Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اطقی که سابقاً اکثراً ارتدوکس بودند اکنون تقریباً نسبت به دین بی سواد هستند. تقریباً فاقد جوانب روشنفکری و فلسفی آیین خود اند و تقریباً هیچ چیز از دیگر باورها نمی دانند. در روسیه بنا بر تحقیق وزارت خارجه آمریکا در ۲۰۰۷ حدود ۱۰۰ میلیون نفر خود را ارتدوکس شرقی می دانند. بنا بر نظرسنجی مرکز تحقیقی روسیه ۶۳٪ خود را ارتدوکس ۶٪ مسلمان کمتر از ۱٪ بودایی، کاتولیک، پروتستان یا یهودی دانستند. ۱۲٪ گفتند به خدا باور دارند ولی دین خاصی ندارند و ۱۶٪ گفتند که بی ایمانند. در تحقیق ۲۰۰۵ در لیتوانی ۷۹ درصد خود را متعلق به کلیسای کاتولیک رم می دانند. ازجمله ۹۶٫۱ اوکراینی ها مسیحی هستند. ۸۸٫۴ لهستانیها پیرو کلیسای کاتولیک رومی اند.
الکساندر ایوانوویچ هرتسن : الکساندر ایوانُویج گِرتسِن، زاده ۶ آوریل (به گاه شماری یولیانی ۲۵ مارس) ۱۸۱۲ - درگذشته ۲۱ ژانویه (به گاه شماری یولیانی ۹ ژانویه) ۱۸۷۰) نویسنده ای انقلابی و متفکری برجسته در قرن نوزده بود. او به عنوان مبارزی اجتماعی که استعدادِ غریبش ملغمه ای از مخیلهٔ آتشین، توانایی مشاهدهٔ دقیق، شور اخلاقی و سرزندگی فکری به اضافهٔ قریحهٔ نویسندگی بود، همسنگی نداشت. او نویسنده و متفکری غرب گرا بود و به عنوان «پدر سوسیالیسم روسی» و به عنوان یکی از پدران پوپولسم کشاورزی شناخته می شود. آرمان هرتسن، آزادی فردی بود و همهٔ زندگی اش را وقف شورش بر ضدِ همهٔ اشکال ستم – اجتماعی، سیاسی، عمومی و خصوصی – کرد. او معتقد بود آزادی افراد در زمان و مکان معین، یک ارزش مطلق است؛ وجود حداقل فضای آزادی عمل برای همهٔ مردمان ضرورت اخلاقی است و نباید زیرپا گذاشته شود، حتی به نامِ مفاهیم انتزاعی و اصول کلی، مثل رستگاری ابدی، یا تاریخ، یا بشریت، یا پیشرفت و مخصوصاً دولت و کلیسا. هرتسن معتقد بود که این ها نام های کلی هستند که برای ارتکاب جور و ستم به آن ها استناد می کنند، یا افسون هایی که برای خفه کردن احساس و وجدان بشری ساخت
ه و پرداخته شده اند. هرتسن، از استقلال و تنوع و بازی آزادانهٔ طبایع فردی لذت می برد. دلش می خواست خصائل شخصی تا سر حد امکان پرورش یابند، خودجوشی و استقامت و تمایز و غرور و شور و صداقت و رنگ و روش افراد آزاد را ارج می نهاد؛ و از خشونت بی دلیل و تسلیم بی جهت تنفر داشت و آرزومند عدالت اجتماعی و کفایت اقتصادی و ثبات سیاسی بود. با این همه، معتقد بود که این ها فرع دفاع از حیثیت انسانی و ارزش های تمدن و حمایت از افراد در برابر ظلم و تجاوز است. هرتسن معتقد بود که هر جامعه ای که به هر دلیلی، نتواند جلو این گونه تجاسر به آزادی را بگیرد، و در را برای اهانت، به ویژه اهانت به آزادی های فردی، باز بگذارد محکوم است. هرتسن چنین جامعهٔ ضعیفی را با همان خشمی محکوم می کند که کارامازوف هنگام رد کردن وعدهٔ سعادت ابدی به بهای شکنجهٔ یک کودک بیگناه از خود نشان می دهد. اندیشه های این متفکر قرنِ نوزده، نه در لحن و نه در مضمون هیچ تجانسی با نویسندگان و متفکرانِ متدین دوران خودش نداشت و درک آن به زمان های بسیار فراتری از دورانِ او رسیده است.
