Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر اساس چهار پیش فرض زیست شناختی بنا شده است: در تمامی مناطق آب و هوایی که یک دورهٔ زمستانی دارند، همه ساله یک حلقه به دور هسته موجود حلقه های چوبی درختان رشد می کند. پهنای حلقه ها با سن درخت تغییر می کند. هر چه درخت پیرتر می شود، پهنای حلقه ها کمتر می گردد. حلقه های داخلی درخت، پهن تر از حلقه های بیرونی هستند و این نکات به آب و هوا و وضعیت جغرافیایی محل رشد درخت بستگی ندارد. در حلقه های تشکیل شده، چوب بهاره با چوبی که در تابستان رشد می کند متفاوت است. چوب تشکیل شده در بهار وظیفه حمل سریع آب در آغاز دوره رشد را به عهده دارد. چوب تابستانه تحکیم مکانیکی چوب را انجام می دهد. با چشم غیر مسلح می توان تفاوت این دو را متوجه شد. با بررسی این تغییر مداوم رنگ چوب می توان حلقه های رشد یافته در هر سال را از خلقه های سال قبل و بعد از آن تشخیص داد. سالیابی به وسیلهٔ حلقه های درختان. برای تعیین سن یک درخت تازه بریده شده (یعنی زمانی که از کاشت درخت تا بریدن آن گذشته است) می توان حلقه های رشد را از خارج تک تک شمرد تا به اولین حلقه رسید. تعداد حلقه های شمارش شده، مدت زمان زندگی درخت را نشان می دهد. ازی آنجا که درختانی که در شرا
یط جوی یکسان رشد می کنند توالی یکسانی دارند، می توان از طریق مقایسه و هم پوشانی پهنای حلقه های درختان قدیمی تر با درختانی که به تازگی بریده شده اند، الگوی رشد حلقه های درختان را تا سال های دور پیگیری کرد. نمونه برداری و اندازه گیری. برای اندازه گیری پهنای حلقه های درختان باید یک مقطع عرضی از نمونه مورد نظر تهیه کرد. این مقطع به وسیلهٔ مته های مخصوص که می توانند یک قطعه چوب را از درون نمونه به طور کامل بیرون بیاورند انجام می شود. برای چوب های نرم می توان از یک تیغهٔ بسیار تیز استفاده کرد. باید دقت کرد که نمونه تا حد امکان در بر گیرندهٔ تعداد زیادی از حلقه های موجود در چوب اصلی باشد. نمونه های که کمتر از سی سال از دوره رشد درخت را دربر گیرند (کمتر از سی حلقه) قابل سالیابی نیستند. پهنای حلقه ها باید در زیر ذره بینی با بزرگ نمایی ۶ برابر قابل اندازه گیری باشد. بنا به دلایل زیست شناسی، برخی از درختان در بعضی از سال ها فاقد حلقه های رشد یا در یک سال دو حلقه دارند. سالیابی این درختان بسیار مشکل است. برای سالیابی تیرهای چوبی یک بنا باید دقت کرد نمونه برداری از چند نقطه انجام گرددو نمونه ها حتماً شامل ابتدا و انتهای ت
یر چوبی باشند. اگر نمونه با ارزشی برای سالیابی در نظر گرفته شود، باید به برداشتن قطعات کوچک ۱۰ تا ۱۵ میلی متری اکتفا کرد و روند سالیابی را یا دقت بیشتر و زمان بیشتر انجام داد. بسیاری از هنرمندان گذشته نقاشی های خود را روی چوب می کشیدند. برای سالیابی بوم این تابلوها می توان با مشاهده مستقیم یا ذره بین یا میکروسکوپ های مناسب، پهنای حلقه های چوب را مشخص کرد. برخی از نمونه ها که مدتی در محل مرطوب یا زیر خاک بوده اند، پس از قرار گرفتن در معرض هوا و خشک شدن بسیار شکننده می شوند. برای جلوگیری از آسیب های احتمالی می توان نمونه را به محلول گازوِیئل، پارافین آغشته کرد پس از بخار شدن این دو، در سلول ها و منافذ آن جذب شده و از شکنندگی آن جلوگیری می کند. روش دیگر برای محافظت چوب برای سالیابی، آغشته کردن آن به پلی اتیلن گلی کول است که تا حدودی برای استحکام آن کمک می کند. پس از این مرحله باید پهنای حلقه ها رو اندازه گیری کرد. برای این کار می توان از یک تلسکوپ نوری استفاده کرد به وسیله سخت افزارهای مناسب به رایانه متصل بوده،نتایج به طور مستقیم ثبت شود. در آزمایشگاه هایی که مجهز به دستگاه های اشعه ایکس می باشند، با تهیه عکس ر
