Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و منگوله ها و حاشیه های بافته شده را هماهنگ و همسان با رنگ پارچه ای کند که این نوارها و حاشیه ها به آن متصل خواهد شد؛ و با این گزینش باید به زبان رنگ ها راه یابد و جلوه و رخشندگی هررنگ را در رنگ همزادش دریابد. بخاطر اهمیت اساسی کار بافندگی در علاقه بندی ضروری بنظر می آید که کارهای مربوط ببافندگی را تقسیم بندی کنیم و تاحد امکان بشرح هریک از اجزاء آن بپردازیم: بافندگی شامل ریشه بافی، یراق بافی، قیطان بافی، طناب بافی و نواربافی است. سه نوع اصلی آن با این نام ها و مشخصات پیدا می شود: ریشه مبلی به سه شکل ساده و منگوله وار و شبکه وار دیده می شود (ش ۴ وش ۵). ریشه پرده ای: به صورتهای ساده، تک تک و منگوله دار تهیه می گردد. ریشه های لباسی: ساده است. پهنای ریشه ها بین ۲ تا ۷ سانتی متر تغییر می یابد. با پهنای ۲ تا ۶ سانتی متر در حاشیه پرده ها مصرف می شود. با عرض های ۶ تا ۳۰ سانتی متر، درمبل بکار می رود. درلباس انواع ۶ تا ۷۰ سانتی متری آن مورد استفاده است. درمیان منگوله های مختلف نوعی که بکلاه های مخصوص تشریفاتی گاردهای تشریفات نصب می شود (ش۷) منگوله تشریفات نام دارد. نوعی ازآن که به بندهای پرده های کرکره ای متصل است، منگ
وله کشش خوانده می شود. آپولیت نی منگوله ای شرابه مانند است که در لباسهای افسران ارشد، روی پاگون و در منتهی شمشه ها جا می گیرد. آخر از پورقبه بگوئیم که آن را به شمشیرهای تشریفات در سلامها می آویزند. نمره های یراق که اندازه آن را به سانتی متر مشخص می کند: ۱، ۲، ۵ر۲، ۳، ۴ است؛ و به شکل های ساده، مارپیچ، زنجیره ای و منقوش به فروش می رسد. یراق واژه ترکی است. درتهیه نوار، رنگ آمیزی و هماهنگی رنگ ها مورد نظر است. نوارهای زربفت بهترین و گرانترین نوع نوار است. سرداران شمسه دار ـ در موزه مردم شناسی علاوه بر کارهایی که به آن اشاره شد، علاقه بندان بسته به ذوق و سلیقه و مهارت های شخصی، کارهای جنبی دیگری نیز انجام می دهند، ازآن جمله بافت دکمه های مخصوص، نشانها، کمرهای یراقدار تشریفاتی برای آویختن شمشیر در مراسم مخصوص، شمسه ها، پاگونها، سردوشی های تشریفاتی و نظامی، واکسیل و … نیز کارهایی تزئینی نظیر آراستن لباسهای تشریفاتی، سراپرده ها، سرسراها، راه پله ها، جایگاه های مخصوص را علاقه بندان انجام می دهند. ملیله وپولک دوزی روپوشها و شنل های تشریفاتی اجراء زردوزی تاج ها و نیم تاج های مخصوص تشریفات و بسیاری اعمال دیگر نیز از این
دست به علاقبندان واگذار می شود. قالبها بیشتر به شکل گلابی، تنبوشه ای، فنجانی، کاسه ای، پولکی هستند و بند پرده نیز به همین نام ها خوانده می شود. اما همپای اختراع ماشین های مختلف و پیشرفت و ماشینی شدن صنایع، در کارهای علاقه بندی نیز ماشین چهره نشان داده است. با اینهمه هنوز هم نیمی از این کارها با استفاده از روش های دستی انجام می گیرد. بهرصورت دستگاهای مربوط بکار علاقه بندی اینهاست: ماشین نواربافی، ریشه بافی، منگوله بافی، ابریشم تابی، سرمه تابی، طناب تابی، قیطان بافی، سنبله بافی، برزنت بافی، یراق بافی، سیم سازی و نخ پیچی.
سنگ نوشته بابلی پی بنای دیوار جنوبی تخت جمشید یکی از چهار کتیبه پی بنای دیوار جنوبی تخت جمشید است. این کتیبه به خط بابلی می باشد. تعداد سطور این سنگ نبشته ۲۴ سطر است. موضوع سنگ نبشته که به دستور داریوش بزرگ ساخته شده است، ستایش اهورامزدا، اعطاء پادشاهی از اهورامزدا به داریوش بزرگ، گستردگی سرزمین پارس، آرزوی پایندگی برای پادشاهی و کاخ های داریوش بزرگ می باشد.
