Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرهنگی ایران در دمشق و به عنوان مترجم با صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران (شعبهٔ دمشق) به همکاری پرداخت. همچنین وی از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ در دانشکدهٔ زبان های خارجه و دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه دمشق زبان و ادبیات فارسی را تدریس کرده است. حمدان از سال ۲۰۱۲ در بغداد زندگی و فعالیت می کند. وی در تألیف برخی از مدخل های دانشنامه ادب فارسی: ادب فارسی در جهان عرب با حسن انوشه همکاری کرده است. کار وی به منظور داشتن ترجمه هایی از اشعار شاعران افسانه ای چون مولانا، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری و احمد شاملو به زبان عربی مورد توجه قرار دارد. پژوهش در زمینهٔ ایران شناسی (به فارسی) شخصیتهای ایرانی یاد شده در کتاب تاریخ دمشق (ابن عساکر)؛ منابع ایران شناسی در سوریه در صدسال اخیر؛ ایران در فرهنگستان زبان عربی (دمشق)؛ ایران در کتابخانه ملی سوریه؛ خانواده های ایرانی الاصل در سوریه. (این آثار توسط رایزنی فرهنگی ایران در دمشق منتشر شده اند) ترجمه ده ها کتاب از فارسی به عربی: ۱۶) ترجمه مقدمه و حواشی بر رسایل فلسفی ملا صدرا (۴ جلد)، لبنان ۲۴) پیراهن سه شنبه: ۱۲ داستان کوتاه ایرانی، کویت ترجمه های منتشر نشده: داستان های کوتاه صادق چوبک، داستان
های کوتاه بزرگ علوی، رمان پرنده من از فریبا وفی، رمان سپیده دم ایرانی نوشته امیر حسن چهلتن، رمان مدیر مدرسه از جلال آل احمد… ترجمه چند کتاب از عربی به فارسی: منابع. https://wikijoo.ir/index.php/غسان_حمدان http://niloofareabi.ir/Modules/News/NewsDetails.aspx?newsid=814 https://www.isna.ir/amp/khouzestan-65902/ https://www.mehrnews.com/amp/578900/
جام خیریه انگلستان ۲۰۰۱ ، ۷۹امین رقابت سالانه مابین قهرمانان لیگ برتر انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان است. این مسابقه در تاریخ ۱۲ آگوست ۲۰۰۱ مابین تیم های لیورپول و منچستر یونایتد در ورزشگاه ملنیوم کاردیف برگزار شده است. تیم لیورپول در این مسابقه توانست با نتیجه دو بر یک به پیروزی برسد.
ایچان قلعه یا قلعه ایچان در شهر خیوه، ازبکستان واقع گردیده است. شهر قدیمی دارای بیش از ۵۰ بناهای تاریخی و ۲۵۰ خانه های قدیمی از سده هجدهم یا نوزدهم است. یکی از این بناهای قدیمی مسجد جامع می باشد که در در قرن دهم ساخته شده است. جذاب ترین قسمت قلعه ایچان دیواره های آجری ان است. این بنا در سال ۱۹۹۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده و از آن محافظت می شود.
آرمان را بکش شخصیت اصلی این مستند، آرمان علیزاد می باشد که به کشورهای مختلف سفر کرده و هنرهای رزمی مختلف را نزد استادان آن رشته می آموزد. این برنامه در ۱۳۵ کشور جهان، روی آنتن رفته است. خلاصه. آرمان علیزاد، خیاطی ماهر و گزارشگر مد می باشد که ۲۰ سال است ورزش نکرده است. او در این برنامه به کشورهای مختلف سفر می کند و هنرهای رزمی مختلف را نزد استادان آن رشته می آموزد و در پایان نیز با استاد به مبارزه می پردازد.
اینیاتسیو آباته (زاده ۱۲ نوامبر ۱۹۸۶)، دفاع راست سابق و سرمربی فعلی میلان است و سابقه حضور تیم ملی ایتالیا را دارد . او پسر دروازه بان سابق ایتالیا، بنیامینو آباته است. افتخارات. بین المللی. مسابقات تولون: ۲۰۰۸
آرمان علیزاد (زاده ۱۲ ژوئن ۱۹۷۱ در تهران) خیاط، گزارشگر مد، مجری و شخصیت تلویزیونی اهل فنلاند است. او بیشتر به خاطر مستند آرمان وارد می شود که در بیش از ۱۰۰ کشور جهان به روی آنتن رفته است، مشهور شده است. زندگی. علیزاد در سال ۱۹۷۱ در تهران به دنیا آمد. بعد از انقلاب اسلامی ایران، او به همراه خانواده اش به فنلاند مهاجرت کردند و از آن موقع تاکنون، او در فنلاند زندگی می کند. آرمان علیزاد کار خود را با تلویزیون TV-career در زمینه مد و طراحی لباس شروع کرده است.
