Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماهنامهٔ دانش ماهنامه ای ادبی، تاریخی، علمی بود که در سال های ۱۳۲۸-۱۳۲۹ به چاپ می رسید. این مجله در زمینهٔ معرفی متون فلسفی غرب و مفاهیم دنیای مدرن آن روز نقش شایسته ای داشت و کسانی نظیر محمدتقی بهار، سعید نفیسی، ادوارد ژوزف، عباس خویی، محمد زرنگار، محمد معین، رهی معیری، هوشنگ ایرانی، نصرالله سروش، محسن هشترودی و غیره در این نشریه همکاری داشتند. در صفحهٔ «هدف مجله» ی چاپ شده در شمارهٔ اول آن ذکر گردیده که هدف «آشنایی با علوم و انتشار آثار ادبی و هنری گذشتگان و افکار دانشمندان معاصر و کمک به روشن شدن تاریخ ایران به وسیلهٔ نقل وقایع تاریخی از زبان های بیگانه و آشناساختن هموطنان با فرهنگ غرب و درج ترجمهٔ حال بزرگان جهان» است.
کرالن دَیک مرکز و بندر اصلی جزیره بونیر از مستملکات هلند در دریای کارائیب است. کرالن دیک تا سال ۲۰۱۰ جزئی از آنتیل هلند به شمار می آمد. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۶ برابر با ۳٬۰۶۱ نفر بود و زبان اصلی مردم آن پاپیامنتو است اما هلندی و انگلیسی نیز رواج زیادی دارد. کرالن دیک در هلندی به معنای «خاکریز مرجان» است اما نام محلی آن "پلایا" به معنای دریاکنار است. کرالن دیک شهری کوچک و آرام با ساختمان های رنگین است. مرکز این شهر عبارت است از بلواری به نام کایا کرانه (Kaya Craane) و یک خیابان خرید به نام کایا گراندی (Kaya Grandi). روبه روی بلوار لنگرگاه قایق های تفریحی قرار دارد که به بونیر سفر می کنند. دژ اورانیه که در جنوب کرالن دیک قرار گرفته در سده هفدهم و برای دفاع از بونیر ساخته شده بود. در شمال این دژ ساختمان فرمانداری قدیمی قرار گرفته که ساختمانی زردرنگ است و امروزه شورای جزیره در آن مستقر شده است. دفتر گمرک با ساختمانی سبزرنگ نیز در همین محل قرار دارد. شهر کرالن دیک هم چنین یک بندرگاه قایق ها و یک ورزشگاه فوتبال دارد و در جنوب آن نیز فرودگاه بین المللی فلامینگو جای گرفته است. مقابل کرانه کرالن دیک نیز جزیره نامسکو
نی «کلَین بونیر» جای گرفته که با تاکسی آبی قابل دسترسی است.
امامزاده ابراهیم یک بنا و آرامگاه زیارتی در استان گیلان است که در شهرستان شفت و روستای امامزاده ابراهیم قرار دارد. فاصله آن تا رشت مرکز گیلان، حدود ۵۷ کیلومتر است. امامزاده ابراهیم یک امامزاده از نسل موسی کاظم است که شهرت زیادی دارد، طوری که مردم آن را اباالفضل گیلان می نامند. در زبان بومی نام او به شازه ایبراهیم شهرت دارد. آرامگاه امامزاده ابراهیم از جاذبه های زیارتی و تاریخی روستای امامزاده ابراهیم است و علت اصلی شکل گیری آن به شمار می رود. بنای امامزاده، در طی سال های دراز، چندین بار بازسازی شده است. در حال حاضر این بنا، به مساحت ۳۰۰ متر، در چهار طبقه احداث گردیده و شامل مسجد، صحن، سرویس بهداشتی، مهمانپذیر و فضای باز است. از مهم ترین جاذبه های طبیعی روستای امامزاده ابراهیم، جاده مسیر دسترسی به آرامگاه امامزاده است. این مسیر از جلگه ای زیبا با شالیزارها، خانه ها، رودخانه ها و کوهپایه های جنگلی عبور می کند و در انتها به روستای امامزاده ابراهیم می رسد که بافت مسکونی جالب توجه و بسیار دیدنی دارد. وضعیت حرم. بنای امامزاده، در طی سال های دراز، چندین بار بازسازی شده است. در حال حاضر، این بنا، به مساحت ۳۰۰ متر، در
چهار طبقه احداث گردیده و شامل مسجد، صحن، سرویس بهداشتی، مهمانپذیر و فضای باز است. جمعیت. جمعیت آن در فصول سرد سال ۸۰ خانوار و در فصول گرم سال ۵۰۰ خانوار است . دلیل جمعیت کم این امامزاده در فصل سرما خطرناک بودن مسیر رفت و برگشت می باشد اما جمعیت آن در فصل گرما بسیار انبوه می باشد که دلیل آن هوای معتدل کوهستانی است . (همچین باید گفت جمعیت این امامزاده همواره در فصل های مختلف متغیر است و نمی توان جمعیت درست را در این امامزاده حدس زد)
منشور آتن (، یونانی: Χάρτα των Αθηνών) سندی مربوط به سال ۱۹۳۳ دربارهٔ برنامه ریزی شهری بود که توسط معمار سوئیسی لو کوربوزیه منتشر شد. این منشور تأثیر قابل توجهی بر برنامه ریزی شهری پس از جنگ جهانی دوم داشت. در چهارمین کنگره جهانی معماران مدرن به سال ۱۹۳۳ که در طول سفر بین مارسی و آتن در کشتی پاتریس دو برگزار شد، سازمان سیام رسیدگی به ۳۳ شهر مهم را بر عهده گرفت و در نتیجه کنگرهٔ پنجم، اصول آن گردهمایی بر مبنای عقاید لو کوربوزیه تدوین شد که نتایج کلی آن گردهمایی به چاپ رسید. اصول کلی آن، شامل توزیع و تنظیم چهار عملکردی شهر بود (اسکان، کار، اوقات فراغت و ترافیک) که مدرنیسم طراحی شهری را در یک فرمول ساده و موجز قابل درک و بحث انگیز تشریح می نمود.