ادیو گرافی، دقت اندازهٔ پهنای حلقه ها خیلی بیشتر از میکروسکوپ می باشد. نمودارهای بدست آمده را باید روی کاغذهای شفاف نیمه لگاریتمی ترسیم کرد. پیشگامان ابداع روش های جدید و استفاده از رایانه در سالیابی حلقه های درختان اکشتاین، باوخ و لیزه هستند. نمودارهای شاهد. برای دست یابی به نتایج صحیح، کاهش خطا و سالیابی نمونه هایی با قدمت نا معلوم، باید نمودار رشد حلقه های درختان از زمان حال تا دوره ای که نمونه متعلق به آن است، در دسترس باشد (نمودار شاهد)). طبیعی است که برای سالیابی نمونه هایی با قدمت نا معلوم، باید نمودار های شاهدی وجود داشته باشد تا حد امکان در بر گیرندهٔ سل های طولانی تری باشد. برای رسم نمودارهای شاهد، در مرحلهٔ اول باید پس از نمونه برداری از درختان زنده یا تازه بریده شده، نمودارهای آن ها را تهیه کرد. مرحلهٔ بعد مقایسه نمودارهای حلقه های درختان قدیمی تر با قدمت مشخص، شناسایی مناطق مشابه و محدوده های همپوشان نمودارها برای ترسیم نهایی شاخص یا نمودار شاهد است، به این ترتیب می توان به یک نمودار شاهد با چند صدسال دست یافت. این نمودارها باید دایماً با یافته های جدید اصلاح و بهینه شوند.
میرزا علی قائم مقام فرزند میرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانی است. او در دوران صدارت پدرش در حالی که حدود ۱۷ سال سن داشت اسماً وزیر امور خارجه بود. پس از قتل پدرش، کلیهٔ خویشاوندان صدراعظم به جز برادرش میرزا موسی خان به قم و اراک تبعید گردیدند. او تا زمان پادشاهی ناصرالدین شاه آواره و دربه در بود تا با میانجی گری میرزا آقاخان نوری به کار دعوت شد. در سال ۱۲۹۹ ه .ق به عضویت دارالشورای سلطنتی انتخاب شد. در ۱۳۰۰ ه .ق به لقب قائم مقام ملقب گردید و در رمضان همان سال در ۶۷ سالگی در تهران در گذشت. فرزندان. میرزا علی قائم مقام دو همسر داشت و صاحب شش فرزند بود. او از همسر ترکمان خود دو پسر به نام ها میرزا فتح الله و میرزا فضل الله و از دختر میرزا محمدمهدی ملک الکتاب سه پسر و یک دختر داشت. فرزندان قائم مقام عبارتند از:
الکساندر تامرت (زاده ۲ فوریهٔ ۱۹۷۳ - تارتو) پرتاب گر دیسک اهل استونی است. از افتخارات وی میتوان وی می توان به کسب مدال برنز پرتاب دیسک بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴، مدال برنز مسابقات دو و میدانی اروپا ۲۰۰۶ و مدال طلا یونیورسیاد ۲۰۰۱ اشاره کرد.
شبیه پنداری یک پدیدهٔ روان شناختی است که در آن، فرد علایم یا صداهایی را که ادراک می کند به صورت معنادار می شناسد. از مثال های معمولی که در این باره زده می شود می توان به این موارد اشاره کرد: دیدن چهره در ابرها، دیدن چهره در ماه، شنیدن پیام های ناشناخته وقتی نوار یا صدای ضبط شده به صورت برعکس پخش می شود. واژه پاریدولیا از دو واژهٔ یونانی تشکیل شده است: «پارا» که به معنی «کنار» یا «همراه» است، و «ایدولون» که به معنی تصویر است، و در کل، به معنی و مفهوم جانبیِ یک شکل اشاره دارد. مثال ها. مذهبی. یکی از بارزترین جلوه های شبیه پنداری، دریافت و تصور نمادهای مذهبی از عکس ها، نحوه قرار گرفتن اشیاء در کنار هم یا بافت خاص یک جسم است. این نوع از شبیه پنداری، اختصاص به فرهنگ یا معتقدان مذهب خاصی ندارد و تقریباً در همه کشورها و در میان پیروان همه ادیان این نوع تلقی ها مشاهده شده است. فسیل ها. اما شبیه پنداری، فقط منحصر به انگاره های مذهبی یا شبه مذهبی نیست، در اواخر دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد، یک محقق ژاپنی به نام «چنسوکو اوکامارو» که فسیل ها را بررسی می کرد، ده ها قطعه فسیل شبیه انسان و حیوانات پیدا کرد که متعلق به ۴۲۵ می
