Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بقهٔ اسب سواری می روند. اوا که ناامید شده برای قدم زدن به ساحل می رود که اشتباهاً یک خلافکار مقدار زیادی پول به او می دهد. اوا به هتل برمیگردد ولی ویلی و ادی را نمیابد برای همین مقداری پول و یادداشت برای آنها می گذارد و برای برگشتن به اروپا عازم فرودگاه می شود. ویلی و ادی که در شرط بندی برنده شده اند بازمی گردند و پس از خواندن نامهٔ ادی برای بازگرداندنش به فرودگاه می روند. ویلی که می خواهد به اوا برسد بلیط مجارستان را می خرد. اما در پایان فیلم هواپیما که احتمالاً ویلی درون آن است پرواز می کند، اوا سوار هواپیما نمی شود و ادی به نیویورک بازمی گردد. جوایز. در سال ۱۹۸۴ جایزه دوربین طلایی جشنواره فیلم کن (جایزه ای که به فیلم اول کارگردان ها داده می شود)، یوزپلنگ طلایی جشنواره فیلم لوکارنو و جایزه بهترین فیلم از انجمن ملی منتقدین فیلم، از آن این فیلم شد.
پِرِلود یک ساختهٔ موسیقایی است، که اغلب کوتاه و عموماً قبل از یک قطعهٔ طولانی دیگر نواخته می شود. این اصطلاح به طور کلی برای هر قطعه ای که قبل از اجرای موسیقی های مذهبی، غیرمذهبی و اپرا اجرا می گردد به کار برده می شود. در قرن هفدهم ارگ نوازان به طور خاص شروع به نوشتن پرلودهایی با ساختار آزاد برای فوگهای پیچیدهٔ خود کردند. برجسته ترین آهنگساز در این فرم، یوهان سباستین باخ، به هر پرلود شخصیت مجزای خویش را بخشیده: گاهی نزدیک به آریا و زمانی توکاتا و موسیقی رقص. پرلودهای فردریک شوپن و کلود دبوسی، کوتاه و خود معرف و در شخصیت های جدا، اما در یک حال و هوای خاص نوشته شده اند. شوپن اتودهایی نوشته که از لحاظ ساختمانی اندکی با پرلودهای او تفاوت دارند. در حالی که پرلودهای دبوسی دارای عنوان های توصیفی خاطره انگیز و گاهی ساختار راپسودی مانندی هستند. دمیتری شوستاکویچ نیز از آهنگسازانی ست که در قرن بیستم در این فرم قطعات شاخصی نوشته است.
پالالوتوماتیکا با نام سابق پلازتو دلو اسپرت یک سالن سرپوشیده ورزشی در شهر رم، ایتالیا است. این سالن یکی از چندین ساختمان ساخته شده توسط نروی و پسرش آنتونی برای بازیهای المپیک ۱۹۶۰ در رم بوده است. این ساختمان به گونه ای طراحی شده است که ۵۰۰۰ تماشاچی را برای مسابقات کشتی، بوکس، ژیمناستیک و والیبال در خود جای دهد. قطر گنبد دایره ای شکل آن ۶۰ متر و ارتفاع آن ۲۱ متر می باشد. فرم معمارانه گنبد پوسته ای با طرح لاملا و فرم ستون ها در این بنا بی نظیر است. فرم گنبد از نیم کره کوچکتر است و به این ترتیب حجم کمتری اشغال کرده و وزن و ارتفاع کمتری دارد. گنبد دارای تیرهای تقویت کننده یکپارچه به فرم لاملا و به صورت نمایان می باشد که به طور حلزونی شکل به سمت داخل و در جهت مرکز گنبد ادامه می یابد. در مرکز گنبد یک حلقه فشاری وجود دارد که تأمین کننده نور طبیعی در قسمت مرکزی ساختمان می باشد. گنبد متکی بر ۳۶ عدد ستون بتنی درجا می باشد که با فواصل مساوی در اطراف ساختمان قرار دارند. این فرم کمترین فضا را در روی زمین و در محل رفت وآمد تماشاچیان اشغال می کند. شیوه ساخت گنبد حداقل به اندازه طرح سازه آن نوآوری داشته و متشکل از بتن مسلح ب
ا قالب درجا بوده استکه به وسیله ۱۶۲۰ عدد قالب بتنی پیش ساخته به شکل الماس که پس از ساختته شدن در چای خود قرار گرفته اند، شکل گرفته است. پوسته گنبد به وسیله تا خوردگیهای ملایمی بر روی لبه آن در برابر خم شدگی مقاوم شده است، درست مثل بافت پوسته های صدف های دریایی. در ضمن امکان امکان استفاده از نور طبیعی از میان شکاف های پدید آمده در میان تا خوردگیها ممکن شده است. شیوه ساخت این بنا کاملاً اقتصادی بوده و سرعت ساخت بالایی داشته است و در نهایت نمایی عالی برای ساختمان تأمین شده است. تنها ۳۰ روز برای اجرای کامل گنبد وقت صرف شده است. پیر لوییجی و آنتونیو نروی، سازه: نروی و بارتولی، رم ایتالیا، ۱۹۷۵
مینوئت یا منوئه; یک نوع رقص عامیانه فرانسوی، با وزن سه ضربی آرام است که پس از سال ۱۶۵۰ میلادی توسط لودویک چهاردهم مهم ترین رقص درباری تبدیل شد. در قرن هجدهم این رقص در آلمان نیز متداول شد و یکی از بخش های مجموعه رقص ها (سوئیت ها) در آثار باخ و هندل شد.
