Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرودگاه بین المللی یوما (به زبان بومی: MCAS Yuma) یک فرودگاه همگانی/نظامی باربری با کد یاتا YUM است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۴۰۵۴ متر است. این فرودگاه در شهر یوما، آریزونا کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۶۶ متری از سطح دریا واقع شده است. شرکت های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. مسافری. امریکن ایرلاینز scheduled passenger service for Yuma is اجرا توسط امریکن ایگل with بمباردیه سی آرجی ۱۰۰/۲۰۰ regional jet aircraft. سیرا پسیفیک ایرلاینز has operated بوئینگ ۷۳۷ charter jet services to Yuma in the past.
AAAفرودگاه محلی یانگ استون-وارن فرودگاه محلی یانگ استون-وارن یک فرودگاه همگانی باربری با کد یاتا YNG است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۵۲۵ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۳۶۵ متری از سطح دریا واقع شده است. منابع. BBB
فرودگاه یانگ استون-وارن ایر یک فرودگاه ایستگاه رزرو هوایی است . این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد .
فرودگاه یوتواتا یک فرودگاه همگانی با کد یاتا YOT است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۰۱۵ متر است. این فرودگاه در شهر یوت واتا کشور اسرائیل قرار دارد و در ارتفاع ۹۱ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه یوشکار اولاً یک فرودگاه همگانی با کد یاتا JOK است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۴۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر یوشکار اولاً کشور روسیه قرار دارد و در ارتفاع ۱۰۶ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه یونگ ژوی لینگ لینگ یک فرودگاه همگانی با کد یاتا LLF است . این فرودگاه در کشور چین قرار دارد .
فرودگاه یونگ فولا یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۲۶۶ متر است. این فرودگاه در کشور بوتان قرار دارد و در ارتفاع ۲۷۴۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه اولی ویئِسکا (به زبان بومی: ) یک فرودگاه با کد یاتا YLI است که یک باند فرود بله دارد و طول باند آن 1500 فوت و از جنس آسفالت است. این فرودگاه در کشور فنلاند قرار دارد و در ارتفاع ۷۷ متری از سطح دریا واقع شده است. نویسنده:a.m.golabi
فرودگاه ایوو یک فرودگاه نظامی و همگانی مسافربری با کد یاتا YIW است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲۵۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور چین قرار دارد . شرکت های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. Yuncheng Guangong Airport is served by the following airlines:
فرودگاه ییچون مینگویشان یک فرودگاه همگانی است . این فرودگاه در کشور چین قرار دارد و در ارتفاع ۴۰ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه ییچون لیندو یک فرودگاه همگانی با کد یاتا LDS است . این فرودگاه در کشور چین قرار دارد و در ارتفاع ۲۴۱ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه ینی شهر یک فرودگاه همگانی / نظامی با کد یاتا YEI است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲۹۹۳ متر است. این فرودگاه در کشور ترکیه قرار دارد و در ارتفاع ۲۳۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه اینگما یک فرودگاه منطقه ای با کد یاتا WYE است که یک باند فرود ناهموار دارد و طول باند آن ۹۱۴ متر است. این فرودگاه در کشور سیرالئون قرار دارد و در ارتفاع ۳۹۶ متری از سطح دریا واقع شده است.
رابرت "راکی" بالبوآ (به انگلیسی Robert "Rocky" Balboa, Sr.) نام شخصیت اول سری فیلم های موفق راکی می باشد که نقش آن را سیلوستر استالونه بازی می کند.
فرودگاه یِمِلیانُوُ یک فرودگاه همگانی مسافربری با کد یاتا KJA است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۳۷۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر کراسنویارسک کشور روسیه قرار دارد و در ارتفاع ۲۸۷ متری از سطح دریا واقع شده است.
