Denial-of-Service LDoS پیشنهاد شد. تحقیقات نشان می دهد که الگوریتم های مثل RED به دلیل طول صف متغیر TCP ناشی از حمله به صورت محسوسی در معرض خطر LDoS هستند. الگوریتم RRED به صورت چشمگیری کارایی TCP را در برابر این حملات بالا می برد.
شورش مشت زن ها که با نام های قیام بوکسورها و جنبش ایهتوان نیز شناخته می شود، جنبشی میهن پرستانه و بیگانه هراسانه بود که توسط "انجمن «مشت های هماهنگ پاک»" در سال های بین ۱۸۹۸ و ۱۹۰۱ در چین رخ داد. این جنبش ضد امپریالیسم خارجی و مسیحیت بود. این خیزش در جواب تأثیرگذاری های بیگانگان در چین بود که ناراحتی معترضان دلایل گسترده ای از تجار تریاک، تهاجم سیاسی و دخالت های اقتصادی گرفته تا تبلیغات مبلغین مسیحیت را در برمی گرفت. در چین احساسات عمومی علیه بیگانگان با قراردادهای نابرابری که دولت ضعیف چینگ توان مقاومت در برابر آن ها را نداشت بیشتر می شد. با بهره برداری مبلغین مسیحی از وضعیت دولت چین و غصب زمین ها و دارایی های روستاییان برای کلیسای خود نارضایتی مردم بیشتر می شد. این احساسات عمومی سرانجام منجر به شورشی خشونت بار علیه بیگانگان شد. در ۱۹۰۰، جنگجویان مشت زن، خارجی های شهر پکن را ترسانده و آن ها را مجبور به پناه گرفتن در منطقه سفارتخانه های شهر پکن کردند. این اقدام باعث شد تا ملکه تزی شی که در ابتدا دودل بود، با اصرار محافظه کاران دربار امپراتوری علیه بیگانگان اعلام جنگ کند. دیپلمات ها، مردمان غیرنظامی خارجی، سرب
ازان و مسیحیان چینی در منطقه سفارت نشین پکن به محاصره نیروهای ارتش امپراتوری درآمدند که این محاصره ۵۵ روز طول کشید. مقامات دولت چین در برابر مسئله زنده نگه داشتن یا کشتن خارجی های این منطقه با یکدیگر دچار اختلاف شدند که باعث درگیری بین این دو گروه شد. رهبری کسانی که درخواست توافق و زنده نگه داشتن آنان را داشتند با شاهزاده چینگ بود. فرمانده ارشد نیروهای چینی، رونگلو، سه سال پس از شورش ادعا کرد که برای محافظت از محاصره شدگان تلاش کرده است. محاصره هنگامی پایان یافت که اتحاد هشت ملت نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ نیروی نظامی به چین فرستادند و پس از شکست دادن ارتش امپراتوری چین، پکن را گرفتند. پروتکل مشت زن در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۰۱ به قیام خاتمه داد و در آن مجازات های سنگینی بر دولت چین بسته شد؛ از جمله ۶۷ میلیون پوند جریمه (معادل ۴۵۰ میلیون تایل نقره) که بیشتر از مالیات یکساله دولت چین بود. این جریمه می بایست در طول سی سال به هشت کشور شرکت کننده در نبرد پرداخت می شد. خاستگاه مشتزن ها. "انجمن مشت های هماهنگی پاک" که خارجی ها آنان را مشتزن ها (بوکسورها) یا "مشتزنی جادویی ایهوه" می نامیدند، انجمنی مخفی بود که در استان ساحلی چین، شا
ندونگ درست شده بود. برخی از مردم این استان شمالی بر اثر امپریالیسم و بلایای طبیعی دارایی های خود را از دست داده بودند. این گروه از بخش "لی" از گروه دینی "باگوآ" سرچشمه گرفتند. خارجی ها آنان را به دلیل تمرینات بدنی و هنرهای رزمی که انجام می دادند مشتزن می نامیدند. از ویژگی های این تمرینات می توان به حرکات شمشیر، تکنیک های در خاک افکندن و آوازهای آیین های بودایی و تائو اشاره کرد. مشتزن ها معتقد بودند که با تمرین های سخت، رژیم غذایی، هنرهای رزمی و نیایش می توانند به ویژگی های فراطبیعی همچون پرواز کردن دست بیابند. همچنین بر این باور بودند که میلیون ها روح سرباز از آسمان ها برای کمک به آن ها در پاک کردن چین از بیگانگان خواهند آمد. مشتزن ها معمولاً از کشاورزان، روستاییان و کارگرانی تشکیل شده بودند که از بلایای طبیعی (همچون سیل)، گسترش اعتیاد به تریاک به جان آمده بودند و مسیحیان، مبلغان مسیحی و اروپاییان مهاجر را دلیل بدبختی های خود می دانستند. آن ها بر این باور بودند که چینی های مسیحی زمین های کشاورزی دیگران را بدون ترس از قانون، غصب می کنند. مشتزن ها بیگانگان را "گویزی" می نامیدند که به معنی دیو و اهریمن است. مشتز
