Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین اجرای زندهٔ خود، در کوکو کازینو، اجرای زنده داشتند و پس از آن در کلاس های متعدد آموزش تئوری موسیقی و غیره شرکت کردند. در نهایت شهرزاد، شاهین، آریا و کیان با رأی داوران از آکادمی حذف شدند. مراحل اجرای زنده. در این مراحل هنرجویان در روز چهارشنبه ترانه های خود را به صورت زنده اجرا می کنند. پس از اجرای آنان رای گیری آغاز می شود و تا ساعت ۶ بعد از ظهر روز پنجشنبه به وقت ایران ادامه دارد. سپس در برنامه جمعه شب هنرجو یا هنرجویانی که رأی کمتری بدست آورده اند از دور مسابقات حذف می شوند. مرحله سوم شش نفر. در این مرحله هنرجویان آهنگ های مربوط به فیلم های سینمای قدیم ایران را اجرا کردند. مرحله چهارم پنج نفر. در این مرحله هنرجویان آهنگ های مهستی را اجرا کردند. در برنامه جمعه شب بعد از مرحله چهارمِ اجرای زنده، شهرام شب پره به عنوان مهمان حضور داشت و آهنگ واویلا را به صورت زنده اجرا کرد. مرحله پنجم چهار نفر. در این مرحله هنرجویان آهنگ های شهرام شب پره را اجرا کردند. همچنین در ابتدای برنامه هر دو هنرجو یک اجرای دوصدایی داشتند. اجرای اصلی. در برنامه جمعه شب بعد از مرحله پنجمِ اجرای زنده، فرامرز اصلانی به عنوان مهمان حضور د
اشت و آهنگ «تو» را برای اولین بار به صورت زنده اجرا کرد. مرحله فینال. در این مرحله هنرجویان هر یک آهنگی از فرامرز اصلانی و یک آهنگ دلخواه اجرا کردند. همچنین هنرجویان یک آهنگ گروهی به نام «نوروز آمد» را اجرا کردند. پس از آخرین بازپخش مرحله نهایی اجرای زنده٫شرکت مخابرات ایران شماره تلفن های شبکه منوتو که به رای گیری هنرجویان اختصاص داده شده بود مسدود کرد و رای های افراد داخل ایران پس از مسدودسازی شماره ها دریافت نشد. همچنین در روز جمعه قبل از معرفی برنده، مهران آتش برنده فصل دوم آکادمی موسیقی گوگوش آهنگ «با من قدم بزن» را به صورت زنده اجرا کرد.
کیا افراسیاب چُلاوی سیاستمدار، شاعر، سپهسالار و فرمانروای طبرستانی از خاندان چلاویان بود. افراسیاب در ابتدا توسط حسن دوم، حاکم دودمان باوندیان، به مقام سپهسالاری رسید ولی مدتی بعد با به قتل رساندن او، حکومت چلاویان را تأسیس کرد و بین سال های ۷۵۰ تا ۷۶۰ هجری قمری حاکم طبرستان بود. پس از قتل سپهبد باوندی، امیران و خان های جزء مازندران از هر سوی سربرآوردند و علیه کیا افراسیاب چلاوی موضع گرفتند. کیا افراسیاب برای سرپا نگهداشتن حکومتش به یکی از واعظان متنفذ به نام میرقوام الدین مرعشی، ملقب به میربزرگ، روی آورد و خود را از مریدان مسلک او معرفی کرده و سبک زندگی درویشان را برگزید. این اتحاد موجب شد طرفداران هر دوی آنان افزایش یابد و با حمایت درویشان، رقبای خود را شکست دهد. اما پس از تثبیت قدرت، کیا افراسیاب تدریجاً از درویشان فاصله گرفت. از دلایل این جدایی رویکرد مساوات خواهانه در آئین درویشان و میربزرگ بود که کیا افراسیاب نمی توانست آن را تحمل کند. در این مسلک کیا افراسیاب و دیگر اشراف نسبت به دیگر درویشان برتری نداشتند و همه در یک سطح اجتماعی در نظر گرفته می شدند. از سویی بر حامیان قوام الدین مرعشی هر آن افزوده می
