Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الیا که منابع (تأمین کننده) بزرگ ترین رودخانه های آسیا هستند – گنگ، ایندوس، براهماپوترا، یانگ تسه، مکونگ، سالوین و زرد ۶۶ درصد از یخ خود را تا سال ۲۱۰۰ از دست می دهند. حدود ۲٫۴ میلیارد نفر در حوضه زهکشی رودخانه های هیمالیا زندگی می کنند. هند، چین، پاکستان، بنگلادش، نپال و میانمار می توانند سیل هایی را به دنبال خشکسالی در دهه های آتی تجربه کنند. رودخانه گنگ تنها در هند، آب مورد نیاز برای آشامیدن و کشاورزی برای بیش از ۵۰۰ میلیون نفر را تأمین می کند. سواحل غربی آمریکای شمالی که بیشتر آب خود را از یخچال های طبیعی رشته کوه هایی مثل کوه های راکی و سیرا نوادا دریافت می کنند نیز تحت تأثیر قرار می گیرند. تاکنون بخش اعظم استرالیا به بیابان یا زمین های نیمه خشک تبدیل شده است که معمولاً به عنوان منطقه دور افتاده شناخته می شود. در پاسخ به کمبودهای مزمن ناشی از خشکسالی، در بسیاری از مناطق و شهرهای استرالیا، محدودیت های آب برقرار شده اند. Tim Flannery متخصص محیط زیست و برنده جایزه استرالیایی در سال ۲۰۰۷ پیش بینی کرد که شهر پرت در استرالیای غربی اولین کلان شهر ارواح و یک شهر متروکه بدون هیچ آبی برای حفظ جمعیتش در جهان تبدیل
می شود مگر اینکه تغییرات اساسی ایجاد کند. در سال ۲۰۱۰ پرت رکورد دومین زمستان خشک خود را ثبت کرد و شرکت آب محدودیت های آب را برای بهار تشدید کرد. شهر دیگری که با بحران آب مواجه است کیپ تاون در آفریقای جنوبی است. دولت و دانشمندان در این منطقه برای «روز صفر» آماده می شدند بدین معنی که این منطقه تقریباً به طور کامل بدون آب بود. دولت امیدوار بود که تلاش های حفاظتی داوطلبانه و عوامل زیست محیطی، تأمین آب در مخازن را افزایش دهد اما این اتفاق نیفتاد و احتمال تهی شدن شهر از آب آشامیدنی را افزایش داد. دانشمندان دانشگاه کیپ تاون نگران این موضوع بودند به این دلیل که بدون منبع آب آنها قادر نخواهند بود که تحقیقات پزشکی و مطالعات بالینی ارزشمند را انجام دهند. اگرچه از روز صفر جلوگیری شد و محدودیت ها برای ساکنان برداشته شد اما تلاش های حفاظتی همراه با عدم قطعیت هایی در میزان بارش همچنان پابرجاست. بحران آب در ایران و راهکارهای برون رفت. طبق پیش بینی های جهانی سال ۱۴۰۰ ه .ش سرانهٔ آب به کمتر از ۱٬۴۰۰ مترمکعب برای هر فرد در سال خواهد رسید و این به معنی ورود به بحران آبی است. طبق آمارهای رسمی و به اعتقاد کارشناسان ایران در آستانه
ٔ بحران آب به سرمی برد و طی سال های آینده تأمین آب به یکی از بزرگ ترین چالش های کشور در بسیاری از استان ها، شهرها و مناطق تبدیل خواهد شد. ایران از نظر جغرافیایی در بخش نیمه خشک و خشک جهان قرار گرفته به شکلی که میانگین بارش درایران حدود ۲۵۰ میلی متراست؛ درحالی که میانگین جهانی حدود ۸۵۰ میلی متراست که بیش از سه برابر میزان بارش در ایران است. از دلایل بحران آب در ایران را می توان به موارد زیر اشاره نمود: راهکارهای برون رفت از این بحران به صورت زیر لیست می شوند: نقش شرکت ها. اقدامات شرکت ها از نظر تاریخی خطر قابل ملاحظه ای برای آب پاک و مقرون به صرفه ایجاد کرده است و دریاچه اونونداگا آلوده ترین دریاچه در آمریکا، نمونه بارز آن می باشد. در اواخر دهه ۱۸۰۰ مردم به دلیل منظره زیبا و آب طبیعی که در آنجا تأمین می شد شروع به ساخت و ساز در نزدیکی دریاچه کردند. با توسعه منطقه، تصفیه خانه فاضلاب و همچنین چندین کارخانه صنعتی مواد شیمیایی ساخته شد. به دلیل عدم وجود کنترل های حفاظتی زیست محیطی، صنایع فاضلاب و محصولات شیمیایی خود را به داخل دریاچه ریختند. این عمل سال ها ادامه داشت تا اینکه دریاچه در سال ۱۹۴۰ برای شنا بسته شد و
