Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بری شهری در جنوب انتاریو، کانادا، است که در کرانه غربی دریاچه سیمکو و ۹۰ کیلومتری شمال تورنتو قرار گرفته است. این شهر در سال ۱۸۳۲ به افتخار سر رابرت بری، مسوول نیروی دریایی وقت کانادا، نام گذاری شد. اقتصاد. در نزدیکی بری پایگاه هوایی "Base Borden" قرار دارد؛ جایی که نیروی دریایی کانادا در آن پا به عرصه وجود گذاشت. شهرهای خواهر. سه شهر در جهان با بری خواهر هستند:
ایشتوان چهارم (زادهٔ پیرامون ۱۱۳۳- مرگ ۱۱ آوریل ۱۱۶۵) پادشاه مجارستان بود. زندگی. ایشتوان برادر گزای دوم بود. در جوانی بر برادر شورید، ولی شکست خورد به دربار بیزانس نزد مانوئل یکم پناهنده شد. پس از مرگ گزا میان لاسلوی دوم و ایشتوان سوم بر سر پادشاهی جنگ درگرفت. با مرگ لاسلو ایشتوان سوم پادشاه بی رقیب بود، ولی ایشتوان چهارم کوشید تا با یاری بیزانس به تاج و تخت مجارستان دست یازد. سرانجام ایشتوان سوم با بیزانس پیمان صلحی بست که نتیجه اش پشتیبانی نکردن این دولت از ادعای پادشاهی ایشتوان چهارم بود. او دست به دامان امپراتوری مقدس روم شد، ولی از سوی آنان نیز با مخالفت رودرروشد. ایشتوان چهارم سرانجام از سوی مانوئل یکم مالکیت سرزمین زمون در نزدیکی مرزهای مجارستان را یافت و از آنجا چند تازش به خاک این کشور را تدارک دید. سرانجام مجارها زمون را محاصره کردند، مدافعان شهر چون شکست را نزدیک می دیدند ایشتوان چهارم را زهر خوراندند و او را کشتند. پیکر او در سکش فهروار به خاک سپرده شد. منابع. Wikipedia contributors, "Stephen IV of Hungary," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Stephen_IV_of
_Hungary&amp;oldid=425865011 (accessed November 19, 2011).
تهدیدی برای جامعه محصول سال ۱۹۹۳ یک درام جنایی شهری است که اولین همکاری برادران دوقلو هیوز در مقام کارگردانی یک فیلم می باشد. داستان فیم در مرکز جنوب لس آنجلس می گذرد و زندگی یک اوباش بنام کین لاوسن و دوست نزدیکش را دنبال می کند. فیلم به خاطر نمایش صحنه های متعددی از تجاوز، بی حرمتی به مقدسات و مصرف مواد مخدر معروف شد و از سویی بخاطر بیان انتقادی شجاعانه از خشونت شهری و مشکلات همراه آن مورد تحسین واقع گردید.
رود موز ، رود ماس یا رود میوز (تلفظ انگلیسی نام فرانسوی)، رودی مهم به طول ۹۲۵ کیلومتر در اروپاست که از فرانسه آغاز شده و پس از گذشتن از بلژیک و هلند در پایان از طریق دلتای رود راین، به دریای شمال می ریزد. حوضهٔ آبریز این رود ۳۶٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد. موز علیا از سال ۱۳۰۱، پس از آنکه کُنت هنری سوم بار بخش غربی استان بار را از شاه فیلیپ چهارم دریافت نمود، حدوداً مرز غربی امپراتوری مقدس روم با پادشاهی فرانسه را مشخص می کرده است. این مرز، مرزی ثابت بود تا آنکه آنری دوم، پادشاه فرانسه، در سال ۱۵۵۲ سه اسقف نشین متز، تول و وردون را ضمیمهٔ خاک خود ساخت و دوک نشین لورن نیز در سال ۱۶۳۳ به تصرف نیروهای لوئی سیزدهم درآمد. بخش پایین دست رودخانه در والون بلژیک نخستین منطقه ای بود در اروپا که به طور کامل صنعتی شد. مسیر رودخانه. رود موز از Pouilly-en-Bassigny در لو شاتلت-سور-موز در فرانسه به سمت شمال سرچشمه گرفته، از سدان و شارلویل مزیر گذشته وارد بلژیک می شود. در نامور، رود سامبر به آن می پیوندد و به سمت شرق ادامهٔ مسیر می دهد. پس از گذشتن از لیژ به سمت شمال می چرخد و بخشی از مرز بلژیک با هلند را تشکیل می دهد. رود موز
پس از ورود به هلند مسیرش به سمت شمال را ادامه داده که این مسیر تقریباً در امتداد مرز این کشور با آلمان قرار دارد و پس از آن به سمت غرب تغییر مسیر داده، به رود وال می پیوندد و همراه با رود شلت در جنوب و رود راین در شمال، بخشی از دلتای وسیع راین-موز-شلت را تشکیل می دهد. این رود در نزدیکی هوسدن به دو رود Afgedamde Maas در راست و برگسه ماس در چپ تقسیم می شود. برگس ماس سپس تحت عنوان آمر ادامهٔ مسیر داده و پس از پیوستن Nieuwe Merwede به آن، هالندز دیپ نام می گیرد و در پایان به دریای شمال می ریزد.
