Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریال کمدی رمانتیک ذائقه شخصی را ایفا کرد و پس از آن در فیلم ترسناک و عاشقانه "طلسم شده" که یکی از فیلم های پردرآمد در سال ۲۰۱۱ شد نقش آفرینی کرد. در سال ۲۰۱۲، سون یه جین در فیلم سینمایی «برج» بازی کرد. او در سال ۲۰۱۳ با سریال «کوسه» به تلویزیون بازگشت، سپس در فیلم "blood and ties"، که یک داستان هیجان انگیز دربارهٔ دختری که گمان می کند پدرش درگیر یک پرونده قتل آدم ربایی بوده را نقش آفرینی کرد. در سال ۲۰۱۴ در فیلم ماجراجویی دزدان دریایی ایفای نقش کرد که نقدهای خوبی را دریافت کرد و ۸٫۶ میلیون فروش داشت و سون یه جین برنده جایزه Grand Bell Awards شد. the pirates یکی از پرفروش ترین فیلم های کره در همه زمان ها است. ۲۰۱۶ تاکنون: تحسین منتقدان و معروفیت جهانی. در سال ۲۰۱۶، سون یه جین در فیلم هیجان انگیز سیاسی "حقیقت در زیر با کیم جو-هیوک همبازی شد؛ جایی که او برای عملکرد خود مورد تحسین قرار گرفت و توانست دو جایزه 25th Buil Film Awards و 17th Busan Film Criticas award را از آن خود کند. او پس از آن با بازی در فیلم آخرین شاهزاده خانم که زندگینامه آخرین "شاهزاده کره" بود را نقش آفرینی کرد. این فیلم با انتقادات مثبت منتقدا
ن روبرو شد و با فروش ۴۰٫۳۵ میلیون دلار در سراسر جهان به موفقیت در گیشه رسید. منتقدان به خاطر عملکرد «برجسته» برای به تصویر کشیدن «عمق فراز و فرودهای احساسی و غیرقابل درک دوکی هی» مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند. در سال ۲۰۱۸، در کنار سو جی سوب در فیلم عاشقانه با تو بودن بر اساس رمانی ژاپنی به ایفای نقش پرداخت. در همان سال، سون پس از پنج سال با درام عاشقانه «چیزی در باران» به تلویزیون بازگشت. این سریال یک موفقیت تجاری بود و سون یه جین برای عملکرد خود نظرات مثبت زیادی را گرفت. سون یه جین همچنین در فیلم جنایی مذاکره در کنار هیون بین در نقش یک مذاکره کننده که برای نجات گروگان ها کار می کند، بازی کرد. سون یه جین به دلیل فروش فیلم هایش لقب «ملکه فروش گیشه» را دارد در سال ۲۰۱۹، سون یه جین در سریال سقوط بر روی تو به عنوان وارث ثروتمند که عاشق یک افسر کمیسیون کره شمالی می شود با هیون بین همبازی شد. این درام موفقیت چشمگیری داشت و سومین درام کره ای با بالاترین رتبه در تاریخ تلویزیون کابلی است. سون یه جین قرار است اولین حضور خود در هالیوود را در سال ۲۰۲۲ تجربه کند. بازیگر مقابل او سم ورثینگتون است. فیلم "Cross" توسط اندرو
نیکول ساخته خواهد شد. برنامه ریزی شده است که فیلمبرداری این فیلم از ابتدای آوریل ۲۰۲۱ در شهر هاسئونگ کره جنوبی انجام شود. زندگی شخصی. سون یه جین در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۲۱ تأیید کرد با هیون بین همبازی وی در فیلم مذاکره و سریال سقوط بر روی تو رابطه عاشقانه دارد. آن ها در ۳۱ مارس ۲۰۲۲ با یکدیگر ازدواج کردند. سون یه جین در ۲۷ ژوئن اعلام کرد که باردار است و پسر این زوج در ۲۷ نوامبر ۲۰۲۲ به دنیا آمد.
سعید ابراهیمی فر (زادهٔ ۱۴ فروردین ۱۳۳۵ در تهران) کارگردان، نویسنده و هنرپیشه سینمای ایران است. زندگی. اوایل زندگی. سعید ابراهیمی فر، متولد ۱۳۳۵ تهران، دارای تحصیلات ناتمام در رشتهٔ مهندسی فیزیک و سینما است. فعالیت سینمایی. وی فعالیت سینمایی را به عنوان دستیار کارگردان در فیلم "صف" به کارگردانی علی اصغر عسگریان آغاز کرد. نخستین تجربهٔ سینمایی او نگارش فیلمنامهٔ "مأموریت" به کارگردانی حسین زندباف بود. از دیگر فعالیت های ابراهیمی فر می توان به تهیه کنندگی فیلم و ساخت تیزرهای تبلیغاتی اشاره کرد.
