Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نشان داده نشد و رویش را پوشاندند. آن اسم احتمالاً غیررسمی و خودمانی بوده و ظاهراً اسمی بوده که خود را با آن به بوکسال معرفی کرده. در مصاحبه ۲۰۰۲ بوکسال، «Paul Lawson»، کسی که مجسمه نیم تنه را ساخته بود از زن به اسم «خانم تامپسون» یاد می کند. کارآگاه بازنشسته «Gerald Feltus» که با پرونده ای سرد سر و کار داشته (پرونده ای که به طور کامل حل نشده و موضوع تحقیقات جاری نیست اما برای به دست آوردن اطلاعات جدید و … مورد بررسی مجدد قرار می گیرد) در سال ۲۰۰۲ با جستین کرد و او را یا «گریزان» یا «بی علاقه به صحبت دربارهٔ موضوع» می یابد. آن زن همچنین گفت که خانواده اش از ارتباط او با پرونده چیزی نمی دانند و کارآگاه موافقت کرد که هویت او یا هر چیزی که منجر به فهمیدن آن شود را فاش نکند. کارآگاه فلتوس معتقد بود که جستین هویت مرد سامرتنی را می دانسته. جستین به پلیس گفته بود که ازدواج کرده است اما آن ها نامش را در پرونده های پلیس ثبت نکرده اند و مدرکی مبنی بر این که پلس در آن زمان می دانسته او در حقیقت ازدواج نکرده، وجود ندارد. جستجوگرانی که در حال کندوکاو مجدد پرونده بودند سعی کردند جستین را پیدا کند اما فهمیدند که او در سال ۲۰
۰۷ مرده است. نام واقعی او به دلیل وجود احتمال این که اسمش کلید شکستن رمز باشد، مهم تلقی می شد. بعدها از طرف خانواده همسر زن به فلتوس اجازه داده شد که اسم زن را در کتاب سال ۲۰۱۰ که در مورد پرونده نوشته بود ببرد. تحقیقات متاخر. در نتیجه موشکافی اول، یک مجسمه گچی از سر و شانه های مرد ساخته شد و سپس پیکرش در قبرستان «West Terrace» دفن شد. «Salvation Army» (تشکیلات مسیحیان که هدفش تبلیغ دینی و کمک به فقرا است) و انجمن دلالان شرط بندی میدان اسب دوانی استرالیای جنوبی برای جلوگیری از دفن بی نوایانه مرد، این خدمت را ارائه و تأمین مالی کردند. سال ها بعد از تدفین مرد، گل ها شروع کردند به ظاهر شدن روی قبر. پلیس از یک زن که در حال خروج از قبرستان دیده شده بود پرس و جو کرد اما اظهار داشت چیزی در مورد مرد نمی داند. در همان زمان، پذیرشگر هتل «Strathmore» که مکانش رو به روی ایستگاه قطار آدلاید است، اعلام کرد که مردی غریبه و عجیب در اتاق شماره ۲۱، در حوالی زمان مرگ اقامت داشته است و در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۸ تسویه حساب و هتل را ترک کرده است. او به یاد آورد که نظافتچی ها یک کیف سیاه پزشکی و یک سرنگ مخصوص تزریق زیر پوست را در اتاق پیدا
کرده اند. در ۲۲ نوامبر ۱۹۵۹ گزارش رسید که شخصی به نام «E.B. Collins» زندانی زندان «Wanganui» نیوزلند، ادعا می کند هویت مرد مرده را می شناسد. تلاش های ناموفق بسیاری در طول ۶۰ سالی که از زمان کشف رمز پشت کتاب می گذرد به وسیله ارتش، جاسوسی دریایی، ریاضیدانان، منجمان و رمزگشاهای آماتور انجام شده است. در حالی که هیچ جوابی برای رمز صحیح و درست پذیرفته نشد، فرضیه ای راهگشا این بود که رمزها نمایانگر حروف اول کلماتی هستند. در سال ۲۰۰۴، کارآگاه بازنشسته، جرالد فلتوس، در مقاله روزنامه «Sunday Mail» حدس زد که خط پایانی یعنی «ITTMTSAMSTGAB» می تواند سرواژه کلمات جمله «It's Time To Move To South Australia Moseley Street...» (وقتش است که به خیابان موسلی استرالیای جنوبی تغییر مکان بدهیم …) باشد. (پرستار سابق در خیابان موسلی که جاده اصلی از گلنگ است، زندگی می کرد). شبکه ای. بی. سی «Australian Broadcasting Corporation» در سری مستندهای «Inside Story» (شرح داخلی (نهان))، در سال ۱۹۷۸، برنامه ای در مورد پروندهٔ «تمام شد» با عنوان «معمای ساحل سامرتن» ساخت که در آن گزارشگر «Stuart Littlemore» پرونده را مورد کندوکاو قرار می داد و شام
