Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیر وضعیت غذایی کوچ نشین ها مانند یکجانشین ها است با این تفاوت که فراورده های دامی بیشتری در اختیار دارند. اما در زمان کوچ با توجه به نیاز به سرعت بیشتر در عبور از موانع طبیعی، وقت کمتری برای تهیهٔ غذا و پختن نان دارند در نتیجه غذاهای آن ها شکل خاصی به خود می گیرد. یکجانشین ها. یکجانشین ها ساکن روستا بوده و دامپروری و کشاورزی دارند. غذای آن ها عمدتاً محصولات کشاورزی یا دامی است که در محل به دست می آید، آردشان تأمین بوده و برای آرد کردن گندم، مشکل زیادی ندارند. غذاهای آن ها شامل انواع غذاهای گوشتی و کبابی، انواع نان، انواع آش و محصولات لبنی و بسیاری از غذاهای برپایهٔ میوه ها و گیاهان است. آن ها در رژیم غذایی خود شیر، ماست، دوغ و نیز کشک ساییده شده را به تنهایی یا به صورت شُله مصرف می کنند. ماست موسیر (تِلیکِه موسیر) به همراه نان از جملهٔ خوراک های معمول است. آش توله از دیگر غذاهای بختیاری ها است. توله گیاهی است که در پاییز و زمستان در خوزستان می روید و از پختهٔ آن به همراه برنج یا به تنهایی استفاده می شود. در اواخر بهار و اوایل تابستان که فصل برداشت محصولات صیفی است، غذاها متنوع تر می شود. ترشی ناردون یا تمر ه
ندی را می پزند و در آن کمی هم مغز گردو و تَفتاله ریخته، تَلیت (تَرید) کرده و با پیاز می خورند. خورش قارچ که نان های تیری نازک را در آن تَلیت می کنند، همیشه مورد علاقهٔ بختیاری ها است. مثلی است که می گوید بختیاری ها همهٔ غذاها حتی تَلیت را نیز با نان می خورند. روستانشینان ماکیان را نیز برای استفاده از گوشت و تخم آن ها نگهداری می کنند. کوچ نشین ها. وضعیت غذایی کوچ نشین ها باید در دو زمان مورد نظر باشد، در سردسیر یا گرمسیر که تقریباً ساکن هستند و در زمان کوچ، بختیاری های کوچ نشین در هریک از این حالات رژیم غذایی متفاوتی دارند. سردسیر و گرمسیر. در سردسیر یا گرمسیر وضعیت غذایی کوچ نشین ها مانند یکجانشین ها است با این تفاوت که فراورده های دامی بیشتری در اختیار دارند. غذاهای عمدتاً خوراک های گوشتی و کبابی به همراه انواع نان، انواع آش، محصولات لبنی و بسیاری از غذاهای بر پایهٔ میوه ها و گیاهان است. می توان گفت که رژیم غذایی آن ها عمدتاً محصولات دامی و برخی محصولات کشاورزی است که در محل به دست می آید. عشایر در سردسیر علاوه بر دامداری، گندم، جو و گاهی نیز حبوباتی چون عدس، گِندی و لوبیا می کارند که محصول آن ها در پایان سر
دسیر به دست می آید. غذاهایی که از حبوبات درست می شوند از جمله اَو عدسی، اَو گِندی، اَو ماشی و دال از غذاهای بختیاری ها است. در تابستان مقداری موسیر جمع آوری و خشک می کنند و در بقیهٔ فصول با آن ماست موسیر (تِلیکِه موسیر) درست می کنند. عشایر در سردسیر قارچ های تازه را چیده و خشک می کنند. مقداری از این قارچ را فروخته یا به رسم هدیه برای اقوام در گرمسیر آورده و بقیه را برای تغذیه استفاده می کنند. اَوِ قارچ که نان های تیری نازک را در آن تَلیت (تَرید) می کنند، همیشه در یاد بختیاری ها است. ترشی ناردون و تمبر هندی را پخته، ک می هم مغز گردو و تَفتالِه در آن ریخته، تَلیت (تَرید) کرده و با پیاز می خورند. خرما و شیرهٔ خرما (سِلون یاسیلون) به تنهایی یا به همراه اَردِه نیز از غذاهای آنان است. آش توله، آش ماست، آش بلگ و آش کاردین از انواع آش بختیاری ها است. نگهداری ماکیان در بین عشایر به علت شرایط خاص زندگی آن ها، کمتر رواج دارد. در زمان کوچ. در زمان کوچ و نیاز به سرعت بیشتر در عبور از موانع طبیعی، وقت کمتری برای تهیهٔ غذا و پختن نان دارند. برخی اقلام غذایی مانند خرما یا آرد را به میزان محدود تهیه کرده و همراه می برند. مشکل