بّراک بن غریر، از خاندان آل حمید و شیخ قبیلهٔ بنی خالد با نام کامل براک بن غریر بن عثمان بن مسعود بن ربیعه آل حمید که در سال ۱۰۸۱ (قمری) توانست با همکاری قبیلهٔ بنی خالد نیروهای ارتش عثمانی در احساء و شرق عربستان را شکست داده و حکومت مستقلی را با نام امارت بنی خالد بر شرق شبه جزیره عربستان با مرکزیت شهر المبرز در احساء تأسیس کند. پس از برانداخته شدن حکومت آل جبر در احساء توسط راشد بن مغامس شیخ قبیلهٔ المنتفق، راشد توانست مدتی کوتاه به صورت مستقل بر سرزمین احساء حکومت کند اما سرانجام از نیروهای ارتش عثمانی شکست خورده و احساء به تصرف عثمانیان در می آید. این امر سبب می شود که شیوخ آل حمید که از دیرباز در فکر تسلط بر احساء بودند به همراهی قبیلهٔ بنی خالد که به سبب همخونی دیرینه رهبری آن را به عهده داشته اند با حملات مکرر خود به نیروهای ارتش عثمانی موجبات ناامنی در سراسر احساء را فراهم آورند. در طی این هجوم های گسترده سرانجام در سال ۱۰۸۰ (قمری) نیروهای عثمانی بر اثر شکست های سختی که از یکی از آن شیوخ به نام براک بن غریر آل حمید خوردند مجبور به عقب نشینی از احساء گشته و بدین ترتیب این سرزمین تحت تصرف شیوخ آل حمید و
قبیلهٔ بنی خالد در می آید. از نخستین کارهای براک بن غریر این بود که مرکز حکومت خود را به شهر المبرز در احساء منتقل کرد و به یاری ارتش خود که متشکل از افراد قبیلهٔ بزرگ بنی خالد و همپیمانان آنان بود تمامی قبائل و شیوخ منطقهٔ نفوذ خود را تحت سیطرهٔ خود درآورد و منطقهٔ نفوذ خود را تا سرزمین نجد گستراند. همچنین از دیگر کارهای او طبق عقیدهٔ مؤرخین بنای قلعه ای به نام کوت بود که برای ذخیره اسلحه و آذوقه برای ارتش خود در شمال سرزمین احساء و در سرزمین کویت کنونی بود که در عهد شیخ سعدون بن محمّد آل حمید هنگام اهدای این سرزمین به آل صباح، آنان با تصغیر نام کوت نام سرزمین خود را کویت نهادند.
عدد بیجان یک عدد بی بعد است که به افتخار دانشمند آمریکایی و استاد دانشگاه دوک آدریان بیجان نامگذاری شده است. دو عدد با این نام نامگذاری شده است. یکی در ترمودینامیک و دیگری در مکانیک سیالات. عدد بیجان در ترمودینامیک. عدد بیجان در ترمودینامیک از نسبتِ انتقال حرارت برگشت ناپذیری به برگشت ناپذیری کل حاصل می شود که در اثر انتقال گرما و اصطکاک سیال ایجاد می شود. در این رابطه: عدد بیجان در مکانیک سیالات وانتقال حرارت. در مکانیکِ سیالات و انتقال حرارت این عدد از اُفت فشار در طولِ کانال به طول formula_4 محاسبه می شود. در این رابطه: منابع. 1988 National Heat Transfer Conference 96: 711–716. Bibcode 1988nht...1..711B. http://www.mdpi.com/1099-4300/9/1/30/pdf
شیدا قره چه داغی (زادهٔ ) موسیقیدان و آهنگساز اهل ایران است که سال ها است در کانادا زندگی می کند. زندگی. شیدا قره چه داغی در سال ۱۳۲۰ در تهران زاده شد و موسیقی را با فراگیری پیانو نزد دینا باغداساریان آغاز کرد. بعدها برای تحصیل موسیقی راهی اتریش شد و تحصیلات خود را در رشته پیانو و آهنگسازی در آکادمی موسیقی وین به پایان برد. فعالیت های حرفه ای. شیدا قره چه داغی پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۴۹ به عنوان استاد پیانو در هنرستان عالی موسیقی به کار پرداخت. حسین علیزاده یکی از شاگردان وی در این هنرستان بود. او همچنین با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نیز همکاری نزدیک داشت و مرکز آموزش موسیقی کانون را بنیاد نهاد. شیدا قرچه داغی در این دوره یکی از فعال ترین آهنگسازان در زمینه موسیقی فیلم بود و برای حدود چهل کار، موسیقی متن نوشت. او کار در زمینه موسیقی فیلم را با فیلم کوتاه«آ"ن که خیال کرد، آن که خیال بافت" کار مرتضی ممیز آغاز کرد و بعد برای فیلم های داستانی " رگبار" (۱۳۵۱) و " کلاغ" (۱۳۵۶) از بهرام بیضائی، مجموعهٔ تلویزیونی "غارتگران" (۱۳۵۶) اثرِ محمد متوسلانی و فیلم "شطرنج باد" از محمدرضا اصلانی موسیقی نوشت. در