لیون سال پیش بودند، فسیل ها بسیار شبیه اجزای بدن انسان و سایر حیوانات بودند، تنها مشکل آنها این بود که آنها چیزی جز قطعات چند سانتیمتری یا چند میلیمتری نبودند و در واقع این قدرت تخیل این محقق بود که در تکه های سنگ و فسیل اجزای پیکر موجودات را می دید! جالب است که او به این خاطر برنده جایزه نوبل نادان ها در سال ۱۹۹۶ شد. تست های تصویری. یک تست روانشناسی به نام تست رورشاخ وجود دارد که در آن از لکه های جوهر روی کاغذ به آدم ها نشان داد می شود و از آنها خواسته می شود که بگویند که این لکه ها را شبیه چه چیزهایی می بینند و چه مفهومی می توانند از لکه ها در ذهن مجسم کنند. هنر. داوینچی در یادداشت های خود شبیه پنداری را به عنوان ابزار هنرمندان معرفی کرده است به عقیده او "اگر شما به دیواری که در آن لکه های مختلف وجود داشته باشد نگاه کنید می توانید کوه ها درختان و هرچیزی که قوه تخیلتان اجازه بدهد را بسازید. توضیحات. کارل سیگن عقیده داشت که انسان ها در یک سازوکار برای بقای بیشتر، به نوعی طراحی شده اند که بتوانند از لحظه تولد، چهره انسان های دیگر را به راحتی تشخیص دهند. با کمک این مکانیسم، آنها با جزئیات بسیار کم می توانند، چه
ره ای را از دور تشخیص بدهند، این مکانیسم آنقدر کارا از آب درآمده که علاوه بر کاربرد اولیه خود حتی می تواند از طرح های نامفهوم هم چهره دربیاورد. کارل سیگن معتقد بود که شناسایی دوست از دشمن برای انسان های ماقبل تاریخ یا حتی انسان های مدرن مهم و حیاتی بوده است، طوری که ناتوانی در تمیز دوست از دشمن در کسری از ثانیه، منجر به نیست شدن یک انسان می شد، به همین خاطر چرخه تکامل در طی هزاران سال این حس را در مغز ما تقویت کرده است. در سال ۲۰۰۹، دانشمندان تصمیم گرفتند با MEG که شیوه ای برای نقشه برداری از مغز با ثبت میدان های مغناطیسی تولیدشده توسط آن است، مغز انسان ها را هنگامی که در حال چهره سازی از طرح های نامفهوم است مورد بررسی قرار دهند. مشخص شد که در این حالت، مشابه هنگامی که ما به صورت عادی قیافه یک انسان را می بینیم، قسمتی از قشر مغز ما موسوم به قسمت قدامی دوکی شکل یا ventral fusiform cortex تحریک می شود، اما زمانی که ما اشیای تداعی کننده چهره را نمی بینیم این قسمت فعالیتی را از خود نشان نمی دهد. فاصله زمانی بین دیدن یک شبه چهره تا فعال شدن این قسمت تنها ۱۳۰ هزارم ثانیه است، که درست به اندازه فاصله زمانی مورد نیاز
برای ادراک یک چهره واقعی است. این مطلب نشان نمی دهد که مکانیسم چهره سازی مغز ما یک مکانیسم اولیه است و نباید تصور کنیم که یک پدیده شناختی دیرهنگام، وابسته به پردازش کورتکس خودآگاه ما در این امر دخیل است. به عبارتی پیش از آنکه ذهن خودآگاه ما وارد میدان شود، ما به صورت فطری حتی با دیدن این تصویر ساده، یک چهره را در این طرح می بینیم و نه چیز دیگر. آسیب شناسی. بیماری هایی وجود دارند که می توانند سازوکار شناسایی چهره را مختل کنند. هرگاه شکنج دوکی شکل قُدّامی به علت سکته، تومور یا آسیب دچار مشکل شود، فرد دچار بیماری عدم توانایی در تشخیص چهره می شود. به این حالت اصطلاحاً چهره ناشناسی گفته می شود. البته شبیه پنداری به صورت افراطی هم می تواند نشانه ای از اختلال روانی وسواسی – جبری باشد.
