Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شارل دوم (, , , ۱۰ اکتبر ۱۳۳۲ – ۱ ژانویه ۱۳۸۷), معروف به شارل بد از سال ۱۳۴۹ پادشاه ناوار و از سال ۱۳۴۳ کنت اورو بود و هر دو عنوان را تا زمان مرگش در سال ۱۳۸۷ در اختیار داشت. علاوه بر پادشاهی ناوار که در پیرنه قرار دارد، شارل زمین های وسیعی در نرماندی داشت که از پدرش، فیلیپ کنت اِورو، و مادرش، ملکه خوآنای دوم، ملکه ناوار به ارث برده بود، که آنها را به عنوان غرامت برای انصراف از ادعاهای خود به تاج وتخت فرانسه، شامپاین و بری در سال ۱۳۲۸ دریافت کرده بود؛ بنابراین، در شمال فرانسه، او اِورو، مورتاین، بخش هایی از وکسین و بخشی از شبه جزیره کوتنتن را در اختیار داشت. شارل در برهه ای حساس از جنگ صد ساله بین فرانسه و انگلستان، بازیگر اصلی بود و بارها برای پیشبرد اهداف خود، جبهه خود را تغییر داد. او در سال ۱۳۸۷ میلادی به طور تصادفی زنده زنده سوزانده شد. زندگی. اوایل زندگی. شارل، پسر فیلیپ اورو، و خوآنای دوم و در اورو متولد شد. پدرش پسرعموی اول فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه بود، در حالی که مادرش، خوآنا، تنها فرزند پادشاه سابق فرانسه، لوئی دهم بود. شارل ناوار همان طور که دوست داشت اشاره کند «از دو طرف از گل زنبق زاده شده بود»،
اما تا آنجا که به سرزمین های فرانسوی اش مربوط می شد، موفق به کسب یک میراث کوچک شد. شارل در دوران کودکی و تا زمانی که در ۱۷ سالگی پادشاه ناوار شد، در فرانسه بزرگ شد، بنابراین احتمالاً در لحظه تاجگذاری خود به زبان رومنس ناوارا تسلط نداشت. در اکتبر ۱۳۴۹ مادر شارل درگذشت و شارل برای ادای سوگند تاجگذاری و مسح شدن، در تابستان ۱۳۵۰ از پادشاهی خود دیدن کرد. برای اولین بار، سوگند به زبانی غیر از لاتین یا اکسیتان یعنی ناوارو-آراگونی که مرسوم بود، خوانده شد. به غیر از بازدیدهای کوتاهی که در ۱۲ سال اول سلطنت خود انجام داد، شارل تقریباً تمام وقت خود را در فرانسه گذراند. او ناوار را اساساً به عنوان منبع نیروی انسانی می دانست که با آن می توان طرح های خود را برای تبدیل شدن به یک قدرت بزرگ در فرانسه پیش برد. او برای مدت طولانی امیدوار بود که ادعای او بر تاج و تخت فرانسه (به عنوان وارث فیلیپ چهارم از طریق مادرش، و کاپتی از طریق پدرش) به رسمیت شناخته شود. با این حال، او نتوانست تاج و تخت را از دست عموزاده هایش یعنی پادشاهان دودمان والوآ، که طبق قانون حق اولویت نخستین فرزند از او بزرگتر بودند، بگیرد. قتل شارل دو لا سردا و روابط
با ژان دوم (۱۳۵۱–۱۳۵۶). شارل دوم در سال ۱۳۵۱ به عنوان ستوان سلطنتی در لانگداک خدمت کرد و فرماندهی ارتشی را بر عهده داشت که پورت-سنت ماری در گارون را در سال ۱۳۵۲ تصرف کرد. در همان سال با ژوآن والوآ دختر ژان دوم، پادشاه فرانسه ازدواج کرد. او به زودی نسبت به پاسبان فرانسه، شارل دو لا سردا، که قرار بود یکی از ذینفعان حکومت آنگولم باشد، حسادت کرد. شارل ناوار احساس می کرد که حق داشتن این سرزمین ها را دارد زیرا این سرزمین ها به مادرش، ملکه ناوار تعلق داشتند، اما پادشاهان فرانسوی آن ها را در ازای مبلغ ناچیزی به عنوان غرامت از او گرفتند. پس از نزاع علنی با شارل دو لا سردا در پاریس در کریسمس ۱۳۵۳، شارل ترور پاسبان را ترتیب داد که در دهکده l'Aigle (۸ ژانویه ۱۳۵۴)، برادرش فیلیپ، کنت لونگویل، رهبری قاتلان را بر عهده داشت. شارل نقش خود را در این قتل پنهان نکرد و در عرض چند روز با انگلیسی ها برای حمایت نظامی علیه پدرزنش، ژان دوم، که شارل دو لا سردا پاسبان مورد حمایتش بود، علاقه مند شد. ژان دوم در حال آماده شدن برای حمله به قلمروی دامادش بود، اما اتحاد شارل با پادشاه ادوارد سوم پادشاه انگلستان باعث شد ژان در عوض با عهدنامه M
