Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تروخیو (پرو) شهری در ساحل شمال غربی کشور پرو است که در سال ۲۰۰۷ میلادی، حدود ۷۰۹٫۵۶۶ نفر جمعیت داشته است. تروخیو مرکز لا لیبرتاد است و سومین شهر پرجمعیت پرو است. در ساحل رود موچ، نزدیک دهانه آن در اقیانوس آرام، در دره موچه واقع شده است. به مناسبت اشتراک مساعی در جنگ استقلال پرو تروخیو دو بار به عنوان پایتخت این کشور نامزد شد. تروخیلو «مهد آزادی و مهد دادگستری در پرو» محسوب می شود. این شهر دارای جامعه هنری پر جنب و جوشی است. از جشنواره های تروخیو «جشنواره ملی مارینرا»، جشنواره بهار تروخیلو و جشنواره بین المللی کتاب که یکی از مهمترین رویدادهای فرهنگی کشور است. تروخیلو نزدیک به دو مکان مهم باستان شناسی است. یکی چان چان، از شهرهای معظم خشتی در جهان باستان، که در سال ۱۹۸۶ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی شناخته شد. دیگر معبد خورشید و ماه (بزرگترین هرم خشتی در پرو) است. مرکز شهر شامل نمونه هایی نفیس از معماری اروپایی به خصوص کلیسا است. اسقف اعظم کاتولیک روم در تروخیو مقر دارد. کاتولیک مذهب غالب اهالی است و ۱۰ کلیسا در دیوار شهر قدیمی واقع شده اند. در سال ۲۰۱۲ تروخیو توسط IBM برای شرکت در یک پروژه «چالش دقیق شهرها»
انتخاب شد که هدف آن بهبود ایمنی و ترابری از طریق فناوری است.
نسبت قیمت به درآمد یا نسبت P/E که نسبت قیمت به درآمد هر سهم می باشد، یکی از ابزارهای مهم برای ارزش گذاری سهام شرکت ها است. این نسبت به صورت نسبت قیمت بازار برحسب سهمی که بر درآمد سالیانه هر سهم تقسیم شده، به دست می آید: سود هر سهم / قیمت هر سهم = P/E نسبت قیمت به درآمد سهم بیانگر آن است که قیمت سهام شرکت، چند برابر میزان سود نقدی که شرکت به هر سهم خود تخصیص می دهد. به عبارت دیگر، این نسبت نشان می دهد که آیا قیمت سهام به نسبت سودی که بین سهامدارانش توزیع می کند، ارزش دارد. سرمایه گذاران بازار سرمایه معمولاً از P/E به عنوان ابزار نمایش ارزش شرکت یاد می کنند. این نسبت، رایج ترین نسبتی است که در بازار سرمایه، برای سرمایه گذاران دوراندیش دارای اهمیت بسیار زیاد می باشد. علت محبوبیت این نسبت، توانایی آن در بیان ارزش بازار و سود هر سهم به زبان یک عدد ریاضی است. هدف این نسبت بیان رابطه قیمتی می باشد که یک سرمایه گذار بر اساس چشم انداز آینده شرکت، برای سود پیش بینی شدهٔ هر سهم می پردازد و انتظار دارد تا به بهره وری برسد. مزایا. نسبت P/E منعکس کننده عقیده بازار دربارهٔ یک شرکت است و معمولاً نسبت P/E شرکت های خوب و روبه
رشد، پایین تر است. مقدار پایین این نسبت نشان دهنده خوش بینی به بازگشت سریعتر سرمایه از طریق دریافت سود هر سهم که منعکس کننده رشد امیدوار کننده شرکت است.زمانی که P/E بالا باشد یا شرکت به جای سوددهی ضرر دهی کند که با مقدار P/E منفی نمایش داده میشود بیانگر عدم وجود شرایط اطمینان به سهم شرکت و قابلیت بازگشت سرمایه و سودآوری آن تلقی می شود. همچنین P/E را میتوان در قیاس با نرخ بهره بانکی برای پیش بینی ارزش ریسک پذیری در سرمایه گذاری شرکت مورد نظر به کار برد؛ چرا که P/E با فرض ثابت ماندن در طی سال های متمادی نشانگر این است که ظرف چه مدت سرمایه گذار سودی معادل کل سرمایه گذاری خود در سهم مورد نظر به دست خواهد آورد. به عنوان مثال اگر P/E شرکتی ۸ باشد نتیجه گیری میشود که ظرف هشت سال سرمایه گذار به سود برابر با ارزش سهم خریداری شده میرسد. حال اگر نرخ بهره بانکی ۲۰ درصد سالیانه باشد سپرده بانکی در پنج سال به سرمایه گذار سودی برابر سرمایه اولیه میدهد. در چنین شرایطی اگر P/E سهامی بیشتر از پنج باشد (با فرض ثابت ماندن P/E و ارزش سهام) پیش بینی بازگشت سرمایه ای کمتر از نرخ بهره بانکی خواهد داشت. نسبت P/E همچنین نشان دهندهٔ سط
ح ریسک یک سهم است و هر چه بالاتر باشد، ریسک سهم هم بالاتر خواهد بود و در صورت منفی شدن بازار تمایل به فروش سهام با P/E بالا نسبت به سایر سهام افزایش می یابد. هنگامی که شرکت ها دوره رشد خود را پشت سر می گذارند سود آن ها تثبیت و نسبت P/E آن ها تعدیل می شود.
