Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طف الهی،نوروزی،عابدینی،حجازی،شاه علی،فضل الهی، مهرایی، لطفی، آبایی، ابراهیم یزدی، خالویی اشاره نمود. زبان و گویش. گویش روستاییان تاتی می باشد که برای پارسی زبانان قابل فهم و درک می باشد. موقعیت روستا. این روستا در ۷ کیلومتری شهر تفرش بعد از روستاهای دادمرز و کوکان در جاده تفرش - جفتان واقع شده است. روستای کبوران در دره ای خوش آب و هوا قرار دارد. راه اصلی ارتباطی این روستا از طریق جاده اصلی تفرش به جفتان امکان پذیر است. یک راه فرعی خاکی نیز از طریق رودخانه به روستای قلعه محی الدین و سپس به تفرش دارد. این راه دسترسی برای افراد غیربومی پیشنهاد نمی شود. روستا از وسط به دو قسمت تقسیم شده است که روستاییان از لفظ مله (محله) پایین و بالا برای اشاره به آن ها استفاده می نمایند. خط تقسیم کننده روستا نیز مسجد روستاست که تقریباً در وسط روستا قرار گرفته است. محصولات کشاورزی. به دلیل آب و هوای مطبوع بیشتر محصولات کشاورزی در این روستا قابل کشت می باشد؛ ولی بیشتر اهالی به کشت گندم و جو مشغول هستند. از محصولات درختی این روستا می توان به بادام، گردو، سیب، سنجد، گلابی، انگور، آلبالو، گیلاس، زردآلو و آلو اشاره نمود. در کنار رودخا
نه درختچه های زرشک نیز می روید. مزارع کشاورزی این روستا با نام های متفاوتی از قبیل روزوئه، زیر روزوئه یا زیروزوئه، رشنه زان، ورین، باندو، سیاه کمر، کیله، سوکا، باقاله، سارداربند و قلعه نام گذاری شده است. امام زاده ها. در روستا دو امام زاده قرار دارد. یکی از آن ها در کوه قرار دارد که با یک پیاده روی ۲۰ دقیقه ای به آنجا می رسید. این امام زاده قبل از رسیدن به روستا در جوار اراضی رشنه زان قرار دارد. نام این امام زاده شاه چنار می باشد. انتخاب این نام به دلیل وجود چنارهای تنومند و قدیمی در این امام زاده می باشد. البته محل دفن امام زاده مشخص نیست و اهالی روستا عقیده دارند که یک امام زاده با خانواده اش در کنار چنارها مدفون هستند. از جوار امام زاده در روزهای آرام، منظره بسیار قشنگ و بی بدیلی از روستاهای اطراف قابل رویت است. امام زاده دیگر کمی پس از قبرستان روستا در جاده منتهی به سوی روستای بازرجان با یک پیاده روی ۵ دقیقه ای قابل دسترسی می باشد. اماکن دیدنی. چهارطاقی در بالای روستا بنای چهارطاقی و قلعه گبری (مربوط به زمان ساسانیان) واقع شده است که مشخصه روستاست. در گذشته عموم مردم به این بناها آتشکده می گفتند اما طی پژ
وهش هایی مشخص شده این بناها به صورت پراکنده در برخی نقاط کشور هنوز وجود دارند مانند چارتاقی« نیاسر» یا در روستای « نویس »واقع در کوهپایه های شرقی کوه های تفرش ، همگی به عنوان گاهشمار (تقویم ) آفتابی کاربرد داشته و در ساخت این بناهای به ظاهر ساده ، پیچیده ترین نکات علمی و اختر شناسی به کار رفته است . در بیان سر و رمز و راز بنا آن که اگر در نخستین صبح زمستان و هنگام طلوع خورشید در محل بنا حضور داشته باشید ، صحنه ی بی نظیری که مشابه آن در هیچ کدام از روزهای سال مشابه آن اتفاق نمی افتد را خواهید دید . در این روز سایه ستون جنوب شرقی بنا ، دقیقاً بر روی نبش ستون شمال غربی می افتد . ابعاد این بنا به شکل مربع 5/25* 5/25وارتفاع 3/5وابعاد هر ستون تقریباً 1/4متر می باشد . گفتنی است ابعاد تمام ستون ها مساوی نیستند و این موضوع جالب به دلیل خطا نیست بلکه دقت و پیچیدگی بنا را می رساند . جهت بنا نیز دقیقاً در محور شمال-جنوب و شرق -غرب می باشد و همسو با شمال مغناطیسی است . مصالح به کار رفته شامل سنگ ، لاشه ، ساروج و گل گچ می باشد . نکته شایان ذکر آن که این چارتاقی ، یکی از رصد خانه های قدیمی ایران محسوب شده که در گذشته برای ر
