Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اقزپویا (به انگلیسی: Aghze Poya) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در مناطق قبیله ای فدرال واقع شده است. خصوصیات. اقزپویا ۵۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگیا، سیپراس (به لاتین: Agia, Cyprus) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در (de jure) Nicosia District واقع شده است. خصوصیات. اگیا ۵۹۰ نفر جمعیت دارد.
چکاوک نغمه خوان (نام علمی: "Mirafra cheniana") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگیا انا، سیپراس (به لاتین: Agia Anna, Cyprus) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه لارناکا واقع شده است. خصوصیات. اگیا انا ۲۵۱ نفر جمعیت دارد.
اکیا ایرینی، کیرنیا (به لاتین: Agia Eirini, Kyrenia) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه گیرنه واقع شده است.
اگیا ایرینی، نیکوزیا (به لاتین: Agia Eirini, Nicosia) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است.
چکاوک ماداگاسکار (نام علمی: "Mirafra hova") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اکگیا مارینا، نیکوزیا (به لاتین: Agia Marina, Nicosia) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اکگیا مارینا ۶۲۸ نفر جمعیت دارد.
اگیا واروارا، نیکوزیا (به لاتین: Agia Varvara, Nicosia) یک صومعه در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اگیا واروارا ۱٬۴۱۷ نفر جمعیت دارد.
اگینسی (به لاتین: Aginci) یک منطقهٔ مسکونی در بوسنی و هرزگوین است که در جمهوری صرب بوسنی واقع شده است.
چکاوک تک آهنگ (نام علمی: "Mirafra passerina") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگینکورت، مارت-ا-موسل (به فرانسوی: Agincourt, Meurthe-et-Moselle) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Malzéville واقع شده است. خصوصیات. اگینکورت ۴٫۱۷ کیلومترمربع مساحت و ۴۲۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگینکورت، تورنتو (به انگلیسی: Agincourt, Toronto) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در انتاریو واقع شده است.
اگینو سلو (به لاتین: Agino Selo) یک منطقهٔ مسکونی در بوسنی و هرزگوین است که در جمهوری صرب بوسنی واقع شده است.
چکاوک بال سرخ (نام علمی: "Mirafra hypermetra") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگیوا واواتسینیاس (به لاتین: Agioi Vavatsinias) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه لارناکا واقع شده است. خصوصیات. اگیوا واواتسینیاس ۱۷۷ نفر جمعیت دارد.
اگیواس اموروسیوس، کیرنیا (به لاتین: Agios Amvrosios, Kyrenia) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه گیرنه واقع شده است.
اگیواس اپیفانواس (به لاتین: Agios Epifanios) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اگیواس اپیفانواس ۳۳۸ نفر جمعیت دارد.
چکاوک پس سرحنایی (نام علمی: "Mirafra africana") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگیواس اپیفانواس (لینو) (به لاتین: Agios Epifanios (Linou)) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اگیواس اپیفانواس ۲۰۷ نفر جمعیت دارد.
اگیواس ارمولاوس (به لاتین: Agios Ermolaos) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه گیرنه واقع شده است.
اگیواس جورجیوس، کیرنیا (به لاتین: Agios Georgios, Kyrenia) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه گیرنه واقع شده است.
چکاوک سومالی (نام علمی: "Mirafra somalica") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگیواس جورجیوس، نیکوزیا (به لاتین: Agios Georgios, Nicosia) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است.
اگیواس جورجیوس، لفکاس (به لاتین: Agios Georgios Lefkas) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اگیواس جورجیوس ۰ نفر جمعیت دارد.
اگیواس لوانیس (پیرگاس) (به لاتین: Agios Ioannis (Pyrgos)) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اگیواس لوانیس ۰ نفر جمعیت دارد.
اگیواس لوانیس مالونتاس (به لاتین: Agios Ioannis Malountas) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اگیواس لوانیس مالونتاس ۴۴۵ نفر جمعیت دارد.
چکاوک دم سفید (نام علمی: "Mirafra albicauda") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگیواس نیکولاس لفکاس (به لاتین: Agios Nikolaos Lefkas) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اگیواس نیکولاس لفکاس ۰ نفر جمعیت دارد.
اگیواس سوزومناس (به لاتین: Agios Sozomenos) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اگیواس سوزومناس ۴ نفر جمعیت دارد.
