Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
س تنها در مثلث خشونت-حماسه-جنوب چهره نشان می دهد. اما عناصر شعری "آتشی" در شعر شاعران جوان و «شهری» موج سومی دقت و تشخص توصیف ها و تصویرپردازی های او را ندارد و از فضای روستایی-بومی کویر فاصله می گیرند. این امر هنگام مقایسهٔ تم های مشترک و مشابه به روشنی به چشم می خورد. سوررئالیسمی که در شعر "احمدرضا احمدی" موج می زند از یک گیجی و آشفتگی گاه تعمدی برخوردار است. او سعی می کند تا در ورای یک «ضدفرم»، یک شکل ذهنی و برونی آشفته و چندپارهٔ دنیای احساسی تازه خلق کند. در نقد شعر او "رضا براهنی" نوشته بود: «شعر "احمدی" مثل آوازی است که بچه ای وحشت زده در کوچه ای تاریک سر داده است. کلمات او گاهی مفاهیمی شاد دارند ولی از لحن آواز می توان فهمید که بچه ای وحشت زده آن را می خواند.» (طلا در مس، ص۶۱۸) بچه ای با احساسی دوگانه که حرف هایش را جویده و شتابان می زند. این «اسکیزوفرنی» حاکم بر شعر "احمدرضا احمدی" هرگز با تعمق نقد و بررسی نشده است. امروز بیش از بیست سال از شروع تجربه های او، در بعدی جهانی، منتقدین هنر بعد از دوران مدرن را با خصوصیتی به نام اسکیزوفرنی هنری متمایز می کنند. عنصر «اسکیزوفرنی» آن گونه که امروز اغلب منتقد
ین هنری غرب در نظر دارند بر اساس مطالعات "ژاک لکان" بنا شده است. برخلاف علم پزشکی امروز که بیماری اسکیزوفرنی را بیماری «اختلال فکر» می داند، "لکان" آن را بیماری زبان و «اختلال زبان» می شناسد که بخشی از تجربهٔ کسب توانایی ارتباط انسان هاست. "لکان" در تحلیل زبان شناسانهای از «تضاد اودیپوس» آن را نه در رقابت جنسی فرد با پدرش برای به دست آوردن توجه و عشق مادر، بلکه در مقابل حیطهٔ اقتدار پدر در حوزهٔ عملکرد زبانی می داند. بنابراین اسکیزوفرنی حاصل عدم توفیق نوزاد در حوزهٔ زبان و توانایی ارتباط است. (شاید بی دلیل نیست که در شعر "احمدرضا احمدی" نیز معمولاً مادر مرکزیت دارد؛ حتی پس از مرگش حاضر و زنده است درحالی که پدر همیشه با خاطره هایی یاد می شود که گویی قرن ها مدفون است.) موج سومی ها می گویند برای شعر گفتن فرصت کم است: «فرصت نه بدان میزان است که از بالا بر این پهنهٔ بی کران بنگری و به تأملی دراز بنشینی که موج می آید و از سرت می گذرد و فریادت به خاموشی می گراید.» یا در جای دیگر می نویسند: «شاعر معاصر نو و تازه و پرطراوت است. تازگی، تحول، حرکت و شتاب موج وار از مشخصات دوران معاصر است» یا این که «شاعر امروز سراپا عری
ان به دیدار جهان می شتابد و کشف هستی را با ابهام و ایهام خیال و کلام بر عهده دارد. شتاب زمان او را نیز به شتاب وامی دارد.» این «موج شتابزده لحظه های زندگی امروز» به شدت از کلام "احمدرضا احمدی" متأثر است گو این که گاه با ایجاز بیشتری چهره نشان می دهد: «آشفته از خیال یک لانه خونی پر از ستاره و نرگس آکنده از تصویر برج» برای شاعران موج سوم هم انگار «فرصت بازگشت نیست که در روشنایی برای بازی با واژه ها احوالپرسی کنند» این آشفتگی و شتاب به رغم آن که تمامی ابعاد شعر اسکیزوفرنی را در خود ندارد از بعضی خصوصیات که در بالا برشمرده ایم بی بهره نیست. مثلاً هنگامی که «آوا» و ارزش های آوایی «دلالت» و استفادهٔ طبیعی نشانه ها را تحت سلطهٔ خود می گیرد: «در راه که می آمدم به بنفشه های بی اعتبار بهار سلام کردم با بنفشی گرم و عمیق دست دادم...» و یا هنگامی که تصویرهای شتابان و بریده تجربهٔ اسکیزوفرنیک زمان و هویت شخصی را رقم می زنند: «سلام! بامداد ازل نخستین تن اولین آغاز جوانب من یک سره خالی ست صبحانه با منی تا به شام آخر من شکل هیچ چهره ای نیستم.» و یا زمان که بیان سورئالیستی شاعر موج سومی با طرح «دنیای غیرواقعی» در برش های کوتاه