در سال ۱۹۷۰ نیز برای ماهیگیری بسته شد. نهایتاً سال ۲۰۱۵ که با هزینه ای معادل ۱٫۱ میلیارد دلار از سرمایه عمومی و خصوصی، دریاچه مجدداً برای شنا بازگشایی شد. به نظر می رسد که ساخت تأسیسات تصفیه فاضلاب و کاهش برداشت از آب زیرزمینی، راه حل های واضحی برای (این) مشکل جهانی است؛ اگرچه نگاهی عمیق تر، مسائل اساسی تری را در این مورد آشکار می کند. تصفیه فاضلاب، سرمایه زیادی می خواهد و دسترسی به این تکنولوژی در بعضی مناطق محدود است. علاوه بر این، افزایش سریع جمعیت در بسیاری از کشورها، این امر را به مسابقه ای تبدیل می کند که برنده شدن در آن دشوار است. همچنانکه این عوامل به اندازه کافی دلهره آور نیستند، باید هزینه های هنگفت و نیازهای مهارتی لازم برای نگهداری از تأسیسات تصفیه فاضلاب را در نظر گرفت، حتی اگر این تأسیسات با موفقیت احداث شده باشند. کاهش برداشت بیش از حد آب زیرزمینی، عموماً از نظر سیاسی رایج نیست و می تواند اثرات مهم اقتصادی برای کشاورزان داشته باشد. بعلاوه این استراتژی لزوماً بازده محصول را کاهش می دهد که گفته می شود که برای جمعیت فعلی غیر عملی است. واقع بینانه تر اینکه، کشورهای در حال توسعه می توانند برای دستیا
بی به تصفیه اولیه فاضلاب یا نظام های سپتیک ایمن تلاش کنند و طراحی حوضچه (محل آبریز) فاضلاب را برای به حداقل رساندن اثرات بر آب آشامیدنی و اکوسیستم ها، به دقت تجزیه و تحلیل کنند. کشورهای توسعه یافته نه تنها می توانند تکنولوژی مربوط به سیستم های تصفیه آب و فاضلاب مقرون به صرفه را بهتر به اشتراک گذارند بلکه می توانند مدل سازی انتقال هیدرولوژیکی را نیز به اشتراک گذارند. در سطح فردی، مردم در کشورهای توسعه یافته خودشان می توانند مصرف بیش از حد را کاهش دهند که (نهایتا) مصرف آب در سراسر جهان را کاهش می دهد. کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه می توانند حفاظت از اکوسیستم ها به ویژه تالاب ها و مناطق ساحلی را افزایش دهند. اقدامات انجام شده نه تنها باعث حفظ پوشش گیاهی و جانوری خواهد شد بلکه باعث تحریک مؤثر چرخه آب طبیعی می شود که نظام های آبی را برای انسان ها سالم تر می کند. مجموعه ای از راه حل های محلی که نیازمند فناوری اندکی هستند، توسط تعدادی از شرکت ها در حال پیگیری است. این تلاش ها در مورد استفاده از انرژی خورشیدی برای تقطیر آب است که در دماهای پایین تر از دمای جوش آب اتفاق می افتد. با توسعه قابلیت تصفیه و خالص سازی
هر منبع آبی موجود، مدل های تجاری محلی می توانند با تکنولوژی های جدید ساخته شوند و جذب آنها را سرعت بخشند؛ مثلاً بادیه نشینان شهر داهاب در مصر، Aqua Danial's Water Stellar را نصب کردند که از یک جمع کننده یا گیرنده حرارتی که ۲ متر مربع است، برای تقطیر ۴۰ تا ۶۰ لیتر آب، روزانه از هر منبع آب محلی، استفاده می کند. این موضوع نسبت به روش های تقطیری متداول، ۵ برابر مؤثرتر است و نیاز به بطری های پلاستیکی PET آلوده کننده یا انتقال و آبرسانی را حذف می کند. مدیریت بحران. ادعا شده است اگر که نرخ تغییر درون یک حوضه فراتر از ظرفیت نهادهای موجود در آن باشد، احتمال تعارض بالا می رود. اگرچه تنش های منطقه ای می توانند با بحران های آبی بسیار مرتبط باشند، تاریخ نشان داده است که موارد همکاری، بسیار بیشتر از تعارض بر سر آب بوده است. با این حال عدم همکاری باعث افزایش تعارضات منطقه ای در بسیاری از بخش های جهان به ویژه در جنوب آن می شود و بیشتر تعارضات، در خصوص دسترسی، استفاده و مدیریت آب است؛ مثلاً درگیری بین مصر و اتیوپی بر سر سد رنسانس بزرگ اتیوپی در سال ۲۰۲۰ تشدید شد. مصر از ترس اینکه این سد، میزان آبی که از نیل دریافت می کند را ک
