Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی و غیره است ،و ۲۰درصد مشغول صنعت تولیدات و تجارت مشغول به کار است... قریه ها. ولسوالی سنگ تخت و بندر از چند قریه بزرگ مانند سنگ تخت، ناوه خُلبرگ، تلخک، ارک ولعلی، شیخ علی، برغستونک، میرهزار، میراثی، بندر بالا، بندر پایین، غجورباش، سیاچوب، دُروب، دوغور و… تشکیل شده است. اقتصاد. بیشتر مردم این سامان زندگی خود را از راه کشاورزی و دام پروری تأمین می کنند. مردم این السوالی گندم «شخ کوی» و گندم نرم کوی، جواری، عدس، شَخَل، پیاز، کچالو، باقلی، زردک، شلغم کشت می کنند که از این طریق مخارج و خور و خوراک شان را تأمین می کنند. حیوانات اصلی این مردم عبارت اند از گاو، گوسفند، بز، خروس، خر، اسب و… همچنان این ولسوالی دارای یک معدن بزرگ کچ می باشد که توسط شرکت های کوچک خصوصی کندن کاری و پخته گردیده به ولسوالی های همجوار، صادر می گردد. مردم. بر پایهٔ آمار توزیع درصدی نفوس ولسوالی سنگتخت و بندر نسبت به ولایت دایکندی ۱۲٫۴ است. از نظر نسبیت جنسیتی ۱۰۸ مرد در برابر ۱۰۰ زن است. این ولسوالی دارای ۲۹۰ قریه، ۵۲۵۶ کیلومتر مربع مساحت و طبق برآورد اداره مرکزی احصائیه در سال ۱۳۹۹ تقریباً ۵۹٬۰۴۳ نفوس دارد که از آن جمله ۲۹٬۹۳۰ نفر مرد و ۲۹٬
۱۱۳ نفر آن زن می باشد. طوایف عمده این ولسوالی، روشن بیگ، حیدر بیگ، نیکه، پیرستان، چاووش، سرخک، خاله و… می باشد. منابع. خبرگزای صدای افغان https://www.avapress.com/fa/news/197323/%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1-%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B7%D9%81%D8%A7%D9%84-%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DA%A9%D9%86%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B9-%D8%AE%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AA-%D8%B1%D9%88%D8%A8%D8%B1%D9%88-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%86%D8%AF
شارستان یا شهرستان یکی از ولسوالی های ولایت دایکندی در مرکز افغانستان است. جمعیت آن در سال ۱۳۹۹ (خورشیدی) ۸۰٬۷۴۰ نفر اعلام شده است. شارستان در قدیم بنام «سه پای» یاد می شد که بر اساس تقسیمات اداری جز حکومت کلان دایزنگی بود. در سال ۱۳۴۳ خورشیدی از حکمرانی دایزنگی جدا شده و به ولایت ارزگان ملحق گردید. در سال ۱۳۸۱ خورشیدی ولایت جدیدی دایکندی ایجاد شد و ولسوالی شارستان از توابع ولایت دایکندی قرار گرفت. نام. شارستان را به صورت نوشتاری شهرستان هم می نویسند، که گویا شهر است، اما در اصل شارستان شهر نیست بلکه سرزمین کوهستانی است و خود مردم محل به آن «شارستو» می گویند. به احتمال زیاد نام «شارستان» از لقب «شار» گرفته شده، جایی که شاران غرجستان سکونت داشتند، پادشاهان غرجستان در قدیم عنوان «شار» و «شیر» را داشتند. جغرافیا. ولسوالی شارستان، دارای مساحت تخمینی ۴۶۵۳ کیلومترمربع بوده، از شمال با ولسوالی اشترلی، از جنوب به ولسوالی گیزاب از غرب با نیلی مرکز ولایت دایکندی، از شرق با ولسوالی میرامور، و از جنوب شرق به ولسوالی اجرستان ولایت غزنی متصل است که دارای ۳۷۷ قریه می باشد، و قریه های گیرو آن مانند، چهارصد خانه، القو، آهنگر،
مرغ سی، برگر، بردیز، میرغلام، بذک، اشتو، مملوق، جنگلک، چمه لق، چوچان، منگور و آشکارآباد است که به شرق گیرو موقعیت دارد. پیتاو شامل علاقه های، راباط، لرگر، الودال، بورلو، چهاراسپان، صرف، آمیج، ورس، القان و شیرو می باشد، قسمت پائین پیتاو را قریه های «دشت بله» بنام های مور، پالیج، خوجه چاشت، کته سنگ، غوچو، زردنی، غاف و میزو می نامند. اقتصاد. بادام از عمده ترین حصولات زراعتی و میوهٔ خشک شارستان بوده و هزاران باغدار، از این طریق امرار معاش می کنند. انواع بادام کفمل، کاغذی، ستاربایی و سنگک در این ولسوالی وجود دارد که بهترین آن کفمل می باشد چون پوست نازک دارد و با فشار دادن دست، جدا می شود. با آغاز ماه سنبله، مردم شارستان به سراغ جمع آوری بادام می روند و تا ختم این ماه، بادام را جمع کرده و در آغاز ماه میزان، بادام کم کم وارد بازار می گردد. در ۲۹ سنبله ۱۳۹۹ (خورشیدی) فابریکه پروسس بادام ممتاز در این ولسوالی توسط سازمان آکسفام ساخته شد که قادر است در یک ساعت ۵۰۰ کیلوگرام بادام را پروسس کند. مردم شناسی. باشندگان این ناحیه را هزاره ها تشکیل می دهند. مردم شارستان (سه پای). در شارستان بیشتر از ۲۴ قبیله ساکن اند بخشی مردم
