Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بسیاری برمی انگیزد. راوی داستان، که از دوستداران استاد ماکان است و بعد از سقوط حکومت استبدادی، ناظم مدرسهٔ هنریِ استاد شده است، در صدد برمی آید صاحب این چشم های مرموز را بشناسد و از نقش او در زندگی استاد باخبر شود. پانزده سال بعد از مرگ استاد، روزی زنی برای دیدار تابلوهای او به مدرسه می آید. ناظم زن موضوع تابلو را می شناسد و او را به حرف زدن وامی دارد. زن، که نام مستعارش «فرنگیس» است، دختری از خانواده ای ثروتمند است که در جوانی به نقاشی علاقه مند بوده است؛ اما روزی که نقاشی های خود را به کارگاه استاد می بَرَد، نه نقاشی ها و نه زیبایی اش، آنگونه که انتظار داشته، توجه استاد را جلب نمی کند؛ ازاین رو لجوجانه تصمیم می گیرد برای تحصیل نقاشی به فرانسه برود. پس از چهار سال تحصیل در مدرسهٔ هنرهای زیبای پاریس، ناامید از فراگیری نقاشی و سرخورده از زندگی بی حاصل در فرانسه، تصمیم می گیرد به ایران برگردد. پیش از بازگشت به ایران، خداداد، دانشجوی جوانی که از یاران ماکان است، به او پیشنهاد همکاری در مبارزهٔ مخفیانه بر ضد حکومت دیکتاتوری را می دهد. فرنگیس، که اکنون به مقام والای استاد ماکان در هنر پی برده و مجذوب او شده، با ه
دف نزدیک شدن به او این پیشنهاد را می پذیرد و بعد از ورود به ایران و آشنایی و همکاری با استاد ماکان، بیش از پیش مجذوب شخصیت او می شود. نقاش نیز به او دل می بندد؛ اما تردیدهای فرنگیس و دل بستگی شدید نقاش به مبارزه ای که در پیش دارد، مانع به ثمر رسیدن عشق آن دو می شود. وقتی که استاد ماکان دستگیر می شود، فرنگیس تصمیم می گیرد برای نجات او از اعدام تن به ازدواج با مردی بدهد که از دیرباز خواهان اوست. با اعمال نفوذ این مرد، که رئیس شهربانی است، استاد به شهری دوردست تبعید می شود؛ اما فرنگیس نمی تواند ازدواج ناخواسته را ادامه دهد و تنها و سرگردان می مانَد. ترجمه. "چشمهایش" به عربی ترجمه و در لبنان منتشر شد و در سال ۲۰۰۸ میلادی به زبان کردی و در سال ۱۳۹۷ به زبان هورامی ترجمه شد و در سال ۲۰۱۸ در اقلیم کردستان عراق انتشار یافت. این رمان همچنین به انگلیسی ترجمه و با نام "Her Eyes" منتشر شده است. خودِ نویسنده نیز آن را به آلمانی ترجمه و منتشر کرده است.
موسیقی سکولار لفظی است که به موسیقی غیر دینی نسبت می دهند. واژه سکولار به معنی جدا از دین است. در غرب، موسیقی سکولار در دوره قرون وسطی بسط و گسترش پیدا کرد و در رنسانس مورد استفاده قرار گرفت. قدرت قانون گذار در آن زمان از طرف کلیسا انتخاب می شد و بر تمامی جنبه های زندگی مردم از جمله موسیقی احاطه داشت. موسیقی سکولار در آن دوره حاوی مضامین عشقی، رقص، طنز سیاسی و کارهای دراماتیک بود. درام، ریکوردر، نی انبان و چنگ سازهایی بودند که برای این منظور استفاده می شد که دلیل آن حجم کم و سهولت در حمل و نقل ساز بود. کلمه ها قسمت مهمی از موسیقی سکولار هستند. کلمه ها برای بیشتر مردم عادی به موسیقی اضافه شدند تا همگی بتوانند این موسیقی را به راحتی بخوانند. سبک موسیقی بعد از سکولاریزاسیون تغییر کرد. موتت ها، برای مثال، از کلیساها خارج شد که بعداً باعث ممنوعیت همسرایی در کلیسا گردید. موسیقی نویسانی مانند یاسکوئن دس پرز موسیقی سکولار و روحانی می نوشتند. او در دوران کار خود ۸۶ قطعه موفق سکولار و ۱۱۹ قطعه روحانی نوشت.
آرنل پیندا، (زاده ۵ سپتامبر ۱۹۶۷) یک ترانه سرا-خواننده فلیپینی است که از سال ۲۰۰۷ به عنوان خواننده اصلی گروه راک امریکایی جرنی فعالیت دارد. وی در ۲۵ سال گذشته در موسیقی در فیلیپین موفق بوده است. آرنل در استان مانیل زاده شده است. وی دوران کودکی را با تنگدستی گذارنده است. مادر وی زمان که سیزده سالگی بود به علت بیماری قلبی درگذشت. در ۱۹۸۲ در پانزده سالگی وی خواننده اصلی گروه فیلیپینی ایوجس بود. ایوجس در ۱۹۸۶ به امو تبدیل شده و برنده موسیقی راک فیلیپین شد.