شد و این کیا افراسیاب را به هراس افکند. کیا افراسیاب پس از مشورت هایی، تصمیم گرفت مناظره ای میان قوام الدین مرعشی و دیگر علمای دینی برقرار کند. در این مناظره برخی رفتارهای قوام الدین توسط دیگر علمای مسلمان محکوم شد ولی او قانع به شکست خود نگشت. بدین ترتیب با حکم علما، کیا افراسیاب قوام الدین را روانهٔ زندان کرد، ولی درویشان و حامیان قوام الدین به زندان هجوم بردند و او را آزاد کردند و به منطقهٔ دابو، زادگاه قوام الدین، رفتند. پس از مدتی کیا افراسیاب به بهانه ای حمله ای به سوی دابو ترتیب داد تا قوام الدین را مجدداً دستگیر کند ولی درویشان با ایجاد باتلاق بر سر راه لشکرکشی او و کمین کردن، سواره نظام چلاویان را با تیراندازی شکست دادند. در این نبرد که به نام جلالک مار پرچین مشهور شده است، کیا افراسیاب و چند تن از پسرانش کشته شدند و پس از آن شهر آمل به دست مرعشیان افتاد. فرزندان کیا افراسیاب، پس از مرگ او، از طبرستان گریختند. اسکندر شیخی، یکی از این فرزندان وی، مدتی بعد توانست با کمک تیمور گورکانی به آمل برگردد و حکومت این شهر را تحت نظر تیموریان به کنترل خود درآورد؛ مرعشیان در آن هنگام به ماوراءالنهر تبعید شدند. کی
ا افراسیاب در ادبیات مازندرانی نیز شاعری تأثیرگذار است. وی دارای اشعاری قابل توجه به این زبان است که بخشی از آن ها در کتاب ظهیرالدین مرعشی و بخشی دیگر به صورت الحاقی در میان اشعار اسکندرنامه باقی مانده است. همچنین سکه هایی از دوران حکومت کیا افراسیاب باقی مانده اند. منبع شناسی. از مهم ترین منابع متقدم این دوره کتاب های "تاریخ رویان" اثر مولانا اولیاءالله آملی و "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران" اثر ظهیرالدین مرعشی هستند. اولیاءالله از نویسندگان دربار باوندیان بود که پس از روی کار آمدن افراسیاب چلاوی و مرگ واپسین حاکم باوندی، به دربار پادوسپانی گریخت و اطلاعات او دارای اهمیت بسیاری است. ظهیرالدین که خود یکی از سادات مرعشی بوده، نیز با توجه به حضورش در مراتب قدرت، اطلاعات حائز اهمیتی را دربارهٔ خاندان خود به نگارش درآورده است. منابع معاصر دیگری همچون "مطلع السعدین" اثر عبدالرزاق سمرقندی، "زبدة التواریخ" اثر حافظ ابرو، "روضة الصفا" اثر میرخواند و "تذکرةالشعرا" اثر دولتشاه سمرقندی نیز مطالبی دربارهٔ این دوره دارند. منابع متأخری نیز وجود دارند که غالباً بر اساس منابع متقدم نوشته شده اند؛ مانند "مجمع التواریخ" اثر
میرزا عبدالخلیل مرعشی، "تاریخ مازندران" اثر ملا شیخ علی گیلانی، "تاریخ جهان آرا" اثر قاضی احمد غفاری و "حبیب السیر" اثر غیاث الدین خواندمیر. رقیه بابازاده طلوتی در مقاله ای دیدگاه ظهیرالدین مرعشی نسبت به چلاویان را همراه با کینه و یک جانبه می داند و تفاوت فاحش شخصیت اسکندر چلاوی، فرزند کیاافراسیاب، در منابع تیموری با آنچه ظهیرالدین عنوان کرده است، را شاهدی بر این مسئله بیان می کند. از جمله منابع تیموری معاصر اسکندر چلاوی حافظ ابرو، یزدی، شامی، ابن عربشاه، خوافی و معینی نطنزی هستند. برخی همچون میرخواند و سمرقندی هم نیم قرن پس از او درباره اش مطالبی نوشته اند. وی دلیل این ذهنیت منفی ظهیرالدین را مسئول شناختن چلاوی ها در ساقط شدن حکومت هفت صد سالهٔ باوندیان، ایجاد هرج و مرج و نهایتاً هجوم تیمور به طبرستان می داند. در حالی که منابع تیموری قدرت طلبی، اختلاف مذهبی و دیپلماسی نادرست مرعشیان را مقصر می دانند. مقدمه. اوضاع سیاسی، اجتماعی و مذهبی ایران در سده هشتم. فروپاشی دولت ایلخانان در سال ۷۳۶ ه .ق دوره ای از رقابت، درگیری و سرانجام چندپارگی قدرت سیاسی را در پی آورد که نزدیک به نیم قرن طول کشید. نیروهای رقیبی که ه
