Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرده نمایش یا تئاتر معرکه گیر یا نمایش مرشد و بچه مرشد نوعی نمایش خیابانی است که بعدها از آن تعزیه مشتق و گرفته شده این نوع نمایش به دوران ایران باستان بر می گردد. این نوع پرده نشان دادن صحنه ای از رویدادهای مهم تاریخی توسط درویش و مرشد و بچه مرشد است. قدیمی ترین این گونه صحنه ها مربوط به داستان رستم و سهراب و سیاووش می شود. "پرده نمایش یا نمایش پرده"' شاخه ای از هنرهای نمایشی است که به بازنمودن داستان ها در برابر مخاطبان یا تماشاگران می پردازد. به جز سبک معیار گفتار داستانی، و شرح نقاشی های روی پرده، حرکات و نمایش های جانبی مانند نمایش مار و نمایش پهلوانی نیز برای جلب مخاطب دارد. نام. «نمایش» یا پرده معره که گیری پیشینه. پیشینه یرده نمایش به دوره های قبل از اسلام بر می گردد. این کار برای شاهنامه گفتن داستانهای حماسی به افراد بی سواد بود و مورد استقبال مردم قرار می گرفت. اما اوج شکوفایی آن به دوره صفویه بر می گردد و تخت تأثیر هنرهای ارمنی فرار داشته است. نمونه برجای مانده آنها پرده نمایش های سنگی در سنگ تراشی های تخت جمشید و دیواره نقش رستم چلیپای ایرانی و … می باشد. در کتاب تاریخ بخارا آمده است که نمایش ایرا
ن از آیین اسطوره و شعایر برخاسته است.
میراث عنوان یک فیلم تلویزیونی به کارگردانی حسین زینعلی که به سفارش شبکه یک سیما ساخته و پخش شد. این فیلم محصول پائیز سال ۱۳۸۶ می باشد. داستان. خسرو شکیبایی در این تله فیلم نقش آدم معتمدی را بازی می کند که شخصی دارایی اش را به او می سپرد و فوت می کند و حالا بازماندگان آن شخص که حدیث فولادوند و کاوه سماک باشی نقششان را بازی می کنند، برای گرفتن میراثشان به سراغ او می روند و او را تحت فشار قرار می دهند اما … بازیگران. خسرو شکیبایی حدیث فولادوند مجید مشیری کاوه سماک باشی پخش. این فیلم ابتدا از شبکه یک سیما و سپس در شبکه نمایش پخش شد. منابع. http://www.jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100004125446
کِلاکت یاتخته نشان یک ابزار مکانیکی یا الکترونیکی برای هماهنگ سازی صدا و تصویر در ساخت فیلم است؛ که روی آن اطلاعات مربوط به فیلم شامل عنوان، نام کارگردان، شمارهٔ صحنه، شمارهٔ برداشت و… ذکر می شود. در زمان فیلم برداری، اطلاعات هر پلان مانند عنوان، کارگردان فیلم، مدیر فیلم برداری ، شمارهٔ سکانس، پلان، برداشت و… روی یک تختهٔ دو تکه که به هم لولاشده هستند نوشته می شود، تا به راحتی بتوان نماهای اشاره شده در برگه های منشی صحنه را جستجو نمود. در شروع فیلم برداری یا تصویربرداری از یک پلان، منشی صحنه با تکمیل اطلاعات روی کلاکت، آن را مقابل دوربین می گیرد تا متصدی دوربین حدود ۵ ثانیه کلاکت را در قاب داشته باشد و از آن فیلم برداری کند. معمولاً منشی صحنه چند تیتر مهم کلاکت را نظیر شمارهٔ صحنه یا سکانس و پلان و احتمالاً شمارهٔ آخرین برداشت را با صدای بلند تکرار می کند تا اطلاعات در ضبط کنندهٔ صدابردار نیز ضبط شوند. با توجه به اینکه رکوردر یا همان ضبط کننده، به صورت جداگانه صدا را بر روی حافظه ضبط می کند، برای سهولت همگام سازی صدا و تصویر در زمان تدوین، منشی صحنه دستهٔ کلاکت را بر روی تخته می کوبد تا صدای کوبش تخته هم با م
یکروفن شاهد بر سر دوربین ضبط شود هم در حافظهٔ آن رکوردر که صدای اصلی را ضبط می کند. در باکس تدوین، تدوین گر صدای کوبش تختهٔ کلاکت را هم در فایل اصلی صدا و هم در کنارهٔ فیلم که به صورت صدای شاهد ضبط شده بر روی هم قرار می دهند تا صدای رکوردر و صدای شاهد فیلم همگام سازی شوند.