جرجیا دوم (Georgia Dome) نام یک ورزشگاه سرپوشیده در آتلانتا در امریکا بود. این گنبد در پلان از دو حلقه نیم دایره که در مرکز به وسیله مقاطع پروانه ای شکل جدا می شوند، تشکیل شده بود. پره های دو حلقه نیم دایره ای با یک خرپای مسطح که ۵۶ متر طول داشت به هم متصل شده بودند. یک حلقه بیضوی فشاری برای تحمل نیروهای فشاری و خمشی بدلیل ترکیب غیر مدور گنبد طراحی شده بود. مساحت کوچکترین دهانه این سقف بدون ستون ۳۷۱۷۵ متر مربع و طول این دهانه برابر ۲۲۸ متر بود. این ورزشگاه تخریب و در سال ۲۰۱۷ توسط ورزشگاه مرسدس-بنز جایگزین گردید.
کلیسای آتلانتیدا - کریستو اوبررو. الادیو دیستیه، آتلانتیدا - اروگوئه 1958-1960 کلیسای آتلانتیدا را می توان به عنوان اولین طراحی مهم دیسته معرفی کرد. ساخت این طرح در سال 1952 و با قرار داد ساخت یک گنبد در دهکده کوچک آتلانتیدا آغاز شد. اهالی این دهکده را عمدتا ً کشاورزان و کارگران تشکیل می دهند. از این رو در طرح این ساختمان، دیسته از روش به کارگیری مصالح مسلح بهره جست. تکنیکی که در آن زمان مطرح نبود و چندان مورد استفاده قرار نمی گرفت. با استفاده از این تکنیک، او توانست فرم های متنو زیادی را با شجاعت تمام مورد استفاده قرار دهد. به عقیده او ابداع و ابتکار جزء لاینفک طراحی است. با این تفکر دیسته توانست در طرح این مجموعه دهانه های بسیار بزرگی را با استفاده از آجر و سیستم سازه ای پوسته نازک بپوشاند.پلان این مجموعه در طبقه همکف، مستطیل ساده ای است که در محیط آن دیوارهای مواج متعددی قرار دارد که دارای بیشترین انحنایی هستند که ممکن است با توجه به دهانه شان داشته باشند. این دیوارهای نازک و ایستا، قوس های سهموی هذلولی سقف را به کمک میله هایی که درون دیوارها قرار گرفته اند، نگه می دارند. این سیستم سازه ای پیچیده در محل ات
صال به زمین به شکلی ساده تبدیل می شود. او با استفاده از این فرم توانست فضایی یکپارچه و بدون هیچگونه دیوار یا ستون در داخل کلیسا به وجود آورد. نور نیز که از الزامات طراحی کلیساها به شمار می رود با استفاده از شیشه های مات در دیوار انتهایی رواق اصلی تأمین شده است و بنحو چشمگیری بر کیفت فضای داخلی کلیسا افزوده است. دیسته برای ساخت پوسته این کلیسا اساساً از مصالح طبیعی محلی بهره گرفت، چرا که این گونه مصالح بیشتر با روحیات طبقه کشاورز همخوانی داشت. در سازه این مجموعه، از تاق های سهموی–هذلولی به عنوان سقف استفاده شده است . این تاق ها به سادگی روی دیوارها می نشینند و بدین ترتیب مجموعه ای متشکل از سطوح مواج قائم، به عنوان دیوارهای بنا و سطوح افقی، به عنوان سقف، به وجود می آید. فرم کلی بنا از روی مقاطع عرضی آن قابل تشخیص بوده عموماً ً نزدیک به شکل نمودار گشتاور خمشی کل سازه است. اتصال افقی دیوارها به وسیله یک تیر کششی که در محیط کل ساختمان امتداد یافته تأمین می شود. این تیر کششی در انتهای سازه به یک تیر کناری که بر روی دبوارها قرار گرفته متصل می شود. تیر کناری از همان انحنای دیوارها تبعیت می کند و نقاط تقاطع با تیر کشش
ی عریض تر می شود. اگرچه فرم این مجموعه کاملاً ً بر سیستم سازه ای آن منطبق است، اشتباه است آن را فرمی تماما ً سازه ای بدانیم. چرا که در نقاطی نظیر محل اتصال سقف و دیوارها، اگرچه سازه مهم بوده، اما ترکیب دو نوع سیستم یعنی استفاده سنتی از تاق های آجری با سیستم پوسته ای سقف مهارتی دو چندان در طراحی معماری را طلب می کند. در واقع دیسته با این طراحی، سیستم سازه ای را کاملاً ً در معرض دید قرار داده و در نتیجه نیازی به استفاده از کتیبه یا قرنیز جهت پنهان ساختن اتصالات نامناسب سقف و دیوارها نبوده است. بدین ترتیب و به مدد استفاده مناسب از مصالح بومی با اتصالات ساده و در معرض دید، مجموعه ای طراحی شده است که علاوه بر سادگی و زیبایی با مردم ساکن منطقه بیگانه نیست.
