Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صایین کلایه روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است.این روستا از نظر مجاورت میان دو روستای شهرک و ملاکلایه واقع شده است.همچنین این روستا میان دو کوه واقع شده که بر جذابیت های روستا افزوده است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲ نفر (۳۰خانوار) بوده است. مردم. تات ها از ساکنین روستای صایین کلایه هستند که زبان شان تاتی است.پیشه اغلب مردم این روستا کشت برنج ، باغداری و گاهاً دامداری است.
شهرک (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۴ نفر (۵۵خانوار) بوده است. زبان. زبان مادری اهالی شهرک تاتی است که زبان بومی منطقه تاریخی الموت می باشد.
شورستان سفلی (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۴ نفر (۲۷خانوار) بوده است.
دک (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰ نفر (۲۴خانوار) بوده است. زبان. مردم دک به زبان تاتی تکلم می کنند، زبانی که در الموت، رودبار، طالقان و زیاران رایج است.
شریف آباد (قزوین) روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. شریف آبادی ها زبانشان تلفیقی از فارسی و تبری است.. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۰ نفر (۳۵خانوار) بوده است.
اندج، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. پیشینه تاریخی روستای اندج. در روستای اندج، آثاری مربوط به هزاره دوم پیش از میلاد کشف شده است. این اکتشاف ها، از وجود انسان در این ناحیه مرتفع در هزاره های کهن حکایت می کند. به گزارش روزنامه همشهری(۱۰ آبان ۱۳۸۵)، آنگونه که مسئول کاوش های دره اندج، به خبرگزاری “ایلناً گفته است: «از ابتدای مهرماه سال ۱۳۸۵ بررسی هایی در این منطقه تاریخی در محدوده ای به وسعت ۱۵ کیلومتر صورت گرفته است. در این بررسی ها که هیاتی ۱۲ نفره از کارشناسان مرمت و استخوان شناسی و عکاسان شرکت داشته اند، مناطق کوهستانی کوچنان، دک، اندج، کندان سر و ملا کلایه را مورد مطالعه قرار داده اند.» در این روستا ها گورهایی متعلق به هزاره های اول و دوم پیش از میلاد نیز یافت شد. این گورها به طرز بسیار زیبایی ساخته شده و جای بسی تعجب است که چنین سنگ های عظیمی با چه وسایلی در آن زمان در این گورها جای گرفته اند. این گورها به گونه ای طراحی شده که آب در آن نمی ماند و آب جمع شده به داخل آنها از طریق لوله های سفالی به قسمت بیرون از گور سرریز می شود تا باعث فساد جسد و اشیای داخل آن نشود.
سفال های کشف شده در این گورها، بسیار حرفه ای و ظریف ساخته شده اند. این سفال ها با نمونه های کشف شده در سیلک کاشان شبیه هستند و این موضوع قابل تأمل است. [۱] طبق اسناد و کتاب های تاریخی این منطقه از مناطق مهم حکومتی، نظامی، تسلیحاتی در زمان اسماعیلیان الموت بوده و به علت نزدیکی به قلعه الموت و قلعه شمس کلایه و صعب العبور بودن آن مانند دژی نظامی تلقی می شده است. مطالعات قوم شناختی و جمعیت. اهالی این روستا از چند طایفه به نام های مظفری، نوری، عسگری، علیخانی، زارعی تشکیل شده اند. مردم این روستا دارای فرهنگ غنی ایرانی هستند با جشن ها و سنت های مخصوص به خود همچون جشن فندق، جشن چیدن گیلاس و گردو، شب چله وغیره. زبان مردم روستای اندج به گویش مازندرانی نزدیک است. دسته های عزاداری سالار شهیدان کربلا در در ماه محرم، به روستاهای همجوار یعنی کوچنان و دِک هم می روند و متقابلاً از سوگواران روستاهای اطراف استقبال می کنند. در روز عاشورا، مراسم با آتش زدن خیمه های نمادین حضرت اباعبدالله (ع) بر مظلومیت حسین (ع) اشک می ریزند و در غروب عاشورا برای آن بزرگوار مراسم شام غریبان برگزار می کنند. این روستا امامزاده محمود را در خود جای د
اده است این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۹ نفر (۶۱خانوار) بوده است. دیدنی های روستای اندج. روستای اندج یکی از روستاهای هدف گردشگری استان قزوین می باشد. روستای اندج از دو طرف با رودخانه احاطه شده است و صخره های بسیار زیبایی در دو طرف آن قرار دارد. در یکی از صخره ها خانه ای با ابعاد کامل در دل سنگ تراشیده شده است که به نظر می رسد در گذشته با زمین فاصله کمتری داشته است اما امروزه به دلیل فرسایش خاک بدون نردبان و امکانات لازم نمی توان وارد آن شد. محلات روستای اندج عبارتند از: استرو - جور محل - جیر محل - پشکستان - طلا پی - کلا - امامزاده - نونیا
یرک، روستایی از توابع استان قزوین الموت شرقی در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان پایین طالقان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۲ نفر (۵۲خانوار) بوده است. مردم. مردم یرک از تات های اصیل هستند و به زبان تاتی سخن می گویند.