و هذیانی تصویر و احساس جهان شمول تر را در ورای خود نقاشی می کند: «اینک سرسام بر چهچههٔ نور در اقلیم آینه های بیضی شکل جنین روز در زهدان ساعت زوزه می کشد» شاید شاعر موج سومی به اقتضای زمانه یا جهانی که پیرامون خود می بیند یا می سازد به این شتاب و آشفتگی و عدم تداوم در زبان و زمان نیازمند است یا شاید به قول "گیورگ لوکاچ" از «طبیعت پاره پارهٔ ساختار جهان» و بی نظمی روزگارش آگاه است و «آن را به دنیای فرم ها» منتقل می کند تا ساختمان شعر او آینهٔ واقعیتی شود که او را می بیند. هرچه که هست در انعکاس شعر او، در کوتاهی و سرعت پرداختنش تصویر شعر "احمدرضا احمدی" سایه می افکند: «آتش بزن دیدارها خاکستری ست!» شاعران موج سوم. "سلیمانی" شعر "محمدحسین مدل" را جزو «موج سوم» می داند. او از ویژگی های شعر "مدل" را خیال و ایجاز او در حرکت های تازهٔ پسانیمایی می داند. همچنین معتقد است او آلودهٔ تفکر و تصمیم نیست بلکه در زبان و شعر تجربه می شود و در خویشتن خود راه می پیماید و سپری می شود و تکیه و آبروی او تنها در تن اوست و «شاعر از جمع تنان و بسیاران امروز است که آشکارا و پنهان رؤیا را ارج می نهند.» از دیگر شاعران شعر موج سوم می توا
ن به شاعران زیر اشاره کرد: "هوشنگ رئوف"، "تقی خاوری"، "محمدعلی فرشته حکمت"
صخرهٔ برایتون رمانی از گراهام گرین نویسندهٔ مشهور انگلیسی است. این اثر در سال ۱۹۳۸ منتشر شد و بعدها از آن دو فیلم در سال های ۱۹۴۷ و ۲۰۱۰ ساخته شد. خلاصهٔ داستان. ماجرای عشق دخترکی خوب و پاک به پسری جنایت کار و به نوعی خبیث است که تنها چیزی که نمی شناسد عشق است. این در حالی است که پسرک و دخترک هر دو در محیط یکسانی بزرگ شده اند. عشق دخترک چنان پاک است که گاهی حتی پسر را نیم تکانی می دهد؛ اما وجود پسر چنان پر از کینه و نفرت است که این لحظات خیلی زود کنار زده می شود و شک و تنفر جای آن را می گیرد. برگردان. دکتر مریم مشرف این رمان را به فارسی ترجمه کرده است.
کپسول بومن یا پوشینه بومن ، کپسول کروی شکلی(قیفی شکلی) که کلافک های (گلومرول های یا همان شبکه های مویرگی گلومرولی ) کلیه را می پوشاند. هر نفرون(گردیزه) از کپسول بومن (در ابتدای نفرون) ، لوله پیچ خورده نزدیک، لوله(قوس) هنله، لوله پیچ خورده دور تشکیل شده است. کپسول بومن از دو لایه (دیواره) خارجی (بیرونی) و داخلی تشکیل شده است. دیواره داخلی کپسول بومن از جنس بافت پوششی پودوسیت ( یاخته های پادار ، رشته های کوتاه و پا مانند ) تشکیل شده است . دیواره بیرونی کپسول بومن نیز از بافت پوششی سنگفرشی ساده ( یک لایه ) تشکیل گردیده است. ما می دانیم منشا ادرار از خون است بنابراین ارتباط بین رگ های خونی و گردیزه ها از طریق شبکه های مویرگی برقرار می شود در ادامه نحوه شکل گیری، نقش و محل این شبکه های مویرگی را به تفضیل توضیح می دهیم : به هر کلیه یک سرخرگ وارد می شود ( از طریق ناف کلیه ) سپس انشعابات آن از فضای بین هرم های کلیه عبور کرده تا به بخش قشری کلیه برسند ( حدود 80% نفرون ها در بخش قشری کلیه واقع اند) . به هر نفرون (گردیزه) یک سرخرگ آوران ( انشعابی از سرخرگ کلیه ) وارد می شود. سرخرگ آوران ( که خون روشن دارد ) وارد کپسول ب
