Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انان "SS" و پلیس در ساختمان های دیگر در شهر اسکان داده شده بودند. آلمانی ها یک حصار چوبی بلند در اطراف خانه مانور و محوطه آن ساختند. پاکسازی در اردوگاه جنگلی، که شامل گورهای دسته جمعی بزرگ بود، نیز به همین ترتیب محصور شده بود. اردوگاه شامل مناطق جداگانه ای بود: یک بخش اداری با پادگان های نزدیک و انبار برای کالاهای غارت شده؛ و سایت دفن و سوزاندن دورتر که قربانیان به آنجا در "سوپراستراکچرهای" مهر و موم شده تحویل داده می شدند. عملیات. واحد ویژه اردوگاه «لانگه» در ابتدا با دو ون تأمین شد، هر کدام حدود ۵۰ یهودی را که در مسیر به جنگل گاز گرفته شده بودند، حمل می کردند. بعداً، لانگه سه ون گاز از RSHA در برلین برای قتل تعداد بیشتری از قربانیان دریافت کرد. این وسایل نقلیه توسط شرکت Gaubschat در برلین به اتاق های گاز متحرک تبدیل شده بودند که تا ژوئن ۱۹۴۲، بیست عدد از آنها را مطابق با سفارش خرید SS تولید کرده بود. محفظه های مهر و موم شده نصب شده روی شاسی دارای دریچه هایی در کف - با قطر حدود ۶۰ میلی متر (۲.۴ اینچ) - بودند که لوله های فلزی در زیر آن ها جوش داده شده بود و اگزوز موتور به داخل آن ها هدایت می شد. قربانیان عموم
اً از خفگی می مردند، با «بدن هایی که آبی، خیس از عرق و ادرار، و پاهایی پوشیده از مدفوع و خون قاعدگی بیرون انداخته می شدند». رانندگان ون های گاز همچنین صدای فریاد و کوبیدن قربانیان به دیوارها را می شنیدند. SS ابتدا از مونوکسید کربن خالص از سیلندرهای فولادی برای قتل بیماران روانی در بیمارستان های نابودی عملیات تی ۴ استفاده کرده بود و بنابراین دانش قابل توجهی از کارایی آن داشت. برای همه مقاصد عملی، نابودی توسط ون های گاز متحرک پس از عملیات بارباروسا در سال ۱۹۴۱ به همان اندازه کارآمد ثابت شد. در سرزمین های تازه اشغال شده، ون های گاز برای قتل بیماران روانی و همچنین یهودیان در گتوهای نابودی استفاده می شدند. با استفاده از تنها سه ون در جبهه شرقی، بدون هیچ گونه نقصی در وسایل نقلیه، آینزاتس گروپن توانستند ۹۷۰۰۰ اسیر را در کمتر از شش ماه بین دسامبر ۱۹۴۱ و ژوئن ۱۹۴۲ به قتل برسانند. SS درخواست های فوری برای ون های بیشتر به برلین ارسال کرد. کشتار با ون های گاز. اس اس و پلیس شروع به قتل قربانیان در چلمنو کردند. اولین افرادی که به اردوگاه منتقل شدند، جمعیت یهودی و کولی های کوو، دابی، سامپولنو، کلوداوا، بابیاک، ایزبیتسا کویا
فسکا، بوگاج، نووین بردووسکیه و کوواله پانگسکیه بودند. مجموعاً ۳۸۳۰ یهودی و حدود ۴۰۰۰ کولی تا قبل از فوریه ۱۹۴۲ با گاز کشته شدند. قربانیان از سراسر شهرستان کوو به کوو با قطار آورده شدند و آخرین توقف در پاویرچیه بود. با استفاده از شلاق، اوردنونگس پولیتسای آنها را به سمت رودخانه وارتا هدایت کرد، جایی که آنها را شبانه در یک آسیاب قفل کردند، بدون غذا یا آب. صبح روز بعد، آنها را به کامیون ها بار کردند و به چلمنو بردند. در «قصر»، آنها از اموال خود محروم شدند، به ون ها منتقل شدند و در راه به خندقهای دفن در جنگل با دود اگزوز کشته شدند. میانگین روزانه اردوگاه حدود شش تا نه بار ون پر از مردگان بود. رانندگان از ماسک های گاز استفاده می کردند. از ژانویه ۱۹۴۲، حمل و نقل ها شامل صدها لهستانی و اسیران جنگی شوروی نیز بود. علاوه بر این، آنها شامل بیش از ۱۰۰۰۰ یهودی از آلمان، اتریش، بوهمیا، موراویا و لوکزامبورگ بودند که ابتدا به گتو ووچ تبعید شده و هفته ها در آنجا زندگی کرده بودند. "اس اس-شارفورر" والتر بورمایستر، راننده ون گاز، فرآیند وارد کردن قربانیان به کامیون های گازی و کشتن آنها را توصیف کرد: در اواخر فوریه ۱۹۴۲، دبیر شورا
