Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نو با او مصاحبه کرده است». برای جلوگیری از تعطیلی دائمی، روزنامه عذرخواهی عمومی کرد و اظهار داشت که از «ویژگی های شخصی» نویسنده مطلع نبوده و قول داد که «از چنین افراد و حرکت هایی دوری کند». خشونت. در مه ۲۰۲۱، یک جوان ۲۰ ساله ایرانی (علی فاضلی منفرد) به دست برادر ناتنی و پسرعموهایش به قتل رسید، ظاهراً به دلیل اینکه نظام وظیفه به او مدرکی مبنی بر معافیت از خدمت سربازی به خاطر گرایش جنسی اش ارسال کرده بود. در سال های اخیر، ایرانیان LGBT به دلیل امید به کسب پناهندگی در اروپا از ایران فرار کرده اند. احزاب و گروه های سیاسی در تبعید. دولت ایران اجازه تشکیل حزب سیاسی یا سازمانی که از حقوق LGBT حمایت کند را نمی دهد. حمایت مبهم از حقوق LGBT در ایران به تعداد معدودی از سازمان های سیاسی در تبعید محدود شده است. حزب سبز ایران در ترجمه انگلیسی وب سایت خود اعلام کرده: «هر شهروند ایرانی بدون توجه به جنسیت، سن، نژاد، ملیت، دین، وضعیت تأهل، گرایش جنسی یا عقاید سیاسی برابر با قانون است» و خواستار «جدایی دین از دولت» است. وب سایت حزب کمونیست کارگری ایران نیز در ترجمه انگلیسی مانیفست خود از حق «همه بزرگسالان، زنان یا مردان» برای «
کاملاً آزاد بودن در تصمیم گیری درباره روابط جنسی خود با دیگر بزرگسالان» حمایت کرده است. این مانیفست بیان می کند که رابطه اختیاری بین بزرگسالان امر خصوصی آنهاست و هیچ فرد یا نهادی حق دخالت یا بررسی آن را ندارد. حزب های چپ گرای "راه کارگر"، لیبرال "حزب مرز پرگهر" و محافظه کار میانه رو "حزب مشروطه ایران" همگی از جدایی دین از دولت حمایت کرده اند، که این موضوع ممکن است به حمایت حقوق افراد LGBT کمک کند. جنبش حقوق LGBT. در سال ۱۹۷۲، پژوهشگر سمیس شافعی در دانشگاه پهلوی در مورد همجنس گرایی سخنرانی عمومی برگزار کرد و در سال ۱۹۷۶ به تحقیق در زمینه گرایش جنسی و مسائل جنسیتی در دانشگاه سیراکیوز پرداخت. در دهه ۱۹۹۰، او به اولین گروه حقوق بشری برای ایرانیان LGBT، HOMAN، پیوست و تا زمان مرگش بر اثر سرطان در سال ۲۰۰۰ به کار خود ادامه داد. در سال ۲۰۰۱، سازمان آنلاین حقوق LGBT ایرانی به نام "رنگین کمان" توسط آرشام پارسی، فعال همجنس گرای معروف ایرانی تأسیس شد، و پس از آن یک سازمان مخفی به نام "سازمان همجنس گرایان و دوجنس گرایان فارسی" شکل گرفت. از سال ۲۰۰۸، این گروه به نام "راه آهن ایرانی برای پناهندگان کوییر" () تغییر نام یافته
است. در حالی که بنیان گذار این گروه مجبور شد از ایران فرار کند و کار خود را به عنوان یک تبعیدی ادامه دهد، یک جنبش زیرزمینی حقوق LGBT در ایران وجود دارد. علی مافی، کمدین همجنس گرای ایرانی که به طور علنی فعالیت می کند، کار خود را در سال ۲۰۱۶ آغاز کرد. در تمام نمایش هایش، مافی به وضعیت خود به عنوان یک شهروند ایرانی اشاره می کند و به تعهد خود برای افتخار به آنچه که هست، بدون توجه به شرایط ادامه می دهد. مافی در حال حاضر در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا زندگی می کند که جامعه همجنس گرای معروفی دارد. در سال ۲۰۰۷، تلویزیون کانادایی CBC مستندی تولید کرد که با چندین ایرانی LGBT مصاحبه کرد و آنها از مشکلات خود صحبت کردند. در طول اعتراضات علیه نتیجه انتخابات ایران در ژوئیه ۲۰۰۹ (۱۳۸۸)، گزارش شد که چندین ایرانی همجنس گرا به جمعیت معترضان در بریتانیا پیوسته و با دیدگاه های عمدتاً مثبت نسبت به حقوق LGBT مورد استقبال قرار گرفتند. در سال ۲۰۱۰، گروهی از فعالان LGBT در داخل ایران روزی را به عنوان روز افتخار ایران اعلام کردند. این روز در چهارمین جمعه ماه ژوئیه برگزار می شود و به صورت سالانه به طور مخفیانه جشن گرفته می شود. از سال ۲۰۱
