Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توربوماشین، به ابزاری گفته می شود که انرژی را میان یک روتور و یک سیال انتقال می دهد. ازجمله توربوماشین ها می توان به توربین ها، پمپ ها، دمنده ها و کمپرسورها اشاره کرد که به انرژی سیال می افزایند. این عمل در یک چرخ انجام می گیرد. چرخ از شماری پره تشکیل شده که به یک محور متصل شده اند. از آنجا که پره ها تنها در محور مماسی جابه جا می شوند، کار به واسطه جابه جایی مولفهٔ مماسی نیروی وارد به چرخ انجام می گیرد. مولفهٔ شعاعی نیروی وارد به چرخ، در امتداد شعاعی جابه جا نمی شود و در نتیجه نمی تواند کاری انجام دهد. منابع. مکانیک سیالات - استریتر و وایلی - ترجمه علیرضا انتظاری
خیرالله ویسی آرا (زاده ۳۰ شهریور ۱۳۶۷ در رامهرمز) بازیکن فوتبال اهل ایران می باشد که هم اکنون در پست مدافع برای شهرداری بندر ماهشهر بازی می کند. عملکرد باشگاهی. آخرین به روز رسانی ۱۷ آذر 1401 منابع. پروفایل در Persianleague.com
شرکت ملی نفت ابوظبی یا ادنوک، شرکت دولتی نفت وگاز امارات است، که با در اختیار داشتن ۱۳۷ میلیارد بشکه نفت درجا، یکی از بزرگترین شرکت های نفتی جهان از نظر مالکیت ذخایر به شمار می آید. شرکت ادنوک در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد و اکنون ظرفیت تولید نفت آن بالغ بر ۴ میلیون بشکه در روز می باشد و برای رسیدن به ظرفیت ۵ میلیون بشکه در روز تا سال ۲۰۳۰ برنامه ریزی کرده است. کلیه سهام این شرکت متعلق به دولت ابوظبی است و دفتر مرکزی آن در ساختمان مرکزی ادنوک، در شهر ابوظبی قرار دارد. فعالیت ها. ادنوک یکی از شرکت های پیشرو در صنایع نفت وگاز جهان، از نظر ذخایر اثبات شده نفت است. این شرکت مالک ۲ پالایشگاه بنام های پالایشگاه ام النار و پالایشگاه الرویس، در امارات متحده عربی می باشد. شرکت ادنوک دارای ۱۴ شرکت تابعه است و در هر ۲ بخش؛ بالادستی و پایین دستی صنعت نفت فعالیت می نماید. شرکت ادنوک در حال توسعه میدان های گازی این کشور، در هر دو بخش خشکی و دریایی می باشد. درصد بسیاری از گاز طبیعی تولیدشده توسط ادنوک در شکل گاز مایع (ال ان جی) به خارج از این کشور صادر می شود و درصد باقی مانده آن نیز برای مصرف تأسیسات تولید برق و نیز خوراک کارخانجات
صنعتی و مجتمع های پتروشیمی، همچنین برای تزریق به مخازن نفتی برای افزایش فشار مخزن و چاه ها و نیز بهبود تولید نفت خام و میعانات گازی عرضه می شود. شرکت های تابعه. از نظر امکانات و تخصص همچنین ابزار و ماشین آلات مورد نیاز در صنایع نفت و گاز، ادنوک یک شرکت کامل و عملیاتی می باشد، که مجموعه ای از شرکت های تخصصی را در اختیار دارد و هر کدام در بخشی از صنعت نفت فعال می باشند. ادنوک هم اکنون ۱۶ شرکت تابعه اصلی دارد. شورای عالی نفت. شورای عالی نفت ابوظبی در ساختار اجرایی شرکت ادنوک، به عنوان هیئت مدیره عمل می کند و اعضای شورا نیز همان وظایف اعضای هیئت مدیره را برعهده دارند. رئیس شورای عالی نفت خلیفه بن زاید آل نهیان می باشد. اعضای شورای عالی نفت ابوظبی:
فک خزپوش گالاپاگوس گونهای از پستانداران گوشت خوار از تیره Otariidae است. این جانور کوچک ترین فک خزپوش به شمار می رود و در کرانه های جزایر گالاپاگوس زایش می کند.
تارنمای تنوع جانوری یا (ADW) پایگاه داده ای برخط است که به گردآوری اطلاعات مربوط به تاریخ طبیعی، طبقه بندی، ویژگی های گونه ای، وضعیت بقا و حفاظت، و گستره پراکندگی هزاران جانور می پردازد. این تارنما دارای هزاران عکس، ویدئو، و صدها فایل صوتی از جانداران گوناگون و نیز موزه ای مجازی است.این تارنما متعلق به دانشگاه میشیگان است.
