Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استوانه جامد (که «هدف» نامیده می شد) از همان ماده استفاده می کرد. این طرح بسیار ناکارآمد بود: جنگ افزاری که در هیروشیما استفاده شد حاوی ۶۴ کیلوگرم (۱۴۱ پوند) اورانیوم بود، اما کمتر از یک کیلوگرم آن تحت شکافت هسته ای قرار گرفت. برخلاف طرح انفجار درونی که برای آزمایش ترینیتی و بمب مرد چاق که علیه ناگاساکی استفاده شد، توسعه یافته بود و نیاز به هماهنگی پیچیده ای از مواد منفجره شکل دار داشت، طرح ساده تر اما ناکارآمد نوع گان تقریباً تضمین شده بود که کار کند و هرگز قبل از استفاده در هیروشیما آزمایش نشد. پس از جنگ، اجزای متعددی برای بمب های پسر کوچک اضافی ساخته شد. تا سال ۱۹۵۰، حداقل پنج جنگ افزار تکمیل شد؛ همه آنها تا نوامبر ۱۹۵۰ از رده خارج شدند. نامگذاری بمب. دو روایت اصلی در مورد چگونگی نامگذاری نخستین بمب های اتمی وجود دارد. رابرت سربر، فیزیکدان آزمایشگاه لوس آلاموس و پروژه آلبرتا، چندین دهه پس از آن زمان اظهار داشت که او دو طرح اولیه بمب اتمی را در طول جنگ جهانی دوم بر اساس شکل شان نام گذاری کرده است: مرد لاغر و مرد چاق. «مرد لاغر» یک دستگاه بلند و باریک بود و نام آن از رمان کارآگاهی دشیل همت و مجموعه فیلم های
"مرد لاغر" گرفته شد. «مرد چاق» گرد و چاق بود، بنابراین به نام کاسپر گاتمن، شخصیت فربه در رمان "شاهین مالت" همت (۱۹۳۰) که توسط سیدنی گرین استریت در نسخه فیلم ۱۹۴۱ بازی شد، نامگذاری شد. پسر کوچک نیز توسط دیگران به عنوان اشاره ای به مرد لاغر نام گذاری شد، زیرا بر اساس طرح آن بود. گاهی اوقات به آن «مارک یک» در طرح بمب هسته ای نیز اطلاق می شد، در حالی که «مارک ۲» به مرد لاغر کنار گذاشته شده و «مارک ۳» به «مرد چاق» اشاره داشت. در سپتامبر ۱۹۴۵، نورمن اف. رمزی، فیزیکدان دیگری از پروژه آلبرتا، در گزارش کوتاه خود با عنوان «تاریخچه پروژه اِی» اظهار داشت که طرح های اولیه اشکال آزمایشی بالستیک بمب ها برای «دلایل امنیتی» توسط «نمایندگان نیروی هوایی» (که نامشان ذکر نشده) به عنوان «مرد لاغر» و «مرد چاق» نامیده می شدند. این نامگذاری به این دلیل بود که مکالمات تلفنی آن ها «طوری به نظر برسد که گویی در حال تغییر هواپیما برای حمل روزولت (مرد لاغر) و چرچیل (مرد چاق) هستند»، برخلاف واقعیت که در اواخر سال ۱۹۴۳ در حال تغییر هواپیماهای بی-۲۹ برای حمل دو شکل بمب اتمی به عنوان بخشی از پروژه سیلورپلیت بودند. توضیح دیگری برای این نام ها،
از تاریخ محرمانه نیروی هوایی ایالات متحده در مورد پروژه سیلورپلیت مربوط به دهه ۱۹۵۰، به آشتی احتمالی دو روایت اشاره دارد: اینکه اصطلاحات «مرد لاغر» و «مرد چاق» ابتدا توسط کسی در آزمایشگاه لوس آلاموس (یعنی سربر) ابداع شده اند، اما افسران در پروژه سیلورپلیت آگاهانه آن ها را پذیرفته اند، زمانی که کدهای محرمانه خود را برای پروژه خود (از جمله «سیلورپلیت») انتخاب می کردند. از آنجایی که پروژه سیلورپلیت شامل تغییر بی-۲۹ها برای یک هدف مخفی بود، استفاده عمدی از کدهای محرمانه که با تغییر وسایل نقلیه برای روزولت و چرچیل همخوانی داشت، به خوبی به نیازهای آن ها خدمت می کرد. توسعه. کار اولیه بر روی طرح نوع گان. به دلیل سادگی درک شده، طرح جنگ افزار هسته ای نوع گان اولین رویکردی بود که توسط دانشمندانی که روی طراحی بمب در طول پروژه منهتن کار می کردند، دنبال شد. در سال ۱۹۴۲، هنوز مشخص نبود که کدام یک از دو مسیر شکافا که به طور همزمان دنبال می شدند – اورانیوم-۲۳۵ یا پلوتونیوم-۲۳۹ – موفقیت آمیز خواهد بود، یا اینکه تفاوت های قابل توجهی بین این دو سوخت وجود دارد که بر کار طراحی تأثیر بگذارد. هماهنگی با دانشمندان بریتانیایی در مه ۱۹
