Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یونیسفر کره ای به ارتفاع یک ساختمان دوازده طبقه و ساخته شده از فلز ضد زنگ است که در مرغزار فلاشینگ–کرونو پارک کویینز در نیویورک قرار دارد و یکی از نمادهای پایدار و منحصر به فرد این منطقه محسوب می شود. یونیسفر به عنوان نماد نمایشگاه جهانی نیویورک طی سال های ۱۹۶۵-۱۹۶۴ ساخته شده است.این نمایشگاه برای جشن آغاز عصر فضا و با موضوع "صلح از طریق درک" بر پا گردید. یونیسفر نشان گر وابستگی متقابل جهانی و دستاوردهای انسان در جهت کوچک شدن جهان در عین رو به رشد بودن عالم است. ویژگی ها. یونیسفر بزرگترین کره روی زمین است و نماد غیررسمی کوئینز نیز محسوب می شود. ارتفاع این کره ۱۴۰ پا و وزن آن حدود ۹۰۰،۰۰۰ پاوند است و ۱۲۰ فیت قطر دارد. جنس آن از فولاد ضد زنگ است. قاره ها سنگین ترین اجزا این کره هستند. آزاد راه ون ویک یکی از بهترین نماها را نسبت به این کره دارد. سه حلقه ای که در این کره هستند نشانه سه مدار اولین فضانورد آمریکایی جان گلن، مدار اولین کیهان نورد روس یوری گاگارین و تلستار اولین ماهوارهٔ مخابراتی که در مدار زمین قرار گرفت است.(هرچند که از نظر جغرافیایی نادرست است)اسکلت این بنا به تنهایی ۷۰۰٬۰۰۰ پاند است.طراح یونیسفر
گیلمور دیوید کلارک است فولاد این بنا اهدایی توسط شرکت فولاد ایالات متحده (به انگلیسی:U.S. Steel) و ساخت آن نیز بر عهدهٔ شرکت پل آمریکا(به انگلیسی: American Bridge Company) بوده که در یک استخر بزرگ دایره ای شکل قرار گرفته است.دورتا دور آن نیز فواره هایی تعبیه شده است تا پایه های آن را پنهان و شناور بودن زمین در فضا را تداعی کنند.
شرکت بیمه سامان در اسفند سال ۱۳۸۳ به منظور انجام انواع معاملات مربوط به امور بیمه های بازرگانی در رشته بیمه های اموال، مسئولیت و اشخاص با سرمایه ۲۰ میلیون تومان جدید (۲۰۰ میلیارد ریال) منقسم به ۲۰۰ میلیون سهم با ارزش اسمی یک هزار ریالی مجوز فعالیت خود را از بیمه مرکزی گرفت و به عنوان ششمین عضو گروه مالی سامان در اداره ثبت شرکت ها به شماره ۲۴۱۰۵۹ به ثبت رسید. این شرکت یکی از شرکت های سهامی (عام) است که به موجب مجوز شماره ۳۷۱۰۴۳ به تاریخ ۱۱ اسفند ۱۳۸۳ بیمه مرکزی ایران تأسیس گردیده است. سرمایهٔ فعلی شرکت طی مصوبه مجمع عمومی عادی سالانه مورخ ۲۸ تیرماه ۱۳۹۷، به مبلغ ۱٬۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ ریال افزایش یافت. ترکیب سهامداران شرکت بیمه سامان با داشتن ۱۵۰۰ سهامدار شامل ۴۲٪ اشخاص حقوقی و ۵۸٪ این شرکت با همکاری سازمان های زیر تأسیس شده است: زمینه فعالیت. بیمه سامان در زمینه بیمه های : تکمیلی درمان (گروهی، انفرادی)، عمر و تشکیل سرمایه، حوادث، بیمه مسافرتی، باربری، آتش سوزی، مسئولیت مدنی، مهندسی و خاص، تجهیزات الکترونیک (موبایل، لپ تاپ، تبلت و…)، اتومبیل (شخص ثالث، بدنه) و… فعالیت می کند. بیمه بازنشستگی سامان به عنوان طرح سامان
یار در سال ۱۴۰۲ ارائه شده است که طرح جدید این شرکت می باشد که فرد بیمه شده می تواند در پایان مدت بیمه نامه مستمری دریافت نماید. سرمایه گذاری بیمه سامان در املاک. صورت های مالی شش ماهه بیمه سامان در پایان شهریور سال ۱۴۰۰ از سرمایه گذاری قابل توجه این شرکت بیمه ای در بخش املاک در خبر می دهد. در صورت های مالی تلفیقی این مقدار ۹۱۵ میلیارد تومان دیده می شود و در صورت های مالی شرکت اصلی این مقدار ۲۴۰۰۰۰۰ میلیارد تومان است.