آندره لورا-گوران باستان شناس، و متخصص دیرین مردم شناسی، دیرینه شناسی فرانسوی بود. او به زیبایی شناسی و فناوری علاقه داشت. او دکترای خود را در زمینه باستانشناسی شمال اقیانوس آرام به سرپرستی مارسل موس انجام داد. زندگی نامه. Leroi-Gourhan دکترای خود را در باستان شناسی شمال اقیانوس آرام زیر نظر مارسل ماوس به پایان رساند. او از سال ۱۹۳۳ سمت های مختلفی را در موزه های سراسر جهان از جمله موزه بریتانیا و موزه هوم و همچنین در ژاپن داشت. بین سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ در موزه گیته کار می کرد. در سال ۱۹۴۴ او برای مراقبت از آثار تخلیه شده از لوور، از جمله ونوس میلو و پیروزی بالدار ساموتراس، به شاتو دو والنسای فرستاده شد. او همچنین در مقاومت فرانسه شرکت کرد که برای آن نشان Croix de guerre, Médaille de la Résistance و Légion d'honneur را دریافت کرد. در سال ۱۹۵۶ جانشین مارسل گریوله در سوربن شد و از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۲ استاد کالج دو فرانس بود. در سال ۱۹۷۳ او مدال طلای مرکز ملی تحقیقات علمی را دریافت کرد.
کیک حلقه ای طرح دار نوعی کیک است که با قالب های ویژه ای به نام قالب حلقه ای طرح دار پخته می شود.
غزوه بنی قریظه (ذوالقعده ۵ هجری، ۶۲۷ م) درگیری با بنی قریظه بلافاصله پس از جنگ خندق بود. قریش بنی نضیر و بنی قینقاع (احزاب) مدینه را محاصره کردند. مسلمانان خندقی در شمال و غرب مدینه کندند. احزاب با بنی قُریْظه در جنوب مدینه وارد مذاکره شدند و آنان به پیمانی که با مسلمین بسته بودند خیانت کردند. محمد برخی از رهبران مسلمانان را برای صحبت با آنها فرستاد که نتیجه نداد. عملکرد بنی قریظه. حی ابن اخطب رهبر بنی نضیر بر در خانه کعب بن اسد رئیس بنی قریظه رفت و گفت: برای تو سروران قریش را آورده ام، تا آن ها را بر سر مسلمانان فرود آوریم و شکستشان دهیم کعب گفت: مرا رها کن که از محمد جز صداقت و وفا ندیده ام. حی اصرار کرد و قول داد «اگر قریش و احزاب شکست خوردندبه قلعه تو میایم تا آنچه بر تو رخ داد بر من نیز بگذرد» کعب قبول کرد و عهد خود را شکست. در میان مسلمانان شایع شد که بنی قریظه عهد شکسته است. پیامبر زبیر بن عوام را مأمور کرد تا اخبار را به او برساند. وی مجدداً سعد بن معاذ، سعد بن عباده، عبدالله بن رواحه و خوات بن جبیر را فرستاد تا خبر اول را چک کنند. آنها برگشتند و گفتند: عضله و قاره (نام دو قبیله کنانی که قبلاً خیانت ک
رده بودند) پیامبر طرح هایی را بکار بست تا خیانت بنی قریظه را بطوریکه موجب تقویت روحیه سربازانش شود خنثی کند. سلمه ابن اسلم یکی از افراد قبیله اوس را با دویست نفر و زید ابن حارث رابا سیصد نفر فرستاد تا نگهبان شهر شده و با تکبیر برای ترساندن بنی قریظه عمل کنند. بنی قریظه نیز بیست شتر باردار خرما و جو و انجیر برای لشکریان دشمن فرستادند. در مورد میزان حمایت بنی قُریْظه از احزاب در هنگام جنگ اختلاف نظر وجود دارد. خیانت بنی قریظه از آنجاکه از درون شهر انجام شده بود و از پشت سر بود باعث افزایش