راهنمای مستند تخت جمشید نام کتابی است از علیرضا شاپور شهبازی که در ۲۶۳ صفحه و از سوی نشر بنیاد پژوهشی پارسه-پاسارگاد چاپ شده است. همانگونه که از نام کتاب هویدا است، این کتاب درباره کاخ بزرگ تخت جمشید و بخشهای آن چاپ گردیده است. در کتاب نگاره های گوناگونی از سنگ نبشته ها، نقوش و سنگ نگاره ها آمده است. پیش از کتاب راهنمای مستند تخت جمشید کتاب "شرح مصور تخت جمشید" در سال ۱۳۵۶ خورشیدی به فارسی نوشته علیرضا شاپور شهبازی چاپ گردیده بود. در این کتاب نوشته های سنگ نبشته های به زبان فارسی باستانی، بابلی و ایلامی در تخت جمشید به فارسی ترجمه شده است. این کتاب سه نسخهٔ دیگر به زبان های انگلیسی، آلمانی و فرانسوی هم دارد.
کاسنی فرنگی یا کاسنی سالادی یا هندبا با نام علمی Cichorium endivia گیاهی است از خانواده کاسنی دارای برگهای دراز و تکه تکه و که گاهی تابدار (فری) می باشد. این گیاه خوراکی بوده و در سالاد به طور خام یا پخته می خورند. کاسنی فرنگی در باغ های سبزیکاری و در جالیز صیفی کاشته می شود. این گیاه خوراکی بوده و در سالاد به طور خام یا پخته مصرف می شود. کاسنی فرنگی برای کبد و تصفیه خون بسیار مفید است. این سبزی سرشار از املاح معدنی و آنتی اکسیدان و ویتامین B, K، A و C است. این محصول زیر خاک اره و در زمستان به دست می آید. این سبزی برای کبد و تصفیه خون بسیار مفید است طعم و مزه آن کمی تلخ و شبیه به مزه ساقه کرفس است. کاسنی فرنگی در استانهای شمالی فرانسه به عمل می آید و بلژیکی ها ریشه آن را خشک کرده و به فرانسه، آلمان صادر می کنند که در آن جا به مصارف دارویی می رسد. بهترین نوع کاسنی فرنگی از بلژیک به دست می آید. در این کشور کشت آن بی اندازه رواج دارد و محصول فراوانی برای صدور به کشورهای خارج به دست می آید که به آن کاسنی بروکسل می گویند.
لیگ قهرمانی فوتبال سن مارینو معتبرترین لیگ فوتبال در کشور سن مارینو است که از سال ۱۹۸۵ تاکنون برگزار می شود. این لیگ از ۱۵ تیم که از سراسر کشور سن مارینو در آن شرکت می کنند برگزار می شود. تیم سوکیتا پولیسپورتیوا تره فیوری با ۸ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
جام حذفی فوتبال سن مارینو مسابقاتی است که به صورت حذفی در کشور سن مارینو از سال ۱۹۳۷ تاکنون برگزار می شود. این جام از ۱۵ تیم که از سراسر کشور سن مارینو در آن شرکت می کنند برگزار می شود. تیم باشگاه فوتبال لیبرتاس با ۱۰ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
ملا علی بسطامی دومین نفری بوده است که پس از ملاحسین بشرویه ای ملقب به باب الباب یا اول من آمن به سید علی محمد باب ایمان آورده و جزو حروف حی می باشد. ملا محمد علی بسطامی در آثار بابیه به " دوم من آمن" یا "ثانی من آمن" شناخته می شوند، از عالمای مشهور زمان خود بوده و پس از بابی شدن برای تبلیغ به دو قطب عالم شیعه یعنی کربلا و نجف فرستاده شده بودند. چگونگی ایمان آوردن به باب. سید کاظم رشتی قبل از مرگ، به شاگردانش سفارش کرد تا دنبال قائم موعود بگردند. او می گفت که قائم موعود به زودی ظهور خواهد کرد. در میان شاگردانش فردی بود به نام ملا حسین بشرویه ای. سید کاظم او را مأمور کرده بود که برای مذاکره با سید شفتی و میرزا عسکری شهیدی مشهدی (از روحانیون برجسته آن روزگار) به اصفهان و خراسان برود بعد از برگشت او از ایران، استاد او دیگر در حیات نبوده است. از نظر ملا حسین بشرویه ای نه میرزا محیط کرمانی و نه میرزا حسن گوهر هیچ کدام نمی توانسته اند پیشوائی باشند که او انتظار داشته است. بدین جهت مطابق شریعت اسلام به مدت ۴۰ روز به حال اعتکاف در مسجد کوفه به سر برد. در این زمان یکی دیگر از علمای شیخی به نام ملا علی بسطامی با عده ای
دیگر به مسجد وارد می شوند و آن ها هم در اعتکاف شرکت می کنند. بعد از خاتمه ۴۰ روز ملاحسین که زودتر اعتکاف را شروع کرده بود با دوستان خود عازم ایران می شود و در بدو ورود به شیراز با سید علی محمد باب تصادفاً برخورد می کند. حروف حی. حروف حَی لقبی است که به ۱۸ نفر از اولین مؤمنان به سید علی محمد باب گفته می شود. حرف در آثار باب، به معنای مؤمن به ظهور الهی به کار رفته است. به طور مثال، منظور از حروف انجیل و حروف فرقان در آثار او، مؤمنین به ظهور مسیح و محمد هستند.
