Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از ریاضیات استفاده نمی شد و بیشتر علمی تجربی بود. برای نمونه، اوت کنت در سال ۱۸۳۰ نوشت: به هر حال در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم شرایط تغییر کرد و فریدریش اوت ککوله در سال ۱۸۶۷ نوشت: پس از اکتشافات ارنست رادرفورد و نیلز بور دربارهٔ ساختار اتم و اکتشافات ماری و پیر کوری دربارهٔ پرتوزایی، دانشمندان مجبور بودند دیدگاه خود را نسبت به طبیعت مواد تغییر دهند. بنابراین شیمی به عنوان دانش مواد و مطالعهٔ ترکیب، ساختار و خاصیت های مواد و تغییراتی که دستخوش آن ها می شود، تعریف شد. در تعریف شیمی، ماده همان اتم ها و مولکول ها هستند و در شیمی واکنش های هسته ای و شکافت هسته ای نادیده گرفته می شوند. ولی این به آن معنا نیست که شیمی با دانش هسته ای ارتباطی ندارد چرا که شاخه هایی همچون شیمی هسته ای و شیمی کوانتومی نیز وجود دارد اما آنچه امروزه به عنوان کاربرد شیمی از آن یاد می شود بررسی مفاهیمی دربارهٔ مواد چه در مقیاس بزرگ و چه در مقیاس مولکولی و اتمی است. مطالعه های شیمی به بررسی کل یک مولکول تا تأثیر یک پروتون تنها روی یک اتم می پردازد. جدول تناوبی. جان نیولندز، شیمی دان انگلیسی در سال ۱۸۶۵ دریافت که با گذر از هر هشت عنصر، خواص فیزی
کی تکرار می شوند. او این خواص مشابه را نیز یادداشت کرد. دیمیتری مندلیف، شیمی دان روسیه ای اولین کسی بود که یک جدول تناوبی مشابه جدول های تناوبی امروزی را به وجود آورد. او عناصر را برحسب جرم اتمی کنار یکدیگر قرار داد و همانند بازی سولیتیر، روی کارت هایی نام و خواص عناصر را نوشت و با کنار یکدیگر قرار دادن آن ها به شباهت خواص آن ها پی برد. او عناصری که به یکدیگر شبیه بودند را در جدولی زیر یکدیگر قرار داد و جدولش را در یک مجلهٔ ناشناخته روسی منتشر کرد و کمی بعد در نشریهٔ آلمانی «مجلهٔ شیمی» منتشر شد. مندلیف به دلیل تکرار تناوبی خواص متوجه شد که بعضی عناصر هنوز کشف نشده اند. او مجبور شد جای این عناصر را در جدولش خالی بگذارد. او وجود سه عنصر ژرمانیم، گالیوم و اسکاندیم را حدس زد و نام آن ها را به ترتیب اکاسیلیسیوم، اکاآلومینیوم و اکابور نهاد. وی همچنین توانست برخی خواص همچون جرم و رنگ آن ها را حدس بزند که پس از کشف این عناصر پیش بینی های او با واقعیت مطابقت می کردند. جایزهٔ نوبل شیمی. آلفرد نوبل، کارآفرین سوئدی و مخترع دینامیت در آخرین وصیت نامه اش که در ۲۷ نوامبر ۱۸۹۵ آن را تنظیم کرد، خواست که ثروتش صرف ایجاد مراسم
ی برای اهدای جوایز به «کسی که بیشترین سود را به نوع بشر» در زمینهٔ فیزیک، شیمی، صلح، فیزیولوژی یا داروسازی و ادبیات می رساند، شود. نوبل ۹۴٪ ثروتش را که معادل ۳۱ میلیون کرون سوئد* بود وقف ایجاد این پنج جایزه کرد. در ۱۰ دسامبر ۱۹۰۱ اولین جوایز نوبل اهدا گردید. اولین جایزهٔ نوبل شیمی را یاکوبوس هنریکوس وانت هوف به علت کشف قوانین دینامیک شیمیایی و فشار اسمزی در محلول ها دریافت کرد. مدل های اتمی. اتم ها تا سال ۱۸۹۷ کوچک ترین جزء ماده و تجزیه ناپذیر تلقی می شدند. جوزف جان تامسون در سال ۱۸۹۷ طی تحقیقات روی پرتوهای کاتدی، الکترون را کشف کرد. او با قرار دادن یک میدان الکتریکی در اطراف پرتوهای کاتدی متوجه انحراف پرتوها شد و به وجود الکترون در اتم پی برد و در نتیجه تجزیه ناپذیر بودن اتم را رد کرد. پس از آن با استناد بر آزمایش خود، یک مدل اتمی ارائه کرد که به "مدل کیک کشمشی" یا "مدل هندوانه ای" معروف شد. بر اساس این مدل بار مثبت به صورت فضای ابرگونه ای سراسر اتم پخش شده است و الکترون ها در این فضا پراکنده شده اند. او مدل خود را به کیک کشمشی تشبیه کرد به طوری که الکترون ها همان کشمش ها و بار مثبت کیک است. مدل تامسون در سا