ی محلی لهستان در چلمنو، استانیسلاو کاشینسکی (متولد ۱۹۰۳)، به دلیل تلاش برای جلب توجه عمومی به آنچه در اردوگاه انجام می شد، دستگیر شد. او مورد بازجویی قرار گرفت و سه روز بعد در ۲۸ فوریه ۱۹۴۲، نزدیک یک کلیسا به همراه همسرش اعدام شد. بیش از ۴۵۰۰ یهودی چک از پراگ قبل از مه ۱۹۴۲ به گتوی ووچ فرستاده شدند. فرآیند کشتار. در پنج هفته اول، قربانیان قتل فقط از مناطق نزدیک بودند. با رسیدن به مقصد نهایی خود قبل از «حمل و نقل» به آلمان و اتریش، یهودیان در حیاط عمارت "شلسلاگر" پیاده شدند، جایی که مردان اس اس با پوشیدن کت های سفید و تظاهر به پزشک بودن با یک مترجم که قبلاً از زندان گشتاپو در پوزنان آزاد شده بود، منتظر آنها بودند. قربانیان به یک اتاق بزرگ خالی هدایت شدند و دستور داده شد که لباس های خود را درآورند؛ لباس های آنها برای ضدعفونی انباشته شد. به آنها گفته شد که تمام اسکناس های پنهان شده در طول بخارپزی نابود خواهند شد و باید برای نگهداری ایمن تحویل داده شوند. گاهی اوقات با یک افسر آلمانی که به عنوان یک ارباب محلی با کلاه تیرولی لباس پوشیده بود، مواجه می شدند که اعلام می کرد برخی از آنها در آنجا خواهند ماند. فقط با لبا
س زیر، با زنان مجاز به نگه داشتن لیزپوش، قربانیان به زیرزمین و از طریق رمپ به پشت یک ون گاز که هر کدام از ۵۰ تا ۷۰ نفر ("اوپل بلیتز") و تا ۱۵۰ نفر ("ماگیروس") را در خود جای می داد، منتقل شدند. وقتی ون پر شد، درها بسته شدند و موتور روشن شد. شاهدان زنده فریادهای آنها را شنیدند که از خفگی می مردند. بعد از حدود ۵-۱۰ دقیقه، ون های پر از اجساد به اردوگاه جنگلی رانده شدند. ون ها به گورهای دسته جمعی تخلیه شدند و توسط "Waldkommando" تمیز شدند قبل از اینکه به عمارت بازگردند. "شارفورر" والتر بورمایستر، راننده ون گاز، اطمینان حاصل کرد که وسیله نقلیه او «از ترشحات افرادی که در آن مرده بودند تمیز شود. سپس دوباره برای گاز گرفتن در بارگیری استفاده می شد». قتل یهودیان از گتو ووچ. در ۱۶ ژانویه ۱۹۴۲، اس اس و پلیس تبعیدها از گتو ووچ را که دو هفته به طول انجامید، آغاز کردند. مقامهای آلمانی با کمک "اوردنونگس پولیتسای" ۱۰۰۰۰ یهودی لهستانی را بر اساس انتخاب توسط "یودن رات" گتو جمع آوری کردند. قربانیان از ایستگاه قطار رادوگوشچ در ووچ به ایستگاه راه آهن کوو، شمال غربی چلمنو منتقل شدند. در آنجا، پرسنل اس اس و پلیس نظارت بر انتقال زندان
یان از قطارهای باری و همچنین مسافری، به قطارهای باری کوچکتر که بر روی ریل های باریک حرکت می کردند، که آنها را از کووو به ایستگاه بسیار کوچکتر پاویرچیه، درست خارج از چلمنو منتقل کردند. از آنجا که جمع آوری ها در لودز معمولاً در صبح انجام می شد، معمولاً بعدازظهر بود که یهودیان از قطارهای هولوکاست در پاویرچیه پیاده می شدند. بنابراین، آنها به یک آسیاب متروکه در زاوادکی که حدود دو کیلومتر فاصله داشت، هدایت شدند و شب را در آنجا گذراندند. صبح روز بعد، یهودیان از زاوادکی با کامیون منتقل شدند، به تعداد که در مقصد به راحتی کنترل می شدند. قربانیان بلافاصله پس از رسیدن به عمارت «پردازش» شدند. از اواخر ژوئیه ۱۹۴۲، قربانیان مستقیماً از پاویرچیه به اردوگاه آورده شدند پس از اینکه خط راه آهن منظم که کوو را به دابی متصل می کرد، بازسازی شد؛ و پل بر روی رودخانه رگیلوکا تعمیر شده بود. "زوندرکوماندو". پرسنل آلمانی اس اس زندانیان جوان یهودی را از حمل و نقل های ورودی انتخاب کردند تا به "زوندرکوماندو" (واحد ویژه) اردوگاه بپیوندند، یک واحد ویژه متشکل از ۵۰ تا ۶۰ نفر که در اردوگاه دفن جنگلی مستقر بودند. آنها اجساد را از ون های گاز خارج
