Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شده بود، به قلعه اوساکا نقل مکان کردند. هیده یوشی در وصیت نامه خود تصریح کرد که نوه ایه یاسو سن هیمه (فرزند ارشد دومین شوگون) باید با پسرش هیده یوری نامزد کند. جناح های متخاصم. پس از مرگ هیده یوشی، درگیری در دولت تویوتومی بین جناح بودان (فرماندهان ارتش رژیم هیده یوشی) به رهبری هفت فرمانده نظامی رژیم تویوتومی و جناح بونچی (مسئولان امور اداری)، از جمله ایشیدا میتسوناری، پدید آمد. مائدا توشی ایه، یکی از اعضای شورای پنج نفره بزرگان (گوتایرو)، سعی کرد میان این دو جناح میانجیگری کند، اما در ۳ مارس ۱۵۹۹ درگذشت. با مرگ او، کسی برای داوری درگیری بین دو جناح باقی نماند و دشمنی بین دو جناح بیشتر شد. گروه بودان که مدتی به دلیل ارزیابی نبرد قلعه اولسان در هنگام اعزام نیروها به کره، از جناح میتسوناری کینه داشت، قصد داشت به عمارت میتسوناری حمله کند و او را وادار به هاراکیری کند. با این حال، میتسوناری از این موضوع مطلع شد و قبل از ورود آنها از عمارت خود گریخت. این هفت ژنرال همیشه به دنبال رضایت ایه یاسو بودند و تنها به آنچه مورد تأیید ایه یاسو بود، عمل می کردند. حکایتی که میتسوناری در این زمان به عمارت توکوگاوا ایه یاسو فرار
کرد در بسیاری از کتاب ها و رساله های تاریخی شرح داده شده است، برخلاف آن دایدوجی یوزان (تولد ۱۶۳۹–مرگ ۱۷۳۰) می نویسد که میتسوناری به عمارت خود در قلعه فوشیمی بازگشت. ایه یاسو رأی بر این داد که میتسوناری نیز در این جریان مقصر است و دستور اخراج او را از شورای حکمرانی کشور صادر کرد همچنین دستور داد او به ملک خود قلعه ساوایاما رفته و در آنجا در حبس خانگی باشد. این حادثه یک جنگ خصوصی نبود، بلکه به عنوان بخشی از یک دعوای سیاسی رخ داد. در واقع این درگیری حادثه ای بین هفت ژنرال و میتسوناری نبود، بلکه بین طرفداران توکوگاوا و نیروهای ضد توکوگاوا بود. تنها سه روز پس از رفتن میتسوناری به قلعه ساوایاما، ایه یاسو محوطه غربی قلعه اوساکا را برای سکونت تحت اختیار خود گرفت. چند روز بعد، ایه یاسو از طرح «توطئه ترور» خود توسط مائدا توشیناگا (پسر مائدا توشی ایه) و آسانو ناگاماسا در حال انجام بود، با خبر شد. آنها با برخی از هواداران خاندان تویوتومی برای کشتن ایه یاسو تبانی کرده بودند. ایه یاسو با با دستاویز قرار دادن ترور خود نفوذ خود را بیشتر گسترش داد. آسانو ناگاماسا از سمت خود در گو-بوگیو برکنار و بازنشسته شد. مائدا توشیناگا خو
استار عفو بود و اصرار داشت که قصد طغیان ندارد. ایه یاسو پذیرفت، اما خواستار فرستادن مادر توشیناگا، به عنوان گروگان به ادو شد. توشیناگا چاره ای جز پذیرش این درخواست نداشت. با این کار، خاندان مائدا، یکی از اعضای «پنج بزرگان» مجبور به تسلیم شدن به ایه یاسو شد. هنوز مشخص نیست که آیا طرح ترور ایه یاسو واقعاً در جریان بوده است یا خیر اما با این شایعه ایه یاسو بار دیگر همه چیز را به نفع خود تغییر داد. آغاز حمله به آیزو. در سال ۱۵۹۰، تویوتومی هیده یوشی حوضهٔ آیزو را به اوئه سوگی کاگه کاتسو واگذار کرد. کاگه کاتسو، پسر خوانده رهبر قدرتمند اوئه سوگی کنشین، پس از مرگ کنشین کنترل خاندان اوئه سوگی را به دست گرفته بود. زمانی که رقیب او هوری هیده هارو، به توکوگاوا ایه یاسو گزارش داد که معتقد است کاگه کاتسو در حال برنامه ریزی برای خیانت است، ایه یاسو از کاگه کاتسو خواست تا برای گفتگو به نزد او بیاید. کاگه کاتسو پاسخی به ایه یاسو نداد. سپس ایه یاسو نامه ای ارسال کرد و از او خواست که سوگندنامه ای کتبی ارائه کند و در آن به وفاداری خود سوگند یاد کند و بلافاصله به اوساکا سفر کند. نائوئه کانه تسوگو، ملازم ارشد کاگه کاتسو، پاسخی نوش
