Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خمین سازمان ملل متحد، در دورهٔ مسئولیت مادورو، حدود ۹٬۰۰۰ شهروند ونزوئلایی، مورد قتل های فراقضایی قرار گرفته و حدود ۵ میلیون نفر، مجبور به ترک ونزوئلا شده اند. حکومت های روسیه، چین، کوبا، ایران، ترکیه و السالوادور، از حامیان حکومت مادورو هستند و بررسی نهادهای بین المللی را، دخالت در امور داخلی ونزوئلا اظهار کرده اند. این کشورها به همراه سوریه، در بحران ریاست جمهوری ۲۰۱۹ ونزوئلا، حامی مادورو بوده و آمریکا، کانادا، و بیشتر کشورهای غرب اروپا و کشورهای آمریکای لاتین، از خوان گوایدو حمایت کرده و وی را رئیس جمهور مشروع ونزوئلا دانستند. با وجود تمامی انتقادات، مادورو در ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، برای ریاست جمهوری، سوگند خورد و گوایدو، رئیس مجمع ملی ونزوئلا نیز چند روز بعد و در ۲۳ ژانویه، خود را رئیس جمهور رسمی و مشروع ونزوئلا، اعلام کرد. دولت مادورو، اعتراضات را یک کودتا و حمایت آمریکا از گوایدو را فتنه ای از سوی آمریکا برای تصاحب ذخایر نفتی ونزوئلا دانست. این ادعا از سوی گوایدو، تکذیب و رد شد. در پی مجموعه ای از ناآرامی ها و خیزش نافرجام ۲۰۱۹ ونزوئلا، نمایندگان گوایدو و مادورو، در ۳۰ آوریل ۲۰۱۹ با هدف کاهش تنش و خشونت ها با
یکدیگر دیدار کردند. در ۲۶ مارس ۲۰۲۰، وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا، مادورو را به قاچاق موادمخدر و همکاری با قاچاقچیان مواد مخدر، با اهداف سیاسی متهم کرد. وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا نیز، پاداشی به مبلغ ۱۵ میلیون دلار برای اطلاعاتی که منجر به بازداشت و محاکمهٔ مادورو شود، پیشنهاد کرد. نیکلاس مادرو در سال ۲۰۱۸ هنگامی که در حال سخنرانی در جمع نظامیان بود توسط پهپاد ترور ناموفق شد. اکنون (اوت ۲۰۲۵) ایالات متحده آمریکا برای پیدا کردن او و تحقیقاتی که باعث دستگیری او شود ۵۰ میلیون دلار جایزه گذاشته است. زندگی شخصی. نیکلاس مادورو موروس در ۲۳ نوامبر ۱۹۶۲ در کاراکاس در خانواده ای از طبقه کارگر زاده شد. او دارای یک خانواده چپ گرا و «رویای مبارز جنبش انتخاباتی پوئبلو (MEP)» متولد شد. مادورو در مدرسه، دانش آموزی ضعیف بود و بر اساس آمار موجود، او هیچ گاه دبیرستان را به پایان نرسانده است. پدرش، نیکلاس مادورو گارسیا، که از رهبران برجسته اتحادیه کارگری بود که در ۲۲ آوریل ۱۹۸۹ در یک تصادف رانندگی درگذشت. مادرش، ترزا د خسوس موروس، در کوکوتا، شهری مرزی کلمبیا در مرز با ونزوئلا زاده شد. مادورو در خیابان کاله ۱۴، خ
یابانی در لوس ژاردینز، ال واله، یک محله کارگری در حومه غربی کاراکاس بزرگ شد. او تنها پسر از چهار فرزند گارسیا بود و سه خواهر به نام های ماریا ترزا، جوزفینا و آنیتا داشت. مادورو به عنوان یک کاتولیک رومی بزرگ شد. در سال ۲۰۱۲، نیویورک تایمز گزارش داد که او پیرو گوروی هندوی، ساتیا سای بابا، بوده و قبلاً در سال ۲۰۰۵ از این گورو در هند بازدید کرده است. او در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۳ اظهار داشت که «پدربزرگ و مادربزرگ من یهودی بودند، از یک پیشینه موری سفاردی، و در ونزوئلا به کاتولیک گرویدند.» مادورو دو بار ازدواج کرده است. اولین ازدواج او با آدریانا گوئرا آنگولو بود که از او تنها پسرش، نیکلاس مادورو گوئرا، که با نام "نیکولاسیتو" نیز شناخته می شود را داشت که به چندین پست ارشد دولتی (رئیس هیئت بازرسان ویژه ریاست جمهوری، رئیس مدرسه ملی فیلم و یک کرسی در مجلس ملی) گماشته شد. او بعداً با سیلیا فلورس، وکیل و سیاستمداری که در اوت ۲۰۰۶ جایگزین مادورو به عنوان رئیس مجلس ملی شد، ازدواج کرد، زمانی که او استعفا داد تا وزیر امور خارجه شود و اولین زنی باشد که به عنوان رئیس مجلس ملی خدمت می کند. این دو از دهه ۱۹۹۰، زمانی که فلورس پس ا
