Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سلام بر غم نام یک کتاب ادبی است که توسط فرانسواز ساگان، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است. این کتاب در لیست ۱۰۰ کتاب قرن لوموند قرار دارد. چکیده داستان. سسیل، دانش آموز دبیرستانی پاریسی که به تازگی در امتحان دیپلم دبیرستان رد شده است، تابستان هفده سالگی خود را در ویلایی زیبا در کوت دازور به همراه پدرش ریموند و معشوقه دومش السا می گذراند. سسیل و پدرش که رابطه همجوشی دارند می خواهند با لذت بردن از آفتاب، خوشی های آبتنی، کتاب خواندن، گردشها و بحث های شبانه، ترکیبی از برنامه زندگی و سرگرمی برای خود بنا نهند. این پدر چهل ساله که از پانزده سال پیش زنش مرده و مجرد مانده، مردی ثروتمند و جذاب است که همه زنها را مفتون و گرفتار خود می سازد. سسیل و السای جوان، با شخصیتی آسان طلب و به ویژه علاقه مند به زندگی مرفه اجتماعی، با هم به خوبی کنار می آیند. سسیل که کمی ساده لوح است، سعی می کند بزرگسال جلوه کند و ازهمنشینی با مردان هم سن و سال پدرش لذت می برد. زندگی عشقی او خالی و بیروح است تا اینکه با سیریل، دانشجوی ۲۶ ساله رشته حقوق آشنا می شود. جو این روابط هنگامی که ریموند ورود «آن»، یکی از دوستان همسرش را اعلام می کند، به شدت
تغییر می کند. «آن» این دعوت را برخلاف انتظار همگان می پذیرد. «آن» با دیگر زنانی که در اطراف وی می چرخرند، متفاوت است. او زنی سخت گیر و اخلاق گراست که فرهنگ، اخلاق خوب و هوشمندی را ارج می نهد. به محض رسیدن «آن»، مبارزه ظریفی بین این سه زن آغاز می شود. السا سعی می کند رابطه با ریموند را حفظ کند چون حدس می زند که او مجذوب «آن» شده است و نیز بخاطر آنکه «آن» هم فکر می کند عشق واقعی را در وجود ریموند پیدا کرده است. و اما سسیل تحسین ویژه ای برای «آن» که به او بسیار آموخته است و او را مهم ترین زن زندگی اش می بیند، قائل است، با این حال می ترسد که پدرش تحت تأثیر «آن» جا خوش کند، و نخواهد آن همداستانی را که آنها را به هم پیوند می دهد، و نیز آن «آزادی» را از دست بدهد که به او اجازه می دهد از وظایف تعطیلاتش و به طور کلی تر از تحصیلاتش، به نفع روزهایی که در ساحل دریا سپری می شود، غفلت کند. «آن» خیلی زود عهده دار زندگی سسیل می شود و حتی او را مجبور می کند که در امتحان تجدیدی دیپلم دبیرستانش شرکت کند. علاوه بر این، «آن» عدم موافقت خود را با داشتن رابطه با سیریل ابراز می کند (دیدن سسیل را برای سیریل ممنوع می کند). به تدریج ر
یموند از السا دور می شود و بیشتر و بیشتر شیفته «آن» که زن مسئول و معقولی است، می شود. آنها (ریموند و «آن») در نهایت تصمیم به ازدواج می گیرند و السا باید ویلا را ترک کند. «آن» نشان می دهد که «آشتی ناپذیر و مصمم به اصلاح پدر و دختر به شیوه خود است». سسیل به سختی می تواند این ختم ماجرا را بپذیرد و از دید خود از دست دادن یک زندگی بسیار ارزشمند را حس می کند: پایان همداستانی با پدرش و همچنین پایان آشنایی با مردان جالب توجه، زنان اجتماعی و پایان بسیاری ازتفریحات. او دوستش سیریل را متقاعد می کند که با السا یک رابطه ساختگی برقرار کند تا ریموند حسادت کند. این ترفند کارگر می افتد. ریموند از دیدن روی آوردن معشوقه سابقش به یک مرد جوان تر و برنده شدن او خشمگین می شود. همان طور که سسیل برنامه ریزی کرده بود، «آن» آنها را با هم و در کنار هم غافلگیر می کند و رویاهایش را درهم شکسته می بیند. «آن» ناامید و دل شکسته ویلا را ترک می کند و در یک تصادف رانندگی بدون شاهد کشته می کشود، یا شاید بدین گونه خودکشی می کند. نخست سسیل و پدرش غصه دار و تسکین ناپذیرند و سسیل متوجه می شود که تا حد زیادی تقصیر اوست که این زن ارجمند فوت کرده است. ا