ماتورن ژاک بریسون (؛ زاده ۳۰ آوریل ۱۷۲۳ - مرگ ۲۳ ژوئن ۱۸۰۶) جانورشناس و فلسفه طبیعیدان فرانسوی بود. زندگی نامه. بریسون در فونتونه لو کنت در فرانسه به دنیا آمد. دهه های آغازین زندگی او صرف دانش اندوزی در زمینه تاریخ طبیعی شد و کتاب هایی چون "Le Règne animal" (۱۷۵۶) و "Ornithologie" (۱۷۶۰) را به چاپ رساند. او در ۱۷۵۹ عضو آکادمی علوم فرانسه شد. پس از درگذشت استادش رنه آنتوان فرشول دو رئومور، او تاریخ طبیعی را رها کرد و به سمت استاد فلسفه طبیعی در دانشگاه های نابارا و سپس پاریس دست پیدا کرد. مهم ترین کار او پس از استاد فلسفه طبیعی شدن چاپ کتاب "Pesanteur Spécifique des Corps" (۱۷۸۷) بود اما کتاب های مهم دیگری نیز در زمینه های گوناگون به چاپ رساند. بریسون در ۲۳ ژوئن ۱۸۰۶ در شهر کرواسی در سنه مرن درگذشت.
خانهٔ خیابان مانگو رمانی اثر ساندرا سیسنروس نویسنده آمریکایی اسپانیایی تبار است. این کتاب رمانی است در ۱۱۹ صفحه که به ۴۴ فصل کوچک تقسیم شده است. این کتاب توسط اسدالله امرایی و دیبا داودی به فارسی برگرنداده شده است و در سال ۱۳۸۳ و همچنین سال ۱۳۹۴ به چاپ رسیده است. این کناب مجموعه ای از داستان هایی کوتاه دربارهٔ افرادی است که در خیابان مانگو زندگی می کنند و راوی آن دختری به اسپرانزا است. این کتاب طنزی توأم با تلخی برآمده از زندگی دشوار را در خود مستتر دارد و نویسنده آنرا به زنان تقدیم کرده است.
شرکت بیمه اتکایی ایرانیان به عنوان اولین شرکت بیمه اتکایی سهامی عام با مالکیت خصوصی پس از ثبت در سازمان بورس و اوراق بهادار، تاریخ ۲۲ اسفند ۱۳۸۸ تحت شماره ۳۷۰۳۷۳ و شناسه ملی ۱۰۳۲۰۲۰۲۵۲۲ در اداره کل ثبت شرکت ها و موسسات غیرتجاری به ثبت رسید. پس از ثبت شرکت، پروانه فعالیت شرکت برای انجام عملیات بیمه اتکایی در کلیه رشته های بیمه ای در تاریخ ۲۵ اسفند همان سال به وسیلهٔ بیمه مرکزی ایران صادر شد. سرمایه شرکت مبلغ ۱۵۰ میلیون تومان جدید (۱۵۰۰ میلیارد ریال) است که به ۱۵۰۰ میلیون سهم عادی یک هزار ریالی با نام تقسیم شده و ۵۰٪ آن پرداخت گردیده است و ۵۰٪ بقیه در تعهد سهامداران خواهد بود که حداکثر ظرف مدت ۵ سال و با رعایت مقررات قانون تجارت و با اعلام هیئت مدیره می بایست پرداخت گردد. این شرکت با همکاری سازمان های زیر تأسیس شده است:
بیزاری درمانی گونه ای رفتاردرمانی است که در آن بیمار برای اجتناب از رفتار یا نشانه های ناخوشایند از طریق مرتبط کردن آن ها با تجارب دردناک شرطی می شود. بیزاری درمانی یک گونه درمان روان شناسی است که در آن بیماران در معرض داروی محرک یا برانگیزنده قرار گرفته در حالی که هم چنین هم زمان در معرض برخی از ناراحتی ها نیز قرار می گیرند. این سبب شرطی شدن خواهد گشت و بیمار داروی محرک را با احساسات ناجور همبسته ساخته و مایه آن می شود تا بیمار رفتار ویژه ای را انجام ندهد. بیزاری درمانی می تواند شکل های بسیار متفاوتی بگیرد، برای نمونه: گذاشتن ماده ای با مزه ناخوشایند برای روی ناخن های دست برای تقویت منفی ناخن خوردن استفاده اصلی و کنونی بیزاری درمانی برای ترک اعتیاد به الکل و دیگر مواد مخدر است. منابع. Wikipedia contributors, «Aversion therapy,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Aversion_therapy&amp;oldid=452796330 (accessed December ۱۴، ۲۰۱۱).