یوهان کریگر (زادروز ۲۸ دسامبر ۱۶۵۱ - درگذشته ۱۸ ژوئیه ۱۷۳۵) آهنگساز آلمانی متولد شهر نورنبرگ است. او آثاری برای موسیقی کلیسایی و نمایش های موزیکال نوشته است و در کلیساهای مختلفی چون بایرویت، تسایتز و گرایتس کار می کرد و از سال ۱۶۷۱ به عنوان ارگنواز و رئیس تئاتر تسیتا مشغول به کار شد و در سال ۱۷۳۵ در همان جا درگذشت.
سیلویس لئوپلد وایس (زادروز ۱۲ اکتبر ۱۶۸۷-درگذشته ۱۶ اکتبر ۱۷۵۰) آهنگساز و نوازنده ساز لوت آلمانی در دورهٔ باروک بود. بسیاری وی را امروزه نیز به عنوان بزرگ ترین لوت نواز جهان تلقی می کنند. هنگامی که وایس هنوز جوان بود اجازه یافت شاهزاده الکساندر زوبیسکی را تا ایتالیا همراهی کند. پس از سال ۱۷۱۷ وی عضو ارکستر کوچک دربار درسدن در آلمان بود. از آن پس اقدام به مسافرت هایی برای انجام کنسرت در دوسلدرف، مونیخ، وین، پراگ و شهرهایی دیگر نمود. وی با یوهان سباستیان باخ شخصاً آشنایی داشت. هر دوی آنها در سال ۱۷۵۰ درگذشتند، سالی که به عنوان پایان عصر باروک تلقی می شود. وایس آثار بی شماری برای تکنوازی لوت خلق نمود.
دلارس مری آیلین اریوردن (؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۱ - درگذشتهٔ ۱۵ ژانویه ۲۰۱۸) خواننده-ترانه سرا و موسیقی دان اهل ایرلند بود. او که بیشتر به عنوان خوانندهٔ گروه آلترنتیو راک کرنبریز شناخته شده یکی از زنان شاخص موسیقی آلترنتیو راک در اوایل دههٔ ۹۰ میلادی بود. اریوردن از هجده سالگی تا زمان مرگش به عنوان خواننده در گروه کرنبریز حضور داشت که حاصل آن آلبوم های شاخصی همچون "دیگران انجامش می دهند، پس چرا ما نتوانیم؟" (۱۹۹۳) و "نیازی به استدلال نیست" (۱۹۹۴) و فروش بیش از ۴۰ میلیون نسخه از آثارشان بود. همکاری او با کرنبریز از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ با وقفه مواجه شد. در آن سال ها او دو آلبوم شخصی با نام های "داری گوش می دی؟" (۲۰۰۷) و "بی بار و بنه (۲۰۰۹) منتشر کرد. از ویژگی های اریوردن صدای متزوسوپرانو و تحریرهای لطیف و خوش نوایش بود. سبک آوازخوانی او متأثر از موسیقی سلتیک بود که گاهی اوقات با یودلینگ و لهجهٔ غلیظ لیمرکی همراه می شد؛ چیزی که سعی در پنهان کردنش نداشت. او به واسطهٔ دستاورهایش در صنعت موسیقی، به نماد افتخار ایرلند و ایرلندی های دور از وطن تبدیل شده بود. یونا مولالی در نیویورک تایمز تعیین میزان تأثیر اریوردن بر زنان
جوان ایرلندی را دشوار توصیف کرده است. اریوردن در فصل ۲۰۱۳/۱۴ برنامهٔ استعدادیابی the voice of ireland به عنوان داور حضور داشت. سال های آغازین. اریوردن که کوچکترین فرزند بین هفت خواهر و برادرش بود از ۱۲ سالگی ترانه نوشتن را آغاز کرد. خانوادهٔ او سختگیر بودند به شکلی که در دوران نوجوانی اجازه نداشت آرایش کند یا لباسهایی را که دوست داشت بخرد. او در مصاحبه ای با آیریش تایمز توضیح داده که چگونه سر صحنهٔ عکاسی با کرنبریز، با پوشیدن یک جفت پوتین دکتر مارتنز ناگهان احساس کرده که یک دختر مستقل است. همکاری با جت لَگ. در آوریل سال ۲۰۱۴ اریوردن به گروه جت لَگ که بعداً به تغییر نام داد پیوست. درگذشت. اریوردن در روز ۱۵ ژانویه ۲۰۱۸ در سن ۴۶ سالگی در حالی که برای ضبط آهنگی در هتل هیلتون لندن اقامت داشت بر اثر خفگی در وان حمام درگذشت. مایکل دی هیگینز رئیس جمهور ایرلند یکی از اولین افرادی بود که درگذشت او را تسلیت گفت.