تلفات مسلمانان شد پس از جنگ. پس از پایان جنگ پیامبر اسلام، بنی قریظه را به مدت ۲۵ روز محاصره کرد تا آن که آنها تسلیم شدند. محمد دستور داد که مردان باید دستبند زده شوند، و این کار حینی که زنان و کودکان در حبس از باقی جدا شده بودند تحت نظارت محمد بن سلمه الانصاری انجام شد. قبیله اوس وساطت کرد تا نسبت به آن ها آسان گیر باشد. او پیشنهاد کرد که سعد بن معاذ، رئیس قبیله اوس که متحد سابق قبیله بود تصمیم گیرد. در این میان کسانی که مسلمان شدند نجات یافتند. حکمیت. برخی از اعضای قبیله اوس که از دوستان قدیمی بنی قریظه بود برای میانجی گری و
ارد شدند و حکمیت سعد بن معاذ رئیس قبیله اوس و یکی از صحابه نیز بود مورد قبول طرفین قرار گرفت. وی حکم کرد که مردان باید کشته شوند، مایملک باید تقسیم شود، و زنان و کودکان باید به اسیری گرفته شوند. محمد با این حکم موافقت کرد، آن را چون حکم خدا دانست، سپس اعضای مرد قبیله سر زده شدند. سعد ابن معاذ که در جنگ خندق مجروح شده بود پس از بازگشت به مدینه درگذشت. بنا بر دنیل سی. پیترسن و مارتین لینگز، این تصمیم در تطابق با قانون موسی در سفر تثنیه ۲۰:۱۰–۱۴ بود. طبری فقیه مسلمان، اعدام ۶۰۰–۹۰۰ نفر را ذکر کرده است. احادیث سنی عدد اعلام نمی کند ولی بیان می کند که مردان و ۱ زن کشته شدند (۱ زن بنا بر سنن ابوداود). بنا بر منابع اسلامی بقیه زنان و کودکان، در ازای مبادله اسب و سلاح فروخته شدند. بنا بر ابن کثیر، آیات ۳۳:۲۶–۲۷ و ۳۳:۹–۱۰ قرآن مربوط به حمله به بنی قریظه اند. اجرای حکم. به گفتهٔ مبارکپور جماعتی که به بلوغ رسیده بودند سربریده شدند. چند صحابه بالاخص علی بن ابی طالب و زبیر بن عوام و هر خاندان از اوس به کشتن گروهی از مردان بنی قریظه گماشته شدند. منابع اصلی اسلامی. قرآن. بنا به گفته مفسر قرآن ۱۴ میلادی ابن کثیر، این رویداد
در قرآن مورد ارجاع قرار گرفته است: گزارش ابن کثیر بر این آیه در کتاب تفسیرش به این صورت است: بنا به گفته ابن کثیر، آیات ۹ و ۱۰ سوره ۳۳ نیز به بنی قریظه مربوطند. متون حدیث. به نقل از Meir J. Keister تمام اعضای مذکر قبیله که به سن بلوغ رسیده بودند سربریده شدند. ابن کثیر می گوید آن هایی که به نوجوانی نرسیده بودند به جای این که کشته شوند به عنوان اسیر جنگی گرفته شدند. متون زندگی نامه نویسی. فقهای اولیه مسلمان، طبری و ابن هشام هم این رویداد را ذکر می کنند و بیان می کنند ۶۰۰–۹۰۰ نفر کشته شدند. روایت طبری این گونه است: رسول خدا به بازار مدینه رفت و گودال ها داد که در آن حفر کنند؛ سپس به پیِ آن ها فرستاد و سرشان را داد در آن گودال ها بزنند. آنان را گروه گروه پیشش آوردند. در میان آنان دشمن خدا، حیی بن اخطب، و کعب ابن اسد، رئیس قبیله بود. آن ها ۶۰۰ یا ۷۰۰ نفر برشمرده شده اند—بزرگ ترین تخمین می گویند آنان ۸۰۰ و ۹۰۰ نفر بودند. همان طور که در گروه ها پیش رسول خدا برده می شدند، به کعب ابن اسد گفتند، "کعب، چه می فهمی. آیا نمی بینی که احضارکننده [کسی را] مرخص نمی کند و آنان که برده شده اند بازنمی گردند؟ به خدا، این مرگ است!"