ومن شده در آن جا شبکه مویرگی گلومرولی ( شبکه مویرگی اول یا کلافک ) را می سازد. سپس سرخرگی به نام سرخرگ وابران از شبکه مویرگی گلومرولی خارج شده کپسول بومن را ترک می کند و با پیچیدن در اطراف لول های پیچ خورده نزدیک و دور و لوله هنله شبکه مویرگی دوم ( شبکه مویرگی دور لوله ای ) را می سازد . شبکه مویرگی گلومرولی کار تراوش مواد پلاسما در کپسول بومن و شبکه مویرگی دور لوله ای کار بازجذب مواد مفید و ترشح برخی مواد ( یون هیدروژن ، سم ها ، برخی داروها ) به نفرون ها را انجام می دهد . در پایان، سرخرگ وابرانی که شبکه مویرگی دور لوله ای ساخته بود ، به سیاهرگ های کوچکی تبدیل گردیده ( دارای خون تیره ) در نهایت سیاهرگ کلیوی را می سازند. محل شبکه مویرگی گلومرولی : داخل کپسول بومن / نقش شبکه مویرگی گلومرولی : تراوش مواد پلاسما به داخل کپسول بومن / نوع مویرگ های شبکه مویرگی گلومرولی : مویرگ های منفذدار محل شبکه مویرگی دور لوله ای : اطراف لوله های پیچ خورده نزدیک و دور و لوله هنله / نقش شبکه مویرگی دور لوله ای : ● باز جذب مواد مفید تراوش شده ● ترشح برخی مواد به نفرون ها ( مثل +H ، برخی داروها ، سم ها و... ) اگر سرخرگ آوران تنگ شود
فشار خون در شبکه مویرگی کلیه کم میشود در نتیجه تراوش و باز جذب و ترشح به انضمام ادرار کاهش می یابد اگر سرخرگ وابران تنگ شود 1موجب افزایش فشار خون در گلومرول یا کلافک می شود در نتیجه تراوش بازجذب و مقدار ادرار افزایش می یابد 2 تنگ شدن سرخرگ او ران باعث کاهش فشار خون در شبکه مویرگی دور لوله ای میشود در نتیجه ترشح در کلیه کاهش می یابد هم ساختار کپسول بومن و هم ساختار شبکه مویرگی گلومرولی برای تراوش مناسب است . چرا کپسول بومن ؟ به دلیل یاخته های پودوسیت و شکاف های تراوشی متعدد بین آن / چرا شبکه مویرگی گلومرولی ؟ به دلیل وجود مویرگ های منفذ دار فاصله بین این دو ردیف سلول (از یکسو اندوتلیوم مویرگ و از سوی دیگر سلول های اپیتلیوم در کپسول بومن) توسط پرده ای به نام غشای پایه پر می شود. سلول های اپیتلیال در محل توری نیز از یکدیگر فاصله گرفته و روزنه های ایجاد می کنند که از راه غشای پایه موجود بین سلول های اندوتلیوم و اپیتلیوم با روزنه های بین سلول های اندوتلیوم در ارتباط بوده مسیری را به وجود می آورند که پلاسما از راه آن به پوشینه بومن راه می یابد. در کپسول بومن دسته ای مویرگ به نام گلومرول وجود دارد که به دیواره کپسو
ل بومن چسبیده است. مجموع پوشینه بومن و کلافک را جسم مالپیگی می نامند. پلاسما از دیواره این مویرگها و پس از تک لایه یاخته ای بافت پوششی دیواره کپسول بومن عبور کرده و در حفره کپسول تجمع می یابد تا جریان خود را در بخشهای مختلف نفرون آغاز کند. مویرگهای کلافکی از نفوذپذیری خیلی بیشتری نسبت به مویرگهای سایر نقاط بدن برخوردار هستند. اپی تلیوم پوشینه بومن پایکدار و شکافدار است این شکافها توسط غشای نازکی بسته شده اند. غشای کلافکی از عبور آزاد مواد خنثی با قطر بیشتر از ۸ نانومتر جلوگیری می کند. بنابراین غشای کلافکی با وجود تراوایی بسیاری که دارد دارای تراوایی انتخابی است.