کمبود وقت در کوچ به سردسیر بیشتر است در این دوره احشام شیر نداشته یا شیر کمی دارند و در نتیجه خانوارها لبنیات کمتری خواهند داشت. به عکس در برگشت به گرمسیر مواد لبنی بیشتری در اختیار داشتند. شیر، ماست، دوغ و نیز کشک ساییده شده را به تنهایی یا به صورت شُله مصرف کرده و از سبزی های محلی مانند کاردین کرفس کوهی و ترهٔ کوهی که به صورت خودرو سبز می شود به عنوان چاشنی استفاده می کنند. مغز گردو و بادام و بلوط نیز از جملهٔ غذاهای آنهاست. خرما و دیگر موادغذایی که در سردسیر یا گرمسیر خریده می شود تا مدتی از کوچ، بخشی از غذای افراد را تأمین می کند. از آنجا که در عشایر خرید و فروش گوشت مرسوم نیست، یک گوسفند هم برای یک خانواده زیاد است، در زمان گذشته که وسیله ای برای نگهداری گوشت نداشتند و مهم تر از این ها فرصتی هم برای توقف نداشتند، کمتر اتفاق می افتاد که گوسفندی سربریده شده و به مصرف غذا برسد مگر اینکه از بلندی پرت شده یا به دلایلی در حال مردن بود. به همین دلایل گوشت کمتر مصرف می شد. غذاهای خاص بختیاری. در فهرست زیر برخی از غذاهای خاص بختیاری ها آورده شده است. نان. نان بخش اصلی غذای بختیاری و در هنگام کوچ در بسیاری موارد
تنها غذای این مردم بود. نان تیری. زنان بختیاری نان های بسیار نازکی می پزند که نان تیری نامیده می شوند. این نان شبیه به نان لواش است و ضخامت آن تا ۲ میلی متر، قطر آن بین ۳۵ تا ۴۰ سانتی متر وشکل آن دایره ای است. وزن تقریبی یک عدد نان تیری حدود ۱۵۰ گرم است. این نان از آرد گندم تهیه می شود. برای تهیه این نان ابتدا آرد را از هور (خورجین مخصوص نگهداری آرد) خارج کرده و به اندازه مورد نیاز در سفره ای گلیم بافت آن را الک می کنند. سپس آن را درون ظرفی فلزی خمیر می کنند. خمیر در مدتی کمتر از نیم ساعت آماده است؛ و سپس خمیر چانه شده را با چوبی بنام تیر بر روی سکویی چوبی که توسی نام دارد پهن کرده و سپس خمیر نازک شده را بر روی سینی پهن آهنی بنام تاوه، که بر روی شعله آتش قرار دارد برای پخت قرار می دهند. به طور سنتی زن بختیاری صبح زود برخاسته و ابتدا خمیر کرده و پس از نظافت منزل، به همراه چند تن دیگر از زنان شروع به پختن نان می کردند. یکی چانه می گرفت، دیگری به کمک تیرچوبی چانه ها را روی تَوسی پهن کرده و نفر بعدی نان ها را روی تاوه می انداخت و پس از برشته شدن، آن ها را برداشته و در سینی یا سفره ای قرار می داد. نان پختن زنان در
صبح زود، منظرهٔ آشنای روستاها بود. تَوچِری یا توه چری. توه:تاوه و چری:ریختن از چیزی. خمیر نسبتاً روانی از آرد ماک درست کرده و روی تاوهٔ داغ می ریزند وبا پارچه پهن می کنند. نان حاصل را که چند برابر نازکی یک پتیر (گردهٔ نان تیری را پتیر می نامند) نان تیری است، تکه تکه کرده و با روغن محلی و عسل یا شکر یا شیره خرما مخلوط کرده و می خورند. نان برکوه. برای تهیه این نان، ابتدا گندم را در آسیاب دستی که به آن «آسک» می گویند، آرد می شود. آرد مورد نیاز برای پختن برکوه باید خشن تر از آرد گندم معمولی باشد و تهیه آن باید طوری باشد که گندم کاملاً گرد و نرم نشده و تقریباً نیمکوب باشد. سپس این آرد را خمیر کرده و در ظرفی قرار می دهند. این خمیر را در حدود ۱۲ ساعت به حال خود می گذارند تا مقداری ترشیده شود. سپس آن را برای پختن مصرف می کنند. نان بلوط. میوه بلوط توسط زنان ومردان از درخت چیده می شود. میوه ها را با چاقویی بنام «ورنجوک» پوست می گیرند. عمل پوست گیری میوه بلوط را «کیکه» می گویند. بلوط های پوست گرفته شده را درون چاله ای بنام «لهه» که در آن آتش افروخته اند می ریزند. پس از قرار گرفتن بلوط در لهه، مقداری آتش نیز روی بلوط ها