کرده و در گورهای دسته جمعی قرار می دادند. خندق های بزرگ به سرعت پر شدند، اما بوی اجساد در حال تجزیه شروع به نفوذ به مناطق اطراف از جمله روستاهای نزدیک کرد. در بهار ۱۹۴۲، "اس اس" دستور سوزاندن اجساد در جنگل را صادر کرد. اجساد بر روی شبکه های هوای باز ساخته شده از صفحات بتنی و ریل های راه آهن سوزانده شدند؛ لوله ها برای کانال های هوا استفاده می شدند و تشت های خاکستر طولانی در زیر شبکه ساخته شده بودند. بعداً، یهودیان "زوندرکوماندو" مجبور شدند گورهای دسته جمعی را نبش قبر کرده و اجساد دفن شده قبلی را بسوزانند. علاوه بر این، آنها لباس های قربانیان را مرتب می کردند و مدفوع و خون را از ون ها تمیز می کردند. یک گروه کوچک متشکل از حدود ۱۵ یهودی در عمارت کار می کردند، مرتب سازی و بسته بندی اموال قربانیان. بین هشت تا ده صنعتگر ماهر در آنجا کار می کردند تا کالاهایی برای "اس اس" "زوندرکوماندو" تولید یا تعمیر کنند. به طور دوره ای، "اس اس" اعضای واحد ویژه یهودی را اعدام می کرد و آنها را با کارگران انتخاب شده از حمل و نقل های اخیر جایگزین می کرد. "اس اس" مسابقات پرش و مسابقات دویدن را در میان زندانیان که با زنجیر به مچ پا بسته
شده بودند، برگزار می کرد تا تعیین کند که چه کسی برای ادامه کار مناسب است. بازندگان چنین مسابقاتی تیراندازی می شدند. مراحل عملیات اردوگاه. فرآیند اولیه کشتار که توسط "اس اس" از ۸ دسامبر ۱۹۴۱ تا اواسط ژانویه ۱۹۴۲ انجام شد، به منظور قتل یهودیان از تمام شهرها و روستاهای نزدیک بود که برای استعمار آلمان ("Lebensraum") در نظر گرفته شده بودند. از اواسط ژانویه ۱۹۴۲، "اس اس" و پلیس نظم شروع به انتقال یهودیان در قطارهای باربری و مسافری شلوغ از ووچ کردند. تا آن زمان، یهودیان نیز به ووچ از آلمان، بوهم و موراویا و لوکزامبورگ تبعید شده بودند و در آن زمان در حمل و نقل ها گنجانده شده بودند. این حمل و نقل ها شامل بیشتر ۵۰۰۰ کولی ها بودند که از اتریش تبعید شده بودند. در طول سال ۱۹۴۲، یهودیان از "Wartheland" هنوز در حال «پردازش» بودند؛ در مارس ۱۹۴۳ اس اس اعلام کرد که منطقه «عاری از یهود» ("judenfrei)" است. دیگر قربانیانی که در مرکز کشتار به قتل رسیدند شامل چند صد لهستانی و زندانیان جنگی شوروی بودند. در طول تابستان ۱۹۴۲، فرمانده جدید بوتمان تغییرات قابل توجهی در تکنیک های قتل اردوگاه ایجاد کرد. این تغییر به دلیل دو حادثه در مارس
و آوریل همان سال بود. اول، ون گاز در بزرگراه خراب شد در حالی که پر از قربانیان زنده بود. بسیاری از رهگذران فریادهای بلند آنها را شنیدند. بلافاصله پس از آن، ون زاورر در حالی که راننده در حال گاز دادن به موتور در رمپ بارگیری بود، منفجر شد؛ محفظه گاز پر از یهودیان زنده بود. انفجار درب قفل شده عقب را منفجر کرد و قربانیان داخل را به شدت سوزاند. رانندگان تعویض شدند. اصلاحات بوتمان شامل افزودن سم به بنزین بود. شواهدی وجود دارد که مقداری پودر قرمز و مایعی از آلمان توسط شرکت حمل و نقل «ماکس سادو» تحویل داده شد تا قربانیان سریع تر به قتل برسند. تغییر عمده دیگر شامل پارک کردن ون های گاز در حالی که زندانیان به قتل می رسیدند بود. آنها دیگر در مسیر به منطقه سوزاندن جنگل با قربانیان زنده داخل رانده نمی شدند. پس از نابودی تقریباً تمام یهودیان منطقه "Wartheland"، در مارس ۱۹۴۳ آلمانی ها مرکز کشتار خلمنو را بستند، در حالی که عملیات راینهارد هنوز در جاهای دیگر در حال انجام بود. دیگر اردوگاه های مرگ روش های سریع تری برای قتل و سوزاندن مردم داشتند. خلمنو بخشی از راینهارد نبود. اس اس دستور تخریب کامل "Schlosslager"، همراه با خانه ا
