Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چکاوک سردم سیاه پرنده ای از راستهٔ گنجشکسانان و از تیرهٔ چکاوکیان که ۱۳ سانتیمتر طول دارد. شبیه به چکاوک سنگلاخ و کمی از آن کوچکتر است. این پرنده در شمال افریقا، ایتالیا و خاورمیانه یافت می شود و در ایران در مناطق کویری و شرق زیست می کند.
شنا یکی از ورزش های بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ بوده که از ۲۲ تا ۲۹ آگوست ۱۹۲۰ در دو بخش مردان و زنان برگزار شده است. کشورهای شرکت کننده. در مجموع ۱۱۶ شناگر (۹۲ مرد و ۲۴ زن) از ۱۹ کشور جهان در این مسابقات شرکت کرده بودند:
باشگاه فوتبال راه آهن یک باشگاه فوتبال ایرانی است که در سال ۱۳۰۶ در تهران بنیان نهاده شده است. این باشگاه یکی از نخستین باشگاه های فوتبال در ایران و از دیرپاترین باشگاه های کنونی فوتبال ایران است که به گونه پیوسته در فوتبال تهران و ایران حضور داشته است. باشگاه راه آهن در روز ۲۰ مرداد ۱۳۸۷ به شهر ری منتقل شد. باشگاه راه آهن در روز ۲۰ مرداد ۱۳۸۷ به شهر ری منتقل شد. این تصمیم محمدحسن انصاری فرد مدیرعامل وقت باشگاه بود که راه آهن را تیمی از شهرری بداند تا جلوی انتقال آن به سایر شهرستان ها گرفته شود. در آن زمان به اصرار سازمان تربیت بدنی، هیچ شهری نمی توانست بیش از دو باشگاه داشته باشد و چون تهران باشگاه های پرسپولیس و استقلال را داشت، راه آهن هم در آستانه انتقال به شهرستانی دیگر قرار داشت. اتفاقی که برای باشگاه های پاس، پیکان و صبا افتاد. با انتقال راه آهن به شهرری اما این باشگاه قدیمی عملاً در تهران ماند. باشگاه راه آهن ۱۹ خرداد ۱۳۹۰ در فرابورس ایران به فروش گذاشته شد و با قیمت ۱۲۰ میلیارد ریال توسط محمدی فر به نمایندگی از مالک های یک گروه موادغذایی و ۵ شرکت خصوصی در قالب ۵ سهامدار خریداری شد. در ۱۸ تیر ماه ۱۳۹۱
شرکت هواپیمائی قشم ایر و گروهی از شرکتهای وابسته به شرکت هلدینگ توسعه سورینت قشم که مالک آنها بابک زنجانی بود اقدام به خریداری سهام این باشگاه کردند. پس از دستگیری بابک زنجانی به عنوان مالک هلدینگ سورینت قشم، این باشگاه نیز مانند سایر اموال وی، چند ماهی در اختیار دادستانی قرار گرفت و سپس به هلدینگ یزدان کیان آرا واگذار شد و نام باشگاه، به باشگاه فوتبال راه آهن یزدان تغییر پیدا کرد. این تیم در حالی که در فصل ۱۳۹۶–۹۷ از لیگ آزادگان به لیگ دسته دوم فوتبال ایران سقوط کرده بود، در فصل ۱۳۹۷–۹۸ پس از شرکت نکردن در دو مسابقه لیگ دسته دو ایران کنار گذاشته شد و به لیگ دسته سوم مرحله اول سقوط کرد و بخاطر عدم حضور از مسابقات کنار گذاشته شد و در سال ۱۳۹۸ منحل شد. تاریخچه. پیش از انقلاب. تولد باشگاه راه آهن در ورزش ایران به سال ۱۳۰۶ برمی گردد که اولین تیم های ورزشی راه آهن زیر نظر شرکت راه آهن ایران تشکیل شد. تیم راه آهن برای اولین بار در مسابقات قهرمانی باشگاه های تهران در سال ۱۳۱۲ شرکت کرد و در اولین بازی رسمی تاریخ خود مقابل تیم بازرگانی قرار گرفت و با نتیجه ۱۱ بر صفر این تیم را شکست داد. چند سال بعد، وقوع جنگ جهانی دو