ت که به نام «نامه نائوئه» معروف شد، او در نامه به هوری هیده هارو حمله کرد، موقعیت اوئه سوگی را توضیح داد و حتی از ایه یاسو انتقاد کرد. این نامه و امتناع کاگه کاتسو از رفتن به اوساکا، ایه یاسو را وادار کرد تا در عملیات نظامی علیه آیزو اسلحه به دست بگیرد. با این حال، تنها کپی هایی از این نامه ها وجود دارد، و بنابراین قرن ها اختلافاتی دربارهٔ اصالت آن وجود داشته است که امروزه نیز ادامه دارد، و برخی معتقدند که این کپی ها جعلی یا نسخه های دستکاری شده یک اصل واقعی هستند. ایه یاسو رفتار خاندان اوئه سوگی را به عنوان شورش علیه رژیم تویوتومی تلقی کرد و در ژوئیه ۱۶۰۰ با ارتش عظیمی متشکل از ۵۶۰۰۰ سرباز — گرچه در مورد اندازه واقعی این نیرو بحث هایی وجود دارد — از اوساکا به سمت آیزو در شمال به راه افتاد. میتسوناری در حبس خانگی بود که اطلاع یافت ایه یاسو رهسپار جنگ شده است. او غیبت ایه یاسو را بهترین فرصت برای تجهیز قوا برای حمله به او یافت و به سرعت با دایمیوهای متحدش تماس گرفت و از آن ها درخواست که از او پیروی کنند. در روز ۱۷ ژوئیه میتسوناری نخست توانست اوساکا و قلعه اوساکا را تسخیر کند. بین ادو و آیزو، ایه یاسو در اویاما
(در استان توچیگی فعلی) شنید که میتسوناری در حال تشکیل ارتش در غرب است. روز بعد، در ۲ سپتامبر، او جلسه معروفی را برگزار کرد که در آن به دایمیوهای جمع شده گفت که زمان آن رسیده است که طرف خود را انتخاب کنند. روز بعد، نیروهای ایه یاسو مسیر خود را عوض کردند تا به سمت غرب بروند، در حالی که خود او به ادو (توکیو فعلی) رفت و قصد داشت فوراً به نیروهای خود بپیوندد. با این حال، یک تغییر عمده در شرایط باعث شد که ایه یاسو برای مدت بیشتری در ادو بماند. موری تروموتو دایمیوی بسیار قدرتمندی که عضو شورای گوتایرو نیز بود، وارد قلعه اوساکا شد و به میتسوناری پیوست. ایه یاسو نگران شد که دیگر دایمیوهایی که به او قول وفاداری داده بودند واقعاً برای او خواهند جنگید و به این نتیجه رسید که در ادو بماند و او برای به دست آوردن حمایت اکثریت تلاش کند. او در مدت اقامتش در ادو حدود ۲۰۰ نامه به دایمیوها ارسال کرد و پشتیبانی آنها را از خود خواستار شد که ۱۲۲ نامه هنوز به عنوان اسناد تاریخی باقی مانده است. * به سرعت در ژاپن دایمیوها و سامورایی ها به دو گروه تقسیم شدند. یکی ارتش غربی (گروه میتسوناری) و دیگری ارتش شرقی (گروه ضد میتسوناری). ایه یاسو
گروه ضد میتسوناری را رهبری می کرد. گروگان گیری خانواده های ارتش شرقی. هنگامی که ایه یاسو در حال لشکرکشی بود. رقیب او ایشیدا، شهر اوساکا را تصرف کرد، شهری که خانواده های بسیاری از ژنرال های ارتش شرقی در آن زندگی می کردند. ایشیدا نقشه ای برای گروگان گرفتن اعضای این خانواده ها اندیشید، تا به این وسیله ژنرال های رقیب را مجبور کند یا با او متحد شوند یا حداقل به او حمله نکنند. از جمله کسانی که به خانواده آنها برای گروگان گیری حمله شد، هوسوکاوا تادائوکی بود که در آن زمان در جانبداری از ارتش شرقی مشغول لشکرکشی بود. همسر او مسیحی بود و گراشیا نام داشت. در حین حمله ایشیدا به عمارت خاندان هوسوکاوا، ملازم خانواده اوگاساوارا شوسای برای محافظت از ناموس اربابش گراشیا را کشت و پس از آتش زدن عمارت خود نیز مرتکب هاراکیری شد. بیشتر گزارش های ژاپنی بیان می کنند که این خواسته خود گراشیا بوده که به اوگاساوارا دستور دهد او را بکشد. با این حال، این گزارش ها چندین دهه پس از مرگ واقعی گراشیا نوشته شده است. در روایت اولیه منابع مسیحی که اندکی پس از مرگ او نوشته شده است، برخلاف آن آمده است که شوهر او تادائوکی از قبل به خدمتکار خانه اوگ