امور ادامه پیدا کرد تا این که پیامبر خدا کارش با آن ها تمام شد.[Tabari, Volume 8, Victory of Islam, p. 35-36]
انقلاب بولیواری جنبش چپ اجتماعی و فرایندی سیاسی در ونزوئلا به رهبری رئیس جمهور سابق ونزوئلا هوگو چاوز بنیانگذار جنبش جمهوری پنجم بود. این واژه به افتخار سیمون بولیوار، رهبر انقلابی قرن نوزدهمی ونزوئلایی و آمریکای لاتینی که به خاطر جنگهای استقلال آمریکای اسپانیا و استقلال بیشتر کشورهای شمال آمریکای لاتین از سلطه اسپانیا مشهور است نامگذاری شده است. به اعتقاد چاوز و حامیانش انقلاب بولیواری در پی ساختن یک جنبش توده ای برای به پا داشتن بولیواریانیسم - دموکراسی مردمی، استقلال اقتصادی، توزیع عادلانه درآمدها و پایان دادن به فساد سیاسی - در ونزوئلا بود. آن ها اندیشه های بولیوار را از نگاه سوسیالیستی می دیدند. چاوز در تولد ۵۷ سالگی اش با اعلام داشتن سرطان اعلام کرد شعار انقلاب بولیواری از «سرزمین مادری، سوسیالیسم یا مرگ» به «پیروزی و سرزمین مادری سوسیالیستی، ما خواهیم زیست و پیروز خواهیم شد» عوض شده است. پیش زمینه. سیمون بولیوار اثری ماندگار در تاریخ ونزوئلا به طور خاص و آمریکای جنوبی به طور کلی بر جای گذاشته است. هوگو چاوز به عنوان یک دانشجوی نظامی "یکی از تجلیل کنندگان داستان شور بولیواری" بود.[8] چاوز بعدها در دوران
نظامی خود بر ایده های بولیوار و به عنوان نمادی محبوب تکیه کرد و جنبش MBR-200 خود را که به وسیله ای برای کودتای 1992 او تبدیل شد، گردآوری کرد. کاهش قیمت نفت در اواسط دهه 1980 باعث شد که یک بحران اقتصادی در ونزوئلا حاکم شود و این کشور سطوح قابل توجهی از بدهی را به خود اختصاص دهد. با این وجود، دولت رئیس جمهور متمایل به چپ جیمی لوسینچی توانست بازپرداخت بدهی های کشور را بازسازی کند و بحران اقتصادی را جبران کند، اما امکان ادامه سیاست های دولت در مورد هزینه های اجتماعی و یارانه های دولتی را فراهم آورد.[9] حزب سیاسی لوسینچی، کنش دموکراتیک، پس از انتخاب کارلوس آندرس پرز در سال 1988 به عنوان رئیس جمهور، توانست در قدرت باقی بماند. پرز با اجرای اصلاحات اقتصادی توصیه شده توسط صندوق بین المللی پول (IMF) تغییر عمده ای در سیاست داد. اقدامات انجام شده توسط پرز شامل خصوصی سازی شرکت های دولتی، اصلاح مالیات، کاهش عوارض گمرکی و کاهش نقش دولت در اقتصاد بود. او همچنین اقداماتی را برای تمرکززدایی و مدرن کردن سیستم سیاسی ونزوئلا با انتخاب مستقیم فرمانداران ایالتی که قبلاً توسط رئیس جمهور منصوب شده بودند، انجام داد. بحث برانگیزترین ب
خش بسته اصلاحات اقتصادی کاهش یارانه بنزین بود که مدتهاست قیمت بنزین داخلی را بسیار کمتر از سطح بین المللی و حتی هزینه های تولید حفظ کرده بود.[10] در واکنش به اصلاحات اقتصادی دولت و در نتیجه افزایش قیمت بنزین و حمل و نقل، موجی از اعتراضات و شورش ها به نام ال کاراکازو در 27 فوریه 1989 در گوارناس آغاز شد و به کاراکاس و شهرهای اطراف گسترش یافت. درگیری های یک هفته ای منجر به کشته شدن صدها نفر، به گفته برخی گزارش ها، هزاران نفر، عمدتاً به دست نیروهای امنیتی و ارتش شد.[11][12] چاوز و حزب جنبش جمهوری پنجم او در انتخابات سال 1998 پیروز شدند و فرآیند تشکیل را آغاز کردند که منجر به قانون اساسی ونزوئلا در سال 1999 شد. سیاست داخلی. سیاست های چاوزی شامل ملی سازی، برنامه های رفاه اجتماعی (ماموریت های بولیواری) و مخالفت با نئولیبرالیسم (به ویژه سیاست های صندوق بین المللی پول و بانک جهانی) است. به گفته هوگو چاوز، سوسیالیسم ونزوئلا مالکیت خصوصی را می پذیرد، [13] اما این سوسیالیسم به دنبال ترویج مالکیت اجتماعی نیز هست.[14] چاویسمو همچنین از دموکراسی مشارکتی[15] و دموکراسی محل کار [16] حمایت می کند. در ژانویه 2007، چاوز پیشنهاد