اگیواس تئودوروز، لارناکا (به لاتین: Agios Theodoros, Larnaca) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه لارناکا واقع شده است. خصوصیات. اگیواس تئودوروز ۵۹۹ نفر جمعیت دارد.
چکاوک بیشه زنگاری (نام علمی: "Mirafra rufa") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگیواس تئودوروز، نیکوزیا (به لاتین: Agios Theodoros, Nicosia) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اگیواس تئودوروز ۶۷ نفر جمعیت دارد.
اگیواس وازیلواز، سیپراس (به لاتین: Agios Vasileios, Cyprus) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در de jure Nicosia District واقع شده است. خصوصیات. اگیواس وازیلواز ۱۵۴ نفر جمعیت دارد.
اگیرا (به ایتالیایی: Agira) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در استان انا واقع شده است. خصوصیات. اگیرا ۱۶۳٫۱۱ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۳۵۷ نفر جمعیت دارد و ۶۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چکاوک جنگلی هورسفیلد (نام علمی: "Mirafra javanica") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگیردا (به لاتین: Agirda) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در de jure Kyrenia District واقع شده است.
اگیردزا (به لاتین: Agirdzha) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خیزی واقع شده است.
اگیرپالی (به انگلیسی: Agiripalli) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در آندرا پرادش واقع شده است. خصوصیات. اگیرپالی ۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چکاوک بیشه برمه ای (نام علمی: "Mirafra microptera") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگیسی (به لاتین: Agići) یک منطقهٔ مسکونی در بوسنی و هرزگوین است که در جمهوری صرب بوسنی واقع شده است.
اگلال (به لاتین: Aglal) یک منطقهٔ مسکونی در مالی است که در استان تومبوکتو واقع شده است.
اگلاندجیا (به لاتین: Aglandjia) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده است. خصوصیات. اگلاندجیا ۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
چکاوک بیشه هندی (نام علمی: "Mirafra erythroptera") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگلاپسویک (به لاتین: Aglapsvik) یک منطقهٔ مسکونی در نروژ است که در Lenvik واقع شده است. خصوصیات. اگلاپسویک ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگلاسترهاسن (به آلمانی: Aglasterhausen) یک شهرداری در آلمان است که در بادن-وورتمبرگ واقع شده است. خصوصیات. اگلاسترهاسن ۲۲٫۸۵ کیلومترمربع مساحت دارد ۱۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چکاوک بیشه هندوچینی (نام علمی: "Mirafra erythrocephala") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگلی (به لاتین: Agle) یک منطقهٔ مسکونی در نروژ است که در Snåsa واقع شده است. خصوصیات. اگلی ۱۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگلیانا (به ایتالیایی: Agliana) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در استان پیستویا واقع شده است. خصوصیات. اگلیانا ۱۱٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۵٬۴۰۵ نفر جمعیت دارد و ۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگلیانو (کمپلو سول کلیتانو) (به ایتالیایی: Agliano (Campello sul Clitunno)) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در کامپلو سول کلیتونو واقع شده است. خصوصیات. اگلیانو ۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چکاوک بیشه جردون (نام علمی: "Mirafra affinis") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگلانو ترمه (به ایتالیایی: Agliano Terme) یک چشمه آب گرم در ایتالیا است که در استان آسته واقع شده است. خصوصیات. اگلانو ترمه ۱۵٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۵۸ نفر جمعیت دارد و ۲۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگلینتو (به ایتالیایی: Aglientu) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در استان البیا تمپیو واقع شده است. خصوصیات. اگلینتو ۱۴۷٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۲۶ نفر جمعیت دارد و ۴۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگلیف (به فرانسوی: Aglif) یک منطقهٔ مسکونی در مراکش است که در مراکش تانسیفت الحوز واقع شده است. خصوصیات. اگلیف ۸٬۹۳۴ نفر جمعیت دارد.
چکاوک بیشه بنگالی (نام علمی: "Mirafra assamica") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگالیپای، کویرینو (به لاتین: Aglipay, Quirino) یک سکونتگاه مسکونی در فیلیپین است که در کویرینو واقع شده است. خصوصیات. اگالیپای ۱۶۱٫۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۶٬۱۸۷ نفر جمعیت دارد.
