Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مارشال لا یکی از شخصیت های ساختگی در مجموعه بازی های مبارزه ای "تکن" است که توسط شرکت باندای نامکو انترتینمنت ساخته شده است. او در سال ۱۹۹۴ و در اولین قسمت از سری تکن معرفی شد و بعد از آن در تمام قسمت ها بجز "تکن ۳" و "تگ تورنومنت" حضور داشته است. شخصیت او برگرفته از بروس لی است و بسیاری از حرکات، فنون رزمی و حتی صدای او در هنگام اجرای برخی از فنون رزمی بسیار به بروس لی شباهت دارد. او پدر فورست لا دیگر شخصیت تکن است که همانند مارشال لا شباهت بسیار زیاد از لحاظ ظاهر و تکنیک مبارزه به بروس لی دارد و تنها در چندین قسمت از مجموعه تکن به جای او ایفای نقش می کند. همچنین مارشال لا در "اربان رین"، دیگر بازی مبارزه ای شرکت نامکو در کنار پال فینکس حضور دارد.
اودیلو گلوبوکنیک (زاده ۲۱ آوریل ۱۹۰۴ - درگذشته ۳۱ می ۱۹۴۵) ژنرال اتریشی در دوره رایش سوم و فرمانده عملیات راینهارد بود. وی همچنین مدتی گولایتر وین، رهبر نیروهای اس اس و پلیس لوبلین و نماینده رایشتاگ بود. وی در ۳۱ می ۱۹۴۵ با سیانور خودکشی کرد.
داریوش عیاری (زاده ) فیلمبردار ایرانی است. وی دانش آموخته روزنامه نگاری و فعالیت در سینما را با فیلمبرداری فیلم "تنوره دیو" در سال ۱۳۶۴ آغاز کرد. او برادر کیانوش عیاری کارگردان سینما است.
شبه جزیرهٔ یورک یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است.
ریورلند یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است. این ناحیه مناطق نزدیک به رودخانه مورای به سمت جریان پایین دست این ایالت تا بلانچ تاون را پوشش می دهد. مراکز شهری بزرگ در این ناحیه عبارتند از رنمارک، بری، لاکستون بارمرا و موناش. هر کدام از این شهرها متشکل از چند ناحیه شهری کوچک تر می باشند که در مجموع ۳۰.۰۰۰ نفر در آنها زندگی می کنند. بسیاری از این شهرها برای اسکان سربازانی که از جنگ جهانی اول یا جنگ جهانی دوم بازگشته بودند احداث شد. حفظ حیات این منطقه وابستگی مستقیمی را حفظ محیط زیست رودخانه مورای دارد و از این رو ساکنین منطقه همواره در تلاش برای حفظ آب رودخانه از آلودگی های مجاور رود هستند.
دشت نولاربور یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است. این ناحیه از بخش های خشک، بی درخت، بایر و نیمه بایر جنوب استرالیا می باشد که در ساحل خلیج بزرگ استرالیا و در شمال آن صحرای بزرگ ویکتوریا واقع شده است. واژه نولاربور از دو واژه لاتین nullus (هیچ) و arbor (درخت) گرفته شده و به معنی «هیچ درخت» است. نامی که بومیان برای این منطقه استفاده می کنند اوندیری (Oondiri) به معنی بی آب است. طولانی ترین مسافت شرقی غربی این بیابان ۱۲۰۰ کیلومتر درازا دارد. اروپاییان تا زمان زیادی این ناحیه را تقریباً غیرقابل سکونت می دانستند اما بومیانی از اقوام نیمه کوچ نشین اسپینیفکس و واناگی از این دشت استفاده می کنند. بزرگ ترین قطعه سنگ آهک دنیا در این ناحیه قرار دارد که مساحت ۲۰۰٫۰۰۰ کیلومتر مربع را اشغال کرده است. خط آهن این منطقه طولانی ترین مسیر مستقیم الخط راه آهن در دنیا است که طول مسیر مستقیم آن ۴۷۸ کیلومتر است. در حالیکه جاده ارتباطی این منطقه نیز بلندترین جاده خط مستقیم در استرالیا است با طول ۱۴۶٫۶.
موریلندز یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است. این ناحیه در بخش پایینی رودخانه مورای، در بخش جنوب شرقی استرالیای جنوبی واقع شده است. این ناحیه از بلانچ تاون (در حدود ۱۳۰ کیلومتری شمال شرقی آدلاید) تا ولینگتون که در ابتدای دریاچه اسکندریه واقع شده است، امتداد دارد. این ناحیه با دارا بودن مساحت ۳۶٬۴۹۰ کیلومتر مربع یا به عبارتی ۳٫۷ درصد از مساحت خاک ایالت جنوبی استرالیا، جمعیتی بالغ بر ۷۰٬۵۶۵ نفر را در خود جای داده است که ۴٫۳ درصد از جمعیت ایالت جنوبی استرالیا را شامل می شود.(بنابر سرشماری ۳۰ ژوئن ۲۰۱۲) نرخ بیکاری این ناحیه در سال ۲۰۱۱، ۲ درصد برآورد شده است که بالاتز از میانگین ایالت است.