ساخت دولت اشتراکی را داد که ایده اصلی آن ایجاد نهادهای خودگردان مانند شوراهای اشتراکی، کمون ها و شهرهای اشتراکی است.[17] سیاست خارجی. طبق گزارش مرکز تسلیحات ترکیبی ارتش ایالات متحده:[18] "چند سال پس از به قدرت رسیدن چاوز در سال 1999، او شروع به اجرای یک طرح سیاسی-استراتژیک کرد که آن را «انقلاب بولیواری» نامید، که صلح آمریکای لاتین را تهدید می کرد. مشخصه طرح چاوز موضع خصمانه و تقابلی در قبال ایالات متحده، اقداماتی بود که برای صدور الگوی خودکامه و سوسیالیستی چاوز به سایر کشورهای منطقه طراحی شده بود، و سیاست خارجی که ونزوئلا را درگیر درگیری های سطح بین المللی کرد." چاوز به عنوان یک رهبر "جنبش صورتی"، دارای چرخش به سمت دولت های چپ در دموکراسی های آمریکای لاتین دیده می شد.[19][20] تحلیلگران به ویژگی های ضدآمریکایی، [19] پوپولیستی [21] [22] [23] [24] و تمایلات اقتدارگرا در آن دولت ها اشاره کرده اند.[21][25] چاوز سیاست خارجی ونزوئلا را بر روی یکپارچگی اقتصادی و اجتماعی آمریکای لاتین با تصویب قراردادهای تجاری دوجانبه و کمک های متقابل متمرکز کرد، از جمله آن میتوان به اصطلاح "دیپلماسی نفتی" خود، [26][27] و وابستگی ونزو
ئلا به استفاده از نفت (کالای اصلی آن) و افزایش آسیب پذیری طولانی مدت آن اشاره کرد.[28] اگرچه چاوز الهام بخش دیگر جنبش ها در آمریکای لاتین ، برای پیروی از الگوی چاوزی در جهت تغییر شکل آمریکای جنوبی بود، بعداً به عنوان دمدمی مزاجی تلقی شد و نفوذ او در سطح بین المللی اغراق آمیز شد، [28] پس در سال 2009 موج صورتی شروع به فروکش کرد. 29] ماموریت های بولیواری. برنامه های اجتماعی (که در ونزوئلا «ماموریت ها» نامیده می شوند) که در دوره هوگو چاوز به وجود آمد، به دنبال کاهش نابرابری های اجتماعی بود و تا حد زیادی از طریق درآمدهای نفتی تأمین می شد. پایداری و طراحی برنامه های رفاهی مورد تحسین و انتقاد قرار گرفته است. نمونه های خاصی از برنامه های اجتماعی در زیر فهرست شده است.[30] ماموریت باریو آدنترو. مأموریت ارائه مراقبت های بهداشتی، مراقبت های دندانی و ورزش های ورزشی جامع با بودجه عمومی به جوامع فقیر و حاشیه نشین ونزوئلا بود. باریو آدنترو ساخت هزاران کلینیک پزشکی نمادین دو طبقه - مشاوران یا مطب های پزشک - و همچنین پرسنل با متخصصان پزشکی دارای گواهی مقیم را به نمایش گذاشت. به دنبال تضمین دسترسی به مراقبت های پزشکی با کیفیت و
از گهواره تا گور برای همه شهروندان ونزوئلا، باریو آدنترو تلاشی برای ارائه یک شکل واقعی از مراقبت های بهداشتی همگانی است. تا سال 2006، کارکنان شامل 31439 متخصص، پرسنل فنی و تکنسین های بهداشتی بودند که از این تعداد 15356 پزشک کوبایی و 1234 پزشک ونزوئلایی بودند. شعبه آمریکای لاتین سازمان بهداشت جهانی و یونیسف هر دو از این برنامه تمجید کردند.[34][35] اگرچه نتایج مثبتی از این مأموریت حاصل شده است، اما برخی از مشکلات نیز وجود داشته است. در جولای 2007، داگلاس لئون ناترا، رئیس فدراسیون پزشکی ونزوئلا، گزارش داد که تا 70 درصد از ماژول های است یا رها شده یا ناتمام مانده است. در سال 2014، ساکنان کاراکاس نیز علیرغم کمک مالی زیاد دولت ونزوئلا از این خدمات شکایت کردند.[36][37][38] ماموریت زیستگاه. هدف ماموریت زیستگاه، ساخت هزاران واحد مسکونی جدید برای فقرا است. این برنامه همچنین به دنبال ایجاد مناطق مسکونی قابل قبول و یکپارچه است که طیف کاملی از خدمات اجتماعی - از آموزش گرفته تا مراقبت های بهداشتی - را که چشم انداز آن را با شهرسازی جدید تشبیه می کند، در دسترس قرار دهد. به گزارش ال یونیورسال ونزوئلا، یکی از نقاط ضعف برجسته