محمودآباد (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۹ نفر (۲۶خانوار) بوده است.
فیشان، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۵ نفر (۳۷خانوار) بوده است. مردم. مردم فیشان همانند دیگر الموتی ها از قوم تات هستند و زبان شان تاتی است.
سرخ کوله، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. ساکنین سرخ کوله تات زبان هستند. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۸ نفر (۲۲خانوار) بوده است.
دهک (قزوین) روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. مردم روستای دهک تات زبان هستند. از مشاهیر این روستا می توان به شهید ابوالفضل رجبی دهکی، فرزند سیاستمدار قزوینی، جلیل رجبی دهکی و صدابردار و خبرنگار صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران اشاره نمود که حین تهیه گزارش از مناطق زلزله زده الموت همراه با استاندار وقت استان قزوین شهید مسعود امامی دچار سانحه هوایی شده و به درجه شهادت نائل آمدند. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۵ نفر (۴۵خانوار) بوده است. مردم دهک به زبان تاتی صحبت می کنند.
جولادک، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شرقی شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۸ نفر (۲۸خانوار) بوده است. زبان. جولادکی ها به زبان تاتی صحبت می کنند.
زنگیان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان گرگان در استان گلستان ایران است. روستای زنگیان/گرگان/گلستان روستای زنگیان از توابع بخش مرکز ی گرگان، یکی از پرجمعیت ترین روستاهای استان گلستان است که در شمال گرگان و در مجاورت آن قرار گرفته و فاصله اندکی با مرکز استان دارد. این روستا از سمت شمال و شمال شرقی به روستای اوجابن و کریم آباد، از سمت جنوب به شهرستان گرگان، از سمت غرب به شهرک افسران و از سمت شرق به شهرک جدید مسکن مهر و ایستگاه راه آهن گرگان محدود شده است.بهترین برقکار گرگان در این منطقه ساکن میباشد ک با نام محمد تردست شناخته میشود و نام مغازه وی الکتریکی ماه سو میباشد. جمعیت روستا. روستای زنگیان ۴٬۵۵۷ نفر جمعیت دارد.
ترکان (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰ نفر (۱۹خانوار) بوده است.
اوه (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۹ نفر (۵۰خانوار) بوده است. مردم این روستا به زبان ترکی سخن می گویند.
آفتابدر، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. زبان اهالی روستای آفتابدر تاتی است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲ نفر (۲۴خانوار) بوده است. امرار معاش مردمان این روستا غالبا از طریق دامداری و کشاورزی میباشد.