ل مصاحبه با بوکسال، که نمی توانست اطلاعات جدیدی به پرونده اضافه کند، و همچنین «Paul Lawson» که مجسمه گچی را ساخته بود و کسی که از جواب دادن به سؤالی دربارهٔ این که آیا کسی مرد را به طور موفقیت آمیز شناسایی کرده است، خودداری کرد، می شد. در ۱۹۹۴ «John Harber Phillips»، قاضی اعظم ویکتوریا و رئیس انجمن پزشکی قانونی استرالیا در پرونده برای مشخص کردن علت مرگ تجدید نظر کرد و گفت «ظاهراً کمی شک در مورد این که (سم به کار رفته) دیجیتالیس بوده، وجود دارد» او اظهار خود را با اشاره به این که اعضای بدن، ورم کرده بودند، که با علائم دیجیتالیس سازگار است و فقدان مدرکی دال بر بیماری طبیعی و «غیاب هرگونه چیزی که با چشم غیرمسلح دیده شده باشد که بتواند عامل مرگ باشد» اعتبار بخشید. سه ماه قبل از مرگ مرد یعنی در ۱۶ اوت ۱۹۴۸، در مورد مصرف بیش از حد دیجیتالیس (اور دوز) که منجر به مرگ «Harry Dexter White.»، دستیار دبیر خزانه داری آمریکا شده بود، گزارش رسیده بود. او متهم به جاسوسی برای شوروی تحت پروژه ونونا بود. فرمانده ارشد سابق استرالیای جنوبی، «Len Brown»، که در دهه ۱۹۴۰ روی پرونده کار کرده بود، اظهار کرد که او معتقد است مرد اهل کشو
ری در بلوک کمونیستی شرق اروپاست که منجر شده پلیس نتواند هویت او را تأیید کند. پرونده هنوز در «نیروی مسلح مقابله با جرایم بزرگ استرالیای جنوبی» باز است. انجمن تاریخی پلیس جنوب استرالیا، از مجسمه نیم تنه مرد که شامل رشته موهایی از مرد است، نگهداری می کند. هرگونه تلاش بعدی برای شناسایی مرد، به دلیل فرمالدهیدی که با آن مومیایی شده و مقدار زیادی از دی ان ای مرد را نابود کرده بود، مختل شد. مدارک کلیدی دیگر از جمله چمدان قهوه ای که در سال ۱۹۸۶ نابود شد، اکنون وجود ندارند. به علاوه، گواهی شاهدان پرونده سال هاست که از بین مدارک پلیس ناپدید شده است. فرضیه «جاسوس». شایعاتی داشت رواج پیدا می کرد از جمله این که بوکسال در طول جنگ، در قسمت جاسوسی ارتش بوده، علاوه بر این گمان که گفته می شد مرد مرده یک جاسوس روسی بوده که به وسیله دشمنان ناشناخته مسموم شده. در یک مصاحبه تلویزیونی در سال ۱۹۷۸ با بوکسال، مصاحبه گر می پرسد: «آقای بوکسال، شما قبل از این که این زن جوان (جستین) را ملاقات کنید، در یگان جاسوسی کار می کردید، مگر نه؟ شما اصلاً با او در این مورد حرف زدید؟» در پاسخ او گفت: «خیر» و وقتی پرسیده شد که آیا ممکن بوده آن زن بدا
ند، بوکسال پاسخ بود: «نه، مگر این که کسی دیگر به او گفته باشد». وقتی مصاحبه گر رفت سراغ ایده وجود ارتباط جاسوسی، بوکسال پس از مکثی گفت: «این کاملاً یک فرضیه ملودرام مانند است، مگر نه؟» این حقیقت که مرد در آدلاید، نزدیک ترین شهر بزرگ به «Woomera» که یک پایگاه فوق سری پرتاب موشک و مقر جمع آوری اطلاعات جاسوسی، مرده است، این فرض را تقویت می کرد. همچنین به یاد آورده می شود که یکی از مکان های احتمالی که شاید مرد از آن جا به آدلاید آمده است پورت آگوستا، یک شهر نسبتاً نزدیک به وومرا، است. علاوه بر آن در آوریل سال ۱۹۴۷ سازمان S.I.S ارتش آمریکا به عنوان جزئی از «پروژه ونونا» (یک همکاری بلند مدت محرمانه بین سازمان های جاسوسی ایالات متحده آمریکا و بریتانیا برای تحلیل پیام های محرمانه اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ جهانی دوم بود. برای این پروژه حداقل ۱۳ لغت کلیدی وجود داشت که توسط آمریکا و بریتانیا استفاده می شد، که ونونا آخرین آن ها بود. این لغات کلیدی دارای هیچ معنایی نبودند. از این پروژه تا سال ۱۹۹۵ توسط هیچ یک از دولت ها اطلاعاتی افشا نشد) دریافت که موضوعی فوق سری از وزارت امور خارجه استرالیا به سفارت شوروی در کانبرا د