ن ها به تفنگ های سبک و شمشیر مجهز بودند و بر این باور بودند که با توسل به نیروی آسمانی می توانند در برابر جراحات مقاومت کنند. دست اندازی بیگانگان و نبرد مشتزن ها. نیروهای دریایی بیگانگان در پایان آوریل ۱۹۰۰ شروع به ورود و محکم کردن جایگاه خود در کرانه های شمالی چین کردند. چندین گروه خارجی به طرف پایتخت اعزام شدند اما در نهایت با حملهٔ تمامی نیروهای اتحاد هشت کشور ایالات متحده آمریکا، انگلیس، فرانسه، ژاپن، روسیه، آلمان، ایتالیا، اتریش-مجارستان شورش مشت زن ها در هم کوبیده شد. اولین نیروهای بین المللی. در ۳۱ ماه می، پیش از به محاصره درآمدن کارکنان سفارت خانه ها در پایتخت، بنا بر درخواست سفارت ها نیرویی از هشت کشور شامل ۴۳۵ نفر (۷۵ فرانسوی، ۷۵ روسی، ۷۵ انگلیسی، ۶۰ آمریکایی، ۵۰ آلمانی، ۴۰ ایتالیایی، ۳۰ ژاپنی، ۳۰ اتریشی) با قطار از داگو به پایتخت اعزام شدند. پس از رسیدن این گروه به بخش سفارت نشین پایتخت در آن موضع گرفته و در هنگام محاصره به دفاع از آن پرداختند. اردوکشی سیمور. با بدتر شدن شرایط نیروی دومی به اندازه ۲۰۰۰ ملوان و سرباز تحت فرماندهی دریابان ادوارد سیمور با هماهنگی دولت چین با قطار از داگو به قصد پکن حر
کت کردند اما در ۱۲۰ کیلومتری پکن در تیان جین به علت خرابی ریل مجبور به توقف شدند. دریابان سیمور تصمیم به پیشروی و تعمیر ریل و در صورت نیاز پیشروی با پای پیاده گرفت که به برآشفتگی بارگاه امپراتوری منجر شد. به نیروهای ارتش امپراتوری دستور حمله به نیروهای بیگانه داده که به علت آشفتگی و دستورهای متناقض رسیده از پایتخت، ژنرال نی از فرماندهان ارتش امپراتوری چین اجازه خروج از تیان جین و حرکت نیروهای بیگانه را با قطار داد پس از مدتی از خروج از شهر در ۱۸ ژوئن، نیروها محاصره شده و از همه طرف به صورت غیرمنظم مورد حمله چینی ها قرار گرفتند ولی باز به پیشروی ادامه دادند. در ۱۹ ژوئن با دویست زخمی و کمبود آذوقه و مهمات، شروع به عقب نشینی کرده و با سوار شدن بر چهار کرجی بزرگ در رودخانه بیهه به سمت جنوب عقب رفتند. کمی بعد به زرادخانه مخفی ژینگ رسیده و به سرعت آن را که شامل میلیون ها گلوله سلاح های انفرادی و مقادیر زیادی برنج و دارو بود گرفتند و در آنجا موضع دفاعی ساختند. خدمتکاری چینی را نیز که توانست خود را از صف مشتزن ها و نیروهای کینگ رد کند فرستادند تا به نیروهای متحد هشت کشور متحد وخامت شرایط آن ها را اعلام کند. در ۲۵ ژوئ
ن هنگی ۱۸۰۰ نفره (۹۰۰ روسی، ۵۰۰ ملوان انگلیسی و نیروهایی از کشورهای دیگر) به کمک آن ها رسید و پس از به آتش کشیدن بخشی از زرادخانه که نتوانستند با خود ببرند (به ارزش ۳ میلیون فرانک) و با ۶۸ کشته و ۲۲۸ زخمی به شهر تیان جین عقب نشینی کردند. اردوکشی گزلی. با بدتر شدن شرایط و از بین رفتن ارتباط بین تیان جین و پکن، نیروهای بیگانه به افزایش شمار افراد خود پرداخته و نیروهای بیشتری را در ساحل پیاده کردند. آن ها در ۱۷ ژوئن استحکامات داگو را گرفتند. اکنون نیروهای بین المللی که فرماندهی آن ها را سپهبد آلفرد گزلی انگلیسی برعهده داشت به ۵۵٫۰۰۰ نفر می رسیدند که بیشتر آن ها ژاپنی بودند (۲۰٫۸۴۰ ژاپنی، ۱۳٫۱۵۰ روسی، ۱۲٫۰۲۰ انگلیسی، ۳٫۵۲۰ فرانسوی، ۳٫۴۲۰ آمریکایی، ۹۰۰ آلمانی، ۲٫۰۸۰ ایتالیایی، ۷۵ نفر از اتریش-مجارستان و همین طور نیروهای چینی مخالف مشتزن ها) در ۱۴ ژوئیه، نیروهای بین المللی به فرماندهی کلنل کوریای ژاپنی پس از یک روز جنگ موفق به گرفتن شهر تیان جین شدند. حرکت به طرف پکن با حدود ۲۰٫۰۰۰ نیروی بیگانه شروع شد و این در حالی بود که در ۴ آگوست شمارگان نیروهای امپراتوری کینگ به ۷۰٫۰۰۰ نفر و نیروهای مشتزن به حدود ۵۰٫۰۰۰ تا ۱۰۰
