Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تری گلپایگان و ۴۰ کیلومتری خوانسار، و در میانه شهرستان های نجف آباد، گلپایگان، خوانسار، فریدن و ۵ کیلومتری شمال خاوری روستای اشن، مرکز دهستان جای دارد. در شمال باختری وشمال خاوری آن، روستاها ی رحمت آباد (کهنه ده) دربیش از دو فرسنگ ونیمی (۱۶ هزار گزی یا ۱۶ کیلومتری) باختر دماب، وخونداب در بیش ازدو فرسنگی (۱۳ هزارگزی یا ۱۳ کیلومتری) شمال دماب، وشهرک دهک (دهق) نیز دربیش ازسه فرسنگی (۲۰ هزارگزی یا ۲۰ کیلومتری) دماب جای گرفته اند. همچنین روستاهای خیرآباد، کلفت، علی آباد و گلدره (گرگدر) دیگرروستاهای پیرامون این آبادی هستند. جاده آسفالته دهق – خونداب – دماب در روستا دوشاخه می گردد. یک شاخه به سوی اشن و از آنجا به سوی گلدره وجاده اصفهان داران، و دیگری به سوی رحمت آباد و از آنجای به سوی باختر یا شهرهای گلپایگان و خونسار می رود. کوه های ماورسِوز، (ماهورسبز)، کوه سفید، و کوه چاغگدار در شمال باختری تا جنوب روستا، میان ۲۵۰۰ تا ۳۱۲۵ گز بلندی دارند. از دیدگاه زمین شناسی و کشاورزی، زمین های دماب را تپه ها و آبرفت یا فلات تشکیل می دهد. تپه ها با شیب ۱۲ تا ۲۵ درسد درجهات گوناگون و بیشترسنگی وبی پوشش گیاهی، و سنگ های تشکیل دهند
ه آن ها آذرین وشنی است. این زمین ها به سبب داشتن سنگریزه فراوان، شیب، پستی و بلندی و نیزفرسایش، بایرمی باشند. زمین های خاوری دماب را آبرفتهای قدیمی وخاک های کم عمق با بافت سنگ وسنگریزه تشکیل می دهد. شیب کلی وجانبی این زمین ها بیشتر تا ۸ درسد و اختلاف بلندی آن ها کمتر از ۵۰ گز می باشد. این زمین ها برای کشاورزی آبی مناسب نبوده و به عنوان مرتع و چراگاه نیز دارای قابلیت زیاد نیست. راه ها و جاده های روستا. در روزگارقاجار، مرکز حکومت، در دهق و اصفهان بوده، و وسیله رفت وشد مردم بیشتربا الاغ و قاطرانجام می شده است. امروزه جاده آسفالت از چهارسو ازدماب می گذرد: یکی ازسوی دهق، دیگری ازسوی گلپایگان و رحمت آباد، و سومی از سوی فریدن و اشن، وچهارمی از سوی جاده اصفهان داران و گنهران وگلدره. جمعیت، فرهنگ، پیشه. جمعیت روستای دماب در سال ۱۳۷۵ برابر ۱۱۲۶ تن بوده، که در سال ۸۰ به ۹۹۵ و در سال ۸۳ به ۹۱۹ تن کاهش می یابد. گرچه در سال های ۱۳۸۳–۱۳۷۵ شمار خانوار، از ۲۴۳ به ۲۶۳، خانوار افزایش می یابد. اما میانگین خانوار نیز از۴ تن در سال ۷۵ به ۴/۳ تن در سال ۸۳ کاهش یافته است؛ و روند کاهش همچنان ادامه می یابد، به گونه ای که برابر آخرین آ
مارخانه بهداشت، جمعیت روستای دماب در سال ۸۴ به ۸۹۱ تن کاهش یافته است. آمارهای یادشده نشان می دهد که میانگین خانوار تا سال ۱۳۶۵ روند افزایش داشته، اما پس از این سال و به ویژه از آغاز دهه ۱۳۷۰، و در دنباله آن کاهش میانگین خانوار به چشم می خورد. برابرآمارخانه بهداشت در سال ۱۳۷۵، ازجمعیت ۱۱۲۶ تنی روستای دماب، ۶۶۹ تن برابر ۴/۵۹٪ زیر۲۵ سال، و گروه سنی ۱۰–۱۴ سال، ۸/۱۵٪ جمعیت زیر ۲۵ سال را دربرداشته اند. گروه سنی ۱۵–۱۹ سال به ۱/۱۲٪، و گروه سنی ۲۰–۲۴ سال به ۲/۱۱٪ کاهش می یابد. سهم نسبی گروه سنی ۲۵ تا ۶۴ ساله ۰۴/۳۲٪، و گروه سنی بالای ۶۴ سال ۲/۸٪ است، که بیانگر بالا بودن ضریب پیری جمعیت روستا است. در