پارسوا، پارسواش (parsua) یا پارسوماش در کتیبه های پادشاه آشور شمشی-ادد پنجم ۸۲۳ تا ۸۱۰ پیش از میلاد و در کتیبهٔ سناخریب در سال ۶۹۱ پیش از میلاد به مناسبت جنگ حلوله و همچنین در یک رشته از نامه های بایگانی، پادشاهان آشور که مربوط به حوادث ۶۵۳ تا ۶۵۲ پیش از میلاد است، به عنوان یکی از ایالات منتهی ایلامی ذکر شده است. نام های جغرافیایی پارشوا، پارسوا، پارسواش و پارسوماش و انتساب آن ها پارسها و مراحل مختلف مهاجرت آن ها به فلات ایران را نشان می دهد. با توجه به این برداشت، نظریه ای مطرح شده که بر اساس آن پارسی ها ابتدا از طریق کناره غربی دریاچه ارومیه و منطقه قفقاز وارد شمال غرب ایران شده و در جنوب دریاچه ارومیه و ایالت پارشوا که در متون اورارتویی به آن اشاره شده، مستقر شدند. با توجه به تصرف منطقه توسط اورارتو) حدود۸۲۰ق. م (پارسی ها مجبور شدند به مناطق جنوبی تر مهاجرت کرده و در محدوده ای از شمال ماهیدشت تا منطقه سنندج در کردستان که منابع آشوری از آن بارها به عنوان پارسوا یاد کرده است، استقرار پیدا کنند. با توجه به لشکرکشی های مکرر آشوری ها به غرب ایران و ضمیمه کردن پارسوا به قلمرو آشور، پارسی ها دوباره مجبور شدند به
مناطق جنوبی تر و مجاور قلمرو ایلام و استان کنونی فارس مهاجرت کنند لوئیس لوین انتهای شمالی دشت ماهیدشت را که راه های خوبی آن نمری مربوط می کند و در آن تپه های تاریخی مهمی وجود دارد برای این ایالت تعیین نموده است. نامبرده در نوشته های جدیدتر خود ناحیه ماهیدشت شمالی و حوالی روانسر را بهترین گزینه دانسته است. بر اساس همین جایابی، پارپولا در اطلس تاریخی شرق نزدیک در دوره آشور جدید، نیکور پایتخت پارسوا را در روانسر امروزی جایابی کرده است. این جایابی مرزهای شمالی پارسو (با توجه به وسعت این ایالت و مجاورت آن با مانّا) تا منطقه سنندج و مناطق شرقی تر آن می توانست کشیده شده باشد. ارتباط پارسوا با پارسوماش. در خصوص ارتباط پارسوا با پارسوماش نظریات متفاوتی وجود دارد. کایلر یانگ و لوئیسلوین به نوعی این دو را یکی می پندارند. لوین اشاره می کند:در اواخر دوره آشور جدید اشارات به پارسوا در منطقه غرب ایران (استان کردستان) ناپدید شده تا اینکه دوباره در دوره آشوربانی پال در مناطق خیلی جنوبی تر و استان فارس به آن اشاره می شود. در همین جا لوین تأکید می کند درکتیبه های آشوربانیپال است. کایلر یانگ در مقاله نخست خود که به مهاجرت ایرانی
ها به منطقه زاگرس اختصاص دارد، به طور خلاصه ضمن اعتقاد به این مسئله که پارشوای شمال غرب، پارسوای غرب و پارسوماش جنوب غربی ایران در ارتباط با پارسی ها قرار دارند، به این نتیجه رسیده که: سه پارسوا یا سه گروه از پارسی ها در غرب ایران و به طور تقریبی به صورت همزمان وجود داشته اند؛ یکی در شمال غرب، دیگری در مرزهای ایلام و آخری در فارس. بر اساس نوشته یانگ مهاجرتی از شمال غرب، به غرب و سپس جنوب غربی ایران صورت نگرفته و اشاراتی که در این زمینه وجود دارد، نتیجه برداشت نادرست از منابع است. یانگ در مقاله جدید خود نظری به طور تقریبی متفاوت ارائه می کند. او در اینجا ضمن یکی شمردن ایالت ها یا اسامی پارسوا، پارسواش و پارسوماش محل آن را در زاگرس مرکزی جایابی کرده و هرگونه ارتباط این اسامی را باجنوب غربی ایران و پارس دوره بعد رد می کند و پارسوماش کتیبه سناخریب و آشوربانیپال را نیز در زاگرس مرکزی جایابی کرده و کوروش را نیز حاکم همین منطقه می داند. او تأکید می کند:پارسوای (زاگرس مرکزی) که به نظر او با پارسوماش یکی است (نمی توانسته هیچ ارتباط مستقیمی با پارسه(Parsa)در فارس که در زمان داریوش هخامنشی ایجاد شد داشته باشد؛ امیلی کو