ما بعدها پدر و دختر زندگی آسان خود را از سر می گیرند و می دانند که هرگز این زن خارق العاده را فراموش نخواهند کرد - و نه احساسی را که به خاطر مرگش تجربه کردند: یعنی احساس غم را. شخصیت ها. سسیل: دخترک هفده سالهٔ ثروتمند و بیخیال ریموند: پدر میانسال سسیل، مردی زن باره و بدنام السا: معشوقهٔ اخیر ریموند در ابتدای رمان آن: دوست قدیمی مادر سسیل، که بعد از بیرون آمدن سسیل از مدرسهٔ کاتولیک به او درس می داد. سیریل: مرد جوانی که در همسایگی خانه ای که ریموند برای تابستان اجاره کرده است، زندگی می کند. پیرامون اثر. پل الوار پیش از ساگان بر غم سلام کرده است. شعر زیر با ترجمه به شعر نادر نادرپور در ترجمه فارسی چاپ سوم ۱۳۳۵ ب. مقدم در چاپخانه کاویان و انتشارات بنگاه مطبوعاتی صفیعلیشاه آمده است: شعری از پل الوار: «سلام ای غم» سلام ای غم ترا بدورود می گویم ترا در نقشهای سقف می بینم ترا در چشمهای دوست می جویم تو تنها تیره بختی نیستی، زیرا که لبهای سیه روزان ترا با نوشخندی جلوه می بخشند سلام ای غم سلام ای عشق پیکرهای مهرانگیز سلام ای نیروی پنهان که عشق پاک چون روحی مجرد از تو می زاید سلام ای غم سلام ای چهره نومید سلام ای صورت زی
با! ترجمه به شعر از نادر نادرپور
سنگ سبز نام یک کتاب ادبی است که توسط سوزان بلان ، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده و نخستین نسخه آن در ۱۹۶۱ منتشر شده است. این کتاب یکی از آثار ادبی برجستهٔ جهان بشمار می رود و اولین کتاب از سری «ماجراهای کاراگاه میگل منندز» است. این کتاب در فرانسه در سال ۱۹۶۲ تحت عنوان «چراغ سبز برای مرگ» منتشر شد. این کتاب در سال ۱۹۶۱ در بخش بین الملل جایزه بزرگ ادبیات پلیسر را برد.
محمدولی میرزا (۱۲۶۹–۱۳۶۸ آمریکا) با نام خانوادگی فرمانفرماییان شاهزاده قاجار و دولتمرد دوران قاجار و پهلوی بود. آغاز کار. پدرش عبدالحسین میرزا فرمانفرما نوه عباس میرزا و مادرش عزت السلطنه دختر مظفرالدین شاه بود. در تهران و اروپا تحصیل کرد و وارد خدمت دولت شد. در سالهای ۱۲۹۵ و ۱۲۹۶ خورشیدی در مالیه آذربایجان مسئولیت داشت و در سال ۱۳۰۰ در دوره چهارم قانون گذاری به نمایندگی از تبریز به مجلس شورای ملی راه یافت. محمدولی میرزا در سال ۱۳۰۲ در دوره پنجم نیز بار دیگر به نمایندگی تبریز انتخاب شد. این بار مقوم الملک نماینده شهر ری به اعتبارنامه اش اعتراض و او را متهم به فساد مالی و اختلاس در دوران مسئولیتش در مالیه آذربایجان کرد اما مجلس پس از شنیدن دفاعیات محمدولی میرزا با ۶۵ رأی موافق در برابر ۳۸ رأی مخالف به اعتبارنامه اش رأی داد. در این دوره از مجلس دو برادرش عباس میرزا سالارلشکر و فیروز میرزا نصرت الدوله نیز نماینده بودند. این از موارد نادری است که سه برادر با هم نماینده مجلس بوده اند. مخالفت با حذف القاب. در همین دوره پنجم مجلس در پانزدهم اردیبهشت ۱۳۰۴ حذف القاب در مجلس شورای ملی به رأی گذاشته شد، محمدولی میرزا به
مخالفت برخاست و گفت: «شما چکار دارید؟ بگذارید هر کس هر لقب داشته است و بگذارد این لقب را با خودشان به گور ببرند. حالا خوب یا بد القاب یک چیزی است که از قدیم مرسوم بوده است. اینجا یکی از آقایان اظهار کردند که از زمان خلفا بوده است و از هزار و صد سال قبل یک لقب هایی در مملکت ما داده شده است و این ترتیب در جاهای دیگر هم معمول است». محمدولی میرزا پس از به سلطنت رسیدن رضاشاه در دوره های و ششم و هفتم نیز کرسی نمایندگی خود را از تبریز حفظ کرد اما با مغضوب و کشته شدن برادرش نصرت الدوله از نمایندگی کنار گذاشته شد. او که از مالکین مهم آذربایجان و صاحب املاک وسیعی در سرآب، میانه و میاندوآب بود، در آخرین انتخابات مجلس شورای ملی که در زمان رضا شاه در تابستان ۱۳۲۰ برگزار شد، توانست بار دیگر و این بار از حوزه انتخابیه سرآب به مجلس بازگردد (دوره سیزدهم). در مجلس چهاردهم نیز فرمانفرماییان کرسی نمایندگی خود را حفظ کرد. پس از آنکه برادرزاده اش مظفر فیروز که نخستین وزیر کار ایران بود، از این سمت کنار گذاشته شد، قوام السلطنه او را به جایش منصوب کرد. فرمانفرماییان سپس برای شرکت در انتخابات دوره پانزدهم مجلس از وزارت کنار رفت و ای
