Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا متر از شبکه های نانویی دوربرد استفاده می کنیم. مقایسه شبکه های نانویی و شبکه های سنتی. بمخابرات مولکولی با توجه به دلایلی که ذکر خواهد شد، محتمل ترین روش در شبکه های نانویی می باشد. اصلی ترین محدودیت های عملیاتی در استفاده از روش های کلاسیک ارتباطی در مقیاس نانو عبارتند از: - فرستنده-گیرنده های الکترومغناطیسی رایج به دلیل پیچیدگی، اندازه و مصرف انرژی زیاد، در این ابعاد قابل استفاده نیستند. - ارتباط صوتی مبتنی بر انتقال امواج مکانیکی به دلیل اندازه بزرگ مبدل های صوتی، نمی تواند در نانوماشین ها به کار گرفته شود. - استفاده از ارتباطات الکترومغناطیسی در نانوماشین ها و انتقال اطلاعات از طریق ابزارهایی که در مقیاس نانو به هم متصل شده اند، توسط اندازه و طبیعت تصادفی محیط، محدود می شود. به جز محدودیت های ضمنی و چالش های ناشی از کار فیزیکی در مقیاس نانو (در زمینه های تولید ابزار و قطعات و نیز چینش در محیط و دامنه عملیاتی آن ها)، اصلی ترین تفاوت های میان پارادایم های شبکه های مقیاس بزرگ و شبکه های نانویی، از دیدگاه فناوری اطلاعات، به صورت زیر خلاصه شده است: در شبکه های نانوالکترومغناطیسی، مشابه ارتباطات الکترومغناطیس
ی کلاسیک، پیام می تواند به صورت سیگنال های الکترومغناطیسی، صوتی یا نوری، و در ابعاد دامنه، فرکانس یا فاز موج الکترومغناطیسی کد شود. علاوه بر این، می توان، مشابه ارتباطات کوانتومی، پیام را بر حسب سطح انرژی و قطبش هر کدام از اجزای تشکیل دهنده موج نیز کد کرد. در شبکه های نانویی مولکولی، پیام با استفاده از دو روش متفاوت کد می شود. اولین روش، از پدیده های موقتی مانند تغییر لحظه ای غلظت یک مولکول مشخص در محیط، برای کد کردن اطلاعات استفاده می کند و گیرنده، بر حسب تعداد مولکول های خاص در واحد حجم، پیام دریافتی را کدگشایی می کند. از نمونه واقعی این روش در سیستم اعصاب مرکزی انسان برای انتشار تحریک های عصبی استفاده می شود و در واقع مشابه استفاده از توالی های متغیر با زمان برای انتقال اطلاعات در شبکه های سنتی است. دومین روش که کدگذاری مولکولی نام دارد، از پارامترهای داخلی مولکولی مانند ساختار شیمیایی، موقعیت نسبی اجزای مولکولی، قطبش و نحوه نگاشت بازها در DNA، برای کدگذاری اطلاعات استفاده می شود[۲]. در این حالت، برای کدگشایی اطلاعات، باید گیرنده قادر به شناسایی مولکول های موردنظر باشد. این روش، مشابه استفاده از بسته های ر
مزگذاری شده در شبکه های مخابراتی است که تنها گیرنده موردنظر قادر به رمزگشایی پیام است. نمونه طبیعی روش کدگذاری مولکولی، در ارتباطات فرمونی جانداران به کار می رود که تنها اعضای گروه مشخصی می توانند پیام ها را از غلظت پس زمینه در محیط تشخیص دهند[۴۶]. سرعت انتشار سیگنال های مورد استفاده در شبکه های الکترومغناطیسی کلاسیک و کوانتومی، بسیار سریع تر از انتشار پیغام های مولکولی است. در شبکه های مولکولی، مولکول ها باید به طور فیزیکی از فرستنده به سمت گیرنده حرکت کنند. این حرکت می تواند به طور کنش پذیر توسط انتشار مولکولی یا به طور کنش گر توسط مکانیسم هایی مانند موتورهای مولکولی یا باکتری ها انجام شود. به علاوه، مولکول ها بیشتر از انواع سیگنال های دیگر تحت تأثیر شرایط محیطی مانند فرایند انتشار تصادفی و تغییرات دما قرار می گیرند. [۳]. در شبکه های نانوالکترومغناطیسی، تعریف کلاسیک نویز به صورت تداخل سیگنال های ناخواسته با سیگنال حامل اطلاعات، هنوز معتبر است. اما در شبکه های نانویی، باید فاکتورهای جدیدی از نویز را برای فعل و انفعالات تمام اجزای موج و محیط در نظر گرفت. در شبکه های نانویی مولکولی، دو نوع متفاوت از نویز می تو