آیت اللهی (منسوب به آیت الله) می تواند به موارد زیر اشاره کند:
تایلر کلمنتی یک دانشجوی هجده ساله دانشگاه راتگرز در نیوجرسی بود که از پل جورج واشنگتن ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰ به پایین پرید و خودکشی کرد. هم اتاقی های وی با نصب یک وب بین بدون اینکه تایلر بداند متوجه شده اند که وی همجنس گراست (تایلر مردی را بوسیده بود).راوی (هم اتاقی وی) این موضوع را با تویت کردن علنی کرده بودو تایلر به این خاطر خودکشی کرد. راوی به علت نقض حریم شخصی بازداشت شده است.
رضا افشار (۱۲۶۶خ ارومیه - ۱۳۴۲خ) بنیانگذار هواپیمایی بازرگانی در ایران، نخستین نماینده ارومیه در مجلس شورای ملی و وزیر راه ایران در زمان رضاشاه و استاندار استان های گیلان، کرمان و اصفهان بود. پیشینه. رضا افشار (میرزا رضا خان افشار) در ۱۸ مهر ۱۲۶۶ خورشیدی (۱۰ اکتبر ۱۸۸۷ م) در رضائیه (ارومیه سابق) بدنیا آمد. پدرش میرزا شفیع مستشارالملک، زمین داری اهل گرکان از خانواده قریب وابسته به حاج میرزا نصرالله وزیر بود، و مادرش از ایل افشار آذربایجان، نامی که وی سرآخر برای خود گزید. وی برای آموختن عربی و معارف اسلامی محضر استادی چون شیخ جلیل ادیب العلما را درک کرد و در سال ۱۲۸۳ تحصیلات ابتدائی خود را در مدرسه آمریکایی ارومیه به پایان رساند. سپس به تهران رفت و پس از پایان دوره کالج آمریکایی تهران (بعدها، دبیرستان البرز) در ۱۲۸۸ برای تحصیل طب رهسپار آمریکا شد. پس از فارق التحصیلی از کالج ووستر در اوهایو و از دانشگاه والپارایسو در ایندیانا سرانجام به دانشگاه کلمبیا در نیو یورک رفت و رشته خود را از طب به اقتصاد و دارائی تغییر داد. وی با آزادی خواهان ایرانی هم چون مستشارالدوله و اسماعیل امیرخیزی مکاتبه داشت و پس از ورود سید حس
ن تقی زاده به نیویورک در بهار سال ۱۹۱۳م با وی هم خانه شد. افشار در این زمان اخبار ایران را در روزنامه های پر تیراژ آن دوره مثل نیویورک امریکن New York American و سایر جراید آمریکائی بازتاب می داد و به مقاله های دیگران جواب می نوشت. پس از آغاز جنگ جهانی در ۱۹۱۴ انتقادات شدید وی به قرارداد محرمانه ۱۹۰۷ روس و انگلیس و عملیات فجیع روس ها علیه مشروطه خواهان در آذربایجان و ترسیم و تفسیر استعمارگری روسیه و انگلیس در قاره آسیا توجه سفارت آلمان را در نیو یورک به خود جلب کرد. نماینده کنسولگری آلمان از وی دعوت به ملاقات نمود و با اشاره به مقاله های مذبور به وی پیشنهاد همکاری با دولت آلمان را داد. آن زمان اکثر ایرانیان ملی گرا طرفدار آلمان بودند زیرا موفقیت آلمان در جنگ بزرگ را تنها راه بیرون راندن قشون های مهاجم روسیه و انگلیس از ایران می دیدند. افشار نیز به همین دلیل با سفیر آلمان کنت یوهان فون برنشتورف Count Johann von Bernstorff و کنستانتین دومبا Konstantin Dumba سفیر اتریش-مجارستان و سپس همراه با تقی زاده با وابسطه نظامی کارل بوی-اد Karl Boy-Ed ملاقات کرد. بدنبال توافق در مورد نوع همکاری و با ضمانت مالی دولت آلمان،