می ریزند تا حرارت حاصل از بالا و پایین، آن را کاملاً بپزد. پس از گذشت مدتی لهه را خاموش می کنند و بلوط ها را از آن بیرون می آورند و در آفتاب پهن می کنند تا کاملاً خشک شود. سپس بلوط ها را در آسیاب دستی بنام «برد ار» (bard ar)که نوعی آسیای بسیار ساده و ابتدایی است، آرد می کنند. به این عمل «تلو» می گویند. پس از اینکه بلوط ها آرد شد ماده حاصله را با آب جوش خمیر می کنند. خمیر کردن آرد بلوط ممکن است در تغار یا کیسه صورت گیرد. خمیر بدست آمده را سه روز گرم نگه می دارند تا کاملاً به عمل بیاید و به اصطلاح محلی تب کند. پس از گذشت سه روز، خمیر بلوط را درون کیسه ویا گونی ریخته و آن را در جریان آب جاری قرار می دهند. در صورت نبودن آب جاری خمیر بلوط را با آب سرد می شویند. در اثر شسته شدن خمیر بلوط با آب سرد، مزه گس آن از بین رفته و خمیر ترش می شود. آرد بلوط را پس از شسته شدن، هنگامی که هنوز آب دارد در آسیاب دستی آسیا می کنند. آرد حاصل را روی دستمالی بنام «ریگو» قرار می دهند تا آب آن گرفته شود. اکنون خمیر بلوط برای تهیه نان بلوط آماده است. نان بلوط پس از پخته شدن به رنگ قهوه ای سوخته و کمی متمایل به سیاهی در می آید. نان بلوط
را به زبان بختیاری «کلگ بلوط» می گویند. نان ورچاله. نان ورچاله نوعی نان بختیاری است که برخلاف نان تیری، اولاً در تهیه آن از مایه خمیر یا خمیر ترش استفاده می شود، ثانیاً ضخامت آن بیشتر از نان تیری است. برای تهیه نان ورچاله، ابتدا در ظرفی که می خواهند در آن خمیر تهیه کنند، به مقدار مورد نیاز آب می ریزند و سپس یک چانه خمیر در آن حل می کنند. این محلول را با دست بهم می زنند تا کلیه خمیر در آب حل شود. سپس تفاله های موجود را از آن خارج می کنند و در محلول بدست آمده به مقدار مورد نیاز آرد اضافه کرده و خمیر تهیه می کنند. خمیر حاصل را به مدت حداقل ۳ ساعت به حال خود می گذارند تا وربیاید. بعد آن را پشت تابه ای که بر روی اجاق قرار داده شده است، با ضخامتی در حدود یک سانتیمتر پهن کرده ومی پزند. گاهی بعد از پخته شدن یک طرف، طرف دیگر آن را نیز پشت تابه قرار داده و حرارت می دهند. این نان به شکل دایره ویا بیضی شکل تهیه می شود. گِردِه. نان گرده ابتدایی ترین طریقه تهیه نان است که هنوز هم متداول است. برای تهیه این نان نیازی به وسایل پخت وپز نیست. در این نوع پخت نان، تنها وسیله مورد نیاز ظرف تهیه خمیر است. شاید در بعضی مواقع، به عل
ت نبودن ظرف، در چیز دیگری از جمله پوست بز (تکه ای از مشک) یا سفره هم می شود خمیر را تهیه کرد. برای تهیه این نان، ابتدا روی زمین آتش بر پا می کنند. سپس آرد را با افزودن آب به خمیر تبدیل می کنند. خمیر این نوع نان را سفتر از سایر اقسام نان درست می کنند. بعد از اینکه خمیر آماده شد، آتش را از روی زمینی که بر روی آن افروخته اند، کنار می زنند و در بستر داغ آتش، خمیر را که قبلاً با دست شکل داده به صورت ورقه ای دایره ای درآورده اند، پهن می کنند. پس از قرار دادن خمیر بر بستر داغ آتش، مقداری از آتش گل انداخته را بر روی خمیر می ریزند. بدین ترتیب خمیر از بالا و پایین پخته می شود. برزگران یا چوپانان که دور از خانه بودند مقدار کمی آرد را خمیر کرده و همهٔ آن را یکجا روی آتش می گذاشتند تا بپزد و سپس می خوردند. به این نان که بسیار حجیم هم بود، گِردِه می گفتند. همچنین در هنگام کوچ در زمان هایی که امکان پختن نان نبود، گِرده نان مصرفی آنان بود. در این مواقع گاهی نیز مقداری گندم را برشته کرده و می خوردند. گِمنِه یا درشته. بختیاری ها گندم را با بَردَ ار (bard ar) به صورتی درشت خرد می کنند. بلغور ریز بدست آمده را مانند برنج دم کرده
