Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرودگاه شهری اونیانتا یک فرودگاه همگانی بهره برداری هوایی با کد یاتا ONH است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۲۸۰ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۵۳۷ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه شهری اونیل (به زبان بومی: John L. Baker Field) یک فرودگاه همگانی بهره برداری هوایی با کد یاتا ONL است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۱۳۴۴ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۶۱۹ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه اونیل یک فرودگاه همگانی (تعطیل) بهره برداری هوایی با کد یاتا OEA است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۱۰۵۲ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۲۶ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه اوندانگوا یک فرودگاه همگانی با کد یاتا OND است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۹۸۷ متر است. این فرودگاه در کشور نامیبیا قرار دارد و در ارتفاع ۱۰۹۷ متری از سطح دریا واقع شده است. شرکت های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. ایر نامیبیا operates daily flights between Ondangwa and اروس. The flight takes 45 minutes.
فرودگاه المپیک دم یک فرودگاه خصوصی با کد یاتا OLP است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۵۹۱ متر است. این فرودگاه در کشور استرالیا قرار دارد و در ارتفاع ۱۰۵ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه منطقه ای الیمپیا یک فرودگاه همگانی ۷۴۱۶۹ با کد یاتا OLM است . این فرودگاه در شهر تام واتر، واشینگتن کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۶۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه اولیو برنچ یک فرودگاه همگانی بهره برداری هوایی با کد یاتا OLV است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۸۲۹ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۲۲ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه تک بانده اولینگر یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن و شن دارد و طول باند آن ۶۰۹ متر است. این فرودگاه در شهر هیلسبرو، اورگن کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۵۶ متری از سطح دریا واقع شده است.
پایگاه هوایی دریایی اولگا بی یک فرودگاه همگانی بهره برداری هوایی با کد یاتا KOY است که یک باند فرود آب دارد و طول باند آن ۳۰۴۸ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۰ متری از سطح دریا واقع شده است.
قاشق سوپ خوری به قاشقی گفته می شود که گنجایش ۱۰ میلی لیتر را داشته باشد. گنجایش این قاشق با قاشق دسرخوری معادل و برابر است. در ایران در بسیاری از سایت ها قاشق غذاخوری معادل و برابر با قاشق سوپخوری گرفته می شود که با مقیاس های قاشق اندازه گیری استاندارد تفاوت دارد.
فرودگاه اولدس-دیدسبوری یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۵۸۹ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۰۲۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
پایگاه دریایی و فرودگاه شهری اود تاون (به زبان بومی: Dewitt Field) یک فرودگاه همگانی بهره برداری هوایی با کد یاتا OLD است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۹۷۵ متر است. این فرودگاه در شهر اود تاون، مین کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۳۸ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه اولد بریج یک فرودگاه همگانی بهره برداری هوایی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۰۹۵ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۴۶ متری از سطح دریا واقع شده است.
هایپریون نام درختی است بومی کالیفرنیا با ارتفاع ۱۱۵٫۸۵ متر و از خانواده درختان سکویا، به عنوان بلندترین درخت جهان شناخته و ثبت شده است. این درخت تقریباً بین ۱۲۰۰ تا ۱۸۰۰ سال عمر می کند و همچنین عرض آن به ۹ متر می رسد، بر اساس استانداردهای مربوط به درختان، هایپریون هنوز جوان است و با شادابی فراوان، به رشد خود ادامه می دهد. دانشمندان معتقدند که این درخت تنها ۶۰۰ سال عمر کرده است که در مقایسه با انسان، با ۲۰ سالگی برابری می کند. می توانیم امیدوار باشیم که هایپریون سال های پیری را نیز به چشم ببینید.
قاشق دسرخوری قاشقی است که به خوردن دسر اختصاص دارد بعضی اوقات این قاشق برای خوردن سوپ و سریال (غذا) هم استفاده می شود. از نظر گنجایش این قاشق مابین قاشق چایخوری و قاشق غذاخوری قرار دارد و برابر و مشابه قاشق سوپخوری است با این تفاوت که قاشق دسرخوری بیضی شکل است ولی قاشق سوپخوری گرد است. در برخی از نواحی استفاده از این قاشق بسیار مرسوم است و در برخی دیگر چنان کاربرد ندارد و به جای آن از قاشق چنگال یا قاشق چایخوری استفاده می شود. در روش سنتی چیدن میز قاشق دسرخوری در بالای ظرف یا کاسه قرار گرفته و از دیگر قاشق ها مجزا می شود یا ممکن است این قاشق بعد از آوردن دسر به میز آورده شود. از نظر اندازه گیری گنجایش یک قاشق دسرخوری با دو قاشق چایخوری یا ۱۰ میلی لیتر برابر است.