رت نیز به طور ضمنی این نظریه را که تمامی اسامی مورد بحث تنها به یک ایالت در غرب ایران اشاره دارند، تأیید کرده است) یانگ برای توجیه جایابی پارسوماش در زاگرس مرکزی دلایلی ذکر می کند:مکانی در زاگرس مرکزی (منطقه اردلان) برای پارسوای آشوربانیپال بطورکامل متقاعدکننده است. آشوربانیپال درتوصیف شکست و ویرانی ایلام) سال۶۴۶ق. م (اغراق زیادی کرده است. داده های باستان شناسی چنین ویرانی را تأیید نمی کنند و سلسله ایلام بعد از این تاریخ نیز به حیات خود ادامه داده است. از طرف دیگر پارس از سرزمین جلگه ای ایلام فاصله زیادی داشته و اغلب از یورش دشمنان بین النهرینی خود در امان بوده است. از این رو به نظر نمی رسد پادشاه پارس که بر ناحیه نزدیک انشان حکومت می کرد، این قدر ترسیده باشدکه پسر خود را به عنوان گروگان به دربار آشور فرستاده باشد. پادشاه پارسوای زاگرس مرکزی می توانست از لشکرکشی آشوری ها بیشتر متأثر شده باشد. پادشاهان این ناحیه زاگرس به صورت سنتی متحد ایلام و بابل در برابر آشور بودند و نزدیکی آن ها به آشور می توانست زمینه ترس آن ها را فراهم کند. قوم قوی پارس بعدی در انشان است در زمان داریوش هخامنشی ایجاد شده و جنوب غرب ایران
واستان فارس فاقد هر گونه اثری از مهاجرت اقوام آریایی در عصر آهن و بعد از آن بوده است. نظریه مهاجرت پارسیان از پارسوآ به پارسوماش و پارسوماش؛ محل نخستین تماس آشوریان با پارسیان. این نظریه بیان می کند که طایفه های پارسه در سده هشتم تا هفتم پیش از میلاد از محلی در نواحی رشته کوه های زاگرس مرکزی به نام پارسواش در امتداد زاگرس در دره های کرخه و کارون به آرامی به سمت جنوب فلات ایران و سرزمین عیلام سرازیر شده اند. این قوم، در همین نواحی به زندگی شبان کارگی و کشاورزی اشتغال جستند و این نواحی را به یاد سرزمینی که در حوالی جنوب دریاچه ارومیه که ترکش کرده بودند به نام پارسوماش، یا پارسواش خوانده اند. خاندان هخامنش به عنوان یک خانواده ممتاز، سرکردگی این طایفه ها را بر عهده داشته است. نگره بی پیوند بودن نام پارسوا با تیره ها پارس. از همان هزاره سوم پیش از میلاد، شمار نام های جغرافیایی آریایی در آسیای صغیر و روی هم رفته در آسیای غربی رواج یافت. همچنین همین پارسوماش که از گذشته تا امروز به ریخت های گوناگون کاربرد بسیار داشت و دارد. به جز از پارسوماش در آن زمان بخش ها و کرانه های چندی وجود داشتند که نام های آریایی و شهروندان
غیر آریایی داشتند. دیاکونوف پیشنهاد می کند که پارسه یا پارسوآ و پارثوا Parthava سه گونه ریهت ریشه گرفته از واژهٔ باستانی Parsava به معنی «استخوان دندهٔ سینه و پهلو و مرز» هستند که Parsava نیز با واژهٔ هند و اروپایی Gerk به چم «استخوان دندهٔ سینه و جناغ سینه» و واژهٔ اوستایی و واژهٔ استی Fars به معنی پهلو و مرز، پیوند دارد. همهٔ این سرزمین ها که به آن نمارش (اشاره) رفت در مرز ماد، در بخش جنوب (پارسه) در بخش خاور (مشرق) (پارثوا) و در باختر آن پارسوا جای داشته است؛ بنابراین هیچ نیازی