انند بر پیام تأثیر بگذارند. نوع اول مشابه نویز کلاسیک در شبکه های سنتی، حاصل تداخل سیگنال مولکولی با سطح غلظت مولکول در پس زمینه محیط است که ممکن است، مبدأ دیگری آن را به عنوان سیگنال اطلاعاتی خودش ارسال کرده باشد و بر غلظت دریافتی توسط گیرنده موردنظر ما تأثیر می گذارد. نوع دیگر نویز در شبکه های نانویی، به دلیل فعل و انفعالات ناخواسته ای است که بین مولکول های اطلاعات و سایر مولکول های محیط رخ می دهد. این واکنش ها می تواند ساختار مولکول های اطلاعات را دستکاری کند و در نتیجه، پیام از حالت قابل درک برای گیرنده خارج شود[۳]. بر خلاف شبکه های سنتی که در آن ها انواع اطلاعات متنی، صدا و ویدئو قابل انتقال است، از آنجا که در شبکه های نانویی، اطلاعات توسط مولکول ها منتقل می شوند، بسته های اطلاعاتی، عموماً شامل پدیده ها، وضعیت های شیمیایی و فرایندها هستند[۳]. در شبکه های ارتباطی سنتی، فرایند تبادل اطلاعات، انرژی الکتریکی مصرف می کند که آن را از باتری یا منابع خارجی کسب می کند. در شبکه های نانویی مولکولی، بسیاری از فرایندها به دلیل ماهیت شیمیایی شان انرژی کمی مصرف می کنند. در شبکه های نانوالکترومغناطیسی، تلاش بر این است ک
ه از سیستم هایی شبیه تگ های RFID و نیروی حاصل از روش های ترکیبی نانوتیوب های کربنی و باتری های مولکولی، انرژی مورد نیاز نانوماشین ها را تأمین کرد. منابع. [1] I. Akyildiz, F. Brunetti, and C. Blazquez, "NanoNetworking: A New Communication Paradigm," Computer Networks Journal (Elsevier), vol. 52, pp: 2260-2279, (August, 2008). [2] A.Shojaie, "Modeling and analysis a new nanonetwork architecture for molecular communication in medical scenarios", Master of Science Dissertation, (ژوئن ۲۰۱۱). [3] L. Parcerisa and I. F. Akyildiz, "Molecular communication options for long range nanonetworks," Computer Networks (Elsevier) Journal, vol. 53, no. 16, pp: 2753–2766, (2009). [4] R. Laocharoensuk, J. Burdick, J. Wang, "Carbon-nanotube-induced acceleration of catalytic nanomotors," ACS Nano, vol. 2, no.5, pp: 1069-1075, (2008). [5] M. Gregori, I.F. Akyildiz, "A new nanonetwork architecture using flagellated bacteria and catalytic nanomotors," IEEE Journal on Selected Areas of Communications, vol. 28, pp: 612-619, (2010). [6]
A.Shojaie, M.Safaienezhad, “Computer simulation for mobile molecular multi-robots team with honey bees algorithm”, Proceedings of the International Conference on Bio-Nanotechnology, Al Ain, United Arab Emirates (نوامبر ۲۰۰۶) [7] A.Shojaie, M.Safaienezhad, "Mathematical Swarm Model for Nanorobotic Communication ", Proceedings of 6th Vienna International Conference on Mathematical Modeling,11-13 February 2009, Vienna University of Technology, Austria (2009). [8] A.Shojaie, M.Safaienezhad, "Using nanonetworks for drug deliver microscopic robots", Proceedings of 13th Conference on electrical Engineering, Tarbiat modares University, Tehran, pp: 1- 5, (سپتامبر ۲۰۱۰).
