Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مردی که ملکه خواهد شد: علم عطف جنسیت و تراجنسی کتابی است نوشته مایکل بیلی در سال ۲۰۰۳ که توسط انتشارات جوزف هنری پرس پخش شده است. بخش اول این کتاب در مورد رفتارهای غیرمعمول جنسیتی و اختلال هویت جنسیتی در کودکان آغاز می شود. بخش دوم به ارتباط میان اختلال هویت جنسیتی و پس از آن رفتارهای همجنس گرایانه می پردازد. بایلی به بررسی شواهدی می پردازد که بیان می کند همجنس گرایی طبیعی و مادرزادی است (مانند عوامل ژنتیکی و محیطی) و دربارهٔ بعضی کلیشه های مربوط به همجنس گرایان بحث و صحبت می کند. در بخش سوم این کتاب دربارهٔ نوع شناسی روانشناختی ترنس های زن بحث می شود و بیان می کند دو نوع تراجنسی زن وجود دارد: یکی آن دسته که وی آن ها را نوع شدیدی هم جنس گرایی توصیف می کند و دسته ای دیگر که تمایل شدید به داشتن جسم زنانه دارند که آن ها را autogynephilia نام گذاری کرد. این کتاب باعث هیاهوی قابل توجهی شد و باعث شد دانشگاه نورت وسترن یک تحقیق رسمی برای ادعای این کتاب انجام دهد و بیلی تا مدت کوتاهی قبل از اعلام نتیجه تحقیق رئیس گروه روانشناسی بود و قبل از رسیدن به نتیجه تحقیق از این سمت برکنار شد. سخنگوی دانشگاه نورت وسترن بیان می
کند کناره گیری بیلی از ریاست این گروه هیچ ارتباطی به تحقیقات نداشته است. بیلی خود می گوید برخی از منتقدان تلاش زیادی برای سرکوب نظریه autogynephilia در کتاب کردند. خلاصه. کتاب مردی ملکه خواهد بود به سه بخش تقسیم می شود: "پسری که پرنسس خواهد بود"، "مردی که شاید بتواند" و "زنی که زمانی پسر بود". این کتاب با یک داستان شروع می شود داستان فردی که بیلی او را دنی صدا می کند. مادر دنی رفتارهای زنانه را در پسرش مشاهده می کند و از مراجعه به مددکاران و مشاوران ناامید شده است. بیلی شخصی به نام Kenneth Zucker را معرفی می کند که با کودکانی سروکار دارد که رفتارهای جنسیتی غیر معمولی دارند. بیلی با استفاده از داستان دنی سعی می کند اختلال هویت جنسیتی را تشریح کند، مردانی که رفتار زنانه دارند و زنانی با رفتار مردانه مانند مبدل پوشان. این قسمت از کتاب پسرانی را به نوشتار می اورد که با عروسک بازی می کنند و رفتاری مانند دختران دارند یا دخترانی که با اسباب بازی های پسرانه بازی می کنند و رفتاری پسرانه دارند. بخش دوم این کتاب عمدتاً مربوط به همجنس گرایان است و حدس و گمان دربارهٔ رابطه بین اختلال هویت جنسیتی در کودکی و همجنسگرایی در ا
دامه زندگی. بیلی در این بخش این بحث را باز می کند که آیا همجنسگرایی یک پدیده مادرزادی است یا ممکن است ژنتیکی باشد. بیلی در این بخش از مطالعات خود و یافته های یک عصب شناس به نام Simon LeVay و یک متخصص ژنتیک به نام Dean Hamer استفاده کرد. در بخش سوم این کتاب بیلی اقدام به خلاصه سازی طبقه بندی تراجنسی های زن می کند که ray Blanchard پانزده سال پیش تر آن را انجام داده بود. بر طبق نظریه بلانچارد دو نوع تراجنسی زن وجود دارد، یک دسته کسانی که شکل افراطی و شدید همجنس گرایی هستند و دسته دیگر کسانی که علاقه شدیدی به بودن در جسم زنانه (autogynephilia)دارند. در صفحه پایانی این کتاب بیلی با دنی ملاقات می کند و دنی دیگر دچار اختلال هویت جنسیتی نیست، بلکه یک همجنس گرای مرد است.