ل ۱۹۰۹ توسط ارنست رادرفورد، یکی از شاگردان قدیمی تامسون رد شد. رادرفورد و هانس گیگر آزمایش ورقهٔ طلا را ابداع کردند. آن ها در این آزمایش یک ورقه نازک طلا را در معرض پرتوهای آلفا قرار دادند. آن ها انتظار داشتند که بر اساس مدل تامسون پرتوهای آلفا با انحراف بسیار کمی از ورقهٔ طلا عبور کنند اما بسیاری از پرتوها با زاویهٔ بیشتر از ۹۰° بازگشتند. رادرفورد نتیجه گرفت که اتم دارای هسته ای متمرکز است و مدل اتمی خود را ارئه کرد. او کشف کرد که بیشتر جرم اتم مربوط به بار مثبت است و بار مثبت در یک فضای کوچک به نام هسته در مرکز اتم فشرده شده است. الکترون ها نیز در فضایی اطراف هسته قرار دارند. مدل اتمی رادرفورد در دو مورد پایداری اتم و طیف ناپیوستهٔ تابشی اتم پاسخی نداشت. بر اساس مدل رادرفورد اتم نمی توانست پایدار باشد؛ زیرا اگر فرض شود الکترون ها ثابت هستند، الکترون به دلیل بار منفی جذب هسته می شود و اگر فرض شود که الکترون ها مانند سیارات منظومهٔ شمسی در حال حرکت به دور هسته هستند و نیروی مرکزگرا همان نیروی الکتریکی است، الکترون ها باید موج الکترومغناطیسی تابش کنند که در این صورت انرژی الکترون ها کاهش یافته و به تدریج روی ا
تم سقوط می کنند. نیلز بور در سال ۱۹۱۳ با توجه به نظریه های کوانتومی پلانک و اینشتین، با تجدیدنظر بنیادی در فیزیک کلاسیک، مدل اتمی خود را بیان کرد. او در نظریهٔ خود اعلام کرد که الکترون ها در هر مداری نمی توانند پایدار بمانند و فقط در مدارهای مجازی به نام «مدارهای مانا» می توانند پایدار بمانند و به دور هسته بچرخند. او نیروی مرکزگرا را نیز همان نیروی الکتریکی فرض کرد. تا زمانی که الکترون روی مدار مانا حرکت کند، موج الکترومغناطیسی تابش نمی کند و انرژی آن مانا است. در مدل بور شعاع مدار الکترون ها نمی تواند هر مقداری باشد و شعاع ها کوانتیده هستند و الکترون ها تنها هنگام جهش از یک مدار پایه به یک مدار با انرژی بیشتر تابش می کنند و مقدار انرژی آن ها نیز کوانتیده است. شیمی کوانتومی. کشف معادله شرودینگر توسط آروین شرودینگر و مقالهٔ والتر هایتلر و فریتز لندن که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد، به عنوان سرآغاز شیمی کوانتومی شناخته می شود. به این ترتیب شیمی دانان توانستند پیوند اتمی را توجیه کنند. در دههٔ ۱۹۴۰ بسیاری از فیزیک دانان مانند روبرت اوپنهایمر و ادوارد تلر از مقیاس مولکولی و اتمی فیزیک به فیزیک هسته ای روی آوردند. در سال
۱۹۲۶ میلادی، شرودینگر بر مبنای رفتار دوگانهٔ ذره ای و موجی الکترون و با تأکید بر رفتار موجی آن، محدود کردن الکترون به یک مدار دایره شکل را درست ندانست و از حضور الکترون در یک محیط سه بعدی سخن گفت. او یک مدل کوانتومی برای اتم ارائه کرد. کلمنز روتان نیز در سال ۱۹۵۱ مقاله ای دربارهٔ معادلات روتان منتشر کرد. شیمی کوانتوم قوانین مکانیک کوانتوم را در مسائل مربوط به شیمی مورد استفاده قرار می دهد. به کمک شیمی کوانتومی می توان بسیاری از خاصیت های مولکول ها مانند طول و زاویهٔ پیوندی، قطبیت پیوند، قطبیت مولکول و طیف های مولکولی را مطالعه کرد. لینوس پاولینگ نیز بر روی طبیعت پیوندهای شیمیایی و ساختار کمپلکس ها تحقیقاتی انجام داد که باعث شد در سال ۱۹۵۴ جایزهٔ نوبل شیمی را دریافت کند. همچنین وی یکی از بزرگ ترین شیمی دانان قرن بیستم شناخته می شود. کاربرد شیمی. در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، کشفیاتی در زمینهٔ زیست شناسی صورت گرفت که از آن ها می توان به کشف بزاق و نحوهٔ تبدیل نشاسته به شکر اشاره کرد. ولی هنوز جزئیات شیمیایی دقیقی دربارهٔ آن ها شناخته نشده بود. در قرن نوزدهم لویی پاستور در حین تحقیق دربارهٔ تخمیر شکر به