ربابی که تخریب شد را صادر کرد. برای پنهان کردن بینات جنایات جنگی اس اس، از سال ۱۹۴۳ به بعد، آلمانی ها دستور دادند که تمام بقایا استخراج و اجساد در خندقهای سوزاندن هوای آزاد توسط واحد "دستور ویژه ۱۰۰۵" سوزانده شوند. استخوان ها با چکش روی سیمان خرد شده و به خاکستر اضافه شدند. این ها هر شب در کیسه هایی از پتو به رودخانه وارتا (یا به رودخانه نر) در طرف دیگر زاوادکا حمل می شدند، جایی که از پل و از یک قایق کف تخت به آب ریخته می شدند. در نهایت، مقامهای اردوگاه یک ماشین خردکن استخوان ("Knochenmühle") از شرکت Schriever and Co. در هامبورگ خریدند تا فرآیند را تسریع کنند. مرحله نهایی نابودی. در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۴، با وجود تخریب قبلی «قصر»، اس اس عملیات گازدهی را در خلمنو از سر گرفت تا نابودی ۷۰,۰۰۰ زندانی یهودی باقی مانده از گتوی ووچ را کامل کند،&lt;ref name="ghetto/history2"&gt;Jewish Virtual Library, Łódź. Overview of the Litzmannstadt Ghetto History. The United States Holocaust Memorial Museum, Online Exhibition: "Give Me Your Children." Voices from the Lodz Ghetto. Retrieved June 30, 2015.&lt;/ref&gt; آخرین گتو در لهستان ا
شغالی که برای آلمانی ها تدارکات جنگی تولید می کرد. گروه ویژه «بوتمان» به جنگل بازگشت و قتل قربانیان را در یک اردوگاه کوچکتر، شامل باراک های چوبی جدید و آتش سوزی های جدید از سر گرفت. ابتدا، قربانیان به کلیسای بی حرمت شده در چلمنو برده شدند، جایی که در صورت لزوم شب را می گذراندند و بسته های خود را در راه به منطقه پذیرش رها می کردند. آنها به جنگل رانده می شدند، جایی که مقامهای اردوگاه دو باراک محصور برای برهنه شدن قبل از «دوش» و دو خندق سوزاندن هوای آزاد جدید ساخته بودند. اس اس و پلیس قربانیان را در حالی که لباس های خود را در می آوردند و جواهرات خود را قبل از ورود به ون های گاز تحویل می دادند، نگهبانی می کردند. در این مرحله نهایی عملیات اردوگاه، حدود ۲۵,۰۰۰ یهودی به قتل رسیدند. اجساد آنها بلافاصله پس از مرگ سوزانده شدند. از اواسط ژوئیه ۱۹۴۴، اس اس و پلیس شروع به تبعید ساکنان باقی مانده گتو ووچ به آشویتس-بیرکناو کردند. در سپتامبر ۱۹۴۴، اس اس یک گروه جدید واحد "دستور ویژه ۱۰۰۵"از زندانیان یهودی از خارج از منطقه "Wartheland" را برای استخراج و سوزاندن بقایای اجساد و حذف بینات عملیات قتل عام آورد. یک ماه بعد، اس اس ح
دود نیمی از گروه ۸۰ نفره را پس از انجام بیشتر کارها اعدام کرد. ون های گاز به برلین بازگردانده شدند. کارگران یهودی باقی مانده درست قبل از عقب نشینی آلمانی ها از مرکز کشتار خلمنو در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۵ اعدام شدند، زیرا ارتش شوروی نزدیک می شد (دو روز بعد به اردوگاه رسید). زندانی یهودی ۱۵ ساله سیمون سربنیک تنها کسی بود که از آخرین اعدام ها با یک زخم گلوله به سر جان سالم به در برد. مورخان تخمین می زنند که "اس اس" بین دسامبر ۱۹۴۱ و مارس ۱۹۴۳، و از ۲۳ ژوئن ۱۹۴۴ تا پیشروی ارتش شوروی، دست کم ۱۵۲,۰۰۰ تا ۱۸۰,۰۰۰ نفر را در خلمنو به قتل رساندند. لازم به ذکر است که گزارشی در سال ۱۹۴۶–۴۷ توسط تعداد را نزدیک به ۳۴۰,۰۰۰ بر اساس یک رویکرد آماری قرار داد، زیرا مقامهای اردوگاه تمام بارنامه ها را در تلاشی برای پنهان کردن اقدامات خود نابود کرده بودند.
