Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ش با نام "مزایا و معایب اتواستاپ زدن" آغاز کرد. هر دوی این ها در این تورها از نوازنده های قابلی استفاده می کردند؛ برای نمونه اریک کلپتون در تورهای ۱۹۸۴ واترز به عنوان نوازندهٔ گیتار لید حضور داشت. استقبال از این تورهای سولو در این سال بمانند زمانی نبود که آن ها با نام پینک فلوید تور برگزار می کردند و به این دلیل برخی اجراهای گیلمور نیز به دلیل فروش نرفتن بلیت لغو شد. اجراهای واترز نیز از دیدگاه دیوید فریک، منتقد مجله رولینگ استون، به کوششی شفاف تفسیر شده بود تا ثابت کند «راجر واترز پینک فلوید بود.» نیک میسنِ درامر نیز در ژوئیه ۱۹۸۵ دومین آلبوم سولوی خود را با نام "پروفایلز" منتشر کرد، در این آلبوم دیوید گیلمور در آهنگ "دروغ برای دروغ" به عنوان خواننده حضور یافت. گیلمور در این دوره خود را در پروژه های دیگری نیز مشغول کرده بود، که از آن جمله می توان به مشارکت در اولین آلبوم دریم آکادمی و حضور در کنسرت لایو اید به همراه برایان فری اشاره کرد. واترز چند سال قبل تر در ۱۹۸۲ طی مصاحبه ای با مجله "رولینگ استون" به آیندهٔ خود اشاره کرده بود و این گونه گفته بود:«من می توانم با نوازندهٔ درام و کیبورد دیگری کار کنم، این خ
یلی آسان است، و احتمالاً این به سمت نقطه ای هست که من مایل می باشم.»، اما وی در دسامبر ۱۹۸۵ اعلام کرد که گروه را ترک کرده و معتقد بود پینک فلوید یک «نیروی تمام شده» است. گیلمور نسبت به واترز دیدی متفاوت داشت و محو شدن پینک فلوید در تاریخ را نمی پذیرفت و قصد ادامه دادن به فعالیت با گروه را داشت:«به او [واترز] قبل از رفتنش گفتم که:اگر تو بروی کار و بار می گردد و ما هستیم که آن را می گردانیم، ما خواهیم توانست این کار را بکنیم». هشدار واترز رُک و راست بود:«تو هرگز نمی توانی این کار را انجام بدهی». راجر برای نشان دادن قصد و نیت خود برای جداشدن از گروه، با ئی ام آی و کلمبیا رکوردز قرارداد بست و از آن ها نیز خواست که خودشان را از الزامات قراردادی رها کنند؛ او همچنین پیتر رودج را به عنوان مدیر کارهای خود استخدام کرد. جداشدن واترز (از دیدِ گیلمور و میسن) به معنای آزاد بودن آن ها برای ادامهٔ فعالیت با نام پینک فلوید بود. در غیاب واترز، گیلمور صفی از موسیقیدانان را برای پروژه جدید به کار گرفت. چند ماه قبل تر جان کرین، نوازندهٔ کیبورد، همراه با گیلمور در "هوکِند استودیو" بر روی قطعاتِ جدید کار می کردند که این همکاری نتیج
ه اش در آهنگ «آموختن پرواز» به ثمر رسید، گیلمور او را به تیم خود نیز دعوت کرد. گیلمور از باب ازرین نیز، که سابقهٔ همکاری در آلبوم ۱۹۷۹ «دیوار» را داشت، برای پروژه جدید خود و یکی کردن قطعات جدید دعوت به عمل آورد، ازرین این پیشنهاد را تنها مدتی بعد از رد کردن پیشنهادِ واترز برای توسعه دومین آلبوم سولوی خود «"رادیو کیاس"» پذیرفت، آلبومی که ازرین در انجام دادنش ناتوان بود. ازرین در تابستان ۱۹۸۶ وارد انگلیس شد. در این مرحله علناً الزامی برای انتشار آلبومی جدید به نام پینک فلوید نبود و گیلمور معتقد بود که قطعات جدید شاید در نهایت در قالب آلبوم سولوی سوم او منتشر شوند؛ هرچند نمایندهٔ شرکت سی بی اس رکوردز، استفان رالبوسکای، انتظارات متفاوتی داشت و طی ملاقاتی که در نوامبر ۱۹۸۶ با گیلمور و ازرین داشت، گیلمور بدون هیچ شکی نسبت به احساسات خودش به او گفت:«این موسیقی؛ صدایی که بخواهد چیزهایی شبیهِ پینک فلوید را نابود کند ندارد». گیلمور بعدها پذیرفت که غیبت واترز یک مشکل بود و آغاز کردن یک پروژه جدید بدون حضور او خیلی سخت بود. گیلمور در این آلبوم کار با ترانه سراهای گوناگونی مانند اریک استیورت و راجر مک گوق را تجربه کرد اما