۴۲، دانشمندان آمریکایی به رهبری جی. رابرت اوپنهایمر را متقاعد کرد که طراحی بمب اتمی دشوار نخواهد بود و دشواری تنها در تولید سوخت نهفته است. محاسبات در اواسط سال ۱۹۴۲ توسط فیزیکدانان نظری که روی پروژه کار می کردند، این ایده را تقویت کرد که یک لوله توپخانه معمولی می تواند سرعت کافی را به پرتابه مواد شکافت پذیر منتقل کند. در سال های اولیه پروژه، در حالی که تأسیسات تولید مواد شکافت پذیر در حال ساخت بودند، چندین طرح مختلف جنگ افزاری دنبال شد. این طرح ها شامل مونتاژ خودکاتالیزوری، یک نسخه اولیه از انفجار درونی، و طرح های جایگزین نوع گان (مانند استفاده از مواد منفجره قوی به عنوان پیشران، یا ساخت یک «گان دوگانه» با دو پرتابه) بودند. این باور که طراحی نوع گان پس از در دسترس قرار گرفتن سوخت، یک کار مهندسی آسان خواهد بود، منجر به حس خوش بینی در لوس آلاموس شد، اگرچه اوپنهایمر در اوایل سال ۱۹۴۳ یک گروه تحقیقاتی کوچک برای مطالعه انفجار درونی به عنوان یک طرح جایگزین ایجاد کرد. یک برنامه کامل تسلیحاتی برای توسعه طرح گان در مارس ۱۹۴۳ با تخصص ئی.ال. رز، یک طراح و مهندس با تجربه اسلحه، تأسیس شد. کار بر روی مطالعه خواص لوله ها،
بالستیک داخلی و خارجی، و تامپرها در جنگ افزارهای گان آغاز شد. اوپنهایمر جنبه هایی از این تلاش را رهبری می کرد و به رز گفت: «در حال حاضر [مه ۱۹۴۵] تخمین های ما آنقدر ضعیف هستند که فکر می کنم بهتر است مسئولیت ارائه آن ها را خودم بر عهده بگیرم.» او به زودی این کار را به ناخدا ویلیام استرلینگ پارسونز واگذار کرد که او به همراه اد مک میلان، چارلز کریچفیلد و ژوزف هیرشفلدر مسئول تبدیل تئوری به عمل بودند. نگرانی از اینکه ناخالصی ها در پلوتونیوم تولیدشده در راکتور، احتمال انفجار زودهنگام را افزایش می دهد، باعث شد که بخش عمده ای از کار طراحی نوع گان بر روی گان پلوتونیومی متمرکز شود. برای دستیابی به سرعت های بالای پرتابه، گان پلوتونیومی ۱۷ فوت (۵٫۲ متر) طول و قطر باریکی داشت (که کدنام مرد لاغر را برای آن به ذهن متبادر می ساخت). همین ویژگی ها مشکلات قابل توجهی را در بالستیک آن هنگام رها شدن از هواپیما و جای دادن آن در محفظه بمب یک بمب افکن بی-۲۹ ایجاد می کرد. در اوایل سال ۱۹۴۴، امیلیو جی. سگره و گروه پی-۵ او در لوس آلاموس، اولین نمونه های پلوتونیوم تولید شده از یک راکتور هسته ای، یعنی رآکتور گرافیت ایکس-۱۰ در تأسیسات مهند
سی کلینتون در اوک ریج، تنسی را دریافت کردند. با تجزیه و تحلیل آن، آن ها کشف کردند که وجود ایزوتوپ پلوتونیوم-۲۴۰ (Pu-240) میزان شکافت خود به خود پلوتونیوم را به حد غیرقابل قبولی افزایش می دهد. تحلیل های قبلی پلوتونیوم از نمونه هایی انجام شده بود که توسط شتاب دهنده های حلقوی ایجاد شده بودند و حاوی این ایزوتوپ آلاینده به این میزان نبودند. آن ها به این نتیجه رسیدند که اگر پلوتونیوم تولیدشده در راکتور در یک طرح نوع گان استفاده می شد، انفجار زودهنگام رخ می داد و باعث می شد جنگ افزار قبل از رسیدن به شرایط لازم برای یک انفجار بزرگ، خود را نابود کند. از مرد لاغر به پسر کوچک. در نتیجه کشف مشکل آلودگی با پلوتونیوم-۲۴۰، در ژوئیه ۱۹۴۴ تقریباً تمام تحقیقات در لوس آلاموس به سمت جنگ افزار پلوتونیومی از نوع انفجار درونی معطوف شد و آزمایشگاه به طور کامل حول مشکل انفجار درونی سازماندهی مجدد گشت. با این حال، کار بر روی جنگ افزار نوع گان تحت بخش تسلیحات (O) به سرپرستی پارسونز، برای استفاده انحصاری با اورانیوم بسیار غنی شده به عنوان سوخت، ادامه یافت. تمام کارهای طراحی، توسعه و فنی در لوس آلاموس تحت گروه فرمانده دوم فرانسیس بیرک مت
