Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و شعر حماسی هندی و همچنین در گفتگوهای گوتاما بودا و ادبیات جین یافت می شود، گردآوری شده است. با این حال، متنی وجود دارد که ممکن است متعلق به سنت چارواکا باشد، نوشته فیلسوف شکاک جایاراشی بهاتتا، معروف به Tattvôpaplava-siṁha، که اطلاعاتی دربارهٔ این مکتب، هرچند غیرمتعارف، ارائه می دهد. یکی از اصول مورد مطالعه گسترده فلسفه چارواکا، رد استنتاج به عنوان وسیله ای برای ایجاد دانش معتبر، جهانی و حقایق متافیزیکی بود. به عبارت دیگر، معرفت شناسی چارواکا بیان می کند که هرگاه از مجموعه ای از مشاهدات یا حقایق، حقیقتی استنباط شود، باید شک را تصدیق کرد. دانش استنباط شده مشروط است. فلسفه جین. فلسفه جین قدیمی ترین فلسفه هندی است که جسم (ماده) را از روح (آگاهی) به طور کامل جدا می کند. جینیسم پس از اینکه ماهاویرا، آخرین و بیست و چهارمین پیشوا (تیرتانکارا)، احیا شده، مجدداً تأسیس شد. به گفته دونداس، خارج از سنت جین، مورخان ماهاویرا را تقریباً همزمان با بودا در قرن پنجم پیش از میلاد می دانند، و بر این اساس، پارشواناتای تاریخی را بر اساس قرن بیستم می دانند. فاصله ۲۵۰ ساله، در قرن ۸ یا ۷ قبل از میلاد قرار دارد. جینیسم یک دین شرامانی
است و اقتدار وداها را رد می کند. با این حال، مانند همه ادیان هندی، مفاهیم اصلی مانند کارما، زندگی اخلاقی، تولد دوباره، سامسارا و موکشا را به اشتراک می گذارد. جینیسم تأکید زیادی بر زهد، آهیمسا (عدم خشونت) و آنکانتوادا (نسبیت دیدگاه ها) به عنوان ابزاری برای آزادی معنوی دارد، عقایدی که بر دیگر مکاتب هندی مؤثر بوده است. جینیسم به شدت از ماهیت فردگرایانه روح و مسئولیت شخصی در قبال تصمیمات خود حمایت می کند. و اینکه خوداتکایی و تلاش های فردی به تنهایی مسئول رهایی فرد است. بر اساس فلسفه جین، جهان (Saṃsāra) پر از هیسا (خشونت) است؛ بنابراین، باید تمام تلاش خود را برای دستیابی به راتناترایا، یعنی سامیاک دارشان، سامیاک گنانا، و سامیاک چاریترا که لازمه های کلیدی برای رسیدن به رهایی هستند، معطوف کرد. فلسفه بودایی. فلسفه بودایی یک سیستم فکری است که با آموزه های سیذارتا گوتاما، بودا یا «بیدارشده» آغاز شد. بودیسم مبتنی بر عناصر جنبش شرامانی است که در نیمه اول هزاره اول پیش از میلاد شکوفا شد، اما پایه های آن حاوی ایده های بدیعی است که توسط سایر جنبش های شرامانا پذیرفته نشده است. پل ویلیامز بیان می کند که بودیسم و هندوئیسم متق
ابلاً بر یکدیگر تأثیر گذاشتند و مفاهیم مشترکی داشتند، اما اکنون شناسایی و توصیف این تأثیرات دشوار است. بودیسم مفاهیم ودایی برهمن (واقعیت نهایی) و آتمن (روح، خود) را در پایه فلسفه هندو رد کرد. بودیسم دیدگاه های فلسفی بسیاری را با دیگر نظام های هندی به اشتراک می گذارد، مانند اعتقاد به کارما - رابطه علت و معلولی، سامسارا - ایده هایی دربارهٔ زندگی پس از مرگ و تولد دوباره، دارما - ایده هایی دربارهٔ اخلاق، وظایف و ارزش ها، ناپایداری همه چیزهای مادی و بدن، و امکان رهایی معنوی (نیروانا یا موکشا). یک انحراف عمده از فلسفه هندو و جین، طرد بودایی از روح ابدی (آتمان) به نفع آناتا (غیر خود) است. پس از مرگ بودا، چندین سیستم فلسفی رقیب به نام ابهیدارما به عنوان راه هایی برای نظام بخشیدن به فلسفه بودایی شروع به ظهور کردند. جنبش ماهایانا نیز به وجود آمد (حدود قرن اول پیش از میلاد به بعد) و شامل ایده ها و کتاب مقدس جدید بود. آجیویکا. فلسفه آجیویکا توسط مکخالی گوسالا پایه گذاری شد، این یک جنبش شرامانا و رقیب اصلی بودیسم اولیه و جینیسم بود. سازمان آجیویکا جوامع رهبانی گسسته ای را تشکیل می دادند که متمایل به سبک زندگی زاهدانه و سا