گازرخان، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹۰ نفر (۲۱۱خانوار) بوده است. موقعیت جغرافیایی. در فاصله ۱۶ کیلومتری شهر معلم کلایه و ۱۱۰ کیلومتری مرکز شهرستان واقع شده است. این روستا از شمال شرقی به کوه معروف الموت و از شرق به کوه هودکان و از غرب به تپه لیز و از شمال به شاتان کوه محدود می شود. پیشه و فعالیت های روستاییان. اکثر درآمد مردم از فعالیتهای زراعی و دامپروری تشکیل می شود و تعدادی از مردم نیز به کار جاجیم بافی و گلیم بافی و کارهای خدماتی اشتغال دارند. زبان. مردم مسعودآباد به زبان تاتی صحبت می کنند
خشکچال، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. روستای "خشکچال "در درهٔ الموت و به فاصلهٔ ۱۲۰ کیلومتری از شهر قزوین واقع شده است. خشکچال از شمال به شهرستان تنکابن از جنوب به روستاهای توان و گازرخان از مشرق به آتان و از مغرب به روستاهای اندج و کوچنان محدود است. این محدوده با مختصات ۳۴–۵۰تا "۲۸ - "۳۶ و ارتفاع حدود ۲۴۰۰متر سطح دریا و در نزدیکی قلعهٔ الموت واقع شده است . از نظر تقسیمات کشوری روستای خشکچال تابع شهرستان قزوین، بخش رودبار الموت شرقی واقع شده است. &lt;mapframe latitude="36.4535" longitude="50.5800" zoom="12" width="333" height="313" align="left" /&gt; پیشینه تاریخی. مطالعات باستانشناسی نشان می دهد که استان فعلی قزوین در هزارهٔ دوم قبل از میلاد محل سکونت اقوامی بوده که به ساختن ظروف سفالی رنگین نقش دار می پرداخته اند. عده ای از تاریخ نویسان معتقدند که شاپور ذوا لاکتاف (۳۱۰ ۳۷۱ میلادی) برای جلوگیری از تهاجمات مردم دیلم که در کوه های شمالی دشت قزوین سکونت داشته و از دستورهای حکومت مرکزی اطاعت نمی کردند، در محل فعلی شهر قزوین قلعهٔ مستحکمی ساخت و نام دهستان الموت که روستا
ی "خشکچال" یکی از آبادیهای آن است از نام قلعهٔ مشهور بنام " آله آموت " گرفته شده که به معنای عقاب آشیان است، و چون عقاب در جاهای بلند آشیان می کند این قلعه را بدین نام خوانده اند و در اثر کثرت استعمال الموت شده است. زمین داری و تحول آن. اراضی روستای "خشکچال "که در ارتفاعات کوه الموت واقع شده است تا قبل از دههٔ هفتاد در برگیرنده حدود ۱۴ هکتار اراضی آبی و ۲۲۶هکتار اراضی دیم و مرتع بوده است. در مصاحبه های که از اهالی انجام شد بیان کردن که اراضی این روستا تا دههٔ سی متعلق به خانواده متولی الموتی بوده است؛بنابراین در زمان اجرای قانون اصلاحات ارضی، از نظر مالکیت، روستای خشکچال خرده مالک خودکار بوده است از دههٔ هفتاد به بعد با انتقال آب از یکی از سرشاخه های رودخانهٔ الموت بنام تارولات به روستا، کشاورزان به صورت غیر فنی و سنتی سطح اراضی آبی را به بیش از ۱۵۰هکتار رسانده اند. از نظر مردم شناسی اهالی الموت خصوصاً اهالی خشکچال مردمانی با خدا، زحمتکش و قانع هستند و به شغل کشاورزی اشتغال دارند. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن 520 نفر (171خانوار) بوده اس
ت. زبان. زبان رایج در روستای خشکچال تاتی الموتی است.
قره باغ (تاکستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۲ نفر (۱۰۳خانوار) بوده است.
شنین قاقازان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۰ نفر (۲۰خانوار) بوده است.
بنددلاور، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
باشگل، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است. منطقه محافظت شده باشگل. در کنار ای روستا، منطقه محفاظت شده ای نیز قرار دارد که با همین نام شناخته می شود. در این منطقه که وسعتی حدود ۲۷ هزار هکتار دارد، گونه های جانوری متعددی به زندگی و زادآوری می پردازند. این منطقه به پناهگاه امنی برای قوچ ها، میش ها آهوهای بومی تبدیل شده است.
نودهک (تاکستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۶ نفر (۵۴خانوار) بوده است.
یزده رود، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. زبان اهالی روستا ترکی و به این روستا یزدری گفته می شود. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۰ نفر (۵۰خانوار) بوده است.
ایلوار یک دانگه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کردکوی در استان گلستان ایران است. = تاریخچه ایلوار = مردمان بومی این روستا دارای نام خانودگی رستمانی هستند که بر گرفته از روستای رستمان (به کردی: "ڕۆسه مان") روستایی از توابع بخش زیویه در شهرستان سقز است که در استان کردستان ایران قرار دارد، می باشد. = ریشه نام ایلوار (ایل کلهر) = مردم بومی ایلوار با نام خانوادگی رستمانی، تیره ای از ایل کهن کلهر می باشند که بعلت تجزیه ایل کلهر و تبعید طوایف مختلف آن که از زمان ترکمنان و صفویه شروع شده و تا زمان قاجار ادامه داشته و طوایف زیادی از این ایل به نواحی خارج از کردستان از جمله، همدان، قزوین، قم، سیستان، کرمان، شمال خراسان تایباد نواحی شمالی افغانستان، خوزستان، فارس، لرستان، گیلان، مازندران، گرگان و… تبعید شده اند. که علت نامگذاری این روستا چون بصورت ایل واره به شمال ایران کوچ کرده اند این نام بر روی این روستا باقی مانده است. گودرزی در کتاب ایل کلهر در دوره مشروطیت چنین آورده است:در علت نامگذاری این ایل اصیل با نام کلهر، باید در ساخت، ریشه و معنی آن دقیق شد لفظ کلهر با فتح کاف و ضم هاء از دو بخش «کل» و «هور» یا «هُر»
تشکیل شده است. این کلمه که با تلفظ های متعدد در منابع آمده است از قبیل کلهور، کلهر و کلِر. از همه آنها یک معنی به ذهن متبادر می شود. کَل به معنای آهوی کوهی نر می باشد واز خصوصیات آهوی کوهستان، همانا شجاعت و جنگندگی و جست و خیز فراوان آن است. قسمت دوم کلمه، هور یا هُر می باشد که در واژه نامه ها به معنای خورشید و آفتاب آمده است. از ویژگی های خورشید درخشندگی و سرعت و جذابیت می باشد. حال اگر به دنبال وجه شبه این دو کلمه کل و هور با مردمان ایل کلهر بگردیم باید نظری داشته باشیم به زیستگاه و قلمرو آنها یعنی دامنه ها و ارتفاعات پر فراز و نشیب زاگرس. مردمان این ایل در طول تاریخ با ناملایمات طبیعی دست و پنجه نرم کرده با شجاعت و جنگندگی همانند آهو و کل، کوه ها و صخره ها را درنوردیده ورام خواسته های خویش کرده اند و مهاجمانی که از صفحات غربی ایران قصد سوئی نسبت به کشورمان را داشته اند عقب رانده و آنها را به خاک مذلت نشانده اند. از طرفی اینها را به خاطر چهره های بشاش و جذاب و همچنین سرعت برق آسایی که درپیمودن کوه ها و گردنه های سخت گذر داشته اند، به خورشید که مظهر جذابیت است تشبیه کرده اند. قسمت دوم نام کلهر یعنی هر (هور)
نیز احتمالاً از نام قوم هوری ها گرفته شده است. با توجه به اینکه کتاب های قدیمی و سفرنامه های جهانگردان و روایتهای سنتی رایج در میان ایل کلهر این ادعا را به اثبات می رساند که، ایل کلهر در غرب ایران از جایگاه کهن و اصیلی برخوردار بوده است این ایل در زمان صفویان در تسخیر بغداد مشارکت داشته است. کلهرها از زمان باستان تا کنون نامشان موجود بوده است ولی تا به حال کسی تاریخی جامع و منسجم و علمی دربارهٔ این ایل ننگاشته است. این ایل از روزگار شاه اسماعیل اول بنیان گذار دولت صفوی تاکنون با حکومتهای مرکزی ایران و برخی از دولت های دیگر ارتباط داشته است و همواره سخت ترین حوادث را تجربه نموده اند. ایل کلهر در دفع تجاوز افغانها و جلوگیری از تجاوزات پی در پی دولت عثمانی و اعراب به مرزهای غربی ایران و تأمین نیروهای مسلح نقش بسزایی داشته است. با شروع جنگهای ایران و عثمانی از زمان صفویان تا روزگار قاجاری عملکرد این ایل با سران آن در تاریخ جنگها و فتوحات ثبت و ضبط گردیده است. عمادالدین دولتشاهی با آموختن الفبای اوستایی و ترجمه تازه ای از یشتها نکات جالبی از زوایای تاریک منطقه غریب ایران را روشن می کند. وی با ترجمه متن هایی از اوس
تا منطقه غرب ایران از قصر شیرین تا ایلام به ویژه «ایوان غرب» و «اسلام آباد» که مرکز ایل کلهر هستند محل زندگی اقوام اسطوره ای ایران معرفی می کند. او با ریشه یابی واژه های اوستایی و تطبیق آنها با نام جای ها در این منطقه به این نتیجه می رسد که جای ایران اسطوره ای که در شاهنامه مطرح است غرب ایران امروزی است. دولتشاهی در کتاب جغرافیای غرب ایران یا کوه های ناشناخته اوستا، نام جای هایی مانند زواره کوه، هفت آشیان (کرمانشاه)، زویری، مرِگ (Merg)، مانِشت، گواور، تجر، سروناو و غیره را که هم اکنون نیز به همان نام ها نامیده می شوند به اقوام اسطوره ای ایران (پیشدادیان و کیانیان) منتسب می کند. چون تمامی این جای ها در حوزه حضور گویش کلهری قرار دارند، بی ربط نیست اگر بگوییم ایل کلهر که از زمانهای دور در همین منطقه می زیسته است. ایل کلهر به زیرمجموعه هایی تقسیم می شود. کلهرها از کهن ترین طوایف ایرانی هستند که در غرب ایران سکونت داشته اند که با انتساب نژاد خود به پهلوانان شاهنامه این پیوند را پاسدار بوده و اصولاً ادامه این نسبت تداوم می یابد.ایل کلهر همانطوری که امروزه هست، در گذشته نیز زادگاه بسیاری از دانشمندان و هنرمندان غرب
ایران بوده است. در گذشته های دور فرهاد کوهکن مشهور به «فرای» را از خود دانسته اند. چنان که صاحب شرفنامه می نویسد: نهنگ دریای محنت و پلنگ کوهسار مشقت، فرهاد که در زمان خسرو پرویز ظهور کرده از طایفه کلهر است این سخن روایت سینه به سینه آگاهان ایل را که جوانان کلهر بر قله های زاگرس آتش افروز جشنهای باستانی و حامل تندیس های هنری و مذهبی بر صخره های سخت گذر بوده اند را قوت می بخشد. = ایل کلهر = ایل کَلهُر یکی از شعب اصلی ایل های کرد ایران و از کهن ترین طوایف غرب ایران است. ایل کَلهُر بزرگ ترین ایل کرمانشاه می باشد. مردمان آن کردتبار هستند. و به گویش کردی کلهری تکلم می کنند. ایوان غرب، گیلان غرب و اسلام آبادغرب مراکز اصلی ایل کلهر می باشند. در دانشنامه ایرانیکا، از ایل کلهر به عنوان یکی از بزرگ ترین ایلات کرد نام برده شده است. کلهرها مقارن با حکومت های صفویه و عثمانی در تسخیر بغداد به فرماندهی ذوالفقارخان کلهر مشارکت کردند و برای مدتی در آن منطقه حاکم بودند. منابع دیگر هم از ایل کلهر به عنوان یکی از ایلات کرد کرمانشاه و غرب ایران یاد کرده اند. طبق تحقیقات چندین ساله دانشگاه هاروارد آمریکا ایل کلهر بزرگ ترین ایل کرد
در کردستان می باشد، زبان ایل کلهر کردی با گویش کلهری است که این گویش اولین گویش کردی است که از آن نوشتار باقی مانده است و مسکن اولیه ایل کلهر در شهر کالح (نمرود فعلی) در بین النهرین بوده است (میان رودان) در کردستان عراق فعلی که بعدها به دامنه های شاهو و قلعهٔ پلنگان (حد فاصل سنندج با کامیاران) کوچ می کنند و سپس به اطراف شاهراه خانقین _ کرمانشاه نقل مکان می کنند، هرچند که به صورت پراکنده در سایر نقاط کردستان هم حضور دارند. ایل کلهر پیش از روی کار آمدن صفویان تا ابتدای حکومت شاه طهماسب اول دارای موقعیتی مستقل و خودمختار بوده است، اما در سال۱۱۴۰هجری قمری قرارداد صلحی بین حکومت ایران و دولت عثمانی (ترکیه) بسته شد که مانع از جنگ بین این دو کشور شد و به موجب این پیمان صلح همدان، ایالت کرمانشاهان و خاک کلهر به دولت عثمانی (ترکیه) واگذار گردید و در مقابل پادشاه عثمانی حکومت اشرف را در ایران به رسمیت شناخت. مسکن آنان در غرب ایران شهرستان ایوان غرب در استان ایلام و در استان کرمانشاه در شهرستان های گیلان غرب، اسلام آباد غرب، بخشی از کرمانشاه، سرپل ذهاب، قصر شیرین و بخشی از شهرستان های چرداول، شهرستان آبدانان و سیروان در
استان ایلام می باشد و بیجار و قروه در کردستان و جغاتو شاهین دژ (چهاردولی ها)، و از طرف مغرب به خاک کردستان عراق (مندلی و خانقین)، محدود می شود. شهر گیلانغرب تنها شهری است که تمام ساکنان آن از ایل کلهر می باشند. گروهی از ایل کلهر، تحت عنوان طایفه کرد(کرد حسین خانی) در حدود ۷۰۰ سال پیش در شهر قلعه تل از توابع استان خوزستان ساکن شده اند.[۱] مسکن اولیهٔ ایل کلهر همراه با مردمان گوران زبان در نواحی دامنه های کوه شاهو قلعهٔ پلنگان و دیگر نواحی این منطقه بوده است و در کردستان عراق نیز به طور سنتی در اطراف شهر زور خانقین کلار و دیگر نواحی گرمسیری جنوب کردستان عراق حضور داشته اند. سپس طی یک سری حوادث و اتفاقات به جنوب شاهراه کرمانشاه ـ خانقین نقل مکان کرده و ساکن شده اند و مرکز اصلی ایل امروز در این جا می باشد ولی طوایف کلهر امروزه در تمام کردستان ایران و عراق به طور پراکنده و گاه متمرکز در تمام شهرهای کُردنشین ایران و عراق از جمله سقز، بوکان، شاهین دژ (چهاردولی)، مهاباد، ارومیه، ماکو، سنندج، ایلام، آبدانان، مهران و در عراق در سلیمانیه، کرکوک، کلار، حلبچه، نواحی گرمیان زندگی می کنند. اکنون قسمت اعظم ایل در استان کرما
نشاه ساکن است. حال با ذکر این نکته که مناطق کلهر نشین گیلان غرب، اسلام آباد غرب، ایوان غرب، بخش هایی از سرپل ذهاب، سومار، نفت شهر، ماهیدشت، برخی نواحی کرمانشاه، قصرشیرین بخشی از مناطق کلهر زبان است که از شاهین دژ (چهاردولی ها) و بیجار در شمال تا مهران و چرداول در جنوب و در شرق از کرمانشاه ماهیدشت تا خانقین در غرب را شامل می شود. بزرگ ترین شهر کلهر نشین ایران شهر اسلام آبادغرب می باشد. زبان ایل کلهر کُردی با گویش کلهری است که خود به لهجه هایی تقسیم می شود. ایل کلهر در طول تاریخ خود مورد اقدامات سیاسی ـ نظامی قرار گرفته: جمعیت. این روستا در دهستان سدن رستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۲۴ نفر (۳۱۵خانوار) بوده است.
مشکین (تاکستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. گزارش از روستای مشکین. ده جزء دهستان قاقازان بخش ضیاآباد شهرستان قزوین. ۲۳ کیلومتری شمال ضیاآباد، ۶ کیلومتری راه عمومی. در دامنه، سردسیر، سکنه ۵۶۶، شیعه، تُرکی. در زمستان آب از رودخانه نکی- غلات، انگور، جنگل تبریزی، میوه جات مختلف. گلیم، جاجیم، قالی بافی. تپه ای در مجاور آبادی قرار دارد که در نتیجه کاوش آثار قدیم از آن خارج می شود. راه مالرو و از طریق اشتجین و کندر می توان ماشین برد. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال۱۴۰۰، جمعیت آن۷۰۰ نفر۱۸۲خانوار) بوده است. مذهب. مردم روستای مشکین پیرو دین اسلام و مذهب شیعه دوازده امامی هستند. هر ساله مراسم تعزیه خوانی با هنرمندی براتعلی ملکی در نقش امام و مختار لطیفی در نقش شمر بن ذی الجوشن برگزار می شود. زبان. مردم این روستا به زبان ترکی آذربایجانی و لهجه قاقازانی سخن می گویند. مردم. نام خانوادگی مردم در این روستا عبارت است از : امیرنژاد، لطیفی ، ملکی ، محمدی ، خراسانی ، حسینی ، عسگری ، دوستی ، صادقی ، خادمی ، غفوریان ، گروسی و...
انداق، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۲۴ نفر (۲۴۲خانوار) بوده است.
اقبلاغ (تاکستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۳ نفر (۵۱خانوار) بوده است.
ایلوار پنج دانگه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کردکوی در استان گلستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سدن رستاق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۲ نفر (۱۱۹خانوار) بوده است.
تاکند، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۰ نفر (۱۱۵خانوار) بوده است. زبان مردم روستا مانند دیگر روستاهای منطقه قاقازان ترکی آذربایجانی و مردم روستا شیعه مذهب هستند.
ینگجه قاقازان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
روستای مایان، روستایی از توابع بخش مرکزی (قاقازان غربی)شهرستان تاکستان در استان قزوین قرار دارد. دین مردم این روستا مسلمان بوده و مذهب این روستا شیعه است مکان تفریحی مذهبی : امام زاده یوسف یکی از مکان های زیارتی روستا است. غار چشمه وحشی(کَریز)از مکان های تفریحی و سرسبز روستا است. محصولات عمده روستا گندم ، جو ، نخود، عدس ، لوبیا و... است و در کنار آن مردم روستا به دام داری مشغول هستند. باغ های انگور و بادام و گردو،زردآلو ،باغ های میوه نیز در روستا وجود دارد در استان قزوین ایران است.پیشنهاد می شود به این منطقه سفر کنید. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران ۱۴۰۰، جمعیت آن ۱۳۰ نفر(۳۲خانوار) بوده است.
قلات (تاکستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. توضیحات. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷۶ نفر (۱۵۳خانوار) بوده است. این روستا در ۶۰ کیلومتری مرکز استان قزوین و در محور مواصلاتی آزادراه قزوین-رشت و آزادراه قزوین-زنجان قرار دارد. شغل مردم این روستا دامداری و کشاورزی می باشد. محصولات کشاورزی آن شامل گندم، جو، عدس و… است همچنین این روستا دارای باغهای انگور زیبایی می باشد اب و هوای این روستا در زمستان سرد و در تابستان خنک است. منابع. https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1877042810013467ttp://www.iust.ac.ir/page/9671/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%A8%D8%B1%D8%AA%D8%B1
شناسوند، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۲ نفر (۲۷خانوار) بوده است.
سولیدره دربهان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۶ نفر (۲۰خانوار) بوده است.
سراس، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۰ نفر (۷۰خانوار) بوده است.
درمان چای، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
دربهان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۱۳ نفر (۱۳۰خانوار) بوده است.