اساوارا شوسای دستور داده بود که اگر ناموس و آبروی گراشیا در خطر بود، او را بکشد. مرگ گراشیا بر هر دو ارتش غربی و شرقی در طی نبرد سکیگاهارا تأثیر گذاشت. این حادثه به شهرت ایشیدا میتسوناری لطمه زیادی زد، همچنین شانس او را برای به خدمت گرفتن متحدان بیشتر، که برخی از آنها مسیحی نیز بودند، بسیار کاهش داد. سقوط قلعه فوشیمی. میتسوناری پس از تصرف قلعه اوساکا فوشیمی را محاصره کرد. ایه یاسو که قبل از حرکت پیش بینی حمله از طرف میتسوناری به محل اقامت خود را کرده بود، دوست دوران کودکی خود توری موتوتادا را به همراه ۱۸۰۰ نفر سرباز جهت دفاع در قلعه فوشیمی باقی گذاشت. پس از حرکت، ایه یاسو چون این عده سرباز را برای دفاع کافی نمی دید، از رهبر خاندان شیمازو، شیمازو یوشی هیرو خواست که به توری موتوتادا بپیوندد و از قلعه فوشیمی دفاع کند. شیمازو یوشی هیرو به همراه ۱۰۰۰ سرباز خود را به قلعه رساند اما به علت اینکه توری موتوتادا پیغامی از خود ایه یاسو دربارهٔ این نیروی کمکی دریافت نکرده بود، درهای قلعه را بر روی او و سپاهش باز نکرد. شیمازو یوشی هیرو که این رفتار را نسبت به خود توهین آمیز تلقی کرده بود، پس از آن تغییر موضع داده و به نیر
وهای سپاه غربی ملحق شد. موتوتادا بیش از ۱۰ روز توانست قلعه را از سقوط نجات دهد. مقاومت موتوتادا و معطل نگه داشتن سپاه غربی تأثیر بسیاری در پیروزی ایه یاسو در نبرد سکیگاهارا داشت زیرا از یک طرف باعث برهم ریختن نقشه ها و برنامه ریزی های سپاه غربی شد و از طرف دیگر این فرصت را برای ایه یاسو به وجود آورد تا بر روی برخی از فرماندهان سپاه غربی نفوذ پیدا کرده و آن ها را به سمت خود بکشد. در روز اول ماه اکتبر ایه یاسو و متحدانش قلعه ادو را ترک کردند و به سوی جادهٔ توکایدو روانه شدند. درگیری سپاه اصلی با خاندان سانادا. از آنجائیکه نتیجه این نبرد مشخص نبود، بنابراین برای دایمیوها، انتخاب حمایت از ارتش شرق یا پیوستن به ارتش غرب، یک قمار بر روی آینده خاندان های آنها بود. موارد زیادی از مشاجره و انشعاب در خاندان ها و در میان رعیت ها آنها وجود داشت. یکی از نمونه های معروف در خاندان سانادا بود که رهبر آن سانادا ماسایوکی ابتدا در اوایل سال ۱۶۰۰ به اردوکشی تنبیهی برنامه ریزی شده ایه یاسو به قلمرو آیزو (اکنون استان فوکوشیما پیوست. سپس پیامی محرمانه از ایشیدا میتسوناری دریافت کرد که از او می خواست به نیروهایی بپیوندد که قصد مخالف
ت با ایه یاسو را دارند. و آن را با پسر بزرگش سانادا نوبویوکی و پسر دومش سانادا یوکیمورا در میان گذاشت. رهبر خاندان سانادا، ماسایوکی و میتسوناری با هم مرتبط بودند، زیرا هر دو با دختران اودا یوریتادا ازدواج کرده بودند، در حالی که یوکیمورا با دختر اوتانی یوشیتسوگو، متحد میتسوناری ازدواج کرد. از سوی دیگر، همسر نوبویوکی، کوماتسوهیمه، دختر خوانده ایه یاسو بود؛ بنابراین، ماسایوکی و یوکیمورا به ارتش غربی ملحق شدند، در حالی که نوبویوکی در کنار ارتش شرقی جنگید و به این ترتیب اطمینان حاصل شد که خاندان سانادا، هر کدام که شکست بخورد، خاندان به طور کامل نابود نشود. در همان زمان پسر ارشد ایه یاسو، هیده تادا با ۳۸۰۰۰ سرباز راهی جادهٔ ناکاسندو شد. ایه یاسو ترکیبی از سربازان رده پایین را رهبری می کرد، در حالی که هیده تادا رهبری بخش اصلی نیروهای توکوگاوا، از جمله دایمیو و نیروهای نخبه را بر عهده داشت. وظیفه هیده تادا تسلط بر ولایت شینانو (استان ناگانو کنونی) از جمله قلعه اوئدا متعلق به سانادا ماسایوکی بود. پس از این تصرف، او قرار بود به ارتش ایه یاسو بپیوندد اما به دلیل تغییر شرایط، ایه یاسو به هیده تادا دستور داد که فوراً به غ