به پندار اینکه این نام بدست پارسیان از اپاختر (شمال) به اواخشتر (جنوب) آورده شده نیست. همان طور که تفاوت دو نام پارسی و پارتی دستاورد تفاوت گویش باشد و به درستی این هر دو نام یک تبار باشد، گمان می رود پارسه نیز براستی یک واژهٔ مادی باشد، در برابر واژهٔ فارسی باستان پارثه Partha و واژهٔ باستانی پارثوا با پارسوا برابر می شود. هرچند این ریشه یابی نشانی از هوشمندی دارد ولی گمان بسیار اینست که پارسه نام تیره ای باشد از ایرانیان، که به سوی فارس یا استان خوزستان کنونی رفتند و آن سرزمین انشان نام گرفته است. در سال ۸۳۰ پیش از میلاد، سده ای
پیش از به قدرت رسیدن خانوادهٔ هخامنش در پارسوماش، شلمنسر سوم پادشاه آشور از ۲۷ شاهک سرزمین آسیایی نشین پارسوا، در جنوب غربی زاگرس به گونه هم زمان باج گرفت. نام این شاهک ها در سالنامهٔ این شاه یاده شده است که هیچ یک آریایی نبودند. یک سده دیگر آشور بانیپال وارد سرزمین ایلام گردید و پس از آنکه خاک ایلام را به توبره کشید، بنابر دیدگاه گیرشمن نیز نخستین تماس آشوریان با پارسیان، نه در پارسوا، بلکه در مرز ایلام، و در پارسوماش بوده است. لشکرکشی تیگلات-پیلسر سوم. نتیجهٔ نخستین لشکرکشی تیگلات-پیلسر سوم به کوهستان زاگرس همانا ایجاد دو ایالت جدید پارسوا و بیت همبان در پادشاهی آشور بود. این دو ایالت تا سقوط آشور جزو آشور باقی ماندند. در عهد سارگون دوم مقام رئیس ناحیهٔ پارسوا در آشور وجود داشت از نامه ای که فورر بدان اشاره کرده چنین بر می آید که پارسوا بعدها هم جزو آشور بود. در زمان آشور-ناصیر-پال دوم ایالت کیشه سو که شرقی تر از پارسوا بوده جزو آشور شمرده می شده. عقیدهٔ شایع مبنی بر این است که پارسوا در ناحیه سنندج میهن پارسیان بوده و ایشان پس از تسخیر آن ناحیه بدست آشوریان از آنجا به پارس هجرت کردند، نخستین اشاره به پارسی
ان در سال ۸۴۳ پ.م. است ولی دومین اشاره به این قبایل به سال - ۶۹۱ پ.م. - برمی گردد که در آن سال سناخریب با پارسواییان (پارس ها) در سرزمین ایلام مواجه شد و با آنان در همان سرزمین جنگید. این رویداد از این جهت مهم است که شاه عیلام برای کمک به عیلامی ها در جنگ با آشوریان اجازه داده پارسیان به این منطقه بکوچند. همچنین لوحه های بدست آمده از شوش حکایت از آن دارند که حدود سال - ۶۸۵ پ.م. - پارسیان در سراسر عیلام سکونت داشته اند. این شاید دلیل این باشد که چرا کوروش خود را شاه انشان نامیده است. موقعیت پارسوا از نگاه مورخان. پارسوا جنوبی تر از زاب کوچک و در دیاله علیا قرار داشت و از یک سو با نواحی مختلف نامار و توپ لیاش در دیالهٔ وسطی و سفلی و از دیگر سو با ماننا و نواحی مختلف متمایل به ماننا و بالاخره با نواحی مختلفهٔ ماد هم مرز بود. همچنین از کتیبه های اورارتویی مشهود است که پارسوا میان ماننا و سرزمین بابلی نامار قرار داشت. از مجموع مراتب فوق چنین نتیجه گرفته می شود که پارسوا را باید در حدود کردستان و شهرستان سنندج کنونی جستجو کرد. دیاکونف در اثر خود به نام تاریخ ماد می نویسد: بخش علیای رود دیاله و شاخه ها و شعب آن در م