اگلیش (به انگلیسی: Aglish) یک منطقهٔ مسکونی در ایرلند است که در شهرستان واترفورد واقع شده است.
اگلیش، بالینامیلا و مانت استوارت (به انگلیسی: Aglish, Ballinameela and Mount Stuart) یک منطقهٔ مسکونی در ایرلند است که در شهرستان واترفورد واقع شده است.
چکاوک بیشه آوازخوان (نام علمی: "Mirafra cantillans") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگلاگبی (به لاتین: Aglogbé) یک منطقهٔ مسکونی در بنین است که در استان اومه واقع شده است. خصوصیات. اگلاگبی ۶٬۷۵۹ نفر جمعیت دارد.
اگلیخ (به لاتین: Aglykh) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اغوز واقع شده است.
اگمه (به فرانسوی: Agmé) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Marmande-Est واقع شده است. خصوصیات. اگمه ۵٫۰۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۳۱ نفر جمعیت دارد و ۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چکاوک ویلیام (نام علمی: "Mirafra williamsi") نام یک گونه از سرده جل ها است.
اگنا (به ایتالیایی: Agna) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در استان پادووا واقع شده است. خصوصیات. اگنا ۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۲۸۸ نفر جمعیت دارد و ۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگناک (به فرانسوی: Agnac) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Lauzun واقع شده است. خصوصیات. اگناک ۱۳٫۸۴ کیلومترمربع مساحت و ۴۳۰ نفر جمعیت دارد و ۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگناک گرند (به لاتین: Agnack Grand) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در Ziguinchor Region واقع شده است.
اگناک پتیت (به لاتین: Agnack Petit) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در Ziguinchor Region واقع شده است.
اگنادلو (به ایتالیایی: Agnadello) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در استان کریمونا واقع شده است. خصوصیات. اگنادلو ۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۷۷۶ نفر جمعیت دارد و ۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگنام-گلی (به لاتین: Agnam-Goly) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در Matam Region واقع شده است. خصوصیات. اگنام-گلی ۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۳۲۵ نفر جمعیت دارد.
اگنام سیول (به لاتین: Agnam Civol) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در Matam, Senegal واقع شده است. خصوصیات. اگنام سیول ۳٬۳۳۳ نفر جمعیت دارد.
اگنام لیدوبه (به لاتین: Agnam Lidoubé) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در Matam, Senegal واقع شده است. خصوصیات. اگنام لیدوبه ۳۶۲ نفر جمعیت دارد.
اگنام توادی (به لاتین: Agnam Thiodaye) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در Matam, Senegal واقع شده است. خصوصیات. اگنام توادی ۳٬۵۷۹ نفر جمعیت دارد.