اهش خواهد داد سد را یک خطر ذاتی می دید. بنابراین کلید حل اختلاف آن در نهادها و همکاری قوی نهفته است. کمیسیون رودخانه ایندوس و معاهده ۱۹۶۰ آب ایندوس با وجود خصومت دو کشور هند و پاکستان، از جنگ بین این دو کشور جان سالم به در بردند و با تأمین یک چارچوب برای مشاوره، بررسی و تبادل اطلاعات، یک مکانیسم موفق در حل اختلافات ارائه دادند. کمیته مکونگ از سال ۱۹۵۷ آغاز به کار کرده است و از جنگ ویتنام در سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۵ دوام آورده است. در مقابل، بی ثباتی منطقه ای هنگامی ایجاد می شود که کشورها فاقد نهادهایی برای همکاری در تشریک مساعی منطقه ای مثل طرح مصر برای یک سد بلند بر روی نیل باشند. با این حال، حداقل تا سال ۲۰۱۹ هیچ مؤسسه جهانی بر مدیریت منابع آب فرامرزی نظارت نمی کند و همکاری بین المللی از طریق همکاری موردی (ad hoc) بین آژانس ها اتفاق افتاده است، مثل کمیته مکونگ که به علت اتحادی که بین یونیسف و اداره عمران ایالات متحده وجود داشت، ایجاد شد. به نظر می رسد که تشکیل مؤسسات بین المللی قوی راهی برای پیشبرد فراهم می کند – آنها مداخله و مدیریت زود هنگام را برای جلوگیری از فرآیندهای پرهزینه حل اختلاف تقویت و تشویق می کنند
. مذاکرات یک الگوی «مبتنی بر نیاز» به جای «مبتنی بر حق» دارند که تقریباً همه اختلافات حل شده این ویژگی مشترک را دارند. زمین های قابل آبیاری، جمعیت و مشخصات فنی پروژه ها، «نیازها» را تعیین می کنند. موفقیت یک الگوی مبتنی بر نیاز، در تنها توافق نامه آبی که تاکنون بر سر حوضه رودخانه اردن صورت گرفته، نمایان شده است که بر نیازهای ساحل نشینان نه حقوق آنها متمرکز است. در شبه جزیره هند، نیازهای آبیاری بنگلادش، تخصیص های آب رودخانه گنگ را تعیین می کند. یک رویکرد منطقه ای مبتنی بر نیاز، بر جلب رضایت افراد نسبت به نیاز آنها به آب و اطمینان از اینکه حداقل نیازهای کمی آنها تأمین می شود، متمرکز است. این امر، اختلافات ایجاد شده هنگامی که کشورها یک پیمان را از نقطه نظر منافع ملی می بینند حذف می کند و و از یک رویکرد جمع صفر، به یک رویکرد جمع مثبت یکپارچه، که آب و منافع آن را به طور یکسان اختصاص می دهد، حرکت می کند. چارچوب صلح آبی (Blue Peace) که توسط گروه آینده پژوهی استراتژیک با همکاری دولت های سوئیس و سوئد توسعه یافت، ساختار سیاستی منحصر به فردی پیشنهاد می کند که مدیریت پایدار منابع آب و همکاری در زمینه صلح را تقویت می کند.
با بهره گیری (ساخت) از اکثر منابع آبی اشتراکی از طریق همکاری نسبت به تخصیص صرف بین کشورها، شانس صلح می تواند افزایش یابد. مؤثر بودن رویکرد صلح آبی (مثلا) در خاورمیانه و حوضه نیل اثبات شده است. تولید یا بهره وری آب. حفاظت و تولید آب (شیرین) با تکنولوژی های مختلف، جزو راه حل های متنوع بحران های ملی آب محسوب می شوند. تصفیه فاضلاب. تصفیه فاضلاب به حفاظت پیکره های آبی طبیعی کمک می کند و در مناطقی مثل سنگاپور به منبع آب آشامیدنی تبدیل شده است. رطوبت زایی و رطوبت زدایی خورشیدی. بسیاری از ژنراتورهای آب اتمسفریک عملکردی مشابه عملکرد دستگاه رطوبت زدا دارند، یعنی هوا از روی یک کویل یا سیم پیچ سرد شده عبور می کند و باعث متراکم شدن آب می شود. برخی از مزایای این ژنراتورها عبارتند از: قیمت پایین آنها، نبود فلزات سنگین و باکتری ها، بهبود سلامت جوامع و کارایی بالا در استفاده از هوا به عنوان منبع آب بدون نیاز به نزدیک بودن به دریاچه، رودخانه یا اقیانوس. نمک زدایی. ماشین های نمک زدایی برای استخراج عناصر معدنی از آب شور طراحی شده اند. به طور کلی، نمک زدایی به حذف نمک ها و مواد معدنی از یک ماده هدف اشاره دارد. دستگاه نمک زدای کار
آمد از نظر انرژی با مصرف الکتریسیته کمتر از یک کیلووات ساعت به ازای هر متر مکعب آب شیرین، می تواند به عنوان پایانی برای بحران آب جهانی تلقی شود. چندین شرکت مثل زیمنس و TS Prototype-Creation فناوری های مربوط به این مهم را توسعه داده اند. یک کیلووات ساعت کمی بیش از مقدار لازم برای پمپاژ آب از (national grit) در آلمان است. گلخانه IBTS که برای نمک زدایی آب طراحی شده است، آب تقطیری را با Kwh 0.45 به ازاء هر متر مکعب تولید می کند. پیدایش ادغام متراکم و رآکتورهای هسته ای کوچک نیز راهکاری برای بحران آب جهانی ارائه می دهند و این بدان معناست که دیگر مصرف انرژی برای نمک زدایی، مهم نخواهد بود.