ز کودتای ۱۹۹۲ ونزوئلا وکیل هوگو چاوز بود، رابطه عاشقانه ای داشتند و در ژوئیه ۲۰۱۳ ماه ها پس از رئیس جمهور شدن مادورو ازدواج کردند. اگرچه آنها فرزندی با هم ندارند، مادورو سه فرزندخوانده از ازدواج اول همسرش با والتر رامون گاویدیا دارد؛ والتر جیکوب، یوسول و یوسر. مادورو طرفدار موسیقی جان لنون و کمپین های او برای صلح و عشق است. مادورو گفته است که از موسیقی و ضدفرهنگ دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ الهام گرفته است و همچنین از رابرت پلنت و لد زپلین نام برده است. اوایل کار. تحصیل و کار اتحادیه ای. مادورو در دبیرستان دولتی لیسئو خوزه آوالوس در ال واله تحصیل کرد. آشنایی او با سیاست زمانی بود که عضو اتحادیه دانش آموزی دبیرستان خود شد. طبق سوابق مدرسه، مادورو از دبیرستان فارغ التحصیل نشد. به گفته کارلوس پنالوزا، نویسنده و فرمانده سابق ارتش ونزوئلا، مادورو از سوی مقامات ونزوئلا به دلیل ربودن ویلیام نیهوس، تاجر آمریکایی و رئیس اوونز-ایلینوی در ونزوئلا، که توسط شبه نظامیان چپ گرا که بعدها به هوگو چاوز نزدیک شدند، گروگان گرفته شده بود، مورد توجه قرار گرفت. مادورو سال ها به عنوان راننده اتوبوس برای شرکت مترو کاراکاس کار کرد. او یک اتحاد
یه کارگری غیررسمی در این شرکت تأسیس کرد که در آن زمان اتحادیه ها را ممنوع کرده بود. او همچنین در طول مبارزات انتخاباتی ناموفق ریاست جمهوری رنگل در سال ۱۹۸۳، به عنوان محافظ خوزه ویسنته رنگل استخدام شد. مادورو در سن ۲۴ سالگی به همراه دیگر شبه نظامیان سازمان های چپ گرا در آمریکای جنوبی که در سال ۱۹۸۶ به کوبا نقل مکان کرده بودند، در هاوانا اقامت داشت و در یک دوره یک ساله در مدرسه ملی کوادروس خولیو آنتونیو ملا، مرکزی برای آموزش سیاسی که توسط اتحادیه جوانان اداره می شد، شرکت کرد. در طول اقامتش در کوبا توسط پدرو میرت پریتو، عضو ارشد دفتر سیاسی حزب کمونیست کوبا که به فیدل کاسترو نزدیک بود، آموزش دید. MBR-200. به گفته کارلوس پنالوزا، ظاهراً مادورو از سوی دولت کاسترو مأمور شده بود تا به عنوان یک «خبرچین» برای ریاست اطلاعات کوبا کار کند تا به هوگو چاوز که در حال تجربه یک حرفه نظامی رو به رشد بود، نزدیک شود. در اوایل دهه ۱۹۹۰، او به MBR-200 پیوست و زمانی که به دلیل نقشش در کودتای ونزوئلا در سال ۱۹۹۲ زندانی شد، برای آزادی چاوز مبارزه کرد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، مادورو در تأسیس جنبش جمهوری پنجم نقش مهمی داشت، جنبشی که از چاوز
در انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۹۹۸ حمایت کرد. مجلس ملی. مادورو در سال ۱۹۹۸ از طریق فهرست MVR به مجلس نمایندگان ونزوئلا، در سال ۱۹۹۹ به مجلس ملی مؤسسان و سرانجام در سال ۲۰۰۰ به مجلس ملی راه یافت و همواره نماینده منطقه پایتخت بود. مجلس او را به عنوان رئیس مجلس انتخاب کرد، نقشی که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ بر عهده داشت. وزارت امور خارجه ونزوئلا. مادورو در سال ۲۰۰۶ به عنوان وزیر امور خارجه منصوب شد و در زمان چاوز در این سمت خدمت کرد تا اینکه در اکتبر ۲۰۱۲، پس از انتخابات ریاست جمهوری، به عنوان معاون رئیس جمهور ونزوئلا منصوب شد. به گزارش بی بی سی موندو، در دوران تصدی مادورو به عنوان وزیر امور خارجه، «او به عنوان یک بازیگر کلیدی در پیشبرد سیاست خارجی کشورش فراتر از مرزهای آمریکای لاتین برای نزدیک شدن به تقریباً هر دولتی که رقیب ایالات متحده بود، در نظر گرفته می شد.» مواضع سیاست خارجی ونزوئلا در دوران ریاست جمهوری او شامل موارد زیر بود: پایان روابط غیررسمی با تایوان به نفع جمهوری خلق چین، حمایت از لیبی در زمان معمر قذافی، قطع روابط دیپلماتیک با اسرائیل در طول جنگ غزه ۲۰۰۸-۲۰۰۹، به رسمیت شناختن و برقراری روابط دیپلماتیک