ثلث شهرهای کنونی سلیمانیه، سر پل ذهاب و سنندج از اواسط سده نهم پیش از میلاد پارسوا نامیده می شده است. در متون زمان آشور ناسیراپال دوم محل کشور پارسوا با بخش های جنوبی کشور زاموا هم مرز است. این نکته لازم است تصریح شود که بر خلاف عقیدهٔ رایج تنها وجه مشترک لفظ پارسوا با پارس این است که هر دو اصطلاح به زبان پهلوی به معنی نگهبان و محافظ می باشند. باید در نظر گرفت که پارسوا ناحیه ای زراعی بوده و مردم آن اسکان یافته بودند و فرض اینکه شهروندان آن، سرزمین خویش را رها کرده به پارس که ۶۰۰ کیلومتر با آنجا فاصله داشته است کوچ کرده باشند بسیار دشوار است. عده ای از محققان محل پارسوا را در نقاط بسیار شمالی تر قرار می دهند و نزدیکی آن را به نامار در نظر نمی گیرند ولی این بدان معنی است که پارسوا از لحاظ حدود ارضی با پادشاهی های آراشتوا، آمکا و آتا منطبق بوده. در سالنامه های آشور ناسیراپال دوم محل کشور پارسوا به بخش های جنوبی زاموا نزدیک است و سه شاهک آتا، آراشتوا و آمکا جزو سرزمین زاموا بودند ولی زبان مردم پارسوآ کماکان کاسپی بوده است. تئوری دانشمندان. ویدنر و پس از وی، کامرون و بسیاری دیگر معتقدند که کورش یکم پادشاه پرسید م
تأخر نبوده بلکه سلطنت پارسوا را در کوه های زاگرس یا سرزمینی بینابین آن دو را داشته است؛ ولی ویدنر این نکته را که ناحیهٔ خودیمری که در همان متن آمده و همزمان با کورش یکم به آشور باج می داده و به طورمسلم با قلمرو کورش یکم مجاور بوده و در مشرق ایلام و کرانه های خلیج فارس یعنی در کنار پارس قرارداشته در نظر نگرفته است. گذشته از ایجاد ایالات پارسوا و بیت همبان یک نتیجهٔ دیگر لشکرکشی تیگلات-پیلسر سوم در سال - ۷۴۴ پ.م. - عبارت بود از تصرف اسبان و دام ها توسط آشوریان و بردن عده ای پیشه ور پارسوایی به آشور. بعدها بخشی از شهروندان را که در ایالت جدید آشور باقی مانده بودند نیز از آنجا تبعید و منتقل کردند. سال نامه های تیگلات-پیلسر سوم در وقایع سال -۷۳۸ پ.م. - می نویسد که عده ای از اسیران کوتی و شهروندان بیت سانگی را در شمال سوریه و فنیقیه شمالی مسکن دادند. دیاکونوف در کتاب تاریخ ماد می نویسد آشوری ها ضمن حمله به پارسوا در خاک ماد نفوذ کردند و آخرین نقطهٔ لشکرکشی آشوریان در ظاهر، دژ مادی زاکروتی بود. محل این دژ به احتمال زیاد در ناحیهٔ اردلان کنونی قرار داشت، و سلمنسرسوم شاه آشور در این حمله برای اولین بار در سال ۸۳۴ پیش
از میلاد به اقصی نقاط کشور مادی ها رسید. پارسوا در آغاز قیام مادی ها. در دوران قیام عظیم مادی ها علیه آشوریان در ناحیه خارخار پیرامون سال های - ۷۱۵ پ. م - شخصی که از طرف آشوریان در پارسوا منصوب شده بود از اوضاع تحت فرمانش خطاب به سارگون دوم چنین نوشته است:
کلیسای بزرگ امسک روسی (Успенский собор) کلیسای جامعی است که در شهر امسک روسیه قرار دارد. این کلیسا در میدان سوبورناجا پلوسجاد در مرکز شهر امسک قرار دارد. این کلیسا بین سال های ۱۸۹۱ و ۱۸۹۸ بنا شده است. معمار این کلیسا ارنست ویریچ بود. این بنا توسط اتحاد جماهیر شوروی و به سال ۱۹۳۵ ویران شد و دوباره بین سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ توسط سرمایه گذاری محلی بازسازی گردید. بازسازی این بنا با کمک عکس های قدیمی انجام گردید.
فریمانت، کالیفرنیا شهری در ایالت کالیفرنیای ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۲۱۴ هزار نفر است. این شهر در سال ۱۹۵۶ از بهم پیوستن پنج محله کوچکتر ایجاد شد. فریمانت در جنوب شرقی منطقه خلیج سانفرانسیسکو واقع شده است و چهارمین شهر پرجمعیت این منطقه است.
