Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاپیتان رابرت فالکون اسکات (۶ ژوئن ۱۸۶۸ – ۲۹ مارس ۱۹۱۲) از افسران نیروی دریایی سلطنتی و مکتشفی بود که فرماندهی دو هیئت در سفر اکتشافی دیسکاوری در فاصلهٔ ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ و سفر اکتشافی نافرجام ترا نووا در فاصلهٔ ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۳ در نواحی جنوبگان را برعهده داشت. اسکات در دومین سفر مخاطره آمیزش به قطب جنوب رهبری هیأتی پنج نفره را عهده دار بود و در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۱۲ کمتر از پنج هفته از سفر اکتشافی آمونسن به قطب جنوب به قطب رسید. اسکات و چهار نفر همراهش در طی سفر بازگشتشان بر اثر خستگی، گرسنگی و سرمای شدید جان باختند. در راه برگشت ملاقات برنامه یزی شده تیم حمایتی همراه سگ ها از بیس کمپ، با وجود راهنمایی های مکتوب اسکات شکست خورد و اسکات و همراهانش در فاصله از دپوی بعدی و در فاصله از بیس کمپشان در نقطه هوت جانشان را از دست دادند. هنگامی که اجساد اسکات و همراهانش کشف شدند، آنها اولین نمونه فسیل قطبی کشف را به همراهشان داشتند. این فسیل ها متعلق به درخت زبان سرخس بودند و ثابت کردند که جنوبگان زمانی پوشیده از جنگل بودند و به باقی قاره ها متصل بود. اسکات تا پیش از انتصابش به فرماندهی سفر اکتشافی دیسکاوری، افسر نیروی دریایی سلطنتی
در بریتانیای عصر ویکتوریا بود، دوره ای که فرصت های پیشرفت شغلی برای او یا محدود بود یا دیگر افسران جاه طلب در پی تصاحب موقعیت های پیش آمده بودند. پس اسکات نه از سر علاقه مندی به سفرهای اکتشافی به قطب بلکه تنها به منظور متمایز ساختن خود از دیگران برای فرماندهی کشتی دیسکاوری در سفر به قطب جنوب ثبت نام کرد. اما پس از آن او باقی عمرش را به فعالیت در زمینهٔ موضوعات مربوط به جنوبگان اختصاص داد و دوازده سال آخر عمر او با این موضوع عجین شده بود. به دنبال پخش خبر مرگ اسکات و همراهانش، او به یکی از قهرمانان بریتانیا تبدیل شد و تا بیش از ۵۰ سال این جایگاه را در اختیار داشت. تا آنکه در اواخر قرن بیستم سوالاتی در باره شخصیت و شایستگی وی مطرح شدند. با این حال مفسران در سدهٔ بیست و یکم با اطلاع یافتن از افت دمای ۴۰ درجه سیلسیوس در مارس ۱۹۱۲ و با یافتن و بازخواندن دستورهای او برای کمک کردن به او در راه سفر بازگشت با دیدی مثبت به اسکات می نگرند.
مارک ریچ (زاده ۹ دسامبر ۱۹۳۴در آنتورپ بلژیک – درگذشته ۲۶ ژوئن ۲۰۱۳ در لوسرن سوئیس)، با نام قبلی «مارسل داوید رایش» ، سرمایه دار و دلال در بخش تجارت مواد خام، مواد غذایی، نفت، بنزین و املاک بود. بیشتر شهرت او به خاطر تأسیس شرکت گلنکور و محکومیت او به دلیل فرار از پرداخت مالیات در ایالات متحده و همچنین تجارت غیرقانونی نفت با ایران در زمان بحران گروگانگیری سفارت ایالات متحده در ایران بود. او در زمان محکوم شدن در سوئیس زندگی می کرد و هیچگاه به ایالات متحده بازنگشت. در زمان دولت بیل کلینتون او به صورت بحث برانگیزی در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱ و روز آخر دولت کلینتون مورد عفو قرار گرفت. پیشینه خانواده. او در سال ۱۹۳۴ از پدر و مادری آلمانی یهودی متولد شد. پدرش سمسار بود و در فرانکفورت امرار معاش می کرد. پس از روی کار آمدن نازیها خانواده او به بلژیک گریختند، کشوری که مارسل در آنجا به دنیا آمد. پس از مدتی آلمان ها بلژیک را نیز تسخیر کردند و خانواده رایش اینبار به فرانسه گریختند و پس از یک سال از آنجا در تهی دستی و بدون آشنایی با زبان انگلیسی خود را با یک کشتی باری به مراکش و از آنجا به آمریکا رساندند و در سال ۱۹۴۱ نیویورک نزد اقو