ر یک بخشی از قلمرو سابق ایلخانی را فراگرفته بودند، در این دوره برای کسب قدرت یا تثبیت حکومتشان غالباً به نیروی نظامی خود تکیه می کردند. برخلاف حکومت هایی که ریشه هایی مغولی داشتند (مانند جلایریان، چوپانیان، طغاتیموریان و جانی قربانیان)، حکومت های ایرانی تبار مشروعیت خود را تنها در قدرت نظامی و نسبت به چنگیز خان معرفی نمی کردند. در این میان سربداران ویژگی هایی انقلابی و ضد ظلم را همراه با تشیع به کار بستند، آل کرت سابقهٔ طولانی حکومتشان را نشان شایستگی خود می دانستند و مظفریان پیوندشان با خلافت عباسی در مصر را برجسته می کردند. در قرون هفتم و هشم هجری به صورتی تدریجی تصوف و تشیع اثنی عشری، که پیش از این در جبههٔ مخالف یکدیگر بودند، در همدیگر تلفیق شدند؛ میر حیدر آملی، عالم شیعه قرن هشتم، صوفیان را «شیعیان خاص» خوانده است. از سوی دیگر، از قرن هفتم طریقت کبرویه، که اهل تسنن بودند، در زمان مرشدی نجم الدین کبری تدریجاً به شیعیان نزدیک شدند؛ چنان که یکی از مریدان این طریقت به نام سعدالدین حمویه امامان شیعه را برقرار کنندهٔ عدل در جهان می داند. نکات مشترک تصوف و شیعیان اثنی عشری، مانند وجود اصل ولایت و شخصیت زاهدانهٔ
علی بن ابی طالب، موجب نزدیکی بیشتر این دو شد. در دورهٔ ایلخانان، مردم در بسیاری از مناطق به سوی خانقاه های صوفیان جلب شده بودند و در آنجا خود را از تعلقات دنیوی دور نگه می داشتند. ایلخانان نیز این روش را ترویج می کردند تا مردم به جای معترض شدن به آنان، با تمسک به مذهب آرام بمانند. در چنین شرایطی طرز تفکر شیخ خلیفهٔ آملی، که تلفیقی از تشیع و تصوف بود، در باشتین نشر یافت و توسط مریدان و جانشینانش گسترش یافت و حکومت سربداران را به وجود آورد. مصطفی مجد در این باره می گوید که در این دوره اندیشه تصوف فعال در مقابل تصوف منفعل قرار گرفت. سربداران حکومتی پیرو تصوف و تشیع امامیه بودند که سازمان اجتماعی مبتنی بر مردم مظلوم و کمک به همنوعان در آن وجود داشت و اعضایش از تودهٔ پایین دست جامعه، یعنی کشاورزان و پیشه وران، تشکیل شده بود. هنگامی که امیر وجیه الدین مسعود به حکومت سربداران رسید، شیخ حسن جوری (شاگرد شیخ خلیفه و رهبر جریان شیخیه) را آزاد کرد و با کمک هم توانستند سراسر خراسان را تسخیر کنند. پس از این، سربداران دارای یک رهبر نظامی و یک رهبری مذهبی جداگانه بودند که دو جریان «سربداری» و «درویشی شیخیه» را در این حکومت
به وجود آوردند. پس از مدتی اختلاف بین آن ها بروز کرد و امیر مسعود دستور قتل حسن جوری را داد. با مرگ شیخ حسن جوری، مسعود سعی کرد یکی از مریدان او، به نام سید عزالدین سوغندی را جانشینش کند. بدین شکل سوغندی رهبر جریان «شیخیه حسنیه» شد و زمام تمام امور خراسان را به دست گرفت. در این هنگام میر قوام الدین مرعشی، که بعدها لقب میربزرگ گرفت، در حدود سال ۷۴۳ هجری به خراسان رفت و مرید سوغندی شده و تحت تأثیر «تعالیم انقلابی شیخیان» قرار گرفت. به گفته یعقوب آژند این تعالیم را شامل اصول تشیع اثنی عشری، مبارزه با تمامی جوانب ظلم در جامعه، فتوت و جوانمردی و کمک به فقرا، مساوات طلبی و ایجاد قسط اسلامی و بُعد مهدویت می داند. ظهیرالدین زنجیرهٔ خرقه و مریدی را از جعفر صادق به سوغندی رسانده و در شعری مریدی شیخیان را به شهاب الدین یحیی سهروردی می رساند. او پس از چندی به مازندران بازگشت و مریدان خود را یافت. قوام الدین بار دیگر میان سال های ۷۴۹ تا ۷۵۳ برای گذراندن چله نشینی به خراسان رفت. وقتی قوام الدین دوباره به خراسان رفت، اوضاع حکومت سربداران دگرگون شده بود. امیرمسعود در جنگ طبرستان کشته شده بود و چندین نفر پیاپی به جانشینی او ر