این ناحیه از آوارگان جنگ ارزگان، دایه و چوره و کمسون می باشند طوایف که به شارستان رفتند، باسی، اَخی، حیدر، پشتو، و پولاده هستند. طایفه بزرگ این منطقه، میرامور، غولَکَه و الودال اند که دارایی چندین شاخه و شعبه می باشند مانند شاخه نیازخانی، خوش آمدی، نوربیگ، عادل بیگ، میرغلام، نوک، پیکی، پرچی، بایبوغه، میرو، هوشتو، بیگ، سید احمد، مقصود و غیره هستند. سه پای از نام همین سه طایفه ای بزرگ گرفته شده، که تا سال ۱۳۱۷ ش ولسوالی شارستان بنام (سه پای دایزنگی) یاد می شد، قبر میرامور در برکر در فاصله سه کیلومتری دریایی هلمند است و اجداد آنها از زابلستان آمده بودند زابلستان مرکز اصلی هزاره ها در تاریخ است.
کجران یکی از ولسوالی های ولایت دایکندی در مرکز جغرافیایی افغانستان است که قبلاً به دو بخش کجران خاص-کجران مرکزی-(کجران فعلی) و کجران عام (کیتی فعلی) تقسیم می شد؛ که کجران عام از کجران خاص جداشده و خود یک ولسوالی مستقل با نام کیتی تشکیل داد. کجران فعلی همان کجران مرکزی یا کجران خاص سابق می باشد. مردم. جمعیت کجران در سال ۲۰۰۴ (میلادی) تقریباً ۲۶٬۲۵۹ نفر اعلام شده است و از قوم بلوچ هستند و تعداد زیادی از مردم کجران سال های گذشته به ترکستان، مزار شریف و شولگره مهاجرت کردند که تعدادشان از مردم ساکن کجران هم بیشتر شده است. تعداد زیادی از مردم کجران هم به ایران مهاجرت کردند که در تهران، کرج، قم و سمنان ساکن هستند و تراکم اصلی آنها در شهرستان پاکدشت (مامازند) و ورامین از توابع تهران است. حدود اربعه. ولسوالی کجران در قسمت غرب نیلی قرار گرفته از لحاظ موقعیت جغرافیای حاصل خیزترین مناطق افغانستان به شمار می اَید. این ولسوالی از قسمت غربی متصل است به ولسوالی باغران، ارزگان و چار چینه. از سمت جنوب متصل است به ولسوالی ارزگان ولسوالی چار چینه. از قسمت شرقی متصل است با مرز ولسوالی گیزاب ولایت ارز گان. از طرف شمال متصل است به
ولسوالی باغران ولایت هلمند و ولسوالی کیتی. کشاورزی. ولسوالی کجران به نسبت آب و هوایی مناسب و خاک مطلوب، دارای درختان مثمر از قبیل انگور، انار، سیب، توت، انجیر، شفتالو، نارنج، مالته، گیلاس، زرد اَلو، چکه، آلبالو می باشد. پیداوار این ولسوالی بیشتر: شالی، گندم، زیره، جواری، لوبیا، ماش سیاه، ماش سبز، کنجید، باقلی، خربزه، هندوان و انواع سبزیجات می باشد، در ولسوالی کجران از چهار فصل سال در سه فصل آن کشت و زراعت می شود. معادن. در کوه های ولسوالی کجران معدن زمرد، سرب و لعل پیازی موجود است. رود کجران که دارای آب سرشار و فراوان می باشد قریه هایی که برای مزرعه از اَن استفاده می کند قرار ذیل است: قریه جوی غلامان، جوی ولی عصر، برگیر، هفتاد نفر، خمی توت، رشک، سنگ شهرک، لنده بیدک، کورک، بیدک، شگاتک، کرک توغی، دهن خجو، پانه جوی، باغبان، قاسم اَباد، سرخ سرک، لختوغی، ناسو، زرد گلان، کندوها و غیره که در اطراف مسیر این رودخانه قرار داشته، و این رود در رشد اقتصادی مردم تأثیر بسزای دارد. رود مذکور بسیار آب فراوان دارد اما به دلیل نبود امکانات و ضعف اقتصادی مردم به طور درست از آن استفاده صورت نمی گیرد. آثار تاریخی. در ولسوالی کجران
سه زیارت تاریخی است بنام های زیارت ماهیگان، شاه الماس و زیارت کاینات که مردم همیشه به خاطر زیارت به آن جا می رود. دو برج کهنه و تاریخی نیز در ولسوالی کجران وجود دارد که یکی شان در ناوی رود کجران منطقه لختوغی و یکی در مرکز ولسوالی کجران می باشد. امنیت. در طول سالهای انقلاب و سالها از عمر دولت جدید می گذرد و کجران همچنان مورد حملات و تهاجم گروه طالبان قرار دارد ولی همیشه مردم ولسوالی کجران توانسته که دشمن را از پای درآورد و شکست دهند، در مقابل دشمن مقاوم بوده و از خود دفاع نمودند و شهدای فراوانی تقدیم کردند.
