Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نرم افزارشان را به کمک مولفه های مطلع از COM می سازند. انواع مختلف مولفه توسط ID کلاس شناسایی می شوند (CLSIDs) که شناسانه های یکتای جهانی هستند (GUIDs). هر مولفه COM، کارایی اش را از طریق یک یا بیشتر واسط در معرض دید قرار می دهد. واسط های مختلفی که توسط یک مولفه پشتیبانی می شوند، توسط ID واسط شان (IID) از یکدیگر مجزا می گردند، که این IIDها GUID هم هستند. واسط های COM بستگی هایی در زبان های مختلف مثل C, C++، ویژوال بیسیک، دلفی، پایتون، و دیگر زبان های اجرانامه نویسی که در بن سازه ویندوز پیاده سازی شده اند دارند. تمام دسترسی ها به مولفه ها از طریق شگردهای واسط ها انجام می شود. این موضوع امکان فن آوری هایی مثل برنامه نویسی بین پردازه ای یا حتی برنامه نویسی بین رایانه ای را فراهم می کند (که دومی از طریق پشتیبانی از DCOM انجام می شود). واسط ها. همه مولفه های COM واسط (سفارشی) IUnknown را پیاده سازی می کنند، که شگردهایی برای شمارش ارجاع و تبدیل نوع (ریخته گری نوع) نمایان می سازند. یک واسط سفارشی IUnknown شامل یک اشاره گر به جدول شگرد مجازی است، که شامل یک لیست از اشاره گرها به توابعی است که توابع اعلان شده در واسط
را پیاده سازی می کنند، و این موضوع به همان ترتیبی انجام می شود که در واسط اعلان شده اند. از این رو سربار فراخوانی بین پردازشی قابل مقایسه با تماس های شگرد مجازی در C++ است. علاوه بر واسط های سفارشی، COM از واسط های اعزامی نیز پشتیبانی می کند، که از IDispatch ارث بری می کنند. واسط های اعزامی از «بستگی دیرموقع» برای خودکارسازی OLE پشتیبانی می کنند. این موضوع به واسط های اعزامی امکان می دهد تا به صورت محلی توسط محدوده گسترده تری از زبان های برنامه نویسی نسبت به واسط های سفارشی دسترسی بیابند. کلاس ها. یک کلاس COM یا «coclass» یک پیاده سازی عینی از یک یا بیشتر واسط است، و خیلی به کلاس های موجود در زبان های برنامه نویسی شیءگرا شبیه است. این کلاس ها بر اساس ID کلاس شان (CLSID)، یا براساس رشته شناسه برنامه نویسی شان (ProgID) ساخته می شوند. مثل خیلی از زبان های شیءگرا، COM قابلیت جداسازی واسط از پیاده سازی را فراهم می بیند. این تفکیک مخصوصاً در COM زیاد است، زیرا در آن اشیا را نمی توان به صورت مستقیم به اشیا دسترسی یافت، بلکه فقط از طریق واسط شان قابل دسترسی هستند. COM از موضوع چندین پیاده سازی برای یک واسط پشتیبانی
می کند، که در نتیجه آن کارخواه ها در زمان اجرا می توانند انتخاب کنند که کدام پیاده سازی از یک واسط را نمونه برداری کنند. زبان تعریف واسط و کتابخانه های نوع. کتابخانه های نوع شامل فراداده هایی هستند که می توانند انواع COM را نمایش دهند. این نوع ها توسط زبان تعریف واسط مایکروسافت (MSIDL/IDL) توصیف شده اند. فایل های IDL تعریف کننده کلاس ها، واسط ها، ساختارها، فهرست شمارای شیءگرا، و دیگر انواع تعریف شده توسط کاربر هستند و این تعریف ها به حالت مستقل از زبان هستند. IDL از نظر ظاهری مشابه اعلان های C++ است، اما در آن کلیدواژه های اضافی مثل «interface", "library»، برای تعریف واسط ها و گردآوردهای کلاس ها وجود دارد. IDL از ویژگی های قلابی، قبل از اعلان ها پشتیبانی می کند، تا اطلاعات اضافی را تهیه ببیند مثلاً GUIDهای واسط، و رابطه بین پارامترهای اشاره گر و فیلدهای طول. فایل های IDL توسط کامپایلر MIDL کامپایل می شوند. برای C/C++، کامپایلر MIDL بک فایل سرایند مستقل از کامپایلر تولید می کند، که شامل تعاریف سختارها است تا vtblهای واسط های اعلان شده و یک فایل C شامل اعلان های GUIDهای واسط را منطبق کند. کد منبع C++ برای یک پو