سید جعفر موسوی ملقب به خاکشیر اصفهانی (زاده ۱۳۰۰ قمری اصفهان- درگذشته ۲۶ ذی القعده ۱۳۷۵ قمری اصفهان) از شاعران اهل ایران در عهد قاجار و پهلوی است. تولد. خاکشیر اصفهانی یا سید جعفر موسوی، فرزند سیداسماعیل، شاعر هزل سرای معاصر است. وی در ابتدای کار شاعری، "صراحی" تخلص می نمود. دیوان وی شامل حدود ۱۵۰۰ بیت غزل و رباعی و دیگر قالبهای شعر است. وی در جلفا به کلاهدوزی و جولاهی مشغول بود. وی با شعرای عهد خود دوستی داشت. خاکشیر بسیار خوش اخلاق و محجوب بود و بر خلاف محتوای اشعارش که هزل بود خودش انسانی بسیار باحیا بود. باوجود روحیه شوخ طبع و این که هزل دستمایه آثار وی بوده است، او هیچگاه شعری در هجو کسی نسرود. دیوان او در سال ۱۳۳۵ جمع آوری و چاپ شد. صغیر اصفهانی و فصیح از دوستان وی بودند. خاکشیر، مجرد بود و به طور مشترک با سید یوسف موسوی، برادر کوچک تر خود در محله چوب بست شیش بیدآباد واقع در خیابان مسجد سید در یک خانه زندگی می کردند. خاکشیر در ۲۶ ذی قعده ۱۳۷۵ ق برابر با ۱۴ تیر ۱۳۳۵ خورشیدی درگذشت و جسدش را در تکیه گلزار تخت فولاد اصفهان دفن کردند. سبک شعری. خاکشیر بیش از هر چیز در تضمین اشعار بزرگانی چون حافظ، سعدی، فرد
وسی، باباطاهر و دیگران و گنجاندن ضرب المثل ها در اشعارش توانا بود. اغلب اشعار وی هزل و شوخی است. وی از خواندن اشعار خود چه اشعار هزل و چه اشعار جد اجتناب داشت. توبه از هزل سرایی. خاکشیر به مانند انوری ابیوردی و شفایی اصفهانی در انتهای زندگی از هزل سرایی توبه می کند. چنان که می گوید: وی همچنین می گوید: نمونه اشعار. روزی در یک انجمن شعری یکی از غزلیات سعدی که می گوید: «نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی/ که به دوستان یک دل سر و دست برفشانی» طرح شد و مرحوم خاکشیر در استقبال آن شعری سرود که دو بیتش این است:
ورزشگاه ملی لاگوس یک ورزشگاه چند منظوره در شهر لاگوس، نیجریه است. ورزشگاه بشتر برای مسابقات فوتبال تا سال ۲۰۰۱ مورد استفاده قرار میگرفت. میزبان رقابت های بین المللی از جمله جام ملت های آفریقا ۲۰۰۰ و مسابقات مقدماتی جام جهانی اشاره کرد. همچنین به عنوان ورزشگاه اصلی مسابقات کل آفریقا ۱۹۷۳ مورد استفاده قرار گرفته. زمانی که ورزشگاه در سال ۱۹۷۲ ساخته شده بود آن را با ظرفیت ۴۵،۰۰۰ هزار نفر طراحی شد. و در سال ۱۹۹۹ ورزشگاه به ۵۵،۰۰۰ هزار نفر گسترش یافت. سمت چپ ورزشگاه ملی در سال ۲۰۰۲ خراب شد و در سال ۲۰۰۴ آخرین مسابقه را میزبانی کرد. در حال حاضر گاهی برای تجمع های مذهبی استفاده می شود و توسط پسران منطقه و مالکان تصرف شده است. در سال ۲۰۰۹، کمیسیون ملی ورزشی آغاز یک تلاش هماهنگ برای آوردن تاسیسات به وضعیت کلاس جهانی است.