لینچ کردن عمل کشتن مردم به دست انبوه افراد خودسر به طور فراقانونی است که از اواخر قرن ۱۸ تا دهه ۱۹۶۰ در ایالات متحده آمریکا رخ می داد. عمده موارد زجرکش کردن عمدتاً در غرب و جنوب آمریکا رخ می داد. زجرکشی ۳٬۴۴۶ سیاه و ۱٬۲۹۷ سفید بین ۱۸۸۲ تا ۱۹۶۸ ثبت شده است. در ابتدای قرن بیستم در آمریکا، لینچ کردن یک سرگرمی برای عکاسان بود. مردم کارت پستال هایی از لینچ افرادی را که شاهدش بودند برای هم می فرستاند. این عمل چنان باب بود که در سال ۲۰۰۰ نویسنده ای در تایم نوشت که «حتی نازی ها سوغاتی های آشویتس را نمی فروختند، ولی صحنه های لینچ به بخشی پررونق از صنعت کارت پستال تبدیل شد. در ۱۹۰۸، این تجارت چنان بزرگ و ارسال کارت های قربانیان زجرکشی چنان زننده شده بود که رئیس کل پست آمریکا این کارت ها را ممنوع کرد».
یونیفرم های نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به لباس هایی گفته می شود که توسط نیروی هوایی آن کشور مورد استفاده قرار می گیرد. برای این لباس ها که توسط نیروی هوایی ایالات متحده و گارد هوایی ملی مورد استفاده است، دستورالعمل های خاصی برای استانداردسازی وجود دارد که استفاده کنندگان آن را از یکدیگر متمایز کند. این یونیفورم را پرسنل نیروی هوایی، سربازان داوطلب خدمت در نیروی هوایی، افسران آموزش دانشکده نیروی هوایی و دانشجویان و اساتید آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده بر تن می کنند. همچنین مقرراتی نیز برای استفاده این لباس از جانب بازنشستگان نیروی هوایی و همچنین نیروهای ذخیره آن نیرو، وجود دارد. بر تن کردن برخی نمونه های اصلاح شده این لباس، برای خدمات عمومی غیرنظامی و گشت های هوایی غیرنظامی مجاز شمرده می شود. مقررات مشابهی نیز برای دانش آموزان دوره دبیرستان نیروی هوایی و همچنین افسران آموزش نیروهای ذخیره وضع شده است. لباس خدمت. هنگامی که در سال ۱۹۴۷ میلادی شاخه ای از نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، به عنوان یک نیروی مستقل آغاز به کار نمود، کارکنان آن نیرو لباسی یکدست اختیار کردند. اولین لباس رسمی نیروی هوایی در سال۱۹۴۹
میلادی معرفی شد. در اوایل ۱۹۶۰ لباس و کلاه آبی رنگ به نسخه جدیدتری که به نام رنگ ۱۵۴۹ شناخته شد، تغییر یافت.
جسی واشینگتن یک کارگر مزرعهٔ هفده سالهٔ آفریقایی-آمریکایی بود که در ۱۵ مه ۱۹۱۶، در شهر وِیکو، تگزاس، لینچ شد؛ واقعه ای که بعدها به یکی از شناخته شده ترین نمونه های لینچ در تاریخ آمریکا تبدیل شد. برخی افراد مدعی شده اند که واشینگتن ممکن است نیاکانی بومی-آمریکایی نیز داشته بوده باشد، اما این موضوع در اسناد تاریخی به طور گسترده ثبت نشده است. واشینگتن به اتهام تجاوز و قتل "لوسی فرایر"، همسر کارفرمایش در منطقهٔ روستایی رابینسون در تگزاس، محکوم شد. پس از اعلام حکم، تماشاگران او را با زنجیر از گردن کشان کشان از دادگاه شهرستان بیرون آوردند. او را در خیابان ها گرداندند، در حالی که مورد ضرب و جرح و چاقو قرار می گرفت. سپس او را به زمین میخ کوب کرده و اخته کردند. در نهایت، جلوی تالار شهر وِیکو او را لینچ کردند. بیش از ۱۰٬۰۰۰ تماشاگر، از جمله مقامات شهری و نیروهای پلیس، برای تماشای این صحنه جمع شدند. فضای میان جمعیت، حال وهوایی جشن گونه داشت و بسیاری از کودکان در ساعت ناهار در این «تماشاخانهٔ مرگ» حضور داشتند. اعضای جمعیت انگشتان دست او را بریدند و پس از آغشته کردنش با نفت زغال سنگ، او را بالای آتش آویزان کردند. در طول حد
