Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دوروتی مری هاجکین (۱۲ مه ۱۹۱۰–۲۹ ژوئیه ۱۹۹۴) دانشمند شیمی دان انگلیسی بود که به دلیل کارهایش بر پدیده پراش پرتو ایکس نامدار گشت. او روش عکس برداری پراش پرتو ایکس را ارتقا داد؛ روشی که برای تعیین ساختار سه بعدی مولکول های زیستی به کار می رود. از کارهای شاخص او می توان به تصدیق ساختار مولکولی پنی سیلین، که پیشتر توسط ارنست بوریس چین پیشنهاد شده بود، و نیز تعیین ساختار مولکولی ویتامین ب۱۲ اشاره کرد؛ کاری که برای انجامش جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۶۴ میلادی را از آن خود کرد. پنج سال پس از بردن جایزه نوبل و پس از ۳۵ سال کار، هاجکین در سال ۱۹۶۹ توانست ساختار سه بعدی مولکول انسولین را کشف کند. روش پراش پرتو ایکس بسیار پرکاربرد شد و در آینده ابزار اصلی تشخیص ساختار بسیاری از مولکول های زیستی از جمله دی ان ای، که دانستن ساختار مولکول نقش بسیار مهمی در پی بردن به کارکرد آن دارد، گشت. از هاجکین به عنوان یکی از پیشروان پژوهش بر زیست مولکولها به وسیله عکس برداری پراش پرتو ایکس نام برده می شود.
دیو نام یک موجود افسانه ای است اما در معانی زیر نیز کاربرد دارد:
ادوین متیسون مک میلان (زاده ۱۸ سپتامبر ۱۹۰۷ - درگذشته ۷ سپتامبر ۱۹۹۱) فیزیکدان آمریکایی و برنده جایزه نوبل است. برای کشف شیمی عناصر با عدد اتمی بالاتر از عدد اتمی اورانیوم، عنصر ترااورانیمی جایزه نوبل شیمی به طور مشترک به او و گلن سیبورگ اعطا شد. زندگی. مک میلان در کالیفرنیا متولد شد، اما خانواده اش در سال بعد به پاسادنا نقل مکان کردند. در مقطع کارشناسی با لینوس پاولینگ به روی پروژه تحقیقاتی اش کار می کرد. و در سال ۱۹۲۹ موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد خود از موسسه فناوری کالیفرنیا شد
ریچارد لاورنس میلینگتون ساینگ (لیورپول، ۲۸ اکتبر، ۱۹۱۴ – نوریچ، ۱۸ اوت، ۱۹۹۴)، بیوشیمیست انگلیسی ها بود و در سال ۱۹۵۲ جایزه نوبل شیمی را برای اختراع کروماتوگرافی به طور مشترک به همراه مارتین آرچر مشترک دریافت کرد. او دوست نزدیک جان اچ هامفری بود. تحصیل خود را در وینچستر شروع کرد و به کالج، کمبریج رفت.
آرچر جان پرتر مارتین (۱ مارس سال ۱۹۱۰ در لندن – ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۲) شیمیدان انگلیسی بود که در سال ۱۹۵۲ جایزه نوبل شیمی برای اخترع کروماتوگرافی به طور مشترک به او و ریچارد لاورنس ساینگ اعطا شد. پدر او یک پزشک عمومی بود. مارتین در مدرسه بدفورد آموزش های خود را شروع نمود و دانشگاه کمبریج تحصیل کرد.
سر سایریل هینشلوود (۱۹ ژوئن ۱۸۹۷ - ۹ اکتبر ۱۹۶۷)، شیمی و فیزیک دان اهلانگلستان بود که در لندن زاده شد. او تحصیلات ابتدایی خود را در کانادا شروع کرد و بعد از مرگ پدرش به انگلستان برگشت و در چلسی مشغول به تحصیل شد و بعد وارد دانشگاه آکسفورد شد. در سال ۱۹۵۶ برای تحقیقاتش درباره مکانیزم های واکنشهای شیمیایی به طور مشترک به همراه نیکولای سیمینوف روسی موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شد.
نیکلای نیکلایویچ سمیونوف شیمیدان و فیزیک دان روس و برنده جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۵۶ است. جایزه نوبل برای پژوهش درباره سازوکارهای واکنش های شیمیایی به طور مشترک به او و سر سایریل هینشلوود اعطا شد. سمیونوف در ساراتوف به دنیا آمد و دانش آموخته دانشکده فیزیک دانشگاه پتروگراد (۱۹۱۳-۱۹۱۷) بوده است.