ساختمان چشم انسان شبیه یک کره است. در قسمت جلوی این کره یک پنجره شفاف به نام قرنیه وجود دارد. نور از محیط خارج وارد قرنیه شده و پس از عبور از مردمک به عدسی می رسد. عدسی نور را به صورت دقیق روی شبکیه متمرکز می کند تا تصویر واضحی بر روی شبکیه ایجاد شود. چشم انسان قادر به تشخیص ۱۰ میلیون رنگ است. مسیر عبور پرتوهای نور از چشم به ترتیب: ۱ اشک؛ ۲ قرنیه؛ ۳ زلالیه؛ ۴ عنبیه سوراخ مردمک؛ ۵ عدسی؛ ۶ زجاجیه؛ ۷ شبکیه چشم از دو بخش به وجود آمده است: ۱-اجزای فرعی چشم ۲-کرهٔ چشم. اجزای فرعی چشم عبارتند از: حَدَقه، پـِلک، مُژه، اَبرو، ماهیچه های گردانندهٔ کرهٔ چشم. به ترشحات زردرنگ گوشهٔ چشم، قی چشم گفته می شود. اجزای فرعی چشم. حدقه یا چشم خانه: استخوان های متعددی هستند که به یکدیگر پیوسته اند و یک صندوقچهٔ محکم مخروطی شکل را به وجود آورده اند تا کرهٔ چشم در میان آن محفوظ باشد. استخوان های چشم خانه در قسمت بالا استخوان پیشانی، در پایین استخوان گونه، از طرف خارج استخوان گیجگاهی و از طرف داخل استخوان بینی هستند. فضای درونی محفظهٔ استخوانی چشم از یک مادهٔ چرب و تا اندازه ای سیال پر است. حدقه به وسیلهٔ پرده ای به دو بخش تقسیم می ش
ود: بخش جلو، جایگاه کرهٔ چشم؛ و در بخش عقب، اعصاب بینایی که عهده دار رساندن تصویرها به مغز هستند و اعصاب حسی و حرکتی و ماهیچه های گردانندهٔ چشم و رگ هایی که خون را به حدقه و این ماهیچه ها می رسانند قرار دارند. پلک: مقابل چشم دو پردهٔ ظریف و محکم آویخته شده که صفحهٔ لطیف چشم را از گرما و سرما و دیگر عوامل بیرونی محافظت می کنند. در هنگام خواب و خطر پلک ها کاملاً با هم جفت می گردند تا در پناه خود چشم را از هرگونه آسیب احتمالی محفوظ دارند. به علاوه پلک ها در تعدیل نور نیز نقش مهمی بر عهده دارند. در حالت عادی پلک ها در هر دقیقه به طور منظم چند مرتبه به هم می خورند، و در نتیجه مایع ویژهٔ اشک را که از غده های قرار گرفته در بخش بالایی چشم تراوش می شود بر روی صفحهٔ چشم پهن می کنند. این کار سطح چشم را شستشو داده و همیشه آن را تازه و مرطوب نگه می دارد و در نتیجه فعالیت آن را آسان می کند. تراوش اشک از دو نظر برای چشم لازم و سودمند است: یکی از این جهت که سطح چشم را شستشو داده و مانع می شود تا ذراتی که همراه هوا وارد چشم می گردد، صفحه چشم را کدر و ناصاف کند. دیگر اینکه چون دارای خاصیت ضدعفونی است برای سالم نگه داشتن طبقات
کره چشم اهمیت شایانی دارد. اشک پس از اینکه چشم را شستشو داده و ضدعفونی کرد به سوی گوشه داخلی چشم سرازیر می شود و از آنجا به وسیله لوله اشکی به درون کیسه مخصوصی که کیسهٔ اشکی نامیده می شود می ریزد. اشک در آنجا نیز توقف نکرده و بی مصرف هم نمی ماند، بلکه به تدریج به فضای پایینی بینی می ریزد تا در اثر تبخیر، هوای تنفسی را که از بینی به سوی شش رهسپار است مرطوب سازد. مژه ها: روی لبه بیرونی پلک ها، موهای منظمی صف کشیده اند که مانع از ورود گرد و غبار می شوند و در برابر نورهای شدید نیز مقاومت کرده و از شدت آن می کاهند. در کناره پلک ها غده هایی وجود دارند که از آن ها مادهٔ چرب مخصوصی ترشح می شود تا لبه پلک ها و مژه ها را چرب و مرطوب نگه دارد و از جاری شدن اشک به صورت در حالت عادی جلوگیری شود. همچنین وجود مژه ها باعث می شود اصطکاک مداوم پلک ها به یکدیگر موجب ناراحتی انسان نگردد. ماهیچه های گرداننده چشم: برای اینکه عکس برداری چشم از اشیا به سرعت و سهولت انجام بگیرد و کره چشم با حرکت های متعدد خود این وظیفهٔ حیاتی را به درستی انجام دهد، شش ماهیچه پیرامون آن را فراگرفته است تا حرکت آن را در جهات گوناگون یعنی بالا و پایین و