بهترین آلبوم های رپ نام فهرستی از مجموع جدول های بیلبورد است که در آن آلبوم های رپ بر اساس ضبط بهتر و موارد دیگری در آن قرار می گیرند . اکنون در این فهرست، آلبوم مارشال مترز ال پی ۲ اثر امینم در رتبه اول قرار دارد . تاریخچه. جدول بهترین آلوم های رپ برای اولین بار در تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۰۴ به وجود آمد و نخستین آلومی که توانست رتبه اول را کسب کند، "کسب و کار نا تمام" از جی-زی و آر. کلی بود .
کنت نیل والتز (ژوئن ۱۹۲۴–۱۲ مه ۲۰۱۳) محقق علوم سیاسی آمریکایی است. وی مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۵۰ از دانشگاه کلمبیا گرفت و در سال ۱۹۵۴ رساله دکترای خود را به پایان برد که در همان سال منتشر شد و مورد تحسین فراوان قرار گرفت. او عضو هیئت علمی دانشگاه برکلی و همچنین دانشگاه کلمبیا بود. کنت والتز یکی از برجسته ترین محققان در زمینه روابط بین الملل بوده است. او بنیان گذار نوواقع گرایی یا واقع گرایی ساختاری در نظریه روابط بین الملل می باشد. نظریه والتز به طور گسترده در روابط بین الملل مورد بحث قرار گرفت. در سال ۱۹۸۱، والتز رساله ای منتشر کرد که در آن استدلال شده بود که گسترش سلاح های هسته ای احتمال صلح بین المللی را افزایش خواهد داد.
نسبت نوترون–پروتون یا نسبت ان/زد یا نسبت هسته ای، بیان کننده نسبیت تعداد نوترون موجود در هسته اتم به تعداد پروتون ها است. این نسبت به طور کلی با بالاتر رفتن عدد اتمی افزایش می یابد. نسبت نوترون–پروتون بالاتر نشان دهنده ناپایداری و پرتوزایی هسته است به طوری که در عناصر ابتدایی که این نسبیت تقریباً ۱ است پایداری به نسبیت عناصر انتهایی جدول تناوبی بیشتر است.
آی ئی سی ۶۰۰۲۷ (و یا به طور معمول آی ئی سی ۲۷) استاندارد کمیسیون الکتروتکنیکی بین المللی برای "نشانه های حروفی که در فناوری الکترونیک استفاده می شوند" است. این استاندارد شامل بخش های زیر می شود: یک استاندارد جهانی دیگر درباره کمیت ها و یکاها که بشدت نزدیک به آی ئی سی ۶۰۰۲۷ است، ایزو ۳۱ می باشد. استانداردهای ایزو ۳۱ و آی ئی سی ۶۰۰۲۷ توسط هر دو سازمان در حال بررسی و دوباره نویسی مشترک هستند. استاندارد تجدید نظر شده و هماهنگ با نام ایزو/آی ئی سی ۸۰۰۰۰ شناخته می شود.
گونوسیت یک گونوسیت به سلول زایایی گفته می شود که مسئول گامتوژنز (گامت زایی) می باشد. گامتوژنزیز در مردان "اسپرماتوژنز" و در زنان "اووژنز" نامیده می شود. بعد از اینکه سلولهای زایای اولیه یا PGCها به طناب های تناسلی مهاجرت کردند (در دوران جنینی)، طناب های تناسلی به نام" گونوسیت "خوانده می شوند. منابع. &lt;http://www.biolreprod.org/&gt; &lt;http://www.pnas.org/&gt;
علم داده () دانشی میان رشته ای پیرامون استخراج دانش و آگاهی از مجموعه ای داده و اطلاعات است. علم داده از ترکیب مباحث مختلفی به وجود آمده و بر مبانی و روش های موجود در حوزه های مختلف علمی بنا شده است. تعدادی از این حوزه ها عبارتند از: ریاضیات، آمار، علوم کامپیوتر، مهندسی داده، بازشناخت الگو و… هدف این علم، استخراج مفهوم از داده و تولید محصولات داده محور است. توماس دونپورت و دی جی پاتیل در سال ۲۰۱۲ در مقاله «علم داده: جذاب ترین شغل قرن بیست و یکم» متخصصین علم داده را این طور تعریف می کنند: کسانی که می دانند چگونه می توان از انبوه اطلاعات بدون ساختار پاسخ سؤال های کسب و کار را پیدا کرد. استنتون در سال ۲۰۱۳ علم داده را این طور تعریف می کند: علم داده، رشته در حال ظهوری است که به جمع آوری، آماده سازی، تحلیل، بصری سازی، مدیریت و نگهداشت اطلاعات در حجم بالا می پردازد. دریسکول در سال ۲۰۱۴ علم داده را این طور تعریف می کند: علم داده مهندسی عمران داده ها است. متخصص علم داده دانشی کاربردی از داده ها و ابزارها دارد به علاوه درک تئوریکی دارد که مشخص می کند چه چیزی از نظر علمی ممکن است. متخصص علم داده. به شاغلین در حوزهٔ علم
