Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در ادبیات داستانی، شخصیت یک شخص یا موجود دیگر در یک روایت (مانند یک رمان، نمایشنامه، برنامه رادیویی، مجموعه تلویزیونی، موسیقی، فیلم، یا بازی ویدیوئی) است. این شخصیت ممکن است کاملاً تخیلی یا مبتنی بر یک شخص واقعی باشد، در این صورت ممکن است تمایز یک شخصیت «تخیلی» در مقابل «واقعی» ایجاد شود. همذات پنداری با شخصیت. به باور پرکینز، ارتباط ما با شخصیت های فیلم و داستان آن، شباهت به یک نوع همذات پنداری دارد. اما این همذات پنداری به معنای یکی شدن کامل با شخصیت نیست؛ بلکه به این معناست که خودمان را به آن ها نزدیک می بینیم و با آن ها ارتباط برقرار می کنیم. این نزدیکی گاهی به شکل احساس برتری نسبت به شخصیت ها بروز می کند، به ویژه در ژانر کمدی. در این موارد، مخاطب با دیدن اشتباهات و مشکلات شخصیت ها، احساس رضایت و برتری پیدا می کند. این مکانیسم دفاعی به مخاطب اجازه می دهد تا از مشکلات خود فاصله بگیرد و لحظاتی را به خنده و تفریح بپردازد.
گوران، روستایی از توابع بخش بالاطالقان شهرستان طالقان در استان البرز است. این روستا از سمت شمال با روستای سَفَچخانی از سمت شرق با روستای نِساء از سمت جنوب با روستای گِلیَرد و از سمت غرب با روستای وِشته همجوار است. همچنین گوران مرکز دهستان کناررود، متشکل از مزارع، روستاها و مکان های گوران، گِلیَرد، خودکاوَند، اَورازان، وشته، سَفَچخانی، مَنگُلان، حصیران، کَرود، اَوانَک، محسن آباد، بُزَج، سُکران، سُکران چال، نَویزَک، جَزَن، حسنجون، جَزینان، سیدآباد، خُسبان، هَرَنج و پُرده سَر است. شهرستان طالقان به نقشه تقسیمات کشوری اضافه شد. مردم روستای گوران به زبان تاتی سخن می رانند.
علیقلی جابادار (جاباداری یک نام خانوادگی گرجی) مهم ترین نقاش فرنگی ساز اواخر قرن هفده و اوایل قرن هجده ایران است. وی تکنیک های ایرانی و اروپایی را توأمان و در کنار هم به کار می برد. این هنرمند به نام های علی قلی بیگ فرنگی و علی قلی جبه دار عباسی و علی قلی آرنااوت و علی قلی بیگ ارناوت نادری اصفهانی در هنر تصویرسازی ایران شهره بوده است. تاریخچه هنرمندان ایران. منابع تاریخی در خصوص هنرمندان، در دوران صفوی، افشار، زند و قاجار بسیار ضعیف اند. تنها در تذکرهٔ آتشکده آذر اثر لطفعلی آذر بیگدلی از علی قلی جبادار یاد شده، که در شرحی مختصر از «محمدعلی بن عبدل ابن علی قلی بیگ جبه دار» (جبادار) با نام مستعار «علی - فرنگ» نام برده، و مدعی است که وی مسیحی زاده ای بود، که به اسلام گرویده، و در اصفهان نقاش دربار صفوی بوده است. (فرنگ در اینجا اشاره به فرنگی سازی نقاش است). لطفعلی همچنین گزارش کرده که جبه دار با سمت «نقاش باشی» در دربار شاه تهماسب دوم و نادر شاه افشار خدمت کرده، اما پس از تحلیل رفتن بینایی اش، در مازندران به سال ۱۷۵۰ میلادی درگذشته است. تبار. برخلاف آنچه که عده ای معتقدند که «جبه دار مسیحی و از مردم آرنااوت (آلب
انیای قفقاز) بوده که در زمان شاه عباس دوم صفوی (۱۰۵۲–۱۰۷۷ ق) به ایران آمده، تغییر مذهب داده و در بدایت حال به جبه خانه (اسلحه خانه) دولتی راه یافته است»، دکتر یعقوب آژند بر این باور است که وی فرنگی (اروپایی) نبوده، بلکه از اهالی گرجستان بوده است. (در دورهٔ صفوی مسیحیان آن دیار را فرنگی می نامیدند). وی نواده قرچقای خان گرجی، سپهسالار کل قشون ایران و حاکم مشهد در دوره شاه عباس اول است. قرچقای یا قرچغای خان دوم، فرزند منوچهر خان و نوهٔ قرچقای