مید نورث یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است. این ناحیه در شمال آدلاید پلینز، پایین تر از فار نورث و آوت بک قرار دارد. محدوده این ناحیه از شرق خلیج اسپنسر تا بزرگ راه بری یر بعلاوه دشت ساحلی و بخش جنوبی فلیندرز رنجز گسترده شده است. گستره این ناحیه در ۱۸۴۰ مقرر شد. در آن زمان کشاورزی و معدن از خصوصیات این ناحیه بود. امروزه نیز کشاورزی و دامداری به صورت قابل توجه در این ناحیه انجام می شود و محصولاتی همچون گندم، انگور و گوسفند از محصولات اصلی این ناحیه می باشند. ولی دیگر فعالیت مربط به معادن در این ناحیه وجود ندارد.
لایمستون کست یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است. لایمستون کست نامی است که از اوایل سده۲۱ به ناحیه جغرافیایی و توریستی در استرالیای جنوبی اشاره می شود که متصل به خط ساحلی و هم مرز با ایالت ویکتوریا است.
کوهستان فلیندرز بزرگ ترین رشته کوه و یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است. این رشته کوه تقریباً از ۲۰۰ کیلومتری شمالی غربی آدلاید آغاز می شود. این رشته به صورت نامتناوب از پرت پیر تا دریاچه کالابونا به طول ۴۳۰ کیلومتر بسط پیدا کرده است. این ناحیه دارای مناطقی خاص و زیبا می باشد که در کنار پارک ملی کوهستان فلیندرز منطقه ای تماشایی را ساخته است. از نقاشی ها و حکاکی های در غارها پی برده اند که نخستین نفراتی که پا به این منطقه گذاشتند گروهی از بومیان استرالیا به نام آدنیاماتانها بودند که هزاران سال پیش در این منطقه ساکن شدند و هنوز هم می توان آن ها را در این منطقه مشاهده کرد. نخستین اروپائیانی که پا به این سرزمین گذاشتند، گروه کاشف به سرکردگی متیو فلیندرز یودند که در ۱۸۰۲ با دریانوردی خود را به خلیج اسپنسر رسانده بودند.
شبه جزیرهٔ فلوریو یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است. این منطقه در جنوب شهر آدلاید واقع شده است. وجه تسمیه نام این منطقه از نام یک آب نگار فرانسوی به نام چارلز پیر کلارت د فلوریو بوده است که توسط نیکلاس باودین که نقشه کشی فرانسوی بوده است، در سال ۱۸۰۲ نام نهاده شده است.
فار نورث یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است که هم مرز با قلمرو شمالی می باشد. در زبان محاوره ای جنوب استرالیا تمایل به این است که از اصطلاح فار نورث برای اشاره به بخشی از استرالیای جنوبی در شمال خط تقریبی سدونا از میان پورت آگوستا تا بروکن هیل اشاره شود. این ناحیه بزرگ ترین و همچنین کم جمعیت ترین ناحیه در این ایالت می باشد که بخش بزرگی از آن از بیابان تشکیل شده است.
شبه جزیره ایر شبه جزیره ای در ایالت استرالیای جنوبی و یکی از سیزده ناحیه این ایالت است. این ناحیه از شرق به خلیج اسپنسر، از غرب به خلیج بزرگ استرالیا و از شمال به گاولر رنجز محدود شده است. این شبه جزیره به نام کاشف آن، ادوارد جان ایر که آن را در ۱۸۳۹-۱۸۴۱ کشف نمود، نامگذاری شد.خط ساحلی این شبه جزیره برای اولین بار توسط متیو فلیندرز در ۱۸۰۱-۱۸۰۲ کشف شد. خط ساحلی غربی آن نیز توسط نیکلاس باودین در همان بازه زمانی مشاهده شد. از جاذبه های گردشگری زیست محیطی این منطقه می توان به پارک ملی لینکولن، پارک ملی کافین بی و پارک ملی گاولر رنجز اشاره کرد.
کلیر ولی یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است. این ناحیه از ناحیه های قدیمی در تولید شراب انگور سفید می باشد. کلیر ولی در درون ناحیه مید نورث و در تقریباً ۱۲۰ کیلومتری شمال آدلاید واقع شده است. این منطقه دارای آب و هوای قاره ای است که دربردارنده شب های خنک تا سرد و روزهای گرم تا سوزان می شود. نخستین اروپاییانی که خود را به این منطقه رساندند، توسط کشتی اچ ام اس بوفالو (۱۸۱۳) و به سرپرستی شخصی به نام ویلیام جان هیل این مهم را انجام دادند.