مردن به وقت شهریور فیلمی به کارگردانی و نویسندگی و تهیه کنندگی هاتف علیمردانی محصول سال ۱۳۹۲ است. این فیلم در تاریخ ۷ مرداد ۱۳۹۴ در سینماهای ایران اکران شده است. داستان. سینا ملکی برای قبولی در کنکور فقط چند ماه فرصت دارد. از یک سو بنیاد متزلزل خانوادگی و از سوی دیگر آشنایی او با یک جوان خیابانی عاشق موسیقی ماجراهایی را برای او رقم می زند و در آخر با معلوم شدن یک سری اتفاقات جوان عاشق موسیقی تصادف کرده و در اینجا هم پرده از بعضی رازهای دیگر گشوده می شود
متروپل فیلمی به کارگردانی و تهیه کنندگی مسعود کیمیایی و نویسندگی مسعود کیمیایی و عبدالرضا منجزی ساختهٔ سال ۱۳۹۲ است. ماجراهای فیلم در سینما متروپل اتفاق می افتد. تیتراژ این فیلم را رضا یزدانی با ترانه ای به نام متروپل خوانندگی کرد. واکنش ها. منفی: متروپل هنگام نمایش در جشنواره فیلم فجر با چند بار به هم ریختن سالن توسط برخی از تماشاگران سالن برج میلاد روبه رو شد. مثبت: محسن سیف در نقدی ستایش آمیز نوشت: «متروپل کیمیایی ضیافتی است برای آن ها که هنوز دلبسته سینمای کلاسیک هستند. متروپل تصویر دریغ انگیزی از جهان رو به زوال و در حال فروپاشی سینما می سازد. در مقابل نقاط منفی فیلم پرداختن به موضوع اصلی که سینماست نقطه قوت و ریسک پذیری متروپل است که با یک قالب بندی فوق العاده به نمایش درآمده است» همچنین سعید مروتی «متروپل» کیمیایی را ادای دین به سینمای اصیل گذشته خواند. او نوشت: «متروپل» فیلم تازه مسعود کیمیایی ضیافتی است برای آن ها که هنوز دلبسته سینمای کلاسیک هستند. فیلم آخر کیمیایی ستایش و احترام عمیق این فیلمساز به سینمای کلاسیک را نمایان می کند. این فیلمی است که تقریباً ارتباطی با محصولات متداول سینمای ایران ندارد
. فیلمی که در آن فیلمساز به علایق و دلمشغولی های پرداخته که جانمایه تمام آثار قبلی اش را نیز تشکیل می دهد. «متروپل» فیلمی است دربارهٔ عالم عشق و معرفت. رفاقت و مردانگی به سبک همیشگی فیلم های کیمیایی، در «متروپل» نیز حضوری تام و تمام دارد. نکته ای که ظاهراً نقطه تمایز «متروپل» با فیلم های قبلی سازنده اش شده پررنگ شدن نقش زن در این فیلم است. خاتون که باز بازی خوب مهناز افشار به یکی از فرازهای فیلم مبدل شده در گریز از دست بدخواهان به محیط امن سینمای قدیمی متروپل پناه می برد. این پناه بردن به سینما هم کاملاً کیمیایی وار و در جهان آثار این فیلمساز پذیرفتنی است. جدای از این کیمیایی در گفتارنویسی نیز در عین برخورداری از لحن دلپذیر آثار گذشته اش، این بار روان تر و ساده تر از فیلم های قبلی اش دیالوگ نوشته. دیالوگ هایی که میان آن ها جملات قصار هم کم نیست. مثل جایی که محمدرضا فروتن از پولاد کیمیایی دربارهٔ تداوم علاقه به همسرش می پرسد و پولاد در جواب می گوید. «سعی نکن چیزی رو یادم بندازی که همیشه یادمه». «متروپل» لحظه های سینمایی نابی دارد. لحظه هایی که کیمیایی در درست درآوردن آن ها استاد است. نکته کلیدی فیلم، امن بودن
سالن سینما به عنوان یک پناهگاه مطمئن است. هر چه پلیدی است در محیط بیرون است و سیاهی به محیط متروپل راه ندارد. به همین دلیل است که درگیری نهایی فیلم هم پشت شیشه های مات و خارج از سینما اتفاق می افتد. صحنه ای که ما از دید خاتون ماجرا را می نگریم. در رسیدن به حس و حال مورد نظر کیمیایی، موسیقی پرحجم بهزاد عبدی نیز نقش مؤثری ایفا کرده است. موسیقی ای که تم های آشنای وسترن های کلاسیک در آن به گوش می رسد تا خاطره سینمای اصیل گذشته کامل تر و واضح تر شود. سینمایی که کیمیایی همواره خود را وامدار آن دانسته و در آخرین ساخته اش به زیبایی به آن ادای دین کرده است.» نظر کیمیایی: کیمیایی در گفتگو با روزنامه شرق به انتقادها چنین پاسخ می دهد: «من باید «نقدی» بخوانم که آن خودش «منتقد» باشد! باید «فیلمی» از یک فیلم ساز ببینم که «فیلمساز» باشد! آیا اگر فیلمی از هیچکاک نگاه می کنیم، در نقدهای این افراد هم پیدا می کنیم؟ فرض کنید میان افرادی که جزو فیلمسازان اول هستند کسی مانند «برگمان» پیدا شود، آیا این منتقدان می توانند این فرد را تشخیص دهند؟! فقط می گویند خوب است یا بد. خب در این نظر مسایلی مثل رفاقت، پول، رسیدن به هم و… هم وجود دا