ساکن صحرای سکوت مستندی بر اساس شناختنامه شخصیتی و فرهنگی و هنری هنرپیشه ایرانی خسرو شکیبایی می باشد. تولید این فیلم از سال ۱۳۸۷ در زمان حیات شکیبایی به کارگردانی الهام قره خانی و مهرتاش مهدوی در تهران آغاز شد و سرانجام در دی ماه سال (۱۳۹۰) پایان پذیرفت. کارشناسان هنری. در این مستند که تهیه کنندگی آن را جمشید مشایخی و هادی منبتی بر عهده دارند کارشناسانی چون:آیدین آغداشلو، داکبر عالمی، داریوش مهرجویی، مسعود کیمیایی، حمید سمندریان، مرتضی احمدی، ژاله علو، احمدرضا درویش، بیژن بیرنگ، مسعود رسام، کیومرث پوراحمد، مهدی صباغ زاده، مجید جوانمرد، مجید جعفری، علیرضا خمسه، محمود پاک نیت، حسین خانی بیک، صدرالدین حجازی، مهرداد صدیقیان به تحلیل شخصیت هنری و اجتماعی خسرو شکیبایی می پردازند. موسیقی. علیرضا عصار خواننده ایرانی نیز به یاد خسرو شکیبایی از اشعار شفیعی کدکنی را اجرا می کند. گویندگان. گویندگان متن و اشعار موجود در این مستند هنری عبارتند از:
باغ طُغی یکی از باغ های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده است که در دوران مغول توسط امیرطغای ، حاکم وقت شیراز (۷۲۰-۷۳۳ ه .ق) بنا شده است. این باغ که هم اکنون ویران شده است ۲۳۴۲ مترمربع وسعت داشته و در بیرون دروازه بیضا (چهارراه زند کنونی) احداث شده بود. باغ طغی در قرن های بعد از بین رفت و در عصر قاجار در محل آن باغ نو مشیری ایجاد شد.
بانویی از ماه فیلمی تلفیقی رئال وانیمیشن که اولین محصول بلند سینمای آسیای غربی در این سبک محسوب می شود. کارگردان این فیلم را الهام قره خانی و مهرتاش مهدوی بر عهده دارند. تهیه کننده گی این اثر سینمایی را مجید آقاگلیان و حمید آقاگلیان بر عهده دارند. فیلمبرداری این فیلم از اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۰ در تهران آغاز شده است.
ایزه وان با نگارش (هیزه جان)، از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سینا بخش مرکزی شهرستان ورزقان واقع شده است. این روستا به مختصات جغرافیائی N=۳۸°۳۷'۴۲٫۰۰" E=۴۶°۳۰'۱۶٫۰۰ با ارتفاع ۱۶۹۶ متر از سطح دریا قرار گرفته و یک روستای ییلاقی است. این روستا به علت قرار گرفتن در منطقه چیچکلی در فصل تابستان پذیرای گردشگران و مهمانان زیادی از نقاط مختلف ایران می باشد. بر اساس نوشته انباز، نام روستای ایزوان را که به اشتباه هیزه جان می نویسند، می توان اینطور معنی کرد: ایز (به معنی خطی که با چوب یا چیز دیگری در زمین بکشند و راه یا مسیر)+ آوآن (مخفف آهوان): نشانگاه شکار شکار گاه یا سرزمین رد پای شکار. ساکنین این روستا در حال حاضر از ۱۵ خانواده تجاوز نمی کند و بیشتر به کشاورزی و دامداری مشغول هستند. مهاجران بورچالی در ایزوان. بر اساس نوشته یوسف دیزماری پس از تحمیل عهدنامه ترکمانچای در زمان فتحعلیشاه قاجار، صده ها خانوار بورچالی از آن سوی ارس بویژه پیرامون ایروان، پنک و شوره گول به شرق دهستان دیزمارشرقی آمدند و در ایزوان(تغییر یافته ایروان)، مردانقم، اوشتبین و سایر مناطق مئشه داغی ولایت باستانی دیزمار ساکن شدند. در ت
اریخ و جغرافیای ایران این مهاجران بورچالی را ایل بهادری می گویند.