در نهایت آنتونی مور بود که نظر وی را برای کار بیشتر جلب کرد. او کسی بود که بعدها در دو آهنگ «آموختن پرواز» و «هنگام روی برگرداندن» نامش به عنوان ترانه سرای همکار ثبت شد. ایدهٔ یک آلبوم مفهومی هم کنار گذاشته شد و در عوض گیلمور لیست آهنگ هایی را تعیین کرد که از لحاظ مفهومی به هم مرتبط نبودند. در پایان آن سال گیلمور تصمیم گرفت که قطعات جدید را به عنوان یک پروژهٔ فلویدی در نظر بگیرد. مراحل ضبط. "لغزش آنی در عقل" در چند استودیوی ضبط گوناگون ضبط شد که در این میان از استودیویی خانه قایقی دیوید گیلمور آستوریا بیشتر استفاده شد، آستوریا بر روی رودخانهٔ تیمز مستقر بود و به گفتهٔ باب ازرین، سرانجام محیط رودخانه خودش را به تمام آهنگ ها تحمیل کرد. «کار در آنجا سحرآمیز بود، خیلی الهام بخش بود، بچه ها در رودخانه پارو می زدند، غازها پرواز می کردند ...». از آندره جکسون، که یکی از همکاران جیمز گاتری بود، برای مهندسی صوت در آلبوم استفاده شده است. در طی فواصل نوامبر ۱۹۸۶ تا فوریه ۱۹۸۷ که گروه گیلمور روی قطعات جدید کار می کردند، ضبط کننده های دیجیتالی ۳۲-تِرَکی میتسوبیشی جایگزین ضبط کننده های آنالوگ ۲۴-تِرَکی شد که برای ضبط آلبوم
قبل از آن استفاده کرده بودند. این میل به استفاده از تکنولوژی های جدید با به کارگیری همگام ساز رابط دیجیتالی سازهای موسیقی با کمک رایانهٔ مکینتاش اپل ادامه یافت. پس از موافقت برای کار بر روی قطعات جدیدی که دارای ایراداتی هم بودند، گیلمور موسیقی دانان فصلی گوناگونی را استخدام کرد، شامل دو درامر کارمین اپایس و جیم کلتنر که جای نیک میسن در برخی ترانه های آلبوم درام زدند. میسن که از مراحل تمرین و اجرا در آلبوم بسیار دور بود، خود را با کار بر روی اثرهای صوتی مشغول کرده بود. برخی از قسمت های مرتبط با درام هم توسط ماشین های درام ضبط شدند. در این میان همسر جدید ریچارد رایت، فرانکا، با گیلمور تماس گرفت و درخواست کرد که اگر بشود، رایت در این آلبوم مشترک شود. گیلمور به این درخواست رسیدگی کرد؛ کیبوردیست گروه در سال ۱۹۷۹ گروه را ترک کرده بود و تنها موانع قانونی بود که مانع حضور دوبارهٔ او در پینک فلوید می شد، اما بعد از یک ملاقات با رایت در هامپستید او را به گروه بازگرداند. گیلمور بعدها در یک مصاحبه با یک نویسنده به نام کارل دالاس عنوان کرد که «حضور رایت ما را از لحاظ قانونی بودن و موسیقی قوی تر می کند». از این رو رایت به
عنوان یک موسیقی دان دستمزدگیر با درآمد هفتگی ۱۱هزار دلار به کارگرفته شد. اما این اشتراک وی در آلبوم بسیار ناچیز بود و بیشتر قسمت های مرتبط با کیبورد ضبط شده بودند و از این رو او از فوریه ۱۹۸۷ تنها برای تقویت صدای پس زمینهٔ کیبورد بوسیلهٔ ارگ هموند و پیانوی فندر رودز در برخی آهنگ ها مشترک شد، علاوه بر آن در بعضی هم خوانی ها نیز همکاری کرد. او یک تکنوازی کیبورد برای آهنگ «هنگام روی برگرداندن» نوشت که البته استفاده نشد. رایت در این باره گفت:«اینکه از این سولو استفاده نشد به این دلیل نبود که دوست نداشته باشند، بلکه آن ها این را فقط مناسب آهنگ ندانستند.» گیلمور بعدها بیان کرد: «میسن و رایت در آغاز کارشان در آلبوم، نوعی روان گسیختگی در توانایی نواختنشان وجود داشت، هیچکدام از این دو نتوانستند توان واقعی خودشان را نشان بدهند، از نظر من آن ها توسط واترز نابود شده بودند.»، تفسیری که به وضوح واکنش میسن را برانگیخت و گفت: «من کاتاتونی بودنم را رد می کنم، این را از مخالفان انتظار داشتم و این سخن از طرف یکی از متحدانم زیاد جالب نیست. با این حال میسن پذیرفت که گیلمور برای اینکه آلبوم جدید چگونه درک بشه مقداری دستپاچه بود.»