ام ماندگار شدند. خانواده «رایش» در سال ۱۹۴۵ تبعیت ایالات متحد آمریکا را پذیرفت و نام جدید «ریچ» را برگزید که ترجمه انگلیسی نام آلمانی آن ها است. پدر او شرکتی در کوئینز نیویورک تأسیس کرد و شروع به واردات مواد اولیه برای تولید کیف نمود. بعدها پدرش شروع به واردات مواد کشاورزی نمود و به تأسیس بانک آمریکایی بولیوی کمک نمود. مارک پس از دوره دبستان در دبیرستان رودز در منهتن نیویورک و سپس مدت کوتاهی در دانشگاه نیویورک در رشته بازاریابی درس خواند (۱ یا ۲ ترم) و پس از ترک تحصیل در دکان جواهرفروشی پدرش و نزد دیگر یهودیان فراری آلمانی تبار به شاگردی پرداخت. مارک در سال ۱۹۵۴ در شرکت «فیلیپ برادرز» که بزرگترین دلال مواد خام در جهان محسوب می شد استخدام شد. او با دنیس آیزنبرگ ازدواج کرد. دنیس وارث ثروت زیادی از شرکت تولید کفش پدرش بود. آن دو سه فرزند داشتند و یکی از آن ها به نام گابریل ریچ در ۲۷ سالگی در اثر سرطان خون درگذشت. در سال ۱۹۹۶ آن دو از هم جدا شدند ولی دنیس به استفاده از نام خانوادگی ریچ ادامه داد. شش ماه بعد مارک با گیسلا روسی ازدواج نمود و این ازدواج هم در سال ۲۰۰۵ به طلاق منجر شد. در زمان کار در شرکت فیلیپ برادر
ز او در مورد تجارت بین المللی و تجارت با کشورهای جهان سوم مطالب زیادی یاد گرفت. او به فعالیت های شرکت در کوبا، بولیوی و اسپانیا کمک می کرد. ریچ در سال ۱۹۷۴ با چند تن از یارانش از جمله پینکوس گرین یک شرکت دلالی مواد خام به نام «Marc Rich + Co AG» در شهر زوگ (معروف به بهشت مالیاتی جهان) در سوئیس بنیان نهاد. ریچ در سال ۱۹۹۳ بخشی از شرکت خود را به مدیرانش فروخت که از آن پس «Glencore International AG» نامیده شد. او به عنوان پادشاه نفت لقب داشت و در گسترش تجارت نفت بین المللی در دهه ۱۹۷۰ نقش زیادی داشت. فعالیتهای او در شرکتش باعث روابط خوب او با بسیاری حکومت های دیکتاتوری شد. او بعدها در خاطرات خود گفته بود که بیشترین سود وی از شکستن تحریم های جهانی علیه آفریقای جنوبی در زمان آپارتاید بود. او همچنین با فیدل کاسترو، آنگولا در زمان مارکسیسم، جبهه آزادی بخش ملی ساندینیستا در نیکاراگوا، معمر قذافی در لیبی، نیکلای چائوشسکو در رومانی و آگوستو پینوشه در شیلی روابط خوبی داشت. ارتباط با ایران. در زمان تحریم فروش نفت توسط اعراب در سال ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ مارک ریچ از دوستانش در خاورمیانه استفاده نمود تا بتواند تحریم ها را بشکند و از
ایران و عراق نفت خریداری کند. او با خرید نفت ارزان و فروختن گران آن به شرکت های آمریکایی سود سرشاری بدست آورد. بعد از انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ میلادی مارک ریچ از روابط خوب خود با دولت جدید ایران استفاده نمود تا بتواند تحریم های آمریکا علیه نفت ایران را شکسته و از ایران نفت خریداری کند. با وجود اینکه بیشتر افرادی که قبل از انقلاب در وزارت نفت با ریچ در تماس بودند نظیر دکتر پرویز مینا و علی رضایی از ایران گریخته بودند، ریچ مطمئن بود که دولت جدید ایران در کشوری که بیش از ۹۰ درصد درآمدش از طریق فروش نفت است محتاج او خواهد بود. به خصوص در شرایطی که تمام شرکتهای اروپایی و آمریکایی صنعت نفت ایران را ترک کرده بودند. در سال ۱۹۸۰ و در زمان واقعه گروگانگیری در سفارت آمریکا، مارک ریچ قرارداد نفتی بزرگی با دولت ایران بست. در این زمان او به همراه پینکی گرین برای دولت ایران اسلحه، از جمله مسلسل، راکت و سایر مهمات از تایلند ارسال می کرد. در زمانی که در دهه ۱۹۸۰ نفت در دنیا تا ۴۰ دلار در بشکه بالا رفت ریچ نفت را از ایران نصف این قیمت خریداری میکرد. از این زمان ایران به مهم ترین مشتری ریچ در خاورمیانه به مدت ۱۵ سال بدل شد. او