خُسرو یک نام و اصلاح پارسی به معنای «پادشاه» است. جمع این واژه به صورت خُسرُوان است. واژهٔ خسرو در اوستا به صورت هوُ-سْرَوَه (hu-sravah) به معنای «نیک سروده شده»، «نیک نام» و «مشهور» آمده است. معرب واژهٔ خسرو، کسری است که در فرهنگ اسلامی-ایرانی به معنای «پادشاه» و «مَلِک» در نظر گرفته شده است. واژهٔ خسرو همچنین اصطلاحی در اشاره به تمام شاهنشاهان ساسانی یا دیگر پادشاهان کهن ایران می باشد و از اسامی پسرانه محسوب می شود. تعریف اجمالی. واژهٔ خسرو در اوستا به صورت هوُ-سْرَوَه (hu-sravah) به معنای «نیک سروده شده»، «نیک نام» و «مشهور»، در سانسکریت به صورت سوشرَوَز (sushravas)، در پهلوی به اشکال هُوسرو (husruv) و خُو-سرو (xu-srav) به معنی «نیک شهرت» و «خوش آوازه» و در پازند به شکل خسرو (xosrau) آمده است. معرب واژهٔ خسرو، کسری است که در فرهنگ اسلامی-ایرانی به معنای «پادشاه» و «مَلِک» در نظر گرفته شده است. این نام در فرهنگ دورهٔ اسلامی در برابر واژهٔ قیصر و متناظر با آن به کار رفته است. جمع آن به شکل خُسرُوان است که بیشتر در ادبیات فارسی استعمال شده است. مجدالدین فیروزآبادی در "قاموس اللغه" می گوید: «[خسرو] لقب سلاطین
ایران و معنی آن "واسع الملک" یعنی صاحب کشوری پهناور است. از پادشاهان ساسانی، دو تن به این نام بوده اند: یکی خسرو اول ملقب به "انوشیروان" و دیگری خسرو دوم ملقب به "اپرویز" یا "پرویز".» در دیگر دوره ها ازجمله در دوران اسلامی، شاهان، حاکمان، سرداران و افراد گوناگون دیگری نیز به نام خسرو وجود داشته اند. به نوشتهٔ "لغت نامه دهخدا"، خسرو به معنای «هر پادشاه صاحب شوکت» است و با واژگان مَلِک، کسریٰ و قیصر قرابت معنایی دارد. این واژه همچنین اصطلاحی در اشاره پادشاهان کهن ایران (در اصل شاهنشاهان ساسانی) است. در شعر:
مردم کشمیری مردمانی داردی زبان ، آریایی تبار هستند که ساکن ایالت سابق کشمیر هند هستند یا ریشه در آن منطقه دارند. ایالت سابق کشمیر امروز منطقه تحت مناقشه است و شامل ایالت هندی جامو و منطقه کوچک پاکستانی کشمیر آزاد است . بسیاری از مردم کشمیری تبار در بخش سفلای و بخش راولپندی و پنجاب پاکستان و پوتهار زندگی می کنند و گروه قومی برجسته ای را تشکیل می دهند. تاریخچه. اولین نشانه های شناخته شده از دوران نوسنگی در دره کشمیر به حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد بازمی گردد. مهم ترین این آثار در بورازهم قرار دارند. در دوره ودایی پسین، قبیله اوتارا-کورو در کشمیر ساکن شدند. در زمان سلطنت آشوکا (۳۰۴-۲۳۲ پ.م.)، کشمیر بخشی از امپراتوری مائوریا شد و شهر سرینگاری (سرینگر) ساخته شد. کانیشکا (۱۲۷-۱۵۱ میلادی)، امپراتور کوشانی، کشمیر را فتح کرد. در قرن هشتم، در دوران امپراتوری کارکوتا، کشمیر به عنوان یک امپراتوری قدرتمند رشد کرد. لالیتادیتا موکتاپیدا، یاشووارمان از کانیاکوبجا را شکست داد و پادشاهی های شرقی ماگادها، کاماروپا، گائودا و کالینگا را فتح کرد. او همچنین عرب های سند شکست داد. دودمان اوتپالا، که توسط آوانتیوارمان تأسیس شد، پس از آن