پارِتاکِن یا پَریتَکان یا ماد پارِتاکِنا (Paraitakene, Paraetacene) نام باستانی منطقهٔ فَریدَن در محدودهٔ استان اصفهان کنونی است که میان دو رشته کوه موازی، در شمال کوه رود، و در جنوب رشته های جبال جنوبی ایران که دنبالهٔ سلسلهٔ زاگرس می باشد، محدود شده است؛ و از سوی جنوب غرب کوه ها آن را از عیلام جدا می سازند و در جنوب شرق به توسط بیابان، از فلات فارس مجزا می باشد. در بخش شمال غربی این دره رودک زاینده رود جاری است و شهر اصفهان بر کرانهٔ آن قرار دارد. این رود به دریاچه شور می ریزد. به موازات آن، اندکی شرقی تر، آنسوی رشته جبال کوه رود درهٔ دیگری وجود دارد که شهر کنونی یزد در آن واقع است این ناحیه را در عهد باستان غالباً جزو کشور ماد برمی شمردند. پیشینه. با اشیای بدست آمده در منطقهٔ فریدن امروزی مورخان قدمت زیست انسان در پارتاکن را در حدود ۷ الی ۱۰ هزار سال پیش تخمین می زنند. پارتاکن نامی است که ریشهٔ آن وضوحاً ایرانی می باشد و در آسیای میانه هم شنیده شده است. ظاهراً پارتاکنیان از دیگر مادها جدا می زیستند. عده ای به این باورند که واژهٔ «پارتیکن» مرکب از دو کلمهٔ «پارت» + «کان» به معنی مکان یا سرزمین پارتی بوده. گ
ذشته از هرودوت دیگر مؤلفان باستان نیز از «پارتاکنا» یاد می کنند مارکوات صحیح ترین اشتقاق را بدست می دهد: «پارا - ایتا - کا» به معنی ناحیه ای که توسط رودی شسته شده باشد، مانند رودبار در فارسی کنونی. دیگر اشتقاق های ممکن و محتمل این کلمه به قرار زیر است: پاراتاکا به معنی به پیش رونده + پسوند آن یا پسوند صفتی، مکانی کان یا پاری تاکا. به همین معنی. این اصطلاح تا اکنون در درهٔ زاینده رود به صورت فریدن محفوظ مانده است. هرودوت می گوید: «مادها به شش قبیله تقسیم می شدند: بوسیان، پاراتاکنیان، استروخانیان، ایرانتیان، بودیان و مغ ها؛ قبل از آن که مادها به قدرت برسند و بر اریکهٔ قدرت بنشینند، در مقابل دولت آشور اتحادیه ای از قبایل را تشکیل داده بودند. این اتحادیه از شش قبیله تشکیل می شد که یکی از آن ها قبیلهٔ «پارتاکن» بودند که در حوالی اصفهان امروزی زندگی می کردند. پارتاکن در منبع آشوری. در حملهٔ نا فرجام آشوریان به ماد شرقی سه تن از پیشوایان مادهای دور دست در مرز بیابان نمکزار (دشت کویر) و پای کوه بیکنی (دماوند) به سردار آشوری متوسل شده یاری طلبیدند. این سه نفر عبارت بودند از اوپیس فرمانفرمای پارتاکّی و زاناسان فرمانفرم