بازی کژوال یک بازی ویدویی است که برای گروه خاصی در نظر گرفته نشده است. در واقع بازی Casual می تواند در هر نوع گیم پلی یا در هر سبک قرار بگیرد. بازی های کژوال معمولاً در وب بر روی کامپیوترهای شخصی بازی می شود، هر چند این بازی ها بر روی تلفن همراه و کنسول بازی در حال محبوب شدن هستند. ویژگی ها. بیشتر بازی های کژوال دارای ویژگی های زیر می باشند
مذاکره گفتگویی میان دو یا چند فرد یا گروه است که با هدف دستیابی به یک درک مشترک، رفع نقاط اختلاف، یا رسیدن به منفعتی در نتیجهٔ آن گفتگو، ایجاد توافق در خصوص دوره های اقدام، چانه زنی برای منفعت گروهی یا جمعی، یا حصول نتیجه ای رضایتبخش برای منفعت تمامی افراد یا گروه های درگیر در فرایند مذاکره، انجام می شود. اساس مذاکره بر فرایند امتیاز دهی و امتیاز گیری است و داشتن انعطاف لازم در بازی امتیاز اصل انکار ناپذیر مذاکره است. مذاکره فرایندی است که در آن هر طرف درگیر در مذاکرات می کوشد تا منفعتی برای خودش در پایان مذاکرات بدست آورد. مذاکره یک هنر است. مذاکره با هدف دستیابی به مصالحه انجام می شود. مذاکره در تجارت، سازمان های غیرانتفاعی، ادارات دولتی، رویه های قضائی و میان ملت ها و در شرایطی از زندگی فردی مانند ازدواج، طلاق، بچه دار شدن یا زندگی روزمره اتفاق می افتد. مطالعه این موضوع «نظریه مذاکره» نامیده می شود. مذاکره کنندگان حرفه ای اغلب در این زمینه تخصص دارند مانند مذاکره کنندگان اتحادیه ای، مذاکره کنندگان تملک های اهرمی، مذاکره کنندگان صلح، مذاکره کنندگان مخاصمات، یا هر کس دیگری که تحت عناوینی مانند دیپلماسی، قانو
نگذار یا کارگزار کار می کند. استراتژی های مذاکره. مذاکره می تواند دامنهٔ وسیعی از اشکال، از یک مذاکره کننده آموزش دیده از سوی یک سازمان خاص یا یک منصب در تشکیلات رسمی تا یک مذاکره غیررسمی میان دوستان را شامل شود. مذاکره می تواند در مقابل میانجیگری برای حل و فصل اختلافات قرار بگیرد یعنی حالتی که در آن یک طرف سوم بی طرف به هر دو طرف بحث گوش می دهد و مساعدت می کند تا توافقی میان طرفین ایجاد شود. این مفهوم هم چنین می تواند با «داوری» مقایسه شود که مشابه یک رویهٔ قضائی است. در داوری، هر دو طرف در خصوص صحت ادعاهایشان دست به استدلال و استنتاج می زنند. این مذاکره هم چنین گاهی مذاکره چانه زنی سخت یا چانه زنی بر سر مواضع نامیده می شود. نظریه پردازان مذاکره غالباً میان دو گونه مذاکره تمایز قائل شده اند. نظریه پردازان مختلف از عناوین مختلفی برای این دو گونهٔ عام مذاکره استفاده کرده و به راه های مختلف میان آن ها تمایز گذارده اند. دامنه شمول مذاکره. هر چیزی قابل مذاکره است، قیمت، زمان، شرایط و …. قیمت نوشته شده روی یک کالا (تایپ شده، دستنویس، چاپ شده و هولوگرام)، قطعی نیست. مهم ترین نکته برای مذاکره، خواستن است. هر آنچه را
که می خواهید، باید آن را مطرح کنید. نباید از شنیدن پاسخ منفی یا طرد شدن بترسید. مذاکره شبیه به بازی شطرنج است، هر حرکتی را انجام می دهید تا به نتیجه برسید، ممکن بعضی حرکت ها بی نتیجه باشند. هدف مذاکره. هدف مذاکره رسیدن به توافق برد-برد است، توافقی که هر دو طرف از آن راضی و خشنود باشند. هر نوع توافقی غیر از این، منافع بلند مدت طرفین را در برنخواهد داشت. هدف اصلی مذاکره، رسیدن به یک توافق مشترک و قابل قبول برای طرفین مذاکره کننده است. در مذاکرات، طرفین با هم در مورد موضوعات مختلفی مثل تجارت، سیاست، قراردادها و غیره، بحث و تبادل نظر می کنند تا به یک توافق نهایی برسند که نیازها، مصالح و اهداف هر دو طرف را تأمین کند. هدف مذاکره شامل دستیابی به حل و فصل صلح آمیز اختلافات، ایجاد روابط مثبت و سازنده بین طرفین، ایجاد یک فرآیند انعطاف پذیر برای حل مسائل، و تسهیل تبادل اطلاعات و دیدگاه ها بین طرفین است. همچنین، مذاکره می تواند به ایجاد ارتباطات مؤثرتر بین افراد و سازمان ها کمک کند و باعث تقویت اعتماد متقابل و همکاری بیشتر شود. به طور خلاصه، هدف اصلی مذاکره ایجاد یک فضایی است که امکان برقراری توافقات میان طرفین را فراهم