سنگ نوشته ایلامی پی بنای دیوار جنوبی تخت جمشید یکی از چهار کتیبه پی بنای دیوار جنوبی تخت جمشید است. این کتیبه به خط عیلامی می باشد. تعداد سطور این سنگ نبشته ۲۴ سطر است. موضوع سنگ نبشته که به دستور داریوش بزرگ ساخته شده است، ستایش اهورامزدا، ساخت تخت جمشید و آرزوی پایندگی برای پارسه (تخت جمشید) می باشد. ترجمه. من داریوش شاه هستم، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه کشورهای بسیار، پسر وشتاسپه، یک هخامنشی. چنان که بر بالای اینجا، این دژ ساخته آمد، پیش از آن در اینجا دژی ساخته نشده بود، به خواست اهورامزدا این ارگ را من ساختم. اهورا مزدا و دیگر ایزدان را خواست که این ارگ ساخته شود. پس من آنان را ساختم و من آن را ایمن و زیبا و به اندازه ساختم چنانکه می خواستم و گوید داریوش شاه: چنان باد که اهورامزدا یا دیگر ایزدان مرا بپایند و نیز این ارگ را، و گذشته از این، هر آنچه در اینجا بر پای کرده شد، مباد آن که به چنگ بدخواه و بداندیش بیفتد.
علی بن ابوبکر بن علی هروی جهان گرد و صوفی ایرانی مسلمانی بود که در موصل زاده شد، اما خاندانش از هرات برخاسته بودند. او در ۱۱۷۳–۱۱۷۴ میلادی، به بیت المقدس مسافرت نمود، این شهر در آن زمان در در دست مسیحیان بود. در مسافرتی دیگر شاهد یکی از فوران های کوه اتنا در ایتالیای امروز بود، در قسطنطنیه مانوئل اول کومننی (امپراتور از ۱۱۴۳ تا ۱۱۸۰ میلادی) را ملاقات کرد. در ۱۱۹۷ میلادی، در دریا گرفتار ناوگانی شد که ریچارد شیردل را به محاصرهٴ عکا می برد، و در ضمن آن بخشی از یادداشت هایش را گم کرد. وی کتابی برای راهنمایی حجاج نوشت به نام کتاب الإشارة فی معرفة الزیارة، که به ترتیب از شام، فلسطین، مصر، امپراتوری بیزانس، بین النهرین، هند، عربستان، مغرب و حبشه گفتگو می کند، و دربارهٴ همهٴ این کشورها، غیر از دوتای آخری، اطلاعاتی مختصر ولی دست اول می دهد. وی تألیف دیگری نیز به نام کتاب العجائب دارد. او در ۱۲۱۴–۱۲۱۵ میلادی، در حلب، درگذشت.
اینچ مکعب یکی از یکاهای اندازه گیری غیر متریک حجم است. این یکا بنا بر تعریف برابر با مکعبی است که هر یک از وجه های آن یک اینچ است. برابرها. هر یک اینچ مکعب برابر است با :
مخیتار هراتسی ، پزشک سده ۱۲ میلادی اهل ارمنستان بود که در هِر (خوی امروزی) زاده شد؛ احتمالاً در بغداد تحصیل کرد و در حدود ۱۱۸۴ میلادی، در پادشاهی ارمنی کیلیکیه به شهرت رسید. از وی اغلب با عنوان «پدر پزشکی ارمنی» یاد می شود. طبیبی بسیار باسواد بود که یونانی، عربی و فارسی نیز می دانست. در ۱۱۸۴ میلادی (سال ۶۳۳ تاریخ ارمنی)، در کیلیکیه رساله ای به نام «تسلیت بیمار تب دار» نگاشت. عنوان کتاب ظاهراً تجنیسی از نام خود موٴلف است، چون مخیتار به معنی تسلی دهنده، و مخیتاروتیون به معنی تسلیت دادن است. این رساله چهل و شش فصل دارد و مطالب آن از مآخذ عربی، فارسی و ارمنی اقتباس شده است. اغلب اصطلاحات آن عربی ارمنی شده است. مخیتار رساله های دیگری هم دربارهٔ طب و کالبدشناسی تألیف کرد، ولی آنها را فقط از طریق منتخباتی که در آثار بعدی نقل شده است، می شناسیم.
اِشکَمِش یکی از ولسوالی های ولایت تخار در شمال خاوری افغانستان است. براساس آخرین برآوردها جمعیتش نزدیک به ۵۱٬۱۵۳ نفر می باشد.