افشار و تقی زاده در ۳۰ دسامبر ۱۹۱۴ با کشتی رهسپار بندر رتردام در هلند شدند تا پس از آن خود را به برلن برسانند. افشار در خاطراتی که از جنگ جهانی بزرگ در "سالنامه دنیا" در سال ۱۳۴۱ به چاپ رساند می نویسد که ۶۰ نفر آلمانی نیز در کشتی همسفرشان بودند؛ هوانس توپاکیان کنسول افتخاری ایران در نیویورک برایشان گذرنامه ایرانی صادر کرده بود تا ماموران گشت انگلیسی نتوانند آنها را دستگیر کرده به ناو های خود منتقل کنند. برلنی ها و نهضت جنگل. قرار براین بود که رضا افشار و حسن تقی زاده پس از ورود به برلن سربازهای مسلمان هندی در اسارت آلمان را ترغیب کنند تا به ضدیت با انگلیس به کمک امپراتوری مسلمان عثمانی بروند، کمکی که در نهایت به نفع ایران می بود. ولیکن در برلن معلوم شد نیت واقعی آلمان ها این بود که آن ها جنبش غدر و دیگر انقلابیون هندی را از راه ایران به هند منتقل کنند تا در آنجا بر ضد انگلیس آشوب کنند. افشار و تقی زاده این پیشنهاد را نپذیرفتند زیرا برای ایران منفعتی نداشت و در عوض اجازه خواستند انجمنی نظیر &lt;کمیته ملی گرای هند در برلن&gt; تشکیل بدهند که در راه حراست از استقلال ایران فعالیت کند. آلمان ها موافقت کردند و مخارج
اداره گروه را نیز متضمن شدند و ضمنا تعهد دادند که در صورت موفقیت در جنگ تمامیت ارضی و استقلال ایران را به رسمیت بشناسند. افشار و تقی زاده به سرعت ابراهیم پورداوود، حسین کاظم زاده ایرانشهر، محمدعلی جمال زاده، محمد قزوینی، محمدعلی تربیت، سعدالله خان درویش، و عده دیگری از روشنفکر ان و فعالان سیاسی را که در غرب زندگی می کردند به برلن دعوت کردند. &lt;کمیته ملیون ایرانی برلن&gt; در سال ۱۹۱۵ تاسیس و مشغول به فعالیت شد. طبق نوشته جمشید بهنام در کتاب برلنی ها: اندیشمندان ایرانی در برلن، افشار ضمنا به تقی زاده و علی اکبر دهخدا در راه اندازی و اداره "مجله کاوه" که اولین شماره آن در ژانویه ۱۹۱۶ به چاپ رسید کمک کرد و در آن مقاله نیز می نوشت. رضا افشار از طرف برلنی ها ماموریت یافت از امپراتوری اتریش-مجارستان و عثمانی تعهد بگیرد که در صورت پیروزی در جنگ استقلال و تمامیت ارضی ایران را محترم بشمارند. وی پس از یک ماه اقامت در وین و گرفتن تعهد از آن دولت راهی استانبول شد. در آنجا دو بار با انور پاشا ملاقات کرد و در مخالفت با پان اسلامیسم یا اتحاد اسلامی توانست وی را قانع کند که ایران جزوی از امپراتوری عثمانی نیست بلکه مستقل اس
ت و از او تعهد گرفت که از آن پس جراید ترکیه اخبار آذربایجان را در بخش اخبار خارجی چاپ کنند نه عثمانی. در ادامه سفر پر حادثه بعدی به قصد تهران، فرمانده عساکر عثمانی حسین رئوف اربای او را در راه قصر شیرین دستگیر کرد و متهم نمود که ارمنی و جاسوس است و او را حبس و محکوم به اعدام نمود. افشار شبانه به کمک ابراهیم خان خوئی فرار کرد و سرانجام به تهران رسید و تعهد نامه های آلمان و اتریش را همراه با گزارشی از کمیته برلنی ها به نخست وزیر مستوفی الممالک تحویل داد. بعد از آن افشار به نمایندگی دولت مرکزی راهی گیلان شد و در رشت مسئولیت مالی هیئت اتحاد اسلام را که در واقع توسط میرزا کوچک خان و جنگلی ها اداره می شد به عهده گرفت. پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، وابستگی روزافزون مالی و نظامی میرزا کوچک خان به بلشویک ها او را علیرغم مخالفتش با انترناسیونالیزم به مرور هم سنگر رفقای کمونیست خود احسان الله خان دوستدار و حیدرخان عمواوغلی نمود. یکی از آخرین کوشش های دولت مرکزی برای ایجاد تفاهم با جنگلی ها تشکیل جلسه ای بود در آتشگاه نزدیک رشت با حضور خود میرزا کوچک خان، افشار به نمایندگی از هیئت اتحاد اسلام و همچنین دکتر ابوالقاسم فرید، و ن