٫۰۰۰ نفر می رسید. با این حال در مسیر بین تیان جین تا پکن مقاومت کمی در برابر نیروهای بین المللی صورت گرفت و تنها مشکل رطوبت و دمای بالا بود که تا نیز می رسید. نیروهای بین المللی در ۱۴ آگوست پکن را گرفتند. تمام کشورهای حاضر در اتحاد برای اولین بودن در آزاد کردن افراد حاضر در منطقه سفارتخانه ها به رقابت پرداختند که سرانجام نیروهای انگلیسی اولین کسانی بودند که خود را به منطقه رساندند. برافراشتن پرچم آمریکا بر فراز دیوارهای دفاعی شهر پکن به تصویری نمادین از شورش مشتزن ها تبدیل شده است.
شبیه ساز شبکه (Network Emulation) یک تکنیک است که در آن خواص موجود و برنامه ریزی شده یا خواص غیر ایده آل شبکه، به منظور ارزیابی عملکرد و پیش بینی تأثیر تغییرها، یا تصمیم گیری در مورد بهینه سازی یک تکنولوژی، شبیه سازی می شود. روش های شبیه سازی. شبیه سازی شبکه می تواند با معرفی یکی از دستگاه های موجود بر روی LAN که در آن جریان بسته ها با تقلید رفتار ترافیک برنامه ها در محیط شبیه سازی، تغییر می کند، انجام گیرد. این دستگاه ممکن است یک کامپیوتر در حال اجرای یک نرم افزار همه منظوره برای انجام شبیه ساز شبکه یا یک دستگاه شبیه ساز خاص باشد. این دستگاه، انواع ویژگی های شبکه از جمله زمان رفت و برگشت در سراسر شبکه، مقدار پهنای باند موجود، مقدار بسته های گم شده، بسته های دوباره فرستاده شده، مرتب سازی مجدد بسته ها، دقت اعوجاج شبکه و… را شامل می شود. رایانه های شخصی رومیزی را می توان به محیط شبیه سازی شده متصل کرد، به طوری که کاربران می توانند عملکرد و رفتار برنامه های کاربردی خود را در آن محیط، تجربه کنند. به طور مشابه، تلفن را می توان به محیط شبیه سازی متصل کرد، به این ترتیب کاربران به طور مستقیم می توانند کیفیت تماس های
VoIP خود را مورد ارزیابی قرار دهند. Emulation, simulation and traffic generation. Emulation با simulation در یک شبکه متفاوت است؛ چون که Emulation به عنوان بک سیستم ظاهر می شود. در Emulation نودهای پایانی، کامپیوترها هستند که به شبیه ساز متصل شده و رفتاری مانند هنگامی که به یک شبکه واقعی متصل می شوند دارند. Network Simulation عمدتاً برنامه هایی هستند که روی یک شبکه اجرا می شوند و شرح خلاصه ای از ترافیک شبکه (مانند ورود یک جریان فرایند) و آمار عملکرد شبکه (مانند اشغال بافر به عنوان یک تابع از زمان) را ارائه می دهند. یک شبیه ساز شبکه(Emulator)، یک شبکه ای را که کامپیوترها به آن وصلند، شبیه سازی می کند، نه خود کامپیوترها را. نرم افزار شبیه ساز شبکه. در سیستم های لینوکس در حال حاضر، می توان با ابزار netem شبیه سازی (Emulator) را انجام داد. نمونه ای از نرم افزار شبیه ساز شبکه. NS-3 یکی از محبوب ترین شبیه سازهای شبکه رایگان است که می تواند به عنوان یک شبیه ساز با قابلیت های محدود استفاده شود. نرم افزار شبیه ساز روتر (مسیر یاب). ابزار رایگان Dynamips منابع. [1] https://web.archive.org/web/20130117143523/http://www.li
nuxfoundation.org/collaborate/workgroups/networking/netem