پیت سمپراس (۱۲ اوت ۱۹۷۱) تنیس باز بازنشستهٔ آمریکایی است که در گذشته عنوان تنیس باز شمارهٔ یک جهان را داشت. او در طول دوران ۱۵ سالهٔ ورزشیش، مقام قهرمانی ۱۴ گرند اسلم تک نفره را به خود اختصاص داد و به عنوان یکی از بزرگترین تنیسورهای تمام دوران شناخته شد. در دهه ۹۰ سمپراس به مدت ۲۸۶ هفته متوالی در جدول رده بندی تنیس بازان مرد جهان مقام نخست را در اختیار داشت. فعالیت حرفه ای. سمپراس نخستین حضور حرفه ایش را در سال ۱۹۸۸ تجربه کرد و آخرین حضورش در تورنمنتی در سال ۲۰۰۲ بود که با شکست آندره آغاسی در فینال آن، قهرمان مسابقات آزاد آمریکا (یواس اوپن) در آن سال شد. او به مدت شش سال متوالی از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ در صدر جدول برترین تنیسورهای جهان قرار داشت. دیگر رکورد او قهرمانی هفت دوره مسابقات تک نفرهٔ مسابقات تنیس ویمبلدون بود. سمپراس همچنین برای ۲۸۶ هفته در صدر جدول برترین تنیسورها قرار داشت. او در پنج عنوان قهرمانی یو اس اوپن نیز با دیگر تنیسورهای شمارهٔ یک سابق جهان یعنی جیمی کانرز و راجر فدرر مشترک است. رکوردها. پیت سمپراس در سال ۱۹۹۰ و در حالی که تنها ۱۹ سال داشت و در حالی که با سخت ترین قرعه ممکن روبرو شد، توانست در فین
ال به مصاف آندره آغاسی رفته و برنده اوپن آمریکا شود. بدین ترتیب او جوان ترین قهرمان تاریخ اوپن آمریکا شد. پیت سمپراس آخرین تنیس باز مرد آمریکایی است که موفق به کسب قهرمانی در مسابقات ویمبلدون در سال ۲۰۰۰ و ATP World Tour Finals در سال ۱۹۹۹ گردید.
بلای سوم، (۱۱۴۸ - ، پادشاه مجارستان و کرواسی بود. او دومین پسر گزای دوم بود و ایشتوان سوم برادرش بود. او در دربار مانوئل یکم بیزانس پرورده شد و با مرگ ایشتوان سوم با یاری بیزانس و پاپ الکساندر سوم به پادشاهی مجارستان رسید. پیکر او در استرگم به خاک سپرده شده است. او یکی از نیرومندترین و دولتمندترین پادشاهان زمان خود در اروپا بود. او نیای ادوارد سوم بود.
ابو سعد منصور بن حسن بن حسین آوی مشهور به ابوسعد آوی (زاده نیمه قرن چهارم هجری قمری - درگذشته ۴۲۲ هجری قمری) فقیه، محدث، شاعر، تاریخ نگار و وزیر آل بویه اوایل قرن پنجم هجری است. نخستین کتاب تاریخ را برای شهر بزرگ ری ابو سعد آوی نوشته است که از آن اثری بجای نمانده است. زندگی نامه. ابو سعد در روستای آوه شهرستان ساوه زاده شده است. تاریخ تولد وی به صورت دقیق مشخص نمی باشد، اما براساس برخی اسناد تاریخی در حدود نیمه سده چهارم هجری قمری، یعنی حدود سال های ۳۴۵–۳۵۰ قمری بوده است. او اوایل عمرش را در روستای آوه زندگی کرد و سپس برای کسب علم و دانش به شهر ری مهاجرت کرد. در آنجا با بهره گیری دانش از بزرگانی چون شیخ صدوق و شیخ طوسی پرداخته و پس از مدتی در ردیف دانشمندان عصر خود قرار گرفت و توانست شاگرادانی مانند عبدالرحمن مفید نیشابوری را تربیت کند. وی مدتی نیز وزیر سلسله آل بویه بوده است. ابومنصور آوی برادر ابوسعد آوی از وزیران آل بویه بوده است.
محمدعلی احمدی (زادهٔ ۱۳ تیر ۱۳۶۲ در کرمان) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در باشگاه فوتبال سپاهان اصفهان در لیگ برتر بازی می کرد. بازیکن تیم فوتبال سپاهان و ذوب آهن اصفهان میباشد. از سال ۸۱ تا ۹۱ در تیم ذوب آهن بازی کرد و از سال ۹۱ تا ۹۶ در سپاهان بازی کرد و به افتخارات قهرمانی لیگ برتر و قهرمانی جام حذفی و نایب قهرمان لیگ قهرمانان آسیا رسید .
پاپریکا نوعی ادویه است که از آسیاب فلفل خشک شده (به عنوان مثال فلفل دلمه ای، فلفل تند) تهیه می شود. در بسیاری از زبان های اروپایی، پاپریکا به خود واژه فلفل (دلمه ای قرمز) اشاره می کند. این ادویه برای افزودن رنگ، طعم و عطر در بسیاری از غذاها مورد استفاده قرار می گیرد. پاپریکا می تواند طیفی از طعم ملایم تا تند داشته باشد. طعم آن نیز از کشوری به کشور دیگر متفاوت است. اگر پاپریکا از فلفل تند تهیه شود، باعث بروز علائم حساسیت در افرادی می شود که به فلفل قرمز، آلرژی دارند. بهتر است این افراد از مصرف پاپریکا با طعم تند، پرهیز کنند.