سال ۸۴ از جمعیت ۸۹۱ تنی روستا، گروه سنی زیر۲۵ سال ۶/۴۶٪، گروه سنی ۲۵–۶۴ سال برابر ۵/۳۷٪، و جمعیت بالای ۶۴ سال بیشتراز ۹/۱۵٪ جمعیت می باشند. برابر سرشماری سال ۱۳۷۵، از جمعیت ۹۸۹ تنی روستا، ۸۸۲ تن بالای ۶ سال سن داشته، که از این گروه ۶۱۶ تن خواندن می دانستند (باسواد بوده اند)، و این نشان دهنده نسبت باسوادی ۸/۶۹٪ می باشد. بررسی آمار وضعیت سواد به تفکیک جنس در سال ۷۵ نشان می دهد که از جمعیت ۴۳۶ تنی مردان، بیش از۶ سال، ۳۲۸ تن، ب
رابر ۵/۷۳٪ و از جمعیت ۴۴۶ تنی زنان، ۲۲۸ تن، برابر ۱/۵۱٪ باسواد بوده اند. برابر آماری دیگر، در سال های ۷۵–۸۴، نسبت باسوادی مردان از ۵/۷۳٪ به ۹/۷۶٪، و نسبت باسوادی زنان از ۱/۵۱٪ به ۴/۷۱٪ افزایش یافته است. تا پایان سال تحصیلی ۸۰–۸۱ از ۹۲۱ تن جمعیت ۶ ساله و بالاتر روستا، ۳۹۷ تن مرد و۲۷۰ تن زن، برابر۴ /۷۲٪ برآورد گردیده است. از این شمار۸۲ تن دردبستان، ۵۴ تن در راهنمایی و۵۰ تن متوسطه در حال تحصیل بوده اند. پیشینه و تاریخ. تاریخ مشخصی رابرای بنای روستا نمی توان بیان نمود اما شخصی به نام محب روستا را بنا نهاده و اولین خشت روستا توسط ایشان گذاشته شده است. اما صرف نظر ازوجود قلعه سنگ ازبناهای دوره اشکانی، در سندهای خرید و فروش و عقد و ازدواج برجای مانده از گذشته، نشان از وجود این آبادی در پیش از روزگار صفویه دارد. این گفته را کاروانسرای شاه عباسی «جلوگیر» و وجود «مزرعه میرزاخون» (میرزاخان) از املاک خالصه صفوی در نزدیکی روستا تأیید می کند. بناهای باستانی دماب. قلعه ساسانی: در کنار قلعه سنگ، ویرانه هایی قلعه ای خشتی بر جای مانده، که هنوز بلندای دیوارهای آن ۵ متر بر جای مانده است. چینش دیوارها به مانند همه قلعه های خشت و
گلی از چینه های یک گزی است که روی هر چینه از خشت خام پر شده. هنوز در بقایای بر جای مانده این بنا، بازمانده یک برج دیده می شود. اندازه خشت های به کار رفته در بنا ۴۰ در۴۰، و پهنای بیش از۱۰ سانت، و به اندازه خشت هایی است که در ساخت آتشگاه اصفهان در بلندی کوه آتشگاه، و نیز بیشتر آثار برجای مانده از روزگار ساسانی است. این بنا توسط حاج حسن محبی ساخته شده که مردم روستا با ایشان همکاری کرده و این شاهکار را پدید اورده اند. دیوار حصار دور قلعه را، ازدوازده چینه ساخته اند. چینش خشت ها در رویه بیرونی دیوارها به گونه ای ویژه و نقش دار است، به گفته دیگر، سازنده بنا با چینش خشت ها، بنا را نما داده است. کلفتی پی های دیوارها به ۴ گزمی رسد. بنیان گذار این قلعه زیبا که به شماره ۹۰۴۶ درجرگه آثار باستانی و ملی کشور، به ثبت رسیده، حاج حسن دمابی بوده که به کمک مردم دماب وسهامداران آنرابرای دفاع مردم دربرابر یورش یاغیان و دزدان درمیانه روستا ساخته اند. این قلعه زنده ودارای سکنه است و در آن چند خانه هست و گروهی از مردم روستا در آن زندگی می کنند. شایان ذکر است اولین شخصی که روستا را بنا نهاده تأثیر بسزایی در آبادانیه آنجا داشته و این