مرکز شد. برخلاف جنگ افزار هسته ای پلوتونیومی از نوع انفجار درونی و جنگ افزار شکافت پلوتونیومی از نوع گان، طراحی جنگ افزار اورانیومی از نوع گان بسیار ساده تر بود. از آنجایی که دیگر نیازی به یک گان با سرعت بالا نبود، طول کلی لوله گان می توانست به طور چشمگیری کاهش یابد و این امکان را فراهم می کرد که جنگ افزار بدون مشکل در محفظه بمب یک بمب افکن بی-۲۹ جای بگیرد. اگرچه این طرح در مقایسه با طرح انفجار درونی، استفاده بهینه ای از مواد شکافت پذیر نبود، اما به عنوان یک جنگ افزار تقریباً تضمین شده تلقی می شد. مشخصات طراحی در فوریه ۱۹۴۵ نهایی شد و قراردادهایی برای ساخت قطعات آن بسته شد. برای اطمینان از اینکه هیچ کس به طرح کامل دسترسی نداشته باشد، سه کارخانه مختلف درگیر ساخت شدند. کارخانه اسلحه دریایی در واشینگتن دی.سی. مسئول ساخت گان و خزانه آن بود؛ کارخانه تسلیحات دریایی در سنترلاین، میشیگان، جعبه هدف و برخی اجزای دیگر را تولید کرد؛ شرکت اکسپرت تول و دای در دیترویت، میشیگان، نیز سازه دم و براکت های نصب را ساخت. به غیر از محموله اورانیوم، بمب تا اوایل مه ۱۹۴۵ آماده بود. کنت نیکولز، مهندس ناحیه منهتن، در ۱ مه ۱۹۴۵ پیش بینی
کرد که اورانیوم غنی شده «برای یک جنگ افزار قبل از اول اوت و دومی در دسامبر» آماده خواهد شد، با این فرض که جنگ افزار دوم نیز از نوع گان باشد. طراحی یک بمب انفجار درونی برای اورانیوم غنی شده نیز در نظر گرفته شد که می توانست نرخ تولید را افزایش دهد. پرتابه اورانیوم غنی شده در ۱۵ ژوئن و هدف در ۲۴ ژوئیه تکمیل شد. پیش مونتاژهای هدف و بمب (بمب های نیمه مونتاژ شده بدون اجزای شکافت پذیر) در ۱۶ ژوئیه از کشتی سازی نیروی دریایی هانترز پوینت، کالیفرنیا، با رزم ناو سنگین یواس اس ایندیاناپولیس حرکت کردند و در ۲۶ ژوئیه رسیدند. اجزای هدف نیز در ۳۰ ژوئیه با هواپیما ارسال شدند. با وجود اینکه تمام اجزای آن به صورت جداگانه آزمایش شده بودند، هیچ آزمایش کاملی از یک جنگ افزار هسته ای از نوع گان قبل از پرتاب آن بر روی هیروشیما صورت نگرفت. تنها آزمایش انفجاری یک مفهوم جنگ افزار هسته ای، مربوط به دستگاهی از نوع انفجار درونی بود که از پلوتونیوم به عنوان ماده شکافت پذیر خود استفاده می کرد و در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵ در آزمایش هسته ای ترینیتی انجام شد. چندین دلیل برای عدم آزمایش دستگاهی از نوع پسر کوچک وجود داشت. در درجه اول، مسئله در دسترس بودن
مواد شکافت پذیر مطرح بود. کی-۲۵ در تأسیسات مهندسی کلینتون برای تولید حدود ۳۰ کیلوگرم اورانیوم غنی شده در ماه طراحی شده بود و طرح پسر کوچک بیش از ۶۰ کیلوگرم در هر بمب استفاده می کرد؛ بنابراین، آزمایش این جنگ افزار باعث تأخیر قابل توجهی در استفاده از آن می شد. (برای مقایسه، راکتور بی در سایت هنفورد برای تولید حدود ۲۰ کیلوگرم پلوتونیوم در ماه طراحی شده بود و هر بمب مرد چاق حدود ۶ کیلوگرم ماده مصرف می کرد) به دلیل سادگی طرح نوع گان، آزمایش های آزمایشگاهی می توانستند تأیید کنند که اجزای آن به درستی به تنهایی کار می کنند؛ به عنوان مثال، پرتابه های ساختگی می توانستند در لوله گان شلیک شوند تا اطمینان حاصل شود که آن ها به درستی بر روی یک هدف ساختگی «نشسته» اند. عدم وجود یک آزمایش در مقیاس کامل در طراحی نوع انفجار درونی، تشخیص اینکه آیا همزمانی لازم برای فشرده سازی حاصل شده است یا خیر را بسیار دشوارتر می کرد. در حالی که حداقل یک دانشمند برجسته (ارنست او. لارنس) از یک آزمایش در مقیاس کامل حمایت می کرد، تا اوایل سال ۱۹۴۵ پسر کوچک تقریباً یک جنگ افزار تضمین شده تلقی می شد و انتظار می رفت که بازدهی بالاتری نسبت به بمب های