این فهرست، حاوی آثار علیرضا شاپور شهبازی، باستان شناس، تاریخ نگار، نویسنده و متخصص در باستان شناسی دوران ایران هخامنشی است. شاپور شهبازی یکی از فعال ترین استادان در زمینهٔ تاریخ پیش از اسلام ایران بود و ۱۸۰ مقاله و ۱۸ کتاب در این زمینه به زبان های فارسی، انگلیسی، آلمانی و فرانسوی به رشتهٔ تحریر درآورد و مقاله های بسیاری برای دانشنامهٔ ایرانیکا نوشت. کتاب ها. از کتاب های او به "" که برندهٔ جایزهٔ کتاب سال شد؛ "کتاب راهنمای مستند تخت جمشید" که به زبان های فرانسه و آلمانی نیز ترجمه شده؛ "کتاب فردوسی؛ یک بیوگرافی انتقادی" (۱۹۹۱) که توسط دانشگاه هاروارد منتشر شده است و کتاب "شرح مصور نقش رستم" که به چهار زبان فارسی، انگلیسی، آلمانی و فرانسوی منتشر شد، را می توان نام برد. مقاله ها. شاپور شهبازی حدود ۱۸۰ مقاله در زمینهٔ تاریخ، فرهنگ، هنر و زبان ایران نوشته است:
چنگدو جی-۲۰ (جیان-۲۰; ) یک هواپیمای جنگندهٔ تک سرنشین نسل پنجم، پنهان کار و دو موتوره است که در گروه صنایع هوایی چنگدو چین برای ارتش آزادی بخش خلق طراحی شده است. این جنگنده که به منظور برتری هوایی ساخته شده، نخستین پروازش را در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۱ انجام داده و تا سال ۲۰۱۹ تعداد هشت پیش نمونه از آن ساخته شده و در ماه اکتبر ۲۰۱۹ تعداد ۲۸ فروند جنگنده عملیاتی به خدمت نیروی هوایی چین درآمدند. چنگدو جی-۲۰ جنگنده ای چندمنظوره و تک سرنشینه و با بال مثلثی است که هم برای مأموریت های هوابه زمین و هم برای مأموریت های برتری هوایی طراحی شده است. جی-۲۰ از همتاهای آمریکایی (اف-۲۲ و اف-۳۵) و روسی (سوخو ۵۷) خود بزرگتر است و بدنه ای کشیده دارد. جنگنده جی-۲۰ و شنیانگ جی-۳۵ تنها هواپیماهای توربوفن نسل پنجم چین می باشند. شرکت چنگدو واقع در شهر چنگدو در کشور چین، فرایند ساخت و طراحی این جنگنده را برعهده دارد. از آنجایی که سوخو-۵۷ از نظر رادارگریزی ضعیف عمل کرده است، جنگندهٔ چنگدو جی-۲۰ سومین جنگندهٔ رادارگریز پس از اف-۲۲ و اف-۳۵ محسوب می شود. قیمت یک فروند جنگنده از ۳۰ تا ۱۲۰ میلیون دلار متغیر است. نسخه ای که تنها قابلیت پرواز داشته با
شد، بدون تجهیزات جنگی و کابین جنگی به مبلغ ۳۰ میلیون دلار قیمت گذاری شده است و نسخه فول آپشن آن نیز به قیمت ۱۲۰ میلیون دلار فروخته می شود. در این بازهٔ قیمت، مدلهای دیگری بسته به میزان تجهیزات ارائه شده اند. مدل دوسرنشین این جنگنده نیز در دست طراحی و ساخت است. توسعه. پروژهٔ تولید هواپیمای نسل پنجم در دهه ۱۹۹۰ میلادی آغاز شد و در سال ۲۰۰۲ به طور رسمی کلید خورد. در مناقصه و رقابتی که در سال ۲۰۰۸ بین شرکتهای چنگدو و شنیانگ برگزار شد، جنگندهٔ جی-۲۰ ساخت شرکت چنگدو با شکست دادن جنگنده ای از شرکت شنیانگ پیروز شد و به این صورت شرکت چنگدو توانست قراردادی را با نیروی هوایی چین امضاء کند. در سال ۲۰۱۱ نخستین پیش نمونه آزمایش شد و توانایی های آن در سرعتهای بالا بررسی گردید. در دورهٔ آزمایشی پیش نمونه ها، تغییرات بسیاری در بخش اندازهٔ ورودی هوای موتور، کاهش بازتاب راداری در بخش ورودی هوا (intake) انجام شد. همچنین در سال ۲۰۱۴ پایدارکننده عمودی این هواپیما از نو طراحی شد. مواردی همچون پاد هدفگیری پیشرفته (Litening) برای هدایت موشک های هدایت شوندهٔ نقطه زن به کار رفت و همچنین شش حسگر فروسرخ پَسیو در اطراف هواپیما نصب شدند. ا