آدلاید هیلز یا تپه های آدلاید یکی از سیزده ناحیه ایالت استرالیای جنوبی است. این ناحیه بخشی از کوه لافتی رنجز می باشد و در شرق شهر آدلاید واقع شده است. این ناحیه همچنین به صورت غیررسمی مرکز بزرگ ترین شهر منطقه، ماونت بارکر، با جمعیت ۲۹٫۰۰۰ نفر نیز می باشد. این ناحیه اولین سکونتگاه مهاجران اروپایی در سرتاسر استرالیای جنوبی می باشد. با توجه به اینکه اولین اروپائیان این منطقه را آلمانیها تشکیل داده بودند، فرهنگ و زبان مهاجران این منطقه نیز متاثیر از فرهنگ و زبان آلمانی است.
شبه جزیره یوگورسکی شبه جزیرهٔ بزرگی در ناحیهٔ خودگردان ننتسیا در روسیه است. این شبه جزیره از غرب به خلیج خایپودیر در دریای پچورا و در شمال و شرق به خلیج بایداراتسک در دریای کارا محدود است. دریای کارا در مقایسه با دریای بارنتس که به نسبت جریان های گرم اقیانوس اطلس به آن وارد می شود بسیار سردتر بوده و بیش از ۹ ماه از سال یخ زده است. در نتیجه اغلب در بهار و پاییز، کرانه های شرقی شبه جزیرهٔ یوگورسکی یخ زده است در حالی که در کرانه های غربی آن هیچ یخی دیده نمی شود. تنگه یوگورسکی و پس از آن جزیره وایگاچ در منتهی الیه شمال غربی شبه جزیرهٔ یوگورسکی قرار دارند. در منتهی الیه جنوب شرقی شبه جزیره نیز دهانه برخوردی کارا واقع شده است.
موسیقی بدنی یک آلبوم موسیقی متن برای مستندی در سال ۱۹۷۰ ساختهٔ Roy Battersby با نام The Body است.این موسیقی متن به همکاری ران گیسین و عضو گروه موسیقی پینک فلوید؛ راجر واترز ساخته شده است.در ساخت موسیقی این آلبوم از انواع صداهای انسان مانند نفس کشیدن، پچ پچ، باد شکم، خنده و ... استفاده شده است. در آهنگ پایانی آلبوم تمام اعضای پینک فلوید همراه با پیانو نوازی گیسین حضور دارند.
تروخیو یکی از ۲۳ ایالت ونزوئلا است و مرکز آن شهر تروخیو است. این استان به ۲۰ ناحیهٔ شهرداری تقسیم شده است، ۷٬۴۰۰ کیلومتر مربع مساحت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ بالغ بر ۷۱۱٬۴۰۰ نفر تخمین زده شده است.
جوشکاری قوسی فلز پوشش دار که از آن با نام جوش برق نیز یاد می شود، نام یک فرایند جوشکاری دستی است که در آن از یک میله فلزی پوشش دار مصرف شونده به نام الکترود، برای عبور جریان الکتریکی استفاده می شود. این جریان الکتریکی باعث ایجاد قوس الکتریکی در فاصله بین انتهای الکترود و قطعه کار می گردد. قوس ایجاد شده گرمای زیادی تولید کرده و باعث ذوب شدن انتهای الکترود و قطعه کار می شود. فلز مذاب ایجاد شده از الکترود به داخل حوضچه مذاب روی قطعه کار ریخته و در آنجا با آن مخلوط می شود. ابر گازی ایجاد شده و روکش مذاب شده، ناحیه حوضچه مذاب و انتهای الکترود را پوشانده و آن را از آلودگی و اکسید شدن محافظت می کند. با عبور قوس الکتریکی از آن ناحیه، حوضچه مذاب مخلوط منجمد شده و تبدیل به یک واحد یکپارچه می شود. در همین حین، فلاکس مذاب نیز منجمد شده و باعث شکل گیری گِل جوش می شود. از جوش برق، به دلیل مقرون به صرفه بودن آن، انعطاف پذیری، قابلیت جابجایی آسان، و قابلیت تطبیق در شرایط مختلف به طور گسترده ای در دنیا استفاده می شود. قیمت دستگاه و الکترودهای آن نسبتاً ارزان می باشد. نام گذاری. عبارت SMAW از واژه های Shielded Metal Arc Weldin