رب بیاید. با این حال، رسیدن پیام رسان به دلیل سیل به تأخیر افتاد و ارتش هیده تادا مشغول تلاش برای تصرف قلعه شد. به دلیل از دست دادن وقت در این درگیری ارتش اصلی هیچ شانسی برای شرکت در نبرد سرنوشت ساز پیدا نکرد. جناح بندی. جدول زیر تقسیم بندی دایمیوهای شرکت کننده در نبرد سکیگاهارا را نشان می دهد. برخی از دایمیوهایی که در سپاه غربی بودند اما در میدان جنگ به ایشیدا میتسوناری خیانت کرده و به نفع سپاه شرقی جنگیدند، با رنگ آبی مشخص شده اند. سپاهیان تحت فرمان موری هیده موتو، نیز با اینکه به نفع سپاه غربی وارد میدان شده بودند، در هنگام نبرد از محل استقرار خود حرکت نکرده و در نبرد شرکت نکردند. حکایتی نیز وجود دارد که می گوید: استاد شمشیرباز معروف، میاموتو موساشی به عنوان یک سرباز از خاندان اوکیتا هیده ایه در ارتش غربی جنگید، اما اینکه آیا این یک واقعیت تاریخی است یا خیر، تردید وجود دارد. روز نبرد. نبرد سکیگاهارا بزرگ ترین و مهم ترین نبرد داخلی در طول تاریخ ژاپن است. صبح زود در ۲۱ سپتامبر ۱۶۰۰، از جمله ارتش شرقی به رهبری توکوگاوا ایه یاسو و ارتش غربی به رهبری ایشیدا میتسوناری، در سکیگاهارا با هم روبرو شدند. گفته می شود
که در ابتدای نبرد سکیگاهارا به دلیل بارش باران روز گذشته در مه عمیق پوشیده شده بود. رزمندگان این جنگ شامل ارتش شرقی با حدود مجموعاً ۷۴۰۰۰ نفر سرباز که عمدتاً از قلمروی اربابان شرقی کشور بودند و از طرف دیگر، ارتش غربی متشکل از اربابان غربی کشور که در مجموع ۸۲۰۰۰ نفر بودند. در این نبرد فرماندهٔ کل «اسمی» ارتش غربی، ایشیدا میتسوناری نبود، بلکه موری تروموتو بود. به دلیل آرایش هوشمندانه ایشیدا میتسوناری، ارتش غربی در روز نبرد در موقعیت برتری قرار گرفته بود، زیرا در میدان جنگ ارتش شرقی توسط ارتش غربی محاصره شده بود. نبرد حدود ساعت ۸ صبح با حمله پنهانی ای نائوماسا (ارتش شرقی)، یک ملازم ارشد توکوگاوا آغاز شد. در آغاز جنگ، ای نائوماسا قصد داشت به همراه چهارمین پسر ایه یاسو، ماتسودایرا تادایوشی به خط اول جبهه برود. با این حال، از آنجایی که فوکوشیما ماسانوری در ابتدا قرار بود مسئول پیشتاز باشد، یکی از ملازمان خاندان فوکوشیما، نائوماسا را با گفتن این جمله که «خاندان فوکوشیما پیشتاز است. ما نمی توانیم بگذاریم که شما از اینجا عبور کنید» آنها متوقف کرد. سپس نائوماسا گفت: «ما سعی نمی کنیم پیشرو باشیم. ماتسودایرا تادایوشی، از
ما خواسته است که او را در یک مأموریت شناسایی همراهی کنیم. دشمن نزدیک است. لطفاً اجازه دهید از اینجا عبور کنیم.» ملازم سپس به نائوماسا و بقیه اجازه عبور داد. نائوماسا بلافاصله به جلو، پیشروی کرد و به اردوگاه اوکیتا هیده ایه حمله کرد. این نحوه آغاز به طور کلی در تاریخ به عنوان شروع جنگ شناخته می شود. طبق یک «نظریه رایج»، در دو ساعت اولیه جنگ هر دو ارتش به پیشروی و عقب نشینی ادامه دادند، اما در حدود ساعت ۱۰ صبح، مه که از سپیده دم در میدان جنگ مانع دید مناسب بود شروع به پاک شدن کرد. ایشیدا میتسوناری (ارتش غربی) علامت دود را در کوه تنما بلند کرد و از ارتش های کوبایاکاوا هیده اکی در کوه ماتسوئو و موری هیده موتو در کوه نانگو خواست که به جنگ بپیوندند. از آنجایی که هر دو ارتش پاسخی ندادند، میتسوناری یرای آنها پیغام فرستاد، اما کوبایاکاوا و دیگران همچنان پاسخی ندادند. این به این دلیل بود که آنها بنا به درخواست ایه یاسو عملاً قصد شرکت در نبرد را نداشتند تا آنکه تعادل نبرد با «خیانت» معروف کوبایاکاوا هیده آکی بهم خورد و ارتش شرقی تنها در طی شش ساعت جنگ در طی یک روز پیروز شد. نقش کیکاوا هیروایه. کیکاوا هیروایه از ملازمان