به کمک یک کانال مخفی نفت ایران را برای اسرائیل ارسال می نمود. او در خاطرات خود در کتاب "پادشاه نفت" نوشته دانیل امان ادعا کرده است که هر دو کشور ایران و اسرائیل از این تجارت آگاه بودند. بر طبق گفته ریچ ایران هر ساله ۱۵٫۷ میلیون بشکه نفت برای اسرائیل ارسال می کرده است با اینکه دولتهای دو کشور روابط رسمی نداشتند. ریچ همچنین ذکر کرده است که از ابتدای تجارت او در ایران مقام های بالای حکومت ایران از رابطه او با اسرائیل و ارسال نفت برای این کشور آگاه بودند. همچنین او ادعا کرده است که به دلیل روابط خوب ریچ با دولت ایران، او توانست به مأموران موساد کمک کند که در داخل ایران مأموران اطلاعاتی بدست آورند. محکومیت در ایالات متحده. در سال ۱۹۸۳ ریچ و همکارش پینتوس گرین به ۶۵ فقره مورد اختلاس مالی و فرار از مالیات و شکستن تحریم های ایران محکوم شدند. در صورت محکومیت او احتمالاً به بیش از ۳۰۰ سال زندان محکوم می شد. به گفته رودی جولیانی، دادستان وقت پرونده، مارک ریچ بزرگترین فراری مالیاتی تاریخ ایالات متحد آمریکا بود. اف بی آی تا اواسط دهه ۸۰ میلادی او را درلیست «Ten Most Wanted Fugitives» قرار داده و برای دستگیری او جایزه کلان
ی تعیین کرده بود. در سال ۱۹۸۵ اف بی آی قصد ربودن او را داشت ولی نقشه لو رفت و دولت سوئیس ریچ را پناه داد. او هیچگاه به ایالات متحده بازنگشت و خود را بیگناه می دانست. بعدها شرکت های مارک ریچ ۳۵ فقره فرار مالیاتی را قبول کرده و بیش از ۹۰ میلیون دلار جریمه دادند. او چندین بار از دستگیری در انگلستان، آلمان، فنلاند و جامائیکا فرار کرد و حتی به دلیل ترس از دستگیری در مراسم ختم دخترش در سال ۱۹۹۶ نیز شرکت نکرد. بیل کلینتون در سال ۲۰۰۱، دقیقاً در دروز آخر ریاست جمهوری خود ۱۴۰ نفر را مورد عفو قرار داد. یکی از آن افراد که بسیار بحث برانگیز بود مارک ریچ بود. در آن زمان، شیمون پرز و ایهود باراک شخصاً تلاش بسیاری برای عفو ریچ کرده بودند. چون همسر سابق ریچ، (مادر ۳ فرزند او) در دوران حکومت کلینتون، ۴۵۰.۰۰۰ دلار به حزب دموکرات کمک نقدی پرداخت، اینست که در برخی محافل گفته می شود، ریچ بخشودگی خود را با این پول خریده است. کمک به اسرائیل. کلینتون بعدها گفت که دولت اسرائیل از او درخواست بخشش مارک ریچ را نموده بود. مارک ریچ کمک های مالی بزرگی به اسرائیل نموده بود و بسیاری سران دولت اسرائیل از جمله شیمون پرز و ایهود اولمرت از او کم
ک مالی دریافت کرده بودند. بحث ها در مورد دلیل بخشیده شدن او ارتباط زیاد وی با سازمان اطلاعاتی اسرائیل (موساد) را نیز مطرح کرد. مارک ریچ بعدها در زندگی نامه خود گفت که او بارها به مأموران موساد در عملیاتهای مختلف کمک کرده است. این ادعای او توسط مقامات موساد نیز مورد تأیید قرار گرفته است. مارک ریچ گفته است که او به مأموران موساد اطلاعات می داده است و کمک زیادی برای انتقال نفت ایران به اسرائیل توسط کانال مخفی نموده بوده است. رئیس سابق موساد، اونر عزولای، نیز به شخصه از بیل کلینتون درخواست عفو وی را نموده بود. همچنین یکی دیگر از رؤسای موساد، شبتای شاویت نیز از کلینتون درخواست عفو ریچ را نموده بود. رئیس اتحادیه ضد افترا، آبراهام فاکسمن نیز که سازمان او از ریچ بیش از ۲۵۰۰۰۰ دلار در طول سال های مختلف دریافت کرده بود به کلینتون نامه نوشت و درخواست عفو ریچ را نمود. ریچ در تمامی زندگی خود به شدت از کشور اسرائیل حمایت می کرد. او مبلغی نزدیک به ۱۵۰ میلیون دلار به موسسات اسرائیلی نظیر موزه اسرائیل، موزه تل آویو، موسسات تحقیقاتی و تئاترهای اسرائیلی کمک کرده است. ریچ به دانشگاه آی دی سی هرتزلیا مبلغ زیادی کمک نمود و ساختمان
ی در این دانشگاه به نام وی نامگذاری شده است. ریچ به همراه پینکی گرین شریک خود سازمان ریچ را در اسرائیل بنیان نهاد که بزرگترین سازمان خیریه در اسرائیل است و توسط اونر عزولای ( که به کلینتون برای عفو وی نامه نوشته بود) مدیریت می شود. سازمان ریچ بیش از ۱۳۵ میلیون دلار در دو دهه گذشته در اسرائیل سرمایه گذاری کرده است. ریچ همچنین ساختمان مهندسی بافت در دانشگاه بار ایلان را تأمین هزینه کرده بود. مرگ. ریچ در اثر سکته در سال ۲۰۱۳ در بیمارستان لوسرن درگذشت. در زمان مرگ او ۷۸ سال سن داشت. بر اساس وصیت وی او در اسرائیل دفن شد. جایزه ها. مارک ریچ در سال ۲۰۰۷ [دکترای افتخاری] از دانشگاه بار ایلان اسرائیل به دلیل کمک های شایان به اسرائیل دریافت نمود. او همچنین دکترای افتخاری از دانشگاه بن گوریون نیز در سال ۲۰۰۷ دریافت کرد. مرکز چایم شبا در تل هاشومر در حومه تل آویو نیز در سال ۲۰۰۸ به او جایزه داد.