چپ و راست و به درون و بیرون ممکن کنند. ابرو: در بالای هر یک از پلک های فوقانی انبوهی از موهای منظم صف کشیده اند که افزون بر جنبهٔ زیبایی از ریزش عرق به درون چشم جلوگیری می کنند و در تعدیل نور به ویژه نورهایی که از طرف بالا می تابد تأثیر به سزایی دارند. کره چشم. کره چشم انسان از لایه ها و بخش های گوناگونی تشکیل شده است. معنای لغوی نام این لایه ها که در پرانتز می آیند عبارتند از: صُلبیه (سختک)، مشیمیه (بچه دانک)، عنبیه (انگورک)، شبکیه (پنجرک)، زلالیه (روشنک)، زجاجیه (شیشک)، جَلیدیه یا عدسی (پوششک)، ملتحمه (پیوستک)، قرنیه (شاخک). لایه های کره چشم. کره چشم بینایی را میسر می سازد، البته دقیقاً کره نیست و قطر آن در راستای طول ۲۴ تا ۲۵ میلی متر و در جهت پهلوها ۲۳ تا ۲۴ میلی متر است ولی چون این تفاوت غیرمحسوس است به آن کره چشم می گویند و از دو قسمت اساسی تشکیل یافته است: ۱. طبقات منظمی که در اطراف قرار گرفته اند و بعضی از آن ها مأمور حفاظت اعضا داخلی و بعضی برای تأمین غذای آن ها و قسمتی محل بازتاب تصویرها و آماده ساختن آن ها برای انتقال به مغز است. صُلبیه پرده ای است سفید و محکم که تمام کره چشم را فرا گرفته و به همی
ن مناسبت صلبیه نامیده شده است، زیرا واژه صلب به معنای سخت و محکم است. این پرده بسیار ظریف که ضخامت آن از یک میلی متر تجاوز نمی کند، استحکام بالایی دارد و از این رو از عهده وظیفه خود که حفظ کره چشم است به آسانی برمی آید؛ یعنی همان طور که دوربین عکاسی یک جعبه دارد که ذره بین (عدسی) و شیشه حساس در داخل آن جا دارند، چشم ما نیز یک جلد محکم دارد که اعضا بسیار ظریف و حساسی را دربرگرفته است و مقداری که از این پرده دیده می شود همان سفیدی چشم است؛ ضمناً در قسمت جلو قدری برآمده شده و نازک تر و شفاف می گردد تا به آسانی نور از آن عبور کند و همین قسمت که یک نهم تمام پرده صلبیه است، «قرنیه» نامیده می شود، و در عقب صلبیه سوراخی است که از آنجا عصب بینایی وارد کره چشم می گردد. در هر چشم نطقه ای در بینایی وجود دارد که چشم قادر به دیدن آن نیست، اما انسان متوجه آن نمی شود. این نقطه همان نقطه کور است. نقطه کور از اهمیت بالایی در بیماری آب سیاه برخوردار است. آسیب به این نقطه موجب از بین رفتن بینایی به طور مادام العمر می گردد. شاید این پرده ظریف را که در اصطلاح کالبدشناسی «صلبیه» و در اصطلاح پزشکی «غلاف بینایی» نامیده می شود به قدری
نازک مجسم کنید که تصور کنید نوک خاری می تواند به آسانی آن را سوراخ کند، در صورتی که استواری و سختی آن طوری است که چاقوهای معمولی مگر با فشار خیلی زیاد می تواند آن را پاره کند، و پزشکان به هنگام اعمال جراحی داخل چشم؛ نیاز به چاقوهای بسیار ظریف و نوک تیزی دارند، که اگر تیز نباشد در موقع کار گرفتار اشکال فراوان می گردند. مُلتَحِمه غشا مخاطی نازک و شفافی می باشد که سطح داخلی پلک ها را مفروش کرده و بخش جلویی صلبیه را می پوشاند. مشیمیه. مَشیمیه در داخل صلبیه لایه ای وجود دارد که مَشیمیه نام دارد. این لایه نازک و لطیف است و وظیفهٔ حساس آن تغذیه چشم به وسیله رگ ها است و چون تا حدی به پردهٔ بچه دان شبیه است «مشیمیه» نامیده شده است، قسمت جلو این پرده که «عنبیه» نامیده می شود از لحاظ رنگ و شکل تغییر قابل توجهی حاصل کرده است یعنی از لحاظ شکل مسطح و عمودی است و لذا بین آن و «قرنیه» فضایی به وجود آید که آن فضا از مایع ویژه و شفافی بنام «زلالیه»؛ مملو است. از لحاظ رنگ معمولاً سیاه است که سیاهی چشم را تشکیل می دهد و گاهی در بعضی از اشخاص برنگ آبی یا سبز بیرون می آید. این لایه وظیفه تغذیه صلبیه و شبکیه را بر عهده دارد. «مردم
ک» سوراخی است که قطر آن از ۳ تا ۶ میلی متر می رسد و بین عنبیه قرار دارد که به نور حساس است؛ یعنی در مقابل نور زیاد تنگ و در مقابل نور کم گشاد می شود؛ تا این عمل خودکار؛ میزان نوری را که باید وارد چشم شود مرتب سازد «مردمک» چشم در حقیقت مانند «دیافراگم» دوربین عکاسی است با این تفاوت که خودکار است یعنی نیاز به این ندارد که ما آن را کم و زیاد کنیم بلکه در تاریکی خودبه خود گشاد و در روشنایی تنک می شود. این سوراخ روی این اصل «مردمک» نامیده شده است که دو نفر که در مقابل یکدیگر واقع شوند تصویر هرکدام در وسط سیاهی چشم طرف مقابل دیده می شود. مردمک در انسان گرد است و همیشه به رنگ سیاه دیده می شود زیرا پشت آن فضای تاریکی است که به «تاریک خانهٔ چشم» موسوم است و محتویات آن با چشم غیر مسلح دیده نمی شود، ولی در حیوانات به اشکال مختلف در می آید چنان که در گربه دیده می شود که در هنگام روز که نور زیاد است سیاهی وسط چشم آن حیوان به شکل «الف» درمی آید و در شب بالعکس باز می شود و از پشت آن انعکاس نور خارج؛ به صورت درخشندگی و برق مخصوصی ظاهر می شود؛ در عقب پردهٔ «مشیمیه» سوراخی برای ورود «عصب بینایی» وجود دارد. «مردمک چشم» در حالات