خان اول، سپهسالار سپاه شاه عباس اول، خود از پشتیبانان هنر کتاب آرایی محسوب می شد؛ چنان که شاهنامه قرچغای خان (شاهنامهٔ وینزور) به دستور وی و احتمالاً توسط محمد قاسم و محمد یوسف نگارگر کتاب آرایی شده است. این شاهنامه که از خاندان قرچقای به دست حاکمان هرات افتاده بود، به خاطر سپاسگزاری از حمایت قشون انگلیس از حکام یاد شده به هنگام محاصرهٔ هرات توسط قشون قاجار، به رسم تحفه به دربار بریتانیا فرستاده شده، و هم اینک در گنجینهٔ قصر سلطنتی وینزور بریتانیا نگهداری می شود. پسر جبه دار، با نام محمدعلی بیگ نیز نقاش بود، و در زمان سلطنت نادر شاه به سمت نقاش باشی دربار یا رئیس کارگاه نقا
شی دربار نادرشاه منصوب شد. سبک. جبه دار در مکتب تحول یافتهٔ نقاشی صفوی (که در دورهٔ قاجار به «ایرانی سازی» شهرت یافته) جزو پیشگامان و استادان بنام محسوب است و با محمد زمان اول معاصر و در سبک نقاشی هماهنگ و هم سلیقهٔ او بوده است. از همزمانان او می توان محمد قاسم و استاد محمد و محمد ابراهیم و محمد مسیح را نیز نام برد. این نقاش در نازک قلمی و رنگ آمیزی و ملاحت کار، در شمار استادانی ست که کارهایش دارای شهرت فراوان بود. به سبب مقام و منزلت آباء و اجداد علی قلی در دربار صفوی، در سال ۱۰۴۹ یا ۱۰۵۰ هجری. به سمت کتاب دار خاصه شاه صفی و شاه عباس دوم برگزیده می شود. او منصب جبه داری و نقاش باشی دربار را نیز کسب می کند. در زمان شاه عباس ثانی اسلوب فرنگی سازی را از نقاشان هلندی مشغول در دربار همچون فیلیپس انجل، لوکار، رمیان، یان دوهارت و غیره فرا می گیرد و گاهی نیز به تقلید از نقاشان طبیعت گرای هندی نظیر گواردهان می پردازد یا از تصاویر چاپی اروپایی بهره می گیرد و آثاری می آفریند که امروزه به سبک فرنگی سازی شهرت دارد. در کنار او نقاشان دیگری چون شیخ عباسی، بهرام سفره کش و غیره هم کار می کرده اند. وی به سبب آشنایی با نقاشی ا
روپایی، در تحول سبک، از مینیاتور صفوی به شیوهٔ ایرانی سازی، در شمار پیشگامان است. همچنین در مکتب هند و ایران نیز دست داشته، و آثاری در این مکتب از او به یادگار مانده است. علی قلی، تک صورت را بسیار لطیف می ساخت و عمارات تاریخی و منظره ها را با لطافت و رعایت نزدیک نمایی و دورنمایی (پرسپکتیو) استادانه به تصویر می کشید. علاوه بر این در تصویرسازی جانوران نیز توانا بود. قلمدانهای کار او از نوع بهترین قلمدان های عصر صفوی محسوب می شود. عمده ترین آثارش در آبرنگ بوده، اما در رنگ روغن نیز مهارت داشت. دو نقاش همنام. در میان نگارگران ایران دو تن به نام «علیقلی» نامدار هستند که هردو از استادان چیره دست زمان خود بوده و آثار ارزشمندی به عالم هنر عرضه کرده اند. نخستین ایشان همین «علیقلی جبه دار یا جبادار» معروف به «آرنااوت» است که گویا آلبانی تبار ولی پرورش یافته در ایران است و معاصر «شاه سلیمان» و «شاه سلطان حسین» صفوی ست، و تا اواخر سدهٔ یازده و اوایل سدهٔ دوازده می زیسته و به آفریدن آثار هنری می پرداخته است. لازم بذکر است در آن زمان آلبانیای قفقاز از ایالات ایران محسوب می شد و علی قلی ثانی هم از اتباع گرجستان بوده که آن بخ
شی از آن سرزمین هم در مقاطعی از تاریخ از ایالات ایرانی بشمار می رفت.
چندریختیِ ژن هنگامی رخ می دهد که در جایگاه کروموزومی در جمعیتی از یک گونهٔ زیستی، بیش از یک آلل (دگره) باشد و در آن جای بگیرد. به چنین ژن هایی، ژن های چندریخت گفته می شود. ژن های تعیین کنندهٔ رنگ مو نمونه ای از این گونه ژن ها هستند.