م باعث تعطیلی فعالیت های ورزشی کشور و باشگاه نوپای راه آهن شد. در سال های دهه ۳۰ فعالیت این باشگاه فقط منحصر به ورزش کارگری بود اما از اوایل دهه ۳۰، باشگاه فعالیت های خود را در زمینه فوتبال به صورت جدی تر از قبل آغاز کرد و چندین سال در مسابقات فوتبال باشگاه های تهران حضور داشت. اما دهه پنجاه شمسی آغاز یک دوران جدید در تاریخ فوتبال راه آهن بود. با راه اندازی جام تخت جمشید، راه آهن یکی از تیم های تهرانی بود که در این لیگ پذیرفته شد. تیمی که با شروع فعالیتش به لوکوموتیورانان مشهور شده بود در اولین تجربه حضور در لیگ، هفتم شد. پس از انقلاب. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، راه آهن در اولین دوره مسابقات رسمی که برگزار شد، مقامی کسب نکرد. در سال ۵۹ و در مسابقات انتخابی جام حذفی تهران، راه آهن هر دو تیم استقلال و پرسپولیس که پرطرفدارترین تیم های ایران هستند را از گردونه مسابقات خارج کرد و لقب گربه سیاه فوتبال ایران را از سوی رسانه ها و تماشاگران دریافت کرد. آن ها نایب قهرمان جام حذفی تهران در سال ۱۳۶۲ شدند. راه آهن اگرچه چند سال در مسابقات باشگاه های تهران موفق ظاهر شد اما با راه اندازی لیگ فوتبال ایران نتوانست در این لیگ حض
ور پیدا کند تا اینکه در فصل ۸۳ لیگ دسته یک ایران با اقتدار به لیگ برتر فوتبال ایران صعود کرد و پس از سال ها دوباره در جمع بزرگان فوتبال ایران قرار گرفت. راه آهن در اولین فصل حضور در لیگ برتر در رتبه سیزدهم قرار گرفت که مقام خوبی برای یک تیم تازه وارد بود. بعد از آن هم راه آهن به ثبات رسید و از فصل ۸۴ تا ۹۵ در لیگ برتر ایران حضور داشت. نایب قهرمانی جام حذفی در سال ۱۳۶۱ و قهرمانی در جام اتحادیه باشگاه های ایران در سال ۱۳۸۲ و قهرمانی های پی درپی در رده های پایه از جمله مهم ترین افتخارات تیم فوتبال راه آهن است. عرضه در بورس. باشگاه راه آهن به عنوان اولین باشگاه ورزشی در ایران در تاریخ ۵ خرداد ۱۳۹۰ در بورس ایران با قیمت ۱۲ میلیارد تومان عرضه شد اما فروش آن با شکست روبه رو شد. در پی فروش نرفتن باشگاه راه آهن هیئت واگذاری و شرکت خصوصی سازی ایران در جلسه شنبه ۱۱ تیر خود قیمت واگذاری نخستین باشگاه فوتبال کشور برای خصوصی سازی را به قیمت ۴٫۱ میلیارد تومان کاهش داد. شرکت هواپیمایی فراز قشم برای خرید آن پیش قدم شد و در سال ۱۳۹۱ مالکیت آن را به عهده گرفت. یکی از متقاضیان جدی باشگاه راه آهن حسین هدایتی مالک وقت باشگاه فوتبا
ل استیل آذین بود که به دلیل قبول نکردن بدهی های باشگاه راه آهن از رقابت در بورس انصراف داد. لوگو. تا زمانی که باشگاه راه آهن تحت تملک راه آهن ایران قرار داشت، لوگوی راه آهن در میان لوگوی زردرنگ آن دیده می شد. اما پس از خریداری باشگاه از سوی شرکت فراز قشم، لوگوی این شرکت جای لوگوی راه آهن ایران را گرفت. رنگ زرد آن هم تغییر کرد و به رنگ قرمز درآمد، با احیای باشگاه راه آهن لوگوی باشگاه دوباره به رنگ زرد برگشت.