امپراتوری پرتغال () یکی از پهناورترین امپراتوری ها در جهان بود که مستعمرات زیادی در آمریکای جنوبی، آفریقا و آسیا داشت. فتح سبته توسط پرتغالی ها. فتح سبته توسط پرتغالی ها در ۲۱ اوت ۱۴۱۵ آغاز امپراتوری پرتغال بود. ورود پرتغال به خلیج فارس. سال ۱۴۹۸ واسکو دو گاما با عبور از جنوب و شرق آفریقا به سوی هند روانه شد و گزارشی مفصلی از اهمیت هند به دربار پرتغال فرستاد. پرتغالی ها اولین استعمارگران اروپایی بودند که به خلیج فارس آمدند. پرو دا کوویلیا در ۱۴۸۹ (احتمالاً ۱۴۹۸) از هرمز گزارشی فرستاد و آلفونسو دو آلبوکرکی در ۱۵۰۷ هرمز را اشغال نمود. از سال ۱۵۰۷ تا ۱۶۲۲ پرتغالی ها در خلیج فارس به تجارت مشغول بودند اما به تدریج آن ها بر جمعیت و حوزه کاری خود افزودند و در خلیج فارس استحکامات نظامی ایجاد کردند و بدنبال آن کاتولیک ها روانه خلیج فارس شدند. آن ها در سال ۱۵۱۵، نظر موافق شاه عباس کبیر را برای در اختیار گرفتن هرمز کسب کردند و در قرارداد میناب در ۱۵۲۳، این توافق رسمی شد و قرار شد بحرین، قطیف و سواحل شمالی عربستان در اختیار ایران قرار گیرد. در سال ۱۵۲۱ به دلیل مخالفت بحرین با حاکم هرمز، بحرین به تصرف پرتغال درآمد اما ایر
انی ها آن ها را از بحرین بیرون کردند. پرتغالی ها از قدرت صفوی ها در بصره نگران بودند و علی رغم روابط تجاری با بصره جرات ورود و ایجاد پایگاه در بصره را پیدا نکردند و در عوض به هرمز و گمبرون توجه نشان دادند. اتحادیه ایبری. اتحادیه ایبری اتحادیه ای تشکیل شده از تاج آراگون، پادشاهی پرتغال و تاج کاستیا بود که در اتحاد شخصی قرار داشتند و بین سال های ۱۵۸۰ و ۱۶۴۰ وجود داشت، شبه جزیره ایبری و همچنین مستعمرات پرتغالی و اسپانیایی در خارج از شبه جزیره ایبری تحت کنترل پادشاهان دودمان هابسبورگ بود. این اتحادیه پس از بحران جانشینی پرتغال در سال ۱۵۸۰ و جنگ جانشینی پرتغال تشکیل شد، پادشاهی پرتغال ۶۰ سال تحت کنترل پادشاهان دودمان هابسبورگ بود و سرانجام در پی جنگ احیای پرتغال و استقرار دودمان براگانسا اتحادیه ایبری فروپاشید.
راکی عنوان یک بازی ویدئویی است که براساس سری فیلم های "راکی" ساخته شده است. این بازی در سال ۲۰۰۲ میلادی برای پلی استیشن ۲ ، ایکس باکس و گیم بوی ادوانس عرضه شد .
در علم کامپیوتر، یک قفل یک مکانیزم هماهنگ سازی برای اعمال محدودیت در دسترسی به منابع در یک محیط است که در آن نخ های زیادی برای اجرا وجود دارد. قفل یکی از راه های اعمال سیاست های کنترل همروندی است. منابع. [(computer science)&amp;oldid=481958781 ویکی پدیا انگلیسی]
لودویگ فان بتهوون (, ؛ غسل تعمید ۱۷ دسامبر ۱۷۷۰ – ۲۶ مارس ۱۸۲۷) موسیقی دان و آهنگساز اهل آلمان بود. او شخصیتی مهم در انتقال بین دوره های کلاسیک و رمانتیک در موسیقی غرب بود و یکی از بزرگ ترین آهنگسازان اروپایی به حساب می آید. زندگی حرفه ای او معمولاً به سه دورهٔ «اولیه»، «میانی» و «پایانی» تقسیم می شود. دورهٔ «اولیه» حدوداً تا سال ۱۸۰۲ ادامه دارد، دورهٔ «میانی» از سال ۱۸۰۲ تا ۱۸۱۲ را شامل می شود و دورهٔ «پایانی» از ۱۸۱۲ تا زمانِ مرگ وی در سال ۱۸۲۷ است. بتهوون در طول زندگی خود آثار بسیاری آفرید که نُه سمفونی، پنج کنسرتو پیانو، یک کنسرتو ویولن، سی و دو سونات پیانو، شانزده کوارتت زهی، دو مس و اپرای "فیدِلیو" از آن جمله اند. او در طول زندگی هنری اش حدود ۳۰۰ اثر خلق کرد. بتهوون در بن متولد شد. استعداد موسیقی اش در سنین کودکی آشکار بود، و در ابتدا توسط پدرش یوهان فان بتهوون به سختی و فشرده آموزش داده می شد. او بعداً نزد آهنگساز و رهبر ارکستر، کریستیان گوتلوب نیفه، موسیقی آموخت و تحت نظارت وی نخستین اثرِ خود، مجموعه ای از واریاسیون ها برای ساز شستی دار را در سال ۱۷۸۳ (حدود سیزده سالگی) منتشر کرد. او بیشتر اوقات با خا