ولسوالی کیتی یکی از ۹ ولسوالی ولایت دایکندی، به مرکزیت شهر کیتی در مرکز افغانستان است. گیتی از ولسوالی های درجه سوم ولایت دایکندی بوده، ۱٬۴۵۳ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۳۹۹ حدود ۵۶٬۴۳۶ نفر می باشد. بهداشت. ریاست صحت عامه ولایت دایکندی در ۲۷ جوزای ۱۴۰۰، یک مرکز تشخیصیه کرونا و یک مرکز تولید آکسیجن جهت مبارزه با ویروس کرونا در ولسوالی کیتی افتتاح کرد. ورزش. فوتبال ورزش مورد علاقه ولسوالی کیتی و تیم فوتبال اتحاد کیتی قویترین تیم فوتبال ولایت دایکندی می باشد. این تیم در مسابقات فوتبال به مناسبت سال نو که میان ۲۲ تیم از سطح ولایت دایکندی در شهر نیلی برگزار شده بود، توانست قهرمان این مسابقات شود. تیم های فوتبال آزادی شهرستان و اتحاد کیتی توانستند بعد از شکست دادن حریفان شان به فینال این مسابقات راه یابند. تیم اتحاد کیتی توانست تیم آزادی شهرستان را ۲ بر ۰ در هم کوبد و جام قهرمانی را بالای سر برد.
میرامور یکی از ولسوالی های ولایت دایکندی در مرکز افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۲۰ (میلادی) ۸۶٬۰۲۴ نفر اعلام شده است. در بین ولسوالی های ولایت دایکندی، میرامور بیشترین تعداد نفوس را دارا بوده که ۱۸/۷ فیصد مجموع نفوس ولایت دایکندی را تشکیل می دهد.
نیلی یکی از ولسوالی های ولایت دایکندی در مرکز افغانستان است. جمعیت آن در سال ٢۰٢۰ (میلادی) ۴٢٬٨٣٢ نفر اعلام شده است. شهر اصلی این منطقه که نیلی نیز نامیده می شود، مرکز استان دایکندی است. شهر نیلی دارای یک فرودگاه کوچک (بالگردی) با باند شن و یک ایستگاه رادیویی تجاری است. شرایط آب و هوایی در فصل زمستان شدید و جاده های خطرناک است. این ولسوالی که مرکز ولایت دایکندی است شامل قریه های دشت، سرنیلی، ونوک، خوالک، پای نیلی، سنگموم، لذیر، غروج، غدار، کوه آغا حسین، پایکوتل، خاکباد، لشکرگاه، سوختوک، میش و… می باشد. به دلیل عدم دسترسی جغرافیایی نیلی و مشکلات حاد امنیتی، تنها در آوریل ۲۰۰۷ بود که سازمان ملل متحد دفتر «هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان» (UNAMA) را در نیلی افتتاح کرد.
ولسوالی آیبک، ایبک یا سمنگان یکی از ۷ ولسوالی ولایت سمنگان، به مرکزیت شهر ایبک در شمال افغانستان است. ایبک از ولسوالی های درجه دوم ولایت سمنگان بوده، پهناوری آن ۱۵۵۳ کیلومتر مربع است و با ۱۲۰٬۸۳۳ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، پر جمعیت ترین ولسوالی ولایت سمنگان می باشد. ولسوالی ایبک از شمال و غرب با ولسوالی حضرت سلطان، از شرق با ولایت قندوز و از جنوب با ولسوالی خرم و سارباغ محدود می باشد.
ولسوالی حضرت سلطان یکی از ۷ ولسوالی ولایت سمنگان، به مرکزیت حضرت سلطان در شمال افغانستان است. حضرت سلطان خانه ابدی شاعر و عارف بزرگ وقت سلطان بایزید بسطامی است کی نام این ولسوالی از نام این عارف و شاعر بزرگ گرفته شده است. این ولسوالی از ولسوالی های درجه سوم ولایت سمنگان بوده، پهناوری آن ۹۸۵ کیلومتر مربع است و با ۴۷٬۵۸۳ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، پنجمین ولسوالی پر جمعیت ولایت سمنگان می باشد. ولسوالی حضرت سلطان در ۲۰ کیلومتری شمال شهر آیبک قرار دارد و از شمال و شرق با ولایت قندوز، از غرب با ولسوالی فیروزنخچیر، از جنوب با ولسوالی های آیبک و خرم و سارباغ و از جنوب شرق با ولسوالی دره صوف پایین محدود می باشد.