ده بودند. متون مقدس اصلی مکتب فلسفی آجیویکا ممکن است زمانی وجود داشته باشد، اما در حال حاضر در دسترس نیست و احتمالاً گم شده است. نظریات آنها از ذکر آجیویکاها در منابع ثانویه ادبیات باستانی هند، به ویژه منابع جینیسم و بودیسم که به طور جدلی از آجیویکاها انتقاد می کردند، استخراج شده است. مکتب اجیویکا به دلیل دکترین خود دربارهٔ جبر مطلق (سرنوشت) شناخته می شود، این فرض که اراده آزاد وجود ندارد، هر آنچه اتفاق افتاده، اتفاق می افتد و خواهد افتاد کاملاً از پیش تعیین شده و تابعی از اصول کیهانی است. آجیویکا دکترین کارما را مغالطه می دانست. آجیویکاها ملحد بودند و اقتدار وداها را رد کردند، اما آنها معتقد بودند که در هر موجود زنده یک آتمان وجود دارد - مقدمه اصلی هندوئیسم و جینیسم. منابع. ویکی پدیا، ، ویکی پدیای انگلیسی، دانشنامه آزاد، بازبینی شده در ۲۰دسامبر ۲۰۱۲
بیهوشی عمومی کاهش سطح هوشیاری بیمار است تا حدی که حواس (به خصوص حس درد) فعالیتی نداشته باشد. انواع بیهوشی. به صورت کلی دو نوع بیهوشی عمومی و بیهوشی منطقه ای داریم. در بیهوشی عمومی بیمار کاملاً هشیاری خود را ازدست می دهد و چیزی به خاطر ندارد (یا به عبارتی توانایی ارادی و غیرارادی فرد بر کنترل جسم و محیط فیزیکی خود سلب می شود) ودر بیهوشی منطقه ای مانند بیهوشی نخاعی با تزریق داروهای بیهوشی در ناحیه نخاع بخش از بدن (مانند رحم جهت انجام زایمان) بی حس می شود و سایر حواس بیمار مانند شنوایی و بینایی و هوشیاری فعال است. انتخاب نوع بیهوشی به نوع عمل و شرایط بیمار بستگی دارد. فعالیت اندامها. داروهایی که برای بیهوشی عمومی مصرف می شوند عموماً بر فعالیت مغز مؤثرند هرچند اثرات دیگری مانند شل شدن عضلات نیز دارند. سایر اندام ها مانند کبد و کلیه اغلب به فعالیت معمول خود ادامه می دهند ولی به دلیل فلج عضلات تنفسی اغلب بیماران از تنفس مکانیکی بهره می برند. انجام بیهوشی عمومی. اعمال این نوع بیهوشی معمولاً با تزریق داروی بیهوشی در سیاهرگ یا تنفس ماده بیهوشی از طریق یک ماسک صورت می گیرد. بیهوشی از طریق ورود مداوم گاز یا تزریق سیاهرگ
ی، به همراه داروهای مسکن حفظ می شود. این کار در اتاق عمل جراحی و تحت نظر پزشک بیهوشی و کاردان یا کارشناس هوشبری انجام خواهد شد. اهداف بیهوشی عمومی. بیهوشی عمومی پنج هدف دارد: مراحل بیهوشی. بیهوشی عمومی در چهار مرحله القاء ، مرحله تهیج بیهوشی ، مرحله بیهوشی جراحی و مرحله اوردوز تقسیم بندی می شود. کنترل بیمار در بیهوشی. در اتاق بیهوشی یا اتاق عمل بیمار بر روی تخت قرار می گیرد. پیش از بیهوشی علائم حیاتی و پرونده بالینی او بررسی می گردد. هنگام بیهوشی این اقدامات صورت می گیرد اتمام بیهوشی. بعد از اتمام عمل جراحی بیمار مدتی در اتاق ریکاوری که در مجموعه اتاق های عمل است مانده تا تأثیر داروهای بیهوشی یا بی حسی به تدریج کم شده و وضعیت دستگاه های حیاتی بدن به خصوص دستگاه قلب و عروق و دستگاه تنفسی به وضع عادی برگردد. پس از آن بیمار به بخش منتقل می شود. پس از بیهوشی. اینکه بعد از بیهوشی یا بی حسی بیمار چه احساسی دارد تا حدودی بسته به نوع بیهوشی یا بی حسی، نوع عمل جراحی، داروهای استفاده شده در حین عمل و وضعیت سلامتی کلی بدن بیمار دارد. در غالب اوقات بیماران احساس خوبی دارند. گاهی ممکن است فرد احساس گیجی، لرز یا یک درد منت