راه توسط نسل های بعذیه ایشان نیز ادامه پیدا کرده است. گیاه شناسی دماب. پوشش گیاهی در کوهستان های دماب، استپ کوهی، همراه باگونه های گون به ویژه «کتیرا» است که کاربری صنعتی و بهداشتی دارد. استپ کوهی از باختر به خاور کاهش می یابد. بیشتر گونه های گیاهی منطقه شامل گیاهان بوته ای، گیاهان نیمه صحرایی و دارویی و تعدادی اندکی از گونه های درختی است. برخی از گیاهان خودرو و بوته ای منطقه عبارتند از: گیاهان خودرو مانند مُک کو (شیرین بیان) که ریشه آن ها کاربری دارویی دارد، گل گاو زبان، شاتره، کاسنی، تره کوهی، چندال، مرزنجوش، دینارو (بسیار خوش بو است)، شوید کوهی، ریش قازی، شنگ، جل غاسم (جوقاسم)، گوش بره، خاکشیر، مرزنگوش، بارتنگ (بارهنگ)، بادرنگ، بابونه، قدومه، گون (کتیرا)، خارشتر، اسفند، لواس (ریواس)، چای کوهی، کرچک، اردلک (الدرک)، کنگر، جاز، گاپونه، کما، اشنو، زول، چرخک، و بوته و بیشترین پوشش گیاهی بیابان ها را جاز پوشانده است. گیاهانی که در این سرزمین وجود دارند به طور کلی به دو گونه خودرو (وحشی) و کاشتنی بخش می شوند، و باید روشن سازم که گیاهان هرز بسیار گوناگون و از تیره ها یا خانواده های مختلف اند. گیاه هرز گیاهی است که
ناخواسته در زمین های کشاورزی می روید و به گیاه اصلی کشت لطمه می زند؛ بنابراین گیاه هرز بی مصرف یا مضر نیست بلکه از دید کشاورزی هرز به شمار می رود. بسیاری از گیاهانی که در اینجا نام برده می شوند مصرف خوراکی و علوفه ای و دارویی و تزئینی هم دارند. ریواس یکی از گیاهان بهشتی - دارویی- خوراکی دماب است. این گیاه بومی دماب است، جایگاه رویش آن شیب های کوهستان، لابلای تخته سنگ ها است و درهمه منطقه، تنها درکوه های دماب می روید. هنگام رویش آن بهار و آن هم در پنجاه روز پس از نوروز است؛ ولی در جاهای دیگر تا نخستین روزهای تابستان و در برخی جاها ازخرداد تا تیر گل می دهد. این گیاه دراصفهان، درکوه های کوچری گلپایگان، و برخی کوه های فریدن، و پیرامون سد زاینده رود و به ویژه چادگان، و دامنه کوه های بینالود درخراسان، کوهستان های آذربایجان، و بلندی های البرز، کوهستان های کردستان، هم می روید. با رسیدن لواس مردم آبادی های مهر دشت، همچن اشن، گلدره، خیرآباد، علی آباد، خونداب، دهک و گاهی از روستای در، برای چیدن لواس، به کوه های دماب سرازیر می شوند. هَلگ halg گونه ای درخت و میوه پاییزه محلی، ازخانواده هلو، اما کوچکترازمیوه هلو، که دیرتر
ازهلوهم می رسد. پوست این میوه با پوست هلو اندکی متفاوت است، و در صورت تماس با پوست صورت می سوزاند. درخت این میوه نیز به مانند درخت هلواست. درگویش های خونسار، نوجان، خمین، بادرود، و لری به آن «هلگ» و در برزرود و روستای طره و شهر نراق به آن «الگ» می گویند وبا آن جوزقند درست می کنند. گمان می رود که این میوه در مرکز ایران و در شهرهای گلپایگان، خونسار، فریدن، ناحیه کربند وتیران، نطنز، بادرود، خمین، ونراق کاشته می شده است. باید بیفزایم که هُلو، میوه آبدار درخت هلو درلاتین به معنی سیب ایرانی است که دارای یک هسته سخت، گوشت زرد، یا سفید و پوستی مخملی می باشد. اصلی ترین میوه باغی دماب اِنگور است. روزگاری نه چندان دور، ۱۸ کارخانه شیره انگورپزی، در روستا دماب بوده، که درهمه تابستان و بخشی ازپاییز شبانه روزی به پخت شیره مشغول بوده اند، ولی باغ داران وانگورداران روستا پشت درب کارخانه های شیره پزی نوبت بندی می نموده، تا انگورهای خود را شیره کنند، و گاهی سر نوبت، برخورد و دلخوری نیز پیش می آمده است؛ یعنی ۱۸ کارخانه شبانه روزی، از پاسخ گویی به مردم آبادی درمی مانده اند، زیرا به سبب فراوانی و انبوهی انگور روستا، آن ها پس ورنمی