کند و به دستیابی به روابط مثبت و پایدار کمک کند. ابزار اصلی مذاکره. قدرت، ابزار اصلی در مذاکره است. هر یک از طرفین برای مذاکره از ابزارهای قدرت خود استفاده می کنند؛ مثلاً، ابزار قدرت فروشنده کالا این است که «کالای ارزانتر و بهتر از بقیه به شما می فروشد». ابزار قدرت خریدار «پول نقد است که با آن می تواند از محل دیگری خرید کند.» به طور دقیق تر، درک شخص مقابل از قدرت شما، تعیین کننده است. مثال واقعی آن، در جنگ جهانی دوم اتفاق افتاد، در رویارویی ارتش ژاپن با انگلیس در سنگاپور، فرمانده ارتش ۲۰۰۰ نفری ژاپن، در مذاکرات قبل از جنگ، وانمود کرد که ۱۰۰ هزار نیرو در اختیار دارد و فرمانده ارتش ۵۰ هزار نفری انگلیس نیز این موضوع را باور کرد و تسلیم ارتش ژاپن شد. در واقع سربازان ارتش ژاپن ۲ هزار نفر بودند. درک اشتباه فرمانده انگلیسی از تعداد سربازان ژاپنی، او را مجبور به تسلیم کرد. مذاکره توزیعی. مذاکره توزیعی نیز گاهی مذاکره چانه زنی سخت یا چانه زنی بر سر مواضع نامیده می شود. این نوع مذاکره نزدیک به مذاکره بر سر شیوهٔ چانه زنی در بازار است. در مذاکره توزیعی، هر طرف اغلب یک موضع شدید را اتخاذ می کند و می داند که طرف دیگر آن
را نخواهد پذیرفت و سپس ترکیبی از حیله و نیرنگ و سیاست خطرپذیری (یا بازی با آتش برای کسب امتیاز) را در پیش می گیرند تا پیش از آنکه به نتیجه و توافقی برسند، کمترین امتیاز ممکن را به حریف واگذار کنند. درک مذاکره کنندگان توزیعی از مذاکره توزیع میزان مشخص و ثابتی از ارزش است. [۱] واژهٔ توزیعی به این مسئله اشاره دارد که میزان مشخصی از چیزها میان افراد درگیر توزیع و تقسیم شده است. گاهی به این گونه از مذاکره توزیع «توزیع پای»(Fixed Pie) هم گفته می شود. تنها میزانی از این چیز در اطراف وجود دارد اما نسبتی که توزیع می شود متغیر است. مذاکره توزیعی هم چنین گاهی برد- باخت نیز نامیده می شود چرا که این درک وجود دارد که نتیجهٔ برد یک نفر در شکست نفر دیگر است. یک مذاکره توزیعی شامل افرادی است که هرگز پیشینهٔ تعاملی قبلی با یکدیگر نداشته اند و همچنین احتمال اندکی نیز وجود دارد که آن ها در آینده نیز چنین تعاملی داشته باشند. مثال سادهٔ روزمره این امر خریدن یک ماشین یا یک خانه است. مذاکرهٔ یکپارچه یا منسجم. مذاکره یکپارچه یا منسجم گاهی مذاکره اصولی شده یا مبتنی بر منفعت نیز نامیده می شود. این نوع مذاکره مجموعه ای از تکنیک هاست که
در تلاش است تا کیفیت و احتمال توافق مورد مذاکره را از طریق ارائه جایگزینی برای تکنیک های مذاکره توزیعی سنتی، بالا ببرد. در حالی که مذاکره توزیعی می پندارد که یک میزان ثابتی از ارزش ها وجود دارد که میان طرفین تقسیم شود، مذاکره منسجم غالباً می کوشد تا ارزشی را در دوره مذاکره ایجاد کند. (وسعت دادن پای) این نوع مذاکره به جای تأکید بر مواضع آغازین مستبدانه و دلبخواه گروه ها بر منافع حیاتی و مهم آن ها تمرکز می کند، و به مذاکره به مثابه یک مسئله مشترک می نگرد تا یک مبارزه شخصی، و هم چنین بر وفاداری به هدف و اصرار بر آن تأکید دارد و معیارها به عنوان مبنایی برای توافق قرار می دهد.