و می خورند یا در شیر و دوغ می پزند. این خوراک هنوز هم در بین بختیاری ها بسیار هواخواه دارد. اکنون بلغور کردن دانه گندم در مکینه های آرد انجام می شود. در بوشهر و آن صفحات به این؛ للک (lalak)می گویند وبا ماهی بریان ویا قلیهٔ ماهی می خورند. آرد زیر الک گمنه را در بختیاری سرشته وبا آن نان گور(gever) می پزند. آشِ بَلگ. آشی مانند آش رشته است. عدس یا گندی(gendi)، نخود و لوبیا را می پزند. خمیر گندم را رشته رشته کرده و داخل آن می ریزند. گیاهان محلی و ترشی قرا به آن افزون می کنند. از این آش در الفه ها و نذری ها بسیار استفاده می شود. آش کاردین. آش کاردین، در فصول سرد سال با استفاده از سبزی کاردین یا کُهلیٍر (KOHLIYER)پخته می شود. آردِ کُنار. میوهٔ درخت کُنار (سِدر) را پس از خشک شدن، در جون(javan) که کندهٔ درخت ست خرد کرده؛ هسته اش را می گیرند و در ظرفی ریخته و نگهداری می کنند. این گرد را خشکاخشک و یابه همراه آب یا روغن محلی می خورند که بسیار سیری آورست. همچنین در شکم روش و خشکی شکم بجای دارو می خورند. حلوا. حلواها را به نیت شادی روح اموات و با خرما یا آرد، عصر روزهای پنجشنبه تهیه کرده و بین آشنایان پخش می کنند. خرما. خر
ما یکی از خوراک پایهٔ بختیاری ها در زمستان گرمسیر است. در گذشته خرما را در سبدهایی که از لیف های خرما بافته شده و لُرت نامیده می شد می فروختند که هر لرت، حداقل ده کیلو وزن داشت. خرما را درون کیسه ای از آرد ریخته و در خانه نگه می داشتند. چون خرما با آرد مخلوط می شد وبه دانه های خرما می چسبید، شیرهٔ آن کمتر بیرون می ریخت. در بختیاری خرما را با نان ویا با اَردِهٔ کنجدمی خورند و نیز ارده را با قندک خرما که سلون یا سیلون ویا شیرهٔ چکیدهٔ آن قاتی می کنند؛ نان و سِلون اَردِه یا شیره ارده از جملهٔ خوراکهای زمستانی بختیاری ست. کَـلگ. مغز میوهٔ درخت بلوط را کلگ می گویند که خوراک عشایر بود. بختیاری ها در زمان کوچ و گاهی هم در سردسیر و گرمسیر، نان بلوط مصرف می کردند. مغز بلوط را به وسیلهٔ بَردَر یا بَرداَر خرد کرده سپس روی آن آب جوش می ریختند. پس از سه شب آن را در سبدی ریخته و در مسیر آب روان می گذاشتند تا مزهٔ تلخی که داشت، از بین برود. سپس زن ها آن را روی سنگ صافی خمیر کرده و به همان اندازه نیز خمیر آرد گندم به آن افزوده و با وسیله ای چوبی به نام تیر، پهن کرده و می پختند. اگر خمیر بلوط زیادتر بود، با تیر پهن نمی شد و ب
ه همین دلیل با دست آن را پهن کرده و می پختند. گاهی هم که فرصت نداشتند، بلوط های رسیده را که قهوه ای رنگ هستند در درون خاکسترهای داغ آتش گذاشته و پس از پخته شدن می خوردند. یک خوراک ساده بختیاری در استان اصفهان می باشد که از تکه تکه (در زبان لری= قَل قَل) کردن سیب زمینی، قارچ، فلفل دلمه و پیاز و سرخ کردن و مخلوط کردن درست می شود که نمک، فلفل سیاه و سرخ به آن افزوده شده و پس از آماده کردن سس گوجه فرنگی که پیاز و فلفل دلمه ریز شده در آن هست روی مخلوط ریخته و مدتی زمان داده تا سس جذب مخلوط بشود. این خوراک با انواع نان و بدون گوجه و خیارشور سرو می شود.
