Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را بود. او این موضوع را در تمام طول زندگیش مخفی نگاه داشت. چرا که در آن زمان همجنس گرایی در انگلستان و ولز غیرقانونی بود.
اُستاجلو یکی از هفت ایل تُرکمان قزلباش بود که شاه اسماعیل صفوی به یاری آنها با شکست دادن آق قویونلوها در تبریز تاج گذاری کرد. این ایل در سال ۱۵۱۱ میلادی همراه با شش ایل بزرگ تُرکمان (ایل افشار، ایل شاملو، ایل تکلو، ایل ذوالقدر، ایل روملو و ایل قاجار) از آناتولی عثمانی به ایران آمدند و پایه های شاهنشاهی صفوی را بنیاد گذاردند. این هفت ایل مهم ترین قبایل قزلباش بوده و همگی از آناتولی و سوریه به ایران آمده بودند. هر دودمان به بخش گوناگونی از ایران مهاجرت کرد و رهبرانشان پس از فتح آن مناطق به حکومت آن دیار منصوب شدند؛ بنابراین استاجلوها در آذربایجان و بخشی در عراق عجم و کرمان اقامت کردند؛ طایفهٔ قهرمانلو در شیروان و ایل شاملو در خراسان اقامت نمود، و ایل تکلو حکمرانی اصفهان، همدان و بخش هایی از عراق عجم را گرفت؛ فارس در دست ایل ذوالقدر بود، ایل افشار کهگیلویه و خوزستان را داشت و بغداد در کنترل طایفه ماوشلو قبیله ای کوچک تر و منشعب از آق قویونلو بود. استاجلوها از آغاز دولت صفوی، از جمله طوایف بزرگ قزلباش بود و سرداران مشهوری از این طایفه مشاور شاه اسماعیل یکم در کسب پادشاهی و قدرت رسیدند صفویه بودند که از آن جمله، خ
ان محمد استاجلو است. این سردار در سال ۹۱۳ قمری (۱۵۰۷ میلادی) از جانب شاه اسماعیل به حکومت دیاربکر منصوب شد، و در نبردهای متعدد که با علاءالدوله ذوالقدر، کرد، همواره پیروز بود. کار و قدرتش در آن حدود بدانجا رسید که به سلطان سلیم خان پادشاه عثمانی، نامه های تهدیدآمیز می نوشت. بعد از شاه اسماعیل یکم نفوذ طایفه استاجلو همچنان برقرار بود و در زمان شاه عباس یکم، وی به همیاری سران این طایفه و صوفیان روملو توانست به سلطنت برسد. برخی از سران طایفه استاجلو مثل حسین بیگ یوزباشی، در دربار شاه طهماسب صفوی نفوذ زیادی داشتند. در زمان شاه تهماسب یکم بیشتر مقامات درباری و کشوری و لشکری در اختیار طایفه استاجلو بود و هنگام مرگ شاه تهماسب، هشت تن از بزرگان آن طایفه به اصطلاح زمان صاحب طبل و عَـلَـم، یعنی فرمانده سپاهی مخصوص به خویش بودند و حکومت بیشتر ولایات بزرگ ایران در دست ایشان بود. استاجلوها در کشمکش های جانشینی شاه طهماسب یکم. در اواخر حکومت شاه طهماسب یکم، سران طایفه استاجلو پس از رویداد قلعه قهقهه با ولیعهدی اسماعیل میرزا (که در سال های بعد شاه شد) بسیار مخالفت می کردند. استاجلوها حامی حیدر میرزا برای سلطنت بودند.
شوت یک سطح شیب دار، ناودان، کانال، یا مجرای عمودی است که اشیاء در آن به دلیل گرانش به سوی پایین حرکت می کنند. سطح زمین. شوت در زمین شناسی به تنگهٔ رودخانه، یا دره ای با شیب تند گفته می شود که آب با سرعت زیاد در مسیر آن حرکت می کند. شوت های مصنوعی نیز با عملکردی مشابه نمونهٔ طبیعی آن، برای تسهیل حمل و نقل الوارها به پایین رودخانه ها در صنعت قطع درختان جنگلی، ساخته می شدند که به آن ها سرسرهٔ الوار یا مجرای کندهٔ درخت گفته می شده است. استفاده از این روش دیگر رایج نیست. شوت های مصنوعی را همچنین می توان از ویژگی های حوضچه های آرامشی برخی سدها به حساب آورد. برخی از انواع سیستم های آبیاری و تأمین آب از گرانش یا به عبارت دیگر از شوت استفاده می کنند، که aqueducts،puquios و acequias از این دسته هستند.