یهودیان همدان به یهودیانی گفته می شود که از حدود سال ۵۸۶ پیش از میلاد به بعد، یعنی پس از تسخیر بیت المقدس به دست بخت النصر، وارد شهر همدان شدند و از آن زمان به بعد در این شهر ماندگار گردیدند. یهودیان همدان بخاطر تراکم جمعیت دارای مدارس مذهبی، کنیسه ها و راسته ای به نام خود در بازار شهر بودند. طی گذشت زمان علی رغم بعضی از مهاجرت های یهودیان از شهرها و استان های مجاور به داخل شهر همدان، تعداد یهودیان اللباباین شهر، همواره رو به کاهش گذاشته است. با کاهش جمعیت یهودیان تنها یکی از محل های عبادت آنان به نام آرامگاه استر و مردخای در همدان برجای مانده است که از جمله مکان های تاریخی این شهر به شمار می رود و سالیانه صدها جهانگرد از آن دیدن می کنند. مهاجرت یهودیان به همدان. برخی از منابع ورود یهودیان به ایران را در سال ۵۳۹ پیش از میلاد ذکر کرده اند. از تعداد یهودیانی که وارد همدان شدند آمار مشخصی در دست نیست. البته مقصد آنها فقط شهر همدان نبوده بلکه استان همدان بوده. در اسدآباد روستاهایی هستند که یهودیان کمی در آنها زندگی می کردند. در شمال استان همدان در تعدادی روستا اطراف قروه درجزین و خود قروه می زیستند. ضمناً در شهر
ملایر و روستاهای بخش سامن که گفته می شود وجود مقبره ای تحت عنوان یوشع بن نوح البته معلوم نیست یوشع بن نون درست است یا نوح اما در حقیقت نام اصلی او هوشع بن بری از پیامبران بنی اسرائیل است نه یوشع بن نون ولیکن به دلیل تقدس زیاد که یهودیان حتی از نهاوند هم به دیدار آن می آمدند یهودیان در روستاهای اطراف آرامگاه زندگی می کردند. برخی از کلیمیان همدان خود را از سبط شیمعون (از فرزندان یعقوب) و بعضی دیگر خود را از نسل داوود می دانند. همدان در زمان پادشاهان پارسی و هخامنشی همواره شهر ییلاقی آن ها بود و به همین علت یکی از پرجمعیت ترین مراکز یهودی نشین ایران بوده است. شغل و حرفهٔ یهودیانی که به ایران وارد شده بودند، ابتدا کشاورزی و گله داری بوده است و بعدها با توجه به تغییرات اجتماعی ایران، به طرف حرفه های دیگر مانند پیشه های قماش فروشی، عطاری و در قرون بعدی به طرف شغل اداری و پزشکی و سیر مشاغلی علمی گرایش پیدا نمودند. آرامگاه استر و مردخای در همدان. آرامگاه استر و مردخای در همدان جزء مهم ترین زیارتگاه های یهودیان ایران و جهان است. علاوه بر یهودیان، سیر هموطنان نیز از این مکان مقدس دیدار می کنند. مقبره استر و مردخای جزء
آثار میراث فرهنگی ایران ثبت شده است. وجود این زیارتگاه، عامل مهمی در شکل گیری و تداوم حضور جامعه یهودی در همدان بوده است. زبان کلیمیان همدان. زبان کلیمیان همدان زبان فهلوی (دری) بود. در این زبان هنگام تلفظ واژه ها یا کلمات به آن ها کسره می داده اند و کلیمیان به این زبان اصولاً زبان راجی می گفته اند و این زبان هنوز در برخی خانواده های کلیمی تکلم می گردد. اطلاعاتی در مورد تاریخچه به وجود آمدن این زبان در دست نیست ولی عده ای را عقیده بر این است که این زبان در زمان مغول ها به وجود آمده است ولی با توجه به شباهتی که این زبان با زبان هموطنان زرتشتی دارد گمان می رود که تاریخچه این زبان به زمان ورود یهودیان به ایران بازگردد. سواد. اکثر کلیمیان همدان فاقد سواد فارسی بودند و سواد آن ها به سواد عبری محدود می شد؛ یعنی اگر مطلبی را می خواستند بنویسند به خط عبری و زبان فارسی می نوشتند یعنی حروف آن را با فارسی تطبیق می دادند و می نوشتند. هم اکنون در بعضی از کنیساها کتاب هایی مذهبی- مانند ترجمه متون مقدس- موجود است که به خط عبری فارسی (فارسیهود) نگاشته شده است. کلیمیان همدان زبان عبری را معمولاً در کنیساها یا مکتب خانه هایی ک
