Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
با یک گل سمپدوریا را شکست داد و قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد. این استادیوم در سال ۲۰۰۰ تخریب شد تا ورزشگاه جدید ۹۰،۰۰۰ نفری جایگزین آن شود. ورزشگاه جدید در سال ۲۰۰۷ افتتاح شد. این بازی تکرار فینال سال ۲۰۰۹ در رم به حساب می آمد. هر دو تیم تا قبل از این بازی، هر کدام سه بار در لیگ قهرمانان اروپا به قهرمانی رسیده بودند. منچستر یونایتد در سال های ۱۹۶۸، ۱۹۹۹ و ۲۰۰۸ به ترتیب از سد تیم های بنفیکا، بایرن مونیخ و چلسی گذشته بود و این جام را کسب کرده بود. بارسا در سال های ۱۹۹۲، ۲۰۰۶ و ۲۰۰۹ به ترتیب با شکست تیم های سمپدوریا، آرسنال و منچستر یونایتد این جام را به دست آورده بود. بارسلونا برای سومین بار در طول شش سال و منچستر یونایتد برای سومین بار در طول چهار سال در بازی فینال ظاهر می شد. راه رسیدن به فینال. نتایج مرحله گروهی دو تیم بارسلونا و منچستر یونایتد در مرحله گروهی و حذفی در ذیل آمده است.
احقاق شخصی حق (در زبان انگلیسی: Self-help و در زبان آلمانی: Selbsthilfe) که در منابع فقهی معروف به تقاص یا مقاصه است و در جوامع غربی نیز شناخته شده است، بیشتر مفهوم حقوقی دارد و بدین معناست که فرد، بدون مراجعه به مقامات رسمی و مراجع صالح، شخصاً حق خویش را اجرا نماید یا به تأمین آن اقدام نماید. معمولاً نظام های حقوقی در پذیرش این حق یا اختیار برای شهروندان خویش درنگ دارند؛ اما این حق طبیعی بشر است و به ویژه هنگامی که مأموران صالح در دسترس نباشد، از نظر قوانین پذیرفته شده است. بسیاری، احقاق شخصی حق را یادگار دوران بربریت بشر می دانند و آن را در وضع طبیعی جایز نمی شمارند، اما باید گفت که در جامعه مدنی، به ویژه در فضای اینترنت نیاز به این نهاد کمتر از وضع طبیعی بشر نیست.
کوبان ، رودخانه ای در کشور روسیه که از کوه البروس سرچشمه گرفته و پس از گذر از سرزمین های «استاوروپول» و «کراسنودار» در قفقاز شمالی به دریای آزوف می ریزد. این رود از پیوستن رودهای «اوللوکام» و «اوچ کولان» به وجود می آید و در خلیج تمریوک به دریای آزوف می ریزد. درازای رودخانه ۸۷۰ کیلومتر و مساحت حوضه آبریز آن ۵۷۹۰۰ کیلومتر مربع است. شاخابه های مهم آن عبارتند از: تِبرِدا، زِلنِچوک بزرگ، زِلنِچوک کوچک، اوروپ، لابا، بِلایا و پِشیش. بر روی رودخانه کوبان سدهای تِشیک، کِراسنودار و شایسوق احداث شده است. از شهر کراسنودار تا دهانه ریزشگاه رود، قابل کشتیرانی است. شهرهای قاراچایوسک، چرکسک، نویننومیسک، کروپوتکین، اوست لابینسک، کراسنودار و تمریوک در ساحل این رودخانه واقع شده اند.
مدال طلای اِی آی اِی یک جایزهٔ معماری ازطرف مؤسسهٔ معماران آمریکا است که به افراد تأثیرگذار در تئوری و طراحی معماری به صورت سالانه از سال ۱۹۴۷ تا کنون داده می شود.
مجستیک یک فیلم کمدی-درام رمانتیک آمریکایی به کارگردانی فرانک دارابونت همراه با بازی جیم کری و لوری هولدن است. این فیلم نوشته مایکل اسلون است و با حمایت بازیگرانی چون مارتین لاندو، جیمز ویتمور، باب بالابان، جفری دی مان، هال هالبروک و بروس کمبل در کانادا ساخته شده است. این فیلم توسط برادران وارنر در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۱ انتشار یافت. عملکرد جیم کری در فیلم "مجستیک" با کارهای قبلی او متفاوت بود، اغلب کارهای قبلی او کمدی بودند.