درگیری ها بر سر تصاحب جانشینی شاه تهماسب یکم، مجموعه کشمکش هایی بود که از ۱۵ صفر ۹۸۴ قمری (۱۴ مه ۱۵۷۶ میلادی) تا ۱۷ ربیع الاول ۹۸۴ قمری (۱۴ ژوئن ۱۵۷۶ میلادی) (به مدت یک ماه) و با هدف تصاحب جانشینی شاه و بین حیدر میرزا (فرزند سوم شاه) و اسماعیل میرزا (فرزند دوم شاه) و طرفدارانشان روی می دهد. در پایان نزاع های دربار قزوین (پایتخت)، حیدر میرزا کشته شد و اسماعیل میرزا در تاریخ چهارشنبه ۲۷ جمادی الاول ۹۸۴ (۲۲ اوت ۱۵۷۶) خود را شاه اسماعیل دوم خوانده، سومین پادشاه صفویان شد. پیش زمینه. هنگامی که شاه طهماسب زنده بود اختلاف نظرهای موجود بین قزلباش پنهان بود اما هنگامی که وی بیمار گشت موضوع جانشینی مورد بحث درباریان شد. محمد میرزا به علت ناراحتی چشمی دیگر مطرح نبود. تنها حیدر میرزا بود که قادر بود به رقابت با اسماعیل میرزا برخیزد زیرا وی بیش از دیگران مورد علاقه شاه طهماسب بود و درست به همین دلیل هم خطرناک ترین رقیب اسماعیل میرزا محسوب می شد. اختلاف اسماعیل میرزا با قوم استاجلو. پس از رویداد قلعه قهقهه سران طایفه استاجلو که در آن زمان از بزرگترین طوایف قزلباش بودند و در دربار شاه طهماسب قدرت و نفوذ زیادی داشتند، مصمم ش
دند که به وسایل گوناگون از ولیعهد شدن اسماعیل میرزا جلوگیری کنند. امیران استاجلو در زمان شاه طهماسب یکم بیشترین مقامات بزرگ درباری، کشوری و لشکری را در اختیار داشتند. در سال های پایانی پادشاهی شاه طهماسب یکم بزرگ ترین سرداران استاجلو حسین بیگ یوزباشی (استاجلو)، للهٔ سلطان مصطفی میرزا از پسران شاه بود و شاه امور مملکتی را به دستیاری و مشاوره او اداره می کرد. در سال ۹۸۲ ق، بیماری شاه طهماسب شدت یافت و اطرافیان و درباریان که گمان می کردند شاه به زودی خواهد مرد، بر سر موضوع جانشینی میان آن ها نفاق و شقاق ایجاد شد. انتصاب محمد خدابنده که به دلیل ضعف بینایی منتفی بود و دو نفری که برای جانشینی در نظر گرفته شده بودند اسماعیل میرزا از مادری ترکمن و حیدرمیرزا از مادری گرجی بودند. امرای استاجلو که جزئی از ارکان دولت صفوی بودند، مانند مرادخان، حسین بیگ یوزباشی، پیری بیک، الله قلی سلطان ایجک اوغلی و اشراف و اعیان طایفهٔ شیخاوند و گرجیان و صدرالدین خان صفوی - که بعد از پدرش للهٔ حیدر میرزا شده بود - به حمایت از حیدرمیرزا پرداخته و سعی در بر تخت نشاندن وی داشتند، این ها به حیدرمیرزائیان مشهور شدند. از سوی دیگر جناح اسماعیل
میرزائیان متشکل از حسین قلی خلفای روملو، امیر اصلان بیگ افشار با تمامی طایفهٔ افشار و مهدعلیاء همسر اصلی و بانفوذ و معتبر شاه طهماسب و پریخان خانم دختر بشدت بانفوذ و پرقدرت شاه سعی در جانشینی اسماعیل میرزا را داشتند. مهدعلیاء و پریخان خانم که از زن های قدرتمند و معتبر و بانفوذ دربار بودند پیوسته حیدرمیرزائیان را به غدر و مکر نزد شاه منسوب می ساختند و خود را شاهسون و حیدرمیرزائیان را ایکی بیرلو نام نهادند. پریخان خانم و مهدعیاء موفق شدند حیدرمیرزا را نسبت به شاه خائن و غدار معرفی کنند. تعهد ایل استاجلو به حیدرمیرزا. با کوشش اطباء شاه طهماسب سلامت خود را بازیافت. شاه با اطلاع از جناح بندی ها اطرافیان را از ایجاد این گونه بلواها آگاهی داشت، اما اقدام وی که جمعی را جهت صیانت اسماعیل میرزا - که در قلعه قهقهه زندانی بود - فرستاد، باعث تقویت جناح اسماعیل میرزائیان شد. اقدام دیگر شاه طهماسب که خلاف میل اسمائیل میرزائیان دستور داد زال بیک گرجی همانند قبل ملازم وی باشد باعث تقویت حیدرمیرزائیان گردید. شاه طهماسب بعد از آرام کردن این ناآرامی ها سعی در متفرق ساختن اطرافیان حیدرمیرزا نمود. تا دو سال دیگر که شاه طهماسب در س