نسبت توان به وزن یا توان وزنی مخصوص ضریبی است که نشان می دهد هر اسب بخار قدرت موتور، چه میزان از وزن خودرو را جابجا می کند. به عبارت دیگر به ازای هر اسب بخار قدرت، خودرو چقدر وزن دارد. این شاخص برای خودروهای معمولی عددی در حدود ۱۰ و خودروهای سوپر اسپرت و مسابقه ای در حدود ۴ است.
قصر العاشق کاخی است با ابعاد ۱۴۰ متر در ۹۳ متر در نتیجه با تناسب سه به دو تطبیق می کند که در بناهای سامراء همه جا کاملاً متداول است. قصر العاشق در محصوره ای به ابعاد ۲۳۰*۱۸۰ متر قرار دارد. در قصر العاشق به جای حال و هوای برج و بارویی ساده مانند دیگر کاخ های سامراء، تأکید برابر یا بیشتر بر تزیین خارجی شده است. طاق بندی های پره دار کور قوس دار سه پر (شاید گونه ای بازسازی تخیلی از موضوعی است که تیسفون را در پشت سر خود دارد) فاصله دو پشت بند مدور مرتفع را اشغال می کند، و قبلاً دو طبقه بوده است. در طرح این تزیینات، نظر نقشه هم کف، از نسبت های متناسب استفاده شده است. یک ورودی غول آسا مشتمل بر پنج سرسرای طاق پوش که بخش مرکزی آن عریض تر از همه است، شانزده متر از بدنه اصلی کاخ جلو می زند. احتمال دارد که این ورودی از طریق پلی به بنای دیگری در سوی دیگر خندق مرتبط می شده است. تأثیر این دروازه به علت اشغال تقریباً نیمی از ضلع شمالی، به میزان زیاد افزایش می یابد، و قابل ملاحظه ترین ویژگی آن به شمار می آید، گویی که باب العامه از بستر اصلی خود به الهام گرفته شده است تا به طور مؤثر ورودی اصلی اتاق تخت شاهی گردد. آن احساس سنجی
ده (که نزد معماران سامرایی بسیار عزیز بود) که فضاهای خالی عظیم را به عنوان پیش پرده برای اتاق تخت شاهی آماده می ساخت، از دست رفته است و از نظر بصری آن دور نمای محدود نشدنی کاهش یافته است تا مقیاس خودمانی و حتی خانگی به وجود آورد.
آریا مخفف "آریتا" ("آریای کوچک")، یک ملودی است که برای آوازِ تنها نوشته می شود و معمولاً با ارکستر همراهی می شود. همچنین گونه ای قطعهٔ موسیقی آوازی نیز هست که در آن، خواننده موضوعی یا داستانی نسبتاً مستقل را روایت می کند. آریا بیشتر در اپرا دیده می شود هرچند که آهنگسازانی، آریاهایی بی ارتباط با اپرا نیز نوشته اند. این اصطلاح به معنی یک قطعهٔ سازی آرام و ملودیک نیز به کار می رود.
تأثیر باغ ایرانی بر سایر هنرها در ذهنیت ایرانی، باغ تصویری فراگیر دارد؛ به اندازه ای که قرن هاست به صورت بینشی درونی درآمده است و جزئی از فرهنگ آن به شمار می رود. باغ ها به بیانی، روح و مظهر طبیعت تلقی می گردند و در سر تا سرگیتی به مثابه رجعتی به اعتقادات باطنی می باشند. گاهی این بیان به صورت تصاویر گیاهان دیده می شود که به صورت اشاره ای به ظاهر معمولی و مکرر به گل ها نمایان می شود. این اشارات همچون گل های باغ های سنتی ایرانی، به صورت طبیعی و خودرو ظاهر می شوند. هنر ایرانی به طور کلی در استفاده از رنگ ها (در معماری، نساجی، و حتی در مرکب هایی که در ساختن کتاب ها به کار می رفت) پیشی گرفته است. در ایران، این رنگ در گل ها وجود دارد و کم و بیش به صورت مجزا در کاشی ها و موزاییک های گنبدها و دیوارها، در پارچه و در فرش هایی که به شکل باغ بافته شده بودند، ظاهر می شود. فرش های نفیسی که به نام ("چهارباغ") بافته می شد، در دوران صفوی به اوج شهرت خود رسیدند. این فرش ها به طرح باغ اصیل ایرانی بودند و به دلیل علاقه پادشاهان آن دوران به چهارباغ این فرش ها هم گاهی به چهارقسمت و گاهی به قطعات کوچکتر تقسیم می شدند. نقش استخرهای
اصلی و عمارت کلاه فرنگی در فرش، بافته می شد و انواع زیبایی از درختان و گل ها هم در آن به چشم می خورد و تصویر ماهی ها در کانال های آب و پرندگان در میان شاخ و برگ درختان آن نمایان بود. طبیعی است که باغ و پیوندهای پیچیده اش می بایست دنیایی از استعاره را برای شعرای اصیل و عرفانی همچون جلال الدین محمد بلخی و سعدی در قرن سیزدهم میلادی و حافظ در قرن چهاردهم میلادی فراهم کند. این شعرا با استفاده از صور خیالی باغ، ساختار پیچیده عباراتی که به کار می بردند و انعطاف پذیری که در زبان فارسی وجود داشت، ابزار کافی برای سرودن اشعاری زیبا با تصوراتی کاملاً ملموس و پر از معانی تلویحی داشتند. شعر گنبد سیاه نظامی شاعر قرن دوازدهم میلادی نشان می دهد که چگونه دل پژمرده در جستجوی شکوفایی است و این شکوفایی بر عهده باغ های ایرانی است.