دنی لبرن گلاور (زاده ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۶) بازیگر، کارگردان و فعال سیاسی آمریکایی است. او اغلب با بازی در فیلم های رنگ ارغوانی، غارتگر ۲، شاهد، سری فیلم های اسلحه مرگبار و اره شناخته می شود. او یکی از حامیان جنبش های حمایت از حقوق بشر است. فیلم شناسی. برخی از فیلم های گلاور:
شرکت لوون (Loon) یکی از شرکت های زیر مجموعه هلدینگ "آلفابت - Alphabet" می باشد که هدف آن فراهم آوردن دسترسی به اینترنت در محدوده های روستایی و دوردست بوسیلهٔ بالون هایی بی سرنشین است. این شرکت از بالون هایی مرتفع در استراتوسفر در ارتفاعی نزدیک به ۲۰ کیلومتر از سطح زمین استفاده می کند که به وسیلهٔ آن ها یک شبکهٔ بی سیم با سرعتی تا حد سرعت نسل چهارم شبکه تلفن همراه فراهم می آورد. حرکت بالون ها با استفاده از تنظیم ارتفاعشان انجام می شود، بدین صورت که بالن با کمک داده های سازمان ملی اقیانوسی و جوی در یک لایهٔ باد با سرعت مورد نظر قرار می گیرد. کاربرانی که می خواهند به شبکهٔ بالون متصل شوند از آنتنی که روی ساختمان هایشان نصب می شود استفاده می کنند. سیگنال ها بین بالون ها دست به دست می شوند تا اینکه نهایتاً به یک ایستگاه زمینی که متصل به رسانندهٔ خدمات اینترنتی است می رسند و به اینترنت جهانی راه می یابند. یکی از اهداف دیگر این پروژه بهبود ارتباطات در زمان بلایای طبیعی تعریف شده است. از چهره های شاخص پروژه می توان به "ریچ دوال" به عنوان معمار ارشد فنی که متخصص فناوری های پوشیدنی نیز می باشد، مایک کسیدی به عنوان یک ر
هبر پروژه و "کوروش بهروزی" هدایت کننده شبکه و مخابرات نام برد. مکان اجرا. این طرح در نیوزیلند، استرالیا و نقاط دورافتاده کالیفرنیا و برزیل آزمایش شده اما وسعت جغرافیایی و گستردگی جزایر اندونزی به مرحله جدید از این طرح اهمیت بیشتری داده است.
رودخانه ارنزک (یا رودخانه ارنجک) رودخانه ای در شمال شرق شهر قزوین است. این رودخانه از نزدیکی روستای میزوج واقع در ۲۰ کیلومتری شمال قزوین سرچشمه می گیرد و پس از گذشتن از منطقه باراجین در محله باقرآباد به باغستان می ریزد. عمده آب این رودخانه در بهار است و در تابستان آب کمی دارد؛ این رود باغات شرق و جنوب شرق قزوین را مشروب می سازد. همچنین در گذشته در مسیر این رود ۱۳ آسیاب قرار داشت. مسیر. سدهای تاریخی. در گذشته دو سد بر روی این رودخانه ساخته شده بود. یکی از این سدها توسط سید علی خان، جد خاندان امیر شاهی در نزدیکی گردنه کماسمار قرار داشت و دیگری توسط محمدولی خان تنکابنی و با فاصله ۳ کیلومتر از سد اول ساخته شده بود. سد دوم که به سد سپهسالار معروف بود به منظور تأمین آب روستای شریف آباد بنا گردیده است. همچنین این رودخانه در مسیر خود از کنار پارک جنگلی باراجین و برج تاریخی باراجین عبور می کند.