دولت چاوز، عدم تحقق اهداف خود در ساخت مسکن است. چاوز وعده ساخت 150000 خانه در سال 2006 را داد، اما در نیمه اول سال تنها 24 درصد از این هدف را با 35000 خانه تکمیل کرد.[39] ماموریت مرکال. این ماموریت شامل یک شرکت دولتی به نام Mercados de Alimentos, C.A. (MERCAL) که مواد غذایی و کالاهای اساسی یارانه ای را از طریق فروشگاه های زنجیره ای در سراسر کشور ارائه می کند. در سال 2010، مرکال دارای 16600 شعبه بود، «از مغازه های گوشه ای از خیابان گرفته تا فروشگاه های بزرگ انبار»، به علاوه 6000 سوپ پزخانه. مرکال 85000 کارگر دارد.[40] در سال 2006، حدود 11.36 میلیون ونزوئلایی به طور منظم از برنامه های غذایی مرکال بهره مند شدند. حداقل 14208 سایت توزیع غذای Mission Mercal در سرتاسر ونزوئلا و 4543 متریک تن غذا در هر روز توزیع شد.[41] در زمان های اخیر، مشتریانی که مجبور بودند در صف های طولانی برای محصولات تخفیف خورده منتظر بمانند، می گویند که کمبود محصولات در فروشگاه های مرکال وجود دارد و اقلام موجود در فروشگاه ها دائماً تغییر می کنند.[42] برخی از مشتریان از اعمال سهمیه بندی در فروشگاه های مرکال به دلیل کمبود محصولات شکایت داشتند.[
43] در برخی موارد به دلیل کمبود فروشگاه ها اعتراضاتی صورت گرفته است.[44] ماموریت رابینسون. این برنامه از داوطلبان برای آموزش خواندن، نوشتن و حساب به بیش از 1.5 میلیون بزرگسال ونزوئلایی که قبل از انتخاب چاوز به ریاست جمهوری در سال 1999 بی سواد بودند، استفاده می کند. و مناطق خطرناک به منظور دسترسی به کم سوادترین، نادیده گرفته ترین و به حاشیه رانده ترین شهروندان بزرگسال تا به آنها مدرسه و درس منظم بدهند. در 28 اکتبر 2005، ونزوئلا خود را "منطقه عاری از بی سوادی" اعلام کرد، که در برآوردهای اولیه خود نرخ باسوادی را به حدود 99% رساند، اگرچه این آمار به 96% تغییر یافت.[45] بر اساس استانداردهای یونسکو، در صورتی می توان کشوری را «عاری از بی سوادی» اعلام کرد که 96 درصد جمعیت بالای 15 سال آن بتوانند خواندن و نوشتن داشته باشند.[46] به گفته فرانسیسکو رودریگز و دانیل اورتگا از IESA، "شواهد کمی" از "اثر قابل تشخیص آماری بر بی سوادی ونزوئلا" وجود دارد.[45] دولت ونزوئلا ادعا کرد که به 1.5 میلیون ونزوئلایی خواندن آموزش داده است، [47] اما این مطالعه نشان داد که "فقط 1.1 میلیون نفر در ابتدا بی سواد بودند" و کاهش بی سوادی کمتر از
100000 را می توان به بزرگسالانی نسبت داد که یا پیرند یا مرده اند.[45] دیوید روسنیک و مارک وایزبروت از مرکز تحقیقات اقتصادی و سیاسی به این تردیدها پاسخ دادند و دریافتند که داده های مورد استفاده توسط رودریگز و اورتگا معیاری بسیار خام است زیرا نظرسنجی خانواده ای که از آن استخراج شده است هرگز برای اندازه گیری سواد یا مهارت های خواندن طراحی نشده است. روش های آنها برای ارائه شواهد آماری در مورد اندازه برنامه ملی سوادآموزی ونزوئلا نامناسب بود.[48] رودریگز به رد ویزبروت پاسخ داد و نشان داد که ویزبروت از داده های مغرضانه و تحریف شده استفاده می کند و استدلال بی سوادی که ویزبروت به کار می برد، دقیقاً خلاف آنچه ویزبروت در تلاش برای انتقال آن بود، نشان می دهد.[49] فروپاشی. پس از مرگ هوگو چاوز، جانشین او نیکلاس مادورو با پیامدهای سیاست های چاوز مواجه شد، با کاهش رضایت مادورو و شروع اعتراضات در ونزوئلا در سال 2014.[51] دولت های چاوز و مادورو اغلب مشکلاتی را که ونزوئلا با آن روبه رو بود، ناشی از مداخله خارجی در امور این کشور می دانستند.[52] از سال 2016، ونزوئلا بولیواری از تورم شدید و از دست دادن چشمگیر مشاغل و درآمد رنج می