آلکساندر رابرتوس تاد، بارون تاد (۲ اکتبر ۱۹۰۷ - ۱۰ ژانویه ۱۹۹۷) زیست شیمیدان اسکاتلندی و برنده جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۵۷ است. جایزه نوبل شیمی برای کارهایش درباره نوکلئوتیدو کوآنزیم های نوکلئوتیدی به او اعطا شد. تاد در نزدیکی گلاسکو به دنیا آمد، و دانش آموخته دانشکده گلن آلن است و در سال ۱۹۲۸ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه گلاسکو گرفت. سال ۱۹۳۱ او موفق به دریافت دکتری (Dr.phil.nat.) خود از دانشگاه گوته فرانکفورت شد. و در سال ۱۹۳۳ موفق به گرفتن دکترای دوم خود از کالج آکسفورد شد.
یاروسلاو هیروفسکی (۲۰ دسامبر ۱۸۹۰ – ۲۷ مارس ۱۹۶۷) شیمیدان، مخترع و برنده جایزه نوبل اهل جمهوری چک بود. او در سال ۱۹۵۹ به خاطر کشف و توسعه شیوه های تحلیلی قطب نگاری موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شد.
ویلارد فرانک لیبای شیمی فیزیک دان آمریکایی و برنده جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۶۰ است. او برای توسعه روش استفاده از کربن ۱۴ برای تعیین سن در باستان شناسی، زمین شناسی، ژئوفیزیک و دیگر شاخه های علم موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شد.
السا در معانی زیر کاربرد دارد: السا در زبان آلمانی به معنی دختر نجیب و پاکدامن؛ در زبان انگلیسی به معنی بخشنده و سخاوتمند؛ در زبان عبری و یونانی قسم خدا و در زبان فارسی به معنی نان خواه، دانه ای خوشبو که بر روی خمیر نان می پاشند و مفید برای درمان نیش عقرب السا در ایران با ریشه ترکی به معنی مثل ایل، همانند ایل معنی شده است؛ یعنی ترکیب «ال» به معنی ایل و “ساً به معنی همانند و شبیه و به نوعی دختر ایل معنی می دهد و اسم ترکی دختر محسوب می شود. السا به عنوان اسم دختر مورد تأیید ثبت احوال است. تعداد اسم السا در ایران طبق آمار ثبت احوال ایران تا ابتدای ماه جاری ۱۱۴۷۷ نفر نام السا را دارند که البته این آمار از سال ۱۳۹۶ بروزرسانی نشده است. السا به معنی دانه خوشبو است.
ماکس فردیناند پروتس (زاده ۱۹ مه ۱۹۱۴ در وین، اتریش – درگذشته ۶ فوریه ۲۰۰۲ در کمبریج، انگلستان) شیمیدان انگلیسی زاده وین است. او در سال ۱۹۶۲ به طور مشترک به همراه جان سی کندرو برای مطالعات خود به روی ساختارهای پروتئین های کروی موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شد.
سر جان کادری کندرو (زاده ۲۴ مارس ۱۹۱۷ – درگذشته ۲۳ اوت ۱۹۹۷)، بیوشیمیست انگلیسی است که در سال ۱۹۶۲ جایزه نوبل در شیمی را برای مطالعات خود به روی ساختارهای پروتئین های کروی به طور مشترک به همراه ماکس اف پراتز دریافت کرد.
جولیو ناتا (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۰۳ - درگذشته ۲ مه ۱۹۷۹) شیمیدان ایتالیایی و برنده جایزه نوبل است. جایزه نوبل شیمی برای کشف در زمینه شیمی و فناوری پلیمرها، کاتالیزگر زیگلر-ناتا به طور مشترک در سال ۱۹۶۳ به او و کارل زیگلر اعطا شد. زندگی نامه. سال های اولیه. ناتا در امپریا، ایتالیا متولد شد. او در سال ۱۹۲۴ مدرک خود را در مهندسی شیمی از دانشگاه پلی تکنیک میلان گرفت. در سال ۱۹۳۳ او استاد و مدیر موسسه شیمی عمومی دانشگاه پاویا شد و تا سال ۱۹۳۵ در این شهر ماند. در آن سال او به عنوان استاد کامل در شیمی و فیزیک دانشگاه ساپینزا رم منصوب شد.
پرچم بخش خود مختار جزایر قناری پرچمی سه رنگ متشکل از سه نوار هم اندازهٔ عمودی سفید، آبی و زردرنگ است که در تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۸۲ مورد پذیرش قرار گرفت. پرچم دولتی دارای نشان رسمی در نوار میانی پرچم است اما پرچم غیر نظامی دیگر این نشان را ندارد. تاریخچه و نمادشناسی. ریشهٔ پرچم سه رنگ جزایر قناری به جنبش آزادی خواهانهٔ اهالی این جزایر در دههٔ ۱۹۶۰ بازمی گردد. طراحی پرچم را کارمن سارمیِنتو و پسرانش آرتورو و جزوس کانترو سارمینتو انجام داده و آن را نخستین بار در قالب پرچمی کاغذی در ۸ سپتامبر ۱۹۶۱ در معرض نمایش گذاردند. این پرچم ترکیبی است از رنگ های آبی و سفید استان سانتا کروس ده تنریفه با رنگ های آبی و زرد استان لاس پالماس.
