Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جعفرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۵ نفر (۷۳خانوار) بوده است.
جگارگ، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲ نفر (۴خانوار) بوده است.
خرم دشت (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
فَرْخی (به زبان فروی: فَرْوی) شهری در بخش مرکزی شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان ایران است که تا مرکز استان ۴۰۰ کیلومتر فاصله دارد. این آبادی در عرف زبان فارسی فَرُّخی تلفظ می شود. شهر فرخی در ۵۴ درجه و ۵۵ دقیقه طول شرقی و ۳۳ درجه و ۵۱دقیقه عرض شمالی و در ۴۰۰ کیلومتری شرق اصفهان قرار دارد. فرخی از شرق به شهر خور و از غرب به روستای چاهملک و از جنوب به روستاهای جعفرآباد و ابراهیم آباد و از شمال به کوه های کم ارتفاع فرخی محدود می شود. شهر «فرخی» از توابع شهرستان خور و بیابانک در تاریخ ۱۶/۹/۱۳۸۸ با موافقت هیئت دولت و به استناد ماده ۱۳ قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری به شهر تبدیل شد. این شهر با جمعیتی بیش از چهار هزار و ۶۰۰ نفر در ۱۵ کیلومتری غرب شهر خور، مرکز شهرستان خور و بیابانک قرار دارد. فرخی آب و هوایی گرم و خشک دارد و حیات آن به چند رشته قنات وابسته است که قدیمی ترین آن به طول ۹ کیلومتر است. شغل اهالی این شهر بیشتر کرباس بافی، قالی بافی و کشاورزی است. گندم، جو، خرما، پنبه و تخمه آفتابگردان از مهم ترین محصولات شهر فرخی است. اکثریت مردم به زبان فروی از زبان های ایران مرکزی و اقلیت به زبان فارسی سخن می
گویند. جمعیت. این شهر در شهرستان خوروبیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۹۶۸ (۹۰۹ خانوار) بوده است. پیشینه. از زمان پیدایش شهر «فرخی» اطلاع درستی در دست نیست اما در جنگ نامه امام زاده روستای پیاده (بیاذه) از مزرعه ای به نام «فرخ» یاد شده است که به احتمال زیاد همان «فرخی» است. این شهر در گذشته به «دارالامان» نیز شهرت داشته که حریم آن تا شعاع سه کیلومتری بوده است و کسانی که از حاکمان جور در امان نبودند خود را به شهر فرخی نزد قاضی می رساندند و او نیز آنان را پناه می داد. در دوره قاجاریه خور و بیابانک را قرای سبعه می گفتند و بنا به نوشته اعتمادالسلطنه در مرآت البلدان این قراء عبارت بودند از: خور، جندق، فرخی، مهرجان، بیاضه، اردیب، گرمه. از نوشته های مورخین و جغرافیدانان چنین بر می آید که منطقه شهرفرخی (بیابانک) به تناوب جزیی از استان یزد، خراسان، قومس (سمنان) به شمار می رفته است. در قرن چهارم و پنجم هجری از توابع خراسان و یزد و در دوران صفویه و قاجاریه از توابع یزد و سمنان بوده است. اسناد راهگشا در این مورد، سفرنامه ناصر خسرو، نزهه القلوب حمدالله مستوفی قزوینی، احسن التقاسیم
مقدسی، المسالک و الممالک استخری، معجم البلدان یاقوت حموی، صوره الارض ابن حوقل و… می باشد. در سال ۱۳۰۳ هجری شمسی میرزا فتح الله علوی معروف به آقا ناصر که در حوزه علمیه یزد تحصیلات خود را به پایان رسانده بود، با سرمایه شخصی، مدرسه «فرخ» که جزء #اولین_مدارس_ایران محسوب می شود را در این روستا بنا نهاد. این مدرسه پس از وی توسط فرزند ارشد ایشان حسن الله علوی به کار خود ادامه داد. این مدرسه تا مقطع پنجم ابتدایی ادامه داشته و تحت نظر وزارت آموزش و پرورش وقت به فعالیت خود می پرداخته است. همچنین در این مدرسه از سال ۱۳۴۰ به دختران نیز آموزش داده شده است. شیوه خانه سازی. شهر فرخی از نوع متراکمند و خانه ها در مظهر قنات چشمه یا در راستای جوی آب پیش رفته اند. چنان که در شهر فرخی بافت قدیمی بر روی کانال قنات شهر بنا گشته است. مواد و مصالح خانه های روستایی از گِل و خشت و سقف خانه ها، گنبدی یا تخت با اندود کاهگل است. در دوران معاصر خانه ها به سبک و سیاق شهرهای بزرگ ساخته می ش مسجد جامع فرخی. از جمله آثاری است که به دستور «حاج سید میرزا مجتهد»، قاضی نامور خور و بیابانک در سال ۱۲۴۹هجری قمری بنا شده است. مسجد جامع فرخی واقع در مر
کز شهر می باشد که دارای دو شبستان است. یک شبستان برای بهار و تابستان و شیستان دیگر زمستانه است. اما به دلیل افزایش جمعیت و کمبود جا در مسجد فعلاً شبستان زمستانه مردانه و شبستان بهاره زنانه شده است. بنای این طبق مسجد جامع سمنان و با الگو برداری و معماری آن ساخته شده است. صحن شبستان بهاره دارای یک گنبد بزرگ می باشد و شبستان پاییزه در حدود یک متر پایینتر از شبستان بهاره و دارای گنبدهای کوچک با ستونهای بسیار بزرگ می باشد. این گنبدها در دو ردیف هشت تایی بنا شده است. سال تأسیس بنا بنا بر کتبه نوشته شده در جلو محراب بهاره به سال ۱۲۴۹ هجری قمری است طبق سنگ نوشته درون محراب شبستان بهاره. سنگ نوشته درون محراب در حال حاضر به دلیل کمبود جا به قسمت شبستان زمستانه مقداری اضافه شده است. تا چند سال پیش دو قرآن دست نوشته هم در مسجد بود که هنگام خاکروبی مسجد برای محرم می خواستند در چاه مخصوص قرآن و ادعیه بیندازند که آن زمان بنده نگذاشتم این کار را بکنند. الان نمی دانم این قرآنها در مسجد هست یا نه. قدمت این قرآنها طبق تاریخ تولد نام شخصی که در پشت آن ثبت شده بود بیش از صد سال بود. مسجد دارای اوقافی می باشد که صرف برگزاری مراسم
روضه خوانی در مناسبتها و اذان گو و خادم و امام جماعت می شود. ج) معرفی قنوات و مزارع فروی. ۱- قنات و دشت فرخی این قنات در حدود ۱۲ کیلومتر طول دارد و دارای چندین ده حلقه چاه به هم پیوسته می باشد و آب این قنات زمین ها و نخلستان اصلی فرخی را سیراب می نماید. این قنات بیش از ۷۰۰ دانگ آب می باشد و این دانگهای آب در طی ده روز و شب که دارای نامهایی می باشد در بین اهالی و صاحبان آب تقسیم می شود. ۲- قنات محمدآباد این قنات نیز کیلومترها طول دارد و آب آن دشت محمدآباد را سیراب می نماید و آب آن به صورت شبانه روزی بین صاحبان آن تقسیم شده است. ۳- قنات نورآباد دارای قنات و موتور آبی می باشد که زمین های کشاورزی نورآباد را سیراب می کند. ۴- قنات حاجی آباد متأسفانه آب این قنات خشک شده است. در گذشته آب و منطقه کشاورزی حاجی آباد از بهترین های روستا بود. بهترین محصولات در این دشت بدست می آمد؛ ولی متأسفانه آب آن خشک شد و هر چه کار کردند که از خشک شدن آن جلوگیری کنند نتوانستند. شاید هم دولت آنگونه که باید اهتمام نورزید. الان نخلهای آن نیز خشک شده است و لم یزرع افتاده است. ۵- قنات اصحابیه طول قنات این مزرعه کمتر است و مقدار زمین کشاورزی
آن نیز کم می باشد و دارای موتور آب با یک چاه عمیق می باشد. ۶- مزرعه عزیزآباد دارای زمین های کم و آب کمی است و در حال خشک شدن است. ۷- مزرعه حیدریه دارای چند حلق چاه به هم پیوسته و یک موتور آب است. ۸- مزرعه جلال آباد در کنار مزرعه حیدریه و شبیه به آن می باشد. ۹- مینو دشت دارای موتور آب و مزارع کشاورزی است. د) معرفی محصولات کشاورزی. مهم ترین محصولات کشاورزی فرخی شامل محصولات زیر می باشد: الف) خرما مهم ترین محصول کشاورزی منطقه است. این شهریکی از مناطق نخل خیز کشور است که از جنوب غرب ایران شروع شده و در این منطقه به پایان خط تولید خود می رسد. به دلیل آب و هوای گرم و خشک منطقه این محصول کشت فراوان دارد ولی به دلیل کم بودن دوره گرما در اکثر سال ها این محصول مرغوب نمی باشد. خرماهای این شهر دارای نمونه های است مانند: کرمانی – قسی – بادامی و … ب) گندم ج) جو د) تخمه آفتابگردان هـ) پنبه و) پسته ز) ارزن ح) شلغم و سبزیجات پوشش های گیاهی مهم. بادام تلخ: در گویش فروی متفاوت تلفظ می شود. مغز بادام تلخ را برای از بین بردن سم آن چندین بار در آب می جوشانند. موژو نام دیگری است که به این درخت می دهند. از چوب آن برای تهیه بیل، کلن
گ، عصا و زغال استفاده می شود و از شاخه های آن سبد بافته می شود. از ریشهٔ آن که به روس معروف است برای دباغی پست مشک استفاده می کنند. تاغ: تاغ زرد: درختی با تنه قطور و انشعاباتی با رنک سبز روشن. تاغ سیاه: شبیه تاغ زرد با ساقه ای محکم تر. گز: سرخه گز: با رنگ سبز متمایل به قرمز با برگ های باریک و رشته مانند. شوره گز: با رنک سبز متمایل به سفید و برای استفاده احشام آن را در آب می شویند تا شوری آن از بین برود. کوره گز: بزرگتر از ۲ گز دیگر است و برای دام مناسب نیست و برای جلوگیری از نفوذ شن در مزارع بکار می رود. اشنان (اشنون - اشنیان)*[۱]: این گیاه از خانواده اسفناجیان و بوته ای می باشد و ارتفاع آن تا ۱۵۰ سانتی متر هم می رسد. برگ رسیدهٔ آن را آسیاب کرده و به عنوان پودر رختشویی بکار می ببرند. پوشش گیاهی و جانوری شهر فرخی (بیابانک). از جمله پوشش های گیاهی این شهر می توان به تاغ، گز، هنگ (انقوزه)، روناس، اسکمبیل، اشنو، قیچ، ریواس، پر سیاوش، بنه، بادام کوهی، انجیر کوهی، قدومه، خارشتر، مارچوبه، آویشن، زیره سیاه، حنظل (هندوانه ابوجهل) اسفند و شیرین بیان که در گویش محلی به مدکی معروف است که اغلب این گونه ها جنبه طبی و صنعتی
دارند اشاره کرد. حیات وحش شهر فرخی (بیابانک). حیات وحش: در شهرفرخی (بیابانک) در حال حاضر زیستگاه بسیاری از گونه های حیات وحش از قبیل:کل و بز، قوچ و میش، پلنگ، یوزپلنگ، جبیر، خرگوش، قمری، کبک و تیهو، با قرقره، آهوبره، روباه شنی، روباه معمولی، گرگ، کبوتر وحشی، عقاب طلایی، انواع زرد پرها، وسایر گنجشگ سانان، کاراکال، سیاگوش، گربه وحشی، سمور، انواع مارها وافعی ها و… می باشد و درگذشته ای دور زیستگاه مناسبی برای آهو و گورِخرآسیایی بوده است. محصولات عمده این شهر؛ گندم، جو، پنبه، ارزن، تخمة آفتابگردان، پسته، سنجد، خرما، انجیر، زردآلو و بادام کوهی است. طناب بافی و فرشبافی با طرح نایینی از صنایع دستی آن است. اهالی عمدتاً به دامداری و باغداری مشغول اند ساعت خوش کردن در فرخی. یکی از برنامه های زیبا و قدیمی در شهر فرخی ماجرای ساعت خوش کردن است. این مراسم که در میان کشاورزان شهر برگزار می گردد بدین صورت است: برای کاستن از گرمای زیاد کویر در تابستان فرخی ها یک سنت قدیمی به نام ساعت خوش کردن برگزار می کنند. ابتدا شخصی خوش نام و اغلب از سادات محل را برای این کار انتخاب می کنند. بامداد یک روز از نیمه دوم مردادماه این شخص اولین
کسی است که زمینی را در آن سال به زیر کشت می برد. صبح آن روز که اغلب بعد از نماز صبح می باشد ابتدا چاووش به چاووشی می پردازد و مردم را آگاه می سازد. پس از جمع شدن کشاورزان بر سرزمین انتخاب شده شخص منتخب برنامه کشت و آبیاری را انجام می دهد. در این زمین بیشتر شلغم و جو توامان کشت می شود. کشاورزان با سلام و صلوات در هنگام کشت با شخص ساعت خوش کن همراهی می کنند. پس از بذر پاشی و آبیاری توسط شخص منتخب از طرف شخص منتخب مردم به صرف چای و صبحانه در کنار همان زمین دعوت می شوند. پس از صرف صبحانه و دعا برای فراوانی محصول در آن سال این برنامه به پایان می رسد. در چند سال اخیر شخص منتخب برای این کار مرحوم آقای سید مجتبی نبوی بوده است. مراسم شهر فرخی (بیابانک). سوگواری محرم دوماه محرم و صفر به ویژه دهه اول ماه محرم برپائی مجالس عزاداری شوری دیگر می گیرد. شب هنگام مسجدها آکنده از عزادارن است ودسته های سینه زنی و زنجیرزنی به راه می افتند وافرادی که نذر و نیاز دارند در این ایام از عزاداران حسینی پذیرائی می کنند. نخل گردانی روز پنجم محرم الحرام مردم درحسینیه ها جمع شده نخل و علم به پا می کنند یعنی به آن ها جامه های رنگین می پوشن
د و آینه و شمشیر می آویزند و پس ازتزئین نخل و علم را در خیابان ها و کوچه ها حرکت داده و مردم در این روز نیز قربانی هم می کنند از شب ششم تا شب یازدهم نخل بردوش جوانان درحسینیه در میان جمعیت به حرکت در می آید و چاووش به چاووشی می پردازد و در پایان هر بیت شعری که چاووش می خواند حاملان نخل آن را به شدت می جنبانند و زنگهای آن را به صدا درآورند نخل سمبلی از کاروان حسین (ع) است در روز عاشورا جامه نخل به صورت نیمه افراشته درمی آید که نشانه ای از شهادت شهدای کربلا و سمبلی از یک کاروان ستم دیده را می نمایاند. هر شب هنگام نخل گردانی مراسم علم گردانی هم انجام می گیرد. علم را یکی از سادات بر شانهٔ خود حمل می کند. علم گردانی روز نهم محر هر سال در فرخی و قصبات آن مراسمی به نام علم گردانی انجام می گیرد. علم به هر خانه ای که وارد می شود، اهل آن خانه در سوگ عزیزان خود و حسین شیون و ناله می کنند. فرخی در لغتنامه دهخدا. دهی است از دهستان جندق بیابانک بخش خور بیابانک شهرستان نائین، واقع در ۱۴هزارگزی شمال باختری خور، متصل به راه خور به جندق. ناحیه ای است واقع در جلگه، معتدل و دارای ۶۳۲ تن سکنه. از قنات مشروب می شود. محصولاتش غلات
و خرما است. اهالی به کشاورزی گذران می کنند. هنر دستی زنان کرباس بافی است. راه ماشین رو دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۱۰) کشتزارهای پیرامون این شهر مانند «سلمگان»، «حاجی آباد»، «عزیزآباد»، «مهدی آباد»، «فرح آباد» و «سیدآباد» هم اینک خالی از سکنه است. از جمله مزارع تازه احداث شدهٔ این شهر می توان به «نوشهر»، «برادران»، «اسلام آباد»، «طالقانی»، «سفیدرود» و «گلشن» اشاره کرد. فرخی پس از انقلاب ۱۳۵۷ از امکانات و خدمات ویژه ای مانند مرکز بهداشتی درمانی، راهنمایی دخترانه، دبیرستان پسرانه و دخترانه، مهد کودک، مخابرات، پست بانک، دهداری، دهیاری، شهرداری، مرکز فنی و حرفه ای، پایگاه بسیج و خوابگاه دانشگاه برخوردار شده است.
ده بالا (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
میان آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
نصرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ١٤٠٢، جمعیت آن ٧نفر (٣خانوار) بوده است. مزار. در قبرستان این روستا افرادى همچون محمدعلی سلمان ،استادعلی سلمان، علی اکبر سلمان،ربابه سلمان و...مدفون هستند آب و آبادانی. در گذشته زمین های کشاورزی(دشت ها)در روستا به وسیله آب قنات این روستا موسوم به قنات نصرآباد آبیاری میشد.این قنات که حدود ٢/٥کیلومتر طول دارد نزدیک بیست سال قبل به طور کامل خشک شد و امروزه زمین های کشاورزی به وسیله چاه های آب آبیاری میشود این روستا دارای دو آب انبار(حوض) است که در فصول سرد سال آب را برای استفاده در فصول گرم ذخیره میکردند امروزه با وجود شیر های آب آشامیدنی دیگر نیازی به استفاده از حوض نیست
آبادان (خور)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خوروبیابانک در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷ نفر (۴خانوار) بوده است.
چاه افضل (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
چاهملک ، روستایی از توابع شهرستان خوروبیابانک در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۳۰۲ نفر (۳۷۰خانوار) بوده است. در مورد احداث این روستا گفته اند:موقعی که شاه عباس از راه کویر به مشهد می رفته است در محل فعلی چاه ملک چاهی حفر نموده است،وبه همین مناسبت اینجا به چاه ملک مشهور شده است.نقل دیگر این است که آبادی چاه ملک در سال 1275 هجری قمری توسط فامیل های رحمانی و افلاکی و غلامرضایی پایه گذاری شده است. چاهملک دشت وسیعی دارد و محصولات آن خرما، گندم، جو، پنبه، هندوانه(دیمی)، گوجه فرنگی، بادمجان،انگور و انار است. چاهملک دارای مسجد، حمام، مدرسه ی دخترانه و پسرانه است. اغلب مردم به کشاورزی و قالیبافی وگروهی به فعالیتهای دیگر من جمله میکانیکی و بنایی مشغولند. مردم این روستا از هوش ذاتی در مورد مسائیل فنی و ابداعات صنعتی برخوار بوده و در منطقه به این موضوع معروف هستند. در اطراف چاهملک چند مزرعه وجود دارد که عبارتند از: 1-قادرآباد که درسال1335ش احداث شده است 2-آبادان که درسال1325ش توسط جندقی ها احداث شده است 3-اکبرآباد1328ش(مزرعه ش
یخیها) 4-نودشت که زمینی حاصل خیز دارد و 33سال پیش احداث شده است 5- هاشم آباد 6-امیرآباد 7-همت آباد 8- پشت کوه و ... چاه ملک شهر خورشید شهر آفتابگردان شهر گل انار شهر مردان غیور و زنان نجیب شهر جوانان پرشور و دلیر چاه ملک در 40 کیلومتری مرکز شهرستان خور و بیابانک و 340 کیلومتری مرکز استان اصفهان در مسیر طریق الرضا قرار دارد. حدود 300 سال قدمت دارد . یکی از قطب های کشاورزی شهرستان و یک روستای صنعتی و دارای کارگاه های مختلف می باشد. از افتخارات این روستا سی و یک شهید اهدایی مردم روستا در راه دفاع از میهن و اسلام می باشد.
قادرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۶ نفر (۲۲خانوار) بوده است.
نودشت، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بیابانک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
بهاآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جندق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
چاه گیر، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جندق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
مصر (نام های پیشین: چاه دراز، کلاته یوسف، مزرعه یوسف)، روستایی از توابع شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان است. این روستا در دشت کویر ایران و در ۴۵ کیلومتری شرق فرخی و در ۶۰ کیلومتری شمال خور واقع شده است. روستای مصر یا کویر مصر درست در میانه راه دامغان به نائین و اصفهان قرار دارد. مصر به همراه دو روستای بسیار کوچک دیگر به نامهای امیرآباد و فرحزاد دریک خط شمالی– جنوبی به طول حدود ۶ کیلومتر واقع شده اند. بخشی از فیلم خیلی دور، خیلی نزدیک در این روستا فیلم برداری شده است. این کویر که یکی از جذاب ترین و باشکوه ترین نقاط توریستی و طبیعی ایران به شمار می رود سالانه میزبان تعداد زیادی از گردشگران و کویرنوردان داخلی و خارجی است. ریشه نام روستا. چندین سال پیش بنیان گذار این روستا فرد سرمایه داری به نام یوسف بود که به شبانی و چراندن گوسفندان می پرداخت. عمر این روستا شاید بیشتر از ۱۰۰ سال نباشد، اما همه آن را به نام مزرعه یوسف می شناختند تا آنکه قنات های روستا خشک و کم آب شد و یوسف را مجبور به حفر چاه با موتورهای دیزلی انگلیسی کرد. چند سال بعد از بهره برداری از این چاه، دوباره سفره های زیرزمینی آب پائین تر رفت تا ای
نکه یوسف چاه عمیق تری را حفر کرد؛ به همین دلیل اهالی روستاهای همجوار، این روستا را «چاه دراز» نامیدند. اما از آنجا که یوسف این نام را دوست نداشت، از اهالی روستا درخواست کرد که چون نام وی یوسف است و داستان یوسف پیامبر نیز در سرزمین مصر اتفاق افتاد بود، از آن به بعد نام این روستا را مصر بنامند. اهالی روستا نیز به دلیل احترام زیادی که برای یوسف قائل بودند، این روستا را «مصر» نامیدند. یوسف دستور داد تا در وسط روستا نیز خیابان عریضی به طول حداقل ۵۰۰ متر احداث شود. او در پاسخ به ابهامات اهالی که می گفتند روستای ما کوچک است و نیازی به احداث این خیابان عریض و طویل نیست، می گفت که در آینده ای نزدیک اینجا معروف و پرتردد می شود. جالب اینکه این پیش بینی یوسف درست از آب درآمد و اکنون گردشگران زیادی از این روستا بازدید می کنند؛ به نحوی که اکنون این روستا یکی از مقاصد مهم طبیعت گردی در ایران به شمار می آید. شرح روستا. در ورودی روستا دو طاق کوچک مقابل هم قرار دارد که داخل یکی ژنراتور بزرگی وجود دارد که برق مصر و روستای هم جوار آن را (فرحزاد) از این طریق تأمین می گردد و دیگری تنها مغازهٔ روستا می باشد که مجهز به خط تلفن ثابتی
است که ارتباطات مخابراتی ساکنان یا احیاناً مسافران را برقرار می کند. هم اکنون استفاده از تلفن همراه میسر می باشد جاذبه های گردشگری روستای مصر. وجود چاه آب عمیق، سرسبزی منطقه بیابانی و کشت درخت گز جهت جلوگیری از جابجایی شن های روان، بلوار به عرض حدود ۵۰ متر داخل روستا، وجود خانه های قدیمی و بازسازی آنها جهت اسکان توریست، موتور سواری، شترسواری در کویر و از همه مهم تر وجود نیزارهایی وسیع و سرسبز در فاصله ۵ کیلومتری روستا و وجود تپه های شنی در اطراف آن از جمله عواملی هستند که باعث جذب توریست در دل کویر گشته است و حضور توریست های خارجی برای دیدن عجایب کویر مرکزی ایران در آن فراوان است. بسیاری از منجمان ایرانی و خارجی آسمان صاف و تاریک این مکان را برای برپایی کارگاه های رصدی خود انتخاب می کنند و همچنین بسیاری از عکاسان از طبیعت کویری آنجا برای عکاسی استفاده می نمایند. جمعیت. این روستا در دهستان جندق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۳ نفر (۴۱خانوار) بوده است.
حسین آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در بخش خور و بیابانک شهرستان نائین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶ نفر (۱۱خانوار) بوده است.
روستای هفتومان یک روستای زیبا در دل کویر با جاذبه های توریستی است. این روستا یک روستای منحصر به فرد از نظر جذب و حمایت از سرمایه گذاران در زمینه سنگ های تزئینی است. وجه تسمیه آن از اینرو بوده که هفت رشته کاریز یا قنات داشته است و بر این اساس به آن هفتومان می گویند. کویر مرکزی ایران که به دشت کویر موسوم است در بخش شمال فلات ایران قرار دارد. این چاله زمین شناسی از خشک ترین نواحی ایران است، بزرگ ترین بیابان بسته محصور در خشکی کره زمین به شمار می رود. کویر آسمان نیلگون و پرستاره ای دارد‏، که سرا پرده ملکوت خداست. نگریستن به آسمان، ناظرین را به اندیشیدن و سیر آفاقی وامی دارد که پختگی فکری‏، رشد عقلی و شکوفایی اندیشه ها واستعدادها، ارمغان آن است. مهتاب کویر مهربان است و آرامش بخش، افق گسترده کویر که نه فرازی دارد و نه نشیبی، انسانهایی گشاده رو، مهربان و مهمان نوازی را بار آ ورده است. روستای هفتومان واقع در بخش نیمه کوهستانی این شهرستان در زمره مناطقی است که اهالی اش سالهاست درخت بنه کهنسالی را که یک عمر آزگار در مسیر زوار ثامن الائمه شاهد صادق رهپویان عشق بوده است، بعنوان میعادگاه نذر و نیازشان برگزیده اند. این روس
تا و درختش با آب و هوای خوبش در گذشته، یکی از منازل عبور کاروان های زیارتی از دل کویر بوده است. روستای هفتومان در لابلای مناطق نیمه کوهستانی شهرستان خور و بیابانک واقع است. هفتومان اکنون حدود۱۷۰ نفر جمعیت دارد که اکثراً از راه کشاورزی و دامداری امرار معاش می کنند. در ۲۰۰ متری شرق این روستا و از دل یک تخت سنگ (با محیط ۲۰ متر و ارتفاع سه متر)، درخت بنه ای سر برآورده که با تنه قطورش معلوم است عمر درازی دارد. در تاریخ ۱۳۹۲/۲/۲۰ با حضور مسئولین شهرستان خور و بیابانک - نائین و اصفهان، خانه سنتی هفتومان افتتاح شد. وضعیت جغرافیایی. اصفهان- شهرستان خوروبیابانک- روستای هفتومان فاصله تا اصفهان ۳۶۰ کیلومتر فاصله تا نایین ۲۴۰ کیلومتر فاصله تا خور ۷۰ کیلومتر این روستا در ۳۳ درجه و ۳۱ دقیقه شمالی و ۵۴ درجه و ۴۵ دقیقه شرقی قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۱۶۸ متر می باشد. جمعیت. این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۴ نفر (۴۱خانوار) بوده است. هفتومان، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان خوروبیابانک در استان اصفهان ایران است.
آبگرم (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
اُردیب(ordib)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۷ نفر (۷۱خانوار) بوده است.
عروسان گلستان ، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا با نخلستان های زیبا در ۱۰ کیلومتر ی روستای بیاضه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۵ نفر (۵۴خانوار) بوده است.
سلام آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
خنج (نائین)، نام روستایی دربخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۱۲خانوار) بوده است. جستارهای وابسته. فهرست روستاهای ایران روستای خنج در جنوب شهرستان خور و بیابانک واقع شده است و با مرکز شهرستان بیش از ۵۰ کیلومتر فاصله دارد. روستای خنج یک روستای قشلاقی است و ییلاق ان روستای دادکین در ۲ کیلومتری آن می باشد که در دل کوه قرار گرفته است. قبل از برق رسانی به روستای خنج در دهه ۶۰ مردم در اواسط بهار به دادکین می رفتند و در خانه باغ های خود سکونت می گزیدند. نام این ۲ روستا در اسناد دولتی قدیمی و در عرف مردم با هم ذکر می شده است. روستای خنج و دادکین؛ پست خنج و دادکین؛ دبستان خنج و دادکین. روستای خنج در دامنه کوه قرار دارد و دارای ۲ چشمه پسلار و بالا می باشد و چشمه زاره که برای آب شرب استفاده می شده است چندین سال است که خشکیده است. بیش از ۵۰ سال است که این روستا دارای آب لوله کشی و تمام خانه ها دارای حمام خصوصی می باشد. اما دادکین دارای باغات سرسبز و نوچنگ های متعدد بوده است. درختان کهنسال سر
و آن در پایین دادکین و در بالای آن چشمنوازی می کرد. درختان پایین در ۲۵ سال قبل بر اثر شدت باد افتادند و از بین رفتند ولی ۲ سرو کهن ۷۰۰ ساله در بالای دادکین همچنان پابرجا می باشند و خطر خشکسالی و بی آبی و عدم توجه اهالی آنها را تهدید می کند. و در سال ۱۳۹۸ یکی از این ۲ درخت سرو کهن ۷۰۰ ساله به دلیل جاری نشدن طولانی مدت آب در جوی آبیاری دادکین (به دلیل استفاده از لوله های پلی اتیلن برای جابجائی و انتقال آب) خشک شد. آب دادکین از چشمه بندره در ۲ کیلومتری عمق رودخانه دادکین در بالادست این روستا تأمین می شود. آب چشمه در قدیم از طریق جو به استخر دادکین می رسید ولی نزدیک به ۳۵ سال است که بوسیله لوله پلی اتیلن که در همان جو قرار داده اند این آب به استخر دادکین منتقل می شود. رودخانه خنج که کوه های دادکین شروع می شود و از کنار خنج می گذرد یکی از رودخانه های فصلی است که معمولاً هرساله ۲ بار سیل بزرگی از آن عبور می کند و آبادی های زیردست را تهدید می کند. قرار بود سدی در بالا دست دادکین بسازندکه علی رغم ساخت جاده برای آن عملاً ساخت سد شروع نشده است. در غرب خنج و دادکین رودخانهٔ عظیم دیگری است که به رودخانه کمو معروف است. رو