بارقی نسبت به بارق لقب سعد بن عدی که پدر قبیله ای است از یمن. بارقی به موارد زیر گفته می شود:
جان هنری پوینتینگ فیزیک دان بریتانیایی بود. وی از سال ۱۸۸۰ تا هنگام مرگش استاد فیزیک در کالج دانش میسون (امروزه دانشگاه بیرمنگام) بود. او از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۶ در دانشگاه کمبریج تحصیل نمود و در اواخر دههٔ ۱۸۷۰ در آزمایشگاه کاوندیش در کمبریج و زیر نظر جیمز کلارک ماکسول کار می کرد. وی به همراه جوزف جان تامسون، برندهٔ جایزه نوبل در فیزیک یک کتاب درسی چند جلدی فیزیک نوشت که حدود ۵۰ سال تا حدود یک سوم اول قرن ۲۰ام مورد استفادهٔ گسترده بود. قسمت عمدهٔ کتاب را پوئینتینگ نوشته بود.
سراقة بن مرداس بارقی اصغر (۷۹ هـ /۶۹۸م) از شاعران برجسته و سرشناس عرب زبان دورهٔ آغاز اسلام و سدهٔ اول هجری است. وی کسی است که با جریر مهاجات داشت و اخبار او در اغانی آمده است. آرد: یکی از افراد بنی بارق سراقهٔ بارقی شاعر بوده. وی پسر مرداس بن اسمأ بن خالد بن عوف بن عمر بن سعد بن ثعلبة بن کنانة بن بارق بود که جریر او را هجاء گفت و وی را با مختار حدیثی است. در الموشح مرزبانی آمده است: از جملهٔ معایبی که بر شعر جریر شمرده اند گفتار او دربارهٔ بشر بن مروان است: حبانةالسبیع. حبانةالسبیع نام یکی از غزوات پیغمبر است. در آن روز سراقةبن مرداس بارقی بدست مسلمانان اسیر گردید، پس چون او را نزد رسول بردند این سه مصراع بخواند: رجوع به سراقة و نیز رجوع به عیون. سراقة او از جمله شورشیان کوفه بود که بدست سپاهیان مختار اسیر گردید و چون او را نزد مختار آوردند سراقه برای نجات جان خودش چون به نزد مختار آمد در مدح و ثنای او اشعاری را سرود و برای او خواند و در آن اشعار ضمن تقاضای عفو، قیام مختار و پیروزی او را یک امداد غیبی همانند امداد ملائکه پیامبر را در جنگ بدر و حنین یاد کرده است و سپس گفت: ای امیر! من ملائکه را دیدم که تو را
یاری می کردند. مختار به او گفت: بر فراز منبر برو و این مطالب را برای مردم بازگو کن. او به منبر رفت و برای مردم گفته های خود به مختار را بیان کرد، و چون به زیر آمد و نزد مختار رفت مختار به او گفت: گر چه میدانم به دروغ سخن گفتی و فرشتگان را ندیده ای بلکه خواستی بدین وسیله تو را آزاد کنم، از اینجا بیرون رو به هر کجا که خواهی تا اصحاب و یاران مرا تباه نکنی. او از کوفه خارج شد و به بصره آمد و به مصعب بن زبیر ملحق گردید.
نگهداری از کودک دربرگیرندهٔ غذا دادن، خواباندن، شستن، گرفتنِ ناخن و دیگر کارهایی است که به دست سرپرستان یا فردی استخدام شده برای یک کودک انجام می شوند. دما. دمای اتاقِ نوزاد، نباید از میانِ ۱۸ تا ۲۰ درجه بیشتر باشد. نباید نوزاد را در سرما گذاشت، و همچنین نباید او را بیش از اندازه پوشانید. لباسِ نوزاد باید سبک، گشاد و آسوده باشد. بند ناف. پس از زا، بندِ نافِ نوزاد (از نزدیکیِ بدن) بسته شده و بریده می شود. جای بریدگی را، باید تا آنجا که می توان، تمیز و خشک نگه داشت. معمولاً تا یک هفته زمان می برد تا بندِ ناف، خشک شود و بیفتد. همچنین، بازسازیِ جای افتادنِ آن، می تواند چند روز زمان ببرد. تا هنگامی که بندِ ناف نیفتاده است، نباید از حمامِ وان استفاده شود. همچنین، از پوشاندنِ زیرپوش های سرهمی، باید پرهیز کرد. پوشک را نیز باید زیرِ بندِ ناف بست، تا جریانِ هوا برای خشک کردنِ آن بس باشد، و همچنین ادرار با آن برخورد نکند. البته، این طبیعی و نرمال است که شاید هنگامِ افتادنِ بندِ ناف، پوشک کمی خونی شود. در هوای گرم، بهتر است که تنها یک پوشک و یک تی شرتِ آزاد به نوزاد پوشانید؛ به این انگیزه که هوا جریان داشته باشد و بندِ ن