g گرفته شده و به معنی جوشکاری با الکترود روپوش دار می باشد. نام دیگر این فرایند MMAW می باشد که از واژه های Manual Metal Arc Welding گرفته شده است. مرجع نام گذاری این فرایند جوشکاری انجمن جوشکاری آمریکا AWS می باشد. دمای قوس الکتریکی. دمای یک قوس الکتریکی به ولتاژ، طول قوس، و محیطی که از آن عبور می کند (گاز یا بخار) بستگی دارد. دمای این قوس می تواند از ۳۰۰۰ درجه تا ۲۰۰۰۰ درجه سلسیوس متغیر باشد، اما معمولاً اکثر قوس های الکتریکی در عمل دمایی در حدود ۶۱۰۰ درجه سلسیوس دارند. ولتاژ و طول قوس نسبت نزدیکی با یکدیگر دارند، چرا که با افزایش طول قوس، مقاومت جریان افزایش یافته و در نتیجه برای حفظ جریان الکترون ها از این فاصله هوایی به ولتاژ بیشتری نیاز است. هر چه فاصله کمتر باشد به ولتاژ کمتری برای حفظ قوس نیاز است. انواع جریان الکتریکی در جوش برق. در جوش برق از سه نوع جریان الکتریکی مختلف می توان استفاده کرد: جریان متناوب (AC)، جریان مستقیم الکترود منفی (DCEN)، جریان مستقیم الکترود مثبت (DCEP). در از بعضی الکترودها فقط می توان از یک نوع جریان الکتریکی استفاده کرد. در بعضی دیگر امکان استفاده از دو یا سه نوع جریان نیز و
جود دارد. استفاده از هر کدام از این جریان ها تأثیر به خصوصی بر روی جوشکاری می گذارد. جریان مستقیم الکترود منفی (DCEN). در جوشکاری با جریان مستقیم الکترود منفی، الکترود به قطب منفی دستگاه و قطعه کار به قطب مثبت دستگاه متصل می شود. الکترون ها از داخل الکترود عبور کرده، با جهش در طول قوس به قطعه کار می رسند. این اتفاق باعث می شود که تقریباً یک سوم حرارت قوس بر روی الکترود و دو سوم حرارت بر روی قطعه کار ایجاد گردد. جریان مستقیم الکترود مثبت (DCEP). در جوشکاری با جریان مستقیم الکترود مثبت، الکترود به قطب مثبت دستگاه و قطعه کار به قطب منفی دستگاه متصل می شود. الکترون ها با جهش در طول قوس از قطعه کار به الکترود می رسند. این اتفاق باعث می شود که تقریباً دو سوم حرارت قوس بر روی الکترود و یک سوم حرارت بر روی قطعه کار ایجاد گردد. جریان متناوب (AC). در جوشکاری با جریان متناوب، جهت حرکت الکترون ها در هر ثانیه ۵۰ بار عوض می شود. سمت مثبت یک قوس الکتریکی، آند و سمت منفی آن کاتد نامیده می شود. این عوض شدن متناوب آند و کاتد باعث توزیع یکنواخت حرارت بین الکترود و قطعه کار می شود. گرمایش یکنواخت باعث ایجاد توازنی بین نفوذ جوش و
نرخ پر کردن می شود. انواع منبع تغذیه جوشکاری. برق تغذیه جوشکاری می تواند به اشکال زیر باشد: در جوشکاری قوسی با الکترود پوشش دار، به برقی با ولتاژ قوسی با جریان الکتریکی ثابت نیاز داریم. ولتاژ خروجی دستگاه های جوشکاری الکترود دستی با افزایش جریان کاهش می یابد. این منبع تغذیه برای اینکه قوس ایجاد شود ولتاژ مدار باز (open circuit) نسبتاً بالایی ایجاد می کند. این ولتاژ مدار باز به سرعت قوس را پایدار می کند. پس از ایجاد قوس، ولتاژ به سرعت به سطح مدار بسته کاهش می یابد. پس از این شوک ابتدایی، توان دستگاه (بر حسب وات) فارغ از تغییر طول قوس نسبتاً ثابت باقی می ماند.