ای پارتوکّی و راماتی فرمانفرمای اور کازابارنا. گرچه در هر سه مورد لفظ نقطهٔ مسکون یا دهکده در متن آمده ولی اکثر محققان موافقند که منظور ناحیه است نه دهکده. محتملا پارتاکّا همان پارتاکانو - ی متون سارگون دوم یعنی پارتاکنا - ناحیهٔ کنونی منطقه فریدن می باشد . گزارش هرودوت. برای تعیین اسامی عضو اتحادیه قبایل ماد باید به کلام هرودوت متوسل شد. او می گوید که مادها به شش قبیله تقسیم می شدند: در مرز ماد و پارس مرکز شهر گابای قرار داشت، همان G,B پارت ها و GAY زمان ساسانیان. در ۳–۵ کیلومتری شهر اصفهان. دیگر نواحی ماد سفلی. گذشته از ۱۲ ناحیهٔ یاد شده در ماد آتروپاتن و ماد سفلی ولایات دیگری نیز - خارج از حدود ویژهٔ ماد - به آن دولت گرایش داشتند. از آنجمله بود سرزمین های کرانهٔ کاسپی که فقط از طریق ماد یا با دنیای خارج مربوط بود. در جنگل های انبوه گرمسیری این ناحیه قبایلی می زیستند که غالباً از شکار روزگار می گذراندند و از مادها عقب مانده تر بودند. اینجا در آن زمان و بعدها معمولاً بقایای زبان هایی که در خود خاک ماد از میان رفتند، محفوظ ماندند و این واقعه موجب پیدایش تفاوت ظاهری قومی میان ساکنان نواحی اخیرالذکر و مردم کران
هٔ دریای کاسپین گشت. هنوز در زمان حاضر هم تات ها و تالش ها و گیلک ها و مازندرانی ها به زبان هایی سخن می گویند که خود بقایای زبان هندواروپایی می باشد که در آغاز لسان ماد شرقی بوده. امتیاز ویژهٔ این زبان ها کهنگی و مهجوری ترکیب اصوات می باشد که در بسیاری از موارد با زبان پارسی تفاوت داشته، با مادی و پارتی و اوستایی مشابهت دارد. بدین سبب اکر تات ها و تالش ها را مادهایی بشماریم که به عنف پارسی شده اند، کاملاً راه خطا پیموده ایم. با اینکه در لهجه های مزبور از لحاظ منشأ ذخیرهٔ لغوی سهم فارسی فوق العاده بزرگ است ولی کاملاً مبنا و مایهٔ مادی خود را حفظ کرده اند. ولی نفوذ زبان مادی هندواروپایی در نواحی کاسپین پدیده ای ثانوی بوده. در دورهٔ سلطنت مادها کاسپیان و دیگر قبایل کرانهٔ دریای کاسپین ظاهراً لهجه های قدیمی تر هندواروپایی خویش را که در ماد غربی نیز متداول بوده، حفظ کرده بودند. باید سرزمین ارمنستان را که رود ارس از ماد جدا می کرد نیز، در عهد باستان، واجد ارتباط نزدیک با کشور اخیر بدانیم. سرزمین ارمنستان که در آغاز هزارهٔ اول پ.م. از جهات و مسیرهای اصلی لشکرکشی ها و نقل و نتقالات قبایل بر کنار بود، شرایطی را که در
دورهٔ ماقبل خاص ماد بود، در مدت طویل تری حفظ کرد. متأسفانه وضع منابع باستانشناسی و کتبی اجازه نمی دهد ویژگی مناسبات ماد و ارمنستان را دقیق تر مشخص سازیم.
میدان نفتی کانتارل بزرگترین میدان نفتی مکزیک است، که در سال ۱۹۷۷ توسط یک ماهیگیر مکزیکی بنام رودسیندو کانتارل کشف شد. اوج ظرفیت تولید نفت خام میدان کانتارل در سال ۲۰۰۳ معادل ۲٫۱ میلیون بشکه در روز بوده است. این میدان از سال ۲۰۰۳ به بعد، دچار افت تولید حاصل از تخلیه طبیعی مخازن گردید و تا آوریل ۲۰۱۲ میزان تولید میدان کانتارل به ۴۰۸ هزار بشکه در روز رسید. میدان نفتی کانتارل از میدان های در گردانندگی شرکت پمکس می باشد.