اشعار آهنگ «آموختن پرواز» از فصل های پرواز گیلمور الهام گرفته شده بود که گاهی اوقات با وظایف استودیویی او نیز در تضاد بود؛ این آهنگ شامل یک صدای ضبط شده از میسن است که در طی مرحلهٔ برخاست یک هواپیما ضبط شده بود. گروه در این دوره به آزمایش نمونه های صوتی می پرداخت، ازرین صدایی را از قایقرانِ گیلمور (لانگلی ایدنز) که در سرتاسر رودخانه تیمز پارو می زد ضبط کرد. حضور لانگلی در آستوریا حیاتی بود، به خصوص یکبار که قایق بر اثر افزایش سرعت رودخانه در حال کج شدن بود، آن را به سمت لنگرگاه سوق داد و آنجا لنگر انداخت. «سگ های جنگ» آهنگی بود که از یک اتفاق در طی مراحل ضبط آلبوم تأثیر گرفته بود و مضمونی سیاسی داشت. «یخ بندان نهایی» یکی از دموهای قدیمی گیلمور بود که هر از چند گاهی تلاش می کرد تا برایش شعر بنویسد، اما در نهایت تصمیم گرفته شد که به صورت بی کلام در آلبوم قرار گیرد. از سوی دیگر متن آهنگ «اندوه» قبل از ساخت موسیقی اش توسط گیلمور نوشته شده بود، سولوی آغازین گیتار در آهنگ در مموریل اسپورتز آرنا لس آنجلس ضبط شده است. با وجود اینکه آستوریا محیطی آرامش بخش را برای کار ایجاد کرده بود، اما این فصل ها به دلیل درگیری های
میان واترز و گروه بر سر نام پینک فلوید دچار وقفه شده بود. در اواخر ۱۹۸۶ واترز از طریق خانهٔ نقل و انتقالات مالی پینک فلوید فهمید که حساب بانکی جدیدی باز شده و تمام پول های آن در ارتباط با پروژه جدید پینک فلوید است. او سریعاً دیوان عدالت اداری را بکار می گیرد و می خواهد که استفادهٔ دوباره از نام پینک فلوید برای همیشه ممنوع شود، اما وکلای واترز فهمیدند که شرکای دیگر هرگز نمی پذیرند، واترز دوباره به دیوان عدالت رفت و تلاش کرد حق وتویی بدست آورد تا از نام پینک فلوید هیچ گاه استفاده نشود. در این میان گروه گیلمور هم تأیید کرد که پینک فلوید قصد دارد به وجود خود ادامه دهد، گیلمور بعداً در این باره به گزارشگر "ساندی تایمز" گفت:«راجر بخیل است و من می خواهم با او بجنگم، کسی مدعی نشده است که پینک فلوید تمام و کمال به او متعلق باشد، اگر کسی چنین ادعایی کنه شدیداً خودبین است.» واترز دو بار از آستوریا دیدن کرده بود و همراه با همسرش در اوت ۱۹۸۶ ملاقاتی را با ازرین داشت. همانطور که واترز در موسیقی پینک فلوید صاحب سهم و هدایت کننده بود، همانگونه هم می توانست هرگونه تصمیم ایجاد شده توسط اعضای گروه را مسدود کند. در فوریه ۱۹۸۷ ض
بط کردن آهنگ ها به می فیر استودیوز و مابین فوریه تا مارس هم با موافقت ازرین به اِی اَنداِم استودیوز نزدیک خانهٔ او در لُس آنجلس منتقل شد. روابط تلخ میان واترز و پینک فلوید توسط مجله "رولینگ استون" در انتشار نوامبر ۱۹۸۷ این مجله منتشر شد که به پرفروش ترین انتشار سال آن مجله نیز تبدیل شد. بسته بندی. دقت زیادی برای نام گذاری آلبوم انجام شد، سه عنوان اولیه برای نام دهی به آلبوم عبارت بودند از: «"نشانه های حیات"»، «"از وعده های شکسته"» و «"توهم های بلوغ"». برای اولین بار از سال ۱۹۷۷ و بعد از انتشار آلبوم "جانوران"، استورم تورجرسن برای طراحی جلد آلبوم استفاده شد. وی جلد آلبوم را با چینش رودخانه ای وار شمار زیادی از تخت های بیمارستان در کنار ساحل دریا به وجود آورد، برای این طرح وی از آهنگ «باز هم فیلمی دیگر» و اشارهٔ گیلمور به طرحی مبهم از تختی در یک خانهٔ مدیترانه ای الهام گرفته بود. این طرح ۸۰۰ تخت بیمارستان را در کنار ساحل ساونتون سندز از شهرستان دوون انگلیس نشان می دهد؛ جایی که صحنه هایی از فیلم "دیوار پینک فلوید" نیز در آن محل گرفته شد. یک گلایدینگ آویزان نیز در جلد قابل مشاهده است که اشاره ای روشن به آهنگ «آمو