رز کرده. در واکنش، دولت استرالیا اعلام کرد که تمایل دارد سازمان جاسوسی ملی تأسیس کند (که این طور شد و سازمان ASIO نام گرفت) تحقیقات ابوت. در مارس ۲۰۰۹ تیمی از دانشگاه آدلاید به سرپرستی درک آبوت تلاش کردند تا پرونده تا از طریق شکستن رمز و مطرح کردن پیشنهاد نبش قبر، برای آزمایش دی ان ای، حل کنند. تحقیقات آبوت منجر به سؤال در مورد فرضیاتی شد که پلیس در مورد پرونده نگاشته بود. پلیس معتقد بود که وجود سیگارهای برند «Kensitas» در جعبه سیگار برند «Army Club» به دلیل کار رایجی بود که در آن زمان (که استرالیا در حال جنگ بود و سهمیه بندی وجود داشت) انجام می شد یعنی خریدن سیگارهای ارزان و قرار دادن آن ها در جعبه یک برند گران تر. هر چند که تحقیقات روزنامه ها در آن روز نشان داد که برند کنسیتاس، گران تر بوده، که احتمالی را (که هیچ وقت مورد بررسی قرار نگرفت) می گشاید: این که منبع سم ممکن است سیگارهایی بوده باشد که برای استفاده قربانی، بدون اطلاع او، جایگذاری شده اند. آبوت همچنین رد «نخ های کتان برند Barbour» را دنبال کرد نوع بسته بندی آن را یافت که می توانست سرنخی دربارهٔ کشوری که ار آن جا خریده شده به دست دهد. رمزگشایی دوبار
ه از نو (بدون استفاده از اطلاعات قبلی) آغاز و مشخص شد که آن فراوانی حروف به طور قابل ملاحظه ای با حروفی که به طور تصادفی نوشته شده است، فرق دارد. فراوانی حروف باید مورد آزمایش بیشتری قرار می گرفت تا مشخص کند درجه الکل مصرفی نویسنده می توانسته باعث تغییر توزیع تصادفی حروف شود یا نه. فرمت نوشتاری رمز به ظاهر همان فرمت «quatrain» (رباعی) کتاب رباعیات بوده که فرضیه به رمز درآورده شدن متن از طریق «الگوریتم رمزنگاری پد یک بار مصرف» {از آنجایی که در این سیستم رمزگذاری از هر کلید یک بار استفاده می شود، به آن پد یک بار مصرف (به انگلیسی: One-time pad) گفته می شود. در این سیستم یک رشته بلند و تصادفی برای رمزگذاری پیام با یک عملگر یای انحصاری ساده مورد استفاده قرار می گیرد. جریان کلید برای پد یک بار مصرف باید واقعاً یک جریان تصادفی باشد.} را پشتیبانی می کند. به این منظور نسخه هایی از رباعیات (همچنین تورات تلمود و انجیل) با کامپیوترها با رمز مقایسه می شوند تا یک پایه و اساس آماری برای فراوانی حروف رمز به دست آید و کوتاه بودن رمز ممکن است منجر به لزوم استفاده از ویرایش دقیق کتاب استفاده شده شود. به دلیل گم شدن نسخه اصلی کت
اب در دهه ۱۹۶۰، جستجوی محققان برای یافتن همان نسخهٔ فیتزجرالد، ناموفق بود. تحقیقات نشان داد که گزارش کالبدشکافی سال ۱۹۴۸–۱۹۴۹ مرد سامرتنی اکنون گم شده اند و مجموعه داری (یادداشت های دکتر) کللند یعنی کتابخانه «Barr Smith» می گوید هیچ چیزی در مورد پرونده ندارد. «Maciej Henneberg»، پروفسور آناتومی (کالبدشناسی) از دانشگاه آدلاید، عکس گوش های مرد سامرتنی را مورد بررسی قرار داد و فهمید که «cymba» آن (گودی بالایی داخل گوش) از «cavum» (گودی پایینی داخل گوش) بزرگتر است، ویژگی که فقط ۲–۱ درصد جمعیت سفیدپوستان دارند. رسانه ها گمان می زدند که پسر جستین که در ۱۹۴۸، شانزده ماهه و در ۲۰۰۹ مرده بود، ممکن است فرزند نامشروع جستین یا مردی مرموز یعنی آلفرد بوکسال یا شاید مرد سامرتنی و به اشتباه فرزندی از شوهرش تلقی شده است. تست دی ان ای می توانست این فرض را تأیید یا رد کند. در برنامه کاری اخیر مبنی بر تلاش های گروه، کارآگاه بازنشسته جرالد فلتوس، که سال ها روی پرونده کار کرده بود، تصدیق کرد که نام زن مرموز را می شناسد اما برای حفاظت از حریم خصوصی او، از گفتن آن خودداری کرد هر چند که او اشاره کرد، سلسله اطلاعاتی (که در دسترس عموم