ولسوالی خرم و سرباغ یکی از ۷ ولسوالی ولایت سمنگان، به مرکزیت خرم و سرباغ در شمال افغانستان است. خرم و سرباغ از ولسوالی های درجه دوم ولایت سمنگان بوده، پهناوری آن ۲۱۲۲ کیلومتر مربع است و با ۴۵٬۸۲۶ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، چهارمین ولسوالی پر جمعیت ولایت سمنگان می باشد. ولسوالی خرم و سرباغ از شمال با ولسوالی ایبک، از غرب با ولسوالی دره صوف پایین، از جنوب با ولسوالی روی دوآب و از شرق با ولایت بغلان محدود می باشد.
ولسوالی دره صوف بالا یکی از ۷ ولسوالی ولایت سمنگان، به مرکزیت بازار سوخته در شمال افغانستان است. دره صوف بالا از ولسوالی های درجه اول ولایت سمنگان بوده، پهناوری آن ۲۹۱۱ کیلومتر مربع است و با ۷۴٬۳۴۹ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، سومین ولسوالی پر جمعیت ولایت سمنگان می باشد. باشندگان این منطقه را هزاره ها تشکیل می دهند. ولسوالی دره صوف بالا از شمال با ولسوالی دره صوف پایین، از غرب با ولایت سرپل، از شرق با ولسوالی روی دوآب و از جنوب با ولایت بامیان محدود می باشد. دره صوف بالا یکی از ولسوالی های مهم ولایت سمنگان بوده که دارای معادن زغال سنگ و میوجات انگور، انار، سیب، آلوبالو، توت، سنجد، چهارمغز، بادام و پسته جنگلی می باشد. قریه های مشهور این ولسوالی قریه کوته, کمج، حسنی، تور، رشگ، بینیمنگ، دور مرکز، و... می باشند. دره صوف بیشتر برای مبارزات که علیه گروه طالبان در سالهای 1373 کرد شناخته شده و یکی از پایه های اصلی جبهه شمال بود.
ولسوالی دره صوف پایین یکی از ۷ ولسوالی ولایت سمنگان،و بزرگترین ولسوالی به مرکزیت بازار دهی در شمال افغانستان است. دره صوف پایین از ولسوالی های درجه اول ولایت سمنگان بوده، پهناوری آن ۱۷۰۷٫۹ کیلومتر مربع است و با ۸۲٬۱۹۰ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، دومین ولسوالی پر جمعیت ولایت سمنگان می باشد. ولسوالی دره صوف پایین از شمال و غرب با ولایت بلخ، از شمال شرق با ولسوالی حضرت سلطان، از شرق با ولسوالی خرم و سارباغ، از جنوب شرق با ولسوالی روی دوآب و از جنوب با ولسوالی دره صوف پایین محدود می باشد. فلسفه نام گذاری. نام دره ی صوف مشتق شده از واژه های دره و صوف است که مرکزیت این ولسوالی در میان سلسله کوه های بلند قرار گرفته است و از همین رو واژه ی دره در پیشوند نام این شهرستان کاربرد دارد. صوف در قاموس های فارسی و عربی به دو معنا استفاده شده است: اول: به معنای پشم یا پشمینه است که به همین سبب افراد فقیر مشرب یا اهل تصوف را صوفی میگویند. دوم: به معنای سوراخ، حفره یا کندن کاریِ در زیر زمین به مقصد رسیدن به چیزی یا جایی. ازینکه در دره صوف معادن زغال زیادی موجود است و هم بقایایی مغاره نشینی از زمانه های خیلی دور درین شهرستان به کثرت
وجود دارد، پسوند صوف به معنای گزینه ی دوم بیشتر صدق میکند. موقعیت. دره صوف از لحاظ موقعیت جغرافیایی در سطح بلند تری قرار گرفته و از همین رو در تحولات سیاسی_نظامی کشور بسا مهم و سرنوشت ساز بوده است. حدود اربعه ی این شهرستان قرار زیر است: از طرف شمال متصل است به ولسوالی های کشنده و چهارکنت ولایت بلخ؛ جنوبن همسرحد است با ولسوالی دره صوف پایین و رویی و دوآب ولایت سمنگان شرقا می رسد به سرحد ولسوالی حضرت سلطان ولایت سمنگان و غربن متصل است به قسمتی از ولسوالی کشنده ولایت بلخ و ولسوالی بلخاب ولایت سرپل. مردم. دره صوف همواره مهد علمای جید، مردمان سلحشور، متدین و کادر های خوب علمی بوده که این امر سبب شده است تا نقشی برازنده ای در سرنوشت سیاسی، اجتماعی و فرهنگی کشور ایفا نماید. باشندگان بومی این سرزمین بیشتر به زبان فارسی_دری سخن میزنند و مردمان تاجیک اکثریت باشندگان این ولسوالی را تشکیل میدهند. اقوامی مانند ازبیک، سادات، ایماق، بلوچ و ... نیز درین سرزمین زیست دارند که بیشترین شان فارسی گو اند. مالک اصلی بازار ولسوالی دره صوف پایین. مالک اصلی بازار ولسوالی دره صوف پایین ، مرحوم حاج افضل قزلباش بوده است. مرحوم حاج افضل ق