نوادهٔ هلنه فون بروینینگ رفت وآمد داشت و با علاقه در آنجا پیانو تدریس می کرد. این راهی بود تا از زندگی خانگیِ ناکارآمد رهایی یابد. بتهوون در ۱۷۹۲ (حدود ۲۲سالگی)، به وین نقل مکان کرد و در آنجا آموختن آهنگسازی را با یوزف هایدن، آهنگساز نامدار و صاحب سبک اتریشی، ادامه داد. او سپس به عنوان یک پیانیست چیره دست شهرت پیدا کرد و به زودی توسط کارل آلویس، شاهزاده لیخنوفسکی برای آهنگسازی مورد حمایت قرار گرفت، که نتیجهٔ آن ساختِ سه «تریو پیانو اُپوس ۱» در سال ۱۷۹۵ بود (اولین کارهایی که او با اپوس نامگذاری شان کرد). اولین اثر بزرگِ ارکسترال بتهوون، سمفونی شماره ۱، در سال ۱۸۰۰ خلق شد؛ و در سال ۱۸۰۱، شش کوارتت زهی (اپوس ۱۸) ساخت. بتهوون از کمی پیشتر به کم شنوایی مبتلا شده بود و این عارضه در این سال ها رو به وخامت نهاده بود، اما او همچنان به فعالیت ادامه داد و سمفونی های سوم و پنجمِ خود را به ترتیب در سال های ۱۸۰۴ و ۱۸۰۸ منتشر کرد. کنسرتو ویولن خود را نیز در سال ۱۸۰۶ تصنیف کرد. وضعیت جسمانی بتهوون تا سال ۱۸۱۱، با ناشنواییِ تقریباً کامل، وخیم تر شد، و او به همین دلیل از اجرای موسیقی و حضور در مجامع عمومی خودداری می کرد. آخرین
کنسرتو پیانوی وی (شماره ۵ معروف به «امپراتور») در آن سال با اجرای اولیه توسط پیانیست معروف، آرشیدوک رودولف، که از حامیان بتهوون نیز بود، به نمایش درآمد. بتهوون بعد از دوری گزیدن از اجتماع، بسیاری از تحسین برانگیزترین آثار خود مانند سمفونی های بعدی، موسیقی مجلسی و سونات های پیانو را در دورهٔ پایانی زندگی اش تألیف کرد. تنها اپرای خود را، که "فیدِلیو" نام دارد و اولین بار در سال ۱۸۰۵ اجرا شده بود، در ۱۸۱۴ به نسخهٔ نهایی رساند؛ "میسا سولِمنیس" در سال های ۱۸۲۳–۱۸۱۹ ساخته شد، و آخرین سمفونی اش، یعنی سمفونی سمفونی نهم موسوم به "کُرال (آوازی)" را نیز در سال های ۱۸۲۴–۱۸۲۲ ساخت. این سمفونی که شماره ۹ نام گرفت، اولین سمفونی با گروه کر در تاریخ موسیقی است. آخرین کوارتت های زهی (۱۸۲۶–۱۸۲۵) از جمله دستاوردهای نهایی بتهوون است. او سرانجام پس از چند ماه بیماری و بستری شدن در خانه، در ۲۶ مارس ۱۸۲۷ درگذشت. سبک موسیقی بتهوون به سختی در موسیقی دورهٔ کلاسیک می گنجید، چراکه شخصیتِ قهرمانانه، اندیشه و نبوغِ بتهوون در آرمان های رمانتیک تحقق می یافت. او با نوآوری هایی مانند مدولاسیون های زیاد، ناگهانی و خیلی دور از تنالیتهٔ اصلی، حذ
ف سکوت و ایست در بین بعضی از موومان ها، حرکت دَوَرانی (سیکلیک) بر روی یک تِم، طولانی کردن موومان ها از طریق گسترش و کُدا، جایگزینی اسکِرتسو به جای مِنوئه، گنجاندن مارش عزا و موسیقی آوازی در سمفونی، استفادهٔ متفاوت از نوانس و در نهایت ارکستراسیون نوآورانه و رنگ آمیزی های جدید ارکسترال است که می توان بتهوون را نخستین آهنگساز رمانتیک به شمار آورد. آثار بتهوون در همهٔ سبک ها همچنان اصلی ترین رپرتوارِ موسیقی کلاسیک در نظر گرفته می شود. همچنین، از او به عنوان کسی که رابطهٔ دردسرساز با معاصرانش داشته است، یاد می کنند. زندگی و فعالیت. خانواده و کودکی. لودویگ فان بتهوون، روز ۱۶ دسامبر ۱۷۷۰م در اطاقی محقر (زیرشیروانی) و خانه ای فقیرانه در شهر بن واقع در آلمان امروزی متولد شد. پدرش، یوهان فان بتهوون یک موسیقیدان از شهر مشلان در ایالت دوشی برابانت اتریش (منطقه ولامس کنونی) و مادرش ماریا ماگدالِنا کِوِریش فان بتهوون بود. پدربزرگ پدری اش لودویگ فان بتهوون (۱۷۷۳–۱۷۱۲)، در سال ۱۷۳۳ از فلاندر به بن نقل مکان کرده بود. لودویگ (پدربزرگ) به عنوان خواننده باس در دربار کلمنز اوگوست، اسقف اعظم و الکتور کلن، مشغول به کار بود و بعدتر
در سال ۱۷۶۱ به عنوان کاپل مایستر (مدیر موسیقی) منصوب و پس از آن نوازندهٔ برجسته ای در بن شد. در پرتره ای که در آخر عمر سفارش داده بود را بعدها نوه اش (بتهوون) به عنوان نمادی از میراث موسیقی خود، در اتاقش به نمایش گذاشته بود. لودویگ یک پسر به نام یوهان داشت که در همان مؤسسهٔ موسیقی به عنوان خوانندهٔ تنور کار می کرد و برای تکمیل درآمدش، به آموزش ساز شستی دار و ویولن نیز می پرداخت. یوهان در سال ۱۷۶۷ با ماریا ماگدالنا کوریش ازدواج کرد. او دختر هاینریش کِوِریچ (۱۷۵۱–۱۷۰۱)، سرآشپز در دربار اسقف اعظم کلیسای تریر بود. بتهوون از حاصلِ این ازدواج، در بن متولد شد. هیچ سابقهٔ معتبری از تاریخ تولد وی در دست نیست. با این حال، اسناد غسل تعمید وی که مورخ ۱۷ دسامبر ۱۷۷۰ بود، در مدارک یک کلیسای کاتولیک بر جای مانده است. از آنجایی که نوزادانِ آن دوره به طور سنتی ظرف ۲۴ ساعت از تولدشان غسل تعمید می شدند، چنین بر می آید که خانوادهٔ بتهوون و معلمشان یوهان آلبرشتسنبرگر، روز تولد او را در ۱۶ دسامبر جشن گرفته اند. اکثر محققان ۱۶ دسامبر ۱۷۷۰ را به عنوان تاریخ تولد او پذیرفته اند، اگرچه سند قطعی برای آن موجود نیست. این خانواده صاحب هفت
فرزند شدند که چهار تن از آنان در کودکی درگذشتند. آنان که باقی ماندند عبارت بودند از لودویگ و دو برادر کوچکتر از او به نام های کاسپار کارل (۱۸۱۵–۱۷۷۴) و نیکولاوس یوهان (۱۸۴۸–۱۷۷۶). توالی یابی دی ان ای. یک تیم بین المللی و تحقیقاتی از جمله دانشگاه کمبریج و موسسه انسان شناسی تکاملی ماکس پلانک در لایپزیک که خبر آن در ۲۲ مارس ۲۰۲۳، به صورت جهانی منتشر شد، اعلام کردند آزمایشی روی یک توالی یابی دی ان ای از رشته موهای بتهوون انجام داده و نتیجه گرفته اند که لودویگ فان بتهوون از لحاظ بیولوژیک به «خانوادهٔ بتهوون» تعلق ندارد. یوهانس کراوز از روزنامه فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ توضیح می دهد: «ما کروموزوم Y، از پنج عضو زندهٔ خانوادهٔ فان بتهوون را تجزیه وتحلیل کردیم و مشخص شد که کروموزوم این افراد، رابطهٔ مشترک آنها را ثابت می کند». علاوه بر این سوابق غسل تعمید خانواده را از طرفِ پدری می توان از قرن شانزدهم در آرشیو ردیابی کرد، در این مسیر که به لودویگ فان بتهوون تلاقی و منتهی می شود، آنها «بتهوون های واقعی» هستند اما فقط ژنوم آهنگساز در این مسیر نمی گنجد و خیلی متفاوت است. او می گوید: «لودویگ فان بتهوون مستقیماً با آنها