ود دو ساعت، جسدش بارها در آتش بالا و پایین برده شد. پس از خاموش شدن آتش، جنازهٔ سوختهٔ او را در سراسر شهر کشان کشان بردند. یک عکاس حرفه ای، لحظه به لحظهٔ این رویداد را ثبت کرد و تصاویری کمیاب از فرایند یک لینچ واقعی را به دست داد. این عکس ها چاپ شدند و به صورت کارت پستال در وِیکو به فروش رسیدند. اگرچه بسیاری از ساکنان وِیکو از این لینچ حمایت کردند، روزنامه های سراسر ایالات متحده آن را محکوم کردند. «انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان» (NAACP)، "الیزابت فریمن" را برای تحقیق دربارهٔ این رخداد استخدام کرد؛ او با وجود امتناع بسیاری از ساکنان شهر از صحبت کردن، بررسی دقیقی در وِیکو انجام داد. فریمن نتیجه گرفت که بیشتر ساکنان محلی از لینچ کردن واشینگتن حمایت می کردند. او همچنین نتیجه گرفت که واشینگتن واقعاً لوسی فرایر را کشته بود. پس از دریافت گزارش فریمن، «دابلیو. ئی.بی. دیو بویس» — از بنیان گذاران NAACP و سردبیر مجلهٔ "The Crisis" — گزارشی جامع از این رویداد منتشر کرد که شامل عکس هایی از جسد سوختهٔ واشینگتن نیز بود. NAACP مرگ او را در کارزار ضد لینچ خود برجسته ساخت. تاریخ نگاران معتقدند که مرگ واشینگتن دیدگاه عمومی دربا
رهٔ لینچ را تغییر داد. پوشش منفی گسترده در رسانه ها موجب کاهش حمایت عمومی از این اقدام شد. در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، برخی از ساکنان وِیکو خواهان ساخت یادواره ای برای این رخداد شدند، اما این ایده نتوانست حمایت گسترده ای در شهر کسب کند. در صدمین سالگرد این واقعه در مه ۲۰۱۶، شهردار وِیکو مراسمی رسمی برگزار کرد تا از خانوادهٔ واشینگتن و جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی عذرخواهی کند. امروزه، یک نشان تاریخی برای گرامیداشت این لینچ در محل نصب شده است. پیش زمینه. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، هزاران مورد لینچ — عمدتاً در جنوب ایالات متحده — رخ داد. بین سال های ۱۸۹۰ تا ۱۹۲۰، حدود ۳٬۰۰۰ سیاه پوست آمریکایی که متهم به ارتکاب جرم بودند، به دست گروه های خشمگین کشته شدند. این اعدام ها خارج از سیستم قضایی صورت می گرفت: مظنونان از زندان یا دادگاه ربوده می شدند، یا پیش از دستگیری به قتل می رسیدند. طرفداران لینچ، این عمل را راهی برای اعمال سلطه بر سیاه پوستان می دانستند؛ کسانی که به آن ها ذات مجرمانه نسبت می دادند. همچنین، لینچ کردن در فرهنگی با جمعیت و ساختار قدرت در حال تغییر، نوعی حس همبستگی میان سفیدپوستان ایجاد می کرد. با آ
نکه این اقدام در بخش زیادی از جامعهٔ جنوب تحمل می شد، مخالفانی نیز داشت؛ از جمله برخی رهبران مذهبی و انجمن نوپای «پیشرفت رنگین پوستان» (NAACP). در ۱۹۱۶، وِیکو، شهری پررونق با جمعیتی بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر بود. پس از آنکه در قرن نوزدهم شهرتی در ارتباط با جرم و جنایت پیدا کرد، رهبران شهری تلاش کردند این تصویر را تغییر دهند؛ آن ها هیئت هایی را به سراسر کشور فرستادند تا وِیکو را به عنوان شهری آرمانی تبلیغ کنند. تا دههٔ ۱۹۱۰، اقتصاد وِیکو به ثبات رسیده بود و شهر، شهرتی مذهبی و اخلاق مدار یافته بود. در این دوران، طبقهٔ متوسطی از سیاه پوستان در شهر شکل گرفته بود و دو کالج برای سیاه پوستان نیز تأسیس شده بود. در میانهٔ دههٔ ۱۹۱۰، حدود ۲۰ درصد جمعیت وِیکو را سیاه پوستان تشکیل می دادند. "پاتریشیا برنشتاین"، روزنامه نگار، در پژوهش خود در ۲۰۰۶ دربارهٔ لینچ، شهر وِیکو را در آن زمان دارای «پوششی نازک از صلح و وقار» توصیف می کند. با این حال، تنش نژادی در شهر وجود داشت: روزنامه های محلی اغلب بر جرایمی که توسط سیاه پوستان انجام می شد تأکید می کردند، و در ۱۹۰۵، مردی سیاه پوست به نام "سنک میجرز" در نزدیکی مرکز شهر وِیکو از یک پل به د