الکل متوجه شد که عملیات تخمیر توسط یک ماده موجود در مخمر کاتالیز می شود. او گفت: «تخمیر الکلی وابسته به حیات یاخته های موجود در مخمر است نه مرگ یا فاسد شدن یاخته ها» سال ۱۸۷۸ ویلهلم کان، دانشمند آلمانی آنزیم را کشف کرد. کشف آنزیم پلی میان شیمی و زیست شناسی بود.* اما موفقیت اصلی در اکتشافات زیست شناسی زمانی به دست آمد که در سال ۱۹۵۳ جیمز واتسون و فرانسیس کریک توانستند ساختار مارپیچ دی ان ای را با مدل هایی الهام گرفته از دانش شیمی و پراش پرتو ایکس که روزالیند فرانکلین آن را انجام داد، توجیه کنند. در همان سال آزمایش میلر-یوری نشان داد که آمینواسیدها واحدهای سازندهٔ پروتئین هستند که خود می توانند بر اساس فرایندهای طبیعی کهن روی زمین، از مواد اولیهٔ ساده تر ساخته شوند. در سال ۱۹۸۳ کری مولیس روشی برای تولید دی ان ای ابداع کرد که انقلابی در فرایندهای شیمیایی بود و به واکنش زنجیره پلیمراز یا PCR معروف است. کاربرد شیمی در صنعت. در اواخر قرن نوزدهم یک تحول عظیم در بهره برداری از نفتی که از زمین استخراج می شد، رخ داد. در ابتدا از نفت برای تولید موادی که جایگزینی برای روغن نهنگ بود، استفاده می شد. تولید گسترده و پالایش
نفت سبب به وجود آمدن سوخت های مایعی همچون گازوئیل و سوخت دیزل، حلال های شیمیایی، آسفالت، روان ساز، واکس و بسیاری از محصولاتی که در دنیای مدرن کاربرد دارند مانند فیبر، پلاستیک، چسب، آمونیاک، شوینده ها و دارو شد. استفادهٔ روزافزون از صنعت شیمی سبب پیدایش رشتهٔ مهندسی شیمی برای اولین بار در مؤسسه فناوری ماساچوست در سال ۱۸۸۱ شد. در میانهٔ قرن بیستم کنترل ساختار الکترونیکی مواد نیمه رسانا با ساخت شمش های بسیار خالص سلیسیوم و ژرمانیوم بسیار مهم شده بود. بررسی ترکیب شیمیایی و کنترل غلظت عناصر سازندهٔ نیمه رساناها باعث اختراع ترانزیستور در سال ۱۹۵۱ شد. این دستاورد سبب ساخت تراشه ها برای استفاده در دستگاه های الکترونیکی مانند کامپیوتر شد.
دریای سیبری شرقی بخشی از اقیانوس منجمد شمالی است که در شمال بخش شمال شرقی سیبری در روسیه در میان جزایر سیبری جدید در غرب و جزیره رانگل در شرق واقع شده است. این دریا از طریق تنگه های دمیتریا لاپتفا، اتریکان و سانیکوف در غرب خود به دریای لاپتف می پیوند و تنگه لانگ در شرق دریای سیبری شرقی آن را به دریای چوکچی پیوند می دهد. رودهای ایندیگیرکا، کولیما، چاون و چند رود دیگر به این دریا می ریزند. دریای سیبری شرقی مساحتی در حدود ۹۳۶٬۰۰۰ کیلومتر مربع را در اشغال خود دارد و در بیشتر طول سال یخ بسته است. عمق این دریا در ژرفترین نقطهٔ آن به ۱۵۵ متر می رسد اما بخش های غربی و مرکزی آن کم عمق بوده و بین ۹ تا ۲۰ متر ژرفا دارد. مهمترین بنادری که در این دریا واقعند بندر پوک در ناحیهٔ خودمختار چوکچی و آمبارچیک در شمال شرقی جمهوری ساخا هستند. کشتیرانی در دریای سیبری شرقی تنها در تابستان و در در فاصلهٔ ماه های اوت تا سپتامبر که یخ های آن آب شده اند امکانپذیر است.