فلوریدا نام یکی از ایالت های آمریکا است اما در معانی زیر نیز کاربرد دارد:
جرج تاون ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره بدارد: در ایالات متحده:
دلفین رودخانه آمازون، که با نام های بوتو و دلفین صورتی نیز شناخته می شود، گونه ای دلفین آب شیرین است که در رودخانه های اورینوکو و آمازون و توکانتینس، که در میان کشورهای برزیل، بولیوی، پرو، اکوادور، کلمبیا، ونزوئلا هستند، زندگی می کند. این دلفین به جای باله پشتی، قوزی بر پشت خود دارد. مغز این دلفین ۴۰٪ وزن بیشتری نسبت به وزن مغز انسان دارد. رده بندی. این گونه در سال ۱۸۱۷ توسط هانری ماری دوکروته دو بلنویل شناسایی شد. بر پایه طبقه بندی سال ۱۹۹۸ رایس، سرده دلفین های اورینوکو دارای تنها یک گونه با سه زیرگونه شناخته شده است. بعضی طبقه بندی های قدیمی تر به همراه بعضی بررسی های جدید، زیرگونه "boliviensis" را گونه ای جدا در نظر می گیرند، با این حال سازمان IUCN به همراه اکثریت جامعه علمی، "boliviensis" را زیرگونه ای از "Inia geoffrensis" در نظر می گیرند. سه زیرگونه این دلفین عبارتند از: تغذیه. دلفین رودخانه ای آمازون دارای ۱۰۰ دندان است که برای گرفتن طعمه به کار می روند. این دلفین از سخت پوستان و خرچنگ و لاکپشت های کوچک و گربه ماهی و پیرانا و میگو و دیگر ماهی ها تغذیه می کند.
شکارچی شنبه عنوان فیلمی به کارگردانی پرویز شیخ طادی است. این فیلم در کل تلاش صهیونیست ها را در تسلط بر منطقه فلسطین نشان می دهد. داستان فیلم به زندگی کودکی می پردازد که به میان اقوام مختلف رفته و از هر یک چیزی آموخته است. علی رغم ممانعت مسئولین جشنواره فیلم فجر با حضور این فیلم در جشنواره، با میانجی گری محمدرضا رحیمی که ماهیت این فیلم را ضد صهیونیستی می دانست، این فیلم در بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر اکران شد. ۸۰ درصد فیلمبرداری «شکارچی شنبه» در طی اقامت ۲۵ روز گروه فیلمسازی در لبنان فیلمبرداری شده و ۲۰ درصد آن در مناطق مختلفی از ایران نظیر چالوس و تهران انجام شده است. فیلم شکارچی شنبه در تاریخ جمعه ۲۶ مرداد ۱۳۹۱ (روز قدس)، با حذف برخی از دیالوگ ها از صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. خلاصه داستان. در یک بندرگاه اسرائیل، زنی یهودی که پس از مرگ همسرش، با یک مرد مسیحی ازدواج کرده است، کودک ۸-۷ ساله خود را در پی اقدامات حقوقی و اصرارهای زیاد پدربزرگش (علی نصیریان) برای مدت کوتاهی به وی می سپارد. پدربزرگ کودک که یکی از سران جریان فکری صهیونیسم است در جواب نگرانی های مادر، وعده می دهد که او یک ماه بیشتر اینج
ا نمی ماند و پس از آن، کودک با اراده خود هر کجا که خواست می تواند برود. این فیلم ماجرای استحاله فکری و ذهنی این کودک و حرکت از فطرت پاک انسانی تا تبدیل شدن به موجودی خشن، خطرناک و خونریز است.