باشند) وجود دارند که می توانند منجر به شناسایی زن شوند. آبوت معتقد بود که نبش قبر و آزمایش دی ان ای کروموزوم غیرجنسی، همراه با سرنخ هایی موجود در مورد هویت مرد سامرتنی، می تواند او را در لیستی کوتاه از اسامی خانوادگی قرار دهد و «آخرین قطعه پازل» باشد. در سال ۲۰۱۱، دادستان «John Rau»، اجازه نبش قبر را نداد و گفت: «لازم است که دلایلی چون علاقه عمومی در پس کنجکاوی عموم و علاقه گسترده علمی وجود داشته است .» فلتوس می گوید هنوز تماس هایی از مردم اروپا که معتقدند مرد، خویشاوند گمشدهٔ آنان است دریافت می کند اما عقیده نداشت که نبش قبر و یافتن گروه خانوادگی او بتواند پاسخی برای آن افراد خویشاوند در پی داشته باشد، او افزود «در آن دوران بسیاری از مجرمان جنگی نامشان را عوض کردند و به کشورهای دیگری مهاجرت کرده اند.» بنا به نوشته یک روزنامه نگار در سال ۱۹۴۹، با اشاره ضمنی به خطی از کتاب رباعیات گفت: «به نظر می رسد وقتی مرد سامرتنی از خالی بودن جام، اطمینان حاصل کرده، دیگر نیازی به فکر کردن در مورد (چند و چون ماجرا) نداشته.» وقایع نگاری پرونده. ۳* ژوئن ۱۹۴۵: جسد جوزف سائول هاییم که بر اثر سم مرده بود در پارک آشتون، موسمن، سی
دنی پیدا شد. نسخه ای از کتاب رباعیات در حالی که باز بود کنار او یافت شد. این مکان کنار «Clifton Gardens» است، جایی که جستین و بوکسال دو ماه بعد ملاقات داشتند. ۱۹۴۶*: جستین باردار است و به «Mentone, Victoria» برای اقامت کوتاه مدت کنار والدینش نقل مکان می کند. ۳۰* نوامبر ۱۹۴۸ ساعت ۸:۳۰ الی ۱۰:۵۰ صبح: مرد سامرتنی با قطار به آدلاید می آید، او یک بلیت به مقصد ساحل هنلی برای ساعت ۱۰:۵۰ صبح می خرد اما از آن استفاده نمی کند. این بلیت ها توسط آن فرد مخصوص فروشندهٔ بلیت های ساحل هنلی، فقط در سه مورد بین ۶:۱۵ صبح و ۲ بعد از ظهر صادر شده اند. ۷* الی ۸ شب: مشاهدات چند شاهد. ۱۰* الی ۱۱ شب: زمان تخمینی خوردن «pasty» بر اساس زمان مرگ ۱* دسامبر، ساعت ۲ بامداد: زمان مرگ با یک بررسی سریع با روش «جمود نعشی یا مرگاخُشکی یا ریگورمورتیس» در حالی که آمبولانس در حال رسیدن است، تخمین زده می شود. به دلیل این که فرض شده بود خودکشی است تلاشی در جهت تخمین دقیق زمان مرگ انجام نگرفت و زمان تخمین یعنی ۲ بامداد به علت استفاده از سم احتمالاً خطا دارد. ۶:۳۰* صبح: جسد توسط «John Lyons» و دو مرد اسب سوار پیدا شد. ۱۴* ژانویه ۱۹۴۹: ایستگاه قطار آدل
اید چمدان قهوه ای که مال مرد بود را می یابد. ۶* ژوئن: جسد کلایو مانگنوسون در ۲۰ کیلومتری سامرتن توسط «Neil McRae» پیدا می شود. ۶* الی ۱۴ ژوئن: تکه کاغذی که روی آن عبارت «تمام شد» حک شده، در جیب مخفی شلوار پیدا می شود. ۱۷* و ۲۱ ژوئن: موشکافی پزشک قانونی ۲۲* ژوئیه: مردی نسخه ای از کتاب رباعیات را که در ۳۰ نوامبر یافته بود و در آن رمزی بود را تحویل داد. پلیس بعداً کاغذ را با کتاب تطبیق داد. ۲۶* ژوئیه: شماره تلفن خصوصی مربوط به جستین در گلنگ بود. مجسمه گچی توسط «Paul Lawson» به جستین نشان داده شد و او نتوانست تأیید یا رد کند که آن آلفرد بوکسال است یا نه. در دفتر خاطرات «Paul Lawson» مربوط به آن روز اسم «خانم تامپسون» به کار برده می شود و اظهار می کند چهره ای دلنشین و مقبول (با توجه به زیبایی اش) داشته که اجازه تخصیص احتمال رابطه داشتن با مرد سامرتنی را به ما می دهد. او در ۱۹۴۸، ۲۷ ساله بوده. در مصاحبهٔ بعدی لاوسون رفتار او را در آن روز بسیار عجیب تلقی می کند به شکلی که ظاهراً در شرف غش کردن بوده. در روز بعد کارآگاهان سیدنی با آلفرد بوکسال گفتگو می کنند. جستین درخواست حفاظت از نامش را می کند چرا که نمی خواسته شوهر