کارل راجرز (زاده ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۲ – مرگ ۴ فوریهٔ ۱۹۸۷) روان شناس آمریکایی، یکی از نظریه پردازان معروف شخصیت و یکی از چهره های اصلی در رویکرد روان شناسی انسان گرایانه در روان شناسی است. راجرز به عنوان یکی از پدرهای تحقیقات روان درمانی شناخته می شود و به دلیل تحقیقات پیشرویی که انجام داده است، نشانِ مشارکت علمی برجسته از سوی انجمن روان شناسی آمریکا در سال ۱۹۵۶ به او تعلق گرفت. او موضعی پرسشگر و جرأت ورزانه به سوی قلمرو ناشناخته هم به عنوان یک فرد متخصص و و هم عادی داشت. رویکرد فرد محور به عنوان رویکرد منحصربه فرد او در شناخت شخصیت و روابط انسانی، کاربردهای بسیاری در حوزه های مختلف از جمله مشاوره و روان درمانی (درمان مخاطب محور)، آموزش (آموزش دانش آموز محور) و دیگر سازمان های گروهی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۷۲ راجرز به دلیل کارهای حرفه ای اش، از سوی انجمن روان شناسی آمریکا به عنوان شایسته ترین فرد برای دریافت نشان مشارکت حرفه ای برجسته انتخاب شد. او پیش از مرگش در سال ۱۹۸۷ به پاس فعالیت هایش در زمینهٔ درگیری های داخلی آفریقای جنوبی و ایرلند شمالی، نامزد دریافت جایزهٔ صلح نوبل شد. زندگی. کارل راجرز در ۸ ژانو
یهٔ ۱۹۰۲ در اوک پارک در حومهٔ شیکاگو به دنیا آمد. نام پدرش والتر و نام مادرش جولیا بود. آن ها شش فرزند بودند و راجرز چهارمین بود. پدرش مهندس عمران و پیمانکار بسیار موفقی بود، و به همین دلیل، راجرز در کودکی هیچ مشکل مالی نداشت. راجرز خودش را به این صورت توصیف می کند: «فرزند میانی در خانواده ای بزرگ و بسیار در هم بافته، که سخت کوشی و مسیحیت (پروتستان اصول گرا، حتی افراطی)، در آن ارزشمند بود.» راجرز می گوید که «بچه هایم باورشان نمی شود که آن زمان حتی آب گازدار نیز نوشابه ای مکروه محسوب می شد. یادم می آید که وقتی اولین نوشابهٔ گازدار را نوشیدم، احساس گناه به من دست داد.» والدین راجرز به او و دیگر بچه ها اجازه نمی دادند با بچه های غریبه دوست شوند زیرا هر کسی به غیر از خویشاوندان، به کارهای مشکوک مشغول بودند. در نتیجهٔ این پیش ذهنیت نسبت به «غیرخودیها»، راجرز مدت زمان زیادی را به تنهایی می گذراند، هر چه دم دستش می رسید را می خواند، از جمله دائرةالمعارفها و لغتنامه های مختلف. در اوک پارک، خانوادهٔ راجرز در محله ای نسبتاً مرفه نشین زندگی می کردند. در همان جا راجرز به مدرسهٔ ابتدایی هولمز رفت، همکلاسیهایش عبارت بودند
از ارنست همینگوی (که دو سال از او بزرگتر بود) و فرزندان فرانک لوید رایت، آرشیتکت معروف آمریکا. راجرز در دوازده سالگی به همراه خانواده اش به مزرعه ای در ۵۰ کیلومتری شیکاگو نقل مکان کرد. زندگی در مزرعه به این معنا نبود که آن ها سبک زندگی نسبتاً لوکس و مرفه خود را کنار بگذارند. همه می دانند که راجرز در مزرعه بزرگ شده است، اما کمتر کسی می داند که خانهٔ آن ها در مزرعه، سقف آردواز، کف کاشیکاری، هشت اتاق، و پنج حمام داشت. در پشت خانه، یک زمین تنیس خاکی قرار داشت. در همین مزرعه بود که راجرز برای اولین بار به علوم علاقه مند شد. پدرش اصرار داشت که مزرعه طبق اصول علمی اداره شود، به همین دلیل، در بارهٔ بسیاری آزمایش های علمی در بارهٔ کشاورزی مطالعه کرد. از روی این مطالعات، او به بید علاقه مند شد. او آن ها را می گرفت، بزرگ می کرد، و تولید مثلشان می داد. علاقه به علم هرگز در راجرز از بین نرفت، هرچند که در تمام عمر، در یکی از غیرعینی ترین زمینه های روان شناسی فعالیت کرد. تمایل راجرز به تنهایی در دبیرستان ادامه یافت. در این مدت او فقط دو دوست داشت. او دانش آموزی ممتاز بود و تقریباً همیشه A می گرفت. دروس مورد علاقه اش، انگلیس