آلبانیای قفقاز (ایرانی: اران، ارمنی: الوانک) نام یک کشور باستانی در منطقه قفقاز بوده است. این کشور از شمال به کوهستان کرائونیان که در قفقاز کشیده شده، از شرق به دریای کاسپین و از جنوب به رودخانه ارس محدود بوده است. از غرب، مرزش ناپایدار بوده است. استرابون نوشته است: رودخانه کورا مرز غربی آلبانیای قفقاز بوده است و این مرز بارها از جانب آلبانیایی ها یا ارمنی ها مورد تاخت و تاز قرار گرفته است. در انتهای شرقی مرز قفقاز، گذرگاهی در کنار ساحل دریای کاسپین بازمی گردد. که به دروازه های آلبانیا و دروازه های کاسپین توسط باستانیان، پهک چورای یا ایوری پهک توسط ارمنی ها نامیده می شود.زبان های رایج آلبانیایی قفقاز، زبان های قفقازی بودند، مانند زبان اودی که یکی از زبان های لزگی هست. آلبانیا در زبان ارمنی باستان Աղուանք و به ارمنی امروزی Աղվանք (آقوانک) و به سایر زبان های قفقازی «آلبانیا» به منطقه ای فراتر از کل جمهوری آذربایجان امروزی گفته می شد. پادشاهی آلبانیا از چهار قرن پیش از میلاد تا نیمه اول قرن نهم میلادی برقرار بوده است. در سال ۳۳۱ پیش از میلاد از آلبانیای قفقاز به عنوان یکی از ساتراپی های هخامنشیان یاد شده است. از
آن دوران نام هیچ شهری از این منطقه در جایی یاد نشده است. پایتخت آلبانیا در کنار دریای کاسپین قرار داشته است. در سال ۳۸۷ میلادی که ساسانیان و رومی ها ارمنستان را بین خود تقسیم کردند، آلبانیای قفقاز تابع مطلق ایران شد. ساسانیان در سال ۵۱۰ میلادی آخرین حاکم بومی را برکنار کرده و اداره منطقه را به کل به دست گرفتند. نام. دلیل نام گذاری این دولت به نام آلبانی این بوده است که در زبان لاتین، مناطق کوهستانی را آلبانیا می نامیدند (به همین دلیل کشور آلبانی کنونی به همین نام نامیده می شود). هم اکنون نیز مناطق شمالی آلبانیا را داغستان می نامند که از واژهٔ تُرکی "داغ" به معنای کوه و پسوند ایرانی ستان تشکیل شده است. گستره جغرافیایی. آلبانیا از شمال به کوه های سراونیان، امتداد رشته کوه قفقاز، از شرق به دریای خزر و از جنوب به مسیر پایین رود ارس محدود می شد. مرزهای غربی آن ناپایدار بودند: مرز در امتداد رود کورا (کُر)، که توسط استرابون تأیید شده بود، بارها مورد تجاوز قرار می گرفت، گاه به نفع آلبانیایی ها و گاه به نفع ارامنه. در انتهای شرقی رشته کوه قفقاز، تنگه ای در امتداد ساحل خزر باز می شود. این گذرگاه دربند است که توسط باست
انیان دروازه های آلبانی و دروازه های خزر، و توسط ارامنه پاهک چورای یا ایروی پاهک نامیده می شد. شهرهای مهم. شهرهای مهم آلبانیای قفقاز عبارت بوده اند از: کابالکا (شهرستان قبله کنونی)، پرتو (شهرستان بردع کنونی)، پایتاکران (شهرستان بیلقان کنونی)، سماخیا (شماخی کنونی)، شکی، آماراس، هوناراکرت و کیش (قیس). شهرها و قلعه های ساسانی. پارتو، یک شهر ارمنی سابق واقع در ترتر در استان اوتی، احتمالاً در پایان قرن چهارم به عنوان پایتخت آلبانی تعیین شد. در زمان سلطنت پادشاه واچه، پارتو توسط پیروز با نام پیروزآباد بازسازی شد. بعداً این شهر توسط قباد مستحکم شد، که قرار بود آن را پیروزقباد (قباد پیروزمند) بنامد. پارتو همزمان یک دژ قدرتمند و یک مرکز مرفه برای تجارت و صنایع دستی بود. شهر دیگری که قبلاً ارمنی بود، خالخال، که در اوتی نیز واقع شده بود، اما نزدیک به مرز ایبریا، پس از اینکه محل اقامت پادشاهان ارمنی بود، به اقامتگاه زمستانی پادشاهان آلبانی تبدیل شد. همچنین در اوتی دیواتاکان، "شهر بازار سلطنتی" وجود داشت که بارها توسط موسی کالانکاتواسی ذکر شده است. آغوان (پهلوی: آلوآن) اقامتگاه تابستانی سلطنتی بود. شهر بازار تیگراناکرت در
کانتون گاردمن احتمالاً توسط تیگران بزرگ (قرن اول پیش از میلاد) تأسیس شده بود. کبالا (ارمنی: کاپاغاک)، پایتخت سابق، اهمیت سیاسی خاصی را حفظ کرد و در قرن پنجم، مقر یک اسقف شد. کاوش ها در این مکان (چوخور-کابالا) یک قلعه و دیوارهای محصور کننده را آشکار کرده است که احتمالاً مربوط به قرن های پنجم و ششم است. شماخی همچنان شکوفا بود. یک ظرف نقره ای طلاکاری شده که در سال ۱۹۶۸ در قبری در آنجا پیدا شد و یک مقام ایرانی (مرزبان؟) را در صحنه شکار نشان می دهد (اواسط قرن چهارم؟)، به حکومت ساسانی اشاره دارد. در امتداد ساحل خزر، ساسانیان استحکامات دفاعی قدرتمندی ساختند که فضای بین کوه و دریا را محصور می کرد و اساساً برای جلوگیری از مهاجمان از شمال طراحی شده بود. اولاً، در شمال شبه جزیره آبشوران، دو دیوار موازی بارماک به ارتفاع ۲۲۰ متری بالا می روند. اینها از جغرافیای ارمنی شبه موسی. در ادامه دیوارهای شروان (یا شبران) قرار دارند که به طول ۳۰ کیلومتری خود قابل توجه هستند. در شمال سامور، خط سوم از کارهای دفاعی می تواند دیواری باشد که در جغرافیای ارمنی (صفحه ۳۱) به عنوان آفزوت-قباد از آن یاد شده و بنابراین توسط قباد ساخته شده است.