صد ستارگان استفاده می شده و هم اکنون در اطراف این چار تاقی مردگان این روستا را به خاک می سپارند . این چارتاقی در ابتدای ورودی روستای کبوران و در روی تپه در پایین دست قلعه واقع شده است و اخیراً با هزینه اهالی این روستا این چارتاقی تعمیر شده است رودخانه کبوران در واقع در امتداد رودخانه اصلی تفرش است که به پایین ترین نقطه روستا عبور می نماید. بعضی از قسمت های رودخانه صعب العبور است و به دلیل رویش گیاهان رودخانه ای بسیار زیبا می باشد. رودخانه کیله یک رودخانه نسبتاً فصلی است که در زمستان پرآب می گردد و نهایتاً به رودخانه تفرش می رسد. در بالادست این رودخانه درختات توت سفید و رنگی و درختان گردوی کهنسال وجود دارد که بعضی ازین درختان در حدود 5000 هزار گردو می دهند. آسیاب ها از پایین روستا رودخانه ای می گذرد که در مسیر رودخانه ۲ آسیاب قدیمی بنا شده است که آثار آن ها در کنار رودخانه دیده می شود. نام یکی ازین آسیاب ها، آسیاب نوروز است. البته بغیر از چهاردیواری کاه گلی، بقایای دیگری از آن باقی نماینده است. آب انبار در روستا یک آب انبار قدیمی نیز وجود دارد که قبل از راه اندازی آب لوله کشی در روستا، برای تأمین آب شرب روستا
از آن استفاده می شد. موقعیت آن کنار مسجد می باشد و درب آن بسته شده است ولی مناره های در کنار مسجد پیداست و محل استراحت کبوترها شده است. حمام قدیمی یک حمام قدیمی نیز در روستا وجود دارد که البته به دلیل عدم رسیدگی به آن فی الحال تخریب گردیده است. خانه های کاهگلی وجود خانه های کاهگلی قدیمی و کوچه های باریک و پرشیب نیز از مشخصه های روستاست که زیبایی خاصی به روستا داده است. آیین ها و مراسم. آیین باران خواهی از مراسم های قدیمی این روستا می باشد که ثبت ملی گردیده است و جهت ثبت جهانی منتظر یونسکو می باشد. در دهه عاشورا مراسم تعزیه خوانی در مسجد روستا برقرار می باشد و هر ساله از نقاط دور و نزدیک برای تماشای این مراسم به روستا می آیند.
مشهد بارزجان (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در جوار دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰ نفر (۲۵خانوار) بوده است.
دربر (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۳ نفر (۲۶خانوار) بوده است.
زرچین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار تفرش قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۱ نفر (۸۳خانوار) بوده است.
عزالدین (تفرش)، روستایی خوش آب و هوا با طبیعت زیبا از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. این روستا در جوار یک کوه خاص و نمادین قرار گرفته است که به نام یاریم قیه شناخته میشود.رود قرچای از این روستا عبور کرده است. جمعیت. این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۲ نفر (۶۵خانوار) بوده است.
کریان (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. کریان دارای مناطق گردشگری چون کهریز&lt;آبشار کوی باران&gt;را در خود جا داده کریان در۲۵ کیلومتری شهر تفرش قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲۰ نفر (۸۸خانوار) بوده است.