ژوزف کوفنر (زادروز ۳۱ مارس ۱۷۷۶-درگذشته ۹ سپتامبر ۱۸۵۶) نوازنده و آهنگساز اهل آلمان بود که در زمان لودویگ وان بتهوون زندگی می کرد. او فرزند یک رهبر ارکستر در دربار کاردینال در وورتسبورگ بود و در کنار تحصیل در رشته های فلسفه و حقوق، به فراگیری نوازندگی ویولون نیز پرداخت. وی به عنوان رهبر ارکستر در دربارهای مختلف شاهزادگان آلمانی و اتریشی کار کرد. اگرچه کوفنر، نوازندهٔ گیتار نبود، اما آثاری برای گیتار نیز خلق کرد.
مارکو تاپانی هیتالا (زادهٔ ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۶۶، فنلاند) موسیقیدان، خواننده و نوازندهٔ فنلاندی سبک هوی متال است. شهرت جهانی او بیش تر به خاطر همکاری ای که با گروه سمفونیک متال نایت ویش طی سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ داشت به دست آمد، که در آن نوازندهٔ گیتار بیس، خوانندهٔ مرد و همچنین آهنگ ساز دوم بود. او همچنین خواننده، نوازندهٔ بیس، آهنگ ساز و سرایندهٔ شعر در گروه تاروت می باشد. زندگی نامه. مارکو در شهر تروو در فنلاند به دنیا آمد و کوچک ترین عضو خانواده خود بود. تا سن ۱۵ سالگی در این شهر زندگی کرد و سپس برای یادگیری گیتار کلاسیک، خوانندگی و تئوری موسیقی به دبیرستانی در شهر کوپیو نقل مکان کرد. در سال ۱۹۸۴ همراه با برادر بزرگ ترش، زاکاری هیتالا، گروه هوی متال تاروت را در اون زمان تحت نام پرگِتری (Purgatory) تأسیس کردند. در سال ۱۹۸۶، تاروت پیشنهادی برای آلبوم اول خود دریافت کرد و به تور اجرا رفت. مارکو پیش از این که یک موسیقی دان تمام وقت شود، به عنوان مهندس صدا در اجراهای زنده و استودیوها کار می کرد. در سال ۲۰۰۱ هیتالا درحالی که عضو گروه سینرجی بود، به دعوت توماس هالوپاینن و مدیر برنامهٔ او به گروه نایت ویش به عنوان نوازند
هٔ گیتار بیس و خوانندهٔ مرد، پیوست و جایگزین سامی ونسکا شد. پس از اضافه شدن هیتالا به ترکیب نایت ویش، هالوپاینن قطعاتی را تنظیم کرد تا در آن بتواند از صدای منحصربه فرد هیتالا به عنوان دوئت تاریا تورونن استفاده کند. از جملهٔ این قطعات کاور ترانهٔ معروف شبح اپرا (به انگلیسی: "Phantom of the Opera") بود که در آلبوم "Century Child" که اولین آلبوم با حضور هیتالا بود منتشر شد. همچنین در اجراهای زنده، زمانی که خوانندهٔ اصلی نایت ویش استراحت می کرد، هیتالا ترانه هایی از مگادث، پینک فلوید و آزی آزبورن رو برای تماشاگران اجرا می کرد. در تولید آلبوم Dark Passion Play هیتالا نقش پررنگ تری را در نایت ویش اجرا کرد و در بیش تر ترانه های این آلبوم صدای او بود و یک ترانه را هم به طور کامل خود او می خواند. در این آلبوم آهنگ سازی ترانهٔ "The Islander" کاملاَ توسط او انجام گرفته است. هیتالا همچنین در کنار هالوپاینن آهنگ سازی ترانهٔ "The Crow, The Owl and the Dove" از آلبوم Imaginaerum را که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، انجام داده است. هیتالا در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۱ با انتشار بیانیه ای در صفحات اجتماعی، کناره گیری خود را از گروه نایت ویش و همچ
نین دید عموم اعلام کرد. در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۱ یعنی ۹ روز پس از اعلام کناره گیری هیتالا از انظار عمومی، ترانهٔ تونلا (Tuonela) از گروه سمفونیک متال تیریون منتشر شد که صدای هیتالا در این ترانه شنیده می شود. زندگی خصوصی. هیتالا از همسر اول خود دو فرزند دوقلو به نام های آنتو و میرو دارد. میرو نوازندهٔ درامز است و به همراه پدر و عمویش در یک لایو اینترنتی قطعات راک کلاسیکی اجرا کردند. مارکو هیتالا به همراه خانواده اش در شهر کوپیو زندگی می کند. در اوت سال ۲۰۱۸ هیتالا با همسر دوم خود به نام کامیلا ازدواج کرد.