وْلادی قفقاز پایتخت جمهوری اوستیای شمالی-آلانیا در جنوب غرب روسیه است. این شهر در جنوب شرقی جمهوری آلانیا واقع و در یکی از کوهپایه های رشته کوه قفقاز، در سواحل رودخانه تِرِک (Terek)رود ترک واقع است. ولادی قفقاز یکی از پرجمعیت ترین شهرهای ناحیه فدرالی قفقاز شمالی است. اکثریت ساکنان این شهر را آسی ها، روس ها، آذربایجانی ها و ارمنی ها تشکیل می دهند. جمعیت ولادی قفقاز در سال ۲۰۱۰ میلادی، بالغ بر ۳۱۱٬۶۰۰ نفر بوده است. این شهر یک مرکز صنعتی و همچنین یک مرکز حمل و نقل به شمار می آید. از جمله ی تولیدات این شهر می توان به محصولاتی از روی، سرب، انواع گوناگون ماشین آلات، محصولات شیمیایی، محصولات غذایی و پوشاک اشاره کرد. تاریخچه. ولادی قفقاز در ماه مه ۱۷۸۴ میلادی و در دوران فرمانروایی کاترین دوم به عنوان پایگاه روسیه در منطقه اوستیا، در ساحل راست رودخانه ترک و در ورودی تنگه ای در رشته کوه های قفقاز ابتدا به شکل یک قلعه ساخته شد. در سالهای بعد کلیسای ارتودکسی در مجاورت این قلعه ساخته شد. این منطقه از لحاظ موقعیت ژئوپلتیک و استراتژیک برای روسیه بسیار مهم بود. زیرا این قلعه در ابتدای مسیر نظامی روسیه به گرجستان احداث شده بو
د. ولادی قفقاز در حقیقت نقطه ی آغازین مسیر ارتباطی روسیه به گرجستان بود. سال های زیادی گذشت و این مرکز همچنان به فعالیت خود ادامه داد تا اینکه در ۳۱ مارس ۱۸۶۱ میلادی، با پایان بخشی از جنگ قفقاز، ولادی قفقاز به صورت یک شهر در آمد و خیلی زود به مرکز اداری استان ترک تبدیل شد. توسعه روزافزون این شهر، امکان اتصال آن به خط آهن روستوف-نا-دونو را فراهم کرد و پس از آن زندگی مدرن شهری روانه این منطقه شد و کم کم طبیعت زیبا، حیرت انگیز و بکر منطقه با فناوری های آهنینِ بی روح آمیخته شد. شاعرانی چون کوستا خیتاگوروف و پیشکسوتان فرهنگ اوستیایی مثل سکا هادییف، آرسن کاتسویف و مهاربیک توگانف، که در این شهر زندگی می کردند، در حفظ این فرهنگ و هویت نقش مهمی داشتند. یوگنی واختانگف در این شهر متولد شد و تحصیل کرد. میخائیل بولگاکف، برگولتس، سرافیموویچ نیز بسیاری از تجربه های کاری خود را در این منطقه کسب کردند. برخی از نام آوران مشهور ادبیات روسیه مانند الکساندر گریبایدف، الکساندر پوشکین، میخائیل لرمونتوف، لف تالستوی، آلکساندر آستروفسکی و آنتون چخوف نیز به این شهر سفر داشته اند و بی تردید بسیاری از آثار ارزشمند ادبی از فرهنگ و تمدن مر
دمان این شهر تأثیر پذیرفته است.
مسجد مختاروف یکی از مسجدهای شهر ولادی قفقاز است. نمازگزاران این مسجد مسلمانان اهل سنت اند. این مسجد یکی از نمادهای شهری ولادی قفقاز نیز به شمار می رود.
گورنو-آلتایسک (به آلتایی: "Туулу Алтай") پایتخت جمهوری آلتایی در جنوب روسیه است. این شهر در ۳۶۴۱ کیلومتری شرق مسکو واقع شده و جمعیت آن در سال ۲۰۰۲ بالغ بر ۵۳٬۵۳۸ نفر بوده است.
فنریر گرگی غول آسا در افسانه ها و اساطیر اسکاندیناوی است که در "ادای منظوم"، "ادای منثور" و "هایمس کرینگلا" از او به عنوان پدر دو گرگ دیگر، اسکول و هاتی هرود ویتنیسون، و فرزند لوکی و ماده غولی به نام انگربودا یاد شده است. در اساطیر نورس پیشگویی شده بود که در راگناروک، وی اودین را پس از نبردی طولانی خواهد کشت و خود توسط پسر اودین، ویدار کشته می شود. ادای منثور. در ادای منثور از فنریر در سه کتاب "گیلفاگینینگ"، "اسکالدزکاپارمال" و "هتاتال" یاد شده است و گفته شده که خدایان بخاطر قدرت آینده نگری خود و پیش بینی دردسرآفرینی "فنریر" او را به بند کشیدند که برای این کار تیر، دست خود را از دست می دهد. در افسانه ها آمده که فنریر، گرگ عظیم که باید به بند کشیده می شد هر طنابی را پاره می کرد تا آنکه اُدین با فرزانگی از دورف ها می خواهد برای به بند کشیدن گرگ زنجیری آسیب ناپذیر که دارای قدرت نامرئی و به ظاهر در حد ریسمانی ابریشمی و ظریف را در خود داشته باشد. دورف ها ریسمانی افسانه ای به نام گلیپنیر ساختند که اگرچه به ظاهر نازک و ابریشمی بود، ولی از شش عنصر جادویی ساخته شده بود که عبارتند از: صدای پای گربه، ریش زن، ریشه کوه، ع