سیده بودند و نوسانات سیاسی اوج گرفته بود. نهایتاً شخصی به نام خواجه شمس الدین علی قدرت را در دست گرفت. او که از مریدان شیخ حسن جوری بود، سعی داشت رهبری نظامی و مذهبی را توأمان در دست گیرد؛ وی سوغندی را به عنوان جانشین شیخ حسن جوری بر حق نمی دانست و این مقام را مناسب خود می دانست. اختلاف میان این دو بیشتر شد و سوغندی همراه قوام الدین از راه دامغان به سوی مازندران گریخت ولی در حین مسیر درگذشت. پس از آن قوام الدین به موطن خود، در آمل، آمد و معتکف شد و پیروان شیخیهٔ خود را شکل داد. تفکرات او تلفیقی از تصوف و تعالیم شیعی بود و توانست با اتکا بر چارچوب انقلابی امامیه درویشان را از گوشه نشینی درآورد و به سوی جهاد و مبارزه سیاسی سوق دهد. این تفکر به خاطر نابسامانی های اجتماعی و فقر مردم آن زمانه و رویکرد فتوت و مساوات خواهی درویشان و پوشش درویشی و فقر قوام الدین، مورد اقبال عموم قرار گرفت. باوندیان. از زمان تسلط ساسانیان بر طبرستان حکومت هایی مستقل و نیمه مستقل در این سرزمین وجود داشتند، که یکی از آنان دودمان باوندیان بود. مورخان، حکام باوندیان را به علت طولانی مدت بودن دوران حضور این حکومت، به سه دوره تقسیم می کنند
که در این میان دورهٔ نخست "ملک الجبال"، دورهٔ دوم "اسپهبدیه" و دورهٔ سوم "کین خواریه" نام دارد. کین خواریه (آخرین دورهٔ حکومت باوندی) شاخه ای از باوندیان است که توسط حسام الدوله اردشیر در سال ۶۳۵ هجری قمری بنیان نهاده شد. اغلب اسپهبدهای دورهٔ کین خواریه تحت نظر ایلخانان بودند و حکومتی محدود داشتند. این وضع تا قرن هشتم هجری، یعنی زمانی که باوندیان به رستمدار کوچیدند، ادامه داشت. در زمان فخرالدوله حسن (یکی از اسپهبدان شاخهٔ کین خواریه) سربداران قدرتمند شدند و امیر مسعود (حاکم سربداران) از خراسان تا طبرستان را تحت نظر گرفت و حتی توانست قومس، گرگان و استرآباد را فتح کند. او پس از این فتوحات قصد کرد که به سوی طبرستان لشکرکشی کند. فخرالدوله حسن علی رغم آن که از تمایلات و مقاصد امیرمسعود آگاه بود، با او سازش نمود و مسعود با آرامش وارد شهر آمل شد ولی پس از ورود او به آمل، باوندیان با نقشه ای طراحی شده، بر او چیره شدند و وی را به قتل رساندند. در این نبرد پادوسپانیان و باوندیان در جبهه ای متحد و با مساعدت چشم گیر جلالیان، به پیروزی رسیدند. خانواده. کیاهای چلاوی - یا چلابی و جلابی - منسوب به ناحیهٔ چلاو در شهرستان آمل ب
ودند و از زمین داران بزرگ آن منطقه محسوب می شدند. گویا این خاندان خود را به بیژن و گیو، از شخصیت های شاهنامه فردوسی، منتسب می کردند و این مسئله در منابع تیموری آمده است، اما به نظر می رسد این نسب نامه جعلی باشد. چلاویان یکی از دو خاندان متنفذ در دربار باوندیان بودند و کیا افراسیاب بزرگ این خاندان محسوب می شد. خواهر کیا افراسیاب که پیشتر دختری به نام «ریبه» داشت، جهت تحکیم مناسبات در دربار باوندی، با اسپهبد حسن باوندی ازدواج کرد. کیا افراسیاب ۸ پسر داشت؛ بزرگترین آن ها کیا سیف الدین بود که ولیعهد افراسیاب نیز محسوب می شد. او نهایتاً در اثر مریضی قولنج درگذشت. کیا محمد و کیا علی دو پسر افراسیاب بودند که صدای خوشی داشتند و برای اسپهبد حسن آواز می خواندند. کیا علی بعدها، در سال ۷۵۰ هجری، حسن باوندی را به قتل رساند. او به همراه سه برادر دیگرش به نام های کیا حسین، کیا سهراب و کیا لهراسب در نبرد جلالک مار پرچین کشته شدند. تنها فرزند بازمانده از کیا افراسیاب اسکندر شیخی بوده است. رشد کیا افراسیاب در دربار باوندیان. فخرالدوله حسن پس از شکست دادن سربداران با دو قدرت محلی وارد رقابت شد. این دو قدرت در واقع دو خاندان چلا
