Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و بس. یادداشت های پراکندهٔ در مورد عزیزخان مکری در مکتوبات دورهٔ قاجار وجود دارد. حمام قدیمی سردشت، قلعهٔ سردار بوکان، سد سردار بوکان مسجد جامع بوکان، امامزاده عون بن علی و زین علی در آذربایجان، انبار قدیمی تبریز از جمله آثار تاریخی هستند که به دستور عزیزخان مکری ساخته شده اند. عزیزخان مُکری در منطقهٔ مکریان به «سردار بوکان» معروف است و در شهرستان بوکان محبوب و مورد احترام است. زندگانی سیاسی. جنگ هرات. در لشکرکشی محمد شاه به هرات در سال ۱۲۱۵–۱۲۱۶ شمسی عزیزخان از جملهٔ سران سپاهی ایران بود که با فوج ششم به محاصرهٔ هرات رفته بودند. در این تاریخ او درجهٔ سرهنگی این فوج را داشت. در ۱۵ رمضان ۱۲۱۵ که هرات در محاصرهٔ لشکریان محمد شاه بود از جناب عزیزخان به شهر حملهٔ های پی درپی صورت گرفت و یار محمدخان وزیر کامران میرزا، امیریاغی هرات از محمدشاه امان خواست و تسلیم شد. به دستور محمد شاه، عزیزخان سرهنگ به داخل هرات رفت و دو روز با یار محمدخان و کامران میرزا مشغول گفتگو بود. عزیزخان نقش فعالی در جنگ هرات داشت و نام او در فهرست سرداران این جنگ برده شده است. شورش فارس و زنجان. در سال ۱۲۱۹ شمسی پس از احضار فریدون میرزا حاک
م وقت فارس به تهران، عزیزخان مکری به همراه میرزا نبی قزوینی حاکم جدید فارس به شیراز رفت و مورد اعتماد قرار گرفت. در سفر دوم میرزا نبی به فارس در سال ۱۲۲۲ عزیزخان مجدداً یکی از همراهان او بود. در جریان شورش مردم فارس در سال ۱۲۲۳ میرزا حسین خان آجودانباشی حاکم فارس بود اما عزیزخان در شیراز ماند و به خدمت حسین خان گرفته شد. عزیزخان مکری به سببِ توانایی اش مورد توجه امیرکبیر قرار گرفت و در زمان صدارت او، ماموریت های مهمی به عزیزخان داده شد. در سال ۱۲۲۸ عزیزخان مسئول خوشامدگویی به الکساندر (ولیعهد روسیه) که برای نظم بخشیدن به قفقاز و گرجستان به ایروان رفته بود، به آنجا رفت. در هنگام شورش بابی ها در زنجان، عزیزخان مکری و میرزا حسن خان وزیر نظام در بازگشت از مأموریت ایروان وارد زنجان شدند و سعی کردند با ملایمت این غائله را فرو بنشانند، اما موفق نشدند و عزیزخان فرمان جنگ داد. اهمیّت بسیاری که امیرکبیر به عزیزخان سردار می داد از نامه هایی که ناصرالدین شاه به امیرکبیر نوشته هویداست. جملهٔ مشهور: «عزیز، بیا تا عزیزت کنم» سخنی است که امیرکبیر به عزیزخان مکری گفته و در این زمان او را به معاونت ریاست بر کل قوای ایران منصوب
کرده است. این امر پس از فرونشاندن شورش شیراز (به تحریک خانوادهٔ یهودی تبار و قوام الملک) بود. صدارت امیرکبیر و دارالفنون. در سال ۱۲۳۰ در اوایل سلطنت ناصرالدین شاه، شاه قصد سفر به عراق و اصفهان داشت، حکومت مرکزی تهران در غیاب ناصرالدین شاه به بهرام میرزا معزالدوله سپرده شده بود. پیشکار بهرام میرزا، عزیزخان مکری بود که در راس نُه فوج بود و تهران تحت امور او بود. عزیزخان روز به روز در دستگاه امیرکبیر عزیزتر و محترم تر می شد و امیرکبیر به او سمتِ آجودان باشی کل عساکر که حکم فرماندهی کل قوای ایران را داشت، داد. پس از تأسیس دارالفنون توسط امیرکبیر، عزیزخان مکری در سال ۱۲۳۱ به عنوان رئیس دارالفنون منصوب شد. عزیزخان مکری علاوه بر دیگر وظایف نظامی و قشونی که به عهده داشت، گزارش فعالیت ها و اقدامات کشور و این مدرسه را به اطلاع ناصرالدین شاه می رساند. به او در این مدرسه، تدریس دروس نظامی محول شده بود. یاکوب ادوارد پولاک در سفرنامهٔ خود دربارهٔ عزیزخان آجودان باشی نوشته: سرکوب و مبارزه با بابی ها. پس از برکناری امیر کبیر، بابیان دوباره به قدرت رسیدند و در ۱۴ مرداد ۱۲۳۱ شمسی قصد ترور ناصرالدین شاه را کردند و عزیزخان مکری