مادر ، ترانه ای از گروه آلمانی رامشتاین از آلبومی با همین نام است.
حاج عمر بونگو اوندیمبا (۳۰ دسامبر ۱۹۳۵ – ۸ ژوئن ۲۰۰۹) که تا پیش از گرویدن به اسلام در سال ۱۹۷۳ آلبر برنار بونگو نام داشت، سیاستمداری گابنی و رئیس جمهور گابن برای ۴۲ سال از ۱۹۶۷ تا زمان مرگش در ۲۰۰۹ بود. عمر بونگو نخست به عنوان صاحب منصبی جوان در دوران ریاست جمهوری لئون امبا، اولین رئیس جمهور گابن، به مقام هایی کلیدی گمارده شد تا آنکه در فاصلهٔ سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ معاون رئیس جمهور و پس از مرگ امبا در ۱۹۶۷ دومین رئیس جمهور این کشور شد. بونگو تا ۱۹۹۰ رهبری رژیمی تک حزبی وابسته به حزب دموکراتیک گابن را برعهده داشت تا آنکه فشار عمومی بر او سبب شد تا مجبور به معرفی سیاستی چند حزبی در کشور شود. او همچنین توانست در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ بر مخالفت های بسیار با حاکمیت خود فائق آمده و با گردآوردن رهبران مهم مخالفان در کنار خود، بار دیگر به تحکیم قدرتش بپردازد. بونگو سپس در انتخابات بحث برانگیز ریاست جمهوری سال ۱۹۹۳ و انتخابات بعدی سال های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۵ انتخاب شد و با افزایش اکثریت وابسته به او، گروه های مخالف در هر انتخابات بیشتر مطیع او گردیدند. بونگو به جهت آنکه تنها منافع خود، خانواده اش و خاصگان محلی را مد نظر داشته و کاری
به نفع گابن و مردم گابن انجام نداده است مورد انتقاد قرار گرفت. برای مثال اوا ژولی، سیاستمدار فرانسوی مدعی شد که در دوران زمامداری عمر بونگو، علی رغم افزایش سرانهٔ تولید ناخالص داخلی نفت گابن تا یکی از بالاترین سطوح در آفریقا، تنها سالیانه ۵ کیلومتر آزادراه در این کشور ساخته شد و یکی از بالاترین میزان مرگ و میر نوزادان در جهان تا هنگام مرگ بونگو در ۲۰۰۹ نیز متعلق به گابن بود. بونگو که سرطان داشت در ژوئن ۲۰۰۹ در اسپانیا درگذشت و پسرش علی بونگو که برای مدتی طولانی از سوی پدرش عهده دار مسئولیت های اداری کلیدی بود در اوت ۲۰۰۹ به جانشینیش انتخاب شد. عمر بونگو پس از کناره گیری فیدل کاسترو از ریاست جمهوری کوبا در سال ۲۰۰۸، طولانی ترین دوران ریاست جمهوری را داشت و حتی امروزه نیز از او به عنوان یکی از رهبران دارای طولانی ترین دورهٔ زمامداری در طول تاریخ یاد می شود.