عابدین مهدوی (متولد ۸ آبان ۱۳۶۰ در تهران) عکاس خبرنگار بین المللی با موضوع کودکان جنگ و بحران، کارگردان و فعال حقوق بشر در زمینهٔ صلح بین المللی است. او رهبر و مؤسس گروه بین المللی هنرمندان کودکان مقدس است. او از سال ۲۰۰۱ تاکنون به عنوان عکاس خبرنگار و فعال در زمینه کمک به کودکان جنگ زده در بیشتر جنگ ها و بحران های بین المللی حضور داشته و موضوع اصلی فعالیت هایی فرهنگی و هنری وی کودکان جنگ، فقر و بحران می باشد و او با کسب درآمد از همین فعالیت هایی هنری، به این کودکان در نقاط مختلف دنیا کمک های فرهنگی و هنری می کند. زندگی نامه. عابدین مهدوی متولد هشتم آبان ماه سال ۱۳۶۰ در تهران و در محله نظام آباد، خیابان گل سرخ می باشد. پدر و مادر او معلم بوده و او در یک خانواده فرهنگی هنری بزرگ شده است، خانواده وی از قشر متوسط، فرهنگی و اصیل تهران می باشند، پدرش معلم بوده و در بیشتر مناطق متوسط و محروم تهران فعالیت داشته و در امر سوادآموزی بزرگسالان در محله های پائین شهر تهران و کمک به محرومین بسیار فعال بوده است. او یکی از معلمین نمونه مردمی در تهران شناخته شده است و برای او هنوز هم در گود عربهای منطقه مولوی تهران احترام خاص
ی قائل هستند. او اولین دوربین عکاسی را در سن ۱۴ سالگی به عابدین مهدوی هدیه می دهد. عابدین مهدوی در سن ۱۴ سالگی عکاسی را با همان دوربین شروع کرده و پس از آموختن حرفه ی عکاسی در خانه عکاسان ایران در سال های ۱۳۷۵ و ۱۳۷۷، عکاسی را خیلی جدی شروع می کند و در سن ۱۵ سالگی در یک مسابقه عکاسی در مابین دانش آموزان مدارس تهران، رتبه اول را کسب کرد، موضوع عکس او یک نوجوان کار و خیابان هم سن خودش بود که در کنار خیابان مقابلش یک ترازو گذاشته است و در حینی که کتاب درسی اش در دستش است از فرط خستگی به خواب رفته است. او از همان زمان به خاطر تأثیر کتاب هایی که در سنین جوانی در کتابخانه پدرش مطالعه می کند گرایش های ذهنی اش به سمت مشکلات و معضلات انسانی هدایت می شود و در سال دوم دبیرستان پس از امتحان پایان سال، همراه یک کوله کوچک و دوربین عکاسی اش از خانه فرار می کند و اولین عکس های خود را از کودکان جنگ زده و آسیب دیده توسط مین ضد نفر در مناطق مرزی غربی ایران تجربه می کند. عابدین در سن ۱۶ سالگی بسیار تلاش می کند تا بتواند از عکس های خود نمایشگاهی برپا کند اما به خاطر مسائل مالی این موضوع میسر نمی شود. او به عکاسی ادامه می دهد تا ب
ا کاوه گلستان، عکاس خبری و مستند ساز ایرانی آشنا شده و از وی راهنمایی های خوبی را در زمینه عکاسی مستند اجتماعی می آموزد. او پس از گرفتن دیپلم برای خدمت سربازی به مرزهای شرقی ایران فرستاده می شود و در آن مدت در درگیری های مرزی با قاچاقچیان مواد مخدر و مشکلات مرزی مردم روستاهای مرزی، عشایر کوچ نشین و مهاجرین افغانستان، صحنه های بسیار تلخی را تجربه می کند و فقر و تنگدستی مردم آن منطقه تأثیر فراوان و بیشتری روی وی می گذارد و او به همراه دوست خود مدت طولانی را به عنوان معلم در این مناطق به کودکان کپرنشین الفبای زبان فارسی را یاد می دهد تا در یک درگیری مرزی دوست وی کشته می شود و تأثیر منفی جنگ و درگیری را از نزدیک در سن هجده سالگی در سال ۱۳۷۸ تجربه می کند. عابدین در سال ۱۳۷۹ تحصیل در سینما را در انجمن سینمای جوانان ایران در رشته فیلمسازی آغاز می کند و برای اولین بار در سال ۱۳۸۱ برای فیلم پایان دوره تحصیلی خود برای دریافت مدرک، به کشور افغانستان سفر می کند و اولین فیلم خود را به صورت مستند از یک کودک افغان مین زده که توسط مین ضد نفر هر دو پایش را از دست داده است، تهیه و کارگردانی می کند. در تهیه این فیلم مستند به او