وئل اوکشات Noel Oakshot رئیس بانک شاهی و جورج ستوکس George Stokes و کلنل سمایلز Colonel Smylyes از جانب دولت انگلیس, و همچنین کنسول روس بازیل نیکیتین Basil Nikitin. بدنبال آن جلسه افشار و دکتر فرید متن معاهده ای همه جانبه را تهیه کردند که طبق آن دولت مرکزی محدوده فرمانداری و اختیارات میرزا کوچک خان را گسترش می داد و انگلیس ها تعهد می کردند که بدون اجازه کوچک خان وارد آن منطقه نشوند. میرزا با آن شرایط موافقت کرد ولی زمانی که به درخواست خود وی متن رسمی معاهده به امضا وثوق و ملیون از تهران رسید، نظرش عوض شد و آنرا امضا نکرد. در چنین وضعی تبدیل گیلان به یک جمهور شوروی امری قریب به یقین می نمود. افشار در جلسه ای در هیئت اتحاد اسلام اعلام کرد که از دید وی از دست دادن گیلان به شوروی زیانی غیر قابل جبران و بس بزرگتر از تحمل اجباری نفوذ انگلیس در ایران بود. وی در جا استعفا داد و روانه تهران شد. دکتر فرید نیز اتحاد اسلام را ترک کرد و خلوت منزلش در رشت را به ادامه مبارزه ترجیح داد. با رفتن افشار کمک مالی دولت مرکزی به جنگلی ها قطع شد. این داستان بلافاصله تبدیل شد به یک شایعه که وی اموال جنگلی ها را با خود برده. از جمله
کسانی که آن را انتشار داد اردشیر جی ریپورتر جاسوس معروف انگلیس ها و بنیان گزار فراماسونری در ایران بود که تشخیص داده بود افشار ملی گرا و ضد انگلیس است و لازم می دانست وی را بد نام کند. حسین خزائی در کتاب زندگی نامه سیاسی اردشیر جی از قول او نقل می کند که خانواده افشار بهائی بود، که آن نیز داستانی ساختگی است زیرا در آن زمان احدی خانواده افشار و حتی نام پدر او را نمی دانست. اول بار که اطلاعاتی در باره خاندان وی به دست آمد در سال ۱۳۴۱ بود که افشار خاطراتی از جنگ جهانی اول و رابطه اش با جنگلی ها در شماره ۱۸ سالنامه دنیا چاپ کرد. اسدالله درویش یکی از سران کمونیست جنگلی ها نیز همین رفتار نامردانه را با چاپ دروغ کذائی از خود نشان داد. جالب توجه است که درویش که در برلن ملی گرا بود و در کرمانشاه همراه با افشار و گروهی پارتیزان بر ضد عوامل انگلیس جنگیده بود، حال که در گیلان کمونیست و متعهد به شوروی شده افشار را مردی خیانت کار و در خدمت خارجی ها می نامد؛ احتمالا هیچ کس به اندازه وی با افشار دشمنی خصوصی نداشت. تاریخ نویسان دیگری مانند ابراهیم فخرائی و خسرو شاکری نیز بدون تکیه بر هیچ نوع سند یا شاهد، اتهامات ضد افشار را د
ر نوشته های خود پخش کردند. بعضی مانند حسین فردوست قائم مقام ساواک حتی شاخ و برگ تازه هم به آن دادند. در خاطرات فردوست به ویراستاری عبدالله شهبازی آمده که افشار پس از ترک جنگلی ها رفت به آمریکا و در آنجا فرش فروشی دائر کرد در حالی که به استناد زندگی نامه علی اکبر داور، افشار پس از ترک رشت در تهران به وی پیوست و حزب رادیکال را برای او تشکیل داد و خود ریاست آن را به عهده گرفت. دشنمی مشترک حزب توده و هواداران انگلیس در مجلس و شرکت نفت در طول عمر سیاسی بعدی افشار از همان دوران و بخاطر تعهد بی چون و چرای وی به منافع ایران سرچشمه می گیرد. نخستین نماینده ارومیه. در سال ۱۳۰۰ رضا خان سردار سپه و وزیر جنگ که افشار را به مناسبت همکاری اش با داور می شناخت و با خبرگی وی در امور اقتصادی و زبان انگلیسی آشنا بود وی را در نامه ای به آرتور میلسپو Arthur Millspaugh مستشار مالیه دولت ایران معرفی کرد. میلسپو در &lt;مسئولیت آمریکا در ایران&gt; (چاپ ۱۹۲۵) می نویسد که او افشار را بلافاصله با سمت معاون و مترجم خود استخدام نمود و اضافه می کند که کمی بعد سردار سپه با آن دو در منزل میلسپو ملاقات کرد و اداره امور مالی وزارت جنگ را نیز بدس