و دستیار اصلی موری تروموتو رهبر خاندان موری بود او همچنین یک فرمانده نظامی بود که به شدت به بقای خاندان موری فکر می کرد. در وهله نخست در ماه ژوئن سال ۱۶۰۰ هیروایه برای پیوستن به ارتش ایه یاسو در حمله به آیزو به هدف فرونشاندن شورش اوئه سوگی کاگه کاتسو همراه با لشکرش اعزام شد. پس از آن خاندان موری به درخواست ایشیدا میتسوناری از قلعه اوساکا دیدن کردند. طبیعتاً خاندان کیکاوا و کوبایاکاوا که از بستگان خاندان موری بودند، از رهبر این خاندان پیروی کردند و به اوساکا نیرو فرستادند. موری تروموتو (۴۸ ساله) درخواستی از ایشیدا میتسوناری برای فرماندهی کل ارتش غرب دریافت کرد و با ترغیب آنکوکوجی اکی راهب و ملازم خاندان موری، این درخواست را پذیرفت. هنگام حضور در قلعه اوساکا، هیروایه استدلال کرد که برای بقای خاندان موری، آنها باید از ایه یاسو توکوگاوا جانبدارای کنند و بر «وارد نشدن عملی به جنگ» پافشاری می کرد. گفته می شود که او حتی تا آنجا پیش رفت که با آنکوکوجی اکی در قلعه اوساکا درگیر شد. هیروایه که از پیروزی ایه یاسو مطمئن بود، مخفیانه با دوستش کورودا ناگاماسا (طرفدار ارتش شرقی) تماس برقرار و تضمینی دریافت کرد که در صورت پی
وستن او به ارتش شرقی خاندان موری پس از جنگ قلمرو خود را حفظ کنند. تروموتو، فرزندخواندهٔ خود موری هیده موتو (۲۲ ساله) را به عنوان فرمانده کل نیروی اصلی خاندان موری که از طرف او اعزام شده بود، منصوب کرد و به هیروایه دستور داد تا به او کمک کند. در روز قبل از نبرد سکیگاهارا، هیروی یوشیکاوا، دست نشاندگان ارشد خود را به عنوان گروگان به نزد خاندان توکوگاوا فرستاد و بر پیمان خود با او تأکید کرد. ارتش ۱۷٬۰۰۰ نفری، موری هیده موتو از چند روز قبل از نبرد در ارتفاع کوه نانگو مستقر شده بودند، هیروایه محل استقرار نیروهای ۳۰۰۰ نفری خود را در پایین این کوه قرار داد. پس از آغاز نبرد، در هشت صبح ارتش اصلی خاندان موری حرکت نکرد؛ این به این دلیل بود که هیروایه که می توان گفت نیروی پیشتاز در کوه نانگو بود، حرکت نکرد. چوسوکابه موریچیکا از او برای پیوستن به نبرد دعوت کرد، اما او گفت: «مه آنقدر غلیظ است که نمی توانم مسیر را ببینم، بنابراین وقتی مه فرو نشست، حمله خواهم کرد.» آنکوکوجی اکی پیغام رسان فرستاد و از او خواست به جنگ وارد شود، اما او پاسخ داد: «یک راهب از جنگ چه می داند؟» علاوه بر این، گفته می شود هنگامی که او دستور آغاز حمله
از فرمانده کل، هیده موتو را دریافت کرد، گفته نپذیرفت و گفت: «در حال خوردن غذای همراهمان هستیم!» در نتیجه موری هیده موتو اگرچه پشت سر ایه یاسو در موقعیت نظامی خوبی قرار داشت، اما راهش توسط هیروایه سد شد و جلوی پیشرفت و حرکت او را گرفته شد. همچنین مشاهده عمل او بر تصمیم به خیانت کوبایاکاوا هیده آکی با ۱۶٬۰۰۰ سرباز تأثیر گذاشت. نقش هیده آکی. هیده آکی در ابتدای درگیری ایشیدا میتسوناری (سپاه غربی) و توکوگاوا ایه یاسو (سپاه شرقی) به سپاه غربی پیوست. در هنگام غیبت ایه یاسو محل اقامت او، قلعه فوشیمی (قلعه مومویاما) توسط هیده آکی به همراهی ۴۰ هزار نفر سپاهیان غربی محاصره شد. در روز اول ماه اوت ۱۶۰۰ این قلعه به طور کامل به تسخیر سپاه غربی درآمد. ایشیدا میتسوناری به هیده آکی وعده داده بود که در صورت پشتیبانی از او در نبرد سکیگاهارا او را به عنوان کانپاکو منصوب کند. همچنین قبل از روز نبرد سکیگاهارا، توکوگاوا ایه یاسو نیز مخفیانه به او پیغام فرستاده و قول داد در صورت پیوستن به او، تملک دو ولایت را به او ببخشد. هیده آکی قول داد تا در روز جنگ به ایه یاسو بپیوندد. در ۲۱ اکتبر ۱۶۰۰ میلادی، نبرد سکیگاهارا ساعت ۸ صبح آغاز شد.
هیده آکی فرماندهی ۱۵٫۰۰۰ نفر سپاهی را در این جنگ برعهده داشت و محل استقرار سپاه او بر روی تپهٔ ماتسوئویاما (استان گیفو) مقرر شده بود. قرار او با ایه یاسو بدین صورت بود که تا هنگام ظهر او از جای خود حرکت نکند و سپس از کوه پایین آمده و به سپاه غربی حمله ور شود. ایه یاسو و میتسوناری هر دو مشتاق بودند ببینند هیده آکی چگونه در نبرد عمل خواهد و از کدام طرف نبرد حمایت خواهد کرد. رایج است که نقل شود که در هنگام ظهر از طرف ایه یاسو با توپ به طرف او شلیک شد که تفاسیر مختلفی برای این شلیک و همچنین عدم امکان استفاده از توپ در این نبرد از طرف تاریخدانان مطرح شده است، تئوری مبنی بر اینکه توپ از کشتی لیفده تأمین شده و به عنوان یک سلاح در این نبرد استفاده شده است توسط یوشیکازو موری، نویسنده کتاب "زندگی و زمان آنجین میئورا" رد شده است او می نویسد «کوبایاکاوا مخفیانه به اردوگاه توکوگاوا قبل از نبرد سکیگاهارا پیوسته بود و راهپیمایی از ادو در اول سپتامبر تا حومه سکیگاهارا در ۴۰۰ کیلومتری همراه با توپ عملاً در آن زمان غیرممکن بود همچنین راه اندازی توپ ها زمان و تلاش زیادی می برد، و در آن هلندی های کمی در ژاپن بودند که می توانستند
این کار را انجام دهند. چنین سابقه ای در منابع اولیه وجود ندارد. بنابر این تئوری مشارکت ویلیام آدامز (دریانورد) و توپ های به دست آمده از کشتی او در این نبرد «خلق نسل های بعدی» است.» پس از ظهر نیروهای هیده آکی بطرف پایین تپه سرازیر شدند و به سربازان اوتانی یوشیتسوگو که در سپاه غربی مشغول نبرد بودند، حمله ور شدند. از این پس سرنوشت جنگ به یک باره تغییر پیدا کرده و شکست نیروهای ایشیدا میتسوناری قطعی شد. در همان روز اوتانی یوشیتسوگو اقدام به هاراکیری کرد. نقل است که اوتانی یوشیتسوگو هنگام انجام مراسم هاراکیری، هیده آکی را نفرین کرده است. مجازات ها پس از نبرد سکیگاهارا. پس از نبرد، کای اکی (کیفر) انجام شد. پس از نبرد سکیگاهارا ایشیدا میتسوناری، کونیشی یوکیناگا و آنکوکوجی اکی گردن زده شدند. املاک ۸۸ دایمیو به طور کامل مصادره شد و املاک چندین دایمیو شامل سه تن از خاندان موری (موری تروموتو، کیکاوا هیروایه و موری هیده موتو)، اوئه سوگی کاگه کاتسو به میزان زیادی کاسته شد. جدول زیر بر اساس کتاب "هایزتسو روکو"، نحوه کای اکی (مجازات) برخی از دایمیوهاست که در نبرد سکیگاهارا از سپاه غربی حمایت کردند. علامت ○ نشاندهندهٔ کسانی
است که در میدان جنگ سکیگاهارا با سپاه شرقی جنگیدند. پیامدها. نبرد سکیگاهارا بزرگ ترین نبرد میدانی در تاریخ ژاپن بود. تویوتومی هیده یوری به این ترتیب عنوان بزرگ ترین دایمیوی کشور را از دست داد. زمین های مصادره شده از طرفداران خاندان تویوتومی یک سوم مساحت کل کشور را دربرمی گرفت. تعداد زیادی از سامورایی هایی که در خدمت این دایمیوها بودند، شغل خود را از دست داده و تبدیل به رونین شدند. بیشتر این رونین ها ده سال بعد در محاصره اوساکا به طرفداری از خاندان تویوتومی گرد قلعه اوساکا جمع شدند. به زودی پس از نبرد سکیگاهارا، ایه یاسو زمین هایی را به وابستگان خود بخشید که به او در این راه خدمت کرده بودند. در سال های بعد افرادی که قبل از نبرد سکیگاهارا با ایه یاسو پیمان اتحاد بسته بودند به دایمیوهای فودای شهرت یافتند. همچنین دایمیوهایی که بعد از آن نبرد با او متحد شدند به عنوان دایمیوهای توزاما شناخته شدند. دایمیوهای توزاما نسبت به همتایان فودای خود درجه دوم شناخته می شدند. توکوگاوا ایه یاسو سه سال دیگر طول کشید تا موقعیت قدرت خود را بر خاندان تویوتومی و دایمیوهای مختلف تثبیت کند، اما نبرد سکیگاهارا به طور گسترده به عنوان آغ