اعضای نمایندگی کمیته بین المللی صلیب سرخ در کشور افغانستان کمک می کنند تا او بتواند کودکان مین زده منطقه شهر هرات را پیدا کرده و با آن ها مصاحبه کند، همین امر باعث می گردد تا این فیلم، توسط این افراد به مقر این سازمان در کشور سوئیس فرستاده شود و در همان سال به خاطر ساخت این فیلم از او تقدیر می شود. در فروردین ماه سال ۱۳۸۲ کاوه گلستان در منطقه کردستان کشور عراق بر اثر انفجار یک مین یا یک خمپاره کشته می شود و این موضوع بر عابدین مهدوی تأثیر روحی سختی گذاشته و مسیر زندگی او را به شدت مورد تأثیر قرار می دهد. او گروه کودکان مقدس را پس از مرگ کاوه گلستان با حمایت مالی مادرش و مادر کاوه گلستان به طور جدی راه اندازی می کند، فخری گلستان، همسر ابراهیم گلستان، نویسنده و کارگردان ایرانی و مادر کاوه گلستان، که یکی از اولین حامیان حقوق کودک در ایران و فعالین در زمینه حمایت از کودکان بوده است و اولین پرورشگاه ها را در تهران و شهرستان ها راه اندازی و حمایت کرده است، از وی حمایت می کند، فخری گلستان در سال ۱۳۹۱ در سن ۸۷ سالگی در تهران در گذشته است. او و مادر عابدین مهدوی، هزینه اولین پروژه این گروه را که ابزار نقاشی، مداد رنگ
ی، کره زمین و کاغذهای نقاشی برای جمع آوری نقاشی های کودکان افغانستان با موضوع صلح بوده است، تأمین و از او و این حرکت بین المللی حمایت می کنند. همچنین کارت پوستالهایی با نماد صلح نیز برای این حرکت فرهنگی آماده می گردد، این کارت پوستال در ابتدا به تعداد ۵۰۰ عدد در ایران و با حمایت این دو مادر به صورت رنگی چاپ و تهیه می گردد که مجدداً پس از وسعت پیدا کردن این حرکت در افغانستان این کارت پوستال مجدداً در کشور پاکستان، به تعداد ۳۰۰۰ نسخه چاپ می گردد و مابین کودکان جنگ زده و محروم افغانستان پخش می گردد. محتوای این کارت پوستال، پرنده صلح است که خوشه زیتون را بر دهان داشته و کودکان به بالها و پاهای این پرنده آویزان هستند و او آن ها را از مین های روی زمین فراری می دهد. عابدین مهدوی در سال ۱۳۸۲ و در سن ۲۲ سالگی مجدداً به افغانستان سفر و مدت یک سال و هشت ماه را در این کشور به عکاسی و مستند سازی در مورد کودکان جنگ زده می پردازد و در تمامی مناطق کشور افغانستان در کنار گروه ها و قبایل مختلف و با حضور در درگیری ها و جنگ، صحنه های قابل تأملی را به ثبت می رساند. او همچنین در کنار فعالیت هایی هنری خود تحقیقات گسترده ای را با اس
تفاده از جمع آوری نقاشی های کودکان افغانستان با موضوع تأثیر منفی جنگ بر روی کودکان آغاز می کند که حضور وی در مناطق مختلف این کشور همراه با وسایل و ابزار نقاشی برای کودکان، تعجب بسیاری از گروه ها و سازمانهای بین المللی داوطلبانه حمایت از کودکان را برانگیخته است. او با حضور در مناطق مختلف این کشور از کودکان افغانی در خواست می کرده است تا برایش نقاشی با موضوع صلح و جنگ بکشند و خود به آن ها کاغذ و مداد رنگی می داده است و سپس مجدداً پس از چند روز برای گرفتن نقاشی به همان منطقه بازگشته و پس از دریافت نقاشی به آن ها یک کارت پوستال همراه یک بسته مداد رنگی کوچک هدیه می داده که باعث شادی و خوشحالی کودکان جنگ زده افغانی می گردیده است. او در افغانستان به دلیل عدم حمایت مالی با مشکلات زیادی روبرو بوده است، او همچنین در یک درگیری در شهر قندهار دچار موج گرفتگی شدید شده و زخمی می شود که از این موضوع جان سالم به در می برد، همچنین در زمستان سال ۱۳۸۲ توسط نیروهای گروه القاعده، طالبان در شهر کابل اسیر و تمامی لوازم و پولهایش دزدیده می شود. همچنین با توجه به اینکه وی از سوی مقامات افغانستان شناخته شده بوده و فعالیت وی در این کشور