ار آویخته شد. شمار کمی از فعالان ضد لینچ در منطقه زندگی می کردند، از جمله رئیس دانشگاه بیلر در وِیکو. در ۱۹۱۶، چند عامل باعث افزایش نژادپرستی در وِیکو شد؛ از جمله نمایش فیلم "تولد یک ملت" که کو کلاکس کلن را ستایش می کرد و فروش عکس های مرد سیاه پوستی که به تازگی در شهر تمپل، تگزاس لینچ شده بود. قتل و دستگیری. در ۸ مه ۱۹۱۶، "لوسی فرایر" در حالی که تنها در خانه اش در رابینسون، تگزاس بود، به قتل رسید. او را در حالی یافتند که با ضربات جسمی سخت کشته شده و در آستانهٔ انبار بذر مزرعه اش افتاده بود. صحنه ای هولناک بود که نشانه هایی از تعرض جنسی نیز در آن مشاهده می شد. مقامات تشخیص دادند که از یک جسم سخت به عنوان سلاح قتل استفاده شده است. لوسی و شوهرش "جورج"، مهاجرانی اهل انگلستان بودند که در جامعهٔ روستایی محل سکونتشان به دلیل فعالیت های مزرعه داری، احترام زیادی کسب کرده بودند. خبر قتل به سرعت به "سَمویل فلمینگ"، کلانتر شهرستان مک لِنَن رسید و او بلافاصله به همراه گروهی از نیروهای انتظامی، مردان محلی و یک پزشک، تحقیقات را آغاز کرد. پزشک تشخیص داد که "فرایر" بر اثر ضربهٔ شدید به سر کشته شده است. مردان محلی به "جسی واشی
نگتن"، جوانی سیاه پوست هفده ساله که به مدت پنج ماه در مزرعهٔ خانوادهٔ "فرایر" کار کرده بود، مظنون شدند. یکی از مردان گفته بود که لحظاتی پیش از کشف جسد لوسی، واشینگتن را در نزدیکی خانهٔ فرایر دیده است. آن شب، معاونان کلانتر به خانهٔ واشینگتن رفتند و او را در حالی که شلوار کارش آغشته به خون بود، در جلوی خانه یافتند. جسی گفت لکه های خون به دلیل خون دماغ شدن اوست. "جسی"، برادرش "ویلیام" و والدینشان برای بازجویی به وِیکو منتقل شدند؛ گرچه پدر، مادر و برادرش پس از مدتی کوتاه آزاد شدند، اما جسی برای بازجویی بیشتر بدون حضور وکیل یا خانواده اش نگه داشته شد. بازجویان در وِیکو گزارش دادند که جسی هرگونه دخالت در مرگ فرایر را انکار کرده، اما در مورد اقداماتش جزئیاتی متناقض ارائه داده است. پس از دستگیری واشینگتن، شایعاتی در شهر پخش شد مبنی بر اینکه چند روز پیش از قتل، او با مردی درگیر شده بود. در تاریخ ۹ مه، کلانتر فلمینگ، جسی واشینگتن را به شهرستان مجاور، هیل منتقل کرد تا از اقدامات خودسرانهٔ مردمی جلوگیری کند. کلانتر "فرد لانگ" در هیل، به همراه فلمینگ، جسی را بازجویی کرد. در نهایت، واشینگتن اعتراف کرد که پس از مشاجره ای د
ربارهٔ قاطرهای فرایر، او را کشته و مکان و نوع سلاح قتل را شرح داد. سپس لانگ، واشینگتن را به دالاس منتقل کرد و فلمینگ به رابینسون بازگشت. فلمینگ اعلام کرد که در همان مکانی که جسی گفته بود، پتکی خونی یافته است. در دالاس، واشینگتن اظهاراتی دربارهٔ تجاوز و قتل فرایر را دیکته کرد و امضا نمود؛ این اعتراف فردای آن روز در روزنامه های وِیکو منتشر شد. روزنامه ها قتل را به شکلی هیجان زده و اغراق آمیز گزارش کردند، از جمله مقاومت فرایر در برابر حملهٔ واشینگتن؛ اما پزشکی که جسد او را معاینه کرده بود، نتیجه گرفت که لوسی پیش از هرگونه تعرضی کشته شده است. آن شب، گروهی از مردم خشمگین در وِیکو گرد آمدند تا زندان محل را برای یافتن واشینگتن جست وجو کنند، اما چون او را نیافتند، متفرق شدند. یکی از روزنامه های محلی از تلاش آن ها تمجید کرد. در همان شب، مراسم تدفین و خاکسپاری کوچکی برای لوسی فرایر برگزار شد. در ۱۱ مه، هیئت منصفه ای در شهرستان مک لِنَن تشکیل شد و به سرعت کیفرخواستی علیه واشینگتن صادر کرد؛ دادگاه برای ۱۵ مه برنامه ریزی شد. روز ۱۲ مه، روزنامهٔ "تایمز-هرالدِ" وِیکو در مطلبی از مردم خواست تا اجازه دهند قانون دربارهٔ سرنوشت