با کشور فلسطین، چرخش در روابط با کلمبیا در سال ۲۰۰۸ (با اکوادور) و دوباره در سال ۲۰۱۰، به رسمیت شناختن آبخازیا و اوستیای جنوبی به عنوان کشورهای مستقل و حمایت از بشار اسد در طول جنگ داخلی سوریه. تمیر پوراس، استاد موسسه مطالعات سیاسی پاریس در سال ۲۰۱۹ که در دوران تصدی مادورو به عنوان وزیر امور خارجه، رئیس دفتر او بود، گفت که در روزهای اولیه چاویسمو، مادورو «عملگرا» و «سیاستمداری بسیار ماهر» تلقی می شد که «در مذاکره و چانه زنی مهارت داشت». پوراس گفت که مادورو «در برقراری ارتباط با سران کشورها و امضا و دستیابی به توافقات (...) در مدت زمان بسیار سریع بسیار مؤثر بود». به گفته روری کارول، مادورو در زمان خدمت به عنوان وزیر امور خارجه به هیچ زبان خارجی صحبت نمی کرد. بازداشت ۲۰۰۶ در نیویورک. در سپتامبر ۲۰۰۶، مادورو هنگام تلاش برای بازگشت به ونزوئلا از طریق میامی، پس از پرداخت نقدی سه بلیط هواپیما، به مدت کوتاهی توسط مأموران امنیت داخلی در فرودگاه بین المللی جان اف کندی به مدت حدود ۹۰ دقیقه بازداشت شد. مادورو و رئیس جمهور هوگو چاوز هر دو در شهر نیویورک برای شرکت در شصت و یکمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد حضور داشتن
د، جایی که رئیس جمهور چاوز در سخنرانی خود جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور آمریکا، را «شیطان» نامید. این حادثه زمانی آغاز شد که مادورو سعی کرد وسیله ای را که در ایست بازرسی امنیتی فرودگاه بین المللی جان اف کندی بازرسی شده بود، بردارد و پرسنل امنیتی به مادورو گفتند که او از انجام این کار منع شده است. مادورو بعداً خود را به عنوان یک دیپلمات از دولت ونزوئلا معرفی کرد، اما مقامات همچنان او را به اتاقی برای انجام بازرسی ثانویه همراهی کردند. در یک مقطع، مقامات به مادورو و دیگر مقامات ونزوئلایی دستور دادند که دست و پای خود را باز کنند و بازرسی شوند، اما مادورو و دیگران به زور امتناع کردند. گذرنامه و بلیط دیپلماتیک او برای مدتی نگهداری شد و سرانجام به او بازگردانده شد. مادورو پس از آزادی در هیئت نمایندگی ونزوئلا در سازمان ملل متحد، در سخنرانی خود گفت که بازداشت او توسط مقامات آمریکایی غیرقانونی بوده و در سازمان ملل متحد شکایتی مطرح کرده است. مقامات ایالات متحده و سازمان ملل متحد این حادثه را تأسف بار خواندند، اما گفتند که مادورو برای «بازرسی ثانویه» شناسایی شده است. راس ناک، سخنگوی امنیت داخلی، بدرفتاری با مادورو را تکذیب
کرد و گفت که هیچ مدرکی دال بر ناهنجاری در طول فرآیند بازرسی وجود نداشته است. یک دیپلمات ناشناس سازمان ملل متحد گفت که سفر مادورو به تأخیر افتاده است زیرا او بدون بلیط دیر حاضر شده و همین امر باعث بازرسی شده است. مادورو گفت که این حادثه مانع از سفر او به خانه در همان روز شد. وقتی رئیس جمهور چاوز از این حادثه مطلع شد، گفت که بازداشت مادورو تلافی سخنرانی خودش در مجمع عمومی سازمان ملل بوده است. معاونت رئیس جمهور ونزوئلا. پیش از گماردن مادورو به معاونت ریاست جمهوری، چاوز در سال ۲۰۱۱ او را برای جانشینی او در ریاست جمهوری در صورت مرگش بر اثر سرطان انتخاب کرده بود. این انتخاب به دلیل وفاداری مادورو به چاوز و به دلیل روابط خوب او با دیگر چاوزی ها مانند الیاس خائوآ، وزیر سابق جسی چاکون و خورخه رودریگز انجام شد. مقامات بولیواری پیش بینی کردند که پس از مرگ چاوز، مادورو با مشکلات سیاسی مواجه خواهد شد و ونزوئلا بی ثباتی را تجربه خواهد کرد. چاوز در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۲، اندکی پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری آن ماه، مادورو را به عنوان معاون رئیس جمهور ونزوئلا منصوب کرد. دو ماه بعد، در ۸ دسامبر ۲۰۱۲، چاوز اعلام کرد که سرطان عو