لامت بود از جناح بندی ها خبری نبود، اما همانند آتش زیر خاکستر پنهان بود. والتر هینس در کتاب شاه اسماعیل دوم صفوی نقل کرده است که حسین بیگ یوزباشی و جمعی دیگر از امیران استاجلو که همگی در دربار قزوین مقامات مهمی داشتند، متعهد شدند حیدر میرزا را که پس از محمدمیرزا (بعدا «شاه محمد خدابنده) و اسماعیل میرزا (بعدا» شاه اسماعیل دوم) بزرگترین پسران شاه بود، جانشین شاه طهماسب یکم سازند. همچننین صدرالدین خان صفوی لله حیدرمیرزا و سر سلسله طایفه شیخاوند، سرداران گرجی و مصطفی میرزا نیز از حیدر میرزا حمایت می کردند. حامیان اسماعیل میرزا. اقوام روملو، افشار، ترکمان، تکلو، چرکس و بیات از حامیان و طرفداران اسماعیل میرزا بودند. در راس آن ها حسین قلی خلفای روملو بود که مقام خلیفه الخلفایی داشت. هنگام مرگ شاه طهماسب حدود ۱۰٫۰۰۰ نفر از صوفیان در قزوین (پایتخت) به سر می بردند که همگی از فرمانبرداران "حسین قلی خلفای روملو" بودند. هم چنین پریخان خانم دختر بزرگ شاه تهماسب از او حمایت می کرد. در سال ۹۸۴ ق مزاج شاه طهماسب رو به وخامت نهاد. در شب چهاردهم ماه صفر تمامی فرزندان و شاهزادگان بر بالین وی بودند. او به آن ها درستور داد به خانه
های خود بروند و تنها از حیدرمیرزا خواست تا بر بالین وی بماند. مؤلفان تاریخ عالم آرای عباسی و خلدبرین علت توقف حیدرمیرزا را تحریکات مادر گرجی وی ذکر کرده اند که می خواست بعد از مرگ شاه طهماسب فرزندش حاضر باشد تا بتواند بر تخت پادشاهی جلوس نماید. مرگ شاه طهماسب و درگیری ها. پس از مرگ شاه طهماسب (۱۴ مه ۱۵۷۶)، حیدر میرزا تاج بر سر گذاشت و شمشیر پدر را بر کمر بست و ادعای پادشاهی کرد. وی وصیت نامه ممهور به مهر شاه طهماسب را دلیل نیابت خود اعلام نمود و در ایوان چهل ستون جلوس نمود، اما اشتباهاتی مرتکب شد که باعث شد تا حکومت و پادشاهی وی به شب نرسید. اولین خطای وی رها ساختن پریخان خانم خواهر ناتنی خودش برای خروج از تالار قصر بود. حیدرمیرزا در عین حال اسیر نگهبانان قصر گردید زیرا نگهبانان (کشیکچیان) از طوایف روملو، بیات و افشار بودند. حیدرمیرزا هر چه به ایشان دستور داد که درب های حرم را به سوی طرفدارانش بگشایند، کشیکچیان به بهانه های مختلف اطاعت نکردند. هواخواهان حیدرمیرزا مانند حسین بیگ یوزباشی و سران طایفه استاجلو و سراداران گرجی، چون حیدرمیرزا را دربند دیدند به کمک وی روانه شدند. گروهی از طرفداران اسماعیل میرزا مثل
حسین قلی خلفای روملو و شمخال خان چرکس (دایی پریخان خانم) به قصد کشتن حیدرمیرزا به سمت حرمخانه شاهی هجوم آوردند و حیدرمیرزا را کشتند و سرش را به پیش پای هوادارانش پرتاب کردند. خبر قتل حیدرمیرزا باعث پراکندگی طرفدارانش گردید. اسماعیل میرزا نیز برای کسب مقام شاهی و تاجگذاری از قلعه قهقهه خارج شد و به سوی پایتخت (قزوین) حرکت کرد. در عالم آرای عباسی آمده، پریخان خانم که در آن شب در چنگال حیدرمیرزا بود و قبلاً دشمن سرسخت وی به شمار می رفت با تملق و چرب زبانی حیدرمیرزا را قانع نمود تا وی را رها سازد تا از کاخ بیرون آمده و سلطان سلیمان و شمخال خان را که آن ها نیز از مخالفان حیدرمیرزا بودند در سلک مرافقان او درآورد، اما بعد از خروج کلید درب های تالار قصر را به مخالفان سپرد و آن ها نیز توانستند به راحتی به وارد قصر شده حیدرمیرزا را به قتل برسانند. تاجگذاری. اسماعیل میرزا در تاریخ چهارشنبه ۲۷ جمادی الاول ۹۸۴ (۲۲ اوت ۱۵۷۶) بر تخت نشست و پس از تاجگذاری انتقام شاهانه ای از تمام مخالفان خود گرفت. او هرگز به برادران و عموزادگان اشفاق و مهربانی نکرد و به قول اسکندر بیک ترکمان «آنها را خار گلزار دولت خود می دانست».