ی و علوم بود. در ۱۹۱۹، راجرز در دانشگاه ویسکانسین، در رشتهٔ کشاورزی ثبت نام کرد. این همان دانشگاهی بود که هم پدر و هم مادرش، دو برادر و یک خواهرش در آنجا درس خوانده بودند. راجرز در سال های اول دانشگاه در امور مذهبی بسیار فعال بود. در ۱۹۲۲ با نُه نفر دیگر از دانشجویان برای شرکت در کنفرانس WSCFC به پکن (چین) اعزام شد. این سفر شش ماهه تأثیر عمیقی روی راجرز گذاشت. او بدون واسطه و به طور مستقیم با مردمی از فرهنگ ها و مذاهب مختلف آشنا شد. راجرز در بازگشت از چین، در کشتی، ناگهان به ذهنش رسید که مسیح نباید خدا باشد، بلکه باید انسانی مثل انسان های دیگر باشد. او تصمیم گرفت که دیگر به خانه برنگردد و در نامه ای به والدینش نوشت که دیگر نمی خواهد به مذهب پروتانیسم آن ها مقید باشد. راجرز از مذهب افراطی پروتستانیسم انصراف داد ولی ظاهراً می بایست بابت این آزادی هزینه می پرداخت. در بازگشت از چین، او به دردهای معدوی شدیدی دچار می شد که سرانجام زخم معده اثنا عشری تشخیص داده شد. راجرز چندین هفته بستری شد و شش ماه تمام تحت مراقبت شدید قرار داشت. غیر از او، دو تن دیگر از خواهران و برادرانش (۵۰٪ فرزندان) در مرحله ای از زندگی خود زخم
معده گرفتند. در بازگشت به دانشگاه، راجرز از کشاورزی به تاریخ تغییر رشته داد. او در ۱۹۲۴ مدرک لیسانس گرفت. بعد از فارغ التحصیلی، راجرز با دوست دوران کودکی خود، هلن الیوت، ازدواج کرد، هر چند که والدینش با این کار بسیار مخالف بودند. آن ها دو فرزند به دنیا آوردند (دیوید، ۱۹۲۶، و ناتالی، ۱۹۲۸). جالب این است که وقتی دیوید به دنیا آمد، راجرز می خواست او را طبق اصول رفتارگرایی واتسونی بزرگ کند. خوشبختانه، و به قول خود راجرز، همسرش هلن به اندازهٔ کافی عقل سلیم داشت تا به رغم همهٔ «دانش» روان شناسی راجرز، که بسیار مخرب بود، مادر خوبی برای فرزندانشان شود. راجرز می گوید که مشاهدهٔ بزرگ شدن فرزندانش به او در بارهٔ انسان ها، رشد انسان، و روابط میان فردی آن ها چیزهایی یاد داده است که آموختن آن ها از طریق شغلی و حرفه ای غیرممکن بود. بعد از فارغ التحصیلی از دانشگاه، راجرز در LUTS در نیویورک ثبت نام کرد. اما احساس می کرد که به غیر از کمک های مذهبی، باید روش دیگری برای کمک به مردم وجود داشته باشد. بعد از دو سال فعالیت در این سمینار، او به دانشگاه کلمبیا رفت و در رشتهٔ روان شناسی بالینی به تحصیل پرداخت و در ۱۹۲۸ فوق لیسانس، و د
ر ۱۹۳۱ دکترا گرفت. تز دکترای وی در بارهٔ اندازه گیری تنظیم یا سازگاری شخصیت در کودکان بود. بعد از دریافت مدرک دکتری، راجرز به عنوان روان شناس در دپارتمان مطالعات کودکان در انجمن پیشگیری خشونت با کودکان در رُچستر، نیویورک، مشغول به کار شد. او در طول تحصیلات دکترا، در همین انجمن به عنوان همکار فعالیت داشت. در همان جا بود که راجرز با چندین تجربه مواجه شد که بعدها بر نظریهٔ شخصیت، و رویکرد وی به روان درمانی به شدت تأثیر گذاشتند. اولاً او متوجه شد که روانکاوی، که رویکرد غالب در این انجمن بود، بیشتر اوقات ناموثر است. ثانیاً، متوجه شد که صاحب نظران مطرح در روان شناسی، در این مورد که برای درمان افراد مبتلا به اختلالات روانی کدام روش بهتر است، اختلاف نظر داشته، و نمی توانند به توافق برسند. ثالثاً، متوجه شد که گشتن به دنبال یک «بینش» (بصیرت یا شهود) به مشکلات روانی، معمولاً راه به جایی نمی برد و باعث دلسردی می شود. تقریباً در همین زمان بود که راجرز تحت تأثیر آلفرد آدلر قرار گرفت. او از آدلر آموخت که مطالعات موردی طولانی، موضوعاتی سرد، مکانیکی، و غیرضروری هستند. او همچنین متوجه شد که روان درمانگران مجبور نیستند وقتشان ر