دکننده اش بازگشته است و برای جراحی اورژانسی و درمان های پزشکی بیشتر به کوبا باز خواهد گشت. چاوز گفت که اگر وضعیتش بدتر شود و انتخابات ریاست جمهوری جدیدی برای جایگزینی او برگزار شود، ونزوئلایی ها باید به مادورو رأی دهند تا جانشین او شود. این اولین باری بود که چاوز جانشین بالقوه ای برای جنبش خود معرفی کرد و همچنین اولین باری بود که او علناً احتمال مرگ خود را پذیرفت. حمایت چاوز از مادورو، دیوسدادو کابلو، معاون سابق رئیس جمهور و مقام قدرتمند حزب سوسیالیست که با نیروهای مسلح ارتباط داشت و به طور گسترده به عنوان کاندیدای اصلی جانشینی چاوز در نظر گرفته می شد را به حاشیه راند. پس از اینکه چاوز از مادورو حمایت کرد، کابلو «بلافاصله به هر دو نفر اعلام وفاداری کرد». پس از مرگ هوگو چاوز در ۵ مارس ۲۰۱۳، مادورو اختیارات و مسئولیت های رئیس جمهور را به عهده گرفت. او خورخه آریزا را به عنوان معاون رئیس جمهور منصوب کرد. از آنجایی که چاوز در چهار سال اول دوره خود درگذشت، قانون اساسی ونزوئلا تصریح کرد که انتخابات ریاست جمهوری باید ظرف ۳۰ روز پس از مرگ او برگزار شود. مادورو به اتفاق آرا به عنوان نامزد حزب سوسیالیست در انتخابات انتخ
اب شد. وقتی او به طور موقت قدرت را به دست گرفت، رهبران اپوزیسیون استدلال کردند که مادورو با به دست گرفتن قدرت بر رئیس مجلس ملی، مواد ۲۲۹، ۲۳۱ و ۲۳۳ قانون اساسی ونزوئلا را نقض کرده است. به گفته کورالس و پنفولد، جانشینی مادورو در سال ۲۰۱۳ به دلیل سازوکارهای متعددی بود که توسط چاوز ایجاد شده بود. در ابتدا، قیمت نفت به اندازه کافی بالا بود که مادورو بتواند هزینه های لازم برای حمایت، به ویژه با ارتش را حفظ کند. مادورو از روابط خارجی که توسط چاوز ایجاد شده بود نیز استفاده کرد، زیرا او مهارت هایی را که در زمان خدمت به عنوان وزیر امور خارجه آموخته بود، به کار گرفت. در نهایت، حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا و نهادهای دولتی از مادورو حمایت کردند و «رژیم از نهادهای سرکوب و استبداد، که در زمان چاوز نیز ایجاد شده بودند، برای سرکوب بیشتر مخالفان استفاده کرد.» در آوریل ۲۰۱۳، مادورو به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد و با اختلاف کمی هنریکه کاپریلس، نامزد مخالف، را تنها با ۱.۵ درصد آرا که این دو را از هم جدا می کرد، شکست داد. کاپریلس خواستار بازشماری آرا شد و از به رسمیت شناختن نتیجه انتخابات به عنوان معتبر خودداری کرد. مادورو در ۱۹ آو
ریل، پس از آنکه کمیسیون انتخابات قول حسابرسی کامل نتایج انتخابات را داده بود، به عنوان رئیس جمهور سوگند یاد کرد. در اکتبر ۲۰۱۳، او از ایجاد یک آژانس جدید به نام «معاونت وزارت شادی عالی» برای هماهنگی برنامه های اجتماعی خبر داد. ریاست جمهوری ونزوئلا. در ۱۴ آوریل ۲۰۱۳ مادورو در انتخابات ریاست جمهوری ونزوئلا (۲۰۱۳) پیروز شد. او در این انتخابات توانست با ۱٫۵٪ رای بیشتر از رقیب خود انریکه کاپریلس رادنسکی پیشی بگیرد. انتخاباتی دیگر در سال ۲۰۱۸ تکرار شد که نتیجه آن مورد قبول مخالفان مادورو قرار نگرفت. رهبران اپوزیسیون در ونزوئلا در ماه مه ۲۰۱۶ طوماری را به شورای ملی انتخابات (CNE) ارائه کردند که در آن خواستار برگزاری همه پرسی برای برکناری مادورو شده بود و مردم باید در مورد برکناری او از قدرت رأی می دادند. در ۵ ژوئیه ۲۰۱۶، سرویس اطلاعاتی ونزوئلا پنج فعال مخالف را که در همه پرسی برای برکناری شرکت داشتند، بازداشت کرد و دو فعال دیگر از همان حزب نیز دستگیر شدند. پس از تأخیر در تأیید امضاها، معترضان ادعا کردند که دولت عمداً این روند را به تأخیر می اندازد. دولت در پاسخ استدلال کرد که معترضان بخشی از توطئه ای برای سرنگونی ما