موشک ال جی ام-۱۱۸ پیسکیپر (حافظ صلح) (LGM-118 Peacekeeper) که با نام MX missile نیز شناخته می شود، یک موشک بالستیک قاره پیما می باشد که ساخت و توسعه آن از سال ۱۹۸۶ میلادی توسط ایالات متحده آمریکا آغاز شده است. پیسکیپر موشکی با قابلیت هدف گیری مستقل چندگانه است. این موشک می تواند تا تعداد ۱۰ عدد موشک واردشونده در جو را حمل نماید، که هرکدام با یک کلاهک موشکی ۳۰۰ کیلوتنی W۸۷/ام کا-۲۱ آر وی اس (MK-21 RVs) (نزدیک به ۲۰ برابر قدرت بمبی که در طول جنگ جهانی دوم روی هیروشیما انداخته شد) مجهز شده است. نزدیک به ۵۰ عدد از این موشک پس از یک دوره توسعه طولانی و پرزحمت ساخته شد که در حال حاضر غیرفعال شده اند. بر اساس پیمان استارت ۲ (پیمان استارت: پیمان کاهش تسلیحات استراتژیک) که هیچ گاه با قدرت به اجرا در نیامد، موشک ها می بایست تا سال ۲۰۰۵ میلادی از زرادخانه هسته ای ایالات متحده آمریکا پاک سازی می شدند، موشک ال جی ام-۳۰ مینیتمن به عنوان تنها نوع موشک های بالستیک قاره پیمای زمین به زمین ایالات متحده بر اساس این پیمان از زرادخانه هسته ای آمریکا خارج شده است. با وجود پایان یافتن و منتفی شدن پیمان استارت ۲، آخرین موشک ال جی ام
-۱۱۸ پیسکیپر (نه کلاهک های موشکی آن) در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۵ از خدمت خارج شد. برنامه کنونی تعویض ۵۰۰ عدد از کلاهک های موشکی W۸۷/ام کا-۲۱ از خدمت خارج شده پیسکیپرها به به مینیتمن ۳ می باشد. از جمله دلایل گفته شده برای از خدمت خارج کردن موشک های بالستیک قاره پیمای پیسکیپر، عدم دستیابی به اهداف برنامه بوده است. راه اندازی شرکت خصوصی اربیتال ساینسس کورپوریشن (Orbital Sciences Corporation) سیستم پرتاب موشک Minotaur IV (سیستم پرتاب موشک غیرنظامی چهار مرحله ای) را توسعه داد. توسعه و استقرار. مینیتمن ساخت و گسترش موشک بالستیک قاره پیمای مینیتمن در سال ۱۹۶۲ آغاز گردید و به طور مرتب ادامه یافت. محدوده دقت احتمال خطای دایره ای (CEP) آن ۰٫۶ تا ۰٫۸ مایل دریایی می باشد و قابلیت حمل یک کلاهک موشکی به وزن کمتر از ۱ مگاتون را دارد این بدان معنی است که موشک نمی تواند به اهداف سخت مانند سیلوهای موشکی حمله کند. این ویژگی در مدل های اولیه برای حمله به اهداف راهبردی مانند شهرها و فرودگاه ها محدودیت ایجاد کرد و سیستم به عنوان یک سلاح واکنش سریع (Counterforce) توانایی کمی داشت یا حتی فاقد توانایی یک سلاح واکنش سریع بود.در چنین شرای
طی این امکان وجود داشت که اتحاد جماهیر شوروی نختستین حمله خود را با تعداد محدودی کلاهک موشکی به ناوگان موشک های بالستیک قاره پیمای ایالات متحده انجام دهد و بدین ترتیب آمریکا را بدون هیچ موشکی که قادر به حمله به ناوگان موشکی باقی مانده آن ها باشد باقی می گذاشت. این برای آمریکا مشوقی بود تا جهشی سریع برای اطمینان یافتن از آسیب پذیر نبودن موشک هایش بر روی زمین پیدا کند. اما با این عنوان در درجه اول شهرها مورد هدف قرار می گرفتند، این نیازمند یک تمرین حمله نظامی در مقابل یک حمله غیرنظامی بود، چیزی که سیاستمداران به عنوان یک مشکل جدی در نظر گرفتند. در آوریل ۱۹۶۴ ایالات متحده تعداد بیشتری موشک بالستیک قاره پیما (موشک بالستیک قاره پیما) نسبت به بمب افکن های راهبردی در اختیار داشت، که این نگرانی را افزایش می داد. ادامه کار روی مینیتمن منجر به تولید مینیتمن ۲ در ۱۹۶۲ گردید، مینیتمن ۲ شامل دو پیشرفت کلیدی بود. سیستم ناوبری اینرسیایی جدید ان اس-۱۷ (NS-17) احتمال خطای دایره ای را به ۰٫۳۴ مایل دریایی بهبود داد، و این کافی بود تا موشک بتواند اهداف سخت را مورد اصابت قرار دهد. به همان اندازه مهم، سیستم هدایت گنجایش هشت هدف از
پیش انتخاب شده را فراهم ساخت. این موضوع به سیستم اجازه می داد تا نخستین حمله را تحمل کند و به سمت موشک های باقی مانده دشمن نشانه گیری کرده و شلیک کند. در برابر یک حمله محدود، همه موشک های اتحاد جماهیر شوروی در یک زمان شناسایی و هدف گیری می شد، این یک مزیت عمده راهبردی برای ایالات متحده بود. با این وجود مشکل حمله تمام عیار به ناوگان موشک های بالستیک قاره پیمای ایالات متحده که ممکن بود با پیشرفت اتحاد جماهیر شوروی صورت بگیرد حل شد. وجود نیروی موشک های بالستیک قاره پیما، بحرانی برای تسلیحات استراتژیک بود و نیروی هوایی آمریکا به طور فزاینده ای علاقه مند به راه های جدیدی برای ایمن نگه داشتن موشک هایش از چنین حمله ای شد. فلش طلایینیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در روزهای نخست توسعه نیروی موشک های بالستیک قاره پیمای خود به پایه مهندسی شرکت تی آر دبلیو (TRW) وابسته بود، در ۱۹۶۰ تعدادی از مهندسان شرکت تی آر دبلیو و دیگر مهندسان در برنامه موشک های بالستیک قاره پیما بر اساس فرم شرکت آئرو اسپیس کورپوریشن (Aerospace Corporation) درگیر شدند، آن ها در ابتدا بر روی پروژه مرکوری اسپسیس کرافت (Mercury spacecraft)، ایکس-۱۰ دای