ویان، به رهبری افراسیاب چلاوی و جلالیان، به رهبری جمال احمد اجل، بودند. این دو خاندان محلی با یکدیگر رقابت و دشمنی داشتند و اوضاع طبرستان را با رقابت هایشان به آشفتگی کشانده بودند. آن ها عمدتاً به عنوان وزرا و هیئت حاکمهٔ باوندیان مشغول به کار بودند و انگیزهٔ دشمنی هایشان منافع خانوادگیشان بود. فخرالدوله حسن نیز سعی داشت از این اختلاف به نفع خود استفاده کند. هنگامی که کیا جلال از ارکان حکومت فخرالدوله بود و وزارت داشت، کیا افراسیاب، رهبر خاندان چلاوی، حکومت لارجان را در دست داشت. فخرالدوله پس از مدتی دستور قتل کیا جلال را صادر کرد و جلالیان از او فاصله گرفتند و فخرالدوله به سوی چلاویان گرایش یافت. افراسیاب که برادر زن حسن باوندی نیز بود، به انتخاب او سپهسالار لشکر باوندیان شد. برگزیدن افراسیاب چلاوی به مقام سپهسالاری، قدرت او را به قدر زیادی افزایش می داد و این موجب نارضایتی بیشتر خاندان جلالیان گشت. آن ها به جلال الدوله اسکندر (استاندار رویان و حاکم دودمان پادوسپانیان) پناه بردند و او را ترغیب کردند که با فخرالدوله بجنگد. حاکم پادوسپانی نیز با لشکر بزرگی به قلمرو باوندیان حمله کرد. فخرالدوله با دیدن لشکریان
اسکندر پادوسپانی به ناتوانی ارتش خود در مقاومت در برابر دشمنانش پی برد و با رفتاری صلح آمیز جلالیان را به سمت خود مایل کرد و تلاش کرد تا دو خاندان محلی جلالی و چلاوی را آشتی دهد که این امر با ناخوشایندی افراسیاب چلاوی همراه شد. افراسیاب چلاوی قصد داشت محبوبیت فخرالدوله را از بین ببرد و کارگزاران وفادارش را از اطرافش پراکنده کند. افراسیاب در ابتدا «بحث درویشی و سرداری» که در خراسان بر سر زبان ها افتاده بود را گسترش داده و اصرار داشت که فخرالدوله نیز با این مسلک همراه شود و مرید قوام الدین مرعشی شود. همچنین افراسیاب بعدها، پس از صلح بین فخرالدوله حسن و جلالیان، او را متهم به «روابط نامشروع» با دخترِ همسرِ خود نمود. ظهیرالدین مرعشی این دختر را خواهرزادهٔ افراسیاب از همسر سابق خواهرش دانسته و نامش را «رییبه» گفته و می گوید که این افترا با تأیید خواهر افراسیاب انجام شده است. کیاافراسیاب حتی به بهانهٔ این رابطهٔ نامشروع فتوای قتل فخرالدوله را نیز از علمای آمل اخذ کرد و سید قوام الدین مرعشی هم از افرادی بود که این فتوا را امضا کرد.ولی با این همه به مقاصد خود دست نیافت. سرانجام در ۲۷ محرم ۷۵۰ هجری، فخرالدوله حسن پس ا
ز حمام کتاب شاهنامه گشود و خنجرش را بالای آن گذاشته بود و پسران کیا افراسیاب با نام های «کیا محمد» و «کیا علی»، که خوش آواز بودند، را طلبید و از آنان خواست برایش بخوانند. کیا علی خنجر را از بالای کتاب برداشت و چنان وانمود کرد که برگهٔ کتاب را عوض می کند. سپس خنجر را بر بدن اسپهبد فخرالدوله فروکرده و او را کشت. اتحاد چلاوی–مرعشی پس از مرگ حسن دوم. پس از کشتن فخرالدوله حسن و بر مسند قدرت نشستن کیا افراسیاب، او سعی کرد حاکمان جزء را به حمایت از خود درآورد ولی موفق نشد و بزرگان مازندران او را به عنوان حاکم مازندران به رسمیت نشناختند. یکی از این افراد «کیا جلال مُتمِیر»، حاکم قلعه فیروزکوه، بود که خود را خواستار گرفتن انتقام فخرالدوله معرفی می کرد. کیا افراسیاب چند بار جهت تسخیر قلعهٔ فیروزکوه اقدام کرد ولی موفق نشد. در یکی از نبردهایی که در ناحیهٔ «ویمه» میان این دو روی داد، کیا افراسیاب موفق شد کیا جلال را شکست دهد ولی او پس از شکست به سوی قلعه عقب نشینی کرد و کیا افراسیاب موفق به گشودن قلعه نشد. گویا کیا افراسیاب اشعاری به زبان طبری در این باره سروده بود و به این پیروزی اعلان مباهات می کرد. همچنین «کیا حسن کیای