دعای هک شدن اطلاعات لاکهید مارتین. در ماه آپریل سال ۲۰۰۹ پنتاگون گزارش کرد که فناوری و اطلاعات مربوط به ساخت لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ توسط یک هکر چینی به صنایع دفاع چین منتقل شده و لو رفته است؛ بنابراین احتمال دارد در ساخت جنگندهٔ جی-۲۰ از فناوری های به کار رفته در ساخت اف-۳۵ استفاده شده باشد؛ زیرا فناوری به کار رفته در چنگدو جی-۲۰ در زمینهٔ سامانه های هدف گیری پیشرفتهٔ لایتنینگ و سامانه های رمزنگاری شدهٔ ارتباطی، دقیقاً مشابه فناوری اف-۳۵ آمریکایی هستند. طبق گزارش فارن پالیسی، هکرهای چینی با جاسوسی بر روی اسرائیل که از فناوری های آمریکایی استفاده می کند، به فناوری های آمریکا دست پیدا کرده اند. نشریه نشنال اینترست در مقاله ای از همکاری های آشکار و پنهان کشور اسرائیل با چین در زمینهٔ فناوری های پیشرفته ابراز نگرانی کرد و آن را برای ایالات متحدهٔ آمریکا زیان بار دانست. طراحی. ویژگی های بدنه. جی-۲۰ دارای بدنه ای کشیده و پهن و دماغه ای مخروطی است. شیشه ای که برای کابین این هواپیما درنظر گرفته شده، بدون شبکه بوده و کاملاً حبابی و یکپارچه است. ورودی های هوا بلافاصله پس از کابین جای گرفته اند و پشت ورودی هم پی
ش بال ها طراحی شدند. این هواپیما از بال سه گوش بهره می برد. این هواپیما به لطف طراحی بدنهٔ ویژه اش، از پایداری بسیار بالایی در پرواز برخوردار است. نازل سوخت گیری این جنگنده از نوع جمع شونده است. کابین و الکترونیک پرواز. رادار. رادار این جنگنده، نوع پیشرفته ای از فناوری آرایه فازی محرمانه است که هنوز معرفی نشده و مخفی مانده است، گمانه زنی هایی دربارهٔ نوع رادار نیز مطرح شده است که قابل استناد نیستند. هدف گیری و ارتباطات. بحث برانگیزترین ویژگی دربارهٔ جنگندهٔ جی-۲۰ مربوط به سامانه های هدف گیری موشکی و ارتباطات آن است. بسیاری از ویژگی های به کار رفته در زمینهٔ دیتالینک، آگاهی موقعیتی، ترکیب حسگرها و الکترواپتیک مشابه فناوری به کاررفته در اف-۳۵ هستند. کابین، کلاه خود و نمایشگرها. این هواپیما از یک کابین تمام شیشه ای بهره می برد که نمایشگرهای آن از نوع کریستال مایع هستند. همچنین صفحه لمسی، تمام نگاری و سامانه هاد در این بخش به کار رفته اند. موتور. مهندسان چینی در ساخت پیش نمونه های این جنگنده از موتور چینی شنیانگ WS-10B بهره جستند که نمونهٔ بهینه شدهٔ از موتور سی اف ام۵۶ محصول مشترک فرانسه و ایالات متحده امریکاست.
در منابعی دیگر نوشته شده که این جنگنده از موتور AL-31-FN که نمونه ای بسیار بهینه شده از موتور روسی است، بهره می برد. این موتور در جنگندهٔ چنگدو جی-۱۰ نیز به کار رفته است. به هر روی، هیچ کدام از این موتورها توانایی آن را ندارند که جنگندهٔ سنگین و بزرگی همچون جی-۲۰ را به رده بندی سرعت زبرصوت برسانند؛ بنابراین موتور جدیدی با عنوان Xian WS-15 به عنوان موتور آیندهٔ این جنگنده درنظر گرفته شده است. این موتور نیز مدل چینی موتور Saturn AL-41 ساخت روسیه است که در جنگندهٔ سوخو-۳۵ به کار می رود. تا پایان سال ۲۰۲۱ این موتور هنوز توسط چین طراحی و تولید نشده است. پنهان کاری. بررسی ها نشان می دهند که در ساخت دماغه و کابین جی-۲۰ از فناوری های دقیقاً مشابه با اف-۲۲ به کار گرفته شده اند. گرچه نازل موتور در پشت این جنگنده به شکل دایره است و همچنین لبه دار بودن این نازل ها، رادارگریز بودن جی-۲۰ را زیر سؤال برده اند. کارشناسان دیگر نیز رادارگریز بودن جی-۲۰ را نادرست خوانده اند و بیان کردند که وجود پیش بال در یک هواپیما، موجب شناسایی شدن آن در برابر رادارها می شود. در سال ۲۰۱۸ فرمانده نیروی هوایی هندوستان اعلام کرد که جنگنده su-30
MKI نیروی هوایی هند، توانسته یک جی-۲۰ را حین پرواز در خاک چین از فاصلهٔ چندصد کیلومتری شناسایی کند.