انیس یکی از قدیمی ترین روزنامه های چاپی در افغانستان می باشد. این روزنامه برای نخستین بار در ۱۵ ثور ۱۳۰۶ یکمین نسخهٔ خود را به دست محی الدین انیس در شهر کابل افغانستان منتشر کرد. این روزنامه در حال حاضر زیر مدیریت دولتی وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان نشر می شود. هشتاد درصد از تمام این روزنامه به فارسی بوده و مابقی به پشتو نوشته می شود. گسترهٔ نشریاتی این روزنامه فقط در کابل بوده و هر از گاهی به شهرهای بزرگ افغانستان نیز فرستاده می شود؛ این روزنامه با شمارگان پنج هزار در روز در چاپ خانهٔ آزادی کابل چاپ می شود. زندگی نامهٔ غلام محی الدین انیس. خانوادهٔ غلام محی الدین انیس از منطقهٔ مقر ولایت تاریخی غزنی منسوب به قوم جمال خیل می باشد. جد وی بنابر پاره ای عوامل به ترک وطن مجبور و به مصر رفت و این مقارن به فرمانروایی شاه مستبد و مطلق العنان امیر عبدالرحمن خان بود که خانواده ها و شخصیت های زیادی را به بهانه های مختلف از وطن بیرون کرد و بنام فرار و تبعید از خانه بی خانه ساخت. از جملهٔ همین اشخاص جد محی الدین انیس که طبیب چشم بود و بعد فرزندش غلام نقشبند (پدر محی الدین) راه پدر را دنبال نمود و به شغل او اشتغال ورزید
. غلام محی الدین انیس در کشور مصر نشو و نما یافته است. به تشویق محمد اسمعیل مشهور به افندی که در آن وقت از طرف افغانستان برای خریدن ماشین های طباعتی به مصر رفته بود به افغانستان آمد و مدت دو سال در مدرسهٔ سعیدیهٔ هرات اقامت نمود. انیس که به زبان عربی تسلط داشت هنگام اقامت در هرات به آموزش زبان و ادبیات فارسی دری پرداخت. وی که از همه بیشتر با سرور جویا محشور گردید و با او دوستی برقرار نمود، به توجهٔ جویا و فیاضی مدرس مدرسهٔ سعیدیهٔ خود را با زبان و ادبیات فارسی دری به سرعت پرمایه ساخت. انیس در هرات به تحریر و طبع کتاب «ندای کلبهٔ معارف یا حقوق ملت» که در واقع نخستین اثریست که در هرات چاپ شده است، توفیق یافت. این کتاب رمان گونه که به قول نویسنده پیش آهنگان ژورنالیزم به اتکای مجلهٔ «آواز» نخستین اثریست که در کشور طبع شده است. محل نشر و تیتراژ. مطبعهٔ انیس در کابل تیراژ شمارهٔ اول آن ۴۵ نسخه بود (کتاب سال انیس، ص ۳۲) از آن به بعد از ۱۰۰ تا ۵۰۰ نسخه بالا رفت و پس از شمارهٔ سوم به یکهزار شماره بلند رفته و یکی از پر فروش ترین و محبوب ترین روزنامه در تاریخ مطبوعات افغانستان به شمار می رود. تیراژ انیس در سال های بعد و
دوره های دیگر به ده هزار و بیشتر از آن ارتقا نمود. قطع و نحوهٔ چاپ و زبان نشریه. قطع روزنامهٔ انیس در مدت پنج سال اول نشرات به اندازهٔ دو ۲۰/۲۸ سانتی متر در جهان الی دوازده صفحه شکل دهی شده بود. هر صفحه دارای دو ستون مطالب بود در سال ۱۳۱۱ ه .ش/۱۹۳۲م. قطع انیس به ۳۰/۴۰ سانتی متر تغییر نمود و صفحات آن میان ۸ تا ۴ صفحه گسترش یافت. در سال ۱۳۳۰ ه .ش/۱۹۵۱م. قطع روزنامهٔ انیس ۶۰/۸۰ سانتی متر بزرگ تر شد. جریدهٔ انیس در اوایل در مطبعهٔ رفیق چاپ می شد. زمانیکه بنیانگذار آن توانایی مالی بیشتری پیدا نمود در مطبعهٔ شخصی انیس به نشر می رسید. پیشینه. روزنامهٔ انیس در سال ۱۳۰۴ در هرات تأسیس گردیده، در سال ۱۳۰۶ در زمان شاه امان الله از هرات به کابل انقال گردید. منحیث یک جریدهٔ غیردولتی آغاز به کار نمود. در دورهٔ سلطنت محمد نادرشاه، جریدهٔ انیس در سال ۱۳۱۳ ه .ش/۱۹۳۴م. نشریه یا روزنامهٔ دولتی شد و دولت وقت روزنامهٔ انیس را به عنوان بیانگر اهداف دولت اعلان نمود. در دورهٔ محمد ظاهر شاه، جریدهٔ انیس به روزنامه ارتقا نموده و ارگان نشراتی دولت افغانستان شناخته شد. این روزنامه در مطبعهٔ دولتی کابل چاپ می گردید و به ۱۲ صفحه گسترش یاف