آمده اند که به هنگام انگورمردم را بپزند. همچنین، مردم افزون بر انگورهایی که شیره می نمودند، مقداری ازمحصول انگورخودرا با لوده وبا حیوان، به منطقه فریدن و روستاهای ارمنی نشین برده ومی فروخته، و به جای آن گندم و جو و محصولات کشاورزی می خریدند. ارمنی های روستایی نیز این انگورها راشراب می انداخته اند. افزون بر آن مردم بخش دیگری از محصول انگور خود را کشمش کرده، و کشمش را به شهر برده، و می فروختند، یا آن را برای تنقلات یک سال خود، در انبارها ذخیره می نمودند. گفته های بالا گویای انبوهی و فراوانی محصول انگور در این روستا بوده است؛ یعنی انگورداران بخشی از انگور خود را فروخته و بخشی را کشمش نموده و افزون برآن را شیره می نمودند. با این گفته می توان اندیشید که محصول انگور آبادی تا چه اندازه انبوه بوده و چه نقش اساسی درزنگی روستایی مردم ایفا می نموده است. در گذشته باغ انگور، بخش مهمی اززندگی مردم این روستا به شمار می آمده، و انگور عمده ترین محصول ایشان بوده، زیرا همه مردم روستا باغ انگورداشته، وبخش مهمی از کارکشاورزان درباغ های انگور سپری می شده است، و انگور در اقتصاد مردم نقش نخست را ایفا می نموده است. پس برهمین اساس مر
دم نام ها و واژگان بسیاری دربارهٔ انگور، ومو دارند.
گارفقیر، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. ویژگی ها. این روستا خود به سه قسمت تقسیم شده است که عبارتند از: مردم این روستا اغلب کشاورز هستند و جوانان این روستا هم به کار گازوییل کشی و در شرکت های کشاورزی اطراف منطقه باهوکلات(ماهان) و تعدادی هم در بازار تجاری نوبندیان مشغول به کار هستند. سطح سواد روستا هم به همت خود جوانان رو به بهبودی هست. نام این روستا برگرفته از رودخانه ای که از داخل روستا میگذرد و به دریا میریزد و فقیری (درویش) که در سالهای دور در کنار همین رودخانه زندگی میکرده و مقبره اش (زیارتگاه) هم در کنار همین رودخانه قرار دارد.(گاڑ )یک لفظ جدگالی هست به معنی رودخانه . روستای گارفقیر از شمال با سیرجا، از غرب با دک، از شرق با کانال هندوانه و از جنوب با دَرّه دُردپ و کوه های سر به فلک کشیده گَنجِک وصل است و رودخانه ای به نام کهن کور از وسط روستا رد شده و به طرف دریا می رود که مزرعه و زمین های حاشیه روستا با همین رودخانه تأمین می شوند. روستا دارای دو منبع خاکی یا به زبان محلی هوتگ هست که آب باران را برای مدتی در خود جای می دهد و شرایط مردم را برا
ی آبگیری آسان می کند. در این روستا قوم و قبایل زیادی با هم زندگی می کنند که شامل هوت، کلمتی، گرگیج، جدگال، صابرو، جت، نوکر، بردیگ، درزادگ و دمکی و دان جا هستند. همچنان این روستا دارای دو مسجد و یک زیارتگاه بزرگ است که مردم برای زیارت به اینجا می آیند و نام روستا هم برگرفته از نام همین زیارت است. نزدیکترین شهر یا شهرک به روستا هم نوبندیان نام دارد که مردم روستا مایحتاج خودرا اغلب از همین بازار تامین میکنند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۷۲ نفر (۱۱۹ خانوار) بوده است.