بنگی یکی از ولسوالی های ولایت تخار در شمال خاوری افغانستان با جمعیتی نزدیک به ۲۸۱۹۷ نفر است. موقعیت جغرافیایی. بنگی ۵۶۶ کیلومتر مربع مساحت دارد که نسبتاً معادل مساحت جزیره هیترا است. این ولسوالی به شاهراه قندز و تالقان که یک جاده اصلی است دسترسی دارد. دو شاخه از رودخانه بنگی از این والسوالی می گذرد. یکی از آنها از ولسوالی اشکمش و دیگری از ولسوالی خوست و فرنگ سرچشمه می گیرد. آنها در ناحیه بنگی به هم می رسند و به سمت رود خان آباد می روند. یک پل بر روی رودخانه بنگی وجود دارد که ۱۵۰۰۰ نفر را به مرکز منطقه متصل می کند.اب و هوای بسیار خوب ومعتدل داراست. کشاورزی و باغداری در این منطقه رونق زیادی دارد.مردمان بنگی از جمله فارس ها تاجیک ها و ازبک ها هستند.قوم پشتو هم در ۱۰۰ سال اخیر به این منطقه کوچ بردند. ۵۹ روستا در ولسوالی بنگی وجود دارد. منابع. بنگی یکی از ولسوالی های زیبای افغانستان است.این شهر کوچک قدمت 40000 ساله دارد
چال یکی از ولسوالیهای ولایت تخار در شمال خاوری افغانستان با جمعیت نزدیک به ۲۴۵۹۶ نفر است. موقعیت جغرافیایی. چال ۳۳۱ کیلومتر مساحت دارد که نسبتاً معادل مساحت جزیره کومودو است. رود اصلی که از این ولسوالی می گذرد، رود چال است که از شاخه های رود خان آباد است. چال از شمال با ولسوالی تالقان، از شرق با ولسوالی نمک آب، از جنوب شرقی با ولسوالی گذرگاه نور، از جنوب با ولسوالی اشکمش و از غرب با ولسوالی بنگی همسایه است. گذرگاهی با تمام ولسوالی های دیگر در ولایت تخار و ولایت بغلان ارتباط دارد. ۵۸ روستا در چال قرار دارد. جمعیت شناسی. جمعیت این ولسوالی ۳۴۵۹۶ نفر و نسبت جنسیتی آن ۲۴ مرد به ازای هر۲۰ زن است. میانگین سنی ۱۶.۵ سال و حدود ۴۰ درصد از جمعیت شاغل هستند. ۱۰ درصد از بیکاران جویای کار هستند. این ولسوالی دارای حدود ۵۰۰۰ خانوار با جمعیت متوسط ​​حدود ۶.۳ نفر است.
چاه آب یکی از شهرستان های استان تخار در شمال خاوری افغانستان است. چاه آب از جنوب با شهرستان رستاق از شمال با دریای آمو و کشور تاجکستان، از غرب با شهرستان ینگی قلعه و از شرق با شهر بزرگ استان بدخشان همسایه است. با جمعیت بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ نفر دومین شهرستان پرنفوس تخار به شمار می رود. اکثریت مردم چاه آب به زراعت، مالداری و تجارت مشغول اند. در کنار موارد بالا مردم این شهرستان به صنایع کلالی، چرمگری، حلبی سازی و … سالهاست دسترسی داشته و مشغول کار اند. بزکشی و پهلوانی سرگرمی مورد علاقه مردم چاه آب است. علاقه وافر مردم شهرستان چاه آب به کسب دانش و هنر باعث شده که همواره این شهرستان را به عنوان چاه آب فرهنگی یاد کنند؛ عبدالله عارف چاه آبی، شهیر داریوش، ادهم کاوه، جمشید شعله و مرحوم عین الدین عینی بر جسته ترین شاعران چاه آب به شمار می روند. مولوی حسام الدین حسام،مولوی اکرام الدین دیوبندی و مولوی معین الدین تربت از علمای دینی این ولسوالی میباشد همچنان در عرصه موسیقی محلی افغانستان نام آورانی چون عبدالرحیم چاه آبی، عبد الولی چاه آبی و تاج محمد چاه آبی از این خطه سر برآورده و سالهاست نوای خوش آیند موسیقی محلی تخارستان را به
گوش دوست داران هنر رسانیده و زینت بخش محافل مردمان این مرز و بوم هستند. مردم شهرستان چاه آب تاجیک بوده و بصورت عموم به زبان فارسی صحبت میکنند معادن طلا 1-معدن طلای سمتی این معدن در جوار معدن طلای نورآبه قرار دارد ذخیره معدن طلای این کان از 12 تا 24 تن تخمین شده است معدن طلای سمتی با داشتن 1700متر عرض و 8000 متر طول در هر متر مکعب 100ملی گرم طلا دارد 2-معدن طلای نورآبه این معدن نیز ولسوالی چاه آب دهکده نورابه موقعیت دارد ذخیره مجموعی طلای نورابه 260 تن تخمین شده که 850 کیلو طلای آن خالص میباشد
خواجه بهاءالدین یکی از ولسوالی های ولایت تخار در شمال خاوری افغانستان با جمعیت نزدیک به ۲۶،۲۸۰ نفر است. این منطقه از بخشی از ولسوالی ینگی قلعه در سال ۲۰۰۵ ایجاد شد. ۲۵ روستا در خواجه بهاالدین واقع شده است.