ن بار از حوزه انتخابیه شهریار و ساوجبلاغ نامزد شد اما نتوانست به مجلس راه یابد. محمدولی میرزا از همسر اولش دختری به نام سعیده و از همسر دومش شمسی فر عدل (۱۲۸۹–۱۳۸۴) که خواهر پروفسور یحیی عدل بود، دختری به نام گلناز داشت. جنگ جهانی اول. در پایان جنگ جهانی اول که کمونیست های روس املاک بسیاری را در آذربایجان تصرف کردند، محمد ولی میرزا برای تسویه حساب به مسکو رفت. او که خود را به شکل یک گدا درآورده بود، در مسیر شمال از گذرگاه های کوهستانی ترکیه عبور کرد اما توسط یک ژنرال ونزوئلایی به نام که در طرف آلمانی می جنگید دستگیر شد و نزدیک بود به عنوان جاسوس به او شلیک کند. محمد ولی میرزا تنها در آخرین لحظه فرار کرد زیرا با ژنرال به زبان فرانسوی صحبت کرد و ژنرال را بر آن داشت که همانطور که نوگلس در خاطرات خود می نویسد "او شاهزاده ای از دودمان فرمان فرما" است. پس از آن این دو با هم دوست شدند و محمد ولی میرزا بعداً به پاس قدردانی به نوگلس نشان داد. پس از انقلاب 1979 ایران را به همراه خانواده خود به مقصد ژنو سوئیس ترک کرد و تا زمانی که در سن 98 سالگی درگذشت به ایران بازنگشت.
سنگ های غلتان نام یک کتاب ادبی است که توسط او. هنری، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده است.
سوگندها نام یک کتاب ادبی است که توسط ژاک بنینی بوسوئه، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است.
سوار بر اسب سفید رمانی کوتاه اثر تئودور اشتورم، نویسندهٔ اهل آلمان است. اقتباس. سه فیلم در سال های ۱۹۳۴، ۱۹۷۸ و ۱۹۸۴ از این داستان اقتباس شده است. همچنین "ویلفرد هیلر" هم در سال ۱۹۹۸ با اقتباس از این کتاب اپرایی را به صحنه برده است.
شور زندگی نام یک کتاب ادبی دربارهٔ زندگی ونسان ون گوگ است که توسط ایروینگ استون، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده است. کتاب شور زندگی که آمیختهٔ دلپذیری از افسانه و حقیقت است، سرگذشت زندگی ونسان ون گوگ را در قالب داستان عرضه می کند. با آنکه قسمت هایی از کتاب از روی تخیل پرداخته شده، می توان اظهار داشت که روح و جوهر واقعیت در آن گم نیست. ایروینگ استون نویسندهٔ آمریکایی، با شکیبایی فراوان مدارک معتبر را دربارهٔ ون گوگ گردآورده، به همهٔ نقاطی که اقامتگاه یا گذرگاه او بوده است سفر کرده و وضع محل را به چشم دیده است، با همهٔ کسانی که خاطره ای یا روایتی از زندگی نقاش هلندی داشتند، گفتگو نموده و کوشیده است تا حتی المقدور تصویری شبیه به اصل از ماجرای او بپردازد. نامه های ونسان به برادرش تئو ون گوگ منبع گران بهایی برای پژوهش در حال اوست. این نامه ها نه تنها راهنمای صادقی برای وقوف به نحوهٔ زندگی و احساس و افکار او هستند بلکه از نظر ادبی نیز خود شاهکار لطف و سادگی بشمار می روند (به نوشته: محمدعلی اسلامی ندوشن)