اف زودتر خشک شود. همواره گوش زد می شود که جای بندِ ناف، با یک تکه سوآب پنبه ای (مانندِ گوش پاک کن) یا گازِ آغشته به الکل، روزی یک یا دو بار پاک شود. بسیاری از پزشکان به این روش باور دارند؛ ولی امروزه برخی باور دارند که بهتر است، بی هیچ اقدامی، صبر کنیم تا بندِ ناف به خودیِخود خشک شود. بهتر است این را با دکترِ کودک در میان گذاشت. نشانه های عفونت، گرچه نادر هستند، می توانند دربرگیرندهٔ آماس (برآمدگی)، قرمزی، تب، یا تودهٔ چرک در جای بندِ ناف باشند؛ بنابراین، اگر نافِ کودک دچارِ قرمزی یا سوزش شد، یا شروع به آب دادن کرد، باید به دکتر گزارش شود. شست وشو. از زمانِ زا، باید دستِکم یک روزدرمیان نوزاد را حمام برد و شست وشو داد. این کار هرگز بازدهٔ بدی روی نافِ نوزاد یا جای پَربُرش (ختنه؛ در نوزادانِ پسر) ندارد؛ و البته شست وشوی ناف با آب و صابون، از پدیدآمدنِ عفونت جلوگیری می کند. ناخن گیری. ناخن های کودکان، نرم تر و تاشونده تر از ناخن های بزرگسالان می باشند، ولی به اندازه ای تیز هستند که می توانند کودک را زخمی کنند. ناخن های دستِ نوزاد، خیلی زود بلند می شوند، و شاید نیاز باشد چند بار در هفته کوتاه شوند. البته، ناخن ها
ی پا دیرتر از از ناخن های دست بلند می شوند. ناخن گیریِ کودک، بهتر است به تنهایی انجام نشود؛ به آن معنا که یکی کودک را نگه دارد و دیگری ناخن ها را کوتاه کند. یک روش دیگر این است که ناخن گیری، هنگامی انجام شود که کودک شیر می خورد یا خواب است. هنگام چیدنِ ناخن، باید نوکِ انگشتِ کودک را از لبهٔ ناخن جدا کرد. چنان چه از ناخن گیرِ ویژهٔ کودک استفاده شود، باید هشیار بود که پوست یا حتی گوشتِ انگشتانِ کودک در آن گیر نکند. آسان ترین ابزارِ کوتاه کردنِ ناخن های کودک، قیچیِ ویژهٔ کودکان است، که گِرد بودن و تیز نبودنِ نوکِ آن، کمک می کند تا اگر کودک تکان خورد، به او آسیب نرسد. قنداق. انگیزهٔ اصلی و بنیادینِ قنداق، برآوردنِ احساسِ آرامش و امنیت در بچه است. تنها زمانی قنداق به کار می آید که نوزاد ناآرام است، گریه می کند، یا نمی تواند بخوابد. قنداق، تنها به اندازهٔ یک ماه پس از زا پیشنهاد می شود؛ چون در ماه های دیگر، مایهٔ بازماندگی در رشدِ کودک می شود. قنداقِ بچه، به گونه ای ساخته می شود که دست های نوزاد در کنارِ بدن نگه داشته شود. می توان قنداق یا هر پارچهٔ بزرگِ دیگر (که برای پیچیدن از سینه تا پای کودک بس باشد) را برگزید،
و با یک بند، آن را ایستا نگه داشت. به بیانِ دیگر، کودک ساندویچ می شود. با کیسه های خواب نیز می توان قنداق کرد. پارچه ای مانندِ بالِ هواپیما، که نوزاد را مانندِ پیکره ای درونِ یک باکس در بر می گیرد. دو سوی پارچه، دورِ نوزاد پیچیده می شوند، و پاهای او در پهنایی کوچک تر جای می گیرند.
دوشاب خرمالو (به تبری: "خُرمادی دِشو" یا "خَرمِندی دِشو") نوعی دوشاب محلی گیلان و مازندران است که انواع مختلفی دارد. این خوراکی دارای مواد معدنی کلسیم و ویتامین آ می باشد و برای شُش، مجاری ادراری، سینوس ها و روده ها و چشم مفید است. همچنین در مازندران دوشاب خرمالو را گاهی با پشت زیک و برف مخلوط کرده و تناول می کنند. به مازندرانی، ترکیب برف و دوشاب را «وَرفِ دِشو» می گویند.