خواجه غار یکی از ولسوالی های ولایت تخار در شمال خاوری افغانستان است. در سال ۲۰۱۹ جمعیت خواجه غار ۷۴۷۶۹ نفر برآورد شده است. مردم شناسی. به گزارش کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان در مزار شریف، باشندگانی ولسوالی خواجه غار ۷۰٪ اوزبیک، ۲۰٪ پشتون، ۱۰٪ تاجیک هستند. اقتصاد. ۴۰ درصد از افراد شاغل به فعالیت های کشاورزی، شکار، ماهیگیری و جنگلداری می پردازند. محصولات شامل گندم، جو، پنبه و کتان است. حدود ۱۴۰۰۰ هکتار اراضی آبی و ۳۲۰۰۰ هکتار اراضی دیم وجود دارد اما به علت کمبود امکانات کشاورزی فقط بخشی از اراضی کشت می شوند. آبیاری از رودخانه تالقان تأمین می شود ولی تا رسیدن به خواجه غار سطح آب کاهش پیدا می کند. تولیدات کشاورزی به دلیل کمبود بذر، آموزش، روش های نوین کشاورزی، تجهیزات و سردخانه ها پایین است. پرورش دام در این ولسوالی نیز صورت می گیرد که بیشتر شامل گوسفند و بز می شود. ۳۰ درصد دیگر از نیروی کار در بخش خدمات کار می کنند. اکثریت زنان به کار بافندگی و خیاطی می پردازند. احتمالاً به دلیل نزدیکی به تاجیکستان، بازار این ولسوالی به یکی از بزرگ ترین بازارها در شمال شرق افغانستان تبدیل شده است. خواجه غار از تج
ارت فرامرزی اعم از قانونی و غیرقانونی، کلان سود می برد.
دَرقَد یکی از ولسوالی های ولایت تخار در شمال خاوری افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۲۵۷۷۱ نفر. درقد در شمال ولایت تخار واقع شده و با کشور تاجیکستان هم مرز است. ولسوالی درقد مانند جزیره ای واقع در میان رود آمو است. ولسوالی درقد در ولایت تخار یگانه ولسوالی افغانستان است که در آن سوی دریای آمو موقعیت دارد. ساکنان این ولسوالی به دلیل نبود پل، با دشواری های زیادی مواجه اند. باشندگان این ولسوالی با استفاده از قایق های غیرمعیاری و خطرناک، از دریای آمو عبور می کنند و سالانه چندین تن غرق می شوند. در زمین لرزه آبان ۱۳۹۴ (زمین لرزه هندوکش ۲۰۱۵) گروه طالبان از خلأ امنیتی استفاده کرده و کنترل ولسوالی درقد را در دست گرفتند.
رُستاق یکی از ولسوالی های ولایت تخار در شمال خاوری افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۲۵۰،۰۱۱ نفر میباشد. ولسوالی رُستاق و دومین شهر عمدهٔ ولایت تخار می باشد. این شهر در درهٔ کم آبی در شمال کوهستان های کم ارتفاع (۱۳۰۰متر) قرار دارد و تقریباً ۴ کیلومتر درازا و یک کیلومتر پهنا داشته و جمعیتی نزدیک به ۷۰۰۰ دارد که ۲۰٪ آنان کشاورزند. بازار این شهر در نیمهٔ اول سدهٔ نوزدهم از بازارهای معروف شمال افغانستان بوده و اکنون در مسیر جادهٔ اصلی هند و بخارا قرار دارد. ولسوالی رستاق از طرف شمال با ولسوالی چاه آب، و شمال شرق با ولسوالی رستاق، ینگی قلعه، از طرف غرب با ولسوالی خواجه غار، از طرف جنوب شرق با ولسوالی کشم بدخشان و از طرف شرق با فیض آباد و مرکز بدخشان و ولسوالی شهر بزرگ ولایت بدخشان همسایه است. روستاها. ولسوالی رستاق دارای 183 روستا می باشد که بزرگترین آنها آقجر.گرگان، پیستیکه بزرگ. پیستیکه کوچیک و دانی کیوان،شاه حسن،کنده،سر رستاق.تولکی، بیشکند، سیاب ،هزارسموچ، باغحصار, قدق...می باشد.
فرخار یکی از ولسوالی های ولایت تخار در شمال خاوری افغانستان با جمعیت نزدیک به ۳۷،۸۶۴ نفر است. در جنوب شرقی تالقان واقع شده است. رود خان آباد در داخل این دره جریان دارد. مردم فرخار تاجیک هستند و به زبان فارسی دری صحبت می کنند. فرخار دارای ۷۵ روستا است. از شخصیت های مشهور ولسوالی فرخار می توان از جنرال داود داود -از فرمانده هان مشهور جمعیت اسلامی و معاون وزارت داخله افغانستان- نام برد. موقعیت جغرافیایی. مساحت فرخار ۱۲۱۴ کیلومتر مربع (۴۶۹ مایل مربع) است که نسبتاً معادل مساحت جزیره آندامان جنوبی است. این ولسوالی هیچ جاده اصلی ندارد. رود فرخار رود اصلی فرخار است که سرشاخه های دیگری به آن می ریزند. فرخار از شمال به ولسوالی کلفگان، از شمال شرقی با ولسوالی کشم، از شرق به ولسوالی تگاب، از جنوب به ولسوالی ورسج، از غرب به ولسوالی نمک آب و از شمال شرقی به ولسوالی تالقان احاطه شده است. کشم در ولایت بدخشان قرار دارد که با تمام ولسوالی های دیگر در ولایت تخار وصل است.