مختلف آنقدر نازک و کلفت می شود تا نوری را که به آن می رسد برای استفادهٔ دید کاملاً متمرکز نماید، و این کیفیت در هیچ یک از اجسام حتی در شیشه یافت نمی شود. شبکیه. پرده ای است لطیف و حساس که میان «مشیمیه» قرار گرفته و چون بی شباهت به پنجره نیست به این نام نامیده شده است، شَبَکیه پرده ای است عصبی یعنی دنباله هایی است از اعصاب بینایی و به وسیلهٔ همان اعصاب به مغز مربوط می شود، و «نقطهٔ کور» و «لکه زرد» بر روی این الیه قرار دارند. نقطه کور ناحیه ورود عصب به چشم است و نقطه زرد که محل تشکیل تصویر اشیاء می باشد. نقطه زرد در فاصله کمی از نقطه کور قرار دارد. در چشم چپ، نقطه کور در سمت راست نقطه زرد و کمی پایین تر واقع شده است. همچنین در چشم راست، نقطه کور در سمت چپ نقطه زرد و کمی پایین تر واقع شده است. پردهٔ شبکیهٔ چشم مرکب از نه لایه جداگانه است که قطر مجموع آن ها به اندازه کلفتی یک ورقه کاغذ نازک می باشد؛ در ضخامت این پرده سلول هایی قرار دارند که تحت اثر امواج نورانی تحریک می گردند؛ سلول های مزبور به صورت شمش ها و مخروط ها قرار گرفته اند و تعداد اولی به سی میلیون و تعداد دومی به سه میلیون عدد بالغ می شود این شمش ها و
مخروط ها به تناسب کاملی قرار گرفته اند. بیماری کور رنگی وابسته به همین سلول ها می باشد. محیط های شفاف کرهٔ چشم. محیط های شفاف چشم قسمت هایی از کرهٔ چشم می باشد که نور را از خود عبور داده و در نتیجه تصاویر اجسام را بر روی «لکه زرد» که قسمتی از شبکیه است می اندازند و این ها عبارتند از: زلالیه. در پشت قرنیه و جلوی عدسی ناحیه ای وجود دارد که مایعی شبیه به آب در آن جریان دارد و به همین مناسبت است که زُلالیه نامیده شده است. از جملهٔ قوانین نور آن است که هنگامی که از یک محیط رقیقی وارد محیط غلیظی شود تغییر حاصل می کند که این تغییر شکست نور نامیده می شود و روی همین اصل نوری که در محیط رقیق یعنی هوا موجود است هنگامی که وارد این محیط نسبتاً غلیظ یعنی زلالیه می شود «شکست» حاصل می کند و برای بازتاب یافتن بر روی شبکیه آماده می شود. جلدیه. این عضو که «عدسی چشم» نیز نامیده می شود، شبیه به ذره بین های معمولی به کلفتی سه چهار میلی متر و در پشت پرده دوم چشم یعنی «عنبیه» قرار دارد و قسمت مرکزی آن از قسمت های اطراف آن سخت تر است و روی آن را پردهٔ شفاف و نرمی فرا گرفته است و ضمناً ماهیچه هایی در پیرامون آن وجود دارد که باعث تغیی
ر شکل آن می گردد تأثیر این عضو در «شکست نور» و تطبیق تصاویر اجسام بر روی «لکهٔ زرد» بسیار مهم و قابل توجه است، زیرا همهٔ تصویرها باید روی نقطه زرد بیفتند. این کار از طریق تطابق صورت می گیرد زجاجیه. زُجاجیه ماده ای ژله ای و شفاف است که تمام در ناحیه پشت چشم ساکن است و در جلو به «عدسی چشم» و در پشت به شبکیه ارتباط دارد و از هر طرف پوسته شفافی اطراف آن را فرا گرفته است؛ کار این عضو نیز «شکست نور» است؛ و در تطبیق تصاویر اجسام بر روی «لکه زرد» تأثیر شایانی دارد. ویسکوزیته آن در برخی مقالات ۲ تا ۴ برابر آب و در برخی دیگر تا هزاران برابر آب ذکر شده است. همچنین موجب حفظ حالت چشم به صورت کروی میشود. نقص های مادرزادی چشم. نوزاد انسان ممکن است بدون چشم به دنیا بیاید یا چشم او در لایه ای پنهان مانده باشد. چشم ها ممکن است به هنگام تولد کوچک تر از حد معمول باشد یا شکلی بیرون زده داشته باشد که به گاوچشمی معروف است. نبود عدسی، دررفتگی عدسی، نبود عنبیه، درشتی قرنیه، و ناپیوستگی عصب بینایی از دیگر عیوب مادرزادی چشم در برخی نوزادان است. آب سیاه مادرزادی، چشم کیسه دار، و انسداد مادرزادی مجرای اشکی از دیگر نقایص مادرزادی است. پلک
های نوزاد نیز ممکن است به حالت افتاده، برگشته به تو یا بیرون باشد یا این که نوزاد ممکن است بدون پلک به دنیا بیاید. از دیگر کاستی های مادرزادی چشم می توان به نشانگان اکسن فلد، بیماری نوری، و پدیده مارکوس گان اشاره کرد.