شاهزاده نشین بزرگ مسکو یا مسکووی که تا سال ۱۳۸۹ با نام شاهزاده نشین مسکو شناخته می شد، یک شاهزاده نشین روسی در دوران قرون وسطای متأخر بود. پایتخت این شاهزاده نشین شهر مسکو بود. این حکومت که در ابتدا به عنوان یک شاهزاده نشین کوچک در سده سیزدهم تأسیس شده بود، در اواخر سده پانزدهم به سرزمینی پهناور و نیرومند و نخستین حکومت متمرکز روسیه تبدیل شد. هنگامی که مغول ها در سده سیزدهم به سرزمین های تجزیه شده روس کی یف حمله کردند، مسکو هنوز یک شهر کوچک در قلمرو ولادیمیر-سوزدال بود. اگرچه مغول ها مسکو را در زمستان ۱۲۳۸ سوزانده و در سال ۱۲۹۳ آن را غارت کردند، مکان دورافتاده و جنگلی آن تا حدی امنیت را از یورش و اشغال مغول ها فراهم می کرد. مسکو زمانی به یک شاهزاده نشین جداگانه تبدیل شد که دانیل (حکومت: ۱۲۶۳–۱۳۰۳)، کوچک ترین پسر الکساندر نوسکی شهر و مناطق اطراف آن را به ارث برد. تا پایان سده سیزدهم، مسکو در کنار تور به یکی از شاهزاده نشین های پیشرو در قلمرو شاهزاده نشین بزرگ ولادیمیر تبدیل شده بود. پس از آنکه میخائیل تور در سال ۱۳۰۴ به مقام شاهزاده بزرگ ولادیمیر رسید، کشمکشی بین شاهزادگان مسکو و تور آغاز شد. یوری (حکومت: ۱۳۰۳
–۱۳۲۵) به این عنوان اعتراض کرد و بعداً در سال ۱۳۱۸ توسط خان اردوی زرین که بر شاهزادگان روس تسلط داشت، به عنوان شاهزاده بزرگ منصوب شد؛ اگرچه تا چهار سال بعد این مقام را از دست داد. ایوان یکم (حکومت: ۱۳۲۵–۱۳۴۰) عنوان شاهزاده بزرگ را دوباره به دست آورد و توانست از دیگر شاهزادگان روسی برای خان مغول خراج جمع آوری کند که این امر ثروت مسکو را افزایش داد. همچنین مقر کلیسای ارتدکس روسی نیز از ولادیمیر به مسکو منتقل شد که موقعیت آن شهر را به عنوان مرکز معنوی کیش ارتدکس روسیه تثبیت کرد. ایوان یکم، تور را شکست داد و مقام خویش را برای پسرانش سیمئون (حکومت: ۱۳۴۰–۱۳۵۳) و ایوان دوم (حکومت: ۱۳۵۳–۱۳۵۹) به ارث گذاشت. پس از مرگ ایوان دوم، این عنوان موقتاً از دست رفت تا اینکه دیمیتری دونسکی (حکومت: ۱۳۵۹–۱۳۸۹) آن را دوباره به دست آورد و شاهزاده نشین را به یک شاهزاده نشین بزرگ ارتقا داد. او همچنین در سال ۱۳۸۰ شکست مهمی را بر تاتارها وارد کرد که اعتبار مسکو را به میزان زیادی افزایش داد. با افول اردوی زرین، هژمونی آن به طور فزاینده ای به چالش کشیده شد. واسیلی یکم (حکومت: ۱۳۸۹–۱۴۲۵) قلمرو خود را گسترش داد؛ اما در نهایت به دلیل حملات ت
اتارها مجبور به از سرگیری پرداخت خراج شد. واسیلی دوم (حکومت: ۱۴۲۵–۱۴۶۲) پس از یک جنگ داخلی، کنترل خود بر مسکو را تثبیت کرد و در دوران سلطنت او کلیسای روسیه خودمختاری اش را اعلام کرد. ایوان سوم (حکومت: ۱۴۶۲–۱۵۰۵) تقریباً تمام ایالت های روس را یکپارچه کرد و پایه های یک دولت متمرکز را بنا نهاد. سلطنت او آغاز دوره جدیدی در تاریخ روسیه بود و شکست تاتارها به دست او در سال ۱۴۸۰ پایان سلطه تاتارها را نشان می دهد. پسرش واسیلی سوم (حکومت: ۱۵۰۵–۱۵۳۳) الحاق اراضی باقی مانده را تکمیل کرد و سپس ایوان چهارم (حکومت: ۱۵۳۳–۱۵۸۴) در سال ۱۵۴۷ به عنوان اولین تزار روسیه تاج گذاری کرد و روسیه تزاری را بنیان گذاشت.
حَنّه یا حَنّای قدیس دختر فاقوذ (به عبری: חַנָּה) بر طبق مطالب دین های ابراهیمی مادر مریم و مادربزرگ عیسی بود که نسبش به داوود می رسید. نام «آن» (Anne) در انگلیسی از این نام گرفته شده است. این شخص در اسلام، مسیحیت مورد احترام است اما نامش در انجیل و قرآن نیامده است. در تفسیر صافی حدیثی از موسی الکاظم نقل شده است که نام اصلی مادر مریم «مَرثا» بوده، که در عربی به معنای «وهیبة» (هبه شده، بخشیده شده) است.