کلفگان یکی از ولسوالی های ولایت تخار در شمال خاوری افغانستان با جمعیتی نزدیک به ۸۲،۷۵۰ نفر است. این ولسوالی به خوبی اداره می شود و در بخش هایی از کلفگان به دلیل دورافتادگی آن ها خودگردانی دارد. ۴۲ روستا در این ولسوالی واقع شده است. در سال ۲۰۱۷، کلفگان تحت کنترل کامل دولت افغانستان در نظر گرفته شد. با این حال، طالبان اوت ۲۰۲۱ کنترل کامل را به دست گرفت. موقعیت جغرافیایی. کلفگان ۴۷۹ کیلومتر مربع مساحت دارد که نسبتاً معادل مساحت جزیره کیپ بارن است. این ولسوالی به یک جاده خوب دسترسی دارد، زیرا در امتداد شاهراهی قرار دارد که مراکز ولایت تالقان و فیض آباد بدخشان را به هم وصل می کند. دو رود از کلفگان می گذرد، یکی از جنوب شرقی به شمال غربی که در نهایت به رود کوکچه می پیوندد و دیگری رود کوچکتر که از قسمت جنوب شرقی منطقه می گذرد و به رود خان آباد می ریزد. کلفگان با چهار ولسوالی دیگر هم مرز است: ولسوالی رستاق از شمال، ولسوالی کشم از شرق، ولسوالی فرخار از جنوب و ولسوالی تالقان از غرب. رود کوکچه مرز بین رستاق و کلفگان را تشکیل می دهد.
نمک آب یکی از ولسوالی های ولایت تخار در شمال خاوری افغانستان با جمعیتی نزدیک به ۱۱،۵۶۳ نفر است. این ولسوالی از ولسوالی تالقان جدا شد. تا اواخر سال ۲۰۱۸، این ولسوالی تحت نفوذ دولت بود. موقعیت جغرافیایی. نمک آب ۵۴۷.۷ کیلومتر مربع مساحت دارد که نسبتاً معادل مساحت جزیره سن کریستوبال است. تنها رود این ولسوالی به سمت شمال جریان دارد تا به رود خان آباد می رسد. این ولسوالی دسترسی خوبی به جاده ها ندارد، به طوری که از سال ۲۰۰۶ تنها ۱۰ درصد ولسوالی به جاده ها دسترسی داشت. نمک آب از شمال با ولسوالی تالقان، از شرق با ولسوالی فرخار، از جنوب شرقی با ولسوالی ورسج، از جنوب با ولسوالی فرنگ و غارو، از جنوب غربی با ولسوالی گذرگاه نور و از غرب با ولسوالی چال همسایه است. فرنگ و غرو و گذرگاه نور در ولایت بغلان و سایر ولسوالی ها در ولایت تخار قرار دارند. در ولسوالی نمک آب ۲۸ روستا وجود دارد.
ولسوالی وُرسَج یا ولسوالی وَرسَج یکی از ولسوالی های ولایت تخار در شمال خاوری جمهوری اسلامی افغانستان است. با جمعیتی نزدیک به ۳۳،۵۰۶ نفر که ۳٫۱ درصد از نفوس ولایت تخار را تشکیل می دهد. ورسج تفریحگاه طبیعی امروز و بهترین محل گردشگری برای فردا. ورسج یکی از ولسوالی (شهرستان)های ولایت (استان) تخاربوده درقسمت شرقی شهرتالقان به امتداد ولسوالی فرخار موقعیت دارد. موقعیت جغرافیایی این ولسوالی و ساختار فزیکی آن به گونه ای بوده که زیبایی حیرت آوری را به پیش روی هربیننده عرضه می دارد، ساختاراین ولسوالی را یک بدنهٔ طویل و سه دره بزرگ و خوش منظر قَوُندوز، میانشهر و تَرُشت و دره های کوچک دیگری که نقاط مرزی وصل و فصل با ولایت های بدخشان، پنجشیر و بغلان می باشد تشکیل می دهد. زیبایی ها و درخشش رنگهای پیکر سبزگونهٔ آن را نمی توان با نوشتن صفحاتی چند برخوا نندگان این مقاله معرفی نمود، اما با آنهم تلاش من این است تا با ایجاد متنی چند، حق قلم را رعایت و شیفتگان زیبایی ها را بی اطلاع نگذاشته و پیام طبیعت را برآن ها بازگو نمایم. در حقیقت آنچه که زیبایی این دره را چند برابر ساخته و طراوتی خاص به آن بخشیده است، همانا دریای خروشان و پر
