Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیت کثیف یا در حافظه نهان پردازنده وجود دارد یا در الگوریتم های جایگزینی صفحه در سیستم عامل. جایگزینی صفحه. در الگوریتم های جایگزینی صفحه، هر صفحه (قاب) یک بیت سخت افزاری به نام «بیت تغییر» (یا به اختصار M) دارد. هر گاه که اطلاعات آن صفحه در حافظه تغییر می کند، این بیت توسط سخت افزار «۱» می شود. به این معنی که اطلاعات آن صفحه تغییر کرده است. وقتی که صفحه ای را برای جایگزینی انتخاب می کنیم، بیت تغییر آن صفحه را بررسی می کنیم. اگر بیت «۱» بود، به این معنیست که صفحه مورد نظر از وقتی که از دیسک به حافظه آورده شده تغییر کرده است. در این حالت، "ما باید صفحه را مجدداً در دیسک بنویسیم". اگر بیت تغییر صفر بود، به این معنیست که اطلاعات صفحه از وقتی که وارد حافظه شده تغییر نکرده است. بنابراین اگر کپی آن صفحه در دیسک تغییر نکرده باشد (به عنوان مثال توسط یک صفحه دیگر)، آنگاه ما می توانیم از نوشتن صفحه مورد نظر در دیسک صرفه نظر کنیم: چون صفحه از قبل در آنجا وجود دارد. به این ترتیب زمان جایگزینی صفحه نصف می شود.
کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل متحد بخشی از سازمان ملل متحد می باشد که در زمینه تبلیغ و حفاظت حقوق بشر با ضمانت قوانین جهانی فعالیت کرده و همچنین در اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز وجود آن الزامی شمرده شده است. این بخش توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد و در تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۹۹۳ و در راستای برگزاری کنفرانس جهانی حمایت از حقوق بشر تأسیس گردید. این بخش زیر نظر کمیساریای عالی حقوق بشر که هماهنگ کننده فعالیت های حقوق بشری در سازمان ملل متحد و همچنین ناظر بر فعالیت های شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد واقع در شهر ژنو در کشور سوئیس می باشد شروع به کار کرد. این بخش در سال ۲۰۰۸ با بودجه ای معادل ۱۲۰ میلیون دلار آمریکا و بیش ۱٫۰۰۰ کارمند در شهر ژنو سوئیس مشغول به فعالیت بود. کارکرد. حکم. حکم کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل مشتق شده از بندهای ۳٫۱ و ۵۵ منشور ملل متحد٫ اعلامیه وین و برنامه اقدامات و منشور ۴۸/۱۴۱ مصوبه مجمع عمومی سازمان ملل متحد می باشد که بر این اساس کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل متحد تأسیس گردید. در راستای اصلاحات صورت گرفته در سازمان ملل متحد (A/۵۱/۹۵۰، para. ۹) کمیساریای عالی حقوق بشر سازما
ن ملل متحد و مرکز حقوق بشر در تاریخ ۱۵ سپتامبر سال ۱۹۹۷ ادغام شده و به عنوان کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل به فعالیت خود ادامه داد.
رنگ آمیزی سی پی کی روشی در شیمی فضایی جهت نمایش اتم ها در ساختارهای مولکولی می باشد. این روش توسط رابت کوری و لینوس پاولینگ ابداع و بعدها توسط والتر کولتون اصلاح گردید. برخی از رنگ های استاندارد مورد استفاده در این روش در جدول زیر نشان داده شده است:
سر جرج گابریل استوکس، بارونت اول (زاده ۱۳ اوت ۱۸۱۹ - درگذشته ۱ فوریه ۱۹۰۳)، ریاضیدان و فیزیکدان بریتانیایی بود که به علت مطالعات خود روی مایعات ویسکوز، به ویژه به خاطر قانون ویسکوزیته استوکس، که توصیف حرکت یک کره جامد در مایع می باشد، و قضیه استوکس، که یک قضیه اساسی تجزیه و تحلیل بردارها است، به شهرت رسید. جایگاهها. وی از پیشگامان در علم ژئودزی (مطالعه اندازه و شکل زمین و میدان گرانشی آن) بود و یک مقاله در سال ۱۸۴۹ در رابطه با تنوع گرانش در سطح زمین منتشر کرد. استوکس در سال ۱۸۵۱ به عضویت انجمن سلطنتی (لندن) انتخاب شد و سه سال بعد دبیر آن شد. او به مدت ۳۰ سال در آن منصب باقی ماند تا زمانی که به ریاست انجمن انتخاب شد. بنابراین او اولین مردی پس از اسحاق نیوتن بود که سه موقعیت استاد لوکاسی، دبیر، و پس از آن رئیس انجمن سلطنتی را به دست آورد. استوکس در سال ۱۸۸۹ به مقام بارونت رسید. آثار. مقالات ریاضی و فیزیکی استوکس در پنج جلد منتشر شده است، سه جلد اول تحت سردبیری خود او در سال های ۱۸۸۰، ۱۸۸۳، و ۱۹۰۱ و دو جلد دیگر تحت نظارت جوزف لارمر منتشر شدند. استوکس همچنین "درباره نور" (۱۸۸۷) و "الهیات طبیعی" (۱۸۹۱) را نوشت.