دورو هستند. در ۱ آگوست ۲۰۱۶، CNE اعلام کرد که امضاهای کافی برای ادامه روند برکناری تأیید شده است. در حالی که رهبران اپوزیسیون اصرار داشتند که این برکناری قبل از پایان سال ۲۰۱۶ برگزار شود و امکان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری جدید فراهم شود، دولت قول داد که این برکناری تا سال ۲۰۱۷ رخ نخواهد داد و تضمین کرد که معاون فعلی رئیس جمهور به طور بالقوه به قدرت خواهد رسید. در ماه مه ۲۰۱۷، مادورو قانون اساسی ۲۰۱۷ را پیشنهاد کرد که انتخابات مجلس مؤسسان ونزوئلا که بعداً در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۷ با وجود محکومیت گسترده بین المللی برگزار شد. ایالات متحده پس از انتخابات، مادورو را تحریم کرد و او را «دیکتاتور» نامید و از ورود او به ایالات متحده جلوگیری کرد. کشورهای دیگر، مانند چین، روسیه و کوبا حمایت خود را از مادورو و انتخابات مجلس مؤسسان اعلام کردند. انتخابات ریاست جمهوری که تاریخ اولیه آن برای دسامبر ۲۰۱۸ برنامه ریزی شده بود، متعاقباً به ۲۲ آوریل موکول شد و سپس به ۲۰ مه موکول شد. تحلیلگران این انتخابات را نمایشی توصیف کردند. این انتخابات کمترین میزان مشارکت رأی دهندگان را در دوران دموکراتیک این کشور داشت. شش ماه پس از انتخاب شدن، م
ادورو توسط قوه مقننه ونزوئلا قبل از سال ۲۰۱۵ (از ۱۹ نوامبر ۲۰۱۳ تا ۱۹ نوامبر ۲۰۱۴ و ۱۵ مارس ۲۰۱۵ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵) و بعداً توسط دادگاه عالی (از ۱۵ ژانویه ۲۰۱۶) برای رسیدگی به بحران اقتصادی جاری در کشور، با محکومیت شدید مخالفان ونزوئلا مبنی بر اینکه قدرت قوه مقننه توسط دادگاه غصب شده است، قدرت را با حکم به دست گرفت. ریاست جمهوری او با افول وضعیت اجتماعی-اقتصادی ونزوئلا، با افزایش جرم، تورم، فقر و گرسنگی همزمان شده است. تحلیلگران افول ونزوئلا را به سیاست های اقتصادی چاوز و مادورو نسبت داده اند، در حالی که مادورو گمانه زنی ها و جنگ اقتصادی به راه افتاده توسط مخالفان سیاسی خود را مقصر دانسته است. گزارش عفو بین الملل در سال ۲۰۱۸ «دولت نیکلاس مادورو را به ارتکاب برخی از بدترین موارد نقض حقوق بشر در تاریخ ونزوئلا متهم کرد». این گزارش نشان داد که این خشونت به ویژه در محله های فقیرنشین ونزوئلا انجام شده است و شامل «۸۲۹۲ اعدام فراقضایی انجام شده بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷» می شود. در یک سال، ۲۲ درصد از قتل ها (۴۶۶۷) توسط نیروهای امنیتی انجام شده است. اریکا گووارا-روساس از عفو بین الملل گفت: «دولت رئیس جمهور مادورو باید
حق زندگی را تضمین کند، نه اینکه جان جوانان کشور را بگیرد.» در سال های پایانی ریاست جمهوری مادورو، نیروهای پلیس و ارتش طرفدار دولت «عملیات آزادی مردم» را آغاز کردند که به گفته آنها، باندهای خیابانی و تشکل های شبه نظامی غیردولتی را که ادعا می کردند کنترل محله های فقیرنشین را به دست گرفته اند، هدف قرار می داد. بنا به گزارش ها، این عملیات منجر به هزاران دستگیری و حدود ۹۰۰۰ کشته شده است و مخالفان ونزوئلا ادعا کردند که این عملیات در واقع ابزار سرکوب دولتی است. سازمان ملل متحد متعاقباً گزارشی منتشر کرد که روش های خشونت آمیز این عملیات را محکوم می کرد. اگرچه طارق ویلیام ساب، بازرس دولت ونزوئلا، اذعان کرده است که دفترش ده ها گزارش از «افراط پلیس» دریافت کرده است، اما از لزوم این عملیات دفاع کرد و اظهار داشت که دفترش در کنار پلیس و ارتش «برای حفاظت از حقوق بشر» همکاری خواهد کرد. وزارت امور خارجه ونزوئلا از گزارش سازمان ملل متحد انتقاد کرده و آن را «نه عینی و نه بی طرف» خوانده و آنچه را که معتقد است در مجموع ۶۰ خطا در گزارش است، فهرست کرده است. در ۴ آگوست ۲۰۱۸، حداقل دو پهپاد مسلح به مواد منفجره در منطقه ای که مادورو در