اَرگبَد (پارسی میانه:hlgwpt؛ پارتی: ʾrkpty و hrkpty یعنی هرگبِد و قدیمی تر هرکپَت)، عنوانی بلندپایه در دورهٔ شاهنشاهی اشکانی و ساسانی بوده است. ریشه شناسی. اگرچه اکثراً واژهٔ ارگبد را به معنیِ «دژبان، فرماندهٔ ارگ» می دانند، سمرنیی آن را هرگبد می خواند و «رئیسِ مالیات گیران، خرجبد» ترجمه می کند. تفضلی ارگبد و هرگبد را دو عنوان جداگانه می داند. اما شومون ریشه دقیق این کلمه را نمی داند و ۲ حدس برای آن می زند که اولی فرمانده ارگ و رئیس جمع کنندگان مالیات و دومی مباشر مالیاتی است. از نگاه او، اولی محتمل تر است. در تاریخ. بر روی کاغذپوست یونانی از دورا اروپوس که می توان قدمت آن را به سال ۱۲۱ میلادی دانست، این عنوان به صورت ارکاپاتِس آمده و به شخصی به نام فرهاد که در خدمت فرماندار محلی اشکانی بوده گفته شده است. در استان فارس در اواخر عصر دوم میلادی، خواجه تیری ارگبِد قلعه دارابگرد تحت حکمرانی شاه اصطخر بود. جانشین او در مقامش، اردشیر پسر پاپک بود که مدتی بعد بنیان گذار سلسله ساسانی شد. علاوه بر این، در تلمود بابل، مقام های بلندپایه دربار اشکانی تحت عنوان های اَرقَبتا، اَبقفطا و ارقفطا ذکر شده است. به نظر می رسد این
مقام جایگاه ممتازتری بعد از آغاز ساسانیان داشته است. در کتیبه پایکولی نوشتهٔ نرسی در ۲۹۳ میلادی، ارگبد شاپور در مقام والایی در سلسله مراتب ایالتی داشته است. به روایت مناندر در زمان نرسه ارگبدی با نام (یونانی) بارسابُرسُس می زیست که به احتمال زیاد همان ارگبدی است که در کتیبهٔ نرسه درپایکولی نام شاپور را بر خود دارد و نام واقعی او احتمالاً بُرزشاپور بوده است. بنابر گفتهٔ طبری، مقام ارگبدی حتی پراهمیت تر از ارتشتاران سالار بوده است. چنان که از منابع سریانی برمی آید، عنوان ارگبد از قرن پنجم به بعد به نام خانوادگی بدل شده است.
سیّد ابوالأعلی مودودی () (زاده ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۳ – درگذشته ۲۲ سپتامبر ۱۹۷۹) روزنامه نگار، مسلمان طرفدار احیای مذهبی، فیلسوف سیاسی و متفکر اسلام گرای سده ۲۰ (میلادی) در هندوستان و پاکستان بود. او همچنین یک شخصیت سیاسی در پاکستان و مؤسس جماعت اسلامی پاکستان بود. این حزب به لزوم احیای اسلام واقعی اعتقاد داشت. نظریه پردازی های وی موجب به وجود آمدن جریان های رادیکال در میان جنبش های اسلامی معاصر شد. مودودی در خانواده ای مسلمان در شمال هند زاده شد. او مدعی بود که فقط خدا قانون گذار است و باید همهٔ نظام های حکومتی را که به دست آدمیان ساخته شده اند، «کافرکیشی نوین» دانست و آن ها را برانداخت. دیدگاه های مودودی هم زمان از ایدئولوژی های توتالیتر غربی تأثیر پذیرفته بود. وی فاشیسم را به این سبب می ستود که تلاش می کرد راه سومی میان کاپیتالیسم و سوسیالیسم بیابد. کمونیسم را هم به این سبب می ستود که موفق شده بود کل حکومت را در خدمت یک ایدئولوژی سیاسی قرار دهد. مودودی در سال ۱۹۴۱ حزب «جماعت اسلامی» را مطابق الگوی لنینی «حزب کادرها» بنیان گذاری کرد. او پس از جدایی پاکستان از هند در سال ۱۹۴۷، به پاکستان رفت و با حزب خود در آنجا تأ