بارتون فینک فیلمی در سبک کمدی سیاه و دلهره آور روان شناختی محصول سال ۱۹۹۱ به کارگردانی نویسندگی تهیه کنندگی و تدوین برادران کوئن و بازی جان تورتورو است.
موزه باستان شناسی آمستردام (موزه آلارد پیرسون) (Amsterdam's Allard Pierson Archeology Museum) موزهٔ باستان شناسی دانشگاه آمستردام است که در پایتخت هلند واقع قرار دارد. نام موزه. آلارد پیرسون، نخستین استاد باستان شناسی کلاسیک در دانشگاه آمستردام بوده است که نامش به موزه داده شده است. بخش های موزه. این موزه دارای مجموعه ای از آثار مربوط به یونان، رم، آسیای میانه، مصر، میانرودان (بین النهرین) و ایران است. پیشینه. «موزه باستان شناسی آمستردام» از سال ۱۹۳۱ به عنوان بخشی از بنیاد باستان شناسی مدیترانه فعالیت خود را آغاز کرده و از سال ۱۹۳۴ درب های خود را در خیابان سارفاتی در مرکز آمستردام به روی مردم گشود. نمایشگاه های دوره ای. «موزه باستان شناسی آمستردام» به جز اشیای ثابت در آن، میزبان نمایشگاه های دوره ای نیز هست مانند نمایشگاه «فرهنگ باستانی ایتالیا».
دیونیزیو آگوادو (زادروز ۸ آوریل ۱۷۸۴-درگذشته ۲۹ دسامبر ۱۸۴۹) نوازنده و آهنگساز گیتار کلاسیک اهل اسپانیا بود. او در مادرید به دنیا آمد و درس های موسیقی را نخست در یک مدرسهٔ کلیسایی و سپس نزد میگوئل گارسیا فرا گرفت. سپس به آبادیهای خارج از شهر رفت و زندگی خود را به طور کامل وقف نوازندگی گیتار نمود و در سال ۱۸۲۵ به پاریس رفت و محبوبیت زیادی کسب کرد. درآنجا مدتی با فرناندو سور زندگی کرد، اگرچه آن ها تا حدودی برداشت های متضادی از هنر نوازندگی داشتند (سور با نوک انگشتان و آگوادو با با ناخن، می نواختند) اما برای همهٔ عمر، دوست باقی ماندند. قطعهٔ دو دوست سور یادآور این دوران دوستی است. این دو آنقدر با هم صمیمی بودند که از نظرات هم برای ساخت قطعات مختلف استفاده می کردند و دوئت های زیادی را در اروپا به اجرا گذاشتند. آگوادو در سال ۱۸۳۸ به اسپانیا بازگشت و در سال ۱۸۴۹ در همان جا درگذشت.