مشهورترین این استحکامات، استحکامات دربند است که گذرگاه چور (۲-۳ کیلومتر بین کوه و دریا) را مسدود می کرد. سهم ساسانیان در دفاع از این گذرگاه (که در منابع کلاسیک از قرن اول پس از میلاد ذکر شده است) منطقه قابل توجهی را پوشش می داد. موسی کالانکاتواسی از "دیوارهای باشکوهی که با هزینه زیاد توسط پادشاهان ایران ساخته شده است" صحبت می کند. یزدگرد دوم ساخت دیوار عظیمی از آجر نپخته مخلوط با کاه را بر عهده گرفت که از دریا تا دامنه های دربند امتداد داشت. خسرو دوم انوشیروان - و شاید پدرش قباد اول قبل از او - خود را برای تقویت آثار موجود با یک دیوار محکم از سنگ مجهز به دروازه های آهنی آماده کرد. بیست کتیبه مربوط به سال ۷۰۰ در دیوار شمالی یافت شده است. اگر این تاریخ مربوط به دوره سلوکی باشد، باید با سال ۳۸۶ پس از میلاد مطابقت داشته باشد ؛ اما تاریخ های دیگر و بعدی نیز وجود دارد. آلبانی در دوران باستان. لبانیایی ها برای اولین بار در نبرد گوگمل (۳۳۱ پیش از میلاد)، به عنوان بخشی از گروهی متشکل از مادها، کادوسی ها و سکاها، تحت فرماندهی آتروپاتس، ساتراپ ماد، ذکر شده اند و سپس در گارد همراه داریوش سوم. این واقعیت که آلبانیایی ها
تحت رهبری ساتراپ ماد بودند، به نظر می رسد نشان می دهد که این مردم، مانند کادوسی ها و سکاها، در ساتراپی او ادغام شده بودند. طبق یک فرضیه کاملاً منطقی، آلبانیایی ها از قبل به امپراتوری ماد تعلق داشتند. در طول چند دهه اخیر، کاوش ها چندین نشانه از نفوذ هخامنشی را آشکار کرده است، از جمله پایه های ستون با طرح های نخل و مُهرهای استوانه ای. اگرچه اسکندر هرگز تا قفقاز نفوذ نکرد، آلبانیایی ها باید در امپراتوری مقدونی گنجانده شده باشند، زیرا آنها به ساتراپی ماد تعلق داشتند. در تقسیم ۳۲۱ پیش از میلاد، پس از مرگ اسکندر، قلمرو تحت حکومت آتروپاتس به بخشی از ماد در شمال غربی، که بعدها به عنوان ماد آتروپاتن یا آتروپاتن شناخته شد، کاهش یافت. بین سال های ۲۸۶ و ۲۸۱ پیش از میلاد، مقدونی پاتروکلِس، ژنرال و دریاسالار سلوکوس اول و آنتیوخوس اول، سفری دریایی به دور دریای خزر را آغاز کرد، که به نظر می رسد از سواحل آلبانی و کادوسی آغاز شده باشد. احتمالاً اولین باری بود که آلبانیایی ها با دنیای غرب تماس پیدا کردند. قبایل آلبانی، که هر کدام رئیس خود را داشتند، به زبان های متعددی صحبت می کردند. در دوره هلنیستی، آنها با سایر قبایل همسایه مت
حد شدند تا یک دولت متحد تحت یک حاکم واحد تشکیل دهند. تصور می شود که این اتحاد در اواخر قرن دوم پیش از میلاد، به دلیل جنگ های بین مهرداد دوم اشکانی و آرتاوازد اول، پادشاه ارمنستان، صورت گرفته باشد. دلایلی وجود دارد که باور کنیم اتحاد آلبانیایی ها یک روند کند بود که به تنوع زبان ها اجازه می داد برای مدت طولانی ادامه یابد. در ۶۵ پیش از میلاد، ژنرال رومی پومپه، که به تازگی ارمنستان و ایبریا را تسخیر کرده و کولخیس را فتح کرده بود، در راس ارتش خود وارد آلبانی شد. او با عبور از استان خشک کامبیسن (کامبیچان) - که اخیراً توسط آلبانیایی ها از ارامنه گرفته شده بود - به سمت دریای خزر حرکت کرد. او در هنگام عبور از رودخانه آلازان، با نیروهای اوروئزس، پادشاه آلبانی، درگیر شد و در نهایت آنها را شکست داد. تئوفانس میتیلنی، که پومپه را همراهی می کرد، قرار بود گزارشی از آنچه در طول آن لشکرکشی مشاهده و شنیده بود بنویسد. شهادت تئوفانس اساس بحث استرابون در مورد آلبانی و آلبانیایی ها را تشکیل داد. او آلبانیایی ها را به عنوان چوپانان نیمه کوچ نشین توصیف کرد که شکارچیان مشتاقی بودند، چیز زیادی در مورد کشاورزی نمی دانستند، از پول استفاد