رویه ها، محصولات و خدمات راحت آنهایی هستند که به منظور سهولت در دسترسی، صرفه جویی در منابع (مانند وقت، تلاش و انرژی) و کاهش سرخوردگی طراحی شده اند. راحتی مدرن وسیله ای، خدماتی یا ماده ای کم مصرف است که کار را آسان تر یا کارآمدتر از یک روش سنتی می کند. راحتی یک مفهوم نسبی است و به زمینه بستگی دارد. به عنوان مثال، اتومبیل در گذشته "راحتی" در نظر گرفته می شد، اما امروزه به عنوان بخشی طبیعی از زندگی روزمره در نظر گرفته می شود. به دلیل تفاوت در سبک زندگی در سراسر جهان، این اصطلاح یک اصطلاحی نسبی است و بر اساس راحتی هایی که قبلاً برای شخص یا گروهی در دسترس بوده است در نظر گرفته می شود. به عنوان مثال، تعریف آمریکایی از «راحتی مدرن» احتمالاً متفاوت از تعریف فردی است که در یک کشور در حال توسعه زندگی می کند. بیشتر اوقات، اصطلاح «راحتی مدرن» برای بیان سبک زندگی شخصی و زندگی در خانه استفاده می شود.
چین در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ که در شهر لندن بریتانیای کبیر برگزار شد، کاروان چین با ۳۹۶ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۸۸ مدال (۳۸ طلا، ۲۷ نقره، ۲۳ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، چین در ردهٔ ۲ مسابقات قرار گرفت.
لیبره کد یک نرم افزار کاربردی آزاد طراحی رایانه ای است. لیبره کد بر روی سیستم عامل های لینوکس، ویندوز و مک کار می کند. لیبره کد به صورت چنگالی از QCad ساخته شد. واسط گرافیکی آن بر پایه کتاب خانه کیوت نوشته شده و به همین علت نیز بر روی سیستم های گوناگون کار می کند. ظاهر رابط کاربری و بیشتر ابزارهای آن مشابه اتوکد است؛ و به همین خاطر کار با آن برای کسانی که تجربه کار با اتوکد را داشته اند آسان می سازد. لیبره کد از پسوند DXF اتوکد برای ذخیره سازی و بازکردن پرونده هایش استفاده می کند. در کنار آن به پسوندهای گوناگون دیگری نیز خروجی می دهد.
چین در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ که در شهر پکن چین برگزار شد، کاروان چین با ۶۳۹ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۱۰۰ مدال (۵۱ طلا، ۲۱ نقره، ۲۸ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، چین در ردهٔ ۱ مسابقات قرار گرفت.
چین در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ که در شهر آتن یونان برگزار شد، کاروان چین با ۳۸۴ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۶۳ مدال (۳۲ طلا، ۱۷ نقره، ۱۴ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، چین در ردهٔ ۲ مسابقات قرار گرفت.
چین در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ که در شهر سیدنی استرالیا برگزار شد، کاروان چین با ۲۷۱ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۵۸ مدال (۲۸ طلا، ۱۶ نقره، ۱۴ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، چین در ردهٔ ۳ مسابقات قرار گرفت.
چین در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ که در شهر آتلانتا ایالات متحده آمریکا برگزار شد، کاروان چین با ۲۹۴ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۵۰ مدال (۱۶ طلا، ۲۲ نقره، ۱۲ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، چین در ردهٔ ۴ مسابقات قرار گرفت.