حال ایراد سخنرانی برای افسران نظامی در ونزوئلا بود، منفجر شدند. دولت ونزوئلا ادعا می کند که این رویداد یک تلاش هدفمند برای ترور مادورو بوده است، اگرچه علت و نیت انفجارها مورد بحث است. دیگران اظهار داشته اند که این حادثه یک عملیات پرچم دروغین بوده که توسط دولت برای توجیه سرکوب مخالفان در ونزوئلا طراحی شده است. پوراس (رئیس دفتر سابق مادورو) در سال ۲۰۱۹ گفت که مادورو در دوره اول ریاست جمهوری خود «عملاً هیچ چیز در سیاست عمومی و جهت گیری ارائه نکرده است» زیرا به نظر پوراس، «او چشم انداز روشنی برای کشور ندارد. او بسیار بر تحکیم قدرت خود در میان همتایان خود در چاویسمو متمرکز است و کمتر بر اعمال یا اجرای یک چشم انداز استراتژیک برای کشور.» تمرکز دارد با این حال، پس از افزایش تحریم های بین المللی در طول بحران ونزوئلا در سال ۲۰۱۹، دولت مادورو سیاست های سوسیالیستی وضع شده توسط چاوز، مانند کنترل قیمت و ارز، را کنار گذاشت که منجر به بازگشت کشور از رکود اقتصادی شد. اکونومیست نوشت که ونزوئلا همچنین «پول اضافی از فروش طلا (هم از معادن غیرقانونی و هم از ذخایر خود) و مواد مخدر» به دست آورده است. در ۳ مه ۲۰۲۰، نیروهای امنیتی ون
زوئلا از تلاش مخالفان مسلح ونزوئلایی برای سرنگونی مادورو جلوگیری کردند. این تلاش توسط یک شرکت امنیتی خصوصی آمریکایی به نام سیلورکورپ یو اس ای، به ریاست جردن گودرو سازماندهی شده بود و افراد در کلمبیا آموزش دیده بودند. گودرو ادعا کرد که این عملیات شامل ۶۰ سرباز، از جمله دو عضو سابق نیروهای ویژه ایالات متحده، بوده است. دولت ونزوئلا ادعا کرد که ایالات متحده و اداره مبارزه با مواد مخدر آن (DEA) مسئول این عملیات بوده اند و از حمایت کلمبیا برخوردار بوده اند. خوان گوایدو دخالت در این عملیات را انکار کرد. گودرو ادعا کرد که گوایدو و دو مشاور سیاسی در اکتبر ۲۰۱۹ قراردادی به مبلغ ۲۱۳ میلیون دلار آمریکا با او امضا کرده اند. هشت نفر از مهاجمان کشته شدند و سیزده نفر دیگر، از جمله دو آمریکایی، دستگیر شدند. روابط بین الملل. در ۶ مارس ۲۰۱۴، به مناسبت اولین سالگرد مرگ هوگو چاوز، مادورو در یک برنامه زنده تلویزیونی اعلام کرد که پس از آنکه ریکاردو مارتینلی، رئیس جمهور پاناما، از معترضان در جریان اعتراضاتی که از ۱۲ فوریه آغاز شد، حمایت کرد و از سازمان کشورهای آمریکایی خواست تا در این مورد تحقیق کند، روابط دیپلماتیک و تجاری خود را ب
ا این کشور قطع می کند. روابط بعداً در ژوئیه ۲۰۱۴، پس از حضور خورخه آریزا، معاون رئیس جمهور، در مراسم تحلیف رئیس جمهور خوان کارلوس وارلا، از سر گرفته شد. در ۱۱ آگوست ۲۰۱۷، رئیس جمهور دونالد ترامپ گفت که «گزینه نظامی» را برای مقابله با دولت مادورو «منتفی نمی داند». در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۹، مادورو اعلام کرد که ونزوئلا پس از اعلام رئیس جمهور ترامپ مبنی بر به رسمیت شناختن خوان گوایدو، رهبر مخالفان ونزوئلا، به عنوان رئیس جمهور موقت ونزوئلا، روابط خود را با ایالات متحده قطع می کند. بحران دیپلماتیک دیگری با پاناما در سال ۲۰۱۸ رخ داد، پس از آنکه دولت پاناما تحریم هایی را علیه مادورو و چندین مقام کلیدی دولت بولیواری اعمال کرد. ونزوئلا با اعمال تحریم های متقابل علیه شرکت های پانامایی و همچنین مقامات برجسته پاناما، از جمله رئیس جمهور خوان کارلوس وارلا، پاسخ داد. بحران دیپلماتیک در ۲۶ آوریل ۲۰۱۸ پایان یافت، زمانی که رئیس جمهور مادورو اعلام کرد که با رئیس جمهور وارلا تماس گرفته و با بازگشت سفرا و از سرگیری ارتباطات هوایی بین دو کشور موافقت کرده است. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۹، چند روز پس از آنکه برزیل، خوان گوایدو، رهبر مخالفان ونزوئلا ر