ضماندار»، که مسئول مالی لارجان و شوهرخواهر کیا افراسیاب بود، «پولاد قبا»، که از جانب حاکم گرگان (امیرولی استرآبادی) حاکم قلعهٔ اسکن بود و ولایت دماوند در قلمرو او بود، و «کیا اسکندر سیاوش سخت کمان»، که از جانب فخرالدوله داروغهٔ سوادکوه بود، از دیگر دشمنان کیا افراسیاب بودند که قتل فخرالدوله حسن را برنتافتند. این افراد دارای جایگاه اجتماعی و سیاسی هم طراز با کیا افراسیاب بوده اند و حتی کیا اسکندر سیاوش سخت کمان، مقامی بالاتر از افراسیاب نیز داشت. پس از قتل فخرالدوله حسن باوند، انظار عمومی مردم برخلاف کیا افراسیاب شد. از سویی فرزندان حسن باوندی، به جلال الدوله اسکندر، استاندار پادوسپانیان، پناه بردند و یک سال بعد اسکندر برای گرفتن انتقام فخرالدوله به آمل لشکر کشید. چلاویان و هم پیمانانشان از آمل بیرون آمده و در «میراناده» یا «مران دبه» با لشکریان رستمدار روبرو شدند. در ابتدای این نبرد «کیا محمد بن افراسیاب» توسط پادوسپانیان کشته شد ولی در نهایت آن ها با ۳۳۰ کشته شکست را پذیرفتند. با این حال پادوسپانیان هیچگاه از پیروزی در برابر افراسیاب ناامید نشدند. از مهم ترین دلایل این شکست حمایت قوام الدین مرعشی، ملقب به م
یربزرگ، از چلاویان بود. کیا افراسیاب به خاطر کمبود حامی در میان رهبران نظامی محلی با این روحانی محلی شیعه روابط حسنه ای ایجاد کرد و موفق شد به قدرتی با ثبات دست یابد و در میان عامه نیز مشروعیت یابد. پس از بازگشت قوام الدین به طبرستان و انعقاد مصالحه بین دو خاندان چلاویان و جلالیان، کیا افراسیاب – که پسرش به تازگی فخرالدوله حسن را به قتل رسانده بود– از روی مصلحت مرید قوام الدین گردید؛ زیرا که نفوذ میربزرگ به حدی بود که افراسیاب می توانست از نفوذ و اعتبار وی استفاده کند و در حالی که قتل فخرالدوله حسن عملی نکوهیده شمرده می شد، خود را مشروعیت بخشد. "حسین صمدی" همه گیری بیماری وبا و آشفتگی جامعه را از دیگر دلایل رجوع کیا افراسیاب به میربزرگ می داند. "سید کاظم روحانی" نیز هدف کیا افراسیاب را خاموش کردن «نهضت سید قوام الدین» و استفاده از نفوذ معنوی سید و درویشان، برای تثبیت حکومت متزلزلش می داند. نزدیکی چلاویان و مرعشیان تا جایی کشیده شد که سید قوام الدین با دست خودش موهای کیا افراسیاب را تراشید و کلاه درویشی بر سرش نهاد و حتی به یکی از پسران کیا افراسیاب لقب «شیخی» اعطا کرد و افراسیاب به عنوان رهبر «شیخیهٔ کِلالِک
بسر» دست یافت. ظهیرالدین مرعشی در کتاب "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران" دربارهٔ این اتحاد می گوید: این احتمال وجود دارد که فتوای قتل فخرالدوله حسن توسط قوام الدین مرعشی صادر شده باشد؛ چنانچه در برخی منابع اولیه، همچون حافظ ابرو، از ارتباط وی با کیا افراسیاب پیش از قتل فخرالدوله سخن به میان آمده و از سوی دیگر منبع اصلی این دوره، میر ظهیرالدین مرعشی، خود از نسل میرقوام الدین و به شکلی ذی نفع بوده است. به هر حال دلیل موافقت قوام الدین با درخواست کیا افراسیاب، این بود که هواداران او نیز با این کار بیش تر می گشتند. چنان که منوچهر ستوده در کتاب "درویشان مازندران" می نویسد: جدایی مرعشیان از خاندان چلاوی. نگرانی کیا افراسیاب از این خاطر بود که مردم طبرستان به سمت قوام الدین مرعشی جذب شوند و با توجه به آنچه از علویان طبرستان و نوع حکومتشان شنیده بودند، به دنبال بنیان دودمانی مشابه آن باشند و اقتدار و ثروت به دست آمدهٔ او را تهدید کنند. کیا افراسیاب پیش از این نیز وقتی که به طرفداران قوام الدین پیوسته بود، خرقهٔ درویشی پوشیده بود و دیگر هواداران میربزرگ نیز خوراک و پوشاکی مانند او را می طلبیدند و چه بسا این اندیشهٔ ا