وایمَند، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. وایمند از روستاهای تفرش است. برخی اهالی پیر آن به زبان فارسی تسلط ندارند. جمعیت. این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵ نفر (۲۸خانوار) بوده است. جغرافیا. وایمند در منطقه کوهستانی واقع است و دارای آب و هوای خنک و معتدل در تابستان و سرد زمستان است. این روستا دارای مناظر دیدنی است. زیباییهای دیدنی روستای وایمند وصف ناپذیر و بسیار دل انگیز است، در روستا درختان انار، گردو، بادام، زردآلو، به، سیب و گلابی به وفور یافت می شود. این روستا دارای مردمی صمیمی و بسیار دوست داشتنی است، مردمی ساده اندیش که شغل بیشترشان کشاورزی و دامداری است. روستای وایمند یکی از روستاهای محروم و دوردست است که تا نزدیک ترین روستای مجاورش یعنی روستای زرجین حدود نیم ساعت فاصله و یک گردنه سخت گذر به روستای زرجین دارد که در فصول سرما این گردنه مسدود می شود و تلفات جانی به وجود می آورد. راه روستا از مهم ترین مشکلات روستا است و پیشنهاد گردید، راه احداثی فرسمانه به جلایر از روستای وایمند آغاز گردد. به دلیل اینکه زمین ها
ی روستا کوچک و کم آب است جوانان اکثراً به شهرستان های هم جوار مثل ساوه، تفرش، قم و تهران کوچ کرده اند و جمعیت روستا امروزه نیروی جوان کمتری دارد.
احمدآباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱ نفر (۷خانوار) بوده است.شغل افراد روستا دامداری و کشاورزی می باشد. جاذبه های طبیعی. این روستا در کوهپایه رشته کوه امجک قرار گرفته و غار امجک (در زبان محلی اژدرها مغاری)در ارتفاع 1900متری و غار آهنگر(به زبان محلی دمیرچی مغاری)در این رشته کوه قرار دارند.بلند ترین نقطه رشته کوه امجک دارای ارتفاع تقریبی 2500 متر می باشد که در فصل زمستان پوشیده از برف است.در دامنه های رشته کوه امجک شاهد رویش مراتع جنگلی تنک از درختان انجیل می باشیم که به نوبه خود منحصر به فرد است و وجه تمایز این رشته کوه افسانه ای سایر نقاط شهرستان قرار گرفته.رشته کوه امجک مشرف به دو روستای احمدآباد (شرق کوه پایه)و کوره(غرب کوه پایه)می باشد و رودخانه دائمی قره چای از کنار آن درست در روستای کوره عبور می کند .از جاذبه های طبیعی دیگر محل معروف به سلطان امجک که وجه تسمیه ترکی بین افراد محلی روستا دارد،دو عدد رسوب سنگی قرار گرفته در سقف محل کوهستان که مانند سینه مادر ، حا
صله خروج آب آهکی از دل کوهستان می باشد. از دیگر جاذبه های طبیعی این روستا قنات دائمی و همچنین محل ردپای شتر به زبان محلی دوه ایزی در میان تپه های پایین رشته کوه است.مراتع بهاری و سرسبز روستا همه ساله در فصل بهار مورد استقبال گردشگران بسیاری قرار می گیرد که ازمناطق همجوار راهی روستای احمدآباد می شوند. حیات وحش. حیات وحش این منطقه شامل کل، بز، روباه، گربه کوهی، گرگ خاکستری و انواع پرندگان و جوندگان فلات مرکزی ایران است.در گذشته ای نه چندان دور به تعریف اهالی روستا کوهستان امجک زیستگاه زندگی پلنگ ایرانی نیز بوده که در سال های اخیر گزارشی مبنی بر حضور پلنگ در منطقه ارائه نشده.فصل زمستان بهترین فصل جهت بازدید حیات وحش این منطقه می باشد.
شولک، روستایی در ۱۵ کیلومتری شمال شرقی جفتان و از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷ نفر (۲۱خانوار) بوده است.
کهلو علیا (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۸ نفر (۸۴خانوار) بوده است.
گزاوند روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. گزاوند از شمال به روستای کهلو علیا و بخش نوبران می رسد؛ از شرق به روستاهای دیزک، بگلیک و سمردشت منتهی می شود؛ از جنوب هم با روستاهای احمد آباد و طیرزآباد راه ارتباطی دارد. گزاوند در پای کوه بنا شده است. در این روستا به دلیل برخورداری نسبی از امکانات عمرانی (مانند لوله کشی آب و گاز و همچنین خطوطِ برق و مخابرات) طی سال های اخیر مهاجرت به شهر کمتر شده است. جاذبه های طبیعی. روستای گزاوند دارای جاذبه هایی طبیعی است. آبشار شُرشُر یکی از دیدنی های طبیعی گزاوند است. این آبشار در سمت شرقی و در فاصله دو کیلومتری از روستا قرار دارد. در ورودیِ روستا نیز یک آبگیرِ طبیعی وجود دارد که در بینِ اهالی به " سدّ " موسوم است، بیشترین عمقِ این سدّ یک و نیم متر می باشد و آبزیانی مانند ماهی قرمز، لاک پشت و قورباغه در آن زیست دارند. در اطرافِ این روستا چندین آبگیر کوچک و بزرگ وجود دارد که برای سیراب نمودن دام ها استفاده می شود. در سمت جنوبِ شرقی این روستا و مابینِ گزاوند و روستای احمدآباد، غار امجک قرار دارد. در داخلِ این غار حوضچه ای هست که آبِ آن از چشمه ی کوه
ِ سلطان امجک تامین می شود. دوری از دسترس مسافران و ناشناختگیِ مسیرِ این غار باعث شده که این اثر طبیعی، بِکر و دست نخورده باقی بماند. کشاورزی و باغداری. باغستانِ گزاوند که اهالی آن را "دشت" می خوانند در جوارِ روستا قرار گرفته است و درختانِ انگور، گردو، بادام، سیب، زردآلو و ... در آن پرورش داده می شود. در اطرافِ باغات هم سبزیجات، پیاز، سیب زمینی، نخود، لوبیا و ... می کارند؛ اما در زمین های دور از روستا، معمولاً گندم و جو کشت می کنند. مشاغل. کشاورزی و دامداری، شغل رایج اهالی گزاوند است. محصولات کشاورزیِ این روستا بیشتر گندم، جو، نخود و عدس دیمی است. بیشتر زنان روستا در کنار رسیدگی به امور خانه، قالی هم می بافند. پرورش طیور هم درسال های اخیر رو به افزایش بوده است. آموزش. تعدادِ دانش آموزانِ این روستا نسبت به روستاهای اطرافش بیشتر است. در هر سالِ تحصیلی دو معلم در مدرسه ی ولیعصر گزاوند به دانش آموزانِ پیش دبستانی و پایه های اول تا ششم درس می دهند. انتظار می رود با افزایشِ تعدادِ دانش آموزان در سالهای پیشِ رو، مقطعِ متوسطه نیز در آنجا دایر شود. پوشش گیاهی و مراتع. زمین ها و کوهپایه های اطرافِ این روستا، محلِ رشدِ گ
یاهانِ خوراکی و دارویی از قبیلِ آویشن، بالامبو، ریواس، پاغازه(غازیاغی)، شنگ (یِملیک)، کَلمَکَشیر، کنگر و ... است. با توجه به جمعیتِ کم و وسعتِ مراتع اطراف روستا، زمینه خوبی برای دامپروری وجود دارد. دامداران معمولاً در سردترین روزهای زمستان هم گوسفندان را به چراگاه می برند. آبگیرهای طبیعی و درّه ها و کوه های دارای پوشش گیاهیِ مناسب در اطراف روستا وجود دارد. از میانِ برخی از کوه ها چشمه های کوچکی می جوشد که برای سیراب کردن دام ها کافی است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۶۸ نفر (۵۱خانوار) بوده است.
گوجه گل (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲ نفر (۸خانوار) بوده است.
قوشی خانه (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۰ نفر (۴۰خانوار) بوده است.
وسمق (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. این روستا در فاصله ۶۰ کیلومتری از مرکز شهرستان تفرش قرار گرفته و از نقاط بسیار خوش آب و هوا استان مرکز میباشد.این روستا در جوار رودخانه دائمی قره چای قرار گرفته و تامین اب کشاورزی زمینهای اطراف نیز برعهده همین رودخانه همیشه جاری میباشد. شغل اکثر مردم کشاورزی و دامداری میباشد و گویش آنها ترک زبان هستند. متاسفانه در چند سال اخیر علارقم میل باتنی شیب مهاجرت اهالی روستا به شهر بیشتر شده و کمتر جوانی برای ادامه زندگی در روستا سکنا میگزیند و دلیل این امر هم چیزی جز سخت شدن زندگی ها و نبود درامد کافی میباشد. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۳۰ نفر (۳۸خانوار) بوده است. تعداد ۶۳ نفر مرد و۶۷ نفر زن تشکیل داده است.
هفتیان (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۰ نفر (۳۱خانوار) بوده است.
طریزآباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۳ نفر (۱۴خانوار) بوده است.
قره جاقیه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۹ نفر (۴۴خانوار) بوده است.
قزلقاش (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۷ نفر (۲۶خانوار) بوده است.
کوره (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵ نفر (۲۳خانوار) بوده است.
گوگسگرد (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.روستایی سرسبز و خوش آب و هوا،ییلاقی و دنج که محصولات کشاورزی عمده آن گردو ،بادام و انگور می باشد . از سمت شرق در هفتاد کیلومتری شهرستان تفرش و از سمت جنوب در 35کیلومتری شهرستان فرمهین واقع شده است.بیشتر مردم روستا به شهر قم و ساوه کوچ کرده اند. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۳ نفر (۲۱خانوار) بوده است.
محمدآباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱ نفر (۲۲خانوار) بوده است.
هفتان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۶ نفر (۹۵خانوار) بوده است.
بکلیک (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۱ نفر (۴۱خانوار) بوده است.
ثمردشت (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.نام قدیم این روستا خرک بوده است که بعدا به ثمردشت تغییر پیدا کرد جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۹ نفر (۲۸خانوار) بوده است.
جفتان (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۲ نفر (۷۳خانوار) بوده است.
حشه (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸ نفر (۱۱خانوار) بوده است.
دیزک روستایی در دهستان رودبار بخش مرکزی شهرستان تفرش استان مرکزی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۵ نفر (۱۹خانوار) بوده است.
فرک (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱۲ نفر (۱۱۸خانوار) بوده است.
فلوجرد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱ نفر (۲۵خانوار) بوده است. زبان روستا ترکی است. محصولات. قسمت عمده محصولات این روستا را بادام، گردو، سنجد، پسته، یونجه، خیار، گوجه، انار، انجیر و زرد آلو تشکیل می دهد.
نوبهار، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۹۵ نفر (۳۸ خانوار) بوده است.
ابره در روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.جمعیت این روستا در سرشماری سال ۱۳۸۵، ۲۱۵ نفر (۱۰۱ خانوار) بوده است. این روستا از مناطق بسیار کهن نواحی مرکزی ایران بوده که قدمت آن را به بیش از اسلام تخمین می زنند. قبرستان قدیمی روستا که در آن سنگ قبرهایی با قدمت بیش از ۸۰۰ سال وجود دارد و بقایای قلعه های قدیمی و حتی نام روستا و طوایف ساکن در آن همگی دلالت بر تاریخی بودن آن دارند. مردمان این روستا از طوایف متعددی می باشندو به دو زبان فارسی (اصلی) وترکی تکلم می کنند. در ماهنامهٔ فرهنگ مردم آمده است: نام روستا از دو کلمه (ابره) به معنی آستر و رویه و (در) به معنی مکان و جا می باشد و اصطلاحاً به جایی گفته می شد که در آنجا جولایی و کرباس بافی رواج داشته است می گویند در گذشته بسیار دور قریه ای آباد و پرجمعیت بوده که پس از حمله مغول به اطراف ساوه اینجا نیز به ویرانه ای مبدل شده است. منطقه ای که در آن واقع شده است منطقه ای کوهستانی با آب وهوای معتدل و خاک حاصلخیز می باشد. شرایط مساعد آب و هوایی موجب شده انواع محصولات زراعی شامل گندم- جو- عدس- ماش- لوبیا- نخود و محصولات باغی شامل بادام- گردو- پس
ته- زرد آلو - و … در آنجا قابل کشت و پرورش می باشند همچنین عرصه های کوهپایه ای و مرتعی ابره در رویشگاه انواع رستنی های وحشی و حتی گیاهان دارویی مثل- والریان- سنبل الطیف- بو مادران- پنیرک- منداب- تاج الملوک- بارهنگ- خاکشیر- کاسنی- انواع شقایق وحشی شوکران شکر تیقال وحشی شوکران آتروپین قدومه و… است. منابع آبی روستا، قنات- چشمه- و تعدادی چاه نیمه عمیق می باشد. از اماکن مقدس و زیارتی روستا می توان به قدمگاه شاهزاده قاسم- شاهزاده اسماعیل- شاه زاده حسین و محمد اشاره نمود که همگی منسوب به اهل بیت بوده و هر ساله پذیرایی مشتاقانی از مناطق مختلف می باشند. از مکانهای مقدس قبل از اسلام هم می توان به قلعه گبری اشاره کرد که الان فقط ویرانه ای از آن باقی مانده است. معرفی کلی روستا. از گردشگران عزیز خواهشمندیم در حفاظت از طبیعت این روستا دقت فرمایید. با سپاس از مردم خوب روستای ابره در مسیر های منتهی به روستا. برای رسیدن به این روستا 3 راه وجود دارد: 1- از راه تفرش ، خرازان و سپس ابره در 2-از جاده قاهان ، مهرزمین و سپس ابره در واقع در جاده ساوه-سلفچگان 3-جاده ساوه به جلایر و خانک و سپس ابره در جمعیت. این روستا در دهستان خرازان
قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۰ نفر (۲۰۰خانوار) بوده است. روستای ابره در در بخش مرکزی شهرستان تفرش قرار دارد این روستا پس از خرازان و در مسیر خانک قرار گرفته است. روستای ابره در از قدیمی ترین روستاهای ایران به شمار می آید برج قلعه و قبرستان و امامزاده کشف شده در روستا گواه این مسئله می باشد. در این روستا اقوام اصیل سالیان سال سکونت داشتند و اقوامی نیز بعدها به این روستا مهاجرت کرده اند. روستای ابره در از نعمت کشاورزی و دامداری بهره مند می باشد اما کم آبی سالهای اخیر کشاورزی این منطقه را به چالش کشیده است. امامزاده محمد از نوادگان امام موسی کاظم در این روستا قرار دارد. از املاک مهم این روستا می توان به شاه آباد، کهریزنو، گلان، ارجین کشه، سبریزی، حیدراباد. دیار. اشاره کرد.
خّرازان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. در لغتنامه دهخدا آمده است: خرازان دهی است جزء دهستان تفرش بخش طرخوران شهرستان اراک. واقع در ۹هزارگزی شمال خاوری طرخوران و ۹هزارگزی راه مالرو عمومی. این ناحیه کوهستانی و سردسیر و دارای ۳۷۵ تن سکنهٔ فارسی زبان است. آب آن از قنات و محصولاتش: غلات، گردو، بادام و بنشن است. اهالی بکشاورزی و گله داری گذران می کنند و راه آن مالرو است. عده ای از آنجا جهت تأمین معاش برای کارگری بطهران می روند. مزارع مکان و روازک جزء این ده منظور شده است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۲) جمعیت. این روستا در دهستان خرازان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷ نفر (۲۴خانوار) بوده است.
دیزج (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرازان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۲ نفر (۳۲خانوار) بوده است.
سرآبادان روستایی در دهستان خرازان، بخش مرکزی شهرستان تفرش استان مرکزی ایران است که در شمال شرقی شهرستان تفرش واقع شده است. روستای سرآبادان در مرزی ترین نقطه بین استان مرکزی و استان قم قراردارد. این روستا با روستاهای ابره در، خرازان، کهک، انجیله و با شهر تفرش مرز مشترک دارد. به عقیده برخی از زبان شناسان، در گویش محلی مردم سرآبادان کماکان بسیاری از الفاظ و کلمات فارسی پهلوی مصطلح بوده و در نوع خود منحصر به فرد و متفاوت از نواحی اطراف می باشد. جغرافیا. روستای سرآبادان از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش با مختصات جغرافیایی ۵۰ درجه و هفت دقیقه طول شرقی و ۳۴ درجه و ۴۴ دقیقه عرض شمالی در ۲۵ کیلومتری شهرستان تفرش و ۹۵ کیلومتری شهر اراک واقع شده است. موقعیت جغرافیایی این روستا در یکی از مرتفع ترین نقاط تفرش و در میان کوه ها قرار دارد و به همین سبب، به عنوان ماسوله استان مرکزی معرفی شده است. نامگذاری روستا. دِه سرآبادان به معنی بلندترین یا بالاترین روستا است (از آنجا که سر بالاترین عضو بدن و آبادان به معنی آبادی هاست). جاذبه های گردشگری. به گفتهٔ دهیار روستای سرآبادان، در عملیات راهسازی اداره راه و شهرسازی شهرستان تفرش گو
رهایی کشف شد که بر اساس گزارش باستان شناسان، قدمت هزار و ۸۰۰ ساله دارند. امامزاده شاهزاده سلیمان که تخریب شده بود، به دست اهالی و خیران بازسازی شد که سبب رونق و بازگشت مجدد روستاییان به سرآبادان شده؛ گرچه نیاز است در خصوص حفظ و احیای سنگ قبرهای قدیمی تخریب شده، اعتبار ویژه تخصیص یابد. یکی از دلایل استفاده نشدن از ظرفیت گردشگری این منطقه، نداشتن راه مناسب است که در عدم استقبال گردشگران اثر مستقیم دارد. یکی از اماکن باستانی روستای سرآبادان گورستان این روستا می باشد که دارای پیشینه ای بسیار کهن است. گذشته از قبوری که هیچ نشانه ای بر روی آنها وجود نداشته است؛ بررسی های تخصصی دیرینه شناسی بر روی شکل فیزیکی و بقایای بدست آمده از درون این قبور، حکایت از قدمت بیش از یک هزار ساله آنها دارد، وجود سنگهای قبور مکعب مستطیل شکل با طول بیش از یک و نیم متر که اکثراً با خط ثلث یا نسخ نام ساده ای از متوفی همراه با تاریخ قمری بر روی آن حک شده، پیشینه سیصد الی پانصد ساله را به روشنی پیش روی بازدید کنندگان قرار می دهد. یکی از نکات جالب در مورد این نمونه از سنگ ها شیوه منحصر بفرد حک کردن زمان فوت متوفی با تاریخ قمری است؛ بدین گونه
که به طور مثال برای درج سال ۱۱۰۱، در گوشه سنگ پس از حک کردن کلمه «سنه» از چپ به راست ابتدا عدد یک و سپس سه صفر در جلوی آن به نشانه هزار حک شده که بصورت عمودی روی هم قرار گرفته اند و بعد از آن مجدداً عدد یک و دو صفر در جلوی آن بصورت عمودی به نشانه صد و در نهایت عدد یک حک شده است. در طی قرن ها، بسیاری از این سنگ ها که جنس آهکی بسیار شکننده و به رنگ سبز دارند، در اثر عوامل طبیعی از بین رفته یا با جاری شدن سیلاب های تند به ویژه سیلی که حدود دو دهه قبل کل منطقه را به ویرانی کشید زیر گل مدفون شده است. گذشته از سنگ های یاد شده که به نوعی بیانگر دورانی خاص از تأثیر فرهنگ اسلامی در این منطقه می باشد، تعدادی از سنگ های قبور این گورستان باستانی نیز در اندازه متفاوت تری با طول کمتر و پهنای بیشتر عمدتاً از جنس آهکی سبز و شیری رنگ وجود دارد که بالای آنها گوشه دار یا با انحنایی متأثر از محراب بوده و بر روی آن ها بر نام متوفی نقش هایی از مهر نماز حک شده که با توجه به تاریخ فوت متعلق به دویست تا سیصد سال پیش می باشد. خطوط نگارش بر روی این سنگ ها بیشتر از نوع نستعلیق و تلفیقی از نسخ و ثلث می باشد. مسیرهای دسترسی به روستا. از