رزهای سرخ نام ترانه ای استودیویی اثر گروه آکوا که در سال ۱۹۹۶ خوانده شده است.
تئوشپا (Teušpâ) نخستین پیشوای کیمری است که نامش در الواح آشوری ذکر شده و برخی از محققان به ویژه لمان هائوپت و پراشک عقیده دارند که این اسطورهٔ باستانی همان تهماسپ است. اسلاف تراکیه، تروا از تبار کیمریان است. فعالیت نظامی تئوشپا. نخستین سال های سلطنت اسرحدون پادشاه جدید آشور بیشتر صرف اقدامات پیچ در پیچ سیاسی نظامی در بابل شد. ولی در سال - ۶۷۹ پ. م. - کیمریان به رهبری تئوشپا، به حدود آشور دستبرد زدند. در این باره سه گزارش محفوظ مانده است. اوح اسرحدون سپس از لشکرکشی آشوریان به نواحی مختلف جنوب شرقی آسیای صغیر سخن می گوید. دفع حملات تئوشپا در خاک آشور. آشوریان حملهٔ قبایل کیمری را به رهبری تئوشپا را در سال - ۶۷۹ پ. م. - به مرزهای خویش دفع نمودند. در همان سال عده ای از جنگجویان کیمری در برابر مزد به سپاهی گری در خدمت ارتش اسرحدون اشتغال داشتند زیرا که جریان به امر صلح یا هزیمت کیمریان انجامیده شد، یا لااقل با بخش از قبایل کیمری مصالحه بر قرار شد. در نتیجهٔ این اتحاد آشوریان نیرومندتر گشتند. باید لشکرکشی علیه فرمانفرمایان آسیای صغیر در همان تاریخ یا اندکی بعد از آن زمان دانست. برخی از محققان عقیده دارند در تمام وق
ایعی که اسرحدون از کیمریان صحبت می دارد در واقع کیمریان واقعی نیستند بلکه اغلب صحبت بر سر اسکیت های اشکودا در میان است. این موضوع زمانی بیشتر قوّت می گیرد که موضوع دربارهٔ سرزمین ماننا (آذربایجان) باشد. توجیه مخالفان نام تئوشپا. آنچه در کتب راجع به قیاس این تئوشپا با تئی سپ، نیای کورش، نوشته شده بر پایهٔ سوء تفاهمی قرار گرفته. نام پیشوای کیمری فقط به صورت یونانی آن اندکی با نیای کورش مشابهت دارد؛ تلفظ اصلی نام تئی سپ چائیش پیش است و محال است که این لفظ در زبان اکدی به صورت تئوشپا ادا شده باشد. تا-ی اکدی نمی تواند صورت چ را ادا کند. در روایت بابلی کتیبه بیستون تئی سپ شیش پیش و در روایت عیلامی کتیبه بیستون سیس پیش نامیده شده است. البته این نکته را باید در نظر داشت که گویش اکدی آشوری با بابلی فرق داشته و در این دوران این گویش بسیار تحت نفوذ زبان آرامی قرار داشته است، خصوصا پس از اینکه تیگلت پیلسر سوم زبان آرامی را زبان رسمی امپراتوری آشور قرار داد. تبدیل شدن "ش" به "ت" در زبان آرامی خصوصا در ابتدای واژه بسیار محتمل است، آنچنانکه به طور مثال شکل (واحد پول یا وزن) در میان رودان به "تکل" در زبان آرامی تغییر یافته ا
ست. دیاکونوف ایران شناس و زبانشناس روسی تبار در ردّ این نظر می گوید: اگر این فرض را که تئوشپا همان تئی سپ نیای کورش پارسی محتمل می شمردیم در آن صورت جنبهٔ ایرانی بودن کیمریان ثابت می شد. محتمل ترین توجیه نام تئوشپا تاواسپا مشتق از تاوا-ی اسکیتی است و اسپا به معنی اسب، اسب نیرومند یا دارای اسبان نیرومند است. توجیه موافقان نام تئوشپا. اینکه تئوشپا ممکن است با اصطلاح تئی سپ مترداف و یکسان باشد بر پایهٔ زبان شناسی تطبیقی استوار است. توجیه هر دو نام یا لقب یا صفت با تئ شروع می شود. تئوشپا، تئی سپ. و بخش دوم هر دو اصطلاح یعنی شپا در تئوشپا و سپ ( سپا ) در تئی سپ کاملاً هم ریشه و مترداف هستند و در کل می تواند هر دو اصظلاح لقب یک فرد بوده باشد. همچنین برخی از آثار و قرائن رابطهٔ فرهنگ و عقاید مشترک میان اورارتوییان و هخامنشیان را گواهی می کنند. اورارتوییان و کیمریان متفاوتند ولی مأمن نخست هر دوی ایشان آسیای صغیر و آسیای مقدم بوده است.