ه در آن زبان عبری تدریس می شد، فرا می گرفتند. پس از مدتی از فعالیت مکتب خانه، در محلی به نام «گَن یلادیم» که امروزه مهدکودک نامیده می شود به کودکان و نوجوانان عبری یاد داده می شد. پس از مدت ها مدرسه آلیانس بعد از تهران، در همدان نیز تأسیس شد. تا قبل از تأسیس مدرسه آلیانس، کلیمیان همدان از نظر امنیت و امکانات مادی و معنوی وضع خوبی نداشتند. علی خان ظهیرالدوله حاکم همدان (داماد ناصرالدین شاه) در خاطرات خود در مورد تأسیس مدرسه آلیانس همدان در همدان چنین می گوید: «جمعه دو ساعت به ظهر مانده به مدرسه آلیانس دعوت داشتم، رفتم، این مدرسه مکان مخصوصی برای این کار ندارد، دو سه خانه کوچک را اجاره کرده به توی هم راه باز کرده اند. ۴۰۰ پسر و ۸۰ دختر شاگرد دارند. بیشتر شاگردها یهودی هستند (چون خود شرکت آلیانس یهودی است) سه نفر رئیس و معلم دارند که فرنگی و فرانسوی هستند، ولی با مذهب یهودند. جِدّی دارند که بچه های پنج شش ساله را فرانسه بیاموزند و هم آموخته اند، از این عده شاگرد از کوچک تا بزرگ هیچ کدام نیستند که زبان فرانسه را خوب حرف نزنند. بعضی ها به کلی زبان فارسی و تلفظ فارسی یادشان رفته است و فرانسه خوب می دانند. گویا معلم
ین آلیانس در هر کجا هستند سعی و کوششان این است که هر شاگردی به کلی زبان وطن و پدر و مادریاش را فراموش کند و زبان فرانسه بیاموزد. معلمین نقش بزرگی نشان دادند که در این نقاط ما مدرسه داریم. در غالب جاها به جز ممالک متمدنه مدرسه دارند. رئیس می گفت عدد شاگردهی ما در تمام دنیا چهل و پنج هزار نفر است …». ظهیرالدوله مجدداً در خاطره دیگری چنین می گوید: مدرسه آلیانس همدان تا جایی پیش رفت که بهترین آموزگاران و دبیران را در اختیار داشت و در مسابقات درسی که هر ساله در همدان برگزار می گردید، نفرات اول یا دوم و سوم همواره از مدرسه آلیانس بودند و در مسابقات ورزشی نیز مقام هایی را نصیب خود می کردند. مدرسه آلیانس همدان تا یک سال بعد از انقلاب اسلامی پابرجا بود ولی به علت مهاجرت عده زیادی از کلیمیان همدان به تهران و گاه خارج از کشور، منحل و نام آن تغییر یافت و بعداً به علت قدیمی بودن تخریب و به جای آن مدرسه دیگری ساخته شد. تعداد یهودیان همدان. هنری بایندر سیاح فرانسوی که در اواخر قرن نوزدهم از همدان دیدن کرده است، در سفرنامهٔ خود با عنوان «"در کردستان، در بین النهرین و پرشیا"» که در سال ۱۸۸۷ به چاپ رسیده است، در بازدید از شهر
همدان می نویسد: جدول زیر تعداد تغییر جمعیت یهودیان شهر همدان را نشان می دهد.
محمد توکلی عکاس ایرانی است. وی عضو انجمن عکاسان مطبوعات ایران است. توکلی فعالیت حرفه ای خود را از سال ۱۳۸۰ و از همکاری با مطبوعات آغاز کرد و در این مدت با نشریات مختلفی مانند روزنامه ایران، کتاب سال ایران ورزشی، تهران امروز، روزنامه همشهری، گروه مجلات همشهری، مجله "زندگی ایده آل" و چندین نشریه دیگر همکاری داشته است.
مکان های مقدس و جاده های زیارتی در دامنه کوه کی در شبه جزیره کی ژاپن قرار دارند. این مکان ها و راه ها بر پایه اهمیت تاریخی و مدرن خود در زیارت پیروان مقدسات به جزئی از میراث جهانی یونسکو تبدیل شده اند. همچنین به علت تلفیق عقاید بودایی و شینتو «مذهب ارواح پرستی در ژاپن» که سرگذشت آن بیش از ۱۲۰۰ سال است به خوبی مستند شده، مورد توجه قرار گرفته است. دامنه کوه کی سال ۲۰۰۴ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