سند سفید امضا: یا جرم مقید است. اسناد سفید امضا از نظر حقوق ایران. حسب ظاهر تعریف سند مبنی بر اینکه سند نوشته ای است که ممضی به امضاء یا ممهور به مهر یا منقوش به اثر انگشت متعهد باشد، باید گفت سفید امضاء، سند محسوب نمی شود ولی با توجه به عرف قضائی و با توجه به مفاد مواد قانون مدنی در قسمت اسناد و نیز ماده ۱۰ قانون مذکور ، مفاد ماده ۶۷۳ قانون مجازات اسلامی، قانون صدور چک و رویه قضایی می توان گفت؛ سفید امضاء در حقوق ایران پذیرفته شده است. با این توصیف هرگاه کسی متن سفیدی را امضاء کرد و به دیگری سپرد تا آن را تکمیل و استفاده نماید در حقیقت به دارنده اختیار و وکالت داده تا متن مذکور را تکمیل و استفاده نماید. با این وصف صدور سند به صورت سفید امضاء فقط در حدودی که صاحب امضاء به تحویل گیرنده سفید امضاء اذن و تجویز در تنظیم نموده الزام آور است؛ بنابراین می توان گفت اصل بر این است که نوشته مذکور معتبر است مگر اینکه امضاء کننده مدعی سوء استفاده از آن شود در اینصورت اثبات ادعا با مدعی است و در صورت اثبات، سند مذکور فاقد ارزش حقوقی خواهد بود. سوء استفاده از سفید امضا. طبق ماده ۶۷۳ قانون مجازات اسلامی سوء استفاده از سفید
امضاء ممنوع شده است مفهوم مخالف آن این است که در غیر از موارد سوء استفاده هر گونه استفاده دیگر از سفید امضاء از لحاظ حقوقی قابل پذیرش است. سفید امضا در روابط کارگر و کارفرما. برخی از کارفرمایان با گرفتن سفید امضا از کارگران این امکان را به خود می دهند که علاوه بر بیمه نکردن آن ها هر زمان که خواستند آنان را اخراج کنند. با توجه به فراوانی نیروی کار و هم خوانی نداشتن بین عرضه و تقاضای نیروی کار در کشور ایران بسیاری از مردم به دلیل تأمین حداقل نیازهای معیشتی خود و پیدا کردن شغل به دریافت حداقل حقوق بدون بیمه و مزایا نیز از کارفرمایان راضی هستند؛ و کارفرمایان هم با پرداخت حداقل هزینه و حقوق به کارگران و عدم استفاده از ماشین ابزارها می توانند تعداد افراد بیکار بیشتری را مشغول به کار نمایند. برخی از اظهار نظرات توسط کانون هماهنگی شورای اسلامی کار و جوامع کارگری و نمایندگان مجلس ایران حاکی از این است که باید قوانین محکم و نظارت های شدید و جامعی در خصوص وضعیت کارگران، بیمه و مزایای آنان صورت گیرد و با کارفرمایان برخورد جدی شود تا نتوانند در زمینه حق بیمه یا کاهش حقوق کارگر یا زمان پایان قرارداد یا اخراج از کار هیچ گون
ه توافقی با کارگر بنمایند و چنین خلاف هایی را مرتکب نشوند. اسناد رسمی و سفید امضا. اسناد سفید امضا که با عنوان «ثبت سفید» میان سردفترداران شناخته می شد، شیوه ای تمام قد ابتکاری بود که توسط برخی از سردفترداران فقط با هدف از دست ندادن مشتری و بالابردن آمار ثبت، که به دنبال آن دخلِ دفاتر ثبت سند پر و پیمان می شود، مورد استفاده قرار می گرفت. در دفاتر اسناد رسمی ایران تنظیم اسناد سفید امضا ممنوع بوده ولی در برخی دفاتر با دخالت دلالان وسایط نقلیه برای معاملات وسایط نقلیه به طور گسترده ای انجام می گرفت. برخی از دفاتر، اسناد اتومبیل را با تبانی با فروشندگان و بنگاه های اتومبیل به صورت سفید امضا گذاشته و با این کار، حقوق دولتی را تضییع نموده و باعث رشد عجیب انتقال اسناد اتومبیل در دفترخانه خود می شدند. ثبت سفید امضا توسط دفترخانه، هم جعل بود هم خلاف. روال کار این گونه بود که برگه های پرینت گرفته شده اسناد برای ثبتِ سند با سلام و صلوات به امضای دو طرف می رسید، امضای دفترخانه هم گرفته می شد؛ اما در عمل ثبتی در دفتر اصلی صورت نمی گرفت و این کار تنها با هدف از دست نرفتن ارباب رجوع و گرفتن هزینه ثبت اسناد رواج یافته بود. چ
ک سفید امضا. نویسندهٔ چک باید همیشه مبلغ را در آن بنویسد، اما در صورتی که نوشتن این مبلغ فراموش شود یا چک بدون مبلغ، امضا گردد به آن چک سفید امضا می گویند. چنین چیزی می تواند بسیار خطرناک باشد زیرا محدودیتی برای مبلغی که ممکن است بعداً در چک نوشته شود، وجود ندارد. قانونگذار چک را وسیله پرداخت فوری و جایگزین پول قرار داده است تا در معاملات خصوصاً داد و ستدهای تجاری نقش تسریع و تسهیل کننده را ایفا نماید. از اینرو هر اقدام و عاملی که دستیابی به این هدف را با مشکل مواجه یا غیرممکن سازد منع شده است. از جمله این موارد صدور چک به صورت سفید امضاء است. به موجب ماده ۱۳ اصلاحی قانون صدور چک ۱۳۵۵، صدور چک سفید امضاء ممنوع اعلام شده و صادرکننده آن تحت شرایط مقرر قانونی قابل مجازات است.