قانونی و مورد توجه آنان قرار می گیرد، از سوی نیروهای نظامی دو مرتبه مورد بازداشت قرار می گیرد که در مرحله اول وی از سوی نیروهای ائتلاف اروپایی ناتو (ایساف) و نیروهای ارتش آلمان در شهر کابل به مدت هفت روز و مجدداً وی توسط نیروهای ارتش ایالات متحده آمریکا در منطقه درهٔ پنجشیر در حین عکاسی خبری برای ده روز بازداشت می شود که دلیل این بازداشت ها تنها ایرانی بودن وی و پاسپورت ایرانی او و مشکوک شدن آن ها به او، عنوان می شود که پس از تحقیق آن ها از پروژه کودکان وی و مستقل بودن او از فعالیت هایی ایران در افغانستان، وی را محترمانه آزاد می کنند و ارتش ایالات متحده آمریکا و پلیس کشور افغانستان برای وی مجوز عکاسی صادر می کنند و از او حمایت می کنند تا او بتواند در مناطق گوناگون به کار خود ادامه دهد. اولین مصاحبه و گزارش تلویزیونی از فعالیت هایی وی در سال ۱۳۸۳ توسط خبرنگار تلویزیون دویچوله آلمان در شهر هرات کشور افغانستان تهیه و از این تلویزیون به طور رسمی پخش می گردد. خبرنگار نمایندگی شبکه خبری بی بی سی و رادیو صدای آمریکا نیز در کابل و هرات گزارشی از فعالیت های وی در این مدت در پرورشگاه های کابل و هرات تهیه می کنند و پرو
ژه او دربارهٔ نقاشی های کودکان جنگ زده افغانستان را تشریح می کنند. خبر این فعالیت همراه با برگزیده نقاشی های کودکان جنگ زده افغانستان و کارت پوستال گروه کودکان مقدس، توسط خبرنگاران و فعالین ضد جنگ و نمایندگی های سازمان های مردمی حامی کودکان، از درون افغانستان به بیش از سی کشور جهان مخابره و ارسال می گردد و باعث می شود تا او و فعالیت هایش بیشتر از قبل مورد توجه و حمایت قرار گیرند. عابدین مهدوی پس از بازگشت به ایران، در سال ۱۳۸۳ در لحظه ورود به کشور ایران، در مرزهای شرقی به جرمی که هیچگاه بیان نمی شود، از سوی نیروهای امنیتی ایران بازداشت می شود و پس از بازپرسی در شرایط بسیار بد و با شروطی خاص از سوی مأمورین مبنی بر فعالیت های وی پس از سه روز آزاد می گردد. او پس از مدت کوتاهی نمایشگاهی از نقاشی ها و عکس های کودکان افغانستان در تهران و به طور مستقل برپا می کند که اولین نمایشگاه عکس او محسوب می شود. این نمایشگاه با همکاری جمعی از دوستان وی در همان سال در افغانستان نیز مجدداً برپا می شود. وی تلاش می کند تا بتواند این گروه را به عنوان یک سازمان مردمی غیردولتی در ایران به ثبت برساند که مسئولین دولتی به او پاسخ منفی م
ی دهند و به او متذکر می شوند که او در شرایط قابل قبولی از نظر آنان به سر نمی برد. او به عنوان عکاس خبری فعالیت عکاسی خود را برای دو خبرگزاری ایرانی و خارجی در ایران در همان سال آغاز می کند، در این حین نیز او به کشورهای پاکستان و عراق نیز سفر کرده و همچنان همان پروژه تحقیقاتی خود را برای کودکان جنگ در این دو کشور نیز با نام همان گروه کودکان مقدس انجام می دهد و مجموعه عکس مستند خود را از کودکان جنگ زده این دو کشور نیز تهیه می کند. در تاریخ ۲۲ تیر ماه سال ۱۳۸۴ وی در حالی که در مقابل دانشگاه تهران، از تجمع دانشجویی که در حمایت از اکبر گنجی برپا شده بوده است، عکس خبری تهیه می کرده که مورد حمله چند نفر از افراد لباس شخصی قرار می گیرد که در این حمله دوربین و تجهیزات وی خورد می شود. او از ناحیه قفسه سینه و گردن مصدوم شده که آن افراد وی را در همان وضعیت تا میانه خیابان دانشگاه تهران روی زمین می کشند و وحشیانه مورد ضرب و شتم قرار می دهند تا وی بیهوش می شود. او توسط سه نفر از زنان حاضر در این تجمع به بیمارستان قلب در خیابان کارگر برده می شود که از خون ریزی شکستگی قفسه سینه وی جلوگیری می شود. شاهدان این موضوع می گویند که
آن ها تنها به وی از میان چندین عکاس و خبرنگاری که در کنار هم ایستاده بودند و مشغول عکاسی بودند، حمله می کنند و به کسی نیز اجازه نمی دهند از این صحنه عکاسی کند، اما عکاسان و خبرنگارانی که زندگی و کار عابدین مهدوی را در سخت ترین شرایط ها برای کمک به کودکان جنگ زده می دانستند، عکس و خبر این صحنه را در همان روز بر روی اینترنت و وب سایت های خبری منتشر می کنند. وی پس از مدت کوتاهی، عکاسی و فعالیت هایی خبری خود را در ایران برای همیشه پایان می بخشد و تمام فعالیت هایی خود را به بیرون از کشور ایران منتقل کرد. او در حال حاضر تنها به عنوان یک شهروند معمولی، در این کشور در کنار پدر و مادر خود زندگی می کند و تمامی فعالیت هایی وی معطوف به موضوعات کودکان جنگ زده، بحران های طبیعی و کودکان فقیر در کشورهای دیگر است. او فارغ التحصیل رشته فیلمسازی از انجمن سینمای جوانان ایران، فارغ التحصیل مدرک کارگردانی سینما از دانشکده فرهنگ و هنر در ایران بوده و همچنین چندین دوره عکاسی مستند، عکاسی مستند اجتماعی، عکاسی دیجیتال و تصویربرداری را در کشورهای چین، امارات متحده عربی و سوئد گذرانده است. همچنین او در زمان اقامتش در کشور افغانستان با