عنوان بندی مجموعه تلویزیونی دائی جان ناپلئون نیز نام وی با عنوان انتخاب موسیقی متن نوشته شده است. شیدا قره چه داغی همچنین پایه گذار بخش موسیقی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در ایران است که خود پنج سال نیز مدیریت آن را به عهده داشت. او برای نخستین بار در ایران، شیوهٔ ارف را برای آموزش موسیقی به کودکان در کلاس های کانون بکار برد. همچنین در دورهٔ فعالیت در کانون در کنار آموزش، برای چندین داستان کودک موسیقی ساخت که توسط کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به صورت صفحه منتشر شدند. شیدا قره چه داغی پس از انقلاب ۱۳۵۷ در سال ۱۳۵۸ به همراه همسرش که از نوازندگان ارکستر سمفونیک تهران بود ایران را برای همیشه به مقصد آلمان ترک کرد. او در گفتگویی دلیل ترک ایران را چنین بیان کرده است: «تا حکومت اسلامی بر سر کار آمد و اعلام کرد که موسیقی ممنوع است، دیدم دیگر جای ماندن نیست و در سال ۱۹۷۹ ایران را ترک کردم. ابتدا به آلمان رفتم و تا زمانی که در سال ۱۹۸۶ به مونترآل کانادا آمدم در شهر فرایبورگ زندگی می کردم». و در جای دیگر از همین گفتگو افزوده است: «وقتی صدای زن ممنوع است یا سازها را در شبکه های تلویزیونی نشان نمی دهند موس
یقی نمی تواند رشد کند. موسیقی حرام است و سیاست های رسمی دولت اسلامی (ایران) به همین دلیل از آن حمایت نمی کند مگر در مواردی که در خدمت اهداف خودش باشد». انتشار اپرای پریا پس از سه دهه. ٔقره چه داغی در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ خورشیدی) روی ترجمه انگلیسی منظومه "پریا" از احمد شاملو یک اپرا-باله ساخت. این اثر در همان سال در تورنتو روی صحنه رفت. نسخه شنیداری اجرای زنده سال ۱۹۸۹ این اپرا در ژوئیه ۲۰۲۰ در اروپا با پشتیبانی بنیاد پژوهش های زنان ایران همزمان با بیستمین سالگرد درگذشت احمد شاملو منتشر شد. گفته شده، آهنگساز کوشیده همین نسخه شنیداری اپرا را در ایران نیز منتشر کند که به خاطر وجود تک خوان زن، اجازه انتشار نگرفته بود.. مجله "اُپرا" چاپ بریتانیا در نقدی اپرای پریا را اثری در سبک پیشامدرن ارزیابی کرد که پیوند بسیار اندکی با موسیقی سنتی ایرانی دارد. شیدا قره چه داغی اپرای دیگری به نام "سرنوشت یا اتفاق" نیز نوشته که تاکنون اجرای صحنه ای نداشته است. اثر دیگر شیدا قره چه داغی در خارج از ایران، آلبوم موسیقی "دیالوگ" برای پیانو و چند ساز دیگر است. وی خود نوازندهٔ پیانو در این آلبوم بوده و این آلبوم چندین اجرای صحنه ای از جمله
در مونترآل داشته است. بزرگداشت. در اسفند ۱۳۹۱ در جشن زنان موسیقی که توسط گردانندگان وبگاه زنان موسیقی در خانهٔ هنرمندان ایران برگزار شد، لوح سپاس و تندیس قمرالملوک وزیری به شیدا قرچه داغی اهدا شد. نادر مشایخی به نیابت از وی این جایزه را دریافت کرد. آثار. از جمله آثار شیدا قرچه داغی، به موارد زیر می توان اشاره نم. د:
هاینریش شلیمان (به آلمانی Heinrich Schliemann) متولد ۱۸۲۲ میلادی و درگذشته به سال ۱۸۹۰ میلادی، باستان شناس غیر کلاسیک (آماتور) آلمانی بود که توانست بخشی از شهر باستانی تروآ را کشف کند و از زیر خاک بیرون بیاورد. جستارهای وابسته. فهرست افراد چندزبانه