انجیر برگ درشت نام یک گونه از سرده انجیر از خانواده موراسه است که بومی شرق استرالیا از فلات آثرتون (۱۷درجه جنوبی) در شمال تا ایلاوارا ( ۳۴ درجه جنوبی ) در نیوساوت ولز و جزیره لردهاو است. نام شناخته آن از خلیج موردن در کوئینزلند استرالیا گرفته شده است. این درخت به دلیل داشتن ریشه های نگهدارنده زیبایش که معمولاً به پیاده روهای شهری نیز آسیب می رسانند، شناخته شده است. بیشتر زیبایی این به درخت شکل برگ آن است و این درخت مناسب سایبان و کاشت به صورت تک درخت است. درختی چشمگیر، بسیار گسترده، با تنه ضعیف و کوتاه است. برگ ها نمای نیمه حاره ای دارند و بزرگ و ضخیم و سطح فوقانی سبز و براق و سطح تحتانی قهوه ای – سبز است. انجیر برگ درشت سایبان خوبی برای باغ های وسیع است و هرگز نباید در باغچه های کوچک کاشته شود و فقط در نواحی معتدل و سواحل گرم رشد می کند. ارتفاع آن ۱۶-۱۳ متر و قطر تاج پوششی آن ۳۵-۱۶ متر است و درختی گسترده با شاخه های ضخیم که تاجی متراکم و گرد ایجاد می کند. بن ساقه به طور محسوسی متورم است و پوست تنه خاکستری روشن و در درختان مسن چین خورده است. برگ ها گوشتی ساده و متناوب و کامل به درازای ۲۵-۱۵ سانتی متر و پهنای
۱۰-۷ سانتی متر که رنگ آنها سبز پررنگ و براق در سطح فوقانی و قهوه ای روشن در سطح تحتانی است. گل های این درخت اهمیت زینتی ندارند اما میوه آن خوراکی و تقریباً بنفش با خال های سفید و به قطر ۳-۲ سانتی متر که از خرداد تا مرداد نمایان می شوند.
فیث (Faith)، سگ ماده ای است که دسامبر ۲۰۰۲ در ایالات متحده آمریکا با سه پا به دنیا آمد؛ دو پای کامل عقبی و یک پای بدشکل جلویی؛ که پای جلویی در ۷ ماهگی پس از شروع کاهیدگی قطع شد. مالک او جود استرینگ فیلو هنگامی که سگ مادر سعی داشت توله ناقصش را خفه کند او را پیدا کرد و به خانه آورد. بسیاری از مردم، از جمله پزشکان، پیشنهاد کردند که فیث را با روش اتونازی از بین ببرند. در عوض جود با یک قاشق کره بادام زمینی فیث را تشویق به راه رفتن به شیوه لی لی کردن کرد اما فیث تصمیم گرفت که مثل آدمیان روی دو پا راه برود! کُرکی سگ دیگر خانواده با واق واق کردن فیث را به حرکت کردن بر روی دو پا تحریک می کرد. فیث تنها سگ دو پای جهان نیست، سگ دیگری در چیهواهوا در ایالت تگزاس با همین شرایط زندگی می کند اما ناگفته پیداست که فیث مشهورترین سگ دو پای جهان است. کتابی با عنوان، با کمی ایمان (with a little faith) بر اساس داستان زندگی فیث منتشر شده است. فیث و صاحبش جود به برنامه تلویزیونی اپرا نیز دعوت شده اند. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۴ خبر درگذشت فیث از طریق وبگاه رسمی او اعلام شد.