شیشه خودتمیزشونده یکی از انواع سطوح خود تمیز شونده است و مشخصا به شیشه هایی گفته می شود که سطح شان کثیف نمی شود. در عمل، تمیز کردن سطوح مصالح ساختمانی مانند شیشه، کاشی و سطوح نما سازی، با مشکلات متعددی توأم است. مسائلی از قبیل مصرف مقادیر زیاد انرژی و مواد شوینده شیمیایی و به تبع آن هزینه های زیاد. به منظور درک فرایند خود تمیز شوندگی مصالح یکی ویژگی هیدروفوبیک (آب گریزی) و دیگری ویژگی هیدروفیلیک (آب دوستی) مورد توجه قرار می گیرد. میزان ترشوندگی یک جسم جامد با آب (در سرعتی که محیط فراگیرنده، هوا باشد)، بستگی به ارتباط بین نیروهای کشش بین سطحی (آب و هوا، آب و جسم جامد و هوا و جسم جامد) دارد. نسبت بین این نیروهای کششی است که زاویه تماس قطرات آب با سطح را تعیین می کند. زاویه تماس سطوح صفر درجه، به معنای تر شدگی کامل و زاویه تماس صد و هشتاد درجه، به معنای خشک ماندن کامل است. سطوح آب گریز، دارای قآبلیت ترشوندگی اندک و زاویه تماسی حدود صد درجه هستند از مدتهای مدید شناخته شده اند. هرچه زاویه تماس بالاتر برود، قابلیت دگر چسبی سطوح، کمتر خواهد شد و سطح به سمت سطوح آب گریز متمایل می شود و برعکس با کاهش زاویه تماس بر قاب
لیت دگر چسبی افزوده شده و سطح مورد نظر، آب دوست لقب می گیرد. اصولاً زاویه تماس برای سطوح آب گریز بیش از نود درجه و برای سطوح آب دوست کمتر از سی درجه است. روش های تمیز کردن که بر اساس کاهش زاویه تماس عمل می کنند، از زمان کشف صابون (هزاره سوم پیش از میلاد مسیح) به دنیا معرفی شده است. به طور کلی، مواد شوینده از اثر کشش سطحی آب کاسته و زاویه تماس آب با سطح را کمتر می کنند. برخی از حوزه های کاربردی که بشر می تواند از سطوحی با چنین ویژگی هایی استفاده کند، عبارتند از: شیشه های ساختمانی، مصالح نما سازی، درب و بدنه حمام، استخر، سونا، پانل های خورشیدی تولید انرژی و گلخانه.
کاروانسرای خان مرجان با این که امروزه در خارج از مرزهای ایران قرار دارد، ولی از نظر سبکی چنان پیوندی با کارهای ایرانی دارد که گویی در خود ایران واقع شده است. این بنای معروف، قبلاً به «خان اورتما» شهرت داشت. این بنا به سال ۱۳۵۹ میلادی در خلال تسلط کوتاه ولی از نظر فرهنگی فعال خاندان جلایری برپا شد. این خاندان یکی از دولت های کوچکی از که مدعی حکومت بر اجزای دولت فروپاشیده ایلخانی بود. همزاد این خان، مدرسه ای است به نام مرجانیه که در مجاورت آن ساخته شده است نیت بانی این بوده که این مدرسه را از درآمد خان (کاروانسرا) نگهداری و اداره کند. به همین طریق غازان خانایلخان مغول دستور داد که در هر دهی یک مسجد و حمام ساخته شود تا مسجد بتواند از درآمد حمام برپا بماند. در دوره های بعدی، مجموعه عظیم صفویه چهار باغ در اصفهان، مشتمل بر کاروانسرا، بازار و مدرسه بیان جاه طلبانه تری از همین فکر است. به هر حال، به خصوص در شرق جهان اسلامی نمونه های به جای مانده از این گونه مجموعه های سده های میانی، یعنی بنیادهایی که به طور متقابل به یکدیگر پیوسته بوده اند، نادر است. وجود یکی از طولانی ترین کتیبه های وقف از دوره سده های میانه اسلامی
در خان، که در اینجا تیم نامیده می شود، مزیت ویژه مجموعه مرجان است. به هر طریق، این اثر با تکیه بر این دو عامل حقاً می تواند جلوه گری کند. نقشه آن، طاق بندی آن، تزئینات آن، و سرانجام عملکرد آن نیز جالب توجه است.
آنتون دیابِلی یا آنتونیو دیابِلی (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۷۸۱ - درگذشتهٔ ۸ آوریل ۱۸۵۸) نوازنده، آهنگساز و ناشر موسیقی اهل اتریش با اصالت ایتالیایی بود. دیابلی نزد یوزف هایدن درس آهنگسازی آموخت. از سال ۱۸۰۷ جزو شخصیت های بانفوذ موسیقی شهر وین محسوب می شد و با بتهوون آشنایی داشت. دیابلی آثاری نیز برای اپرا و رقص نوشته است. او از سال ۱۸۱۸ به عنوان ناشر موسیقی فعالیت کرد. بتهوون، در میانهٔ سال های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۳، براساس یک والس از دیابلی، ۳۳ واریاسیون برای پیانو تصنیف کرد که به "واریاسیون های دیابلی" (اپوس ۱۲۰) معروف است.
میشائل هایدن با نام کامل یوهان میشائل هایدن (زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۷۳۷، روهرو، اتریش - درگذشتهٔ ۱۰ اوت ۱۸۰۶، زالتسبورگ) آهنگساز دورهٔ کلاسیک اهل اتریش و برادر کوچک تر یوزف هایدن بود. او در زالتسبورگ معلم موسیقی کارل ماریا فون وبر و آنتون دیابلی بود. لئوپلد موتسارت، پدر ولفگانگ آمادئوس موتسارت، از زیاده روی میشائل هایدن در نوشیدن الکل انتقاد می کرد. میشائل هایدن شمار زیادی سمفونی، کنسرتو، سِرِناد، موسیقی آوازی، کوارتت زهی، و کوئینتت زهی تصنیف کرد؛ اما شهرت بسیار زیاد برادرش یوزف هایدن، شهرت او تحت الشعاع قرار داد.