از زنده جان آن بوده که از قله های مرتفع و سر به فلک کشیدهٔ کوه های آن سرچشمه گرفته و با شور و شعف فراوان همانند عاشق در پی معشوق با عبور از دل کوهسار و فوران از فراز سنگ های لعل گون، درامتداد پیکر کشیدهٔ این سرزمین سیلان می نماید. هریک ازدره های این ولسوالی که به سان انگشتان دست نقش بربسته اند مزیت های خاص خویش رادارا بوده و فصول چهارگانه سال را حسب مقتضیات آن پاسخ و پذیرایی درخور می نمایند. درزممستان که مقتضای طبیعت وزش باد و ریزش برف و باران است بام و در این دیار را در سفید می بارد. بهارکه فصل ذوب شدن یخ ها و رشد و نموی نباتات و درختان است لباس عاشقانه برتن می کند و شیپور شادی را به صدا درآورده و ازقطرات باران با شگوفه های گل پذیرایی می نماید، بلبلان بر شاخسارگل و عندلیبان بر فرازآبشاران نوحه سرایی نموده و به مثابه پزشکان روانی باشندگان آن دیار را نوازش می دهند، اگر مریضی را که تکلیفش ناشی از شرارت های روزگار و افسردگی های روانی باشد، بهترآنست که درب دواخانه بربسته راه این دیار در پیش گیرد و سری به درمانگاه طبیعت بزند و روزی چند خویشتن را بستری سازد، اما شرط آن باشد که صداقت و عبادت را پیشه ساخته، صبحگاهان
به نوای دلنشین بلبلان گوش فرا داده و رعایت اسالیب آن دیار نمایند. در موسم تابستان که جو زمین را گرمی طاقت فرسا فرا می گیرد، در اینجا تعامل طبیعت طور دیگریست، تابستان در گرمی خویش از افراط می پرهیزد و راه تعادل در پیش می گیرد و آنهم به پیمانه یی که نه نظم طبیعت را مختل ساخته و نه باشندگان را شاکی. آفتاب و گرمایش مناسب آن درختان مثمرآن حدیقه را به ثمرمیرساند، هرکه را بینی کلبه یی دارد و باغی چند و درختان بیشماری بر اطراف. میوه هایی مختلف النوع نظیر بادام، چهارمغز (گردو)، زردآلو، آلوبالو، گیلاس، سیب، شفتالو (هلو)، ناک (گلابی)، انگور، توت و… محصولات باغ داران را تشکیل می دهد. گندم، جو، جواری (ذرت)، لوبیا، کچالو (سیب زمینی) از جمله محصولات زراعتی آن به شمار رفته و سبزیجات گوناگون مایحتاج باشندگان خویش را تأمین می دارد. علی الرغم آنکه دریای خروشان ازسینهٔ این قطعه خاک میگزرد و زیبایی می بخشد، هیچ نقطه ای را عاری ازآب نگزاشته مطابق جدول خویش سهم و حصه می دهد، اراضی کنار دریا همیشه سبزپوش بوده و شک (شبنم) مروارید گونه ای از رخسار سبزه ها فرو می ریزد، آب پاک و شفافی که بر بستر دریا جاری آست روستاهای محل را سیر آب ساخت
ه و با جریان حلقوی بر محور خانه ها زیبایی دیگری را به ارمغان می آورد. هنوز این دریا ازسخاوت خویش نمی کاهد و زنگ ستیزه با تاریکی را به صدا درآورده و با چرخش توربین (نیروگاه برق)های ایستاده بر کنار خویش نور را به درون هرخانه به ارمغان می آورد پس آفرین بر دل این خاک که هم آب می دهد و هم نور و هم نان. فصل خزان (پاییز) طوری که از نام آن پیدا است، پایان عمرگیاهان بوده و برگ های درختان رنگ زرد بر خود گرفته و با رسیدن بویی از سرمای زمستان رو به افول گراییده بوسه بر آستان خاک می زنند، که این هم در ذات خویش عاری از رمز و راز نبوده مفهوم ویژه خویش را عرضه می دارد. خلاصهٔ مطلب اینکه، این محدودهٔ جغرافیایی با داشتن اقلیم مناسب و مساعد، آب فراوان و میوه های رنگا رنگش یکی از بهترین نواحی تفریحی در صفحات شمال کشور بوده و در صورتی که جادهٔ واصل آن به مرکزشهر قیر ریزی و آسفالت گردد این منطقه به یکی از سیاحت گاه های پر مشتری و مزدحم در سطح کشور مبدل و یاهم میزبان مهمانان بیرون مرزی خواهد بود. چون با آسفالت شدن جاده واصل امکان آن می رود که زمینهٔ همکاری های تکنیکی و تزئینی اشخاص و موءسسات علاقه مند مساعد گردیده و با ارائه طرح و