antes در ۲۲ فوریه ۱۳۵۴ با پادشاه ناوار صلح کند که در پی آن شارل دارایی خود را افزایش داد و ظاهراً با ژان دوم آشتی کرد. انگلیسی ها که برای حمله به فرانسه برای لشکرکشی مشترک با شارل علیه فرانسوی ها آماده می شدند، احساس می کردند که از آنها سوءاستفاده شده است. در اصل شارل از تهدید اتحاد با پادشاه انگلیس برای گرفتن امتیاز از فرانسوی ها استفاده کرده بود. روابط بین شارل و ژان دوم دوباره بدتر شد و ژان در اواخر سال ۱۳۵۴ به قلمروهای شارل در نورماندی حمله کرد، در حالی که شارل با فرستاده ادوارد سوم، هنری گروسمونت، اولین دوک لنکستر، در مذاکرات بی ثمر صلح بین انگلیس و فرانسه که در زمستان ۱۳۵۴–۵۵ در اوینیون برگزار شد، حضور داشت. بار دیگر شارل تغییر سمت داد: تهدید تهاجم مجدد انگلیسی ها، ژان دوم را مجبور کرد تا توافقنامه آشتی جدیدی با او امضا کند، که در ۱۰ سپتامبر ۱۳۵۵ توسط معاهده والونیا تأیید شد. این توافق نیز دوام نیاورد. شارل با دوفن دوست شد و گمان می رفت که تلاش می کند بر دوفن تأثیر بگذارد، و ظاهراً در یک کودتای ناموفق در دسامبر ۱۳۵۵ شرکت داشت که به نظر می رسد هدف آن جایگزینی ژان دوم با دوفن بوده است. ژان با انتصاب پسرش
به عنوان دوک نورماندی، اوضاع را اصلاح کرد، اما شارل ناوار به مشورت دادن به دوفن ادامه داد که چگونه آن استان را اداره کند. همچنین شایعاتی در مورد توطئه های او علیه پادشاه وجود داشت و در ۵ آوریل ۱۳۵۶ ژان دوم و گروهی از هوادارانش بدون اطلاع قبلی به قلعه دوفن در روآن حمله کرده و شارل ناوار را دستگیر و او را زندانی کردند. چهار نفر از حامیان اصلی او (که دو نفر از آنها از قاتلان شارل د لا سردا بودند) سر بریده و اجساد آنها را از زنجیر آویزان کردند. شارل را به پاریس برده و سپس برای امنیت بیشتر از زندانی به زندان دیگر منتقل کردند. شارل علیه دوفن (۱۳۵۶–۱۳۵۸). پس از شکست و اسیر شدن ژان دوم در نبرد پواتیه، شارل در زندان ماند. اما بسیاری از پارتیزان های او در Estates General فعالیت می کردند، که در خلأ قدرت ایجاد شده در اثر زندانی شدن پادشاه تلاش می کرد تا فرانسه را اداره و اصلاح کند، در حالی که بیشتر کشور به هرج و مرج تنزل پیدا کرد. آنها مدام به دوفن فشار می آوردند تا او را آزاد کند. در همین حین، برادرش فیلیپ ناوار، با ارتش متجاوز انگلیسی دوک لنکستر همکاری کرده و با نیروهای دوفن در سراسر نورماندی جنگید. سرانجام، در ۹ نوامب
ر ۱۳۵۷، شارل توسط گروهی متشکل از ۳۰ مرد از آمیان به رهبری ژان دو پیکینی از زندان خود در قلعه آرلو بیرون آمد. هنگامی که وارد آمیان شد به عنوان یک قهرمان مورد استقبال قرار گرفت و توسط ژنرال املاک به پاریس دعوت شد. او با گروهی بزرگ وارد پاریس شد و «مثل یک پادشاه تازه تاجگذاری شده پذیرایی شد». او در ۳۰ نوامبر مردم را خطاب قرار داد و شکایات خود را از کسانی که او را زندانی کرده بودند ذکر کرد. اتین مارسل رهبری «تقاضای عدالت برای پادشاه ناوار» را بر عهده داشت که دوفن قادر به مقاومت در برابر آن نبود. شارل خواستار غرامت برای تمام خسارات وارده به قلمروهایش در زمانی که او در زندان بود، عفو بدون شرط برای تمام جنایات خود و حامیانش، و دفن شرافتمندانه برای همکارانش که توسط ژان دوم در روآن اعدام شدند، خواست. او همچنین خواستار دوک نشین نرماندی که متعلق به دوفن و کنت نشین شامپاین شد که او را به فرمانروایی مؤثر شمال فرانسه تبدیل می کرد. دوفن عملاً ناتوان بود، اما او و شارل هنوز در حال مذاکره بودند که خبر رسید ادوارد سوم و ژان دوم در حال دستیابی به یک توافق صلح هستند. شارل که می دانست این فقط به ضرر او تمام می شود، تمام زندان های