انفجار درونی نسل اول داشته باشد. اگرچه پسر کوچک مکانیزم های ایمنی مختلفی را در خود داشت، اما احتمال انفجار تصادفی یک جنگ افزار کاملاً مونتاژ شده بسیار زیاد بود. در صورت سقوط بمب افکن حامل دستگاه، «گلوله» توخالی می توانست به داخل سیلندر «هدف» رانده شود و احتمالاً بمب را تنها با نیروی جاذبه منفجر کند (اگرچه آزمایش ها نشان می داد که این اتفاق بعید است). اما به راحتی می توانست یک جرم بحرانی ایجاد کند که مقادیر خطرناکی از تشعشعات را آزاد می کرد. سقوط بمب افکن بی-۲۹ و آتش سوزی متعاقب آن نیز می توانست مواد منفجره را فعال کرده و باعث انفجار جنگ افزار شود. اگر قطعات اورانیوم در آب غوطه ور می شدند، تحت تأثیر آرام کننده نوترون قرار می گرفتند که باعث انفجار نمی شد اما آلایش هسته ای را آزاد می کرد. به همین دلیل، به خلبانان توصیه می شد که به جای دریا، در خشکی سقوط کنند. در نهایت، پارسونز تصمیم گرفت مواد منفجره را تا پس از بلند شدن بی-۲۹ از بمب پسر کوچک دور نگه دارد تا از خطر سقوطی که می توانست پایگاه نظامی محل پرتاب جنگ افزار را نابود یا آسیب برساند، جلوگیری کند. طراحی. پسر کوچک ابعادی به طول ۱۲۰ اینچ (۳۰۰ سانتی متر) و قطر
۲۸ اینچ (۷۱ سانتی متر) داشت و وزن تقریبی آن ۹٬۷۰۰ پوند (۴٬۴۰۰ کیلوگرم) بود. این طرح از روش گان استفاده می کرد تا به صورت انفجاری، یک جرم زیربحرانی توخالی از اورانیوم غنی شده و یک سیلندر هدف جامد را به هم متصل کند و یک جرم فوق بحرانی ایجاد کند که واکنش زنجیره ای هسته ای را آغاز می کرد. این کار با شلیک یک قطعه اورانیوم به سمت دیگری توسط چهار کیسه ابریشمی استوانه ای پر از پودر کوردیت انجام می شد. کوردیت یک پیشران بدون دود پرکاربرد بود که از مخلوطی از ۶۵ درصد نیتروسلولز، ۳۰ درصد نیتروگلیسیرین، ۳ درصد ژل پترولیوم و ۲ درصد کاربامیت تشکیل شده بود و به صورت دانه های لوله ای شکل اکسترود شده بود. این ترکیب به آن سطح وسیع و سرعت سوختن بالایی می داد و می توانست فشارهایی تا ۴۰٬۰۰۰ پوند بر اینچ مربع (۲۸۰٬۰۰۰ کیلوپاسکال) ایجاد کند. کوردیت برای بمب پسر کوچک در زمان جنگ از کانادا تأمین می شد؛ پیشران برای بمب های پسر کوچک پس از جنگ از آرسنال پیکاتینی تهیه می شد. این بمب حاوی ۶۴ کیلوگرم (۱۴۱ پوند) اورانیوم غنی شده بود. بیشتر آن تا ۸۹٪ غنی شده بود، اما برخی از آن تنها ۵۰٪ اورانیوم-۲۳۵ داشتند، که به طور میانگین به غنی سازی ۸۰ در
صد می رسید. کمتر از یک کیلوگرم اورانیوم تحت شکافت هسته ای قرار گرفت و از این جرم، تنها ۰٫۷ گرم (۰٫۰۲۵ اونس) معادل انرژی حاصل از ۱۵ کیلوتن انفجار بود. این انرژی به چندین شکل، عمدتاً انرژی جنبشی، اما همچنین گرما و تابش، تبدیل شد. جزئیات مونتاژ. در داخل جنگ افزار، ماده اورانیوم-۲۳۵ طبق اصل گان به دو بخش تقسیم شده بود: «پرتابه» و «هدف». پرتابه یک سیلندر توخالی بود که ۶۰٪ از کل جرم (۳۸٫۵ کیلوگرم [۸۵ پوند]) را تشکیل می داد. این پرتابه شامل مجموعه ای از نه حلقه اورانیومی بود که هر کدام دارای قطر ۶٫۲۵ اینچ (۱۵۹ میلی متر)، سوراخی به قطر ۴ اینچ (۱۰۰ میلی متر) در مرکز و طول کلی ۷ اینچ (۱۸۰ میلی متر) بودند. این حلقه ها به هم فشرده شده و در قسمت جلویی یک پرتابه با دیواره نازک به طول ۱۶٫۲۵ اینچ (۴۱۳ میلی متر) قرار گرفته بودند. فضای باقی مانده پشت این حلقه ها در پرتابه با یک دیسک کاربید تنگستن با پشت فولادی پر شده بود. در لحظه احتراق، پرتابه ساچمه ای به طول ۴۲ اینچ (۱۱۰۰ میلی متر) در طول یک لوله گان بدون خان به طول ۷۲ اینچ (۱۸۰۰ میلی متر) و عرض ۶٫۵ اینچ (۱۷۰ میلی متر) به جلو رانده می شد. هدف که به آن «اینسرت» نیز گفته می شد
، یک سیلندر ۴ اینچی با طول ۷ اینچ و یک سوراخ محوری ۱ اینچی (۲۵ میلی متری) بود. این قطعه ۴۰٪ از کل جرم شکافت پذیر (۲۵٫۶ کیلوگرم یا ۵۶ پوند) را شامل می شد. اینسرت از مجموعه ای از شش دیسک اورانیومی شبیه واشر تشکیل شده بود که کمی ضخیم تر از حلقه های پرتابه بودند و بر روی یک میله ۱ اینچی سوار می شدند. این میله سپس از طریق درپوش کاربید تنگستن، سندان جذب کننده ضربه و توقف دهنده دماغه، به سمت جلو امتداد می یافت و در نهایت از قسمت جلویی بدنه بمب بیرون می زد. تمام این مجموعه هدف در هر دو انتها با مهره های قفل شونده محکم شده بود. هنگامی که پرتابه با قسمت جلوی توخالی به هدف می رسید و روی قطعه هدف می لغزید، جرم فوق بحرانی اورانیوم به طور کامل توسط یک تمپر و بازتابنده نوترون از جنس کاربید تنگستن و فولاد احاطه می شد. این دو ماده روی هم رفته جرمی معادل ۲٬۳۰۰ کیلوگرم (۵٬۱۰۰ پوند) داشتند. آغازگرهای نوترونی که در داخل این مجموعه قرار داشتند، با برخورد پرتابه به هدف فعال می شدند. طراحی غیرشهودی. مواد شکافت پذیر تقریباً به دو نیم تقسیم شده بودند، در یک انتها، مجموعه ای از حلقه های اورانیوم بسیار غنی شده قرار داشتند که ۴۰٪ از جرم
فوق بحرانی را تشکیل می دادند. در انتهای دیگر، گروهی از حلقه های کمی بزرگ تر قرار داشتند که ۶۰٪ از جرم فوق بحرانی را شامل می شدند. این گروه بزرگ تر به سمت گروه کوچک تر شلیک می شد و چهار آغازگر نوترونی پولونیوم-برلیوم در این فرایند به کار می رفتند تا جرم فوق بحرانی را منفجر کنند. یک حفره در مرکز قطعه بزرگ تر باعث پراکندگی جرم و افزایش سطح می شد. این ویژگی به نوترون های شکافت بیشتری اجازه فرار می داد و در نتیجه از آغاز یک واکنش زنجیره ای زودهنگام جلوگیری می کرد. اما برای اینکه این قطعه بزرگ تر و توخالی حداقل تماس را با تمپر کاربید تنگستن داشته باشد، ضروری بود که این قطعه همان پرتابه باشد. چرا که تنها انتهای پشتی پرتابه قبل از انفجار با تمپر در تماس بود. مابقی تمپر کاربید تنگستن، سیلندر هدف با جرم زیربحرانی (که طراحان آن را «اینسرت» می نامیدند) را احاطه کرده بود و فضای هوایی بین آن و اینسرت وجود داشت. این چیدمان، حداکثر مقدار مواد شکافت پذیر را در یک طراحی نوع گان جای می داد. برای پنجاه سال اول پس از سال ۱۹۴۵، تمام توضیحات و نقشه های منتشر شده از مکانیزم عملکرد پسر کوچک بر این فرض استوار بود که یک پرتابه کوچک و ج
امد به مرکز یک هدف بزرگ تر و ثابت شلیک می شد. با این حال، ملاحظات مربوط به جرم بحرانی دیکته می کرد که در پسر کوچک، قطعه بزرگ تر و توخالی باید پرتابه باشد. سیلندرهای توخالی در مقایسه با قطعات جامد مواد شکافت پذیر، دارای جرم های بحرانی بالاتری هستند. این به این دلیل است که نوترون هایی که با ماده برخورد می کنند یا توسط آن تولید می شوند، احتمال بیشتری دارد که در هوا پراکنده شوند تا اینکه واکنش زنجیره ای را ادامه دهند. همچنین، قطعه بزرگ تر تا زمانی که به طور کامل با بقیه سوخت ترکیب نشود، از اثرات بازتاب نوترون از تمپر کاربید تنگستن دوری می کرد. پس از اینکه این دو قطعه به هم می پیوستند و نوترون هایشان بازتاب می یافتند، هسته شکافت پذیر مونتاژ شده شامل بیش از دو جرم بحرانی اورانیوم-۲۳۵ می شد. در سال ۲۰۰۴، جان کاستر-مولن، یک راننده کامیون و مدل ساز از ایلینوی، که تمام عکس ها و اسناد مربوط به بمب هیروشیما را برای ساخت یک مدل دقیق مطالعه کرده بود، روایت های قبلی منتشر شده را تصحیح کرد. سیستم فیوز. سیستم فیوزینگ برای فعال شدن در مخرب ترین ارتفاع ممکن طراحی شده بود که محاسبات نشان می داد ۱٬۹۰۰ فوت (۵۸۰ متر) است. این سیستم
از یک سامانه قفل سه مرحله ای استفاده می کرد: تمرینات. پیش مونتاژهای بمب پسر کوچک با کدهای ال-۱، ال-۲، ال-۳، ال-۴، ال-۵، ال-۶، ال-۷ و ال-۱۱ نام گذاری شدند. از این میان، ال-۱، ال-۲، ال-۵ و ال-۶ در آزمایش های پرتاب مصرف شدند. نخستین آزمایش پرتاب در ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۵ با استفاده از ال-۱ انجام شد. این بمب برای آزمایش ارتفاع سنج راداری، بر فراز دریا در نزدیکی جزیره تینیان پرتاب شد. این آزمایش توسط بمب افکن بی-۲۹ که بعدها با نام "بیگ استینک" شناخته شد، به خلبانی سرهنگ پال دبلیو. تیبتس، فرمانده گروه کامپوزیت ۵۰۹، انجام گرفت. دو آزمایش پرتاب دیگر در ۲۴ و ۲۵ ژوئیه، با استفاده از واحدهای ال-۲ و ال-۵ برای آزمایش تمامی اجزا، بر فراز دریا انجام شد. تیبتس در هر دو مأموریت خلبان بود، اما این بار از بمب افکنی استفاده شد که بعدها با نام "جبیت" شناخته شد. ال-۶ در ۲۹ ژوئیه به عنوان یک تمرین نهایی مورد استفاده قرار گرفت. بمب افکن بی-۲۹ به نام "نکست اوبجکتیو"، به خلبانی سرگرد چارلز دبلیو. سوئینی به ایوو جیما پرواز کرد، جایی که رویه های اضطراری برای بارگیری بمب بر روی یک هواپیمای جایگزین تمرین شد. این تمرین در ۳۱ ژوئیه تکرار شد، اما ای
ن بار ال-۶ دوباره روی یک بی-۲۹ متفاوت، یعنی "انولا گی" به خلبانی تیبتس، بارگیری شد و بمب در نزدیکی تینیان به صورت آزمایشی پرتاب شد. ال-۱۱ همان پیش مونتاژی بود که برای بمب هیروشیما استفاده شد و تا ۳۱ ژوئیه به طور کامل با سوخت هسته ای خود مونتاژ شده بود. بمباران هیروشیما. پارسونز، افسر جنگ افزارهای بمب افکن "انولا گی"، نگران احتمال انفجار تصادفی در صورت سقوط هواپیما هنگام برخاستن بود. به همین دلیل، او تصمیم گرفت که چهار کیسه پودر کوردیت را تا زمانی که هواپیما در حال پرواز نبود، در خزانه گان قرار ندهد. پس از بلند شدن، پارسونز و دستیارش، ستوان دوم موریس آر. جپسن، از طریق راهرو باریک سمت چپ هواپیما به محفظه بمب رفتند. جپسن یک چراغ قوه را نگه داشت در حالی که پارسونز سیم های چاشنی را جدا کرد، درپوش خزانه را برداشت، کیسه های پودر را داخل آن قرار داد، درپوش را دوباره گذاشت و سیم ها را وصل کرد. قبل از اینکه هواپیما برای نزدیک شدن به هدف اوج بگیرد، جپسن سه شاخک ایمنی بین کانکتورهای الکتریکی باتری داخلی و مکانیزم آتش را از سبز به قرمز تغییر داد. در این مرحله، بمب به طور کامل مسلح شد. جپسن نیز به نظارت بر مدارهای بمب ادام
ه داد. بمب در حدود ساعت ۰۸:۱۵ (به وقت محلی ژاپن) روز ۶ اوت ۱۹۴۵ پرتاب شد. پس از سقوط به مدت ۴۴٫۴ ثانیه، زمان سنج و چاشنی های بارومتریک، مکانیزم آتش را فعال کردند. انفجار در ارتفاع ۱٬۹۶۸ ± ۵۰ فوت (۶۰۰ ± ۱۵ متر) رخ داد. با وجود اینکه پسر کوچک از مرد چاق که بر روی ناگاساکی پرتاب شد قدرت کمتری داشت، اما خسارت و تعداد قربانیان در هیروشیما بسیار بیشتر بود. دلیل این امر این بود که هیروشیما در زمینی مسطح قرار داشت، در حالی که کانون زمین لرزه در ناگاساکی در یک دره کوچک واقع شده بود. بر اساس آمارهای منتشر شده در سال ۱۹۴۵، ۶۶٬۰۰۰ نفر در نتیجه مستقیم انفجار هیروشیما کشته و ۶۹٬۰۰۰ نفر به درجات مختلف مجروح شدند. برآوردهای بعدی تعداد کشته شدگان را تا ۱۴۰٬۰۰۰ نفر نیز تخمین زدند. بررسی بمباران استراتژیک ایالات متحده نیز تخمین زد که از ۲۴٬۱۵۸ سرباز نیروی زمینی امپراتوری ژاپن که در زمان بمباران در هیروشیما حضور داشتند، ۶٬۷۸۹ نفر در نتیجه این بمباران کشته یا مفقود شدند. اندازه گیری دقیق قدرت انفجار بمب به دلیل اینکه هرگز آزمایش نشده بود، با مشکل روبرو بود. هری اس. ترومن، رئیس جمهور وقت، به طور رسمی اعلام کرد که قدرت انفجار ۲۰ کی
لوتن تی ان تی (۸۴ تراژول) بوده است. این عدد بر اساس ارزیابی بصری پارسونز بود که معتقد بود انفجار از آنچه در آزمایش هسته ای ترینیتی دیده بود، بزرگ تر است. از آنجایی که قدرت آن آزمایش ۱۸ کیلوتن تی ان تی (۷۵ تراژول) تخمین زده شده بود، نویسندگان سخنرانی آن را به ۲۰ کیلوتن گرد کردند. بحث و گفتگوی بیشتر دربارهٔ این موضوع برای ترس از کاهش تأثیر بمب بر ژاپنی ها سرکوب شد. لوئیس آلوارز، هرولد اگنیو و لارنس اچ. جانستون در هواپیمای ابزار دقیق، "د گریت آرتیست"، داده هایی جمع آوری کرده بودند، اما در آن زمان برای محاسبه قدرت انفجار مورد استفاده قرار نگرفت. تخمین های دقیق تر از قدرت بمب و معادل آن با بمب های معمولی، پس از پایان جنگ و با به دست آمدن داده های بیشتر انجام شد. یک مطالعه در سال ۱۹۸۵ قدرت انفجار بمب را حدود ۱۵ کیلوتن تی ان تی (۶۳ تراژول) تخمین زد.
قورباغه درختی ایتالیایی یک قورباغه است متعلق به خانواده قورباغه های درختی. این گونه از قورباغه در ایتالیا، اسلوونی، سوئیس، و احتمالاً سان مارینو یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن عبارت است از جنگل های معتدل، رودخانه های دائمی یا موقت، مرداب های آب شیرین، زمین های کشاورزی، و مناطق شهری. این جانور با خطر از دست دادن زیستگاه روبه رو است.
مردن در آغوش تو نام ترانه ای از سومین آلبوم استودیویی جاستین بیبر با نام "باور" (۲۰۱۲) است. این ترانه در ۲۹ مه ۲۰۱۲ در قالب تک آهنگ تبلیغاتی در آی تونز منتشر شد. «مردن در آغوش تو» از روی ترانهٔ «We've Got a Good Thing Going» اثر مایکل جکسون ساخته شده است. ترانهٔ «We've Got a Good Thing Going» در سال ۱۹۷۲ در دومین آلبوم استودیویی جکسون با نام "بِـن" منتشر شد. این آهنگ را "The Corporation"، گروه ترانه نویسانِ بری گوردی، مؤسس و صاحب کمپانی موتاون برای جکسون نوشتند.
جان اندرو بویل (متولد 1916- درگذشت 1978) شرق شناس بریتانیایی و استاد ایرانشناسی در دانشگاه منچستر بود. او در ۱۰ مارس ۱۹۱۶ در ووستر پارک، ساری، انگلستان متولد شد. پدرش کتاب دوست و مترجمی چندوجهی بود که کنسول بولیوی در بیرمنگام شد. خود بویل با رتبهٔ ممتاز در رشتهٔ زبان آلمانی از دانشگاه بیرمنگام فارغ التحصیل شد و متعاقباً زبان های شرقی را در گوتینگن و برلین مطالعه کرد. در طول جنگ جهانی دوم، پس از مدت کوتاهی در مهندسی سلطنتی، به وزارت امور خارجه منصوب شد و تا سال ۱۹۵۰ در آنجا ماند. در آن سال، او به عنوان مدرس ارشد زبان فارسی در دانشگاه منچستر منصوب شد و به ترتیب به مقام های دانشیار (۱۹۵۹) و استاد ایرانشناسی (۱۹۶۶) رسید. او در ۱۹ نوامبر ۱۹۷۸ در منچستر درگذشت. بویل، که یک فرهنگ لغت کوتاه فارسی و یک دستور زبان فارسی مدرن (ویسبادن، ۱۹۶۶) تهیه کرد، احتمالاً بیشتر به خاطر کارش در دورهٔ مغول در تاریخ ایران و به ویژه به خاطر ترجمهٔ همراه با توضیحات کتاب پرطمطراق تاریخ جهانگشای جوینی (تاریخ جهانگشا، ۲ جلد، منچستر، ۱۹۵۸) به یاد آورده خواهد شد، که توسعهٔ پایان نامهٔ دکتری او بود که در سال ۱۹۴۷ زیر نظر ولادیمیر مینورسکی به
پایان رسانده بود. مشارکت های بیشتر او در این زمینه شامل ترجمه ای از بخشی از جامع التواریخ رشیدالدین (جانشینان چنگیز خان، ۱۹۷۱) و مقالات متعدد بود که بعدها در یک جلد در مجموعهٔ چاپ های واریوروم (امپراتوری جهانی مغول، ۱۲۷۰-۱۳۰۶، لندن، ۱۹۷۷) گردآوری شدند. او عضو هیئت تحریریهٔ تاریخ کمبریج ایران بود و جلد پنجم، دوره های سلجوقی و مغول (۱۹۶۸) را ویراستاری کرد، که خود فصلی در مورد ایلخانان به آن کمک کرد که نمونه ای از وضوح است. آخرین کتاب منتشر شدهٔ او ترجمه ای از الهی نامه عطار (منچستر، ۱۹۷۷) بود. خدمات او به ایرانشناسی در اوایل سال ۱۹۵۸، زمانی که او تنها اروپایی ای شد که تاکنون نشان ایرانی سپاس (درجهٔ ۱) را دریافت کرده بود، مورد تقدیر قرار گرفت. اما تحقیقات او به هیچ وجه محدود به ایران نبود، و در سال های بعد، دستاوردهای زبانی گستردهٔ او، که شامل زبان های ارمنی و حتی سلتی می شد، او را قادر ساخت تا به علاقهٔ فزاینده ای به فولکلور بپردازد، حوزه ای که در آن تعدادی مقالهٔ ارزشمند منتشر کرد.
روستای زاک در دهستان درزاب و در ۶ کیلومتری شمال شهر طوس واقع شده است. فاصله این روستا از مشهد حدود ۳۶ کیلومتر می باشد. تقریباً ۶۰۰ خانوار در آن ساکن بوده و جمعیت ساکن در روستا بین ۲٬۸۰۰ تا ۳٬۵۰۰ نفر برآورد می شود. شغل غالب مردم کشاورزی و دامپروری است و بیشتر به کشت محصولاتی مانتد گندم و جو و زعفران و چغندر قند و گوجه اشتغال دارند. مسجد قدیمی این روستا که دارای ارزش باستانی بود در سال های اخیر تخریب و مسجد جدیدی در محل آن بنا شد. حمام خزینه ای در سال های دور مورد استفاده قرار می گرفت که در نوع خود بی نظیر بوده و تاریخی و بسیار بزرگ و اکنون اثری از آن نیست . این روستا دارای حدوداً 10000باغ ویلای خصوصی می باشد که به منظور ییلاقی مورد استفاده قرار می گیرد. و طی چند سال گذشته خرید و فروش ملک و باغات تفریحی در این منطقه رشد داشته اند. تاریخچه نام. این روستا در فاصله 7 کیلومتری از آرامگاه فردوسی و 8 کیلومتری دیوار تاریخی توس و 12 کیلومتری از روستای پاژ، زادگاه فردوسی، و 700 متری روستای ماریان واقع شده است. در گذشته، این منطقه - که شامل زاک و ماریان میباشد -، به نام ضحاک ماردوش شناخته میشد و بعدها به نام روستای زاک و
روستای ماریان تغییر یافت.
داوید بن گوریون (به عبری: דָּוִד בֶּן-גּוּרִיּוֹן، نام زمان تولد: داوید گرون، David Grün) (۱۶ اکتبر ۱۸۸۶ – ۱ دسامبر ۱۹۷۳)، بنیان گذار اصلی و نخستین نخست وزیر اسرائیل بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ و ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۳ بود. او همچنین از رهبران برجستهٔ جامعهٔ یهودیان مقیم فلسطین تحت قیمومت بریتانیا بود. او به عنوان رئیس آژانس یهود از سال ۱۹۳۵ و بعداً رئیس هیئت اجرایی آژانس یهود، رهبر بالفعل جامعه یهودیان در فلسطین بود و تا حد زیادی جنبش تشکیل یک دولت مستقل یهودی در فلسطین تحت قیمومیت را رهبری کرد. او در پلونسک، که در آن زمان بخشی از کنگرهٔ لهستان بود، از والدین یهودی لهستانی زاده شد و در سال ۱۹۰۶ به منطقهٔ فلسطین در امپراتوری عثمانی مهاجرت کرد. او با انتخاب نام بن گوریون در سال ۱۹۰۹، از سال ۱۹۳۵ تا تأسیس دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ به رهبر برجستهٔ جامعه یهودیان در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا تبدیل شد و رهبری آن را تا سال ۱۹۶۳ با یک وقفه کوتاه در سال های ۱۹۵۴-۱۹۵۵ برعهده داشت. علاقهٔ بن گوریون به صهیونیسم در اوایل زندگی اش شکل گرفت و او را به یک رهبر بزرگ صهیونیست و رئیس اجرایی سازمان جهانی صهیونیسم در سال ۱۹۴۶ تبدیل کرد. در ۱