رد و این خیلی غم انگیز است. عده ای نتوانستند فیلم بسازند که من نام آن ها را می توانم بگویم، حالا شدند منتقد! یکی از این افراد چند سال است که نمی تواند فیلمنامه ای را که دارد، بسازد. اما در این جنجال سینما به «سایت» می روند و از اینجا بهتر کجا بروند؟ هر عقیده ای را می فروشند و بازار عقیده فروشی راه انداخته اند… مگر آن به اصطلاح منتقد کیست که او باید بگوید فیلمت باید اینطوری باشد و منِ فیلمساز بگویم چشم. در همین سالن سینما عده ای در تاریکی به من می گویند چه بکن. درحالی که جایگاه من در روشنایی مشخص است و من در روشنایی ایستاده ام… کسانی که این فیلم را همراه با لکنت می دانند با سینما کار ندارند و به دنبال حواشی اند. فرض کنید افرادی در نمایشگاه کتاب، غرفه های «کافکا» و «همینگوی» را شلوغ کنند. قطعاً این شلوغی تأثیری بر نوشته های آن ها ندارد. بعضی ها هستند که در سینما دست می زنند و توهین می کنند، اما برای سینما چه کرده اند؟ متأسفانه ما چه بی باک تقلب می کنیم. متقلب از تقلب هراس ندارد. با این حال بهتر است حرف نزنم. چون به قول مولوی؛ خموش باش، خموش باش.»
تریاثلون پلاس یک ماهنامه ورزشی می باشد که توسط فیوچر پی ال سی در بریتانیا چاپ می شود. این مجله که از مه ۲۰۰۹ شروع به فعالیت کرده است، شامل اخبار، خصوصیت ها، راهنمایی های مربی، و راهنمای خریداران می باشد. بر اساس وب گاه، از مارس ۲۰۱۰، الیزابت هافتون سردبیر "تریاثلون پلاس" بوده اما "گاردین" از مت برت، سردبیر سابق "ماونتین بایکینگ یوکی" و "سایکلینگ پلاس"، به عنوان سردبیر این مجله نام برده است.
الکسی بودولین (زاده ۵ آوریل ۱۹۷۶ - تالین) جودوکار اهل کشور استونی است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال برنز جودو وزن -۸۱ کیلوگرم بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ و همچنین مدال نقره مسابقات جهانی ۲۰۰۱ و مدال برنز مسابقات جهانی ۲۰۰۳ اشاره کرد.
مسئلهٔ کوچکترین دایره یا کمینه دایره پوششی نقاط، یک مسئله ریاضی است که کوچکترین دایره پوششی شامل همه نقاط صفحه اقلیدسی را محاسبه می کند. مسئله کوچکترین دایره پوششی در فضای n بعدی، مسئله ای است که کوچکترین کره که همه مجموعه نقاط را شامل می شود، محاسبه می کند. این مسئله در ابتدا توسط ریاضی دان انگلیسی James Joseph Sylvester در سال ۱۸۵۷ مطرح شد. مسئله کوچک ترین دایره در صفحه یک مثال از مسئله تحلیل تعیین محل است به طوری که محل یک امکان جدید باید به گونه ای انتخاب شود که دورترین فاصله ای که هر مشتری باید طی کند تا به این امکان برسد کمینه شود. مسئله پیدا کردن کوچک ترین دایره در صفحه در ابعاد بالاتر هم در زمان خطی قابل حل است. مشخصات. اغلب روش های هندسی برای حل این مسئله، نقاطی را در نظر می گیرند که روی مرز کوچک ترین دایره واقع شده اند و برپایهٔ دو اصل سادهٔ زیر می باشند: ۱) کوچک ترین دایرهٔ پوششی نقاط یکتاست. ۲) کوچک ترین دایرهٔ پوششی برای مجموعهٔ نقاط S، حداکثر با ۳ نقطه از S روی مرز دایره مشخص می شود. اگر این دایره با دو نقطه مشخص شود، در این صورت خط متصل کنندهٔ این دو نقطه باید قطر کوچک ترین دایرهٔ پوششی نقاط با