ت. روزنامهٔ انیس در دورهٔ صدارت محمد موسی شفیق (قوس۱۳۵۲ ه .ش/۱۹۷۳م) با روزنامهٔ دومی و معتبر کشور (اصلاح) یکجا شده و «یک ادارهٔ روابط عامه در چوکات حکومت تأسیس گردید … این دو روزنامه به حیث روزنامهٔ بزرگ ملی مدغم شد که همزمان در همهٔ ولایات افغانستان توزیع می گردید» (۱۵) «... مؤسسات نشراتی تحت ادارهٔ حکومت را به دستگاه های فارغ از مداخلت حکومت درآوردن، جز سیاست حکومت شفیق گردانیده و برای این کار اساسنامه های جدید برای مؤسسات نشراتی در حال تدوین قرار داده شد و ادغام روزنامه های اصلاح و انیس نخستین تجربه در این ساحه بود روزنامهٔ جدید بنام (اصلاح-انیس) مسمی گردید. نامگذاری این جریده یک مسئلهٔ اساسی بود زیرا پادشاه محمد ظاهر شاه نمی خواست نام (اصلاح) از بین برده شود. روزنامهٔ (اصلاح-انیس) دارای صفحات تیراژ و اعلانات زیادی شد برای بار اول در تاریخ کشور یک روزنامه هم زمان به همهٔ شهرهای عمدهٔ کشور توزیع گردید. حکومت (موسی شفیق) برای (اصلاح- انیس) آزادی های وسیع نشراتی داد … ولی کمونیست ها از این آزادی، برای اذیت حکومت یا کمک به داعیهٔ چپی ها استفادهٔ سوء نمودند و با درک این مطلب این روزنامه در یک چوکات سالم قرار گر
فت تیراژ (اصلاح- انیس) از ۲٬۰۰۰ شماره به هشت هزار شماره ارتقا نمود …»(۱۶) در دورهٔ زمامداری داوود (۱۳۵۳–۱۳۵۷ه .ش) روزنامهٔ انیس یکی از ارگان های معتبر نشراتی دولت درآمد و تیراژ آن به ده هزار شماره بلند رفت. با کودتای هفت ثور در ۱۳۵۷ ه .ش روزنامهٔ انیس مدت چند ماهی از نشر بازماند ولی پسان تر باز هم به عنوان یک ارگان دولتی در پهلوی نشرات دولت قرار گرفت و اهداف این رژیم از طریق روزنامه های انیس نیز انعکاس پیدا می نمود. در دورهٔ ببرک کارمل روزنامهٔ انیس به حیث ارگان نشراتی جبههٔ ملی پدر وطن نامگذاری شده بود. روزنامهٔ انیس در دورهٔ زمامداری برهان الدین ربانی نیز مدتی دست خوش حوادث قرار گرفت و از نشر بازماند. یک سال بعد روزنامهٔ انیس دوباره احیا گردید، البته با تیراژ پایین تر در پهلوی نشرات دولتی آغاز به کار کرد. با به قدرت رسیدن حرکت طالبان و تصرف کابل، انیس مانند دیگر نشرات مصادره شده و از نشر بازماند و اما از سال ۱۳۷۶ ه .ش/۱۹۹۸م. به بعد دوباره در تاریخ مطبوعات کشور را باز نمود. در دورهٔ زمامداری موقت و حکومت انتخابی حامد کرزی، روزنامهٔ انیس منحیث یکی از ارگان های نشراتی در چوکات وزارت اطلاعات و فرهنگ فعال بود و
تاکنون به نشرات خویش منحیث ارگان دولتی ادامه می دهد. همچنان انیس به گونهٔ غیرمنظم و صرف چند شمارهٔ محدود از طرف عده ای از افغان ها در شهر کالیفرنیای آمریکا منصه چاپ پیدا نمود که مسوولیت نشر آن را دکتور اسدالله شعور و فریده انوری به عهده داشتند …. نوع نشریه و زبان نشریه: روزنامه (شش بار در هفته به نشر می رسد)، پشتو و فارسی دری. پایان کار نشریه تا هنوز ادامه دارد و یکی از معتبرترین و قدیمی ترین روزنامه های افغانستان است. محتوی مطالب و محتوی انیس گسترده بود و ابعاد گوناگون دارد و از همان اوایل نشر روزنامهٔ انیس، در مشی سیاسی آن وسعت نظر موجود بود چنان که محی الدین انیس در اولین شمارهٔ روزنامه اش اهداف نشراتی خود را چنین بیان داشت: «هدف اساسی انیس تهیه و نشر مطالب علمی، قانونی، و روحی و ادبی به عرض آگاهی عمومی مردم و مخصوصاً مأمورین بوده است.» (۱۷) یکی از دلایلی که روزنامهٔ انیس توانست در میان جامعه راه باز نماید و تا هنوز در هیچ مقطع سیاسی بن و بست مواجه نگردیده است. بیان حقایق و نشر موضوعات متنوع به گونهٔ متعادل او است. بنیانگذار و صاحب امتیاز محرر و طابع آن (مرحوم انیس) در سر مقاله همان شماره (اولین شماره) نوش