عکاس معتبر ایرانی، رضا دقتی در بنیاد فرهنگی آئینه آشنا شده و از وی راهنمایی های زیادی را در مسیر عکاسی مستند اجتماعی می آموزد، همچنین از سال ۱۳۸۴ تا قبل از مرگ نیکول فریدنی، یکی از پیشکسوتان عکاسی طبیعت ایران در کنار او به عنوان شاگرد خدمت کرده است، نیکول فریدنی در طی این سال ها به دلیل مریضی پارکینسون، قادر به فعالیت هایی خاص بدنی نبوده است اما وی در زمان های طولانی با تشریح عکس ها و تجربیات خود از سفرهای عکاسی اش، مطالب ارزنده ای را در اختیار عابدین مهدوی قرار می دهد. عابدین مهدوی از سال ۱۳۸۱ تاکنون به کشورهای افغانستان، پاکستان، عراق، تاجیکستان، لبنان، سوریه، سودان، سومالی، هائیتی، ونزوئلا، کلمبیا... سفر داشته است و با نام گروهکودکان مقدس در این کشورها تحقیقات گسترده ای را توسط آثار هنری کودکان از قبیل نقاشی، اسباب بازی های دست ساز و… بر روی کودکان جنگ زده، فقیر و بحران زده انجام داده است. او با ساخت فیلم و تهیه مجموعه عکس های مستند تحت همین موضوع و فروش این آثار، هزینه های سفرها و فعالیت های گروه کودکان مقدس را تأمین می کند. او توانسته است توسط همین درآمدها، به طور مستقل کمک های فراوانی را هر چند کوچک و ک
م برای کودکان افغانستان، عراق، پاکستان و سومالی ارسال کند. هم اکنون، عابدین مهدوی به عنوان یک هنرمند جوان و فعال در زمینه صلح و حقوق کودکان که مشکلات، تهدیدها، حملات، درگیری ها و مریضی های فراوانی را تحمل کرده و زندگی شخصی خود را در این مسیر وقف کرده است، در میان بیشتر گروه ها و سازمان های بین المللی فعال در زمینه صلح بین المللی در کشورهای اروپایی و آمریکایی شناخته شده است و او با ایده های فرهنگی و هنری خود توانسته است برای کمک به معنای انسانیت قدم های بزرگی را بردارد. او در مصاحبه ای با وی در نمایشگاه عکس اش در کشور سوئد در سال ۱۳۸۷ در مورد فعالیت هایش می گوید: «من با تمام وجودم، تنها می توانم، عشقم را به کره زمین و انسانهایش و مخصوصاً کودکان جنگ زده با همین نام ماندگار کودکان مقدس تقدیم کنم». فعالیت هایی فرهنگی و هنری. او در ایران، از بیشتر فعالیت هایی فرهنگی و هنری سازمانهای غیردولتی مردمی حامی حقوق کودک و حمایت از کودکان کار و خیابان حمایت می کند و با چندین مؤسسه مهم و فعال در ایران همکاری جدی دارد. همچنین وی از فعالیت هایی چندین مؤسسه نگهداری کودکان خیابانی و پرورشگاه ها نیز حمایت و آن ها را پشتیبانی می
کند. او چندی پیش جایزه مالی یکی از فیلم های خود را به کودکان مدرسه شین آباد که در حادثه آتش سوزی مصدوم شده بودند، هدیه کرد. گروه هنرمندان بین المللی کودکان مقدس. این گروه بین المللی شامل هنرمندان کشورهای مختلف در رشته های هنری گوناگون در حال حاضر به طور بین المللی در کشورهای جنگ زده و بحرانی طبق پروژه های فرهنگی و هنری برای کودکان با هدف و شعار تحقق صلح بین المللی در دنیا برای حفظ کره زمین، زندگی و کودکان آینده ساز دنیا به فعالیت هایی مستقل خود می پردازد و تاکنون توانسته که هنرمندان زیادی را جذب کند. پس از جلوگیری از فعالیت عابدین مهدوی در ایران، او کشور سوئد را برای تمرکز فعالیت خود انتخاب می کند. این گروه توانسته یکی از زیباترین و عجیب ترین مجموعه نقاشی و عکس را از کودکان جنگ زده در دنیا جمع آوری کند. مؤسسه بین المللی فیلم انسانیت و بشریت. عابدین مهدوی در سال ۱۳۹۱ با ایده حمایت و گسترش فعالیت در زمینه ساخت، تولید و نمایش فیلم مستند و داستانی در زمینه انسانیت و بشریت و همچنین حقوق بشر بین المللی، اساسنامه مؤسسه بین المللی فیلم انسانیت را نگارش و این مؤسسه را همچون گروه بین المللی کودکان مقدس راه اندازی و به