شد و اگر با سه نقطه مشخص گردد آنگاه مثلث شامل این سه نقطه منفرجه نخواهد بود. راه حل های زمان خطی. همان طور که نیمورد مگیدو (Nimrod Megiddo) نشان داد، مسئلهٔ کوچک ترین دایره پوششی نقاط می تواند در زمان خطی حل شود و برای این مسئله در فضای اقلیدسی در هر بعد ثابتی همین زمان اجرا وجود دارد. المو ولز(Emo Welzl) یک الگوریتم تصادفی برای کوچک ترین دایره پوششی نقاط با زمان اجرای (O(n ارائه داد که این الگوریتم بر پایهٔ الگوریتم برنامه خطی ریموند سیدل(Raimund Seidel) است. این الگوریتم بازگشتی، مجموعه نقاط Q و S را به عنوان آرگومان دریافت می کند و کوچک ترین دایرهٔ پوششی از اجتماع Q و S را تا زمانی که هر نقطه از Q نقطه ای از نقاط مرزی کوچک ترین دایره نهایی شود محاسبه می کند. بنابراین، برای حل مسئله اصلی می توانیم الگوریتم فوق را برای مجموعه S که شامل نقاطی که قرار است پوشش داده شوند و Q که یک مجموعه تهی است فراخوانی کرد. همان طور که الگوریتم به صورت بازگشتی فراخوانی می شود، مجموعه Q تا زمانی که مساوی همه نقاط مرزی دایره نشده است بزرگ می شود. این الگوریتم نقاط درون مجموعه S و P را به صورت رندوم بررسی می کند و همچنین کوچک تر
ین دایره شامل اجتماع P و Q را نیزمورد بررسی قرار می دهد. در هر مرحله، الگوریتم بررسی می کند که آیا نقطه بعدی r به این دایره تعلق دارد یا نه و اگر نداشت دایره را با دایرهٔ دیگری که از فراخوانی الگوریتم با آرگومان های P و Q+r به دست می آید جایگزین می کند. چه دایره توسط دایره دیگری جایگزین شود و چه نشود، r جز مجموعه نقاط P محسوب می شود. در بررسی هر یک از نقاط، باید آزمایش های مداومی انجام شود که مشخص کند آیا هر نقطه به یک دایره مستقل تعلق دارد و همچنین امکان اجرای یک الگوریتم بازگشتی را دارد یا نه. می توان نشان داد که احتمال این که نقطه iام، یک الگوریتم بازگشتی تولید کند برابر با (O(۱/i است. به همین دلیل زمان کل اجرای مسئله خطی است. متعاقباً، مسئله کوچک ترین دایره جز کلاس عمومی مسئله های نوع LP است که می تواند با استفاده از الگوریتم هایی چون ولز که مبتنی بر برنامه نویسی خطی هستند حل شود. در نتیجهٔ عضویت در این کلاس، نشان داده شد که اتکا به بُعد فاکتورهای ثابت در زمان محدود (O(n، که یک فاکتور برای تابع های Seidel's است، می تواند به زیر مجموعه های نمایی که اتکا روی N را حفظ می کنند کاهش پیدا کند. سایر الگوریتم ها.
با توجه به بررسی های مگیدو(Megiddo) و اینکه کوچک ترین دایرهٔ پوششی می تواند با زمان اجرای خطی پیدا شود، تعداد زیادی از الگوریتم ها با پیچیدگی بالاتر ظاهر شدند. ساده ترین الگوریتم برای حل این مسئله از مرتبهٔ n۴ است به این ترتیب که تمام دایره های متشکل از دو نقطه و سه نقطه ممکن را در نظر گرفته و سپس بین تمام آن ها کمینه می گیرد. چاکرابرتی و چادهوری(Chakraborty and Chaudhuri) یک روش خطی برای انتخاب دایرهٔ اولیهٔ مناسب و جفت نقاط روی مرز دایره ارائه کرده اند. با هر گام از این الگوریتم یکی از جفت نقاط روی مرز به عنوان یک راس جدید در پوش محدب قرار می گیرد؛ بنابراین اگر پوش حاوی h راس باشد، این الگوریتم می تواند در مرتبهٔ زمانی n*h پاسخ دهد. گونهٔ وزن دار مسئله. نسخهٔ وزن دار مسئلهٔ کوچک ترین دایرهٔ پوششی، ورودی ها را به عنوان مجموعه ای از نقاط در فضای اقلیدسی در نظر می گیرد که هر کدام وزنی دارند. هدف این مسئله پیدا کردن نقطه ایست که بیشینه فاصلهٔ وزن دار با هر نقطهٔ دیگری را کمینه کند. مسئلهٔ اصلیِ کوچک ترین دایرهٔ پوششی می تواند با اختصاص دادن همهٔ وزن ها به همان اعداد بهبود پیدا کند. همانند نسخهٔ بدون وزن، حالت
وزن دار مسئله می تواند در زمان خطی حل شود، بدیهی است که راه حل هایی با زمان اجرای کندتر نیز موجودند.