پلان تفریحی نوین وعرضه خدمات بهتر، ساحات تفریحی نقاب بهتر از پیش بر چهره کشد. جنگل ها. جنگل ها؛ به زیبایی آب و هوای ولسوالی ورسج افزوده اند. این جنگل ها که شامل جنگل های طبیعی و خودروی، و درخت های دست نشانده مردم هستند یکی دیگر از خصوصیات خوب برای تفریح می باشد. مردم از دیگر مکان ها به دلیل آب و هوای پاک و سرد، و اینکه دارا بودن جنگل ها و درختان، مکان های تفریحی بیشتری را با سایه هایشان ایجاد نموده اند، به این جا می آیند. همچنان چراگاه های طبیعی ای که از سوی مردم برای حیوانات خانگی شان نگهداری شده و نگذاشته اند بر آن ها تغییراتی ایجاد گردد، نیز نمایی بسیار زیبا از این مکان به نمایش می گذارد. اما به دلیل علاقهٔ کم نسل جوان به کاشت نهال و فروش بی سابقهٔ چوب از این ساحه، همه روزه از تعداد این جنگل ها کاسته می شود. دریاها. دریاهای ورسج منبع مهم ماهی های و می باشد که از جملهٔ بهترین منابع دریایی برای مردم این منطقه به شمار می رود، اما به دلیل شکار بی رویهٔ مردم و ساخت و سازهای اهالی بر روی این دریاها در سال ۱۳۹۶ تعداد محدودی ماهی های کوچک در این دریاها باقی مانده است. بعد از پایان نا امنی ها در افغانستان مردم دست
به ساخت سازه های جدید بر روی این دریاها شدند، به گونه ای که هر روستا برای خود نیروگاه برقی مجزایی ایجاد نمود تا مردم از نعمت برق آبی که سال ها بود از آن بی بهره بودند، استفاده کنند. اما بیشتر روستاهایی که از دریا دور مانده بودند یا توانایی ساخت چنین سازه ای را نداشتند، تا سال ها به برق دسترسی پیدانکردند. بعدها دولت جمهوری اسلامی افغانستان به کمک مؤسسهٔ خارجی بند برقی را در روستاهای ورسج ساخت، و بدینسورت روستاهای زیادی به صورت ۲۴ ساعته شامل روستاهایی شدند که برق داشت. ورزش و سرگرمی. مردم ورسج در گذشته دسترسی محدودی به اطلاعات داشتند، که این اطلاعات شامل مکتب (مدرسه) نیز می شد. مردم ورسج از فرهنگ نسبتاً بالایی برخوردار بودند و این به دلیل علاقه آن ها به مطالعه بود، علاوه بر این آن ها دانسته های بسیاری را نیز با خود انتقال می دادند که باعث هرچه آگاه تر شدن مردم از موضوعات اجتماعی می شد و همچنان آن ها علاقه مند به نوشتن و خواندن شده بودند، و فرزندان شان را تشویق به تعلیم و تربیه می کردند. تا آنجا که در جوانان در این اواخر برای بدست آوردن نمرهٔ (معدل) بلندتر با یکدیگر رقابت می کنند، مبارزه بر سر دروس موجب پیشرفت س
طح علم دانش آموزان می گردد. تاجایی که جوانان در کنار فراگرفتن درس های خویش به ورزش نیز می پردازند، و توانایی خویش را در مسابقات نیز اندازه گیری می کنند. ورزش هایی که جوانان در ورسج به آن می پردازند عبارت اند از: والیبال، فوتبال، کنگفو، کرکت … و انواع مختلف ورزش های دیگر نیز در این منطقه رواج دارندکه به گونهٔ سرگرمی صورت می گیرند مثلاً: غُرسَی، شیشتَن لَغَتَک، تُشله (تیله) بازی… می باشند. شکار. از دیرباز استفاده ماهی بخشی از برنامه غذایی مردم در اینجا بوده است. دریای میانشهر حاوی مقادیر بالایی ماهی از سه نوع مختلف بود، که دو نوع: خالدار و زرده قابل استفاده و نوع سوم آن که در نزد مردم محل با نام سگ ماهی مشهور است به دلیل شکل متفاوت و تصور اینکه شاید حرام باشد، غیرقابل استفاده است. مردم بسیاری در گذشته علاقه مند شکار بودند که البته این علاقه مانند علاقه پادشاهان به شکار نبود، بل؛ علاقه به شکار از روی داشتن نیاز به گوشت حیوانات بود. در آن زمان بیشتر مردم نمی توانستند از گوشت استفاده کنند؛ و همین باعث می شد تا خیلی از مردم که توانایی خریداری گوشت را نداشتند، اقدام به شکار حیوانات وحشی نمایند. قچ کوهی، کبک، چرده، ز