شارل اُبِرلَن (۱۸۹۵–۱۹۶۰) استاد و پژوهشگر پزشکی فرانسوی و دومین رئیس دانشکده پزشکی دانشگاه تهران بود و دو دوره از ۱۹۳۹–۱۹۴۲ و نیز ۱۹۴۴–۱۹۴۷ این سمت را برعهده داشت. علاوه بر خدمات گسترده در شکل دادن و مدرن سازی نظام پزشکی ایران همچون تأسیس مؤسسات درمانی متعدد در سرتاسر ایران (مانند "آموزشگاه عالی بهداری مشهد" که امروزه دانشگاه علوم پزشکی مشهد نام دارد)، ابرلن را از پایه گذاران آموزش نوین پزشکی ایران نیز دانسته اند. وی همچنین پزشک و محقق پزشکی بسیار برجسته ای بود. زندگی. شارل ابرلن در سال ۱۸۹۵ میلادی در متز یکی از شهرهای شرقی کشور فرانسه متولد شده و تحصیلات ابتدایی و دبیرستانی خود را در شهر آلزاس به پایان رساند. در سال ۱۹۱۳ در استراسبورگ به فراگرفتن دانش پزشکی پرداخت و در سال ۱۹۱۹ آن را به پایان رساند در همان هنگام در بخش آسیب شناسی دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه استراسبورگ به عنوان دستیار مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۸ به دانشیاری کرسی آسیب شناسی دانشکدهٔ پزشکی پاریس و در سال ۱۹۳۸ به استادی کرسی بهداشت و باکتریولوژی دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه استراسبورگ رسید. در سال ۱۳۱۸ دولت ایران مصمم شد که ریاست دانشکدهٔ پزشکی تهران را ب
ه یک استاد فرانسوی واگذار کند و دولت فرانسه دکتر شارل ابرلن را برای این خدمت معرفی نمود. او طی سال های ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۶ دو دوره ریاست دانشکدهٔ پزشکی را برعهده داشت و علاوه بر توانایی های علمی، دارای تجربه در سازماندهی و برنامه ریزی آموزش پزشکی بودند. تجدید سازمان دانشکده های گروه علوم پزشکی در سال های گذشته مدیون تلاش های وی است. در طی این دوران سازمان تازه ای در دانشکدهٔ پزشکی، داروسازی و دندانپزشکی ایجاد شد. اقدام بسیار مهم دیگر پروفسور تلاش در واگذاری بیمارستان های شهرداری یعنی زایشگاه و شیرخوارگاه و تیمارستان در تهران به دانشکدهٔ پزشکی بود؛ و این عمل موجب شد تا امکانات آموزشی بالینی و بیمارستان های بیش تری را برای دانشکدهٔ پزشکی فراهم آورد. در سال ۱۳۱۹ اساسنامه و قانون تأسیس دانشگاه اصلاح شد، بخشی از این اصلاحات مربوط به تغییرات برنامه های مورد نظر ایشان بود. شارل ابرلن مقالات متعددی دربارهٔ تومورهای مختلف و منشأ آن ها انتشار داد. ابرلن بخش اعظم زندگی خود را وقف سرطان شناسی تجربی نمود که نتیجه آن انتشار مقالات متعددی با سایر همکارانش بود. مهم ترین و با اهمیت ترین فعالیت علمی شارل ابرلن موضوع دکترین ویروسی بود
ن سرطان بود که موجب شد نامش برای همیشه در سرطان شناسی باقی بماند و به عنوان پیشقراول و پیشاهنگ این مسئله شناخته شود.
جان لوئیس هال (زادهٔ ۲۱ اوت ۱۹۳۴) فیزیکدان آمریکایی و از برندگان جایزهٔ نوبل در این رشته است. جان هال و تئودور هانش در سال ۲۰۰۵ این جایزه را با هم برای کارشان بر روی دقت طیف سنجی برنده شدند. زندگی. هال در سال ۱۹۳۴ در دنور، کلورادو به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۵۶، کارشناسی ارشد را در ۱۹۵۸ و دکتری خود را در ۱۹۶۱ از موسسهٔ فنی کارنگی دریافت کرد. او پروژهٔ فوق دکتری خود را در موسسه ملی فناوری و استانداردها وابسته به وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا انجام داد. امروزه نام این موسسه به موسسه ملی فناوری و استانداردها (NIST) تغییر یافته است. هال از سال ۱۹۶۲ تا زمان بازنشستگی اش، سال ۲۰۰۴ در همان موسسه باقی ماند. او از سال ۱۹۶۷ در دانشگاه کلرادو در بولدر به تدریس پرداخت.
کونبو با تلفظ Kombu، یک نوع جلبک دریایی خوراکی و از انواع کتانجکها است. این نوع جلبک به طور معمول در نواحی وسیعی از آسیای جنوبی به عنوان موادغذایی مصرف می شود. در آشپزی ژاپنی کونبوی را خشک کرده و از داشی (سوپ) آن به طور گسترده در غذاهای مختلف استفاده می شود.