ختن پرواز» دارد. تخت ها توسط کالین اِلگی همکار تورجرسن نظم داده شدند. عکاس رابرت داولینگ جایزهٔ طلایی را در انجمن عکاسان برای این عکس دریافت کرد، عکسی که دو هفته برای ایجادکردن آن زمان برده بود. برای دادن پیام اصلی در بسته بندی آلبوم (جداشدن واترز از گروه)، تصویری توسط یکی از بهترین عکاسان بریتانیا، دیوید بیلی، از گروه (شامل میسن و گیلمور) گرفته شد و بعد از آلبوم فضولی (۱۹۷۱) دوباره تصویری از اعضای گروه در جلدِ تاشونده گنجانده شد. نام ریچارد رایت تنها در لیست دست اندرکاران قرار گرفت، زیرا در آن موقع به صورت قانونی عضو پینک فلوید نبود. انتشار و بازخورد. "لغزش آنی در عقل" در هفتم سپتامبر ۱۹۸۷ در بریتانیا و ایالات متحده آمریکا منتشر شد. آلبوم در هر دو کشور به ردهٔ سوم جدول فروش رسید و آلبوم های بد از مایکل جکسون و وایت اسنیک از وایت اسنیک بالاتر از این آلبوم قرار گرفتند. بااینکه گیلمور درآغاز این آلبوم را یک بازگشت به روزهای خوبِ پینک فلوید می دید، اما ریچارد رایت بعدها این دیدگاه را نپذیرفت و معتقد بود که نقدهای واترز نسبتاً قابل پذیرش هستند و در مجموع این آلبوم را آلبوم تمام گروه ندانست. آلبوم به شکل قابل توجه
ی در سبک و محتوی با آلبوم قبل پینک فلوید "برش نهایی" متفاوت است. گیلمور "لغزش آنی در عقل" را به عنوان پیشکش برای بازگشت به روزهای خوب پینک فلوید ارائه داد برخلاف دوره ای که واترز بر گروه تصدی داشت و شعرها مهم تر از آهنگ بودند. گیلمور مدعی بود که دو آلبوم "نیمه تاریک ماه" و "کاش این جا بودی" تنها بخاطر همکاری واترز نبود که به موفقیت رسیدند و همچنین در آن آلبوم ها تناسب بهتری میان شعر و موسیقی دیده می شد (نسبت به آلبوم های بعد). او همچنین عنوان کرد که وی با لغزش آنی در عقل خواسته به کارهای گذشتهٔ گروه، که تناسب بهتری میان شعر و موسیقی بود، برگردد. راجر واترز دیدگاه خود را دربارهٔ آلبوم این گونه بیان کرد: رابرت کریست گو، منتقدی از روزنامهٔ "ویلیج وُیس"، دربارهٔ آلبوم نوشت:«به صورت خلاصه؛شما می دانید که مفهوم دهندهٔ اصلی آلبوم ها گروه را ترک کرده و تنها ایده های قابل ذکر کوچکتری ایجاد شده اند». مجلهٔ ساندز نیز آلبوم را این گونه تفسیر کرد: «برگشت از دیوار به جایی که الماس ها مجنونند، ماه ها نیمهٔ تاریک دارند و مادران هم دارای قلب اتمی هستند.» دیدگاه "مجله کیو" دربارهٔ "لغزش آنی در عقل" بیشتر بر این بود که این آلبو
م بمانند چهار آلبوم قبل پینک فلوید، که به نوعی به واترز وابستگی بیشتری داشتند، یک نوع آلبوم سولوی دیوید گیلمور است. دیدگاهی از سوی ویلیام روهلمن که از وبگاهِ آل میوزیک. کام منعکس شد بر این باور بود که "لغزش آنی در عقل" یک «آلبوم سولوی دیوید گیلمور به جز در نامش» است. لغزش آنی در عقل گواهی طلایی و نقره ای را در اول اکتبر ۱۹۸۷ در بریتانیا بدست آورد، در دوم نوامبر هم توانست در ایالات متحده گواهی نامه طلایی و پلاتین را دریافت کند. در همان سال در ۱۸ ژانویه گواهی دو بار پلاتین، سه بار پلاتین در ۱۰ مارس ۱۹۹۲ و چهار بار پلاتین را در سال ۲۰۰۱ بدست آورد، و به آسانی فروش های آلبوم قبل، برش نهایی، را پشت سر گذاشت. آلبوم در سال ۱۹۸۸ به صورت محدود همراه با پوسترهای کامل و یک برنامهٔ تضمینی بلیت برای کنسرت های آیندهٔ گروه در بریتانیا بازانتشار یافت. در سال ۱۹۹۴ نیز به صورت دیجیتال رمستر و منتشر شد. نسخه ای از آلبوم در سالگرد انتشار در ۱۹۹۷ منتشر شد. تور. گروه تصمیم گرفته بود قبل از کامل شدنِ آلبوم؛ تور/کنسرتی را در حمایت از این برگزار کند، اما تمرین های نمایشی بسیار نامنظم بود و میسن و رایت کاملاً خارج از تمرین ها بودند. هن
گامی که واترز با برخی مسئولین سازماندهی این تورها در ایالات متحده تماس گرفت و تهدیدشان کرد که اگر از نام پینک فلوید استفاده کنند از آن ها شکایت خواهد کرد موضوع پیچیده تر هم شد. با این حال گیلمور و میسن هزینه های راه اندازی را تأمین کردند (میسن از همسرش جدا شده بود و به عنوان وثیقه از فراری ۲۵۰ جی تی او خود استفاده کرد). بااینکه برخی از مسئولین سازماندهی این تورها تحت تأثیر تهدید واترز قرار گرفته بودند اما چند ماه بعد در تورنتو بیش از ۶۰٬۰۰۰ بلیت در مدت چند ساعت فروخته شد. هنگامی که گروه جدید (همراه با رایت) در سرتاسر آمریکای شمالی تور برگزار می کرد، در یک مورد "تورِ رادیو کیاسِ" واترز نزدیک به آن ها بود. واترز حضور اعضای پینک فلوید را در کنسرت هایش، که عمدتاً در سالن های کوچکتری در قیاس با اجراهای گروه سابق خود برگزار می شد، ممنوع کرده بود. واترز همچنین یک حکم پرداخت هزینه کپی رایت برای استفادهٔ آنان از خوک های پینک فلوید نوشت که آن ها با وصل کردن آلت جنسی مذکر به زیر بادکنک های خوکی برای تمایز با طرح واترز واکنش خود را نشان دادند. بالاخره در نزدیکی نوامبر ۱۹۸۷، واترز شکست در این جدال را پذیرفت و در طی ملاقات
ی در ۲۳ دسامبر در آستوریا سرانجام تسویه حساب کرد و اجازهٔ استفاده از نام پینک فلوید را داد. گیلمور و میسن دیگر می توانستند از نام پینک فلوید تا ابد استفاده کنند و واترز هم با این موافقت کرده بود؛ این پذیرش شامل حقوق چیزهای دیگر مانند حقوق آلبوم دیوار هم می شد. با این حال تنش همچنان پابرجا بود. واترز گاه به گاه دوستان سابق خود را ناچیز می شمرد و میسن و گیلمور هم به ادعاهای واترز این گونه پاسخ می دادند که آن ها بدون او شکست خواهند خورد. روزنامهٔ سان دربارهٔ واترز گزارشی چاپ کرده بود و ادعا کرده بود که او به یک هنرمند پول پرداخت کرده تا ۱۵۰ دستمال توالت غلتان شامل تصویر صورت گیلمور روی هر برگهٔ آن را ایجاد کند. واترز بعدها این گزارش را بی ارزش دانست، اما این نشان داد که چه جدایی عمیقی میان او و دوستان سابقش در آن دوره افتاده بود. تور لغزش آنی در عقل یک کنسرت/تور موفق بود. در هریک از محل های برگزاری در ایالات متحده که گروه اجرا داشت، تماشاگران زیادی حضور می یافتند و این باعث شد که تورهای پینک فلوید در این سال؛بیش از هر گروه دیگری موفقیت کسب کند. این تور در استرالیا، ژاپن، اروپا و بریتانیا بدون وقفه برگزار شد، بعد
آن گروه دو بار برای اجرا به ایالات متحده رفت. آلبومی زنده شامل اجراهایی از این تورها با نام صدای دلچسب رعد در ۲۲ نوامبر ۱۹۸۸ و بدنبال آن در ژوئن ۱۹۸۹ یک ویدئو کنسرت همنام آلبوم زنده منتشر شد. این آلبوم توسط کارکنان سایوز تی ام-۷ نیز پخش شد تا پینک فلوید اولین گروه موسیقی راک باشد که ترانه هایش در فضا پخش می شود. تور در نهایت در سپتامبر ۱۹۹۰ در نِب وُرد پارک بعد از ۲۰۰ اجرا و مخاطبی نزدیک به ۴٫۲۵ میلیون نفر به پایان رسید و بیش از ۶۰ میلیون پوند هم نصیب پینک فلوید شد.
توماش گاریگ ماساریک سیاستمدار، جامعه شناس و فیلسوف چک بود که در امپراتوری اتریش-مجار زندگی می کرد. او مبارز حقوق اسلاوها بود و بین سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۵ اولین رئیس جمهور چکسلواکی شد. زندگی. توماش ماساریک در سال ۱۸۵۰ متولد شد. او پسر یک درشکه چی اسلواک و یک آشپز بود. در سال ۱۸۸۲ استاد فلسفه در وین شد. او در ۱۸۹۱ به پارلمان رفت و برای حقوق اقلیت اسلاو زیر سلطه حکومت ناسیونالیست چک تلاش می کرد. در سال ۱۹۰۰ حزب پیشرو چک را تأسیس کرد. وقتی امپراتوری اتریش-مجار به جنگ جهانی اول (۱۹۱۴) کشیده شد، ماساریک به آمریکا فرار کرد و شروع به فعالیت برای حمایت از مهاجران چک و اسلواک کرد و کوشید تا وودرو ویلسون رئیس جمهور آمریکا را برای استقلال چکسلواکی از امپراتوری اتریش-مجار تشویق و تحریض کند. بعد از پیمان صلح، چکسلواکی کشور مستقلی و ماساریک اولین رئیس جمهور چکسلواکی شد.