پاریس را برای ایجاد هرج و مرج باز و پاریس را ترک کرد تا قدرت خود را در نرماندی تقویت کند. در غیاب او، دوفن سعی کرد نیروی نظامی خود را جمع آوری کند. در همین حال، شارل در ۱۰ ژانویه ۱۳۵۸ برای پیروان اعدام شده خود مراسم تشییع جنازه ای رسمی در کلیسای جامع روآن ترتیب داد و عملاً جنگ داخلی را اعلام کرد و یک نیروی ترکیبی انگلیسی-ناواری را علیه پادگان های دوفن رهبری کرد. شارل، انقلاب پاریس و ژاکری (۱۳۵۸). در همین حال پاریس در گیرودار انقلاب بود. در ۲۲ فوریه افسران ارشد نظامی دوفن، مارشال های ژان دو کنفلان و روبر د کلرمون توسط گروهی به رهبری اتین مارسل در مقابل چشمان او به قتل رسیدند و دوفن را به یک زندانی مجازی تبدیل کردند و از شارل ناوار دعوت کردند به شهر بازگردد. او در ۲۶ فوریه با یک گروه بزرگ مسلح این کار را انجام داد. دوفن مجبور شد با بسیاری از خواسته های سرزمینی شارل موافقت کند و قول دهد که ارتش ثابتی متشکل از هزار نفر را برای استفاده شخصی اش تأمین مالی کند. با این حال، بیماری شارل را از اسکورت دوفن به جلسات درخواستی اشراف در سانلیس و پروون بازداشت، و دوفن به این ترتیب توانست از نگهبانان پاریسی و ناواری خود بگری
زد و لشکری از شرق علیه شارل و پاریس انقلابی بگشاید. اتین مارسل از شارل درخواست کرد تا نزد دوفن شفاعت کند، اما او چیزی به دست نیاورد و سرزمین اطراف پاریس هم توسط نیروهای شارل و هم توسط دوفن شروع به غارت شد. در آخرین روزهای ماه مه، شورش دهقانان ژاکری در شمال پاریس به عنوان ابراز خودجوش نفرت از اشراف که فرانسه را تا این حد پایین آورده بود، فوران کرد. اتین مارسل علناً حمایت پاریسی ها از ژاکری را اعلام کرد. شوالیه های شمال فرانسه که نتوانستند از دوفن کمک بگیرند، از شارل ناوار درخواست کردند تا آنها را علیه دهقانان رهبری کند. اگرچه او با پاریسی ها متحد بود، شارل عاشق دهقانان نبود و احساس می کرد مارسل اشتباهی مهلک مرتکب شده است. او نتوانست در برابر شانس ظاهر شدن به عنوان رهبر اشراف فرانسوی مقاومت کند و سرکوب ژاکری را در نبرد ملو، ۱۰ ژوئن ۱۳۵۸ و کشتارهای متعاقب آن شورشیان رهبری کرد. او سپس به پاریس بازگشت و یک مناقصه آشکار برای کسب قدرت کرد و از مردم خواست که او را به عنوان «کاپیتان پاریس» انتخاب کنند. این حرکت، شارل را از حمایت بسیاری از اشراف که از او در برابر ژاکری حمایت کرده بودند، از دست داد، و آنها شروع به رها ک
ردن او و پیوستن به دوفن کردند، در حالی که او سربازان - عمدتاً مزدوران انگلیسی - را برای «دفاع» پاریس به خدمت می گرفت، هرچند افرادش اعتصاب می کردند. در خارج از شهر، به روستاییان یورش برده و آنان را غارت کردند. شارل که متوجه شد نیروهای دوفن بسیار قوی تر از نیروهای او هستند، مذاکراتی را با دوفن آغاز کرد، که اگر بتواند پاریسی ها را وادار به تسلیم کند، پیشنهادهای قابل توجهی از پول و زمین به او ارائه کرد. با این حال، آنها به این معامله بین شاهزادگان بی اعتماد شدند و به طور کامل از شروط خودداری کردند. شارل موافقت کرد که به عنوان کاپیتان آنها بجنگد، اما خواستار اعزام نیروهایش به شهر شد. خیلی زود شورش های ضد انگلیسی در شهر رخ داد و شارل، همراه با اتین مارسل، توسط اوباش مجبور شد تا آنها را علیه پادگان های غارتگر در شمال و غرب شهر - علیه مردان خودش - رهبری کند. او آنها را (بدون شک عمدا) به کمین انگلیسی در جنگل نزدیک پل سنت کلود برد و حدود ۶۰۰ پاریسی کشته شدند. شارل تسلیم می شود (۶۰–۱۳۵۹). پس از این افتضاح، شارل در خارج از پاریس در کلیسای سن-دنی ماند و شهر را به سرنوشت خود واگذار کرد در حالی که انقلاب خود را به آتش کشید،