کارکوتاس به قدرت رسید. ملکه دیدا، که از نسل هندو شاهان اودابانداپورا از طرف مادرش بود، در نیمه دوم قرن دهم به عنوان حاکم به قدرت رسید. پس از مرگ او در سال ۱۰۳ میلادی، دودمان لوهارا بر این منطقه حکومت کرد. در سال ۱۳۳۹ میلادی، شاه میر حاکم کشمیر شد و دودمان شاه میر را تأسیس کرد. در دوران سلطنت دودمان شاه میر، اسلام در کشمیر گسترش یافت. از ۱۵۸۶ تا ۱۷۵۱ میلادی، شاهنشاهی گورکانی بر کشمیر حکومت می کرد. امپراتوری درانی نیز از ۱۷۴۷ تا ۱۸۱۹ میلادی بر این منطقه حکومت می کرد. سیک ها به رهبری رانجیت سینگ، در سال ۱۸۱۹ میلادی کشمیر را ضمیمه قلمرو خود کردند. در سال ۱۸۴۶، پس از جنگ اول سیک و انگلیس، پیمان لاهور امضا شد و با خرید این منطقه از کمپانی هند شرقی بریتانیا تحت پیمان آمریتسار، راج جامو، گلاب سینگ، حاکم کشمیر شد. حکومت دودمان دوگرا که دست نشانده بریتانیا بودند، تا سال ۱۹۴۷ ادامه داشت، زمانی که ایالت شاهزادگی جامو و کشمیر بخشی از هند شد. هم اکنون این منطقه، یک منطقه مورد مناقشه است که توسط سه کشور هند، پاکستان و جمهوری خلق چین اداره می شود. پراکندگی جغرافیایی. حدود ۶.۸ میلیون نفر به زبان کشمیری و گویش های مرتبط با آن
در جامو و کشمیر و یا در میان دیاسپورای کشمیری در ایالت های دیگر هند صحبت می کنند. اکثر کشمیری ها در دره کشمیر و مناطق دیگر جامو و کشمیر ساکن هستند. در دره کشمیر، آن ها اکثریت جمعیت را تشکیل می دهند. تقریباً پنج درصد از جمعیت ایالت کشمیر آزاد پاکستان، به زبان کشمیری صحبت می کنند. طبق سرشماری ۱۹۹۸ پاکستان، ۱۳۲،۴۵۰ نفر در ایالت کشمیر آزاد به زبان کشمیری صحبت می کردند. گویشوران بومی این زبان در سراسر کشمیر آزاد، به ویژه در مناطق مظفرآباد (۱۵ درصد)، نیلم (۲۰ درصد) و هتیان (۱۵ درصد) پراکنده بودند. اقلیت های بسیار کوچک نیز در حویلی (۵ درصد) و باغ (۲ درصد) حضور دارند. گویش کشمیری که در مظفرآباد صحبت می شود، با گویش دره نیلم در شمال متفاوت است، اما هنوز هم برای یکدیگر قابل فهم هستند. در دره نیلم، کشمیری دومین زبان رایج، و زبان اکثریت در حداقل یک دوجین روستا است، و در حدود نیمی از این روستاها، تنها زبان مادری است. گویش کشمیری نیلم به گویش صحبت شده در شمال دره کشمیر، به ویژه کپواره، نزدیک تر است. در سرشماری ۲۰۱۷ پاکستان، حدود ۳۵۰،۰۰۰ هزار نفر زبان اول خود را کشمیری اعلام کردند. طبق گفته زبان شناس طارق رحمان، فرآیندی از
دگرگونی زبانی در میان گویشوران کشمیری در ایالت کشمیر آزاد قابل مشاهده است، زیرا آن ها به تدریج گویش های محلی مانند پاهاری-پوتواری، هندکو را اتخاذ می کنند یا به سمت زبان مشترک اردو حرکت می کنند. این امر منجر به پیشرفت این زبان ها و تضعیف زبان کشمیری شده است. درخواست هایی برای ارتقای زبان کشمیری در سطح رسمی وجود داشته است؛ در سال ۱۹۸۳، کمیته زبان کشمیری توسط دولت برای حمایت از زبان کشمیری و تدریس آن در سطح مدرسه تأسیس شد. با این حال، تلاش های محدود برای معرفی این زبان موفقیت آمیز نبوده است و مسلمانان کشمیری زبان اردو را به عنوان نماد هویت خود می بینند، نه زبان کشمیری را، در نتیجه طارق رحمان نیز معتقد است که تلاش ها برای سازماندهی یک جنبش زبان کشمیری با ماهیت پراکنده جامعه گویشوران کشمیری در کشمیر آزاد به چالش کشیده شده است. زبان. بنا به تحقیقات انجام شده توسط موسسه بین المللی یوسی ال ای، زبان کشمیری، زبانی از شاخه شمال غربی زبان های داردی از زبان های هندواروپایی و شاخه ای از زیر خانواده زبان های هندوایرانی است. با این حال توافقی جهانی بر سر نسب این زبان موجود نیست. زبان کشمیری یکی از ۲۲ زبان رسمی هند است. این