داده، دانشمند داده (data scientist) می گویند. این اصطلاح توسط دی جی پاتیل و جف همربارکر ابداع شده است در صورتی که سال ها قبل از آن که آن ها استفاده از اصطلاح فوق را به طور عمومی مطرح کنند، از آن استفاده شده است. چن فو جف وو در سال ۱۹۹۸ برای اولین بار در یک سخنرانی از واژهٔ متخصص علم داده استفاده کرد. متخصصین علم داده با عمیق شدن در چندین رشتهٔ علمی، مسائل پیچیدهٔ مطرح شده در حوزهٔ داده را حل می کنند. به طور کلی انتظار می رود که متخصصین علم داده قادر باشند در بخش هایی از علوم ریاضیات و آمار و علوم کامپیوتر کار کنند. یک متخصص علم داده می بایست در یک یا دو رشته تخصص داشته باشد و در دیگر حوزه ها دارای مهارت کافی باشد. نتایج نظرسنجی ها حاکی از این موضوع است که برای متخصص علم داده شدن ۵ تا ۸ سال زمان لازم است. دانشمندان داده می توانند مهارت هایشان را برای دست یابی به طیف وسیعی از نتایج نهایی به کار گیرند. تعدادی از این مهارتها به شرح زیرند: منشأ پیدایش. عبارت علم داده بیش از یک دهه است که موجودیت دارد. ویلیام کلیولند اولین کسی است که اصطلاح علم داده را در سال ۲۰۰۱ مطرح کرده است. وی در مقاله «علم داده: برنامه ای بر
ای گسترش جنبه های فنی در رشته آمار» پیشنهاد کرد که علم داده به عنوان یک رشته مستقل شناخته شود. کلیولند این رشته جدید را مرتبط با علوم کامپیوتر و داده کاوی می دانست. وی بر این باور بود که منافع استفاده از یک تحلیلگر داده محدود است. چون مهندسین کامپیوتر شناخت کمی از روشهای کار با داده دارند و دانش محاسباتی متخصصین آمار هم محدود است؛ بنابراین تلفیق این دو گروه می تواند منجر به نوآوری های زیادی شود. دپارتمانهای علم داده باید اساتیدی داشته باشد که بتوانند دانش داده ها را با دانش محاسبات تلفیق کنند. با این که عبارت علم داده عبارت جدیدی است، این حرفه سالهاست که وجود داشته است. ناپلئون بناپارت از مدلهای ریاضی برای تصمیم گیری در میدان های جنگی استفاده می کرده است. این مدل ها را ریاضیدانان تهیه می کردند. علم داده در ایران. اولین پژوهش در زمینه متخصصین علم داده در ایران در دانشکده مدیریت دانشگاه تهران انجام شده است. دانشگاه شهید بهشتی تهران اولین دانشگاه در ایران است که در مقطع کارشناسی ارشد علم داده دانشجو می پذیرد. مرکز پژوهشی علوم و مدیریت داده دانشگاه تهران نیز این موضوع را به صورت تخصصی دنبال می کند.
کیوان کریمی (زاده ۳۰ شهریور ۱۳۶۴ در بانه - ) کارگردان کُرد اهل ایران است. او فارغ التحصیل رشتهٔ علوم ارتباطات اجتماعی از دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران است. کریمی کارش را در سینما با ساخت فیلم کوتاه شروع کرده است. فیلم های او ریشه در نگاه انتقادی نسبت به انسان معاصر دارد. سبک فیلمسازی. کریمی در پیوند و تداوم با فرآیند و چشم اندازی قرار دارد که با نگاه و رویکردی متفاوت به سینما می نگرد که یکی از جریان های عمدهٔ نظری و عملی در عرصهٔ این نوع نگاه به سینما جنبشِ سیتواسیونیست ها (موقعیت سازان) و به خصوص آثار گی دوبور بوده است و کیوان کریمی علاقهٔ خاصی به نقدِ اجتماعیِ ریشه ای در آثار سیتواسیونیست ها دارد. حمید دباشی نویسنده و استاد دانشگاه کلمبیا پس از مشاهده فیلم "نوشتن بر شهر" در یادداشتی در سایت الجزیره نوشت: «یک مستند فاخر راجع به سیر تکاملی گرافیتی های شهر تهران در طی سه دهه گذشته. کیوان با «"نوشتن بر شهر"» عواقب پس از جنبش سبز سال ۸۸ را با مضمونی بسیار تند و بحرانی از تاریخ و زیبایی شناسی روایت کرده است». فیلم شناسی. «مرز شکسته» که به مسئله قاچاق سوخت در مرزهای کردستان می پردازد در جشنواره های تولفا ایتا
لیا، موسترمپ اسپانیا و لایدن هلند جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران را بدست آورده و در جشنواره واگن اف سی مکزیک، آلبوفرا آرژانتین ، فیلو فست اسلونی و سیزدهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم بیروت جایزهٔ بهترین فیلم مستند را به خود اختصاص داد. «ماجرای زن و شوهر» در جشنواره های متعددی از جمله در لا فیلا اسپانیا و سورئالید کلمبیا جوایزی کسب کرد. این فیلم کوتاه یازده دقیقه ای با تصاویر سیاه و سفید و بدون هیچ دیالوگی روایتی است از زندگی روزمرهٔ یک زن و شوهر کارگر که با اقتباس از اثری به همین نام از ایتالو کالوینو ساخته شده است. سبک ویژهٔ این فیلم توجه منتقدان سینمایی بسیاری را در عرصهٔ بین المللی به خود جلب کرده و فیلم بلند سینمایی «کارگر عشق» ساخت کشور هندوستان که برنده جایزه بهترین کارگردانی از هفتاد و سومین جشنوار فیلم ونیز می باشد از اثر کریمی اقتباس کرده است و منتقدان زیادی دربارهٔ آن نوشته اند. «"نوشتن بر شهر"»، مستندی ۶۰ دقیقه ای است که به گونه ای منسجم و با نگاهی متفاوت، به دیوارنویسی ها و گرافیتیهای شهر تهران از اوایل انقلاب ۱۳۵۷ ایران تا دوران پس از جنبش سبز می پردازد و تاکنون در جشنواره های متعدد بین المللی به نما
یش درآمده است. این فیلم نخستین بار در بهمن ماه ۱۳۹۴ در جشنواره فیلم پونتو د ویستا اکران و برنده جایزه ویژه از هیئت داوران این جشنواره شد. دومین نمایش این فیلم ۱۵ اسفند ۱۳۹۴ در مرکز بین المللی فرهنگ معاصر تاباکالر در شهر سن سباستین اسپانیا بود. «نوشتن بر شهر» همچنین در اردیبهشت سال ۱۳۹۵ در جشنواره فیلم ویزیون دوریل کشور سوئیس و پس از آن در جشنواره بین المللی سینمای مستقل بوینس آیرس در کشور آرژانتین به نمایش درآمد. جشنواره فیلم مون پلیه کشور فرانسه نیز در تاریخ ۱۲ تیر ۱۳۹۵ (۲ ژوئیه ۲۰۱۶) فیلم نوشتن بر شهر را اکران کرد. این مستند در اوت سال ۲۰۱۶ در جشنواره Filmes do Homem در کشور پرتغال نیز به نمایش درآمد. فیلم «"طبل"» اولین فیلم بلند داستانی کیوان کریمی که ساخت آن در بهار سال ۱۳۹۵ کلید خورد، در بخش رقابتی هفته منتقدین جشنواره بین المللی فیلم ونیز برای نخستین بار اکران شد. فیلم ماجرای وکیلی را به تصویر می کشد که پس از دریافت بسته ای زندگی اش تحت تأثیر آن بسته، به کلی دگرگون می شود. تمامی وقایع فیلم در شهر تهران و در فضایی رؤیاگونه، با تصاویر سیاه و سفید رخ می دهند. کریمی فیلم «"طبل"» را با اقتباس از کتابی به همی
ن نام، نوشته علی مراد فدایی نیا ساخته است. بازداشت و حکم شش سال زندان و ۲۲۳ ضربه شلاق. کیوان کریمی در ۲۳ آذر سال ۱۳۹۲ به دلیل ساختِ فیلم مستند «"نوشتن بر شهر"» و اتهام همکاری با شاهین نجفی در منزل مسکونی خود بازداشت و در بند دو الف زندان اوین زندانی شد. او در ۵ دی با تودیع وثیقهٔ ۱۰۰ میلیون تومانی از زندان آزاد شد. در مهر سال ۱۳۹۴ بعد از طی هشت جلسه رسیدگی (در پرونده ای مشترک با شاعران زندانی مهدی موسوی و فاطمه اختصاری) شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی مقیسه ای، کیوان کریمی را به اتهام «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» و «توهین به مقدسات» به ۶ سال حبس تعزیری و ۲۲۳ ضربه شلاق محکوم کرد. دادگاه تجدید نظر. دادگاه تجدید نظر شعبه ۵۴ در اسفند ۱۳۹۴، حکم کیوان کریمی را از ۶ سال حبس تعزیری و ۲۲۳ ضربه شلاق، به ۱ سال حبس تعزیری، ۵ سال حبس تعلیقی، ۲۲۳ ضربه شلاق و ۲۰ میلیون ریال جریمه نقدی تغییر داد. اجرای حکم زندان. روز چهارشنبه سوم آذر با تماس تلفنی از سوی دایرهٔ اجرای احکام شعبه یک دادسرای شهید مقدس واقع در زندان اوین برای گفتگو احضار شد که پس از مراجعه در همان محل بازداشت و برای اجرای حکم یک سال زندان و ۲۲۳ ضرب