ا در تحقیق و تفحص در گذشتهٔ بیماران صرف کنند. به جای آن، آن ها باید به زمان حال بیماران (محیط بلافاصله و بلاواسطهٔ) بپردازند و ببینند که بیماران در حال حاضر در چه شرایطی قرار دارند. راجرز اولین کتاب خود به نام «درمان بالینی کودکان دشوار» را در سال ۱۹۳۹، زمانی که هنوز در دپارتمان مطالعات کودکان بود، نوشت. در ۱۹۴۰، او از کار عملی به کار آکادمیک تغییر فعالیت داد. در این سال، راجرز در دانشگاه اوهایو سمت استادی روان شناسی بالینی را به عهده گرفت. در همان جا بود که راجرز به فرمولبندی و امتحان رویکرد خودش به روان درمانی پرداخت. در ۱۹۴۲، کتاب «مشاوره و روان درمانی: مفاهیم عملی نوین تر» را نوشت. در این کتاب، او اولین جایگزین عمده برای روانکاوی را توصیف کرد. ناشر کتاب ابتدا تمایلی به چاپ آن نداشت، زیرا فکر می کرد که تیراژ ۲۰۰۰ نسخه ای آن به فروش نخواهد رفت. این تیراژ فقط برای پوشش هزینه های چاپ کافی بود. تا سال ۱۹۶۱، این کتاب ۷۰۰۰۰ نسخه فروش داشت و هنوز هم فروش خوبی دارد. در ۱۹۴۴، به عنوان بخشی از فعالیت های مربوط به جنگ، راجرز ایالت اوهایو را ترک کرد و به نیویورک رفت. در آنجا در سازمان USO به عنوان مدیر خدمات مشاوره به
کار مشغول گشت. بعد از یک سال، به دانشگاه شیکاگو رفت و در آنجا به عنوان استاد روان شناسی و مدیر مشاوره منصوب گشت. در همین دوران در دانشگاه شیکاگو بود که راجرز مهم ترین کتاب خود را نوشت: «روان درمانی مراجع-محوری: مفاهیم، شیوه ها، و کاربردها» (۱۹۵۱). در ۱۹۵۷، راجرز دانشگاه شیکاگو را ترک کرد و به دانشگاه ویسکانسین رفت. در آنجا او، هم به عنوان استاد روان شناسی و هم به عنوان استاد روان پزشکی مشغول به کار شد. راجرز متوجه شد که در دانشگاه ویسکانسین جوّ حاکم، بیشتر رقابتی است تا رفاقتی. او از همه بیشتر از نحوهٔ برخورد غیرانسانی (به زعم وی) با دانشجویان فوق لیسانس ناراحت بود، و چون نتوانست وضعیت را بهبود دهد، از آنجا استعفا داد. راجرز بعد از استعفا از دانشگاه ویسکانسین به لا هویا در کالیفرنیا رفت و به عضویت انستیتو علوم رفتاری غربی درآمد. در ۱۹۶۸، راجرز و تنی چند از دیگر اعضایی که رویکردی انسانگرایانه تری داشتند، انستیتو علوم رفتاری غربی را ترک کردند تا مرکز مطالعات شخص را، باز هم در لا هویا، تأسیس کنند. بسیاری از تغییر مسیرهای راجرز با یک تغییر جهت در علایق، تکنیکها، یا فلسفه، همراه بودند. آخرین تغییر مسیر وی، علاقهٔ
راجرز به «فرد، در همان زمانی که دنیا را تجربه می کند» را نشان می دهد. راجرز می گفت که او به «شخص» علاقه مند است، ولی از روش های قدیمی که انسان را به عنوان «موضوع» تحقیق مورد مطالعه قرار می دهند منزجر است. در سال های بعد، راجرز با گروه های رویارویی کار می کرد و به آن ها آموزش حساسیت تدریس می کرد. او بیشتر به این موضوع علاقه داشت که شرایطی را کشف کند که شخص در آن ها می تواند پتانسیلهای خود را کاملاً به فعل درآورد. همچنین، در اواخر فعالیت حرفه ای خود، راجرز به ارتقای صلح جهانی علاقه مند شد. او پروژهٔ صلح ژنو را در سال ۱۹۸۵ سازمان دهی کرد. در سال ۱۹۸۶ نیز چندین ورکشاپ صلح در مسکو را رهبری کرد. او تا روز ۴ فوریهٔ ۱۹۸۷ به این فعالیت ها ادامه داد. در این روز، او به علت ایست قلبی در گذشت. او ۸۵ سال داشت. نظریهٔ شخصیت راجرز. فرضیه های نظریهٔ راجرز آشکارا نشان می دهد که او در مطالعهٔ شخصیت، شخص را مرکز توجه قرار داده است. به همین دلیل، نظریهٔ وی در روان درمانی، روان درمانی شخص-محور نام دارد.