ت که: (انیس طفلک نوزادیست در عالم مطبوعات و می خواهد در اوقات فراغ ندیم، در ساعت های کار، تعاون، در امور مشکله مشاور، در حالت غم و اندوه: سمیر، و الحاصل در حیات فکری و عملی عموم، خاصهٔ فریق مأمورین، مونس و خدمتگار باشد)» (۱۸) زیرا انیس موافق با اندیشه و خواست همگان توانسته است در اندیشه ها جا داشته باشد و یکی از دلایل بلند رفتن تیراژ این روزنامه هم همین مسئله بود. روزنامهٔ انیس با آنکه در دوره های متفاوت سیاسی افغانستان در مطبوعات کشور جا دارد، اما در محدودهٔ سیاسی همان دوره به انتشار اخبار پرداخته است. وجه متمایز انیس و برتری اش نسبت به سایر نشرات در این است که این روزنامه را حتی زمامداران سیاسی در دورهٔ قدرت خویش منحیث یک روزنامه همه گیر و بدیل آزادی مطبوعات، به مردم پیشکش شده است. روزنامهٔ انیس دورهٔ امان الله خان در رسانیدن اطلاع و پیام نقش مؤثری را بازی نموده و از آنجائیکه تعداد باسوادان کشور محدود بود. روزنامه پیام آور خوب برای ملت شمرده می شد. محتوی روزنامهٔ انیس در همان اوایل همچنان ترجمهٔ مطالب مفید و خواندنی اخبار و نشرات خارجی نیز بود. منابع. [روزنامه 'انیس' افغانستان هشتاد ساله شد
در ماه آوریل ۲۰۰۷ میلادی، فیلمی از رقص دسته جمعی زندانیان یکی از امنیتی ترین زندان های فیلیپین در وبگاه یوتوب بارگذاری شد. در این فیلم ۴ دقیقه ای، زندانیان زندان ایالت سبو که اغلب آنان جنایتکارانی باسابقه و خطرناک بودند، با آهنگ «تریلر» اثر مایکل جکسون به بازسازی "نماهنگ تریلر" پرداختند. این ویدئو به سرعت در یوتوب پربازدید شد و باعث معروفیت این زندان در سطح جهانی شد. ایدهٔ این رقص توسط بارون اف. گارسیا، رئیس زندان شکل گرفت. گارسیا در ابتدا برای خوب نگه داشتن روحیه و سلامت فیزیکی زندانیان ایدهٔ ورزش را مطرح کرد و سپس موسیقی و رقص نیز به آن اضافه شد. زندانیان با چندین آهنگ به رقص پرداختند و گارسیا از آن ها فیلم برداری کرد. او سپس رقص زندانیان با آهنگ «تریلر» مایکل جکسون را در وبگاه یوتوب قرار داد. این ویدئو تا ۱۲ فوریه ۲۰۱۲ بیش از میلیون بازدیدکننده در یوتوب داشته و یکی از پربیننده ترین ویدئوهای اینترنت است به صورتی که در زمان اوج اش، هفته ای بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ بازدید کننده داشت. در ویدئو، نزدیک ۱٬۵۰۰ نفر از زندانیان که حتی برخی از آنان به جرم قتل، حبس ابد بودند به بازسازی رقص مردگان مایکل جکسون در "نماهنگ تریلر" پ
رداختند. Crisanto Nierre، یکی از هواداران جکسون، نقش او را در این نمایش بازی می کرد و Wenjiel Resane، نقش دوست دختر جکسون را بازی کرد.
«مج» (Zine) برگرفته از کلمهٔ «مجله» است؛ که از قصد کوتاه شده است تا نشانگر اخلاقِ «به دست خود بساز» هم در تولید و هم در محتوای این نشریه ها باشد. شکل مج، چیزی میان یک نامه شخصی و یک مجله است. مج ها که با یک دستگاه کپی معمولی تکثیر می شوند و از گوشه یا پهلو به هم متصل می شوند، یا از وسط تا می شوند تا به صورت یک پوشه درآیند، معمولاً ده تا چهل صفحه دارند. مج ها غالباً صدای افراد و گروه هایی را به گوش می رسانند که به مجراهای رسانه های اصلی دسترسی ندارند؛ اما می خواهند دیدگاه و عقاید خود را دربارهٔ موضوع معینی بیان کنند. خصلت عمل گرا و غالباً ضد هژمونیک مج ها شاید بهتر از هرجا در فرهنگ جوانان مشاهده می شود. این نشریه ها به طور کلی بسیار کم هزینه اند و تولیدات دست ساختهای هستند که یک فرد یا گروه کوچک بدون دریافت دستمزد آنها را چاپ می کند. آنها غالباً ضد هژمونی رسانه ای عمل می کنند.