ه نمی کردند و تجارت را با مبادله کالا انجام می دادند. اگرچه آنها تحت سلطه یک پادشاه بودند، به بیست و شش زبان یا گویش صحبت می کردند. آنها چندان جنگجو نبودند، اما قادر به اعزام تا ۶۰۰۰۰ سرباز پیاده و ۲۲۰۰۰ سوار بودند. سواره نظام آنها زره آهنی داشت، ویژگی ای که احتمالاً از مادهای آتروپاتن گرفته بودند. به نظر می رسد استرابون هیچ اطلاعی از زندگی شهری در آلبانی ای که توصیف می کند، ندارد. تا قرن اول پس از میلاد، پلینی به کبالا (= کابالا)، پایتخت آلبانی، اشاره نمی کند. با این وجود، اکتشافات باستان شناسی اخیر ثابت کرده است که در زمان لشکرکشی پومپه، شهرها از قبل در آلبانی وجود داشته اند یا در حال توسعه بوده اند. کاوش های انجام شده در چوخور-کابالا، محل کابالای سابق، اشیایی را نشان داده است که نشان می دهد روابطی با دنیای هلنیستی وجود داشته است. گنجینه ای از سکه ها که از قرن دوم پیش از میلاد تا قرن اول پس از میلاد قدمت دارند نیز در آنجا یافت شده. بقایای شهر دیگری، شماخی، شماخیای بطلمیوس، در نزدیکی خینسلای مدرن یافت می شود. مطالعه بقایای باستان شناسی شهرهای باستانی آلبانی، به ویژه کابالا، مشاهده ویژگی هایی را ممکن ساخته اس
ت که در شهرسازی و معماری اشکانیان نیز دیده می شود، مانند استفاده از آجرهای نپخته از همان نوع، پایه های چوبی ستون ها و ساختمان های بسیار طولانی. سکه ها وجود مقدار مشخصی از رفت و آمد تجاری با پارت را تأیید می کنند. یک بزرگراه تجاری مهم، آلبانی شرقی را از طریق ارس و کورا به اکباتان متصل می کرد، جاده ای که توسط آئلیان به آن اشاره شده است. در غیر این صورت، به نظر نمی رسد استفاده از پول بر سیستم مبادله قبایل بدوی تأثیری گذاشته باشد. مانند ایبریایی ها، آلبانیایی ها در شورش علیه روم کند نبودند. در سال ۳۶ پس از میلاد، آنتونی مجبور شد یکی از معاونان خود را بفرستد تا به شورش آنها پایان دهد. زوبر، که در آن زمان پادشاه آلبانی بود، تسلیم شد و بنابراین آلبانی، حداقل به نام، تحت الحمایه روم شد. پادشاه آلبانی در فهرست سلسله هایی ظاهر می شود که سفیران آنها توسط آگوستوس پذیرفته می شدند. در سال ۳۵ پس از میلاد، پادشاه فاراسمانس ایبریا و برادرش مهرداد، با حمایت روم، در ارمنستان با اشکانیان روبرو شدند. آلبانیایی ها متحدان مؤثری بودند و به شکست و اخراج موقت اشکانیان کمک کردند. وسپاسیان مصمم بود اقتدار روم را در قفقاز تا دریای خزر با
زگرداند. حضور یک واحد از لژیون دوازدهم فولمیناتا در فاصله چند کیلومتری از سواحل آن دریا (۶۹ کیلومتری جنوب باکو) توسط کتیبه ای که بین سال های ۸۳ تا ۹۳ پس از میلاد در زمان سلطنت دومیتیان نوشته شده، تأیید شده است. علی رغم رشد نفوذ روم، آلبانی هرگز از تماس تجاری و احتمالاً فرهنگی نزدیک با پارت دست برنداشت. گنجینه ای که در علی بهرامی کشف شد، تصویر خوبی از تداوم این رابطه ارائه می دهد. سکه های نقره پادشاه اشکانی گودرز دوم (حدود ۴۰-۵۱ پس از میلاد) به طور گسترده در سراسر آلبانی توزیع شده بود. دوره ساسانی. حدود سال های ۲۵۲-۲۵۳ پس از میلاد، شاپور اول خود را فرمانروای ارمنستان بزرگ کرد و آن را به یک استان ساسانی تبدیل نمود. ایبریا و آلبانی نیز به زودی فتح و ضمیمه شدند. آلبانی در میان استان های ساسانی ذکر شده در کتیبه سه زبانه شاپور اول در نقش رستم ظاهر می شود. فراز و نشیب های سیاست ساسانی در زمان نرسه تأثیری بر وضعیت سیاسی آلبانی نداشت. اگرچه پیمان نصیبین احیای تحت الحمایگی روم بر ایبریا را مقرر می کرد، آلبانی به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از امپراتوری ساسانی باقی ماند. در اوایل قرن چهارم، در تاریخی که هنوز مورد بحث است، ت