سیگْرید اونْدْسِت نویسنده نروژی بود که در سال ۱۹۲۸ برندهٔ جایزه نوبل ادبیات شد. او در شهر کالوندبورگ در دانمارک به دنیا آمد، ولی وقتی دو سال داشت، با همراه خانواده اش به نروژ رفتند. در سال ۱۹۲۴، او به کاتولیک تغییر دین داد. او در سال ۱۹۴۰، به دلیل مخالفت با نازیسم هیتلری و حملهٔ آلمان به نروژ، از نروژ فرار کرد و به ایالات متحدهٔ آمریکا رفت و در پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ به کشورش بازگشت. بهترین اثر ادبی وی سه گانه ی "Kristin Lavransdatter" است که ماجرای زندگی در اسکاندیناوی در دوران قرون وسطی است و زندگی یک زن از زمان تولد تا مرگ را به تصویر کشیده است. سه جلد این کتاب بین سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ منتشر شد. زندگی. سیگرید اوندست در شهر اسلو بزرگ شد. وقتی ۱۱ سال داشت، پدرش که باستان شناس بود، به دنبال یک بیماری سخت و طولانی، در ۴۰ سالگی درگذشت. وضعیت اقتصادی خانواده طوری بود که سیگرید نمی توانست امیدی به تحصیلات دانشگاهی داشته باشد. او در سال ۱۹۰۷ به اتحادیهٔ نویسندگان نروژ پیوست و بین سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ سرپرستی کمیسیون سوادآموزی را بر عهده داشت و در نهایت به عنوان رئیس اتحادیه از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ خدمت کرد. نویسن
دگی. او بعد از سال ۱۹۲۹ مجموعه رمان هایی را در اسلو با گرایش های قویِ کاتولیکی تکمیل کرد. اوندست موضوعات کتاب های خود را از جامعهٔ کوچک کاتولیک در نروژ انتخاب می کرد. همچنین، تعدادی از آثار مهم تاریخی را منتشر کرد که تاریخ نروژ را در جایگاهی هشیارانه قرار می دهد. او همچنین چند کتاب ایسلندی و مقالات ادبی را به زبان نروژی نو ترجمه کرد. در پایان دههٔ ۱۹۳۰، او نوشتن یک رمان تاریخی را شروع کرد که به قرن ۱۸ در اسکاندیناوی مربوط می شد؛ ولی فقط جلد اول آن در سال ۱۹۳۹ چاپ و منتشر شد؛ چراکه در همین سال، جنگ جهانی دوم شروع شد و او نتوانست کار خود را تکمیل کند. وقتی ژوزف استالین به فنلاند حمله کرد، سیگرید با اهدای جایزه نوبل ادبیات خود در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۴۰، از تلاش نظامی فنلاند حمایت کرد.
هنری مورای متولد ۱۸۹۳ میلادی یکی از روان شناسان آمریکایی است. مورای هم مانند آلپورت مطالعه شخصیت را در یک موقعیت دانشگاهی انجام داد تا در موقعیت بالینی. هر چند او به روانکاوی پرداخت، آن را برای درمان بیماران بکار نبست، زیرا ترجیح می داد که شخصیت انسان را از طریق مطالعه گسترده افراد بهنجار بررسی کند. زندگی. دوره کودکی موری با طرد شدن از سوی مادر سطح بالای حساسیت نسبت به درد و رنج دیگران، و گونه ای از جبران نارسایی به شیوه آدلری برای دو نقص-لکنت زبان و ناتوانی در ورزش-مشخص شده است. او پس از فارغ التحصیل شدن از دانشکده پزشکی دانشگاه کلمبیا، وارد رشته جراحی شد، در بیوشیمی پژوهش کرد، و از دانشگاه کمبریج در رشته بیوشیمی درجه دکترا گرفت، که مطمئناً یکی از راه های پیرامونی ورود به حرفه روان شناسی است. پس از گذراندن سه هفته با یونگ که ظاهراً برایش روشنگر بود و گذراندن یک شب فراموش نشدنی با فروید و دخترش آنا، موری مطالعاتش دربارهٔ شخصیت را در کلینیک روان شناسی هاروارد آغاز کرد. نظرات. با در نظر گرفتن تحصیلاتش در پزشکی و بیوشیمی، جای شگفتی نیست از اینکه موری به کارکرد فیزیولوژیکی آن گونه که به شخصیت مربوط می شود تأکید ک