ناسور (X-20 Dynasoar) و دیگر پروژه های موشک های بالستیک قاره پیما کار می کردند، در سال ۱۹۶۴ نیروی هوایی از آن ها خواست تا طیف گسترده ای از راه حل های موشک های بالستیک قاره پیمای مستحکم، تحت نام گلدن آرو (Golden Arrow) را مورد بررسی قرار دهند. این پروژه تسلیحات موشکی جاده ای، ریلی، زیردریایی و هوایی را شامل می شد، یکی از این موشک های پیشنهاد شده یک سیستم موشک بالستیک هوا به زمین به نام گلدن آرو (فلش طلایی) بود. نام پیشنهاد شده برای یک هواپیمای عظیم (در آن روزها) با موتور توربوپراپ که قادر بود هشت موشک را به مدت دو روز حمل نماید، موشک هایی که از پشت رها شده، سپس با یک چتر فرود به حالت عمودی درآمده و شلیک می شوند، به عنوان بخشی از تحقیق، شرکت آئرو اسپیس همچنین ترکیبی از یک موشک و پرتاب کننده را ارائه کرد که به اندازه ای کوچک بود که می شد دو تای آن ها را در هواپیمای موجود سی-۱۴۱ استارلیفتر (C-141 Starlifter) حمل کرد که می توانست تقریباً در هر فرودگاهی بنشیند، مجهز شده و پرواز کند، و این موضوع در زمان بحران های شدید بایست در فرودگاه های همه جانبه آمریکا گسترش می یافت. در پایان، آن ها همچنین موشک های متعارفی را در
سیلوهای فوق سخت معرفی نمودند که در سمت جنوبی کوه ها در خاک قرار می گرفت، در نتیجه زمانی که موشک های دشمن از سمت شمال نزدیک می شدند در سمت شمال کوه ها منفجر می شدند و دیگر قادر به ضربه زدن به سیلوهای واقع در قسمت جنوبی نبودند، جای گذاری درست موج انفجار را در فاصله ۵٫۰۰۰ فوتی از سیلوها نگه می داشت.
مجله اقتصاد یکی از مجلات علمی پیشرو در اقتصاد است که از طرف انجمن سلطنتی اقتصادی انگلیس برای نخستین بار توسط ویلی بلکول و به زبان انگلیسی در سال ۱۸۹۱ منتشر شد. مجله اقتصاد یکی از قدیمی ترین مجلات اقتصادی است. این مجله برای اولین بار در سال ۱۸۹۱ منتشر شد "با هدف ترویج پیشرفت دانش اقتصادی". در سال های ۱۹۱۱-۱۹۴۶ جان مینارد کینز ویراستار مجله اقتصاد بود پس از او جان فلمینگ از دانشگاه آکسفورد به مدیریت مسئول مجله اقتصاد در سال های ۱۹۷۶-۱۹۸۰ برگزیده شد. در حال حاضر، مجله اقتصاد متشکل از گروهی شامل آنتونیو سیسکونه از دانشگاه پومپئو فابرا، لئوناردو فلی از مدرسه اقتصاد لندن، استیو ماچین (ویرایشگر ویژه) از کالج لندن، جرن استفن پیسچکه از مدرسهٔ اقتصاد لندن، و اندرو اسکات ویرایشگر (سردبیر) از مدرسه اقتصاد لندن،تدوین و منتشر می شود و تعداد دفعات چاپ آن به صورت سالانه ۸ مجله است. جستارهای وابسته. http://www.res.org.uk/view/economichome.html
نورالدین ثابت ایمانی (زاده ۱۳۱۹ – درگذشته ۱۴ شهریور ۱۳۹۱) گوینده خبر در رادیو تلویزیون ملی ایران بود. فعالیت ها. وی از سال ۱۳۳۸ خورشیدی، با تأسیس تلویزیون در ایران، فعالیت های خود را به عنوان گوینده اخبار و گزارشگر در آن مؤسسه آغاز کرد و یک سال بعد به استخدام رادیو ایران درآمد. پس از آغاز به کار سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران، در شبکه دوم تلویزیون ایران به کار پرداخت، و بسیاری از بهترین گزارش های خبری تاریخ رادیو تلویزیون در ایران به وسیله او تهیه شده و با صدای او پخش شده است. او بعد از تأسیس شبکه دو در رادیو تلویزیون ملی ایران، در این شبکه به فعالیت پرداخت. ثابت ایمانی، که همچنین از گویندگان «برنامه گل ها» در حوزه موسیقی بود، پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، ایران را به مقصد آمریکا ترک کرد و در سال ۱۳۶۰ «رادیو ایران» را در لس آنجلس تأسیس نمود. او در بیش از سه دهه اقامت در آمریکا، در چندین شبکهٔ رادیویی و تلویزیونی فارسی زبان فعالیت خود را در بخش خبر و گویندگی ادامه داد. نورالدین ثابت ایمانی، در سال های اخیر مدیریت و سرپرستی بخش خبر تلویزیون ملی ایران (آمریکا) را بر عهده داشت تا اینکه دچار عارضه مغزی شد و با پیشرفت ب
یماری از ادامه کار بازماند. وی نیز در سال های پس از انقلاب رادیوی ایران را بنیان نهاد که بعد به همراه ایرج گرگین رادیوی امید ایران را تأسیس کرد. درگذشت. وی در ۱۴ شهریور سال ۱۳۹۱ و در سن ۷۱ سالگی بر اثر تومور مغزی درگذشت.