ا به عنوان رئیس جمهور موقت این کشور به رسمیت شناخت، مادورو، رئیس جمهور برزیل، جایر بولسونارو را «هیتلر دوران مدرن» نامید. مادورو با ولادیمیر پوتین، رهبر روسیه، همکاری استراتژیک دارد. پس از حمله روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، مادورو درباره افزایش همکاری با روسیه گفتگو کرد. به دلیل افزایش قیمت نفت ناشی از این درگیری، گفتگوهایی بین مادورو و مقامات آمریکایی آغاز شده است که احتمال لغو تحریم های آمریکا علیه ونزوئلا و بهبود روابط بین دو کشور را مطرح می کند. در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در سال نوامبر ۲۰۲۲، چندین رهبر جهان با مادورو تعامل داشتند، از جمله امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه، آنتونیو کاستا، نخست وزیر پرتغال و جان کری آمریکایی. در این کنفرانس، مکرون، مادورو را «رئیس جمهور» خطاب کرد و گفت: «اگر بتوانیم مدت بیشتری با یکدیگر صحبت کنیم تا در کارهای دوجانبه مفید برای منطقه مشارکت کنیم، خوشحال خواهم شد.» چند روز بعد، در ۲۷ نوامبر، ایالات متحده تحریم های ونزوئلا را کاهش داد و به شرکت شورون اجازه داد تا به طور موقت با دولت ونزوئلا همکاری کند. مادورو در ژوئن ۲۰۲۳ یک سفر رسمی به عربستان سعودی داشت. او ه
مچنین در سپتامبر ۲۰۲۳ از چین بازدید کرد و از چین درخواست حمایت از ونزوئلا برای پیوستن به بلوک اقتصادی بریکس را کرد و گفت که می خواهد سرمایه گذاری چین در آمریکای لاتین و کارائیب افزایش یابد. لولا دا سیلوا، رئیس جمهور برزیل، از درخواست مادورو برای پیوستن به بریکس حمایت کرد. در طول این سفر، مادورو همچنین توافق نامه ای را امضا کرد که شامل آموزش فضانوردان ونزوئلایی بود و ابراز تمایل خود برای اعزام ونزوئلایی ها به ماه را ابراز کرد. در مناقشه اسرائیل و فلسطین، مادورو بارها در مجامع بین المللی از آرمان فلسطین حمایت کرده و اعلام کرده است که «عیسی مسیح یک فلسطینی جوان بود که به ناحق توسط امپراتوری اسپانیا مصلوب شد»، در ۷ نوامبر ۲۰۲۳، او اقدامات اسرائیل در نوار غزه را در طول جنگ غزه محکوم کرد و اسرائیل را به ارتکاب نسل کشی علیه فلسطینیان در غزه متهم کرد. مادورو برای حمایت از ادعای ونزوئلا بر منطقه اسکیبو، که با گویان همسایه مورد مناقشه و تحت کنترل آن است، یک همه پرسی مشورتی در ونزوئلا برگزار کرد. این همه پرسی در ۳ دسامبر ۲۰۲۳ برگزار شد و اکثریت بزرگی (تقریباً ۱۰۰٪) به ادعاهای ونزوئلا رأی مثبت دادند، اگرچه میزان مشارکت د
ر آن پایین بود. این همه پرسی یکی از عوامل مؤثر در بحران گویان-ونزوئلا بود. در ژوئن ۲۰۲۵، مادورو حملات اسرائیل به ایران را محکوم کرد و آن را «حمله ای جنایتکارانه» توصیف کرد که «حقوق بین الملل و منشور سازمان ملل را نقض می کند» و فرانسه، آلمان، بریتانیا و ایالات متحده را به حمایت از «هیتلر قرن بیست و یکم» علیه «مردم شریف و صلح طلب ایران» متهم کرد. سوء قصد. مادورو در دوران ریاست جمهوری خود با سوء قصدهای متعددی به جان خود مواجه شده است. در حادثه حمله پهپادی کاراکاس در سال ۲۰۱۸، مادورو هنگام سخنرانی در یک تجمع، توسط دو پهپاد که در حین سخنرانی منفجر شدند، هدف قرار گرفت. در سپتامبر ۲۰۲۴، پلیس ونزوئلا سه آمریکایی، دو اسپانیایی و یک تبعه چک را که تفنگ های تک تیرانداز و سایر مهمات را برای ترور مادورو حمل می کردند، دستگیر و بازداشت کرد. در یک بیانیه عمومی، وزیر کشور، عدالت و صلح، دیوسدادو کابلو، سازمان سیا و اطلاعات اسپانیا را مسئول تلاش برای کودتا دانست و آن را «تعجب آور» ندانست. این وزیر اظهار داشت که آنها یکی دیگر از اعضای فعال ارتش ایالات متحده، ویلبر جوزف کاستاندا، را با شواهدی از تلفن همراهش که او را به حملات تروری
ستی در طول انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ ونزوئلا مرتبط می کرد، دستگیر کرده اند.