یواخیم پایپر یک افسر اس اس بود که در ۳۰ ژانویه ۱۹۱۵ میلادی، در یک خانواده متوسط در شهر برلین، آلمان به دنیا آمد. خانواده او اصالتاً از اهالی سیلیسی واقع در لهستان بودند. یواخیم همراه برادر بزرگش هورست وارد تشکیلات جوانان هیتلری گردید او ابتدا تصمیم داشت تا به هنگ چهارم سواره نظام بپیوندد اما با نصیحت ژنرال والتر رایشنو که از دوستان خانوادگی آنها بود به شاخه نظامی اس اس پیوست. ورود به اس اس. در سال ۱۹۴۳ میلادی به فرماندهی هنگ یکم اس اس رسید و تا پایان جنگ این سمت را در اختیار داشت این هنگ تحت فرماندهی یواخیم پایپر در چند نبرد و چندین تهاجم شبانه بر ضد نیروی های شوروی شرکت کرد. هنگ تحت فرمان او در نبرد ژیتومیر نقش مهمی در جلوگیری از پیشروی قوای ارتش سرخ و توقف حمله آنان داشت و موفق شد فرماندهی ۴ لشکر دشمن را تصرف کند و به خاطر لیاقتی که از خود نشان داد توانست نشان صلیب شوالیه را بگیرد. در همین ایام واحد تحت فرماندهی او دست به جنایات جنگی زد و در ۶ دسامبر ۱۹۴۳، ۲۲۸۰ نفر سرباز روسی را که به اسارت گرفتند کشتند و در روستای پیکارتشینا تمامی اهالی روستا را کشتند و خانه ها را آتش زدند. دستگیری. در ۱۹۴۵ میلادی وقتی خبر
خودکشی ادولف هیتلر را شنید و متفقین وارد آلمان شدند وی را حوالی منطقه ای بنام شلیرسی دستگیر کردند و به اردوگاه کار اجباری داخاو فرستادند. در بازجویی هابش پذیرفت که او و نیروهایش مسئول جنایت یاد شده است. در ژوئیه ۱۹۴۶ میلادی، یواخیم پایپر و همراهانش به جنایت جنگی محکوم به اعدام شدند. اما در دادگاه تجدید نظر حکم وی و تعدادی از همراهانش به حبس ابد تبدیل کرد. یواخیم پایپر پس از ۱۱ سال از زندان آزاد شد او دوران بعد از زندان خود را در یک شرکت پورشه در شهر اشتوتگارت مشغول بکار شد اما موقعی که خواست به آمریکا سفر کند به او بخاطر جنایات جنگی که انجام داد ویزا ندادند و در سال ۱۹۷۲ به فرانسه رفت و در ملک شخصی خودش زندگی کند در فرانسه با احتیاط در سکوت زندگی می کرد تا شب ۱۴ ژوئیه ۱۹۷۶ میلادی که منزلش را آتش زدند و پایپر بر اثر خفگی جان داد. گر چه قاتل یا قاتلان او پیدا نشدند اما افراد نهضت مقاومت فرانسه در معرض سوظن قرار داشتند. زندگی شخصی و ازدواج. یواخیم پایپر در سال ۱۹۳۸ با مونیکا ولادیسلاو دانشجوی ترم آخر ادبیات آلمانی، پنهانی ازدواج کرد و تا پایان جنگ نامی از او در عموم به میان برده نشد. مونیکا که از پدر اصالت لهست
انی و از مادر پیشینهٔ ایتالیایی داشت در سال ۱۹۳۳ به قصد تحصیل به برلین مهاجرت کرد و در همان جا با یواخیم آشنا شد و علی رغم نارضایتی والدینش با یواخیم افسر اس اس ازدواج کرد. همین ازدواج منجر به ترک همیشگی لهستان و ممنوع الورود شدن وی حتی پس از پایان جنگ شد. مونیکا به زبان های انگلیسی، روسی، آلمانی، ایتالیایی، عربی و اسپانیایی تسلط کامل داشت و در حوزهٔ زبانشناسی مقالات و کتب فراوانی را به چاپ رسانید او همچنین یک مربی ویلون سل بود و تا پیش از جنگ به کودکان زبان و موسیقی آموزش می داد اما پس از ازدواج مجبور به ترک تحصیل، شغل و زندگی حرفه ای خود بود و همین عاملی بود برای درخواست طلاق از یواخیم که هرگز به نتیجه نرسید. اما این تمام ماجرا نبود برای این افسر عاشق داشتن همسری با اصالت لهستانی اصلاً وجه قابل قبولی برای عموم مردم و هواداران هیتلر نداشت از همین رو او در مراسمات مردمی و عمومی از دایه فرزندان به عنوان همسر استفاده می کرد هرچند که کاملاً مشخص بود این زن پا به سن گذاشته هرگز همسر یک افسر خوش قیافه نازی نخواهد بود. یواخیم تا پایان عمرش به همسرش وفادار ماند و در نامه های بجا مانده از او به عنوان "پرندهٔ خوشبختی"