عنوان تنها مؤسسه بین المللی فیلمسازی در این زمینه و با این نام در دنیا، تأسیس و به ثبت رساند. یکی از مهم ترین دلایل راه اندازی این مؤسسه از سوی وی، عدم حمایت اغلب کشورها و دولت ها از این گونه فیلم ها و فیلمسازان فعال در زمینه انسانیت و حقوق بشر می باشد. وی در مصاحبه ای پس از راه اندازی این مؤسسه می گوید: " هیچ کس از ایده های حتی شخص بنده نیز در طی این سال ها حمایت نکرده است مگر اینکه برایش سود خاص مالی یا سیاسی دربرداشته است، این همان مشکلی است که بسیاری از همکاران من نیز در دنیا با آن در دیگر کشورها مواجه هستند، وقتی من می توانم از آن ها تحت یک مؤسسه بین المللی حمایت کنم پس بهتر است با ایجاد آن دنیایی دیگر را برایشان خلق کنم تا آن ها بتوانند با حمایت از آن، خودشان از فعالیتهایشان حمایت کنند ." این مؤسسه پس از برخورد با بسیاری از مشکلات برای فعالیت قانونی و ثبت در ایران، از ایران نقل مکان کرده است و فعالیت خود را به طور جدی در کشور سوئد پس از انجام مراحل قانونی آغاز خواهد کرد. مؤسسه بین المللی فیلم انسانیت، هر ساله با یک بیانیه و شعار خاص از سوی مؤسس، یک جشنواره فیلم بین المللی با موضوع انسانیت و بشریت برپا م
ی کند که از سراسر جهان فیلمسازان مستقل و فعال در زمینه حقوق بشر و انسانیت می توانند فیلم های خود را به این جشنواره فیلم ارسال کنند. موضوعات مهم و قابل توجه در این جشنواره سرفصل های خاص و اساسی حقوق بشر بین المللی و همچنین نقض آن، انسانیت، جنگ و بحران، مهاجرت ناشی از جنگ، تجاوز، مسائل مربوط به سرکوب های دولتی، زندانیان سیاسی، موضوعات مرتبط با کودکان جنگ زده و استفاده ابزاری از کودکان در جنگ و منازعات داخلی، نقض حقوق زنان و هتک حرمت به آنان یا حمایت از حقوق زنان، نقض حقوق مرتبط به خبرنگاران و گزارشگران، نقض حقوق مرتبط به گروه های امدادگر و مددکار در جنگ و بحران، ایدز و قربانیان بیماری های واگیری و … تمامی موضوعات مرتبط با انسان و انسانیت می باشد. بیشتر اعضای هیئت داوری این جشنواره فعالین بین المللی حقوق بشر، محققین و مؤلفین رشته انسان شناسی، هنرمندان و فیلمسازان فعال در این زمینه می باشند. فیلم شناسی. "حکمی برای جنین "، به عنوان اولین کار سینمایی داستانی عابدین مهدوی با موضوع مشکلات کودکان جنگ زده عراق می باشد که در ایران به خاطر عدم حمایت ها و خصومت های مسئولین سینمایی و فرهنگی با وی متوقف و مجوز پروانه ساخت س
ینمایی برای این پروژه سینمایی صادر نگردیده است و او این پروژه را به خارج از ایران منتقل کرده است.
شنا یکی از ورزش های بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ بوده که از ۱۳ تا ۲۰ آگوست ۱۹۲۴ در دو بخش مردان و زنان برگزار شده است. کشورهای شرکت کننده. در مجموع ۱۶۹ شناگر (۱۱۸ مرد و ۵۱ زن) از ۲۳ کشور جهان در این مسابقات شرکت کرده بودند:
تی ان تی اکسپرس شرکت خدمات پستی هلندی و چندملیتی است، تحت مالکیت شرکت فدکس فعالیت می کند و دفتر مرکزی آن در شهر هوفدورپ، هلند قرار دارد. این شرکت در ۶۳ کشور جهان دارای شعبه است و به ارائه خدمات جابجایی اسناد و مدارک و حمل ونقل قطعات به بیش از ۲۰۰ کشور جهان اشتغال دارد. شرکت تی ان تی اکسپرس در سال ۲۰۱۲ فروشی معادل ۷٫۱ میلیارد یورو داشته است. نام این شرکت به اختصار تی ان تی خوانده می شود و این نام از "توماس نشنال واید ترانسپورت" گرفته شده است. مؤسس این شرکت کن توماس است. توماس یک تاجر استرالیایی بود که در سال ۱۹۴۶ کسب وکار حمل ونقل خود را تنها با یک کامیون آغاز کرد. در سال ۲۰۱۵ شرکت فدکس با خرید سهام شرکت تی ان تی، رقیب پیشین خود، مالکیت آن را بدست آورد و آن را به یکی از شرکت های زیرمجموعه خود تبدیل نمود. رقبای پیشین شرکت تی ان تی عبارت بودند از: یونایتد پارسل سرویس، دی اچ ال و فدکس.