مجتمع آموزشی مهران یکی از هشت آموزشگاه از گروه مدارس ملی هماهنگ در دوره پهلوی دوم است. این مجتمع براساس اندیشه های پیشگامانه و دیدگاه های تجربی ویژه به وجود آمده بود. این اندیشه ها در اداره مدرسه و برنامه های درسی رعایت می شد و به این جهت، این مدرسه الگوی آموزشگاه های پیشرو در ایران آن دوره به شمار می رفت. تاریخچه. مدرسه یا مجتمع آموزشی مهران در سال ۱۳۳۴ در ابتدا با نام دبستان مهران از سوی معصومه سهراب و یحیی مافی پایه گذاری شد. این دبستان خود ریشه در کودکستان مهر داشت که در سال ۱۳۳۲ از سوی این دوتن راه اندازی شد. دوره فعالیت مجتمع آموزشی مهران از سال ۱۳۳۴ شروع و تا ۱۳۵۸ به سرپرستی این زوج ادامه یافت. در آن سال به سبب قوانین و هیجانات انقلابی گروه مدارس ملی از اختیار پایه گذاران و سرپرستان آن خارج شد و تحت نظارت مستقیم آموزش و پرورش قرار گرفت. در دوره ای ۲۶ ساله مجتمع آموزشی مهران هم از جهت کیفی و هم از جهت کمی رو به گسترش بود. از جنبه کمی از یک کودکستان یک کلاسه به مجتمعی بزرگ با بیش از ۱۲۰۰ دانش آموز تبدیل شد. از جهت کیفی در روندی از ارزیابی های درونی و بیرونی همواره نگرش و برنامه های آموزشی و پرورشی این مج
تمع رو به پیشرفت بود. از نیمه دوم دهه چهل بسیاری از دانش آموزان پسر این مجتمع پس از پایان دوره دبستان و دوره راهنمایی در بیشترین میزان جذب دبیرستان البرز می شدند. این مجتمع در دوره کاری خود به شیوه مختلط یا آموزشگاه دختران و پسران اداره می شد. اهمیت مجتمع آموزشی مهران در تاریخ آموزش و پرورش ایران، در کارکرد الگووار آن بود. مجتمع آموزشی مهران همراه با آموزشگاه هایی مانند مدرسه فرهاد به سرپرستی توران میرهادی، گروه آموزشی هدف به سرپرستی احمد بیرشک، کودکستان و دبستان روش نو به سرپرستی عباس یمینی شریف، دبستان جهان تربیت به سرپرستی ابراهیم بنی احمد، دبستان بهشت به سرپرستی محسن دانا بهشتی، دبستان راه آینده به سرپرستی توران اشتیاقی و … مراکز آموزشی ویژه ای برای انتقال مفهوم و کارکردهای آموزش و پرورش مدرن در ایران بودند. همه پایه گذاران این آموزشگاه ها از کسانی بودند یا هستند که در فرایند نوسازی فرهنگی ایران از جامعه سنتی به جامعه مدرن نقش داشتند. یحیی مافی و معصومه سهراب بر اساس خاطرات و تجربه های بدست آمده از مجتمع آموزشی مهران، کتاب ارزشمند تجربه های مدرسه داری را نوشته اند. فلسفه پرورشی. در دوره فعالیتی بیست و شش
ساله مجتمع آموزشی مهران از جنبه کمی و کیفی همواره روندی رو به رشد داشت و به همین دلیل یکی از آموزشگاه های شاخص ایران در این دوره زمانی بود. آنچه مجتمع آموزشی مهران را در ایران متفاوت کرده بود، فلسفه پرورشی متفاوتی بود که پایه گذاران این مجتمع به آن باور داشتند. در ایران آموزش و پرورش رسمی همواره به عنوان یکی از عوامل بازتولید ایدئولوژی های دستگاه حاکم بوده است. در حالی که برای پایه گذاران مجتمع مهران فلسفه آموزش و پرورش کودکان چیزی نبود جز تربیت انسان هایی آزاداندیش و خلاق که توانایی اندیشیدن و تفکر انتقادی را دارا و حس مشارکت و سازندگی داشته باشند. چکیده ای از فلسفه پرورشی پایه گذاران این مجتمع: «مواد درسی و برنامه های آموزشی محدود و حساب شده مدرسه بدون وجود هدفهای پرورشی راه به جایی نمی برد. چرا که آموزش بدون داشتن هدف و روش های درست پرورشی، چیزی نخواهد بود جز زندانی کردن شاگردان در چارچوب درس ها و مطالب از پیش تعیین شده، و حاصل این اسارت همانا محروم ماندن کودکان از درک و دریافت دانش مفید برای زندگی اجتماعی و در جهت پیشرفت جامعه و در نتیجه تثبیت بسیاری از ارزش های فرسوده معمول در جامعه است.» نشان می دهد که