برد (قیمت های مصرف کننده 800٪ افزایش یافت و اقتصاد در طول سال 2016 19٪ کاهش یافت)، [53] گرسنگی گسترده ("بررسی شرایط زندگی ونزوئلا" (ENCOVI) تقریباً 75٪ از جمعیت به طور متوسط حداقل 8.7 کیلوگرم از وزن خود را به دلیل عدم تغذیه مناسب از دست داده اند)[54] و نرخ قتل فزاینده ای (90 نفر در هر 100000 نفر در ونزوئلا در سال 2015 به قتل رسیده اند در مقایسه با 5 نفر در هر). 100000 در ایالات متحده بر اساس رصدخانه خشونت ونزوئلا).[55] به گزارش دیده بان حقوق بشر: "دولت برای ساکت کردن منتقدان، دستگیری های گسترده و دیگر سرکوب ها را انجام داده است. از سال 2014، ما واکنش خشونت آمیز نیروهای امنیتی به تظاهرات، با ضرب و شتم و دستگیری تظاهرکنندگان مسالمت آمیز و حتی تماشاچیان و شکنجه در بازداشت را مستند کرده ایم. انجمن کیفری ونزوئلا، یک گروه غیردولتی که به زندانیان کمک حقوقی می کند، بیش از 90 نفر را به حساب می آورد که آنها را زندانی سیاسی می داند.[56]" دولت برای ساکت کردن منتقدان، دستگیری های گسترده و دیگر سرکوب ها را انجام داده است. از سال 2014، ما واکنش خشونت آمیز نیروهای امنیتی به تظاهرات، با ضرب و شتم و دستگیری تظاهرکنندگان مسالمت
آمیز و حتی تماشاچیان و شکنجه در بازداشت را مستند کرده ایم. انجمن کیفری ونزوئلا، یک گروه غیردولتی که به زندانیان کمک حقوقی می کند، بیش از 90 نفر را به حساب می آورد که آنها را زندانی سیاسی می داند.[56] فرار بولیواری. پس از انقلاب بولیواری، بسیاری از ثروتمندان ونزوئلا به دنبال اقامت در کشورهای دیگر هستند. به گزارش نیوزویک، «فرار بولیواری یک واژگونی ثروت در مقیاس وسیع است» که در آن واژگونی مقایسه ای با زمانی است که در قرن بیستم «ونزوئلا بهشت ​​مهاجرانی بود که از سرکوب و عدم تحمل دنیای قدیم می گریختند».[57] ال یونیورسال توضیح می دهد که چگونه "فرار بولیواری" در ونزوئلا به دلیل "وخامت اقتصاد و بافت اجتماعی، جنایت افسارگسیخته، عدم اطمینان و عدم امید به تغییر در رهبری در آینده نزدیک" ایجاد شده است.[58] در سال 1998، سالی که چاوز برای اولین بار انتخاب شد، تنها 14 ونزوئلایی در ایالات متحده پناهندگی گرفتند. تنها در دوازده ماه در سپتامبر 1999، 1086 ونزوئلایی طبق آمار اداره خدمات شهروندی و مهاجرت ایالات متحده پناهندگی گرفتند.[59] محاسبه شده است که از سال 1998 تا 2013 بیش از 1.5 میلیون ونزوئلائی یعنی بین 4٪ تا 6٪ از کل جمعی
ت ونزوئلا، پس از انقلاب بولیواری کشور را ترک کردند.[60] بسیاری از شهروندان سابق ونزوئلا که مورد مطالعه قرار گرفتند دلایلی را برای ترک ونزوئلا بیان کردند که شامل فقدان آزادی، سطوح بالای ناامنی و کمبود فرصت در کشور بود.[60][61] همچنین گفته شده است که برخی از والدین در ونزوئلا به دلیل ناامنی هایی که ونزوئلا با آن مواجه هستند، فرزندان خود را تشویق می کنند تا برای محافظت از فرزندان خود کشور را ترک کنند.[61][62] این امر منجر به فرار سرمایه انسانی در ونزوئلا شده است.[58][60] در نوامبر 2018، UNHCR (کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان) و IOM (سازمان بین المللی مهاجرت) گفتند که تعداد پناهندگان به 3 میلیون نفر رسیده است که بیشتر آنها به دیگر کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب رفته اند.[63] ] تاثیر بر کشورهای دیگر. بولیواریسم در بولیوی و اکوادور که بحران احزاب سیاسی را تجربه کردند، تقلید شد.[64] بر اساس یک مطالعه در سال 2017، بولیوارییسم در کشورهایی که احزاب سیاسی و نهادهای دموکراتیک همچنان فعال بودند و چپ و جامعه مدنی به دموکراسی، کثرت گرایی و حقوق لیبرال به دلیل تجارب دیکتاتوری وحشیانه، ارزش قائل بودند، نتوانست
بیشتر در آمریکای لاتین و کارائیب گسترش یابد. [64] این مطالعه همچنین نشان داد که "ترس از بولیواریسم همچنین منجر به کودتا علیه رئیس جمهور زلایا در هندوراس شد".[64] جنبه های بولیواریایی توسط حزب سیاسی اسپانیایی Podemos پذیرفته شد.[64] منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Bolivarian_Revolution برای منابع به منبع انگلیسی فوق مراجعه کنید.