اتین مارسل کشته شد و دوفن کنترل پاریس را دوباره به دست گرفت. در همین حال، او مذاکراتی را با پادشاه انگلیس آغاز کرد و به ادوارد سوم پیشنهاد کرد که باید فرانسه را بین خود تقسیم کنند: اگر ادوارد به فرانسه حمله می کرد و به او کمک می کرد تا دوفن را شکست دهد، ادوارد را به عنوان پادشاه فرانسه به رسمیت می شناخت و به خاطر سرزمین های خود نرماندی، پیکاردی، شامپاین و بری به او ادای احترام می کرد. اما پادشاه انگلیس دیگر به شارل اعتماد نداشت و هم او و هم ژان دوم اسیر او را مانعی برای صلح می دانستند. در ۲۴ مارس ۱۳۵۹ ادوارد و ژان قرارداد جدیدی در لندن منعقد کردند که به موجب آن ژان با پرداخت باج هنگفتی به فرانسه آزاد می شد و بخش های بزرگی از خاک فرانسه - از جمله تمام سرزمین های فرانسوی شارل ناوار را به ادوارد سوم واگذار می کرد. اگر شارل غرامت مناسب (تعریف نشده) را در جای دیگری تسلیم نکند و پیمان صلح را نپذیرد، پادشاهان انگلیس و فرانسه مشترکاً با او جنگ می کنند. با این حال ژنرال املاک از پذیرش معاهده امتناع کرد و از دوفن خواست به جنگ ادامه دهد. در این هنگام ادوارد سوم صبر خود را از دست داد و تصمیم گرفت خودش به فرانسه حمله کند
. موقعیت نظامی شارل ناوار در شمال فرانسه تحت حملات نیروهای دوفن در طول بهار رو به وخامت گذاشته بود، و با خبر حمله قریب الوقوع ادوارد، شارل تصمیم گرفت که باید با دوفن به صلح برسد. پس از چانه زنی طولانی، دو رهبر در ۱۹ اوت ۱۳۵۹ در نزدیکی پونتوآز ملاقات کردند. در روز دوم، شارل ناوار علناً از تمام خواسته های خود برای قلمرو و پول صرف نظر کرد و گفت که چیزی بیش از آنچه در آغاز جنگ داشت نمی خواهد و «چیزی جز انجام وظیفه در قبال کشورش نمی خواهد». مشخص نیست که آیا او در مواجهه با تهاجم قریب الوقوع انگلیس به وطن پرستی برانگیخته شده بود یا تصمیم گرفته بود تا زمان مناسب تری برای تجدید مبارزات خود صبر کند. پس از شکست نسبی کارزار ادوارد در زمستان ۱۳۵۹–۶۰ (دوفن تن به نبرد نداد و سیاست «زمین سوخته» را با مردمی که به دنبال سرپناهی در شهرهای محصور بودند در حالی که انگلیسی ها آب و هوای وحشتناک را تحمل می کردند، دنبال کرد. پیمان صلح بین ادوارد سوم و ژان دوم در بریتنی به توافق رسید، در حالی که ژان دوم یک صلح جداگانه با شارل ناوار در کاله منعقد کرد. جنایات شارل علیه فرانسه بخشیده شد و تمام حقوق و دارایی هایش بازگردانده شد. ۳۰۰ نفر از
پیروان او عفو سلطنتی دریافت کردند. در عوض او ادای احترام خود را به ولیعهد فرانسه تجدید کرد و قول داد که به پاکسازی استان های فرانسه از گروه غارتگران مزدور انگلیسی-ناواری کمک کند، که در وهله اول مسئول آزادسازی بسیاری از آنها بود. میراث بورگونی و از دست دادن نرماندی (۱۳۶۱–۱۳۶۵). در سال ۱۳۶۱، پس از مرگ پسرعموی دوم خود، فیلیپ یکم، دوک بورگونی، شارل ابتدا طبق حق اولویت نخستین فرزند ادعای دوک نشین بورگونی را کرد. او نوه مارگارت، دختر بزرگ روبر دوم، دوک بورگونی (متوفی ۱۳۰۶) بود. با این حال، دوک نشین توسط ژان دوم، پادشاه فرانسه، که پسر ژوآن، دختر دوم روبر دوم بود، تصرف شد، که آن را در قرابت خونی ادعا کرد و مقرر کرد که پس از مرگ او به پسر مورد علاقه اش فیلیپ جسور منتقل شود. تبدیل شدن به دوک بورگونی به شارل موقعیتی را در مرکز سیاست فرانسه می داد که او همیشه هوس می کرد و رد ناگهانی ادعای او تلخی تازه ای برانگیخت. پس از شکست تلاش برای جلب ادعای پاپ اینوسنت ششم، شارل در نوامبر ۱۳۶۱ به پادشاهی خود ناوار بازگشت. او به زودی برای تبدیل شدن به یک قدرت در فرانسه دوباره نقشه می کشید. خیزش برنامه ریزی شده حامیان او در نرماندی در