ت میلسپو سپرد. سال بعد افشار در انتخابات دوره پنجم مجلس شورای ملی به نمایندگی ارومیه برگزیده شد. ارومیه در چهار دوره نخست مجلس نماینده نداشت و رضا افشار نخستین کسی بود که بر کرسی نمایندگی این حوزه انتخابیه تکیه زد و سه دوره این کرسی را برای خود حفظ کرد. وحدت زبانی. رضا خان افشار در اواخر دوران قاجار، در نخستین دوره ای که نماینده مجلس شده بود، در یکی از نطقهایش در مجلس خواهان وحدت زبانی در ایران شد: «همان طور که اگر یک نفر از اروپا به ایران بیاید، یک نفر مترجم لازم دارد، بدبختانه وضعیات معارف آذربایجان هم طوری است که اگر یک نفر از طهران بخواهد به آذربایجان برود، باید یک مترجم همراه داشته باشد. بنابراین براى حفظ حیثیات ایران و ایرانى، بهترین وسیله که ممکن است فراهم آید، وحدت زبان است». موسسه معارف به جای وزارت معارف. میرزا رضا خان افشار در آذر ۱۳۰۴ به عضویت مجلس مؤسسان برگزیده شد که با تغییراتی در قانون اساسی، سلسله قاجار را لغو کرد و به پادشاهی پهلوی رسمیت بخشید. اندکی پس از به سلطنت رسیدن رضاشاه، افشار که در کل با ساختار مرکزی در ایران موافق بود طرحی به مجلس داد تا وزارت معارف (آموزش و پرورش) به موسسه تبدیل ش
ود، به شکلی که دولت چند نفر را به مجلس پیشنهاد کند و مجلس از میان آنها یک نفر را به مدت شش سال برای مدیریت موسسه معارف تعیین کند. انگیزه این پیشنهاد این بود که مسئول معارف کشور با تغییر دولتها که معمولا عمر کوتاهی داشتند، تغییر نکند و بتواند به طرحهای بلندمدت تر بپردازد. اما نمایندگان به اینکه این پیشنهاد در دستور کار گذاشته شود، رأی ندادند. مخالفت با لباسهای محلی. افشار در دوره های ششم و هفتم نیز نماینده مجلس بود و در دوره اخیر به نیابت رئیس انتخاب شد. در اوائل دوره هفتم در سال ۱۳۰۷ پس از آنکه رضاشاه از لزوم تغییر لباس سخن گفت، شماری از نمایندگان مجلس به سخنگویی سید اسماعیل عراقی نماینده اراک، طرحی دو فوریتی در دستور کار مجلس گذاشتند که به خواسته رضاشاه جنبه قانونی بدهند. رضا افشار از هواداران این طرح بود و در دفاع از آن گفت: «ملت ما از حیث لباس، یک وحدت شکلى ندارند. اگر یک سیاحى در مملکت ما به طرف شمال یا به طرف غرب مسافرت کند، می بیند یک مردمانى هستند که چهار تا شال روى کلاه شان مى بندند و به عنوان کلاه سرشان است که بدبختانه اغلب اکراد ما این شکل هستند. کلاه قسمت عمده‏ ایلات ما را اگر دیده باشند، مى بینند
یک کلاه خیلى بلند بزرگى روى سرشان می گذارند که ممکن است پشت آن کلاه سنگر بندى کرد و با یک عده دعوا کرد. اگر طرف جنوب رفته باشند مى بینند ایرانی ها یک لباس هاى خیلى بلندى می پوشند یک شال هم به کمر مى بندند، یک کلاه خیلی کوچک شبیه به فنجان چاى خورى سرشان می گذارند. بالاخره تصدیق مى فرمایید که این شکل زندگانى نیست و بالاخره ماهم مجبور هستیم یک روزى ملت خودمان را تمیز بدهیم که دیگران وقتى وارد مملکت ما می شوند ما را با لباس خودمان بشناسند». پیش از پایان دوره هفتم میرزا رضا خان افشار در سال ۱۳۰۹ حاکم گیلان شد. بازماندگان هواداران جنبش جنگل که با درگیری وی با کمونیسم میانه خوبی نداشتند در اداره روزنامه "طلوع" به مدیریت محمودرضا طلوع گرد آمدند و مقالاتی ضد او نوشتند. او برای حفظ آرامش از حکومت گیلان کنار رفت و به جای سید محمد تدین والی کرمان شد. وزارت و زندان. افشار در دهم اسفند ۱۳۱۰ در کابینه حاج مخبرالسلطنه هدایت به وزارت طرق و شوارع (راه) منصوب اما در تیر سال بعد از وزارت به حکومت اصفهان منصوب شد. در بیش از سه سال که در آن سمت بود صنایع اصفهان، بخصوص نساجی، به حدی توسعه یافت که به قول سر دبیر سابق روزنامه اختر ام