تئودور آیکه (۱۷ اکتبر ۱۸۹۲ – ۲۶ فوریه ۱۹۴۳) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در اس اس خدمت کرد. او از سال ۱۹۳۴ بازرس کل اردوگاه ها و فرمانده یگان های حفاظتی اس اس بود. آیکه ساختاری متمرکز با قوانین یکپارچه و انضباط بخش برای اردوگاه ها به وجود آورد و یگان های حفاظت را به نیرویی سازمان یافته در قالب چند هنگ بدل ساخت. در جریان جنگ جهانی دوم لشکر "توتن کوپف" اس اس را با همین یگان های حفاظتی ایجاد و آن را در کارزارهای مختلفِ جبهه های غربی و شرقی فرماندهی کرد. آیکه در نهایت سال ۱۹۴۳ در جریان نبرد سوم خارکوف با ساقط شدن هواگرد حامل او، کشته شد. سال های اولیه. تئودور آیکه روز ۱۷ اکتبر سال ۱۸۹۲ در هودینگن در آلزاس–لورن تحت سلطه امپراتوری آلمان زاده شد. تئودور عملکرد خوبی در مدرسه نداشت. سال ۱۹۱۹ ترک تحصیل کرد تا به نیروی زمینی امپراتوری آلمان بپیوندد. ابتدا در هنگ ۲۳ پیاده نظام ارتش بایرن در لانداو قرار گرفت و سپس سال ۱۹۱۳ به هنگ ۳ پیاده نظام و سال ۱۹۱۴ به هنگ ۲۲ پیاده نظام این ارتش منتقل شد. در پی آغاز جنگ جهانی اول در نبردهای نواحی لورن، ایپر و فلاندر در جبهه غربی حضور یافت و نقش های مختلف دفتری و میدان
ی داشت. سال ۱۹۱۶ به هنگ ۲ توپخانه پیاده در لشکر دوم پیاده نظام پیوست و در نبرد وردن مشارکت کرد. از سال ۱۹۱۷ تا پایان جنگ در گروهان جایگزینی مسلسل سپاه ۲ بود. در طول جنگ نشان های عالی درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین را دریافت کرد که برای یک درجه دار بسیار قابل توجه بود. جنگ اثر بدی بر روحیه آیکه گذاشت و هنگام بازگشت فردی خشن و تلخ مزاج بود. نسبت به بی ثباتی ها و نابسامانی های حاصل از سقوط امپراتوری آلمان انزجار نشان می داد. او کمونیست ها، یهودیان و سایر «مجرمان نوامبر» را عامل خنجر زدن از پشت و باعث شکست آلمان می دید. میلی به خدمت در رایشسور، نیروهای مسلح جمهوری وایمار نداشت و ماه مه سال ۱۹۱۹ از آن کناره گرفت. ابتدا وارد دانشکده فنی ایلمناو در تورینگن شد اما مشکلات مالی اجازه ادامه تحصیل به او نداد. زمانی که آلمان دچار نرخ بالایی از بیکاری بود، آیکه ناچار به خدمت به عنوان خبرچین برای پلیس گردید. با این حال با نشان دادن مخالفت ها و تحرکات سیاسی علیه جمهوری، ماه ژوئیه سال ۱۹۲۰ اخراج شد. آیکه با سفر به شهرهای دیگر دست کم دو بار دیگر توانست به عنوان افسر پلیس به سر کار بازگردد اما باز هم اقدامات ضددولتی اجازه ادامه کار را ب
ه او نمی داد. در نهایت ماه ژانویه سال ۱۹۲۳ یک افسر امنیت در شرکت داروسازی ایی گه فاربن در لودویگسهافن شد و تا سال ۱۹۳۲ آن جا ماند. آغاز فعالیت در اس اس. آیکه در این مدت جنبشی با عقاید سیاسی مشترک با خود یافت. بدین شکل روز ۱ دسامبر سال ۱۹۲۸ با شماره عضویت ۹۰۱–۱۱۴ به حزب ناسیونال سوسیالیست و همزمان نیروی شبه نظامی آن اس آ پیوست. ماه اوت سال ۱۹۳۰ به نیروی سازمان یافته تر اس اس منتقل شد. اس اس کوچک تر بود و چشم انداز پیشرفت بهتری برای او داشت. هاینریش هیملر، رهبر اس اس، روز ۲۷ نوامبر همان