اردیبهشت ۱۳۶۲ یک شکست فاحش بود، اما در سال ۱۳۶۳ او طرحی بلندپروازانه برای تشکیل دو ارتش در سال ۱۳۶۴ تدوین کرد که یکی از آنها از طریق دریا به نرماندی می رفت و دیگری تحت رهبری برادرش لوئی با گاسکونی ها که با شرکت بزرگ در فرانسه مرکزی کار می کردند، به بورگونی حمله کردند، بنابراین پادشاه فرانسه را از هر دو طرف قلمرو خود تهدید کردند. در ژانویه ۱۳۶۴، شارل با ادوارد، شاهزاده سیاه، در آژن ملاقات کرد تا در مورد عبور نیروهایش از دوک نشین آکیتن تحت کنترل انگلیسی ها مذاکره کند. کاپیتال دو بوخ که با خواهر شارل نامزد شده بود و قرار بود ارتش خود را به نرماندی هدایت کند. در مارس ۱۳۶۴ کاپتال به سمت نرماندی لشکر کشید تا قلمروهای شارل را تضمین کند. ژان دوم برای مذاکره با ادوارد سوم به لندن بازگشته بود و دفاع از فرانسه بار دیگر در دست دوفن بود. قبلاً یک ارتش سلطنتی در نرماندی وجود داشت که شهر رولبویز را محاصره کرده بود که اسماً توسط کنت اوسر فرماندهی می شد اما در واقع توسط برتراند دو گوسلکین فرماندهی می شد. طرح های شارل از قبل به خوبی شناخته شده بود و در اوایل آوریل ۱۳۶۴ این نیرو بسیاری از سنگرهای باقیمانده شارل را قبل از اینکه
کاپیتال دو بوخ به نرماندی برسد تصرف کرد. هنگامی که او وارد شد، شروع به تمرکز نیروهای خود در اطراف اورو کرد، که هنوز متعلق به شارل بود. سپس ارتش خود را به سمت شرق به سمت نیروهای سلطنتی هدایت کرد. در ۱۶ می ۱۳۶۴ در نبرد کوچرل توسط دو گوسکلین شکست خورد. ژان دوم در آوریل در انگلستان درگذشت و خبر پیروزی کوچرل در ۱۸ مه به دوفین رسید، جایی که روز بعد به عنوان شارل پنجم تاج گذاری کرد. او بلافاصله برادرش فیلیپ را به عنوان دوک بورگونی تأیید کرد. شارل ناوار که از این شکست دلسرد نشد، بر طرح بزرگ خود پافشاری کرد. در اوت ۱۳۶۴، مردانش جنگی را در نرماندی آغاز کردند، در حالی که یک ارتش کوچک ناوار به فرماندهی رودریگو دو اوریز از بایون به سمت شربورگ حرکت کرد. در همین حال، برادر شارل، لوئی ناوار، ارتشی را رهبری کرد که با نیروهایی که توسط کاپیتان های شرکت بزرگ و سگوین دو بادفول آزاد شده بود، از طریق قلمرو شاهزاده سیاه و در سراسر فرانسه، از نیروهای سلطنتی فرانسه که برای رهگیری او فرستاده شده بودند فرار کرد و در ۲۳ سپتامبر به نرماندی رسیدند. با شنیدن فروپاشی جنگ داخلی در بریتانی پس از نبرد اورای (۲۹ سپتامبر)، لوئی طرح خود را برای ح
مله به بورگونی رها کرد و به جای آن به تسخیر مجدد کوتنتین برای شارل پرداخت. در همین حین، سگوین دو بادفول و کاپیتانان همکارش شهر آنس در مرز بورگونی را تصرف کردند، اما فقط برای استفاده از آن به عنوان مرکزی برای یورش و غارت دورادور. آنها به نفع شارل ناوار عمل نکردند و پاپ اوربان پنجم سگوین را تکفیر کرد. اگرچه شارل به برنارد آیز پنجم، ارباب آلبرت، مبالغ هنگفتی را پیشنهاد کرد تا فرماندهی نیروهایش را در اطراف بورگونی به دست بگیرد، اما سرانجام متوجه شد که نمی تواند بر پادشاه فرانسه پیروز شود و باید با او صلح کند. در ماه مه ۱۳۶۵، در پامپلونا، با معاهده ای موافقت کرد که به موجب آن، عفو عمومی برای حامیانش در نظر گرفته می شد، بقایای یاغیان ناواری اعدام و به نمایش گذاشته شده برای خیانت به خانواده هایشان بازگردانده می شد، زندانیان متقابلاً بدون باج آزاد می شدند. به شارل اجازه داده شد تا فتوحات خود را در سال ۱۳۶۴ حفظ کند، به جز ارگ مولان، که قرار بود با خاک یکسان شود. به عنوان غرامت، شارل مونپلیه را در لانگداک دریافت کرد. قرار بود ادعای او در مورد بورگونی به داوری پاپ ارجاع شود. پاپ در واقع هرگز در این مورد اظهارنظر نکرد. ا