معدن نقره ایوامی یا ایوامی گینزان ، در شهر اودا، استان شیمانه، در جزیره اصلی هونشو در ژاپن است. که در سال ۲۰۰۷ وارد فهرست میراث جهانی شد. در سال ۱۵۲۷ با حمایت اوئوچی یوشی اوکی رهبر خاندان اوئوچی گسترش یافت. این معدن در اوایل قرن هفدهم (۱۶۰۰ میلادی) به اوج تولید خود که حدود ۳۸ تن نقره در سال بود، دست یافت که در آن زمان این مقدار یک سوم تولید نقره در جهان بود. تاریخچه. معدن نقره ایوامی در سال ۱۵۲۷ تحت حمایت اوئوچی یوشی اوکی از خاندان اوئوچی توسعه پیدا کرد و بهره برداری رسید. در سال ۱۵۳۰ توسط اوگاساوارا ناگاتاکا که از خاندانی گوزوکو (با قدرت و ثروتمند) در همان منطقه بود در مورد تصاحب و سهم از معدن با خاندان اوئوچی نبرد درگرفت که تا سه سال ادامه داشت و در نهایت خاندان اوئوچی توانست کنترل معدن را در دست بگیرد. در نیمه اول قرن شانزدهم بین خاندان آماگو و خاندان اوئوچی نبردهای بسیاری رخ داد. در سال ۱۵۳۷ آماگو تسونه هیسا توانست معدن نقره ایوامی را که در اختیار خاندان اوئوچی بود، تصاحب کند. در سال ۱۵۳۷ خاندان اوئوچی دوباره معدن را تصاحب کرد. در سال ۱۵۴۱ خاندان آماگو با خاندان اوگاساوارا متحد شد و توانست معدن را دوباره
تصرف کند. در سال ۱۵۵۱ سوئه هاروکاتا کودتایی (حادثه معبد تاینی) بر ضد ارباب خود اوئوچی یوشیتاکا انجام داد که موجب قتل یوشیتاکا و موجب نابودی خاندان اوئوچی شد. بر اثر این کودتا توازن قدرت در منطقه چوگوکو تغییر بسیاری کرد. خاندان موری که پایگاه آن در ولایت آکی بود شروع به قدرت گرفتن کرد. در سال ۱۵۵۵ رهبر خاندان موری، موری موتوناری در نبرد میاجیما، سوئه هاروکاتا ملازم خاندان اوئوچی را شکست داد. پس از نابودی خاندان اوئوچی این بار خاندان موری به کشمکش و نبرد تصاحب معدن نقره ایوامی وارد شد. در سال ۱۵۵۶ خاندان موری پس از به تبعیت درآوردن خاندان اوگاساوارا در نبرد بوچوکیریاکو توانست قلعه و معدن را تصاحب کند. در سال ۱۵۵۸ (یا ۱۵۵۶) خاندان آماگو خاندان موری را در سقوط اوشیبارا شکست داد و بدین ترتیب توانست کنترل معدن نقره ایوامی را دوباره به دست بیاورد. در سال ۱۵۵۹ خاندان موری در طی نبرد گوروزاکا بار دیگر به قلعه یامابوکی که از معدن محافظت می کرد حمله کرد اما این حمله دفع شد. در سال ۱۵۶۱–۶۲ پیمان صلحی بین خاندان آماگو و خاندان موری به نام مصالحه ایواگی امضا شد. پس از آن خاندان موری معدن نقره ایوامی و همچنین قلعه یامابوکی
را تصرف کرد و کیکاوا موتوهارو را صاحب قلعه یامابوکی قرار داد. در سال ۱۶۰۰ میلادی قلعه یامابوکی و معدن تحت تسلط شوگون سالاری توکوگاوا درآمد و اوکوبو ناگایاسو جهت کنترل معدن به عنوان مسئول به قلعه یامابوکی وارد شد اما در نیمه دوم همان سال قلعه را ترک کرد و قلعه سپس ویران شد. در سال ۲۰۰۷ وارد فهرست میراث جهانی شد.
چولا ویستا که در زبان اسپانیایی به معنای نمای زیبا می باشد، از لحاظ بزرگی دومین شهر ناحیه شهری سن دیه گو، هفتمین شهر محدوده کالیفرنیا جنوبی، چهاردهمین شهر در ایالت کالیفرنیا و هفتاد و هفتمین شهر ایالات متحده آمریکا است. چولا ویستا در شهرستان سن دیه گو واقع در جنوب ایالت کالیفرنیا قرار دارد. جمعیت این شهر ۲۴۳٫۹۱۶ نفر و وسعت آن ۱۳۴٫۹۲۵ کیلومترمربع است.
معابد و اماکن تاریخی هیرائی زومی مجموعه ای از ۵ مکان مربوط به قرن یازده و اوایل قرن دوازدهم در هیرائی زومی، استان ایواته در ژاپن هستند . این اماکن در سال ۲۰۱۱، تحت ضوابط ii ، iii ، iv و vi، در فهرست میراث جهانی ثبت شدند. برای چهار نسل از ۱۰۸۷، زمانی که فوجیوارا نو کیوهیرا قرارگاه و محل اقامت خود را از شمال منتقل کرد تا ۱۱۸۹ زمانی که ارتش میناموتو نو یوریتومو به فوجیوارای شمالی پایان دادند، هیرائی زومی به عنوان مرکز مهم سیاسی، نظامی، تجاری و فرهنگی شناخته می شود.
دستفروش فروشنده ای است که می تواند به راحتی از جایی به جای دیگر برود. دستفروشان معمولاً در کنار خیابان به فروش محصولاتی از جمله پوشاک، کیف، کفش، انواع خوراکی ایرانی و خارجی، و محصولات کشاورزی و دامی می پردازند. بازارمَج واژه ای است که در زبان گیلکی به زنان و مردان دستفروش گفته می شود.