سفر دراز روز در شب () نمایش نامه ای از یوجین اونیل است که در ۱۹۳۹–۱۹۴۱ نوشته شده و پس از مرگ نویسنده در ۱۹۵۶ منتشر شد. این اثر در ۱۹۵۷ برنده جایزهٔ پولیتزر شد. این اثر با وجود گذشت چند دهه از نگارش آن، هنوز از دیدگاه های متفاوت مورد بررسی قرار می گیرد. اونیل در این نمایش نامه یک روز غم انگیز از ماه اوت سال ۱۹۱۲ از ساعت هشت و نیم صبح تا نیمه شب را در خانوادهٔ تایرون به تصویر می کشد. چهار شخصیت اصلی نمایش نامه همگی به نحوی با معضل اعتیاد درگیرند. سه شخصیتِ مذکرِ داستان می خواره اند و مادر خانواده به علت عارضه های ناشی از زایمان و تجویز نامناسب مورفین از سوی پزشکی غیرحاذق به مصرف آن معتاد شده است. پدر خانواده نیز به علت وضع مالی بدی که در گذشته داشته، بسیار مُمسک است و اعضای خانواده، خساست وی را عامل اصلی اعتیاد مادر می دانند و او را ملامت می کنند. داستان سفری طولانی از روز به شب آشکارا مبتنی بر زندگی شخصی اونیل است چرا که پدر خانواده بازیگر تئاتر و مدام در سفر برای اجرای نمایش است و مادر معتاد و دچار حمله های عصبی است. یکی از برادران عیاش و الکُلی و برادر دیگر یادآور برادر کوچک اونیل به نام ادموند است که در دو
سالگی مرده و اونیل در اینجا نام یوجین را بر او نهاده است. منابع. نظم های سه گانهٔ لاکان در نمایش نامه ی سیر طولانی روز در شب اثر یوجین اونیل https://www.academia.edu/4804203/_
سیلاب بهاری نام یک کتاب ادبی است که توسط ایوان تورگنیف، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده است.
علی فرحبخش اقتصاددان و روزنامه نگار ایرانی است. دوران محکومیت. ایشان که پیشتر از این برای برخی روزنامه های اصلاح طلب چون شرق، صبح امروز و یاس نو مطلب می نوشت، در آذر سال ۱۳۸۵ هنگام بازگشت از یک کنفرانس اقتصادی در بانکوک در فرودگاه مهرآباد تهران بازداشت شد. سرانجام در ۵ اسفند ۱۳۸۵ جلسه محاکمه این خبرنگار بدون حضور هیئت منصفه، وکیل و خانواده وی برگزار و در نهایت در روز ۶ فروردین ۱۳۸۶ در دادگاهی غیرعلنی از سوی شعبه ۶ دادگاه انقلاب به اتهام "دریافت پول از بیگانگان" و "جاسوسی" به تحمل ۳ سال زندان و پرداخت ۲۳۰۰ دلار جریمه نقدی محکوم شد. دوران زندانی فرح بخش که در بند ۲۰۹ زندان اوین گذشت همراه با بروز مشکلات جسمی و روحی اعم از ناراحتی در دستگاه گوارشی هم بوده است. تلاش برای آزادی. در این دوران تلاش هایی هم برای آزادی وی صورت گرفت که از آنجمله می توان به سازمان گزارشگران بدون مرز، انجمن صنفی روزنامه نگاران، انجمن دفاع از آزادی مطبوعات اشاره کرد. خانواده فرحبخش نیز در نامه ای از رئیس قوه قضائیه درخواست کردند تا برای نجات فرزندشان که در زندان بیمار هم شده بود کاری کند. هاشمی شاهرودی در حاشیه این نامه برای قاضی پرونده ن
وشت که قرار بازداشت را به وثیقه تبدیل کند تا فرح بخش بتواند نوروز را در کنار خانواده اش باشد اما حتی به درخواست رئیس قوه قضائیه هم ترتیب اثر داده نشد. ضمن اینکه محمود علیزاده طباطبایی وکیل مدافع فرح بخش نیز تقاضای تجدیدنظر در حکم او را کرد. نامه درخواست ۲۷۴ روزنامه نگار برای آزادی. روز یکشنبه، ۲ اردیبهشت ۱۳۸۶، ۲۷۴ تن از روزنامه نگاران ایران با انتشار نامه ای خطاب به محمود هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی از وی خواستند تا علی فرحبخش روزنامه نگاری که از اوایل آذر سال ۸۵ در بازداشت به سر می برد را آزاد کند. در این نامه که در سایت انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران نیز نسخه ای از آن منتشر شده، روند بازداشت و زندانی کردن علی فرحبخش به عنوان یکی از موارد رعایت نشدن اصول و احکام تصریح شده در قانون و احترام به حقوق و آزادی های شهروندی برای بازداشت شدگان، متهمان و زندانیان جرایم سیاسی، فرهنگی و مطبوعاتی یاد شده است. آزادی. سرانجام فرح بخش در روز سه شنبه ۱۸ مهر و پس از تحمل ۱۱ ماه حبس از زندان اوین آزاد شد. دوران محکومیت وب در بندهای ۲۰۹ و ۳۵۰ زندان اوین سپری شد.