ش بداند او آلفرد بوکسال را می شناخته همچنین او در آن زمان ازدواج نکرده بود و اسمش «Teresa Powell» بود اما به پلیس اسم «Teresa Johnson» را داد در حالی که اسم واقعی اش تا سال ۲۰۰۲ کشف نشده بود. ۱۴* مارس ۱۹۵۸: موشکافی پزشک قانونی ادامه می یابد. از جستین و آلفرد بوکسال خبر تازه ای نیست، اطلاعات جدیدی به دست نمی آید و موشکافی تا تاریخی نامعین به تعویق می افتد. ۱۷ اوت ۱۹۹۵: آلفرد بوکسال می میرد. پرونده های مرتبط محتمل. پروندهٔ مانگنوسون. در ۶ ژوئن ۱۹۴۹ جسد پسری دو ساله به نام «کلا یو مانگنوسون» در تپه های شنی خلیج «لارگز» حدود ۲۰ کیلومتر (۱۲ مایل) پایین تر از ساحل سامرتن پیدا شد و در کنارش پدر بیهوشش «کیث ویلدمر مانگونسون» روی زمین به حالت خوابیده بود. پدر در وضعیتی وخیم در حالی که از سوختگی رنج می برد به بیمارستان منتقل و طبق یک آزمایش پزشکی، به بیمارستان روانی منتقل شد. مانگنوسون برای ۴ روز گم شده بود، پلیس معتقد بود کلایو ۲۴ ساعت قبل از زمانی که جسد پیدا شده مرده بود. آن دو نفر توسط «نیل مک ری» از اهالی خلیج لارجز پیدا شدند که ادعایی (مضحک) مبنی بر این که مکان آن دو نفر را شب قبل در خواب دیده، می کند. پزشک قانون
ی نتوانست دلیل مرگ مانگنوسون جوان را بیابد همچنین عقیده بر این بود که علت مرگ طبیعی نیست. محتویات معدهٔ او برای یک تجزیه گر دولتی برای ازمایش های بعدی فرستاده شد. در پی مرگ، مادر پسر، روما مانگنوسون، گفت که به وسیلهٔ یک مرد ماسک دار تهدید شده که هنگام رانندگی با یک ماشین کرم رنگ ناسالم او را تا آخرین نفس تا پشت خانه اش در خیابان «Cheapside» در لارجز شمالی تعقیب کرده است او گفت که «ماشین ایستاد و مرد با یک دستمال گردن خاکی رنگ که روی صورتش بود به او گفته به پلیس یا کس دیگری نزدیک نشود». همچنین مردی با ظاهر مشابه در کمین در اطراف خانه دیده شده است. خانم مانگنوسون معتقد است این وضعیت به دلیل تلاش شوهرش برای به یادآوری هویت مرد سامرتنی بوده است که معتقد بوده او کارل تامپسن بوده که با او در سال ۱۹۳۹ در «Renmark» کار می کرده است. «جی.ام. گاور» منشی انجمن ترقی لارجز شمالی تلفن هایی دریافت کرد که تهدید می کردند اگر «A. H. Curtis» شهردار فعال پورت آدلاید، در مسائل مانگنوسون فضولی کند و سه تلفن ناشناس تهدیدآمیز که می گویند «یک تصادف» دریافت کند و او آن ها را ارجاع ندهد، خانم مانگنوسون با تصادف رو به رو خواهد شد. پلیس ظ
نین بود که تماس ها ممکن است شوخی بوده باشند و تماس گیرنده ممکن است همان شخصی باشد که یک زن را که اخیراً همسرش را در واقعه ای غم انگیز از دست داده، در همان حوالی ترور کرده است. کمی بد هنگامی که پلیس شروع به مصاحبه با وی در پی آزار و اذیت او کرد، خانم مانگنوسون غش کرد و نیازمند مراقبت های پزشکی شد. پروندهٔ مارشال (Marshall case). در ژوئن ۱۹۴۵، سه سال قبل از مرگ مرد سامرتنی، یک مرد ۳۴ ساله سنگاپوری به نام جوزف (جورج) سائول هایم مارشال، جسدش در پارک «Ashton» در «Mosman» سیدنی، همراه یک نسخه کتاب رباعیات عمر خیام روی قفسه سینه اش پیدا شد. اعتقاد بر این است که علت مرگ او خودکشی با سم بوده است. نسخه ای از کتاب که مارشال داشت، ویرایش هفتم، چاپ انتشارات «Methuen» لندن بود. در سال ۲۰۱۰ تحقیقات نشان داد که «Methuen» تنها ۵ ویرایش کتاب را چاپ کرده است. این تناقض هیچ گاه توضیح داده نشد و به ناتوانی در یافتن نسخه ای از ویرایش «Whitcombe and Tombs» ارتباط داده شد. جستین ۲ ماه بعد از مرگ مارشال در «Clifton Gardens» به آلفرد بوکسال نسخه ای از کتاب رباعیات را داده بود. «Clifton Gardens» مجاور پارک «Ashton» است. جوزف مارشال برا