واشینگتن تصمیم بگیرد. کلانتر فلمینگ در ۱۳ مه به رابینسون سفر کرد تا از مردم بخواهد آرامش خود را حفظ کنند؛ سخنرانی او با استقبال روبه رو شد. برای دفاع از واشینگتن، چند وکیل کم تجربه منصوب شدند. این وکلا دفاعیه ای آماده نکردند و گزارش دادند که واشینگتن در روزهای پیش از دادگاه آرام به نظر می رسیده است. محاکمه و لینچ. صبح روز ۱۵ مه، دادگاه وِیکو به سرعت از جمعیت پر شد؛ ازدحام به قدری بود که تقریباً مانع ورود برخی اعضای هیئت منصفه شد. پیاده روهای اطراف ساختمان دادگاه هم پر از ناظران بود؛ بیش از دو هزار تماشاگر در محل حضور داشتند. حاضران تقریباً همگی سفیدپوست بودند، اما تعدادی از اعضای جامعهٔ سیاه پوست وِیکو نیز آرام در آنجا حاضر بودند. وقتی جسی واشینگتن را به داخل دادگاه آوردند، یکی از تماشاگران سلاحی به سمت او نشانه رفت اما بلافاصله توسط دیگران خلع سلاح شد. با آغاز محاکمه، قاضی "ریچارد اربی مونرو" تلاش کرد نظم جلسه را حفظ کند و از حاضران خواست سکوت کنند. انتخاب هیئت منصفه به سرعت انجام شد؛ وکلای مدافع هیچ یک از انتخاب های دادستان را به چالش نکشیدند. قاضی مونرو از واشینگتن خواست تا به اتهامش پاسخ دهد و مجازات های
احتمالی را برایش توضیح داد. واشینگتن با صدایی نامفهوم، احتمالاً گفت «بله» که دادگاه آن را به عنوان اعتراف به گناه تلقی کرد. دادستان اتهامات را تشریح کرد و دادگاه شهادت افسران پلیس و پزشکی که جسد لوسی فرایر را معاینه کرده بود، شنید. پزشک دربارهٔ نحوهٔ مرگ فرایر صحبت کرد اما هیچ اشاره ای به تجاوز نکرد. دادستان پرونده اش را بست و وکیل واشینگتن از او پرسید: «آیا مرتکب این جرم شده است؟» واشینگتن پاسخ داد: «همینیه که کردم» و آرام عذرخواهی کرد. دادستانِ اصلی خطاب به دادگاه اعلام کرد که محاکمه عادلانه برگزار شده، و این سخن باعث تشویق حاضران شد. هیئت منصفه برای رای گیری فرستاده شد. تنها چهار دقیقه بعد، رئیس هیئت منصفه حکم را اعلام کرد: گناهکار، با مجازات مرگ. کل محاکمه حدود یک ساعت به طول انجامید. افسران دادگاه قصد داشتند واشینگتن را از سالن خارج کنند، اما با یورش تماشاگران مواجه شدند. او را از دادگاه بیرون کشیدند و با خود بردند. واشینگتن ابتدا مقاومت کرد و حتی یکی از افراد را گاز گرفت، اما به سرعت مورد ضرب وشتم شدید قرار گرفت. زنجیری به گردنش انداختند و او را به سمت ساختمان شهرداری کشیدند؛ در راه، لباس هایش را درآور
دند، با چاقو و اجسام سخت به او ضربه زدند. وقتی به میدان رسیدند، کنار درختی روبه روی ساختمان، تلی از هیزم آماده کرده بودند. واشینگتن، نیمه هوشیار و غرق در خون، با نفت آغشته و از درخت آویزان شد و بعد به زمین کشیده شد. جمعیت، انگشتان، انگشتان پا و آلت تناسلی او را بریدند. سپس آتش برافروخته شد و او را بارها به داخل شعله ها بردند و بالا کشیدند، تا زمانی که زنده زنده در آتش سوخت. دانشمند آلمانی، "مانفرد برگ"، معتقد است که آزاردهندگان می خواستند با زنده نگه داشتن او، رنجش را بیشتر کنند. واشینگتن تلاش کرد از زنجیر بالا برود، اما بدون انگشتانش، توانش را نداشت. پس از دو ساعت، آتش خاموش شد و برخی حاضران تکه هایی از زنجیر و استخوان هایش را به عنوان یادگاری برداشتند. یکی از تماشاگران بخشی از آلت تناسلی او را برای خود نگه داشت؛ گروهی از کودکان دندان های او را بیرون کشیدند تا بفروشند. در پایان، بدنش چنان سوخته بود که دست و پاهایش از بین رفته، بدنش ذغال مانند و جمجمه اش نمایان شده بود. جسدش از درخت پایین آورده شد و در شهر، پشت اسب کشیده شد. بعد به رابینسون منتقل و در آنجا برای مدتی به نمایش گذاشته شد، تا سرانجام یک مأمور انت