ازدواج همجنس گرایان در ماساچوست از ۱۷ مه ۲۰۰۴ به حکم دادگاه عالی قضایی ماساچوست در پرونده گودریج در برابر سازمان بهداشت عمومی آغاز گشت. این پرونده مدعی بود که بنابر قانون اساسی ماساچوست ازدواج همجنس گرایان با ازدواج دگرجنس گرایان نباید تفاوت قانونی داشته باشد. با این کار ماساچوست ششمین منطقه جهان شد که اجازه ازدواج همجنس گرایان را می داد (بعد از هلند, بلژیک, اونتاریو, بریتیش کلمبیا, و کبک) همچنین اولین ایالت در آمریکا. منابع. Wikipedia contributors, "Same-sex marriage in Massachusetts," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Same-sex_marriage_in_Massachusetts&amp;oldid=520359096 (accessed November 20, 2012).
بخش صماخی یا بخش تیمپانیک (Tympanic part) قسمتی از استخوان گیجگاهی است که به صورت یک صفحهٔ منحنی در زیر پولک squama و در مقابل زائده پستانکی mastoid process قرار دارد. این بخش سوراخ گوش و بخش استخوانی گوش خارجی را می سازد. بخش صماخی استخوان گیجگاهی در قسمت زیرین بخش فلسی (پتروس) و در قسمت پیشین (قدامی) بخش پستانکی (ماستوئید) واقع شده است. این بخش دیوارهٔ زیرین و پیشین مجرای گوش به همراه قسمتی از دیواره پسین (خلفی) آن را تشکیل می دهد.
سطح مقطع راداری یا آر سی اس (RCS ) میزان قابل شناسایی بودن یک شی توسط رادار را بیان می کند. هرچه این مقدار بیشتر باشد شکل برای رادار قابل رویت تر است. یک شی مقدار محدودی از انرژی رادار را بازمی گرداند. مقدار بازگشت امواج الکترو مغناطیس به منبعش را عوامل گوناگونی مشخص می کنند که شامل: formula_1 formula_2 میزان بازتابش راداری بر حسب مقیاس یک متر مربع به شرح زیر است:
هنر سنگ تراشی ساسانیان به وسیلهٔ اردشیر پابکان (۲۲۴-۲۴۱)، نخستین شاه ساسانیان پایه گذاری شد و تا زمان شاهنشاهی شاپور دوم رونق داشت. این هنر در زمان خسرو پرویز دوباره زنده شد. تاریخچه. نقش برجسته های دوران اردشیر از دگرگونی های چشمگیری نسبت به چند نمونهٔ باقی مانده از دوران اشکانیان برخوردار است و قالب تاریخی تازه ای درآنها نمایان است. سه نقش برجستهٔ نخست او در سبک های مختلفی پدید آمده و سیر تکاملی روشنی را ارائه نمی کنند. تنها چهارمین نقش برجسته، یعنی تصویر دیهیم گذاری اردشیر درنقش رستم، قالب مشخصی را به خود گرفته که مجدداً در سنگ نگاره های شاپور یکم و جانشینان وی ظاهر می شود. ترتیب تاریخی نقش برجسته های اردشیر در میان تاریخ شناسان اندکی مورد اختلاف است، و برخی از جزئیات مربوط به آن ها هنوز نامشخص است. والتر هینتس در مقالهٔ مفصل خود با موضوع نقش برجسته های اردشیر، مشکلات مربوط به تشخیص نقوش افراد را مورد بررسی قرار داده است. نقش برجستهٔ تاجگذاری فیروزآباد. در نقش برجستهٔ تاجگذاری یا پادشاهی فیروزآباد، اهورامزدا و اردشیر در مقابل هم ایستاده اند و اهورامزدا در حالی که حلقهٔ پادشاهی را از روی محراب آتش به دست ار