این چکیده ی تبارنامه سلطانهای نرینه در عثمانی است. سالها به تاریخ میلادی می باشد. جستارهای وابسته. تبارنامه عثمانیان
جوانی سیّد روح الله مصطفوی خمینی (۱ مهر ۱۲۸۱ – ۱۳ خرداد ۱۳۶۸) اولین رهبر نظام جمهوری اسلامی را می توان از زمان مهاجرت او به حوزه علمیه اراک برای تحصیلات تکمیلی (آغاز سده چهارده خورشیدی) تا سن چهل سالگی وی (پایان دهه بیست) دانست که در این مبحث به آن پرداخته می شود. پدر او سید احمد مصطفوی بوده است. رفتن به اراک و ادامهٔ تحصیل. در آغاز جوانی سید روح الله خمینی و پس از تحصیلات مقدماتی اش به سال ۱۲۹۹ هجری شمسی، برادر بزرگ تر وی، سید مرتضی، او را برای تکمیل تحصیلاتش، وی را با خود راهی اراک کرد. او در آن جا وارد مدرسهٔ سپهدار شد. در آن سال ها اراک به دلیل حضور عبدالکریم حائری یزدی به مرکز مهمی برای یادگیری مسائل دینی تبدیل شده بود، به گونه ای که خمینی که پیش از رفتن به اراک قصد داشت تحصیلات خود را در اصفهان ادامه دهد، به دلیل وجود این شخص در اراک به این شهر مهاجرت کرد. حائری یزدی در سال ۱۳۳۲ هجری قمری راهی این شهر شد و کلاس های خود را در مدرسهٔ میرزا یوسف خان به جریان انداخت. این طور به نظر می رسد که خمینی در آن سال ها در علوم دینی به قدر کافی پیشرفت نکرده بود که تحصیلات خود را مستقیماً زیر نظر او ادامه دهد. او درس
منطق را در حضور محمد گلپایگانی، کتاب شرح العلوم از زین الدین العاملی را زیر نظر آقا عباس اراکی و ادامهٔ تحصیل المتول خود را با هدایت محمد علی بروجردی گذراند. زمانی که او در اراک مشغول تحصیل بود حوادث زیادی در ایران رخ داد. مهم ترین آن ها کودتای رضاشاه در ۱۲۹۹ و دستگیری سید حسن مدرس بود. خمینی در سن ۱۹ سالگی و در ضمن تحصیل، در مراسم بزرگداشت سید محمد طباطبایی، اولین خطابهٔ خود را قرائت کرد. این خطابه در واقع یک بیانیهٔ سیاسی بود که در آن او به قدردانی و تمجید از سید محمد طباطبایی پرداخته بود. از قول او در مورد این خطابه نقل شده: «پیشنهاد شد منبر بروم، استقبال کردم. آن شب کم خوابیدم، نه از ترس مواجه شدن با مردم، بلکه با خود فکر می کردم فردا باید روی منبری بنشینم که متعلق به رسول الله است. از خدا خواستم مدد کند که از اولین تا آخرین منبری که خواهم رفت، هرگز سخنی نگویم که جمله ای از آن را باور نداشته باشم… و این خواستن عهدی بود با خدا بستم، اولین منبرم طولانی شد، اما کسی را خسته نکرد… و عده ای احسنت گفتند، وقتی به دل مراجعه کردم از احسنت گویی ها خوشم آمده بود، به همین خاطر دعوت دوم و سوم را رد کردم و چهار سال هرگز
به هیچ منبری پا نگذاردم.» او بعد از این مجلس تا چهار سال در هیچ منبری به سخنرانی و خطابه نپرداخت. قم. حدود یک سال بعد از رفتن خمینی به اراک، حائری از اراک راهی قم شد. در آن سال ها قم به عنوان یکی از شهرهای مهم آموزش تعلیمات دینی و پایگاه مذهب شیعه در ایران، سال ها بود که در زیر سایهٔ شهرهای مذهبی عراق قرار گرفته بود. رفتن حائری به قم آغازی بود بر رونق گرفتن حوزهٔ علمیهٔ قم و مطرح شدن این شهر به عنوان پایتخت معنوی ایران، و با در نظر گرفتن مبارزات و فعالیت های سیاسی صورت گرفته توسط خمینی و سایرین در سال های بعد در قم، می توان به نقش کلیدی این شهر در جریانات سیاسی آن زمان پی برد. بعد از مهاجرت حائری از اراک به قم، خمینی نیز چهار ماه بعد به دنبال او راهی این شهر شد. نوروز سال ۱۳۰۰ هجری شمسی، خمینی برای دیدار خانواده موقتاً به خمین بازگشت و با توجه به این که در این سفر تمام اسباب و اثاثیهٔ زندگی را همراه خود از اراک آورده بود، می توان به این نتیجه رسید که در تصمیم خود برای مهاجرت به قم جدی بوده است. او پس از مدتی کوتاه اقامت در خمین، راهی قم و ساکن مدرسهٔ دارالشفاء شد. این حرکت یک نقطهٔ عطف در زندگی او محسوب می ش