زلباش بزرگترین زمین دار منطقه بوده و در زمان ظاهر شاه میزیسته است و ایشان صدها جریب زمین دیمی در قریه های اشلز ، چهارتاق و ... داشتند و دارند و همچنین تمام قریه قزلباشها که همجوار قریه سرولنگ میباشد ، و همچنین یک بخش از تفاوصات از شهر مزار شریف جزو املاک ایشان بوده است، بعد از انقلاب سال 1357 ولسوالی دره صوف به دو بخش دره صوف بالا و پایین تقسیم شد ، و فرزندان حاج افضل دیگر دسترسی به بازار ولسوالی دره صوف پایین (بازار دهی ) نداشتند. ولی اسناد مالکیت آنها در مرکز اسناد ولایت سمنگان ثبت شده است. فرزندان و نواثه های مرحوم حاج افضل تاکید بر حس برادری بین دره صوف بالا و دره صوف پایین داشتند و همین موضوع را بارها بزرگان مردم منطقه بازار دهی تایید کردند.در شرایط فعلی باز هم فرزندان مرحوم حاج افضل با تاکید بر حفظ برادری بین باشندگان بازار دره صوف بالا و پایین ، امیوارند دوباره بتوانند مالکیت بازار را بصورت قانونی بدست بیاورند و این موضوع باعث دوستی بیشتر بین مردم منطقه گردد.
ابا جعفر محمد بن علی الهادی مشهور به سید محمد (۲۲۸–۲۵۲ قمری) فرزند بزرگ علی نقی، امام دهم شیعیان است. مقبرهٔ او در ۵۰ کیلومتری جنوب سامراء، شمال بغداد و نزدیک قریه ای به نام بلد واقع شده است. او در حدود سال ۲۲۸ق در مدینه در روستای صریا متولد شد. مرقد او در شهر بلد در جاده اصلی کاظمین ـ سامرا و در فاصله ۴۵ کیلومتری شهر سامرا قرار دارد. این امامزاده مورد احترام فراوان شیعیان مخصوصاً شیعیان عراق بوده و آنان نسبت به وی اعتقاد و علاقه فراوان دارند و بیشتر کسانی که به زیارت امامان شیعه سامرا می روند، او را نیز زیارت می کنند. القاب و کنیه. مشهورترین لقب سید محمد «سَبْعُ الدجیل» است. از دیگر القاب ویی: سَبْعُ الدّجیل (به معنی شیر دجیل)، اسَد الدجیل، سَبع الجزیره، باب الحوائج، حامی الجار (به معنی پشتیبان همسایگان) و أخوالعباس می باشد. کنیه های وی شامل: ابوجعفر، ابوجاسم، ابوبرهان، ابواشارات، ابوعلی و ابواحمد است. آثار دربارهٔ وی. از جمله کتاب هایی علمای شیعه پیرامون وی نوشته اند، شامل:
ولسوالی روی دوآب یکی از ۷ ولسوالی ولایت سمنگان، به مرکزیت روی دوآب در شمال افغانستان است. روی دوآب از ولسوالی های درجه دوم ولایت سمنگان بوده، پهناوری آن ۲۴۱۴ کیلومتر مربع است و با ۵۲٬۴۵۰ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، ششمین ولسوالی پر جمعیت ولایت سمنگان می باشد. ولسوالی روی دوآب از شمال با ولسوالی خرم و سارباغ و دره صوف پایین، از غرب با ولسوالی دره صوف بالا، از جنوب با ولایت بامیان و از شرق با ولایت بغلان محدود می باشد.
ولسوالی فیروزنخچیر یکی از ۷ ولسوالی ولایت سمنگان، به مرکزیت فیروزنخچیر در شمال افغانستان است. فیروزنخچیر از ولسوالی های درجه سوم ولایت سمنگان بوده، پهناوری آن ۱۲۱۱ کیلومتر مربع است و با ۱۵٬۰۰۴ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، هفتمین ولسوالی پر جمعیت ولایت سمنگان می باشد. ولسوالی فیروزنخچیر از شمال و غرب با ولایت بلخ و از جنوب و شرق با ولسوالی حضرت سلطان محدود می باشد.