سرعت دورانی ، که گاهی سرعت چرخش هم نامیده می شود، کمیتی است برای بیان تعداد دوران یک جسم در واحد زمان. بنابراین، این کمیت، از جنس بسامد بوده و در سامانهٔ SI برحسب هرتز (دور بر ثانیه) بیان می شود. در کاربردهای متداول مهندسی، بیشتر از یکای دور بر دقیقه (RPM) برای سرعت دورانی استفاده می شود. گاهی کمیت های سرعت دورانی و بسامد زاویه ای به عنوان یک کمیت یکسان در نظر گرفته می شوند. ولی این دو کمیت با یکاهای مختلفی بیان می شوند. بسامد زاویه ای بیان کنندهٔ نرخ تغییرات زاویه بر واحد زمان بوده و در سامانهٔ SI، برحسب رادیان بر ثانیه بیان می شود. با توجه به اینکه هر دور کامل ۳۶۰ درجه یا ۲π رادیان است، سرعت دورانی و بسامد زاویه ای با استفاده از روابط زیر به یکدیگر قابل تبدیل اند: formula_1 formula_2 که: به عنوان مثال، یک استپ موتور که در هر ثانیه یک دور می چرخد، بسامد زاویه ای ۲π رادیان بر ثانیه یا ۳۶۰ درجه بر ثانیه دارد، در حالی که سرعت دورانی آن، ۶۰ دور بر دقیقه است.
زن سرخ پوش یا یاقوت (متولد ۱۳۰۵) لقب زنی با هویت نامعلوم در تهران که حدوداً ۳۰ سال، هر روز، ساکت و آرام با لباس، کفش، کیف و جوراب قرمزرنگ در میدان فردوسی و اغلب ضلعِ شمال شرقی آن به انتظار می ایستاد. او تا حدود سال های ۶۲–۶۱ هر روز به این کار ادامه می داد و به گفته مردم، یک باره از صحنه محو شد. روایات دربارهٔ این زن زیاد است و عموماً بر این باورند که او در عشق شکست خورده بود و در انتظار معشوق گم گشته در آن مکان به انتظار می ایستاده است. تنها مستند و تصویری که از آن زن وجود دارد، صحنه هایی از زن سرخ پوش در فیلم مستند تهران امروز ساخته خسرو سینایی (محصول ۱۳۵۶) است،همچنین در سریال تاسیان ساخته تیناپاکروان صحنه هایی از حضور زن سرخ پوش وجود دارد. همچنین مسعود بهنود در سال ۱۳۵۵ خورشیدی با او مصاحبه ای انجام داده است. خود شخص مصاحبه شونده (زن مشهور به سرخ پوش) در مصاحبه چندین بار عاشق بودن و روایت های گفته شده دربارهٔ خود را انکار می کند. در فرهنگ عامه. رحیم معینی کرمانشاهی ترانهٔ «تو شهری که تو نیستی خیابون شده خالی» (با صدای فرشته) را با الهام از زن سرخ پوش سرود. سناریوی موزیک ویدیوی «هفتهٔ عشق» از بنیامین بهادری
اشارهٔ مستقیم این زن دارد. محمدعلی سپانلو نیز در منظومهٔ «خانم زمان»، با شعری از او یاد می کند. فریدون فروغی هم ترانهٔ «همیشه غایب» را از زبان او خوانده است. اکرم بهرامیان در مستندی به نام «بگذار تا همیشه» و خسرو سینایی در سراسر تهران امروز هر از گاهی نمایی از زن سرخ پوش میدان فردوسی تهران پخش می شود و می کوشد داستان فیلم را با بودن او واگویی کند. هادی طامه و امین متین یکی از شخصیت های داستان ساعت صفر را به «زن سرخ پوش» میدان فردوسی اختصاص داده اند. ساعت صفر یک رمان علمی تخیلی با موضوع سفر در زمان است که به صورت پادکست منتشر شده است. آناهیتا نعمتی در فیلم کوتاهی به نام «مثل همیشه» ساختهٔ محمد حمزه ای نقش این زن را بازی کرده است. به گزارش روزنامه شرق در پنج شنبه ۲۱ مهر ماه ۱۳۹۰، پنجاه زن با لباس قرمز، به یاد «زن سرخ پوش» در میدان فردوسی تجمع کرده بودند و با روش فلش ماب و یک پرفورمنس اجرا کردند. بر طبق اعلام مرکز اطلاع رسانی فرماندهی انتظامی تهران بزرگ این حضور صرفاً برای تهیه یک برنامه مستند با عنوان پنج عصر میدان فردوسی، به تهیه کنندگی و کارگردانی جابر انصاری و حسینی بوده است. قصه زندگی زن سرخ پوش در مرداد ما
ه ۱۳۹۵ به کارگردانی رضا قنبرزاده فرید با نام «فیشر آباد و دو داستان دیگر» در یکی از سالن های نمایش تهران به روی صحنه رفت. همچنین در قسمت چهاردهم سریال تاسیان، از این کاراکتر یاد شده است.