د، چرا که در قم بود که او تحصیلات خود را در درجات بالا ادامه داد و مبارزات سیاسی خود را پایه گذاری کرد. در سال های بعدی زندگی خمینی، شهر قم به گونه ای جزء بخشی از هویت او شد که می توان او را به نوعی محصول شهر قم دانست. در سال ۱۳۵۹ هجری شمسی و زمانی که در حال سخنرانی برای جمعی از مهمانان قمی بود، در مورد این شهر گفت: «هرجایی که زندگی کنم، شهر من قم است؛ و به این واقعیت افتخار می کنم. قلب من همیشه با قم و مردمانش است.» ادامهٔ تحصیل در قم. او در قم تحصیلات خود را از سر گرفت و زمان خود را وقف کامل کردن بخش مقدماتی تحصیلات حوزوی – موسوم به سطوح – و هم چنین فقه و شریعت کرد. قسمت های پایانی کتاب مطول را نزد آقا میرزا محمدعلی ادیب تهرانی و دروس سطح را از محضر محمدتقی خوانساری و بیشتر نزد سیدعلی یثربی کاشانی فراگرفت. او بعد از گذراندن سطح و سرانجام در سن بیست وپنج سالگی موفق به حضور در کلاس های عبدالکریم حائری یزدی (درگذشته ۱۳۵۵ قمری) – مؤسس حوزهٔ علمیه - شد و تا دو سال دروس خارج فقه و اصول را نزد او گذراند. پس از درگذشت حائری با آمدن بروجردی به قم، برای ترویج وی در درس خارج او حضور پیدا کرد. خمینی در قم با گذراندن در
س هایی که نه تنها جزء برنامهٔ درسی حوزه به شمار نمی آمدند، بلکه در آن زمان نسبت به آن ها نگرش منفی وجود داشت، نشان داد که هدفی بزرگ تر از تبدیل شدن یه یک فقیه شیعه را دارد؛ دروسی مانند فلسفه و عرفان که خمینی جوان در آن زمان به آن ها علاقهٔ زیادی نشان می داد. در بیست وهفت سالگی در قم با حاج شیخ محمدرضا نجفی اصفهانی آشنا شد که فلسفه می دانست و به فلسفهٔ عرب نیز آشنایی داشت. او در قم داروینیسم و نقد آن را تدریس می کرد و مدتی خمینی جوان در این درس نیز حاضر شد. استاد دیگر او در معقول، ابوالحسن رفیعی قزوینی بود. خمینی در نزد او ریاضیات، هیئت و فلسفه را آموخت. او هم چنین تفسیر صافی را با ملا محسن فیض کاشانی و سپس با علی اراکی گذراند. تعلیمات او در زمینهٔ عرفان و موضوعات مرتبط با آن در کلاس های میرزا جواد ملکی تبریزی آغاز شد که البته با مرگ استادش در ۱۳۰۴ نیمه تمام ماند. پس از آن در زمینه عرفان از میرزا محمدعلی شاه آبادی آموخت. در درس فلسفه نیز او تحت آموزش میرزا علی اکبر حکیم یزدی – از شاگردان ملا هادی سبزواری – قرار داشت که او نیز در سال ۱۳۰۵ درگذشت. استاد دیگر او در فلسفه ابوالحسن رفیعی قزوینی بود که تا زمان جدایی
اش از حوزه در ۱۳۱۰ هجری شمسی، خمینی در کلاس هایش حضور داشت. او علوم معنوی و عرفانی را نیز نزد میرزا علی اکبر حکمی یزدی و عروض و قوافی و فلسفهٔ اسلامی و فلسفهٔ عرب را پیش محمدرضا نجفی مسجدشاهی آموخت. آشنایی با مدرس. قم برای خمینی موقعیت مناسبی بود تا بتواند با روحانیون دیگر هم ارتباط برقرار کند. یکی از کسانی که خمینی در قم با آن ها ملاقات کرد، سید حسن مدرس است. این آشنایی به چند گفتگوی دینی یا سیاسی ختم نشد و بعد از آن نیز خمینی بارها در تهران و مجلس شورای ملی با او ملاقات و گفتگو کرد. خمینی خود در مورد مدرس می گوید: «مرحوم مدرس -رحمه الله - خوب من ایشان را هم دیده بودم. این هم یکی از اشخاصی بود که در مقابل ظلم ایستاد، در مقابل ظلم آن مرد سوادکوهی آن رضاخان قلدر ایستاد و در مجلس بود. ایشان را به عنوان طراز اول، علما فرستادند به تهران و ایشان با گاری آمد تهران. از قراری که آدم موثقی نقل می کرد، ایشان یک گاری آنجا خریده بود و اسبش را شاید خودش می راند تا آمد به تهران. آن جا هم یک خانه مختصری اجاره کرد و من منزل ایشان مکرر رفتم، خدمت ایشان - رضوان الله علیه - مکرر رسیدم.» خمینی حدوداً نوزده سال داشت که نخستین با