روابط ایران و هند به مجموعهٔ روابط سیاسی، اقتصادی، اجتماعی بین ایران و هند گفته می شود. پیشینه. حدود ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سال قبل یک موج بزرگ مهاجرتی از شمال شرق ایران بسوی منطقه سند صورت گرفته است که به آن مهاجرت آریایی ها به هند می گویند. مبادلات و مهاجرتها همواره از آن دوره میان ایران و هند وجود داشته است در کتیبه های هخامنشی از هند نام برده شده و قلمروی داریوش بزرگ تا ورای تمدن سند ادامه داشته است. از دوره ساسانی یک سنگ نوشته میخی بر کلیسای سن طماس مدارس باقی مانده که تصویر آن را دکتر علی اصغر حکمت در صفحه ۱۱ کتاب نقش پارسی بر احجار هند آورده است. جمله معروف جواهر لعل نهرو: قدمت روابط فرهنگی و زبانی و مهاجرتی ایرانیان و هندی ها آنقدر معروف است که نیاز به توضیح ندارد. اهمیت روابط این دو فرهنگ نیز آشکار است برای مردم ایران و تاریخ و ادبیات ایران هیچ سرزمینی معروفتر و شناخته شده تر از هند نیست. هیچ کتاب تاریخی – ادبی و جغرافیایی را در فارسی نمی یابید که از هند سخن و مطلب نگفته باشد. بطوریکه مهم ترین و قدیمی ترین منظومه حماسی ایرانیان یعنی شاهنامه بیشتر از ۱۰۰ بار نام هند- هند و سند و مکران را در اشعار خود آورده است.
شاید یکی از بهترین توصیفها از نزدیکی فرهنگی دو ملت و علاقه مشترک به یکدیگر را «سوبرامانیان سوآمی» وزیر سابق هند و رئیس حزب جاناتا ارائه کرده است. وی پس از دیدار چند سال پیش خود از ایران می نویسد: «هند و ایران دارای قرنها رابطه فرهنگی و تمدنی هستند و برخوردار از مشترکات فرهنگی بسیار. ایران در گذشته از طریق زبان فارسی و نیز هنر، معماری و نظایر آن هند را تحت تأثیر خود قرار داده است. اما آن وجه مهمی را که در سفر اخیر خود به ایران تجربه کرده ام علاقه وافر مردم ایران نسبت به هند است. مردم عادی غالباً نسبت به هند اظهار دوستی می کنند که ریشه این احساسات به پیوندهای پاک فرهنگی و تمدنی دو کشور بازمی گردد و ارتباطی به سیاست خارجی ایران ندارد» (سوآمی ۱۸۳۱:۱۵). اگر از روابط دیرینه دو ملت بگذریم، روابط رسمی ایران و هند پس از استقلال هند سریعاً برقرار می گردد. استعمار هند توسط انگلستان، آسیبهای فراوانی بر پیوندهای فرهنگی ایران و هند بر جای نهاد. اولین جرقه های آغاز روابط سیاسی را باید در سال ۱۹۴۷ جستجو کرد. در آن تاریخ هیئت بلندپایه ایرانی در کنفرانس آسیایی که در دهلی نو برگزار شد، شرکت جست و علاقه مندی خود را نسبت به کشور
تازه استقلال یافته هند اعلام کرد. (سوآمی ۱۸۳۱:۲۵). در ۲۴ اسفند۱۳۲۸ قرارداد دوستی و مودت بین دولت ایران و دولت تازه استقلال یافته هند انعقاد یافت. این عهدنامه ضمن تأکید بر اصل صلح و دوستی، روشهای صلح جویانه را برای رفع اختلالات بین دو کشور پیش بینی کرده بود. همچنین دو کشور موافقت کردند که کنسولگریهای چندی را در کشور طرف دیگر تأسیس کنند و قراردادهای لازم را در زمینه های بازرگانی، گمرکی، کشتیرانی، هواپیمایی، فرهنگی و استرداد مجرمین و معاضدت قضایی منعقد کنند. (گل بهروزان ۲۸۳۱:۹۰۱). از منابع موجود، چنین برمی آید که نام قدیم هند، «آریا وارتا» بوده است که به معنی سرزمین آریاست. شاه اسماعیل دوم صفوی. پس از مرگ شاه تهماسب یکم، اکبرشاه هیئتی را برای عرض تسلیت و همچنین تبریک و تهنیت به مناسبت تاجگذاری شاه اسماعیل دوم همراه با هدایای نفیس به دربار قزوین می فرستد. شاه اسماعیل دوم به جای اینکه رابطه سیاسی با اکبرشاه امپراتور هند برقرار کند نامه ای به میرزا محمد حکیم برادر او و حاکم کابل نوشت و در آن وی را پادشاه خطاب کرد و از وی خواست نمایندگان سیاسی خود را به ایران بفرستند. رابطه اکبر شاه پادشاه هندوستان با شاه اسماعیل د