ثیرگذار بود. زندگی. در سال ۱۹۰۳ در شهر اورنگ آباد از ایالت حیدرآباد هند به دنیا آمد و نوجوانی اش را به عنوان یک روزنامه نگار گذراند. در سال ۱۹۲۷ نخستین اثر مهم خود را با عنوان «جهاد در اسلام» در شماره های متوالی یک روزنامه می نوشت. چند سال بعد، او ماهنامه ای تحت به نام «ترجمان القرآن» که به ترجمه و تفسیر قرآن اختصاص داشت، منتشر کرد و تا پایان زندگی خود در سال ۱۹۷۹ به انتشار آن ادامه داد. وی به دعوت اقبال لاهوری از حیدرآباد به لاهور مهاجرت کرده بود. فعالیت ها. پیش از او. سید جمال الدین اسدآبادی از نخستین شخصیت های جهان اسلام بود که برای پایه گذاری اسلام سیاسی و بنیادگرایی و نقش آفرینی اجتماعی آن تلاش کرد. این افراد با اینکه می خواستند از آموزه های دینی به منظور تشویق برای مقابله با استعمار خارجی بهره گیرند، امّا بهره جویی از تجارب علمی و سیاسی که تمدن غربی را به عظمت و توانایی خارق العاده رسانده بود، نفی نمی کردند. تا دهه های چهل و پنجاه سده بیستم میلادی، معمولاً اندیشمندان مسلمان می کوشیدند اسلام را سازگار با تمدن مدرن نشان دهند و از تقابل تمدن غربی با آن جلوگیری کنند. با شکست این بینش، «اسلام ایدئولوژیک و سی
اسی» به آسانی راه خود را در میان جوامع اسلامی باز کرد. این بینش، پروژه ای تمدن ساز نبود و تلاش می کرد از آموزه های اسلامی، برنامهٔ سیاسی سازمان یافته ای بیرون بیاورد و «دولت اسلامی» را پایه گذاری کند. در حقیقت اسلام سیاسی ریشه در تفکرات افرادی از قبیل مودودی دارد. ادامه راه گذشتگان. ابوالاعلی مودودی نخستین کسی بود که مصرانه تلاش کرد رویکرد سیاسی محض به اسلام داشته باشد. او مؤسس جماعت اسلامی پاکستان است. حزبی که در پی احیای اسلام در شبه قارهٔ هند و سپس در پاکستان بوده است. او جماعت اسلامی پاکستان را در سال ۱۹۴۱ پایه گذاری کرد. تشکیلات او با الگوبرداری از احزاب کمونیست اروپا سازمان یافته بود. با اینکه «جماعت اسلامی پاکستان» مانند «اخوان المسلمین» توفیق سیاسی و اجتماعی چندانی به دست نیاورد، امّا تأثیر بینش بنیان گذار آن سازمان بر اندیشهٔ مدرن اسلامی، بسیار عمیق بود. جماعت اسلامی مخالف تشکیل کشور پاکستان بود. استدلال مودودی به شکلی واضح و علنی این بود که اسلام را نمی توان و نباید به یک دولت-ملّت محدود دانست. با این حال، پس از تقسیم هند مودودی به پاکستان رفت و برای تشکیل حقوق شرعی یا حقوق اسلامی به تلاشی خستگی ناپ
ذیر دست زد. خواستهٔ اصلی حزب جماعت اسلامی، تشکیل حکومت اسلامی و اجرای احکام اسلام در کشور پاکستان بود. دیدگاه ها. مودودی، متعلق به جریانی است که بنیادگرا خوانده می شود. این جریان در واکنش به مدرنیته شکل گرفت و معتقد به بازگشت به سنت های اصیل اسلامی بدون انطباق آن با آموزه های بشری است. یکی از بارزترین مشخصه های مودودی، رویکرد انکاری وی نسبت به پدیده های غربی بوده است. مودودی با صراحت اعلام کرد که اسلام، دموکراسی و لیبرالیسم نیست. اسلام مشروطه خواه و لیبرالیسم نیست. اسلام تنها اسلام است و مسلمانان باید تصمیم بگیرند یا مسلمانی ناب باشند و به خدا شرک نورزند یا از رویارو شدن با جهان بر سر اسلام و مقتضای ایمان خویش اجتناب ورزند. مودودی مدعی شد که اسلام قوانین متعدد و گوناگونی برای نظام اجتماعی و مدنی دارد. او تحت تأثیر ایدئولوژی های مدرن غربی، تلاش کرد اسلام را ایدئولوژی ای فراگیر و متمایز و برتر از نظام های سرمایه داری و کمونیسم معرفی کند. مودودی با وجود تلاش برای نشان دادن تقابل میان مفاهیمی اسلامی با مفاهیم غربی، ایده هایی مانند ایدئولوژی اسلامی، حکومت اسلامی و انقلاب اسلامی را از مفاهیم تمدن غربی اقتباس کرد. ب