سیاه تَلو از درختان بومی ایران است. سیاه تلو را در نور و گرگان «سیاه تلی» می نامند؛ در منطقه وسیعی از گیلان، «قره تیکان»، «بورتیکان»، «چنگل» صدایش می کنند، در طوالش آنرا به نام «سیه بور» و در درفک «یله بور»، در گرگان و مازندران «اسکم تلی»، در رودبار «گربه بور» می خوانند. در زبان عربی هم صامور، الشبه نامیده می شود. در بعضی منابع روایت شده است که تاج خارداری که پیش از به صلیب (چلیپا) کشیدن بر سر عیسی گذاشته بودند از گیاه سیاه تلو بوده است. نام لاتین این گیاه (paliurus spina-christi) از همین روایات آمده است. ویژگی ها. مشخصات ظاهری. درختچه یا درختی است کوچک، خاردار و خزان کننده که بلندی سیاه تلو معمولاً ۲ تا ۳ متر هم می رسد. ساقه آن خاردار و منشعب است. خارها در کناره برگها یکی به صورت راست (قائم) و دیگری خمیده قرار گرفته اند. برگهای سیاه تلو بیضی شکل و نوک تیز با کناره های صاف هستند. در انتهای دُمبرگ زائده ای کوچک و برگ مانند به نام گوشوارک قرار دارد. گلها زردرنگ و در گل آذین خوشه جای دارند و در بهار؛ از اواسط فروردین تا اواخر اردیبهشت می شکفند. میوه آن کروی شکل و به رنگ سبز مایل به زرد است که در پاییز قهوه ای می
شوند. درون هر میوه یک دانه وجود دارد. زیستگاه. بومی جنوب اروپا، شمال آفریقا و منطقه مدیترانه تا جنوب غربی آسیا، ایران، تاجیکستان و شمال چین است. در ایران از اَرَسباران و دامنه های جنگلی کوه های البرز تا گرگان و در آذربایجان و غرب کشور در کوه های زاگرس تا فارس می روید. . در بعضی نواحی نیز به عنوان زینت ویا به منظور جلوگیری از دخول چهارپایان در مزارع، در حاشیه این اماکن کاشته می شود. روش تکثیر. از طریق بذر و قلمه تکثیر می شود. کاربردها. سیاه تلو را به صورت گیاه زینتی در باغها و گاهی برای پرچین (دیواره گیاهی) در حاشیه کشتزارها می کارند. خواص درمانی. این گیاه از قدیم الایام مورد شناسایی مردم بوده و از آن تحت نام های rhamnos, paliurus استفاده های درمانی بعمل می آمده است. سابقاً به عنوان قابض، مقوی، مدر، ضد نزله مصرف می شده است. ریشه و برگ این گیاه جهت رفع بیماری های نزله و اسهال به کار می رفته است. میوه گیاه به طوری که در کتب علمی و داروئی جدید منعکس است دارای اثر مدر و دفع کننده اسید اوریک خون و اوره است؛ و از آن می توان جهت کاهش کلسترول خون نیز استفاده به عمل آورد. در رفع رسوبات اداری مؤثر واقع می شود. بعلاوه م
صرف آن باعث پایین آمدن فشار خون می گردد. برای کاهش قند خون و دیابت مفید دانسته شده است.
مَتامَتی یا گل راعی درختچه ای گیاهی است که کنار جوی آب می روید و از آن برای درمان زخم یا آماس استفاده کنند. متامتی از گیاهان بومی ایران است.
این فهرست شامل فهرست فرودگاه های کالیفرنیا است که بر اساس گروه، نوع و مکان آن ها مرتب شده اند. کالیفرنیا یکی از ایالت های آمریکا است. فرودگاه ها. این فهرست شامل اطلاعات زیر می باشد: فرودگاه های دست اول توسط اداره هوانوردی فدرال به مراکز اصلی زیر طبقه بندی شده اند: پانویس: منابع. اداره هوانوردی فدرال (FAA): California Department of Transportation (Caltrans): Other sites used as a reference when compiling and updating this list:
اقصی چین (، ) منطقه ای مورد مناقشه در شمال شرق ناحیهٔ لداخ کشمیر در رشته کوه هیمالیا است. این منطقه هم اکنون تحت کنترل جمهوری خلق چین قرار دارد و بخشی از شهرستان ختن منطقهٔ خودمختار سین کیانگ به شمار می رود، در حالی که دولت هند آن را قسمتی از بخش لداخ ایالت جامو و کشمیر دانسته و مدعی حاکمیت بر آن است. ساخت یک جاده در این منطقه دلیل اصلی جنگ میان چین و هند در سال ۱۹۶۲ بود که با پیروزی چین پایان یافت. واژه اقصی (اقصا) در عربی به معنی دورترین است و ترکیب اقصیِ چین ترکیبی است فارسی به معنای «دورترین نقطه چین». هر دو طرف هندی و چینی علی رغم اختلاف مرزی خود در سال ۱۹۹۶ متعهد شدند که به خط کنترل واقعی احترام بگذارند. مرز کنترل واقعی خطی است که اقصای چین را از منطقه لداخ در کشمیر تحت کنترل هند جدا می کند و مطابق با مرز رسمی مورد قبول جمهوری خلق چین است. بخش هایی از این مرز تا حداکثر ۶٫۹۵۰ متر ارتفاع دارد. این منطقه یک بیابان وسیع بسیار مرتفع با مساحت ۳۷٫۲۵۰ کیلومتر مربع است که چندین دریاچه نمک در ارتفاع ۴٫۸۰۰ متر تا ۵٫۵۰۰ متر از سطح دریا در آن واقع شده اند. اقصی چین با توجه به آب وهوای سخت و ارتفاع بالا و وضعیت ناهمو