در وکیل مدافع معروف و وزیر ارشد (از گردانندگان اصلی دولت به هنگام مستعمره بودن کشور) سنگاپور، دیوید سائول مارشال، بوده است. یک جلسه بازجویی از جوزف مارشال در ۱۵ اوت ۱۹۴۵ برگزار شده بود. «Gwenneth Dorothy Graham» شاهد آن جلسه بود و ۱۳ روز بعد، به صورت، عریان، با مچ دست شکاف خورده، در حمام پیدا شد. واکنش رسانه ها. دو روزنامهٔ شهر آدلاید، یعنی «The Advertiser» و «The News» اخبار مرگ را به شیوه های مختلفی پوشش دادند. ادورتایزر در صفحه اعلام اخبار مهم صبح، به پرونده در قالب مقاله ای کوتاه در صفحه سوم چاپ ۲ دسامبر ۱۹۴۸، اشاره کرد که به اسم «جسد یافت شده در ساحل» عنوان گذاری شده بود. «یک جسد، که احتمال می رود متعلق به «ئی.سی. جانسون» باشد، ۴۵ ساله، از خیابان آرتور در پاونهام، صبح دیروز در ساحل سامرتن رو به روی «Crippled Children's Home» پیدا شده. تحقیقات توسط آقای «جی. لیونز» از «ویت رد» و کارآگاه سامرتنی «اچ. استرینگ وی» و افسر «جی. ماس» در حال پیگیری است.» روزنامه «The News» داستان این مرد را در صفحه اول خود منتشر کرد و اطلاعات بیشتری در مورد مرد مرده ارائه داد. در فرهنگ عامه. استیفن کینگ به شدت به این پرونده در ک
تاب خود با نام «کودک کلرادویی (اهل کولورادو)» اشاره می کند، که الهام بخش مجموعه تلویزیونی «Haven» نیز بوده است.
رویداد انقراض که انقراض جمعی و بحران زیستی هم نامیده می شود، کاهش گسترده و سریع گونه های حیاتی در کرهٔ زمین است. چنین رویدادی با تغییر شدید تنوع و فراوانی حیات ماکروسکوپی مشخص می شود. البته با توجه به آنکه بخش عمدهٔ حیات بر زمین مربوط به گونه های میکروسکوپی است که با گذر زمان قابل شناسایی نیست، این رویداد بر مبنای جنبه های زیست شناختی قابل مشاهدهٔ زیست کره انجام می شود و نه کل حیات بر روی زمین. انقراض بر روی زمین با نرخی غیریکنواخت رخ داده است و سنجش آن بر اساس فسیل های جانداران دریایی انجام می شود. طی ۵۴۰ میلیون سال حیات بر روی زمین، پنج رویداد انقراض بزرگ شناسایی شده است که طی هر دورهٔ آن بیش از نیمی از جانداران از میان رفته اند. البته با توجه به تعریف انقراض جمعی و تغییر عوامل سنجش آن، تا ۲۰ مورد انقراض قابل شناسایی است. پنج رویداد انقراض بزرگ. پنج رویداد انقراض بزرگ عبارتند از: رویداد انقراض ششم. برخی از دانشمندان این فرض را طرح کرده اند که اکنون زمین در دوران ششمین انقراض بزرگ دسته جمعی است که اصطلاحاً انقراض هولوسین نامیده می شود و از ده هزار سال پیش آغاز شده است. اجماعی وجود ندارد که آیا این انقراض متم
ایز از رویداد انقراض کواترنری است یا بخشی از آن است. عده ای از پژوهشگران بر این باورند که نیمی از گونه های کنونی جهان تا سال ۲٬۱۰۰ نابود می شوند. اتحادیهٔ بین المللی حفاظت از محیط زیست در گزارش سال ۲۰۱۱ خود اعلام کرد که ۲۵٪ از پستانداران زمین در شرف نابودی و انقراض هستند. عده ای از پژوهشگران بر این باورند که نیمی از گونه های کنونی جهان تا سال ۲۱۰۰ نابود می شوند. بر اساس یافته ها که در نشریهٔ ساینس آمده از سال ۱٬۵۰۰ میلادی تا ۲۰۱۴ بیش از ۳۲۰ مهره دار ساکن خشکی ها منقرض شده اند. به علاوه مهم تر اینکه جمعیت کلیهٔ گونه های باقی مانده به طور میانگین شاهد افتی ۲۵ درصدی در شمار آن ها بوده است. ۲۵ درصد میزان گونه های رایج مهره داران و ۴۵ درصد بی مهرگان افت کرده. سالانه ۱۱ هزار تا ۵۸ هزار گونهٔ منقرض شده و از میان می روند اما افزون بر آن جمعیت گونه هایی که رایج هستند هم به شدت افت می کند. انسان ها مسئول این وضع هستند، پنج انقراض انبوه پیشین ناشی از پدیده هایی مثل برخورد سیارک ها به زمین یا در اثر فعالیت شدید آتشفشانی بود، پدیده هایی که این بار در انقراض نقشی ندارند و معلوم است که روند کنونی ناشی از فعالیت انسان است، ب
نابراین این نخستین بار در تاریخ زمین است که یک گونه عامل انقراض انبوه سایر موجودات است. این روند در واقع به خاطر الگوهای مصرفی بشر است. رویدادهای انقراض کوچک. افزون بر پنج انقراض بزرگ تعدادی انقراض در مقیاس کوچک تر نیز رخ داده است که عبارتند از:
جبهه آزادی بخش جامو و کشمیر، سازمانی ملی گرا است که برای استقلال کشمیر مبارزه می کند. این سازمان مستقل از دولت های هند و پاکستان است. ایشان معتقد به ایجاد حکومتی عرفی و غیرقومی و فدرال در کشمیر هستند، البته حکومت عرفی گرایی که با قوانین قرآن و شریعت در تضاد نباشد. شاخه های این سازمان علاوه بر هند و پاکستان در اروپا و آمریکا نیز فعال هستند. سازمان در سه حوزه سیاسی، بین المللی و نظامی به فعالیت می پردازد و شاخه های دانشجویی و بانوان نیز دارد.
کاپوآ شهری در استان کسرتا، کامپانیا، در جنوب ایتالیا است که در ۲۵ کیلومتری شمال ناپل در لبهٔ شمال شرق دشت کامپانیا قرار دارد. کاپوآی باستان جایی بود که هم اکنون سانتا ماریا کاپوآ وتر قرار دارد. تاریخ. تاریخ باستان. نام کاپوآ از واژهٔ اتروسکی (ایتالیای باستان) کاپه وا ریشه می گیرد که به معنای «شهر باتلاق ها» می باشد. بنای کاپوآ به کاتوی ارشد و به اتروسکی ها منسوب است و تاریخ ارائه شده حدود ۲۶۰ سال پیش از این است که به وسیلهٔ روم تسخیر شود. اگر این درست باشد، تسخیر آن به دومین جنگ کارتاژ (۲۱۱ پ. م) برنمی گردد اما برای تابع روم شدن کاپوآ در ۳۳۸ پ. م موقعیت تاریخ بنیان در حدود ۶۰۰ پ. م تا زمانی که قدرت اتروسک در بیش ترین حد خود بود. در منطقه زیستگاه های پرشماری از تمدن ویلانوی در زمان های پیش از تاریخ، موجود بود و این ها احتمالاً به وسیلهٔ اسکان ها و پس از آن به وسیلهٔ اتروسکی ها توسعه داده شدند. برتری اتروسک ها در کامپانیا به پایانی با حملهٔ سامنیت ها در نیمهٔ پایانی سدهٔ پنجم پیش از میلاد رسید. کاپوآ حدود سال ۴۲۴ پیش از میلاد به وسیلهٔ سامنایت ها تصرف شد و در سال ۳۴۳ پیش از میلاد، درخواست کمک روم در برابر کشورگ
شاهای آن نمودند.
سیف وی، شرکت خرده فروشی آمریکایی است، که پس از شرکت کروگر، دارای دومین شبکه فروشگاه های زنجیره ای در ایالات متحده می باشد. این شرکت دارای ۱٫۶۷۸ شعبه بوده، که عمومأ در بخش های ساحل شرقی آمریکا و ایالت های ساحلی اقیانوس اطلس، شمال غربی مکزیک و غرب کانادا متمرکز می باشند. دفتر مرکزی این شرکت، در پلیزانتون، کالیفرنیا قرار دارد. در سال ۲۰۱۱ سوپرمارکت نیوز، سیف وی را، در رتبه ۴ از بزرگترین سوپرمارکت های جهان، قرار داد. این شرکت در سال ۲۰۱۰ درآمدی معادل ۴۱ میلیارد دلار کسب نمود و در فهرست ۷۵ شرکت بزرگ خرده فروشی جهان، قرار گرفت. سیف وی در سال ۲۰۰۹ نیز، رتبه ۱۱ از بزرگترین شرکت های خرده فروشی ایالات متحده را به خود اختصاص داده بود. این شرکت، در فهرست فرچون ۵۰۰ نیز ذکر شده است. سهام شرکت سیف وی، در بازار بورس نیویورک دادوستد می گردد، همچنین جزئی از شاخص اس اند پی ۵۰۰ محسوب می شود.