منظومهٔ شمسی یا سامانهٔ خورشیدی سامانه ای گرانشی است که دربرگیرندهٔ یک ستاره به نام خورشید و شماری اجرام آسمانی دیگر است که در مدارهایی مستقیم یا غیرمستقیم پیرامون آن ستاره می گردند. سامانهٔ خورشیدی از انفجار یک اَبَرنواَختر و فروریزش یک اَبرِ ملکولی چرخان پدید آمد و هویت آن در دوران رنسانس (نوزایش) و با مشاهدات افرادی از جمله گالیلئو گالیله دوباره مطرح و شواهد انکارناپذیر آن بر پایهٔ محاسبات او ارائه شد. این منظومه در بازوی شکارچی، کهکشان راه شیری واقع شده و در فاصلهٔ ۲۶٬۰۰۰ سال نوری از مرکز کهکشانی در کنارهٔ کهکشان خود قرار دارد. خورشید بیش از ۹۹٫۸ درصد جرم سامانهٔ خورشیدی را تشکیل می دهد و سرچشمهٔ انرژی بسیار از جمله گرما و نور است. این ستاره یک ستارهٔ نوع جی رشتهٔ اصلی و عضوی از تودهٔ ستارگان نخستین است. مانایی منظومهٔ شمسی به مانایی خورشید وابسته است. منظومهٔ شمسی دارای هشت سیاره (تیر یا عطارد، ناهید یا زهره، زمین، بهرام یا مریخ، هرمز یا مشتری، کیوان یا زحل، اورانوس و نپتون) و پنج سیارهٔ کوتولهٔ تاکنون شناخته شده (سرس، پلوتون، هاومیا، ماکی ماکی و اریس) است. چهار سیارهٔ نخست، سیاره های درونی یا زمین سان ه
ستند و بیشتر از سنگ ساخته شده اند. از چهار سیارهٔ دیگر یا سیاره های بیرونی، مشتری و زحل غول های گازی هستند و بیشتر از گازهای هیدروژن و هلیوم ساخته شده اند و اورانوس و نپتون غول های یخی هستند. افزون بر این اجرام، منظومهٔ شمسی دربرگیرندهٔ اجرام دیگری از جمله قمرها، سیارک ها، شهاب واره ها، شهاب ها، شهاب سنگ ها و دنباله دارهاست. سامانهٔ خورشیدی همچنین دارای مناطق خاصی از جمله کمربند سیارک ها، کمربند کویپر و دیسک پراکنده (سامانه خورشیدی) است. ماده ای رقیق و نافشرده (با چگالی بسیار کم) به نام محیط میان سیاره ای در فاصلهٔ میان سیارات و اجسام دیگر وجود دارد. اجزای سازندهٔ محیط میان سیاره ای را هیدروژن خنثی و غیر یونیزه شده، گاز پلاسما، پرتوهای کیهانی و ذرات گرد و غبار تشکیل می دهند. در واقع این پنداشت که فضا یک خلأ کامل است، نادرست است و مواد محیط میان سیاره ای در فضا وجود دارد. سدنا ۹۰۳۷۷ دورترین جسم کشف شده در منظومهٔ شمسی است که اوج آن ۱٬۰۰۰ واحد نجومی است و تناوب مداری آن ۱۰٬۵۰۰ سال به طول می انجامد. ابری کروی شکل و بزرگ به نام ابر اورت منظومهٔ شمسی را دربرگرفته که دامنهٔ آن از ۲٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ واحد نجومی دورتر از
خورشید آغاز می شود و به گستردگی ۵۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ واحد نجومی دورتر از خورشید ادامه می یابد. گسترش مرزهای منظومهٔ شمسی تا جایی است که دیگر تحت تأثیر خورشید (نفوذ نور خورشید، گرانش خورشیدی، میدان مغناطیسی خورشید و بادهای خورشیدی) نیست. هلیوپاز مرز میان محیط میان سیاره ای و فضای میان ستاره ای است. هلیوپاز به عنوان مرز بیرونی منظومهٔ شمسی در نظر گرفته شده و برآورد می شود که میان ۱۱۰ تا ۱۷۰ واحد نجومی از خورشید دورتر است. پیدایش. سامانه های ستاره ای پیرامون ستاره ها شکل می گیرند و منظومهٔ شمسی هم پیرامون خورشید شکل گرفته است. تاکنون دانشمندان، ستاره شناسان، فلاسفه و بسیاری دیگر به دنبال پاسخ چگونگی شکل گیری جهان گشته اند. هیچ الگوی معتبری که بتواند چگونگی شکل گیری جهان را توضیح دهد، وجود ندارد؛ اما دانشمندان بر سر الگویی محبوب با نام نظریهٔ سحابی به توافق رسیده اند. حدود ۴٫۶ میلیارد سال پیش، هنگامی که یک ابر گازی و گرد و غباری در فضا آشفته بود، منظومهٔ شمسی در اثر انفجار یک ابرنواختر شکل گرفت. انفجار این ابرنواختر امواجی در فضا ساخت که ابر گازی و گرد و غباری را تحت فشار قرار داد. فشردن ابر موجب فروریزش آن شد، به ط