چین در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ که در شهر بارسلونا اسپانیا برگزار شد، کاروان چین با ۲۴۴ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۵۴ مدال (۱۶ طلا، ۲۲ نقره، ۱۶ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، چین در ردهٔ ۴ مسابقات قرار گرفت.
چین در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در شهر سئول کره جنوبی برگزار شد، کاروان چین با ۲۷۳ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۲۸ مدال (۵ طلا، ۱۱ نقره، ۱۲ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، چین در ردهٔ ۱۱ مسابقات قرار گرفت.
چین در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ که در شهر لس آنجلس ایالات متحده آمریکا برگزار شد، کاروان چین با ۲۱۶ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۳۲ مدال (۱۵ طلا، ۸ نقره، ۹ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، چین در ردهٔ ۴ مسابقات قرار گرفت.
چین در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ که در شهر هلسینکی فنلاند برگزار شد، کاروان چین با ۱ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و مدالی کسب نکرد.
روسیه در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ که در شهر لندن بریتانیای کبیر برگزار شد، کاروان روسیه با ۴۳۶ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۸۲ مدال (۲۴ طلا، ۲۶ نقره، ۳۲ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، روسیه در ردهٔ ۴ مسابقات قرار گرفت.
روسیه در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ که در شهر پکن چین برگزار شد، کاروان روسیه با ۴۵۵ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۷۳ مدال (۲۳ طلا، ۲۱ نقره، ۲۹ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، روسیه در ردهٔ ۳ مسابقات قرار گرفت.
روسیه در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ که در شهر سیدنی استرالیا برگزار شد، کاروان روسیه با ۴۳۵ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۸۹ مدال (۳۲ طلا، ۲۸ نقره، ۲۹ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، روسیه در ردهٔ ۲ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک توانسته ۱۰۸ مدال در بازی های المپیک تابستانی کند و تاکنون مدالی در بازی های المپیک زمستانی کسب نکرده است.
بختیار دیلمی (فرمانروایی از ۳۵۶ ه .ق/ ۹۶۷ م تا ۳۶۷ ه .ق / ۹۷۸ م) ملقب به عزالدوله و مُکَنّیٰ به ابومنصور، فرزند معزالدوله دیلمی از فرمانروایان آل بویه عراق بوده است. در ۳۳۱ یا ۳۳۲ ه .ق در اهواز متولد شد. در ۳۵۶ ه . ق، از خلیفه المطیع لله لقب عزالدوله گرفت و در همان سال جانشین پدرش شد و تا سال ۳۶۷ ه . ق، بر بیشتر قلمرو پدرش —بجز عمان و کرمان که عضدالدوله دیلمی تصرف کرده بود— حکومت کرد. نواحی حکمرانی او شامل آذربایجان، جزیره، میانرودان و خوزستان بوده است. دوران حکومت او بیشتر یا صرف کشمکش با همسایگان شامل حمدانیان موصل و حلب، فاطمیان دمشق و شام، بیزانس در شمال و عضدالدوله در شرق شد، یا شاهد درگیری قومی - مذهبی در داخل، که شامل ترکان سنی و دیلمیان شیعی بود. از مشکلات اصلی عزالدوله می توان به ضعف اقتصادی و تهی بودن خزانه اشاره کرد که سبب ساز همیشگی شورش سپاهیان می شد. عزالدوله از نظر جسمانی قدرتی عجیب داشت ولی سیاستمدار با درایتی نبود. به شکار و بزم بسیار علاقه داشت، در عین حال، به علم و علما و برگزاری مجالس علمی نیز علاقه مند بود، به طوری که در زمان وکالت ابن بقیه، سالانه ده هزار درهم به او می داد تا نویسندگان ر