یرداد سوم، پادشاه اشکانی ارمنستان، پس از گرویدن توسط سنت گریگور، رسماً مسیحیت را پذیرفت. به گفته موسی کالانکاتواسی، اورنایر، پادشاه آلبانی، به زودی با مقامات خود به ارمنستان آمد تا توسط سنت گریگور غسل تعمید داده شود. مسیحیت فقط به تدریج در آلبانی گسترش یافت. گریگوریس، نوه سنت گریگور، که به عنوان اسقف ایبریا و آلبانی تقدیس شده بود، به آلبانی آمد، کلیسایی ساخت و کشیش هایی را در شهر-قلعه تری (یا تسری) مستقر کرد، اما ساکنان، کشیش ها را کشتند و با کمک پادشاه ایران علیه پادشاه آلبانی شورش کردند. شهر توسط ایرانیان آرجساچیک تصرف شد. در سال ۳۵۹ پس از میلاد، شاپور دوم در لشکرکشی خود به آمیدا به پادشاه آلبانی پیوست. آلبانیایی ها در شمال شهر مستقر شدند. پادشاه اورنایر آلبانی (همان یا جانشین او) همچنان متحد فرمانروای ساسانی بود، زمانی که دومی در سال ۳۷۲ به ارمنستان حمله کرد. نبرد در نزدیکی باگاوان در آرسانیاس رخ داد، اما اورنایر توسط ژنرال ارمنی موشل مامیکونیان زخمی شد، که به او اجازه فرار داد. اورنایر پس از بازگشت به آلبانی، مخفیانه به موشل اطلاع داد که شاپور در حال آماده شدن برای حمله به او است. وفاداری کم و بیش منفعت ط
لبانه آلبانیایی ها توضیح می دهد که چرا ساسانیان به آنها کمک کردند تا استان ها (یا مناطق) اوتی (با شهرهای خالخال و پارتو)، شاکاشن، کولت، گاردمن و آرتساخ را از ارامنه بگیرند. این سرزمین ها قرار بود در تصرف آلبانی باقی بمانند؛ فتح مجدد توسط موشل بعید بود. در زمان یزدگرد دوم (۴۳۸-۵۷)، فرمانی سلطنتی که از مسیحیان امپراتوری می خواست مزداپرستی را بپذیرند، از جمله به ارامنه، ایبریایی ها و آلبانیایی ها ابلاغ شد. آلبانیایی ها از ارامنه که پس از اعلام اقدامات ممنوعیت آمیز شورش کرده بودند، کمک خواستند. در نبردی در نزدیکی شهر خالخال، در اوتی، ایرانیان شکست خوردند و گریختند. سپس ارامنه حمله ای را به شهرها و قلعه های اشغال شده توسط ایرانیان در آلبانی آغاز کردند و «گذرگاه هون ها» (پاهک هوناکʿ) را تصرف کردند، که باید تنگه چور بوده باشد. با این وجود، مزداپرستی به پیشرفت خود در آلبانی ادامه داد. پادشاه واچه، پسر آرسواخن و نوه مادری یزدگرد دوم، به دین رسمی گروید. اما واچه به سرعت به مسیحیت بازگشت. پس از به سلطنت رسیدن پیروز در سال ۴۵۹، او گذرگاه چور (دربند) را به ماساگت ها باز کرد و با حمایت آنها به ارتش ایران حمله کرد. پیروز با
عبور دادن هون ها از گذرگاه داریال پاسخ داد و آلبانی ویران شد. پس از یک دوره مذاکره، دو پادشاه سرانجام به توافق رسیدند: واچه در ازای تحویل مادرش (خواهر پیروز) و دختر خودش، که هر دو مسیحی بودند، ۱۰۰۰ خانوار (خانواده) را که قبلاً توسط پدرش به عنوان سهم ارث به او داده شده بود، از ساسانیان گرفت. سپس او از دنیا کناره گیری کرد. پس از مرگ واچه، آلبانی به مدت سی سال بدون پادشاه باقی ماند. این ساسانی بلاش (حکومت ۴۸۴-۸۸) بود که تصمیم گرفت سلطنت آلبانی را در شخص واچاگان، پسر یزدگرد و برادر پادشاه قبلی واچه، دوباره برقرار کند. طبق این روایت، واچاگان بارپاش (متقی) باید از خاندان سلطنتی ایران بوده باشد. او غیرت زیادی نسبت به مسیحیت نشان داد و به اشرافی که مرتد شده بودند دستور داد به دین مسیحی بازگردند و نه تنها با مغانیسم بلکه با اعمال بت پرستی، بت پرستی و جادوگری (به ویژه علیه فرقه متناهاتکʿ یا «انگشت بران») جنگید. او ابتکار عمل را در برگزاری یک شورای کلیسا در آغوان (بین ۴۸۴ و ۴۸۸) به دست گرفت. قوانین آن توسط مقامات عالی رتبه کشوری و تعدادی از اشراف تأیید شد. این احتمال وجود دارد که پس از از بین رفتن سلطنت، سلسله های خاصی