شریفه دینا بنت عبدالحمید (زاده ۱۵ دسامبر ۱۹۲۹ – درگذشته ۲۱ اوت ۲۰۱۹) ملکه سابق اردن، زاده ۱۹۲۹ میلادی، اولین همسر ملک حسین و مادر بزرگ ترین فرزند او یعنی علیه بنت الحسین است. او و ملک حسین در سال ۱۹۵۵ با هم ازدواج کردند. این ازدواج دو سال بعد در سال ۱۹۵۷ میلادی به جدایی انجامید. دینا در سال ۱۹۷۰ با یکی از اعضای عالی رتبه سازمان آزادی بخش فلسطین ازدواج کرد. دینا بنت عبدالحمید در قاهره به دنیا آمد. پدرش عبدالحمید بن محمد عبدالعزیز و مادرش فخریه براو بودند. او به دلیل اینکه از نوادگان حسن بن علی بوده که سومین عموزاده خوانده پدرش بود، ملقب به عنوان افتخاری شریفه مکه شد. عموهای او ادعا کرده اند که نزدیک به ۲۰۰۰ فدان وقف کرده اند. شریفه دینا و ملک حسین برای اولین در سال ۱۹۵۲ در دوران تحصیل در لندن، در منزل یکی از بستگان عراقی با هم ملاقات کردند. در حالی که او در گیرتون کالج کمبریج درس می خواند حسین در هاروو اسکول مشغول به تحصیل بود. بعد از آن ملک حسین بار دیگر در المعادی او را ملاقات کرد. او لیسانس هنر را با درجه ممتاز کسب کرد و قبل از ازدواج در دانشگاه قاهره به تدریس ادبیات انگلیسی پرداخت. امور کشور داشت، نامزدی پ
سرش و دینا را اعلام کرد. این رابطه بعدها به شدت از سوی جمال عبدالناصر تحسین شد. در ۱۸ آوریل ۱۹۵۵ میلادی در حالی که حسین ۱۹ سال و دینا ۲۶ سال سن داشتند، با هم ازدواج کردند. او بعد از این ازدواج به ملکه اردن مبدل گشت ولی در روز عروسی، ملک حسین در مصاحبه با عزیز فهمی نویسنده اردنی گفت که دینا هیچ نقش سیاسی نخواهد داشت. عزیز فهمی گفت که ملک حسین، شخصیت قوی دینا را تهدیدی برای اقتدار مادرش می دانست. مشکلات شاه و ملکه بزودی خود را نشان داد. در ۱۳ فوریه ۱۹۵۶ میلادی اولین فرزند آنها، ملکه علیه، به دنیا آمد ولی تولد این کودک نیز نتوانست کمکی به بهبود روابط در این ازدواج سلطنتی بنماید. در یکی از روزهای تعطیل مصر در سال ۱۹۵۶ ملک حسین قصد خود برای جدایی را با دینا در میان گذاشت. آنها در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۵۷ از یکدیگر جدا شدند و ملکه تا مدتی اجازه ملاقات دخترش را نداشت.
ایل بارزانی ایلی است کرد، برآمده از منطقه بارزان در ناحیه قدیمی نزدیک حکاری ترکیه در کردستان عراق است. ایشان در اصل از پیروان طریقت نقشبندیه بوده اند اما امروزه کمتر آگاهی ای از این امر در میان شان باقی مانده است. برخی این احتمال را مطرح کرده اند که اصل ایشان از جبال بارز در استان کرمان باشد. این ایل پنج تیره دارد:نزاری، بَروژی، مزوری، شیروانی و دوله مَری. تاریخچه. دربارهٔ ایشان اطلاعات کتبی و مستند مهم در دست نیست، آنچه هست بیشتر شفاهی است و سینه به سینه نقل شده و مخلوط به افسانه و حماسه است. کهن ترین جایی که نام بارزان مورد اشاره واقع شده، در کارنامه اردشیر بابکان است که می گوید: اگرچه مکان مورد اشاره به طور مشخص در منطقهٔ کرمان در ایران قرار دارد، اما محمدعلی سلطانی خاستگاه اصلی ایل بارزان را از منطقهٔ کارزار در جبال بارز در کرمان دانسته و اشاره کرده است که اهالی جبال بارز در بیشتر منابع کرد دانسته شده اند. شرف خان بدلیسی در ۱۰۰۵ هجری از باریزان به عنوان قریه ای در تملک امرای بهدینان نام برده است. در اوایل سده سیزدهم این قریه به اقامت گاه مشایخ طریقه نقشبندیه تبدیل شد. همین طریقه از مهم ترین علل تشکل کردان