شاهزاده خداداد فرمانفرمائیان (زاده ۱۸ اردیبهشت ۱۳۰۷ – درگذشته ۲۵ آذر ۱۳۹۴) از خانواده فرمانفرمائیان، از نوادگان پسری فتحعلی شاه و از نوادگان دختری ناصرالدین شاه وی پسر هفتم شاهزاده عبدالحسین میرزا فرمانفرما و شاهدوخت (همدم السلطنه قاجار )است،اقتصاددان و رئیس پیشین بانک مرکزی و سازمان برنامه و بودجه ایران بود. وی همچنین سابقه عضویت در شورای عالی پول و اعتبار، شورای عالی اقتصاد و ریاست هیئت مدیره بانک صنایع را در کارنامه داشت. فرمانفرمائیان در زمان مسئولیت، نقش مهمی در ایجاد و بهبود ساختار برنامه ریزی و مفهوم آن در ایران ایفا کرد. زندگی. شاهزاده خداداد میرزا فرمانفرمائیان در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۰۷ در تهران متولد شد. وی هفدهمین پسره شاهزاده عبدالحسین میرزا فرمانفرما نتیجه فتحعلی شاه نوه عباس میرزا و همسر پنجم اش شاهدخت (همدم السلطنه قاجار)دختر ناصرالدین شاه و انیس الدوله بود. شاهزاده خداداد تنها دو نوه پسر با نام های فرهاد شریف فرمانفرمائیان و اهورا فرزاد شریف فرمانفرمائیان از فرزند اخر خود داریوش شریف فرمانفرمائیان داشتند ،ابتدا به مدرسه تربیت فرستاده شد ولی پس از تعطیلی این مدرسه به اتهام ارتباط با بهائیت، در مدرسه
شاپور ادامه تحصیل داد. خداداد دوران دبیرستان را ابتدا در دبیرستان ایرانشهر و سپس دبیرستان البرز مشغول تحصیل بود که به بیروت فرستاده شد و آنجا در کالج وابسته به دانشگاه آمریکایی بیروت توانست دیپلم خود را بگیرد. پس از پایان جنگ دوم جهانی او توانست برای رفتن به انگلستان ویزا بگیرد و در آنجا به یک آموزشگاه راهنما ثبت نام کند تا اورا برای کسب نمرهٔ الف درآزمون های تعیین سطح و ورود به دانشگاه لندن آماده کند. ولی پس از تلاشی ناموفق برای ورود به دانشگاه های بریتانیا، به فکر ترک انگلستان و عزیمت به ایالات متحده افتاد، چون درلندن هنوزدر سال های پساجنگ، یعنی ۱۹۴۶-۴۷، غذا جیره بندی بود تا جائی که خواهرش -که در آن هنگام همسر سفیر ایران در انگلیس بود- معمولاً ازاو خرجی زیادی می گرفت تا بتواند هفته ای یک وعده غذایی خوبی برایش فراهم نماید. به گفته او: «به طور کلی قوت غالبمان نشاسته، سیب زمینی، نان و امثالهم بود و بسیار کم پروتئین می خوردیم.» فرمانفرمائیان در سال ۱۹۴۷ (۱۳۲۵ ه.ش) به آمریکا رفت و در شهر گریلی، کلرادو و در دانشکده علوم تربیتی کلرادو مشغول به تحصیل شد. در همان شهر بود که با جوانا هیلتون نوه تاجر معروف کنراد هیلتو
ن آشنا شد و پس از مدت کوتاهی با وی ازدواج کرد. محیط کوچک دانشکده به مذاق خداداد فرمانفرمائیان خوش نمی آمد و علاقه مند بود که دانشگاهی با استانداردهای بالاتر و بزرگتر را تجربه کند، از همین روی به دانشگاه استنفورد رفت. در استنفورد توانست مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشدش را اخذ کند و دخترش کتایون نیز در همین شهر متولد شد. پس از تمام شدن دروس دوره دکترا در دانشگاه کلرادو، برای تدریس به دانشگاه براون رفت و دو سال در آنجا درس داد. در پاییز ۱۹۵۷ و پس از آن که مدتی را به عنوان پژوهشگر با دانشگاه هاروارد همکاری کرد، به عنوان استاد در دانشگاه پرینستون مشغول به تدریس شد. خداداد فرمانفرمائیان به دعوت و اصرار ابوالحسن ابتهاج که قصد داشت دفتر اقتصادی سازمان برنامه را راه اندازی کند به ایران بازگشت و ریاست دفتر اقتصادی را بر عهده گرفت. وی بعدها به ریاست بانک مرکزی ایران و سازمان برنامه و بودجه ایران رسید و نقش مهمی در تدوین برنامه های سوم و پنجم توسعه ایران در زمان پهلوی داشت. پس از استعفا از ریاست سازمان برنامه و بودجه به علت اختلاف با هویدا، رئیس هیئت مدیره بانک صنایع شد و تا زمان انقلاب ۱۳۵۷ در این سمت بود. درگذشت. او در چ
هارشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۴ در لندن درگذشت.