آن ها فلسفه پرورشی خود را دریافت دانش برای پیشرفت اجتماعی و نوسازی ارزش های فرسوده جامعه می دانستند و همواره نیز به این فلسفه پایبند بودند. یحیی مافی و معصومه سهراب در کتاب تجربه های مدرسه داری درباره پرورش در مدرسه مهران می نویسند: اکثرا چنین می پنداریم که کار اصلی مدرسه تنها آموزش کودکان است، و نقش پرورشی مدرسه را از یاد می بریم. اما اگر درست بیندیشیم، درمی یابیم مواد درسی و برنامه های آموزشی محدود و حساب شده ی مدرسه، بدون وجود هدف های پرورشی، راه به جایی نمی برد؛ چرا که آموزش، بدون داشتن هدف و روش های درست پرورشی، چیزی جز زندانی کردن شاگردان در چارچوب درس ها و مطالب از پیش تعیین شده، نخواهد بود. و حاصل این اسارت، همانا محروم ماندن کودکان از درک و دریافت دانش مفید برای زندگی اجتماعی و در جهت پیشرفت جامعه، و در نتیجه تثبیت بسیاری از ارزش های فرسوده ی معمول در جامعه است. اگر بر آن باشیم که دنیای آینده ی کودکان را دنیایی روشن و گرم از دوستی، همکاری، سازگاری، تعاون فرهنگی، علمی و فنی بیابیم، ضروری است کودکان را از هم اکنون از پرورشی در خور چنان دنیایی، برخوردار کنیم. بنیاد چنین پرورشی، نخست در خانه و سپس در مدر
سه نهاده می شود. در واقع محیط مدرسه محیط آموزش درست زیستن است. اگر دانش آموزان تک به تک سر در لاک خود فرو برند و طوطی وار درس ها را بازگو کنند، مقصود اصلی آموزش و پرورش حاصل نمی شود، زیرا آدمی، علم را برای به کار بستن در یک جامعه ی انسانی می آموزد، نه برای انباشتن و نهفتن در نهان خانه ی مغز. چه بسیار دانش آموزانی که تنها و تنها نگران پیشرفت درسی خود هستند و غالبا در محیط مدرسه منزوی می شوند، و نمی توانند با جامعه هماهنگ باشند. شاگرد اول ها همیشه افراد موفقی نیستند. نمونه های بسیار از دانش آموزانی که به درستی پرورش نیافته اند، می توان برشمرد، یعنی آنان چنان بار نیامده اند که حقوق مردم دیگر را در جامعه رعایت کنند. از این ها، یکی تنها برای نمره کار می کند، دیگری توجهی به وظایف خود ندارد و به صرف وظیفه به مدرسه می آید، و آن یک، نیروی خود را بی هدف صرف می کند و اگر درسی نیز می خواند، از بیم تنبیه است. این ها نمونه هایی از پرورش نادرست اند. اما این پرورش نادرست از کجا ناشی شده است؟ چه بسا از مدرسه، معلم و مدیر؛ و چه بسا از خانه. معلمی هست که دوستدار قدرت مطلقه است: فرمان می دهد و کودکان را وامی دارد فرمانبر باشند،
و معلمی هست که می کوشد منطق و استدلال را جایگزین استبداد کند. شاگرد در طول سال تحصیلی با روش این یا آن معلم خو می گیرد، و سال بعد می بیند روش کار به کلی عوض شده است. مدیران نیز روش ثابتی در اداره ی مدرسه ندارد و هر یک به طریقی کارها را می گردانند. به این ترتیب، کودک برای خود گام برمی دارد، معلم راه خود را می رود و مدیر نیز کار خود را انجام می دهد؛ و با درآمیختن این نظرها و روش های گوناگون، می خواهند انسان پرورش دهند. انسانی که محکوم به زندگی در جامعه ای است همانند آن چه که در آن بار آمده است. اگر پرورش را به معنای بارور و هماهنگ کردن منطقی نیروی انسان ها در جهت بهره وری، رشد و ثمررسانی به جامعه بگیریم، درمی یابیم نظام آموزش و پرورش ما در بسیاری موارد از این هدف دور افتاده است. علم اگر با پرورش صیقل نیابد، ارزشی ندارد؛ و فلسفه وجودی مدرسه نیز پروراندن افراد برای این هدف است؛ والا معلم های سرخانه به خوبی از عهده ی آموزش فردی برمی آمدند. مدرسه محیطی است که در آن باید آموخت و به کار برد. مدرسه فضای آدم سازی است نه عالم سازی صرف. با چنین اعتقادی بود که ما تا حدی دست به تغییر روش های آموزشی در محدوده ی کوچک مدرسه م