کرگی بالا، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۰۵ نفر (۷۱ خانوار) بوده است.
کوی لطف، روستایی از توابع بخش مهردشت شهرستان نجف آباد در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اشن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴ نفر (۶خانوار) بوده است.
کرگی پایین یا کرگی حاجی اسحاق، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۳۶ نفر (۸۵ خانوار) بوده است.
کهیری، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۱۹ نفر (۷۰ خانوار) بوده است.
گودوشی =سطل گلدره (نجف آباد)، روستایی از توابع بخش مهردشت شهرستان نجف آباد در استان اصفهان ایران است و دارای آب و هوای کوهستانی می باشد و زبان مردم این روستا فارسی و به سوئیس ایران معروف است و با تلفیقی از لهجه اصفهانی و مشهدی صحبت می کنند. جمعیت. این روستا در منطقه مهردشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۶۵۵ نفر (۳۵۹خانوار) بوده است. (۸۵۱ نفر مرد، ۸۰۴ نفر زن) موقعیت جغرافیایی. روستای گلدره در ۵۰ درجه و ۴۱ دقیقه ای طول جغرافیایی و ۳۳ درجه و۳ دقیقه عرض جغرافیایی و با ارتفاع ۲۳۳۰ متر از سطح دریا قرار دارد. این روستا از طرف جنوب به روستای گنهران و مرز منطقهٔ کرون، از شمال به روستای دماب، از طرف غرب به روستای اشن، و از شرق به روستا ی خیرآباد محدود می شود و در غرب منطقهٔ مهردشت قرار دارد. فاصلهٔ این روستا تا دهق ۳۵ کیلومتر است. این روستا در بین چند کوه به نام های :سعید، بابا پیرون، زنگالی، و تختی قرار دارد. به دلیل بالا بودن این روستا از سطح دریا و قرار گرفتن در بین چند کوه، خاک ان سطحی است و پس از حفر چند متر به سنگ می رسد. خاک قسمت غربی این روستا (به خاک سفیده) و در جنوب به (خاک
سرخه) معروف است. خاک شمال این روستا سنگریزه های فراوانی دارد این روستا دارای ۲ رودخانهٔ فصلی است که از کوه ها سرچشمه می گیرد. یکی از شرق و دیگری از غرب که در تنگهٔ بابا پیرون به هم می پیوندد و از روستا خارج می شوند. با گرم شدن هوا این رودخانه خشک می شود. آشنای با روستای گلدره. روستای گلدره آخرین روستا در شهرستان نجف آباد واقع شده است و تا شهرستان نجف آباد حدود ۱۱۰کیلومتر و تا شهر اصفهان حدود ۱۲۵ کیلومتر و تا شهر دهق ۳۵ کیلومتر فاصله دارد و در میان چند کوه واقع شده است، منطقه ای سرسبز و زیبا و کوهستانی که زمستان های سرد و معمولاً برف نشین می باشد. این روستا صاحب آب آشامیدنی بهداشتی، برق، تلفن، درمانگاه، گاز، آنتن موبایل، شرکت تعاونی و دو مدرسه ابتدایی و راهنمایی می باشد. مردم گلدره بسیار معتقد و متدین و در جنگ تحمیلی نقش مهمی داشته اند، این روستا صاحب دو حسینیه و یک مسجد جامع و دو مسجد دیگر است. قدمگاه باباپیرعلی (باباپیرون ۵۰۰متری شمال شرقی این روستا اعتقادات بسیاری را مجذوب خویش نموده است. ساختمان قدمگاه حدود ۳۰۰ سال پیش از گل و خشت خام و چوب ساخته شده است که به تازگی بازسازی شده است و بافت قدیمی آن به طور ک