زبان بخشی از جدول هشتم قانون اساسی سابق جامو و کشمیر بود. همراه با سایر زبان های منطقه ای ذکر شده در جدول ششم، و همچنین هندی و اردو، زبان کشمیری قرار بود در ایالت توسعه یابد. زبان فارسی در قرن چهاردهم تحت تأثیر اسلام به عنوان زبان رسمی در کشمیر استفاده شد. در سال ۱۸۸۹ در دوران حکومت دوگرا جای خود را به اردو داد. در سال ۲۰۲۰، کشمیری برای اولین بار به عنوان زبان رسمی در قلمرو اتحادیه جامو و کشمیر شد. کشمیری با پگالی و کشتواری که در کوه های جنوب دره کشمیر صحبت می شوند، ارتباط نزدیکی دارد و گاهی اوقات در شمار گویش های کشمیری محسوبشان می کنند. فرهنگ. مردم کشمیر فرهنگ بسیار جداگانه دارند و مردم کشمیر در شمالی ترین منطقه جنوب آسیا قرار دارند که از لحاظ فرهنگی کاملا با هندو های هند و پنجابی ها پاکستان متفاوت هستند و از لحاظ نژاد با مردم هند و پاکستان متفاوت هستند و تبار آریایی دارند. مردم کشمیر سال هاست که به خاطر مناقشات دو کشور و هند و پاکستان رنج میبرند و هر دو کشور سر این منطقه نزاع و جنگ دارن باعثی که مردم این منطقه خود را کشمیری میدانند. و حتی از لحاظ پوشش و فرهنگ و زبان ریشه آریایی دارند. حتی بیشتر آیین ها کهن
باستانی را حفظ کرده اند. ساختارار اجتماعی بر پایه خانواده گسترده است. اما شبکه خویشاندی گسترده تر "برادری" و اثرات اش بر روابط و بسیج عمومی به همان اندازه اهمیت دارد. خانواده گسترده به عنوان واحد تصمیم سازی با احترام به روابط اعضایش با جامعه بزرگ تر از اهمیت بنیادی برخوردار است. نهاد برادری چارچوب جمعی مفیدی، جهت رفاه متقابل ایجاد می کند که از طریق یاری و همکاری در حوزه های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به دست می آید و همچنین حس تعلق و اعتماد به نفس جمعی را تقویت می کند. موسیقی. انواع سنتی موسیقی کشمیر عبارتند از صوفی کلام، وان وون، چاکری، هنزائه و لادیشاه. برخی از سازهای موسیقی مورد استفاده در کشمیر عبارتند از رباب، تمبک و سنتور. یک فرم رقص سنتی که معمولاً توسط زنان در مراسمی مانند ازدواج و سایر مراسم اجتماعی اجرا می شود، روف است. غذا. گوشت و برنج غذاهای محبوب در میان کشمیری ها هستند، برنج به عنوان غذای اصلی در نظر گرفته می شود. نون چای یا شیر چای و قهوه نوشیدنی های کشمیر هستند. وزوان یک غذا در کشمیر است که توسط آشپزهای ماهری به نام وزا تهیه می شود. کشمیر همچنین به خاطر سنت های پخت خود شناخته شده است. شیرمال، با
قرخانی (خمیر پفکی)، لواش (نان بدون مخمر)، تسوچور (نان سخت به شکل بغل) و کولچه از نان های پخته محبوب هستند. اسلام آوردن. اسلام که در تمامی مناطق اطراف کشمیر را رواج یافته بود، به تدریج در کشمیر نیز وارد شد. در سده ۱۴ میلادی اسلام به تدریج دین غالب در دره کشمیر شد، این مسئله در ۱۳۲۳ میلادی، با مسلمان شدن ریچانا نخستین پادشاه از سلسله جدیدی از لداخ که توسط عارف مشهور بلبل شاه اسلام آورده بود آغاز شد. پس از اسلام آوردن او نام ملک صدر الدین را بر خود نهاد. او به زودی توسط کشمیری ها به قتل رسید. جمعیت عمده برهمنهای کشمیر (پاندیت ها) اسلام آوردند، و جمعیت اندکی از ایران و افغانستان در کشمیر ساکن شدند. بسیاری از این مردم هویت خود را حفظ کرده اند. مسلمانان و هندوهای کشمیر تحت سنت های صوفی و رشی کشمیر در همسازی نسبی می زیستند. حاکمان دیگر کشمیر مانند سلطان زین الدین همانند اکبر درباره همه ادیان بردبار بودند. در اواخر سده ۱۸ میلادی در سلطنت عالمگیر بسیاری از مردم به اسلام گرویدند. امروزه بسیاری از این مردم مسلمان هستند البته برخی از پاندیت های کشمیر پیرو آیین هندو هستند.