شر در بدن داشته باشد. بعضی بیماران تاری دید، خواب آلودگی، گلودرد، سردرد یا احساس سختی در تنفس کردن دارند. هر کدام از این علائم اگر ایجاد شده بیمار باید آن را به پرستار اطلاع دهد. بیماران تا چند روز بعد از جراحی ممکن است احساس خستگی کنند. این احساس علل متفاوتی می تواند داشته باشد مانند نگرانی در مورد عمل جراحی، کمبود خواب قبل و بعد از جراحی، درد و ناراحتی بعد از جراحی، از دست دادن خون در حین جراحی، خود بیماری که موجب شده تا عمل جراحی انجام شود، تغییر در رژیم غدایی، صرف انرژی زیاد به توسط بدن برای بهبود محل جراحی. این احساس به تدریج از بین خواهد رفت. وقتی بیمار برای اولین بار بعد از جراحی می خواهد بایستد و راه برود باید حتماً کمک داشته باشد. بیمار مدتی در حالت درازکش بوده و وقتی یکباره به حالت ایستاده درمیاید ممکن است بر اثر کاهش ناگهانی فشار خون کنترل خود را از دست داده و زمین بخورد. عوارض بیهوشی عمومی. عوارض انستزی بسیار مختلف هستند و بستگی به داروهای مورد استفاده، تکنیک بکار رفته و بیمار دارند. برخی از عوارض هنگام آنستزی روی می دهند مانند آریتمی قلبی یا ایست تنفسی، یا پس از آنستزی مانند سردرد، عفونت ریه به خ
صوص در سیگاری ها، گیجی، اختلال حافظه و خارش. گاه کشنده اند مانند هایپر ترمی بدخیم و گاه بی خطر مانند درد عضلات و تهوع.
در این فهرست مجموع جمعیت کسانی که از زبان به عنوان زبان اول یا [[زبان دوم] خود استفاده می کنند، محاسبه شده است. به علت عدم اطمینان در تخمین ها در پائین چندین تخمین معتبر ارائه می گردد. زبان فارسی با حدود ۱۰۰ میلیون جمعیت در سه کشور ایران افغانستان و تاجیکستان گویشور دارد . کتاب حقایق جهانی (۲۰۲۲). «[[کتاب حقایق جهانی]]» که توسط [[آژانس اطلاعات مرکزی]] ([[سیا]]) تولید شده است، ده زبان پرتکلم ([[زبان اول]]) + ([[زبان دوم]]) را تخمین می زند. در سال ۲۰۲۲ به شرح زیر است: تخمین جورج وبر. در مقاله ای که در دسامبر ۱۹۹۷ توسط جورج وبر (George H. J. Weber) منتشر شد تعداد سخنوران به زبان ها به شرح زیر بیان گردید منابع. [[رده:فهرست زبان های جهان]]
فهرست زبان ها ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چینی معیار یا ماندارین معیار گونهٔ معیار زبان چینی است که بر پایهٔ گویش پکن بنا شده و زبان رسمی جمهوری خلق چین، جمهوری چین (تایوان) و یکی از چهار زبان رسمی سنگاپور است. این زبان یکی از ۶ زبان رسمی سازمان ملل نیز می باشد. در محاوره روزمره منظور از "ماندارین"، زبان "چینی معیار" است نه زبان ماندرین که خود خانواده ای از زبان ها را پوشش می دهد. زبان غالب در چین که به هشت گروه زبان اصلی (که به دلایل سیاسی به عنوان لهجه تقسیم بندی می شوند) تقسیم می شود، به عنوان هانیو شناخته می شود و به عنوان یک رشته علمی مجزا در چین در نظر گرفته شده و مطالعه می شود. هانیو یا زبان هان، هشت گونه اصلی را شامل می شود که از نظر ساخت شناسی واژگانی و آوایی از یکدیگر به حدی متفاوت هستند که اغلب از نظر متقابل برای گویِشوَران خود غیرقابل درک خواهند بود شبیه زبان انگلیسی و زبان آلمانی یا زبان دانمارکی. زبان هایی که بیشتر مورد مطالعه و پشتیبانی دولت قرار گرفته اند شامل چینی، مغولی، تبتی، اویغوری و ژوانگ است. چین ۳۰۲ زبان زنده دارد که در اتنولوگ ذکر شده است. بر اساس برآوردها در سال ۲۰۱۰ میلادی ۹۵۵ میلیون نفر از جمعیت ۱۳۴۰ میلیون نفری چین به گون