یاد کرده و در تمامی نامه هایش به او قول داده است که "روزی دوباره می تواند به لهستان بازگردد" که این امر هرگز به وقوع نپیوست پایان جنگ و محاکمه افسران. یواخیم رهبر کشتار معروف مالمدی بود و به دلیل افشاگری و مدارک بجا مانده از جنایات وی از نظر عموم مستحق مرگ بود اما مونیکا توانست با کمک ارتباطاتی که در لهستان داشت به شکلی کاملاً سری یواخیم را از اعدام تبرئه و از آلمان خارج کند. یواخیم که افسر ثروتمند نازی بود پس از جنگ دیگر هیچ چیزی برایش باقی نماند. اما به دلیل عشق بیش از اندازه اش به مونیکا در دوران قدرت خود یک آپارتمان در فرانسه و یک عمارت در مونیخ را به وی هدیه کرد و همچنین مقدار ارزش جواهرات و هدایای مونیکا به قدری زیاد بود که سالها در مجامع خصوصی ارتش نازی لقب بانوی خز و سکه را به او اختصاص دادند و همین هدایای عاشقانهٔ افسر خونخوار نازی یک زندگی تجملاتی و اشرافی دیگری پس از فرار از آلمان به سیاتل را برای این زوج فراهم نموند.
ساتیوا رُز بازیگر فیلم های پورنوی آمریکایی، با اصالت مکزیکی است. وی در شهر جوادالاجارا مکزیک به دنیا آمد و بعد از مهاجرت به آمریکا کار خود را به عنوان یه رقصندهٔ استریپ آغاز کرد. بعد از آن نیز از فیلم های جنسی سر در آورد. مهارت ساتیوا در سکس دهانی است و آن را حرفه ای انجام می دهد.
روژین ابزار لایه بردار و مورد استفاده در چشم پزشکی که عملکرد این ابزار بر روی کیسه ملتحمه می باشد.
کاژیمیش دوم ملقب به عادل (؛ ) او دوک لهستان سفلی از ۱۱۷۷ میلادی تا زمان مرگش بود. او همچنین فرمانروای دوک نشین کراکوف و حاکم کلیه لهستان در سال ۱۱۷۷ میلادی گردید. او این مقام را تا زمان مرگش در اختیار داشت و تنها وقفه به وجود آمده در این دوره، بر اثر شورش برادر بزرگتر او، میشکو سوم، اتفاق افتاد. در سال ۱۱۸۶ میلادی، او حکومت دوک نشین مازوویا را از برادرزاده اش گرفت و بدین ترتیب، تبدیل به نیای سلسله خاندان پیاست در مازوویا شد. لقب "عادل" که به دنبال اسم او می آید، متعلق به دوره او نیست بلکه در قرن ۱۶ میلادی مطرح گردید.
ژان سوم سوبیسکی (به لهستانی:Jan III Sobieski؛لیتوانیایی:Jonas Sobieskis; زاده ۱۷ اوت ۱۶۲۹ – درگذشته ۱۷ ژوئن ۱۶۹۶) یکی از مشهورترین پادشاهان مشترک المنافع لهستان-لیتوانی بود که از سال ۱۶۷۴ میلادی تا زمان مرگش به عنوان شاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی حکومت می کرد. دورهٔ ۲۲ سالهٔ فرمانروایی سوبیسکی، به عنوان عصر ثبات و موازنهٔ قدرت در لهستان به حساب می آید؛ خصوصاً پس از آشوب های فراوان در این کشور که بر اثر جنگ های متعدد و قیام خملنیتسکی به وجود آمده بود. همچنین، او فرماندهٔ نظامی توانایی بود که بیشترین شهرت خود را مدیون پیروزی ارزشمندش بر ترک های عثمانی در نبرد وین (سال ۱۶۸۳ میلادی) بود. او پس از پیروزی هایش بر ترک ها به لقب شیر لهستان نایل آمد و توسط پاپ به عنوان منجی مسیحیت در اروپا معرفی شد.