یرقلی امینی در مقاله ای در ۲۰ بهمن ۱۳۴۲ تحت عنوان «اصفهان باید در مرگ افشار عزا بگیرد»، اصفهان معروف شد به «منچستر ایران». امینی پس از شرح سایر دستاوردهای اقتصادی و اجتماعی وی در منطقه اضافه میکند که مهمترین اقدام افشار طرحی بود که به دست مهندسین آلمانی تهیه کرد و در اواخر سال ۱۳۱۴ به دولت داد تا آب از شهرستان کوهرنگ برای توسعه کشاورزی و صنعتی منطقه به زاینده رود متصل شود. این طرح از حمایت توانگران اصفهان برخوردار بود لیکن با منافع شرکت نفت انگلیس-ایران و کشتیرانی انگلیس ها در رودخانه کارون مغایرت داشت. افشار دفعتا به تهران احضار و بدون اعلام جرم بازداشت شد. پس از گذر نزدیک به چهار ماه در زندان، عیسى کورس مالک تجارتخانه اخوان کورس در پارکه (دادسرا) دیوان جزا ادعا میکند که وی چهار سال قبل در زمان وزارت آقاى رضا افشار نه فقره معامله برای فروش سوخت و غیره به مبلغ ۱۶ هزار تومان با وزارت طرق کرده بوده و افشار از او سه درصد حق العمل خواسته بوده و سرانجام کورس با حق العمل دو درصدى موافقت کرده. در این میان، به گفته کورس یکماه بعد از آنکه افشار از وزارت طرق به استانداری اصفهان منتقل می شود طلب خود را از وی می خواهد. ک
ورس نیز در دو مرتبه هر بار ۱۶۰ تومان به او می پردازد. افشار اتهام رشوه خواری و اسناد مربوطه را دسیسه ای ساختگی جهت جلوگیری از پیاده کردن طرح کوهرنگ تشریح کرد لیکن در «دیوان جزاى عمال دولت» محاکمه شد و «هیئت عمومى دیوان عالى تمییز» در خرداد ۱۳۱۵ او را به انفصال ابد از خدمات دولتى و پرداخت دو برابر مبلغی محکوم کرد که به گفته عیسى کورس از او دریافت کرده بود. باقر عاقلی در کتاب "شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران" مینویسد «رضا افشار مردی متمول، با سواد، زرنگ، دنیادیده و به اصول سیاست جهان آشنا بود. . . ظاهرا اتهام مالی داشت، ولی باید دانست ک رجال سیاسی را هرگز در ایران به جرم سیاسی محاکمه نکرده اند، بلکه آنها را به لجن کشیده اند و به آنها نسبت ارتشا و تدلیس و اختلاس داده اند. نمونه بارز این اتهامات را به تدین، تیمورتاش، نصرت الدوله و سهیلی وارد کردند.» پس از آزادی از زندان، افشار به کشاورزی و ملکداری پرداخت و دور از غوغای سیاست، ثروتمند شد. بازگشت به صحنه. در بهار ۱۳۲۳ که کارگران در اصفهان شورش و اعتصاب کردند، محمد ساعد نخست وزیر وقت افشار را استاندار اصفهان کرد و افشار توانست شورش را فرو بخواباند. اما انتصاب
او به استانداری در مجلس با مخالفت شدید توده ای ها و عوامل انگلیس در پارلمان روبرو شد. مهندس فریور نماینده تهران و عضو کمیته مرکزی حزب همرهان که در شورش اصفهان پشتیبان حزب توده بود ساعد و وزیر کشورش عبدالحسین هژیر را به استیضاح کشید که فردی را استاندار کرده اند که به حکم دیوان عالی کشور، محکوم به انفصال ابدی از خدمات دولتی است. بانی حزب همراهان مصطفی فاتح مدیر شرکت نفت ایران-انگلیس و صاحب امتیاز روزنامه «مردم» بود که بعد ها به ارگان حرب توده تبدیل شد. همکاری روس و انگلیس آنقدر نزدیک بود که مصطفی فاتح و هم سنگانش ملقب شده بودند به «توده نفتی». در جلسه استیضاح، احمد شریعت زاده از نمایندگان حقوقدان مجلس و شیخ اسدالله ممقانی وزیر دادگستری در مقام دفاع برآمدند. شریعت زاده استدلال کرد که چون افشار مجازات زندان را متحمل شده که مجازات شدیدتر است، انفصال دائم از خدمات دولتی که مجازات سبکتر است، خود به خود رفع می شود. ممقانی نیز با ارجاع به قوانین دادگستری استدلال کرد که محکومیت افشار از اساس غیر قانونی بوده ضمن اینکه با گذشت زمان، از وی اعاده حیثیت شده است. ساعد نیز در دفاع از خود گفت که بر اساس همین استدلال ها عمل کر