مدال پادشاهی که مدال ملکه نیز خوانده می شود، مدالی از نقرهٔ زر اندود است که هر سال توسط انجمن سلطنتی لندن اهدا می شود. دو مدال برای "مهم ترین دست آوردها در علوم طبیعی" و یک مدال دیگر برای "دست آوردهای برجسته در علوم کاربردی" ، در اتحادیه کشورهای همسود اهدا می گردد. این جایزه توسط جرج چهارم پایه گذاری شد و نخستین بار در سال ۱۸۲۶ اهدا گردید. در ابتدا و تا سال ۱۹۶۵ تنها دو مدال داده می شد. از ۱۹۶۵ به بعد ساختار آن به شکل فعلی تغییر کرد و در هر سال ۳ مدال اهدا می شود.
دانیال روزین (زاده ۱۹۶۱ در اورشلیم، اسراییل) طراح صنعتی و هنرمندی نیویورکی است که در زمینه هنر تعاملی دیجیتال فعالیت می کند. سازه ها و مجسمه های او دارای این ویژگی هستند که نسبت به حضور، جایگاه و نقطه دید مخاطب واکنش نشان می دهند و تغییر پیدا می کنند. در برخی از آثار روزین بیننده، خود موضوع اصلی اثر است و در برخی دیگر، بیننده نقشی فعال و خلاق در اجرای اثر دارد. در بیشتر کارهای روزین رایانه هایی به کار گرفته می شوند که به ندرت قابل مشاهده هستند. آینه و «درک از خود» تم اصلی آثار فعلی روزین را تشکیل می دهند. روزین استادیار دانشگاه هنر تیش در نیویورک است و دروسی مانند «ورک شاپ طراحی اسباب بازی» و «دنیا- پیکسل به پیکسل» را تدریس می کند.
اِفِدرا یا افدرا سینیکا نام گیاهی است که کاربرد امروزیش بیشتر در طب سنتی چین است. این گیاه وابسته به سرده ریش بز است. احتمال می رود که این گیاه همان هوم مورد استفاده در آیین های دینی هندوایرانیان بوده باشد. از دید زبان شناسی هم احتمال قوی می رود که این افدرا همان هوم باستانی باشد، زیرا در برخی زبان های ایرانی هنوز بدین گیاه هوم یا چیزی نزدیک بدان می گویند. در زبان های هندی و ناحیهٔ نورستان افدرا را سوم یا سومه می خوانند.
تالار مشاهیر حسابداری، در سال ۱۹۵۰ در دانشگاه ایالتی اوهایو، با هدف بزرگداشت حسابدارانی که از آغاز سده بیستم در پیشرفت حسابداری مشارکت بااهمیتی داشته اند، راه اندازی شده است. تا سال ۲۰۱۴، نود و دو (۹۲) حسابدار پیشرو از آمریکا (۷۹ تن) و ۵ کشور دیگر (انگلستان، ۷ تن؛ کانادا، ۳ تن؛ آفریقای جنوبی، ژاپن و استرالیا، یک تن) به عضویت در این تالار مفتخر شده اند. معرفی. هر چند گزینش در تالار مشاهیر حسابداری به منظور بزرگداشت افراد برگزیده انجام می شود، افزون بر آن، خدمات برجسته ای که در پیشرفت زمینه های گوناگون حسابداری سهم دارند نیز شناسانده می شوند. این خدمات عبارت اند از: پژوهش و نگارش در زمینه حسابداری، خدمات بااهمیت به سازمان های حرفه ای حسابداری، شهرت فراگیر به عنوان مقام مسئول در زمینه ای از حسابداری، کمک به پیشرفت آموزش حسابداری، و خدمات عمومی. هر عضو باید به جایگاه برجسته ای در حسابداری جهان دست یافته باشد که از ماهیت مشارکت های وی مورد قضاوت قرار گرفته باشد. روش گزینش اعضا. گزینش اعضای تالار مشاهیر حسابداری توسط هیئتی انجام می شود که بیش از ۵۰ عضو دارد. اعضای این هیئت از حسابداران برجسته سه گروه زیر منصوب می ش
وند: هر یک از اعضاء مدت مشخصی را در این هیئت خدمت می کنند. از آغاز ۱۹۷۳، اعضای این هیئت بین المللی شدند. در هیئت کنونی افزون بر اعضای آمریکایی اعضایی از استرالیا، کانادا، انگلستان، ژاپن و مکزیک نیز حضور دارند. نامزدی و گزینش اعضای تالار مشاهیر حسابداری، توسط هیئت یادشده، به طور سالانه و از راه نامه نگاری در دو مرحله انجام می شود: گواهی نامه عضویت. گواهی نامه برگزیده شدن در تالار مشاهیر حسابداری به سه شکل است: از ۱۹۹۵، به منظور بزرگداشت اعضای برجسته این تالار، نگاره یادشده در وب گاه دانشگاه ایالتی اوهایو نیز نمایش داده می شود. گواهی نامه عضویت در تالار مشاهیر حسابداری هم معمولاً در مجمع عمومی سالانه انجمن حسابداری آمریکا اهدا می شود. مجموعه کتاب های توماس جی. بورنس. این مجموعه کتاب ها در رابطه با تاریخ حسابداری از جمله انتشارات تالار مشاهیر حسابداری است. این مجموعه که با هم کاری گروه حسابداری و سامانه های اطلاعات مدیریت دانشکده بازرگانی فیشر دانشگاه ایالتی اوهایو منتشر شده است کارهای گردآوری شده اعضای برگزیده تالار مشاهیر حسابداری را نشان می دهد.