اطفه خرس، نفس ماهی و بزاق پرنده. به همین دلیل امروزه نشانی از این عناصر بر روی زمین نیست. تیر به تمهیدی از فنریر می خواهد آن زنجیر را بیازماید و فنریر به شرطی به این کار تن می دهد که یکی از ایزدان دست خود را بین دندان های او قرار دهد و بالاخره تیر داوطلب بستن گرگ شد. وقتی تیر فنریر را با زنجیر دورف ها به بند می کشد گرگ با به کار گرفتن تمام نیروی خویش برای گستن بند آن را ناگستنی می یابد و اگرچه ایزدان خشنود می شوند، اما تیر در این راه دستش را از دست داد. بدین روایت فنریر در آسگارد و در دیدگاه ایزدان به بند کشیده شد و شاید بتوان او را همتای گارمر سگ به بند کشیدهٔ جهان زیرین که در راگناروک با تیر می جنگد دانست. اسطوره هدیه دادن دست تیر یکی از افسانه های آغازین سرزمین ژرمن ها و چیزی است که آثار آن در طلسم ها و سکه های طلای یک رو دورهٔ مهاجرت که دست باشنده ای رامیان دندان های یک حیوان نشان می دهد دیده می شود و با این همه تیواتس در عصر وایکینگ ها جای خود را به اودین داده است. منابع. ویکی پدیای انگلیسی؛ مقاله Fenrir
سونِت (سونِت) یا غزل واره سبکی از شعرسُرایی در ادبیّات بعضی زبان های اروپایی، از جمله انگلیسی، فرانسوی، و ایتالیایی است. سونت قطعه شعری است که معمولاً دارای ۱۴ مصراع است و در پنج بحر سروده می شود. در مقایسه با ادبیات فارسی، سونت ساختاری بسیار شبیه به غزل دارد و در زمرهٔ ادبیات غنایی می گنجد. در سرودن سونت ها، معمولاً احساسات فردی، عشق، ستایش معشوق و اخلاقیات نقش بسیاری دارند. از معروف ترین سرایندگان غزل واره که در این زمینه صاحب سبک هستند، فرانچسکو پترارک و ویلیام شکسپیر را می توان نام برد. سبکی از سونت که امروزه در سرایش شعر انگلیسی کابرد فراوانی دارد، سبک سروده های غزل وارهٔ شکسپیر است. سونت شکسپیر دارای چهار بند است؛ سه بند چهار مصراعی و یک بند دو مصراعی. در ۳ بند اول، مصراع های فرد (اول و سوم) و زوج (دوم و چهارم) هم قافیه هستند. معمولاً قافیه بین بندهای بعدی مشترک نیست. در بند نهایی نیز هر دو مصرع قافیهٔ مشترک دارند که آن نیز با قافیهٔ مصرع های دیگر متفاوت است. در مقایسه ای بین غزل در ادبیات فارسی با غزل واره های سبک شکسپیر، به این نکته توجه می شود که غزل فارسی دارای یک قافیه است که همان قافیهٔ مصراع اول
و بیت مطلع است؛ ولی سونت شکسپیری می تواند در کل دارای ۷ قافیهٔ مختلف باشد. تاریخچه. کلمهٔ sonnet از ریشهٔ ایتالیایی «sonnetto» به معنی «آواز کوچک» است که از طریق زبان فرانسه به انگلیسی راه یافته است. ریشهٔ سرایش شعرهایی شبیه به سونت را می توان در اوایل سده ۱۳ میلادی در جزیرهٔ سیسل و زمان فردریک دوم و قافیه پردازان گویش توسکانی جُست. سونت می توند از شعرهای مسدس گونهٔ نوازندگان و نغمه سرایان دوره گرد مشتق شده باشد. همچنین این سبک سرایش می تواند تأثیر گرفته از غزل باشد که از طریق عرب های تونس و ناپلس به ادبیات لاتین راه یافته است. سونت های ایتالیایی —که به سونت های پترارکی معروف هستند— گونه ای توسعه یافته از سونت سیسیلی بود که به جای نظم متناوب و یکسانی که در سبک سیسیلی وجود داشت، از پیچش های ظریف در نظم و قافیه بهره می بُرد. اولین کسی که سبک جدید سونت را در سروده های خود به کار برد، دانته آلیگیری بود؛ اما با تأثیری که فرانچسکو پترارک در سرودن غزل واره برجای گذاشت، سبک ایتالیایی با نام او شهرت یافت. سونت فرانسوی که از سونت ایتالیایی مشتق شده است، به جای نظم و قافیهٔ زنجیروار، سبکی نزدیک به دوبیتی دارد. سبک انگلی
سی سونت که گونهٔ توسعه یافته ای از سبک ایتالیایی است، اغلب آمیخته ای از نظم متناوب ایتالیایی و سبک دوبیتی فرانسوی است. بزرگترین نمایندهٔ سبک انگلیسی سونت غزل واره های شکسپیر هستند. تأثیر این غزل واره ها به حدی است که سبک انگلیسی سونت، «سبک شکسپیری» نامیده شده است. همچنین ادموند اسپنسر نیز تأثیر زیادی بر سونت های اقتباس شده از سبک ایتالیایی داشته است؛ تا آنجا که قالب اینگونه سونت ها را «سبک اسپنری» نامیده اند.