ماندا زند کریمی (اروین) نویسنده، متفکر و فعال حقوق بشر ایرانی زادهٔ استان لرستان است. وی یکی از افراد طایفه زند است. وی نخستین زن مدیر کل گمرک در ایران پیش از انقلاب بود. اروین در سال ۲۰۰۸ میلادی در دوران ریاست جمهوری جرج دابلیو بوش، به نمایندگی از ایالات متحده در کمیسیون وضعیت زنان سازمان ملل متحد (سی اس دابلیو) منصوب شد. وی همسر سابق سیامک پورزند، مادر بنفشه پورزند و از جمله مشاوران نامزد جمهوری خواه ریاست جمهوری آمریکا ۲۰۱۲ میت رامنی است.
انتخابات نمایشی (همچنین انتخابات ساختگی یا انتخابات مُهر لاستیکی) انتخاباتی است که مطلقاً برای نمایش است و خالی از هر گونه هدف مشخص سیاسی می باشد. انتخابات نمایشی در رژیم های استبدادی بسیار مرسوم است برای اینکه تبلیغ نماید هنوز مشروعیت عمومی دارد. نتیجه معمولاً در حمایت از فهرست نامزدهای جبهه حاکم است.
تبریزی یکی از گویش های زبان ترکی آذربایجانی است و در شهر تبریز به آن صحبت می شود. روستاهای اطراف تبریز مانند خسروشاه و روستاهای دامنه های شمالی سهند و باسمنج، هربی، بیرق، لیقوان، زینجناب، خلتدوکان و شهناز تبریز ازجمله مناطقی هستند که گویش آن ها با کمی تفاوت تبریزی است. این گویش شبیه به گویش شکی در جمهوری آذربایجان است. از خصوصیات گویش تبریز کشیدن صداهاست. در خود تبریز سه گویش با اندکی تفاوت وجود دارد. ویژگی های آوایی گویش تبریزی. چند اواک مهم در لهجه تبریز که در رابطه با دیگر لهجه های ترکی و همچنین تجوید زبان عربی متفاوت می باشد عبارتند از: اندام های سازندهٔ این دو آواک، زبان و لثهٔ بالاست. در تلفظ این دو آواک بست در محل نوک زبان به پشت دندان های پائین می چسبد دندان ها روی هم قرار گرفته، نفس حبس شده، کناره های زبان به دیوارهٔ دندان های کناری بالا می چسبند، به طوری که امکان فرار هوا از دو طرف زبان وجود ندارد نرم کام به بالا کشیده می شود و راه عبور هوا از طریق بینی به وسیلهٔ حبس نفس در گلو بسته می شود و جلو ی زبان به سخت کام چسبیده و هوای فشرده شده در گلو آزاد شده و فشار جریان هوا هنگام عبور از گذرگاه تنگ موجب
سایش آن به دندان ها و نوک زبان می گردد و حرف ج ادا می شود حرف چ نیز چنین ادا می شود منتها نفس زیاد حبس نشده و غلظت گرفتن اندام های مذکور در ادای چ کم است و همچنین مدت چسبیدن زبان به سخت کام، کم است. اندام های تولید کنندهٔ این آواک ها، انتهایی ترین قسمت عقب زبان و قسمت پایانی نرم کام هستند، عقب زبان که رو به روی زبان کوچک قرار دارد، بالا رفته و در مقابل نرم کام و در فاصلهٔ کمی از آن قرار می گیرد و بدین طریق مجرایی تنگ برای گذر هوا پدید می آید. نرم کام در موقعیت بالا قرار گرفته، راه عبور هوا تار آواها نقشی ندارند؛ بنابراین /x/ از طریق بینی بسته می شود. در تولید آواک مذکور واک دار است. در تولید این آواک ها تیغهٔ زبان به ابتدای لثهٔ بالا چسبیده و پشت دندان های پیشین بالایی قرار گرفته و گذرگاه تنگی به وجود می آید. اطراف زبان با دو طرف دندان های کناری تماس می یابند. نرم کام در موقعیت بالا قرار گرفته، راه عبور هوا از طریق بینی بسته می شود. لب ها در موقعیت تولید آوای بعدی قرار می گیرند. در تولید آواک /k/ تار آواها در موقعیّت تولید واک قرار می گیرند؛ بنابراین آواک فوق واک دار است؛ در حالی که در تولید /g/تار اواها نقشی