به صلح یک شانس بده آهنگی است که توسط جان لنون نوشته شده است که در ابتدا تحت لنون/مک کارتنی، ترانه ای است که در سال ۱۹۶۹ در آلبوم جان لنون/پلاستیک اونو باند که توسط اپل ۱۳ در بریتانیا و اپل ۱۸۰۹ در ایالات متحده منتشر شد. این اولین ترانه ای است که توسط جان لنون به طور انفرادی خوانده شده است. این آهنگ سرود آمریکایی ها علیه جنگ ویتنام در دهه ۱۹۷۰ بود. این ترانه در رده چهاردهم ۱۰۰ اثر برتر بیلبورد و دومین در جدول آهنگ های بریتانیا است.
«پاپاراتزی» آهنگ خواننده پاپ آمریکایی لیدی گاگا است. این آهنگ به عنوان آخرین ترانه از آلبوم شهرت در ۵ ژوئیه ۲۰۰۹ منتشر شد. این ترانه در چارت های استرالیا، کانادا، ایرلند، انگلستان و ایالات متحده آمریکا جزء ۱۰ ترانه برتر بود و در چارت های جمهوری چک، آلمان، US Hot Dance Club Songs و US Pop Songs اول شد. موزیک ویدئو این ترانه در ام تی وی ویدئو موزیک اورادز ۲۰۰۹ در دو زمینه نامزد جایزه شد. گاگا این ترانه را در مراسم ام تی وی ویدئو موزیک اورادز ۲۰۰۹ اجرا کرد.
لستر راسل براون (متولد ۲۸ مارس، ۱۹۳۴) تحلیلگر محیط زیست ایالات متحده، بنیان گذار مؤسسه "worldwatch"، و بنیان گذار و رئیس مؤسسه "Earth policy"، یک سازمان پژوهشی غیرانتفاعی مستقر در واشینگتن است. "پیتر دی" مفسر رادیو بی بی سی او را "یکی از بزرگترین پیشگامان حفظ محیط زیست "می نامد. براون نویسنده یا نویسنده مشترک بیش از ۵۰ کتاب در مورد مسائل جهانی محیط زیست است و آثار او به بیش از چهل زبان ترجمه شده اند. تازه ترین کتاب او «جهان روی لبه» دربارهٔ چگونگی جلوگیری از فروپاشی اقتصادی و زیست محیطی است (۲۰۱۱) براون بر اثرات جغرافیای سیاسی بر رشد سریع قیمت غلات و حبوبات تأکید می کند، با توجه به اینکه "بزرگترین تهدید در پایداری جهانی، آمادگی بالقوه برای بحران غذایی در کشورهای فقیر است و اینکه این موضوع می تواند سبب "افت تمدن" شود. وی در مجله سیاست خارجی، سهم «جغرافیای سیاسی غذا» بر ایجاد انقلاب و تحول در کشورهای مختلف را شرح می دهد. انتشار اخطارها. بعد از یک گفتگو در دانشگاه کاتوبا در سال ۲۰۰۸، نشریهٔ دانشگاه او را " پُل ریورِ محیط زیستی" نامید، چرا که او به مخاطبانش هشدار داد که: "پایان یافتن تمدن بسیار نزدیک است، مگر این
که تمدن مسیر حرکت اش را تغییر دهد… ما در دوران رقابت بین حد تسلیم طبیعت و سیاست به سر می بریم،" ما بیش از هر چیز می خواهیم تجارت جهانی را از واقعیت های محیط زیست آگاه کنیم." او افزود: "ما نمی خواهیم به دوران بعد از ذوب شدن یخ هایمان برویم تا آن زمان بفهمیم که به دردسر افتاده ایم. برای جلوگیری از افزایش ۲۳ فوتی ارتفاع آب ها حاضریم چقدر هزینه دهیم؟" او توضیح می دهد که " هزینه های غیر مستقیم آیندهٔ ما را تضمین می کنند" و با نادیده گرفتن این هزینه ها " ما هم دقیقاً همان کاری را انجام می دهیم که اِنرُن انجام می دهد- نپذیرفتن هزینهٔ کتاب ها. مصرف گرایی امروز بدون داشتن هیچ نگرانی ای نسبت به آینده یک فلسفهٔ فاتحانه نیست." او از سرعت رشد جمعیت و جنگل زدایی و " دو نگرانی جدید- افزایش قیمت غذا و نفت" صحبت کرد. او گفت: "همچنانکه قیمت غذا افزایش می یابد، قیمت بذر هم افزایش می یابد." ارائه راه حل ها. در دسامبر ۲۰۰۸، براون راهکارهایی جهت ایجاد شغل های جدید برای سرمایه گذاری عمومی هم در صنعت انرژی قابل بازیافت و هم در تکنولوژی بهره وری انرژی ارائه کرد. او آمار رشد به همراه تعداد محاسبه شده شغل های که ایجاد خواهد شد: او خاطر
نشان می سازد" از لحاظ تاریخی نادر است که برای چندین تهدید پدیدار شده راه حلی مشترک داشته باشیم". گزیدهٔ کتاب ها. براون به تنهایی و با همکاری دیگران بیش از ۵۰ کتاب را تألیف کرده است. او یکی از پرفروشترین نویسنده های دنیاست و کتاب هایش به حدوداً ۴۰ زبان منتشر شده اند. در میان کتاب های اولیه اش می توان به "انسان"، "زمین و غذا"، "دنیا بدون مرزهاً و "ساختن جامعه ای قابل تامین" اشاره کرد. کتاب سال ۱۹۹۵ اش به نام "چه کسی چین را تغذیه خواهد کرد؟" دیدگاه رسمی را دربارهٔ دورنمای غذای چین به چالش کشید و صدها کنفرانس و سمینار را به راه انداخت. در طول سال ها کتاب هایش تفکر و عملکرد بسیاری از رهبران جهانی را تحت تأثیر قرار داده است. برای مثال وقتی مجله وایرد از او در مورد همفکری تد ترنر بنیان گذار CNN با آرای او پرسید، پاسخ داد، " تد یکی از متعهدترین طرفداران محیط زیست است، او پس از اینکه "نقشه B " اصلی را در ۲۰۰۳ خواند، تماس گرفت و گفت می خواهد آن را میان تصمیم گیرندگان کلیدی دنیا پخش کند—فرمانداران ایالات، اعضای کابینه، مدیران عامل فورتون ۵۰۰. او…۳٫۵۶۹ نسخه را پخش کرد با این یادداشت' من اینو خوندم. چیز مهمیه. تو هم باید
بخونیش' " چه کسی چین را سیر خواهد کرد. براون در این کتاب- که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد- فشاری را که کشورهای توسعه یافته- مخصوصاً چین- بر منابع جهانی وارد می کنند، آشکار می کند. او در کتابش می نویسد: «چین، بزودی ممکن است، برای غذا دادن به ۱٫۲ میلیارد نفر جمعیت اش، مجبور به وارد کردن مقدار بسیار زیادی غله شود که این عمل منجر به افزایشی بی سابقه در قیمت جهانی غذا می شود.» او به برخی از موقعیت های دشوار چین در آینده اشاره می کند: آب کمیاب می شود؛ ۸۰ درصد از غلات شان به آبیاری احتیاج خواهد داشت؛ شهرهای رو به گسترش، به منظور صنعتی سازی، مراتع را از بین می برند؛ تولید غذا متوقف می شود؛ و جمعیت همچنان در حال افزایش است. «پایان هر سال معادل است با تولد یک پکن جدید.» او تأثیری که رشد جمعیت چین، بر اقتصاد جهان می گذارد را اینگونه تشریح می کند: " افزایشِ قیمتِ غذایِ چین، باعث افزایش قیمت غذای جهانی می شود. کمیابی زمین در چین به معنای کمیابی زمین برای هر انسان می باشد؛ و تأثیر کمبود آب، بر کلِّ دنیا وارد می آید. وابستگی چین به وارداتی در سطح کلان - همانطوری که شیلات جهان از بین می رود- به معنای یک زنگ بیداری است که در آن با م
سئله ی، توانایی زمین در غذا دادن به انسان، مواجه ایم." یکی از راهکارهای براون مربوط به دورهٔ جدیدی است که علت اش کمبود غذا است. " تعریف مجدد امنیت ملی، بدور از آماده باش های نظامی، و پشتیبانی از عرضهٔ برابر غذا، می تواند به خوبی راهبر ما باشد. در پیشگفتار کتاب می نویسد: «با اینکه می دانستم که دولت چین از اینکه ممکن است مجبور شود مقادیر عظیمی غلات وارد کند آگاه است، اما نمی دانستم که این موضوع از چنین حساسیتی برخوردار است. همهٔ رهبران امروز چین، بازماندگان قحطی وسیعی هستند که بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ پیش آمد که در واقع پیامد «سیاست یک گام بزرگ به جلو» بود. قحطی ای که زندگی ۳۰ میلیون نفر را گرفت، که چندصد میلیون نفر هم در آستانهٔ قحطی بودند.» فراتر از ظرفیت کره. در این کتاب- که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد- او اعمالی، که در آنها " مطالبات نوین انسانی، از ظرفیت های طبیعی زمین پیشی می گیرند را برمی شمرد، و همچنین به بررسی چگونگی اثرگذاری تخریب محیط زیست، بر تولید غذا، در مقیاسی جهانی، می پردازد." او به عنوان سند تعدادی از تغییرات اساسی ای که در تمدن شهری امروز تاثیرگذارند را معرفی می کند: براون اینگونه نتیجه گیری می کند:
" توانایی ما جهت فراهم کردن غذای کافی روی میز شرط بندی است، و پیروزی در این بازی، فقط به کوشش هایمان در بستر فرهنگ بستگی ندارد، ما سیاست انرژی را داریم که متعادل کنندهٔ شرایط اقلیمی است، ما به تلاشی جهانی در راستای افزایش آب تولیدی نیازمندیم و همین طور به انقلابی کارآمد، در سیستم های حمل و نقل زمینی و سیاست های جمعیتی.
نایر رگالادو (متولد ۲ اوت ۱۹۸۵، میامی) مدل, خواننده و رقاص آمریکایی که خیلی ها وی را با اجرا در ترانه پرطرفدار من را ببوس از پیتبول می شناسند. نیر یکی از مدل های همیشگی پیتبول بوده و در بیشتر ترانه های وی با پیتبول اجرا کرده است.
بایرنی یا اتریشی-بایرنی نام گروهی از گویش ها از شاخه آلمانی علیا از خانوادهٔ زبان های ژرمنی است. گویشوران آن حدود ۲۱ میلیون نفر می باشند که اکثراً در مناطق زیر پراکنده اند:
«دوست دختر» نام آهنگی از خواننده و آهنگ ساز پاپ کانادایی آوریل لوین است که به عنوان اولین تک آهنگ از سومین آلبوم استودیویی اش به نام بهترین چیز لعنتی در تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۰۷ به فرمت دیجیتال دانلود به بازار عرضه شد. در این ترانه لوین علاوه بر سبک پاپ همیشگی اش در قسمت هایی از سبک رپ نیز استفاده کرد. این ترانه برگرفته از ترانهٔ تونی باسیل با نام «من یک دوست پسر میخوام» است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شده بود. این ترانه یکی از موفقترین کارهای آوریل بود. ریمیکس این کار توسط دکتر لوک و به همراهی لیل ماما خوانده شد.
کنش به تأیید اوست یکی از دو شعاریست که بر پشت نشان بزرگ ایالات متحدهٔ آمریکا نقش بسته است. شعار دیگرِ بر پشتِ نشان، "نظم نوین اعصار" (Novus ordo seclorum) و شعار نقش بسته بر روی نشان، "یک از بسیار" هستند. این عبارت از واژگان لاتین annuo به معنای «تأیید کردن، تصدیق کردن» و coeptum به معنای «کنش، تعهدات» تشکیل شده و به صورت تحت اللفظی «کنش به تأیید اوست» معنا می شود. در ۱۷۸۲، ساموئل آدامز از کنگره، ویلیام بارتون از فیلادلفیا را که یک هنرمند طراح بود مأمور طراحی نشان ملی کرد. بارتون برای پشت نشان هرمی سیزده لایه که در بالای آن چشم ایزدی قرار گرفته بود را پیشنهاد کرد. شعارهایی که بارتون برای پشت نشان در نظر گرفته بود "با یاری الهی" و "جاودان" بودند. هرم و شعار "جاودان" از اسکناس ۵۰ دلاری واحد پول قاره ای الهام گرفته شده بود که توسط فرانسیس هاپکینسون طراحی شده بود. بارتون توضیح می داد که شعار به چشم ایزدی اشاره دارد: «مقصود از "با یاری الهی" که به چشم در نشان اشاره دارد، چشم ایزدی است.» در نظر بارتون، خدا و چشم ایزدی مفاهیم یکسانی بودند. به هنگام طراحی نسخهٔ نهایی نشان بزرگ، چارلز تامسون که سابقاً یک آموزگار زبان
لاتین بود، هرم و چشم را در پشت نشان نگاه داشت ولی شعارهای «"کنش به تأیید اوست"» و «"نظم نوین اعصار"» را به ترتیب جایگزین «"با یاری الهی"» و «"جاودان"» کرد. تامسون علت انتخاب شعارها را چنین می دانست: چشم بر روی آن [هرم] و شعار «"کنش به تأیید اوست"» به نشانه های فراوانی که حاکی از دخالت مشیت الهی به نفع نهضت آمریکاست اشاره دارند. سرچشمهٔ هر دو شعاری که بر پشت نشان بزرگ ایالات متحده نقش بسته اند به سروده های ویرژیل، شاعر رومی بازمی گردد. در انه اید، گفتار نهم، سطر ۶۲۵ آسکاین، فرزند قهرمان داستان، انه، این گونه دعا می کند که: «ای ژوپیتر توانا! کنش های بی باکانه [مرا] تأیید نما!»