آفتونبلادت ("روزنامه ی عصر" یا "عصرنامه") یک روزنامهٔ سوئدی است که در ۱۸۳۰ میلادی، توسط لارس یوهان هیرتا تأسیس شد. این روزنامه به زبان سوئدی و در در صفحات کوچک منتشر می شود. افشای قاچاق اعضای بدن در اسرائیل. این روزنامه در گزارشی، به قاچاق بدنِ درگذشتگان در یک مؤسسهٔ پزشکی قانونی در اسرائیل پرداخت. این گزارش جنجال وسیعی را برانگیخت، اما پس از چندی تأیید شد.
روزنامه نیم قَطع روزنامه ای است که ابعاد کاغذ چاپ آن از روزنامه های استاندارد کوچکتر است. اصطلاح روزنامه نگاری نیم قَطع تأکید بر موضوعاتی دارد مانند داستان های جنایی پر سر و صدا، طالع بینی، شایعات مشهور و تلویزیونی، با اینحال مرجعی برای روزنامه های منتشر شده استاندارد نیست. برخی از مقالات روزنامه های منتشره با فرمت کوچک و استاندارد را روزنامه های فشرده می نامند. روزنامه های بزرگتر، که به طور سنتی با رسانه های با کیفیت بالاتر در ارتباط هستند، حتی اگر در صفحات کوچکتر چاپ شوند همچنان به آنها صفحه گسترده (Broadsheets) می گویند. مفهوم نیم قطع یا نیم قطع به زودی به سایر موارد فشرده کوچک نیز اعمال شد. مقاله ای در سال ۱۹۰۲در روزنامه وست مینستر لندن خاطرنشان کرد: «مالک قصد دارد تمام اخبار چاپ شده توسط مجلات دیگر را به صورت نیم قطع ارائه کند.» بنابراین روزنامه نگاری نیم قطع در سال ۱۹۰۱، در اصل به معنای مقاله ای بود که داستان ها را در قالبی ساده شده و به راحتی جذب می کرد. این اصطلاح قبل از ارجاع در سال ۱۹۱۸به روزنامه های کوچک تر که حاوی داستان های فشرده بود تبدیل شد. انواع. روزنامه های نیم قَطع ، به ویژه در بریتانیا، از
نظر بازار هدف، همسویی سیاسی، سبک سرمقاله و تیراژ بسیار با سایر روزنامه ها متفاوت هستند؛ بنابراین، اصطلاحات مختلفی برای توصیف انواع فرعی این قالب کاغذی همه کاره ابداع شده است. به طور کلی، دو نوع اصلی روزنامه نیم قَطع وجود دارد: بالای قرمز و فشرده. که تمایز آن عمدتاً در سبک ویراستاری است. هر دونیم قَطع های قرمز و جمع و جور به لحاظ سیاسی طیف های سیاسی از سوسیالیسم تا محافظه کاری سرمایه داری را در بر می گیرند، اگرچه روزنامه های تاپ قرمز، به دلیل بازار هدف تاریخی خود که حامی طبقه کارگر است، عموماً تا حدودی پوپولیسم را پذیرفته اند. نیم قَطع های قرمز به دلیل تمایل آنها در استفاده بریتانیایی و کشورهای مشترک المنافع به چاپ دکل های خود با جوهر قرمز به این نام خوانده می شوند. اصطلاح فشرده برای اجتناب از مفهوم کلمه نیم قَطع است که دلالت بر نیم قَطع قرمز رنگ دارد، ابداع شد.
سوفیتل نام هتل های زنجیره ای مجلل و گران قیمت فرانسوی است. اولین هتل سوفیتل در سال ۱۹۶۴ میلادی، در شهر استراسبورگ، فرانسه افتتاح شد. اولین هتل خارج از کشور در مینیاپولیس ایالات متحده در سال ۱۹۷۴ افتتاح شد. در سال ۱۹۹۵سوفیتل در بیش از ۴۰ کشور جهان ۱۰۰ هتل و ۱۲٬۵۰۰ کارمند داشت. دو سال بعد، سوفیتل به گروه Accor که در سال ۱۹۸۳ و ۲۰۰۰ تأسیس شده بود پیوسته و شعبه هایی را در فیلادلفیا و نیویورک افتتاح کرد. در سال ۲۰۰۵، سوفیتل با بازگشایی شعبه آسیا پسفیک به گسترش خود ادامه داد. در سال ۲۰۰۸ سوفیتل با داشتن ۱۲۰ هتل در سراسر دنیا صاحب واحد اختصاصی خود در گروه Accor شد. جوایز. هتل های مختلف سوفیتل در دنیا توسط خوانندگان مجلات تاجران مسافر به عنوان بهترین هتل در نوع خود انتخاب شده اند. به عنوان مثال هتل سوفیتل هیترو لندن به عنوان بهترین هتل فرودگاهی و بهترین هتل تجاری بریتانیا برگزیده شد. سوفیتل نیویورک. هتل سوفیتل نیویورک، در نزدیکی میدان تایمز در مرکز منهتن واقع شده است. بهای یک شب اقامت در «سوئیت رویال» هتل سوفیتل نیویورک، بالغ بر ۳ هزار دلار آمریکا می شود.