انقراض هولوسین که گاه ششمین انقراض بزرگ نیز نامیده می شود، یک رویداد انقراض با ابعاد متوسط یا بزرگ است که از حدود پنجاه هزار سال پیش و همزمان تغییر دمای زمین آغاز شده است و همچنان ادامه دارد. این انقراض در نتیجه تغییرات آب و هوایی، تصرف و تغییر زیست بوم جانداران توسط انسان و نیز کشتار بیش از اندازه آنها توسط بشر تشدید شده است. مهم ترین موجودات منقرض شده این انقراض از ماموت، بزرگ زیاگان، وزغ طلایی، ببر مازندران، شیر ایرانی، شیر اروپایی و شیر آمریکایی و… است. از آغاز این انقراض تاکنون تنها یک گونه جانوری به جانوران اضافه شده اما به جای آن حدود ۶۷٬۰۰۰ گونه جانوری منقرض شده اند. سرعت انقراض. در سال۱۹۹۳ ادوارد ویلسون، استاد زیست شناس دانشگاه هاروارد، تخمین زد سیاره زمین گونه هایش را با سرعت ۳۰ هزار گونه در سال از دست می دهد. در تخمین های بدبینانه سرعت انقراض ده هزار برابر نرخ طبیعی انقراض جانوران است که معادل با یک انقراض جمعی بزرگ می باشد، اما برخی دانشمندان سرعت انقراض را صد برابر نرخ طبیعی می دانند که منجر به یک رویداد انقراض متوسط می شود. عده ای از پژوهشگران بر این باورند که نیمی از گونه های کنونی جهان تا سال
۲۱۰۰ نابود می شوند. اتحادیه بین المللی حفاظت از محیط زیست در گزارش سال ۲۰۱۱ خود اعلام کرد که ۲۵٪ از پستانداران زمین در شرف نابودی و انقراض هستند. پیتر راون، رئیس پیشین انجمن پیشبرد علوم آمریکا (AAAS) در مقدمه «اطلس جمعیت و محیط زیست بیان کرد که «ما نرخ انقراض بیولوژیک، از بین رفتن دائمی گونه ها، را چند صد بار بیش از سطوح تاریخی آن افزایش داده ایم و از بین رفتن اکثریت همه گونه ها تا پایان سده بیست و یکم [جهان را] تهدید می کند.» AAAS» انجمن جانورشناسی لندن در تازه ترین «نمایهٔ موجودات زندهٔ کُره» در سال ۲۰۱۴ می گوید که روند نابودی گونه ها حتی بدتر از آن است که تاکنون تصور می شد. این گزارش حاکی ست که بررسی ها با شیوه های تازه نشان می دهد که جمعیت گونه ها ظرف ۴۰ سال اخیر نصف شده، درحالی که ارزیابی ها تا سال ۲۰۱۲ با شیوه های قبلی، شدت این روند را کمتر نشان می داد. این گزارش می گوید که جمعیت پستانداران، پرندگان، خزندگان، دوزیستان و ماهی ها به طور متوسط ۵۲ درصد و جمعیت گونه های آب شیرین ۷۶ درصد کاهش یافته است. عوامل. انقراض هولوسین در اثر عوامل مختلفی رخ داده است، که برخی از آنها طبیعی است و برخی دیگر به اقدامات انس
ان مربوط می شود. در حال حاضر پنج عامل بر انقراض گونه ها تأثیر می گذارد که عبارتند از تخریب زیست بوم ها، آلودگی محیط زیست، شکار و بهره برداری بی رویه از گونه ها، گونه های مهاجم و تغییر آب وهوا. گرم شدن زمین. از حدود ۱۲ هزار سال پیش با آغاز دوره هولوسین و پایان آخرین عصر یخ، دمای هوای کره زمین افزایش قابل توجهی یافت. طی آخرین سال های دوره پلیستوسن یعنی از حدود پانزده هزار سال پیش تا نخستین سال های دوره هولوسین (یعنی حدود ده هزار سال پیش) متوسط دمای زمین ۶ درجه سانتیگراد افزایش یافت و بسیاری از یخچال های آخرین عصر یخبندان شامل یخچال های اروپا و یخچال های آمریکای شمالی ذوب شدند. بسیاری از جانوران به خصوص پستانداران بزرگ نظیر ماموت نتوانستند با این تغییر آب و هوا سازگار شوند و منقرض شدند. نخستین دوره گرمایش زمین که بین ده هزار سال پیش تا پنج هزار سال پیش به حداکثر خود (دمایی به طور متوسط نزدیک به دمای فعلی زمین) رسید، به طور طبیعی رخ داد، اما از میانه قرن نوزدهم گرمایش زمین در اثر فعالیت های صنعتی و انتشار گازهای گلخانه ای توسط انسان، به وقوع پیوسته و همچنان ادامه دارد. طبق که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد «با اطمینان متوس