عبدالرحیم مرودشتی (١٣٤٠–۱۴۰۰) نویسنده، مترجم، ویراستار، مدرّس و روزنامه نگار ایرانی بود. او مدیر گروه فرهنگ و اندیشه روزنامه توس، روزنامه نشاط، روزنامه عصر آزادگان، روزنامه اخبار اقتصاد، روزنامه گوناگون، روزنامه بنیان و معاون گروه اندیشه روزنامه جامعه بوده است. از او مقالاتی در برخی نشریات، از جمله روزنامه های فوق و مجلات کیهان فرهنگی، اندیشه پویا، کیان و گلستانه به صورت تألیف یا ترجمه (غالباً در حوزه فلسفه دین و فلسفه دوره اسلامی) منتشر شده است. وی از سال ۲۰۰۵ تاکنون به تدریس فلسفهٔ دین، اندیشهٔ انتقادی، فلسفه ی اسلامی، منطق، مثنوی مولوی، و پژوهش های دینی در کشورهای عربی اشتغال دارد. عبدالرحیم مرودشتی در سن پنجاه و نه سالگی سالگی سوم مرداد ۱۴۰۰ پس از طی دوره ای بیماری بر اثر سرطان درگذشت. آثار: ویرایش، نظارت. ویرایش حدود یکصد کتاب و ده ها مقاله، از جمله:
نام من ارل است مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت محصول سال های ۲۰۰۵ الی ۲۰۰۹ آمریکا و برندهٔ سه جایزهٔ امی است. هر قسمت از این مجموعه با این مقدمه از زبان ارل شروع می شود: داستان. ارل هیکی لات حقیری ساکن ناکجا آباد کمدن است. بلیط بخت آزمایی خود را که برندهٔ جایزهٔ صدهزار دلاری است در اثر برخورد با یک خودرو از دست می دهد. او روی تخت بیمارستان، تحت تاثیر مرفین، به هنگام تماشای برنامهٔ تلویزیونی دربارهٔ کارما، به سزای گنهکاران در همین دنیا اعتقاد پیدا می کند. برای تغییر در زندگی اش، فهرستی از تمامی کارهایی بدی که انجام داده تهیه می کند تا در پی جبران گذشتهٔ سراسر خطای خود باشد. با اولین اقدام بلیط صدهزار دلاری گمشده اش را می یابد و آن را نشانی از پاداش کارمایه می پندارد. از آن پس، با داشتن ثروت بادآورده، در انجام کارهای نیک بر اساس فهرستش مصمم تر می شود.
پان امریکن ورلد ایرویز (به معنی خطوط هوایی سراسری آمریکا) که معمولاً با پن ام شناخته می شود، شرکت اصلی ترابری هوایی آمریکا از اواخر ۱۹۲۰ تا فروپاشی آن در ۴ دسامبر ۱۹۹۱ بود. این شرکت در سال ۱۹۲۷ به عنوان شرکت پست هوایی و خدمات مسافری که در میان کی وست ، فلوریدا، هاوانا و کوبا فعالیت می کرد، تأسیس شد. این شرکت به اعتبار نوآوری های بسیاری که صنعت هوایی بین المللی را شکل داد و شامل استفاده گسترده ای از هواپیمای جت، جمبو جت ها و سیستم های رزرو کامپیوتری می شد، به شرکت عظیمی مبدل شد. این شرکت به وسیله لوگوی آبی رنگ جهانی خود و استفاده از کلمه «کلیپر» در نام های هواپیما و کدهای نام گذاری، به عنوان نماد فرهنگی قرن ۲۰ و حامل پرچم غیررسمی ایالات متحده آمریکا شناخته شد. رویداد تروریستی لاکربی. پرواز شماره ۱۰۳ خطوط هوایی آمریکا یکی از پروازهای این شرکت بود که در روز چهارشنبه، ۲۱ دسامبر ۱۹۸۸ از فرودگاه هیترو لندن به مقصد فرودگاه بین المللی جان اف کندی نیویورک در حال پرواز بود. هواپیمای بوئیگ ۷۴۷–۱۲۱ با شماره دم N739PA بر فراز این مسیر در حال حرکت بود که توسط بمب با ۲۴۳ مسافر و ۱۶ نفر خدمه متلاشی شد. ۱۱ نفر هم در لاکربی در
جنوب اسکاتلند به هنگام سقوط این هواپیما در این شهر و ویران کردن چند خانه جان خود را از دست دادند تا مجموع قربانیان این حادثه به ۲۷۰ نفر برسد؛ به همین دلیل نیز این حادثه با عنوان سانحه لاکربی نیز شناخته می شود. دولت های ایالات متحده آمریکا و بریتانیا، لیبی را مسئول این بمب گذاری معرفی کردند که منجر به تحریم های بین المللی علیه این کشور شد. در سال ۲۰۰۳ لیبی رسماً مسئولیت این بمب گذاری را بر عهده گرفت. عبدالباسط المقراحی تنها فردی است که راجع به این حمله تروریستی محکوم شده است. ناوگان. تاریخچه ناوگان. همه هواپیمایی که تا انحلال توسط پان آمریکن مورد استفاده قرار گرفته اند: Poria. Keshtkar