بازی های آسیایی زمستانی ۱۹۸۶ نخستین دوره بازی های آسیایی زمستانی بود که از ۱ تا ۸ مارس ۱۹۸۶ در ساپورو استان هوکایدو ژاپن برگزار شد. کمیته ملی المپیک ژاپن بود که برای نخستین بار در سال ۱۹۸۲ ایده برگزاری بازی های آسیایی زمستانی را مطرح نمود. کمیته المپیک آسیا در ۱۹۸۴ در سئول کره جنوبی تصمیم گرفت تا میزبانی نخستین دوره بازی های آسیایی زمستانی را به ژاپن بدهد. بازی ها. کشورهای شرکت کننده. کمیته های ملی المپیک ۷ کشور اقدام به اعزام ورزشکار به بازی های آسیایی زمستانی ۱۹۸۶ ساپورو نمودند. رشته های ورزشی. در مجموع ۳۵ رویداد در ۷ رشته ورزشی در نخستین دوره بازی های آسیایی زمستانی برگزار می شد. مسابقات پرش با اسکی نیز به صورت غیررسمی انجام می شد.
مؤخره (به انگلیسی: epilogue، به فرانسوی: épilogue، از یونانی: ἐπίλογος، به معنای «پایان»، «فرجام» و «نتیجه») بخشی که در پایان داستان یا نمایش می آید و اثر را به پایان می رسانَد. در مؤخره، معمولاً نویسنده به طور مستقیم با خواننده سخن می گوید. نقطهٔ مقابل مؤخره، دیباچه است؛ نوشته ای در ابتدای داستان یا نمایش که معمولاً برای شروع حکایت و جلب توجه خواننده نگاشته می شود.
دیباجه یا دیباچه (به انگلیسی: Prologue و Prolog، به فرانسوی: Prologue، از یونانی: πρόλογος) نوشته ای در ابتدای داستان یا نمایش که معمولاً برای شروع حکایت و جلب توجه خواننده نگاشته می شود. نقطهٔ مقابل دیباچه، مؤخره است؛ بخشی در پایان داستان یا نمایش که اثر را به پایان می رساند. معمولاً در مؤخره نویسنده به طور مستقیم با خواننده سخن می گوید.
حجت الله شکیبا (زادهٔ ۱۳۲۸، گرگان) نقاش هایپر رئالیست و عکاس ایرانی است. موضوع اغلب نقاشی های شکیبا، تاریخ ایران است. زندگی. شکیبا به سالِ ۱۳۲۸ در محلّهٔ باغشاه گرگان به دنیا آمد. پدرش، میرزا محمود، عکاس بود و در حدود سال های ۱۳۲۰ اولین عکاسی الکتریکی را در شهر گرگان تأسیس کرده بود. میرزا محمود دستی هم در نقاشی داشت. به این ترتیب بود که حجت الله از کودکی با نقاشی و عکاسی آشنا شد. شکیبا دورهٔ دبیرستان را در مدرسهٔ ایرانشهر گرگان گذراند. سپس به هنرستانی در تهران رفت و تحت نظر استادانی چون مقیمی تبریزی، غلامحسین نامی و… تعلیم دید. پس از آن تحصیلات خود را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران ادامه داد. در یکی از نقاشی هایش از یک اسکناس یک تومانی، شیوهٔ اجرا، استفاده از رنگ های پخته و سایه روشن ها چنان دقیق و به عکس نزدیک بود که او را درزمرهٔ نقاشان هایپر رئالیست قرار داد. اولین نمایشگاه او با عنوان «اسکناس های شکیبا» که در گالری سیحون در سال ۱۳۵۵ برگزار شد، او را به جامعه هنری ایران معرفی کرد. همکاری با علی حاتمی. آشنایی و همکاری شکیبا با علی حاتمی به پیش از انقلاب بازمی گردد. آیدین آغداشلو که با سبک و شیوهٔ کار