ین پایان شرم آور ۱۵ سال مبارزه شارل برای ایجاد یک قلمرو بزرگ برای خود و دودمان خود در فرانسه بود. از این پس او عمدتاً در پادشاهی خود اقامت داشت. در پایان سال ۱۳۶۵، سگوین دو بادفول به ناوار رسید تا مبالغ قابل توجهی را که شارل متعهد شده بود برای خدماتش در بورگونی به او بپردازد، مطالبه کند، حتی اگر هیچ چیز اساسی به دست نیاورد. شارل از دیدن او خوشحال نشد، او را در خلوت پذیرفت و او را با گلابی زهرآلود، مسموم کرد. مرگ. شارل در ۵۴ سالگی در پامپلونا (نابارا، اسپانیای امروزی) درگذشت. مرگ هولناک او در سرتاسر اروپا مشهور شد و اغلب اخلاق گرایان به آن اشاره کردند و گاه در تواریخ نسخه های خطی روشن به تصویر کشیده شد. بعد از اینکه که برای درمان یک بیماری در باندی آغشته به برندی پیچیده شده بود، یکی از خدمتکاران اشتباهاً بانداژ را روی آتش قرار داد و وی زنده زنده در آنش سوزانده شد. چندین نسخه از داستان وجود دارد که در جزئیات متفاوت است. این روایت انگلیسی فرانسیس بلاگدون در سال ۱۸۰۳ است: نسخه اخلاقی جان کسل می گوید:
والتر جیمز مک نرنی جونیور (زاده ۲۲ اوت ۱۹۴۹ در پراویدنس، رود آیلند) مدیر اجرایی و کارآفرین آمریکایی است، که اکنون به عنوان رییس هیئت مدیره و مدیر عامل شرکت بوئینگ فعالیت می نماید. وی مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ییل و مدرک ام بی ای خود را در سال ۱۹۷۵ از دانشگاه هاروارد دریافت نموده است. مک نرنی تا پیش از پیوستن به بوئینگ، پیشینه مدیریت در سطح اول شرکت هایی مانند: جنرال الکتریک، آی بی ام، پروکتر اند گمبل و ۳ام را در کارنامه خود دارد.
در فیزیک نظری، هموردایی عام که به نام های هموردایی دیفئومورفیسم و ناوردایی عام نیز شناخته می شود، ناوردایی شکل قوانین فیزیکی در تبدیلات مختصات دیفرانسیل پذیر دلخواه، می باشد. ایده اساسی این است که مختصات به طور پیش فرض در طبیعت وجود ندارند بلکه مصنوعاتی هستند که برای توصیف طبیعت به کار می روند و از این رو نباید در فرمولبندی قوانین بنیادی فیزیک نقشی داشته باشند. یک قانون فیزیکی که به صورت هموردای عام تعریف می شود، در تمام دستگاه های مختصات شکل ریاضی آن ثابت می ماند و معمولاً بر حسب میدان های تانسوری بیان می شود. نظریه کلاسیک(غیرکوانتومی) الکترودینامیک یکی از نظریه هایی است که از چنین فرمولبندی برخوردار است. آلبرت اینشتین این اصل را برای نظریه نسبیت خاص خود پیشنهاد نمود، هر چند که نظریه محدود به دستگاه های مختصات فضازمانی بود که با سرعت یکنواخت نسبت به یکدیگر حرکت می کردند. اینشتین متوجه شد که می توان اصل نسبیت عام را برای دستگاه های که نسبت به یکدیگر حرکت شتابدار دارند، نیز به کار برد. او از ابزار تازه به وجود آمده حساب تانسوری بهره برد تا بتواند هموردایی لورنتز در نسبیت خاص (که تنها در مورد چارچوب های لخت کار
برد داشت) را به شکل عمومی تر هموردایی محلی لورنتز نوشت (که در مورد تمام چارچوب ها کاربرد دارد)، و نظریه نسبیت عام را بنا نهاد. در این نظریه، کاهش محلی تانسور متریک عمومی به متریک مینکوفسکی متناظر با حرکت سقوط آزاد است و در نتیجه این نظریه گرانش را نیز در بر می گیرد. بسیاری از کارهایی که در زمینه نظریه های میدان یکپارچه کلاسیک انجام شد شامل تلاش هایی در زمینه گسترش نظریه نسبیت عام و افزودن الکترومغناطیس به آن بود که در چارچوب هموردایی عام انجام می شدند. واژه شناسی. فرهنگستان زبان فارسی، وردیدن از ریشه باستانی ورت (ورتیدن)، را به جای فعل to varry برگزیده است و از این فعل مشتقات وردایی(variance)،وردش(variation)، وردا(variant)، هم وردا(covariant)، هم وردایی(covariannce)، ناوردا(invariant)، ناوردایی(invariance)، پادوردا(contravariance) را برساخته است.