خط سبز (به عربی: یکی از دو خط مترو دبی در دبی، امارات متحده عربی است. طول این خط ۲۲.۵ کیلومتر است و تقریباً موازی خور دبی حرکت می کند و دو منطقهٔ بر دبی و دیره را به هم متصل می کند. خط سبز متروی دبی با ۲۵ قطار بدون راننده (کنترل از راه دور) و ۲۰ ایستگاه (۸ ایستگاه در زیرزمین و ۱۲ ایستگاه بر روی پل مخصوص راه آهن) با ظرفیت ۱۲۰،۰۰۰ نفر در روز فعالیت می کند. سرعت هر یک از قطارها ۱۱۰ کیلومتر بر ساعت است. مسیرها. در زیر فهرست ایستگاه های خط سبز متروی دبی (چه ساخته شده و چه در حال ساخت) آمده است.
علوم سامانه ها یا علوم سیستم ها حوزهٔ میان رشته ای علوم است که به مطالعهٔ ماهیت سامانه های پیچیده در طبیعت، جامعه، و علوم می پردازد. هدف آن توسعهٔ بنیادهای میان رشته ای است که در حوزه های گوناگونی مثل مهندسی، زیست شناسی، پزشکی و علوم اجتماعی قابل اعمال باشند. علوم سامانه ها حوزه های علوم صوری مثل سامانه های پیچیده، رایانیک، نظریه سامانه های پویا، و نظریه سامانه ها، و کاربردها در زمینه های علوم طبیعی و اجتماعی و مهندسی همچون نظریه کنترل، تحقیق در عملیات، نظریه سامانه های اجتماعی، زیست شناسی سامانه ها، پویایی های سامانه، بوم شناسی سامانه ها، مهندسی سامانه ها و روانشناسی سامانه ها را پوشش می دهد.
اداره هنرهای دراماتیک در سال ۱۳۳۶ توسط مهدی فروغ و همکاری رکن الدین خسروی بنیان نهاده شد. بعدها به دو مرکز دانشکده هنرهای دراماتیک و اداره برنامه های تئاتر تقسیم شد. این اداره بعدها به اداره برنامه ریزی و تولید تئاتر حرفه ای تغییر نام داد. مدیران. مدیران این مرکز از ابتدا تاکنون عبارت بوده اند از: مهدی فروغ، عظمت ژانتی، علی نصیریان، جمشید مشایخی، مجید جعفری، هوشنگ توکلی، نورالله حسین خانی، محمد امین، برزو عیوضی، مجید جهان تاب، نورالله حسین خانی، امیر لواسانی، محمود عزیزی، مرتضی حاج محمدی، خسرو شجاع زاده، داود فتحعلی بیگی، مهرداد بیات، محمود فرهنگ، مریم معترف
دستوری شدگی یا دستوری شدن یکی از مهم ترین فرایندهای تغییر زبانی است که در تاریخ تحول زبان ها رخ می دهد و طی آن، عناصر واژگانی به سمت گرفتن نقش های دستوری پیش می روند و کارکرد دستوری پیدا می کنند یا واحدهای دستوری موجود، دستوری تر می شوند. این فرایند معمولاً در برابر واژگانی شدگی قرار می گیرد. از زبان شناسان غیرایرانی، برند هاینه، پل هاپر، ویلیام کرافت و کریستین لمان و از زبان شناسان ایرانی، مهرداد نغزگوی کهن به تفصیل دربارهٔ دستوری شدگی بحث کرده اند. از رهگذر دستوری شدگی مقوله های اصلی (اسم و فعل) تبدیل به مقوله های فرعی (افعال معین، اشاری ها و غیره) می شوند. نمودار مرحله ای دستوری شدگی. خودمختاریِ اجزای زبانی که مشمول پروسه دستوری شدگی می شود چه از نظر صوری و چه از نظر معنایی کاهش می یابد. این تغییر در مسیر خاصی صورت می گیرد که می توان آنرا با نموداری جهت دار به نام نمودارِ مرحله ای دستوری شدگی بازنمود. جزء واژگانی آزاد -&gt; کلمهٔ نقشی -&gt; واژه بست -&gt; وند تصریفی این نمودار برای همه زبانها به شکل بالا نیست مثلاً برای زبان اسکاندیناوی باستان اینگونه است: صورت آزاد -&gt; واژه بست -&gt; وند اشتقاقی -&gt; و
ند تصریفی بر طبق این نمودار پروسه دستوری شدگی یک پروسه یک جهتی از واژگان به دستور است و حرکت در خلاف آن ممکن نیست. اما پژوهشهای که در دههٔ نود قرن بیستم میلادی انجام گرفت نشان داد که تغییر در جهت مخالف دستوری شدگی نیز امری محال نیست و دستوری زدایی نیز ممکن است رخ دهد.