چاه برف یک روستا در ایران است که در دهستان خرقان شرقی واقع شده است. اهالی روستا را چاه بار هم می نامند. این روستا در شهر آوج (شهرستان بوئین زهرا) خرقان شرقی و بخش کلنجین واقع شده و پس از گذر از کلنجین اولین روستا چاه برف می باشد اراضی کشاورزی این روستا به شوند یکپارچگی و دشت بودن به طور کامل کشت می شود. در دامنه های تپه های اطراف باغهای فندق می باشد که به صورت باغ داری مدرن بهره برداری می شوند. از طوایف مشهور این روستا طایفه باغ گرایی و خمسه می باشد. این روستا در گذشته نه چندان دور تقریباً خالی از سکنه بود اما در چند سال گذشته و با رسیدگی بیشتر به روستاها جمعیت این روستا بیشتر شده است و هم اکنون جمعیت این روستا حدود ۱۸۵ نفر است. پیشه اصلی این روستا کشاورزی بوده دامداری در جای دوم قرار دارد. مردم این روستا به زبان ترکی آذربایجانی سخن می گویند و تعدادی از اهالی روستا از طایفه خمسه هستند که در زمان رضاشاه به این روستا کوچ داده شده اند. امکانات. یک حلقه چاه عمیق موجود در این روستا توسط نیکوکاری از کشور ایتالیا ساخته شده است. عدم وجود امکانات بهداشتی و آموزشی در این روستا دلیل بزرگ مهاجرت به کرج و شهر صنعتی الوند
می باشد واژگان. چاه برف در گویش عامیانه اهالی چاه بار گفته می شود و منظور از آن چاله هایی بوده که در اطراف روستا بوده و تا اوایل تابستان برف در آنها می مانده نام درست خرقان، فره گان می باشد که در زبان عربی خرقان گفته می شود. منابع. http://qazvin.ir/web/guest;jsessionid=28b26433a72687df754c25adc874
استلج یکی از روستاهای استان قزوین می باشد. این روستا در شهرستان آوج، خرقان شرقی، و ۱۵ کیلومتری کلنجین واقع شده است. مردمانش به زبان ترکی آذربایجانی سخن میگویند. از محصولات کشاورزی این روستا می توان به نخود و گندم اشاره کرد. پرورش سنتی گاو و گوسفند نیز در این روستا رواج دارد.این روستا زمستان های برفی دارد و بیشتر اوقات محور های مواصلاتی به این روستا در اثر کولاک مسدود می گردد. استلج در فرهنگ جغرافیایی ایران. معنی استلج در لغت نامه دهخدا استلج. [ ] (اِخ ) قصبه ای جزء دهستان خرقان شرقی بخش آوج شهرستان قزوین ، ۳۰۰۰۰، گزی جنوب خاور مرکز بخش در کوهستان ، سردسیر، دارای 2000تن سکنه ، آب آن از شعبه ٔ رودخانه ٔ محلی ، محصول آن غلات ، سیب زمینی ، میوه جات ، قلمستان ، صنایع دستی آن قالیچه و جاجیم بافی ، شغل اهالی زراعت و راه مالرو دارد. (فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۱ ص ۱۱).
ارتش آباد نام یکی از روستاهای استان قزوین می باشد. این روستا در شهرستان آوج و در منطقه قاراقان واقع شده است. این روستا که نام سگز آباد داشت پس از تخریب به دستور محمد رضا شاه پهلوی بعد از زلزله سال ۱۳۴۱ بوئین زهرا، ساخته شد و نامش به ارتش آباد تغییر یافت از مراکز تفریحی این روستا می توان به چشمه علی و منطقه ییلاقی تکین اشاره کرد که آب جشمه ها در 4 فصل سال در این منطقه جریان دارد. فعالیت اصلی مردم روستا کشاورزی و باغداری است که سالانه با تولید ناخالص 2000 تن گندم و جو از مزارع این روستا برداشت می شود. و مردمانش به زبان ترکی آذربایجانی سخن می گویند.
روستای سرسبز و کوهستانی نصرت آباد (باغ لو قاراداش) در استان قزوین ، شهرستان آوج ، دهستان خرقان شرقی در بخش آبگرم می باشد و جمعیت ثابت آن حدوداً 105 نفر است که در فصول بهار و تابستان به 200 نفر نیز میرسد و به زبان ترکی آذربایجانی با گویش محلی سخن می گویند. پیشه اکثر مردم این روستا کشاورزی و دامداری می باشد. از فراورده های کشاورزی این روستا که شهره همگان می باشد می توان از آلو بخارا نام برد البته در قدیم با محصولی همچون سیب زمینی پشندی نیز شناخته می شد . مردمان این روستا از مهاجران شاهسون آذربایجان و فارس می باشند .بخشی از ساکنین روستا در سال های گذشته به شهرهای بزرگی چون قزوین ،کرج، تهران و قم مهاجرت کرده اند. جادهٔ متصل به این روستا در سال 1398 آسفالت شده و گازکشی نیز صورت گرفته است و یک مدرسه ابتدایی(حُر) دارد. موقعیت جغرافیایی و جاذبه گردشگری. این روستا در جنوب شرقی استان قزوین واقع شده که بخشی از زمین های کشاورزی و مراتع آن در جوار استان مرکزی واقع شده است. از جاذبه های این روستا می توان به رودخانه ای (رود حاجی عرب) که از میان باغات میوه می گذرد به همراه قلعه ای قدیمی و چشم اندازی زیبا از بلندای کوه قراولخ
انه اشاره کرد. در انتهای شمالی این روستا جنگلی از درختان سرو ، تبریزی و سنجد وجود دارد. نام اصلی این روستا نصرت آباد است اما در گویش محلی به نام قاراداش که به معنی سنگ سیاه است شناخته تر می باشد . توضیح : نام درست خرقان، فره گان می باشد که در زبان عربی خرقان گفته می شود.باید گفت که روستا یا محله ای به نام قاراداش در اسفراین هم می باشد . منابع. http://qazvin.ir/web/guest;jsessionid=28b26433a72687df754c25adc874
خشچال یا خشکچال (شمس آباد) نام یکی از روستاهای استان قزوین می باشد. این روستا بالاترین روستای منطقه الموت است و در بالا دست روستای گازرخان است و به لحاظ اختلاف ارتفاعش با سایر روستاهای اطراف، از آب و هوای بسیار ممتازی برخوردار می باشد.
زویار یکی از روستاهای استان قزوین -شهرستان قزوین -بخش مرکزی می باشد. که در شمال غربی شهر قزوین و در ۵ کیلومتری جاده قزوین-رشت، دو کیلومتر بالاتر از ناصر آباد واقع شده است. این روستا از غرب با روستای همت آباد، شرق با شهر قزوین و جنوب با ناصر آباد و شمال با روستای اُروس آباد همسایه می باشد. جمعیت. در حال حاضر حدود ۲۵۰ خانوار و ۱۱۰۰ نفر جمعیت دارد. محصولات کشاورزی. گندم، عدس، جو، گوجه، لوبیا، هندوانه دیم و خیار چنبر بوده همچنین گردو و بادام، انگور و … از دیگر محصولات این روستا می باشد. این روستا دارای دو قنات از قبل بوده که برای آبیاری و در قدیم برای مصرف آشامیدنی استفاده می شده است. شغل اهالی؛ بیشتر به صورت سنتی کشاورزی و دامپروری و رانندگی بوده ولی در نسل جدید بیشتر به شغلهای اداری و آزاد، بازرگانی و صنعت روی آورده اند .
توان روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۳ نفر (۲۶خانوار) بوده است.
زن هراسی یک نوع ترس مداوم، غیرطبیعی و بدون دلیل مشخص از زن ها است، به حدی که به صورت یک نوع هراس های بیمارگونه (ترس مرضی) است.
مردهراسی یا آندروفوبی نوعی هراس غیرطبیعی و بی دلیل از مردها می باشد. واژه Androphobia از دو واژه "andro" (به معنی "مرد" در زبان یونانی) و "phobia" (به معنای "ترس" در زبان یونانی) ساخته شده است. فرد مبتلا ممکن است در حضور مردان دچار حالت های ترس یا پریشانی شود. مردهراسی ققط مختص به زنان نیست و در مردان هم دیده می شود. همچنین باید توجه شود که مردهراسی با مردستیزی متفاوت است. نشانه ها و دلایل. مردهراسی ممکن است نتیجهٔ رویدادهای آسیب زایی باشد که به ویژه در کودکی روی داده است.رویدادهایی مانندکودک آزاری، آزار جنسی یا قلدری (Bullying)، خشونت خانگی (Domestic Abuse)، تجاوز و مانند این ها. گاهی یک پدر خشن می تواند شعله مردهراسی را در فرد روشن کند. دلایل فرهنگی هم گاهی به ایجاد این حس کمک می کند. مثلا در بسیاری از کشورها به کودکان (به ویژه دختران)می آموزند که از مردان دوری کنند. حضور یک مرد و یا گاهی حتی دیدن یک تصویر از یک مرد در کنار بیماران مردهراسی می تواند باعث تپش قلب، تنگی نفس و پریشانی و اضطراب شود. با این وجود ممکن است فرد در نزدیکی شریک زندگی یا اعضای مرد نزدیک خانواده خود احساس ترس نداشته باشد. مردهراسی با م
ردستیزی متفاوت است. مردستیز از مردان نفرت دارد درحالی که مردهراس صرفا از حضور در کنار مردان احساس ترس می کند. تشخیص. با اینکه آزمایش یا شیوه تشخیص مختص به درمان مردهراسی وجود ندارد ولی الگوی علائم آن با دیگر گونه هراس ها (phobia) شباهت دارد. برای تشخیص اختلال فوبیای خاص (مثلا مردهراسی)، عوامل زیر باید بررسی شده و برای درمان گر محرز شوند: درمان. بسیاری از مبتلایان صرفا با کمک روان درمانی بهبود می یابند. همچنین درمان هایی چون رفتاردرمانی شناختی، مواجهه درمانی و مدیتیشن می توانند مفید باشند.