لی از بین رفته است، زبان اهالی فارسی با لهجه مشهدی اصفهانی و شغل آنان کشاورزی، دامداری، مرغداری و کتیرا و روحیاتی سخت کوشانه و جمعیتی قریب به ۱۶۵۵ نفر دارد. اماکن تاریخی گلدره. اماکن تاریخی:علاوه بر قلعه هایی که وجود داشت، در روستای گلدره قدمگاهی به نام «بابا پیر» وجود دارد. و همین طور کوه هایی که در دور این روستا قرار دارند به زیبایی این روستا افزوده اند. اماکن تفریحی:محلی به نام معدن (درفصل بهار)، سرتعلی، برجی، بیخه، باغ های پایین، باباپیر اقتصاد. اقتصاد این روستا بر کشاورزی و دام پروری و کارهای دیگری استوار است. انگور و بادام دو محصول اصلی صادراتی این روستا است. گندم و جو نیز برای مصرف مردم و دام ها تولید می شود. در این روستا چند قنات است که برای کشاورزی و آشامیدن از آب آن ها استفاده می شود. این قنات ها عبارتند از:قنات باغ های پایین و قنات سلطان علی. چشمه هایی نیز به نام های:هلوم، بیخه، بلا، برجی، زنگالی، دره شور، و دره درازوجود دارد که در تابستان آب آن ها کم یا خشک می شود. پرورش دام در این روستا به دلیل وجود مراتع و نزدیکی به منطقهٔ فریدن از اهمیت زیادی برخوردار است. تولید مرغ نیز در سالیان اخیر رواج یافت
ه است. علاوه بر موارد فوق مردم به جمع آوری کتیرا در فصل تابستان علاقه نشان می دهند.
گوادرشام، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۴ نفر (۲۵ خانوار) بوده است.
روهگام بالا، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۰۴ نفر (۸۲ خانوار) بوده است.
سولدان، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۰۴۰ نفر (۲۲۶ خانوار) بوده است.
چور، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۸ نفر (۱۷ خانوار) بوده است.
جمپانی بازار، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۰ نفر (۱۹ خانوار) بوده است.
حسین آباد، روستایی از توابع مهردشت شهرستان نجف آباد می باشد. جمعیت. این روستا در دهستان حسین آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۸۶۲ نفر (۷۲۰خانوار) بوده است.
ده گندر، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۹ نفر (۴۸ خانوار) بوده است.
پتی یا بیتی گرکی، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۴۰ نفر (۶۴ خانوار) بوده است.
روهگام پایین، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۱۳ نفر (۵۳ خانوار) بوده است.
علی آباد (نجف آباد)، روستایی از توابع بخش مهردشت شهرستان نجف آباد در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان حسین آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۸، جمعیت آن ۱۶۶۳ نفر(423خانوار) بوده است.
پت، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۳۹ نفر (۲۰۲ خانوار) بوده است.
دلدپ یا دلمراد بازار، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۷ نفر (۵۱ خانوار) بوده است.
خونداب، روستایی از توابع بخش مهردشت [شهرستان نجف آباد] در استان اصفهان ایران است. جمعیت. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۶۵۲ نفر (۴۰۵خانوار) بوده است.
نوک آباد یا نوک آباد مچکور، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۹ نفر (۲۲ خانوار) بوده است.
یعقوب بازار یا دلوش بازار، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۰۴ نفر (۸۲ خانوار) بوده است.
دنسر مولاداد یا کلات زنگی، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۵ نفر (۳۰ خانوار) بوده است.
سهیل یا محله قادربخش، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۳۲ نفر (۴۸ خانوار) بوده است.