رای نمونه، منظور او از حکومت اسلامی، یک دولت غربی مدرن با همهٔ ساختارهای سیاسی آن مانند مجلس، قوه قضائیه مستقل، قانون اساسی و… است. او در رسالهٔ «بنیان های قانون اسلامی» می گوید که «دولت اسلامی» باید بر تمام جنبه های زندگی عمومی و خصوصی شهروندان نظارت داشته باشد و از این جهت با بلشویسم و فاشیسم شباهت های نزدیکی دارد. اصطلاحات چهارگانه در قرآن. مودودی در کتاب «اصطلاحات چهارگانه در قرآن» در سال ۱۹۴۱ میلادی ادعاهایی را مطرح کرد که پیش از او وجود نداشتند. او مدعی شد که پس از عصر نزول قرآن، «مفاهیم اساسی قرآن» که از نظر او عبارت اند از «اله» و «رب» و «دین» و «عبادت»، در درازای سده های متوالی از نظرها مخفی ماند و مسلمانان نسبت به آن ها دچار سوءتفاهم شدند و به کنه معانی آن ها پی نبردند. آن ها «اله» را به معنای بت و «رب» را به معنای پروردگار و «عبادت» را هم معنی خداپرستی، قربانی کردن، سجده و نماز و «دین» را مذهب پنداشته اند؛ یعنی تمام تاریخ اسلام، پُر از جهل و ضلالت و انحطاط بوده است. او همچنین ادعا کرد که مفاهیم اساسی قرآن، حاکمیت و سلطه «اله» و «رب» است و دین و عبادت راه هایی برای رسیدن به این دو هستند. اختلاف با س
ید ابوالحسن ندوی. این ادعاهای او صدای اعتراض ابوالحسن ندوی، دوست سابقش را نیز درآورد. ندوی در کتاب «تفسیر سیاسی اسلام در نوشته های مودودی و سید قطب» نوشت که مودودی و پیرو او سید قطب، حتی رابطهٔ انسان با خدا را رابطه ای سیاسی عنوان کرده و رابطهٔ حاکم و محکوم نشان داده اند. در حالی که تعلق و رابطهٔ خالق با مخلوق، رابطه ای مستحکم تر و عمیق تر است. سیاسی شدن رابطهٔ خدا و بنده، باعث ایجاد رابطه ای بی روح و خشک بین مؤمن و خداوند و بدون معنویت و اخلاص درونی می شود. به گفتهٔ ابوالحسن ندوی، مودودی حتی «الهیات اسلامی» را نیز تحریف و سیاسی کرده است؛ زیرا شرک در حاکمیت، با شرک در الوهیت و عبادت، برابر یا حتی بدتر از آن است؛ زیرا نخستین و مهم ترین هدف پیامبران در طول تاریخ، تصحیح عقاید مردم در رابطه به خدا و بندگی وی بوده است. مودودی در این کتاب تصریح می کند که هیچ کدام از عبادات اسلامی مانند نماز، روزه، زکات و حج اموری مطلوب لذاته نیستند و تنها ابزاری برای تشکیل حکومت اسلامی هستند. ندوی در نقد این ادعا می گوید که معنی چنین بینشی این است که مسلمانان برای روح و جوهره پرستش و اخلاص، کمال نفس و خشوع درونی خود ارزشی قائل نشون
د و به قدرت و ثروت و مقاصد دنیوی روی بیاورند. به گفتهٔ ندوی، پیامد این ادعا که هدف بعثت پیامبران، ایجاد انقلاب سیاسی بوده که از درون آن، تمدنی با اقتصاد و اجتماع سالم برآید و اینکه که خشنودی خدا و رستگاری در آخرت در گرو ایجاد نظامی اسلامی است، این خواهد بود که مؤمنان به جای توجه به آخرت و طلب رضای پروردگار، همهٔ تلاش خود را را برای به دست آوردن «قدرت سیاسی» به خرج می دهند و مسیر ماده پرستی را می پیمایند. ابوالاعلی مودودی با توجه به تحولی که در فهم مفاهیم اساسی قرآن پدید می آورد، تشکیل حکومت اسلامی را اصلی ترین هدف دین می پندارد. او معتقد است که تمام انبیا سعی کردند انقلابی سیاسی برپا کنند؛ بنابراین تمام عبادات فردی را مقدمه و وسیله ای برای انقلابی سیاسی و برپایی حکومت دینی می داند. «سید ابوالحسن ندوی» و «ابوالاعلی مودودی» نمایندهٔ دو جریان فکری بزرگ در شبه قاره هند یعنی «دیوبندیه» و «جماعت اسلامی» هستند که با یکدیگر اختلافاتی دارند. اختلاف ابوالحسن ندوی با ابوالاعلی مودودی در دو مسئله است: سید ابوالحسن ندوی کتاب «تفسیری سیاسی از اسلام» را در نقد کتاب «اصطلاحات چهارگانه در قرآن» مودودی نوشته است. مودودی در این