ا یاری دهد و کتاب تهیه کند. حکومت. معزالدوله، پدر عزالدوله، هنگام مرگ، وصیت کرد که لقب امیرالامرایی بغداد را به بختیار دهند و از عزالدوله خواست تا از عمویش رکن الدوله، که بزرگ خاندان بویه بود، و پسر عمویش، عضدالدوله، اطاعت کند و با ترکان سپاه، خصوصاً فرمانده آنان، سبکتکینِ، مدارا نماید. به گفته ابن مسکویه، پس از درگذشتن معزالدوله، سه روز باران شدیدی بارید، به طوری که رفت وآمد دشوار شد و دولتمردان و درباریان نتوانستند خارج شوند و همین امر به بختیار امکان داد که، بدون درگیری، بر تخت نشیند. لقب امیرالامرا به خودی خود نشان از هیچ برتری نداشت و امتیازی محسوب نمی شد، کما اینکه خلیفه این عنوان را به ضعیف ترین و جوانترین برادر آل بویه داده بود، اما هنگامی که جاه طلبی قویترین امیران آل بویه برای یکپارچه کردن کل سرزمین تحت فرمان بویه ها را در نظر بگیریم، این لقب محملی برای برتری جویی سیاسی محسوب می شد. در مورد عضدالدوله، که امیری قدرتمند بود، نمود این داستان به صورت ادعای دروغین عضدالدوله درآمد که خلیفه پدرش رکن الدوله را امیرالامرا نموده است؛ در صورتی که عزالدوله این لقب را داشت. اخشیدیان مصر وآل بویه (شیعه های) عراق،
همیشه بر سر حکومت بر مکه جنگ داشتند؛ به نحوی که یک بار در ۳۴۳ ه .ق و دیگربار در ۳۵۶، در حج، امیرحاجیان بویه ها، حاجیان مصری را غارت کرد و امیر ایشان را به قتل رساند. در آن تاریخ به نام بختیار در مکّه خطبه خوانده شد و امیری حج بر عهده ابواحمد موسوی پدر شریف رضی و علم الهدی گذاشته شد و برخلافت المطیع للّه نیز تأکید شد. در ۳۵۶ ه . ق، وشمگیر به خراسان حمله کرد و رکن الدوله از بختیار کمک خواست. عزالدوله سبکتکین را مأمور کمک نمود. بدنبال سرپیچی سبکتکین، بختیار ناچار بَختَکین آزادرویه، یکی از غلامان پدرش را به کمک عمویش فرستاد که البته با مرگ وشمگیر قضیه منتفی شد. در همین زمان، کارگزاران عضدالدوله برای خرید سالانه سپاه به بغداد آمده بودند؛ اما بختیار مانع کار آنان شد و زمینه اختلاف با پسر عمویش را فراهم آورد. مشکل اقتصادی عزالدوله به او امکان پرداخت حقوق سپاهیان را نمی داد. در نتیجه ترکان و دیلمیان سپاه هردو بر او فشار می آوردند. کاتب دربار تقبل کرد که مخارج سپاه را با دریافت خراج از اهل ذمه و گرفتن اموال و املاک مردم حل کند که به پاداش این کار به وزارت رسید. اما عزالدوله در ۳۵۸ او را عزل و اموال و املاکش را ضبط نم
ود، و کاتب دیگر دربار را به جای او برگماشت؛ لیکن پس از مدتی، باردیگر او را به وزارت آورد. در سال ۳۵۷، حبشی برادر عزالدوله که به تحریک اطرافیانش از فرستادن خراج بصره به بغداد سرباز می زد، سر به شورش برداشت و وزیر مأمور به دفع او شد. ابوالفضل عباس وزیر با حیله حبشی را در جنگ شکست داد و او و تمامی افراد خانواده و نزدیکانش را دستگیر و اموال بسیاری از آنان را مصادره کرد. حبشی مدتی در قلعه مهدی، و سپس اهواز و رامهرمز دربند بود؛ اما سرانجام با درخواست رکن الدوله، از زندان آزاد شد و نزد عمو و سپس پسر عمویش عضدالدوله رفت. بختیار نیز پسر هشت ساله خود مرزبان را به جای برادر، امیر بصره کرد. در همین سال ۳۵۷، محمد فرزند مستکفی در بغداد ادعای مهدویت کرد. او که پیش از این نزد کافور اخشیدی در مصر، کارش بالا گرفته بود، به بغداد رفت و بین علویان و اهل سنت طرفدارانی جمع کرد. سبکتکینِ ابتدا طرفدار او شد اما هنگامی که فهمید پسر مستکفی است، از طرفداری او منصرف شد. سرانجام عزالدوله او را دستگیر کرده نزد خلیفه فرستاد، و خلیفه او را مجازات نمود. برآمدن فاطمیان درمصر برای عزالدوله بختیار مشکل های جدیدی فراهم نمود. همین باعث شد تا حسین