ممکن است اقتدار خود را به صورت منطقه ای تثبیت کرده و به رسمیت شناختن خود توسط دولت ساسانی را تضمین کرده باشند. این می توانست موقعیت خانواده میهرکان باشد که ادعا می کردند از نژاد ساسانی هستند. حدود سال ۵۷۵، پس از حمله دو ژنرال بیزانسی به آلبانی، هیئتی از آلبانیایی ها خود را در قسطنطنیه به امپراتور ژوستینین دوم معرفی کردند تا درخواست کنند که کشورشان دوباره به امپراتوری ملحق شود. با این حال، ژوستینین به آنها توصیه کرد که تحت سلطه ساسانیان باقی بمانند. از روایت موسی کالانکاتواسی چنین برمی آید که در آغاز قرن هفتم، شورشی از سوی اشراف آلبانیایی علیه خسرو دوم رخ داده است. ظاهراً شورشیان به مدت بیست و پنج سال در دربار ساسانی نگهداری می شدند. کاتولیکوس ویروی، که یکی از آنها بود، از این دوره طولانی بازداشت برای کسب دانش کامل از زبان پهلوی استفاده کرد. او توسط قباد دوم آزاد شد. هراکلیوس که در سال ۶۲۴ از آذربایجان وارد شده بود، تصمیم گرفت زمستان را در آلبانی بگذراند. به دستور خسرو، اشراف آلبانیایی مجبور شدند پارتو را ترک کنند تا خود را در مواضع مستحکم مستقر کنند. هراکلیوس اردوگاه خود را در استان اوتی برپا کرد و ژنرال های
ایرانی شهرواراز و شاهین، یکی روبروی او و دیگری در پشت سر او موضع گرفتند. در نبردی که به دنبال آن رخ داد، هراکلیوس برتری یافت. در سال ۶۲۶، خزرها که به تازگی با هراکلیوس پیمان بسته بودند، تهدید به حمله به آلبانی کردند. خسرو، حاکمی به نام گایشاک را با مسئولیت مستحکم کردن شهر به پارتو فرستاد. گایشاک با همکاری کامل اشراف و مردم شهر عمل کرد. با این حال، خزرها از گذرگاه دربند عبور کردند و گایشاک به ایران گریخت. در سال ۶۲۸، حمله جدیدی توسط خزرها صورت گرفت. مرزبان سما وشتناس (گشنسپ؟) از پاسخ به احضار رهبر خود، شات، خودداری کرد. کاتولیکوس ویروی خود را در اردوگاه خزرها که در اوتی برپا شده بود، حاضر کرد و با شات به توافق رسید، که مانع از آن نشد که دومی خود را ارباب آلبانی و چور اعلام کند. در سال بعد، رهبر خزرها مالیاتی را بر ماهیگیران کورا و ارس و همچنین بر بازرگانان وضع کرد. این مالیات "مطابق با نقشه برداری سرزمین پادشاهی ایران" تعیین شده بود و به صورت سکه نقره پرداخت می شد. تقریباً در همان زمان، از واراز گریگور، یکی از اعضای خانواده میهرکان، که توسط کاتولیکوس ویروی "شاهزاده آلبانی" تقدیس شده بود، یاد می شود. او قرار ب
ود پسرش خوانشیر را که اعمالش موضوع افسانه و حماسه است، برای نمایندگی خود در تیسفون در دربار یزدگرد سوم بفرستد. آلبانیا پس از اسلام. در اواسط قرن هفتم، در زمان خلافت عثمان، اعراب به سرزمین آلبانی و قفقاز شرقی حمله کردند و پایثاکاران (بیلقان)، پارتو (بردعه)، شاکاشن، کبالا (کاپاغاک)، شروان، شاپوران (شابران) و چور (دربند) را تصرف کردند. آران قرار بود تحت یک فرماندار واحد با ارمنستان متحد شود. سازمان داخلی. پادشاه آلبانی یکی از مهمترین دست نشاندگان شاهنشاه بود، اما فقط ظاهری از اقتدار را اعمال می کرد و در برابر مرزبانی که قدرت واقعی مدنی، مذهبی و نظامی را در دست داشت، پاسخگو بود. مرزبانان در پارتو، پایتخت، مستقر بودند، جایی که در قرن های پنجم و ششم سکه های نقره ضرب می کردند. به نظر می رسد که در زمان یزدگرد دوم نیز یک مرزبان چور (دربند) وجود داشته است. از کتیبه های دربند چنین برمی آید که در دوره ای خاص، اداره مالی آلبانی تحت صلاحیت آمارگار (مالیات گیر) یا آذربادگان بوده است. دربار آلبانی باید از همان ابتدا بر اساس الگوی دربار ارمنستان، با افزودن وام های مستقیم از ایران اشکانی، سازماندهی مجدد شده باشد. در میان مقاما