دمان پراکسی را نیز می توان توسط کامپایلر MIDL تولید کرد. این پراکسی شامل سه رسید شگرد برای تبدیل تماس COM به تماس های رویه دوردست است تا به DCOM امکان ارتباطات بیرون از فرایند را بدهد. فایل های IDL را توسط کامپایلر MIDL می توان به یک کتابخانه نوع (TLB) کامپایل کرد. فایل های TLB شامل فراداده های دودویی است که قابلیت پردازش توسط کامپایلرهای زبانی مختلف و محیط های زمان اجرای مختلف (مثل VB، دلفی، دات نت، و غیره) را دارد، و در نتیجه ساختارهای خاص زبانه ای تولید می شود که نمایش دهنده انواع COM تعریف شده در TLB هستند. برای C++، این موضوع TLB را به نمایش IDL آن برمی گرداند. COM به عنوان یک چارچوب شیء. به دلیل آنکه COM یک چارچوب زمان اجرا است، انواع را باید به صورت منفرد در زمان اجرا تشخیص داد و تعیین کرد. برای این موضوع از شناسه های یکتای جهانی (GUIDها) استفاده می شود. هر نوع COM یک GUID طراحی شده خاص خودش برای شناسایی در زمان اجرا دارد. برای آنکه اطلاعات انواع COM هم در زمان اجرا و هم زمان کامپایل دردسترس باشند، COM از کتابخانه های نوع استفاده می کند. این موضوع از طریق استفاده مؤثر از «کتابخانه های نوع» به دست می آی
د، که COM از طریق یک چارچوب پویا برای تعامل با اشیا به توانمندی اش می رسد. این مثال تعریف coclass در یک IDL را درنظر بگیرید: coclass SomeClass { [default] interface ISomeInterface; در قطعه کد بالا یک کلاس COM اعلان شده است، که SomeClass نام دارد، که یک واسط با نام ISomeInterface را پیاده سازی می کند. این از نظر معنایی معادل تعریف کلاس C++ زیر است: class SomeClass : public ISomeInterface { ... در اینجا ISomeInterface یک کلاس کاملاً مجازی C++ است (که گاهی به آن کلاس مبنای انتزاعی گفته می شود). فایل های IDL شامل واسط ها و کلاس های COM به فایل های کتابخانه نوع (TLB) کامپایل می شوند، که بعداً در زمان اجرا توسط کارخواه ها قابل تجزیه اند، تا تعیین کنند که کدام یک پشتیبانی شیء را واسط سازی می کنند، و شگردهای واسط شیء را فراخوانی می کنند. در C++، اشیای COM توسط تابع codice_1 نمونه برداری می شوند، که ID کلاس (CLSID) و ID واسط (IID) را به عنوان آرگومان می گیرد. نمونه برداری از SomeClass را به اینگونه می توان پیاده سازی کرد: ISomeInterface* interface_ptr = NULL; HRESULT hr = CoCreateInstance(CLSID_SomeClass, NULL, CLSCTX
_ALL, IID_ISomeInterface, (void**)&amp;interface_ptr); در این مثال، زیرسامانه COM برای به دست آوردن یک اشاره گر به شیء ای که واسط codice_2 را پیاده سازی می کند، استفاده می شود، و پیاده سازی خاص coclass با نام CLSID_SomeClass از این واسط مورد نیاز است. شمارش ارجاع. همه اشیای COM از شمارش ارجاع برای مدیریت زمان زندگی اشیاء استفاده می کنند. تعداد ارجاع ها توسط کارخواه ها از طریق شگردهای "AddRef" و "Release" در واسط اجباری IUnknown کنترل می شوند، که این واسط را همه اشیای COM پیاده سازی کرده اند. اشیای COM آنوقت مسئول خالی سازی حافظه خودشان اند و این موضوع وقتی رخ می دهد که تعداد ارجاع ها به صفر کاهش می یابد. زبان های خاص (مثل ویژوال بیسیک) امکان شمارش خودکار ارجاع را فراهم می کنند، که در نتیجه آن توسعه دهندگان اشیای COM نیازی به نگهداری صریح هیچ شمارشگر ارجاع درونی در کد منبع شان را ندارند. در C++، یک کدنویس برای مدیریت تعداد ارجاع ها، یا از انجام شمارش صریح ارجاع استفاده می کند، یا از اشاره گرهای هوشمند استفاده می کند، تا به صورت خودکار مدیریت تعداد ارجاع انجام شود. در زیر راهبردهایی برای زمان استفاده فراخوانی "
AddRef" و "Release" روی اشیای COM آمده است: همه تعداد ارجاع ها به اشیای دوردست روی یک خط ارسال نمی شوند؛ بلکه یک پراکسی فقط یک ارجاع را روی شیء دوردست نگه می دارد و تعداد ارجاع محلی خودش را نگهداری می کند. برای ساده سازی توسعه COM، مایکروسافت ATL را برای توسعه دهندگان C++ معرفی کرده است که کوته نوشت «کتابخانه الگوی فعال Active Template Library» است. ATL یک فراالگوی توسعه COM سطح بالاتر را فراهم می بیند. این موضوع توسعه دهندگان کاربردی کارخواه COM را از نیاز برای نگهداری مستقیم تعداد ارجاع محافظت می کند، این کار از طریق تهیه اشیای اشاره گر هوشمند انجام می شود. دیگر کتابخانه ها و زبان های مطلع از COM شامل کتابخانه کلاس های بنیاد مایکروسافت، پشتیبانی COM در کامپایلر VC, و VBScript، و ویژوال بیسیک؛ و اکمااسکریپت (جاوااسکریپت) و برلند دلفی می شوند. برنامه نویسی. COM یک استاندارد دودویی منکر زبان است، که می توان آن را در هر زبان برنامه نویسی که قادر به فهم و پیاده سازی انواع داده و واسط های دودویی تعریف شده اش هستند، توسعه داد. پیاده سازی های COM مسئول ورود و خروج از محیط COM، نمونه برداری و شمارش-ارجاع اشیای COM،
پزسمان از اشیا برای واسط های پشتیبانی شده، و نیز رسیدگی به حالت استثنا هستند. کامپایلر C++ دیداری مایکروسافت، از افزونه های زبان C++ که به آن "C++ Attributes" گفته می شود، پشتیبانی می کنند. این افزونه ها برای ساده سازی توسعه COM و حذف بسیاری از کدهای لوله کشی مورد نیاز برای پیاده سازی سرور COM در C++ طراحی شده اند. استفاده از رجیستری. در ویندوز، کلاس های COM، واسط ها، و کتابخانه های نوع، توسط GUIDها در رجیستری فهرست شده اند، و برای کلاس ها تحت "HKEY_CLASSES_ROOTCLSID" و برای واسط ها تحت "HKEY_CLASSES_ROOTInterface" قرار دارند. کتابخانه های COM از رجیستری برای تعیین محل یا کتابخانه های محلی صحیح برای هر شیء COM یا محل شبکه ای برای یک خدمت دوردست استفاده می کنند. COMهای بدون رجیستری. COMهای بدون رجیستری (RegFree COM) یک فناوری معرفی شده توسط ویندوز اکس پی است که به مولفه های مدل شیء مولفه (COM) امکان ذخیره فراداده فعال سازی و CLSID (یا Class ID) را برای مولفه ها بدون استفاده از رجیستری می دهد. در عوض، فراداده و CLSIDهای کلاس های پیاده سازی شده در مولفه در صورت کد اسمبلی اعلان می شوند (به کمک XML توصیف می شوند)
یا به صورت یک منبع در اجراپذیر ذخیره می شوند، یا به صورت یک فایل مجزا همراه مولفه نصب می گردند. این موضوع امکان آن را فراهم می کند تا نسخه های مختلفی از یک مولفه مشابه در دایرکتوری های مختلف نصب گردند، و توسط صورت کدهای خاص خودشان توصیف شوند، مثلاً در استقرار XCOPY این موضوع وجود دارد. این فناوری پشتیبانی کمی در سرورهای EXE COM دارد و در مولفه های سطح سیستم، مثل MDAC, MSXML, DirctX یا اینترنت اکسپلورر قابل استفاده نیستند. در مدت بارگذاری برنامه کاربردی، بارگذار ویندوز دنبال صورت کد می گردد. اگر موجود باشد، بارگذار، اطلاعات آن را به بافت فعال سازی اضافه می کند. موقعی که کارخانه کلاس COM بخواهد یک کلاس را نمونه برداری کند، بافت فعال سازی اول بررسی می شود تا ببیند آیا یک پیاده سازی از CLSID را می توان یافت یا نه. فقط موقعی که نتیجه جستجو منفی باشد، رجیستری بررسی می شود. نمونه برداری دستی از اشیای COM. اشیای COM را به صورت دستی هم می توان ساخت. در این موقع باید مسیر فایل DLL، و GUID شیء را داشته باشیم. این موضوع نیازی به بایگانی DLL یا GUID در رجیستری سامانه ندارد، و از فایل های صورت کد هم استفاده نمی کند. یک DLL
یک تابع به نام DllGetClassObject را صادر می کند. صدازدن DllGetClassObject با GUIDها و IID_IClassFactory مورد نیاز، یک نمونه از یک شیء کارخانه را تهیه می بیند. شیء کتابخانه یک شگرد CreateInstance دارد، که می تواند نمونه های یک شیء را اگر یک GUID واسط به آن بدهیم، بسازد. این فرایند مشابهی است که موقعی که به صورت درونی نمونه های مولفه های COM رجیستر شده را می سازیم، استفاده می شود. اگر شیء COM ساخته شده، از شیء COM دیگری به کمک CoCreateInstance API همگانی نمونه برداری کند، این کار را از طریق روش عمومی معمول انجام می دهد، یعنی از رجیستری یا فایل های صورت کد استفاده می کند. اما می تواند اشیای درونی را بسازد (که ممکن است اصلاً رجیستر نشود)، و ارجاع ها به واسط های آن را به دست چیز بیرونی بدهد، و این کار را به کمک دانش خصوصی خودش انجام دهد. شفافیت فرایندی یا شبکه ای. اشیای COM را می توان در داخل پردازه مشابه (in-process) یا در مرزهای بین پردازه ای (out-of-process)، یا از راه دور روی شبکه (DCOM) به صورت شفاف نمونه برداری کرد و ارجاع داد. اشیای برون پردازه ای یا راه دور از صف آرایی برای پیاپی سازی تماس های شگردی، و مق
ادیر بازگشتی روی مرزهای پردازه، یا شبکه استفاده می کنند. این صف آرایی برای کارخواه قابل دیدن نیست، زیرا او به شیء به این صورت دسترسی دارد که مثل آن است که این یک شیء محلی درون پردازه ای است. ریسه دهی. در COM، ریسه دهی توسط مفهومی به نام آپارتمان ("apartments") تعیین می شود. یک شیء COM منفرد دقیقاً در یک آپارتمان زندگی می کند، که این آپارتمان می تواند یا یک-ریسه ای یا چند-ریسه ای باشد. سه نوع آپارتمان در COM وجود دارد: آپارتمان تک-ریسه ای (STA)، آپارتمان چند-ریسه ای (MTA) و آپارتمان خنثی از نظر ریسه. هر آپارتمان نمایش دهنده یک سازکار است که به کمک آن حالت درونی شیء را می توان بین چندین ریسه همزمان سازی کرد. یک پردازه می تواند شامل چندین شیء COM باشد، که بعضی از آن ها از STA استفاده می کنند، بقیه می توانند از MTA استفاده کنند. همهٔ ریسه هایی که به اشیای COM دسترسی می یابند، به صورت مشابه در یک آپارتمان زندگی می کنند. انتخاب نوع آپارتمان برای اشیای COM و ریسه ها در زمان اجرا تعیین می شود، و این موضوع قابل تغییر نیست. اشیا و ریسه هایی که به یک آپارتمان تعلق دارند، از قواعد دسترسی به ریسه مشابهی پیروی می کنند. فرا
خوانی شگردی که در داخل آپارتمان مشابهی انجام می شوند، به صورت مستقیم انجام می شوند، یعنی هیچ کمکی از جانب COM نمی گیرند. فراخوانی شگرد که بین آپارتمان ها انجام می شوند، از طریق صف آرایی به دست می آیند. این موضوع نیاز به استفاده از پراکسی و ته رسید دارد. انتقادات. به دلیل آنکه COM پیاده سازی واقعاً پیچیده ای دارد، ممکن است برنامه نویسان توسط بعضی از مسائل «لوله کشی» پریشان شوند. پمپ کردن پیام. موقعی که یک STA نمونه برداری می شود، یک پنجرهٔ پنهان را می سازد که از آن برای راه یابی برای پیام های داخل آپارتمانی یا داخل پردازه ای استفاده می شود. در این پنجره، باید صف پیامی اش به صورت مرتب «پمپ» شود. به این ساختار «پمپ پیامی» می گویند. در ورژن های قدیمی ویندوز، ناتوانی در انجام این کار می توانست منجر به بن بست های سطح سامانه شود. این موضوع توسط بعضی از APIهای ویندوز که COM را به عنوان بخشی از پیاده سازی شان راه اندازی می کردند، پیچیده تر می شد، و این کار باعث «نشت» جزئیات پیاده سازی می شود. شمارش ارجاع. اگر دو یا بیشتر شیء به صورت چرخه ای ارجاع دهی شوند، شمارش ارجاع در داخل COM می تواند منجر به مشکل هایی شود. طراحی
برنامه کاربردی باید این موضوع را درنظر بگیرد، و درنتیجه آن اشیا نباید یتیم باقی بمانند. اگر مدل «غرق وقعه» COM استفاده شود، اشیا ممکن است با وجود تعداد ارجاع فعال از بین بروند. به دلیل آنکه شیءای که وقعه را بیرون داده است، نیاز به یک ارجاع به شیءای دارد که به وقعه واکنش نشان می دهد، تعداد ارجاع دومی هیچگاه به صفر نمی رسد. ارجاع های دایره وار معمولاً یا توسط فن «خاتمهٔ خارج از باند»، یا توسط فن «هویت جداکننده» شکسته می شوند. در تکنیک خاتمه خارج از باند، یک شیء یک شگرد را نمایان می سازد که موقعی که صدازده شود، آن شیء را مجبور می سازد که ارجاع هایش به دیگر اشیاء را از بین ببرد، و از این رو چرخه را بشکند. در فن هویت جداکننده، یک پیاده سازی منفرد، دو شیء COM را نمایان می سازد (که به آن هویت گفته می شود). این موضوع باعث ایجاد یک ارجاع ضعیف، بین اشیای COM می شود، و از یک چرخه ارجاع جلوگیری می کند. جهنم DLL. به دلیل آنکه مولفه های COM درون-پردازه ای در فایل های DLL پیاده سازی می شوند، و رجیسترکردن تنها به یک ورژن منفرد برای هر CLSID امکان حضور می دهد، آن ها ممکن است در بعضی حالات در معرض اثر «جهنم DLL» قرار گیرند. تو
انمندی COMهای بدون رجیستری این مسئله را برای مولفه های درون-پردازه ای حذف می کند؛ اما توانمندی COM بدون رجیستری برای سرورهای برون-پردازه ای در دسترس نیستند.
در علوم رایانه، پیوستار میان فرآیندی (به انگلیسی:Inter-Process Communication یا IPC)، مجموعه ای از روشها برای تبادل اطلاعات بین چندین "فرآیند خرد و کوچک" (یا ریسه) می باشند، و بنابراین هر یک از این روشها می تواند برای ارتباط بین یک یا چند پردازش بکار می روند. ممکن است این پردازشها در یک یا چندین رایانه متصل بهم توسط یک شبکه اجرا گردند. "ارتباطات بین پردازشی" به روشهای زیر تقسیم گردیده اند: امکان دارد روشهای مورد کاربری در "پیوستار میان فرآیندی" با توجه به پهنای باند عبوری، زمان تأخیر در ارتباط بین "ریسه ها"، نوع داده در حال عبور، و همچنین سیستم عامل متفاوت از یکدیگر باشند.
سیّد محمّدکاظم عصّار (۱۳۰۰ هجری قمری در کاظمین - ۱۹ دی ۱۳۵۳ شمسی در تهران) روحانی شیعه برجسته و استاد گروه فلسفه دانشگاه تهران بود که متن قانون مدنی تهیه شده تحت نظر علی اکبر داور را برای حصول اطمینان از مطابقت آن با چارچوب فقه شیعه مورد بازبینی قرار داد. خانواده و تحصیلات. سیدمحمدکاظم عصار در سال ۱۳۰۰ هجری قمری در کاظمین به دنیا آمد. پدرش محمد حسینی لواسانی تهرانی (۱۲۶۴–۱۳۵۶هجری قمری)، فقیه و مؤلف آثار مذهبی و فلسفی از جمله تفسیر بر «شرح المنظومه» ملا هادی سبزواری بود. سیدمحمدکاظم در چهار سالگی همراه پدرش به تهران نقل مکان کرد. جد او، سیدمحمود حسینی مازندرانی الاصل بود که در لواسان به دنیا آمده بود و در تهران زندگی می کرد و شغل عصاری (روغن کشی) داشت. پدر سیدمحمدکاظم شغل عصاری را رها کرد و دروس حوزوی خواند و تا آخر عمر به تدریس و تألیف علوم اسلامی مشغول بود. سیدمحمدکاظم تحصیلات ابتدایی را در مکتب خانه های تهران شروع کرد. دروس فارسی و تعلیم خط را در مکتب شیخ محمدعلی اصفهانی گذراند. در ۱۳۱۰ هجری قمری وارد مدرسه عبدالله خان شد و به مدت سه سال نزد یکی از طلاب به نام شیخ موسی، به فرا گرفتن صرف و نحو و منطق مشغول ب
ود. از حدود ۱۰ سالگی، در دروس عمومی حوزه علمیه تهران در مدرسه مروی و مدرسه صدر حضور می یافت و طی شش سال سطوح فقه، اصول و کلام را گذراند و ریاضیات قدیم را نزد شیخ علی اکبر از مدرسان مدرسه حاج شیخ عبدالحسین فرا گرفت. عصار در حدود ۱۵ سالگی برای استفاده از نظام نوین آموزشی، در مدرسه دارالفنون ثبت نام کرد و دروس رسمی دارالفنون، مخصوصاً ریاضی جدید و هیئت جدید را گذراند و به طور خصوصی نزد استادان ریاضی و هیئت به تحصیل پرداخت، از جمله نزد سرتیپ عبدالرزاق خان مهندس بغایری حساب استدلالی، جبر، مثلثات، هندسه و فیزیک را خواند و در درس میرزاعبدالغفارخان نجم الدوله و علیم الدوله به تکمیل هیئت جدید پرداخت. از سال ۱۳۱۹ تا ۱۳۲۷ قمری به تحصیل سطوح عالی فلسفه اسلامی و عرفان نظری در حوزه تهران مشغول شد. فلسفه مشاء و از جمله کتاب شفا و شرح اشارات خواجه نصیرالدین طوسی را نزد میرزاحسن کرمانشاهی، فلسفه اشراق و اسفار اربعه، شواهد الربوبیة، مبدأ و معاد و تفسیر کبیر ملاصدرا را به مدت شش سال نزد میرشهاب الدین نیریزی شیرازی و فصوص الحکم اثر ابن عربی، مفتاح الغیب صدرالدین قونوی و تمهید القواعد صائن الدین ترکه را در محضر آقامیرزا هاشم اشکور
ی لاهیجی مازندرانی خواند. وی همچنین در ۱۸ سالگی سفری به اصفهان کرد و از درس جهانگیرخان قشقایی و ملامحمد کاشی بهره گرفت. به دلیل علاقه عصار به نظام جدید آموزشی، عبدالرزاق خان مهندس (رئیس دارالفنون) در سال ۱۳۲۷ قمری از او خواست که به تبریز رفته و دانشگاه مشابهی در آنجا ایجاد کند. عصار که برای بهبود وضع اقتصادی خود نیاز داشت شغلی پیدا کند این دعوت را پذیرفت، به تبریز رفت و آنجا مشغول تدریس ریاضیات شد. اقامت او در تبریز مصادف با انقلاب مشروطه بود. محمدعلی شاه در تابستان سال قبل علیه حکومت مشروطه کودتا کرده بود و تبریز تبدیل به مرکز اصلی مقاومت در برابر کودتا شده بود. از سوی دیگر، نیروهای ارتش روسیه نیز مدام شهر را تهدید می کردند و در نهایت دست به اشغال تبریز و اعدام تعدادی از رهبران محلی مقاومت مانند ثقةالاسلام تبریزی زدند. ثقةالاسلام تبریزی یکی از دوستان عصار بود و اسفار اربعه ملاصدرا را نزد او می آموخت. پس از کشته شدن ثقةالاسلام، عصار توانست با کمک یک بازرگان محلی تبریز را ترک کند. او به قصد تحصیل طب جدید در دانشگاه سوربن به پاریس رفت اما بخاطر شرایط مالی بدی که داشت مجبور شد به تهران برگردد. مدتی بعد، در سال ۱
۳۳۱ قمری به نجف رفت تا تحصیلات سنتی خود را پی بگیرد. نخست در سامرا از درس میرزا محمدتقی شیرازی و سپس در نجف در درس شریعت اصفهانی، آقا ضیاءالدین عراقی و سید محمدکاظم طباطبایی یزدی حاضر شد. می گویند که در مجلس این استاد، عصار مطالبی دربارهٔ مشروطیت و فواید آن می گفت ولی آن استاد شوقی به این مسائل نشان نداد. سپس عصار به خدمت آقاسیداحمد واحدالعین موسوی حائری، معروف به بکاء (سید احمد کربلایی)، از خواص ملاحسینقلی همدانی رسید و مراتب و مدارج عرفان عملی را با ارشاد و راهنمایی او تکمیل کرد. عصار پس از ۱۲ سال توانست به درجه اجتهاد برسد. تدریس. عصار تا سال ۱۳۴۲ قمری یعنی تا پایان دولت احمدشاه قاجار، جمعاً مدت یازده سال در نجف ماند و پس از زوال سلسله قاجار و استقرار سلسله پهلوی به ایران بازگشت. او در تهران در مدرسه های صدر، عبدالله خان و مدرسه سپهسالار به تدریس حکمت و علوم معقول مشغول شد. همچنین وی به دارالمعلمین عالی (دانشسرای عالی تربیت معلم) که پس از مدرسه حقوق و علوم سیاسی، اولین مؤسسه عالی دانشگاهی جدید ایران بود دعوت شد و به تدریس منطق و حکمت قدیم پرداخت. متن جزوه دست نوشت عصار در این باب یکی از متون مفید منطق و فل
سفه است که در سال های اخیر منتشر شده است. عصار پس از تأسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۳ شمسی، در مؤسسه وعظ و خطابه و «دانشکده علوم معقول و منقول» به سمت استاد استخدام شد. و از آغاز تأسیس این دانشکده در ۱۳۱۳ شمسی تا وقتی که به دلایل سیاسی در ۱۳۱۸ تعطیل شد، به تدریس منطق و فلسفه اشتغال داشت. او در دوره رضاشاه و در جریان متحدالشکل شدن لباس ها، از خود مقاومت نشان داد و با اینکه درآمدی جز تدریس در دانشگاه نداشت، از تدریس چشم پوشید اما تغییر لباس نداد. در فاصله سال های ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۱ شمسی که دانشکده معقول و منقول تعطیل بود، عصار در دانشکده حقوق به تدریس فقه اشتغال داشت. پس از آنکه دانشکده معقول و منقول در ۱۳۲۱ شمسی دوباره باز شد، عصار از سوی هیئت علمی دانشگاه، نامزد ریاست دانشکده شد و به اصرار رئیس دانشگاه و دیگران، چند ماه ریاست این دانشکده را پذیرفت. شرکت در تدوین قانون مدنی. خدمت محمدکاظم عصار به نظام آموزشی ایران، برقرارکردن آشتی میان تعلیم سنتی و مفاهیم دانش مدرن بود. رویکرد آشتی جویانه او در کتاب «الجمع بین الریاضیات القدیمة و الجدیدة» منعکس شده است که تلاش می کند بین ریاضیات قدیم و جدید آشتی برقرار کند. تلاش های
او در این زمینه، هنگامی به اوج رسید که بنا به درخواست حکومت، در سال ۱۳۰۶ شمسی، همراه با پدر همسرش شیخ علی بابا فیروزکوهی و برخی علمای دیگر از جمله سید نصرالله اخوی و محسن صدر، بررسی و بازبینی پیش نویس قانون مدنی جدید ایران را برعهده گرفت. قانون مدنی ایران کماکان جزو یکی از بهترین متون حقوقی زبان فارسی محسوب می شود. زندگی شخصی. بنا بر گفته ها، زندگی شخصی عصار ساده و بی آلایش بود. او هرگز به دنبال کسب مقام و جایگاه عالی نبود و دانش خود را سخاوتمندانه با دیگران به اشتراک می گذاشت. او مردی فروتن و آرام و شوخ طبع بود و در عین حال حاضر نبود اصول اساسی خود را زیر پا بگذارد که یکی از شواهد آن، ردیه او بر تفسیر پدرش بر «شرح المنظومه» ملا هادی سبزواری بود. گفته شده است که عصار از وجوه شرعیه استفاده نمی کرده و از مرید و مرادی پرهیز داشته است. فرزندان او، اعم از دختر و پسر، به تحصیلات جدید پرداختند. در شرایطی که قریب به اتفاق روحانیون تهران، دختران خود را از تحصیل در دبیرستان و دانشگاه منع می کردند، دختر عصار (به نام شمسیه) به دبیرستان شاهدخت می رفت. بعدها پسر عصار، سیدنصیرالدین (نصیر عصار) به عنوان عضو سیاسی (دیپلمات) و
زارت امور خارجه در آلمان مأموریت یافت و شمسیه نیز به آلمان رفت. شمسی عصار با نام هنری «شوشا گاپی» در هفده سالگی در دانشگاه سوربن بورسیه شد و در رشته ادبیات فرانسه شروع به تحصیل کرد. در سال ۱۳۴۰ هجری شمسی با نیکولا گاپی که کارشناس آثار هنری بود ازدواج کرد و اسم هنری «شوشا گاپی» را برای خود انتخاب کرد. علاقه توأمان او به ادبیات و موسیقی باعث شد تا به آهنگسازی و ترانه سرایی روی بیاورد. آلبوم های موسیقی محلی او در سال ۱۳۵۰ وارد بازار شد. در سال ۱۳۷۲ مستند مردمان باد را در مورد کوچ ایل بختیاری ساخت. علاقه او به فلسفه باعث شد تا در سال ۱۳۸۵ با همکاری دانشگاه تهران با موضوع غزالی، ابن سینا و صوفیان سه برنامه رادیویی تهیه کند. سفرنامه نویسی و داستان نویسی بخشی از فعالیت های او در همین سال هاست. وی چندین کتاب نیز نوشته است که یکی از آنها کتاب «اسب عصاری» است. شمسی عصار در این کتاب ضمن بیان خاطرات خانوادگی خویش، اشاره ای به وضعیت حوزه های عملیه در دوره کودکی خود نیز دارد. محمدکاظم عصار سال ها در خیابان عین الدوله تهران (ایران فعلی) کوچه باغ جواهری سکونت داشت و سال ۱۳۵۳ شمسی در همان جا درگذشت. جسد وی در رواق ابوالفتح را
زی در کنار حرم شاه عبدالعظیم دفن گردید.
عصار یک نام کوچک یا نام خانوادگی ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
عنایت الله شفیعی (زادهٔ ۱۳۳۱) بازیگر اهل ایران است. زندگی هنری. وی در سال ۱۳۵۴ در سریال دلیران تنگستان بازی کرد و ۱۳۵۷ در تئاتر کار خود را شروع کرد و سال ۱۳۶۰ آغاز بازی وی در سینما است. وی همچنین در برخی برنامه های تلویزیونی از جمله در برنامه کودک و نوجوان، در دهه شصت هجری شمسی (مانند مجموعه بازم مدرسم دیر شد) ایفای نقش کرده است. از مهمترین نقش آفرینی وی میتوان به بازی در سریال مختارنامه در نقش عبدالله بن کامل شاکری اشاره کرد. عنایت شفیعی اعلام کرده که برای بازی در مجموعه مختارنامه احتیاجی به بدل کار نداشته است. ایشان نقشی کوتاه در فیلم گوزنها نیز داشته است.
زنگار و استخوان نام فیلمی است که در سال ۲۰۱۲ در کشورهای بلژیک و فرانسه و به کارگردانی ژاک اودیار و با بازی ماریون کوتیار و ماتیاس خونارتس تولید شده است. این فیلمنامه بر اساس داستان کوتاهی از کریگ دیویدسن با همین نام می باشد؛ که داستان زندگی یک مرد بیکار که عاشق یک مربی نهنگ می شود را به تصویر می کشد. اکران. این فیلم در تاریخ ۱۷ می ۲۰۱۲ در جشنواره فیلم کن اکران شد؛ و در تاریخ ۲ نوامبر ۲۰۱۲ در انگلیس و ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲ در آمریکا به نمایش درآمد.
پریز شبکه یا کانال شبکه یا سوکت شبکه (به انگلیسی: Network socket تلفظ ˈsäkit)، نقطه پایانی جریان ترافیک ارتباطات بین پردازشی در تمام طول یک شبکه رایانه ای است. امروزه، بیشترین ارتباطات بین رایانه ها بر پایه پروتکل اینترنت می باشند، بنابراین بیشترین کانالهای شبکه، کانالهای اینترنت هستند. کیستون نیز یک نوع خروجی برای اتصال رایانه با شبکه است. پریزهای شبکه دو نوع است: پریز شبکه روکار و پریز شبکه توکار. پریزهای شبکه شکل های مختلفی دارند و در اندازه و ابعاد مختلف و در مکانهای خاص خود مورد استفاده قرار می گیرند. پریز شبکه و کامپیوتر با کابل های شبکه و لن به هم متصل می شوند. یک کانال رابط برنامه نویسی نرم افزار (به انگلیسی: Socket Application Programming interface یا Socket API)، که اجازه می دهد یک برنامه کاربردی کانالهای شبکه را استفاده و مدیریت نماید، معمولاً توسط سیستم عامل ارائه می گردد. کانالهای اینترنت رابط برنامه نویسی نرم افزار معمولاً براساس استاندارد کانال برکلی (به انگلیسی: Berkeley sockets) هستند. یک نشانی کانال ترکیبی از نشانی پروتکل اینترنت (IP) و شماره درگاه (Port Numebr) است، و بسیار شبیه به یک شماره
تماس تلفنی است که ترکیبی از پیش شماره تماس و یک شماره داخلی که به پیش شماره افزوده گردیده است. بر پایه این نشانی، کانالهای اینترنت، بسته های اطلاعات دریافتی را به برنامه های کاربردی مرتبط یا پردازش و ریسه مناسب تحویل می دهند. انواع سوکت ها. اگر بخواهیم از نظر اهمیت انواع سوکت را معرفی کنیم دو نوع سوکت بیشتر وجود ندارد.(انواع دیگری هم هستند ولی کم اهمیت ترند). این دو نوع سوکت عبارتند از: سوکت یک مفهوم انتزاعی از تعریف ارتباط در سطح برنامه نویسی است و برنامه نویس با تعریف سوکت عملا تمایل خود را برای مبادله داده ها به سیستم عامل اعلام کرده و بدون درگیر شدن با جزئیات پروتکل TCP یا UDP از سیستم عامل می خواهد تا فضا و منابع مورد نیاز را جهت برقراری یک ارتباط، ایجاد کند. منظور از این جمله که "سوکت یک مفهوم انتزاعی است" آن است که چیزی به نام سوکت وجود خارجی ندارد، بلکه سیستم عامل آن را تجسم بخشیده است! سوکت های نوع استریم. روش ارسال برای سوکت های نوع استریم همان روش TCP است و بنابراین داده ها با رعایت ترتیب، با اطمینان صد در صد و با نظارت کافی بر خطاهای احتمالی مبادله می شوند. به عنوان مثال پروتکل انتقال فایل (FTP)،