مری فلانر اوکانر رمان نویس، نویسنده داستان کوتاه و مقاله نویس آمریکایی بود. زندگی نامه. فلانری اوکانری در ۲۵ مارس سال ۱۹۲۵ به عنوان تنها فرزند ادوارد اوکانر و رجینا کلاین در شهر ساوانا واقع در ایالت جورجیا متولد شد. او دوران کودکی خود را به سان کبوتری ترسو که با عقده های کوچک خود تنها رها شده است توصیف می کند او در سن شش سالگی برای اولین بار طعم پیروزی را احساس کرد و مردم در جشن پته برای اولین بار مری اوکانر کوچک را با جوجه اش دیدند فیلمی که از وی گرفته شده بود در ایالتهای اطراف به نمایش درآمد او می گوید: در ۱ فوریه سال ۱۹۴۱ بیماری که با آن دست و پنجه نرم می کرد او را به ورطه مرگ کشاند و در سن پانزده سالگی پس از تجربه ای که او را تقریباً به ورطه نابودی کشانده بود خود را برای رفتن به کالج آماده ساخت در سال ۱۹۴۲ پس از فارغ التحصیلی از مقطع متوسطه به کالج جورجیا واقع در دانشگاه ایالتی راه یافت و به سرعت و پس از سپری شدن سه سال فارغ التحصیل شد و مدرک خود را در علوم اجتماعی اخذ نمود و پس از آن در کارگاه نویسندگی لوآ در دانشگاه لوا پذیرفته شد. اینجا در واقع اولین جایی است که او اولین آموزشها را در عرصه روزنامه نگار
ی فرا گرفت؛ و در آنها بود خود در میان شماری از مهم ترین نویسندگان و منتقدان ادبی مطرح آن روزگار یافت که در میان ایشان به افرادی چون رابرت پن وارن جان کرو رانسوم روبی مکاوولی آستین وارن و اندرو لیت اشاره کرد لیت برای مدتها ویراستاری روزنامه سوئینی ریویو را بر عهده داشت و از اولین تحسین کنندگان آثار اوکانر به شمار می رفت و بعدها چندین داستان را از او در سوئینی ریویو انتشار داد و نقدهای مثبتی را بر آثار وی نگاشت. راهنمای جلسات رابرت انگل نام داشت او اولین کسی بود که به نقد و بررسی نخستین اثر مهم اوکانر شهود (Wise Blood) و آن را مورد ستایش قرار داد. او در سال ۱۹۴۹ به پیشنهاد غافلگیرکننده رابرت فیتزجرالد (مترجم مشهور آثار کلاسیک) و همسرش سالی پاسخ مثبت داد و در کنار آنها در شهر ردینگ ایالت کانتیکات اقامت گزید در سال ۱۹۵۱ مانند پدرش علائم بیماری لوپوس التهابی را در خود مشاهده کرد و به ناچار برای ادامه زندگی به مزرعه اجدادی خود آندولوزیا در میلجویل ایالت جورجیا بازگشت و برای مدتی بیش از پنج سال در آنجا به سر برد. او در آنجا در کنار مشغولیت نویسندگی به پرورش پرندگان از جمله صد طاووس پرداخت. او خود را مجذوب پرندگان یا
فت. ساعات زیادی از روز را در کنار مرغها، اردکها و غازها و دیگر گونه های کمیاب که امکان پرورش آنها بود سپری می کرد. این دوره در زندگی وی به قدری تأثیرگذار بود که آثار آن را در زندگی و کتابهای وی می توان سراغ گرفت. او نوشته های خود در خصوص طاووسهایش را در نوشته ایی تحت عنوان پادشاه پرندگان سامان داد همین دوره از زندگی متزلزل وی برای او آشکار کننده خصوصیات ظریفی از رفتار بشر بود برای همین به طریقی پارسامنشانه تحت لوای آئین پروتستان (bibl belt) روی آورد که تحت پوشش پروتستانهای حاشیه جنوب در آمریکا قرار داشت. او به جمع آوری کتاب در خصوص آئین کاتولیک و الهیات پرداخت و زمان بیشتری را صرف تنظیم ادبیات منبعث از الهیات و سفرهای مختلف پرداخت تا اینکه وضع جسمانی اش رو به وخامت نهاد. او در این زمان به اتمام حسب و حال شخصی خود همت گماشت. سبک نگارش وی را در خصوص این اثر همتای دو اثر معروف دیگر از الیزابت بیشاپ و رابرت لاوی ذکر کرده اند. او هرگز ازدواج نکرد و تا آخر عمر رابطه نزدیک خود را با مادرش رجینا کلاین اوکانر حفظ کرد. او بیش از بیست داستان کوتاه و دورمان را درهنگام دست و پنجه نرم کردن با بیماری لوپوس به پایان برد. سرا