وری که گرانش، گاز و گرد و غبار را به هم چسباند و یک سحابی خورشیدی شکل گرفت. ابر شروع به چرخیدن کرد و سرانجام فرو ریخت. سپس مرکز ابر داغ تر و چگالتر از بقیهٔ آن شد و دیسک گازی و گرد و غباری شکل گرفت که مرکز آن داغ و لبه های آن سرد بود. دیسک نازک تر و نازک تر شد و ذرات با هم توده هایی ساختند. با چسبیدن توده های کوچک به هم، برخی توده های بزرگ ساخته شدند و سیاره ها و قمرها پدید آمدند. مواد یخی مناطق بیرونی دیسک و مواد سنگی سیارات غول پیکری مانند مشتری (برجیس) را پدیدآوردند. سرانجام مرکز ابر به اندازه ای گرم شد که تبدیل به ستاره ای به نام خورشید شد. اگرچه نظریهٔ سحابی به طور گسترده پذیرفته شده است، اما هنوز مشکلاتی دارد که دانشمندان نتوانسته اند دلیل آن را توضیح دهند. یکی از این مشکلات انحراف محوری سیارات است. این مشکل بیان می کند که همهٔ سیارات روی دائرةالبروج واقع شده اند، با این حال، دلیل اختلاف زیاد در انحراف محوری سیاره های درونی و بیرونی مشخص نیست. با پیشرفت فناوری و بررسی و مطالعهٔ سیارات فراخورشیدی، دانشمندان در درستی نظریهٔ سحابی شک کرده اند. ستاره شناسان برخی از این مشکل ها را حل کرده اند، اما نتوانسته ا
ند به همهٔ پرسش ها پاسخ بدهند. کشف. برای دوره ای طولانی، بشر اطلاع یا شناختی از وجود منظومه شمسی نداشت. بیشتر مردم تا قرون وسطای متأخر–رنسانس باور داشتند که زمین ثابت و مرکز گیتی بوده و با اجسام روحانی یا الهی متحرک در آسمان فرق می کند. با وجود این که آریستارخوس ساموسی، فیلسوف یونان باستان، وجود خورشید مرکزی در جهان را حدس زده بود، نیکلاس کوپرنیک نخستین کسی بود که با استفاده از ریاضیات، نظریه خورشیدمرکزی را ارائه داد. گالیلئو گالیله در سده هفده میلادی کشف کرد که خورشید دارای لکه های خورشیدی است و مشتری چهار قمر در اطراف خود دارد. کریستیان هویگنس با کشف تیتان و شکل حلقه های زحل، اکتشافات گالیله را ادامه داد. در سال ۱۷۰۵، ادموند هالی متوجه شد که یک دنباله دار هر ۷۵–۷۶ سال تکرار می شود. این اولین مدرکی بود که نشان می داد که جرم دیگری هم به جز سیارات به دور خورشید می گردد. در همان دوران سال ۱۷۰۴، اصطلاح «منظومه شمسی» برای اولین بار در زبان انگلیسی استفاده شد. فریدریش بسل در سال ۱۸۳۸ با موفقیت یک اختلاف منظر ستاره ای، تغییری ظاهری در موقعیت یک ستاره که به دلیل حرکت زمین دور خورشید ایجاد شده، را اندازه گرفت و به ای
ن ترتیب، نخستین مدرک مستقیم و تجربی نظریه خورشیدمرکزی را فراهم کرد. موقعیت در فضا. منظومهٔ شمسی در ابر میان ستاره ای محلی، حباب محلی، بازوی شکارچی، کهکشان راه شیری واقع شده است. ستاره شناسان دریافته اند که کهکشان راه شیری در واقع دیسک کهکشان ماست و یک سحابی گسترده یا مجموعه ای از ستارگان نیست؛ کهکشان راه شیری یک کهکشان مارپیچی میله ای است که قطر آن حدود ۱۰۰٬۰۰۰ سال نوری است و پنداشته می شود که ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره داشته باشد. منظومهٔ شمسی حدود ۲۵٬۰۰۰ سال نوری از مرکز و کنارهٔ کهکشان فاصله دارد. دانشمندان به تازگی به این نتیجه رسیده اند که کهکشان راه شیری احتمالاً دارای دو