[۱] واژه یکپارچه یا منسجم نیز به همکاری اشاره دارد. مذاکره منسجم غالباً مستلزم درجه بالاتری از اعتماد و ایجاد یک رابطه است. این مفهوم هم چنین دربردارنده راهکارهای حل مسئله خلاقانه است که با هدف دستیابی به یک منفعت دوطرفه ایجاد شده است. این نوع مذاکره هم چنین مذاکره برد-برد نیز نامیده می شود. شماری از رهیافت های متفاوت برای مذاکره منسجم در طیف های مختلفی از کتب و برنامه ها مورد آموزش قرار گرفته اند تاکتیک های مذاکره. راه های متعددی برای دسته ب
ندی کردن عناصر اساسی مذاکره وجود دارد. یک دیدگاه در خصوص مذاکره دربردارنده سه عنصر اصلی است: فرایند، رفتار و مفاد. فرایند به این مسئله اشاره دارد که مذاکره کنندگان چطور در خصوص متن مذاکره، طرفین مذاکره، تاکتیک های مورد استفاده توسط گروه ها و توالی و مراحلی که در آن همه این موارد وجود دارد، مذاکره خواهند کرد. رفتار رابطه میان این گروه ها، ارتباطات میان آن ها و نیز شیوه ای که آن ها اتخاذ می کنند، بستگی دارد. مفاد آنچه که گروه ها بر سر آن مذاکره می کنند، دستورالعمل، موضوعات (مواضع و به بیان بهتر منافع) گزینه ها، و توافقی که در پایان حاصل خواهد شد، را دربردارد. دیدگاه دیگری از مذاکره چهار عنصر را برمی شمارد: استراتژی، فرایند، ابزارها و تاکتیک ها. استراتژی در بردارندهٔ اهداف عالی است- نوعاً مانند ارتباط و نتیجه نهائی. فرایندها و ابزارها شامل اقداماتی است که می تواند دنبال شود، نقش هائی که هر دو طرف برای ایفای آن آماده شده اند و نیز مذاکره با دیگر طرفین. تاکتیک ها شامل اظهارنظرهای جزئی تر و روشن تر و اقدامات و واکنش ها به بیانیه ها و اقدامات دیگران است. برخی به این لیست از عناصر، ترغیب و نفوذ را نیز اضافه می کنند ب
ا این فرض که این دو مورد بخش حیاتی و کلیدی از موفقیت در مذاکرات در دنیای مدرن امروز است و از این رو نباید حذف شود. رقیب یا دوست؟ دو رهیافت کاملاً متفاوت برای مذاکره مستلزم تاکتیک های متفاوتی است در رهیافت توزیعی هر مذاکره کننده برای بخش ممکن بزرگتری از پای می جنگد بنابراین بجاست اگر گروه های دیگر را دشمن تصور کنیم تا دوست و بنابراین موضع سخت و پرشدت تری را اتخاذ کنیم. با این وجود، اگر قرار باشد که برای موفقیت این تشکیلات که بهترین وجه تأمین کننده نفع طرفین است، تلاشی صورت گیرد، این رهیافت کمتر بجا و مناسب خواهد بود. این امر به این معنی نیست که به وسیلهٔ هرگونه طرف و پیشنهاد ما باید نفع خودمان را برای هیچ از دست بدهیم و تسلیم شویم. بلکه یک دیدگاه همکاری جویانه غالباً سهم خود را نیز می پردازد؛ بنابراین آنچه که بدست می آید نه به هزینه دیگران بلکه به هزینهٔ خود اوست. در مذاکره، استفاده از تاکتیک های مناسب می تواند تاثیر بسزایی داشته باشد. یکی از تاکتیک های مهم، شناخت کامل از موضوع و مخاطبان است. با داشتن اطلاعات کافی در مورد مسئله و افرادی که با آنها در حال مذاکره هستیم، می توانیم بهترین راه حل ها و پیشنهادهای مم