کتاب چهار اصطلاح قرآنی «اله»، «رب»، «دین» و «عبادت» را مورد بحث قرار داده و مدعی است که در زمان نزول قرآن، مردم عرب معنا و مفهوم کامل و صحیح این عبارات را می فهمیدند، امّا به تدریج فهم مسلمانان از معنای این کلمات تغییر کرده است؛ بنابراین به این دلیل که این چهار کلمه «روح اسلام» بودند، فهم کنونی ما از اسلام دچار تحریف شده و طرز فکر مرکزی این کتاب آسمانی بر ما پوشیده است. مودودی اصل و جوهر الوهیت را سلطه می داند. او تعاریف مشابهی از ربوبیت، عبادت و دین ارائه می دهد که مبتنی بر روابط سلطه آمیز میان خداوند و بندگانش است. در مقابل ندوی تحول در فهم معانی دینی را یکسره مردود می داند: «معانی و مفاهیم این کلمات و واژه های دینی معین است؛ زیرا رسول اکرم با زبان خویش آن ها را تفسیر و با عمل خود حدودشان را تعیین کرده است؛ بنابراین این معانی و مفاهیم در میان امت اسلامی به طور لفظی و عملی به تواتر منقول و ثابت هستند و امت اسلامی با آن ها آشنایی داشته و آن ها را پذیرفته است.» بنابراین به نظر ندوی «خداوند متعال هرگز این امت را به گمراهی عمومی و همگانی مبتلا نمی کند و همواره از جهل فراگیری که هم زمان بر تمام افراد امت سایه گس
تر باشد، محفوظ می دارد.» از پیامدهای این اعتقاد ندوی نفی لزوم هرگونه تغییر معرفتی ریشه ای و انقلابی از یک طرف و نیز دوری از رویکردهای اندیشه ای در فعالیت دینی از سوی دیگر است. ندوی معتقد است که نه تنها ما تاکنون هیچ گاه از تعالیم ناب دینی به کلی جدا نیافتاده ایم که اساساً غیرممکن است چنین اتفاقی روی دهد؛ بنابراین هیچ گاه نیازی به انقلابی معرفتی پیدا نخواهیم کرد. در واقع ندوی در حوزه فهم دین برخلاف جریانات سلفی، فاصلهٔ عمیق و گسست بنیادین میان «آنچه هست» و «آنچه باید باشد» نمی بیند. دیدگاه ندوی در باب قطعیت استمرار فهم صحیح دین در میان امت اسلامی، او را از رویکردهای سلفی دور و به رویکردهای سنتی اهل سنت نزدیک تر می کند؛ چرا که بنای سلفیت بر این گزاره بنا شده که ما از سیره و روش سلف صالح دور شده و باید به آن دوره «بازگشت» داشته باشیم. در حالی که ابوالحسن ندوی اساساً گسست و شکاف میان فهم سلف صالح و مسلمانان ادوار بعدی از دین را رد کرده و به یک استمرار بی کم وکاست در این زمینه قائل است. این اعتقاد ندوی همچنین او را از پرداختن به مسائل معرفتی دینی بی نیاز می کند؛ چرا که او احساس خطری در این زمینه نمی کند. البته مبا
حث اندیشه ای در آثار ندوی به چشم می خورد؛ امّا مسئلهٔ اصلی ندوی «اندیشه» نیست. از نظر او مسئلهٔ اصلی «دل» است. دل که درست شود همه چیز درست می شود. از دیگر انتقادات ابوالحسن ندوی به مودودی این است که مودودی رابطهٔ خداوند و انسان را به رابطهٔ حاکم و محکوم تقلیل داده است، در حالی که این رابطه فقط جزئی کوچک از رابطهٔ خداوند و انسان است. ندوی با تکیه بر مبانی صوفیانه خود، ارتباط خداوند و بندگانش را یک ارتباط معنوی و مبتنی بر «محبت» می داند که قابل تقلیل به ارتباط حاکم و محکوم نیست. ابوالاعلی مودودی و به تبع او «سید قطب» مفهوم نوینی از توحید را در فضای فکری اهل سنت مطرح کردند که می توان آن را «توحید در اطاعت» نامید. بعضی از این دیدگاه به «توحید قصور» تعبیر کردند که در برابر «توحید قبور» وهابیت مطرح است. هم مودودی و هم سید قطب، سلفی و متأثر از ابن تیمیه هستند ولی تحول مفهومی که آن ها در نقطهٔ مرکزی گفتمان ابن تیمیه یعنی «توحید» به وجود می آورند، سبب می شود تا فضایی کاملاً متفاوت از آنچه سلفی های وهابی پیموده اند، بپیمایند. در این فضای گفتمانی، مصادیق شرک از تبرک و توسل و زیارت، به قصرهای پادشاهان نالایق و قوانین ساخ