نجام در سوم اوت سال ۱۹۶۴ در بیمارستان بالدوین کانتی ایالت جورجیا زندگی او در سی و نه سالگی برای همیشه خاتمه یافت. او را در گورستان مموری هیل به خاک سپردند مادر او در سال ۱۹۹۷ از دنیا رفت. دوره فعالیت. اوکانر در خصوص توجه عمیقی که به فضای گروتسک در آثارش داشت چنین گفته است: . فضا و مکانیت آثار وی در محدوده شمالی حول محور شخصیتهایی با نقیصه های اجتماعی که بیشتری در میان مایه آن مواردی همچون بحث های قومی نژادی دور می زند اختصاص دارد. یکی از شاخصه های سبکی وی در آثارش دادن اطلاعات پراکنده به خواننده برای دادن نوعی قدرت پیشگوئی در اتفاقات و گره های دراماتیک در اثر است. بیشتر فضای آثار او حول عناصری است که او در زندگی خود نسبت به آنها بدبین بود. او می گوید: تلاش من بر این بوده تا به صورتی نیش دار به خوی بی رحم بشری که از آن به عنوان یک نمونه عالی یاد می شود بپردازم. او می نویسد: داستانهایم توصیفگر شرایط سختی هستند اما این مسئله سخت تر یا کمتر از آن در خصوص احساسات مسیحی نیست… وقتی می بینم این داستانها به صورتی ترسناک روایت می شوند از خواندنشان حالتی مسخره به من دست می دهد. نام دو رمان او عبارتند از: شهود (۱۹۵۹) خشو
نت را تاب بیاور (۱۹۶۰) و داستانهای کوتاه وی از این قرار می باشد: انسان خوب چه دیریاب است (۱۹۵۹) و هر چه آغاز می شود پایانی دارد (که پس از مرگ او در سال ۱۹۶۵ انتشار یافت). او عمیقاً دارای احساسات مذهبی بود و گرایش های تومیستی وی، او را در برابر خدا خاضع می ساخت. در دوران معاصر در حوزه ادبیات نویسنده را مانند او با دغدغه های زهد مآبانه نمی توان سراغ گرفت. البته نتایج تحقیقات روان شناس معروف امرسون در خصوص زندگی و آثارش این نظریه را که ضعف جسمانی و تا حدود زیادی بر روی این خصائص تأثیر داشته را تا حدود زیادی تأیید کرد.
الن یوجین جکسون (زاده ۱۷ اکتبر ۱۹۵۸) در آمریکا خواننده سبک کانتری است. وی دارای ۱۴ آلبوم و چندین آلبوم گردآوری شده است که همگی تحت برچسب اریستا نشویل منتشر شده است. بیش از ۵۰ عدد از تک آهنگ هایش در بین «۳۰ آهنگ برتر کانتری» "بیلبورد" قرار گرفته اند. ۲۶ آهنگ جکسون رتبه ی اول را در فروش کسب کرده اند. وی نامزد و برگزیده ی چندین جایزه موسیقی است. نام وی در سال ۲۰۰۱ به سالن مشاهیر موسیقی راه یافت. وی عضو «اپرای گراند اولی» است. زندگی نامه. جکسون فرزند جوزف یوجین جکسون و روث موزیک است که در نیونن، جورجیا متولد شد. وی فرزند چهارم خانواده بود. وی از اعقاب نسل انگلیسی ها ست. جکسون از ابتدا طرفدار موسیقی نبود. یکی از دوستانش وی را با آهنگ های گن واتسون، جان اندرسون و هنک ویلیامز جونیور آشنا نمود. وی در دبیرستان محلی ال استریت و نیونان یک گروه موسیقی تشکیل داد. بعد از آن شش سال به همراه همسرش دنیس جکسون به نشویل نقل مکان نمودند، جایی که جکسون به صورت تمام وقت موسیقی را دنبال نمود. وی در زمان کودکی در کلیسا در گروه آواز بود. و به همراه پدر و مادرش و شش خواهرش در خانه ای کوچک زندگی می کردند که گاهی الن مجبور بود به دلیل ک