کن را ارائه دهیم. همچنین، قدرت بیان و استفاده از منطق در برقراری استدلال های قوی اهمیت دارد. تاکتیک های مذاکره شامل پرسش های با ارزش، گسترش پیشنهادها، استفاده از اطلاعات محرمانه به موقع، و برقراری ارتباط انسانی موثر می شوند. همچنین، از تاکتیک های مثل ایجاد اتفاقات ناگهانی، شناخت مرزها، و تأثیرگذاری بر روی احساسات نیز می توان بهره برد. به طور کلی، استفاده هوشمندانه از این تاکتیک ها با توجه به موقعیت و مخاطبان، می تواند در موفقیت مذاکرات تأثیرگذار باشد. استخدام وکیل مدافع. یک مذاکره کننده ماهر به عنوان وکیل مدافع یک طرف در مذاکره ایفای نقش می کند. وکیل تلاش می کند تا پرمنفعت ترین نتیجه ممکن حاصل شود. در این فرایند، مذاکره کننده تلاش می کند تا کمترین حد نتیجه که طرف (یا طرفین) مقابل خواهان پذیرش آن است تعیین کند، سپس تقاضاها را متعاقب آن تنظیم کند. یک مذاکره موفق در رهیافت وکالت زمانی است که مذاکره کننده بدون سوق دادن طرف مقابل برای به بن کشیدن همیشگی مذاکره، قادر به حصول به بهترین نتایج ممکنی باشد که گروه خواهان آن است، مگر آنکه بهترین جایگزین ممکن برای توافق مورد مذاکره (BATNA) قابل قبول باشد. مذاکره کنندگان ح
رفه ای از بسیاری از تاکتیک ها از هیپنوتیزم گرفته تا یک ارائه روش و واضح از تقاضاها یا مجموعه ای پیش شرطها، تا رهیافت های حیله گرانه تر مانند روش موسوم به «چیدن گیلاس» ممکن است استفاده کند. (توضیح: چیدن گیلاس به روشی اشاره دارد که فرد با داشتن حجم اندکی از اطلاعات تلاش می کند تا موضوعی را به اثبات برساند و این اقدام را در حالی انجام می دهد که آگاهانه از نکات دیگر مرتبط با آن موضوع صرف نظر و چشم پوشی می کند). تاکتیک های ارعاب و کالباس هم می تواند نقشی را برای حرکت به سوی نتیجهٔ مذاکره ایفا کند. (رهیافت کالباسی به طور استعاری این معنی است که نباید انتظار داشت که کل یک کالباس را با هم دریافت کنید بلکه راه بهتر آن است که آن را تکه تکه استفاده کنید؛ بنابراین مطابق با این تکنیک در مذاکره باید با روندی تدریجی و گام به گام به پیش رفت). یک تکنیک مذاکره دیگر آدم خوب/ آدم بد است. این تکنیک زمانی است که یک مذاکره کننده با استفاده از خشم و تهدید مانند یک آدم بد عمل می کند. دیگر مذاکره کنندگان نیز از طریق فهیم بودن و درک کردن مانند یک آدم خوب رفتار می کنند. آدم خوب، آدم بد را به دلیل همه دشواری ها و مشکلات سرزنش می کند و در
عین حال تلاش می کند تا به مسالمت و توافقی از رقیب خود دست یابد. یک مذاکره دیگر تکیه دادن و نجوا کردن است. این مذاکره موقعیت مسلط فیزیکی را دربردارد و از این رو طرف مقابل را می ترساند. شیوه های مذاکره. آر. اج شل، پنج نوع شیوه پاسخ به مذاکره را تعریف کرده است.[۴] افراد غالباً می توانند حالت های مختلفی را با شیوه های متفاوت بخود بگیرند، این حالت در طول مذاکره استفاده می شود و بسته به متن مذاکره و منافع طرف مقابل دارد. بعلاوه شیوه ها می تواند در طول زمان تغییر کند. گونه های مذاکره. سه نوع اصلی مذاکره توسط محققان در پروژهٔ مذاکره هاروارد شناسائی شده است. این سه گونه عبارتند از:چانه زنان نرم، چانه زنان سخت و چانه زنان اصولگرا. نرم. این افراد مذاکره را به رقابت بسیار نزدیک می بینند، بنابراین شیوهٔ ملایمی از چانه زنی را انتخاب می کنند. پیشنهادهایی که آن ها می دهند دربردارنده بهترین منافع آن ها نیست، آن ها متعهد به تقاضاهای دیگران، اجتناب کننده از رویارویی هستند و رابطه خوبی را به همتایان مذاکره کننده خود دارند. درک آن ها از دیگران دوستی است و هدف آن ها توافق است. آن ها افراد را از مسائلشان جدا نمی کنند، اما در هر دو