ندارند بنابراین /g/ یک آواک بی واک است. نشانه «ک» در الفبای موجود، علاوه بر آواک فوق، برای نشان دادن آواک خاص نیز به کار می رود که در مثال های زیر دیده می شود: در این ترجمه، اوّلی را به صورت /k/ و دوّمی را به شکل /ķ/ و سومی را به شکل /k/ می باشد. برای تولید این واکه قسمت پسین زبان به اندازه ای که برای /o/بالا می آید برای /ö/ نیز به همان اندازه بالا می آید. زبان مقدار کمی به دندان های پیشین فشار می آورد، یعنی: زبان کمی به جلو رانده می شود. کناره های زبان با کناره های داخلی دندان های بالا و پایین مماس است. لب ها کمی گرد شده و به بیرون خم می شوند. مانند: گؤز، سؤز. برای تولید این واکه قسمت پسین زبان به طرف نرم کام بالا می رود و در فاصله ای از آن قرار می گیرد که جریان هوا بتواند به آزادی عبور کند؛ ولی مجرای هوا آنقدر تنگ نمی شود که سایش ایجاد شود. نوک و جلوی زبان آزاد است، اما در نتیجهٔ بالا رفتن قسمت عقب زبان، قسمت جلوی آن نیز به عقب کشیده می شود و بخش میانی حاشیه های زبان به لبهٔ دندان های آسیایی بالا می چسبد. مانند: اوٚزوٚم (= انگور) برای تولید این واکه قسمت پسین زبان به طرف نرمکام بالا می رود و در فاصله ای از
آن قرار می گیرد که جریان هوا بتواند به آزادی عبور کند؛ ولی به حدی نزدیک نمی شود که سایش تولید شود. ارتفاع قسمت پسین زبان در تولید /ı/ کمتر از ارتفاع آن در تولید/u/ است. در تولید /ı/ لب ها حالت گسترده دارند. مانند: قؽز، قؽزؽل. برخی خصوصیات گویش تبریزی. در لهجه تبریز هیچ پسوند آوایی چه در آخر یا اول کلمات اضافه نمی شود نظیر: گینان – گینه و… همچنان در لهجه تبریز کلمات به صورت کشیده ادا می شوند به طورمثال کلمه گئدیسن، گئسه ن گفته می شود. ازجمله نکات بارز این لهجه تبدیل آواک «ر» به «ی» می باشد که این ویژگی در شهرهای جنوبی شهر تبریز نیز به چشم می خورد اما در تبریز این غلظت نسبت به شهرهای دیگر کم می باشد. در این ویژگی به طورمثال کلمه «قره ملیک»، «قیه ملیک» یا «قیه ملیح» تلفظ می شود که ازجمله خصوصیات یکی از اقوام ترک به نام «قپچاق» می باشد که در تشکیل جمعیت تبریز نقش بسزایی به همراه اغوزها داشتند و در واقع می توان گفت لهجه تبریز از ترکیب لهجه این دو قوم ترک به وجود آمده است. آن افرادی که حرف «ر» را در صحبت های محاوره خود نمی توانند تلفظ کنند حنجره هایشان از زمان های بسیار قدیم بدون تغییر مانده است. همواره به طورکلی
تلفظ کردن «ر» و بیشتر مواقع «غ» برای آذربایجانی ها سخت بوده و این بطورکامل مشهود هست (به خصوص در آذربایجان میانی (آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی و اردبیل) البته با توجه به گسترش رسانه های ارتباط جمعی و مهاجرت ها این مشخصه کم کم رو به زوال گذاشت ولی هنوز هم به حیات خود ادامه می دهد حتی در کلانشهری مثل تبریز نیز هنوز منقرض نشده و می شود تخمین زد که این لهجه در شرق تبریز ۷۵٪ و در کناره ها و غرب تبریز ۲۵٪ بخصوص محلاتی که کمترین مهاجر را در خود جا داده اند انقراض یافته و هستند کسانی که هنوز هم این لهجه را بکار می برند و البته این ها به شرطی این لهجه را بکار می برند که:زیاد با زبان های دیگر مثل فارسی زندگی نکرده باشند. یا خودشان خواسته باشند این لهجه را اصلاح کنند. این لهجه فاقد حروف: (ر-R) می باشد. در این صورت حرف (ر)(R) درخواندن (ی)(Y) تلفظ می شود. حرف (غ) (Ğ) نیز کمتر استفاده می شود و بجای آن از «ق» که معادل آن در فارسی «گ» هست استفاده می گردد یا بجای آن از «و» استفاده می شود یا آن قدر نرم ادا می شود که انگار تلفظ نشده و حرف قبلی کشیده شده و بعضی اوقات مقداری زبر شده و تلفظ آن مشخص می شود. مانند: سوغان =سووان /