سرده کیسه خرس ها یا خرس های کیسه دار شامل ۳ گونه است که فقط یکی از آن (کوآلا) هنوز زنده است. بزرگ ترین گونه آن کوآلای غول است که از دوره پلیستوسن زندگی می کرده است و فسیل های آن در دریاچه ایردر استرالیای جنوبی یافت شده است از گونه دیگر P. mairs اطلاعات زیادی در دست نیست. منابع. Wikipedia contributors, "Phascolarctos," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Phascolarctos&amp;oldid=427345155 (accessed November 20، ۲۰۱۱).
جرونیمو (به زبان مسکالرو-چیریکاهوا: Goyaałé، به معنای "آنکه خمیازه می کشد") (۱۶ ژوئن ۱۸۲۹ – ۱۷ فوریه ۱۹۰۹) یکی از رهبران برجستهٔ سرخپوست در آمریکا بود که رهبری آپاچی های در جنگ هایی موسوم به جنگ های آپاچی علیه مکزیک و ایالات متحده که به زمین های قبیلهٔ آنان دست اندازی کرده بودند را برای چندین دهه برعهده جرونیمو (سال های ۱۸۲۹–۱۹۰۹م) رهبر آپاچی ها بود بعد از این که سربازان مکزیکی خانواده اورا کشتند او جنگجوی چریک شد که هم سربازان مکزیکی و هم آمریکایی از او می ترسیدند. او سرنجام تسلیم شد و در سال ۱۹۰۵م در رژه پیروزی انتخاب رئیس جمهور (دوموکراسی) روزولت شرکت کرد. زندگی. جرونیمو در ۱۸۲۹ در دستهٔ آپاچی های بدونکوهه در نزدیکی رود تورکی در ایالت امروزی نیو مکزیکو که در آن زمان بخشی از خاک مکزیک بود اما خانواده اش آن را جز زمین های بدونکوهه می دانستند متولد شد. پدربزرگ او رئیس بدونکوهه ها بود و او سه برادر و چهار خواهر داشت. پس از مرگ پدر، مادرش او را پیش آپاچی های چیهنه برد و او با آنها بزرگ شد. در ۱۷ سالگی با دختری از دستهٔ ندنی-چیریکاهوا ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد. در سالِ ۱۸۵۸ گروهی متشکّل از ۴۰۰ سربازِ مکزیکی
به فرماندهی کلنل خوزه ماریا کاراسکو به کمپ جرونیمو در بیرون شهر ، در زمانی که مردان در درون شهر مشغول داد و ستد بودند، حمله کرده و دست به کشتار زنان و کودکان زدند. همسر، فرزندان و مادر جرونیمو نیز از جمله کشته شدگان این حمله بودند. پس از این رویداد جرونیمو به انجام حملات انتقامی علیه مکزیکیان روی آورد. چنین بر می آید که عنوان «جرونیمو» نیز در همین زمان به او داده شد. وجه تسمیهٔ این نام به نبردی بازمی گردد که جرونیمو در آن، بی توجه به گلوله های مرگباری که به سویش می آمد مرتب با چاقو به سربازان مکزیکی حمله می برد و آنان نام جروم مقدس (جرونیمو) را صدا می زدند. آمریکایی ها این را شنیدند و گمان بردند که نام واقعی او جرونیمو است و همین نام بر او باقی ماند. جرونیمو پیوسته حملات و جنگ علیه استان ها و شهرهای مختلف مکزیک و سپس علیه مناطق آمریکایی در سرتاسر آریزونا، نیو مکزیکو و غرب تگزاس را ترغیب می نمود تا آنکه سرانجام در سال ۱۸۸۶ و پس از سال ها تعقیب و گریز، خود را تسلیم مقامات آمریکایی نمود. او به عنوان زندانی جنگی به شخصی نامدار بدل شد و در بازارهای مکاره حضور می یافت، هرچند هرگز به او اجازهٔ بازگشت به زادگاهش داده
نشد. جرونیمو بعدتر از اینکه خود را تسلیم کرده بود احساس پشیمانی نمود زیرا معتقد بود به شروطی که برای این کار تعیین کرده بود توجهی نشده است. جرونیمو در فوریهٔ ۱۹۰۹ از اسبش به هنگام رفتن به خانه فروافتاد و تمام طول شب را در سرما درآنجا به صورت درازکش ماند تا آنکه یکی از دوستانش او را که به شدت بیمار شده بود یافت. جرونیمو در ۱۷ فوریهٔ همان سال بر اثر عوارض ناشی از ذات الریه در اوکلاهما درگذشت و همان جا در گورستان زندانیان جنگی آپاچی به خاک سپرده شد.