۲، سازمان منبع آنلاین برای ایرانیان LGBT به زبان فارسی توسعه می دهد. جُوپِا در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ "ایران در افتخار آمستردام" را به عنوان قایق ایران (به هلندی: Iraanse Boot) در جشنواره افتخار همجنس گرایان آمستردام برگزار کرد. قایق ایران جایزه بهترین قایق افتخار آمستردام ۲۰۱۸ (به هلندی: Publieksprijs) را به دست آورد. رمان مصور "یوسف و فرهاد" که در سال ۲۰۱۵ توسط به زبان های انگلیسی و فارسی منتشر شده، به رابطه دو مرد جوان ایرانی می پردازد. این داستان با همکاری خلیل بندیب، کاریکاتوریست سیاسی آمریکایی-الجزایری، و امیر سلطانی، نویسنده شناخته شده ایرانی-آمریکایی که خالق رمان تصویری پرفروش «بهشت زهرا» نیز هست، تولید شده است. این داستان به مشکلات پذیرش دگرباشان پرداخته و هدف آن تقویت درک میان خانواده ها است. اچ آی وی/ایدز. اگرچه به طور مستقیم مرتبط نیست، با وجود شخصیت عمیقاً محافظه کار حکومت در ایران، تلاش های آن برای جلوگیری از گسترش اچ آی وی/ایدز نسبتاً پیشرفته بوده است. اولین گزارش های رسمی درباره اچ آی وی/ایدز در ایران در سال ۱۳۶۶ (۱۹۸۷) منتشر شد و یک کمیسیون دولتی تشکیل گردید، هرچند که تا دهه ۷۰ (۱۹۹۰) سیاستی جام
ع آغاز نشد. در سال ۱۳۷۶ (۱۹۹۷)، آرش علایی و برادرش، کامیار، اجازه یافتند تا یک دفتر کوچک برای تحقیق درباره اچ آی وی/ایدز در میان زندانیان باز کنند و با گذشت چند سال، با وجود اعتراضات عمومی، آنها به افتتاح اولین کلینیک های عمومی اچ آی وی/ایدز کمک کردند. یک کتابچه حاوی توضیحاتی درباره کاندوم ها تأیید و به دانش آموزان دبیرستانی توزیع شد. تا اواخر دهه ۷۰، یک کمپین آموزشی جامع وجود داشت. چندین کلینیک به منظور ارائه آزمایش و مشاوره رایگان افتتاح شدند. بودجه دولتی به توزیع کاندوم به زنان خیابانی، سوزن های تمیز و درمان اعتیاد به معتادان اختصاص یافت و برنامه هایی در تلویزیون به ترویج استفاده از کاندوم ها پرداختند. هرچند که کمبودهایی وجود دارد، دارو به صورت رایگان به تمامی شهروندان ایرانی ارائه می شود. برادران علایی در کمپین آموزشی خود با مینو محرز، که از حامیان اولیه آموزش بیشتر درباره اچ آی وی/ایدز بود و ریاست یک مرکز تحقیقاتی در تهران را بر عهده دارد، همکاری کردند. به همراه تأمین مالی دولت، یونیسف نیز از چندین گروه داوطلبانه ایرانی که به ترویج آموزش درباره این بیماری همه گیر و مبارزه با تبعیضی که اغلب شامل حال ایران
یان مبتلا می شود، حمایت کرده است. در ژوئن ۱۳۸۷ (۲۰۰۸)، برادران علایی به اتهام عدم داشتن اتهام مشخص توسط حکومت در ایران بازداشت شدند، پس از حضور در یک کنفرانس بین المللی درباره اچ آی وی/ایدز. از آن زمان، دولت دو پزشک را به حضور در این کنفرانس به عنوان بخشی از نقشه ای بزرگ تر برای براندازی حکومت متهم کرده است. در سال ۱۳۸۶ (۲۰۰۷)، دولت ایران اعلام کرد که ۱۸۳۲۰ ایرانی به اچ آی وی مبتلا شده اند و تعداد مرگ های رسمی به ۲۸۰۰ نفر رسیده است، هرچند که منتقدان ادعا کردند که تعداد واقعی ممکن است بسیار بیشتر باشد. به طور رسمی، اعتیاد به مواد مخدر رایج ترین راهی است که ایرانیان به آن مبتلا می شوند. در حالی که برنامه های آموزشی برای زنان خیابانی و معتادان وجود دارد، هیچ کمپین آموزشی برای افراد LGBT اجازه وجود نداشته است. در صحبت درباره وضعیت، کاوه خوش نود اظهار داشت: "برخی افراد قادر به صحبت درباره اعتیاد خود یا اعضای خانواده شان هستند، اما بسیار دشوار است که درباره همجنس گرایی به هر شکلی صحبت کنند". "اگر وجود آن را نپذیرید، قطعاً هیچ برنامه ای [برای همجنس گرایان] توسعه نخواهید داد". پرونده های پناهندگی. عواقب یک رابطه همجن