بازوی مارپیچی بزرگ — بازوی برساووش و بازوی سپر-قنطورس — و چندین بازوی کوچک تر است. منظومهٔ شمسی میان دو بازوی بزرگ در بازویی به نام بازوی شکارچی قرار دارد. سرعت خورشید و منظومهٔ آن پیرامون مرکز کهکشان راه شیری ۲۲۰ کیلومتر بر ثانیه است و این گردش حدود ۲۲۵ میلیون سال به طول می انجامد. این مدت زمان یک سال کهکشانی نامیده می شود. بازپسین باری که منظومهٔ شمسی در این موقعیت بود، دایناسورها بر روی زمین زندگی می کردند. همسایه ها. آلفا قنطورس نزدی
ک ترین سامانه به خورشید است که دارای سه ستاره است: آلفا قنطورس اِی، آلفا قنطورس بی و پروکسیما قنطورس. آلفا قنطورس ای و بی ستارگان دوتایی هستند. آلفا قنطورس ای چهارمین ستارهٔ درخشان در آسمان شب است و حدود ۲۵ درصد بزرگ تر از خورشید است. اما آلفا قنطورس بی کمی کوچک تر از خورشیداست. پروکسیما قنطورس نیز یک ستارهٔ کوتولهٔ سرخ و نزدیک ترین ستاره به منظومهٔ شمسی است و ۴٫۲ سال نوری با خورشید فاصله دارد. این ستاره کوچک تر از خورشید است و جرم آن ۱۲٫۳ درصد جرم خورشید و شعاع آن ۱۴٫۵ درصد شعاع خورشید است. ستارهٔ بارنارد (در ۶ سال نوری) و ولف ۳۵۹ (در ۷٫۷ سال نوری) نیز چهارمین و پنجمین ستارهٔ نزدیک به منظومهٔ شمسی هستند. ستارهٔ شباهنگ درخشان ترین ستاره در آسمان شب است که ۸٫۶ سال نوری از زمین فاصله دارد و جرم آن ۹۸ درصد جرم خورشید است. پروکسیما قنطورس بی نزدیک ترین سیارهٔ فراخورشیدی به منظومهٔ شمسی است که پیرامون ستارهٔ پروکسیما قنطورس می گردد. خورشید. خورشید ستاره ای است که زمین و اجرام دیگر منظومهٔ شمسی پیرامون آن می گردند. این جسم مسلط بر منظومهٔ شمسی، بیش از ۹۹٫۸ درصد جرم این منظومه را شامل می شود. جرم خورشید ۷۴۳ برابر مج
موع جرم همهٔ سیارات منظومهٔ شمسی و ۳۳۰٬۰۰۰ برابر جرم زمین است. این ستاره منبع انرژی بسیار است که بخشی از نور و گرمای آن موجب بقای زندگی بر روی کرهٔ زمین می شود. دمای سطحی خورشید حدود °۵٬۰۰۰ سانتی گراد و دمای هستهٔ آن حدود °۱۵٬۵۰۰٬۰۰۰ سانتی گراد، (°۱۵٫۵ میلیون) است. میانگین فاصلهٔ زمین از خورشید ۱۴۹٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومتر؛ (۱۴۹میلیون و۶۰۰هزار کیلومتر)، برابر با (۹۲٬۹۶۰٬۰۰۰ مایل) است. این فاصله به عنوان یک واحد نجومی شناخته می شود و مقیاس اندازه گیری فاصله در سراسر منظومهٔ شمسی است. خورشید یکی از بیش از ۱۰۰ میلیارد ستارهٔ کهکشان راه شیری است و مدار آن ۲۵٬۰۰۰ سال نوری از مرکز کهکشان فاصله دارد. این ستاره نسبتاً جوان است و عضوی از جمعیت ستارگان نخستین (ستارگانی که نسبتاً در داشتن عناصر سنگین تر از هلیم غنی هستند) است. علاوه بر جمعیت ستارگان نخستین، دو جمعیت دیگر (جمعیت دومین ستارگان و جمعیت سومین ستارگان) وجود دارد. خورشید یک ستارهٔ نوع جی رشته اصلی است و در طبقهٔ دومین ستارگان داغ زرد رنگ و کوتوله قرار دارد. خورشید مانند بیشتر ستاره های دیگر از هیدروژن (H۲) و هلیم (He) ساخته شده است. هیدروژن که سبک ترین عنصر شیمیایی شن
اخته شده است، ۷۲ درصد جرم خورشید و هلیم ۲۶ درصد آن را می سازد. ۲ درصد دیگر را نیز ۷ عنصر اکسیژن (O۲)، کربن (C)، نئون (Ne)، نیتروژن (N۲)، منیزیم (Mg)، آهن (Fe) و سیلیکون (Si) می سازند. در خورشید، به ازای هر ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ اتم هیدروژن، ۹۸٬۰۰۰ اتم هلیم، ۸۵۰ اتم اکسیژن، ۳۶۰ اتم کربن، ۱۲۰ اتم نئون، ۱۱۰ اتم نیتروژن، ۴۰ اتم منیزیم، ۳۵ اتم آهن و ۳۵ اتم سیلیکون وجود دارد. بقای زمین به بقای خورشید وابسته است. خورشید در آینده ای دور و به عنوان یک ستارهٔ رشته اصلی به عمر خود پایان خواهد داد و خواهد مرد. این ستاره هلیم بیشتر در هستهٔ خود می سازد و هیدروژن بیشتری می سوزاند و میزان هیدروژنی که می سوزاند، از هلیمی که می سازد، بیشتر است. این فرایند به تدریج موجب کاهش حجم خورشید خواهد شد و این کاهش حجم اکنون قابل توجه نیست، اما حدود ۱ میلیارد سال بعد، حجم این ستاره ۱۰ درصد کاهش خواهد یافت. حدود ۱٫۱ میلیارد سال بعد، خورشید ۱۰ درصد درخشان تر از امروز خواهد شد و هر چه قدر بر درخشش آن افزوده شود، برای زمین زیان آور خواهد بود. این افزایش درخشندگی باعث می شود که بخار آب (H۲O) جو زمین از دست برود و هرگز بازنگردد و جو زمین خشک شود. حدود ۳٫
۵ میلیارد سال بعد، خورشید ۴۰ درصد درخشان تر از امروز خواهد شد. این ستاره در آن زمان به اندازه ای گرم خواهد شد که اقیانوس های روی سطح زمین به جوش خواهد آمد و بخار آب نیز از دست خواهد رفت؛ یخ ها ذوب خواهند شد و زمین به سیاره ای گرم خشک مانند زهره تبدیل خواهد شد و دیگر زندگی بر روی زمین ممکن نخواهد بود. حدود ۶ میلیارد سال بعد، هستهٔ خورشید از هیدروژن تهی خواهد شد و تنها هلیم ناپایدار در هسته باقی خواهد ماند. سرانجام هسته داغ تر و چگال تر خواهد شد و خورشید تا جایی بزرگ می شود که تبدیل به یک غول سرخ شود. این غول سرخ مدارهای عطارد و زهره و احتمالاً زمین را در برخواهد گرفت و حتی اگر زمین را در بر نگیرد، گرمای آن زمین را به سیاره ای زیست ناپذیر تبدیل خواهد کرد. در این زمان، گرما و فشار خورشید به اندازه ای خواهد رسید که مرحلهٔ دوم همجوشی هسته ای را امکان پذیر خواهد کرد و هلیم برای تشکیل کربن خواهد سوخت. این مرحله حدود ۱۰۰ میلیون سال به طول می انجامد و سرانجام پوستهٔ ناپایدار هلیم، خورشید را منفجر خواهد کرد. سپس لایه های بیرونی خورشید از میان خواهد رفت و فقط یک هستهٔ کربنی از آن باقی خواهد ماند که یک کوتولهٔ سفید است.
نور خورشید در طول هشت دقیقه به زمین می رسد و تا وقتی که نور آن به زمین نرسد، زمین متوجه نابودی خورشید نمی شود و پس از این هشت دقیقه متوجه مرگ خورشید می شود. نابودی خورشید موجب نابودی همه چیز در منظومهٔ شمسی خواهد شد. محیط میان سیاره ای. محیط میان سیاره ای دربردارندهٔ ماده ای بسیار رقیق است که فضای میان سیارات و اجسام دیگر منظومهٔ شمسی را پر کرده است. اجزای مواد سازندهٔ محیط میان سیاره ای از هیدروژن خنثی (غیر یونیزه شده)، گاز پلاسما (شامل ذرات باردار الکتریکی که از خورشید می آیند)، پرتوهای کیهانی و ذرات گرد و غبار تشکیل شده اند. در فاصلهٔ میان مدار زمین و خورشید، در هر ۱۰۰ سانتی متر مکعب، یک اتم هیدروژن خنثی وجود دارد. این تصور که فضا یک خلأ کامل است، نادرست است و محیط میان سیاره ای در فضا وجود دارد. اما چگالی و تراکم این ماده بسیار کم است و در هر سانتی متر مکعب پیرامون زمین تنها ۵ ذره وجود دارد و هر چه قدر از خورشید دور می شویم، چگالی این ماده کاهش می یابد. چگالی این ذرات تحت تأثیر عواملی از جمله میدان های مغناطیسی است. دمای محیط میان سیاره ای از °۷۳- درجه سانتی گراد (۲۰۰ درجه کلوین) در فاصلهُ ۲٫۲ واحد نجومی،
تا ° ۱۰۸- درجه سانتی گراد (۱۶۵ درجه کلوین) در فاصلهُ ۳٫۲ واحد نجومی، متغیر است. این ماده تا لبهٔ منظومهٔ شمسی گسترش می یابد و به فضای میان ستاره ای برخورد می کند و هلیوسفر شکل می گیرد که یک نوع حباب مغناطیسی پیرامون منظومهٔ شمسی است. هلیوپاز مرز میان محیط میان سیاره ای و فضای میان ستاره ای است و اعتقاد بر این است که حدود ۱۶۰–۱۱۰ واحد نجومی از خورشید فاصله دارد. ذرات بادهای خورشیدی از راه محیط میان ستاره ای با سرعت های مافوق صوت سفر می کنند. بادهای خورشیدی پیرامون موانع محیط میان سیاره ای مانند دنباله دارها و مگنتوسفرهای سیاره ای می روند. محیط میان سیاره ای عامل شماری از پدیده ها از جمله نور منطقةالبروجی است که فقط پیش یا پس از غروب آفتاب دیده می شود. این درخشان ترین نور در نزدیکی افق است و هنگامی که نور با ذرات گرد و غبار محیط میان ستاره ای در نزدیکی زمین برخورد می کند، نور منطقةالبروجی رخ می دهد. منظومهٔ شمسی درونی. سیارات درونی. سیارات درونی، سیاراتی هستند که در منظومهٔ شمسی درونی و مداری نزدیک به خورشید قرار دارند. منظومهٔ شمسی دارای چهار سیارهٔ درونی به نام های عطارد، زهره، زمین و مریخ است. به غیر از محل
ی که سیارات درونی و بیرونی در آن قرار دارند، تفاوت های دیگری میان این سیارات وجود دارد. سیارات درونی بیشتر از سنگ ساخته شده اند و نسبت به سیارات بیرونی، کوچک تر و چگال تر هستند. شمار ماه های این سیارات کم یا هیچ است و هیچ حلقهٔ سیاره ای پیرامون آن ها وجود ندارد. این سیارات را «"سیارات زمین سان"» نیز می نامند، زیرا آن ها سطوح سنگی و جامد دارند. عطارد (تیر). تیر یا عطارد کوچک ترین سیارهٔ منظومهٔ شمسی و نزدیک ترین سیاره به خورشید است. این سیاره تنها کمی بزرگ تر از ماه است و با خورشید فاصله ای در حدود ۵۸ میلیون کیلومتر (۰/۳۸ واحد نجومی) دارد. دورهٔ چرخش این سیاره ۵۹ روز زمینی و تناوب مداری آن تنها ۸۸ روز زمینی است. عطارد سیاره ای سنگی است و سطح آن جامد و دارای گودال و چاله و بسیار شبیه سطح ماه است و هیچ ماه و حلقه ای ندارد. جو نازک این سیاره (تقریباً بدون جو) عمدتاً از اکسیژن (O۲)، سدیم (Na)، هیدروژن (H۲)، هلیم (He) و پتاسیم (K) ساخته شده است. دمای سطحی عطارد می تواند به °۴۳۰ سانتی گراد برسد. از آن جا که این سیاره جوی برای حفظ این گرما ندارد، دمای سطحی آن در شب تا °۱۷۰- سانتی گراد کاهش می یابد. تغییر دمای این سیا
ره °۶۰۰ سانتی گراد و بیش ترین نوسان دما در منظومهٔ شمسی است. زهره (ناهید). ناهید یا زهره دومین سیارهٔ نزدیک به خورشید است و میان عطارد و زمین قرار دارد که از زمان های قدیم شناخته شده بود. پس از خورشید و ماه، زهره درخشان ترین جسم قابل مشاهده از زمین است و گاهی اوقات مانند یک ستارهٔ درخشان در آسمان صبح و شب به نظر می رسد. زهره تنها کمی کوچک تر از زمین است و فاصلهٔ آن تا خورشید در حدود ۱۰۸ میلیون کیلومتر (۰/۷۲ واحد نجومی) است. دورهٔ چرخش این سیاره ۲۴۳ روز زمینی و تناوب مداری آن ۲۲۵ روز زمینی است. این سیارهٔ سنگی دارای سطحی جامد و چشم انداز گودال و آتشفشان است و هیچ ماه و حلقه ای ندارد. زهره و زمین اغلب سیاراتی دوقلو خوانده می شوند، زیرا در اندازه، جرم، چگالی، ترکیبات و گرانش مشابه یکدیگرند. دمای زهره بسیار زیاد است و جو چگال آن گرما و اثر گلخانه ای را به دام می اندازد و دمای سطحی آن را به °۴۶۵ سانتی گراد می رساند که این دما می تواند سرب را ذوب کند. جو جهنمی زهره عمدتاً از کربن دی اکسید (CO۲)، نیتروژن (N۲) و قطرات ابرهای سولفوریک اسید ساخته شده و دانشمندان تنها مقادیر کمی از آب را در جو آن شناسایی کرده اند. زمین.
زمین یا ارض سومین سیارهٔ دور از خورشید و پنجمین سیارهٔ منظومهٔ شمسی از دیدگاه بزرگی اندازه و جرم است. میانگین فاصلهٔ زمین از خورشید ۱۴۹٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۱ واحد نجومی) است و دورهٔ چرخش آن ۲۳ ساعت و ۵۶ دقیقه و ۴ ثانیه و تناوب مداری آن ۳۶۵ روز و ۶ ساعت است. زمین سیاره ای سنگی است و دارای سطحی جامد و دینامیک و ساخته شده از کوه ها، دره ها، ژرف دره ها، دشت ها و غیره است. چیزی که زمین را از سیارات دیگر جدا و متمایز می کند، اقیانوس های سطح آن است که ۷۰ درصد از سطح آن را پوشانده اند. بسیاری از سیارات جو دارند، اما تنها جو زمین قابل تنفس است. جو زمین برای تنفس و زندگی تعادل کاملی دارد و ۷۸ درصد از نیتروژن، ۲۱ درصد از اکسیژن و ۱ درصد از سایر گازها ساخته شده است. جو زمین تا ۱۰٬۰۰۰ کیلومتر گسترش می یابد و دارای پنج لایهٔ تروپوسفر، استراتوسفر، مزوسفر، ترموسفر و اگزوسفر است. ساختار درونی زمین نیز دارای سه لایهٔ پوسته، گوشته و هسته است. زمین تنها سیارهٔ شناخته شده است که زندگی بر روی آن وجود دارد و قطری در حدود ۱۳٬۰۰۰ کیلومتر دارد و میانگین دمای سطحی آن °۱۴ سانتی گراد است. دمای زمین در همه جای زمین یکسان نیست؛ گرم ترین نقاط
زمین نزدیک استوا واقع شده اند و دمای آن جا به °۵۷٫۷ سانتی گراد نیز می رسد، اما قطب جنوب در جنوبگان سردترین نقطهٔ زمین است و دمای آن جا تا °۸۹- سانتی گراد می رسد. میدان مغناطیسی زمین توسط جریان های درون هستهٔ بیرونی آن پدید می آید. هنگامی که ذرات باردار الکتریکی خورشید در میدان مغناطیسی زمین به دام می افتند، به مولکول های هوای بالای قطب مغناطیسی شمال و جنوب تبدیل می شوند و باعث ایجاد پدیده ای به نام شفق قطبی می شوند. زمین حلقه ای ندارد و دارای یک ماه است. در حالی که عطارد و زهره ماه ندارند و سیارات دیگر منظومهٔ شمسی دارای دو یا بیش از دو ماه هستند. قطر ماه زمین حدود یک چهارم قطر زمین است و فاصلهٔ آن تا زمین در حدود ۳۸۴ هزار کیلومتر (۰/۰۰۲۷۵ واحد نجومی) است. دورهٔ چرخش ماه به دور زمین ۲۷ روز به طول می انجامد و سطحی جامد و دارای گودال و حفره دارد. تاکنون بیش از ۱۰۰ فضاپیما برای اکتشاف ماه به فضا پرتاب شده است. ماه تنها جسم آسمانی (پس از زمین) است که انسان ها (طی مأموریت های برنامهٔ فضایی آپولو) آن را دیده اند و بر آن گام نهاده اند. مریخ (بهرام). بهرام یا مریخ چهارمین سیارهٔ نزدیک به خورشید و هفتمین سیارهٔ منظوم
هٔ شمسی از دیدگاه اندازه و جرم است و در آسمان شب، قرمز رنگ است و گاهی اوقات آن را «"سیارهٔ سرخ"» می نامند. مریخ یک بیابان خشک است و قطر آن نصف قطر زمین است. مریخ نیز مانند زمین دارای فصل ها، یخ های قطبی، آتشفشان ها، ژرف دره ها و آب وهوا است. کوه المپوس بزرگ ترین کوه آتشفشانی منظومهٔ شمسی است و در مریخ واقع است. دورهٔ چرخش این سیاره ۲۴/۶۲۳ ساعت و تناوب مداری آن ۱ سال و ۳۲۱٫۷۳ روز به طول می انجامد. بیش ترین دمای سطحی مریخ °۵- سانتی گراد و کم ترین دمای سطحی آن °۸۷- سانتی گراد است. ۹۵٫۳۲ درصد از جو مریخ از کربن دی اکسید (CO۲)، ۲٫۷ درصد آن از نیتروژن (N۲)، ۰٫۱۳ درصد آن از اکسیژن (O۲) و ۰٫۰۸ درصد باقی ماندهٔ آن از کربن مونوکسید (CO)، نیتریک اکسید (NO)، مقادیر جزئی آب (H۲O)، نئون (Ne)، کریپتون (Kr) و زنون (Xe) ساخته شده است. مریخ دارای دو ماه به نام های فوبوس و دیموس است ظاهراً از سنگ های سرشار از کربن (C) ساخته شده اند. از آن جا که این دو ماه فاقد گرانش کافی برای تبدیل به یک جسم دایره ای شکل هستند، دارای اشکالی نامنظم هستند و فوبوس وسیع تر و پهناورتر از دیموس است. دانشمندان بر این باورند که ۳٫۵ میلیارد سال پیش، مری