قبل از مهاجرت گسترده آریایی ها از ماوراءالنهر و قفقاز بزرگ واقع در فلات ایران (مهاجرتی که مربوط به یک محدوده باشد) به بخش مرکزی فلات ایران مردمانی در این سرزمین می زیستند. کاسپی ها، کاسیان، تمدن ایلام، گوتیان (قوم)، لولوبی (قوم)، اورارتوها و ماناییان از جملهٔ اقوام فلات ایران پیش از مهاجرت آریاییان بودند. کاسپی ها. کاسپی ها نام عمومی بسیاری از طوایف ساکن در قفقاز جنوبی از جمله در شرق گرجستان، جمهوری آذربایجان و حدود تالش و گیلان و در آذربایجان شرقی تا حدودی زنجان بود. نام اروپایی کاسپین برای دریای خزر از نام این قوم اقتباس شده است. کاسپی نام شهری کهن و باستانی در شرق گرجستان است که محل زندگی طوایف کاسپی بوده است. این شهر و منطقه باستانی یکی از مناطق مهم فرمانروایی ایبریا گرجستان از زمان باستان می باشد. کاسپیان دارای آداب و رسوم و مناسکی ویژهٔ خود بوده اند که برخی از آن رسوم و مناسک در آریاییان مؤثر افتاد. آنان در عین پیشرفتگی نسبی و مسالمت شیفتهٔ کار و کوشش دسته جمعی بودند. آنان اجساد مردگان خویش را در بیابانی دور از مساکن و روستاهای خود می نهادند و از دور مراقب آن اجساد بوده اند. به نظرشان اگر جسدی را کرکس م
ی خورد آن مرده در عالم باقی سخت خوشبخت و آمرزیده بود و اگر جانورانی زمینی مانند گرگ یا سگ جسد را می خوردند، مرده کمتر آمرزیده بود اما بدا به حال مرده ای که جسدش را هیچ پرنده یا درنده ای نمی خورد. کاشوها. کاشوها یا کاسی ها یا کاشیان یا کاشوها موطن اصلی شان در هزارهٔ سوم پیش از میلاد دره های لرستان و بختیاری و ایلام امروز بود. در هزارهٔ دوم پیش از میلاد بعضی عناصر آریایی از شاخهٔ سندگوی آمده از قفقاز به میان ایشان راه یافتند و بر مذهب و هنر آنان تأثیر گذاشتند. کاشیان قرن ها بر بابل حکومت کردند. جرج کامرون دربارهٔ زبان آن ها می گوید بیشتر واژه های باقی مانده و اکثر نام های اشخاص متعلق به کاشی ها ثابت می کنند که عامهٔ مردم کاشی به زبان قفقازی که شاید همسایهٔ نزدیک زبان ایلامی بوده، تکلم می کرده اند. بعضی ایزدان کاشی بنیاد قفقازی و بابلی و آریایی دارند. کاشیان زودتر از ایلامیان زبان خود را از دست دادند و طی دوران هخامنشی با ایلامیان، خوزیان، پارسیان و لولوبیان درآمیختند . بعضی از پژوهشگران چون ارنست هرتسفلد کاسیان و کاسپی ها را همریشه قلمداد کرده اند. به گفته یوزف مارکوارت کاسی ها همچون تپورها قومی گسترده ساکن در
فلات ایران پیش از ورود آریایی ها بوده اند. گمان می رود که کاسیان از دوران دیرین که کس به یاد ندارد، در ناحیهٔ مذکور زندگی می کردند؛ همچنانکه ایلامیان که همسایه و محتملا خویشاوند ایشان بودند در سرزمین خویش می زیستند. کاسیان در نیمه دوّم هزارهٔ یکم پیش از میلاد تا حاشیه کویر مرکزی و نواحی اصفهان و کاشان و حتی نواحی استان تهران و مرکزی نفوذ کردند. پس از فتح پادشاهی ماد آینده آن را کاردونیاش نامیدند و در آن سُکنا گزیدند. کاسیان در سوارکاری از اقوام دیگر چالاک تر و ماهرتر بودند و همین قوم «کاسی» بود که نژاد اصیل اسب را به میانرودان آورد و این نژاد اسب از آنچه سومری ها داشتند، برتری یافت و نیز نوشته ها و دستورهایی دربارهٔ تعلیم و نگهداری اسب از آنان باقی مانده است که نشانهٔ عشق و علاقهٔ آنان به اسب و سوارکاری است. آنچنان که از روی ظاهر واژه ها بر می آید نام شهرهای قزوین و کاشان و همچنین نام دریای کاسپین محتمل هست که از نام این قوم باستانی گرفته شده باشد. نام کاسپین می تواند بصورت جمع واژهٔ کاسی باشد، و حرف «پ» در واژهٔ «کاسپی» نشانهٔ جمع بوده باشد. نام قوم کاسپین در نواحی چیترال هند نیز دیده می شود. ژورژکنتنو دانشم