شبکه محاصرهٔ اِبی سی دی همچنین خط اِبی سی دی (ABCD) نام ژاپنی مجموعه ای از تحریم ها علیه امپراتوری ژاپن توسط کشورهای خارجی، از جمله ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، چین و هلندی ها بود. در سال ۱۹۴۰، در تلاش برای دلسردی نظامی گری و رقابت گرایی ژاپن، این کشورها و دیگران فروش سنگ آهن، فولاد و نفت خام را به ژاپن متوقف کردند و از فروش ماده اولیه امتناع کردند. ژاپن به ماده اولیه برای ادامه فعالیت های خود در جنگ دوم چین و ژاپن و حمله ژاپن به هندوچین فرانسه نیاز داشت. در ژاپن، دولت و ملی گرایان ژاپنی این تحریم اقتصادی را به عنوان اقدامات تجاوزکارانه تلقی می کردند. نفت وارداتی حدود ۸۰٪ از مصرف داخلی را تشکیل می داد و بدون آن اقتصاد ژاپن، چه رسد به ارتش آن، متوقف می شد. رسانه های ژاپن تحت تأثیر تبلیغات نظامی، نامیدن تحریم ها را تحت عنوان «محاصره ABCD» یا «خط ABCD» آغاز کردند. اِبی سی دی ABCD لفظی است که از کنار هم قرار گرفتن حرف اول نام این چهار کشور آمریکا America، انگلستان Britain، چین China، هلند Dutch به وجود آمده است. ستاد کل امپراتوری ژاپن که با احتمال سقوط اقتصادی و عقب نشینی اجباری از فتوحات اخیر خود روبرو شده بود
، برنامه ریزی برای جنگ با قدرتهای غربی را در آوریل ۱۹۴۱ آغاز کرد. این امر با بمباران ژاپنی ها در حمله به پرل هاربر در دسامبر ۱۹۴۱ به اوج خود رسید. شرح. انعقاد پیمان نازی-شوروی در اوت ۱۹۳۹ شوک بزرگی برای گروه های طرفدار آلمان در دولت ژاپن بود که روس ها را خطرناک می دانستند. و پس از غلبه نیروهای آلمان در فرانسه و بقیه کشورهای اروپای غربی در بهار و تابستان ۱۹۴۰، ژاپنی ها ترس از این داشتند که آلمان به دنبال کنترل سیاسی هندوچین فرانسه و هند شرقی هلند نیز باشد. این سرزمین ها بخشی از مسیر حیاتی تأمین ژاپن برای ورود افراد و مواد به سرزمین اصلی چین بود و ژاپنی ها نگران بودند که نفوذ آلمان به این ترتیب بر منافع آنها در جنوب شرقی آسیا تأثیر بگذارد. آنها همچنین در مورد اهداف بلند مدت هیتلر نگران بودند. بنابراین وزیر امور خارجه ماتسواوکا یوسوکه که طرفدار تقویت روابط سیاسی با قدرت های محور بود پیمان سه جانبه را در سپتامبر ۱۹۴۰ منعقد کرد. ژاپن با "محاصره ABCD" توسط آمریکا، انگلیس، چین و هلند روبرو بود که همه اینها بازارها و منافع ژاپن در آسیا را تهدید می کرد؛ بنابراین ژاپنی ها احساس کردند که باید موقعیت خود را در جنوب بیشتر
تقویت کنند و به سمت جنوب هندوچین فرانسه پیشروی کردند. پس از موافقت دولت ویشی در فرانسه تحت تأثیر سیاست های آلمان، این امر در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۰ شدت گرفت.
والاس شاون (زاده ۱۹۴۳-) نمایشنامه نویس و بازیگر آمریکایی است. گزیده فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که والاس شاون در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
جان استیون گودمن (زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۵۲) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر و صداپیشه آمریکایی است. گودمن از سال ۱۹۷۵ حرفهٔ بازیگری را شروع کرده و سابقهٔ کاری پرباری دارد و در تعداد زیادی فیلم سینمایی و سریال نقش آفرینی کرده است. از فیلم های مهمی که وی بازی کرده می توان به لباوسکی بزرگ، آرگو و فوق العاده بلند و بیش از حد نزدیک و قمارباز اشاره نمود.