مرتبط نیست». وی می افزاید در مقطعی، از هفت نسل قبل از تولد بتهوون باید یک رابطه وجود داشته باشد، با این حال، «ما نمی توانیم بگوییم که آیا بتهوون (فقط) خودش یک [بچه فاخته] بوده یا اینکه آیا پدر، پدربزرگ یا پدرِ پدر بزرگ او فرزند یک رابطهٔ خارج از ازدواج بوده است». در واقع، ساختار ژنتیکی لودویگ فان بتهوون بیشتر شبیه به ساختار ژنتیکی ساکنان شمالِ نوردراین-وستفالن امروزی است. اما آنچه مشخص شد این بود که گواهی غسل تعمید پدرِ بتهوون (یوهان)، موجود نیست و او - اِسمیِِ - خود را تحقیر می کرد. طبق نوشته های تاریخی فریدریش بروک هاوس در دانشنامه بروک هاوس (تا چاپ پنجم) و حتی در زمان حیات خود نیز بیان می کرد که بتهوون پسر نامشروع فریدریش ویلهلم دوم پادشاه پروس بود (بتهوون دو سونات خود را برای ویولنسل و پیانو، به او تقدیم کرد). موضوعی که آهنگساز در نامه ای، اندکی قبل از مرگش، با اکراه آن را انکار کرد. آموزش و تعلیم. اولین معلم موسیقی بتهوون پدرش بود. وی بعدها معلمانِ محلی دیگری نیز داشت، مانند: ژیل ون دن ایدن (نوازنده ارگ دربار، درگذشتهٔ ۱۷۸۲)، توبیاس فردریش فایفر (یک دوست خانوادگی که شهریهٔ آموزش ساز شصتی دار او را پرداخ
ت می کرد)، و فرانتس روانتینی (از بستگانی که او را در نواختن ویولن و ویولا راهنمایی می کرد). روشِ تعلیم بتهوون که از پنج سالگی اش شروع شد، از همان ابتدا سخت و شدید بود و اغلب او را به گریه می انداخت. دخالت و بی خوابی های استادش فایفر، باعث می شد در اواخر شب جلسات نامنظمی برگزار کند و بتهوون جوان از تختخوابش به طرفِ ساز کشیده می شد. استعداد موسیقی او از سنین کودکی آشکار بود. یوهان با آگاهی از موفقیت های لئوپلد موتسارت در این زمینه به همراه پسرش ولفگانگ آمادئوس موتسارت و دخترش ماریا آنا موتسارت، کوشش کرد تا پسرش را به عنوان یک کودک نابغه معرفی کند، چنان که ادعا می کرد بتهوون در اولین اجرای عمومی اش در مارس ۱۷۷۸ (هنگامی که نامش روی پوسترهای این اجرا قرار گرفت)، تنها شش سال داشت. ۱۷۹۲–۱۷۸۰: بن. در سال ۱۷۸۰ یا ۱۷۸۱، بتهوون تحصیلات خود را با مهم ترین معلم خود در بن، کریستیان گوتلوب نیفه، که در آن سال به عنوان نوازندهٔ اُرگِ دربار معرفی شده بود، آغاز کرد. نیفه آهنگسازی را به او آموخت و تا مارس ۱۷۸۳ به او کمک کرد تا اولین اثر خود را با نامِ «واریاسیون ها روی ساز شستی دار» وو ۶۳، نوشته و منتشر کند. (کارهای اولیه و بدون
شمارهٔ بتهوون امروزه با عنوان «وو» شناخته می شود و بدون شمارهٔ اپوس است). بتهوون خیلی زود با نیفه به عنوان دستیارِ ارگ نواز شروع به کار کرد؛ در ابتدا (۱۷۸۱) وی بدون دستمزد کار می کرد اما سپس تر (۱۷۸۴) به عنوان یک کارمند حقوق بگیرِ دربار که توسط کاپل مایستر و رهبر ارکستر آندره آ لوکزی اداره می شد، مشغول به کار شد. حاصل این دوره، سه سونات پیانوی نخستین وی (وو ۴۷) است. این اثر که در سال ۱۷۸۳ منتشر شد و از آنجا که به ماکسیمیلیان فردریش (۱۷۰۸–۱۷۸۴) از امرای انتخابگر اهدا شده بود، به نام «سونات انتخابگر» نیز شناخته می شود. در این هنگام ماکسیمیلیان فرانتس (جانشینِ ماکسیمیلیان فردریش)، به عنوان منتخبِ بُن و جوانترین فرزندِ ملکهٔ اتریش، ماریا ترزا بود. او تغییرات چشمگیری را در بن انجام داد. از آن جمله، با تکرار تغییراتی که در وین توسط برادرش یوزف دوم انجام شده بود، اصلاحاتی را مبتنی بر فلسفه روشنگری انجام داد و به افزایش حمایت از آموزش و هنر پرداخت. بتهوونِ نوجوان تقریباً (یا مطمئناً) تحتِ تأثیر این تغییرات بود. او همچنین ممکن است در این زمان متأثر از ایده های برجسته در فراماسونری بوده باشد، زیرا کریستیان نیفه و دیگر
انی که در اطراف بتهوون بودند، اعضای بخش محلیِ انجمنِ ایلومیناتی بودند. نیفه مستقیم از بتهوون حمایت می کرد و او را به عنوان ارگ نوازِ اولِ دربار منصوب کرد. بتهوون در دسامبر ۱۷۸۶، برای اولین بار با هزینهٔ کارفرمای خود به وین سفر کرد، که ظاهراً این سفر به امید آموزش موسیقی از موتسارت بوده است. جزئیات رابطهٔ بتهوون و موتسارت نامشخص است، و از جمله اینکه آیا آنها واقعاً ملاقات داشته اند، مشخص نیست. در مهٔ ۱۷۸۷، بتهوون با آگاهی از اینکه مادرش بیمار است، سریعاً به بن بازگشت، اما مادرش پس از مدت کوتاهی درگذشت، و به دنبال آن اعتیاد به الکل پدرش، عمیق تر شد؛ در نتیجه وی مسئولیت مراقبت از دو برادر کوچکتر خود را به عهده گرفت و پنج سال دیگر در بن اقامت گزید. او در این سال ها به چند نفر معرفی شد که در زندگی اش اهمیت داشتند. فرانتس گرهارد وگلر، دانشجوی جوان پزشکی، وی را با خانوادهٔ فان برونینگ معرفی کرد (یکی از دختران فان برونینگ در نهایت با وگلر ازدواج کرد). بتهوون غالباً با خانوادهٔ فان برونینگ، رفت وآمد داشت و در خانهٔ آنها به برخی از کودکان، پیانو آموزش می داد. همان جا بود که وی با ادبیات آلمانی و کلاسیک آشنا شد. محیط خا
نوادگی فان برونینگ آرام بخش تر از خانهٔ خودش بود، که به طور فزاینده ای زوالِ رفتاری و اخلاقی پدرش در آن حاکم بود. وی همچنین مورد توجه کُنت فردیناند فان والدشتاین قرار گرفت که در دورهٔ اقامت بتهوون در بن، به عنوان دوست و پشتیبانِ مالی اش محسوب می شد. در سال ۱۷۸۹، پدر بتهوون بالاجبار از خدمت در دربار بازنشسته شد؛ از این رو بتهوون با نوازندگی ویولا در ارکستر دربار، کمک بیشتری جهت کسب درآمد برای خانواده کرد. علاوه بر این، او در آنجا با انواع اپرا از جمله سه اپرای موتسارت که در این دوره توسط ارکستر دربار اجرا می شدند، آشنا شد. وی همچنین با آنتونین رایشا، (آهنگساز، نوازندهٔ فلوت و ویولن) که تقریباً همسن خودش بود، آشنا شد (رایشا خواهرزادهٔ یوزف رایشا رهبر ارکسترِ دربار بود). او از سال ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۲، تعدادی اثر (که هیچ کدام در آن زمان منتشر نشده بودند) تألیف کرد که نشان دهندهٔ دامنه و بلوغِ رو به رشد بتهوون است. بعدها موسیقی شناسان، تمی شبیه به سمفونی سوم را در مجموعه ای از واریاسیون های نوشته شده در سال ۱۷۹۱، شناسایی و مشاهده کردند. در این زمان، احتمالاً به توصیهٔ نیفه بود که بتهوون اولین حق الزحمه های خود را دریافت
کرد. کار بعدی او وقتی بود که مقامات شهرداری در بن، مأمور شده بودند به مناسبت وفات یوزف دوم در سال ۱۷۹۰ و همچنین انتخابِ لئوپولد دوم به عنوانِ امپراتوری روم مقدس، قطعهٔ کانتات سفارش دهند. بتهوون یکی از این افراد بود که دو کانتات (وو ۸۷، وو ۸۸) برای امپراتور ساخت که هرگز در آن زمان اجرا نشدند و تا دههٔ ۱۸۸۰، از بین رفتند. به نظر برامس، این کانتات ها به طور مشخصی نمایانگر سبکِ بتهوون بودند و به عنوان یک پیامِ روشن، موسیقی او را از سنت کلاسیک متمایز می کرد. بتهوون احتمالاً برای اولین بار در اواخر سال ۱۷۹۰ (حدود کریسمس)، هنگامی که یوزف هایدن در راه سفر به لندن در بن توقف کرد، به وی معرفی شد. یک سال و نیم بعد در ژوئیه سال ۱۷۹۲، آنها در هنگام بازگشتِ هایدن از لندن به وین (در زمانی که بتهوون در ارکستر رودوت در گودسبرگ نوازندگی می کرد)، در بن دیدار کردند. احتمالاً در آن زمان تمهیداتی برای تحصیل بتهوون نزدِ استاد قدیمی انجام گرفته است. ۱۸۰۲–۱۷۹۲: وین. نوامبر ۱۷۹۲، در پی شایعاتی دربارهٔ وقوعِ جنگ ائتلاف اول، بتهوون بن را به مقصد وین ترک کرد. او اندکی پس از ورودش فهمید که پدرش درگذشته است. موتسارت نیز اخیراً درگذشته بود.
کُنت والدشتاین (پشتیبان و حامی مالی بتهوون در بن)، در یادداشت خداحافظی اش برای بدرقهٔ او به وین، نوشت: «با تلاش و کوشش بی وقفه روحِ موتسارت را از طریق دست های هایدن دریافت خواهید کرد». بتهوون طی سال های بعدی، به احساسات گستردهٔ افکار عمومی در وین، مبنی بر اینکه او جانشین موتسارت است، با مطالعه روی کارهای آن استاد و نوشتن آثار با طعم کاملاً مشخصِ موتسارتی، به این تشویق ها پاسخ مثبت داد. بتهوون که تصمیم نداشت بلافاصله موقعیت خود را به عنوان آهنگساز تثبیت کند، وقت خود را به مطالعه و اجرای موسیقی گذراند. او تحت نظرِ هایدن آموزش دید و تلاش کرد بر کنترپوان مسلط شود. وی همچنین نزد ایگناتس شوپانتسیگ به فراگیری ویولون پرداخت. او سپس در اوایل این دوره، به دریافتِ دروس آموزشی گاه به گاه از آنتونیو سالییری می پرداخت تا بتواند در درجهٔ اول، با سبک و ترکیب آواز ایتالیایی آشنا شود. این رابطه دست کم تا ۱۸۰۲ و احتمالاً تا اواخر سال ۱۸۰۹ ادامه داشت. با عزیمت هایدن به انگلستان در سال ۱۷۹۴، انتظار می رفت انتخاب بتهوون، بازگشت به خانهٔ خود در بن باشد. ولی او در عوض تصمیم گرفت که در وین بماند و آموزش خود را در کنار یوهان آلبرشتس
برگر و سایر معلمان ادامه دهد. در هر صورت تا این زمان باید برای کارفرمای او روشن شده باشد که بن نیز مانند اکتبر ۱۷۹۴، توسط فرانسوی ها سقوط خواهد کرد، و به طور یقین برای بتهوون که هیچ گونه دستمزدی دریافت نمی کرد، ضرورت و الزامی برای بازگشت نبود. با این حال، تعدادی از اشراف وین توانایی او را به رسمیت شناختند و از وی حمایت مالی نیز کردند، از جمله شاهزاده جوزف فرانتس فون لوبکوویتس، کارل آلویس، شاهزاده لیخنوفسکی و بارون گتفرید فان سویتن. تا سال ۱۷۹۳، وی به عنوان بداهه نواز در تالارهای تازه تأسیس شده توسط اشراف نوازندگی می کرد و اغلب آثار یوهان سباستیان باخ، شامل پرلودها و فوگ های "کلاویه خوش آهنگ" را اجرا می کرد. دوست وی نیکولاس سیمروک شروع به انتشار آثار او کرده بود. اعتقاد بر این است که اولین آثار انتشاریافته از او، مجموعه ای از واریاسیون هاست (وو ۶۶). در ادامه و تا سال ۱۷۹۳، وی شهرت خود را در وین به عنوان یک نوازندهٔ چیره دست پیانو تثبیت کرده بود، اما ظاهراً از انتشار آثارش خودداری می کرد تا بتواند با ظهورِ نهایی آنها، اثرگذاری بیشتری داشته باشد. در مارس ۱۷۹۵، اولین اجرای عمومی آثار بتهوون در وین انجام گرفت، کنس
رتی که در آن برای نخستین بار یکی از کنسرتو پیانوهای خود را اجرا کرد. مشخص نیست که آیا این کنسرتو پیانو شماره ۱ بوده یا کنسرتو پیانو شماره ۲؛ مدارکِ مستند نامشخص است و هر دو کنسرتو در وضعیت تقریباً مشابهی قرار داشتند (که برای چندین سال کامل نبودند و منتشر نشده بودند). اندکی پس از این اجرا، او اولین آهنگ هایش را با اپوس شماره بندی و منتشر کرد که شامل «سه تریوی پیانو» (اپوس ۱) بود. وی این آثار را به حامی خود، شاهزاده لیخنوفسکی اهدا کرد، و از موفقیت مالی این آثار سود بسیاری نصیبش شد که تقریباً برای تأمین هزینه های زندگی یک سالِ او کافی بود. بتهوون شش کوارتت زهی اولِ خود را (اپوس ۱۸) بین سالهای ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۰ (به سفارش و اهدا شده به شاهزاده لوبکوویتس) ساخت و در سال ۱۸۰۱ منتشر کرد. اجرای اولیه در سال های ۱۸۰۰ و ۱۸۰۳، با نخستین سمفونی های او (اول و دوم) همراه بود و بدین خاطر به عنوان یکی از مهم ترین آهنگسازان نسلِ جوانِ کشور، پس از هایدن و موتسارت شناخته شد. او همچنان به نوشتن در فرم های دیگر ادامه داد. سونات های پیانویی را که ساخت، مانند «پاتِتیک، اپوس ۱۳»، به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفت، چنان که باری کوپر آن ر
ا «از نظر قدرت شخصیت، عمق احساسات، سطح اصالت و مهارت در موتیف و تنالیته، فراتر از آثار قبلیِ» بتهوون توصیف کرد. وی همچنین «سپتت، اپوس ۲۰» خود را در سال ۱۷۹۹ به پایان برد که یکی از آثار محبوبِ او در طول عمرش بود. در دوم آوریل ۱۸۰۰، بتهوون برای نخستین بار سمفونی اول خود را در سالن بورگ تئاتر، همراه با رپرتوار گسترده ای از آثار هایدن و موتسارت، و نیز یک سپتت و یکی از کنسرتوهای پیانو را به اجرا گذاشت. مجلهٔ آلمانی «"روزنامه عمومی موسیقی"»، این کنسرتو را «جالب ترین کنسرتو با مدت زمانی طولانی» توصیف کرده بود. این کنسرتو بدون اشکال هم نبود، یکی از انتقادات این بود که «نوازندگان به خود زحمت ندادند که به تکنواز (برای هماهنگی)، توجه کنند». موتسارت و هایدن اثرگذاری غیرقابل انکاری در کار بتهوون داشتند. به عنوان مثال گفته می شود که کوئینتت برای پیانو و سازهای بادیِ بتهوون شباهت بسیار نزدیکی با کوئینتت برای پیانو و سازهای بادی موتسارت با همان تنظیمات دارد، اما ملودی های بتهوون، بسط و گسترش موسیقی، استفاده از مدولاسیون، بافت، توصیفِ احساسات و همهٔ این روش ها، سبکِ او را از موتسارت جدا کرد. او همچنین تأثیرِ سبک خود را در برخ
ی از کارهای اولیه اش که برای اولین بار منتشر شده بود، افزایش داد؛ به همین سبب از اواخر سال ۱۸۰۰، آثار قبلی اش مورد توجه حامیان وی و ناشران موسیقی قرار گرفت. بتهوون در ماه مه ۱۷۹۹، به دخترانِ آنا برونسویک(کُنتس مجارستان) پیانو آموزش می داد. در این مدت، او عاشق دختر کوچکتر شد که یوزفینه نام داشت. پس از آن نیز بتهوون به تدریس موسیقی ادامه داد. از جمله، طی سال های ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۵، فردیناند ریس را آموزش داد که طی آن به آهنگساز تبدیل شد و بتهوون بعدها در مورد روابط شان، خاطرات نوشت. همچنین کارل چرنی جوان، از سال ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۳ با بتهوون تحصیل کرد و بعد از آن، معلمِ مشهوری شد. در اواخر سال ۱۸۰۱، بتهوون از طریق خانوادهٔ برونسویک با یک کُنتسِ جوان به نام جولیتا گویچاردی آشنا شد. وی نوامبر ۱۸۰۱، در نامه ای به دوست خود فرانتس گرهارد وگلر، از عشق خود به «جولی» نوشت اما اضافه کرد که اختلاف طبقاتی را مانع از این می داند که موضوع را دنبال کند. وی بعدها سونات پیانو شماره ۱۴ را به جولی اهدا کرد که امروزه معمولاً با نام «"سونات مهتاب"» شناخته می شود. در بهار سال ۱۸۰۱، بتهوون ساخت یک باله به نام "آفریدگان پرومتئوس" را به پایان رساند
. این اثر در سال های ۱۸۰۱ و ۱۸۰۲ بارها اجرا شد، و بتهوون با عجله به انتشار یک تنظیم جدید از آن برای پیانو پرداخت تا از محبوبیت اولیهٔ این اثر بیشترین بهره را ببرد. در بهار سال ۱۸۰۲، او سمفونی شماره ۲ را تکمیل کرد و قصد اجرا در یک کنسرت را داشت، که این کنسرت لغو شد. این اثر بعداً در روز پنجم آوریل ۱۸۰۳ در تئاتر ان د وین برای نخستین بار به اجرا درآمد. بتهوون در آن زمان در این تئاتر به عنوان آهنگساز مشغول بود. در آن کنسرت، علاوه بر سمفونی شماره ۲، کنسرتو پیانو شمارهٔ ۳ و قطعهٔ اوراتوریوی "مسیح بر کوه زیتون" نیز اجرا شدند. واکنش ها به این اجرا متفاوت بود اما کنسرت از نظر مالی موفقیت داشت تا جایی که بتهوون توانست بهایی سه برابرِ هزینهٔ یک بلیط معمولی را برای تماشای اجرا مطالبه کند. روابط تجاری بتهوون با ناشران نیز در سال ۱۸۰۲ بهتر شد. در این دوره همکاری برادرش کاسپار با وی (که پیش از این به طور اتفاقی به او کمک کرده بود)، تداوم یافت و او شروع به ایفای نقش یک بزرگتر در مدیریت امورِ بتهوون کرد. کاسپار علاوه بر مذاکره در مورد قیمت های بالاتر برای آثاری که بتهوون اخیراً ساخته بود، فروش برخی از آهنگ های منتشر نشدهٔ قبل