Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یکی قرون رنسانس به بعد، در کتابی با نام «تئوری صوت» به قلم جان اشتراووت و لرد ریلی به صورت کلاسیک درآمد. این کتاب هنوز هم اثری درخشان محسوب می شود. قرن هیجدهم اروپا، قرن دیکتاتوری روشنفکران بود. همه چیز به بایستی به صورت دقیق، چهارچوب دار و مستدل انجام می گردید. همچنین بازگشت به هنر رومی و سادگی و فرمدار بودنش نیز در این دوره مشاهده می شود. موسیقی نیز از این قاعده مستثنی نیست. در قرن هیجدهم توجه به دقیق بودن و فرم موسیقی افزایش یافت و فرمهایی ابداع و قانونگذاری گردید. یکی از این فرم ها «سونات» است که به صورت قطعه ای سه قسمتی یا ترنری می باشد. ابداع سونات به سباستین باخ نسبت داده می شود و پس از باخ، جوزف هایدن، موتزارت و بعدتر، بتهوون نیز از این فرم در آهنگسازی استفاده نمودند. برای نخستین بار در لندن سالن هایی صرفاً برای اجرای موسیقی – و نه تئاتر- بنا گردیدند. دو موسیقیدان مهاجر، کارل فریدریک آبه و یوهان کریستین باخ (پدر سباستین باخ معروف) از جیووانی آندره گالینی درخواست کردند تا این سالن را بسازد. ساخت این بنا که «هانوور» نام دارد در ۱۷۷۳ شروع شد و دو سال به طول انجامید و برای یک قرن، بهترین کنسرت هال لندن شن
اخته می شد. فضای اجرای این سالن، مکعبی با ابعاد حدود ۲۴*۱۰*۸ می باشد. ظرفیت این سالن ۸۰۰ نفر بود و هنگامی که پر از حضار می شد، زمان واخنش آن به کمتر از یک ثانیه می رسید. راهرو شکل بودن هانوور باعث می شد تا دیواره صدا را بارها منعکس کنند و در نتیجه وضوح صدا مطلوب باشد با این حال به تراز بالایی برای صدارسانی نیاز بود. سالن هانوور مورد تأیید موسیقیدانان به نام آن زمان واقع شد. در قرن هیجدهم دیگر ایتالیا سردمدار هنر و موسیقی نبود. ارکسترهای لندن، پاریس، مانهایم، برلین و وین پذیرای آهنگسازان تمامی ملل بودند. سالن های اجرای موسیقی نیز در دوبلین، آکسفورد و ادینبورگ بنا شدند که در تمامی اروپا پیشرو بودند. سالن Hollywell music آکسفورد در سال ۱۷۴۸ بنا شد که استانداردهای آن هنوز هم معتبر است. زمان واخنش این سالن کمتر از ۱٫۵ ثانیه و ظرفیت آن ۴۰۰ تا ۶۰۰ نفر می باشد. همچنین اجراهای فضای باز نیز در این دوره گسترش یافت. این اجراها معمولاً در باغ ها و پارک های عمومی انجام می گرفت و مردم با دادن دو شیلینگ به تماشای آن ها می پرداختند. با این حال، رفتن به سالن های کنسرت در قرن هیجدهم مختص اشراف و نخبگان بود. کنسرتها معمولاً در ق
صرها و خانه های اشرافی – مانند Eisenstadt Castle در جنوب وین یا قصر استرازا در بوداپست که خانهٔ هایدن بود- اجرا می شد و مردم عادی به آنجا راه نداشتند. نخستین سالن های عمومی کنسرت در آلمان بنا شدند. در هامبورگ و لایپزیک سالن هایی با ظرفیت ۴۰۰ نفر برای عموم بنا گردید. دوره رومانتیک (۱۸۲۵–۱۹۰۰). دوره رمانتیک و کلاسیک را نمی توان به روشنی از هم تفکیک نمود. پیوستاری فرهنگی این دو دوره در قطعات موسیقی آهنگسازان از ۱۷۷۰ تا ۱۹۰۰ کاملاً مشهود است. با این حال، موسیقی رمانتیک نسبت به موسیقی دورهٔ کلاسیک با احساس تر، شخصی تر و شاعرانه تر است و کمتر از موسیقی دوره کلاسیک خود را در بند فرم ها محصور می کند. آهنگسازان دوره رمانتیک قصد داشتند افکار، احساسات شخصی و داستان ها را در قالب موسیقی بریزند. شاهد این مدعا که دورهٔ کلاسیک و رمانتیک تفکیک ناپذیرند اینکه بتهوون تمامی عمر خود را در دوران کلاسیک سپری کرد اما موسیقی او – علی الخصوص سمفونی ششم و نهم او- در طبقه بندی موسیقی رمانتیک قرار می گیرد. روشن است که بتهوون پیوند دهندهٔ دو دورهٔ کلاسیک و رمانتیک است. شوبرت، برلیوز، فلیکس مندلسون، یوناس برامز و ریشارد واگنر نیز از آهنگس