ت پادشاه واچاگان که از امضاکنندگان شورای آغوان بودند، می توان به هرماناتار (فرادار) و هزاراپت (هزارآباد) اشاره کرد که بر «رؤسای طایفه» (آزگاپتکʿ) و «اشراف» (آزاتکʿ) تقدم داشتند. اولین این مقامات معادل وزورگ فرادار ساسانیان، نوعی نخست وزیر بود. در مورد هزاراپت (که در زمان یزدگرد دوم نیز ذکر شده است)، دقیقاً مشخص نیست که امتیازات او در آلبانی چه بوده است. این احتمال وجود دارد که مانند ارمنستان ساسانی، او مستقیماً زیردست مرزبان بوده باشد. مردم شناسی. به نوشته استرابون اهالی آلبانیای قفقاز از طوایفی تشکیل شده بودند که به ۲۶ زبان مختلف قفقازی صحبت می کردند. برخی از این طوایف عبارت بوده اند از: اوتی ها، گارگارها، سوده ها (Sovde)، موغها (مغ)، ساکاسینها، ماردها، آریاکها، آناریاکها، قل ها (Qel) و لق ها. به گزارش استرابون مورخ یونانی، اقوام گلائه و لگائه اقوامی سکایی تبار می باشند که در میان آمازون ها و آلبانیایی ها سکونت داشتند. در دوره ساسانیان برخی از اقوام ایرانی توسط ساسانیان در این منطقه ساکن شدند. در قرن سوم و چهارم با ورود اقوام ترک زبان مانند هون ها، سوواری ها، خزرها، بارسیل ها و … از گذرگاه دربند، گوناگونی نژ
ادی در سرزمین های آلبانیای قفقاز بیشتر شد. مذهب. استرابون جزئیات جالبی در مورد دین آلبانیایی ها ارائه می دهد که حول محور پرستش سه خدا متمرکز بود: خورشید، زئوس و ماه. اگرچه مرسوم است که این تثلیث را با سه خدای بزرگ مزداپرستی ایرانی و ارمنی - میترا، اهورامزدا و آناهیتا - مرتبط بدانیم، این تقریب دقیق نیست. بدون انکار این واقعیت که دین آلبانیایی تحت تأثیر نفوذ مزدایی از ارمنستان قرار گرفته بود، لازم است عوامل خارجی دیگر و وجود یک لایه زیرین بومی را در نظر داشته باشیم. زیارتگاه ماه، واقع در نزدیکی مرز ایبریا، دارای یک قلمرو مقدس وسیع بود که توسط کاهن اعظم اداره می شد، که دومین مقام در کل پادشاهی بود. بردگان معبد (هیرودول ها) مستعد خلسه رفتن و پیشگویی بودند. این ویژگی ها نه چندان مربوط به کیش آناهیتا، بلکه مربوط به اعمال رایج در زیارتگاه های خاص کاپادوکیه و پونتوس است که اختصاص یافته به خدایان قمری است . یک عنصر متمایز در کیش ماه در آلبانی، انجام قربانی انسانی بود که توسط استرابون توصیف شده است. این احتمال وجود دارد که آیین ماه برای مدت طولانی حداقل به صورت محلی وجود داشته است. با این حال، سنت دوره ساسانی نشانه های
ی از باورهای کاملاً متفاوت دیگر را نشان می دهد که آنقدر ریشه دار بودند که در اواخر قرن پنجم، پادشاه واچاگان سوم مجبور شد اقدامات جدی برای مقابله با آنها انجام دهد. فرقه "انگشت بران" وجود داشت که قبلاً توسط مرزبانان ممنوع شده بود، و فرقه مسموم کنندگان. در هر دو مورد، قربانی توسط خود دیو تعیین می شد. طبق یک باور دیگر، دیو کسانی را که از قربانی کردن برای شر خودداری می کردند، کور می کرد و غیره. بنابراین مجموعه ای از اعمال با ماهیت اساساً شیطانی وجود داشت که بسیار دور از اصول قانون مزدایی بود و تطبیق آن با آنچه از قدیمی ترین دین آلبانیایی ها شناخته شده دشوار است.