شنا یکی از ورزش های بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ بوده که از ۴ تا ۱۱ آگوست ۱۹۲۸ در دو بخش مردان و زنان برگزار شده است. کشورهای شرکت کننده. در مجموع ۱۸۲ شناگر از ۲۸ کشور جهان در این مسابقات شرکت کرده بودند:
تراخداباوری، توسط فیلسوف پل تیلیش یا هندشناس هاینریش زیمر ابداع شد که به عنوان یک سامانه فکری یا فلسفه دینی که نه بی خدایی است نه خداباوری، بلکه ورای آن هاست. زیمر، این اصطلاح را برای سامانه خداباوری جینیسم به کار می برد که به شکل محدود، خداباورانه است؛ چون می گوید که خدا وجود دارد؛ ولی وقتی به مرحله «مکسا» می رسد غیرمادی می شود (مکسا سامانه ای است که دقیقاً خداناباور نیست؛ ولی خدایان در آن، بالاترین مقام معنوی نیستند). زیمر همچنین، به تیرتانکاراها اشاره می کند، و معتقد است «از حاکمیت الهی قانون طبیعی گذشته اند».
شنا یکی از ورزش های بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۲ بوده که از ۶ تا ۱۳ آگوست ۱۹۳۲ در دو بخش مردان و زنان برگزار شده است. در مجموع ۱۲۸ شناگر از ۲۰ کشور جهان در این مسابقات شرکت کرده اند.
اَوِنوو در معماری منظر، یک خیابان یا کوچه با مسیر مستقیمی با خطی از درختان یا بوته های بزرگ در امتداد دو طرف است، که همان طور که منبع فرانسویش «ونر» (آمدن) نشان می دهد، برای تأکید برآمدن، یا رسیدن به یک منظره یا معماری استفاده می شود. در بیشتر موارد، درختان کاشته شده در خیابان برای ظاهر یکنواخت بخشیدن به کل طول خیابان، همه از یک نوع خواهند بود. واژه فرانسوی «اَلی» برای خیابان های داخل پارک و مناظر باغات، و همچنین بلوارهایی مثل گراده الیگ در کوبک سیتی، کانادا، «بولونا الی» در زاگرب و «کارل ماکس الی» در برلین، استفاده می شود. تاریخچه. خیابان یکی از قدیمی ترین بافت ها در تاریخ شهرها است. یک خیابان از «اسفینکسس» هنوز هم به سمت آرامگاه «فارو هاتشپستو» (تاریخ مرگ ۱۴۵۸ قبل از میلاد مسیح) می رسد؛ ورودی «اسفینکس» راببینید. خیابان ها به طور مشابه به وسیلهٔ شیرهای نگهبان سنگی که به آرامگاه «مینگ» در چین می رسد، تعریف می شوند. باستان شناسان بریتانیایی معیارهای خاصی را برای خیابان ها – خیابان (باستان شناسی)، در بافت باستانی بریتانیا، در نظر گرفته اند. در طراحی منظر باغ «آ لا فرانسیس باروک»، درختان همراه خیابان ها هم مرکز
با چشم انداز هستند. خیابان های باغات «ورسایلس یا هِت لو» را ببینید. بقیه چشم اندازهای فرانسوی و هلندی در اواخر قرن ۱۷، در آن زمین کاملاً مسطح و منظم، به طور طبیعی به خیابان تبدیل شده اند؛ «مایندرت هوبما»، در خیابان «میدل هارنیس»، ۱۶۸۹. همچنین خیابانی را در منطقه روستایی نشان می دهد که به طور مرتب در فواصل منظم به وسیلهٔ ردیف درختان جوان که با دقت زیاد شاخ و برگ گرفته اند شکل گرفته؛ نقطه ناپیدای وسط آن ناشی از تمایل خیابان برای جلب توجه نظاره کننده به سمت آن، است. خیابان ولیعصر در تهران جزو طولانی ترین خیابان های جهان است. این خیابان در زمان سلطنت رضاشاه به طول ۱۷.۳ کیلومتر، با ۶۰ هزار اصله درخت چنار پوشیده شد. گرچه امروزه بسیاری از درختان خیابان ولیعصر خشک شده و یا قطع شده اند، اما مناطقی از ان هنوز باقیست که چنارهای کهن سال و سر به فلک کشیده زیبایی خیره کننده ای را خلق کرده اند. نام خیابان ها. خیابان های قدیمی «استاین فورتر باگو» به یک قلعه محلی می رسد که به عنوان یک مسیر دوچرخه رو استفاده می شود. «اَوِنی-یو» به عنوان اسم خیابان در فرانسه، اسپانیایی (اَوِنیدا) و دیگر زبان ها به معنی یک خیابان مستقیم در یک شه