قاتلین فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ به کارگردانی رابرت لوکتیک است. در این فیلم کاترین هیگل، اشتون کوچر، تام سلک، کاترین اوهارا، کاترین وینیک، لیزا ان والتر، کیسی ویلسون، راب ریگل، مارتین مول، کوین سوسمن، الکس بورستین، لتویا لوکت و آشر بازی کردند. چکیده داستان. در پی یک جدایی، زن جوانی به نام جنیفر به همراه پدر و مادرش به یک هتل مجلل در نیس می رود و در آنجا با اسپنسر اغوا کننده زنها آشنا می شود که در واقع یک مأمور مخفی سیا است. خیلی سریع عاشق می شوند و ازدواج می کنند. اسپنسر همه چیز را برای فراموش کردن کارش انجام می دهد که آن را رها کرده و از همسرش پنهان کرده است. خوشبختی آنها کامل است تا سه سال بعد روزی که گذشته اسپنسر دوباره رو می شود. در واقع او کشف می کند که یک جایزه ۲۰ میلیون دلاری بر سرش گذاشته شده است…
در تمام دوسوئیان (جانوران دارای تقارن دوطرفه)، مزودرم یا میان پوست ، یکی از سه لایه زایای اولیه در مراحل ابتدایی رویان می باشد. دو لایه دیگر اکتودرم (لایه خارجی) و اندودرم (لایه داخلی) اند به طوری که مزودرم بین آن دو لایه قرار می گیرد. مزودرم این موارد را تشکیل می دهد: مزانشیم، مزوتلیوم، سلول های خونی غیر-اپی تلیالی و کوئلوموسیت ها. مزوتلیوم مرز بین کوئلوم ها را تشکیل می دهد. مزودرم در فرآیندی به نام میوژنز (ماهیچه زایی)، ماهیچه ها و همچنین دیواره (جداکنندگان عرضی) و مزنتری (جداکنندگان طولی) را تشکیل داده؛ و همچنین بخشی از غدد جنسی (یعنی غدد جنسی به غیر از گامت ها) را تشکیل می دهد. میوژنز (ماهیچه زایی) عملکرد ویژه ای از مزانشیم می باشد. مزودرم از بقیه رویان، از طریق پیام رسانی درون سلولی، و بعد از قطبش مزودرمی توسط مرکز سازمان دهنده، تمایز می یابد. موقعیت مرکز سازمان دهنده، به نوبه خود توسط برخی نواحی در بتا-کاتنین تعیین شده و توسط GSK-3 از تجزیه شدن حفظ می گردد. بتاکاتنین به عنوان کو-فاکتوری عمل می کند که فعالیت فاکتور رونویسی TCF3 را از سرکوب به حالت فعال کنندگی تغییر می دهد، این فعال سازی به نوبه خود در سن
تز محصولات ژنی جهت تمایز مزودرمی و گاسترولاسیون، حیاتیست. به علاوه، مزودرم توانایی القاء رشد ساختارهای دیگری چون صفحهٔ عصبی را که پیش ساز دستگاه عصبیست، دارا می باشد.
میراث جهانی در چین تا ژانویه ۲۰۲۵ شامل ۵۹ اثر در این کشور است. چین با ۵۹ اثر ثبت شده رتبه دوم در جهان را دارا می باشد. از این ۵۷ مکان ثبت شده، ۴۰ سایت میراث فرهنگی، ۱۵ سایت میراث طبیعی، ۴ سایت فرهنگی و طبیعی و یک سایت، مشترک با کشوری دیگر است. برخی از این آثار، از ضروری ترین منابع گردشگری و ارزشمند در چین هستند. چین در ۱۲ دسامبر ۱۹۸۵ برای حفاظت از میراث فرهنگی و طبیعی جهان به کنوانسیون بین المللی یونسکو پیوست. سایت های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. میراث فرهنگی شامل بناهای تاریخی مانند آثار معماری، مجسمه ها، کتیبه ها، مجموعه های ساختمانی و محوطه های باستانی است. از سوی دیگر، میراث طبیعی به ویژگی های فیزیکی و زیستی، شکل های زمین شناسی و زیستگاه گونه های در خطر انقراض حیوانات و گیاهان اطلاق می شود. همچنین مکان هایی که از نظر علمی، حفاظتی یا زیبایی طبیعی اهمیت دارند، جزو میراث طبیعی به شمار می روند. چین چشم انداز طبیعی متنوعی دارد، از استپ های