تکیه سادات، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چیمه رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۶ نفر (۳۶خانوار) بوده است. منابع. مکانهای دیدنی امام زاده سید جلال الدین مهدی (علیه الرحمه) . این امامزاده واجب التعظیم از نوادگان امام نهم جواد الائمه (ع) میباشد. پدر ایشان امام زاده موسی مبرقع است که مدفن منور ایشان در محله چهل اخترون قم بوده وهمواره محل براورده شدن حاجات مومنین بوده و میباشد . روایت است مومنین اگر حاجات خود را از امامان معصوم نگرفتند به سراغ امامزادگان بروند واگر از امام زادگان جواب نگرفتند به سراغ امام زادگان برقع ای بروند (امامزادگان از نسل موسی مبرقع) .اینان بسیار سریع الاجابه هستند .(به نقل از از مرحوم حجت الاسلام سید مهدی طباطبایی در برنامه صدا وسیما). حسینیه واقع در میانده روستا قنات برونی محل تفرجگاه و استراحت زوار منزل و محل اقامت موقت امام زاده واقع در محله سرپشته چیمه عکسهایی از امامزاده
سنجر بازار ترادان، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۹۶ نفر (۶۵ خانوار) بوده است.
پنجشنبه بازار، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۹۳ نفر (۴۵ خانوار) بوده است.
نلینت رستم بازار، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۳۶ نفر (۷۲ خانوار) بوده است.
چیمه ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان ایران است.از تهران تا روستای چیمه حدود ۳۰۰ کیلومتر فاصله است. این روستا در دامنه ی کوه کرکس واقع شده است.قدمت این روستا طبق مدارک موجود به زمان زرتشتیان برمیگردد. این روستا دارای چهار محل میباشد محله های باغ هادی.سرپرنده.سرپشته.محله ده. مرکز این روستا محله ده میباشد. قدمت تاریخی این روستا طبق روایات و آثار باقیمانده برمیگردد به قبل از اسلام که طبق اثار به جا مانده از استخر گبر ها و مجوس ها منظور از گبر ومجوس زرتشت ها هستند که ساکن بوده اند مسجد جامع چیمه که در محل ده واقع است قبل از اسلام معبد زرتشتی ها بوده که با ظهور اسلام به مسجد تبدیل شده است که قدمت مسجد طبق نوشته که بر روی درب چوبی ان حک شده است حدودا" به 730 سال پیش بر می گردد. افراد این روستا و جعمیت این روستا از مردمانی تشکیل شده است که به علتهای مختلف از شهرهای خود کوچ کرده بودند به این مکان آمده و این روستا را بنا نهاده اند که از طایفه ایل بختیاری و صفویه بوده اند. زبان و گویش روستا زبان محلی روستا به زبان زرتشتی بر می گردد .
زیندان، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۱۵ نفر (۵۷ خانوار) بوده است.
رحمت آباد، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۵۲ نفر (۹۱ خانوار) بوده است.
حسن آباد (نطنز)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان برزرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴ نفر (۷خانوار) بوده است.
گبولانی، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۰۲ نفر (۱۱۲ خانوار) بوده است.
طاهرآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان برزرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱ نفر (۲۱خانوار) بوده است.
غربیت بالا، روستایی از توابع بخش دشتیاری شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان باهوکلات قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷ نفر (۱۰خانوار) بوده است.
هوت گت جهلی، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۴۲ نفر (۱۶۴ خانوار) بوده است.
سری گت یا هوت گت بالا، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۴۱ نفر (۱۱۳ خانوار) بوده است.
فریزهند، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان برزرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۸ نفر (۲۲خانوار) بوده است.
جغربیت پایین، روستایی در دهستان درگس بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۵۵ نفر (۸۹ خانوار) بوده است.
سیدآباد، روستایی در دهستان درگس بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۹۵ نفر (۱۳۷ خانوار) بوده است.
کهیربرز پایین، روستایی در دهستان درگس بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۰۹ نفر (۲۲۲ خانوار) بوده است.
گرم بیت بالا، روستایی در دهستان درگس بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۸۹ نفر (۱۹۸ خانوار) بوده است.
گرم بیت پایین، روستایی در دهستان درگس بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۲۳ نفر (۱۴۶ خانوار) بوده است.
صالح آباد (نطنز)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان برزرود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۱ نفر (۴۲خانوار) بوده است.
ریکوکش، روستایی در دهستان درگس بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۳۳ نفر (۱۸۹ خانوار) بوده است.