ر مدرس را می بیند و آشنایی و ارتباط آن دو از همان زمان آغاز می شود. از تجلیل ها و سخنان او در رابطه با سید حسن مدرس در سال های پس از پیروزی انقلاب این طور برمی آید که آن دیدارها از مدرس شخصیت بزرگی در چشم خمینی ساخته است. رابطه با شاه آبادی. در بین تمام اساتید خمینی در حوزه، او با استاد خود در درس عرفان نظری، محمدعلی شاه آبادی، رابطهٔ خاصی برقرار کرده بود که از رابطهٔ استاد و شاگرد نیز فراتر رفته بود، به گونه ای که به مدت شش سال نزد او می رفت تا در کنار فقه و فلسفه، عرفان را نیز بیاموزد. او هم چنین بررسی آثار بزرگان صوفی، مانند ابن عربی و ملاصدرا را نزد شاه آبادی گذراند. می توان گفت که در آن سال ها، شاه آبادی بیشترین تأثیر را بر تحولات روحی و روانی خمینی جوان داشته است، طوری که او بعدها در بسیاری از آثار خود از شاه آبادی به عنوان شیخ و عارف کامل یاد می کند. گفته می شود در زمان ورود شاه آبادی به قم در سال ۱۳۰۷، خمینی از او سؤالی در رابطه با ماهیت وحی می کند و پاسخی که می شنود او را شیفتهٔ شاه آبادی می سازد. بعد از آن، به دنبال درخواست های پیاپی او، شاه آبادی راضی می شود که به او و چند طلبهٔ دیگر فصوص الحکم ابن
عربی را آموزش دهد. با وجود آن که اساس آن تعلیمات بر تفسیر داوود قیسری بر فسوس بنا شده بود، اما خمینی تأیید کرده است که شاه آبادی بخشی از بینش و بصیرت شخصی خود را نیز در این آموزش دخیل کرده بود. کتاب های دیگری که خمینی تحت نظر شاه آبادی به تعلیم آن ها پرداخت عبارت بودند از منازل السایرین از حنبلی صوفی و خواجه عبدالله انصاری، مصباح الانس محمدهمزه فنری، و تفسیر مفاتیح الغیب از صدرالدین قونوی. این احتمال وجود دارد که بخش مهمی از شخصیت و اندیشه های خمینی در این آموزش ها و توسط شاه آبادی صورت گرفته و تلفیق عرفان و دغدغه های سیاسی اش، در شکل گیری شخصیت سیاسی او تأثیر زیادی گذاشته باشد. به ویژه با در نظر گرفتن این واقعیت که در آن دوران، شاه آبادی در کنار چند تن دیگر، از معدود علمایی محسوب می شد که علناً به سیاست های حکومت رضاشاه اعتراض می کرد، و نیز کتاب شذرات المعارف او که در آن اسلام را به عنوان «یک دین مطلقاً سیاسی» توصیف کرده بود. علاقه به عرفان. آن طور که از آثار اولیهٔ خمینی برمی آید، علاقهٔ اصلی او در آن زمان و در سال های نخستین حضور در قم، عرفان بود. با آنکه روحانیون قم به عرفان با چشم بدبینی نگاه می کردند.
خمینی در حلقه کوچکی از شاگردان به تدریس عرفان می پرداخته است. برای مثال، در سال ۱۳۰۷ او کتاب شرح دعای سحر را - که تفسیر جامعی بود بر دعایی که محمد باقر در ماه رمضان می خواند - نوشت. در این کتاب، همانند آثار دیگر خمینی پیرامون موضوع عرفان، اصطلاحات به کار برده شده توسط ابن عربی به کرات دیده می شود. دو سال بعد، او مصباح الهدایه الی الخلیفه والولایه را نوشت، که چکیده و شرح مختصری بود بر موضوعات اصلی عرفان. اثر دیگر خمینی در آن سال ها – که مرتبط با موضوع عرفان بود – مجموعه ای از تفسیرها پیرامون تفسیر فصوص قیصری بود. خمینی در بخشی از کتابی که در ۱۳۱۳ منتشر شد، به عنوان زندگی نامهٔ خود نوشت که او زمان زیادی را به مطالعه و آموزش آثار ملاصدرا اختصاص می داده است. او هم چنین در این نوشته بیان کرده که چندین سال تحت نظر شاه آبادی مشغول تحصیل عرفان بوده و این که مدتی در کلاس های فقه حائری شرکت کرده است. آن گونه که از دنبالهٔ مطالب مندرج در آن نوشته و شواهد دیگر برمی آید، «فقه» هیچ گاه به عنوان اولویت اصلی خمینی مطرح نبوده است. در نقطهٔ مقابل، «عرفان» همواره به عنوان دغدغهٔ اصلی او به حساب می آمده، به گونه ای که بخش زیادی