بخش چاه ورز () یکی از بخش های پنج گانه شهرستان لامرد، همچنین هشتاد و چهارمین بخش استان فارس است و مرکب از دهستان شیخ عامر و دهستان چاه ورز می باشد. براساس سرشماری در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷٬۰۱۰ نفر (۲٬۰۱۱ خانوار) بوده است. این بخش در دشت علامرودشت ۳۵۰ کیلومتری جنوب شیراز واقع شده و مرکز آن شهر چاه ورز است. در امتداد شهر چاه ورز دو دشت علامرودشت در غرب و بیرم در شرق در راستای شمال غربی-جنوب شرقی قرار دارند. مرتفع ترین نقطه با ارتفاع ۱۸۱۹ متر قلهٔ مرتفع کوهستانی چاه ورز و پست ترین نقطهٔ دشت علامرودشت با ۳۶۴ متر از سطح دریا است. جنوب آن به رشته کوه علامرودشت محصور است و از شمال آن نهر چاه ورز می گذرد که به رودخانه فصلی علامرودشت می پیوندد و سرانجام به خلیج فارس می ریزد. آب و هوای بخش نیز گرم و خشک است. بنا بر آخرین یافته های باستان شناسان چاهورز از دوره اشکانیان مسکونی و دین مردم زرتشتی بوده است تا در اواسط قرن چهارم هجری سپاهی از عرب های قبیله بنی تمیم به رهبری عفیف الدین شاه زندو حمله کرد و سردار بهرام را شکست داد، بنابراین اسلام جای آیین زردشت را گرفت. پس از حمله شاهزندو زمین های چاهورز نسل به نسل در تملک نوادگا
ن شاهزندو قرار داشت تا اینکه با مهاجرت های صورت گرفته به این منطقه مثل مهاجرت عالی محب در سال ۱۲۱۰ ه .ق به چاهورز مالکیت زمین های چاهورز از نوادگان شاهزندو به ساکنان جدید رسید. از دید تقسیمات کشوری در زمان ساسانیان و اوایل دوره اسلامی این منطقه در کورهٔ (بخش) اَردِشیرخُورّه، سرزمین پارس کهن واقع شده بود. در دوره قاجار با نام بیخه احشام، لارستان شناخته می شد و در دوره پهلوی جزء دهستان بیرم بخش گاوبندی، شهرستان لارستان بود. پس از انقلاب اسلامی ایران، سال ۱۳۷۳ خورشیدی دهستان چاه ورز ایجاد شد و با ایجاد شهرستان لامرد به این شهرستان تازه تأسیس ملحق شد و از لار جدا شد. طرح توجیهی ایجاد بخش چاه ورز در ۱۳۸۳ تدوین گشت و ۱۳۹۰ به وسیله احمدزاده کرمانی استاندار وقت فارس تصویب و به وزارت کشور ارسال شد. سرانجام بخش چاه ورز در سال ۱۳۹۱ با تصویب هیئت دولت تأسیس گردید. سال ۹۷ نیز روستای چاه ورز تبدیل به شهر شد. از نظر اقتصادی کاوش های گروه باستان شناسی دانشگاه بو علی سینا نشان داده چاهورز در دوران ساسانیان و اشکانیان مبادلات تجاری با شهرهای حوزه خلیج فارس انجام می داده و افزون بر آن تجارت مستقیم یا غیر مستقیم با خارج از کشور
مثل هند داشته است. در دوران قاجار مردم اغلب به دامداری و کشاورزی مشغول بودند که محصول اصلی آنها خرما بود. امروزه نیز چشم انداز نخلستان های چاه ورز از جاذبه های طبیعی این بخش محسوب می شود. با بحران آب بخش چاهورز دچار رکود در بخش کشاوری شد و شغل اهالی به کارهای خدماتی تجاری تغییر کرد. این گروه باستان شناسان با بررسی گلرخ دریافتند که چاه ورز در زمان ساسانیان در مسیر تجاری واقع شده بود و این قلعه مسئول پایش این مسیر تجاری و دشت چاهورز را داشت. پوشش سنی مردان این بخش شال و عبا و پوشش سنتی بانوان لباس بلند و دامن چین دار بود که نمونه ای از آن در موزه عروسک و فرهنگ ایران نگهداری می شود. احمد اکبرپور با الهام گرفتن از داستان واقعی در چاه ورز کتاب «من نوکر بابا نیستم» را نوشته است. این کتاب به ترکی ترجمه شده است. یکی از شاعران این بخش مختار حقیقت برنده هفتمین جشنواره بین المللی شعر فجر معرفی شد. نخل دوقلوی چاه ورز (البته در سال ۱۳۹۲ خشک شده) در کتاب فرهنگ عامه و آداب رسوم لامرد جزء ده آثار هدف گردشکری در شهرستان لامرد معرفی شده است. از آثار تاریخی پیش از اسلام این بخش قلعهٔ گلرخ و تپه ده گچی می باشد. یکی از آثار کشف ش