ه های مختلف زبان ماندارین به عنوان زبان اول صحبت می کنند که در حدود ۷۱ درصد از جمعیت این کشور می باشند. نام ها. گونهٔ معیار چینی در این زبان دارای نام های گوناگونی است: نقش کنونی. از دیدگاه رسمی، چینی معیار یک زبان میانجی و راه برقراری ارتباط بین سخنوران دو گونه متفاوت چینی و همچنین اقلیت های قومی در چین است. همین نام پوتونگهوا یا «گفتار مشترک» این ایده را تقویت می کند. اما در عمل، به دلیل «عمومی» بودن زبان چینی معیار، سایر گونه های چینی و حتی زبان های غیرچینی نشانه هایی از باختن به چینی معیار را نشان می دهند. در حالی که دولت چین بسیار به ترویج پوتونگهوا در تلویزیون، رادیو و خدمات عمومی مانند اتوبوس برای از بین بردن موانع ارتباطی در این کشور می پردازد، به دلیل حضور اقوام مختلف که در حال از دست دادن هویت فرهنگی و گویش بومی خود هستند، این توسعه چالش برانگیز شده است. در تابستان سال ۲۰۱۰، گزارش ها در مورد افزایش استفاده از پوتونگهوا در پخش تلویزیونی محلی در گوانگ دونگ باعث شد هزاران شهروند کانتونی زبان در خیابان تظاهرات کنند. هم در سرزمین اصلی چین و هم در تایوان، استفاده از ماندارین به عنوان زبان آموزش در سیستم آ
موزشی و رسانه ها به گسترش آن کمک کرده است. در نتیجه، بیشتر مردم در سرزمین اصلی چین و تایوان به زبان ماندارین صحبت می کنند، هرچند که این زبان اغلب از نظر تلفظ یا دایره واژگان با گویش معیار متفاوت است. با این حال، وزارت آموزش و پرورش در سال ۲۰۱۴ تخمین زده است که فقط حدود ۷۰٪ از مردم چین تا حدی به ماندارین معیار سخن می گویند و فقط یک دهم از این افراد می توانند به آن «روان و رسا» صحبت کنند. همچنین ۲۰ درصد اختلاف نفوذ بین مناطق شرقی و غربی چین و ۵۰ درصد تفاوت بین مناطق شهری و روستایی وجود دارد. علاوه بر این، هنوز ۴۰۰ میلیون چینی وجود دارند که فقط قادر به شنیدن و درک زبان ماندارین هستند و قادر به صحبت کردن آن نیستند. بنابراین، در برنامه پنج ساله سیزدهم چین، هدف کلی افزایش میزان نفوذ به بیش از ۸۰٪ تا سال ۲۰۲۰ است. سرزمین اصلی چین و تایوان در اکثر زمینه های رسمی از ماندارین معیار استفاده می کنند. جمهوری خلق چین به طور خاص مشتاق است که ماندارین را عنوان یک زبان بین المللی معرفی کند و در این زمینه قانونی را به تصویب رسانده است ("قانون ملی زبان و نوشتار مشترک") که می گوید دولت باید «ماندارین معیار» را «تبلیغ» کند. قصد ص
ریح و رسمی وجود ندارد که چینی معیار جایگزین گونه های محلی شود، اما دولت های محلی قوانینی (مانند "قوانین ملی زبان گوانگ دونگ") وضع کرده اند که قانون ملی زبان و نوشتار مشترک را از طریق اقدامات اجباری برای کنترل استفاده عمومی از گونه های زبانی محلی و نویسه های سنتی را «پیاده سازی» می کند. برخی از گویشوران سالخورده یا روستایی چینی، عملا چینی معیار را روان نمی دانند، هرچند بیشتر آن ها قادر به درک آن هستند. گرچه ساکنان شهرها و نسل های جوان، که تحصیلات خود را با ماندارین معیار آموزش دیده اند، تقریباً همه به میزانی به چینی معیار تسلط دارند و برخی از آن ها تا حدی قادر به صحبت با گویش محلی خود نیستند. دستور زبان. چینی بیشتر به عنوان یک زبان «تک هجایی» توصیف می شود که تا حدودی درست است. در واقع چینی کلاسیک و چینی میانه تک هجایی هستند. برای نمونه، در چینی کلاسیک، شاید ۹۰٪ کلمات با یک هجا و یک نویسه یکسان مطابقت دارند. در گونه های نوین چینی، معمولاً اینگونه است که یک تکواژ یک هجا است. فارسی در مقابل، واژگان چندهجایی فراوانی دارد، مانند «گربه»، «بالا»، «شیرین» و «نمایشگاه». برخی از گونه های محافظه کار امروزی چینی جنوبی، به
ویژه در میان واژگان پایه ای، بیشتر دارای کلمات تک هجایی هستند. با این حال، در زبان ماندارین نوین، بیشتر اسم ها، صفت ها و فعل ها عمدتاً چندهجایی هستند. دلیل اصلی این وضعیت دستوری شدگی است و تغییر صوتی نیز با گذر زمان باعث کاهش تعداد هجاهای موجود شده است. اکنون در ماندارین نوین، با وجود تفاوت های آوایی، فقط وجود حدود ۱۲۰۰ هجا ممکن است؛ در حالی که در ویتنامی حدود ۵٬۰۰۰ (هنوز هم بیشتر زبانی تک هجایی است) و در انگلیسی بیش از ۸٬۰۰۰ هجا وجود دارد. در دستور زبان چینی صرف فعل وجود ندارد و هر فعل فقط یک شکل دارد. به عبارت دیگر شکل فعل بدون توجه به اسم یا ضمیر به همان صورت باقی می ماند. زمان فعل نیز با افزودن نویسه نشان داده می شود. همچنین هیچ شکل جمعی برای اسم ها و ضمایر وجود ندارد و برای جمع بستن اسم های مفرد، فقط نویسه های خاصی را باید افزود. روش ساخت صفت برتر یا برترین در زبان چینی نیز مانند فارسی نیست و با افزودن نویسه به صفت اصلی منتقل می شود. برای نمونه 小的 به معنای کوچک است و 较小的 به معنای کوچک تر. ترتیب قرار گرفتن واژگان در جمله همانند زبان انگلیسی به صورت نهاد-فعل-مفعول است. صفت، عبارت قیدی و متمم دیگر عناصری ه
ستند که همراه با اسم و فعل در جمله می آیند. عبارت قیدی پیش از فعل یا در بعضی موارد در ابتدای جمله و متمم نیز به دنبال یک عبارت فعلی یا صفت می آید. چینی همچنین یک سامانه گسترده رابط شماری و واژگان اندازه گیری دارد. ضمیراندازی و نهاداندازی مرتبط با آن و ساختار پیاپی فعلی از دیگر ویژگی های قابل توجه چینی هستند. واج شناسی. چینی معیار زبانی نواخت بر است و هر هجا در این زبان (chang, chung, bei, ba, lai و…) در ۴ نواخت و تعدادی از هجاها نیز به صورت استثنائی در ۵ نواخت تلفّظ می شوند. مثال از نواخت ها. به عنوان مثال هجای ma در نواخت اوّل معنی مادر را می دهد و بدین شکل نوشته می شود:(媽/妈). در نواخت دوّم معنای کَنَف را می دهد و بدین شکل نوشته می شود:(麻). در نواخت سوّم معنی اسب را می دهد و بدین شکل نوشته می شود:(馬/马). در نواخت چهارم معنای توامان سرزنش کردن و توهین کردن را می دهد و بدین شکل نوشته می شود:(罵/骂). در نواخت پنجم به عنوان جزء پایانی جمله سؤالی بکار می رود و جمله را سؤالی می کند و بدین شکل نوشته می شود:(嗎/吗). نوشتار. در زبان چینی نوشتار به دو صورت است: چینی سنتی خط اصیل زبان چینی می باشد که برای نخستین بار در زمان
حکمرانی امپراتوری هان در چین پدیدار گشت و از آن زمان برای نگارش زبان چینی به کار می رفته است و اکنون در کشورهای جمهوری چین (تایوان)، هنگ کنگ، ماکائو و چینی های مقیم ایالات متّحده و غرب رایج است. چینی ساده شده در واقع ساده شده همان خط سنّتی است که در جمهوری خلق چین و سنگاپور رایج است. این خط به دستور مائو تسه تونگ مؤسّس جمهوری خلق چین از ساده کردن خط سنّتی به دست آمده است. تعداد نویسه های این زبان که در چینی به آن ها خَنزی (汉字) به طور سنّتی بالغ بر ۷۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ عدد می باشد که البته امروزه همگی آن ها (جز برای کاربردهای ادبی و مطالعاتی) منسوخ شده اند و در حال حاضر یک چینی یا یک خارجی که می خواهد چینی بیاموزد، برای آنکه بتواند بگوید سواد کامل دارد باید تنها حدود ۱۰٬۰۰۰ کاراکتر را بخواند و بنویسد. امروزه برای آوانویسی یا لاتین نویسی این زبان از سیستمی مبتنی بر الفبای لاتین به نام پین یین استفاده می شود. به عنوان یک زبان خارجی. با توجه به اهمیت و نفوذ روزافزون اقتصاد چین در سطح جهان، آموزش چینی معیار در مدارس ایالات متحده در حال رایج شدن است و این زبان به طور فزاینده ای درحال انتخاب شدن به عنوان رشته تحصیلی در
بین جوانان در جهان غرب، مانند بریتانیا است. برای مثال در سال ۱۹۹۱ تعداد ۲٬۰۰۰ زبان آموز خارجی در آزمون رسمی مهارت سنجی چینی چین (که با نام HSK نیز شناخته می شود) شرکت کردند در حالی که در سال ۲۰۰۵، تعداد متقاضیان به شدت افزایش یافته و به ۱۱۷٬۶۶۰ رسید.
مارمولک خانگی شکم زرد گونه ای مارمولک است که در سرده مارمولک خانگی قرار دارد. این گونه شب ها فعال هستند، گاهی در مناطق سایه دار یا درون ساختمان ها هنگام روز دیده می شوند. شکل مدفوع آن همانند مدفوع موش کمی کوچکتر و دو قسمت دارد یکی تیره و دیگری سفید. که سفید کوچکتر است. زیستگاه. مناطق ساحلی و بیابانی گرم، اغلب در نواحی مسکونی یا ساختمان های متروکه و قدیمی واقع در مصر تا سومالی، عراق تا یمن، عمان، ایران، افغانستان تا هند و بنگلادش محل زیستگاه این گونه است.
اِسرافیل یا اِسرافین نام فرشته شیپورزن روز رستاخیز در باور مسلمانان است. او یکی از فرشتگان نزدیک (مُقَرَّب) به خدا به شمار می آید. در باور اسلامی، خدا فرمان هایی را بر یک صفحه حفاظت شده به نام «لوح محفوظ» می نویسد و اسرافیل این فرمان ها را از روی آن لوح می خواند و این پیام ها را به جبرئیل و دیگر کارگزاران خدا می رساند. بیشترین شهرت اسرافیل به خاطر شیپور اوست که همیشه آن را بر لب دارد و قرار است در روز رستاخیز با دمیدن در آن مردگان را زنده کند. به شیپور اسرافیل اصطلاحاً «صور اسرافیل» گفته می شود. از اسرافیل به طور مستقیم در قرآن یادی نشده است و سخن از او تنها در روایات دیده می شود. به هنگام سخن از فرشتگان نزدیک به خدا، نام اسرافیل پس از جبرئیل و میکائیل به عنوان فرشته سوم می آید. در برخی روایات اسلامی آمده که اسرافیل نخستین فرشته ای بود که از فرمان خداوند پیروی کرد و بر آدم سجده کرد. در باور مسلمانان اسرافیل فرشته ای است با پیکری بسیار بزرگ و با چهار بال که یک بال او در غرب و یک بال در شرق قرار دارد، با بالی دیگر بدن خود را می پوشاند و یک بال را نیز برای محافظت در برابر شکوه ایزدی استفاده می کند. پاهای اسرافیل
در قعر زمین هفتم جای گرفته و عرش بر شانه اش قرار دارد. صور اسرافیل. صور به معنی شاخی است که برای شیپور زدن از آن استفاده می شود. می گویند اسرافیل دو گونه شیپور می زند: با شیپور زدن نخست همه موجودات جهان می میرند و جهان به پایان می رسد، و اسرافیل با دمیدن دوم در شیپور موجب زنده شدن و برخاستن مردگان در آخرت می شود. اشارات در متن های اسلامی. در قرآن از اسرافیل نام برده نشده است و تنها در روایات، سخن از این فرشته به میان آمده است. در قرآن از دمیدن شیپور (به عربی: نفخ صور)، سخن به میان آمده ولی به نام دمنده در آن اشاره ای نشده است، اما روایات تفسیری، نامِ دمندهٔ شیپور را که در هنگام برپایی قیامت صورت می پذیرد اسرافیل ذکر کرده اند. قرآن (زمر / ۶۸) می نویسد: «در شیپور دمیده می شود، و بر اثر آن، جز آنکه خدای بقای او را خواسته است، هر که در آسمانها و زمین است یکسر مدهوش مرگ می شوند، سپس بار دیگر شیپور دمیده می شود و ناگهان مردمان (از خواب مرگ) برخاسته و در صحنه محشر نظاره گر (سرنوشت خود) می گردند.» در قرآن در ده جا نفخ صور آمده و در سیزده جا صَیحه به کار رفته است؛ و اما آن صوری که با آن می رمانند، فقط در همین دو آیه
است: آیه فزع و آیه صعق که در سوره نمل و زمر است؛ و در جاهای دیگر نفخ در صور برای احیاء و زنده کردن است. نفخ صور یا دمیدن در شیپور دو بار صورت می پذیرد یکی در پایان جهان دنیا و دیگری در آغاز قیامت توسط فرشته خداوند اسرافیل انجام می پذیرد. در قرآن ازان تعابیر دیگری است. بموجب روایات فاصله دو صور یا برزخ جهان ۴۰ سال است. پیشوای چهارم شیعیان در سومین دعای خود از دعاهای «صحیفه کامله سجادیه» گفته است: «و ای پروردگار! درود و تحیات خود را بفرست بر اسرافیل که دارای صور است، و چشم گشوده آماده است و در انتظار اذن و فرود آمدن فرمان تو است؛ تا بدینوسیله افتادگان گِرو قبرها را آگاه کند و بیدار و زنده گرداند.» در «تفسیر علی بن ابراهیم» در ذیل آیه «و در صور دمیده می شود پس هر که در آسمانها و هر که در زمین است بی جان افتد.» (زمر/۶۸)»، از پیشوای چهارم شیعیان روایت شده که می گوید «و از برای شیپور یک سر و دو طرف است، و میان طرف هر سری از آن دو طرف به اندازه بزرگی آسمان ها و زمین است.» اسرافیل در شاهنامه فردوسی. در شاهنامه فردوسی، در داستان پادشاهی اسکندر، اسکندر پس از رسیدن به روشنایی بر فراز کوهی می رود، و از بلندی اسرافیل را م
ی بیند که صوری به دست و منتظر فرمان خداوند برای نواختن در صور است. پس از اینکه اسرافیل او را می بیند با او از دور گفتگو می کند :
مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۰۵ دهمین دوره مسابقات جهانی دو و میدانی بوده است که در شهر هلسینکی، فنلاند زیر نظر اتحادیه بین المللی فدراسیون های دو و میدانی برگزار شده است. این مسابقات از ۶ آگوست تا ۱۴ اوت ۲۰۰۵ با حضور ۱٬۸۹۱ ورزشکار از ۱۹۶ کشور جهان انجام شده است.
هارپاستوم یا هارپوستوم، یک نوع بازی با توپ بود که در امپراتوری روم اجرا می شد. رومیان آن را "بازی با توپ کوچک" نامیده اند. توپ این بازی به بزرگی توپ فوتبال نبود؛ بلکه مانند توپ سافتبال بود.
گکویان مارمولک هایی هستند که در زیر راسته پولک داران زبان سخت می باشند.
پرچم ایالت کانتیکت شامل سپری سفید با سه درخت انگور (که بر هر کدام سه خوشهٔ انگور بنفش قرار دارد) بر زمینه ای آبی رنگ است. نوشته لاتین "Qui Transtulit Sustinet" (به معنی: کسی که آن را کاشته از آن مراقبت نیز می کند) که شعار این ایالت است در پایین آن بر روی نواری قرار دارد. طول این پرچم ۱٫۷ متر و عرض آن ۱٫۳۲ متر است. تاریخچه. هیئت قانون گذاری کلی کانتیکت در سال ۱۸۹۷ این پرچم را که از سوی فرماندار اون وینسنت کافین ارائه شده بود تأیید کرد. نشان آن از نشان مهاجرنشین سایبروک که در سال ۱۶۳۹ ایجاد شده بود گرفته شده است. نشان مهاجرنشین سایبروک شامل ۱۵ درخت انگور است که دستی در سمت بالا و چپ آن نوشته ای با مضمون "Sustinet qui transtulit" را نگه داشته است. هنگامی که در ۱۶۴۴ مهاجرنشین کانتیکت، مهاجرنشین سایبروک را خریداری کرد این نشان به نشان کانتیکت تبدیل شد. در ۲۵ اکتبر ۱۷۱۱ فرماندار نشان را تغییر داده و تعداد درخت های انگور انرا به ۳ کاهش داد تا سه مکان قدیمی تجمع مهاجرنشین ها را نشان دهد (ویندسور، واترزفیلد و هارتفورد) (و یا شاید هم به معنی سه مهاجرنشین آن منطقه: مهاجرنشین های کانتیکت، سایبروک و نیوهاون). در سال ۲۰۰۱،
انجمن پرچمداران آمریکای شمالی پرچم های ۷۲ ایالت آمریکا و نیز استان های کانادا را بررسی کرد. پرچم ایالت کانتیکت در این بررسی در رتبه ۵۰ ام در میان ۷۲ پرچم ایالت های آمریکا قرار گرفت. جستارهای وابسته. کانتیکت
فریدریش مارتین فون بودنشتدت نویسنده، مترجم، شاعر و جهانگرد آلمانی، زادهٔ ۲۸ آوریل ۱۸۱۹ م در منطقه پاینه از پادشاهی هانوور بود. او در گوتینگن، برلین و مونیخ زبان و ادبیات خواند. در ۱۸۴۱ م برای آموزش زبان های بیگانه به فرزندان شاهزاده گالیتزین به روسیه و پس از سه سال به دعوت ژنرال نیدتگرات -فرماندار قفقاز- برای فراگیری زبان های شرقی به تفلیس می رود. بودنشتدت و میرزای گنجوی. بودنشتدت مترجم سرشناس آثار اروپایی بسیاری است، اما آنچه بیشترین آوازه را برای وی در پی داشت ترجمهٔ سروده های شاعر و روشنفکر ایرانی الاصل آذری میرزا شفیع واضح تبریزی بود. ترجمه های او از سروده های میرزاشفیع تنها در آلمان از ۱۸۵۰ م تا ۱۹۲۴ م یکصد و هفتاد بار با شمارگان بالا چاپ شد که تنها همسنگ آن ترجمهٔ کتاب سروده های خیام از ادوارد فیتزجرالد است، با این تفاوت که این چکامه ها شادتر و سرشار از زیبایی های ساده بودند. او در تفلیس با میرزا شفیع آشنا شده و از او زبان فارسی می آموزد و میرزای گنجوی را با آثار کلاسیک غرب آشنا می سازد. او از کسانی است همراه دیگر شاگردان میرزا شفیع در دیوان عقل حاضر بود. بونشتدت می نویسد: "هر بار پس از پایان درس او را
با آثار گوته، هاینه، شیلر، تامس مور، و بایرون آشنا می کردم. از بایرون بیشتر خوشش می آمد. هر مطلبی می خواندم احتیاج به تفسیر نداشت، میرزا همه را بدون شرح می فهمید." در سال ۱۸۴۴ میرزاشفیع دست نوشته های خویش را به بودنشتدت می دهد که بودنشتدت آن را هدیهٔ دوستیِ میرزا در برابر سوغاتی ای می داند که برایش از ایروان برده بود. او می افزاید که میرزا با خط خودش و برای او در آغازِ دست نویس ها نگاشته و آن نوشته ها را "مفتاح العقول" نام نهاده بود که دربرگیرندهٔ سخنان حکیمانه و فیلسوفانهٔ آموزگارش بود: "به سبب رجا و التماس مکرر شاگرد و دوستم نشتدت افندی، من میرزا شفیع این مجموعه را که عبارت از قصاید، غزلیات، مربع، مقطعات و مثنویات خودم است، به او هدیه می کنم." او آثار میرزا شفیع را در سال ۱۸۴۶ با خود به آلمان برده و گزیده ای از آن ها را به آلمانی برگردانده و در برلن چاپ می کند و در بارهٔ این ترجمه می نویسد: "... آنجا که می توان اندیشهٔ شاعر را عینن ترجمه کرد، من گفته های او را به زیور زبان آلمانی آراستم. بیشتر این ترانه ها در حضور من و جلوی چشم من آفریده شده اند. از این رو، شان نزول آنهایی را که در خاطرم مانده را آوردم."او
سال ها بعد کتاب "هزار و یک روز در مشرق زمین" را چاپ می کند و بخشی از این ترجمه ها را در آن آورده و از چگونگی زندگی و نوآوری های میرز سخن می راند و او را به عنوان سراینده چنین چکامه هایی می ستاید و می نویسد: "... وعده های تو به ثمر رسید، سرودهای تو در قلب زنان و دختران ما بهترین ماوا پیداکرد، اکنون نام تو در باختر با احترام و افتخار یاد می شود." سپس او کتاب کم حجم و پرآوازهٔ "ترانه های میرزا شفیع" را به زبان آلمانی چاپ می کند که به زودی برای خیام وار بودن آن و اشتیاق اروپاییان به فرهنگ مشرق زمین در آن روزگار به زبان های انگلیسی، فرانسه، ایتالیایی، روسی، نروژی، هلندی، دانمارکی، لهستانی، چک، و حتی به زبان یهودی باستان ترجمه شده و فراگیر می شود. بودنشتدت پس از "هزار و یک روز در مشرق زمین" دو کتاب به نام میرزا شفیع چاپ کرد. نخستین به نام "ترانه های میرزا شفیع" در سال ۱۸۵۱ و دیگری به نام "باقی میراث میرزا شفیع" در سال ۱۸۷۳. بودنشتدت پس از فراگیری و نام آوری سروده های میرزا شفیع در سال ۱۸۷۳ ادعا نمود سرایندهٔ شعرها خود اوست و کسی به نام میرزا شفیع وجود خارجی ندارد! این ادعا با تأیید آدولف برژه همراه می شود که به گفت