"'ژیاردیا" انگلی از دسته برون کافتگان است که در روده باریک انسان و بسیاری از پستانداران زندگی می کند. این انگل سبب بیماری روده ای همه گیر و محلی و اسهال می شود. این تک یاخته گلابی شکل و دارای چهار جفت تاژک است. این امر شناسایی آن را زیر میکروسکوپ آسان می کند. ژیاردیا در گذشته در دسته پروتوزوآ طبقه بندی می شد. گونه ها. "Giardia agilis" "Giardia ardeae" "ژیاردیا لامبلیا" ژیاردیا لمبلیا "Giardia muris" "Giardia microti" "Giardia psittaci" چرخه زندگی و همه گیرشناسی. به دنبال خوردن کیست های موجود در محیط اطراف، این عفونت ایجاد می گردد. کیست ها پس از ورود به روده باریک باز شده و تروفوزوئیت ها از آن خارج می شوند. تروفوزوئیت ها از طریق تقسیم دوتایی شروع به زیاد شدن می کنند. ژیاردیا در دوازدهه باقی مانده و از طریق خون منتشر نمی شود. آنها با استفاده از دیسک های چسبنده خود به جدار روده می چسبند. در برخی حالات خاص به صورت کیست درآمده و در مدفوع دفع می شوند. این کیست ها قادر به تحمل گرما و خشکی نیستند ولی در آب سرد به مدت چند ماه به حیات خود ادامه می دهند. متوسط تعداد کیست دفع شده در انسانها مختلف است ولی به حدود یکصد میل
یون کیست در هر گرم از مدفوع می تواند برسد. در حالی که خوردن ده کیست می تواند عفونت را در فرد جدیدی ایجاد نماید. بنا بر این انتقال این عفونت براحتی صورت می گیرد. این عفونت در مهد کودک ها شایع است. کیست ها از طریق نبود بهداشت فردی، آلوده شدن غذا یا آب به کیست، منتقل می شوند. متأسفانه کلر زدن به آب آشامیدنی نمی تواند کیست ها را از بین ببرد و نیاز به جوشانیدن یا استفاده از فیلتر های ویژه برای جدا کردن کیست ها از آب آشامیدنی وجود دارد. بیماری زایی. علت این که چرا در برخی بیماران علایم شدید و در برخی علایم خفیف یا بدون علامت هستند به درستی شناخته نشده است. بیماران دچار صاف شدن پرز های سطح روده باریک و نوعی سوء جذب می گردند. بعد از یک دوره ۵-۶ روزه علایم بیماری شروع می شوند. البته ممکن است برخی بیماران بدون علامت و به عنوان ناقل بیماری در آیند. علایم اولیه شامل اسهال، دردشکم، آروغ زدن، نفخ، تهوع و استفراغ است. اسهال معمولاً یک هفته طول می کشد. وجود خون و موکوس در مدفوع و تب شایع نیست. تشخیص. مشاهده کیست یا تروفوروئیت در مدفوع یا روده باریک. کیست ها حدود ده میکرون اندازه داشته و دارای چهار هسته می باشند. برای تشخیص ا
ز آزمایش مدفوع استفاده می شود. درمان. آنتی بیونیک های مترونیدازول و تینیدازول معمولاً در درمان ژیاردیا مصرف می شود. نحوه مصرف و درمان ترکیبی با داروها مطابق نظر پزشک معالج است.
کریل نامی است که به راسته Euphausiacea از سخت پوستان گفته می شود که ظاهری همچون میگو دارند. این بی مهرگان در آب های همه اقیانوس های جهان یافت می شوند. نام «کریل» از واژهٔ نروژی "krill" به معنای «بچه کوچک ماهی» می آید. کریل بخش مهمی از زنجیره غذایی را تشکیل می دهد و در نزدیکی پایین هرم غذایی قرار دارد چرا که از فیتوپلانکتون ها تغذیه می کند و آن ها را به منبعی غذایی مناسب حال بسیاری از جانوران بزرگتر، که کریل منبع اصلی تغذیه شان به شمار می رود، تبدیل می کند. در اقیانوس منجمد جنوبی، گونه ای کریل که با نام کریل قطب جنوب شناخته می شود، جمعیتی با وزن تقریبی ۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ تن دارد؛ وزنی دو برابر بیشتر از وزن همه انسان های روی زمین با هم. از این ها، نیمی توسط نهنگ ها و پنگوئن ها و خوک های دریایی و ماهیان مرکب و ماهی ها مصرف می شود و توسط رشد و زایش جبران می گردد. بیشتر کریل ها دارای الگوهای مهاجرتی در طی روز هستند؛ از این رو این امکان را برای شکارچیان نزدیک سطح آب در طی شب و شکارچیان اعماق در روز فراهم می آورند تا به تغذیه از آن ها بپردازند. با دارا بودن جمعیتی با بیش از ۶۵۰ میلیون تن وزن، کریل پر تعدادترین جاندار روی ز