بارزانی است. مروج طریقه در میان طایفه های کرد مولانا خالد نقشبندی شهرزوری و خلفای وی بودند، شیخ تاج الدین بارزانی، شیخ بارزان که از پیروان وی بود، در میان طایفه های کرد پیروانی یافت. همین سبب افزایش جمعیت طایفه بارزانی و قریه بارزان شد. این طایفه که در اوایل سده سیزدهم تنها از ۷۵۰ خانوار تشکیل می شد در چهل سال بعد شمارش به ۱٬۸۰۰ خانوار یعنی حدود ۹٬۰۰۰ نفر رسید. شیخ رشید لولان، رهبر برادوست ها و عده ای دیگر، شیخ احمد بارزانی را به دلیل تغییر دین از اسلام به یهودیت، بدعت گذار نامیدند. نسل کشی. در سال ۱۹۸۳ و در جریان نسل کشی کردها توسط حکومت حزب بعث عراق به رهبری صدام حسین، نزدیک به ۸ هزار نفر از قبیلهٔ بارزانی قتل عام شدند. بهانهٔ این قتل عام، مشارکت و پشتیبانی بارزانی ها از نیروهای ایران در عملیاتی بود که در ژوئیهٔ ۱۹۸۳ علیه ارتش بعث عراق انجام شده بود. به دستور صدام حسین، اردوگاه های قوش تپه و دیانا در نزدیکی اربیل محاصره شد. دستور داده شده بود که هر مرد ۱۲ سال به بالایی را از سالم یا معلول و تن درست و بیمار که دستار سرخ (نشان وابستگی به ایل بارزانی) بر سر داشته باشد، به طور سوار کامیون کرده و به بغداد بفرست
ند. تمام این افراد سپس به جنوب عراق و از آنجا به اردوگاهی در مرز عراق و اردن فرستاده شدند و از سرنوشت آنان هرگز خبری به دست نیامد. چند هفته پس از این قتل عام، به دستور صدام حسین، سه پسر مصطفی بارزانی بازداشت و اعدام شدند. در جریان گفتگوهای ناموفق صلح که بعدها میان جلال طالبانی و صدام حسین صورت گرفت، طالبانی به سرنوشت این ۸ هزار نفر اشاره کرده بود، و صدام پاسخ داده بود که: «چرا یک طالبانی باید نگران و دلواپس احوال یک بارزانی باشد؟»
رادیان بر ثانیه، که با rad·s−۱ یا rad/s نشان داده می شود، یکای سرعت زاویه ای در سامانهٔ SI است. رادیان بر ثانیه، همچنین یکای بسامد زاویه ای نیز هست. رادیان بر ثانیه، به صورت تغییر جهت گیری یک جسم بر حسب رادیان در هر ثانیه تعریف می شود. با توجه به اینکه رادیان بدون دیمانسیون است، از نظر ابعادی معادل با هرتز است. یکی از کاربردهای مهم یکای رادیان بر ثانیه، در محاسبهٔ توان منتقل شده توسط یک محور دوار است. توان منتقل شده توسط یک محور دوار، P، (بر حسب وات) از حاصل ضرب سرعت دوران محور (بر حسب رادیان بر ثانیه) در گشتاور موجود در محور (بر حسب نیوتن متر) بدست می آید.
حافظه نهان CPU یا همان کش سی پی یو نوعی حافظهٔ سخت افزاری است که توسط واحد پردازنده مرکزی کامپیوتر برای کاهش هزینه (زمان یا انرژی) میانگین دسترسی به دادهٔ حافظه اصلی استفاده می شود. در واقع کش یک حافظه کوچک تر و سریع تر است که در نزدیکی یک هستهٔ پردازنده قرار گرفته است و کپی هایی از داده هایی از مکان های حافظه اصلی که مکرراً استفاده می شوند را ذخیره می کند. بیشتر CPUها دارای یک سلسله مراتب از چندین سطح حافظه نهان هستند(L1، L2، گاهی L3 و بندرت L4) هستند و در سطح یک، حافظه های نهان مخصوص-دستورالعمل و مخصوص-داده به صورت مجزا قرار دارند. انواع دیگری از کش ها وجود دارند (که جزو اندازهٔ کش مهمترین کش های ذکر شده در بالا محسوب نمی شوند)، همچون بافر مرجع ترجمه (translation lookaside buffer) که بخشی از واحد مدیریت حافظه است که در بسیاری از CPUها وجود دارد. به TLB گاهی کش ترجمهٔ آدرس نیز می گویند. مرور. زمانی که پردازنده سعی می کند تا یک مکان در حافظه اصلی را بخواند یا در یک مکان از حافظه اصلی بنویسد، اول چک می کند که آیا دادهٔ مربوط به مکان مورد نظر در حال حاضر در کش وجود دارد یا خیر. اگر وجود داشت، پردازنده از روی کش