ده و ناچار بوده هر چه زودتر برای خواباندن بحران در اصفهان تصمیمی بگیرد و افشار را به درخواست افراد بانفوذ در اصفهان تعیین کرده و او نیز توانسته است در آنجا موفق عمل کند. جلسه استیضاح افشار در مجلس جنجالی شد و هنگام رأی اعتماد به دولت عده ای از نمایندگان از جلسه خارج شدند و نشست را از رسمیت انداختند. رأی گیری به جلسه بعد موکول شد و سرانجام تنها هشت نماینده حزب توده بودند که به دولت ساعد رأی اعتماد ندادند. با این حال دیوان عالی کشور بار دیگر رأی داد که انفصال رضا افشار از خدمات دولتی ابدی است و او نمی تواند استاندار اصفهان باشد به این دلیل که هر چند عیسی کورس اتهامات گذشته اش را بی اساس خوانده و بخشیده شده، طبق قانون محکومیت یک وزیر همیشگی است. در سال ۱۳۲۸ رضا افشار در انتخابات دوره شانزدهم مجلس شورای ملی شرکت کرد. انتخابات در رضائیه از ۲۳ تا ۲۷ مهر برگزار و افشار نفر اول انتخابات شد اما هیئت نظارت بر انتخابات با استناد به محکومیت قبلی وی برایش اعتبارنامه صادر نکرد و محسن افشار صادقی را نماینده شناخت که با اختلاف ۶۵۹ رأی نفر دوم انتخابات شده بود. افشار در انتخابات دوره پانزدهم در دربار متحصن شد و به انتخاب قوام
السلطنه اعتراض کرد. وی بار دیگر در سال ۱۳۳۲ در دوره هجدهم مجلس وکیل شد (این بار از تبریز). در این دوره نطق تندی علیه حسین علاء و اعضای دولت او کرد که در مجلس جنجال و هیاهو برانگیخت. تاسیس خطوط هوائی ایران. رضا افشار در سال ۱۳۲۳ شرکت سهامی هواپیمایی ایران - اولین هوانوردی بازرگانی در کشور - را بنیان گذاشت و تا زمان ملی شدن آن در مقام رئیس هیات امنا باقی ماند. نام انگلیسی شرکت ایرانین ایرویز (Iranian Airways) یود و نام بین المللی آن ایران ایر (Iran Air). افشار برای اداره امور و نیز آموزش کادر فنی با شرکت آمریکائی تی دابل یو ای (TWA) قرارداد بست. اولین پرواز داخلی هواپیمائی ایران از تهران به مشهد در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۲۵ انجام شد و بدنبال آن پرواز به اصفهان، شیراز، آبادان، اهواز و سایر مقاصد. خطوط هوایی بین المللی از سال ۱۳۲۶ دائر شدند از جمله با مقصد افغانستان، پاکستان و هند به سمت شرق، و بغداد، بیروت، قاهره، دمشق، آنکارا، آتن، فرانکفورت، لندن، پاریس، ژنو و سایر شهرها به سمت غرب. از این رهگذر ثروت افشار چند برابر شد. در سال ۱۳۲۸ با خرید هفتاد درصد سهام شرکت هواپیمایی ایران بزرگترین سهامدار آن شد. در سال ۱۳۳۲ مدیر ع
امل شرکت غلامحسین ابتهاج را اخراج کرد زیرا که بدون مشورت با هیات امنا TWA را کنار گذاشته و با یک شرکت فرانسوی قرارداد بسته بود، و خود افشار نقش مدیر عامل را نیز به عهده گرفت. بر اساس شواهد موجود در طی مدیریت وی، عملکرد شرکت به طور چشمگیری بهبود پیدا کرد. از سال ۱۳۳۸ دولت به افشار پیشنهاد کرد ایران ایر را با پارس ایر ادغام کند، شرکت کوچکی که از هواپیماهای کرایه ای برای حمل و نقل کالا استفاده میکرد و زمین و فرودگاه نیز از آن خود نداشت. افشار موافقت نکرد و بالاخره دولت تصمیم گرفت شرکت را ملی کند. در هفتم فروردین ۱۳۴۱ شرکت هواپیمایی متعلق به رضا افشار برچیده شد و هواپیمایی ملی ایران با نام داخلی هما اعلام موجودیت کرد. رضا افشار شعر نیز می سرود و کمدی اشتباهات اثر شکسپیر را به فارسی ترجمه کرد که در سال ۱۳۲۸ در شماره های پیاپی روزنامه "پرورش" در رشت به چاپ رسید.