دشیر می دهد، وی را به شاهی منصوب می نماید. در پشت سر اردشیر، ولیعهد شاپور و دو شاهزادهٔ دیگر ایستاده اند. ابعاد: ۷ متر در ۷۰/۳ متر. نقوش بسیار موزون ترسیم شده و نمای نیمرخ دارند و چیدمان آن ها مانند نقش برجستهٔ مهرداد دوم در بیستون است. با این وجود، سنگ تراشی این نقش به شدت از آثار اشکانیان فاصله گرفته و به الگوهای متداول هخامنشیان گرایش یافته است. دیهیم گذاری. دیهیم گذاری به تکرار موضوع سنگ نگاره های ساسانیان قرار گرفت. منشأ آن، و مفهوم دقیق شیء حلقه مانندی که خداوند آن را ارزانی می دارد ظاهراً به رشته ای از آداب و سنن باز می گردد؛ از نقش برجستهٔ هزارهٔ سومِ آنوبانی نی در سرپل ذهاب، که در آن الهه ای حلقه ای را به پادشاه می دهد؛ تا نقش برجستهٔ داریوش در بیستون، با نقش مردی بالدار که از دایره ای پدیدار شده و حلقه ای در دست دارد، که عموماً به عنوان اهورامزدا شناخته می شود، و بالاخره تجسم همین پیکرهٔ بالدار در تخت جمشید. در نقش برجستهٔ اردوان پنجم در شوش، پادشاه با اعطای حلقه ای به یک ساتراپ، او را به این سمت منصوب می کند. همچنین، بر روی برخی از سکه های دوران اشکانی، نقش الههٔ توخه دیده می شود که حلقه گلی را به
پیکری سوار بر اسب ارزانی می دارد. شکی نیست که طرح این سکه برگرفته از مراسم اهدای حلقهٔ گل توسط الههٔ نیکه در نگاره های یونانی بوده است. اخیراً برخی از پژوهش گران نشانِ تفویضِ اعطایی را یک حلقه و بعضی دیگر آن را یک دیهیم دانسته اند. با توجه به مدارک موجود، می توان چنین پنداشت که قالب اصلی به صورت حلقه بوده و با گذشت زمان به دیهیم تغییر شکل داده است. به عقیدهٔ کی. اِردمن (K. Erdmann)، چنین نیست که تمام نقش برجسته های مربوط به دیهیم گذاری لزوماً مربوط به آغاز حکومت یک پادشاه باشند، بلکه ممکن است به طور پی در پی و به نشان قدردانی از لطف الهی، در تمام دوران حکومت وی حکاکی شده باشند. ولادیمیر گریگورویچ لوکونین با استناد به طرح های حکاکی شده بر روی سکه ها اظهار می کند که تمامی سنگ نگاره های اردشیر به سال های ۲۳۵-۲۴۰، یعنی آخرین دورهٔ حکومت وی بازمی گردند. گرچه این نظریه مشکلاتی را نیز به همراه دارد؛ وانگهی تمام تلاش هایی را که برای درک روند تکامل سبک حکاکی ها صورت گرفته است، بی ارزش می سازد، به خصوص اگر نقش برجستهٔ نبرد فیروزآباد مطابق گفتهٔ لوکونین مربوط بدان سال ها باشد. نقش برجستهٔ نبرد سواره در فیروز آباد. نقش ب
رجستهٔ نبرد سواره در فیروز آباد. این سنگ نگاره، صحنه ای از نبرد پیروزمندانهٔ اردشیر علیه آخرین شاه اشکانی، اردوان پنجم، در سال ۲۲۴ را به تصویر می کشد. این نقش برجسته با هجده متر طول و تقریباً چهار متر ارتفاع، بزرگترین سنگ نگارهٔ بازمانده در ایران است. شش اسب سوار در سه گروه از جنگاوران تک به تک در این تصویر دیده می شوند: در سمت راست، اردشیر با نیزه ای اردوان را سرنگون می سازد؛ در وسط، ولیعهد شاپور بر وزیر ارشد اردوان یعنی دادبنداد غلبه می کند؛ و در سمت چپ، پیشکاری با یک شوالیهٔ اشکانی دست به گریبان است. در فرضیات جدیدتر نفر وسط را به جای شاپور آخرین شاه پارتیان هند به نام فرن-ساسان (از خاندان گندافره) معرفی کرده اند، و نفر سوم ساسانی را به جای پیشکار یکی از سران خاندان سورن یا در احتمالی دیگر ابرسام پنداشته اند. این نگاره پویایی چشمگیری داشته و در جزئیات نیز غنی است. موها و ریش ها، زره جنگجویان و یراق اسبان با دقت درخور توجهی ترسیم شده اند. حکاکی تقریباً به صورت نیم برجسته انجام شده و بخش پایینی آن بر اثر عوامل جوی فرسایش یافته است. نحوهٔ نمایش سنگ نگاره با الگوهای رایج دوران اشکانی مطابقت کرده و با سنگ نگاره