س گرایانه که به عنوان یک جرم قابل مجازات یا حتی مرگ در ایران محسوب می شود، منجر به زحماتی می شود که بسیاری از افراد LGBT را وادار به درخواست پناهندگی در کشورهایی می کند که وضعیت زندگی در آنجا بهتر است. بسیاری از افراد LGBT درخواست وضعیت پناهندگی از UNHCR را دارند تا به استرالیا، کانادا یا ایالات متحده منتقل شوند. برخی از ایرانیان طبقه متوسط تحصیلاتی در یک کشور غربی دریافت کرده اند. جمعیت کوچکی از مهاجران همجنس گرای ایرانی در کشورهای غربی زندگی می کنند. در سال ۲۰۰۱، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل از درخواست یک مرد ایرانی که پس از محکومیت و صدور حکم اعدام به دلیل فعالیت همجنس گرایانه از یک زندان ایرانی فرار کرده بود، رد کرد. بخشی از مشکل این پرونده این بود که مرد به طور غیرقانونی وارد کشور شده و سپس به قتل دوست پسرش که متوجه شده بود به او وفادار نبوده، محکوم شد. در سال ۲۰۰۵، دولت ژاپن درخواست پناهندگی یک مرد همجنس گرای ایرانی دیگر را رد کرد. در همان سال، دولت سوئد نیز درخواست مشابهی از طرف یک مرد همجنس گرای ایرانی را رد کرد. هلند نیز در حال بررسی سیاست های پناهندگی خود در مورد ایرانیانی است که ادعا می کنند قربا
نی سیاست های ضد همجنس گرایانه در ایران هستند. در سال ۲۰۰۶، هلند به طور موقت از بازگرداندن مردان همجنس گرا به ایران خودداری کرد. در مارس ۲۰۰۶، وزیر مهاجرت هلند، ، اعلام کرد که اکنون مشخص است "که هیچ سوالی درباره اعدام ها یا احکام اعدام به دلیل تنها همجنس گرا بودن متهم وجود ندارد" و افزود که همجنس گرایی هرگز اتهام اصلی علیه افراد نبوده است. با این حال، در اکتبر ۲۰۰۶، پس از فشار از درون و بیرون هلند، وردونک موضع خود را تغییر داد و اعلام کرد که LGBTs ایرانی به کشورشان بازگردانده نمی شوند. بریتانیا به دلیل ادامه بازگرداندن پناهجویان به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است، به ویژه به دلیل گزارش های خبری که از خودکشی ایرانیان همجنس گرا در مواجهه با اخراج خبر می دهند. برخی از موارد منجر به کارزارهای طولانی برای حمایت از پناهجویان بالقوه شده است که گاهی نتیجه آن اعطای پناهندگی به ایرانیان همجنس گرا بوده است، مانند موارد کیانا فیروز و . نگرش های دولت نسبت به همجنس گرایی. رسانه های دولتی ایران در بسیاری از مواقع از خود نفرت نسبت به همجنس گرایان نشان داده اند. به ویژه، خبرگزاری مشرق، که به "سازمان های امنیتی و اطلاعاتی نزدیک"
است، در مقاله ای همجنس گرایان را به عنوان "افرادی که در تمایلات انسانی طبیعی خود دچار مشکل روانی شده و تعادل خود را از دست داده اند و به حمایت و درمان روانی نیاز دارند" توصیف کرده است. در اکتبر ۲۰۰۷، محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور وقت ایران، در سخنرانی در دانشگاه کلمبیا گفت: "در ایران، ما همجنس گرا نداریم"، هرچند که سخنگوی او بعداً اعلام کرد که سخنانش به اشتباه فهمیده شده است. در یک جلسه در نوامبر ۲۰۰۷ با همتای بریتانیایی خود، محسن یحیوی، عضو مجلس ایران، اعتراف کرد که دولت ایران به مجازات اعدام برای همجنس گرایی اعتقاد دارد. به گفته یحیوی، "اگر فعالیت همجنس گرایانه در خصوصی باشد، مشکلی وجود ندارد، اما کسانی که در فعالیت های علنی هستند باید اعدام شوند". در یک مصاحبه در مارس ۲۰۱۳ در تلویزیون دولتی، محمدجواد لاریجانی، دبیر شورای عالی حقوق بشر ایران، همجنس گرایی را یک "بیماری" خواند و در عین حال منکر آزار همجنس گرایان در ایران شد. او گفت: "ترویج همجنس گرایی غیرقانونی است و ما قوانین محکمی در این زمینه داریم. ... ما همجنس گرایی را بیماری می دانیم که باید درمان شود. ما نیز اعتقاد نداریم که زدن یا بدرفتاری با همجنس گر