ساغول=ساوول علاوه بر تلفظ این سه حرف، حروف (ک)(K)، (چ) و (گ)(G)، (ج) تلفظ می شود (این تلفظ ویژه تبریز نیست بلکه یکی از خصوصیات گویش Azb می باشد.البته در لهجه ی مردمان زنجان، قزوین و همدان این تلفظ رایج نیست و هر حرف صدایی جدا دارد.) در این صورت حرف (ج)(C) و (چ)(Ç) (باز بنا به ویژگی گویش Azb) بدین منوال تلفظ می شوند: حرف (ج) و (چ) که با روال بقیه ملت ها و ویژگی گویش Azj, وسط زبان تلفظ می شوند، با نوک زبان ادا می شوند یا به عبارت دیگر حرف (ج) به (dz) و حرف (چ) به (ts) تبدیل می شود.(البته به استثنای زنجان، قزوین و همدان) (مانند برخی ملیت و قومیت همچون قفقازی ها، ژاپنی ها، اصفهانی ها و…)
تی. آر. ای. اس ۴ بزرگترین کرهٔ شناخته و بر اساس نقشه برداری های سال ۲۰۰۶ نام گذاری شده است. در این نقشه برداری که در آن صورت فلکی زانوزده بررسی می شد، پی به وجود این کره بردند. این کره نسبت به جرمش خیلی بزرگ است، حجم بسیارزیادی دارد و حدود ۷۰ درصد بزرگتر از مشتری است ولی جرمش تنها ۸۰ درصد مشتری است. اگرچه تی. آر. ای. اس ۴ به نسبت حجمش سبک است،۱۸ برابر بزرگتر از زمین می باشد. هنوز دانشمندان به طور کامل مطمئن نیستند که چرا تی. آر. ای. اس ۴ تا به این حد بزرگ شده است. بر اساس یکی از نظریه ها، فاصلهٔ نزدیک کره به ستارهٔ هم جوار باعث به عمل آمدن مواد شیمیایی زیادی در اتمسفر آن شده است که گازهای گلخانه ای را در خود نگه می دارد. فاصلهٔ این کره از ستاره اش فقط ۵ درصد فاصلهٔ زمین از خورشید و این کره آنقدر به این ستاره نزدیک است که هر مدارش ۳٫۵ روز طول می کشد.
چَخانسور شهر کوچکی است در جنوب غربی افغانستان که مرکز ولسوالی چخانسور ولایت نیمروز می باشد. این شهر مرکز ولسوالی چخانسور در ولایت نیمروز است؛ که در از گذشته ها جز منطقه تاریخی سیستان به شمار می آید. باشندگان این ولایت را مردم بلوچ تشکیل می دهند. چخانسور شهر اصلی دلتای بیابانی رود خاشرود است و در پایین دست این رود واقع شده است. پیشینه. بازمانده های باستان شناسی و شبکه های کهن آبیاری نشان می دهد که انسان ها از دیرباز در این محل زندگی می کرده اند اما نام چخانسور در کتاب های تاریخی از سده سیزدهم هجری (۱۹ میلادی) به این سو ذکر شده است. ممکن است چخانسور همان سرووار/سروزان باستانی باشد که اصطخری در نوشته های خود از آن یاد کرده است. چخانسور را چغانسور نیز می نوشتند و سور را در این نام به معنای جشن و عروسی می دانند. هنری راولینسون معنای آن را «تپه عروسی» دانسته و نام گذاری آن را با روایات سنتی «ازدواج دختر رستم» مرتبط می داند. این شهر در سال ۱۸۴۵ حدود ۱٬۵۰۰ تا ۱٬۸۰۰ خانه داشت و از قلعه ای بزرگ، بازار، پنج گرمابه همگانی، دو کاروانسرا و یک مسجد برخوردار بود. ذوالفقار کرمانی، نویسنده کتاب جغرافیای نیمروز، که در سال ۱۲۸۸