پسر خوب یا بچه مثبت (در انگلیسی:Nice guy) اصطلاحی کلیشه ای در گفتمان عموم مردم و در فرهنگ عامه است در اشاره به مردی که رفتار دوستانه ولی محجوب دارد. این اصطلاح به هر دو صورت مثبت و منفی به کار می رود. در گفتمان های عمومی این اصطلاح به طور گسترده ای در صحبت از روابط عاشقانه و جنسی استفاده می شود. بحثی فعال وجود دارد مبنی بر آنکه شخصیت پسر خوب در واقع ممکن است سبب شود یک مرد از نظر "جنسی" کمتر مطلوب زنان قرارگیرد، و زنان ناخودآگاه مردانی را که قاطعانه و با ملاحظه کمتر برخورد کنند را ترجیح می دهند، هرچند نظرات مخالفی نیز وجود دارد.
هم وابستگی ، گرایش برای بروز رفتارهای منفعل و بیش از اندازه خدمتکارانه است که به شکلی منفی روابط و کیفیت زندگی فرد را تحت الشعاع قرار می دهد. هم وابسته کسی است که اجازه می دهد دیگران با سوءرفتارشان بر او تأثیر گذارند و او درصدد برمی آید تا به روش های مختلف رفتار آن ها را کنترل کند یا تغییر دهد. هم وابستگی، بیماریِ خودِ گم شده است و آن را می توان اینگونه تعریف کرد: هر اختلالی و رنجی که همراه با تمرکز فرد بر نیازها و رفتارهای دیگران است. هم وابستگی، شایعترین اعتیادی است که مردم پیدا می کنند. این حالت ناشی از تمرکز بیش از حد ما بر بیرون از خودمان است و باعث می شود که ما تماس خود را با آنچه در درونمان است از دست بدهیم. ما در درونمان سرنخ هایی داریم که ما را از راه های بیشماری یاری می کنند از جمله آن ها باورها، افکار، احساسات، تصمیم ها، اختیارات، تجارب، خاطرات، خواسته ها، حواس، نیازها، شهود، عوامل ناخودآگاه و شواهدی از عملکرد جسمی ما همچون ضربان قلب و تنفس مان هستند. اینها و موارد دیگر،بخشی از سیستم بازخورد دقیقی هستند که آن را زندگی درونی می نامیم. تعریف. چند تعریف از هم وابستگی: هم وابستگی از تلاش ما برای اینکه
از خود واقعی مان در برابر نیروهای ظاهرا شکست ناپذیر محافظت کنیم، سرچشمه می گیرد. اما خود واقعی ما (کودک نابالغ درون ما) دچار تناقض است، نه تنها حساس، ظریف و آسیب پذیر است، بلکه نیرومند هم هست. در واقع خود واقعی ما آنقدر قوی است که اگر یک "برنامه کامل بهبودی" برای هم وابستگی اجرا شود، از طریق فرایند خود مسئولیت دهی و خلاقیت (که اغلب می ترسیم مشاهده اش کنیم)، قدرتی شفادهنده دارد. وقتی که خود زنده واقعی ما "پنهان می شود" - (سرگرمِ چهره های والدگونه خود می شود یا دردهای تقریبا جان سوز را کم می کند تا "زنده بماند") - خود هم وابسته ای ظاهر می شود که جای آن را می گیرد؛ بنابراین ما آگاهی مان را از خودمان از دست می دهیم تا حدی که وجود آن را فراموش می کنیم. ما تماسمان را با آنچه که هستیم از دست می دهیم و به تدریج شروع می کنیم به اینکه آن خود دروغین را به کار بریم. آنگاه این کار یک عادت و در نهایت یک اعتیاد می شود. هم وابستگی نه تنها شایعترین اعتیاد است، بلکه "اساس" چیزی می شود که همه اعتیادها و وسواسهای ما از آن ناشی می شود. تقریبا در پس هر اعتیاد و وسواسی، هم وابستگی نهفته است. چیزی که آن را ایجاد می کند و نگهش می دار