مورد نرم و ملایم هستند. آن ها از مبارزهٔ خواسته ها اجتناب می کنند و بر توافق پای می فشارند و راهکارهایی ارائه کرده و به سادگی به دیگران اعتماد می کنند و دیدگاه هایشان را تغییر می دهند. سخت. این افراد از استراتژی های مداوم برای نفوذ استفاده می کنند و از اصطلاحاتی مانند «این آخرین پیشنهاد من است» و «آن را بگیر یا رهایش کن» بهره می گیرند. آن ها تهدید می کنند، به دیگران بی اعتماد هستند و بر منافع خود پای می فشرند و برای مذاکره از ابزار فشار استفاده می کنند. آن ها دیگران را به مثابه دشمن و رقیب می بینند و هدف نهائی یشان پیروزی است. بعلاوه، آن ها به دنبال یک جواب هستند و بر حصول توافق بر این جواب پای می فشرند. آن ها آدم ها را از اهدافشان جدا نمی کنند (مانند نرم) اما آن ها در هر دو مورد افراد درگیر و مسائل سخت گیر هستند. اصولگرایان. افرادی که از این طریق چانه زنی می کنند به دنبال راهکارهای یکپارچه هستند و این کارا را به وسیلهٔ تعهد تدریجی به مواضع خاص انجام می دهند. آن ها بر مسائل به جای اهداف، انگیزه ها و نیازهای افراد درگیر تمرکز می کنند. آن ها مردم را از مسائل جدا می کنند و منافع را جستجو می کنند و از لایه های پ
ایینی اجتناب کرده و به نتایجی بر اساس استانداردها (که مستقل از خواست افراد است) می رسند. آن ها به جای قدرت و فشار و نفع خود یا رویه های تصمیم سازی داوری، گزینه هایشان را بر مبنای شاخص های روشن استوار می سازند. این شاخص ها از استانداردهای اخلاقی، اصول انصاف، استانداردهای حرفه ای، سنت و غیره برگرفته شده است. محققینی از پروژهٔ مذاکره هاروارد پیشنهاد می کند که مذاکره کنندگان شماری از جایگزین ها برای مسائلی که آن ها برای حصول بهترین نتایج با آن ها روبرو می شوند را جستجو کنند، اما این غالباً درست نیست (زمانی که شما ممکن است با بهره گیری فردی از تاکتیک های چانه زنی سخت یا نرم روبرو شوید). مذاکره با نیت بد. زمانی که یک طرف وانمود می کند که مذاکره می کند، اما به طور پنهانی هیچ قصدی برای مصالحه نداشته باشد، آن طرف با نیت و بدی در حال مذاکره است. نیت بد مفهومی است در تئوری مذاکره که به وسیلهٔ آن گروه ها وانمود می کند که برای رسیدن به حل و فصل اختلاف در حال استدلال کردن هستند اما هیچ قصدی برای انجام این کار ندارند، برای مثال یک حزب سیاسی ممکن است وانمود کند که مذاکره می کند اما هیچ قصدی برای مصالحه برای مقاصد سیاسی ندارد
. مدل نیت بد ذاتی در روابط بین الملل و روان شناسی سیاسی. نیت بد در علم سیاست و روان شناسی سیاسی به استراتژی های مذاکره اشاره دارد که در آن هچ قصد واقعی برای حصول توافق یا مدلی از پردازش اطلاعات وجود ندارد. «مدل نیت بد ذاتی» در پردازش اطلاعات یک تئوری در روان شناسی سیاسی است که برای اولین بار توسط اول هالستی ارائه شد تا ارتباط میان عقاید جان فاستر دالز و مدل پردازش اطلاعات او را تشریح کند. این یکی از مدل ها در خصوص رقابت کنندگان است که به طور گسترده ای مورد مطالعه قرار گرفته است. در این مدل این گونه فرض می شود که یک دولت به طور کینه توزانه ای متخاصم و دشمن به شمار می رود و نشانه های متضاد با این استدلال نیز همگی نادیده گرفته شده اند. این نشانه ها همگی به عنوان یک اقدام تبلیغاتی و نشانه ای از ضعف تلقی شده و نادیده گرفته شده اند. نمونه های آن موضعجان فاستر دالس در خصوص اتحاد شوروی یا موضع حماس در قبال دولت اسرائیل است. احساس در مذاکرات. احساسات نقش مهمی را در فرایند مذاکرات ایفا می کنند، گرچه تنها در سال های اخیر است که نتایج چنین مسئله ای مورد مطالعه قرار گرفته است. احساسات این ظرفیت را دارند که یک نقش مثبت یا