غلام حسین سمندری (زادهٔ ۱۳۱۱ در باخرز -از توابع تایباد درگذشت ۳ فروردین ۱۳۹۱ در تربت جام) دوتار نواز چیره دست خراسان و از نوابغ موسیقی این خطه بود. زندگی و فعالیت هنری. سمندری در خانواده ای متوسط در باخرز به دنیا آمد. وی در کودکی همراه پدرش عبدالرحمان سمندری به شغل آرایشگری می پرداخت. از ۱۰ سالگی بود که به واسطهٔ پدرش نواختن دوتار را آغاز کرد و در ۱۲ سالگی آن را به طور کامل آموخت. پس از آن نیز به تدریج نزد استادان بزرگ موسیقی خراسان هم چون غلامرضا قوی تن آموزش دید و همراه با رشد هنری در جشنواره های داخلی و بین المللی حضور یافت و عنوان هایی را نیز به دست آورد. ازجمله این کشورها می توان آلمان، ایتالیا، فرانسه، یونان، لبنان، سوییس و اتریش را نام برد. اثرگذاری و اصالت. سمندری را بیش تر با مقام «سرو خرامان» و با آواز محمدابراهیم شریف زاده می شناسند. وی تأثیر زیادی بر موسیقی نواحی خراسان داشت که تا به امروز ادامه یافته است. وی با بهره گیری از جنس خاصی از تار و دو ماه کار بر روی سازش در سال ۱۳۴۳، دو تار ویژه ای را ساخت و پس از آن تلاش کرد آهنگ ها و مقام های قبلی را بر روی نظام کوکی تازه پیاده کند که سرانجام موجب تغی
یر گسترده ای در موسیقی خراسان شد. وی که در همان سال برای شرکت در جشن فرهنگ و هنر به تهران رفته بود، ضمن ملاقات با استاد یگانه و به درخواست وی، سیم های دوتار وی را نیز دگرگون می کند و بدین ترتیب این تغییر رفته رفته در سراسر خراسان فراگیر می شود. سمندری که به شنیدن موسیقی از طریق رادیو و گرامافون علاقه ای خاص داشت، با شنیدن قطعه ای کردی می کوشد با ساز خود آن را اجرا کند که با اجرای هنرمندانهٔ آن آهنگ کردی وی در موسیقی شرق خراسان، مشخصا تایباد، جام و باخرز عمومیت می یابد. وی در عین حال همواره بر اصالت ساز خویش تأکید داشت و هرگز پرده های ساز خود را از ۸ افزایش نداد. به گفتهٔ هوشنگ جاوید، سمندری هرچند در محافل جز نغمه ها، مقام ها و آهنگ های فرهنگ موسیقایی خراسان و تایباد و جام نمی نواخت اما نزد وی قطعات گوناگون موسیقی پاپ، کوچه بازاری و حتی فرنگی را برای نشان دادن قابلیت های دوتار اجرا کرده است. «یهودی منوهین»، ویولونیست مشهور بین المللی دربارهٔ او گفته است: حاضرم تمام افتخاراتم را بدهم، اما در عوض بتوانم پنجه های این مرد روستایی را داشته باشم. حسن سمندری فرزند وی نیز می گوید: استاد سمندری را قبله دوتار خراسان رضو
ی نامیده بودند و همه هنرمندان و هنر دوستان از او به عنوان نوازنده ای چیره دست و به اصطلاح پنجه طلایی یاد می کردند. آشنایی اخوان ثالث با سمندری. روزی کاستی از آثار غلام حسین سمندری به دست مهدی اخوان ثالث شاعر بنام خراسانی می رسد و وی را تحت تأثیر قرار می دهد به گونه ای که مشتاق دیدارش می شود. سرانجام در مجلسی او را می بیند و زمانی که سمندری دوتار به دست می گیرد، اخوان به گریه می افتد و شعر معروف «خون پاش و نغمه ریز...» را در توصیف او می سراید: آثار. از حسین سمندری تنها یک آلبوم به نام خون پاش و نغمه ریز در سال ۱۳۸۰ از سوی موسسهٔ فرهنگی هنری ماه ریز مهر منتشر شد که یکی از پرفروش ترین آلبوم های موسیقی نواحی در ایران بوده است. این آلبوم گلچینی است به انتخاب ارشد تهماسبی که از میان چندین ساعت صدابرداری از همراهی ساز حسین سمندری و آواز محمدابراهیم شریف زاده منتشر شده است. این آلبوم دربردارندهٔ ۸ ترانه خراسانی است که قسمت های بسیاری از این ترانه های اصیل به خاطر ایرادات دفتر موسیقی وزارت ارشاد سانسور و حذف شده است. قطعات این آلبوم در اصل در اواسط دههٔ هفتاد و در استودیو بل در تهران صدابرداری شده اند. وی هم چنین برخی
قطعات آلبوم «» را که از سوی حوزهٔ هنری منتشر شد، در کنار غلام علی نی نوار، غلام علی پورعطایی و ذوالفقار عسگرپور نواخته است. علاوه بر این به گفتهٔ کیوان ساکت قرار بود کاری با آهنگ سازی وی، موسیقی حسین سمندری و آواز سالار عقیلی با شعر محمد خسروی ارائه شود اما برخی ممیزی ها و ایرادات از سوی شورای شعر خراسان موجب تعویق کار گشت و سرانجام با درگذشت حسین سمندری ساخت این اثر نیز منتفی شد. درگذشت. غلام حسین سمندری در نیمه های اسفند ۱۳۹۰ دچار سکتهٔ مغزی شد که موجب از کار افتادن دست چپش شد. بیماری وی که در بیمارستان سجادیهٔ تربت جام بستری بود ادامه یافت و دچار عفونت ریه و حنجره نیز شده بود. وی سرانجام روز سوم فروردین ۱۳۹۱ و در حالی که تنها چند ساعت از مرخص شدنش از بیمارستان می گذشت در سن ۷۹ سالگی، درگذشت. اهدای ساز به موزهٔ موسیقی. پس از درگذشت حسین سمندری، فرزندش حسن سمندری که شاگرد و همراه پدر بوده، شاگردان وی را آموزش می دهد. وی به منظور حفظ میراث حسین سمندری، ساز وی را به موزهٔ موسیقی ایران اهدا کرد. وی در این باره می گوید: پیش از این استاد سمندری وصیت کرده بود، ساز را به جایی تحویل بدهید که از آن به خوبی نگه داری
کنند. او نزدیک به ۵۰ سال این ساز را دست گرفته بود و آن را بیشتر از پسرش دوست داشت. حتی وقتی می خوابید ساز را روی سینه اش می گذاشت تا خوابش می برد. و بارها در مصاحبه هایش گفته بود که هیچ از مال دنیا نمی خواهم غیر یک ساز.