ند و باستان شناس از محلی به نام «آریا کاشن» در نزدیک رود جیحون سخن می گوید. ایلامیان. ایلام یا هیلام یا در تلفظ غربیان اِلام در کتیبه های پارسی-هخامنشی هوجه یا اوجه. پس از پیروزی ها و شکست ها در برابر بابل یان، آشور یان و ماد ها و گسترش قلمرو خود از خوزستان تا قسمت هایی از فارس و لرستان و بختیاری و بوشهر کنونی سرانجام در سال ۵۳۸ پیش از میلاد به صف متحدان هخامنشیان پیوستند، تا دورهٔ اشکانی تا حدی زبان خود را حفظ کردند سپس رفته رفته با کاشیان و پارس یان درآمیختند. گوتی ها. گوتیان قبیله ای کوه نشین ساکن در بخش مرکزی زاگرس تا حدی منطبق با قسمتی از کردستان امروز بودند. نام کوه جودی که در داستان نوح کشتی او بر آن نشسته است، از نام این قوم گرفته شده است. گوتی ها جنگی بوده اند و سرانجام با آمیزش با برخی طوائف ماد به ویژه سگرته ها در تکوین طوایف کرد دخیل گشتند. لولوبیان. لولوبیان یک قوم کوهستان نشین ساکن در کوه زاگرس در جنوب زیستگاه گوتی ها و شمال کاشیان بود. از جمله بنیاد گزاران طوائف کرد لولوبیان بوده اند. اورارتو. اورارتو قومی پیشرفته ساکن در نواحی کوهستانی آناتولی و شمال غرب آذربایجان امروز همسایهٔ هیتی ها و سپس ه
مسایهٔ شمالی آشوریان بودند. بعدها نامشان با ناحیه وان در ترکیه امروز ارتباط یافت. آنان ناچار در برابر قدرت توسعه طلب آشور متحدتر شدند و حکومتی تشکیل دادند که مخصوصاً در حدود سال ۸۰۰ پیش از میلاد قوت گرفت و تبدیل به یکی از قدرت های آسیای غربی گردید. در این زمان طوائف آریائی موسوم به ماد شده، داشتند از شرق به حدود سیلک و رگه یا ری می رسیدند. اورارتوها خط و کتابت داشتند وکتیبه های چندی از شاهان اورارتو به دست آمده است. نام کوه های آرارات به اورارتو مربوط است. حملات مکرر سکایان و کیمریان از قفقاز و سپس ماد ها در حدود ۶۰۰ پیش از میلاد پادشاهی اورارتو را به سقوط کشاند. سرانجام مردمش با قومی هندواروپائی آمده از بالکان به آسیای صغیر درآمیختند و قوم ارمنی را به وجود آوردند. ماناییان. ماناییان همسایهٔ شمالی گوتیان و همسایهٔ جنوب و جنوب شرقی اورارتو ها و همسایهٔ شرقی میتانی ها بودند. قومی ساکن در آذربایجان غربی و سواحل جنوبی دریاچه ارومیه. این قوم سرانجام مقهور اورارتو ها و سپس آشور یان گردید. تمدن حسنلو متعلق به این قوم است.
پائولو هنریکه چاگاس د لیما (؛ زادهٔ ) که عموماً با نام گانسو شناخته می شود، بازیکن فوتبال اهل برزیل است. دوران باشگاهی. گانسو ابتدا توسط باشگاه تونو لوسو خریداری شد. او سپس در سن ۱۵ سالگی در سال ۲۰۰۵ به باشگاه سایپاندو پیوست. او در سال ۲۰۰۷ پس از شش ماه مصدومیت در فینال لیگ پائولیستا زیر ۲۰ سال شرکت کرد. وی یک سال بعد پیراهن شماره ۱۰ سانتوس را در کوپا سائو پائولو برتن کرد، جایی که تیمش در مرحله یک-چهارم نهایی توسط اینتر ناسیونال حذف شد. دوران ملی. گانسو در سال ۲۰۰۹ به تیم ملی زیر بیست ساله های برزیل دعوت شد تا در جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال شرکت کند. او در ۲۶ ژوئیه سال ۲۰۱۰ توسط مانو منزس به تیم ملی برای دیدار مقابل آمریکا دعوت شد و در آن دیدار اولین بازی ملیش را انجام داد.