پیتر بوهلین متولد سال ۱۹۳۷ در نیویورک, ایالات متحده آمریکا از معماران معروف آمریکایی هست که جایزه مدال طلای ای آی ای را در سال ۲۰۱۰ از موسسه معماران آمریکا دریافت کرد. وی در پنج شهر پیتسبورگ, فیلادلفیا, سیاتل، واشینگتن و سان فرانسیسکو دفتر طراحی دارد وی پروژه های بسیاری برای اپل استور طراحی کرده است. وی در سال ۲۰۱۰ مدال طلای ای آی ای را تصاحب کرد. کتابها. Some of the books about Peter Bohlin's firm:
سیف الله غیاثوند، پزشک و سرهنگ ارتش ایران، سرپرست کل بهداری های جبهه جنگ در جنگ ایران و عراق، و گفته می شود یکی از اعضای حزب توده ایران بود. قیاسوند در سال ۱۳۳۱ به دنیا آمد. بسیاری از مجروحان جنگی، که جان بدر برده اند، زندگی خودشان را مدیون این پزشک و انسان شریف هستند. از زندان اوین، به قزل حصار منتقل شد. در همان بدو ورود هفت نفر از تازه منتقل شده ها را به جرم خط دهی به زیر هشت بردند و سه شبانه روز سرپا نگهداشتند و کوبیدند. یکی از آن هفت نفر سرهنگ، قیاسوند بود که مردانه تا پایان ایستاد و جلوی زندان بانان زانو نزد! همه آن ها که در بندهای مختلف سیف الله قیاسوند را دیده بودند، از شخصیت و منشی والای انسانی او ستایش می کردند. سیف الله قیاسوند در جریان اعدام زندانیان سیاسی (تابستان ۱۳۶۷)، جزو کسانی بود که همراه دیگر اعضای حزب توده ایران اعدام شد.
رود سامور (به روسی: Самур، به ترکی آذری: Samurçay، به لزگی: Самурвацl، به روتولی: Самыр) رودخانه ای در جمهوری خودمختار داغستان است که بخشی از مسیر پایین دست آن، مرز میان داغستان و جمهوری آذربایجان را تشکیل می دهد. این رودخانه از بلندی های ۳۶۰۰ متری به نام «قوتون داغی» در داغستان سرچشمه می گیرد و طول آن ۲۱۶ متر است. مساحت حوضه آبریز رودخانه سامور ۴۴۰۰ کیلومتر مربع است. رودخانه به دریای خزر می ریزد که بلندی مصب آن از سطح دریاهای آزاد ۲۸ متر پایین تر است. منابع تأمین کننده آب رودخانه ۶۸ درصد برف، ۱۲ درصد باران و ۲۰ درصد آب های زیرزمینی است. رودخانه در بهار و پاییز، جریانی تندابی دارد. بده (دبی) سالانه رودخانه ۷۵ متر مکعب در ثانیه است. متوسط گل آلودگی آن ۱۹۶۰ گرم در متر مکعب است. بر روی رودخانه سدی به نام «سامور» احداث شده و کانال های «سامور ـ آبشوران» و «سامور ـ دربند» آب آن را به زمین های کشاورزی می رساند. نام. نام سامور برای نخستین بار در آثار مؤلفان ایرانی و عرب ازجمله بلاذری، مقدسی، اصطخری و ابن حوقل در سده های ۹ تا ۱۱ میلادی آورده شده است. برخی از پژوهندگان ریشه نام «سامور» را قفقازی و پاره ای دیگر ترکی می
دانند. در سده نهم میلادی رودخانه ای به نام سامور در ایران و در سده دهم در اورال ذکر شده است. افزون بر آن دژی به نام سامور در ایران در سده ۱۹ وجود داشته است. در کوبان دو منطقه مسکونی به نام سامور و در ارمنستان روستایی به نام سامورلو وجود داشته است.