مبود اتاق در راهرو بخوابد. اولین شغل وی در ۱۲ سالگی، کار در فروشگاه کفش بود و تا ۲۰ سالگی به عنوان فروشنده ی ماشین کار می کرد. الن اولین آهنگش را در سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۰) نوشت. فعالیت. در نشویل جکسون کاری را در شبکه ی نشویل در دبیرخانه پیدا کرد. دنیس الن را با گلن کمپل آشنا نمود، کسی که باعث شد تا جهشی کاری پیدا نماید. جکسون سرانجام با اریستا قرارداد بست. در سال ۱۹۸۹(۱۳۶۸) وی قراردادش را با شاخه ی نشویل اریستا که شاخه ای از اریستا ریکوردز بود، بست. "Don't Rock the Jukebox" نام دومین آلبوم الن جکسون بود که در سال ۱۹۹۱(۱۳۷۰) منتشر شد.چهار تک آهنگ از این آلبوم در صدر جدول تک آهنگ های برتر کانتری بیلبورد قرار گرفتند. ۲۰۰۰ تاکنون. از زمانی که سبک کانتری به سمت پاپ گرایش پیدا کرد، وی به همراه جورج استریت وضعیت موجود را در آهنگ مرگ در انتظار موسیقی (Murder on Music Row) سرزنش نمودند. این آهنگ موجی از بحث ها را درباره ی این که آیا موسیقی "سنتی" کانتری در حال احتضار است یا نه بر انگیخت؟ . فارغ از این حقیقت که این آهنگ به صورت رسمی منتشر نشد، توانست بالاترین رتبه را در داغ ترین تک آهنگ و تِرَک فصل غیر اصلی بدست آورد. اجرای د
ونفره وی و استریت آغاز کننده ی مراسم جوایز موسیقی کانتری سال ۲۰۰۰ بود که به صورت بدون آهنگ اجرا شد. "رولینگ استون" درباره ی اظهارات جسکون&amp; nدر مقاله ای بیان داشت :«اگر گارث بروکس و شانیا تواین توانسته اند از بار به کنسرت های موسیقی، با تیپ گروه کیس، برسند، بهتر است الن جکسون به بار برگردد تا حال و هوای انسانی مورد نظرش برسد». بعد از حملات یازده سپتامبر، جکسون آهنگی به نام کجا بودی (وقتی دنیا از چرخش ایستاد) را منتشر نمود. که احترامی بود به بازماندگان حوادث تروریستی ۱۱ سپتامبر. این آهنگ به برترین تک آهنگ منتشر شده دست بافت و وی را در فرصت کوتاهی در راس جریان رسانه ها قرار داد. وی در طول سالیان گذشته با افراد و گروه هایی مختلفی به اجرای آهنگ پرداخته که می توان به اجرا با گروه زاک براون باند اشاره نمود. وی در سال ۱۳۸۸ البومی از برترین آهنگ هایش (Greates Hit) را با نام ۳۴ نامبروان را منتشر نمود که شامل اجرایش از رینگ او فایر از جانی کش و نیز اجرایش با گروه زاک براون باند بود. جوایز. جوایز موسیقی امریکا آکادمی موسیقی کانتری جوایز گرمی
لباس مردان و زنانِ ایل بختیاری بخشی از پوشش مردم بختیاری است در تمام مناطق بختیاری نشین با تفاوت های جزئی، یکسان هستند.جامه مردمان بختیاری، اصیل ترین نوع پوشش است که پیشینه آن به دوران باستانی ایران بازمی گردد. پیشینه. گفته شده است نگاره و طرح چوقا الهام گرفته از معبد زیگورات چغازنبیل بزرگ ترین معبد ایلامیان است. گسترده. پوشاک بختیاری در گسترده سرزمین بختیاری در میان مردم بختیاری مورد استفاده است، علاوه بر این پوشش بختیاری در میان ترک های چهارمحال و ارامنه و گرجی های فریدن این منطقه رایج است. مردان. پوشاک مردان بختیاری شامل کلاه نمدی، چوقا، قبا، شال و شلوار گشاد سیاه رنگ معروف به (دبیت) و کفشی به نام گیوه است. به طور کلی پوشش مردان بختیاری بیش از دو هزار و هفتصد سال قدمت دارد که این بیانگر آن است که بختیاریان همان طور که زبان، نژاد و فرهنگ خود را از اختلاط و دست اندازی مصون داشته اند، پوشش و لباس خود را نیز محفوظ و اصیل نگاه داشته اند. کلاه. کلاه نمدی به رنگ های مشکی و قهوه ای وجود دارد. این کلاه عقب و جلو ندارد و هر طور و از هر طرفی که روی سر گذاشته شود تفاوتی نمی کند و از کرکهایی که لابلای موهای بز به وجود