جتماعی به شکل مساوات ارائه شد و در رفتار هواداران میربزرگ تجلی یافت که این موجب جدایی و رویارویی کیا افراسیاب با آنان گشت. "سید کاظم روحانی" در این باره معتقد است قوام الدین از ابتدا به دنبال تأسیس «حکومت اسلامی» بود و برای آن که «راه و روش سیاسی خود» را نشان دهد، از کیا افراسیاب خواست که به آئین درویشی و ساده زیستی روی آورد؛ کیا افراسیاب نیز این خواسته را پذیرفت. از آن پس درویشان و مریدان قوام الدین، کیا افراسیاب را مریدی از مریدان سید می شناختند و خود را با وی برابر و مساوی می دانستند؛ به طور مثال پس از حمام لباس او را می پوشیدند و به او می گفتند که برای خود لباس دیگری تهیه کند؛ سلاح فرزندانش را می گرفتند و پیغام می فرستادند که فلان درویش سلاحت را گرفته چون شما از این اسلحه ها زیاد دارید؛ به خاطر کمبود محصولات کشاورزی از او تقاضای برنج می کردند یا خودسرانه از مزارعش کیسه های برنج را می بردند. این روش زندگی برای کیا افراسیاب قابل تحمل نبود و وقتی دید بدین شکل پیروان سید قوام الدین مدام بیشتر می شود، اظهار مخالفت کرد و از مسلک درویشی دست برداشت. در نهایت تضادهای گوناگون بین این دو و رفتار و اشرافیت گرایی کیا
افراسیاب، موجب جدایی میربزرگ از او شد. این مسائل باعث شد کیا افراسیاب با عده ای از علمای سُنّی به مشورت بنشیند. به نوشتهٔ خواندمیر «نتیجهٔ این مشاوره این بود که جهت جلوگیری از اختلال در امور ملک و مال، افراسیاب را به اجتناب از روش سید و تشکیل محکمه ای برای وادار کردن قوام الدین به دست کشیدن از بدعت درویشی ترغیب نمودند.» قوام الدین به مناظره دعوت شد و فقها با او به بحث شرعی پرداختند، ولی موفق نشدند او را متقاعد کنند. کیا افراسیاب از فقها فتوایی مبنی بر حرام بودن «ذکر جلی» ستاند و دستور داد در میان بازار آمل دستار از سر قوام الدین برداشتند و او را به بند کشیدند و نهایتاً محبوسش کردند. هم زمان با حبس قوام الدین، یکی از فرزندان کیا افراسیاب به نام «کیا سیف الدین»، که ولیعهدش بود، به مرض قولنج درگذشت و مریدان قوام الدین این واقعه را از کراماتش دانستند و مصمم به آزادی وی گشتند و بدین ترتیب قوام الدین آزاد شد. نبرد جلالک مار پرچین. سال شمار کیا افراسیاب قوام الدین مرعشی پس از رها شدن از حبس، همراه حامیان و اقوامش به دابو رفت و آمادگی دفاعی خود را افزایش داد. از طرفی کیا افراسیاب در این مدت به حکومتی مستبدانه روی آور
ده بود. او با چند تن از افراد خاندان جلالیان صلح کرد و به مشورت با آنان پرداخت و با توجه به نظر آنان، از سید قوام الدین دعوت کرد به دیدنش بیاید. سید قوام الدین نیز با مریدان خود مشورت کرد و از ترس جانش، دعوت کیا را نپذیرفت. بدین ترتیب چند سال پس از ماجرای محبوس کردن قوام الدین، در نبردی که در حدود سال ۷۶۰ هجری قمری با نام "جلالک مار پرچین" رخ داد، درویشان مازندران به رهبری قوام الدین توانستند در جنگ بر سپاهیان چلاوی غلبه کنند. البته بر سر حوادث این نبرد اختلاف نظری میان منابع تیموری و مرعشی وجود دارد؛ منابع تیموری می گویند کیا افراسیاب و تعداد اندکی از نزدیکانش برای عرض ارادت به سوی دابو در حرکت بوده، قوام الدین و درویشان به حیله و نیرنگ نقشه ای کشیده و برای رسیدن به قدرت، او را کشتند و این در حالی است که ظهیرالدین از یک جنگ خبر می دهد و نقشهٔ درویشان را همچون تاکتیکی جنگی می نماید. به هرحال در این پیکار سواره نظامان چلاوی در باتلاقی که پیروان مرعشیه ساخته بودند، گیر کردند و افراسیاب چلاوی و چهار تن از پسرانش به نام های کیا حسین، کیا سهراب، کیا علی و کیا لهراسب و اکثر همراهانشان، با تیر و کمان به قتل رسیدند.