تاج بردی تقی اف سیاستمدار ترکمنستانی در سال ۱۹۳۵ در عشق آباد به دنیا آمد. او مدتی معاون اول کابینه وزرا بود. زندگی. تاج بردی تقی اف در سال ۱۹۵۵ در جمهوری سوسیالیستی ترکمنستان شوروی به دنیا آمد. در سال ۱۹۷۷ از موسسه پلی تکنیک ترکمنستان در رشته مهندسی حفاری و استخراج نفت و گاز فارغ التحصیل گردید. او از نوامبر ۲۰۰۲ تا اکتبر ۲۰۰۳ به عنوان وزیر نفت در کابینه دولت وقت مشغول و در سال ۲۰۰۳ به فرمانداری منطقه بالکان منصوب گشت. او در سال ۲۰۰۶ به سمت مدیرعامل مجتمع پالایشگاهی ترکمنباشی منصوب و در فوریه ۲۰۰۷ به سمت مدیر عاملی شرکت دولتی ترکمن گاز منصوب شد. در ۱۳ ژوئیه شال ۲۰۰۹ در پی عملکرد ضعیف مدیریتی و کندی پیشرفت در صنعت نفت و گاز از پست خود کنار گذاشته شد.
نویستار اینترنشنال با نام پیشین اینترنشنال هاروستر، شرکت خودروسازی آمریکایی است، که تولیدکننده انواع کامیون های تجاری، موتورهای دیزلی، اتوبوس های مدرسه با برند آی سی و اتوبوس های تجاری، وانت های پیک آپ و نیز طراح و تولیدکننده موتورهای دیزلی برای کامیون وانت ها، ون ها و اس یووی ها می باشد. این شرکت همچنین قطعات و خدمات تعمیر و نگهداری را برای انواع کامیون ها و دیگر خودروهای دیزلی ارائه می نماید. این شرکت از ژوئیه سال ۲۰۲۱ یک شرکت تابعه از تراتون است. این شرکت پیش تر تولیدکننده تجهیزات سنگین و ماشین آلات کشاورزی نیز بود که کارخانجات و امتیاز تولید آنان را به شرکت کیس فروخت. همچنین این شرکت پیش تر مالک سولار توربینز بود که اکنون شرکت تابعه ای از کاترپیلار است.
رز لوسیا یا مترادف (زیست شناسی) به زبان ژاپنی "تری ها نوی بارا"، یکی از گونه های رز است. این گونه بومی کشور ژاپن است و بیشتر در مناطق ساحلی دریا می روید. به غیر از سواحل دریا در مناطقی که سایه نیست و نور آفتاب به خوبی می تابد نیز رشد می کند. تمام گیاه بدون کرک است اما بر روی آن خارهای تیزی وجود دارد. برگ ها درخشان هستند و در دسته های ۷ یا ۹ تائی می رویند. فصل گلدهی از ژوئن تا اوت است. رنگ گل آن سفید است و هر گل ۳٫۵–۳ سانتیمتر قطر دارد. ویژگی مهم آن خاصیت پخش شدن آن بر روی زمین است. رز لوسیا به همراه رز خوشه ای والد رزهای بالارونده در اروپا به شمار می آید.
اوستانوس می تواند به هریک از موارد زیر اشاره داشته باشد:
یو. اس. استیل شرکت فولادسازی آمریکایی است، که به نام شرکت فولاد ایالات متحده نیز شناخته می شود. مجتمع های تولید فولاد آمریکایی است، که عملیات عمده تولیدی آن در ایالات متحده، کانادا و اروپای مرکزی مستقر می باشد. این شرکت در سال ۲۰۱۰ سیزدهمین تولیدکننده بزرگ فولاد در جهان بود. شرکت یو.اس. استیل در سال ۱۹۸۶ در پی خریداری شرکت ماراتن اویل و شرکت گاز تگزاس نام آن به یواس اکس تغییر یافت ولی در سال ۲۰۰۱ بار دیگر به یو.اس. استیل تغییر نام داد. با وجود اینکه میزان تولید این شرکت همچنان برابر تولید سال ۱۹۰۲ است، ولی امروزه همچنان بزرگ ترین تولیدکننده فولاد در ایالات متحده آمریکا به شمار می آید.
رز گیگانتی ، یکی از گونه های رز است. این گونه بومی جنوب غربی جمهوری خلق چین است. رز گیگانتی والد بسیاری از رزهای امروزی بشمار می رود. برگ ها در دسته های ۷ یا ۹ تائی می رویند. طول هر برگ از ۲ تا ۷ سانتیمتر است. قطر گل بین ۸ تا ۱۰ سانتیمتر است و از ماه ژوئن تا ماه آگوست می روید. بوی آن تند است. هر گلبرگ از هر دو لبه پهلویی بطرف پشت برگشته است و به شکل گلبرگ شمشیری است.