جنگلی و بیابان هایی چون گبی و تکله مکان در ناحیهٔ خشک شمالی نزدیک به مغولستان و سیبری ِ روسیه گرفته تا جنگل های زیرگرمسیری در سرزمین های مرطوب جنوبی نزدیک به ویتنام، لائوس و میانمار. مناطق غربی کشور ناهموار است و رشته کوه های هیمالیا و تیان شان مرز طبیعی آن را با هند و آسیای مرکزی ترسیم می کنند. در مقابل، نواحی شرقی این کشور کم ارتفاع است و با ساحلی به طول ۱۴٫۵۰۰ کیلومترمربع در جنوب شرقی با دریای چین جنوبی و در شرق با دریای شرق چین همسایه است که در سوی دیگرش تایوان، کره و ژاپن قرار گرفته اند. تمدن چین باستان یکی از کهن ترین تمدنهای تاریخ است که در سواحل حاصل خیز رود زرد که در دشت شمال چین جاری ست شکوفا شد. کشور چین از نظر تنوع میراث جهانی (فرهنگی، طبیعی، ترکیبی) به عنوان کاملترین کشور در بین کشورها شناخته می شود و ۵۹ مکان پیشنهادی برای ثبت در فهرست میراث جهانی دارد. شهر پکن با شش میراث بیشترین میراث ثبت شده در میان شهرها را دارا می باشد. دیوار چین، لشکر سفالین، شهر ممنوعه و میراث ترکیبی کوهستان هونگ شان از جمله معروف ترین میراث های ثبت شده در چین هستند. میراث جهانی. یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند
. هر ورودی، باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می توانند فهرستی از سایت های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. چین ۵۷ مکان در فهرست پیشنهادی خود دارد.
فهرست میراث جهانی در هند شامل ۴۳ میراث فرهنگی، طبیعی و ترکیبی می باشد که تا سال ۲۰۲۴ در یونسکو به ثبت رسیده اند. میراث جهانی یونسکو نام عهدنامه ای بین المللی است که در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۲ میلادی به تصویب کنفرانس عمومی یونسکو رسید. موضوع آن حفظ آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی بشر است که اهمیت جهانی دارند و متعلق به تمام انسان های زمین، فارغ از نژاد، مذهب و ملیت خاص، می باشند. برپایه این کنوانسیون کشورهای عضو یونسکو، می توانند آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی کشور خود را نامزد ثبت به عنوان میراث جهانی کنند. حفاظت از این آثار پس از ثبت، در عین باقی ماندن در حیطه حاکمیت کشور مربوط، به عهده تمام کشورهای عضو خواهد بود. مکان های میراث جهانی ثبت شده در سازمان یونسکو، مکان هایی مانند جنگل، کوه، آبگیر، صحرا، بقعه، ساختمان، مجموعه یا شهر هستند. هند با پایتختی دهلی نو، کشوری دارای پیشینه تاریخی و فرهنگی کهن در جنوب آسیا است که بر اهمیت فرهنگی و طبیعی مکان های آن می افزاید. این کشور در ۲۴ نوامبر ۱۹۷۷ به کنوانسیون میراث جهانی یونسکو پیوست؛ و با ۴۳ میراث ثبت شده بعد از چین رتبه دوم در آسیا و ششمین کشور در جهان می باشد. در سال ۱۹۷۹
قلعه آگره یا قلعه سرخ در شهر آگره هند، ایالات اوتار پرادش که در شمال بنای تاج محل، واقع شده است نخستین مکانی در هند بود که با معیارهای (iii) به فهرست میراث جهانی اضافه شد. ایالت مهاراشترا بیشترین آثار ثبت شده را به خود اختصاص داده است. پناهگاه حیات وحش ماناس در سال ۱۹۹۲ در معرض خطر قرار گرفت، اما پس از پیشرفت های چشمگیر در سال ۲۰۱۱ از فهرست میراث جهانی در خطر خارج شد. هامپی نیز در سال ۱۹۹۹ در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار گرفت اما در سال ۲۰۰۶ پس از تلاش های موفق در زمینه حفاظت از این سایت، از فهرست حذف شد. جدا از ۴۳ سایت موجود در فهرست میراث جهانی، فهرستی از ۵۶ سایت آزمایشی برای شناسایی وجود دارد که برای ارزیابی و پذیرش به کمیته یونسکو ارسال شده است. این روال شرط لازم برای پذیرش نامزدها در فهرست میراث جهانی است. کشورهای چون بوتان، بنگلادش، سری لانکا، تایلند، فیلیپین و نپال حمایت خود را برای نگارش بیشتر سایت های هند در فهرست جهانی ابراز کرده اند. اورچها، جاده گرند ترانک، ساتیاگراها، بوبانسور، مشرق الاذکار نیلوفر آبی، دربار صاحب، سارناث از جمله میراث پیشنهادی از سوی هند برای ثبت در فهرست جهانی یونسکو هستند
. میراث جهانی. یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد.