Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شبکه های محلی یا اینترنت دسترسی داشته باشند کنترل کند. مخفی کردن کامپیوتر از ژورت اسکن برای پاسخ ندادن ناخواسته به ترافیک شبکه نظارت بر برنامه های کاربردی با گوش دادن به آن برای اتصال به شبکه های دریافتی نظارت وتنظیم همهٔ ورودی وخروجی کاربران اینترنت جلوگیری از ترافیک ناخواسته شبکه که از برنامه های محلی نصب شده به وجود آمده است. فراهم کردن اطلاعاتی در مورد برنامه هایی که در تلاش برای برقراری اتصال می باشند برای کاربر. فراهم نمودن اطلاعاتی در مورد سرور مقصد که با نرم افزار در تلاش برای برقراری ارتباط می باشد. منابع. 1.^ https://web.archive.org/web/20120626062254/http://securityresponse.symantec.com/avcenter/security/Content/2004.05.12.html
منشی یک سمت اداری ست و می تواند به موارد زیر نیز اشاره کند:
آصف شوکت از سران سیاسی و نظامی سوریه بود که از سپتامبر ۲۰۱۱ به معاونت وزیر دفاع منصوب شد و همچنین شوهرخواهر بشار اسد رئیس جمهور سوریه نیز بود. وی متولد ۱۹۵۰ در طرطوس و کشته شده در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲ در دمشق پایتخت سوریه در اثر یک بمب گذاری انتحاری در ساختمان شورای امنیت ملّی سوریه است. وی یکی از طراحان تسلط سوریه بر لبنان در مقابل آمریکا بود و به همین دلیل نیز دارایی های وی در سال ۲۰۰۶ از طرف آمریکا بلوکه شد. زندگی. وی در یک خانوادهٔ متوسط علوی متولد شد. در دانشگاه دمشق تحصیل کرد و در دهه ۱۹۷۰ به ارتش سوریه پیوست. در دهه ۱۹۸۰ به بشرا اسد خواهر بشار اسد و تنها دختر حافظ اسد که در دانشگاه دمشق مشغول تحصیل در رشتهٔ داروسازی بود، معرفی شد. ازدواج این دو در میانه دهه ۱۹۹۰ با مخالفت شدید خانوادهٔ اسد که این ازدواج را مناسب نمی دانستند، (چون آصف شوکت یک افسر ساده ارتش و از خانواده ای متوسط بود و همچنین از ازدواج قبلی اش ۵ فرزند داشت و از بشرا نیز ده سال بزرگتر بود) مواجه شد؛ به ویژه برادر بزرگ بشار اسد یعنی باسل اسد با این ازدواج مخالف بود و حتی برای جلوگیری از ملاقات آصف شوکت با خواهرش، وی را دستگیر کرد، ولی درنهایت باس
ل در یک تصادف رانندگی کشته شد. یک سال پس از این حادثه، ازدواج صورت گرفت و شوکت توسط حافظ اسد بخشیده شد و به مقام سرلشگری رسید. اختلافات همچنان ادامه داشت و حتی گفته شد که ماهر اسد برادر کوچکتر بشار اسد به وی تیراندازی کرد و در نتیجه، شوکت را برای درمان به بیمارستانی نظامی روانه پاریس کردند. آصف شوکت ریاست سازمان اطلاعات ارتش سوریه را برعهده داشت و به طور رسمی از سال ۲۰۰۵ به این پست گمارده شد. وی پس از واقعه ۱۱ سپتامبر با سرویس های اطلاعاتی آمریکا همکاری می کرد که با تیره شدن روابط سیاسی دو کشور این همکاری هم به پایان رسید. در ماجرای ترور رفیق حریری نخست وزیر سابق لبنان از ماهر اسد و آصف شوکت به عنوان طراحان ترور نام برده می شود. وی به دقت، نظم و سنجیدن امور در کارها معروف بود و می توانست میان کار سیاسی و کار نظامی و امنیتی، هماهنگی کاملی ایجاد کند. آصف شوکت توانسته بود با برخی از نیروهای نظامی جدا شده از نظام سوریه گفت وگو و ارتباط برقرار و آن ها را نسبت به بازگشت به ارتش سوریه قانع کند که در نتیجهٔ اقدامات وی بحران شهر زبدانی در سوریه خاتمه پیدا کرد. شایعه کشته شدن. در اواسط ماه مه ۲۰۱۲، گروه های شورشی، شایع
ه مسمومیت شوکت و درگذشت وی را منتشر کردند. چندی بعد شوکت در تلویزیون سوریه ظاهر شد. مرگ. او که در اواخر ماه مه از یک سوء قصد مسمومیت به همراه پنج تن دیگر از سران رژیم جان سالم به در برده بود که با قتل عام زنان و کودکان در کشتار حوله پاسخ داده شد، سرانجام در روز ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲ در جلسه ای که در ساختمان شورای امنیت ملّی سوریه برگزار می شد، به همراه داود راجحه وزیر دفاع، ژنرال جاسم الفریج وزیر سابق دفاع و همچنین حسن تورکمانی مشاور ارشد نظامی بشار اسد توسط یک بمب گذار انتحاری که گفته می شود محافظ شخصی وزیر دفاع بوده است، به قتل رسید.
فرانتز زلدته (زاده ۲۹ ژوئن ۱۸۸۲ – درگذشته ۱ آوریل ۱۹۴۷) وزیر کار آلمان نازی از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ بود. زندگی. زلته در ماگدبورگ به دنیا آمد. پدر وی صاحب یک کارخانه تولید مواد شیمیایی و آب گازدار بود. در مدرسه ویلهلم رابه درس خواند. برای مدتی به عنوان فروشنده کار می کرد. سپس به دانشگاه فنی براونشوایگ و دانشگاه گرایفسوالد شیمی خواند. در سال ۱۹۰۸ کار پدر تازه درگذشته اش را ادامه داد. وی در جنگ جهانی اول در ارتش آلمان خدمت کرد و بازوی چپش را از دست داد. پس از آن گزارشگر جبهه شد و صلیب آهنین درجه دو و درجه یک را دریافت کرد. وی در جنگ به درجه هاوپتمان (سروانی) رسید. اشتالهلم. وی در واکنشی به انقلاب ۱۹۱۸–۱۹۱۹ آلمان، سازمان اشتالهلم را در ۲۵ دسامبر ۱۹۱۸ تأسیس کرد. چند سال بعد به حزب خلق ملی آلمان پیوست و هم چنین عضو شورای شهر ماگدبورگ شد. در سال های بعدی در جمهوری وایمار سازمان اشتالهلم به سرعت به یک سازمان ضددموکراتیک و ضدجمهوری خواه تبدیل شد. زلته امیدوار بود که این سازمان بتواند به ارگان رهبری یک جنبش متحد جناح راستی تبدیل شود. در سال ۱۹۲۹ این سازمان توانست با متحد کردن حزب خلق ملی آلمان، حزب نازی و لیگ پان-ژرمن یک ر
فراندوم را علیه برنامه ای که جمهوری وایمار برای پرداخت غرامت های جنگ جهانی اول داشت برگزار کند. هدف اصلی این اتحاد محکوم کردن هرمان مولر صدراعظم آلمان و وزیرانش به خیانت به کشور بود؛با این حال رای مردم به حد نصاب نرسید. در سال ۱۹۳۱ زلته توانست جبهه هارتسبورگ را که یک اتحاد دست راستی علیه هاینریش برونینگ صدراعظم آلمان پس از مولر بود تشکیل دهد. کابینه هیتلر. در جریان مذاکرات برای صدراعظمی آلمان میان هیتلر و فرانتس فون پاپن در ژانویه ۱۹۳۳ زلته از طرف خود و کل اشتالهلم به هیتلر رای داد. در نهایت پاپن تسلیم خواسته های هیتلر شد و هیتلر صدراعظم آلمان شد. در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ زلته به عنوان وزیر کار به کابینه هیتلر پیوست. در انتخابات مارس ۱۹۳۳ نمایندگان در رایشتاگ نیز از طرف حزب خلق ملی آلمان در انتخابات شرکت جست اما رای لازمه را کسب نکرد. با این حال به عنوان عضو مهمان به جمع نمایندگان اضافه شد. در ۲۷ آوریل ۱۹۳۳ زلته به حزب نازی پیوست و اشتالهلم را با اس آ ادغام کرد. در مارس ۱۹۳۴ زلته رهبری سازمان لیگ آلمانی جبهه جنگندگان را بر عهده گرفت که در واقع سازمانی همانند اشتالهلم بود. این سازمان بسیار سریع منحل شد. در سال ۱۹۳۵ و
ی از هیتلر درخواست کرد تا وی را از مسئولیت های رسمی کنار بگذارد اما هیتلر نپذیرفت. پس از جنگ. زلته در پایان جنگ جهانی دوم در موندورف توسط متفقین دستگیر شد. در دادگاه های نورنبرگ وی سعی کرد از نقش خود در به قدرت رسیدن هیتلر تبری جوید. صحبت های او پذیرفته نشد و زلته در آوریل ۱۹۴۷ در بیمارستان نظامی ایالات متحده آمریکا در شهر فورت درگذشت. در دوران رایش سوم، چندین خیابان در شهرهای مختلف آلمان از جمله در شهر ماگدبورگ محل زادگاه وی به نام وی نام گذاری شد.
عملیات بارباروسا که با عنوان تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی نیز شناخته می شود، اسم رمز یورش ورماخت (نیروهای مسلح آلمان) و برخی متحدانش در نیروهای محور به اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود که به عنوان بزرگ ترین و گسترده ترین یورش نظامی تاریخ در روز یکشنبه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد. این عملیات قصد داشت هدف ایدئولوژیک آلمان برای تصرف سرزمین های غربی شوروی به عنوان فضای حیاتی و جای دادن نژاد آلمانی در آن را به منصه اجرا بگذارد. هدف آلمانی ها از طرح جامع برای شرق به دست آوردن منابع نفتی قفقاز و همچنین اراضی کشاورزی شوروی بود. در دو سال منتهی به جنگ، دولت های آلمان و شوروی معاهدات سیاسی و اقتصادی با اهداف راهبردی میان خود به امضا رسانده بودند. در پی حصول فراغت از جبهه غربی پس از پیروزی بر فرانسه در مهٔ ۱۹۴۰، فرماندهی عالی ورماخت ژوئیهٔ همان سال آغاز به طرح ریزی یک تهاجم به شوروی کرد که در نهایت در ۱۸ دسامبر ۱۹۴۰ با صدور فرمان شماره ۲۱ پیشوا نهایی شد. در طول عملیات بارباروسا، حدود سه میلیون نیروی مهاجم (بزرگ ترین نیروی تهاجمی در تاریخ نظامی) در جبهه ای به طول ۲۹۰۰ کیلومتر با قریب به ۶۰۰ هزار خودرو و ۶۲۵ هز
ار اسب، به شوروی حمله بردند. این تهاجم نقطه اوج جنگ جهانی دوم به لحاظ جغرافیایی و نظامی بود. آغاز این عملیات موجب گشوده شدن جبهه شرقی جنگ برای آلمان گردید؛ جبهه ای که بیشترین شمار نیروها نسبت به هر جبهه دیگری در تاریخ را به خود دید و تأثیر بسزایی بر سیر جنگ جهانی دوم و تاریخ سده بیستم داشت. در جریان این عملیات نیروهای آلمانی با جلوداری چهار گروه زرهی زیر چتر پشتیبانی هوایی لوفت وافه، با غافلگیر کردن ارتش سرخ در مجموعه ای از حملات متوالی، در مدتی کوتاه یعنی کمتر از شش ماه، پیشروی سریعی در سه محور راهبردی شمالی، مرکزی و جنوبی در عمق ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ کیلومتری تا حومه لنینگراد، مسکو و روستوف-نا-دونو صورت دادند. در محور مرکزی، آلمانی ها با دو انبر شمالی و جنوبی گروه ارتش مرکز، تا پایان ماه نخست سه ارتش میدانی شوروی را در غرب مینسک به محاصره درآوردند و منهدم کردند. تا پایان ماه بعد محاصره مشابه دیگری توسط این گروه ارتش این بار در ناحیه شمال اسمولنسک حول سه ارتش دیگر شوروی پدید آمد. در همین حال، دو گروه ارتش شمالی و جنوبی ورماخت نیز موفقیت های تقریباً همسانی کسب کردند. در این زمان در یک تصمیم سرنوشت ساز در اواخر ژوئیه،
آلمانی ها با به تعویق انداختن تهاجم به سمت مسکو، بر اراضی شمالی و جنوبی متمرکز شدند. در پی این انحراف، پیروزی های مهمی در جنوب با محاصره و انهدام تمامی نیروهای جبهه جنوب غربی شوروی در ناحیه شرق کی یف و در شمال با تکمیل محاصره لنینگراد حاصل گشت اما تهاجم به مسکو برای یک ماه به تأخیر افتاد تا فرصت کمتری برای ورماخت جهت پایان دادن موفقیت آمیز به عملیات پیش از فرا رسیدن زمستان باقی بماند. در بعد تاکتیکی–عملیاتی، نیروهای آلمانی پیروزی های قابل توجهی کسب کرده، برخی از مهم ترین مراکز اقتصادی و سیاسی شوروی به ویژه در اوکراین را تصرف نموده و با وجود متحمل شدن تلفاتی سنگین، با اجرای نبردهای محاصره ای به دشمن خود مقدار بیشتری تلفات و خسارات وارد آوردند. نیروهای آلمانی با اجرای تاکتیک جنگ برق آسا در اعماق خطوط دفاعی دشمن در مجموع بیش از سه میلیون سرباز ارتش سرخ شوروی را به اسارت گرفتند. با وجود موفقیت های اولیه، تهاجم آلمان به مشکلات عدیده ای همچون معضلات ترابری و تدارکاتی، کاستی های طراحی عملیاتی و زمستان روسیه گرفتار شد. در پایان این عملیات در دسامبر ۱۹۴۱، نیروهای آلمانی با شکست در نبرد مسکو و ضدحمله زمستانی شوروی از ح
ومه پایتخت به عقب رانده شدند. آلمانی ها با اطمینان بالایی انتظار فروپاشی سریع ساختار حاکمیت و مقاومت در شوروی همانند لهستان و فرانسه را داشتند اما حکومت شوروی و ارتش سرخ با نجات از تهاجم اولیه، دشمن را وارد یک جنگ فرسایشی نمودند؛ جنگی که آلمان با محدودیت در منابع مادی و انسانی مهیای آن نبود. نیروهای فرسوده ورماخت با از دست دادن ابتکار عمل، دیگر قادر به رسوخ در عمق سرزمین های شوروی نبودند و در نهایت متحمل شکست قطعی شدند. نام گذاری. این عملیات نام فریدریش یکم، پادشاه آلمان و امپراتور مقدس روم (رایش نخست) را که به سبب ریش سرخ «بارباروسا» لقب گرفته بود، بر خود داشت. فریدریش یکم کسی بود که در سال ۱۱۸۹ میلادی و در جریان جنگ صلیبی سوم در رأس قوای صلیبی برای بازپس گیری اورشلیم به جنگ مسلمانان به رهبری صلاح الدین ایوبی رفت. آدولف هیتلر، پیشوای «رایش سوم» که جنگ خود با شوروی را نوعی جنگ صلیبی، این بار علیه بلشویسم تلقی می کرد، لقب فریدریش یکم یعنی «بارباروسا» را بر عملیات تهاجم به شوروی گذاشت. پیش زمینه. روابط آلمان و شوروی. با روی کار آمدن کمونیست ها در روسیه، اتحاد جماهیر شوروی سیاست توسعه طلبانه ای اتخاذ کرد. در نخس
تین دهه از حاکمیت کمونیست ها، این کشور در تلاش بود ایده «انقلاب بلشویکی» خود را به سرتاسر جهان از جمله آلمان صادر کند. آلمان و شوروی از میانه دهه ۱۹۲۰ برای رشد ظرفیت تجهیزات نظامی خود همکاری هایی سرّی صورت دادند تا آلمان بتواند ضمن دور زدن محدودیت های پیمان ورسای، فرصتی جهت بازسازی توان نظامی خود بیاید. هر دو طرف منفعت بالایی از این همکاری حاصل کردند و در آینده نزدیک به قدرت های برتر در زمینه جنگ افزارهای زرهی و هوایی بدل شدند. با وجود این، روابط دو طرف بر اثر واگرایی نظام های اجتماعی و سیاسی آن ها به سرعت به سمت تضاد کشیده شد. با به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ تنش در روابط دو کشور شتاب گرفت. اختلافات ایدئولوژیک، با جانبداری از دو جبهه مخالف، حتی موجب تقابل عیان نظامی بین آلمان و شوروی در جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶ شد. پیمان مولوتوف–ریبنتروپ. با پیش گرفته شدن سیاست مماشات توسط قدرت های غربی در قبال آلمان، شوروی در نهایت وادار شد با آلمان وارد معامله شود. شوروی به تلاش بریتانیا و فرانسه برای دفع خطر آلمان از خود و تشویق آن به توسعه به سمت شرق، مظنون شده و حتی نگران بود در نهایت آلمان و بریتانیا با هم
دستی یکدیگر جنگی علیه شوروی کمونیست به پا کنند. در طرف دیگر، تضمین استقلال لهستان توسط بریتانیا، جایگاه آلمان در اروپا را به چالش کشید. همین موضوع محرکی برای آلمان جهت خنثی سازی تهدید شوروی با رسیدن به توافق با آن، برای اجتناب از گرفتاری در جنگ دو جبهه ای شد. مذاکرات بین طرفین از آوریل ۱۹۳۹ آغاز شد. روز ۲۳ اوت، یواخیم فن ریبنتروپ، وزیر خارجه آلمان، وارد مسکو شد. توافق نهایی طی چند ساعت حاصل گردید و روز بعد به امضا رسید. منعقد کنندگان این پیمان که به پیمان مولوتوف–ریبنتروپ معروف شد، علاوه بر لهستان بخش های دیگر شرق اروپا از جمله کشورهای حوزه دریای بالتیک، رومانی و فنلاند را بین یکدیگر تقسیم کردند و آلمان مجال پیدا کرد بدون نگرانی از جناح شرقی، به لهستان و سپس فرانسه حمله کند. به هر حال، هر دو طرف کاملاً آگاه بودند که این توافق چیزی بیش از یک پیوند موقت تا زمانی که منافع آن ها را تأمین می کند، نیست و شکی وجود نداشت که آلمان در اولین فرصت چرخشی ضد طرف مقابل خواهد داشت. انگیزه ها و اهداف. اهداف ایدئولوژیک. در کتاب "نبرد من"، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، مهم ترین وظیفه سیاست خارجی حکومت را امنیت بخشی به بقای نژاد آ
ن ملت می داند و این امر را از طریق برقراری «نسبتی سالم و طبیعی» بین مقدار جمعیت و رشد آن و متناسب با گستردگی جغرافیایی و منابع آن میسر می شمارد. او نسبت جمعیت آلمان به مساحت آن را «حزن انگیز» می خواند که باعث شده این کشور از اهمیتی برخوردار نباشد. هیتلر در ادامه می نویسد اگر مردم آلمان در چنین اراضی محدودی «زندانی» شوند، در آینده با «بدبختی» روبه رو خواهند شد. او جنبش ناسیونال سوسیالیست را با به دست آوردن اراضی جدید، ناجی مردم آلمان از نابودی یا به بردگی درآمدن معرفی می نماید. هیتلر در این راه بازیابی اراضی امپراتوری آلمان در سال ۱۹۱۴ و حتی هر دوره دیگری در تاریخ این کشور را کافی نمی بیند. او توسعه استعماری در سایر قاره ها را مشکل گشا نمی داند و بر لزوم سلطه بر اراضی بیشتر در خاک اروپا تأکید می کند. او در نهایت اذعان می دارد که آلمانی ها بدین منظور باید به شرق و مشخصاً روسیه و کشورهای وابسته هم مرز آن نظر بیفکنند. هیتلر قوام دهنده حکومت های پیشین روسیه را هسته ای از «روشنفکران آلمانی» در طبقه حاکمان آن می داند که هم اینک جای خود را به «یهودیان» داده اند؛ یهودیانی که پایدار نگاه داشتن این حکومت برایشان ممکن نی
ست و امپراتوری عظیم روسیه را به سمت انحلال پیش می برند. هیتلر می پندارد «یهودیت بین المللی» به عنوان «مجرمان خون آلود و خون آشام» و «انگل های نمایشگر فریب و خدعه» در لباس «بلشویسم روسی» به دنبال آن است که علاوه بر روسیه بر تمامی جهان از جمله آلمان سلطه استبدادی یابد و موجب از بین رفتن این کشور گردد. هیتلر تنها عامل بازدارنده را به کارگیری قوه قهریه بیرونی توسط نیرویی قدرتمندتر علیه آن ها برمی شمارد تا تلاش عناصر «یهودی–بلشویکی» برای سلطه بر جهان به همراه خودشان نابود شود. تمکین بریتانیا. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، هیتلر معتقد بود می تواند بدون نیاز به تهاجم به این کشور، با بریتانیا از در صلح وارد شود و با آن به توافقی برسد که در آن آلمان بر بدنه اصلی خاک اروپا مسلط می شود و بریتانیا با دست کشیدن از مناطق تحت سلطه آلمان، امپراتوری جهانی خود را حفظ می کند. هیلتر اما دلیل مقاومت و حاضر نبودن بریتانیا به صلح را امید آن به شوروی می دانست و استالین را در حال تحریک آن کشور برای ادامه دادن جنگ و معطل کردن آلمان جهت خرید زمان برای خود می دید. از این رو، به زعم هیتلر از میان برداشتن شوروی امید بریتانیا را نقش بر آب می ک
رد و آلمان را بر اروپا حاکم می نمود. نفت و مواد اولیه. در پی اعمال محاصره دریایی توسط بریتانیا، امکان واردات نفت برای آلمان از طریق دریا از میان رفت و این کشور کاملاً به میدان های نفتی محدود رومانی وابسته شده بود. پیش بینی می شد ذخایر نفت آلمان تا اکتبر ۱۹۴۱ به پایان برسد. از این رو، پیشنهاد تهاجم و تسلط سریع بر میدان های نفتی شوروی در قفقاز مطرح شد که اگر صورت نمی گرفت، عواقب وخیمی در عملیات های نظامی پس از سپتامبر ۱۹۴۱ در پی می داشت. از طرفی با بسیج مقدار زیادی از نیروی انسانی آلمان برای مقاصد جنگی، این کشور با کمبود نیروی کار در بخش کشاورزی نیاز شدیدی به واردات مواد غذایی پیدا کرده بود. با یادآوری شرایط نزدیک به قحطی آلمان در اثر محاصره دریایی بریتانیا در جنگ جهانی اول، روی آوری به شرق مخصوصاً اوکراین، به منظور دستیابی به منابع غذایی اجتناب ناپذیر به نظر می رسید. نیروهای طرفین. آلمان. نبردهای پیشین، با وجود اینکه باعث از بین رفتن مقدار زیادی از تجهیزات (عموماً منسوخ) آلمانی شده بود، تلفات نسبتاً سبکی به ورماخت وارد آورده و آن را دست نخورده باقی گذاشته بود. تقریباً تمامی افسران و درجه داران نیروی زمینی آلما
ن میدان نبرد را در لهستان و جبهه غربی تجربه کرده بودند. ورماخت در سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰ در اوج قدرت خود به نظر می رسید. آلمانی ها در فاصله بین دو جنگ دکترین نظامی بلیتس کریگ را توسعه داده بودند. در این روش تجهیزات متحرک رزمی با حمله متمرکز به بخش های کوچکی از خط مقدم، خطوط دشمن را می شکستند و خود را به پشت این نیروها می رساندند و با برهم زدن مسیر تدارکات و فرماندهی آن ها، بخش بزرگی از نیروهای دشمن را به محاصره درمی آوردند. سپس نیروهای پیاده نظام یگان های در محاصره را منهدم می کردند. گاهی ممکن بود با تأخیر پیاده نظام، نیروهای دشمن موفق به گریز از حلقه محاصره شوند. این مسئله در اثر ناکافی بودن تجهیزات موتوری نیروهای پیاده نظام آلمان بروز می نمود. با توجه به اهمیت حیاتی نیروهای زرهی در دکترین تهاجمی آلمان، آلمانی ها پیش از آغاز عملیات بارباروسا با کاهش تعداد میانگین تانک های هر لشکر از ۳۰۰ به کمتر از ۱۶۰ دستگاه، تعداد لشکرهای زرهی شان را از ۱۲ به ۲۴ افزایش دادند. برخلاف افسران ارتش سرخ شوروی، تمامی رده های افسران آلمانی آموزش دیده بودند تا به ابتکار خود دست به عمل بزنند و در صورت عدم دریافت فرمان از رده های بالاتر
با تفکرات خود به مسیر ادامه دهند. به عنوان بزرگ ترین نیروی تهاجمی تاریخ، آلمان برای عملیات بارباروسا، در مجموع بیش از ۳ میلیون نفر از نیروهای خود را در قالب ۱۵۱ لشکر شامل ۱۹ لشکر زرهی و ۱۵ لشکر پیاده نظام موتوریزه در مناطق شرقی متمرکز کرد. این نیروها در مجموع بالغ بر ۳۳۵۰ تانک و ۷۲۰۰ قبضه توپ در اختیار داشتند. فنلاند با ۱۴ لشکر و رومانی نیز با ۴ لشکر و ۶ تیپ با پشتیبانی ۹ لشکر و ۲ تیپ دیگر، به عنوان متحد یا متفق آلمان در عملیات بارباروسا حضور داشتند. هدایت تمامی نیروهای محور در اختیار فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان بود. ورماخت جنگ با شوروی را مجموعاً با ۶۰۰ هزار وسیله موتوری و قریب به ۶۲۵ هزار اسب، برای کشیدن موارد مختلف از جمله قطعات توپخانه، آغاز کرد. نزدیک به ۲۷۷۰ فروند هواگرد برای این عملیات در نظر گرفته شده بود. در حالی که هواگردهای مسرشمیت ب اف ۱۰۹اف جنگنده های فوق العاده ای بودند، مابقی انواع مدل های نیروی هوایی آلمان به سرعت رو به کهنگی می رفتند. لوفت وافه، نیروی هوایی رایش سوم، در سال ۱۹۴۱، با توجه به عملیات هوایی بر فراز بریتانیا، قریب به ۲۰۰ بمب افکن کمتر از فصل بهار پیشین در اختیار داشت. در حقیق
ت، لوفت وافه با این تجهیزات یک نیروی هوایی تاکتیکی با قابلیت حمایت از عملیات های تهاجمی زمینی کوتاه مدت به حساب می آمد و توانایی انجام عملیات هوایی عمیق را نداشت. در مجموع، با باقی گذاشتن ۵۵ لشکر و ۱۵۰۰ هواگرد در مناطق دیگر، ۷۳٫۶ درصد از نیروی زمینی و ۵۸٫۳ درصد از نیروی هوایی آلمان در هنگام آغاز عملیات بارباروسا بدین منظور به کار گرفته شدند. متحدان آلمان. آلمان برای نخستین بار پس از آغاز جنگ جهانی دوم در طرح عملیاتی بارباروسا به نیاز و تمایل به دریافت یاری از سوی متحدان خود در نیروهای محور اذعان کرد. با وجود این، برخلاف آلمان، هیچ کدام از متحدان آن بهره چندانی از توان صنعتی نداشتند و اقتصاد آن ها دچار عقب ماندگی بود. به خواست هیتلر، آلمان از مطلع ساختن متحدان خود، به جز رومانی، از زمان دقیق آغاز عملیات تا پیش از لحظات آخر خودداری کرد. همکاری با اسلواکی و مجارستان تنها به جهت امور تدارکاتی در نظر گرفته شده بود. شوروی. از اواخر دهه ۱۹۳۰ نیروهای مسلح شوروی رشد چشمگیری داشتند؛ به وجهی که شمار آنان از ۱٫۵ میلیون نفر در سال ۱۹۳۷ به ۵٫۲ میلیون نفر در ژوئن ۱۹۴۱ رسید اما این رشد شدید کمّی، با رشد کیفی همراه نشد و به ک
اهش قابلیت رزمی ارتش سرخ انجامید. سال ۱۹۴۱ حدود دو سوم از نیروهای ارتش سرخ در مناطق غربی، نخستین سال از خدمت خود را می گذراندند و نیمی از آن ها تقریباً هیچ آموزشی ندیده بودند. روی کاغذ، ارتش سرخ بزرگ ترین و مجهزترین ارتش جهان به حساب می آمد اما پیشینه پرنوسان و عملکرد آن در تعدادی از جنگ های کوچک باعث شده بود توانمندی نظامی اندکی برای آن فرض شود. پاکسازی بزرگ در سال ۱۹۳۷ رده افسران شوروی را مضمحل کرد و تعداد آن ها را از بیش از صد هزار نفر به نصف کاهش داد. این نیرو با وجود بزرگی در اندازه، فاقد مهارت و ساختار اداری لازم جهت مدیریت تحرکات پیچیده بود. گسترش سریع ارتش سرخ در کنار پاکسازی افسران ارشد و نیروهای باتجربه، سبب شد افسران بی تجربه با دریافت ترفیع درجه به مناصب بالاتر از سطح کیفی خود منصوب شوند. در سال ۱۹۴۰ با چرخش ناگهانی در مسیری که از سال ۱۹۳۷ آغاز شده بود، ارتش شوروی برای مدرن سازی اقدام کرد که موجب نابسامانی و سردرگمی گسترده شد. مکانیزه سازی گسترده و مجدد این نیرو به اندازه ای سریع بود که تجهیزات و نفرات لازم برای آن تا آغاز جنگ مهیا نشد. اغلب ادوات زرهی ارتش سرخ از انواع قدیمی و تعداد بسیاری از آن
ها نیازمند تعمیر بودند. از مجموع قریب به ۲۴ هزار تانک ارتش سرخ در ژوئن ۱۹۴۱، تنها اندکی بیش از ۱۸۰۰ دستگاه، تانک های جدید کی وی و تی-۳۴ بودند. همین تعداد نیز با خدمه ای با آموزش اندک و بدون ذخایر کافی سوخت و مهمات بودند. بخش قابل توجهی از ادوات و تجهیزات موجود در انبارهای ارتش سرخ، در ربع نخست سده بیستم میلادی تولید شده بود. این نیروها نیز همانند هم نوعان آلمانی خود با افزایش تعداد یگان های زرهی و مکانیزه، خودروها و کامیون های خود را برای تکمیل یگان های تازه از دست دادند و به این ترتیب در بسیاری موارد قادر به تحرک مؤثر نبودند. با وجود اینکه نیروی هوایی شوروی بزرگ ترین نیروی هوایی جهان به حساب می آمد، هشتاد درصد از مجموع ۱۹٬۶۰۰ فروند هواگرد آن از مدل های قدیمی و فرسوده بودند. البته مدل های جدیدتر هواگردهای شوروی از بهار ۱۹۴۱ پا به عرصه گذاشت. هنگام آغاز جنگ قریب به ۷٬۱۰۰ فروند هواگرد از انواع مختلف در مناطق مرزی قرار داشت اما تنها نزدیک به ۶ هزار خدمه آموزش دیده برای به پرواز درآوردن آن ها در اختیار بود. هنگام آغاز تهاجم آلمان، تجربه بسیاری از خلبانان خط مقدم شوروی در استفاده از هواگرد خود تنها در حد چند ساعت
بود. طرح عملیاتی. ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان، ۳ ژوئیه ۱۹۴۰ از ستاد عملیات های فرماندهی عالی نیروی زمینی خواست «ملزومات یک دخالت نظامی که روسیه را وادار به به رسمیت شناختن جایگاه مسلط آلمان در اروپا می کند» را بررسی نماید. هالدر روز ۴ ژوئیه ارتش هجدهم را موظف به آماده سازی یک طرح دفاعی برای محافظت از اراضی شرقی کرد. پس از حصول پیروزی مقتدرانه بر فرانسه در مه ۱۹۴۰، هیتلر در جلسه ۲۱ ژوئیه در صدارت عظمای رایش، اعلام کرد آماده است در صورت لزوم تصمیم دربارهٔ برنامه تهاجم به بریتانیا را تا بهار سال بعد به تعویق بیندازد تا جنگ علیه شوروی از پاییز همین سال آغاز شود. بر اساس تحلیل ستاد عملیات های فرماندهی عالی ورماخت مسائل ترابری به تنهایی حمله به شوروی در پاییز آن سال را غیرممکن می ساخت. در نهایت، هیتلر مجاب شد عملیات را به تعویق بیندازد. برنامه ریزان آلمانی از اثر پاکسازی استالین در شرایط نظامیان شوروی آگاهی داشتند و سرویس های اطلاعاتی آلمانی ساختار فرماندهی و پشتیبانی شوروی را حجیم، واکنش آن به حوادث را کند و برای انطباق با تغییرات سریع شرایط تاکتیکی غیرآماده برآورد می کردند. دو هفته پس از آ