از غیررسمی شوگون سالاری توکوگاوا در نظر گرفته می شود که برای دو قرن و نیم دیگر بر ژاپن حکومت کرد تا اینکه در سال ۱۸۶۸ سرنگون شد. بذر کینه از نبرد. در حالی که اکثر خاندان ها از وضعیت جدید خود پس از نبرد راضی بودند، اما بسیاری از خاندان ها، به ویژه آنهایی که در سمت غرب بودند، نسبت به آوارگی خود یا آنچه آنها شکست یا مجازات ناعادلانه می دیدند، ناخشنود بودند. به ویژه سه خاندان پیامدهای سکیگاهارا را سبک نگرفتند: تصویرهای فرهنگی. نبرد سکیگاهارا در تعدادی از آثار ادبی به تصویر کشیده شده است. شیبا ریوتارو در دهه ۱۹۶۰ یک رمان تاریخی سه جلدی به نام "سکیگاهارا" بر اساس آن نوشت. رمان جیمز کلیول در سال ۱۹۷۵ "شوگون"، شامل نسخه ای داستانی از مبارزه سیاسی و نبرد است. سامانه سخن پراکنی توکیو در ژانویه ۱۹۸۱ یک مینی سریال تلویزیونی در مورد این موضوع با عنوان سکیگاهارا (درام تلویزیونی)، بر اساس رمان های شیبا ریوتارو، هیسایا موریشیگو، گو کاتو و رنتارو میکونی پخش کرد. نخستین فیلم سینمایی ساخته شده در مورد این نبرد، فیلم ۲۰۱۷ "سکیگاهارا" بود. تا قبل از سال ۲۰۱۷، فیلم کاملی که تنها به حوادث این نبرد اختصاص داشته باشد، ساخته نشده بود،
و موارد قبلی عموماً فقط شامل یک قطعه کوتاه از این نبرد بودند، مانند شروع فیلم ۱۹۵۴ ' یا فیلمی ساخته شده در سال ۱۹۹۱ به نام "سفر افتخار". فیلم "سکیگاهارا" رقابت بین ایشیدا میتسوناری و توکوگاوا ایه یاسو را قبل از اینکه در یک سوم پایانی فیلم به نبرد نهایی منتهی شود، پوشش می دهد و تا حدودی از نظر ارزیابی تجدیدنظرطلبانه قابل توجه است. این فیلم توکوگاوا را بیشتر به عنوان یک ضد قهرمان نشان می دهد در حالی که میتسوناری مردی با افتخار و قهرمان اصلی است. مجموعه تلویزیونی مستند بی بی سی ۲۰۰۸ «قهرمانان و خائنان (مجموعه تلویزیونی)» شامل قسمتی است که نبرد را به تصویر می کشد. انیمه ' اتحادها و ارتش های مختلف را از دیدگاهی خارق العاده تر (و کمتر واقع بینانه)، و همچنین در "" با نتیجه گیری کمتر خونین، به تصویر می کشد. بازی ویدیویی "کسن" در سال ۲۰۰۰ در جریان درگیری بین خاندان های توکوگاوا و تویوتومی می گذرد و نبرد سکیگاهارا را به نمایش می گذارد. همچنین سناریویی جایگزین در صورت پیروزی نیروهای غربی در نبرد ارائه می کند. در سال ۲۰۱۱ شرکت جی ام تی گیمز، بازی جنگی بلوک "سکیگاهارا: اتحاد ژاپن" را تولید کرد، که تلاش می کند وفاداری های
ناچیز ارتش های درگیر را با داشتن کارت های تصادفی نشان دهندهٔ وفاداری ارتش های خاص منعکس کند؛ بازیکنان می دانند که کدام یک از واحدهای آنها «قابل اعتماد» هستند اما مخالفان آنها لزوماً مطمئن نیستند. بازی ویدیویی ۲۰۱۷ "نی او" شامل یک مأموریت مربوط به نبرد است و دارای نسخه های بسیار داستانی از رویدادهای منتهی به آن است.
اعتراف ها بر روی جایگاه رقص یک آلبوم از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا مدونا است که در منتشر شد.
قلعه اوساکا یکی از معروف ترین قلعه ها در کشور ژاپن است. این قلعه نقش مهمی در وحدت ژاپن در طول قرن شانزدهم و در دوره آزوچی-مومویاما ایفا کرده است. آتش سوزی در پایان دوره ادو. در ۹ ژانویه ۱۸۶۸، آتش سوزی در نزدیکی آشپزخانه قلعه اصلی اوساکا، جایی که توکوگاوا یوشینوبو پس از شکست در نبرد توبا-فوشیمی، اولین نبرد از جنگ بوشین از آن عقب نشینی کرده بود، رخ داد و منجر به فاجعه بزرگی شد که در آن کاخ اصلی قلعه و بیشتر ساختمان های دیگر درون قلعه سوختند. دیپلمات ارنست ساتو، که چند هفته بعد از قلعه بازدید کرد، نوشت: «ساختمان های باشکوه قلعه بدون هیچ اثری ناپدید شده اند» و از وضعیت فاجعه بار قلعه که به ویرانه تبدیل شده بود، ابراز تاسف کرد. آتش زدن قلعه اوساکا در طول محاصره تابستانی اوساکا، گذار از رژیم تویوتومی به دوران شوگون سالاری توکوگاوا را رقم زد. به طور مشابه، آتش زدن قلعه توکوگاوا اوساکا بدون صاحبش، رویدادی بود که نماد تغییر دوران از دوره ادو به دوره میجی بود.
«این من نیستم، این تویی» یک آلبوم از لی لی آلن است که در منتشر شد.
«فاک یو» ترانه ای از لی لی آلن است که در آلبوم این من نیستم، این تویی منتشر شد. این ترانه که مضمونی همجنسگرایانه دارد سومین تک آهنگ بین المللی لی لی آلن است.
«خوب انجامش بده» یک تک آهنگ از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا جنیفر لوپز است که در سال ۲۰۰۷ میلادی منتشر شد. این تک آهنگ در چارت های جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«من به تو علاقه مند هستم» (به انگلیسی: I'm Into You) نام تک آهنگی از جنیفر لوپز، هنرمند و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. این ترانه را تایو کروز و لیل وین سروده اند و تهیه کنندگی آن را تیم تهیه کننده استارگیت بر عهده داشته است. "من به تو علاقه مند هستم" سومین ترانه از هفتمین آلبوم استودیویی جنیفر لوپز به نام عشق؟ است. محتوای این آهنگ عاشقانه است و به بیان غرق شدن یک زن در عشق به همسرش می پردازد. این ترانه به دلیل شعر جالب و موزیک ویدئوی پر بیننده اش نقدهای مثبت بسیاری دریافت کرده است. موزیک ویدئوی ترانه در ۲ آوریل ۲۰۱۱ در چیچن ایتزا که از آثار باستانی مایا است فیلمبرداری شد که ۱۴۰ میلیون بار در یوتیوب نمایش داده شده است که به همین دلیل به رتبه ۴۰ ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد و رتبه ۹ در برترین ترانه های بریتانیا رسید. همچنین این تک آهنگ در چارت های بریتانیا و نروژ، جزو ده ترانه اول قرار گرفت. تولید. ترانهٔ «من به تو علاقه مند هستم» سرودهٔ تایو کروز و لیل وین است و تیم تهیه کننده استارگیت تهیه کنندگی آن را برعهده داشته است. جنیفر لوپز بعد از انتشار آلبوم شجاع، به علت زایمان دوقلوهایش مدتی فعالیت هنری نداشت. سپس د
ر سال ۲۰۱۱ پیشنهاد خواندن آلبوم عشق؟ به او داده شد. لوپز بعد از خواندن ترانه های روی صحنه و عشق چیست؟، انتشار ترانه «من به تو علاقه مند هستم» را در صفحه فیس بوک خود مطرح کرد. این ترانه قرار بود در ۴ آوریل ۲۰۱۱ انتشار یابد اما کمی زودتر در ۱ آوریل از آی تیونزاستور منتشر شد و به درخواست رادیو آمریکا از این رادیو پخش شد. ساختار و سبک. سبک ترانه «من به تو علاقه مند هستم» پاپ و آراندبی معاصر است. جنیفر لوپز این ترانه را با مشارکت لیل وین خوانده است؛ قسمت اول ترانه توسط جنیفر لوپز با تکرار ریتم «"na-na-na"» خوانده می شود و بعد از آن لیل وین به سبک رپ شروع به خواندن می کند. دیدگاه ها و بازتاب ها. به طور کلی نظر منتقدان موسیقی، مطبوعات و نشریات نسبت به این ترانه مثبت بوده است. ماری کینی از ای اوال این آهنگ را "سروده ای غیرقابل توقف" می خواند و درباره این آهنگ می گوید: باردلی ویت، منتقد موسیقی، درباره این ترانه این گونه گفته است: رابی داو در نقدی درباره این آهنگ نوشته است: تمپؤهای این ترانه به همراه شعرش بسیار دل نشین اند در حالی که بسیار ساده هستند. ملودی زیبا و صدای گرم جنیفر لوپز باعث می شوند این آهنگ در بین ترانه