نسترن شیرازی، رز عنبر، رز ماسک یا یکی از گونه های رز است. رز ماسک در نواحی غرب هیمالیا می روید. رز ماسک والد بسیاری از رزهای امروزی است. درختچه ای به طول ۳ متر است.
مراد نیازُف با نام کامل مراد صفرمرادویچ نیازُف ، تاجر، کارآفرین و پسر صفرمراد نیازف رئیس جمهور فقید ترکمنستان است. او در ۱۸ آوریل ۱۹۶۷ در لنینگراد (سن پترزبورگ فعلی)، شوروی به دنیا آمد. نام غیر رسمی او در روسیه "ولادمیر" می باشد. او در اواسط دهه ۹۰ میلادی از طرف مطبوعات شوروی و ترکمنستان جانشین احتمالی صفرمراد نیازف معرفی می شد ولی با تصویب قانون منع داشتن دو تابعیت به صورت همزمان در ترکمنستان، او تصمیم گرفت که شهروند روسیه باقی مانده و تابعیت ترکمنستانی خود را از دست بدهد. زندگی. تحصیلات. مراد تنها پسر صفر مراد نیازوف در شهر لنینگراد به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۴ تحصیلات متوسطه خود را به پایان رسانده و در رشته حقوق دانشگاه دولتی ماکسیم گورکی ترکمنستان قبول ولی بعدها به بخش حقوق دانشگاه دولتی لنینگراد انتقالی گرفت و پس از فارغ التحصیل شدن مدتی را در مؤسسه دیپلماتیک وزارت امور خارجه روسیه در مسکو مشغول به کار شد. شغل. او پس از فارغ التحصیلی به عنوان بازپرس بخش حمل و نقل جاده دادستانی مسکو به فعالیت پرداخت. در دهه ۹۰ میلادی پس از استقلال ترکمنستان به فعالیت در پروژه های مختلف کسب و کار مانند: صادرات پنبه و پشم گو
سفند، فروش گاز و نفت ترکمنستان به کشورهای مشترک المنافع شوروی پرداخت. او انحصار واردات الکل و تنباکو (سیگار) را در ترکمنستان تا زمان مرگ پدرش در اختیار داشت و ساخت و ساز هتل و مراکز بزرگ تجاری و مسکونی در عشق آباد نیز در انحصار او بود. او همچنین مالک شرکت اورینتال و چندین شرکت دولتی و بازرگانی بوده است. فعالیت سیاسی. به گفته کارشناسان مراد نیازف هرگز وارد مسائل سیاسی نمی شده و فعالیت چندانی نداشته است. ولی او چندین بار از سوی رئیس جمهور وقت به عنوان دپیلمات رسمی به همراه همسرش جهت دیدار و مذاکره اقتصادی و تجاری از اتریش مجوز رسمی گرفته است. او در سال ۲۰۰۶ برای اولین بار از طرف دولت ترکمنستان برای مذاکراتی در باره مسائل تجاری و همکاری اقتصادی با امارات متحده عربی در دوبی حضور داشته است. زندگی شخصی. مراد نیازوف سه بار ازدواج کرده است. اولین همسر او لیلی انگیلونا از خانواده ای ثروتمند از قوم تاتار بود که ثمره این ازدواج دختری بنام یولیا است که سال ۱۹۸۷ به دنیا آمد. همسر دومش النا اوشاکوف اهل مسکو می باشد که ثمره ازدواجشان دختری به نام جانت است که در سال ۱۹۹۵ به دنیا آمد. همسر سوم او ویکتوریا گوگلیواست و ثمره این
ازدواج یک دختر بنام سوفیا و یک پسر بنام آتامراد است که در سال ۲۰۰۴ به دنیا آمد.
ماییم هویا بیالیک بازیگر آمریکایی است که بیشتر به خاطر بازی در سریال "بلوسوم" (۱۹۹۰–۱۹۹۵) و بازی در نقش امی فارا فاولر در سریال "تئوری بیگ بنگ" مشهور شده است. او دارای دکترای رشته عصب شناسی است. از فیلم های او می توان به "آب را نخورید" (۱۹۹۴) اشاره کرد. اگرچه بیالیک بازی در سریال های تلویزیونی را از اواخر دههٔ هشتاد میلادی آغاز کرده ولی با حضور در سریال "تئوری بیگ بنگ" و بازی در نقش دختری عصب شناس به نام ایمی فارا فاولر بود که وی را به شهرتی ویژه رساند. او با وجود پذیرفته شدن در دانشگاه های ییل و هاروارد، به خاطر نزدیک بودن به خانه به دانشگاه کالیفرنیا رفت و در سال ۲۰۰۷ موفق به دریافت مدرک دکترای عصب شناسی شد. موضوع پایان نامه دکترای وی، «عملکرد هیپوتالاموس در بیماران مبتلا به سندرم پرادر-ویلی» بود.