ه شلاق به زندان اوین منتقل شد. واکنش های داخلی و بین المللی به حکم زندان و شلاق. حکم صادره بازتاب فراوانی در مجامع بین المللی سینمایی و حقوق بشری دربرداشت. تنی چند از جامعه شناسان و فیلسوفان و فعالان حقوق بشر در بیانیه ای به ۹ زبان تحت عنوان «شعر جنایتی علیه دولت» اولین واکنش را به حکم کریمی نشان دادند. سپس انجمن ملی کارگردانان، فیلمنامه نویسان، بازیگران و عوامل سینما در فرانسه و ایتالیا و انجمن ملی روزنامه نگاران و منتقدان سینمایی ایتالیا طی بیانیه ای به حکم صادره علیه کیوان کریمی اعتراض کرده و خواستار لغو مجازات او شدند. جشنواره پونتو د ویستا در اقدامی نمادین و با همکاری بنیاد «ناوارو» و خانواده «ژان ویگو» فیلمساز اسپانیایی، کمپینی را در حمایت از کیوان کریمی به راه انداختند و از ۲۲۳ کارگردان معروف جهان دعوت کردند تا با ضبط یک کلمه توسط دوربین و ارسال آن به جشنواره، در ساخت فیلم کوتاهی به نام «۲۲۳ کلمه» و در اعتراض به حکم ۲۲۳ ضربه شلاق برای این فیلم ساز مشارکت کنند. فیلمسازانی همچون «انیس واردا»، «ویکتور کوزاکوفسکی»، «الن برینال»، «پاتریک گازمن» و ده ها فیلمساز دیگر در این اقدام مشارکت کردند. این فیلم در نها
یت در جشنواره پونتو د ویستا (اواخر دسامبر ۲۰۱۵ تا اوایل فوریه ۲۰۱۶) به نمایش درآمد. در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۵ خوزه لوئیس روبوردینوس مدیر هنری جشنواره بین المللی فیلم سن سباستین در یک کنفرانس مطبوعاتی که به منظور حمایت از کریمی در اسپانیا برگزار شد، بیانیه رسمی جشنواره و کارزار همبستگی با کیوان کریمی را اعلام کرد. همچنین پیشتر در تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۱۵ چهل و پنج نماینده پارلمان اروپا از حزب سیریزا و دیگر احزاب چپ و طرفدار محیط زیست با امضای بیانیه ایی مشترک نگرانی خود را از وضعیت کریمی ابراز کرده و خواهان آزادی بدون قید و شرط او شدند. سازمان عفو بین الملل نیز با نگارش نامه ای و با اعتراض به احکام صادره برای کیوان کریمی، خطاب به مقامات ایران، خواهان جلوگیری از اجرای حکم سنگین ۶ سال زندان برای او شد. این نامه تاکنون موفق به جمع آوری بیش از ۳۰ هزار امضا شده است. ششصد و هفتاد فیلم ساز و نویسنده نیز از کشورهای مختلف جهان به صورت مستقل در نامه ایی به رئیس قوه قضاییه خواستار تبرئه کیوان کریمی از اتهامات وارده شدند. در داخل ایران نیز ۱۳۷ کارگردان مستند در نامه ای از قوه قضاییه ایران خواسته اند کیوان کریمی را تبرئه کنند. آن ها در
این بیانیه گفته اند حق خود می دانند که در فضایی امن و بی دغدغه و بی اتهام به خلق آثار خود بپردازند. کانون نویسندگان ایران حکم صادره را «بس سنگین و ناعادلانه» خوانده بود. در ابتدای دی ماه ۱۳۹۴، انجمن جهانی قلم، (PEN International) با انتشار نامه ای خطاب به لاریجانی، رئیس قوه قضائیه به حکم صادر شده برای کیوان کریمی اعتراض کردند و خواهان اجرای حکم زندان و شلاق برای او شدند. آن ها همچنین از سایر شعبه ها و نمایندگی ها انجمن قلم در سراسر دنیا خواستند تا در ارائه این درخواست به مقامات ایران مشارکت کند. در همین خصوص بیش از ۶۵۰ نویسنده و فیلم ساز از سرار دنیا با امضای نامه ای مراتب اعتراض خود به وضعیت کیوان کریمی و همبستگی با او اعلام کردند. نامه مذکور در تاریخ ۲۱ دی ماه ۱۳۹۴ در سایت انجمن جهانی قلم منتشر شد. برناردو برتولوچی، روبرتو بنینی و نیکولا پیوانی سه کارگردان برنده جایزه اسکار، در ماه مارس ۲۰۱۶، با امضای طوماری از کیوان کریمی حمایت و به حکم او اعتراض کردند. همچنین در اقدامی مشابه تعدادی از فعالین مدنی در توکیو ژاپن گردهمایی ای تحت عنوان «آزادی بیان» در ۸ فروردین ماه ۱۳۹۵ برگزار کردند. این گردهمایی با هدف اطلا