ایزابل آن مادلن هوپر (زادهٔ ۱۶ مارس ۱۹۵۳) بازیگر فرانسوی است که از سال ۱۹۷۱ میلادی در بیش از ۹۰ فیلم سینمایی و سریال تلویزیونی ایفای نقش کرده است. او از هنرپیشه های زن مورد علاقه شابرول بود و با فیلم "داستان زنان" اثر کلود شابرول در سال ۱۹۸۸ بود که در ابتدای مسیر کاریش به شهرت رسید. زندگی نامه. هوپر در سال ۱۹۵۳ میلادی در پاریس زاده شد. پدرش کارخانه دار و مادرش معلم بود. او بازیگری را با نمایش تئاتر آغاز کرد و در سال ۱۹۷۴ با فیلم: "مکان رفتن" به کارگردانی برتران بلیه به شهرت رسید. جوایز و افتخارات. او دو بار برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن و دو بار برندهٔ جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم ونیز شده است. وی همچنین ۱۳ بار نامزد دریافت جایزه سزار شده که در سال ۱۹۹۶ توانست جایزه سزار بهترین بازیگر نقش اول زن را از آن خود کند. وی در سال ۱۹۷۷ میلادی برندهٔ جایزه بفتا شد؛ و در سال ۲۰۱۰ میلادی، نشان لژیون دونور فرانسه را به پاس سه دهه خدمت به سینمای کشورش دریافت داشت و در سال ۲۰۱۱ جایزه یک عمر دستاورد سینمایی تلویزیون انگلستان را دریافت کرد. همچنین وی به پاس یک عمر فعالیت هنری جایزه خرس طلایی افتخاری ر
ا از هفتاد و دومین جشنوارهٔ فیلم برلین دریافت کرد. او به دلیل مثبت شدن تست کوویدش به صورت آنلاین در مراسم اهدای جایزه افتخاری خود شرکت کرد.
چَنهودارو نام مکانی باستانی وابسته به تمدن دره سند. این سایت در ۱۳۰کیلومتری جنوب موهن جو دارو در استان سند کشور کنونی پاکستان جای گرفته است. اینجا میان ۴۰۰۰ تا ۱۷۰۰ پیش از میلاد مسکونی بوده و می نماید که مرکز تولید تسبیح از جنس عقیق جگری بوده باشد. این سایت متشکل از ۳ ماهور بوده و اکتشافات نشان می دهد که منطقه ای مسکونی بوده است به وسعت ۵ هکتار. نخستین بار این مکان باستانی در سال ۱۹۳۰ میلادی کشف شد. سپس در سال های ۱۹۳۹-۱۹۳۶ هیئتی از مدرسهٔ آمریکایی مطالعات هندی و ایرانی و موزه هنرهای زیبای بوستون به ریاست جان هنری مک ی به اکتشاف در محل پرداختند. پس از استقلال پاکستان این اکتشافات به رهبری محمد رفیق مغل از سر گرفته شد. lمنبع. Wikipedia contributors، "Chanhudaro،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Chanhudaro&amp;oldid=457941752 (accessed December ۱۴، ۲۰۱۱)
دبورا کار (زاده ۳۰ سپتامبر ۱۹۲۱ – درگذشته ۱۶ اکتبر ۲۰۰۷) بازیگر اسکاتلندی بود. زندگی نامه. دبورا، که تنها دختر یک مهندس عمران و آرشیتکت بوده است در گلاسکو اسکاتلند زاده شد و در ۱۴ سالگی پدرش را از دست داد. او از ۵ سالگی به انگلستان نقل مکان کرد و یک بالرین شد. بعدها به صنعت نمایش روی آورد و نقش های کوچکی ایفا کرد و بعد از آن هم در رادیو برای بچه های انگلیسی، قصه می گفت. اما با نقشی که در تئاتر اقتباسی از جورج برنارد شاو ایفا کرد مورد توجه منتقدین قرار گرفت. دوران حرفه ای. او در سال ۱۹۴۷ به هالیوود رفت و در ۱۹۵۳ با بازی در فیلم «از اینجا تا ابدیت» در نقش همسر یک سروان که با یک افسر دیگر با بازی برت لنکستر آشنا می شود، خود را به عنوان یک ستاره هالیوودی مطرح کرد. او در فیلم "پادشاه و من" نقش زنی را بازی کرد که همراه پسرش به شرق دور می رود تا تدریس بچه های بی شمار سلطان سیام با بازی یول براینر را به عهده بگیرد. از دیگر فیلمهای مطرح کر، می توان به «"ماجرای به یادماندنی"» (۱۹۵۷، لیو مک کری) با بازی کری گرانت، «"شب ایگوانا"» (۱۹۶۴، جان هیوستن) با حضور ریچارد برتن و سازش (فیلم ۱۹۶۹)، الیا کازان با نقش آفرینی کرک داگل