اری تقریباً به طور کامل خالی از سکنه است و هیچ سکونتگاه دائمی در آن وجود ندارد. از منابع طبیعی خاصی هم برخوردار نیست، اما با توجه به اینکه مسیر ارتباطی بین تبت و سین کیانگ و همین طور تبت و هندوستان محسوب می شود از اهمیت استراتژیکی خاصی برخوردار است. بارندگی در این منطقه هم اندک است چرا که کوه های مرتفع هیمالیا و قراقروم راه باران های موسمی هند را به این منطقه سد می کنند. پیشینه مناقشه. دولت هندوستان مدعی است که بر اساس خطوط مرزی چین و هند که دولت هند بریتانیا در این منطقه ترسیم کرده بود، اقصای چین بخشی از ایالت کشمیر هندوستان محسوب می شود، اما در سند ارائه شده از سوی دولت هندوستان، این منطقه از مرز به صورت هاشور زده به معنای عدم مشخص بودن دقیق محل مرز دیده می شود؛ مسئله ای که در مرز هند و پاکستان نیز به چشم می خورد از این رو دولت چین هیچگاه این خطوط مرزی را در شمال شرق کشمیر به رسمیت نشناخت. پس از به قدرت رسیدن کمونیست ها در سال ۱۹۴۹ در چین، این کشور خواستار مذاکره با هند در مورد مرز دو کشور شد که مورد موافقت همسایه جنوبی قرار نگرفت. دولت چین چندی بعد با بر قرار کردن تسلط خود بر تبت و استقرار دوباره حکومت خود
بر سین کیانگ به سوی بخش های شمال شرقی لداخ حرکت کرد. اهمیت این منطقه بسیار مرتفع و تقریباً خالی از سکنه برای چین از این جهت بود که به آن ها اجازه می داد با ساخت جاده ای در دست های اقصای چین ارتباط سین کیانگ و تبت را آسان تر کنند و تعدادی از گذرگاه های واقع در منطقهٔ بین هند و تبت را در اختیار خود بگیرند. این جاده در سال های ۱۹۵۶ و ۱۹۵۷ تکمیل شد و هندی ها با توجه به خالی از سکنه بودن این منطقه تا مدتی متوجه حضور چینی ها به اقصای چین نشدند. جاده ای که توسط چینی ها در این منطقه ساخته شد و بر اهمیت راهبردی آن افزود، قسمتی از بزرگراه ملی ۲۱۹ چین است که تبت را به سین کیانگ متصل می کند. در کنار این جاده سکونتگاه انسانی وجود ندارد و فقط چند ایست بازرسی و ایستگاه نظامی کوچک در آن قرار دارند. در این میان، اجرای سیاست «به پیش» هندوستان مبنی بر پیشروی پاسگاه های مرزی در مناطق مورد اختلاف بر اختلافات دامن زد. پس از آن درگیری های مرزی بین دو کشور در این منطقه آغاز شد و در جنگ ۱۹۶۲ چین و هند به اوج خود رسید که با موفقیت چین در حفظ تسلط خود بر اقصای چین به پایان رسید. پس از جنگ چین و هند، دولت پاکستان که از کمک های نظامی آم
ریکا و اروپا به هند خشمگین بود و ادعای حکومت بر کشمیر (و در نتیجه اقصای چین به عنوان بخشی از کشمیر) را داشت، حاکمیت چین را بر اقصای چین به رسمیت شناخت. از دههٔ ۱۹۸۰ به این سو دو کشور چین و هند سعی کرده اند تا روابط خود را بهتر کنند و در توافقنامه های سال ها ۱۹۹۳ و ۱۹۹۶ هر دو کشور متعهد شده اند که در آن سوی مرز دوفکتو چین و هند معروف به «مرز کنترل واقعی» فعالیتی را انجام ندهند. اما هندوستان ادعای حاکمیت خود را از اقصای چین پس نگرفته و راه حلی قطعی برای این مناقشه به دست نیامده است. منابع. http://dictionary.abadis.ir/fatofa/اقصای/
تادار یا درخت تا یا چوب نظر (نام علمی: Celtis caucasica) از درختان بومی ایران است.
مجلهٔ اندیشه و هنر نخستین و یکی از مطرح ترین جُنگ های هنری-ادبی دههٔ سی الی پنجاه ایران بود. شمارهٔ اول "اندیشه و هنر" در فروردین سال ۱۳۳۳ منتشر شد و مسؤول و مدیر آن "ناصر وثوقی" بود. از "اندیشه و هنر" پنج دوره (۱۳۳۳–۱۳۵۳)، پنجاه شماره، و با انقطاع منتشر شد. "اندیشه و هنر" که به صورت گاهنامه منتشر می شد از نشریات متین روشنفکری آن سال ها بود "اندیشه و هنر"، در شماره های نخستین عمدتاً به مباحث اقتصادی-سیاسی می پرداخت و عنایت چندانی به هنر، به ویژه شعر نداشت. بعدها، از نیمهٔ دوم دههٔ سی است که به هنر روی آورد. دورهٔ اول. "اندیشه و هنر" در سال ۱۳۳۳ شروع به کار کرد. در این دوره جُنگ صدف - جُنگ وفاداران به آرمان های انقلابی حزب تودهٔ ایران - تحت مدیریت "محمود اعتمادزاده" بود نیز آغاز به کار و شروع به نصیحت روشنفکران نومید می کند. "اندیشه و هنر" نیز که نخستین نشریهٔ جدی و عمیق پس از کودتای ۲۸ مرداد بود در این دوره با جنگ صدف همراه است. جنگ صدف به روشنفکران توصیه می کند که دست از ابتذال بشویند و همچون گذشته زندگی سالم در پیش گیرند. آنها بدبینی و اعتیاد و سرگشتگی را نتیجهٔ فردگرایی دانسته و بهترین شاعران را شاعرانی می
دانند که از این انحراف دور مانده و هنوز با امیدواری انقلابی سخن می گویند. در فهرست مطالب شمارهٔ اول "اندیشه و هنر" (سال اول، فروردین ۱۳۳۳) مطالب ذیل را می بینیم: بودن یا نبودن، مسئله این است (سرمقاله)؛ کار ما «از نهفته» شعری از "گلچین گیلانی"؛ ملی شدن صنایع نفت مکزیک، "ناصر وثوقی"؛ پنجره های کور، "اصغر حاج سیدجوادی"؛ یک غزل از "مولوی"؛ "بودا"، شعری از "فریدون کار"؛ "ژوزه والازانتی"؛ مکتب دار، "صبحی"؛ "مارکو پولو"، و اسمعیلیه (اسماعیلیه)، "مرتضی مدرسی چهاردهی"؛ شمه ای از سرگذشت فلسفه، ترجمهٔ "صدر"؛ نوروز-روز نو، "علی شهیدزاده"؛ غم این خفتهٔ چند، شعری از نیما یوشیج؛ مکتب موسیقی ایران و حنانه، "غ-ب"؛ ناتورالیسم "زولا"؛ ذخیرهٔ بزرگ (بحث سیاسی-اقتصادی)؛ هنر جدید در نقاشی و "ژرژ براک"، "بهمن محصص"؛ "پیر لوتی"، "امیر پیشداد"؛ انتقاد کتاب، پاک. در بخش هایی از سرمقالهٔ نخستین شمارهٔ "اندیشه و هنر" (که نشانگر دیدگاه زیبایی شناختی و سیاسی و اقتصادی نخستین نشریهٔ فرهنگی پس از کودتای ۲۸ مرداد بود) آمده است: آخرین شمارهٔ دورهٔ نخست این نشریه (شمارهٔ ۵) در مرداد سال ۱۳۳۳ منتشر شد و طی این مدت بیش از هر شاعری از "جمال شهران
"، شاعر مجموعهٔ «رقص بر ساحل» شعر چاپ کرد. دیگر شاعران دورهٔ اول نشریهٔ "اندیشه و هنر": "گلچین گیلانی"، "فریدون کار"، "نیما یوشیج"، "ت. چ. گورکین"، "نادر نادرپور" و "محسن هشترودی" بودند. دورهٔ دوم. در سال ۱۳۳۴ مجلهٔ "اندیشه و هنر" پس از ده ماه تعطیلی، مجدداً در خرداد ماه تجدید انتشار یافت. نخستین شمارهٔ دورهٔ دوم "اندیشه و هنر" (شمارهٔ ۶) پس از ده ماه تعطیل و توقف، در خرداد ۱۳۳۴ منتشر شد. در سرمقالهٔ این شماره تحت نام «راه آیندهٔ ما» می خوانیم: فعالیت "اندیشه و هنر" از دورهٔ دوم به بعد در حوزهٔ هنر بیشتر می شود؛ اگرچه هنوز نیروی تعیین کننده ای در شعر نو نیست. دورهٔ سوم. دورهٔ سوم "اندیشه و هنر" که از شهریور ۱۳۳۷ منتشر شد و تا فروردین ۱۳۳۹ ادامه یافت، به لحاظ ادب و هنر نو، پربارتر از دوره های پیشین بود؛ اگرچه از هنرمندان ایرانی کمتر اثری در آن چاپ می شد. در سرمقالهٔ نخستین شمارهٔ دورهٔ سوم "اندیشه و هنر"، در علت عدم انتشار مرتب مجله می خوانیم که: مطالب مرتبط با شعر نو در دورهٔ سوم "اندیشه و هنر"، ترجمهٔ شعری از «"فریدریش ویلهلم نیچه"» با نام «بر کوهستان های بلند»؛ ترجمهٔ موزون شعر بسیار مشهور «سفر» "شارل بودلر
"؛ و بحث دامنه دار «انحطاط هنری» بود. شعر «سفر» را "حسن هنرمندی" ترجمه کرده بود. (۲:۴۶۷) این ترجمهٔ موزون و مقفا سرمشق بسیاری از شاعران آن روز ایران قرار گرفت. تا شمارهٔ پنجم دورهٔ سوم "اندیشه و هنر" مطالب چشمگیری پیرامون شعر نو دیده نمی شود. در شمارهٔ پنجم، سرمقاله ای احساساتی-امریه ای، همچون مقالات کبوتر صلح، تحت عنوان «انحطاط هنری» علیه رمانتیک ها و سمبولیست ها (دو سبک مسلط دههٔ سی) چاپ می شود که بعداً "علی اصغر حاج سیدجوادی" و دیگرانی آن را پی می گیرند. در بخش هایی از این مقاله - که نشانگر وضع عمومی روحیهٔ جامعه و هنرمندان و وضع نقد در ایران است - می خوانیم: پس از درگذشت "نیما یوشیج" فقط جُنگ "اندیشه و هنر" (دورهٔ سوم، شمارهٔ نهم، فروردین ۱۳۳۹) بود که شماره ای را به او اختصاص داد؛ دیگران به خبری اکتفا کردند. فهرست مطالب "اندیشه و هنر" به قرار ذیل بود: سرمقاله؛ شمع سوخته (یادداشتی مرثیه وار از خواهر نیما - "نیکیتا")؛ مفاوضهٔ مولانا عقیل و جناب آلامد دربارهٔ خنیاگر کوهستان، محرّر و محشّی؛ "پرویز داریوش"؛ آن تک که بر همه اولی است، نبود (شعر) "پرویز داریوش"؛ دو نامه از "نیما"؛ مرحوم نیما یوشیج چه کاره بود؟ از
"تندرکیا"؛ عروسک کوکی (شعر)، "فروغ فرخزاد"؛ چهار شعر از "نیما"؛ نیما پیر ما (شعر) "محمود موسوی"؛ عصیان مقدس نیما، "غلامحسین غریب"؛ فصولی پراکنده دربارهٔ این که نیما مردی بود مردستان، "مهدی اخوان ثالث"؛ کلمه ای چند دربارهٔ نیما، غلامعلی سیّار. دورهٔ چهارم. چهارمین دورهٔ "اندیشه و هنر" در سال ۱۳۳۹ (مهرودی) منتشر شد. در این دوره جز چاپ چند شعر از "اخوان" و "شاملو" و "فروغ" و نقدواره ای بر آخر شاهنامه، چندان به شعر نو نپرداخت. در سال ۱۳۴۰ "اندیشه و هنر" در شمارهٔ آبان ماه ویژه نامه ای برای شعر نو منتشر می کند که البته با پاسخ های "تندرکیا" تقریباً پر می شود. دورهٔ پنجم. شمیم بهار در اویل دههٔ چهل همراه با آیدین آغداشلو در دورهٔ پنجم مجلهٔ اندیشه و هنر مشغول کار شد و در طی سال های ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۷ سرپرستی بخش ادبیات و هنرهای این مجله را به عهده گرفت. وی این نشریه را تبدیل به مجالی برای تجربهٔ نوگرایی و نوجویی در داستان نویسی معاصر ایرانی کرد و کوشید معیارهای نقد ادبی جدید غرب را در بررسی داستان نویسی ایران به کار گیرد. از "اندیشه و هنر" سه شماره در سال ۱۳۴۱ منتشر می شود: اردی بهشت، شهریور، دی. شمارهٔ اردی بهشت مطلبی
از دکتر تندرکیا دارد با نام «تحول صوری شعر فارسی»؛ با همان نثر و نظر، و شمارهٔ شهریور، مقاله ای از "اخوان ثالث" دارد به نام «نقطهٔ تحول» که به نوعی تحول شعر را از دهخدا تا "نیما" بررسی کرده است. این مقاله نکتهٔ تازه ای نسبت به مقالات پیشین "اخوان" نداشت. در سال ۱۳۴۲ از "اندیشه و هنر" دو شماره - ۷ و ۸ - در تیر و مهر ۱۳۴۲، و یک شماره در بهمن ماه منتشر شد. اگرچه شمارهٔ هشتم (مهر ۴۲) "اندیشه و هنر"، یکسر دربارهٔ هنر و شاعری است ولی بحثی دربارهٔ شعر نو ندارد؛ همچنان که آن دو شمارهٔ دیگر. "اندیشه و هنر" که از اولین نشریات هنری-اجتماعی ترقی خواه پس از کودتای ۲۸ مرداد بود و به علل مختلف به طور نامرتب منتشر می شد، پس از ویژه نامه ای که برای "پرتو دکتر تندرکیا" انتشار داده بود، شمارهٔ دوم دورهٔ جدیدش (دورهٔ پنجم) را به "احمد شاملو" اختصاص می دهد. در این شماره، بعد از یادداشتی از سردبیر، تحت نام «شاعر این روزگار» و دو شعر از زیباترین اشعار "شاملو" - «سرود پنجم» و «آیدا در آینه» می خوانیم: حرف هایی از "ا. بامداد"؛ بحثی با "ا. بامداد"؛ شاعری [مقاله ای از "احمد شاملو"]؛ حاشیه ای بر شعر معاصر [مقاله ای از "احمد شاملو"]؛ شعر
عاشقانهٔ "ا. بامداد" (از "احسان مژده" و "ا. روشن")؛ جست وجو در معنی اشعار باغ آینه (از "پوران صلح کل")؛ نگرانی شاعر به پیرامونش (از "ناصر وثوقی")؛ قالب شعر "ا. بامداد" (از "فرامرز خیبری" ("آیدین آغداشلو"))؛ اشارتی چند بر سرود پنجم (از م. ی) نامه ای از "م. امید"؛ یادداشت هایی دربارهٔ ادبیات و هنر امروز ایران - الف: شعر) (از "فرامرز خیبری" و "احسان مژده")؛ کتاب گُزاری (از ح. لیچ ئیم - "ا. روشن" و "بهمن فرسی")؛ نقاشی (از "آیدین آغداشلو")؛ تئاتر، سینما (از "ف. پیامی"). مقالات این شمارهٔ "اندیشه و هنر" تماماً قابل توجه و خواندنی است، ولی جالب ترین مطلب از شخص "احمد شاملو" است با نام «حاشیه ای بر شعر معاصر» که راجع به شعر سپید - که خود از پیشگامان و یگانه تثبیت کنندهٔ آن بوده است -. او در بخشی از مقاله (که پیشتر در سال ۱۳۳۹ در مجلهٔ فردوسی چاپ شده بود با لحنی که به نظر می رسد سخنانش بیشتر از سر خستگی کلنجار رفتن با مخالفین بوده باشد) سخن می گوید. بعد از دورهٔ پنجم "اندیشه و هنر" که دیگر "شمیم بهار" در آن نبود، این نشریه دیگر وزن سابق را نداشت و افول کرد تا در سال ۱۳۵۳ توقیف شد. تنها در سال سال ۱۳۵۹ یک شماره از آن
بیرون آمد. دورهٔ ششم. از سال ۱۳۸۸ دوباره نشریه با مسئولیت "ناصر وثوقی"، مدیر مسؤول اولیه و با شکل و شمایل دیگر منتشر شده است. پیوند به بیرون. تارنمای رسمی مجله اندیشه و هنر
هَفت کول درختچه ای است که در جنگل های شمالی ایران تا ارتفاع ۲۶۰۰ گزی دیده می شود. نام های دیگر آن زین دار، گرمه شو، پلدخور و فحرا است.
هفت کولان یا آدوکساسه (Adoxaceae) تیره ای است از گیاهان علفی ریزوم دار، با برگ های متقابل یا قاعده ای، مرکب، بدون گوشواره؛ گل ها در قسمت بالا به صورت مجتمع، دوجنسی، منظم، گلپوش بالایی، ۴ تا ۶ گلبرگ پیوسته، ۲ تا ۳ کاسبرگ پیوسته، ۴ تا ۶ پرچم بالائی پیوسته به گلبرگ ها، پرچم بالایی ۲/۵ برابر بساک شکافته شده، ۳ تا ۵ برچهٔ پیوسته، ۳ تا ۵ تخمک، تمکن محوری و میوهٔ شفت. این گیاهان بومی مناطق معتدلهٔ شمالی هستند.
بلوط مغربی (Quercus lusitanica)، از گونه های بلوط بومی مراکش، اسپانیا، پرتقال و ایران است.
توچ (توج هم نوشته اند) از درختان بومی ایران است. در بلوچستان به نام پیر شناخته می شود. میوه این درخت مصرف خوراکی دارد و به عنوان تقویت کننده قوای جنسی شناخته می شود. برگهای این درخت بعنوان خوراک دام برای شترها مورد استفاده است
لیلا لوپز (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۸۶ در آنگولا) مدل و ملکه زیبایی اهل آنگولا است، او برنده دوشیزه جهان ۲۰۱۱ شده است. وی که در دانشگاه سافک در انگلستان درس تجارت خوانده است، گفته است رمز برنده شدنش لبخندش است. شصتمین مراسم انتخاب دوشیزه جهان در برزیل برگزار شد که از میان ۸۹ دختر ۱۶ نفر انتخاب شده و دست آخر ۵ نفر به مرحله نهایی رسیدند دختران شایسته چین، اوکراین، فیلیپین و برزیل هم از فینالیست ها بودند.