می خواند یا در آن می نویسد و به سراغ حافظه اصلی که بسیار کندتر است نمی رود. اکثر پردازنده های جدید رومیزی یا سرور، حداقل دارای ۳ کش مستقل هستند: یک کش دستورالعمل برای سرعت بخشیدن به واکشی دستورالعمل فایل یا برنامهٔ قابل اجرا، یک کش داده برای سرعت بخشیدن به واکشی و ذخیرهٔ داده، و یک بافر مرجع برای ترجمه(translation lookaside buffer) که برای سرعت بخشیدن به ترجمهٔ آدرس مجازی به فیزیکی، هم برای دستورالعمل های فایل یا برنامهٔ قابل اجرا و هم برای داده استفاده می شود. می توان فقط یک TLB برای دسترسی به دستورالعمل ها و داده فراهم کرد، یا اینکه دو TLB مجزا، یکی برای دستورالعمل (ITLB) و دیگری برای داده (DTLB) فراهم کرد. کش داده معمولاً به شکل سلسله مراتبی از سطوح بیشتر کش (L1، L2، و …) سازماندهی می شود. با این وجود، کش TLB جزئی از واحد مدیریت حافظه (MMU) است و مستقیماً به کش های پردازنده مربوط نمی شود. تاریخچه. تاریخچه اولیه فناوری کش تقریباً مصادف با ابداع و استفاده از حافظه مجازی است. به خاطر قیمت بالای نیمه رساناها در دهه ۱۹۶۰ کامپیوترها به سمت استفاده از حافظه مجازی سوق پیدا کردند. در روزهای اولیه سرعت دسترسی به حا
فظه تنها مقدار کمی با رجیستر فرق داشت ولی در دهه ۱۹۸۰ با ساخت پردازنده های پرسرعت شکاف سرعت بین پردازنده و حافظه بسیار بیشتر شد که این موضوع باعث پدید آمدن حافظه های میانی از جمله کش شد. مدخل های کش. داده بین حافظه و کش به شکل بلوک هایی با اندازه ثابت با نام خطوط کش یا بلوک های کش جابجا می شود. زمانی که یک بلوک کش از حافظه به داخل کش کپی می شود، یک مدخل (entry) کش به وجود می آید. یک مدخل کش حاوی دادهٔ کپی شده و همچنین مکان حافظهٔ درخواست شده (تگ یا همان برچسب) است. زمانی که پردازنده نیاز به خواندن یا نوشتن در مکانی از حافظه دارد، ابتدا یک مدخل مرتبط را در کش چک می کند. کش، محتویات مکان حافظهٔ مورد درخواست را در هر خط از کش که ممکن است حاوی آدرس مذکور باشد، چک می کند. اگر پردازنده دریابد که مکان مورد نظر حافظه در کش وجود دارد، آنگاه یک اصابت درست (cache hit) رخ می دهد. از سوی دیگر، اگر پردازنده مکان مورد نظر حافظه را در کش پیدا نکند، یک خطای کش (cache miss) رخ داده است. اگر اصابت درست رخ دهد، پردازنده بلافاصله دادهٔ موجود را در خط کش می خواند یا می نویسد. اگر یک خطای کش رخ دهد، کش مورد نظر، مدخل جدیدی را اختصا
ص می دهد و داده را از حافظهٔ اصلی در آن کپی می کند. سپس، درخواست مورد نظر با استفاده از محتویات کش برآورده می شود. سیاست ها. سیاست های جایگزینی. هنگامی که یک خطای که رخ می دهد، کش مجبور است تا برای ایجاد فضا برای مدخل جدید یکی از مدخل های موجود را اخراج کند. روشی را که کش برای انتخاب مدخل موردنظر برای اخراج انتخاب می کند، سیاست جایگزینی نام دارد. مسئله اساسی در رابطه با هر سیاست جایگزینی این است که کش باید پیش بینی کند که کدام مدخل موجود با احتمال کمتری در آینده استفاده خواهد شد. پیش بینی آینده دشوار است، بنابراین هیچ روش کاملی در بین انواع مختلف سیاست های موجود وجود ندارد. یک سیاست جایگزینی رایج، ال از یو(least-recently used) نام دارد که به معنی موردی است که اخیراً کمتر از همه استفاده شده است و با استفاده از آن، مدخلی که اخیراً کمتر از همه مورد استفاده قرار گرفته است جایگزین می شود. با تبدیل برخی از محدوده های حافظه به شکل نواحی غیرقابل کش، می توان با اجتناب از کش کردن بخش هایی از حافظه که به ندرت مجدداً استفاده می شوند، کارایی را بالا برد. این کار باعث اجتناب از بارگذاری چیزی به داخل کش می شود که مجدداً است