از تحصیل و تعلیم و نوشته های او در آن زمان پیرامون این موضوع بوده است. ادامهٔ این علاقه در سال های بعد تأثیر زیادی در شخصیت فکری و روحی او داشت، و این موضوع در بسیاری از فعالیت های سیاسی آتی او نیز نمود داشت. آغاز تدریس. کلاس های اخلاق که با حضور میرزا جواد ملکی تبریزی برگزار می شد، سه سال بعد از مرگ او توسط شاه آبادی مجدداً پی گرفته شد و زمانی که او در ۱۳۱۵ هجری شمسی، قم را به قصد تهران ترک کرد، خمینی جوان را جانشین خود در این درس کرد. کلاس های درس اخلاقی عرفانی خمینی در آغاز با بررسی منازل السائرین انصاری می گذشت، اما بعد از آن و در ادامه به جایی برای طرح نگرانی ها و دغدغه های مربوط به آن دوره تبدیل شد، به گونه ای که پس از مدتی طرفداران بسیاری در قم و حتی در بین طلبه های شهرهای دور، مانند اصفهان و تهران پیدا کرد. محبوبیت کلاس های خمینی چندان مورد رضایت حکومت پهلوی نبود، چراکه دولت ایران مایل بود به روحانیون اجازه نفوذ به خارج از حوزه را ندهد؛ بنابراین حکومت دستور داد که کلاس های درس او از مدرسهٔ فیضیه به مدرسهٔ ملاصادق که گنجایش و ظرفیت به مراتب پایین تری نسبت به مدرسهٔ فیضیه داشت، منتقل شود. اما با سقوط رض
اشاه در سال ۱۳۲۰ هجری شمسی، کلاس های درس دوباره به مکان قبلی خود – مدرسهٔ فیضیه – بازگشت. این موضوع که خمینی در آن جلسات قابلیت سخن گفتن برای عدهٔ زیادی از مردم عادی – و نه فقط طلبه های حوزه – را در قالب درس اخلاق داشت بعدها نقش زیادی در تحولات سیاسی کشور ایفا کرد. در حین تدریس اخلاق به جمع کثیری از مستمعین، خمینی شروع به تدریس بخش های مهمی از درس فلسفه، مانند قسمت های مربوط به روح در اسفار اربعه از ملاصدرا و شرح منظومه از سبزواری، خطاب به گروهی منتخب از طلبه های جوان کرد که در بین آن ها نام مرتضی مطهری و حسینعلی منتظری نیز دیده می شد. این دو نفر بعدها و در جریانات مربوط به انقلاب کمک زیادی به خمینی کردند و از یاران اصلی او محسوب می شدند. خمینی خود دربارهٔ آغاز تدریس در حوزه چنین می گوید: «از مدتها قبل از آمدن آقای بروجردی عمده اشتغال به تدریس معقول و عرفان و سطوح عالیه اصول و فقه بود پس از آمدن او به تقاضای آقایان مثل مرحوم آقای مطهری و آیت الله منتظری به تدریس خارج فقه مشغول شدم و از علوم عقلیه بازماندم و این اشتغال در طول اقامت قم و مدت اقامت نجف مستدام بود.» ازدواج. روح الله جوان پدر و مادری نداشت که برای
او به خواستگاری بروند و خودش هم چندان به ازدواج و تشکیل خانواده نمی اندیشید. برای نخستین بار سید محمدصادق لواسانی، دوست و هم درس خمینی برای او اقدام کرد و دختر میرزا محمد ثقفی، از روحانیون تهران، را به او پیشنهاد کرد. خمینی چندین بار به خانهٔ میرزا محمد پیغام فرستاد و آن ها را از نیت خود باخبر کرد. اما «قدس ایران» که در آن زمان در مقطع دبیرستان مشغول به تحصیل بود هربار پاسخ منفی داد. به گفتهٔ خودش، دلیل این امر عدم تمایل به زندگی در شهر قم و علاقه به حضور در تهران و نزد خانواده بوده است. تا این که بر اثر خوابی که در آن زمان دید، به خمینی پاسخ مثبت داد و به همسری او درآمد. خمینی در سال ۱۳۰۸ هجری شمسی با خدیجه ثقفی معروف به «قدس ایران» دختر محمد ثقفی تهرانی ازدواج کرد. او در زمان ازدواج ۲۷ سال و همسرش ۱۶ سال سن داشت. همسرش در مورد زندگی با او چنین می گوید: «اگر می خواستم لب حوض روسری بچه را بشویم، می آمدند می گفتند بلند شو تو نباید بشویی. من پشت سر او، اتاق را جارو می کردم. وقتی او نبود لباس بچه را می شستم …» حاصل این ازدواج، سه پسر و پنج دختر بود که از میان آن ها، یک پسر و دو دختر اندکی پس از تولد فوت کردند.
فرزندان و نوه ها. از ازدواج روح الله خمینی و خدیجه ثقفی در سال ۱۳۰۸ خورشیدی، دو پسر و سه دختر بجا ماندند؛ مصطفی (متولد ۱۳۰۹ ش)، احمد (متولد ۱۳۲۴ ش)، زهرا، فریده و صدیقه. از وی همچنین ۱۵ نوه برجا ماند: از مصطفی خمینی: حسین خمینی و مریم خمینی، از احمد خمینی: حسن خمینی، یاسر خمینی و علی خمینی، از زهرا خمینی: مسیح بروجردی و لیلی بروجردی، از فریده خمینی: فرشته اعرابی، و از صدیقه خمینی: علی اشراقی، نعیمه اشراقی، زهرا اشراقی و چهار فرزند دیگر.