تهٔ دست بشر تبدیل می شود. این تفسیر از توحید، «اطاعت» را نقطهٔ مرکزی خود قرار می دهد و مسائل اجتماعی و سیاسی را دارای اهمیتی بیش از مسائل فردی دین می داند؛ بنابراین دغدغهٔ اصلی مودودی و سید قطب نه مبارزه تمام عیار با مناسکی که بعضاً مشرکانه پنداشته می شود، که مقابله ای بی امان است با حکامی که در عرض حاکمیت خداوند به حکمرانی و قانون گذاری می پردازند. با این حال، ندوی شرک اصلی را شرک در «دایره مابعدالطبیعه» دانسته و اموری مانند قبرپرستی، قربانی دادن برای غیر خدا و حاجت خواستن از غیر خدا و… را به عنوان مظاهر اصلی شرک معرفی می کند و اطاعت غیر الله و پذیرش حکومت غیر الله را از نظر درجهٔ اهمیت، در درجهٔ بعد از شرک در دایره مابعدالطبیعه می داند. ابوالاعلی مودودی با توجه به تحولی که در فهم مفاهیم اساسی قرآن پدیدمی آورد، تشکیل حکومت اسلامی را اصلی ترین هدف دین می پندارد. او معتقد است که تمام انبیا سعی کردند انقلابی سیاسی برپا کنند؛ بنابراین تمام عبادات فردی را مقدمه و وسیله ای برای انقلابی سیاسی و برپایی حکومت دینی می داند؛ امّا سید ابوالحسن ندوی نظری کاملاً خلاف دیدگاه مودودی دارد: «قرآن کریم خلاف این پندار (هدف بودن
حکومت و وسیله بودن عبادات)، جهاد و حکومت را وسیله می داند و برپا داشتن نماز را مقصد و هدف قرار می دهد.» تصوف از دیگر موارد اختلافی ندوی و مودودی است. در حالی که مودودی تصوف را «افیون» می پندارد، ندوی معتقد است که تصوف نه تنها افیون نیست که اتفاقاً در رأس تمام جنبش های اصلاحی، مردانی از صوفیان بوده اند. پیروان. سید قطب بیشترین تأثیر را از مودودی گرفت. سید ولی نصر (فرزند سید حسین نصر) در کتاب «پیش قراولان انقلاب اسلامی؛ جماعت اسلامی پاکستان» مدعی شده که سید روح الله خمینی، کتاب «حکومت اسلامی» (ولایت فقیه) را تحت تأثیر مودودی نوشته است. گلبدین حکمتیار، سیاستمدار و جنگ سالار افغان به غیر از پیروی از اندیشه های مودودی، حتی تشکیلات سازمانی و روش های کاری خود را کاملاً از جماعت اسلامی پاکستان الگو گرفته است. دستگیری. در سال ۱۹۵۳ که رساله قدیانی ستیز مودودی منجر به بروز اعمالی غیرقانونی در سراسر پاکستان شده بود، دستگیر شد. دادگاه حکومت نظامی، حکم اعدام او را صادر کرد. در زندان بارها از او خواسته شد تا درخواست بخشودگی کند و خواستار تخفیف مجازات اعدامش شود ولی مودودی از این کار سر باز زد. با همین اقدام بود که جایگاه ا
و به عنوان یک چهره اسلامی در سده بیستم تثبیت شد. با این وجود، مجازات او بعدتر تخفیف یافت و از زندان آزاد شد. مرگ. ابوالاعلی مودودی در آوریل ۱۹۷۹ به دلیل مشکلات قلب و کلیوی برای درمان به شهر بافلو در ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا رفت و پس از چند عمل جراحی در ۲۲ سپتامبر ۱۹۷۹ درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در شهر بافلو برگزار شد ولی در محل نامعلومی در منطقه ایچرا در شهر لاهور به خاک سپرده شد.
زرگر یا رومانو، یکی از روستاهای استان قزوین است که در بخش بشاریات شهرستان آبیک واقع شده است. بخشی از مردم این روستا، اصالتاً رومانی هستند و به گویشی از زبان رومانی صحبت می کنند. جمعیت. این روستا در دهستان بشاریات شرقی واقع شده است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵۰ نفر در ۱۸۲ خانوار بوده است. همچنین براساس سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵۸۸ نفر در ۱۸۷ خانوار بوده است. مردم. ساکنان این روستا، از مردم روما هستند و به گویش زرگری که گویشی از زبان رومانی است سخن می گویند. چشمه. چشمه ای به نام نوپلکس (noplex) در کنار این روستا قرار دارد که اهالی منطقه بر این باور هستند که اسفندیار شاهنامه در این چشمه رویین تن شده است. در این افسانه گفته شده چون اسفندیار چشمانش را در زمان غسل بسته بوده، از آن ناحیه آسیب پذیر شد و در نهایت در جنگ با رستم و به دلیل کمک و حمایت های سیمرغ از رستم مغلوب شده و شکست خورد.