لندلر یک رقص فولکلور در میزان (والس) است که از دورهٔ بیدرمایر در اتریش، جنوب آلمان و بخش آلمانی سوئیس انجام می شود. تاریخچهٔ این رقص به اواخر قرن هجدهم میلادی و دورهٔ پیش از رمانتیک باز می گردد. آهنگسازانی همچون بتهون، فرانتس شوبرت و آنتون بروکنر لندلرهایی ساخته اند.
مائورو جولیانی (زادروز ۲۷ ژوئیه ۱۷۸۱ – درگذشته ۸ مه ۱۸۲۹) نوازندهٔ گیتار کلاسیک و ویولن سل، آهنگساز و یکی از پیشگامان گیتار کلاسیک در قرن نوزدهم میلادی اهل ایتالیا بود. او گیتار را خودآموز فراگرفته بود و در ۱۸ سالگی اجرای کنسرت را آغاز نمود، وی ابتدا در موطن خود، ایتالیا و سپس در فرانسه به اجرای کنسرت پرداخت. از سال ۱۸۰۷ به مدت ۱۲ سال در وین اقامت کرد. "مجلهٔ موسیقی" چاپ وین در سال ۱۸۰۸ او را به عنوان «یکی از بزرگترین اساتید زندهٔ کنونی» معرفی کرد. از جولیانی حدود ۳۰۰ اثر، از جمله ۳ کنسرت برای گیتار و ارکستر، دوئتهایی برای ویولون و گیتار و همچنین یک روش آموزش گیتار به جا مانده است.
نارسیسو یِپِز (زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۹۲۷ - درگذشتهٔ ۳ مهٔ ۱۹۹۷) نوازندهٔ گیتار کلاسیک اهل اسپانیا بود. او یکی از بزرگ ترین گیتارنوازان معاصر جهان محسوب می شد. یکی از ویژگی های نوازندگی او، گیتار ده سیمه اش بود؛ چهار سیم اضافی در گیتار، وسعت صدا را در ناحیهٔ صوتیِ پایین (نت های بم) گسترش می داد و طنین شش سیم اصلی گیتار را قوی تر می کرد.
تره پیاز یا ترپیاز گیاهی از نوع پیازهای پایا است که منشأ آن غرب چین و آسیای مرکزی است. مصرف خوراکی. در آشپزی ژاپنی تره پیاز (نِگی) از زمان های کهن در غذاهای میسوسوپ، هیایاکّو (نوعی غذا با توفوی سرد و انواع سبزیجات یا چاشنی بر روی آن)، اودون و سوبا به عنوان چاشنی (به ژاپنی یاکومی) مصرف می شود. تره فرنگی (نِگی) همچنین در نابه ریوری ها (غذاهای آبگوشت مانند) یک مادهٔ غذایی لازم است. در ژاپن این گیاه به عنوان یک عنصر غذایی در آشپزی ژاپنی مصرف دارد و نِگی نامیده می شود. در ایران. این گیاه در ایران از دیرباز به صورت خودرو و وحشی در مناطق جلگه نیشابور و دامنه های زاگرس رشد می کرده است و امروز به دو صورت گلخانه ای و سنتی در اکثر نقاط ایران کشت می شود. این گیاه در ایران بیشتر به صورت خام و در کنار غذاهای گرم مصرف می شود.
فرودگاه ارهاچ مالاتیا یک فرودگاه مسافری-نظامی است که در سال ۱۹۴۱ میلادی آغاز به کار کرده است. این فرودگاه که ۳۴ کیلومتر با مرکز شهر فاصله دارد در مجموع در زمینی به مساحت ۸٫۵۹۰٫۸۹۰ مترمربع جای گرفته و از سال ۲۰۰۷ به صورت بین المللی درآمده است.
شتابزده، فیلمی به کارگردانی و نویسندگی مهدی فخیم زاده، با هنرمندی مهدی فخیم زاده، هادی اسلامی و سوسن سلیمی. این فیلم ۹۱ دقیقه ای، یک اثر اجتماعی است که در سال ۱۳۷۰ با کارگردانی مهدی فخیم زاده ساخته شده است. خلاصهٔ داستان. داستان این فیلم به سال های پس از انقلاب بازمی گردد و اینکه دو نفر با سوء استفاده از شرایط ویژهٔ آن دوران، دست به مال اندوزی می زنند و در نهایت هنگامی که به هدف خود می رسند رو در روی هم قرار می گیرند و قصد نابودی یکدیگر را می کنند. آن دو هنگامی که با مرگ روبرو می شوند روی دیگر زندگی را می بینند و هر یک به دنبال چاره ای می افتند. این فیلم در قالب طنز رویکرد این دو فرد را نشان می دهد.