ٔ گودرز در بیستون و نقاشی دیواری سواران زره پوش چهارنعل در دورا-اروپوس قرابت و نزدیکی دارد. موضوع این نگاره بعدها در نقش برجستهٔ نبرد سوارهٔ بهرام دوم (۲۷۶-۲۹۳) و هرمز دوم (۳۰۳-۳۰۹) مجدداً به کار گرفته شد، که هر دو در نقش رستم واقع شده اند. نقش برجستهٔ دیهیم گذاری در نقش رجب. در نقش برجستهٔ دیهیم گذاری نقش رجب اهورامزدا در حضور شش ناظر حلقهٔ پادشاهی را به اردشیر واگذار می نماید. این شش ناظر عبارتند از: در سمت چپ، ولیعهد شاپور و یک پیشکار؛ در پشت سر اهورامزدا، دو بانو که احتمالاً همسران اردشیر و شاپور هستند؛ در مرکز، دو پیکر کوچک که هینتس آن ها را نوادگان اردشیر یعنی بهرام و هرکول معرفی کرده است. این نگاره معرف نظام الگوبرداری جدیدی است. پیکرهای سنگین و بزرگتر از واقع آن نشان از الگوی سنگتراشی مخصوص ساسانیان دارد، اما نوعی نابهنجاری و ناپختگی عجیبی در آن ها محدودیت ایجاد کرده است. نقش برجستهٔ دیهیم گذاری در نقش رستم. نقش برجستهٔ دیهیم گذاری در نقش رستم تصویر اعطای حلقهٔ پادشاهی به اردشیر توسط اهورامزدا را نشان می دهد. هر دو پیکر سوار بر اسب هستند. در زیر سم اسب اردشیر پیکر در هم شکستهٔ شاه اشکانی، اردوان پنجم
قرار دارد و در زیر سم اسب اهورامزدا پیکری افتاده که نماد اهریمن است. در پشت سر اردشیر یک پیشکار با سایبانی در دست ایستاده است. وجود دو سنگ نبشته بر این حکاکی، درک شفاف تری را از آن به ما ارائه می کند: بر سینهٔ اسب اهورامزدا به زبان پارسی پهلوی، پارتی، و یونانی نوشته است «این است تمثال خداوند، اهورامزدا»، و بر سینهٔ اسب اردشیر نیز جمله ای در وصف اردشیر نقش شده است. این سنگ نبشته ها به کمک حکاکی های شاردن (Chardin) و ای. کمپفر (E. Kaempfer) در قرن هفدهم کشف شدند و از آنجا که به سه زبان نگاشته شده بودند، به سیلوستر دوساسی در کشف رمز خط پارسی پهلوی در سال ۱۷۹۳ کمک شایانی نمودند؛ دستاوردی که مدت ها قبل تر از کشف رمز خط میخی پارسی توسط گروتفند و رالینسون حاصل شد. اهورامزدا پیش از این نیز در سنگ نبشتهٔ داریوش در بیستون، به عنوان خدای سلطنت-بخش نامیده شده بود. این کامل ترین و قطعاً آخرین نقش برجستهٔ اردشیر است. ترکیب متوازن و پیکرتراشی بسیار زنده و واقعی باعث شده است که این نگاره چیزی از نخستین نقش برجستهٔ شاپور یکم در نقش رجب کم نداشته باشد. در حالی که سه نقش برجستهٔ پیشین ممکن است بسیار متفاوت اما اساساً متناسب با
معیارهای اولین آثار از نوع خود قلمداد شوند، و روشن است که توسط پیکرتراشان مختلفی نقش یافته اند، آخرین نقش برجستهٔ اردشیر مُهرِ سبک مخصوص ساسانیان، یعنی سبک غالب حکاکی های بعدی این سلسله را بر خود دارد. این نگاره همچنین یک عنصر خارجی را در موضوع اصلی حکاکی خود به عاریه گرفته است. تصویر دشمن شکست خورده در زیر پای اسب فاتح برگرفته از اثر تاریخی رومیان است، که مجسمهٔ سوار بر اسب مارکوس اورلیوس (Marcus Aurelius) را در حال لگدمال کردن پیکر در حال حاضر مفقودِ یک شاه شکست خورده نشان می دهد. همچنین اسب ها در مجموع مشابه اسب های مرسوم در پیکره های رومی یکی از پاهای پیشین خود را بالا برده اند- مشخصه ای که تا زمان حکاکی نقش برجستهٔ بهرام دوم در بیشاپور حفظ گردید. از دیگر خصوصیات بارز نقش برجستهٔ اردشیر، اشارات ضمنی آن به تخت جمشید هستند. در سر و بالاتنهٔ پیکر اهورامزدا ویژگی های شاه شاهان، همانطور که در عمارت مرکزی تخت جمشید نشان داده شده، با حفظ جزئیات مربوط به موها، ریش و چین و شکن های لباس به دقت نقش گردیده است. رد پای نخستین نشانه های این تأثیر در نقش برجستهٔ دیهیم گذاری نقش رجب، باوجود وضوح نه چندان بالا قابل بررسی