مین پس از پاروپایان به شمار می رود. کریل ها غذای خوبی هستند٬ چون پروتئین و ویتامین آ فراوان دارند.در سال های اخیر این جانوران را به مقدار زیاد صید کرده اند و زیست شناسان نگران اند که مبادا آن ها را بیش از حد شکار کنند.این امر ممکن است در بقیهٔ جانوران دریایی از جمله بالن ها٬ که جمعیتشان به طور خطرناکی کم شده است٬ تأثیر بدی بگذارد. حلال بودن کریل. کارشناسان مؤسسه حلال جهانی پس از یک کار پژوهشی در مورد آناتومی و ویژگی های این آبزی، میگو بودن آن را احراز و در نتیجه با تأکید بر میگو بودن این آبزی حلیت آن و محصولات منتج از آن را اعلام نموده اند. رده بندی. راسته Euphausiacea، رده بندی شده توسط جیمز وایت دانا در ۱۸۵۲، از دو خانواده تشکیل می شود:
فلورنس اُوِنز تامسون (۱سپتامبر، ۱۹۰۳ – ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۳), متولد شده با نام فلورنس لنا کریستی ، شخصی بود که سوژه ی عکاسی مشهور دوروتیا لنگ یعنی قرار گرفت و به یک نماد فرهنگی دوران رکود بزرگ و داست بول تبدیل شد. کتابخانه کنگره تصویر مادر مهاجر را اینگونه تشریح می کند: «یک نخود جمع کن بی بضاعت در کالیفرنیا، مادر هفت فرزند، سی ودو ساله، نیمپو، کالیفرنیا». تصاویر دیگر. لنگ در آن روز شش تصویر عکاسی کرد که پنج تای دیگر این تصاویر هستند:
منصوره رحماندوست متولد ۱۳۳۵ روان شناس و کارشناس مسایل خانواده و خواهر مصطفی رحماندوست می باشد. او همسر شهید ترابی و در سال ۱۳۹۰ سرپرست امور زنان وزارت آموزش و پرورش بوده است. ایشان دارای مطالعات حوزوی و همچنین تحصیلات دانشگاهی در رشتهٔ روان شناسی بالینی و مدیریت می باشد. او در برنامه های متعدد رادیویی و تلویزیونی به مسایل مختلف زناشویی و ازدواج پرداخته است و دارای مقالات متعددی در مطبوعات کشور است.
انجمن هکلوت که در سال ۱۸۴۶ پی افکنده شد سازمانی است خیریه که در لندن به ثبت رسیده است با این هدف که با انتشار نسخه های عالمانه سفرنامه های مهم و دیگر مطالب جغرافیایی به گسترش دانش یاری رساند. این انجمن نام از ریچارد هکلوت (۱۶۱۶–۱۵۲۵) دارد که مجموعه دار و ویراستار سفرنامه های سرزمین های دوردست بود که در انگلستان بدان علاقه داشتند. انجمن در تکمیل اهداف اصلی به برگزاری همایش ها و شرکت در آن ها که موجب گسترش اطلاعات جغرافیایی و نیز امکان پذیر ساختن تماسهای فرهنگی می شود اهتمام دارد. انجمن سازمانی است غیرانتفاعی که کارکنان و اعضای شورایش حقوقی دریافت نمی دارند. عضویت برای کلیه علاقه مندان به اکتشافات جغرافیایی و کسب آشنایی با دیگر فرهنگ ها آزاد است.
اصل تمام نگار یا اصل هولوگرافیک انگاشته ای از نظریه ریسمان و فرضیه ای بر اساس خاصیت گرانش کوانتمی است، که بیان می کند حداکثر مقدار محتوای اطلاعات محدود به هر ناحیه ای، یک بیشینه دارد، و این بیشینه نه با حجم ناحیه که با مساحت مرزش متناسب است. بنابراین، به عنوان مثال محتوای اطلاعات درون یک اتاق را حجم اتاق تعیین نمی کند، بلکه مساحت دیوارهای پیرامون آن تعیین می کند. این اصل از این ایده ناشی شده که طول پلانک یک ضلع از یک مربع است که فقط می تواند حدود یک بیت اطلاعات را نگهداری کند. این محدودیت را در ابتدا فیزیکدان جرارد توفت در سال ۱۹۹۳ مطرح کرد. این محدودیت برگرفته از ملاحظاتی است که بیان می کنند یک سیاهچاله توسط ِ مساحت سطحِ افق رویدادش تعیین می شود، نه به وسیله حجمِ محصورش. عبارتِ «هولوگرافیک» از قیاسِ هولوگرام گرفته شده است که در آن، تصاویر سه بعدی با انعکاس نور در یک صفحه ی مسطح ایجاد می شوند. بر این طریق، جهان فیزیکی را می توان یک هولوگرام دانست که اطلاعات آن در افق گرانشی کیهان توصیف شده است. همچنین این نظریه را به لئونارد ساسکیند و چارلز تورن نیز نسبت می دهند. دقیق ترین فرمول بندی اصل هولوگرافیک در تناظر ا
ی دی اس/سی اف تی است که توسط نظریه پرداز ریسمان، خوان مارتین مالداسنا در سال ۱۹۹۷ میلادی مطرح شد.