منفی را در روند مذاکره ایفا کنند. در طول مذاکرات، تصمیم در مورد اینکه آیا استراحتی در نظر گرفته شود یا نه بر عهدهٔ شاخص ها و عوامل مرتبط با احساس است. احساسات منفی می تواند عامل تشدید و حتی رفتار غیر عقلایی شود و می تواند باعث شعله ور شدن ستیز شود و مذاکره را به بن بست بکشاند اما هم چنین می تواند ابزاری برای دستیابی به امتیاز باشد. از سوی دیگر احساسات مثبت اغلب می تواند دستیابی به یک توافق و کمک به حداکثرسازی نفع مشترک را تسهیل کند، اما می تواند هم چنین عاملی ابزاری در حصول یک امتیاز به شمار آید. احساسات مثبت و منفی می تواند به طور استراتژیک بروز داده شود تا بر نتایج تأثیرگذار باشد و می تواند نقش متفاوتی را در میان مرزهای فرهنگی برجای گذارد. به عنوان مثال دیگر، اگر هر دو طرف در مذاکره احساس اعتماد و همکاری را تجربه کنند، این می تواند به تسهیل فرآیند مذاکره، ایجاد توافقات مثبت و حتی برقراری روابط بلندمدت منجر شود. بنابراین، درک و مدیریت احساسات در مذاکره می تواند به طرفین کمک کند تا به توافقات مطلوب و مفیدی دست یابند و روند مذاکره را بهبود بخشند. تأثیرگذاری بر معلول. حالت ها و تمایلات بر مراحل مختلف فرایند مذا
کره تأثیرگذار است: کدام استراتژی قرار است مورد استفاده قرار گیرد؟ کدام استراتژی واقعاً انتخاب شده است، روشی که دیگر گروه ها و مقاصد و نیت های آنان درک و تحلیل می شود، میزان تمایل آن ها برای حصول توافق و نتایج نهائی مذاکره. اثربخشی مثبت (PA) و منفی (NA) یک یا چند جنبه از جوانب مذاکره کردن می تواند نتایج بسیار متفاوتی به دنبال داشته باشد. تأثیرات مثبت در مذاکره. حتی پیش از آنکه مذاکره آغاز شود، کسانی که در حالت خوبی قرار دارند اطمینان بیشتری داشته و تمایل بیشتری به برنامه ریزی برای استفاده از استراتژی های همکاری جویانه دارند. در طول مذاکره، مذاکره کنندگانی که در حالت خوبی قرار دارند تمایل دارند تا از تعامل لذت بیشتری ببرند و رفتار کمتر ستیزه جویانه ای نشان می دهند و از تاکتیک های تهاجمی کمتر و استراتژی های همکاری جویانه نیز استفاده می کنند. این امر در عوض احتمال اینکه گروه ها به اهداف ابزاری و عقلانی خود دست یابند و توانائی برای یافتن نتایج منسجمتر و یکپارچه تر را بیشتر می کند. در واقع، در مقایسه با مذاکره کنندگان با اثربخشی خنثی یا منفی، مذاکره کنندگان با اثربخشی مثبت به توافقات بیشتری دست می یابند و تمایل بیش
تری دارند که آن توافقات را محترم بشمارند. آن دسته از نتایج پرمنفعت تر نیز در نتیجه فرایندهای تصمیم سازی بهتر مانند تفکر منعطف، حل خلاقانه مسئله، توجه به خواست ها و تمایلات دیگران و ریسک کردن و اعتماد بیشتر بدست می آید. تأثیرات مثبت پس از مذاکره نیز نتایج منفعت آمیزی را به همراه دارد. این تأثیرات رضایت از نتایج بدست آمده را افزایش می دهد و برخاست و تمایل افراد برای تعاملات آتی تأثیرگذار است. اثربخشی مثبتی که با دستیابی به یک توافق برانگیخته می شود، روابط دوتائی را تسهیل می کند و همین امر منجر به تعهد مؤثری می شود که مراحل بعدی تعاملات را رقم می زند. اثربخشی مثبت زیان های خاص خودش را نیز دارد: این امر درک از مفهوم عملکرد خود را تحریف می کند، به گونه ای که عملکرد نسبتاً بهتر از آنچه که واقعاً صورت گرفته ارزیابی و قضاوت می شود. از این رو، مطالعات در خصوص خود گزارش دهی در مورد نتایج به دست آمده می تواند جانبدارانه بوده یا بیطرفانه نباشد. تأثیر منفی در مذاکره. تأثیر منفی پیامدهای زیانبار در مراحل مختلف فرایند مذاکره است. گرچه احساسات منفی مختلف بر نتایج مذاکره تأثیر می گذارند، اما بیشترین نتیجه ای که تاکنون مورد مط