اس را نام برد. جوایز. او شش بار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن برای فیلم های «"ادوارد، پسر من"» (۱۹۴۹)، «ا"ز اینجا تا ابدیت"» (۱۹۵۳)، «"پادشاه و من"» (۱۹۵۶)، «"خدا می داند آقای آلیسون"» (۱۹۵۷)، «"میزهای تک نفره"» (۱۹۵۸) و «"ولگردها"» (۱۹۶۰) شد اما به هیچ کدام دست نیافت تا این که در سال ۱۹۹۳ یک اسکار افتخاری به خاطر دوران حرفه ای شاخص اش به عنوان «هنرمند زیبایی و شکوه بدون نقص، ستاره از جان گذشته ای که دوران بازیگری اش در فیلم ها همیشه به خاطر کمال، نظم و وقارش پا برجاست.» به او اهدا شد. فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد. درگذشت. کر در 86 سالگی در 16 اکتبر 2007 در بوتسدیل، روستایی در شهرستان سافولک، انگلستان، بر اثر عوارض بیماری پارکینسون درگذشت.
تویو میاتاکه (TOYO Miyatake) (تولد ۱۸۹۶ - فوت ۱۹۷۹)، یک عکاس ژاپنی آمریکایی، که در ژانر مستند اجتماعی کار می کرد. او بهترین عکس های خود را از زندگی مهاجرین ژاپنی، در آمریکا تهیه کرد. عکس های میاتاکه که در طول جنگ دوم جهانی از اردوگاه مانزانار (Manzanar) در کالیفرنیا تهیه شده بود، شهرت جهانی یافت. زندگی. تویو میاتاکه در سال ۱۸۹۶ در کاگاوا (Kagawa) شیکوکو (Shikoku) ژاپن متولد شد. او برای پیوستن به پدر خود در سال ۱۹۰۹ به ایالات متحده مهاجرت کرد و در بخش توکیوی کوچک لس آنجلس، در کالیفرنیا مستقر شد.
جین آلیس پیترز با نام هنری کارول لمبارد (زادهٔ ۶ اکتبر ۱۹۰۸ – درگذشتهٔ ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۴۲) بازیگر آمریکایی بود. در برخی منابع از او بعنوان سلطان هالیوود یاد شده است اگرچه بیشتر گفته می شود این لقب را کلارک گیبل همسر دوم او به وی در اواخر عمرش داده است نکته جالب این است که خود گیبل رسماً بعنوان سلطان هالیوود یاد می شود! در اوایل سال ۱۹۳۸ میلادی کارول که پدر و مادرش نیز بهائی بودند رسماً به آیین بهائی پیوست. لمبارد در ۱۶ ژانویه ۱۹۴۲، در پی یک سانحه هوایی جان سپرد. به گفته یکی از دوستان کلارک گیبل، کلارک هیچ گاه پس از مرگ کارول لمبارد احساس خوشبختی نکرد و در واقع شعله قلبش برای همیشه خاموش شد. زندگی. کارول لمبارد (زاده ۶ اکتبر ۱۹۰۸ – درگذشته ۱۶ ژانویه ۱۹۴۲) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او به ویژه برای نقش های کمدی خود در کمدی های اسکروبال دهه 1930 مورد توجه قرار گرفت. او به عنوان یکی از بزرگترین ستاره های مؤسسه فیلم آمریکا در تمام دوران فهرست شده است و در اواخر دهه 1930 با درآمدی حدود 500000 دلار آمریکا (بیش از پنج برابر حقوق رئیس جمهور ایالات متحده) پردرآمدترین ستاره هالیوود بود. ). زندگی حرفه ای لومبار
د زمانی کوتاه شد که در سن 33 سالگی در یک سانحه هوایی درگذشت. ملکه کمدی های اسکروبال دهه 1930، او اضطراب یک عصر عصبی را به تصویر می کشد. گراهام گرین از "نغمه های دلخراش و نوستالژیک" زایمان سریعتر از آنچه تصور می شد تمجید کرد. بلوند پلاتین، با چهره ای به شکل قلب، ویژگی های ظریف و بداخلاقی و هیکلی که برای پوشاندن لم نقره ای ساخته شده بود، او به طور آشکار در میان آثار کلاسیک هیستری مانند قرن بیستم و من گادفری غلبه کرد.[2] افتخارات. او یک بار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد.