Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اندازهٔ چهارچوب های آلومینیمی دارند، در حالی که دارای وزنی تنها در حدود ۱۳۰ گرم هستند. چهارچوب های آلومینیمی دارای وزن ۱۷۰ تا ۲۴۰ گرمی هستند. یاتاقان یا بلبرینگ. یاتاقان های ساچمه ای یا بلبرینگ ها به چرخ ها این امکان را می دهند که آزادانه و به نرمی به دور محور خود بچرخند. بلبرینگ ها عموماً بر اساس مقیاس اَبک ارزیابی می شوند، مقیاسی که برای اندازه گیری میزان تحمل ساختار بلبرینگ به کار می رود و از ۱ (ضعیف ترین) تا ۱۱ (بهترین) در اعداد فرد درجه بندی شده است. استاندارد ابک در واقع برای ماشین آلات پرسرعت در نظر گرفته شده بود، نه برای کاربرد در اسکیت ها، و نه برای محاسبهٔ کیفیت فولاد استفاده شده در ساخت آن ها (که بسیار مهم است). از آنجا که بلبرینگ هایی با استاندارد بالاتر دارای کیفیت کلی بالاتری هستند، اینکه آیا این موضوع به معنی سرعت بالاتر نیز هست یا خیر، سؤال برانگیز است. حداقل از سال ۲۰۰۷، از میان دیگر شرکت ها، شرکت رولربلید شروع به استفاده از سامانه ارزیابی خودش کرد. به عنوان مثال در حال حاضر شرکت رولربلید از مقیاس اس جی۱ تا اس جی۹، شرکت تویین کم از مقیاس آی ال کیو و شرکت بونز از مقیاس «اسکیت ریتد» استفاده می
کنند. اشتباهی که معمولاً مردم به هنگام خرید بلبرینگ مرتکب می شوند این است که تصور می شود هزینهٔ بیشتر مساوی با سرعت بیشتر است. در واقع بلبرینگ های نو و سالم اسکیت این لاین باعث کاهش تنها ۲٪ از مقاومت چرخشی که چرخ های ساخته شده از یورتان ایجاد می کنند، می شوند؛ بنابراین شانس کمی در بهبود سرعت اسکیت با استفاده از هزینهٔ بیشتر برای خرید بلبرینگ وجود دارد. یک بلبرینگ ایدئال برای اسکیت های این لاین باید دارای شرایط همچون شرایط زیر باشند: سازندهٔ ثابت شده و معتبر (مانند اس کی اف، ان تی ان و غیره)، ترجیحاً درزبندی های ضدآب یا ضد آلودگی، استاندارد ابک-۱ برای مقاومت بیشتر در برابر آلودگی در صورتی که امکان ورود هرگونه آلودگی در شرایط استفاده به داخل بلبرینگ وجود داشته باشد و روغن کاری با مقداری کمی از گریس یا ژلی که از داخل بلبرینگ به بیرون نشت نکند و از حلقه بلبرینگ در برابر ورود احتمالی آب محافظت کند. بلبرینگ های جدیدتری که به تازگی وارد بازار شده اند، از ساچمه های سرامیکی به جای ساچمه های فولادی استفاده می کنند که همچنان تا اثبات مزیت خود نسبت به نوع فولادی راه درازی در پیش دارند. برای هر چرخ اسکیت از دو بلبرینگ اس
تفاده می شود، بلبرینگ ها در داخل دهانه هایی که در دو طرف توپی چرخ به روش قالب گیری ایجاد شده اند قرار می گیرند، و لبه ای که در زمان قالب گیری در توپی چرخ ایجاد شده است (جداکنندهٔ توپی چرخ)، بلبرینگ ها را با فاصلهٔ مناسب از یکدیگر نگه می دارد. همچنین یک جداکننده، به منظور جدا کردن محور از بلبرینگ ها، به دو صورت همجوش با خود محور یا جدا از محور که به دور محور سرانده می شود (بسته به نوع سامانهٔ محور مورد استفاده) در ساختار چرخشی اسکیت این لاین مورد استفاده قرار می گیرد. از آنجا که حلقهٔ بیرونی بلبرینگ با جداکنندهٔ توپی چرخ، و حلقهٔ داخلی بلبرینگ با جداکنندهٔ محور در ارتباط است، بسیار مهم است که رابطهٔ بین این دو جداکننده کاملاً درست باشد. اگر جداکنندهٔ توپی چرخ پهن تر از جداکنندهٔ محور باشد این امکان وجود دارد که به هنگام سفت بودن پیچ(ها) ی محور، بلبرینگ دچار قفل شدگی شود. این موضوع را می توان به هنگام کار گذاشتن چرخ ها بررسی کرد: ابتدا باید اطمینان حاصل کنید که بلبرینگ ها به درستی در داخل دهانهٔ چرخ نشسته اند تا چرخ ها با چهارچوب اسکیت تماس نداشته باشند (به چهارچوب ساییده نشوند)، سپس چرخ ها را درون چهارچوب قرار
دهید و پیچ محور را با انگشت سفت کنید، چرخ را چرخانده و به هنگام چرخش چرخ پیچ را به طور کامل با آچار سفت کنید. اگر سرعت چرخ بلافاصله کاهش پیدا کرد یا ایستاد، احتمالاً به این دلیل است که جداکنندهٔ محوری از جداکنندهٔ توپی چرخ باریک تر است و این باعث قفل شدن بلبرینگ می شود. همچنین اگر چرخ به چرخش خود ادامه داد، آن را با دست گرفته و در طول محور عقب و جلو ببرید. اگر حرکت محسوس یا صدای «کلیک» احساس کردید به این دلیل است که جداکنندهٔ محور از جداکنندهٔ توپی چرخ پهن تر است. چرخ ها. اندازهٔ چرخ ها با توجه به نوع و سبک اسکیت سواری دارای تنوع است: امروزه تقریباً تمامی چرخ های اسکیت عموماً از پلی یورتان (نوعی از پلاستیک بادوام) ساخته می شوند. بیشتر انواع دیگر پلاستیک و لاستیک یا خیلی زود دچار خوردگی و ساییدگی می شوند یا دارای مقاومت چرخشی بالایی هستند. به طور کلی هرچقدر اندازهٔ چرخ بزرگتر باشد، سرعت اسکیت نیز بیشتر خواهد بود، گرچه چرخ های بزرگتر برای شروع حرکت انرژی بیشتری را طلب می کنند. چرخ های کوچک تر دارای شتاب گیری بهتر و سریع تر، مانورپذیری بیشتر و مرکز ثقل پایین تری هستند. سختی و استحکام چرخ ها با مقیاسی به نام مقی
اس «آ» و در بازهٔ بین ۷۲آ تا ۹۳آ (اعداد بالاتر به معنی سختی بیشتر هستند) ارزیابی می شود. چرخ های مستحکم تر لزوماً سریع تر نیستند ولی دارای دوام بیشتری هستند؛ چرخ های نرم تر به نسبت دارای چسبندگی بیشتری بوده و کمتر تحت تأثیر ناهمواری های سطح مسیر قرار می گیرند. در دههٔ ۱۹۹۰، مقاومت چرخشی چرخ ها با استفاده از چرخ هایی با ضریب سختی ۷۸آ به حداقل رسید، درحالی که مقاومت چرخشی در درجات سختی پایین تر از ۷۵آ و بالاتر از ۸۵آ به طرز چشم گیری افزایش می یافت. در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، ترکیبات اورتان به طور قابل توجهی بهبود پیدا کردند، که به اسکیت بازان این امکان را می داد تا با استفاده از ترکیبات سخت تر با میزان سختی بین ۸۲آ تا ۸۴آ، شاهد افزایش عمر چرخ ها و مواجهه با کم ترین میزان مقاومت چرخشی باشند. مقطع و ضخامت چرخ ها نیز با توجه به نوع کاربرد آن ها متفاوت است. مقطع بیضی شکل برای کاهش اصطکاک و در نتیجه سواری سریع تر طراحی شده است، گرچه این نوع طراحی مقطع جهت شبیه سازی خواص چاقو مانند یک "تیغهٔ یخی" (پاتیناژ) در نظر گرفته شده است. مقاطع گردتر به علت داشتن "شکم" بیشتر دارای مقاومت چرخشی کمتری هستند؛ و در پی گذشت زمان، این نوع چ
رخ ها نشان داده اند که دارای چسبندگی و پایداری بیشتری نیز هستند (با شباهت کمتر به یک "تیغهٔ یخی"). گرچه وزن آن ها از چرخ هایی با مقطع بیضی شکل بیشتر بوده و غالباً در مسابقات رشتهٔ اسکیت سرازیری و همچنین در اسکیت های تفریحی مورد استفاده قرار می گیرند. مزیت دیگر چرخ هایی با مقطع گرد، دارا بودن عمر بیشتر و مقاومت بیشتر در برابر خوردگی و ساییدگی به دلیل وجود ترکیبات لاستیکی بیشتر در ساختار چرخ است. در جهت افزایش پایداری در سرعت های بالا، اسکیت های در نظر گرفته شده برای اسکیت سواری سرازیری معمولاً دارای پنج یا شش چرخ هستند، بر خلاف اسکیت های تفریحی و همگانی که به طور معمول دارای چهار چرخ هستند. مزیتی که با داشتن تعداد بیشتری از چرخ هایی با مقاومت چرخشی پایین به دست آمده بود، با معرفی چرخ های ۱۰۰ تا ۱۱۰ میلیمتری همراه با چهارچوب های چهار چرخی، کم رنگ تر شد. ترمز. ترمز لاستیکی سخت که در پاشنهٔ چهارچوب نصب می شود، به اسکیت سوار این امکان را می دهد تا با بالا کشیدن پنجهٔ اسکیت و فشردن ترمز بر روی زمین سرعت خود را کاهش داده و بایستد. از آنجا که استفاده از ترمز پاشنه ای در مواقع اضطراری و برای کنترل سرعت در سرازیری قابل
اطمینان ترین و ایمن ترین راه است، آموختن چگونگی استفاده از آن، به ویژه برای تازه کارها بسیار مهم و ضروری است. ترمزهای پاشنه ای با یکی از حرکات نمایشی با نام «گردش متقاطع» که در آن اسکیت سوار با استفاده از قطع کردن مسیر یک پا با پای دیگر، بدون کاهش چشمگیر سرعت، گردش سریع انجام می دهد، دارای تداخل هستند؛ به همین دلیل برخی از اسکیت سواران ترجیح می دهند از این نوع ترمز استفاده نکنند. اسکیت سواران رشته های اسلالوم آزاد و اسکیت اگرسیو نیز به این دلیل که ترمزهای پاشنه ای می توانند آن ها را در اجرای مؤثر حرکات نمایشی دچار محدودیت کنند، تمایلی به استفاده از این ترمزها ندارند. بیشتر کفش اسکیت های اگرسیو و همچنین اسکیت های مسابقه، فاقد ترمز پاشنه ای هستند که این موضوع به آن ها امکان سرعت گیری و کنترل بیشتر را می دهد. اسکیت سوارانی که از ترمز پاشنه ای استفاده نمی کنند می توانند از روش های متنوع دیگری برای توقف استفاده کنند، مانند «توقف تی» که در آن اسکیت سوار یک پای خود را عمود بر دیگری به شکل حرف تی انگلیسی (T) حرکت داده و با افزایش اصطکاک سرعت خود را کاهش می دهد، ویا روشی پیشرفته تر به نام توقف هاکی که در آن اسکیت باز
مسیر حرکت هردو پای خود را به طور سریع به جهت عمود بر جهت حرکت اصلی تغییر می دهد. ترکیب بندی ها. ترکیب بندی تخت. ترکیب تخت یا مسطح، متداول ترین نوع ترکیب بندی در اسکیت های این لاین است، تقریباً تمامی اسکیت های ساخته شده برای رشته هایی به جز اسکیت اگرسیو از ساختار تخت استفاده می کنند. ساختار تخت به این معنی است که بر روی یک سطح صاف، یکایک چرخ ها به طور هم زمان با زمین در تماس هستند. گرچه اسکیت های دارای ساختار تخت مانورپذیرترین نوع اسکیت نیستند، ولی برای دستیابی به سرعت بالا بسیار مناسب هستند، به گونه ای که اسکیت بازان سرعتی و همچنین استقامتی از اسکیت هایی با ترکیب بندی تخت استفاده می کنند. اسکیت های اگرسیو نیز گاهی به صورت تخت ولی با فاصله ای در وسط که جهت سر خوردن روی میله ها و لبه ها در نظر گرفته شده است، ساخته می شوند. این تصور که ترکیب بندی تخت تنها عامل تأثیرگذار بر سرعت اسکیت باشد، کاملاً اشتباه است. چهارچوب های بلند، بلبرینگ هایی با مقاومت کم و مهارت بالای اسکیت سوار نیز می تواند به دستیابی او به سرعت بالاتر کمک کند. ترکیب بندی هلالی/موزی کامل. این نوع ترکیب بندی بیشتر مورد توجه اسکیت سوارانی است که به
مانورپذیری اسکیت به هنگام اسکیت سواری بر روی زمین های تخت و مسطح اهمیت می دهند. اسکیت بازان آزاد، اسکیت بازان اسلالوم آزاد و اسکیت بازان نمایشی تمایل به استفاده از این نوع ترکیب بندی دارند. این ساختار را به دلیل منحنی بودن و شبیه بودن به تیغه های یخی منحنی، «هلالی» یا «موزی» می نامند. در این نوع ترکیب بندی، بر روی زمین های مسطح تنها دو عدد از چرخ ها در هر زمان با زمین در تماس هستند، که این موضوع باعث افزایش راحتی در چرخش ها و در عوض باعث کاهش پایداری و در نتیجه سختی در حفظ تعادل می شود. علاوه بر این، ترکیب بندی منحنی دارای حداکثر سرعت کمتری نسبت به نوع تخت است. ساختارهای تخت عموماً به طور طبیعی تبدیل به ساختار منحنی می شوند، زیرا چرخ های جلو و عقب فشار و اصطکاک بیشتری را نسبت به چرخ های میانی متحمل می شوند. داشتن یک چهارچوب کوتاه (۲۳۰ تا ۲۴۵ میلیمتر) در ترکیب با ساختار منحنی چرخ ها، مانورپذیری بیشتر و مطلوب تری را به دنبال خواهد داشت. ترکیب بندی منحنی در جلو. این ساختار غالباً توسط اسکیت سواران خیابانی مورد استفاده قرار می گیرد که خواستار قابلیت کنترل نوع منحنی در مواجهه با پستی و بلندی های زمین و همچنین سرع
ت مطلوب نوع تخت هستند. داشتن یک چرخ کوچک تر در جلوی اسکیت، قابلیت چرخ جلویی در راهنمایی کل اسکیت به هنگام عبور از ناهمواری های سطح زمین (به جای درگیر شدن با آن ها و برهم زدن تعادل اسکیت سواران کم تجربه) را تقویت می کند. همچنین داشتن یک ساختار تخت در عقب، به اسکیت سوار این امکان را می دهد که قدرت را به طور مؤثرتری به قسمت عقبی اسکیت منتقل کرده تا به سرعت بهتری دست یابد.
زمین لرزه ۱۹۷۹ ریوبامبا زمین لرزه ای بود که در ۱۲:۳۰ به ساعت هماهنگ جهانی در ۴ فوریه ۱۹۷۹ رخ داد. طی این زمین لرزه شهر ریوبامبا و بسیاری از شهرهای دیگر در رشته کوه آند ویران شدند. این زمین لرزه ۴۰٬۰۰۰ تلفات داشت. تخمین زده می شود که شدت لرزه ای در رومرکز حداقل ۵ مرکالی و ۸٫۳ ریشتر بوده است. این زمین لرزه، قدرتمندترین زمین لرزه در تاریخ کشور اکوادور بوده است. این زمین لرزه توسط الکساندر فون هومبولت، هنگامی که در سال ۱۸۰۲ به این منطقه سفر کرد، مورد مطالعه قرار گرفت.
خشم تایتان ها یک فیلم حماسی، اکشن و فانتزی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی جاناتان لیبسمن و نویسندگی این اثر دن مزیو و دیوید لسلی جانسون است که ادامه فیلم "برخورد تایتان ها" در سال ۲۰۱۰ محسوب می شود. در این فیلم ستارگانی همچون سم ورثینگتون، رزمند پایک، بیل نای، رالف فاینز، لیام نیسون و توبی کبل ایفای نقش کرده اند. داستان فیلم یک دهه بعد از نسخه پیشین رخ می دهد، هنگامی که خدایان کنترل تایتان های زندانی شده را از دست داده اند و یکبار دیگر از پرسئوس برای نجات پدرش زئوس، شکست دادن تایتان ها و نجات بشریت درخواست کمک می کنند این فیلم که در دو نسخه سه بعدی و دو بعدی در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۱۲ در سینماها اکران شد. داستان. ده سال پس از شکست دادن کراکن، هیولای هادس، پرسئوس، پسر زئوس و یک نیمه خدا، پس از مرگ همسرش ایو، همراه پسر خردسالش هلیوس زندگی آرامی به عنوان یک ماهیگیر دارد. زئوس نزد پرسئوس می آید و از او کمک می خواهد، چرا که انسان ها دیگر برای خدایان نیایش نمی کنند و این باعث شده خدایان قدرت خود را از دست بدهند و به موجوداتی فناپذیر تبدیل شوند؛ در نتیجه دیگر نمی توانند دیوارهای تارتاروس را که تایتان زندانی شده، کر
ونوس، را در بند نگه می دارند، حفظ کنند. اما پرسئوس که به امنیت خانواده اش اهمیت می دهد، درخواست پدرش را رد می کند. زئوس به همراه برادرانش، هادس و پوزئیدون، و پسرش آرس، به تارتاروس می روند. او از هادس می خواهد در بازسازی دیوارهای تارتاروس کمک کند، اما هادس این درخواست را رد کرده و به زئوس حمله می کند. آرس نیز که تصمیم به خیانت گرفته، به پدرش حمله می کند. پوزئیدون در این درگیری به شدت زخمی می شود. هادس و آرس، زئوس را به بند کشیده و صاعقه اش را می دزدند. آن ها تصمیم دارند با کرونوس معامله کنند: در ازای حفظ جاودانگی، قدرت الهی زئوس را برای بیدار کردن کرونوس تخلیه خواهند کرد. با شکستن دیوارهای تارتاروس، هیولاها به جهان سرازیر می شوند. پرسئوس پس از کشتن کایمرای دو سر که به روستایش حمله کرده بود، به سوی پدرش حرکت می کند، اما به جای او پوزئیدونِ در حال مرگ را می یابد که ماجرا را برایش توضیح داده و از او می خواهد پسر نیمه خدای خود، آگنور، را پیدا کند تا او را نزد هفائیستوس ببرد؛ کسی که راه ورود به تارتاروس را می داند. پوزئیدون نیز نیزه اش را به پرسئوس می دهد و در پی زخم هایش جان می دهد. پرسئوس، آندرومدا و آگنور به دنب
ال یافتن هفائیستوس به جزیره ای پنهان می روند. آگنور توضیح می دهد که هفائیستوس سه سلاح ساخته است که زئوس، هادس و پوزئیدون از آن استفاده می کردند: صاعقه زئوس، دوشاخهٔ هادس، و نیزهٔ پوزئیدون. این سه سلاح با هم ترکیب شده و «نیزهٔ تریوم» را می سازند؛ تنها سلاحی که می تواند کرونوس را نابود کند. پس از برخورد با سه سیکلوپ غول پیکر به ارتفاع حدود ۹ متر، گروه بالاخره با هفائیستوس که حالا فانی شده دیدار کرده و به ورودی هزارتویی می رسند که به تارتاروس راه دارد. هفائیستوس در حملهٔ آرس جان خود را فدا می کند تا پرسئوس، آندرومدا و آگنور بتوانند وارد هزارتو شوند. آن ها درون هزارتو با مینوتائور درگیر می شوند، اما پرسئوس موفق می شود او را بکشد. گروه سرانجام وارد تارتاروس می شود. در این میان، زئوس که تقریباً تمام قدرتش را از دست داده، شاهد بیدار شدن کرونوس است. او از هادس برای تبعیدش به جهان زیرین عذرخواهی کرده و از او می خواهد او را ببخشد، همان گونه که خودش هم هادس را بخشیده است. هادس تصمیم می گیرد به زئوس کمک کند و جلوی کرونوس را بگیرد؛ برخلاف آرس که همچنان قصد ادامهٔ نقشهٔ احیای کرونوس را دارد. پرسئوس می رسد و زئوس را آزاد می
کند. آرس با نیزهٔ هادس زئوس را زخمی می کند، اما این به پرسئوس اجازه می دهد تا نیزه را به دست آورد و همراه دیگران از تارتاروس بگریزد. برای بازپس گیری صاعقهٔ زئوس از آرس و شکست دادن کرونوس، پرسئوس او را به نبرد تن به تن دعوت می کند. در همین زمان، ارتش آندرومدا از سوی ماخایها تحت فشار قرار گرفته است. هادس، زئوس را دوباره زنده می کند و آن دو با کمک هم هیولاها را شکست می دهند. کرونوس ظاهر می شود و به ارتش آندرومدا حمله می کند. زئوس و هادس او را مهار می کنند، درحالی که پرسئوس با آرس می جنگد و سرانجام با صاعقهٔ زئوس او را می کشد. سپس با ترکیب سه سلاح الهی، «نیزهٔ تریوم» را ساخته و آن را به سوی قلب کرونوس پرتاب می کند و او را نابود می سازد. زئوس با پرسئوس آشتی می کند و سپس بر اثر زخم هایش جان می سپارد. هادس از آن جا می رود و به پرسئوس می گوید که دیگر هیچ قدرتی ندارد. پرسئوس، آندرومدا را می بوسد و هلیوس به پدرش می گوید که می خواهد به زندگی به عنوان ماهیگیر بازگردد، اما پرسئوس به او می گوید که دیگر نمی توانند چنین کنند. او به هلیوس می گوید که باید به خود افتخار کند، چرا که پسر پرسئوس و نوهٔ زئوس است. فیلم با صحنه ای پ
ایان می یابد که در آن پرسئوس شمشیرش را به هلیوس می سپارد.
مادهوری دیکشیت (هندی: माधुरी दीक्षित) (زاده ۱۵ می ۱۹۶۷ در بمبئی)، بازیگر اهل هند است. او یکی از معروف ترین بازیگران هند است و در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ بسیار برجسته بوده است (جمعاً در ۷۴ فیلم و ۱۳ حضور تلویزیونی). در سال ۲۰۰۸ جایزهٔ غیرنظامی هند "پدما شری" توسط دولت هند به او اهدا شد. او توانسته از چهارده نامزدی خود در جشنواره فیلم فیر برنده پنج جایزه از این جشنواره شود، که از نظر دفعات نامزدی در این جشنواره رکورددار است. زندگی قبلی. مادهوری دیکشیت یک بومی بمبئی هند است. او در ۱۵ مهٔ ۱۹۶۷ در یک خانوادهٔ ماهاراشتایی زاده شد. دیکشیت در دانشگاه بمبئی در رشتهٔ میکروبیولوژی تحصیل کرده است. او از ۳ سالگی رقص کتهک را شروع کرد (رقصی که متعلق به مردم شمال هند است) و بعدها توانست یک رقاص حرفه ای شود. زندگی حرفه ای. ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸: شروع کار و کشمکش های شغلی. دیکشیت در سال ۱۹۸۴ در مقابل بازیگر بنگالی تاپاس پل، در یکی از فیلم های راجشری پروداکشنز به نام بی گناه (abodh) بازیگری را شروع کرد. فیلم شکست خورد اما بازی دیکشیت تحسین منتقدان را در پی داشت. بازی وی در پدر آواره (awara baap) نیز تبدیل به شکستی دیگر برای وی شد.
در ۱۹۸۶ در دو فیلم سواتی (swati) و قتل (manav hatya) بازی کرد، اما هردو در گیشه شکست خوردند. در ۱۹۸۷ در سه فیلم مهره (mohre) و حفاظت (Hifazat) شمال و جنوب (uttar dakshin) بازی کرد اما فیلم هایش به شکست در باکس افیس ادامه دادند. ۱۹۸۸تا ۱۹۸۹: دستیابی به موفقیت و شناخته شدن. در ۱۹۸۹، اولین فیلم موفقیت آمیز او، فیلم رام لاکان (Ram lakhan) به کارگردانی سوباش گای بود، دیکشیت بار دیگر مقابل آنیل کاپور قرار گرفت. فیلم خوب عمل کرد و دومین فیلم پرفروش سال شد. فیلم دیگر او، فیلم رمانتیک درام، متعهد عشق (Prem pratigyaa) در کنار میتون چاکرابورتی بود. فیلم از نظر تجاری شکست خورد، ولی نظرات مثبتی دریافت کرد. بازی دیکشیت نیز با تحسین منتقدان همراه بود، و او دومین بار نامزد جایزه بهترین بازیگر زن فیلم فیر شد. بازی بعدی او، در فیلم اکشن راجیو رای به نام سه گانگی (Tridev) بود، که در آن با بازیگرانی همچون، نصیرالدین شاه، جکی شروف، سانی دیول همکاری کرد. بازیگر مقابل او در این فیلم سانی دیول بود. فیلم سومین فیلم پرفروش سال شد. موفقیت دیکشیت با فیلم درام ویدهو وینود چوپرا به نام پرنده ادامه پیدا کرد. اگرچه نقش وی در فیلم کوتاه بود،
ولی بازی او مورد تحسین قرار گرفت. ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲: زندگی حرفه ای. فیلم نخست (سیلاب) شکست تجاری خورد در حالی که دومی (Kinshen kanhaiya) سومین فیلم پرفروش سال شد. بعد از موفقیت فیلم دل دیکشیت به برجسته ترین و پیشتازترین بازیگر زن در بالیوود تبدیل شد. سال بعد او در فیلم super-hit ساجن در مقابل سلمان خان و سانجی دات بازی کرد و فیلم پرفروش ترین فیلم سال شد. بازی دیکشیت در این فیلم باعث شد، برای چهارمین بار نامزد جایزهٔ بهترین بازیگر زن فیلم فیر شود. در سال ۱۹۹۲، دیکشیت در فیلم پسر (Beta) در مقابل آنیل کاپور بازی کرد. او در این فیلم نقش ساراسواتی، دختری که با مردی خوش نیت ازدواج می کند و توطئه های مادر شوهرش را افشا می کند، ایفا کرده است. همچنین بازی او در این فیلم با تحسین منتقدان همراه بود. طبق گفتهٔ برخی منتقدان رقص دیکشیت در فیلم پسر (Beta) با آهنگ "Dhak Dhak Karne Laga" یکی از سکسی ترین و معروف ترین رقص های وی است. دیکشیت به خاطر بازی عالی اش در این فیلم دومین بار برنده جایزهٔ فیلم فیر شد. همچنین بعد از موفقیت فیلم، او به خاطر رقصش با آهنگ "Dhak Dhak Karne Laga" به عنوان "دختر Dhak Dhak" معروف شد. در۱۹۹۳ دیکشیت
در فیلم super_hit تبه کار (Khalnayak) در مقابل سانجی دات و جکی شروف ایفای نقش کرد. عملکرد او در نقش مأمور پلیس گانگورتی تحسین منتقدان را به همراه داشت؛ و او برای ششمین بار نامزد جایزهٔ بهترین بازیگر زن فیلم فیر شد. همچنین فیلم، دومین فیلم پرفروش سال شد. در سال بعد دیکشیت برای اولین بار همراه با شاهرخ خان در فیلم انجام (Anjaam) بازی کرد. دیکشیت با بازی خود به عنوان یک همسر انتقام جو و مادر، هفتمین بار نامزد جایزهٔ بهترین بازیگر زن فیلم فیر شد؛ و بازی وی تحسین شد. فیلم در باکس آفیس عملکرد متوسطی داشت. نقش بعدی او در فیلم من برای تو چه کسی هستم؟ (Hum Aapke Hain Koun) در مقابل سلمان خان بود. فیلم به یکی از پرفروش ترین فیلم های تاریخ هند تبدیل شد و رکورد فیلم شعله را شکست. دیکشیت با بازی خود در نقش یک دختر جوان مدرن، سومین جایزهٔ بهترین بازیگر زن فیلم فیر خود را دریافت کرد. در کتاب رکوردهای گینس من برای تو چه کسی هستم؟ (Hum Aapke Hain Koun) به عنوان پرفروش ترین فیلم تاریخ بالیوود ثبت شد. دیکشیت در این فیلم به یادماندنی ترین کاراکتر زن (نیشا) را در سینمای هند ساخت. همچنین آهنگ " Didi Tera Devar Deewana" (خواهر براد
ر شوهرت دیوانه است) که توسط دیکشیت اجرا شد، بسیار معروف شد. در۱۹۹۵ دیکشیت در فیلم پادشاه (Raja) در مقابل سانجای کاپور ایفای نقش کرد. فیلم چهارمین فیلم پرفروش سال شد. فیلم بعدی او دوست داشتنی (Yaraana) در مقابل ریشی کاپور بود. فیلم در باکس آفیس عملکرد متوسطی داشت. هر دو فیلم Raja و Yaraana او را نامزد جایزهٔ فیلم فیر کرد. حرفه دیکشیت در سال ۱۹۹۶ به خاطر شکست فیلم هایی چون کتاب مقدس عشق (Prem Granth) و شاهزاده (Rajkumar) افت کرد. در ۱۹۹۷ دیکشیت با فیلم حکم اعدام (Mrityudand) به همراه شبانه اعظمی و شیلپا شرودکار دوباره به موفقیت رسید. منتقدان بازی او را تحسین کردند. دیکشیت در فیلم موزیکال رمانتیک دل دیوانه است (۱۹۹۷) کارگردان معروف یاش چوپرا در مقابل شاهرخ خان و کاریسما کاپور و آکشی کومار بازی کرد. دیکشیت با بازی خود چهارمین بار جایزهٔ بهترین بازیگر زن فیلم فیر را دریافت کرد. این فیلم در سراسر جهان۵۸کرور فروخت و دومین فیلم پرفروش سال ۱۹۹۷شد. این فیلم هم در هند وهم در خارج هند یک «بلاک باستر» نامیده شد. با این حال فیلم های «وجود» (Wajood) در باکس آفیس شکست خورد. در ۲۰۰۰، دیکشیت در فیلم «پاسخ» (Pukar) در مقابل آنی
ل کاپور بازی کرد. دیکشیت با نقش منفی خود در این فیلم، برای دوازدهمین بار نامزد جایزهٔ فیلم فیر شد. سپس او در فیلم «گاجا گامینی» بازی کرد. M. F. Husain کارگردان فیلم چند بار فیلم من برای تو چه کسی هستم؟ (Hum Aapke Hain Koun) دیکشیت را نگاه کرده و تصمیم گرفته بود، فقط با دیکشیت یک فیلم بسازد. فیلم نخست عملکرد متوسطی داشت ولی دومی در باکس آفیس شکست خورد. در ۲۰۰۱، دیکشیت در فیلم عاشقانهٔ در «راه عشق» (Yeh Raaste Hain Pyaar Ke) کارگردان هندی Deepak Shivdasa در مقابل اجی دیوگن و پریتی زینتا بازی کرد. دیکشیت حرفه خود را با همکاری با راجکومار سانتوشی، در فیلم چند ستارهٔ «بیمناکی» (Lajja) ادامه داد. دیکشیت در این فیلم نقش یک دختر مبارز با نابرابری جنسیتی را ایفا کرد. فیلم در هند شکست تجاری خورد ولی در خارج هند موفق بود. دیکشیت بخاطر بازی اش نامزد جایزه بهترین بازیگر مکمل زن فیلم فیر شد. در ۲۰۰۲، دیکشیت در فیلم من مال تو هستم، عزیزم (Hum Tumhare Hain Sanam) در مقابل شاهرخ خان و سلمان خان بازی کرد. فیلم ۶سال در دست ساخت بود و با مشکلات زیادی مواجه شد. دیکشیت در فیلم عاشقانه دوداس (۲۰۰۲) به کارگردانی سانجای لیلا بانسالی،
به همراه شاهرخ خان و آیشواریا رای بازی کرد. این فیلم از روی کتابی به همین نام که در سال ۱۹۱۷ منتشر شده بود ساخته شده است. دیکشیت در این فیلم نقش فاحشه ای به نام چاندرموکی را بازی می کند، که عاشق شخصیت اصلی داستان (دوداس) شده است. فیلم دوداس در جشنواره فیلم کن اکران شد. دیکشیت بخاطر بازی فوق العاده اش برندهٔ جایزه بهترین بازیگر مکمل زن فیلم فیر شد. این آخرین فیلم او، قبل از نقل مکان به شهر دنور همراه با خانواده اش بود. در همان سال فیلمی به نام «من می خواهم مادهوری دیکشیت شوم» (Main Madhuri Dixit Banna Chahti Hoon) با بازی آنتارا مالی منتشر شد. موضوع فیلم دربارهٔ زنی است که می خواهد شانس خود را در بالیوود، با تبدیل شدن به مادهوری دیکشیت جدید امتحان کند. ۲۰۰۷ تا کنون: بازگشت به فیلم ها. در ۲۰۱۱، دیکشیت مفتخر به دریافت جایزه افتخاری فیلم فیر به خاطر ۲۵ سال سابقه در سینما شد. فیلم بعدی وی، باند گلاب (Gulaab Gang) به کارگردانی سومیک سن در کنار جوهی چاولا بود. فیلم در گیشه شکست خورد و نظرات متفاوتی دریافت کرد. استعداد. رقص. دیکشیت نه تنها برای مهارت های بازیگری اش، بلکه برای مهارت های رقص اش نیز شناخته می شود. او ب
ه خاطر رقص اش با آهنگ "Dhak Dhak Karne Laga" در فیلم پسر به عنوان "دختر Dhak Dhak" مشهور است. همچنین رقص های دیکشیت با آهنگ های "Ek Do Teen" (از فیلم اسید)، "Humko Aaj Kal Hai" (از فیلم سیلاب)، "Bada Dukh Deenha" (از فیلم رام لاکان)، "Chane Ke Khet Mein" (از فیلم انجام)، "Didi Tera Devar Deewana" (از فیلم من برای تو چه کسی هستم؟)، "Choli Ke Peechhe" (از فیلم تبه کار)، "Akhiyan Milaun" (از فیلم راجا)، "Mera Piya Ghar Aaya" (از فیلم یارانا)، "Kay Sera Sera" (از فیلم پاسخ)، "Badi Mushkil" (از فیلم بیمناکی)، "Maar Daala" (از فیلم دوداس)، "Aaja Nachle" (از فیلم بیا برقصیم)، "Ghagra" (از فیلم جوانی و دیوانگی) معروف است. فعالیت های دیگر. اجرا در صحنه. دیکشیت یک اجراکنندهٔ مکرر است و در چند تور و کنسرت جهانی شرکت کرده است. در اواسط ۲۰۰۸، دیکشیت، آیشواریا رای، آبیشک باچان، آمیتاب باچان، پریتی زینتا و ریتش دشموخ در «تور جهانی فراموش نشدنی» (unforgettable tour) شرکت کردند. این تور از ایالات متحده آمریکا، کانادا، ترینیداد و لندن، انگلستان گذشت. در ۲۰۱۳، دیکشیت به چهارمین بخش تور وسوسه انگیز "Temptation Reloaded" شاهرخ خا
ن پیوست. آن ها در اوکلند، پرس، سیدنی و دبی کنسرت اجرا کردند. همچنین ژاکلین فرناندز، رانی موکرجی، دیپیکا پادوکن، هانی سینگ، میانگ چنگ نیز در این تور حضور داشتند. کار اجتماعی. در سال ۲۰۰۱، دیکشیت در برنامه "Kaun Banega Crorepati" (ورژن هندی برنامهٔ چه کسی می خواهد یک میلیونر باشد؟) برنده ₹ ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ شد. او اعلام کرد پولی که برنده شده است، برای رفاه قربانیان یک زلزله در گجرات و یک یتیم خانه در پوون اهدا می شود. شرکت در مراسم اهدای جوایز. او همچنین در جشنواره فیلم طلایی هیرو در سال ۲۰۱۶ در سریلانکا به عنوان مهمان ویژه همراه با بازیگران بالیوود مانند سونیل شتی، نیل نیتین موکش، جکی شروف و سری دوی و کاریشما کاپور شرکت کرد. تلویزیون. در سال ۱۹۸۵، دیکشیت در نمایش تلویزیونی "Rajshri Production Guest Guest" حضور یافت. او در قسمت اول نمایش به عنوان نینا ظاهر شد. در سال ۲۰۰۱، در فصل اول کونگ بئناگ کراورپاتی (ورژن هندی چه کسی می خواهد یک میلیونر باشد؟) که توسط آمیتاب باچان میزبانی شده بود، ₹ ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ دریافت کرد که برای افرادی که در اثر فاجعه طبیعی آسیب دیده بودند، به اهداء رساند. در سال ۲۰۰۲، دیکشیت میزبان یک نمایش تلویزی
ونی به نام "Kahina Kahi Koi Hai" بود که در Sony Entertainment پخش شد. دیکشیت سه بار در برنامهٔ «قهوه با کاران» شرکت کرده است، بار اول در ۲۰۰۷، و بار دوم در ۲۰۱۱ به همراهسوناکشی سینها وبار سوم به همراه جوهی چاولا در ۲۰۱۴ در ۲۰۱۱ او در مسابقهٔ رقص "Jhalak Dikhhla Jaa" به همراه مالیکا آرورا و رمو دسوزا داوری کرد. در ۲۰۱۲ او در فصل پنجم و ششم "Jhalak Dikhhla Jaa" به همراه رمو دسوزا و کاران جوهر داوری کرد. بعدها در ۲۰۱۴ او برای فصل هفتم" Jhalak Dikhhla Jaa" همراه با رمو دسوزا و کاران جوهر در صندلی داوری نشست. زندگی شخصی. در ۱۹۹۰ هنگامی که فیلمبرداری فیلم ساجن ادامه داشت، دیکشیت با سانجی دات که آن زمان با ریچا شارما ازدواج کرده بود، رابطه داشت. علی رغم مخالفت پدرش رابطه اش را ادامه داد اما بعدها با دستگیری سانجی دات، دیکشیت رابطه را تمام کرد. دیکشیت در ۱۹۹۹ با دکتر سریرام مادهو نه نه، که در لس آنجلس مشغول به کار بود، ازدواج کرد. او دو پسر به نام های آرین و رایان دارد. دیکشیت بعد از ازدواجش، نزدیک به ده سال در کلورادو زندگی کرد و در ۲۰۱۱ همراه با خانواده اش به هند بازگشت. فیلم شناسی. توجه: عنوان فیلم ها با توجه به ت