سال درجه اونتراشتورم فورر (معادل ستوان دوم) را به آیکه اعطا و او را فرمانده دسته ۱۴۷ (یا ۱۴۸) اس اس در لودویگسهافن کرد. با چنان حمیتی برای اس اس فعالیت و نیرو جذب می نمود که تنها سه ماه بعد هیملر او را به درجه اشتورم بان فورر (معادل سرگرد) ترفیع داد و مسئولیت تشکیل گردان دوم هنگ ۱۰ اس اس را به او سپرد. آیکه این مسئولیت را تا تابستان سال ۱۹۳۱ به انجام رساند. به اندازه ای در این کار موفق ظاهر شد که هیملر درجه اشتاندارتن فورر (معادل سرهنگ) را به او اعطا کرد و خود آیکه را روز ۱۵ نوامبر سال ۱۹۳۱ به فرماندهی هنگ ۱۰ اس اس برگزید. بدین
شکل با وجود این که نسبتاً دیر به حزب ملحق شد اما ترقی سریعی در آن داشت. تقریباً این زمان بود که ایی گه فاربن را رها کرد. البته گفته می شود به موجب چنین فعالیت های سیاسی که باعث بی توجهی او به این کار می شد و همچنین رکود اقتصادی حاکم بر آلمان، از این شرکت اخراج شده است. در این زمان درگیری میان آیکه و یوزف بورکل، گاولایتر پفالتس پدید آمد. بورکل در تلاش بود همه فعالیت یگان های اس اس و اس آ را تحت نظر خود بگیرد. مقاومت آیکه اجازه تحقق آن را نداد تا یک خصومت شخصی میان این دو ایجاد شود. درگیر بودن آیکه در فعالیت های خشونت آمیز سیاسی سبب شد روز ۶ مارس سال ۱۹۳۲ به اتهام در اختیار داشتن غیرقانونی مواد منفجره و طرح ریزی برای بمب گذاری و ترور سیاسی در بایرن، دستگیر شود. دادگاهی در بایرن روز ۷ ژوئیه او را به دو سال زندان محکوم کرد. فرانتس گورتنر، وزیر دادگستری بایرن که با ناسیونال سوسیالیست ها هم دلی داشت و بعداً وزیر دادگستری هیتلر شد، در این مسئله دخالت و حکم آزادی مشروط تا «بهبود سلامتی» آیکه داد تا پس از آن دوره حبس خود را بگذراند. آیکه روز ۱۶ ژوئیه آزاد شد اما مستقیماً به لودویگسهافن بازگشت و دست از اقدامات خود نکشی
د. تحت تعقیب پلیس مجبور به اختفا در لانداو شد. به خواست هیملر مخفیانه به مونشن رفت و سپس بلافاصله برای دور ماندن از دست حاکمیت آلمان، راهی ایتالیا گردید. آیکه روز ۱۸ سپتامبر با چهره مبدل و گذرنامه جعلی از راه اتریش به ایتالیا گریخت. هیملر به جهت دلداری، او را به درجه اوبرفورر (معادل سرهنگ ارشد) ترفیع داد و فرماندهی اردوگاه پناهندگان اس آ و اس اس در مالچزینه در شمال ایتالیا را در اختیار او نهاد. آیکه روز ۲۶ اکتبر با هم قطاران خود با لباس اس اس در راهپیمایی بولتسانو برای بزرگداشت دهمین سالگرد ورود موسولینی به رم شرکت کرد که به شکل گسترده ای در رسانه های ایتالیایی پوشش یافت. این کار موجب برآشفتگی ناسیونال سوسیالیست های تیرول و ناراحتی هیملر شد. آیکه تا هنگام به قدرت رسیدن آدولف هیتلر به عنوان صدراعظم در سال ۱۹۳۳، قادر به بازگشت به آلمان نشد. پس از آن گورتنر حکم تبرئه او را صادر کرد. گفته می شود در مدتی که آیکه در تبعید بود، بورکل در تلاش بود با اخراج او از حزب جایگاهش در اس اس را تصاحب کند. وقتی خبر این اقدامات به آیکه رسید چند نامه های تهدیدآمیز علیه بورکل نوشت. آیکه در نهایت روز ۱۰ مارس سال ۱۹۳۳ به لودویگسهافن