محمدعلی شادمان (زادهٔ ۴ آذر ۱۳۷۵) بازیگر ایرانی است. نخستین حضور سینمایی او در فیلم درام "میم مثل مادر" (۱۳۸۵) بود که برایش برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر کودک از جشنواره بین المللی فیلم رشد شد. او در "زمانی برای دوست داشتن" (۱۳۸۶) ظاهر شد و نقش برجستهٔ خود را در "رؤیای سینما" (۱۳۹۰) به دست آورد که در آن نقش یک بازیگر نوجوان مشتاق را ایفا می کند. شادمان برای بازی در مجموعهٔ تلویزیونی "سرزمین مادری" (۱۳۹۲) و "کیمیا" (۱۳۹۴) به شهرت بیشتری رسید. شادمان نقش مکملی در "شنای پروانه" (۱۳۹۸) از محمد کارت داشت و برای بازی در نقش اصلی مجموعهٔ "یاغی" (۱۴۰۱) از این کارگردان مورد تحسین قرار گرفت و نامزد جایزهٔ حافظ شد. او نقش اصلی فیلم های "مردن در آب مطهر" (۱۳۹۸) و "تابستان همان سال" (۱۴۰۲) را بازی کرد و نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم فجر شد. زندگی. محمدعلی شادمان اصالتاً کُرد در ۴ آذر ۱۳۷۵ در ایلام به دنیا آمد. اولین فعالیت او در سینما مربوط به بازی در درام "میم مثل مادر" (۱۳۸۵) بود. کارگردان فیلم رسول ملاقلی پور او را به دلیل توانایی که در نواختن ویلن داشت، برای این نقش انتخاب کرد. داستان این فیلم
با بازی گلشیفته فراهانی، بعد از وقایع بمباران شیمیایی سردشت جریان دارد و او در آن نقش کودکی به نام سعید را ایفا می کند که با مشکلات ژنتیکی به دنیا آمده است. او برای این نقش برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر کودک از جشنواره بین المللی فیلم رشد شد. شادمان در مدت زمان بازی در مجموعه "سرزمین مادری"، با تزریق آمپول ضد رشد، قد خود را ثابت و چهره کودکی خود را بدون تغییر نگه داشت.
نحوه کارکرد فلومترهای الکترومغناطیسی. در چند دههٔ گذشته پس از ابداع تکنولوژی ساخت فلومترهای الکترومغناطیسی، تکنولوژی های دیگری مانند فلومترهای اولتراسونیک Ultra sonic Flow meters، فلومترهای توربینی Turbine Flow meters و غیره نیز ابداع گردید. ولی هیچ یک از این تکنولوژی ها، تاکنون نتوانسته اند با دقت و قابل اعتماد بودن مقادیر قرائت شده فلومترهای مغناطیسی برابری کند. پر واضح است از آنجا که سرعت در نقاط مختلف سطح مقطع لوله، متفاوت است (پروفیل سیال)، سرعت واقعی در هر سطح مقطع، میانگین سرعت کلیه نقاط آن است. علت دقت بالای کنتورهای مغناطیسی آن است که دبی لحظه ای اندازه گیری شده، میانگین دبی لحظه ای میلیون ها نقطه داخل استوانه کنتور است که دائماً در حال اندازه گیری می باشند. به عنوان نمونه در فلومترهای اولتراسونیک با دو سنسور، دبی اندازه گیری شده همواره میانگین دبی نقاط مختلف در روی مسیر حرکت سیگنال بین دو سنسور است نه نقاط داخل کل حجم لوله. در نتیجه بهترین دقت فلومترهای اولتراسونیک با دو سنسور ۱ ± تا ۳ ± درصد حداکثر مقدار قابل قرائت فول اسکیل (FS: Full Scale) می باشد، در حالی که دقت فلومترهای الکترومغناطیسی ۱/. ± تا
۵/. ± درصد می باشد. اصول اندازه گیری فلومترهای الکترومغناطیسی. اصول اندازه گیری فلومترهای الکترومغناطیسی بر طبق قانون فارادی در مورد القاء مغناطیسی می باشد. در صورت اتصال برق به یک سیم پیچ، یک میدان مغناطیسی در اطراف آن ایجاد می گردد. با عبور یک مایع رسانا مانند آب از این میدان، خطوط مغناطیسی آن قطع و در نتیجه ولتاژ ضعیفی ایجاد می گردد، که مقدار آن متناسب با سرعت عبور آب از میدان خواهد بود. این جریان توسط دو الکترود میدان دریافت، تقویت و در نهایت