شکیبا آشنایی داشت، او را به علی حاتمی معرفی کرد. این آشنایی به همکاری فیلمساز و نقاش در سال های بعد منجر شد. در هزاردستان تابلوی شهر قدیم مشهد، در کمال الملک بازسازی تمام تابلوهای کمال الملک از جمله تالار آینه، در دلشدگان پرتره ای از لیلا حاتمی از آثار حجت الله شکیبا هستند که این آخری در حراج کریستی لندن به فروش رفت. شدونا. «شدونا» عنوان عکسی از حجت شکیباست که در ونکوور کانادا گرفته شده. نام آن ترکیبی از واژهٔ مدونا (مریم عذرا) و Shadow به معنای سایه است و ترکیب آن را می توان به «سایهٔ مریم» ترجمه کرد. این اثر الهام بخش شکیبا در خلق مجموعه آثار سال های اخیرش بوده است. او در مورد چگونگی خلق این اثر می گوید: «این عکس را در یک نیمه شب بهاری از بلندیهای مشرف به شهر ونکور کانادا گرفته ام. انعکاس نورهای ساختمان ها در آب آنقدر زیبا بود که مرا واداشت در آن لحظه متوقف شوم و عکسی بگیرم، چیزی که تعجب من را برانگیخت زمانی دیگر بود که تصویر را بزرگ شده می دیدم، گویی شاهد دیدن یک اثر مدرن هستم که ریشه در آثار هنری کلاسیک دارد.» نمایشگاه ها. تاکنون نمایشگاه های متعددی از آثار شکیبا در ایران و جهان برگزار شده اند:
خاک سپهر یا پدوسفر (از واژه یونانی πέδον pedon به معنی «خاک» یا «زمین» و σφαίρα sfaíra به معنی «حوزه، فلک، سپهر»)، خارجی ترین لایهٔ زمین است که از خاک تشکیل شده و به فرایندهای تشکیل خاک مربوط است. خاک سپهر در ارتباط با سنگ کره، جو زمین، آب کره و زیست کره است. مجموع کلی تمام موجودات زنده، خاک و آب و هوا به عنوان خاک سپهر نامیده می شوند؛ خاک سپهر پوست کرهٔ زمین است و تنها زمانی توسعه پیدا می کند که تعاملی پویا بین جو (هوا در خاک و بالای آن)، زیست کره (موجودات زنده)، سنگ کره (ناسنگپوش و سنگ بستر) و آب کره (آب موجود در داخل، زیر و روی خاک) وجود داشته باشد. خاک سپهر پایه و اساس زندگی روی سیارهٔ زمین است. هوازدگی و انحلال مواد معدنی. به متلاشی شدن سنگ های پوستهٔ زمین به وسیله تماس مستقیم سطح زمین با هواکره، هوازدگی می گویند. فرایند تشکیل خاک تحت تأثیر هوازدگی شیمیایی مواد معدنی سیلیکات قرار دارد که با کمک فراورده های اسیدی گیاهان و موجودات زنده و همچنین اسید کربونیک جو امکان پذیر است. اسید کربنیک در اتمسفر و لایه های خاک طریق واکنش کربوناسیون تشکیل می شود. formula_1 این فرم غالب هوازدگی شیمیایی است و در تجزیهٔ مواد
معدنی کربنات مانند کلسیت و دولومیت و مواد معدنی سیلیکات مانند فلدسپار کمک می کند. تجزیهٔ آلبیت توسط اسید کربنیک برای تشکیل خاک کائولینیت به شرح زیر است: formula_2 نتایج این واکنش در این زمینه سطح بالای بی کربنات، یونهای سدیم و سیلیس در آب خواهد بود. تجزیهٔ مواد معدنی کربنات: formula_3 formula_4
گوگل نو دستیار شخصی هوشمندی است که در سیستم عامل اندروید گوگل قابل استفاده می باشد. گوگل نو یک قابلیت اضافه برای اپلیکیشن بومی جستجوگر گوگل اندروید است که برای پاسخ دادن به سوالات از رابط کاربری به زبان طبیعی استفاده می کند و درخواست ها را برای اجرا کردن، به یک سرویس دهنده وب ارسال می کند. استفاده از این سرویس همچنین برای محصولات اپل که دارای سیستم عامل iOS هستند، از آوریل ۲۰۱۳ امکان پذیر شد.
موزه های مازندران به شرح زیر هستند: موزه عمارت تاریخی رمدانی. عمارت تاریخی رمدانی در شهر ساری واقع در محله آب انبار نو واقع شده است. خانه رمدانی مربوط به اواخر دوره قاجار است. این اثر در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۲۵۴۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مجموعه موزه ای ساری از ترکیب سه بنای خانه رمدانی، حمام وزیری و آب انبار نو که در یک کوچه واقع هستند، در سه بخش تقریباً مستقل راه اندازی شده است. موزه تاریخ آمل. نام موزه ای است، در شهر آمل که در عمارت ساختمان دارائی واقع شده است. موزه تاریخ آمل در سه طبقه و شامل گالری های آثار باستان شناسی، مردم شناسی و اسناد تاریخی ایران و مازندران است. در بخش اسناد تاریخی این موزه، گزارش های ادارات وقت در خصوص زلزله وآتش سوزی آمل مربوط به سال های ۱۳۳۵ و ۱۳۳۶ و دست نوشته های شاهان دوره قاجار و مکاتبات اداری دربار قاجار با رؤسای حاکمان آمل به چشم می خورد. قدیمی ترین دست نوشته های اسناد تاریخی موزه صورت اسامی علما در آمل در سال ۱۲۸۶ هجری قمری است. اما در بخش باستان شناسی که این بخش را از دیگر قسمت های موزه متمایز کرده وجود اشیای با ارزش تاریخی که است که قد
مت تعدادی از این آثار به بیش از سه و چهار هزار سال قبل از میلاد مسیح و دوره های آهن می رسد. بخش باستان شناسی موزه تاریخ آمل آثاری همچون سفال، فلز، سنگ وشیشه که به جای مانده از دوران پیش از تاریخ تا زمان قاجار درمحدوده شمال کشورو معرفی اشیای سفالینه از سایر استان های کشور و فرهنگ های تأثیرگذار و تأثیرپذیر منطقه شمال کشوراست، چشم هر بیننده ای را به خود مجذوب می کند. در موزه آمل یکی از بخش های جالب توجه که بازدیدکنندگان و محققان تاریخی را برای دقایقی بیشتر کنار خود نگه می دارد، ویترین ای سکه ها است. موزه تاریخ آمل از وجود سکه ها که تاریخ مصوری از خط، آداب و رسوم کهن، آرایش صورت و نوع پوشش شاهان را نشان می دهد، بی بهره نمانده وسکه های مربوط به دوره های هخامنشی اسکندر، سلوکیان، اشکانیان، ساسانیان و دوره های اسلامی تا صفوی و قاجار را در خود جای داده است. آثار به دست آمده از کاوشهای علمی باستان شناسان آملی در سال ۸۸ درمحوطه باستانی قلعه کش آمل که مربوط به دوره مفرغ و آهن هست نیز در موزه تاریخ آمل به نمایش گذاشته شده است. موزه بابل. موزه بابل در خیابان مدرس واقع است. ساختمان این موزه در سال ۱۳۰۷ هجری شمسی به عنوان بل
دیه (شهرداری) بنا شده و به دلیل دارا بودن ویژگی های خاص معماری در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. این بنا در اسفند ماه ۱۳۷۴ با کاربری فرهنگی در اختیار سازمان میراث فرهنگی مازندران قرار گرفت و در بهمن ماه سال ۱۳۷۵ پس از احیا و مرمت و باز پیرایی تحت عنوان موزه بابل گشایش یافت. امروزه از طبقه همکف موزه به عنوان نمایشگاه موقت آثار فرهنگی – هنری استفاده می شود و در طبقه دوم آن آثار باستان شناسی و مردم شناسی به نمایش درآمده است. موزه مردم شناسی رامسر. موزه مردم شناسی رامسر با مجوز سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور، در اسفند ۸۹ با حضور مسئولین استانی و شهرستانی افتتاح گردید. موزه کندلوس نوشهر. موزه کندلوس یکی دیگر از موزه های این استان است که در منطقه کجور در روستای کندلوس یا میخساز بنا شده است. این موزه به همت آقای جهانگیری و با همکاری اهالی منطقه به خصوص اهالی همین روستا ساخته شده است. برای راهیابی به «کندلوس» از راه جاده چالوس، پس از گذر از شهر «مرزن آباد» و در چند کیلومتری آن به سمت چالوس، به یک سه راهی می رسیم که «دو آب کجور» نام دارد. اگر از اینجا به سمت راست حرکت کنیم، وارد جاده «دشت نظیر» می ش
ویم که از اینجا به بعد، مناطقی بسیار زیبا و دلپذیر چهره می نماید. جاده دارای پیچ وخم های زیادی است و طبیعت اطراف به گونه ای است که گویی هر چند روز، یک بار تغییر چهره می دهد و زیبایی هایش هر بار تازه می شود. در این جاده که به رویان (علمده) منتهی می شود، پس از دشت نظیر در بخشی به نام «هنی سک»، جاده ای فرعی به سمت راست گشوده می شود که به ارتفاعات راه می برد و این جاده ای است که ما را به سوی کندلوس راهنمایی می کند؛ از دوآب تا کندلوس، ۴۲ کیلومتر است. موزه تاریخ طبیعی خشکه داران. در تنکابن و در منطقه نشتارود به سمت عباس آباد منطقه حفاظت شده خشکه داران قرار دارد. این منطقه که در صد متری دریا قرار دارد به عنوان تنها جنگل جلگه ای و بکر و از آخرین بازمانده های اکوسیستم های جنگلی شمال ایران است. این موزه با مساحتی بالغ بر ۲۶۰۰۰۰۰ متر مربع دارای گونه های مختلف جانوری و گیاهی است. پسازمان حفاظت محیط زیست موزه تاریخ طبیعی خشکه داران را با مجموعه تاکسیدرمی حیوانات شمال ایران در این منطقه دایر کرده که مورد استفاده گروه های مختلف گردش گران به ویژه دانش پژوهان قرار گرفته است. تماشاگه خزر. در سال ۱۳۱۶ به دست معماران و حجاران هن
رمند ایرانی و به سرپرستی مهندسان آلمانی کاخ رامسر ساخته شد. محوطه بیرونی کاخ باغ وسیعی مملو از گیاهان گونه گون و درختان متنوع و نادر است و بنا در میان آن قرار دارد. نمای خارجی کاخ از سنگ مرمر رگه دار و ایوان آن با ۴ ستون حجاری شده از سنگ مرمر یکپارچه و سرستون ها و پایه ستون های تزیینی شکل گرفته است. این بنا دارای یک تالار مرکزی است که در دو سمت آن دو اتاق قرار دارد. این کاخ هم اکنون به عنوان موزه (تماشاگه) خزر با آثاری از ارزشمندترین یافته های باستان شناسی منطقه خزر، بافته های دستان توانمند هنرمندان ایرانی، تابلوهای نفیس از نقاشان بزرگ دنیا، مجسمه های برنزی و سنگی بسیار زیبا و آثار منحصربه فرد دیگری از هنرمندان بزرگ و معروف جهان را در خود جای داده و پذیرای علاقه مندان و پژوهش گران است.
صنایع دستی مازندران یکی از اصیل ترین و شاخص ترین صنایع دستی ایران است و قدمت آن به درازای تاریخ است. مردم مازندران نیز همچون دیگر اقوام ایرانی همواره به دنبال راهی برای استفاده بهتر از هنر نیاکانشان بوده اند. از صنایع دستی موجود در استان مازندران می توان به قالی بافی، گلیم بافی، جاجیمچه بافی، بافت گلیچه، چوقا، شمد و ملحفه، سوزن دوزی، رنگرزی و چاپ سنتی سفالگری و سرامیک سازی، فراورده های پوست و چرم، هنرهای مرتبط با فلز، هنرهای مرتبط با چوب، حصیر بافی، طراحی سنتی و نگارگری، صحافی و جلدسازی سنتی، صنایع دستی دریایی عروسک سازی اشاره کرد. صنایع چوبی. صاحبان پیشه و فن همواره با عشق به زیبایی وسایل مادی زندگی را آفریده اند. دستان توانمند هنرمند ذهن مستقل و پویا و اندیشه جستجو گرش مجموعه ای دیدنی و سزاوار تحسین را به یادگار گذاشته است. مهم ترین آن ها عبارتند از: در ضریح، صندوق مزار، ارسی. از سده پنجم تا هفتم ه .ق هنرمند منبت کار با استفاده از شیوه قاب و گره، طرح های نو آفریده از سده هشتم هجری نمونه های فراوانی از رسم و عناصر هندسی و اشکال نباتی و گل و بته روی منبرهای چوبی، صندوق مزارها، در و پنجره و رحل قرآن باقی مانده
است. از اوایل سده نهم هجری این هنر رونق ویژه ای یافت و صنعتگران موفق شدند در آثار خود با به کارگیری انواع خطوط نمونه های ارزشمندی را بیافرینند که اکنون زینت افزای مرقد امامزادگان و بزرگان دینی است. پنجره های زیبا و خوش نقش و نگار چوبی که نشانه نور و روشنایی است با استفاده از هنر گره سازی و نقش های هندسی سه گوشه و چهار گوشه، ستاره های چهار پر و هشت پر و و در نهایت شیشه های رنگین پیشانی و رواق بناها را آذین می بخشد این پنجره ها به اورسی معروفند. لاک تراشی. لاک تراشی در مناطق روستایی و جنگلی مورد توجه پیشه وران هنرمندان بوده و انواع سازه های آن براساس نیاز زندگی روزمره گسترش یافته است. روستاییان ساکن مناطق جنگلی درگذشته بیشترین نیازهای خود را از چوب تهیه می کردند و در ساخت لوازم چوبی از مهارت خوبی برخوردار بودند. استادکاران بااستفاده از ریشه و تنه درختان بدون بهره گیری از ابزار کار امروزی ظروف چوبی مانند جوله، کلز، لاک دانه پاش، قند چوله، تنباکو چوله، قاشق، ملاقه، کترا، می ساختند. هنر لاک تراشی یک کار ابتکاری است و جنگل نشینان با شناختی که از انواع درختان جنگلی دارند برای ساخت مصنوعات چوبی از ریشه و چوب درختان
ویژه ای با استفاده از ابزار کار بسیار ابتدایی استفاده می کنند. درختانی که از چوب آن ها برای این کار بهره می گیرند افرا، راش، ملج، توسکا، ممرز، شمشاد، نم دار و انجیلی است. ظروفی که از ریشه درختان ساخته می شود سبک تر و در برابر سرما و گرما مقاوم تر است ترک برنمی دارد و در اثر ضربه به سادگی نمی شکند لاک تراشان معتقدند ظروفی که از ریشه درختان تهیه می شود، اگر خوب نگهداری شود عمر مفید آن ها دست کم بالای صد سال خواهد بود. در صورتی که لوازم تهیه شده از ساقه و تنه درختان همین خاطر در گذشته لاک تراشان لوازم مورد نیاز در خانه را از ریشه زیرین ریشه هایی که از ساقه با شیب ملایمی در خاک نفوذ کرده اند استفاده کنند زیرا از دیدگاه آنان قسمت زیرین این نوع ریشه ها کمتر در معرض برف و باران قرار داشت. برخی از ظروف چوبی که در مازندارن کاربرد دارد عبارتند از: دانه پاش. به جای سینی برای پاک کردن برنج و حبوبات به کار می رود. جوله. این وسیله شبیه پارچ آب، باگردن باریک و دهانه ای گشاد و در اندازه های گوناگون ساخته می شود. در گذشته برای دوشیدن شیر و نگهداری انواع مواد لبنی از آن بهره می گرفتند از نقش های متداول روی بدنه جوله می توان از
جوله نقش مارپیچ، نقش زنجیره ای و نقش حلوایی نام برد. بزرگ ترین نوع جوله مندر نامیده می شود که حدود ۱۸کیلوگرم گنجایش دارد. نوع دیگری از جوله که جوله کون نام دارد از ریشه درخت افرا تراشیده می شود. کلز. از این وسیله چوبی به جای ملاقه برای هم زدن و سرد کردن شیر استفاده می کردند در مناطق مختلف مازندران این وسیله به نام های گوناگون خوانده می شود. به طور مثال در منطقه رامسر گیال در بخش مرکزی کلز یا کیلز و در منطقه گرگان کمچه لز نوع دیگر پیمانه شیر به نام منقار درمناطق جنگلی ساخته می شود و حدود ۲۰۰ کیلوگرم ظرفیت دارد. قاشق و ملاقه و کفگیر: این وسایل که در زبان محلی «گچه» «پل گیر» و «کترا» نامیده می شود. از ساقه و شاخه درخت شمشاد تهیه شده و در کنار انواع وسایل امروزی همچنان گذشته کابرد دارند. کیله لاک. به عنوان پیمانه استفاده می شود. هر پیمانه حدود ۶ کیلوگرم «شالی» یا «جو» و حدود۵/۷ کیلوگرم «گندم» ظرفیت دارد. عصا. از چوب درخت آزاد که به زبان محلی «ازدار» نام دارد تهیه می شود. قند چوله. برای خرد کردن قند به کار می رود. تنباکو چوله. به عنوان ظرف تنباکو مورد استفاده دارد. سیر کوب. در اندازه های متفاوت ساخته می شود. در ق
دیم از این ظرف به جای هاون برای کوبیدن و خرد کردن نیز استفاده می شد. حصیر بافی. حصیر بافی در برخی از روستاهای استان مازندران به ویژه در غرب استان رایج است. در مازندران از نوعی حصیر به نام «کوب» برای زیرانداز استفاده می شود. برای بافت «کوب» از گیاهان خود رو چون «گاله» و «واش» که در باتلاق ها و اب بندان ها می روید بهره می جویند. برای تهیه زنبیل و سبد نیز از همین گیاهان استفاده می شود. گاه تهیه این مصنوعات با به کارگیری چوب و نی یاد و نوع علف به نام های «وران» و «سازیر» انجام می شود. گلیم بافی. گلیم بافی نیز یکی از دیگر صنایع دستی و سنتی استان محسوب می شود. در حال حاضر در بیشتر روستاها و شهرهای استان به این هنر اشتغال دارند. نقوش گلیم اغلب به شکل هندسی است و بافنده با الهام گرفتن از اطراف طبیعت خود، نقش می زند. رنگ گلیم نیز بر گرفته از طبیعت پیرامون و غالب رنگ های تند و شاد مانند قرمز، نارنجی، کرم، سبز، سرمه ای است. جاجیم بافی. در میان دست بافت های روستایی، جاجیم از اهمیت بیشتری برخوردار است و کاربردهایی نظیر زیرانداز، پشتی، سجاده رختخواب پیچ، مفرش، پتو، وریه کرسی و… داردو این هنر در بسیاری از مناطق روستایی از ج
مله «متکازین» از توابع بهشهر بخش دودانگه شهرستان ساری، آلاشت سواد کوه، کجور، نوشهر و کلاردشت چالوس اقبال و توجه است. در روستای کوهستانی و ییلاقی متکازین در بخش هزار جریب بهشهر، اصولاً بافت جاجیم توسط زنان صورت می گیرد و مردان جز در مرحله تهیه پشم، نقش چندانی ندارند. در بافت جاجیم این منطقه پس از بافتن حاشیه، نقش اندازی که در اصطلاح «گل» خوانده می شود صورت می گیرد. این نقش ها نام های گوناگونی دارند چهار گل، خشتی، پنجه ای، گل آفتاب گردان، آفتاب تیره، حاشیه های اطراف نیز با طرح مثلث دندانه دار پر می شود. برای بافت جاجیم در اندازه های بزرگ تر دو یا چند عدد جاجیم بافته شده به اندازه عرض دار موجود را به یکدیگر متصل می نمایند و یک جاجیم در اندازه دل خواه شکل می گیرد. جوراب بافی. جوراب بافی یکی از صنایع دستی رایج و بومی منطقه است که به ویژه در روستای «صالحان» از جمله صنایع دستی اساسی محسوب می شود. این صنعت بومی را می توان بر مبنای تولید و مصرف آن به جوراب چکمه ای یا گردن بلند و گردن کوتاه تقسیم کرد. در روستاهای منطقه در حال حاضر تولید جوراب به شکل ساده انجام می شود و پشم گرفته شده از گوسفند بدون رنگ آمیزی واستفاده از
نقوش مختلف عرضه شده و جنبه هنری ندارد. موج بافی. ماده اولیه موج بافی که به نام های «رختخواب پیچ» و «ایزار» نیز معروف است، پشم است. به همین دلیل ارزان و قابل شستشو دارای استحکام، نرم و سبک است. موج بافی به دلیل صفت هایی که برشمردیم، به عنوان هنری فراگیری در گذشته مطرح بود و اکنون نیز کم و بیش در این منطقه رواج دارد. امروزه این هنر بیشتر در روستاهای منطقه کجور به جا مانده است. گونه ای از این دست بافت ها با همین کاربرد «چاد شب» نامیده می شود. معروف ترین آن «چادر شب دارایی» است که دارای رنگ های متنوع به ویژه طیف های گوناگون رنگ قرمز که جاذبه بیشتری نسبت به رنگ های دیگر دارد است. در این منطقه در کنار بافت این نوع پارچه، سفره های ظریف و پرارزش نیز بافته می شود. پارچه بافی. در گذشته بافت انواع پارچه های پشمی، ابریشمی و نخی معمول بود. نوعی پارچه ابریشمی که الیجه نام داشت برای دوخت کت زنانه به کار می رفت. از پارچه های پشمی «چوغا» و «باشلق» برای پالتو استفاده می شود؛ و از شمد که نوعی پارچه خنک و لطیف است در تابستان به جای پتو استفاده می شود. چنته لفور. چنته نوعی کیف دسته دار است که در روستای «لفور» از توابع سواد کوه ت
ولید می شود برای بافت آن از دستگاه «کرک چال» استفاده می شود و مراحل تولید آن مانند جاجیم است با این تفاوت که پس از پایان کار، دوردوزی و گاه با مهره های تزیینی و خرمهره تزیین می شود. نمد مالی. نمد مالی در بیشتر مناطق استان مازندران به خصوص درمنطقه کجور و روستاهای اطراف رامسر رواج دارد. ماده اصلی نمد پشم و گوسفند و به رنگ های طبیعی مانند سفید و سیاه و قهوه ای و برای نقش اندازی آن از پشم های رنگ شده شیمیایی بهره می جویند معمولاً ساخت یک قطعه نمد یک روز به طول می انجامید و اغلب چند نفر روی آن کار می کنند. جارو بافی. جارو بافی یکی از صنایع دستی کهن و ارزشمند مازندران است؛ این هنر بیشتر در شهر امیرکلا، یکی از شهرهای مهم استان بافته می شود، شهری که میراث دار بزرگ ترین شعرا و اندیشمندان است و صنایع دستی و سنتی بسیاری دارد. هنرمندان محلی امیرکلا برای بافت جارو که در زبان بومی با نام «سازه» شناخته می شود، با ظرافت زیاد و هنرمندانه ساقه های جارو را در کنار هم می چینند. آن ها در قسمت سکان دسته از انواع سیم های ظریف استفاده و قسمت تاج جارو را با نخ های پلاستیکی در رنگ های شاد و متنوع درست می کنند؛ رنگ هایی که نشئت گرفته ا