رد. او بر مفهوم کاهش تنش تأکید ورزید، که به نظرش نخستین قانون دربارهٔ رفتار آدمی است. همچنان که فروید هم این گونه می اندیشید. موری همچنین به شیوه فرویدی اهمیت ناهوشیار و تأثیر تجارب کودکی را بر رفتار بزرگسالی مورد توجه قرار داد. او مفاهیم فروید دربارهٔ نهاد، من، و فرامن را البته با بعضی تغییرات وارد نظام خود کرد. او شخصیت را به سه بخش نهاد، من و فرامن تقسیم کرد (مورای، ۱۹۳۸). نهاد شامل گرایش های مادرزادی و تکانشی ماست و انرژی لازم برای عملکرد شخصیت را فراهم می کند. این دیدگاه در اصل همانند دیدگاه فروید است. درنظام مورای نهاد علاوه بر تکانه های ابتدایی و شهوانی گرایش های اجتماعی مطلوبتری مانند همدلی، همانند سازی، و شکل های عشق غیر شهوی را نیز شامل می شود. در نظام مورای من در تعیین رفتار نقش فعالتری دارد تا در نظریه فروید. مورای عقیده دارد که من خدمتگزار صرف نهاد نیست بلکه سازمان دهنده ای است که همه رفتارها را هوشیارانه انتخاب می کند. من به سرکوبی تکانش های نامطلوب نهاد برمی خیزد و بروز تکانه های مطلوب را تسهیل می کند. مورای با فروید هم عقیده بود که فرامن نمایانگر درونی ساختن ارزش های فرهنگی است و اینکه افراد ر
فتار خود را بر اساس این ارزش ها ی درونی شده ارزشیابی می کنند. نظر وی در مورد نیروهایی که فرامن را شکل می دهند و دوره ای که فرامن در آن تشکیل می شود با نظر فروید تفاوت دارد. مورای استدلال می کرد که فرامن نه تنها بر اساس تعلیمات والدین شخص ساخته می شود بلکه همچنین گروه های همسالان، ادبیات و اساطیر جامعه در ساختن آن نقش دارند. فرامن در پنج سالگی تثبیت نمی شود بلکه در سراسر عمر به رشد خود ادامه می دهد. پرسونولوژی یا شخصیت شناسی. از نظر هنری موری مفهوم شخصیت، یک فرضیه یا یک سازه است که به ما کمک می کند تا رفتار افراد را درک کنیم. موری اعتقاد داشت که مفهوم شخصیت، به هیچ ماده یا جوهری فیزیکی واقعی اشاره نمی کند، به عقیده وی شخصیت افراد به فرایندهای مغزی وابسته است، بنابر این مرکز آناتومیک شخصیت مغز است. بین فیزیولوژی مغز و شخصیت رابطه بسیار نزدیکی وجود دارد. فرایندهای نوروفیزیولوژیک منبع رفتارهای انسان است. نیازهای انسانی. بزرگترین خدمت موری به مطالعه شخصیت، احتمالاً تحقیقات گسترده وی درباره نیازهای انسانی بود. او فهرستی از نیازهای انسانی تهیه کرد، که بدون شک دقیق ترین و کاملترین نیازهایی است که تاکنون در روانشناسی
تهیه شده است. نیازهای اولیه و ثانویه. نیازهای اولیه نیازهای (بدن زاد)، از حالات بدنی-جسمی درونی نشأت می گیرند و نیازهایی هستند که برای بقا ضرورت دارند (مثل نیاز به غذا آب و هوا و آسیب گریزی), و همچنین نیازهای مثل سکس و شناخت حسی. نیاز های واکنشی و کنشی. نیازهای واکنشی عبارتند از واکنش به یک عامل خاص و مشخص محیط، که تنها زمانی برانگیخته می شوند که همان عامل ظاهر شود. برای مثال، نیاز به «آسیب گریزی» تنها زمانی فعال می شود که یک عامل خطرناک ظاهر شود. فشار یا پرس. موری مفهوم فشار یا پرس را ارائه داد. فشار یا پرس یعنی نیروی وارده از اشیا یا افراد، که در نیل به اهداف کمک می کنند یا مانع آن می شوند. به عبارت دیگر، پرس عبارت است از اثر محیط و رویدادهای گذشته در نیازهای کنونی و فعال کردن آنها. محرک هایی که نیازها را بر می انگیزند، به ما انگیزه می دهند تا به دنبال فشارها(پرس ها) برویم و از بعضی دیگر اجتناب کنیم آزمون اندریافت موضوع. موری آزمون اندریافت موضوع را به همراه کریستینا مورگان طراحی کرد. TAT، به عنوان یک آزمون فرافکنی، موارد استفاده گسترده ای پیدا کرده است. این آزمون از سی تصویر مبهم تشکیل شده است. از آزمودنی
خواسته می شود که برای هر یک از تصاویر داستان هایی بسازد. او باید بگوید که، پیش از تصویر چه اتفاقی افتاده، در حال حاضر چه اتفاقی در حال روی دادن است، شخصیت های درون تصویر در حال فکر کردن به چه چیزی هستند، چه احساساتی دارند، و داستان به کجا ختم خواهد شد. پاسخ ها می توانند نشان دهند که آزمودنی، در رابطه با محیط فیزیکی و اجتماعی، چگونه فکر می کند. پاسخ ها، از لحاظ تما مورد تحلیل قرار می گیرد (به همین دلیل «تماتیک» یا «موضوعی» نامیده می شود).