سرعت مایع مشخص می گردد. با توجه به مشخص بودن قطر لوله، دبی میزان جریان مایع معین می گردد. کاربردهای فلومترهای الکترومغناطیسی. بطور کلی فلومتر های الکترومغناطیسی یا مگنتیک فلومتر ها تنها قادر به اندازه گیری جریان عبوری مایعات (نه گاز و بخار) و آن هم تنها مایعاتی که رسانای جریان الکتریسیته هستند (نه آب مقطر) میباشند. صنایع و کاربردهای بسیاری در جهان وجود دارند که فلومترهای مغناطیسی در آنها به دلیل کاربری ساده و مزیت ها و ویژگی هایی که دارند به وفور مورد استفاده قرار گرفته و از محبوبیت های زیادی برخوردار هستند. در ادامه تعدای از این صنایع را مشاهده میفرمایید:
مک|لایف یک ماهنامه آمریکایی می باشد که توسط شرکت فیوچر پی ال سی منتشر شده و بر روی رایانه های شخصی مکینتاش و دیگر محصولات مربوط به آن از جمله آی فون و آی پاد، متمرکز است. بین سپتامبر ۱۹۹۶ الی فوریه ۲۰۰۷، این مجله با عنوان "مک ادیکت" منتشر می شد.
نیلو پروکوپیو پکانها (۲ اکتبر ۱۸۶۷–۳۱ مارس ۱۹۲۴) سیاستمدار اهل برزیل بود. او از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ فرماندار ایالت ریو د ژانیرو بود و در سال ۱۹۰۶ به عنوان معاون رئیس جمهور برزیل برگزیده شد. او به دنبال مرگ رئیس جمهور آفونسو پنا، در انتخاباتی که در سال ۱۹۰۹ برگزار شد، به رئیس جمهوری برزیل رسید و تا سال ۱۹۱۰ در این سمت باقی ماند. او تنها رئیس جمهور مولاتو برزیل بود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;38414079&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-12-17T22:12:08Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;ip&gt;217.218.159.222&lt;/ip&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;40796343&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; میرزا عباس خان فَمی تفرشی ملقب به معاون الملک و سپس قوام الدوله، آخرین وزیر امور خارجهٔ ایران در دورهٔ ناصرالدین شاه و چند ماه آغازین پادشاهی مظفرالدین شاه قاجار است. در زمان سلطنت محمدشاه از تفرش به تهران آمد. مدتی منشی سفارت فرانسه بود. پس از آن به عنوان محرر در دستگاه میرزا تقی خان امیرکبیر صدراعظم مشغول به کار شد. در ۱۲۳۰ خورشیدی (۱۲۶۷ قمری) به دربار پترزبورگ مأمور شد. در سال ۱۲۳۴ خورشیدی (۱۲۷۲ قمری) به لقب خانی دست یافت و نشان و حمایل دریافت کرد. یک سال بعد به نیابت وزارت امور خارجه رسید و در ۱۲۳۷ خورشیدی (۱۲۷۵ قمری) معاون آن وزارتخانه شد. در همان سال تمام امور خارجهٔ مملکت آذربایجان به او اعطا گردید. در ۱۲۳۸ خورشیدی (۱۲۷۶ قمری) به نشان و حمایل سرتیپ دومی نائل شد. چند سال بعد او
را به دارالخلافه فراخوانده و به او لقب معاون الملک دادند و در دستگاه میرزا یوسف مستوفی الممالک وی را موظف به استیفا (درجه اول) کردند. در ۱۲۴۸ خورشیدی (۱۲۸۶ قمری) محاسبهٔ تهران و حومه، سپس یزد و بعد خزانه و برخی دیگر از دوایر دولتی به او واگذار شد. در ۱۲۵۵ خورشیدی (۱۲۹۳ قمری) او را لقب «جناب» دادند و در دارالشورای دولتی عضو کردند. در سال ۱۲۵۷ خورشیدی (۱۲۹۵ قمری) وزارت رسائل خاصه دولتی به او داده شد. پس از مرگ میرزا محمد قوام الدوله در ۱۲۹۰ قمری، مستوفی الممالک از اعطای این لقب به پسر میرزا محمد یعنی میرزا ابراهیم معتمدالسلطنه جلوگیری کرد و در ۱۲۶۱ خورشیدی (۱۲۹۹ قمری) این لقب به میرزا عباس اعطا شد. پس از اجباری شدن نام خانوادگی فرزندان میرزا عباس نام خانوادگی «فروهر» را برای خود برگزیدند.