نارنجی کنار گونه ای پروانه است که در تیره کاهی بالان قرار دارد. در این پروانه جنس نر دارای رنگ نارنجی در کناره بال هایش می باشد.
لاله واژگون کله ماری گونه ای لاله واژگون است که در تیره سوسنیان قرار دارد. طرح این گل شطرنجی با پیش زمینه بنفش و گاهی سفید یک دست است. این گیاه بین ماه های مارس تا مه (اوایل بهار) گل می دهد. ارتفاع این گل بین ۱۵ تا ۴۰ سانتی متر است. لاله واژگون کله ماری بیشتر در اروپا می روید.
تلکس (از انگلیسی، مخفف Teleprinter Exchange) از قدیمی ترین وسایل الکترونیکی ارتباط نوشتاری راه دور است که در دهه ۱۹۳۰ میلادی ساخته و عرضه شد و در اواخر قرن بیستم، با به بازار آمدن دستگاه دورنگار (تله فاکس) و ایمیل جایگاه خود را تا حد زیادی از دست داد. تلکس پیوسته در اختیار سازمانها، موسسه های بازرگانی، رسانه ها و ادارات دولتی ماند و بخاطر بهای سنگین و قوانین رایج بخش مخابرات جنبه همگانی نیافت. یکی از ویژگی های مهم تلکس ایمنی بالای انتقال داده ها است و این امر هنوز مورد توجه مصرف کنندگان می باشد. در سامانه و شبکه تلکس گذرواژه به معنی امروزی وجود ندارد و بخش ایمنی اطلاعات گیرنده و فرستنده به وسیلهٔ سازمان های مخابرات به وسیلهٔ شماره یا آدرس تلکس و کدهای ثابت سازماندهی می شود و به راحتی قابل تغییر نیست. در رابطه با ایمنی این سامانه می توان گفت که تا به حال جعل اطلاعات تلکس کمتر دیده شده و نامه های انتقالی با این وسیله پیوسته «محکمه پسند» محسوب می شوند. تاریخچه. ساخت تلکس در سال ۱۹۲۶ میلادی در آلمان به عنوان پروژه تحقیقاتی آغاز شد و در سال ۱۹۳۳ به پایان رسید. سیستم های ابتدایی با سرعتی معادل ۵۰bd یا ۶۶ کلمه در دق
یقه کار می کردند. در سال های بعد شرکت های آلمانی به خصوص زیمنس، کانادایی، آمریکایی و اروپایی این تکنولوژی را تکمیل نموده و زیر ساختار بین المللی شدن آن را مهیا ساختند. از نخستین مصرف کننده های این سامانه می توان شرکت های راه آهن را نام برد. سیستم انتقال. شبکه های تلکس داخلی و بین المللی از سیستم کد CCITT مخفف (Comité Consultatif International Téléphonique et Télégraphique) استفاده می کنند. این ساختار «انتقال سیگنال های اخباری» از سرعت بسیار پایینی برخوردار است. در ابتدا دستگاه های تلکس حافظه ذخیره نداشتند و سرعت انتقال «اخبار» تابع مطلق سامانه مکانیکی بود. یعنی سرعت انگشتان شخص نویسنده بروی تخته کلید و سرعت نوشتن دستگاه گیرنده، سرعت کل سیستم را تعیین می کرد. در نیمه دوم قرن بیستم نوار پانچ (نوار مشبک) عامل انتقال نسبتاً سریع تر داده ها گشت و بدین طریق سرعت سامانه به طور قابل توجهی بالاتر رفت. مصرف امروزی. تلکس به خاطر ایمنی بسیاربالا، مقاوم بودن در برابر هکرها (ولی نه در برابر سازمان های جاسوسی و شنود رسمی)، پارازیت های مغناطیسی، دریافت رسید محکمه پسند و غیره هنوز مورد استفاده قرار می گیرد و مصرف کنندگان آن ا
غلب سفارت خانه ها، فرودگاه ها، شرکت های ترابری و راه آهن، رسانه های ارتباط جمعی، ارتش و سازمان های وابسته نظامی هستند. تلکس هنوز در سازمانهای کنترل و ایمنی پرواز هواپیماها (مثلاً برج مراقبت پرواز) سیستم استاندارد به شمار می آید.