در "تاریخ رویان" مرگ کیا افراسیاب ۲۸ اردیبهشت ۷۶۲ یادداشت شده است؛ ولی سید ظهیرالدین مرعشی زمان وقوع نبرد را در سال ۷۶۰ هجری می داند. میراث. اسکندر شیخی تنها پسر کیا افراسیاب بود که به علت کم سن و سال بودن در این نبرد حضور نداشت. عده ای از حامیان و فرزندان کیا افراسیاب همراه اسکندر شیخی، از میدان جنگ گریختند و به خارج از طبرستان رفتند. از نظر " مصطفی مجد" این گریز نشان می دهد چلاویان در آمل و اطراف آن شهر دارای پایگاه مردمی نبوده اند. "سید کاظم روحانی" اما می گوید پس از پیروزی در این نبرد، درویشان فاتحانه وارد شهر آمل شدند و هر جا حامیان کیا افراسیاب را می یافتند، به قتل می رساندند. اسکندر شیخی، کوچک ترین پسر افراسیاب که توانست از مهلکه بگریزد، ابتدا به لاریجان و سپس به قصران و شیراز رفت. پس از آن به مشورت یکی از ملازمان پدرش، به نام شیخ نورالدین، به شهر سبزوار که در دست خواجه علی مؤید (آخرین امیر سربداران) بود، حمله کرد و توانست آنجا را فتح کند. پس از به دست گرفتن سبزوار نامه ای به حاکم آل کرت نوشت و ملک حسین از او دعوت کرد به هرات برود. اسکندر در دربار آل کرت و پس از آن تیموریان حضور داشت و بعدها با حملهٔ ت
یمور به طبرستان، او توانست حکومت شهر آمل را در سال ۷۹۵ هجری از جانب تیمور به دست آورد ولی با طغیان علیه تیمور کشته شد. پس از اسکندر نیز همچنان برخی از افراد خاندان چلاوی در قلعه هایی نظیر قلعه فیروزکوه و استاناوند استقلال نسبی داشته اند. ادبیات. کیا افراسیاب گاهی اشعاری می سروده است، اما دیوان او موجود نیست؛ البته برخی از شعرهایش به زبان طبری (مازندرانی) باقی مانده است. در نسخه ای از اشعار نظامی گنجوی که در پاریس نگهداری می شود، بین مخزن الاسرار و خسرو و شیرین تعدادی از اشعار خیام نهفته شده است و همچنین در بین اسکندرنامه چندین دو بیتی به زبان طبری و با خطی الحاقی آمده است که نسبتاً قدیمی است. گویا وزن این رباعیات، وزن ویژه ملی ایرانیان – و لااقل طبری ها – است و از بحرهای خلیل بن احمد خارج است. شاعران این دو بیتی ها «امیر افراسیاب»، «امیر داوود» و «حسن کیا» ذکر شده اند که در این میان اولی همان کیا افراسیاب چلاوی است و دو نفر دیگر نیز از معاصران و اطرافیان وی می باشند. از کیا افراسیاب چلاوی سه دو بیتی دیگر نیز در کتاب "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران" وجود دارد. این دو بیتی ها در تاریخ زبان و ادبیات طبری ارزش
زیادی دارند؛ چنانکه قدیمی ترین سروده های باقی ماندهٔ این زبان از قرن های چهارم تا نهم هجری قمری هستند و ۱۲ بیت مذکور یک پنجم این مجموعه را تشکیل می دهد و این در حالی است که از نظر کیفی هم این اشعار قابل قرائت تر از اشعار پیشین هستند. از دیگر تفاوت های این اشعار، ذکر نشدن علت سرودن شعر است. در واقع این اشعار از واپسین متون تاریخی زبان طبری است؛ زیرا با نابودی دودمان هایی که دنبالهٔ اسپهبدان طبرستان بودند، ترویج فرهنگ پهلوانی طبرستان و دوران ادبیات رزمی و بزمی آن به سر می رسد. گرچه تمام الفاظ با آوانگاری اصیل طبری نوشته شده اند، ولی در اشعار مذکور «فارسی گرایی» نیز دیده می شود. به طور مثال در این اشعار از «ا» به جای «و» در موضع پیش از صامت خیشومی استفاده شده است. بخشی از اشعار طبری کیا افراسیاب چلاوی: و آخر هزیمت بر لشکر رستمدار رسید در آن معرکه سیصد و سی تن از مردم رستمدار کشته و کیا افراسیاب در آن باب گفته طبری: سکه شناسی. در زمان فرمانروایی از کیا افراسیاب چلاوی سکه هایی ضرب شده است. نمونه ای از این مسکوکات، به وزن ۳٫۰۴ گرم و قطر ۲۳٫۳ میلی متر، موجود است که بنا بر نوشته های روی آن، در سال ۷۵۳ هجری (سنه ثلاث
خمسین سبعمائه) در شهر ساری ضرب شده است. بر روی این سکه در میان طرح های اسلیمی چهار بار نام علی، در قالب یک چلیپا، آمده است و در هر زاویهٔ آن نام دو تن از امامان تشیع دیده می شود. در پشت سکه نیز شعائر «لا اله الا الله»، «محمد الرسول الله» و «علی ولی الله» حک شده.