فهرست اصطلاحات طب سنتی ایرانی: اصطلاحات خواص. کلاً این خواص در هیجده قسمت ذکر شده است. حرف آ. "آکال": به معنی خورنده عضو. هر دارویی که سبب تحلیل زیاد عضو گردد. حرف الف. "استنشاق": به بینی کشیدن دارویی که مایع باشد. "اصل": ریشه. اعمّ از ریشه درخت و گیاه. "اَغْصان": به معنی شاخه ها است. "اکتحال": به چشم کشیدن چیزی. مانند: سرمه. "اکلیل": تاج و ابر سیاه را گویند. در ادویه به معنی چتری بودن شکوفه و میوه گیاهان است. آکله و اکالیل جمع آن. "اِنْکِباب": عضو را در بخار داروها گرفتن است. "اَوْدِیَهْ": جمع وادی و به معنی کنار رودخانه ها است. حرف ب. "باقور": جمع بقر به معنی گاوها است. "باکُورَه": نخستین میوهای که برسد. "بَتْرْ": بریدن. "بُخُور": هر دارویی که دود او را استعمال نمایند. "بَربُور": بلغور. "بزاق": آب دهن. "بزر": آنچه از میوه گیاهان در نیام و در قشر باشد. مثل: خشخاش. "بَشِع": به معنی بدمزه است. هر چه را طعم مرکب از تلخی و گسی باشد، به این اسم خوانند. "بُصاق": آب دهن. "بَصیص": نورانی و درخشنده. "بطایح": مردابها. "بَعْرْ": به فتح اوّل، سرگین. "بَکْرْ": شتر جوان و بکسر اوّل دوشیزه. "بَنْک": گره هایی که در ساقه درخ
تان به وجود می آید. "پادزهر": تریاق است و گویند هر چیز طبیعی که رفع سمّ کند. حرف ت. "تریاق": تریاک، و دارویی که حفظ قوه و صحت مزاج و روح به اندازه ای کند که ضرر سمّ رفع گردد و گویند مخصوص صناعی است و این که افیون را تریاک می نامند به جهت حفظ قوه است که در این حاصیت با تریاک مشترک است. "تَصْعید": هر چیزی که به وسیله آتش اجزای او را صعود فرمایند و لطیف او را اخذ کنند. "تَصْفیق": مخلوط کردن آب با شراب. "تَعْلیق": آویختن چیزی به گردن یا سایر اعضاء. "تَفِهْ": به معنی بی مزه است و مراد از او طعمی است که نه لذیذ باشد و نه ناخوشایند و تأثیر او رطوبت و لینت و سست کردن بسیار و تولید بلغم است. "تَکَرُّج": پی وَر (پیور). آن تغییر مزه یا بوی ادویه یا غذا است. "تَکْلیس": به معنی ساروج کردن و سیراب نمودن و بهره برداشتن آمده و مراد از او آماده ساختن بعضی از ادویه است به جهت نفوذ و سرعت تأثیر و دفع کردن ثفل و کثافت آن خواه به احراق باشد یا به عمل دیگر. حرف ث. "ثقیل": به معنی سنگین است بر طبع و دیر فعل بوده، سریع النزول نباشد. "ثمره": بار رستنی ها است مثل خوشه و میوه و امثال آن. "ثُمِنُشْ": لغت یونانی است و مراد از او هر چه از
نباتات مابین درخت و گیاه باشد. حرف ج. "جاذب": به معنی کشنده است بطرف خود، و فعل او تحریک فضلات است به سبب حرارت از مکان آن به جانب خود. مثل: ثافیسا و آنچه شدیدالجذب باشد پیکان و خار را از عمق بدن می کشد. مثل: گوشت حلزون. "جالی": به معنی پاک کننده است و عمل آن رفع کردن رطوبت لزجه از سطح عضو است؛ مانند: انزروت و هر جالی ملیّن طبع است اگر چه بی قوه مسهله باشد. "جامد": به معنی بسته شده است که در شان او سیلان باشد و بالفعل سایل نباشد. مثل موم. "جَبْرِ کَسْرْ": بستن عضو شکسته. "جَرِل": به راء مهمله زمین سنگلاخ. "جَریش": گندم نیم کوفته، که بلغور نامند. "جَفاف": خشکی. "جَمَدْ": به فتح اوّل و ثانی آب گرد آمده و جمع شده و جزو چیزی. حرف ح. "حادّ": به معنی تند است و آن مرکب از تلخی و سوزانندگی است و فعل او مثل فعل اجزاء او است. "حامِض": به معنی ترش است و فعل او تلطیف و تفتیح و تنقیه مجاری و تبرید و تجفیف و تسکین صفراء و اطفاء تندی خون و تولید بادها و مضرّ اعصاب و هر چه زبان را اندک به گزد و با قلیل جلا و عذوبت و تقطیع باشد، حامض نامند. "حَبّ": آنچه در میوه دیده می شود و بی غلاف؛ مثل گندم و جو. "حِرّیف": به معنی گزنده اس