می آید ساخته می شود. در روی سر به سمت عقب، جلو، چپ و راست قرار داده می شود. نوع مرغوب آن را کلاه خسروی می گویند. در صورتی که بختیاری ها از نقش فَروَهَر در این کلاه استفاده کنند، فروهر در جلوی کلاه قرار می گیرد. چوقا (چوخا). نوعی بالاپوش مردانه است و از نخ های نازکی که از پشم گوسفند می ریسند بافته می شود. هر چه نخ به دست آمده از پشم ها نازک تر باشد، بافت چوقا زیباتر می شود. آب در چوقا نفوذ نمی کند و از شانه ها تا حدود زانوها را می پوشاند. مردان در تابستان زیر چوقا پیراهن و در زمستان کت یا لباس گرم می پوشند که انتخاب جنس و خصوصاً رنگ کت و پیراهن، به سن و سال و موقعیت اجتماعی افراد بستگی دارد. مردان درچهارمحال و بختیاری، خوزستان و لرستان چوقا می پوشند. شلوار دَبیت. مردان بختیاری شلوار مشکی رنگی می پوشند که از پارچه ای به نام دبیت دوخته شده و به شلوار دبیت معروف است. اگر شلوار دبیت را با کت بپوشند، از یک کمربند چرمی محکم استفاده کرده و اگر همراه چوقا پوشیده شود، روی آن شال می بندند. مرغوب ترین پارچهٔ دبیت به دبیت حاج علی اکبری معروف است، مرغوبیت این پارچه به خاطر رنگ ثابت و نرمی آن می باشد. به گفته برخی این شلوار
اولین شلواری است که بشر ساخته و بقیه شلوارها از این شلوار الگو برداری شده اند. شال. پارچه ای به رنگ سفید است. پارچهٔ شال را به صورت طولی تا نموده و سپس به جای کمربند دور کمر می پیچند تا شلوار دبیت را نگهدارد. شال، نمای زیبایی به لباس می دهد. گیوه. نوعی کفش است که رویهٔ آن از پنبه تهیه می شود بنابراین دارای طبیعتی خنک و نرم است و رنگ این بافتنی همیشه سفید بوده است. تخت یا کف گیوه از پارچه های محکم و به هم تنیده ساخته می شود که از استقامت بالایی برخورداراست. رنگ تخت یا کف گیوه عمدتاً سیاه یا بنفش است. گیوهٔ ملکی کیفیت خوبی داشته و معروفیت دارد. به علت گرانی گیوه های ملکی، گیوه ها ی دیگری با کف لاستیکی هم ساخته می شوند. دو لنگهٔ گیوه شبیه هم ساخته شده و چپ و راست ندارند و مواد اولیهٔ آن درسرزمین بختیاری وجود دارد. گیوهٔ آجیده نوعی از گیوه است که رویه ای درشت باف دارد. گیوه بسیار نقشی دارد. (جومه) قبا جومه نوعی تن پوش چاک دار و بلند تا زیر کمر است که مردان بختیاری آن را زیر چوقا می پوشند. کُردین. بالاپوش نمدی بود که چوپانان می پوشیدند و علاوه بر گرمی زیاد، آب به درون آن نفوذ نکرده و آتش هم نمی گرفت. کُردین (kord
in) نیم تنهٔ نمدی بدون آستین چوپانان. زنان. پوشاک زنان بختیاری شامل لَچَک، زیر لچک، مینا، بند سوزن، دستمال، پیراهن، شلوار قِری و کفش می باشد. لَچَک. لَچَک (lachak) کلاه مانندی است که قسمت پشت آن در زیر مینا قرارگرفته وبا سوزنی به مینا متصل می گردد. روی لچک منجوق دوزی شده است و دو بند دارد که از کنار گوش ها گذشته و زیر گلو به هم گره می خورند تا لچک را روی سر ثابت نگه دارند. لچک را با پولک های کوچک و همچنین مهره های ریز به نام مُنجوق (مُنجُق) تزیین می کنند که جلوه ای خاص به لچک می دهند. لچک زنان بختیاری انواع گوناگون دارد و رایج ترین آن ریالی می باشد که در تزیین آن از سکه های قدیمی (ریال) استفاده می شود. لچک در برخی گویش ها مانند گویش میوندی، کُلچِه نامیده می شود. زیرلچکی یا بُنایی. سکه های طلا یا نقره را به هم جوش می دهند و در زیر گلو در قسمت گره خورده دو بند لچک قرار می دهند که به آن زیرلچکی یا بُنایی می گویند. مینا. مینا (mayna) روسری بلند از پارچهٔ نازک حریر مانند به رنگ های آبی، سبز، زرد، سرخ یا بنفش است. جوانان از رنگ های روشن و زنان میانسال از رنگ های تیره استفاده می کنند. بند سوزن. بند سوزن از پشت سر تا