ده از محوطه تپه گلرخ سکه ای متعلق به سال ۶۱۱ میلادی است. واژه شناسی. چاه ورز اسم مرکبی است که از دو واژه "چاه" و "ورز" تشکیل شده، چاه فارسی که همان چاه آب است و معنی ورز در این ترکیب مشخص نیست. در متون قدیمی مثل فارسنامه ناصری و تذکره شاهزندو چاهورز با نام چاه برد ذکر شده است که دلیل تحول نام آن به چاهورز می تواند ریشه در لهجه مردم چاهورز داشته باشد که «ب» در وسط جمله تبدیل به واو می شود؛ برای نمونه صبر به شکل صور تلفظ می شود و از طرف دیگر دال در آخر جمله تبدیل به ز می شود مثل مرد که مرز نطق می شود لذا چاه برد به چاهورز تحول یافته است. لذا یکی از حدسیات چاه ورز را با واژه فارسی ورد به معنی گل مربوط می داند ورد طبق قاعده ذال معجم تبدیل به ورذ شده است، قاعده ذال معجم به این گونه است که اگر قبل از دال مصوت بیاید دال به ذال تبدیل می یابد. طبق همین فرض مسئولان اداره های ثبت احوال و سرشماری ها طی سالیان متمادی چاه ورد می نوشتند. بُرد در لغت نامه دهخدا، اسمِی فارسی به معنی سنگ آمده است. یک روایت محلی می گوید که در چاه چاه ورز گاوی بوده که آب را از چاه می کشیده است و به وسیله آن گله را آب می دادند و به همین «چاه ورزا
» نامیده شده است. ورزا در لغت نامه دهخدا و فرهنگ معین به معنی گاو نر است. ورزا در فرهنگ عمید به معنی گاو نر مخصوص شخم زدن زمین آمده است. پیشینه. پیش از اسلام. در تحقیقات اولیه در مورد آثار باستانی بخش چاهورز که توسط علیرضا عسکری چاوردی و مسعود آذرنوش صورت گرفت و در کتاب «بررسی باستان شناختی محوطه های باستانی پس کرانه های خلیج فارس: لامرد و مهر» در سال ۱۳۸۳ منتشر شد ابتدا مشخص شد که این بخش از زمان ساسانیان مسکونی بوده است اما در ادامه کاش هایی که توسط کارشناس ارشد باستان شناسی خدیجه غلامی با همکاری یعقوب محمدی فر و عسکری چاوردی بر روی قطعه سفال های یافته شده از قلعه گلرخ صورت گرفت مشخص شد دسته کم این منطقه از اواخر دورهْ اشکانیان و در دوره ساسانیان مسکونی بوده و تا اوایل دوره اسلامی همچنان مسکونی بوده، در مسیر تجاری واقع شده بود و مسئولیت برقراری نظم و امنیت مسیرهای تجاری را داشته است. این تحقیقات نشان داد که این منطقه تعامل تجاری پویایی با شهرهای حوزه خلیج فارس داشته و همچنین به صورت بین المللی با هند نیز به دادوستد می پرداخته است. قلعه گلرخ که در آن کارگاه سفالگری وجود داشته هم اکنون این محوطه ای از آن برجا
مانده و در بخش کوهپایه واقع شده است و به صورت تپه ای به ابعاد ۱۶۰ در ۳۶ متر است. آثار معماری موجود در سطح این محوطه را سنگ های لاشه و ملاط گچ تشکیل می دهد که امروزه کمتر از نیم متر از ارتفاع این آثار در سطح محوطه باقی مانده است. در سطح این محوطه سکه ای متعلق به سال ۶۱۱م به ضرب ضرابخانه دارابگرد از خسرو دوم پادشاه ساسانی به دست آمده است. این سکه از جنس نقره است و خسرو را با تاجی که در بالای آن دو بال عقاب باز شده، نشان می دهد. در این محوطه قطعه سفال هایی یافته شده که یک قطعه سفال آن متعلق به ظرفی با لبه مثلثی شکل است که خمیرمایهٔ آن به رنگ قرمز و پوشش گلی سطح آن به رنگ قهوه ای است. قطعه سفال دیگر، متعلق به ظرفی با لبه مثلثی شکل است که خمیرمایه آن با پخت نامناسب و کیفیت ساخت متوسط به رنگ خاکستری است. پس از حمله اعراب به ایران طبق کتاب تذکرهٔ شاه زندو که توسط سید علی اکبر بیرمی در سال ۱۲۰۸ ه .ق تصحیح شده است، مناطق جنوبی از جمله چاه ورز تا چهار صد سال پس از فروپاشی ساسانیان به دلیل دژهای مستحکم توسط اعراب مسلمان تسخیر نشد. در تذکره شاه زندو اطلاعاتی درمورد چگونگی تصرف چاه ورز توسط مسلمانان و ورود اسلام به این م