(یا حسن) بن احمدبن ابوسعید جنابی قرمطی با کمک مالی بختیار و تحریک خلیفه در ۳۵۸ روی به دمشق نهد و بر آن شهر که در دست جعفربن فلاح، از فرماندهان خلیفه فاطمی، بود مسلط شود. در زمان عزالدوله، عمران بن شاهین که بر اثر ارتکاب جنایتی در زمان معزالدوله، به باتلاقهای اطراف واسط و بصره پناه برده بود، دوباره سر به شورش برداشت. عزالدوله در ۳۶۰، ناگزیر شد که برای جنگ با وی به نعمانیه برود؛ اما در این جنگ شکست خورد و تقاضای صلح کرد. برای رفع اختلاف میان ترکان و دیلمیان، عزالدوله در ۳۶۰ دختر بختکین را به ازدواج پسر خود مرزبان و دختر بَکتجور، غلام معزالدوله، را به عقد پسر دیگر خود سالار درآورد و همه سپاه برای حفظ دوستی سبکتکین و بختیار سوگند خوردند، لیکن این کار ثمری نداشت. تهاجم بیزانس. در ۳۶۱ه .ق (۹۷۲ م)، دمیس تیکس با سپاه روم شرقی به جزیره ومیانرودان حمله کرد. جمعی از مسلمانان کشته و اموالشان غارت شد. مردم ربیعه و دیاربکر از خلیفه و عزالدوله که در کوفه بود، یاری خواستند. بختیار وعده جنگ با رومیان را داد و فرمان جنگ صادر کرد. عده زیادی از غازیان در بغداد جمع شدندو به روم حمله بردند و بسیاری از رومیان را اسیر کردند و جمع زی
ادی از بطریقان (پاتریسین ها) را کشتند و سرهایشان را برای مسلمانان آوردند. بختیار به بهانه جنگ با رومیان، چهارصدهزار درهم از خلیفه گرفت و مسئله جهاد را فراموش کرد، در صورتی که خلیفه برای تأمین این پول، اسباب خانه و لباس خود را فروخته بود. وجود غازیان پرشور در بغداد، شامل سنّیان و شیعیان و جوانان و عیاران، سبب شد تا مردان مسلح بسیاری در بغداد پراکنده شوند و در سال ۳۶۱ اغتشاش به وجود آید. در این سال، عیاران محله ها را غارت و به خانه ها حمله می کردند. محلة کَرْخ که شیعه نشین و کانون بازرگانی بود، گرفتار هجوم شد؛ ترکان به هتک ناموس مردم پرداختند و خمار، رئیس پلیس عزالدوله در بغداد، را به بهانه ای به قتل رساندند. بختیار برای جلوگیری از گسترش شورش، از خون صاحب شرطه خود گذشت و برای رفع فتنه ترکان از سبکتکین کمک خواست و یکی از حاجبان سبکتکین را صاحب شرطه بغداد کرد. در شعبان ۳۶۲، زندانبان زندان کرخ مردی عامی از اهل سنت را به قتل رساند. مردم و ترکان شوریدند و زندانبان را کشتند و جسدش را سوزاندند و زندانیان را آزاد ساختند. ابوالفضل عباس (وزیر) که سنی متعصبی بود، حاجب خود، صافی، را که او نیز سنی ای متعصب بود، برای کشتار ع
امه به کرخ فرستاد. صافی کرخ را به آتش کشید، که در آن هفده هزار تن کشته شدند و سیصد دکان و ۳۳ مسجد و بسیاری از اموال مردم در آتش سوخت. در ۳۶۲، ابوالفضل عباس، که در آتش سوزی کرخ مؤثر بود، از وزارت عزل شد و پس از او ابن بَقیّه، که آشپز عزالدوله بود، به وزارت رسید و دستور داد تا ابوالفضل عباس را حبس و اموالش را مصادره کنند. اختلاف با ترکان سپاه. سپاهیان دیلمی از یکسو و ترکان سپاه که از سوی دیگر بر عزالدوله برای تأمین هزینه سپاه فشار می آوردند؛ اما خزانه خالی و درآمد ناکافی حکومت، کفاف هزینه های روزافزون سپاه را نمی کرد. در ۳۶۳، سپاهیان شورش کردند. عزالدوله اجباراً برای تأمین هزینه سپاهیان، به موصل که اباتَغْلِب حَمْدانی در آن حکومت می کرد حمله نمود. پس از مرگ معزالدوله، اباتغلب قصد داشت به دلیل ناتوانی مالی و ضعف سیاسی بختیار، بغداد را تصرف کند. در ۳۶۲ امیر حمدانی سعی نمود که با نیرنگ سبکتکین را به دستگیری خلیفه و عزالوله برانگیزد، لیکن با وساطت وزیر بین عزالدوله و سبکتکین صلح شد و بختیار شرایط سبکتکین را پذیرفت. عزالدوله از هجومش به موصل، در ۳۶۳، نتیجه ای نگرفت و این بار برای به دست آوردن پول، به اهواز که مقر ام