تراکیهٔ غربی یا تراکیه (، "[Dytikí] Thráki", ; , ، "Zapadna Trakiya") یک منطقهٔ جغرافیایی و تاریخی در یونان، بین رودخانه های نستوس و ماریتسا در شمال شرقی کشور واقع شده است. که اغلب به صورت غیررسمی به شمال یونان اشاره شده است. تراکیهٔ غربی در بخش شمال غربی ترکیه قرار گرفته است. امروزه تراکیهٔ غربی شامل استان مقدونیهٔ شرقی و تراکیه می شود. با توجه به سرشماری یونان در سال ۱۹۹۱ از ۹۸٬۰۰۰ مسلمان تراکیه، ۵۰٬۰۰۰ نفر از آنان را ترک ها تشکیل می دادند.
آپر ایست ساید (بخش شرقی بالایی) یکی از محلات معروف در منهتن نیویورک است. این محله بین سنترال پارک و ایست ریور واقع است. آپر ایست ساید محل زندگی بسیاری از هنرمندان و ثروتمندان نیویورک هست. اَپر ایست ساید (به اختصار: UES) یکی از محله های منهتن در شهر نیویورک است. این محله تقریباً از شمال به خیابان ۹۶، از شرق به رودخانه ایست، از جنوب به خیابان ۵۹ و از غرب به سنترال پارک و خیابان پنجم محدود می شود. در این محله، چند منطقهٔ کوچکتر همچون لنکس هیل، کارنگی هیل و یورک ویل جای دارند. این ناحیه زمانی به نام «منطقهٔ جوراب ابریشمی» شناخته می شد و مدت هاست که به عنوان ثروتمندترین محلهٔ شهر نیویورک شناخته می شود. اَپر ایست ساید بخشی از ناحیهٔ اجتماعی شماره ۸ منهتن است و کدهای پستی اصلی آن عبارت اند از: 10021، 10028، 10065، 10075 و 10128. این منطقه تحت نظارت حوزهٔ نوزدهم اداره پلیس نیویورک قرار دارد. جغرافیا. مرزهای محله ها در شهر نیویورک به طور رسمی تعیین نشده اند، اما طبق "دانشنامهٔ شهر نیویورک"، مرزهای اَپر ایست ساید عبارت اند از: خیابان ۵۹ از جنوب، خیابان ۹۶ از شمال، خیابان پنجم از غرب و رودخانه ایست از شرق. راهنمای معمار
ی "راهنمای AIA برای شهر نیویورک" مرز شمالی را تا خیابان ۱۰۶ در نزدیکی خیابان پنجم گسترش می دهد. خیابان های شمالی-جنوبی این منطقه شامل خیابان پنجم، مدیسون، پارک، لکسینگتون، سوم، دوم، اول، یورک و ایست اند هستند، که آخری فقط از خیابان ۷۹ شرقی تا خیابان ۹۰ شرقی امتداد دارد. خیابان های اصلی شرقی-غربی عبارت اند از: خیابان ۵۹، خیابان ۷۲، خیابان ۷۹، خیابان ۸۶ و خیابان ۹۶. برخی از مشاوران املاک از اصطلاح «اَپر ایست ساید» برای توصیف مناطقی که اندکی شمال خیابان ۹۶ و نزدیک خیابان پنجم قرار دارند استفاده می کنند، تا از پیوند دادن این مناطق با ایست هارلم، که معمولاً کمتر معتبر تلقی می شود، خودداری کنند. نواحی تاریخی. ناحیه تاریخی آپر ایست ساید در سال ۱۹۸۱ به عنوان یک ناحیهٔ تاریخی شهری تعیین شد و در سال ۱۹۸۴ در فهرست ملی اماکن تاریخی ایالات متحده آمریکا ثبت گردید. این ناحیه از خیابان ۵۹ تا ۷۸ در امتداد خیابان پنجم امتداد دارد و در برخی نقاط تا خیابان سوم نیز کشیده می شود. این ناحیه شامل ساختمان های مسکونی ساخته شده پس از جنگ داخلی آمریکا، خانه های اعیانی و خانه های شهری مربوط به اوایل سدهٔ بیستم، و همچنین ساختمان های آپارت