کمرگاه آویزان می شود. دو سر این ریسمان را که پر از مهره و زینت آلات دیگر است، به وسیلهٔ گیره یا دو سنجاق قفلی بر روی لچک محکم می کنند. دستمال. دستمال چهارگوش، مشکی، بزرگ و ابریشمی است که در واقع می توان آن را نوعی پیشانی بند به حساب آورد چرا که زنان آن را روی پیشانی می بندند و سپس دو سر انتهایی آن را در پشت سر به هم گره می زنند. نوع خاصی از دستمال را که زنان برای عزا برسر می کردند، در گویش بختیاری های ساکن اطراف مسجدسلیمان، شَدِه می گفتند. پیراهن. پیراهنی آستین بلند و مچ داراست که در قسمت پیش سینهٔ چاکدارآن، سه دکمه دوخته می شود. بالاتنه و دامنش صاف و بدون چین می باشد. بلندی آن تا بالای زانو می رسد و دو طرف پایین دامن آن را معمولاً به اندازهٔ ۲۰ سانتیمتر چاک می دهند. انتخاب رنگ پیراهن به سن و سال زنان و دختران بستگی دارد. شلوار قِری. شلوار قِری در اصل دامنی است با چین های فراوان که نیم تنهٔ پایین بدن را می پوشاند. در گذشته از پارچهٔ مخمل استفاده می شد که بسیار جذاب ولی سنگین و گران بود ولی امروزه از پارچه های سبک تر و ارزانتر استفاده می شود. به علت سنگینی شلوار به جای کش، از بند یا طناب باریکی استفاده می کنن
د که در اصطلاح محلی به آن دُم شلوار می گویند. زنان، زیر شلوار قری یک زیرشلواری می پوشیدند که به آن پاکَش می گفتند. کفش. در گذشته زنان هم گیوه می پوشیدند ولی امروزه پوشیدن گیوه در میان زنان بختیاری دیگر معمول نیست. آن ها کفش چرمی رویه دار و غالباً به رنگ مشکی می پوشند که در گویش بختیاری به آن اُرسی orssi می گویند. در گذشته کفش های پلاستیکی ارزانی هم استفاده می شد که گالِش نام داشت. ویژگی ها و جایگاه کنونی. رنگ، طراحی، تزیینات، هماهنگی با سن افراد و تناسب با شرایط محیطی در لباس بختیاری، بسیار مهم بوده است. امروزه بسیاری از این نکات فراموش شده اند، چوپان ها به جای کُردین، اُوِرکُت ارتشی می پوشند و به جای مشک آب از فلاسک های کوچک استفاده می کنند. جوانان به پوشیدن لباس های جدید با اشکال مختلف منقوش بر روی آن گرایش یافته اند. شلوار جین و کفش های کتانی و اسپرت، جای شل جذابیتی ندارند. این تغییرات و بسیاری تغییرات ریز و درشت دیگر، نتیجهٔ مهاجرت به شهرها، گسترش رادیو و تلویزیون و کمرنگ شدن آداب، وار دبیت و گیوه را گرفته است. مانتوهای مختلف جای پیراهن (جُوِه) و شلوارهای معمولی جای شلوار قِری را گرفته است و به همین علت د
یگر در عروسی ها علیرغم هزینه های زیاد، رقص سه پا وهی دتهرسوم و باورهای ایل بختیاری است.
محمود تفضلی (زاده ۱۲۹۷ مشهد – درگذشته ۴ مهر ۱۳۶۳ جاده مشهد) نویسنده و مترجم ایرانی بود. زندگی. محمود تفضلی، فرزند مصدق السلطان، در سال ۱۲۹۷ در مشهد و در خانواده ای مؤمن به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را در مشهد و دورهٔ دانشسرای عالی را در تهران در رشتهٔ باستان شناسی دنبال کرد. او پیوسته از شاگردان ممتاز بود و در امتحانات نهایی دورهٔ لیسانس با احراز رتبهٔ اول موفق به دریافت مدال درجهٔ یک علمی گردید و با سمت دبیری دبیرستان ها مشغول خدمت شد و سال ها در دبیرستان البرز و سایر دبیرستان ها به تدریس پرداخت. وی همچنین مدتی در موزه ایران باستان کار می کرد. محمود تفضلی با نام مستعار «گرسنه» نیز مطالب خود را امضا می کرده است. خدمت مطبوعاتی را از سال ۱۳۲۱ آغاز کرده و مدت ها با روزنامه های «نبرد» و «ایران ما» همکاری داشته و زمانی نیز صاحب امتیاز روزنامه «تلاش» بود. وی همچنین مدتی به مدیریت «نامهٔ موسیقی» برگمارده شد و هفت شماره از آن مجله را منتشر ساخت. وی سال ها در کشورهای هند و نپال و ترکیه و یونان و یوگسلاوی به کار فرهنگی مشغول بود. وی به انتخاب وزارت فرهنگ و هنر به رایزنی فرهنگی به ترکیه و هند رفت و چندی
ن سال در این کشورها اقامت داشت. به ویژه به علت تعلق خاطری که به فرهنگ هند داشت، در راه شناسایی ادب این کشور تلاش بسیار کرد. وی در پایان عمر به مشهد بازگشت و به مسئولیت «مشاور فرهنگی آستان قدس رضوی» رسید. چند روز پس از پذیرفتن این مسئولیت در جادهٔ مشهد بر اثر تصادف درگذشت.