اغچُک، گُنجِشک، ماهی… از حیواناتی بودند که توسط شکارچی های محلی شکار می شدند. اما متأسفانه گونه قچ کوهی سال ها قبل به دلیل شکارهای بی رویه از بین رفته است، و تعداد اندکی از متباقی حیوانات مذکور در کوه های سربه فلک کشیده میانشهر هنوز هم موجود هستند. توزیع درصد نفوس در هر ولسوالی، تخار سنبله ۱۳۹۴. تراکم نفوس در مرکز ولایت تخار (شهر تالقان) به (۵۴۹) نفر در هر کیلومتر مربع می رسد، درحالیکه ولسوالی ورسج کمترین نفوس را با داشتن (۱۳) نفر در هتر فی کیلومتر مربع داشته است. مردم. باشندگان ولسوالی ورسج تاجیک ها هستند و به زبان فارسی دری با لهجه تخاری سخن می گویند زبان. مردم ولسوالی ورسج به زبان فارسی دری تکلم می نمایند و از نظر قرابت زبانی نخست به تاجیکی و سپس به پارسی نزدیک است. اما در ورسج مردم به لهجه های متفاوت زیادی صحبت می کنند که از جملهٔ بارزترین آن ها می توان به لهجه های میانشهری و خانقاهی نام برد. به عنوان مثال: اینجا کجاست؟ در لهجهٔ میانشهری می شود: ایجا کُشایِه؟ - و در لهجهٔ خانقاهی می شود: ایجا کُشایا؟ در این اواخر اما این لهجه ها در حال تغییر کردن است و همهٔ مردم به یادگیری زبان ادبی (فارسی دری) هستند، زیر
ا در ادارات و آموزش و پرورش کاربرد نداشته و فقط لهجه ای منطقه ای است. سواد. ولسوالی ورسج در دوره های ابتدائیه(دبستان ۸۰٫۵٪)؛ متوسطه(راهنمایی ۴۷٫۴٪) و لیسه(دبیرستان ۳۶٫۹٪) درصد، بلندترین میزان حضور خالص را نسبت به دیگر ولسوالی های ولایت تخار در مکاتب دارد. از اینرو درمیابیم که علاقه مندی مردم ولسوالی ورسج به آموزش و پرورش بیشتر از دیگر ولسوالی های ولایت تخار بوده است. مواد سوخت. در ولایت تخار ۴۵٫۸ درصد خانواده ها برای پخت وپز از سرگین حیوانات استفاده می کردند، حدود ۳۴٫۰ درصد از چوب، ۹٫۵ درصد از گاز، ۲٫۰ درصد از بقایای محصولات زراعتی و ۱٫۸ درصد از سایر مواد سوخت مانند: برق، زغال سنگ، زغال چوب و تیل خاک (نفت) برای پخت وپز استفاده می کنند. این والسوالی از سال های ۱۳۹۰ به بعد دارای یک برق ۵۰۰ کیلووات است که نقش به سزایی در روشنایی مرکز این والسوالی و کم شدن آمار سوخت های طبیعی مانند جنگلها و ذغال سنگ دارد آب آشامیدنی. حدود ۴۷٫۹ درصد از مجموعه خانواده ها در این ولایت به یک منبع بهبود یافته آب آشامیدنی دسترسی دارند، ۳۰٫۰ درصد چاه سرپوشیده، ۶٫۸ درصد چشمه پوشیده، ۵٫۶ درصد چاه برمه ای، ۳٫۴ درصد لوله کشی داخل محوطه ای،
۱٫۶ درصد لوله کشی داخل خانه ای، و ۰٫۶ درصد از لوله کشی خانه همسایه. این میزان بالاتر از سطح ملی یعنی(۶۴٫۸) درصد است. مواد ساختمانی برای ساخت دیوارهای بیرونی. سنگ و گل مواد اساسی برای ساختن دیوارهای بیرونی در ولایت تخار هستند؛ که ۸۷٫۶ درصد مجموع خانواده ها در ولایت تخار برای ساختن دیوارها از آن استفاده می کنند. ۷٫۹ درصد خشت خام و ۲٫۹ درصد خشت پخته مورد استفاده قرار گرفته است. به سطح ولسوالی درصد خانواده هایی که دیوار بیرونی خانه های شان از سنگ و گل ساخته شده. هزار سموچ ۹۹٫۸ درصد بلندترین و ولسوالی ورسج با ۲۷٫۳ درصد پایین ترین را تشکیل می دهد. خشت خام معمول ترین مواد ساختمانی دیوارهای بیرونی خانه ها در ولسوالی ورسج ۷۱٫۰ درصد به تعقیب آن ولسوالی فرخار با ۱۷٫۷ درصد و در تالقان ۱۰٫۰ درصد را تشکیل می دهد. تقسیمات منطقه ای. ولسوالی ورسج سه دره یا تگاب مهم دارد ۱-تَگاب تَرُشت ۲-تَگاب قَوُندوز روستاهای مربوط حوزه قوندز. 1-تگاب قوندز 2- دره ایمند 3- دره انوی 4- دره خخند 5-دره تکاب یاوار 6-دره پیو شروع تگاب قوندز 1-عبدالمطلب 2-دشت مورچکان پاین 3-دشت مورچکان بالا 4- قریه مورچکان 5-قریه پیش آ 6- قریه کنبز 7-قریه یاوار سفل