مانی ساخته شده در دوره های بعدی است. در سال ۲۰۱۰، این ناحیه با افزودن ۷۴ ساختمان دیگر اندکی گسترش یافت. ناحیه تاریخی موزه متروپولیتن در سال ۱۹۷۷ به عنوان ناحیه ای شهری تعیین شد. این ناحیه شامل املاکی در امتداد خیابان پنجم، بین خیابان های ۷۹ تا ۸۶، روبه روی موزه متروپولیتن هنر و همچنین املاکی در برخی خیابان های فرعی اطراف است. ناحیه تاریخی پارک اَوِنیو در سال ۲۰۱۴ تعیین شد و شامل ۶۴ ملک در امتداد خیابان پارک، بین خیابان های ۷۹ تا ۹۱ است. ناحیه تاریخی کارنگی هیل در سال ۱۹۷۴ به عنوان ناحیه ای شهری تعیین شد و در سال ۱۹۹۳ گسترش یافت. این ناحیه شامل ۴۰۰ ساختمان است که عمدتاً در امتداد خیابان پنجم، از خیابان ۸۶ تا ۹۸، و در خیابان های فرعی به سوی شرق، تا خیابان های مدیسون، پارک و لکسینگتون قرار دارند. دو ناحیه تاریخی شهری کوچک تر نیز در این منطقه وجود دارند. ناحیه تاریخی هندرسون پلیس، که در سال ۱۹۶۹ تعیین شد، شامل خانه های شهری واقع در خیابان ایست اند، بین خیابان های ۸۶ و ۸۷ است که توسط جان سی. هندرسون در سال ۱۸۸۱ ساخته شدند. ناحیه تاریخی تردول فارم نیز در سال ۱۹۶۷ تعیین شد و شامل ساختمان های آپارتمانی کم ارتفاع در خ
یابان های ۶۱ و ۶۲ شرقی، بین خیابان های دوم و سوم، در زمین های مزرعهٔ سابق آدام تردول است. تاریخچه. توسعه. پیش از ورود اروپایی ها، در دهانهٔ نهرهایی که در سواحل رودخانه ایست جریان داشتند و کناره ها را فرسایش می دادند، احتمالاً اردوگاه هایی برای ماهیگیری توسط بومیان لنَپی برپا می شده است. آنان با آتش سوزی های کنترل شدهٔ دوره ای، پوشش جنگلی انبوه بلوط–گردو را در سطح زمین باز نگه می داشتند. در سدهٔ نوزدهم، زمین های زراعی و باغ های بازاری منطقه ای که بعدها به اَپر ایست ساید تبدیل شد، هنوز در امتداد جاده پستی بوستون و از سال ۱۸۳۷ خط راه آهن نیویورک و هارلم قرار داشت. این راه آهن موجب رشد تدریجی تجاری اطراف ایستگاه محلی آن در خیابان ۸۶ شد، که به مرکز محلهٔ آلمانی نشین یورک ویل بدل گشت. چشم انداز رودخانه ایست از فراز صخره ها، که از «مونت پلیزنت» متعلق به جیمز ویلیام بیکمن در شمال خلیج ترتل تا عمارت گریسی امتداد داشت، عامل اصلی جذابیت منطقه بود. ظهور ساکنان سرشناس. پیش از پوشاندن تونل پارک اَوِنیو (که در سال ۱۹۱۰ کامل شد)، نیویورکی های مرفه از درهٔ دودآلود خط آهن در امتداد خیابان چهارم (که اکنون پارک اَوِنیو نام دارد)
دوری می کردند و ترجیح می دادند خانه های اعیانی و خانه های شهری خود را در زمین های بزرگ خیابان پنجم، روبه روی سنترال پارک و در خیابان های فرعی مجاور بنا کنند. آخرین تازه واردان این موج، ثروتمندان پیتسبورگی، اندرو کارنگی و هنری کلی فریک بودند. دوران طلایی خیابان پنجم به عنوان صفی از خانه های شخصی اعیانی چندان نپایید: نخستین ساختمان آپارتمانی که جای یکی از این عمارت ها را در شمال خیابان پنجم گرفت، ۹۰۷ خیابان پنجم (ساخته شده در ۱۹۱۶) در خیابان ۷۲ بود، که ورودی اصلی محله به سنترال پارک به شمار می رفت. اکثر اعضای خانواده های اشرافی نیویورک در اَپر ایست ساید سکونت داشتند، از جمله خانوادهٔ راکفلرها که از ثروت نفتی برخوردار بودند، خانوادهٔ سیاسی روزولتها، دودمان سیاسی کندیها، خانوادهٔ متمول ویتنی که از راه اسب دوانی ثروتمند شده بودند، و خاندان دوک که از صنعت تنباکو و نیروی برق به ثروت رسیده بودند. ساکنین مشهور. در میانهٔ سدهٔ نوزدهم، بیشتر زمین های زراعی این منطقه قطعه قطعه و تقسیم شده بودند، به جز منطقه ای به وسعت حدود معروف به جنگل جونز، که از خیابان ۶۶ تا ۷۶ و از جادهٔ پستی قدیم (یعنی خیابان سوم کنونی) تا رودخانه