العه قرار گرفته خشم است. مذاکره کنندگان خشمگین قصد دارند تا از استراتژی های رقابتی تر استفاده کنند و کمتر همکاری کنند، حتی پیش از آغاز مذاکره. این استراتژی های رقابتی مرتبط با نتایج مشترک کاهش یافته مرتبط است. در طول مذاکرات، خشم از طریق کم کردن میزان اعتماد در فرایند گسست ایجاد می کند و قضاوت طرفین مذاکره را تیره و تار می سازد و میزان تمرکز و توجه طرفین را محدود ساخته و هدف های اساسی آن ها را از دستیابی به توافق به تلافی کردن اقدامات طرف دیگر تغییر می دهد. مذاکره کنندگان خشمگین توجه کمتری به منافع رقیب خود دارند و کمتر در قضاوت در خصوص منافع آن ها دقت می کنند و از این رو به منفعت کمتری نیز دست پیدا می کنند. بعلاوه، به دلیل اینکه خشم مذاکره کنندگان را در ترجیحات خود خودمحورتر می سازد، احتمال اینکه آن ها پیشنهادهای پرسود را رد کنند، بیشتر می شود. رقبایی که واقعاً خشمگین می شوند (یا گریه می کنند یا کنترل خود را از دست می دهند) احتمال خطای بالاتری دارند: اطمینان حاصل کنید که آن ها طرف شما هستند. خشم هم چنین به دستیابی به اهداف مذاکره کمکی نخواهد کرد و احتمال دستیابی به منافع مشترک را نیز اندک می سازد و هم چنین ب
ه ارتقای منفعت های شخصی نیز کمکی نخواهد کرد و در عین حال مذاکره کنندگان خشمگین در اثبات ادعای خود نیز موفقیتی حاصل نخواهند کرد. بعلاوه، احساسات منفی منجر به پذیرش راهکارهائی می شود که کارامدی و بهره مندی مثبتی ندارد اما در عوض پیامدهای منفی به بار می آورد. با این وجود، ابراز احساسات منفی در طول مذاکره گاه می تواند مثبت و سودمند هم باشد: یک خشمی که به گونه ای قاعده مند طرح می شود می تواند راه مؤثری برای نشان دادن تعهد و وفاداری و نیاز یک طرف به توافق باشد. بعلاوه، گرچه اثربخشی منفی احتمال دستیابی به منفعت را در امور تعاملی کم می کند، اما نسبت به اثربخشی مثبت در امور و مسائل توزیعی مانند صفر و یک، بهتر و مناسب تر است. سیدنر در آثار خود پیرامون انگیختگی منفی و White Noise (صدایی که شامل فرکانس های متفاوت با شدت های یکسان است)، از طریق مشاهداتی در مورد کم ارزش دانستن گویندگانی از دیگر گروه های قومی، نشانه هائی بر وجود یک مکانیسم انگیختگی منفی یافت. مذاکره می تواند در عوض از طریق مخفی کردن تخاصمات در خصوص یک گروه قومی یا جنسیتی تأثیر منفی داشته باشد. شرایط تأثیرگذاری احساس در مذاکرات. تحقیقات نشان می دهد که احساسا
ت مذاکره کنندگان الزاماً بر فرایند مذاکره تأثیرگذار نیست. البراسین و دیگران پیشنهاد کرده اند که دو شرط برای تأثیر احساسات وجود دارد که هر دو مرتبط با توانائی (حضور موانع شناختی و محیطی) و انگیزه است. بر طبق این مدل، انتظار می رود که احساسات تنها زمانی بر مذاکرات تأثیر بگذارد که یکی بالا و دیگری پایین است. زمانی که هر دوی توانائی ها و انگیزه پایین هستند، این تأثیر را نمی توان مورد شناسائی قرار داد و زمانی که هر دو بالا هستند گرچه این تأثیر ار می تواند شناسائی کرد اما غیرمرتبط با قضاوت به شمار می رود. یک پیامد احتمالی این مدل آن است که مثلاً تأثیر مثبتی که اثربخشی مثبت بر مذاکرات دارد تنها زمانی دیده شود که یا انگیزه یا توانائی پایین هستند. تأثیر احساسات طرفین. اغلب مطالعات روی احساسات در مذاکره بر تأثیر احساسات خود مذاکره کنندگان بر فرایند تأکید دارند. با این وجود، آنچه که گروه های دیگر احساس می کنند همانقدر که احساسات گروه چه در سطح گروهی و چه در سطح فردی بر فرایندها تأثیرگذار است، نیز می تواند مهم و تأثیرگذار باشد. زمانی که بحث از مذاکرات است، اعتماد در گروه های دیگر یک شرط مهم برای احساسات و تأثیرگذاری آن ا