انرژی به شکل های مختلف وجود دارد که در حین فرایندهای فیزیکی به شکل های دیگر انتقال داده شده یا تغییر شکل پیدا می کند. اکثر کتاب های مرجع مشهور واژه شکل های انرژی را بدون دقت در جزئیات استفاده می کنند با تعریف شبه ماده سعی شده است که تعریف دقیق ترو کلی تری از شکل های انرژی بیان شود و با توجه به این که انرژی همیشه حداقل با یکی از کمیت های فیزیکی جریان می یابد، مفهوم حامل های انرژی معرفی شده است. این مفهوم بیان می کند که چطور انرژی تغییر پیدا کرده جابه جا شده و ذخیره شده است. موضوع اصلی. خواص فیزیکی گسترده ای که در آن ها چگالی نقش دارد مانند بار الکتریکی، جرم، مقدار ماده و... و این که توانایی جریان در فضا داشته باشند و به دلیل این که این کمیات نقش مهمی را در صنعت و علم ایفا می کنند به این مواد شبه مواد می گویند. تعدادی از کمیات شبه مواد پایستار هستند، مانند بار الکتریکی و تعدادی دیگر ناپایستار، مانند مقدار ماده (اگر واکنش شیمیایی رخ ندهد) در این مقاله شبه ماده دیگری به نام ((انرژی)) که پایستار است بررسی شده است. کلاس بندی انرژی در کتاب های مختلف به دو صورت انجام می پذیرد: تابع انرژی خیلی از سیستم ها به ترم های ج
داگانه ای می تواند شکسته شود مانند انرژی در خازن. در خیلی از سیستم ها امکان تفکیک و جداسازی وجود ندارد مانند انرژی موجود در گاز ایده آل بنابراین تنها می توان از تغییرات انرژی سخن گفت. خواص فیزیکی شبه ماده همراه با انرژی جریان می یابد حامل انرژی است و به آن حامل انرژی می گویند وقتی چیزی عوض می شود ولی حاملش عوض نمی شود مناسب نیست که در مورد عوض کردن صورت آن صحبت کتیم مثلاً سیب زمینی که در حین حمل و نقل آن حامل های آن عوض می شود اما خود سیب زمینی عوض نمی شود. در صورتی که این اتفاق زمانی که از گرما یا کار صحبت می کنیم می افتد. در واقع مفهوم حامل انرژی مفهوم کلی تری از انرژی است. شکل های انرژی طبقه بندی انواع مختلف انرژی مانند کار و گرما انرژی پتانسیل و... است و بررسی کردن هر کدام به صورت جداگانه است. اما حامل های انرژی تعریف کلی از انرژی است که انواع مختلف انرژی مانند کار و گرما و ... را شامل می شود بنا براین با این تعریف دیگر قادر به بررسی پدیده هایی مانند پدیده های ترمودینامیکی که شامل قانون اول و دوم ترمودینامیک هستند که در آن ها گرما، کار انرژی درونی و پارامترهای دیگری دخیل هستند نمی باشیم.
جنگها و عقد قراردادهای متعدد بویژه دو عهدنامه گلستان و ترکمنچای، در دوره فتحعلی شاه قاجار تأثیر عمیقی بر ناحیه استراباد داشته است. بر طبق ماده ۸ معاهده ترکمن چای در سال ۱۲۴۳ هجری قمری، حق کشتیرانی در دریای خزر به روسها واگذار شد، همچنین برطبق ماده ۱۰ همین معاهده گشایش کنسولگریها و نمایندگیهای بازرگانی روسها در شهرهای ایران آزاد اعلام گردید؛ ساختمان کنسولگری روسیه در ضلع جنوبی خیابان امام خمینی و ضلع غربی امام زاده بی بی هور و بی بی نور در محله شیرکش واقع شده است. کنسولگری از دو ساختمان شامل ورودی و عمارت اصلی تشکیل شده است. ساختمان ورودی بنابه صورت دو طبقه از آجر و اندود گچ و خاک ساخته شده و با لایه ای از رنگ زرد پوشیده شده است. طبقه همکف ساختمان ورودی شامل یک درب چوبی، دو ستون آجری با مقطع مدور با طاقهای هلالی نیم دایره است. نمای خارجی طبقه اول شامل در ب و پنجره های چوبی و تراسی است که با نرده های خراطی شده تزئین یافته است. ساختمان اصلی کنسولگری که به صورت عمارت کلاه فرنگی در وسط باغ قرار دارد، در دو طبقه با سازه آجری بر روی کرسی چینی به ارتفاع۸۰ سانتی متر و اندود گچ ساخته شده است که همانند نمای ورودی در بخش