امتداد داشت و همچنین زمین هایی که جیمز لنکس به ارث برده بود. لنکس در دههٔ ۱۸۷۰ زمین های خود را به قطعات ساختمانی تقسیم کرد، و کتابخانهٔ لنکس را در گوشهٔ جنوب غربی مزرعه اش در خیابان پنجم ساخت. لنکس همچنین یک بلوک کامل (بین خیابان های ۷۰ و ۷۱ و خیابان های مدیسون و پارک) را به بیمارستان پرسبیترین اهدا کرد. در آن زمان، در امتداد جاده پستی بوستون، در مکان هایی چون خیابان ۷۲ (خانهٔ پنج مایلی) و خیابان ۹۷ (خانهٔ شش مایلی) کاروان سراهایی وجود داشت. یکی از نیویورکی ها در سال ۱۸۹۳ به یاد می آورد که این میخانه ها راهنماهای راه برای مسافران بوده اند. آیندهٔ اشرافی نوار باریکی از منطقه، بین سنترال پارک و شکاف راه آهن، از همان ابتدا با ورودی آن در گوشهٔ جنوب غربی (شمال منطقهٔ مورد علاقهٔ خانواده وندر بیلت در خیابان پنجم، از خیابان ۵۰ تا ۵۹) تعیین شد. در سال ۱۸۷۰، زنی به نام مری میسون جونز، که مالک بلوکی کامل بین خیابان های ۵۷ و ۵۸ و بین خیابان های پنجم و مدیسون بود، یک ردیف خانهٔ باشکوه را به صورت سرمایه گذاری ساخت و در گوشهٔ خیابان ۵۷ و پنجم ساکن شد، گرچه روایت مشهوری که خواهرزاده اش، ایدیت وارتون، بعدها نوشت و آن را چنا
ن منزوی ترسیم کرد، واقعیت نداشت؛ همان گونه که کریستوفر گری (مورخ معماری) بعدها روشن ساخت: آموزش و فرهنگ. اَپر ایست ساید دارای شماری از معتبرترین مدارس خصوصی شهر نیویورک است، از جمله مدرسهٔ برلی، مدرسهٔ دالتون، مدرسهٔ اسپنس، مدرسهٔ چَپین، مدرسهٔ رامزی هال، مدرسهٔ کنفرانس و مدرسهٔ کننت، که اغلب آن ها در خیابان های فرعی نزدیک خیابان پنجم یا مدیسون اَوِنیو واقع اند. مدارس دولتی منطقه نیز زیر نظر اداره آموزش شهر نیویورک و به ویژه ناحیه آموزشی شماره ۲ فعالیت می کنند. از نظر فرهنگی، اَپر ایست ساید میزبان برخی از مهم ترین موزه های شهر و کشور است، به ویژه در امتداد نوار معروف به مایل موزه ها (Museum Mile) در خیابان پنجم، از خیابان ۸۲ تا ۱۰۵. این نوار شامل موزه متروپولیتن هنر، موزه گوگنهایم، موزه یهودی، موزه هنر شهر نیویورک و موزه هنر ال بارریو است. کتابخانه نیویورک نیز شعبه هایی در این منطقه دارد، از جمله «شعبه یورکویل» در خیابان ۸۱ شرقی و «شعبه کارنگی» که با کمک های مالی اندرو کارنگی در خیابان ۹۶ ساخته شد. جمعیت شناسی. بر پایه داده های سرشماری سال ۲۰۱۰، منطقهٔ ناحیهٔ اجتماعی شماره ۸ منهتن (که بخش بزرگی از اَپر ایست س
اید را در بر می گیرد) دارای حدود ۲۲۵٬۹۶۰ نفر جمعیت بوده است. این منطقه یکی از متراکم ترین مناطق ایالات متحده از نظر جمعیت است. نرخ تحصیلات دانشگاهی، درآمد خانوار و امید به زندگی در این ناحیه بالاتر از میانگین شهر نیویورک است. اَپر ایست ساید مدت هاست که محل سکونت نخبگان اقتصادی، فرهنگی و سیاسی آمریکا بوده و به عنوان نمادی از طبقهٔ ممتاز شهر شناخته می شود. با این حال، در بخش هایی از شمال شرقی محله و در امتداد خیابان دوم، ساختمان های اجاره ای با اجاره های کنترل شده یا یارانه ای نیز یافت می شود. ترابری. این منطقه از طریق چندین خط مترو به سایر نقاط منهتن و شهر نیویورک متصل است. خط دوم مترو منهتن (Second Avenue Subway) که فاز نخست آن در سال ۲۰۱۷ افتتاح شد، شامل ایستگاه هایی در خیابان های ۹۶، ۸۶ و ۷۲ شرقی است و بخشی از بار سنگین حمل ونقل را از خیابان لکسینگتون کاسته است. همچنین خط چهارم، پنجم و ششم مترو که در خیابان لکسینگتون امتداد دارد، از شریان های اصلی حمل ونقل در این ناحیه است. سامانهٔ اتوبوس رانی شهر نیز به طور گسترده در این منطقه فعال است و اتوبوس های crosstown (شرق به غرب) در خیابان های ۷۲، ۷۹، ۸۶، ۹۶ و ۱۰۶