جسیکا دارلین (زاده ۲۲ مارس ۱۹۷۶، ویلمینگتن دلاویر آمریکا) بازیگر پیشین فیلم های پورنو آمریکایی است. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Jessica_Darlin
برنامه نویسی رویدادگرا یا برنامه نویسی رخدادگرا یک الگوی برنامه نویسی است که در آن، روند اجرای برنامه توسط رویدادها - مانند خروجی یک سنسور، تعاملات کاربر (مانند کلیک موس و فشار دادن کلیدها) یا پیام های دریافتی از سایر برنامه ها یا ریسه ها - تعیین می گردد. برنامه نویسی رویدادگرا به عنوان یکی از پارادایم های برنامه نویسی، به طور گسترده برای توسعه نرم افزارهای مدرن، از جمله رابط های کاربری گرافیکی و سیستم های توزیع شده استفاده می شود. این مدل به کمک حلقه رخداد (Event Loops) کار می کند که به طور مداوم رویدادها را پایش و مدیریت می کنند. ساختار برنامه نویسی رویدادگرا. در برنامه نویسی رویدادگرا، نرم افزار از یک حلقه اصلی تشکیل شده است که وظایف زیر را برعهده دارد: حلقه رخداد در این ساختار نقشی کلیدی دارد و به طور مستقیم یا غیرمستقیم مسئول مدیریت و اجرای توابع مرتبط با رویدادهاست. این حلقه، صف رویدادها (Event Queue) را بررسی کرده و با پردازش رویدادها، برنامه را از حالت انتظار به وضعیت اجرا درمی آورد. فریم ورک ها و کتابخانه ها. در بسیاری از فریم ورک های مدرن برنامه نویسی، کد منبع مربوط به حلقه های رخداد از قبل پیاده سا
زی شده است و برنامه نویسان تنها نیاز به تعریف نگهدارنده های رویداد (Event Handlers) دارند. برای مثال: نمونه ای از نگهدارنده رویداد. در برنامه نویسی رویدادگرا، کدهایی که برای پاسخ گویی به یک رویداد خاص نوشته می شوند، نگهدارنده رویداد (Event Handler) نام دارند. برای مثال: وقتی کاربر کلید "Enter" را فشار می دهد، یک نگهدارنده رویداد مانند "OnKeyEnter()" فراخوانی می شود که وظیفه اجرای کد مرتبط با آن رویداد را بر عهده دارد. در ادامه نمونه ای از پیاده سازی ساده ارائه می شود: function onKeyEnter(inputText) { console.log("کاربر متن زیر را وارد کرد:"); console.log(inputText); let numbers = inputText.split(" "); if (numbers.length === 2) { let sum = parseInt(numbers[0]) + parseInt(numbers[1]); console.log("مجموع اعداد وارد شده برابر است با: " + sum); } else { console.log("ورودی نامعتبر است. لطفاً دو عدد وارد کنید."); onKeyEnter("12 34"); ارتباط با حلقه رخداد. برنامه نویسی رویدادگرا به طور مستقیم بر پایهٔ حلقه رخداد بنا شده است. حلقه رخداد وظیفه پایش و مدیریت رویدادها را بر عهده دارد و از طریق فراخوانی نگهدارنده های روید
اد، پاسخ مناسبی به ورودی ها یا پیام ها ارائه می دهد. منابع.
سایمون تیموتی «تیم» راث زاده بازیگر و کارگردان انگلیسی است که بخاطر ایفای نقش «آقای نارنجی» را در فیلم "سگ های انباری" شهرت دارد. زندگی خصوصی. تیم راث در لندن زاده شد، مادرش یک نقاش و معلم مدرسه و پدرش یک روزنامه نگار بود.
دبیرستان فروغ (۱۷ شهریور): یکی از قدیمی ترین دبیرستانهای دخترانه شهر رشت است که در سال ۱۲۸۲ خورشیدی تأسیس شد. تاریخچه. این مدرسه ابتدا با نام مدرسه اناثیه آمریکایی به وسیله آمریکایی ها تأسیس شد. بنای اصلی که بیمارستان بود به مدرسه تبدیل و در سال ۱۳۱۲ خورشیدی توانست امتیاز دوره کامل متوسطه را دریافت کند. بودجه مدرسه پسرانه و دخترانه آمریکایی به وسیله انجمن خیریه آمریکا تأمین میشد. این مدرسه با نام دبیرستان فروغ به کار خود ادامه داد تا انقلاب که به دبیرستان ۱۷ شهریور تغییر نام یافت. از فارغ التحصیلان این دبیرستان می توان به آذر اندامی پزشک و باکتری شناس نامی اشاره کرد. همچنین سرور مهکامه محصص لاهیجانی شاعر و دوست پروین اعتصامی مدتی ریاست این دبیرستان را به عهده داشت. تخریب دبیرستان. از سال ۱۳۸۷ بنای تاریخی تمام آجر این دبیرستان ۱۰۵ ساله در معرض خطر تخریب قرار گرفت که مورد اعتراض شخصیت های فرهنگی و مردم استان گیلان واقع شد. خوشبختانه با پیگیری مردم و نهادهای مختلف و بر اساس نامه سازمان میراث فرهنگی،صنایع دستی و گردشگری استان گیلان بنای تاریخی مدرسه فروغ به شماره ۲۴۳۷۹ در فهرست آثارملی کشور به ثبت رسید و هرگونه د