ظامی جسد را گرفت و به خاک سپرد. تماشای این صحنه دلخراش، جمعیتی بین ۱۰ تا ۱۵ هزار نفر را جذب کرده بود؛ از جمله شهردار "جان دالینز" و رئیس پلیس، "گای مک نامارا"، با اینکه لینچ کردن در تگزاس غیرقانونی بود. کلانتر فلمینگ به نیروهایش دستور داده بود که مانع این اقدام نشوند، و هیچ کس بعد از ماجرا بازداشت نشد. "برنستاین" گمان می برد "فلمینگ" قصد داشته با این رویکرد چهره ای قاطع از خود نشان دهد تا برای انتخابات پیش رو رأی بیاورد. شاید شهردار هم با انگیزهٔ سیاسی جمعیت را تحریک کرده باشد. ساکنان با تماس های تلفنی، دوستان شان را از ماجرا باخبر کردند و همین موجب شد جمعیت بیشتری نسبت به زمان های پیش از وجود تلفن، گرد هم آیند. رسانه های محلی گزارش دادند که هنگام سوختن واشینگتن، فریاد شادی شنیده می شد، اگرچه اشاره کردند که برخی هم نارضایتی خود را ابراز کرده بودند. روزنامهٔ "وِیکو نیمه هفتگی" ادعا کرد چند نفر از سیاه پوستان وِیکو هم در صحنه حاضر بودند، ادعایی که مورخ دانشگاه ویرجینیا، "گریس هِیل"، آن را مشکوک می داند. بیشتر جمعیت، که احتمالاً هیچ نسبتی با خانوادهٔ فرایر نداشتند، از خود وِیکو آمده بودند. برخی نیز از روستاهای ا
طراف برای دیدن ماجرا به شهر آمده بودند. چون این اتفاق در میانهٔ روز رخ داد، بچه های مدرسه هم برای تماشا آمدند و برخی از آن ها از درخت ها بالا رفتند تا دید بهتری داشته باشند. بسیاری از والدین، حضور فرزندان شان را در این صحنه تأیید و حتی تحسین می کردند. بعضی از تگزاسی ها، شرکت در مراسم لینچ را نوعی مراسم بلوغ برای پسران جوان می دانستند. پیامدها. "فرد گیلدرسلیو" ، عکاس حرفه ای اهل وِیکو، اندکی پیش از آغاز لینچ کردن به ساختمان شهرداری رسید، احتمالاً به درخواست شهردار، و از این رویداد عکس گرفت. عکس های او نمایی کم نظیر از یک لینچ در حال وقوع ارائه می دهند، چرا که عکس های معمول لینچ معمولاً تنها پیکر بی جان قربانیان را نشان می دهند. عکس های "گیلدرسلیو" نمایی از جمعیت را از بالای یک ساختمان و تصاویری نزدیک از بدن واشینگتن نشان می دهند؛ برخی از این عکس ها احتمالاً توسط دستیار او گرفته شده اند. گیلدرسلیو کارت پستال هایی ساخت که در آن ها نوجوانانی، حتی کودکانی دوازده ساله، گرد بدن واشینگتن جمع شده اند. افرادی که در عکس ها دیده می شوند، تلاشی برای پنهان کردن هویت خود نکرده اند. "مانفرد برگ" بر این باور است که این بی پرو
ایی در برابر دوربین نشان می دهد که آنان می دانستند کسی بابت قتل واشینگتن تحت پیگرد قرار نخواهد گرفت. گرچه برخی از ساکنان وِیکو این کارت ها را برای بستگان خود در شهرهای دیگر فرستادند، چند تن از چهره های سرشناس محلی، گیلدرسلیو را متقاعد کردند که از فروش آن ها دست بکشد، زیرا نگران بودند این تصاویر به وجههٔ شهر آسیب بزند. در روزهای پس از لینچ، روزنامه ها با شدتی کم سابقه این رویداد را محکوم کردند. در عرض یک هفته، خبر این واقعه حتی تا لندن نیز منتشر شد. در سرمقالهٔ نیویورک تایمز آمده بود: «در هیچ سرزمینی که حتی تظاهر به تمدن کند، ممکن نیست مردی را در خیابان های یک شهر بزرگ با سوزاندن بکشند، آن هم در میان شادی وحشیانهٔ ساکنانش». "جیمز ولدون جانسون" در نشریهٔ "عصر نیویورک" اعضای این جمعیت را «پست تر از هر مردمی که اکنون روی زمین زندگی می کنند» توصیف کرد. اگرچه بسیاری از روزنامه های جنوبی تا پیش از آن، از لینچ کردن به عنوان راهی برای دفاع از تمدن حمایت کرده بودند، پس از مرگ واشینگتن دیگر چنین موضعی نگرفتند. روزنامه "مونتگومری ادوِرتایزر" نوشت: «هیچ وحشی ای هرگز چنین بیرحمانه رفتار نکرد… که آن مردانی که در این ماجرای
وحشتناک و باورنکردنی شرکت کردند». در تگزاس، "هیوستون کرونیکل" و "آستین آمریکن" جمعیت خشمگین را نکوهش کردند، ولی وِیکو را ستودند. "دالاس مورنینگ نیوز" خبر را گزارش کرد اما سرمقاله ای در این باره منتشر نکرد. در وِیکو، "تایمز-هرالد" از نوشتن سرمقاله در این باره خودداری کرد. "وِیکو مورنینگ نیوز" تنها اشاره ای کوتاه به نارضایتی از این رویداد داشت و تمرکز خود را بر انتقاد از روزنامه هایی گذاشت که به باورشان ناعادلانه به وِیکو حمله کرده بودند. آن ها مقالات سرزنش آمیز پس از لینچ را «ژست های ریاکارانهٔ تقدس» نامیدند. نویسنده ای در "وِیکو سمی ویکلی تریبیون" از لینچ دفاع کرد و نوشت که واشینگتن سزاوار مرگ بود و سیاه پوستان باید این اتفاق را به عنوان هشداری علیه ارتکاب جرم ببینند. این روزنامه بعدها مقاله ای از "هیوستون پست" را در نکوهش لینچ منتشر کرد و آن را حمله ای به شهر قلمداد کرد. برخی از ساکنان لینچ را محکوم کردند، از جمله واعظان و مسئولان دانشگاه بیلر. قاضی ای که بر دادگاه واشینگتن ریاست داشت بعدها گفت اعضای جمعیتِ لینچ کننده «آدم کش» بودند؛ رئیس هیئت منصفه به انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) گفت که با این اقدا
م مخالف بوده است. بعضی از شاهدانِ رویداد، بعدها دچار کابوس ها و آسیب های روانی ماندگار شدند. شماری از شهروندان به فکر اعتراض افتادند اما از ترس واکنش یا متهم شدن به دورویی، از این کار صرف نظر کردند. پس از لینچ، مسئولان شهر مدعی شدند که این کار را تنها گروهی «اخلال گر» انجام داده اند. اگرچه این ادعا با شواهد تصویری نقض می شود، شماری از تاریخ نگاران وِیکو این روایت را تکرار کرده اند. هیچ پیامد منفی ای دامن گیر شهردار "جان دالینز" یا رئیس پلیس، "گای مک نامارا"، نشد؛ با وجود این که هیچ تلاشی برای جلوگیری از جمعیت نکردند، همچنان در وِیکو محترم باقی ماندند. چنان که در این گونه حملات رایج بود، هیچ کس بابت لینچ واشینگتن تحت تعقیب قضایی قرار نگرفت. اگرچه رهبران جامعهٔ سیاه پوست وِیکو به صورت عمومی به خانوادهٔ فرایر تسلیت گفتند، از لینچ کردن واشینگتن تنها در محافل خصوصی ابراز نارضایتی کردند. یک استثنا نشریهٔ "پل کویین ویکلی" متعلق به کالج سیاه پوستان پل کویین در تگزاس بود. این نشریه چندین مقاله در نکوهش جمعیت خشمگین و رهبران شهر منتشر کرد. در یکی از این مقاله ها نویسنده اعلام کرد که جسی واشینگتن بی گناه و جرج فرایر گنا
ه کار است. "اِی. تی. اسمیت"، سردبیر نشریه، بعدها به جرم افترا محکوم شد. زمانی که "جرج فرایر" کالج را بابت متهم کردن او به قتل همسرش تحت پیگرد قانونی قرار داد، برخی از ساکنان رابینسون همین خشمگین شدن او را نشانه ای از گناه کار بودنش دانستند. برنشتاین معتقد است که احتمال دست داشتن جرج فرایر در قتل همسرش بسیار اندک است، ولی اشاره می کند که «سایه ای از احتمال» گناه کاری او همچنان باقی است. در یازدهم مه ۱۹۵۳، یک ، مرکز شهر وِیکو را درنوردید و ۱۱۴ نفر را کشت و ۵۹۳ تن دیگر را زخمی کرد. برخی از اعضای جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی محلی، این گردباد را انتقام الهی بابت لینچ کردن جسی واشینگتن در بیش از سی سال پیش دانستند. تحقیقات و کارزار انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان. سازمان NAACP (انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان)، "الیزابت فریمن"، فعال حقوق زنان اهل نیویورک را برای تحقیق دربارهٔ این لینچ به کار گرفت. او در اواخر ۱۹۱۵ یا اوایل ۱۹۱۶ برای کمک به سازماندهی جنبش حق رأی زنان به تگزاس سفر کرده بود و در اوایل ماه مه برای یک گردهمایی ایالتی در دالاس حضور داشت. فریمن کمی پس از وقوع این حادثه، مأموریتش را در وِیکو آغاز کرد؛ او خود را به
عنوان خبرنگار جا زد و تلاش کرد از مردم دربارهٔ ماجرا پرس وجو کند. اما دریافت که اغلب ساکنان تمایلی به گفت وگو در این باره ندارند. او با مقام های شهری مصاحبه کرد و عکس هایی از لینچ را از "گیلدرسلیو" به دست آورد؛ با آن که "گیلدرسلیو" در ابتدا مایل به تحویل عکس ها نبود. گرچه فریمن نگران امنیت خود بود، اما از چالش این مأموریت لذت می برد. در گفت وگو با رهبران شهر، فریمن آن ها را قانع کرد که پس از بازگشت به شمال، قصد دارد از وِیکو در برابر انتقادها دفاع کند. اما خبرنگاران محلی به زودی به او مشکوک شدند و به مردم هشدار دادند که با غریبه ها صحبت نکنند. در مقابل، جامعهٔ سیاه پوستان وِیکو از او به گرمی استقبال کرد. فریمن با کلانتر فلمینگ و قاضی پرونده گفت وگو کرد؛ هر دو گفتند که تقصیری در این ماجرا ندارند. یک معلم مدرسه که واشینگتن را می شناخت به فریمن گفت که او بی سواد بوده و همهٔ تلاش ها برای آموزش خواندن به او بی نتیجه مانده است. فریمن نتیجه گرفت که ساکنان محلی به طور کلی از لینچ واشینگتن پس از محکومیتش حمایت می کردند، هرچند بسیاری از آن ها از مثله شدن او ناراحت بودند. او تشخیص داد که گروهی که واشینگتن را از دادگاه
بیرون کشیده بودند، متشکل بودند از یک آجرکار، یک صاحب میخانه، و چند کارگر شرکت یخ. انجمن، هویت این افراد را به صورت عمومی اعلام نکرد. فریمن نتیجه گرفت که واشینگتن فریر را کشته و احتمالاً از رفتار سلطه جویانهٔ او نسبت به خودش خشمگین بوده است. دابلیو. ئی. بی. دیو بویس از شنیدن این حملهٔ وحشیانه خشمگین شد و گفت: «هر سخنی از پیروزی مسیحیت یا گسترش فرهنگ انسانی، یاوه ای بیش نیست تا زمانی که لینچ وِیکو در ایالات متحده ممکن باشد.» پس از دریافت گزارش فریمن، او تصویری از پیکر سوختهٔ واشینگتن را روی جلد نشریهٔ "The Crisis"، نشریهٔ انجمن، منتشر کرد. این شمارهٔ ویژه به این رویداد اختصاص داشت. شمارهٔ مذکور تحت عنوان "وحشت وِیکو" به عنوان ضمیمهٔ هشت صفحه ای به نسخهٔ ژوئیه اضافه شد. دیو بویس این عبارت را به عنوان نامی برای لینچ واشینگتن رایج کرد؛ پیش از آن نیز روزنامه های "هیوستون کرونیکل" و "نیویورک تایمز" واژهٔ «وحشت» را برای توصیف این رویداد به کار برده بودند. در ۱۹۱۶، تیراژ "The Crisis" حدود ۳۰ هزار نسخه بود، یعنی سه برابر شمار اعضای انجمن. با این که "،" پیش تر نیز با لینچ مخالفت کرده بود، اما این نخستین بار بود که تصاوی
ری از چنین حمله ای را منتشر می کرد. هیئت مدیرهٔ انجمن در ابتدا برای چاپ این تصاویر دل نگران بود، اما دیو بویس بر چاپ آن ها پافشاری کرد و استدلال کرد که پوشش بی سانسور، مردم آمریکا را به حمایت از تغییر ترغیب خواهد کرد. در این شماره، روایت هایی از لینچ نیز درج شده بود که فریمن از ساکنان وِیکو جمع آوری کرده بود. مقالهٔ اصلی این شماره را دیو بویس نوشت؛ او گزارش فریمن را ویراست و تدوین کرد، اما در شمارهٔ منتشرشده از او نامی نبرد. مقالهٔ دیو بویس با فراخوانی برای حمایت از جنبش ضد لینچ پایان یافت. انجمن، این گزارش را برای صدها روزنامه و سیاستمدار ارسال کرد و این کارزار به محکومیت گستردهٔ این لینچ انجامید. بسیاری از ناظران سفیدپوست از دیدن عکس های کسانی که این رویداد را جشن گرفته بودند، وحشت زده شدند. در شماره های بعدی نشریه نیز تصاویر بیشتری از لینچ ها منتشر شد. مرگ واشینگتن همچنان در نشریه مورد بحث قرار می گرفت. "اسوالد گَریسون ویلارد" در یکی از شماره ها نوشت: «جنایت وِیکو چالشی است در برابر تمدن آمریکایی ما.» دیگر روزنامه های سیاه پوستان نیز پوشش گسترده ای از این رویداد داشتند، همچون مجلات لیبرال ماهانه ای چون "نی