هائی از آن لایه ای از رنگ زرد بر روی اندود بچشم می خورد. نمای شمالی عمارت با بازشوهای هلالی متعدد و نماهای غربی و جنوبی با بازشوهای تخت متعدد از یکنواختی خارج شده اند. نمای شرقی عمارت شامل ایوانی است که ستونهای چوبی آن بر روی چهار جرز نیم دایره آجری در طبقه همکف قرار گرفته است. پوشش عمارت اصلی و ورودی بنا در حال حاضر شیروانی و حلب پوش است که درطی تعمیرات گذشته جای پوشش سفالین را گرفته است. محوطه باغ که با ترکیبی ار آجر و سنگ فرش شده بود شامل تعدادی حوض، باغچه و جوی آب بوده وحیاط هم با دیوارهای آجری و سرچین سفالی محصور شده بود که در حال حاضر اثر چندانی باقی از آنها باقی نمانده است. برای تهیه آب آشامیدنی کنسولگری، در سال ۱۲۹۵ خورشیدی جاده ای در ضلع جنوبی دیوار شهر به سمت خیابان سرخواجه کشیده شد تا بتواند آب مورد نیاز را با کالسکه به راحتی به بنا حمل کنند که این جاده خیابان ملل فعلی است. با وقوع انقلاب کبیر روسیه و خروج آخرین کنسول روسیه تزاری از استراباد، ساختمان کنسولگری در ۸خرداد ۱۲۹۹ خورشیدی موقتاً در اختیار اداره نظمیه استراباد قرارگرفت، اما با ورود کنسول جدید کفیل حکومت استراباد دستور تخلیه کنسولگری را داد
و در نتیجه در ۲۲ مهر ۱۳۰۰ با ورود «وینر» نماینده و کنسول روسیه، این ساختمان مجدد دراختیار دولت روسیه قرار گرفت. در سوم اسفند ماه ۱۳۲۰ خورشیدی وینر که منشویک بود معزول و به جای او یک بلشویک کنسول استراباد گردید وسرانجام با اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ شهر استراباد نیز دستخوش آسیبهای حاصل از جنگ شد. از زمان اشغال تا سال ۱۳۲۴ خورشیدی کنسولگری به عنوان یکی از مقرهای فرماندهی ارتش سرخ درآمد. باغ روسها بطور کامل وتماماًمتعلق به دولت روسیه (سفارت کشور روسیه )میباشد.این ملک متعلق به شخص نیست و هرگونه ادعای مالکیت شخصی در رابطه با این ملک از سالها قبل تا به الان کاملا کذب و به جهت سواستفاده وکلاهبرداری بوده است .هرملک متعلق به سفارت هرکشور جزء خاک وحریم آن کشور محسوب میشود وقابل تعرض و مالکیت شخصی نمیباشد.
فوگرو شرکت مهندسی هلندی است، که به عنوان سومین شرکت ساخت وساز جهان شناخته می شود. این شرکت خدمات ژئوتکنیکی، نقشه برداری و زمین شناسی را به شرکت های فعال در صنایع نفت، گاز، عمران و استخراج معادن ارائه می نماید. شرکت فوگرو در سال ۲۰۱۱ بیش از ۲٫۵ میلیارد یورو، درآمد کسب کرده است. بخشی از سهام این شرکت در بازار بورس اوراق بهادار یورونکست آمستردام معامله می شود. شرکت فوگرو سیستم های "اسکای فیکس" و "استارفیکس" را اداره می نماید. این سیستم ها، وظیفه ارائه اطلاعات نقشه برداری، ناوبری زمینی و ارسال اطلاعات اصلاحی، به سامانه موقعیت یاب جهانی (GPS) و گلوناس (GLONASS) را بر عهده دارد.
کنفرانس قاهره کنفرانسی بود که از ۲۲ تا ۲۶ نوامبر، سال ۱۹۴۳، در پایتخت مصر، قاهره برگزار شد. موضوع مورد بحث در این کنفراس موضع گیری نیروهای متفقین در برابر امپراتوری ژاپن در جنگ جهانی دوم و تصمیم گیری در مورد مسائل پس از جنگ در آسیا بود. این جلسه با حضور فرانکلین دلانو روزولت، وینستون چرچیل و سپهسالار چیانگ کای شک از جمهوری خلق چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) برگزار شد. رهبر اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ژوزف استالین حاضر به شرکت در این کنفرانس نشد زیرا که احتمال می داد حضور ژنرال چیانگ، سبب تحریک ژاپن ضد اتحاد جماهیر شوروی شود. (یک قرارداد پنج سالهٔ بی طرفی میان این دو کشور بنام پیمان بی طرفی اتحاد جماهیر شوروی و ژاپن در سال ۱۹۴۱ به امضاء رسیده بود و در سال ۱۹۴۳ اتحاد جماهیر شوروی در حالت جنگ با ژاپن نبود، در حالی که چین، انگلستان و ایالات متحده آمریکا در حالت جنگ با ژاپن بودند.) پیش زمینه. این کنفراس در حالی برگزار شد که پس از عقب نشینی ژاپن از جزایرگوادال کانال و شروع حملات شدید آمریکا علیه ژاپن در جزایر سلیمان ناحیه شرق گینه نو این کشور قدرت دفاعی خود را به طور کامل از دست داده بود. در اروپا نیز در هشتم سپتامبر ایتالیا تس