ایان قابل قبول باشد. ... [همجنس گرایی] در غرب به عنوان یک نُرم در نظر گرفته می شود و آنها ما را مجبور به پذیرش آن می کنند. ما به شدت با این موضوع مخالفیم." این فکر به ایرانیان بحرین (سنیان و شیعیان) هم رسید. رئیس قوه قضائیه ایران، صادق لاریجانی، در یک کنفرانس در تهران در سال ۲۰۱۴ اعدام همجنس گرایان در ایران را انکار کرد و گفت: "اینکه می گویند ما همجنس گرایان را اعدام می کنیم، بیشتر از یک دروغ نیست. ... ما به این افراد فرصت نمی دهیم، اما آنچه می گویند که ما آنها را دار می زنیم، دروغی است که برای جمهوری اسلامی ساخته اند." در ژوئن ۲۰۱۹، در یک کنفرانس مطبوعاتی در تهران بین محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه و هایکو ماس، وزیر امور خارجه آلمان، پل رونزهایم، خبرنگار همجنس گرای آلمانی از روزنامه بیلد، از ظریف پرسید: "چرا همجنس گرایان به دلیل گرایش جنسی خود در ایران اعدام می شوند؟"، که ظریف به نظر می رسید تأیید کرد که اعدام همجنس گرایان صورت می گیرد و گفت: "جامعه ما اصولی دارد. و ما بر اساس این اصول زندگی می کنیم. این اصول اخلاقی مربوط به رفتار مردم به طور کلی است و این بدان معناست که قانون محترم شمرده می شود و از آن اطاع
ت می شود." آمار همجنس گرایی در ایران. بر پایهٔ گزارش مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی در خرداد ۱۳۹۳، در پژوهشی دربارهٔ ۱۴۱٫۵۵۵ دانش آموز ایرانی، روشن شد که ۱۷٫۵ درصد آن ها همجنس گرا بوده و ۷۴ درصد نیز با جنس مخالف، رابطهٔ جنسی داشته اند. آثار هنری. فیلم ها: مستندها: رمان های تصویری: گزارش های حقوق بشر. گزارش وزارت امور خارجه ایالات متحده گزارش های کشوری در مورد شیوه های حقوق بشر در سال ۲۰۱۷. کودکان بررسی نگرانی های زیادی را به ویژه در مورد تبعیض علیه دختران، کودکان دارای معلولیت، کودکان ثبت نشده، پناهنده و مهاجر، و نوجوانان لزبین، گی، دوجنسه، تراجنسیتی و بیناجنسی (LGBTI) یادآوری کرد.اقدامات خشونت آمیز، تبعیض و دیگر سوءاستفاده ها بر اساس گرایش جنسی و هویت جنسیتی قانون، فعالیت جنسی هم جنس گرایانه با رضایت را جرم انگاری کرده و مجازات آن اعدام، شلاق یا مجازات کمتر است. این قانون بین رابطه جنسی هم جنس گرایانه با رضایت و غیرراضی تمایزی قائل نمی شود و گزارش های سازمان های غیردولتی نشان می دهد که این عدم وضوح منجر به مسئولیت کیفری هر دو طرف، یعنی قربانی و متهم در موارد حمله می شود. این قانون تبعیض بر اساس گرایش جنسی
و هویت جنسیتی را ممنوع نمی کند. نیروهای امنیتی افرادی را که مظنون به همجنس گرا یا تراجنسیتی بودن بودند، مورد آزار و اذیت، بازداشت و حبس قرار دادند. در برخی موارد، نیروهای امنیتی به خانه ها یورش بردند و وب سایت ها را برای جمع آوری اطلاعات در مورد افراد LGBTI زیر نظر گرفتند. افرادی که به "لواط" متهم می شدند، معمولاً با محاکمات فوری روبرو می شدند و استانداردهای اثباتی همیشه رعایت نمی شد. مجازات برای فعالیت جنسی هم جنس گرایانه بین مردان شدیدتر از بین زنان بود. بر اساس گزارش های بین المللی و محلی، در تاریخ ۱۳ آوریل حداقل ۳۰ مرد مظنون به رفتار همجنس گرایانه توسط عوامل سپاه پاسداران در یک مهمانی خصوصی در استان اصفهان بازداشت شدند. این عوامل reportedly سلاح ها را شلیک کرده و از تاسر الکتریکی در طول یورش استفاده کردند. بر اساس گزارش سازمان غیردولتی مستقر در کانادا، "راه آهن ایرانی برای پناهندگان همجنس گرا"، افرادی که بازداشت شدند به زندان دستگرد در اصفهان منتقل شدند، جایی که به آنها گفته شد که اعدام خواهند شد. گروه فعالان LGBTI ایرانی 6Rang اشاره کرد که پس از یورش های مشابه، افرادی که بازداشت و به طور مشابه متهم شدند
تحت آزمایش های "مقعدی" یا "لواط" اجباری و دیگر رفتارهای تحقیرآمیز و توهین های جنسی قرار گرفتند. دولت تمامی مواد مربوط به مسائل LGBTI را سانسور کرد. مقامات به ویژه وب سایت ها یا محتوای داخل سایت ها را که به مسائل LGBTI پرداخته بود، مسدود کردند، از جمله سانسور صفحات ویکی پدیا که LGBTI و دیگر موضوعات مرتبط را تعریف می کردند. در کشور، سازمان های غیردولتی LGBTI به صورت فعال و ثبت نشده وجود داشتند. قوانین مربوط به جرم نفرت یا دیگر سازوکارهای عدالت کیفری برای کمک به تعقیب جرایم با انگیزه تبعیض وجود نداشت. قانون از همه شهروندان مرد بالای ۱۸ سال می خواهد که در ارتش خدمت کنند، اما مردان همجنس گرا و تراجنسیتی را مستثنی می کند، که به عنوان افرادی با اختلالات روانی طبقه بندی می شوند. کارت های شناسایی نظامی جدید زیرمجموعه قانونی که معافیت را مشخص می کند، فهرست شده بودند. بر اساس شش رنگ، این رویه افراد را به عنوان همجنس گرا یا تراجنسیتی شناسایی کرده و آنها را در معرض خطر خشونت و تبعیض قرار می دهد. دولت به افراد تراجنسیتی کمک مالی به صورت وام های ۴۵ میلیون ریالی (۱,۲۴۰ دلار) و وام های ۵۵ میلیون ریالی (۱,۵۰۰ دلار) برای انجام
عمل تغییر جنسیت ارائه داد. علاوه بر این، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی از شرکت های بیمه سلامت خواسته است تا هزینه چنین عمل جراحی را پوشش دهند. افرادی که عمل تغییر جنسیت را انجام می دهند می توانند از دادگاه درخواست اسناد هویتی جدید با داده های جنسیتی اصلاح شده کنند، که به گفته دولت، به صورت کارآمد و شفاف ارائه شده است. سازمان های غیردولتی گزارش دادند که مقامات افراد LGBTI را به انجام عمل تغییر جنسیت تحت فشار قرار می دهند. نقض حقوق ال جی بی تی. جلوگیری از آموزش دربارهٔ ال جی بی تی. حکومت جمهوری اسلامی از آگاهی بخشی دربارهٔ مسائل ال جی بی تی جلوگیری می کند. سرکوب و کیفر (در اسلام و نیز جمهوری اسلامی). در جمهوری اسلامی ایران به علت فضای اجتماعی بسته، همجنس گرایان را تحت تحقیر و فشارهای روانی قرار می دهند. آن ها را بیمار و ناهنجار می دانند، همچنین به آنان توهین می شود. رها بحرینی در سال ۲۰۱۳ در مصاحبه ای گفت، سالیانه صدها همجنس گرا به دلیل آسیب دیدگی به کشورهای دیگر پناهنده می شوند. کیفر همجنس گرایی در عربستان، ایران، سودان، یمن، موریتانی و نیز در جاهایی از سومالی و نیجریه، سنگین و حتّی اعدام است. در حکومت جمهور
ی اسلامی (همانند دین اسلام)، اقلیت های جنسی سرکوب می شوند. بوسیدن و لمس کردن با حس شهوت، جرم حساب می آید. همجنس گرایان مرد. قوانین جمهوری اسلامی ایران، مردان و پسرانی را که برای اولین بار، مرتکب اعمال جنسی همجنس گرایانه شده باشند، در صورتی که عمل دخول، صورت گرفته باشد، به مجازات های گوناگونی، از جمله، اعدام، محکوم می کند. در مواردی که عمل دخول، واقع نشده باشد، کیفرش ۱۰۰ ضربه شلاق است. بر پایهٔ قانون کیفری اسلامی، برای اثبات لواط، نیاز به چهار بار تکرارِ اعتراف شخص، یا شهادت چهار شاهد مردِ عادل است؛ ولی قضات می توانند شواهد مبتنی بر قرائن را نیز بپذیرند. همجنس گرایان زن. زنان و دخترانی که برای چهارمین بار، مرتکب اعمال همجنس گرایانه (مساحقه) شوند، به مرگ، محکوم می شوند. توهین و انکار. سران حکومت جمهوری اسلامی از به کار بردن واژهٔ همجنس گرایی، خودداری کرده و با واژهٔ توهین آمیز همجنس بازی از آن، یاد کرده اند؛ برای نمونه، رئیس جمهور وقت جمهوری اسلامی یعنی محمود احمدی نژاد در سفری که به سازمان ملل داشت، دربارهٔ همجنس گرایی گفت: «در ایران، همجنس بازنداریم»؛ این سخن که وی با واکنش شدید حضار، روبه رو شد. افتخار به سر
کوب. محمدجواد لاریجانی، رئیس ستاد حقوق بشر قوه قضاییه دربارهٔ نقض حقوق اقلیت های جنسی توسط جمهوری اسلامی گفت که حکومت جمهوری اسلامی ایران به سرکوب همجنس گرایان، افتخار می کند. آزار جنسی افراد ال جی بی تی معترض توسط جمهوری اسلامی. بیش از ۴۰ درصد از افراد ال جی بی تی، مورد تعرض جنسی قرار می گیرند که ۲۰ درصد آنان پس از کمک گرفتن از نیروی انتظامی یا قوه قضاییه، مورد توهین و خشونت گفتاری، فیزیکی و حتی جنسی قرار گرفتند. اعدام و ترور. پس از کشته شدن فاضلی منفرد، سازمان عفو بین الملل خواستار حفظ شأن و حقوق افراد ال جی بی تی در ایران (توسط حکومت جمهوری اسلامی) شد. اعدام کودکان و نوجوانان همجنس گرا در ملأ عام. از دیگر اعدام های جنجال برانگیز در رابطه با همجنس گرایان کودک (زیر ۱۸ سال)، می توان به اعدام محمود عسگری و عیاض مرهونی به اتهام «لواط» در مشهد اشاره داشت. آمار کشتار. آمار دقیقی از شمار اعدام شدگان انسان های همجنس گرا در دورهٔ حکومت جمهوری اسلامی در دست نیست؛ ولی کنشگران حقوق بشر، بر این باورند که بیش از ۴٫۰۰۰ (چهار هزار) مرد و زن همجنس گرا، در این دوره، در ایران، اعدام شده اند. مزاحمت و ممنوعیت فرهنگی، سیاسی، اج
تماعی و اقتصادی. ستیزه گران، از افراد ال جی بی تی با القابی توهین آمیز همچون: «بیمار روانی»، «همجنس باز»، «نجس»، «غیرطبیعی»، «بچه باز»، «نابهنجار» و… یاد می کنند. جان افراد ال جی بی تی از سوی حکومت جمهوری اسلامی ایران، در خطر است. آزار کودکان همجنس گرا با شوک الکتریکی و هورمون درمانی اجباری. بر پایهٔ گزارشگر ویژهٔ سازمان ملل متحد در زمینهٔ حقوق بشر در ایران، شوک الکتریکی، درمان های اجباری هورمونی یا تجویز داروهای قوی روانی برای کودکان همجنس گرا، ترنس یا دوجنسگرا (در نظام جمهوری اسلامی ایران) را نوعی شکنجه دانست. عقیم سازی اجباری. یکی از روش های نقض حقوق ال جی بی تی در حکومت جمهوری اسلامی عقیم سازی است. روش های دیگر. برخی از روش های دیگر نقض حقوق انسانی ال جی بی تی توسط حکومت جمهوری اسلامی، چنین است: خودکشی. با توجه به مشکلاتی که ال جی بی تی در (حکومت جمهوری اسلامی) ایران دارند، آمار افسردگی و خودکشی آنان تا حد قابل توجهی، بالاست.
ازدواج همجنس ها در مریلند از ۱ ژانویه ۲۰۱۳ قانونی است. در ۲۰۱۲ نمایندگان حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا به همراه فرماندار مریلند مارتین اومالی یک کمپین برای قانونی سازی ازدواج همجنس ها راه انداختند و در ۱ مارس ۲۰۱۲ در مجلس های مریلند تصویب شد و به امضای فرماندار رسید، همچنین در رای گیری ۶ نوامبر ۲۰۱۲ با ۵۲.۴٪ از آرای عمومی مواجه شد. منابع. Wikipedia contributors, "Same-sex marriage in Maryland," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Same-sex_marriage_in_Maryland&amp;oldid=559478596 (accessed June 25, 2013).
آذربایجانی های ارمنستان شاخه ای از مردم ترک، که بزرگ ترین اقلیت حوزه جغرافیای کنونی ارمنستان تا قبل از فروپاشی شوروی بودند. که در طول سال های ۱۹۸۸-۱۹۹۱ که مصادف با جنگ قره باغ بود، تمامی سیصد هزار آذربایجانی بومی ارمنستان از این کشور اخراج شدند و امروزه جمعیت آذربایجانی ها در ارمنستان توسط کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان تنها ۳۰ - ۱۰۰ نفر تخمین زده می شود.که همان افراد نیز به صورت اکثریت در مناطق روستایی زندگی می کنند و عمدتاً از ازدواج های مختلط در ارمنستان و افراد پیر و بیمار تشکیل شده اند. طبق گزارش ها، بسیاری از آن ها نام خود را برای جلوگیری از تبعیض عوض کرده اند. پیشینه. پس از پیوستن خانات ایروان به امپراتوری روسیه در سال ۱۸۲۸، بسیاری از مسلمانان (آذربایجانی ها) منطقه را ترک کردند و با ده ها هزار نفر از پناهندگان ارمنی از ایران جایگزین شدند. دانشنامه افرون و بروک هاوس در آغاز قرن بیستم، جمعیت ترک های آذربایجانی را به نقل از استانداری ایروان در دوران شوروی سابق، ۳۰۰،۰۰۰ نفر شمارش کرده بود که ۳۷٫۵٪ از جمعیت آن زمان ارمنستان را شامل می شد. آن دوران جغرافیای ارمنستان علاوه بر کشور کنونی ارمنستان، ای
غدیر در ترکیه و جمهوری خودمختار نخجوان نیز در حوزه جغرافیایی منطقه ارمنستان در دوران شوروی سابق بودند.بیشترشان در مناطق روستایی و شهری پراکنده بودند از جمله شهر ایروان پایتخت کنونی ارمنستان در مقابل ۴۸٪ جمعیت از ارامنه. که ۴۹٪ را آذربایجانی ها تشکیل می دادند. دین. از لحاظ دینی-مذهبی اکثریت آذربایجانی ها را شیعیان تشکیل می داند، به جز مناطق کوچکی از تالین، شیراک و ودی که سنی مذهب بودند. اخراج آذربایجانی ها. قرن بیستم، برای آذربایجانی های ارمنستان دوره مهاجرت به حاشیه راندن، تبعیض و جرم اغلب اجباری بودکه منجر به تغییرات قابل توجهی در ترکیب قومی این کشور شد، آذربایجانی ها حتی تا آغاز جنگ قره باغ نیز بزرگترین اقلیت ارمنستان بودند. در سال ۱۹۰۵-۱۹۰۷ استانداری ایروان عرصه درگیری بین ارامنه و آذربایجانی ها را متوجه دولت روسیه کرده بود که در جریان انقلاب روسیه در ۱۹۰۵ باعث تحریک ملت شده بود. پس از سال ۱۹۱۸ جنگ بر سر مسائل مرز مشترک جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی و جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی از سر گرفته شد و جنگ همراه با هجوم پناهندگان ارمنی که منجر به قتل عام گسترده مسلمانان در ارمنستان گردید. آندرانیک اوزانی
ان و روبن ترمیناسیان در تخریب شهرک های مسلمانان و طرح همگن سازی قومی برنامه ریزی شده ای با مخلوط سازی جمعیت را از طریق پناهندگان ارمنی ترکیه از سر گرفتند. پس از آن جمعیت آذربایجانی ها کمتر شد، با توجه به همه این اخراج ها اتحاد جماهیر شوروی در سرشماری سال ۱۹۲۶ جمعیت آذربایجانی ها را تنها ۷۸،۲۲۸ اعلام کرده بود که در ارمنستان زندگی می کردند و شامل ۸٫۸ درصد از جمعیت کل این کشور در آن دوران می شد.پس از فروکش کردن درگیری ها جمعیت شان تا ۱۳۱،۰۰۰ نفر نیز فزونی یافت. در سال ۱۹۴۷، گریگور آرتینف دبیر اول حزب کمونیست ارمنستان، موفق به متقاعد کردن شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی به صدور فرمان توسط استالین تحت عنوان اقدامات برنامه ریزی شده برای کوچ مجدد کارگران آذربایجانی ارمنستان به جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی شد. بر اساس این حکم، آذربایجانی ها بین سال های ۱۹۴۸-۱۹۵۱ توسط برخی منابع به جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی نفی بلد شدند. تا راه برای ورود ارمنی های خارج از کشور باز شود که در طول چهار سال ۱۰۰،۰۰۰، آذربایجانی از جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی تبعید شدند. طوری که جمعیت آنان در سال ۱۹۵۹ به ۱۰۷۷۴۸ تقلیل یافت.
و در سال ۱۹۷۹، آذربایجانی ها ۱۶۰۸۴۱ نفر و ۵٫۳٪ از جمعیت کل ارمنستان را تشکیل می دادند. جمعیت آذربایجانی های شهر ایروان، که زمانی اکثریت جمعیت را در سال های ۱۹۵۹ و قبل از آن تشکیل می دادند، در سال ۱۹۸۹ به ۰٫۷٪ به ۰٫۱٪ کاهش یافت. مناقشه قره باغ کوهستانی. در زمان مناقشه بر سر قره باغ جمعیت بزرگی از آذربایجانی ها در این منطقه زندگی می کردند. ناآرامی های مدنی در قره باغ کوهستانی در سال ۱۹۸۷ که اغلب منجر به آزار و اذیت آذربایجانی ها می شد و مجبور به ترک ارمنستان شدند. در ۲۵ ژانویه ۱۹۸۸ اولین موج از پناهندگان آذربایجانی از ارمنستان در شهر سومقاییت مستقر شدند. با توجه به اخراج اجباری، خشونت های قومی توسط ملی گرایان صورت گرفت که براساس درگیری های قومی صورت گرفته در نوامبر ۱۹۸۸ حدود ۲۵ نفر از آذربایجانی ها که در مقابل مهاجرت اجباری مقاومت نشان داده بودند، کشته شدند. (تعداد کشته شدگان را منابع ارمنستانی ۲۰ نفر در منطفه روستایی گوآرک و منابع جمهوری آذربایجان ۲۱۷ نفر مدعی است.) بنابراین، در سال ۱۹۸۸-۱۹۹۱ مابقی آذربایجانی های ارمنستان به جمهوری آذربایجان فرار کرده، کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان از پناهنده شدن و
مهاجرت اجباری بیش از ۲۰۰،۰۰۰ نفر را به جمهوری آذربایجان در طول ۱۹۸۹ اعلام کرده بود. وضعیت کنونی. با خروج کامل آذربایجانی ها، زندگی و فرهنگ آذربایجانی نیز در ارمنستان متوقف شد. همچنین اقداماتی مانند تخریب مسجدی در خیابان واردانانتس ایروان به سال ۱۹۹۰ توسط بولدزر انجام شد. مسجد کبود ایروان که تنها مسجد باقی مانده در ایروان است پس از دهه ۱۷۶۰ در اختیار آذربایجانی ها قرار داشت، که پس از استقلال ارمنستان و اخراج آذربایجانی ها، اداره مسجد در اختیار مسئولین ایرانی قرار گرفت. و نام های جغرافیایی با ریشه ترکی به نام ارمنی تغییر یافت. علاوه بر این از سال ۱۹۳۰ به بعد نیز تمامی اماکن جغرافیایی با ریشه زبان های ترکی تبار به زبان ارمنی تغییر می یافت. برخی عناصر نیز سعی در پاک کردن واقعیت تاریخی سکونت مسلمانان در بخش قابل توجهی از ارمنستان را از نظر جمعیت محلی آنجا داشتند.
انبار ۱۳ یک مجموعه تلویزیونی در ژانر فانتزی علمی است که پخش آن از ۷ ژوئیه ۲۰۰۹ در شبکه سای فای آغاز شده است. داستان سریال در مورد دو مأمور ویژه سرویس مخفی آمریکا به نام های مایکا برینگ (جوآن کلی) و پیت لتیمر (ادی مک کلینتک) است که به انبار مرموز شماره ۱۳ فرستاده می شوند که برای جمع آوری و محافظت از اشیای ماوراءالطبیعه در داکوتای جنوبی ساخته شده است. آن ها ابتدا فکر می کنند که برای مجازات به این محل فرستاده شده اند اما به مرور با فرستاده شدن به دنبال اشیا ماوراءالطبیعه گم شده و تحقیق دربارهٔ آن ها به اهمیت کار خود پی می برند. در فصل یک اپیزود ۵ آن ها به کلودیا داناوان (آلیسون اسکالیوتی) برخورد می کنند که به دنبال برادر گمشده خود می گردد که در فصل دوم اون به تیم آن ها اضافه می شود. در فصل سوم اپیزود اول پلیسی به نام استیو جینکز (آرون اشمور) هم به آن ها اضافه می گردد.
بیبی جونز ، یکی از بازیگران سابق فیلم های پورنو آمریکایی و همچنین مدل است. وی یکی از بازیگران قراردادی دیجیتال پلی گراوند نیز بود.