ت که اجزاء آن در زبان فرورفته و بسیار به گزد و تفریق اجزاء او نماید و فعل آن تحلیل و تنقیه و احراق و تلطیف است به جهت شدت حرارت. "حَشیش": گیاه خشک، شبیه به خشک شده و گویند مخصوص گیاهی است که بر روی زمین پهن نبوده با ساقه باشد و به حدّ ثُمِنُشْ نرسد. "حُکاکَه": آنچه از سائیده دو چیز پیدا شود. "حَلّاق": سترنده. "حُلْوْ": هر چه زبان را منبسط سازد و اندک حرارت در او احداث کند و لذیذ باشد، شیرین نامند و فعل آن نضج و تلیین و جلا است و کثیرالغذاء و محبوب قوت ها و تشنگی آور باشد. "حَلیب": شیره تخم ها و غیر آن و شیر تازه دوشیده است. "حَمْلْ": بار نباتات اعمّ از ثمر و مثابه ثمر است. "حُمُول": اعمّ از فتیله و فرزجه است. حرف خ. "خاتم": به معنی تمام کننده و عبارت از چیزی است که به سبب تخفیف در سطح جراحت تفرقی نگذاشته پوست برویاند. "خاثِر": آنچه اجزاء خلط را به هم آورد. "خُرُوءْ جمع خُرْءْ": مدفوع پرندگان. "خفیف": به معنی سبک و آنچه بر طبع احتمال آن آسان بوده سریع النزول باشد. "خَلْعْ": بیرون رفتن سر استخوان است از مکان خود. "خَلَعْلَعْ": اسم ضَبُعْ (کفتار) است. "خَلیع": سست. "خَمْلْ": به معنی پرز است و در ادویه هر چه شبیه
به پرز بر سطح او ظاهر باشد مثل آنچه بر روی به می باشد. حرف د. "دابِق": آنچه به جهت لزوجت کثیفه بدست چسبد مثل دبق. "دَسَمْ": هر چه زبان را نرم و اجزاء او را منبسط نماید بی احداث حرارت. چرب. فعل او ترطیب و تلیین و ارخاء بی احداث سخونه است. "دَلُوک": به معنی مالیدن است و مراد از او آنچه از سنونات که با انگشت بر دندان بمالند. "دواء سمّی": آنکه به کیفیت تأثیر او موافق مزاج بوده و بالخاصیه کشنده باشد مثل: افیون. "دواء غذائی": آنکه تأثیر به کیفیّت او زیاده بر تأثیر کمیته او باشد. "دواء مطلق": آنکه تأثیر به کیفیّت کند و جزو بدن نشود. "دُهْنی": آنچه در جوهر او چربی موجود باشد و باعث سرعت اشتعال او گردد مثل مغزها و تخمها. حرف ذ. "ذُرُور": آنچه سائیده و بی مایع بر عضو بپاشند. "ذَفِر": بدبوی. "ذوالخاصیت": آنکه تأثیر به صورت نوعیه کند، اعمّ از آنکه زهر باشد یا پادزهر. حرف ر. "رادِع": دارویی که مواد مانع از ریختن به عضو شده و اعضاء را از ورود آن محافظت نماید. ردع مقابل جذب است. "رَجیع": فضله هضم اوّل انسان. "رَخَص": به فتح اوّل و ثانی به ناز پرورده و در ادویه هر چه نازک و زود شکن باشد. "ردیّ الکیموس": آنچه از او اخلاط غیر
معتدل القوام و الکیفیّت متکون شود. "رَزین": آرامیده و مرد بردبار و در ادویه آنچه در متانت و خوش جوهری تمام باشد. "رسوب": ته نشین مایعات و آنچه در مایعات اندازند و بر روی آن نایستد راسب نامند. "رَضّ": کوفتن، ریز ریز کردن. "رِخْوْ": نرم و سست. "رَمَصْ": رطوبت غلیظی که در اطراف پلک چشم باشد. "رَوْثْ": سرگین حیوانات. حرف ز. "زُعُوقَت": طعم بسیار کریه و مرکب از تلخی و شوری است. "زَغَبْ": اوّل مویی که در حیوانات بر آید و اسم کیمخت است که ساغری باشد و در ادویه آنچه بر سطح او چیزی شبیه به موی تازه باشد مزغب نامند. "زَهْرْ": شکوفه. حرف س. "ساحل": کنار دریا. "سایل": آنچه اجزاء او در جهت ها حرکت کند اعمّ از آن که اتصال اجزاء او منقطع شود یا نشود. مثل: آب و روغنها. "سِباخ": شوره زار. "سَبْطْ": بی گره، صاف. "سَبَطْ": هر درخت که بر یک اصل و بیخ شاخه های بسیار داشته باشد. "سَحیق": آنچه بسیار نرم سائیده باشند. "سمّ": زهر. به سبب ضدیّه کیفیّت و خاصیت مزاج را فاسد سازد. مانند: بیش. "سَنُون": آنچه به دندان بپاشند و بمالند و مقوی جوهر او باشد. "سَهْکْ": بدبو شدن گوشت و بوی عرق که از بدن آید. "سَهل": زمین نرم. حرف ش. "شامِخ": کو