لیم بدون قید و شرط نیروهای متفقین شده بود. همچنین حمله به آلمان توسط شوروی بیش از پیش شدت گرفته بود. این شرایط ایجاب می کرد که تصمیمات جدیدی در مورد سیاست های جنگی و مسائل پس از جنگ اتخاذ گردد. این کنفرانس به دنبال و در ادامهٔ نشستی بود که در اواخر ماه اکتبر با شرکت وزیران امورخارجه سه کشور روسیه، آمریکا و انگلستان در مسکو برگزار شد. موارد مورد توافق. به طور عمده در این کنفراس بر سر موضوعات زیر توافق صورت گرفته و به امضاء رسید:
ولترز کلوور شرکت هلندی خدمات اطلاع رسانی جهانی، چاپ و انتشارات است. این شرکت ارائه دهنده محصولات و خدمات انتشاراتی تخصصی در حوزه های بهداشتی، مالیاتی، حسابداری، شرکت ها، خدمات مالی، سازمان های قانونی و نظارتی می باشد. شرکت ولترز کلوور در سال ۲۰۱۱ درآمدی معادل ۳٫۴ میلیارد یورو، داشته است. تعداد کارکنان این شرکت، بیش از ۱۸،۰۰۰ نفر در سراسر جهان می باشد. ولترز کلوور دارای عملیات در سراسر اروپا، آمریکای شمالی، آسیا، اقیانوسیه و آمریکای لاتین است. دفتر مرکزی این شرکت در شهر آلفن آن درین، هلند قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس یورونکست آمستردام معامله می شود.
جزایر ماریانا در مجموع ۱۰۰۷ کیلومتر مربع مساحت دارند. این جزایر از دو واحد اداری، گوام و جزایر ماریانای شمالی (از جمله جزایر سایپَن، تینیان و روتا) تشکیل شده است. جزایر ماریانا یک مجمع الجزایر هلالی است که صخره های پانزده کوه آتشفشانی عمدتاً خاموش در غرب اقیانوس آرام را تشکیل می دهند. این جزایر در جنوب شرقی ژاپن، غرب و جنوب غربی هاوایی، شمال گینهٔ نو و در شرق فیلیپین قرار دارند و مرز شرقی فیلیپین را محدود می کنند. مجمع الجزایر ماریانا مشتمل بر ۱۶ جزیره و مساحت کل ۴۵۷ کیلومتر مربع در فاصلهٔ ۲۵۰۰کیلومتری شرق مجمع الجزایر فیلیپین و ۳۲۰۰ کیلومتری جنوب ژاپن واقع شده است؛ این جزایر در قرن یازدهم میلادی توسط پرتغالی ها کشف و بعد از آن به اسپانیایی ها فروخته شد. اسپانیائی ها در سال ۱۸۹۹ میلادی، آنها را به آلمان فروختند و مالکیت آلمان ها، تا سال ۱۹۱۴، ادامه یافت؛ در این سال امپراتوری ژاپن، با یک حملهٔ نظامی، این جزایر را متصرف شد. آمریکایی ها در سال ۱۹۴۴، طی نبردهای خونینی، ژاپنی ها را از این جزایر بیرون راندند و تا سال ۱۹۷۰ بر آن حاکم بودند.
مهاجران احیای زمین بایر مانچوکوئو به مهاجران ژاپنی گفته می شود که بعد از حادثه موکدن (۱۹۳۱) تا جنگ اقیانوس آرام (اواخر ۱۹۴۱) به سه منطقهٔ منچوری، مغولستان داخلی و شمال چین توسط دولت ژاپن مهاجرت داده شدند. مهاجرت چشم گیر ژاپنیان به این مناطق پس از حادثه موکدن در سال ۱۹۳۱ آغاز شد. در سال ۱۹۳۶ کابینهٔ هیروتا کوکی نخست وزیر وقت طرحی بیست ساله را تصویب کرد که بر اساس آن از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۶ ، ۵ میلیون ژاپنی به عنوان مهاجر به این مناطق اعزام می شدند و قرار بود یک میلیون حلقه چاه توسط این مهاجران جهت کشاورزی حفر شود. در سال ۱۹۳۶ در حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر خانوادهٔ ژاپنی و از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۲ حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر دیگر در این مناطق اسکان داده شدند. این مهاجرت در زمانی که ارتش سلطنتی ژاپن، برتری هوایی و دریایی خود را در دریای زرد از دست داد متوقف شد.