حرکت می کنند. اقتصاد و املاک. اَپر ایست ساید از گران ترین مناطق مسکونی شهر نیویورک به شمار می رود. املاک لوکس، آپارتمان های تعاونی، پنت هاوس ها و خانه های ردیفی قرن نوزدهمی از ویژگی های این محله اند. قیمت ملک در نوار خیابان پنجم و در نزدیکی سنترال پارک، به ویژه بین خیابان های ۶۰ تا ۹۶، در بالاترین سطح بازار املاک نیویورک قرار دارد. فروشگاه های برندهای لوکس، بوتیک ها، گالری های هنری و رستوران های مجلل نیز در امتداد خیابان هایی مانند مدیسون اَوِنیو واقع شده اند. تحولات در سدهٔ بیستم. در آغاز سدهٔ بیستم، اَپر ایست ساید به سرعت به عنوان مرکز سکونت اشرافیت و طبقهٔ ممتاز نیویورک تثبیت شد. خانواده هایی مانند راکفلر، کارنگی، فریک، دوک و ویتنی در این ناحیه خانه هایی اعیانی ساختند یا اقامت گزیدند. این محله به نمادی از ثروت، فرهنگ و نفوذ سیاسی بدل شد. با پیشرفت مترو نیویورک، به ویژه گسترش خط لکسینگتون، دسترسی عمومی به این منطقه افزایش یافت و این امر موجب گسترش ساختمان های آپارتمانی بزرگ و پرجمعیت در کنار خانه های شهری شد. بسیاری از عمارت های خصوصی قرن نوزدهمی در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ تخریب شدند و جای خود را به آپارتمان ها
ی تعاونی و برج های لوکس دادند. در نیمهٔ سدهٔ بیستم، مهاجرت های گسترده از اروپا، به ویژه آلمان و یهودیان اروپایی، باعث شد چهرهٔ اجتماعی نواحی شمال شرقی این منطقه، مانند یورک ویل، رنگی چندفرهنگی به خود گیرد. خیابان های اطراف خیابان دوم پر شدند از رستوران ها، نانوایی ها و فروشگاه هایی با رنگ وبوی آلمانی، اتریشی، مجاری و چکی. از دههٔ ۱۹۷۰، همزمان با کاهش نرخ جرم و افزایش سرمایه گذاری شهری، ارزش املاک در اَپر ایست ساید به شدت رشد کرد. خیابان هایی که زمانی طبقهٔ متوسط یا کارگر در آن سکونت داشتند، دستخوش نوسازی شهری (gentrification) شدند. در این روند، بسیاری از ساکنان قدیمی از نواحی شمال شرقی به دلیل افزایش اجاره ها ناگزیر به ترک منطقه شدند. در دهه های اخیر، ساخت برج های جدید، گسترش خط دوم مترو و افزایش امکانات عمومی، جذابیت اَپر ایست ساید را برای طبقات ثروتمند و خانواده های مرفه بیش از پیش افزایش داده است. در عین حال، دغدغه هایی نیز در خصوص حفظ هویت تاریخی، کنترل تراکم ساخت وساز و حفظ بافت اجتماعی محله مطرح بوده اند.
دن دیمون روزنامه نگار بخش جهانی رادیو بی بی سی است که به ارائه اخبار می پردازد. سوابق شغلی. دیمون در سال ۱۹۷۴ به عنوان یک اپراتور فنی برای اخبار رادیو، به استخدام شبکه بی بی سی در آمد.او کار خود را به عنوان روزنامه نگار اولین بار در سال ۱۹۸۲ در برنامه LBC رادیو بی بی سی آغاز کرد. دیمون با همسرش سیان، به مدت هفت سال به ثبت و ضبط وقایع مربوط سقوط اتحاد جماهیر شوروی در ساسر اروپای شرقی مشغول بودند. سپس او به عنوان مجری و خبرنگار در سرویس جهانی بی بی سی و رادیو ۴ بی بی سی مشغول به کار شد. او در این مدت به طور مرتب به عنوان مجری در برنامه PM رادیو ۴ حاضر شده است. برنامه به روز رسانی جهانی. در سال ۲۰۰۳، دیمون مجری اصلی برنامه به روز رسانی جهانی در سرویس جهانی بی بی سی شد.