ازان برجستهٔ دورهٔ رمانتیک محسوب می شوند. از ویژگی های موسیقی دورهٔ کلاسیک، استفادهٔ فراگیر از پیانو بود که این موضوع در دورهٔ رمانتیک هم صادق است. با افزایش قدرت صوتی سازها در دورهٔ رمانتیک، امکان استفاده از ارکسترهای بزرگ و اجرا در مکان های بزرگ نیز میسر شد. این امر موجب شد تا آکوستیک سالن های بزرگ و رفتار صوت در آن ها مورد توجه معماران و موسیقیدانان قرار بگیرد. تا پیش از این، سالن های اجرا به نوعی وارث معماری باستانی بودند. در ایتالیا سالن ها را به سبک یونان و روم قدیم می ساختند. در شمال اروپا، کلیساهای باسیلیک الهام بخش ساخت سالن ها بودند. بسیاری از این سالن ها بازدهی بسیار خوبی داشتند با این حال تجربهٔ ساخت سالن های اجرای موسیقی بزرگ با آکوستیک مناسب هنوز ایجاد نشده بود. از این رو سالن هایی که با ابعاد بزرگ و به سبک قدیمی ساخته می شدند از واخنش زیاد و انعکاسات تأخیری طولانی رنج می بردند. یکی از بناهای مهم دوره رمانتیک، Crystal Palace است که توسط جوزف پاکستون در لندن طراحی شد. این ساختمان عظیم با روبنای شیشه و اسکلت چدنی پذیرای نمایشگاه های مختلف و کنسرتهای هفتگی متعددی بود. به طور مثال در سال ۱۸۸۲ کنسرتی
متشکل از ۵۰۰ نوازنده و ۴۰۰۰ کر خوان برای جمعیتی حدود ۸۸۰۰۰ نفر در آن اجرا شد. یکی دیگر از سالن های تئاتر جالب توجه در قرن نوزدهم، اپرا هاوس واگنر است که در ۱۸۷۶ در بایروث آلمان بنا شد. این سالن حاصل پیوند دو نگاه آهنگسازی و معماری در شخصی به نام «اتو برکوالد» معمار بناست. این سالن از لحاظ آکوستیکی بسیار مطلوب است و در جامعهٔ آلمان نیز منزلت خود را یافت. محوطهٔ داخلی سالن، مکعبی است اما صندلی ها با آرایش قطاعی از دایره چیده شده اند که در نوع خودش ابتکار آن زمان بوده است چراکه تفاوت کلاسی میان محل استقرار ارکستر و باکس ها وجود ندارد. شکل نعل اسبی سالن که تا سیصد سال از سالن های ایتالیایی اقتباس می شد، در اپراهاوس واگنر به کناری گذارده شده است. زمان واخنش ۱٫۵ ثانیه ای (برانک ۱۹۶۶) با موسیقی واگنر بسیار همخوانی داشت. شاید به همین دلیل بود که واگنر قطعاتی می ساخت که در این سالن قابل اجرا باشد، و این سبک و سیاق آهنگسازی در سالن های دیگر تکرار نشد. دوران مدرن. قرن نوزدهم آغاز رویکرد به آکوستیک به عنوان یک علم بود و مقالات زیادی در کتاب ها و مجلات مختلف در مورد تکنیک های آکوستیکی منتشر می شد. تا پیش از این، ایده های
علمی آکوستیکی منتشر نمی شدند یا به صورت دست نوشته های شخصی معماران باقی می ماند یا حداکثر میان تحصیلکرده های متخصص دست به دست می شد که بیشتر آن ها هم به زبان لاتین بود- زبانی که عامهٔ مردم نمی توانستند آن را بخوانند. در قرن نوزدهم کتاب ها به زبان آلمانی و انگلیسی تحریر گردید که موجب آگاهی رسانی عمومی در زمینهٔ آکوستیک شد. از این کتاب ها می توان به کتاب «احساس موسیقی» به قلم هرمان هلمهولتز (۱۸۲۱–۱۸۹۴) و کتاب تئوری صوت (که به آن اشاره شد) را نام برد. کتاب اخیر را می توان مهم ترین کتاب قرن نوزدهم در زمینهٔ تئوری صوت نامید. جالب است بدانیم زمانی که ریلی و اشتراووت کتاب شاهکار خود را – که مجموعه ای از مقالات علمی آن زمان به همراه پیشنهادهای هوشمندانه برای کارهای آینده بود- را منتشر کردند، تنها چشمهٔ تولید صوت در آزمایشگاه، صوت بلبلیِ آزمایشگر و تنها دیتکتور، شعلهٔ گاز بود! در همان دوران و در دهه تأثیرگذار ۱۸۷۰، موجی در پیشرفت دستگاه های الکتروآکوستیکی به وجود آمد. در سال ۱۸۷۴ در آلمان، ارنست زیمنس طرح ترانسفورماتور با هستهٔ متحرک را پیشنهاد کرد. این طرح، طرح اولیهٔ همان چیزی است که اکنون نیز در اسپیکرها مورد استف
اده قرار می گیرد. در سال ۱۸۸۷ دیوان عالی آمریکا یکی از هوشمندانه ترین طرح های دوران را به ثبت رساند و این طرح چیزی نبود جز طرح تلفن گراهام بل(۱۸۴۷–۱۹۲۲). کمتر از یک سال بعد، ادیسون گرامافون را طراحی کرد و کمی بعد تر در سال ۱۸۹۱، تصاویر متحرک ابداع شد. در واقع در طی یک دهه شالودهٔ فناوری های تلفن، ضبط صدا، بازتولید موسیقی و صنعت فیلم متحول گردید. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، معماری آکوستیک به عنوان یک رشتهٔ علمی توسط فیزیکدان و استاد جوانی از هاروارد به نام ویلیام سابین پایه گذاری گردید. سابین کار خود را با درخواست چارلز ویلیم الیوت، رئیس آن زمان هاروارد آغاز کرد. الیوت از وی خواسته بود تا برای حل مشکلات آکوستیکی سالن همایش موزهٔ هنرهای Fogg واقع در هاروارد «کاری کند». سابین با نگاه از بیرون و بررسی سالن های دیگر و انجام یک سری آزمایش های تجربی، به روابطی در مبحث speech رسید. با اتمام اصلاح سالن Fogg، او توانسته بود اولین تئوری جذب صدا در مواد، رابطه اش با میرایی صوت در اتاق و فرمولی برای میرایی (یا همان زمان واخنش) در اتاق را ابداع کند. کشف کلیدی او در زمینهٔ جذب و زمان واخنش هنوز هم معتبر است. سابی
ن سپس به طراحی سالن موسیقی بوستون دعوت شد. او در آن سالن از تخته گچ های سنگین در سقف استفاده کرد و ارتفاع آن را نیز زیاد گرفت تا زمان واخنش را به ۱٫۸ ثانیه برساند. باریک گرفتن کناره ها و ایجاد بالکن در پشت باعث کاهش نقاط سایه (shadow zones) آکوستیکی گردید و زاویه دار کردن دیوارها و سقف باعث شد تا صدای ارکستر به خوبی به شنوندگان برسد. همچنین طاقچه ها و مجسمه های کلاسیک به کار رفته در سالن باعث پخشاگری مطلوب در آن گردید. سالن موسیقی بوستون (که به سمفونی هال معروف است) در سال ۱۹۰۰ افتتاح شد و هنوز هم یکی از سه یا چهار سالن برجستهٔ جهان از حیث مشخصات آکوستیکی محسوب می شود. در همان دوران در نیویورک سالن دیگری منتها این بار با سبک و سیاق ایتالیایی بنا شد: اپرا هاوس نیویورک. این سالن گنجایش ۳۶۰۰ نفر را داشته که آن را یکی از بزرگ ترین سالن های جهان می کند. با وجود حجم بزرگ، آکوستیک اپراهاوس نیویورک بسیار مطلوب است. البته در ابتدا در بالکن های بالایی صدا با وضوح شنیده نمی شد که این مشکل با استفاده از سقف های کاذب و اضافه کردن بالکنهایی در جلو به خاطر افزایش پخشاگری حل شد. از سالن های مدرن آمریکایی می توان به سالن کارن
گی نیز اشاره نمود که به درخواست و سرمایهٔ بارون اندرو کارنگی – سرمایه دار بزرگ و تاجر فولاد- در نیویورک بنا گردید. این سالن به شفافیت صدا برای فرکانس های بالا معروف است. در قرن بیستم به هنر و به معماری آکوستیک به عنوان علم نگریسته شد و مؤلفه های آکوستیکی بیشتری شناخته شد تا بتوان در اساس آن ها کیفیت صدا را در سالن ها افزایش داد. در زمینهٔ کنترل نویز و هام موفقیت های زیادی حاصل شد و الکترو آکوستیک به کلی متحول گشت. میکروفون ها و اسپیکرها، آمپلی فایرها و میکسرهای صدا در مقیاس وسیعی پیشرفت کردند و کاربردی شدند. در همین قرن تکنیک های میکروفون گذاری و اسپیکرگذاری ابداع شدند تا نقاط ضعف آکوستیکی سالن ها پوشانده شوند. همچنین در معماری قرن بیستم، سطوح دیواره ها تخت و مسطح شدند و دیگر از تزیینات پر زرق و برق دوران های قدیم خبری نیست. همین سطوح تخت و اثرات نامطلوب آن بر صوت موجب شد که پنل های جاذب و پخشاگر اختراع شوند. پخشاگرهای شرودر با امکان طراحی ریاضی ابداع شدند و مدلسازی آن ها هر روز رو به بهبود می رود. همچنین پلیمرهای زیادی سنتز شدند که با استفاده از آن ها می شود در سطوح دلخواه، جذب مورد نیاز را به دست آورد. موسی
قی در قرن بیستم متحول و سازها و سبک های متنوعی به بازار موسیقی وارد شد. بر طبق این سبک های جدید، استیج هایی جدید نیز طراحی گردید که می توان به استیج صدفی و استیج خیابانی اشاره کرد. در برخی جنبه ها فلسفهٔ موسیقی و معماری نیز تغییر کرد و بر طبق آن، نحوهٔ اجرا و صدارسانی نیز. سالن های بسیار متعددی در اقصی نقاط جهان بنا شدند که اگرچه خیلی از آن ها عاری از ذوق هنری است اما شاهکارهایی نیز در میان آن ها دیده می شود. در این میان می توان به کنسرت هال سیدنی، هلسینکی و کنسرت هال والت دیزنی در لس آنجلس اشاره کرد.
جی او. ساندرس (زاده ۱۶ آوریل ۱۹۵۳) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به فیلم های برای ثروتمند یا فقیر، کادیلاک رکوردز، آقای سرنوشت، افتخار، سه آرزو، وقتی که عنکبوت می آید، "بازگشت دوست پسرم"، "شاهزاده پنسیلوانیا"، "اعتراف"، "فرشتگان در زمین بیس بال"، "ملاقات با ونوس" و "ادیسه آمریکایی" اشاره کرد.
نقشه سازی یا نقشه کشی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بلوار پاکروفسکی از خیابان های اعیان نشین در هسته مرکزی مسکو، پایتخت روسیه است. سفارت ایران در مسکو در این بلوار واقع شده است.
آمالتئا یا آمالتیا در اساطیر یونان، یک بز مقدس (در برخی از تفسیرها یک حوری الهی) که وظیفه شیردادن و پرستاری از پادشاه خدایان زئوس، را در غاری واقع در کرت برعهده داشت. به طور دقیق مشخص نیست که "آمالتئا" فرزند چه کسی بوده است اما بر طبق روایات او یا فرزند اوکئانوس، هلیوس یا ملیسوس است. بر طبق تئوگونیا، مشهورترین نوشته هزیود شاعر یونانی، تایتان کرونوس که شنیده بود سرانجام بوسیله ی یکی از فرزندانش سرنگون خواهد شد، فرزندانش را بلافاصله بعد از تولد یکی پس از دیگری می بلعید. اما زئوس آخرین فرزند کرونوس، توسط مادرش رئا نجات پیدا کرد. او تخت سنگی را قنداق پیچ کرده و بجای زئوس آن را به کرونوس داد تا ببلعد. در این حین رئا فرزندش را به غاری واقع در کرت برده و پنهان نمود. در اینجا بود که "آمالتئا" با دادن شیر و عسل از زئوس مراقبت می نمود تا هنگامی که بزرگ شود. هنگامی که زئوس مردی بالغ شد در ازای حق شناسی "آمالتئا" را کشته و یکی از شاخ های او را تبدیل به جامی نمود که بعدها با نام "شاخ نعمت" شناخته شد و به آن چنان قدرتی دادند که هر زمان صاحب آن آرزویی می نمود بلافاصله با هرآنچه که مورد نظر بود، پر می شد. همچنین از پوست بز ب
رای خود ایجس درست کرد، که زره افسانه ای بر تن الهه آتنا نیز بود.
سینما صحرا یا سینما ریوُلی سابق از سینماهای معروف تهران است. این سینما در روز جمعه ۱۶ دی ماه سال ۱۳۴۵، با نمایش فیلم "کتاب مقدس" افتتاح شد. طراح این سینما یوسف شریعت زاده بود و در زمینی به مساحت ۱۰۵۰ متر مربع در خیابان شریعتی تهران، سه راه طالقانی ساخته شده است. سالن سینما صحرا با ظرفیت ۱۱۰۰ نفر یکی از بزرگترین سینماهای ایران است. نام. سالن تئاتر ریولی (Rivoli) نیویورک، یکی از قدیمی ترین سینماهای جهان بود که در ۲۸ دسامبر ۱۹۱۷ در آمریکا بر روی عموم گشوده شد. پس از آن نام ریولی برای بسیاری سینماهای دیگر نیز انتخاب شد.
سینما آفریقا(نام پیشین: سینما آتلانتیک) از سینماهای معروف تهران است. این سینما در ۱۴ بهمن ۱۳۴۳ توسط محمدرضا پهلوی و فرح دیبا تأسیس شده است. در روز ۱۴ مرداد ۱۳۵۷ سینما آتلانتیک تهران دچار آتش سوزی شد. این سینما در سال ۱۳۵۸ از آتلانتیک به آفریقا تغییر نام داد. سینما آفریقا در خیابان ولیعصر بالاتر از میدان ولیعصر نرسیده به خیابان زرتشت واقع شده است. این سینما دارای یک سالن به همراه بالکن است و حدود هزار صندلی دارد. این سینما دارای درجه کیفی «ممتاز» است و در حال حاضر حوزه هنری مالکیت آن را دارد.
سینما شهر قصه از سینماهای تهران بود. این سینما در ۱۲ اردیبهشت سال ۱۳۵۰ در چهارراه عباس آباد و در مجاورت سینما شهر فرنگ (بعدها با نام سینما آزادی) با ظرفیت ۱۴۷ نفر تأسیس شد. کلیه برنامه های این سینما در یک جلسهٔ خصوصی یک هفته پیش از نمایش عمومی برای نویسندگان مطبوعات و منتقدان به نمایش در می آمد. به عنوان نخستین گام فیلم مستند تریستانا (لوئیس بونوئل) بدین صورت به نمایش درآمد. در حادثه آتش سوزی سینما آزادی در روز جمعه ۲۹ فروردین ۱۳۷۶، سینما شهر قصه نیز تعطیل شد و ساختمان آن برای جلوگیری از فروریختن احتمالی تخریب شد. در سال ۱۳۸۶ ساختمان جدید سینما آزادی در همان محل سابق سینما شهر فرنگ (آزادی) و شهرقصه افتتاح شد.
رمضان خدر (زاده ۲۱ فروردین ۱۳۲۳، نوکنده، بندر گز – درگذشته ۱۳۷۸، تهران) کشتی گیر آزادکار ایرانی بود. خدر نایب قهرمان مسابقات جهانی کشتی در استانبول ۱۹۷۴ و دارای مقام پنجم وزن ۵۷ کیلو در المپیک مونترال ۱۹۷۶ می باشد. رمضان خدر در سه دوره مسابقات کشتی پیشکسوتان جهان صاحب گردن آویز طلا شده است. وی همچنین ۹ سال متوالی قهرمان ایران شده و از این حیث رکورددار است. کمتر کشتی گیری در جهان وجود دارد که بتواند تمام فنون کشتی را به بهترین حالت ممکن اجرا کند اما خدر مهارت ویژه ای در پیاده کردن فنون کشتی به بهترین نحو داشت و از این جهت در میان علاقمندان به کشتی شهرت دارد. زندگی شخصی. رمضان خدر در ۲۳ فروردین ۱۳۲۳شهر نوکنده مهد سابق کشتی ایران و آسیا، چشم به جهان گشود. ازهمان کودکی علاقه بسیار زیادی به ورزش کشتی داشت علاقه وی در این مسیر سبب شد تا دستاوردهای بسیاری را کسب کند. نقطه شروع برای رمضان خدر،مسابقات قهرمانی ایران ( تهران 1344 ) با وزن 57 کیلوگرم بود . چرا که او دوسال ناکامی در مسابقات را در وزن 52 کیلوگرم تجربه نموده و بسیار با انگیزه در صدد جبران آن اینبار در یک وزن بالاتر بود . در غیاب چند چهره نامدار , همانند شعب
ان بابا اولادی،جبار بایرام جهانی، و ... رقابت تنها میان چند چهره نوخاسته شکل میگرفت ابوطالب طالبی،شمس الدین سید عباسی،احمد کوه دره ای و یک مازندرانی بنام رمضان خدر شگفتی اما از همان دور نخست شکل گرفت چرا که شمس الدین سید عباسی که با عبور از سد شعبان بابا اولادی شانس حضور در مسابقات قهرمانی ایران را یافته بود در اولین دور با ضربه فنی مغلوب رمضان خدر شد . خدر این پیروزی را در شرایطی بدست آورد که امتیازات کافی را قبل از آن برای خود اندوخته بود . رمضان خدر به دلیل ناجوانمردی هایی فراوانی که در طول دوران ورزشی اش به او شد،به نماد مظلومیت در تاریخ کشتی ایران تبدیل شد. سرانجام وی در سال ۱۳۷۸ در تهران،دور از زادگاهش چشم از جهان فرو بست.
سینما استقلال (نام پیشین: "سینما امپایر") از سینماهای تهران است. این سینما در سال ۱۳۳۹ با نمایش فیلم شب های اروپا بازگشایی شد. در حال حاضر این سینما با درجه ممتاز و گنجایش ۷۰۰ نفر و مساحت ۸۰۰ متر تحت نظر حوزه هنری می باشد. سینما استقلال در خیابان ولیعصر، بالاتر از میدان ولیعصر قرار دارد.
زمینه گرایی به سازگاری با زمینه های کالبدی تاریخی و اجتماعی فرهنگی گفته می شود و هر پدیده ای در محیط پیرامون خود تأثیر می گذارد و از آن تأثیر می گیرد و در تعامل با یکدیگر هستند. معنای لغوی. زمینه(context) در لغت به معنای مجموعه شرایط یا واقعیت هایی است که یک موقعیت یا شرایط را در بر می گیرد و همچنین به معنای شرایطی که چیزی در آن اتفاق می افتد و به شما کمک می کند تا آن را درک کنید. مراد از زمینه همان متن بستر و محیطی است که معماری در آن شکل می گیرد و هم محتوا و شکل را در بر می گیرد. زمینه گرایی در معماری. معماری زمینه گرا به ضرورت توجه به محیط پیرامون اثر معماری تأکید دارد و بر این باور است که توازن میان معماری و محیط می تواند هم برای خود اثر و هم برای زمینه عاملی مؤثر و تقویت کننده باشد. زمینه گرایی الگویی است برای خلق محیط مطلوب تر لذا شناخت و آگاهی بیشتر و درکی عمیق تر نسبت به زمینه و محیط برای معماران و طراحان امری ضروری و اجتناب ناپذیر است. معماری زمینه گرا تلاشی است برای نشان دادن توان محیط مطلوب بصری در مقیاسی کلان تر از معماری پیام معماری زمینه گرا ضرورت توجه به محیط کالبدی پیرامون اثر معماری است.
ژاک ریوِت (فرانسوی : Jacques Rivett; زاده ۱ مارس ۱۹۲۸- درگذشت ۲۹ ژانویه ۲۰۱۶) کارگردان، فیلمنامه نویس و منتقد سینمایی اهل فرانسه بود. او به همراه گروهی شامل فرانسوا تروفو، ژان-لوک گدار، اریک رومر و کلود شابرول از نسل فیلمسازان موج نوی سینمای فرانسه بودند که همگی فعالیت خود را با نوشتن نقد در مجله معروف کایه دو سینما که از آن به عنوان معرف و بنیان گذار سینمای موج نوی فرانسه یاد می شود، آغاز کردند. کارگردان و منتقد معروف فرانسوی، فرانسو تروفو دربارهٔ ریوت می گوید: «مردی از فراسوی رؤیا و تعلیق که تا کنون آن طور که می بایست شناخته نشده و قدر ندیده است.» ریوت در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۶ در ۸۷ سالگی و در حالی که از بیماری آلزایمر رنج می برد، در گذشت. زندگی نامه. ژاک پیر لوئیس ریوت در اول مارس ۱۹۲۸ در روان دیده به جهان گشود. پدرش با آن که داروساز بود ولی به نقاشی و اپرا نیز بسیار علاقه مند بود. عشقش به سینما در سال های کودکی با خواندن کتابی از ژان کوکتو آغاز شد. ۲۱ ساله بود که اولین فیلم آماتوریش را با یک دوربین ۱۶ میلیمتری ساخت.
نشان رامفورد نشانی است که انجمن سلطنتی بریتانیا به طور متناوب و هر دو سال یک بار، به پژوهش گرانی در اروپا که به کشف های بزرگ در زمینه ویژگی های حرارتی و نوری مواد و موضوعات پیرامونی آن رسیده باشند اهدا می کند. نخستین نشان رامفورد در سال ۱۸۰۰ اهدا شد و اهدای آن تا کنون ادامه دارد. کمیته جوایز دانش های فیزیکی انجمن سلطنتی برنده این نشان را برمی گزیند. نشان. نشان رامفورد از جنس نقره است و بهای آن نزدیک به ۱۰۰۰ پوند بریتانیا است.
فار کرای یک بازی ویدئویی در سبک تیراندازی اول شخص است که در ۲۴ مارس ۲۰۰۴ توسط شرکت یوبی سافت برای مایکروسافت ویندوز منتشر شد. این اولین قسمت از مجموعه بازی های "فار کرای" محسوب می شد که دنباله ای نیز با عنوان فار کرای ۲ برای آن در سال ۲۰۰۸ به بازار عرضه شد. داستان. جک کارور پس از رها کردن گذشته ی تلخ و اسرار آمیزش در نیروهای ویژه، به کار قایقرانی خصوصی در جنوب اقیانوس آرام می پردازد. یک گزارشگر به نام والریا کنستانتین، جک را استخدام می کند که او را مخفیانه به مجمع الجزایری دورافتاده میکرونزی ببرد تا بتواند بر روی زوایای ناشناخته ای از بقایای جنگ جهانی دوم تحقیق کند. وقتی آن ها به دریا نزدیک می شوند، والریا با جت اسکی به سمت ساحل می رود و جک مشغول لنگر انداختن می گردد. وقتی والریا به ساحل می رسد، قایق جک با اصابت موشک مزدوران ساکن جزیره نابود می شود. هر چند جک سعی می کند فرار کند و جان خود را نجات دهد، اما در میان آب های گرمسیری آنجا گرفتار می شود. جک تصمیم می گیرد تنها دوستش را که در میان جنگل گمشده پیدا کرده و نجات دهد. جک در حالی که از یک حمله ی دیگر فرار می کند، از هوش می رود و وقتی به هوش می آید متوجه می
شود که درون یک دژ قدیمی ژاپنی قرار دارد. او در همانجا مزدوران را می یابد و متوجه می شود که به دنبال او می گردند. جک در آنجا یک دستیار دیجیتال شخصی می یابد و از طریق آن با کسی که خود را دویل معرفی می کند، آشنا می شود. جک با کمک دویل به راهش ادامه می دهد و با کشتن مزدوران و پیش رفتن در یک کشتی به دنبال والریا می گردد، اما او را نمی یابد و تنها به اطلاعات دست پیدا می کند. دویل برای جک توضیح می دهد که او سرپرست یک گروه علمی در جزیره بوده و به اطلاعات دست یافته که نشان می دهد شخصی به نام کریگر در جزیره دست به آزمایش های زیستی پیچیده ی غیرقانونی می زند و مزدوران را نیز برای این استخدام کرده که کسی نتواند به دارایی ها و تحقیقاتش ضربه ای بزند. آشکار شده است که آزمایش هایی که در استحکامات جزیره انجام می شود بر تغییرهای ژنتیکی تمرکز دارد. کریگر یک سِرُم جهش زا به دست آورده و با استفاده از آن می خواهد موجوداتی با هوش، قدرت، پایداری، سرعت و توانایی های رزمی فوق العاده ای تولید کند. او تا به حال این سرم را روی موجودات نخستی سان جز انسان، مانند شامپانزه و میمون آزمایش کرده است. در اثر تزریق سرم تمام جنبه های مورد نظر کریگر
در موردهای آزمایش افزایش یافت، اما سرم یک اثر جانبی نیز ایجاد می کرد و آن ها را به موجوداتی غول شکل تبدیل می کرد که بسیار بی عاطفه و مشتاق کشتن بودند. دانشمندان بر روی این غول های جهش یافته نام تریجن نهادند. دکتر کریگر، به این امید که موجودات جهش یافته ی ساخته ی خودش از او اطاعت کنند، دی ان ای خود را در سرم گنجانده بود. جک با این جهش یافته های بدسگال در مراکز آزمایشی جزیره مبارزه می کند. طولی نکشید که جک به کشف تازه ای دست می یابد: کریگر به جز نخستی سانان، بر روی انسان هم این آزمایش را انجام داده بود. او سربازان مزدور را مجبور می کرد تا بر خلاف میلشان سرم را تزریق کنند تا بتواند سرم و پیشرفت فاکتورهای فرمان پذیری را آزمایش کند. به مرور مشخص می شود که این تریجن ها به مشکل بزرگی برای مزدوران بدل شده اند. آن ها از ساختمان آزمایشگاه فرار کرده و علیه مزدوران شورش می کنند و دست به تاراج می زنند. جک در نهایت والریا را می یابد، اما در حالی که مأموران کریگر او را سوار هلی کوپتر می کنند تا به یک مکان جدید منتقل کنند. جک در لحظه ی آخر چرخ هلی کوپتری که در حال صعود است را می گیرد، اما وقتی که حواس مأموران به او پرت شده
است، والریا می تواند از هلی کوپتر بیرون پریده و جک را نیز با خود همراه می کند و آن ها در دریا سقوط می کنند. وقتی آن ها به ساحل می رسند، والریا می گوید که گزارشگر نیست و در واقع مأمور سیا است و مأموریت یافته جلوی اقدامات کریگر را بگیرد. والریا پیشنهاد می کند که جزیره را بین خودشان تقسیم کنند تا سریع تر بتوانند به نتیجه برسند و جک راهی یک مرکز عملیات اصلی می شود. جک پایگاه را از بین می برد و باعث کلافگی مزدوران می شود. در همین موقع والریا به کشف بزرگی نائل می شود و درباره ی مدرکی اطلاع می یابد که به منبع تریجن ها مربوط می شود، اما آن مدرک داخل ایستگاه نیروی جزیره است، اما این ایستگاه در آب غرق شده و همچنین در محاصره ی تریجن ها قرار دارد. جک والریا را نجات می دهد و سپس وارد ایستگاه می شود. موقعیت در آنجا سخت تر از قبل است، چرا که تفنگداران معمولی کشته شده و ایستگاه تحت اختیار تریجن هاست. در نتیجه کریگر مأمورهای نخبه تر خود را که از هوش و قدرت بیشتری برخوردارند، مأمور حفاظت از جزیره کرده است. جک و والریا باز هم از جدا می شوند و هنگامی دوباره به هم می رسند که جک فرمانده ی مزدوران، کرو را پیدا کرده و کشته است. با ا
طلاعاتی که از جسد کرو می یابند، می فهمند که کریگر یک سلاح هسته ای دارد که می خواهد اگر پروژه اش شکست خورد، از آن به عنوان شکست امن استفاده نماید. بعد از آنکه وزارت دفاع داده های والریا را بررسی می کند، او و جک به پایگاه مردابی می روند، که در آنجا سرم تریجن ها را تولید می کنند و سلاح هسته ای را می دزدند تا آن را فعال کنند و گزینه ی شکست امن کریگر را از بین ببرند. جک با این کار موافق نیست، اما والریا به او اطمینان می دهد که این سلاح کوچک و تاکتیکی است و اگر از پایگاه خارج شوند، دیگر خطری نخواهد داشت. پیش از آنکه آن ها سلاح را بیابند، دویل به آن ها هشدار می دهد که ممکن است توسط تریجن ها آلوده شوند و بهتر است پیش از آنکه این اتفاق رخ دهد، پادزهر این سرم را به خودشان تزریق کنند. درون آزمایشگاه، دویل به آن ها دستور می دهد سرنگ هایی که درون یک جعبه ی قرمز رنگ که بر آن علامت مخاطرات زیستی درج شده را به خودشان تزریق کنند و آن ها نیز چنین کرده و سپس به مسلح کردن بمب می پردازند. این بمب درست پس از آن که جک و والریا از آزمایشگاه خارج می شوند و منفجر شده و باعث می شود تا آن ها از هوش بروند. کریگر در همین موقع از پایگاه دی
دن کرده و بدن های ناهشیار جک و والریا را می رباید. جک در هلی کوپتر کریگر چشم بازکرده و کریگر و محافظانش و والریا را همراه خود می بیند. هلی کوپتر از روی یکی از جزایر بی سکنه می گذرد و جک می بیند که جزیره مملو از هزاران تریجن است و هر انسانی به آنجا می رفت به شکلی وحشیانه کشته شده و خورده می شد. کریگر سعی می کند دورنمایی از دنیای مورد انتظار خودش را به جک نشان بدهد. دنیایی که نژاد انسانی با این ابرانسانان عوض شده و آن ها دنیا را برای رهبر قدرتمندشان تسخیر می کنند. سپس یکی از محافظان کریگر با لگد جک را از هلی کوپتر به بیرون پرتاب می کند، اما جک با برخورد با شاخ و برگ درختان پیش از سقوط به زمین، می تواند شدت ضربه را کاهیده و جان سالم به در ببرد. همچنین یک اسلحه ی ام۴ نیز با ۱۰ گلوله همراه با او از هلی کوپتر پایین می اندازند. جک پیش می رود تا والریا را بیابد تا بتوانند از آنجا بگریزند. در بین راه او به یک سلاح خانه ی قدیمی رفته و برای خودش سلاح ها و گلوله های بیشتری برمی دارد. در همین موقع درمی یابد که بازویش کمی متورم و سبزرنگ شده است. جک به دویل اطلاع می دهد و دویل می گوید که باید پادزهر جلوی آن را بگیرد، اما اح
تمالاً انفجار مقدار زیادی از ماده ی سرم تریجن ها را در هوا پراکنده و این بلا سر خود دکتر کریگر هم آمده است. با این اوصاف، جک برای یافتن کریگر به راه افتاد. جک به دفتر کریگر که در بالای یک آتش فشان فعال است، رسیده و والریا را آنجا می بیند که به شدت بیمار به نظر می رسد و پوستش سبز رنگ شده و علائم اولیه ی تغییر به جهش یافته ها را نشان می دهد. جک با کریگر که همچون او و والریا درگیر سرم شده و حال به یک شبه جهش یافته بدل شده مقابله می کند و او را شکست می دهد. جک از کریگر در حال مرگ می پرسد که پادزهر این سرم کجاست و کریگر پاسخ می دهد که این سرم تنها می تواند هنگامی که به صورت زیرپوستی تزریق شود، تأثیرگذار باشد. پس از مرگ کریگر، دویل خودش را به یکی از مناطق نزدیک آنجا می رساند و افشا می کند که سرنگی که آن ها به خود تزریق کرده اند، پادزهر نبوده و ماده ی جهش زا درون رگ هایشان جاری است. درواقع دویل آن ها را فریب داده تا خودشان را آلوده کنند و کریگر را بکشند. جک که متوجه خیانت دویل شده، او را تهدید می کند که اگر پادزهر را به آن ها ندهد، او را می کشد، اما دویل پاسخ می دهد که تریجن ها که کریگر را پدر خودشان می دانستند، از