غاز آماده سازی های دفاعی توسط ارتش هجدهم، اهداف این طرح ریزی که توسط اریش مارکس، رئیس ستاد این ارتش صورت می گرفت، به شرایط تهاجمی تغییر یافت. مارکس طرح خود را تحت عنوان «پیش نویس عملیاتی شرق» تا ۵ اوت تکمیل کرد. طرح مارکس پایه برنامه ریزی های ستادی با جزئیات بیشتر را شکل داد. مارکس به صورت کلی، نیروهای مهاجم را به دو بدنه اصلی در شمال و جنوب منطقه مردابی تقریباً غیرقابل عبور پریپیات با هدف نهایی مسکو تقسیم کرد. طرح مارکس به صورت کلی شامل سه مرحله می شد: طبق این طرح، عملیات مجموعاً ۹ تا ۱۷ هفته به طول می انجامید. مأموریت اصلی نیروی زمینی در طرح مارکس، انهدام نیروهای ارتش سرخ با یک یورش قدرتمندانه از ناحیه شمالی منطقه مردابی پریپیات بود. هدف نهایی دستیابی به خطی بود که از روستوف-نا-دونو در جنوب آغاز می شد و با گذر از گورکی در شرق مسکو تا آرخانگلسک در کرانه دریای سفید در شمال کشیده می شد. نهایتاً، روز ۳۱ ژوئیه، در کنفرانس بزرگ «شرایط کلی جنگ» در اقامتگاه برگهوف، هیتلر فرماندهان عالی نظامی را از تصمیم جدید خود مبنی آغاز یورش در بهار سال بعد مطلع ساخت و خواهان شروع آماده سازی ها شد. هیتلر مه ۱۹۴۱ را «تاریخ موقت» آ
غاز تهاجم معین ساخت. روز ۳ دسامبر خلاصه ای از برنامه ریزی ها و شبیه سازی های فرماندهی عالی نیروی زمینی به هیتلر ارائه گردید که وی ضمن تأکید بر این مسئله که «مسکو خیلی مهم نیست»، طرح پایه را مورد تأیید قرار داد. در جلسه دیگری در ۵ دسامبر، هالدر پیشنهاد تشکیل سه گروه ارتش، دو گروه ارتش در شمال و سومی در جنوب منطقه مرداب های پریپیات که به سمت لنینگراد، مسکو و کی یف پیش خواهند رفت، را مطرح ساخت. او هدف نهایی عملیات را خط ولگا–آرخانگلسک دانست. هیتلر در این جلسه بر به محاصره درآوردن نیروهای دشمن در منطقه بالتیک و لزوم تأمین نیروی کافی برای گروه ارتش مرکز جهت امکان چرخش بخش بزرگی از آن به جانب شمال و لزوم حرکت نیروی ثانویه ای از گروه ارتش مرکز به سمت رود دنیپر در نزدیکی کی یف و سپس چرخش به سمت جنوب شرقی جهت به محاصره درآوردن نیروهای دشمن در غرب اوکراین اشاره نمود. نتایج نهایی طرح ریزی ها روز ۱۷ دسامبر به هیتلر ارائه گردید. روز بعد، ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۰، هیتلر با صدور رسمی آن تحت عنوان «فرمان شماره ۲۱ پیشوا» ضمن اشاره به اهداف جغرافیایی متعدد از جمله مسکو، هدف نهایی عملیات بارباروسا را انهدام توان نظامی شوروی دانست و م
یانه مه ۱۹۴۱ را مهلت نهایی انجام باقی مانده آماده سازی ها مشخص ساخت. اسم رمز «بارباروسا» برای نخستین بار در این فرمان از سوی هیتلر به کار گرفته شد. پیش از این از اسم رمز «اوتو» و «فریتس» در این ارتباط استفاده می شد. هیتلر ۹ ژانویه ۱۹۴۱ در کنفرانسی در برگهوف اذعان داشت «هنگامی که این عملیات اجرا شود، اروپا نفس خود را حبس خواهد کرد.» آخرین روز آوریل، هیتلر زمان رسمی آغاز عملیات بارباروسا را ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ تعیین نمود. از جمله عواملی که سبب شد آغاز عملیات از ۱۵ مه به ۲۲ ژوئن به تعویق بیفتد، عدم اتمام تمهیدات تدارکاتی و زمستان نامعمول پر بارشی بود که باعث طغیان رودخانه های مرکز اروپا شد. از طرفی اگر عملیات زودتر آغاز می شد، به راسپوتیتسا، فصل بارندگی برمی خورد که راه ها را بلااستفاده می نمود. دلیل دیگر این تأخیر تهاجم نیروهای آلمانی به بالکان (یوگسلاوی و یونان) دانسته شده است. مخفی نگاه داشتن مقصود جابجایی. رهبران آلمان از این مسئله آگاه بودند که نمی توان تمرکز میلیون ها سرباز و جابجایی های زیاد ریلی را برای مدت زیادی مخفی نگه داشت. از این رو، آلمان سعی کرد به جای مخفی نگاه داشتن حضور نیروهایش در مناطق مرزی، هدف خود