نطقه قرار دارد. در این این تذکره اسم چاه ورز تحت نام «چاهبرد» نام برده شده و مردمان پارس ساکن که دین زردشت داشتند را «گبر» خطاب کرده است. هنگام حمله مسلمانان به ایران، امپراتوری ساسانیان از هم متلاشی شد، بخشی از سپاه مسلمانان به سمت چاه ورز لشکر کشید، اما به دلیل وجود کوهستان و دژهای مستحکم نتوانستند چاه ورز و دیگر مناطق لارستان را تحت سیطره قرار دهند. چهارصد سال بعد به چاهورز توسط عفیف الدین شاه زندو از نسل امام هفتم شیعیان موسی الکاظم، به لارستان حمله شد. اطلاعاتی به شاهزندو رسید که در منطقه چاه برد یا چاه ورز کنونی مردمان به دین زرتشتی باور دارند و مسلمانان در زمان خلافت راشدین در این منطقه دین زرتشتی را کاملاً حذف نکرده اند. در حمله اولیه لشکرکشی به این منطقه از شمال انجام شد که مسیرهای کوهستانی مانع پیروزی قاطع مسلمانان شده بود لذا اینبار شاهزندو تصمیم گرفت از طریق دریا و جنوب حمله خود را ترتیب دهد لذا سپاهی را از مکه فراهم کرد و به هدف گسترش اسلام به این منطقه لشکرکشی کرد. وی سپاهیان خود را از خلیج فارس با کشتی عبور داد و در بندر کنگ کشتی سپاه شاه زندو لنگر گرفت. از طرف دیگر خبلی زود سرداران زرتشتی مثل
بهرام در گلرخ چاه ورز با دریافت پیغام دودی از حمله باخبر شد. مردمان محلی با روشن کردن آتش دیگر قلعه ها را از حمله با خبر کردند. اینگونه که قلعه فاریاب با رؤیت آتش قلعه گلرخ را خبر می کرد، دیدبان آنجا نیز سریع اقدام به روشن کردن آتش می کرد و قلعه موجود در احشام از آغاز جنگ با خبر می شد، این قلعه نیز با آتش قلعه موجود در شیرینو را آگاه کرده بود و به این ترتیب ادامه می یافت تا تمامی قلعه های موجود در لارستان خیلی سریع از حمله آگاهی یافتند و سپاهیان خود را آماده جنگ کردند. البته این حرکت مردم محلی، استفاده از سیگنال دودی در سالیان بسیار قبل تر نیز رواج داشته به این ترتیب که چینی ها با استفاده از دود خطر حمله را طی چند ساعت به سراسر دیوار ۷۵۰ کیلومتری چین منتقل می کردند. سرداران زرتشتی که جنگ با شاه زندو را ناگزیر دیدند دست به آمادباش نظامی زدند و صد سوارکار جنگی را فراهم کردند. شاهزندو بیرم را تصرف می کند و از آنجا حملات خود را به چاهورز انجام می دهد که در جریان این حملات شاه زندو قلعهٔ دَبان (گلرخ) را تحت محاصره قرار می دهد و قلعه را فتح می کند. شاهزندو آتشکده چاه ورز را تبدیل به مسجد می کند که امروز مسجد النبی
نام دارد و نماز جمعه در آن اقامه می شود. در ادامه قلعه ده گجی در احشام و قلعه زرتشتیان در شیرینو نیز شکست می خورد. شاه زندو دستور می دهد در صحیفه ای اسامی بیست و چهار هزار از افرادی که به دستش مسلمان شده اند را نوشته و همراهش خاک کنند تا در قیامت شفیع او شوند. پس از شکست امیران زرتشتی و افرادی که تمایل داشتن به دین زرتشتی بمانند برای حفظ دین زرتشتی ناگزیر به مهاجرت به کشور هند شدند که امروزه به نام پارسیان هند شناخته می شوند. پس از اسلام. رونق مجدد در دوره قاجاریه. پس از اسلام زمین های چاه ورز به شاهزندو می رسد و در شمال زمین های کشاورزی چاه ورز طبق روال قبل از حمله شاهزندو مثل دوره ساسانیان تداوم یافت و پس از وفات شاهزندو توسط فرزندان شاهزندو زمین ها اداره می شد. نسل به نسل زمین های چاهورز در تملک فرزندان شاهزندو بود تا اینکه ساکنانی جدید طبق تذکره عفیف الدین شاهزندو که در زمان قاجاریان توسط سید علی اکبر بیرمی تصحیح سازی شد از مناطق انگالی به چاه ورز مهاجرت کردند. مردمان محلی نام رئیس مهاجرت کنندگان را «عالی محب» گفته اند. طائفه هایی که از انگالی مهاجرت کردند طبق کتاب خلیج فارس و کرانه های شمالی سال ۱۲۱۰ ه .
ق به این منطقه مهاجرت کردند. زمین های چاهورز که به نوادگان شاهزندو ارث رسیده بود به مرور زمان مالکیت آن به ساکنان جدید منتقل شد. چاه ورز که در زمان قاجار طبق فارسنامه ناصری اسم آن به صورت «چاه برد» آمده است و از آن به عنوان دهی در ناحیه بیقه احشام یک فرسخی بیرم یاد شده است. تفنگ داران این بیقه که امروزه به عنوان بخش چاهورز شناخته می شود با فرماندهی سید حاجی علی بابا حاکم لار را شکست می دهند تا سه سال حکومت لار در دست حاجی علی بابا قرار گیرد. سپس در سال ۱۳۲۰ ه .ق تفنگداران چاهورزی به همراه تفنگداران مناطق همجوار که پیرو سید عبدالحسین لاری بودند به بستک حمله کردند و آن شهر را غارت کردند. کشف حجاب پهلوی، نافرمانی مدنی. زنان از کتله استفاده می کردند لذا نحوه لباس پوشیدن آنان متغایر با کشف حجاب رضا خان نبود. سالیان بعد از این قانون توسط فردی روحانی به نام «حسین رفیعی» لباس مقنعه برای بانوان چاه ورز بکار برده شد. اما مردان لباس های شال و قبایی می پوشیدند که با مدرنیزه سازی قوانین کشف حجاب همخوانی نداشت به همین جهت سربازان شاه قبای بلند آنان را از کمر کوتاه می کردند. اغلب مردم چاه ورز با طرح کشف حجاب مخالف بودند تا
کار به جایی رسید که یکی از مأموران رضا خان در شیخ عامر شهروند ناراضی هنگام تلاش برای کوتاه کردن قبایش مأمور رضاخان را به قتل رساند. هنگام تظاهرات های ایران علیه شاه با وجود اینکه در بخش چاه ورز و روستاهای مجاور شرایط نسبتاً آرام بود، مردم مرکز بخش چاه ورز به رهبر فردی روحانی به نام «حسین رفیعی» که ضد محمدرضا شاه سخنرانی می کرد، تقریباً هر روز تظاهرات می کردند. دست آخر با حمایت مردم پاسگاه ژاندارمری وقت را خراب کردند و افراد نظامی مستقر در آن فرار کردند. جمهوری اسلامی. پس از شروع جنگ ایران و عراق گروهی از مردم بخش چاه ورز در جنگ شرکت کردند که ۲۵ تن از اینان کشته شدند که ۹ تن از کشته شدگان از شهر چاه ورز بودند و ده ها تن دیگر نیز زخمی شدند. از لحاظ آمار مشارکت در جنگ چاه ورز بیشترین حضور در جبهه های جنگ را در شهرستان لامرد بنام خود ثبت کرده است. تعدادی از اهالی چاه ورز در جنگ داخلی سوریه تحت عنوان مدافع حرم حضور یافتند که نخستین کشته از لامرد فرهاد طالبی نیز از بخش چاه ورز-دهنو فاضلی بود. وی از تحصیلات حوزوی برخوردار بود و به هدف دفاع از حرم زینب در این جنگ شرکت کرده بود. فرمانده سابق بسیج چاهورز مهدی مهدیار نی
ز در این جنگ زخمی شد. جغرافیا. جغرافیای سیاسی. تقسیمات کشوری. بخش چاه ورز از شرق، شمال شرقی، شمال و شمال غربی به بخش بیرم، از شرق به بخش خیرگو و بخش علامرودشت، از جنوب و جنوب غربی به بخش مرکزی لامرد و از جنوب شرقی به بخش اشکنان محصور است. مرکز بخش شهر چاه ورز است و از دو دهستان چاه ورز و شیخ عامر تشکیل شده است. دهستان چاه ورز متشکل از روستاهای دهبان، دهنو و چاه چاورز است. دهستان شیخ عامر نیز مرکز آن روستای شیخ عامر است. این دهستان روستاهای شیخ عامر، حاجی آباد، ده نوفاضلی، احشام، چاه چاورز، نعمه، شیرینو، فاضلی، ده کهنه، نخلستان باد، نخلستان کت، نخلستان شکری دان دربر گرفته است. تاریخچه تقسیمات کشوری. چاهورز سال ۱۳۱۶ دهی در دهستان بیرم بخش گاوبندی (پارسیان) از توابع لار در استان هفتم بود. در سال ۱۳۷۲ ه .ش دهستان چاه ورز تأسیس شد و ده سال بعد، پیشنهاد تهیهٔ طرح توجیهی بخش شدن چاه ورز به مسئولان چاه ورز ارائه شد. این طرح توجیهی توسط دو مسؤول در چاه ورز به نام های فتحعلی قائدی (رئیس شورای اسلامی روستا) و محمود رحیمی (دهیار) آماده می شود و در ۲۸ اسفند همان سال توسط انصاری لاری (استاندار وقت فارس) تصویب و به وزارت کش
ور ارسال می شود چون این طرح در اواخر عمر دولت خاتمی بود و دولت جدید روی کار آمد عملاً آن طرح متوقف شد و بعد از آن با پیگیری معتمدین و جمعی از متنفذین از جمله فردی روحانی به نام غلامحسین سبحانی نیا در استان و مجید اکبرپور در تهران به سال ۱۳۹۰ طرح توجیهی جدیدی اما مبتنی بر طرح قبلی در دوران احمدزاده کرمانی (استاندار وقت فارس) با اضافاتی تصویب و به وزارت کشور ارسال می شود و در ۲۹ شهریور ۱۳۹۱ توسط اعضای کمیسیون سیاسی - دفاعی هیئت دولت تصویب نهایی می شود. پس از ۵ ماه از تصویب نهایی، در ۲۳ اسفند ۱۳۹۱ اعلام رسمی می شود. به مناسبت تأسیس این بخش، جشنی در تاریخ ۲۸ شهریور ۱۳۹۲ با حضور گروه فرهنگی هنری صدای تهران در شهر چاه ورز برگزار شد. حمایت مالی این جشن را کارخانه سیمان لامرد به عهده داشت. در این جشن هنرمندانی از سطح کشور از جمله وحید قادری خواننده و نرگس محمدی بازیگر ایفای نقش کردند. روستایی چاه ورز که مرکز این بخش بود طبق قانون باید تبدیل به شهر می شد. ابتدا نظر به این بود که چاه ورز با روستاهای چاه چاورز دهبان و دهنو که کاملاً به هم پیوسته است ادغام شود اما این نظر رد شد و روستای چاه ورز به تنهایی در تاریخ ۸ فرورد
ین ۱۳۹۷ طی ابلاغیه ای وزیر کشور عبدالرضا رحمانی فضلی به شهر ارتقاء یافت. در ابلاغیه ای آمده است: «... با توجه به مطالعات کارشناسی با پیشنهاد آن استانداری مبنی بر تبدیل روستای چاه ورز به شهر موافقت می گردد». در تاریخ ۲۱ دی ۹۷ شهرداری چاهورز با حضور مسئولان استانی و محلی این بخش افتتاح شد. موقعیت. بخش چاه ورز در دشت علامرودشت با فاصلهٔ ۳۵۰ کیلومتر از جنوب شیراز واقع شده است. مختصات جغرافیایی این بخش عبارتست از ۲۷ درجه، ۲۵ دقیقه شمالی و ۵۳ درجه و ۲۶ دقیقه و ارتفاع آن از سطح دریا ۴۸۶ متر است. چاه ورز از جنوب رشته کوه علامرودشت احاطه شده است؛ این رشته کوه از روستای شلدان آغاز می شود و در روستای پاقلات به پایان می رسد طول این کوه ۱۲۴ کیلومتر و بلندترین قسمت آن ۱۴۳۰متر از سطح دریا است. از شمال آن نهر چاه ورز که از ارتفاعات شمالی کال و شرق روستای بالاده و آبکنه سر چشمه گرفته می گذرد. این شاخه با پیوستن به شاخه فداغ که در شهرستان لارستان می باشد از جنوب لار و شرق هرمز سرچشمه می گیرد، رودخانه فصلی علامرودشت را تشکیل می دهد که در نهایت به خلیج فارس سرازیر می شود. بندها. پروژه کنترل سیلاب نعمه. در جهت کنترل سیلاب ها روست