لاک ترکان و خصوصاً سبکتکین بود، روی آورد و سبکتکین را در بغداد نهاد. حاکم اهواز، بختکین آزادرویه، با عزالدوله به شایستگی رفتار نمود و دو بار مالیات سالانه را پیشکش کرد، اما بین لشکریان دیلمی و ترک جنگ درگرفت. سران دیلمی از عزالدوله خواستند که ترکان را زندانی کند و در اهواز خون ترکان مباح اعلام شد. عزالدوله قبل از حرکت به سوی اهواز، از اطرافیان خود خواسته بود که شایعه مرگش را در بغداد پخش کنند و هنگامی که سبکتکین برای تسلیت آمد، او رادستگیر نمایند. سبکتکین در این دام نیفتادو آشکار شدن این نیرنگ ترکان را شوراند. به حدی که کاخ عزالدوله را محاصره نمودند و به آتش کشیدند. اهل سنت، به طرفداری از ترکان، به محله شیعه نشین کرخ حمله کردند و باردیگر آنجا را به آتش کشیدند. سرانجام عزالدوله زندانیان ترک را آزاد و آزادرویه را به جای سبکتکین سپه سالار کرد. چون اختیار بغداد از کف عزالدوله خارج شد، رکن الدوله، عضدالدوله و اباتغلب حمدانی را به کمک طلبید. همچنین با فرستادن هدایایی برای عمران بن شاهین، از او نیز یاری خواست لیکن عمران هدایای او را پس فرستاد و درخواست کمک او را رد کرد. سبکتکین در ۳۶۴ به عزالدوله پیشنهاد کرد که بغدا
د و واسط سرزمین ترک ها باشد و بصره و اهواز متعلق به دیلمیان. بعد از آگاهی دیلمیان از پیشنهاد، دگربار میان آنان و ترکان جنگ به راه افتاد. سبکتکین و ترکان به واسط رفتند و خلیفه الطائع بالله و پدر او المطیع را که در ۳۶۳ از خلافت عزل کرده بودند، با خود به واسط بردند. در گیرودار سفر، المطیع و سبکتکین درگذشتند و البتکین بر ترکان امارت یافت. بختیار از عضدالدوله کمک خواست، اما عضدالدوله که در انتظار نابودی او بود، کمک را به تأخیر می انداخت، تا سرانجام به عزالدوله پیغام داد که از واسط خارج شود. ترکان، واسط را محاصره کرده بودند لیکن هنوز حرمت عزالدوله را نگاه می داشتند و او را دستگیر نمی کردند. عضدالدوله وارد میشود. سرانجام با اصرار عزالدوله، عضدالدوله به سوی واسط حرکت کرد و وزیر رکن الدوله هم که از ری آمده بود به کمک عزالدوله آمد. در نتیجه آلپ تکین و ترکان به بغداد بازگشتند و اباتغلب حمدانی که در غیاب ترکان وارد بغداد شده بود، بغداد را تخلیه کرد. عضدالدوله بدنبال ترکان شورشی به بغداد حمله کرد و ترکان را شکست داد. او که آرزوی حکومت عراق را در سر می پرورد و از گذشته نیز با بختیار اختلاف داشت، پنهانی از سران دیلمی سپاه خ
واست که بر عزالدوله بشورند و حقوق عقب افتاده را بخواهند، در حالی که خزانه خالی بود و از عزالدوله هم خواست تا برای تهدید سران سپاه، بظاهر از کار کناره گیری کند. بختیار خواسته او را پذیرفت و عضدالدوله با این ترفند بختیار و خانواده اش را دستگیر و زندانی کرد. سپس از ترکان استرداد خلیفه الطائع بالله را خواست و او را به بغداد بازگرداند و به او اکرام فراوان نمود، سپس با عمران بن شاهین و اباتغلب صلح کرد. مرزبان پسر عزالدوله، حاکم بصره، ماجرای دستگیری پدرش را با رکن الدوله در میان نهاد. در همین زمان، عضدالدوله نیز ابوالفتح عمید (وزیر رکن الدوله) را نزد پدر فرستاد تا با وعده سی میلیون دینار خراج سالانه، امارت او را بر عراق بپذیرد و قبول کند که عزالدوله و خانواده اش به ری نزد او بروند. رکن الدوله از دستگیری عزالدوله بسیار ناراحت شد و برفرزند خشم گرفت و دستور داد که به شیراز بازگردد. ابن بقیه در واسط از فرمان عضدالدوله سرپیچی نمود و عمران بن شاهین نیز با او همداستان شد. عضدالدوله برای سرکوب آنان لشکری فرستاد که پیروز نشد. مردم چون از شکست لشکر عضدالدوله آگاهی یافتند، شورش نمودند. در فارس، چون مردم شنیدند که پدر بر او خشم