این بار مأمور تعقیب شبکه ترور و اعدام بابی ها شد. زرَینه تاج معروف به طاهره قرةالعین از مبلَغان مذهب باب که در تهران و خانهٔ محمودخان کلانتر حبس شده بود، به دستور عزیزخان و غلام او کشته شد. منابع بهائی این غلام را «سیاه خونخوار» یاد کرده اند. منصب سردار کل و پیشکار. در سال ۱۲۳۲ به رغم مخالفت برخی از درباریان شاه از جمله میرزا آقاخان نوری صَدراَعظَم، طی تشریفاتی خاص، عزیزخان مکری به منصب سرداری کل رسید. در سال ۱۲۳۴، ناصرالدین شاه عزیزخان سردار کل را به طور مستقل مسئول امور لشکری ایران کرد. در سال ۱۲۳۶، میرزا آقاخان نوری از رشد و موقعیت سردار کل نگران بود و با اتهامات غیرواقعی به دنبال بی اعتبارساختن عزیزخان در نظر شاه بود. سرانجام میرزا آقاخان نوری در دی ماه سال ۱۲۳۶ فرمان عزل و برکناری عزیزخان را از ناصرالدین شاه گرفت. سپس عزیزخان تبعید شد. فرمان عزل عزیزخان توسط حاج علی خان حاجب الدوله قاتل امیر کبیر در دربار شاه مقابل شاهزادگان و صاحب منصبان و مستوفیان خوانده شد. قسمتی از متن این فرمان بدین شرح است: در مدتی که عزیزخان از حکومت برکنار شده بود، ماه ها در املاک خود در بوکان به سر می برد. پس از عزل میرزا آقاخا
ن نوری در سال ۱۲۳۸ از صدارت عظمی و تبعید به اصفهان، ناصرالدین شاه همهٔ درجات و مناصب سابق عزیزخان را به او بازگرداند و سپس ریاست قشون آذربایجان به او سپرده شد و او به عنوان پیشکار بهرام میرزا معزالدوله، والی آذربایجان در تبریز مستقر شد. عضو شورای وزراء. در سال ۱۲۳۸ عزیزخان مکری از سوی ناصرالدین شاه به عضویت شورای وزرا درآمد. یک سال بعد در ۱۲۳۹ مظفرالدین شاه ولیعهد در تبریز حاکم آذربایجان شد و عزیزخان سردارکل پیشکار او گردید. ادوارد ایستویک، کاردار سفارت انگلیس در تاریخ ۸ مهر ۱۲۳۹ شمسی عزیزخان را در تبریز ملاقات کرده است و دربارهٔ او گفته: وزارت جنگ. از سال ۱۲۴۵ شمسی به فرمان ناصرالدین شاه، عزیزخان مکری از آذربایجان احضار و به سمتِ وزارت جنگ منصوب شد. در ۱۲۴۶ شاه به قصد سفر خراسان، دارالخلافه تهران را ترک کرد و عزیزخان علاوه بر مسئولیت وزارت جنگ، تعیین قراولان و افواج ملتزم رکاب را نیز برعهده داشت. در ۱۲۴۶ از وزارت جنگ عزل شد و به جای او کامران میرزا نایب السلطنه انتخاب شد. عزیزخان سردارکل زمانی که پیشکار آذربایجان بود، دارای املاک زیادی بود. به دلیل علاقه اش به آذربایجان، دائماً تمایل داشت به این سرزمین برگرد
د. هرکسی که پیشکار آذربایجان می شد، در آنجا ماندگار نمی ماند. فریدون میرزا بر اثر دسیسه های عزیزخان مدت زیادی در تبریز نتوانست بماند. هنگامی که تهماسب میرزا مؤیدالدوله در سال ۱۲۴۷ پیشکار آذربایجان شد، طایفهٔ اورامان شورش کردند. پس از سرکوب آن طایفه، سندی به دست آمد که حاکی از دخالت عزیزخان در این شورش بود و در نتیجهٔ آن، املاک عزیزخان ضبط شد و به سلطان آباد اراک رفت. عزیزخان سردار در ۱۲۴۸ به دربار شاه احضار شد و در کمال احترام وارد تهران شد و شاه حکومتِ مازندران به را او داد که همزمان منصب سرتیپی فوج چهار تبریز نیز داشت و به دلیل اینکه در ساوجبلاغ مکری املاک زیادی داشت، حکومت آن ناحیه هم به عزیزخان سپرده شد. ساوجبلاغ مکری. عزیزخان مکری از کُردهای اهل سنت ایل مُکری به جایگاه سیاسی مهمی در دولت قاجار ایران خصوصاً در زمانِ ناصرالدین شاه رسید. برخلاف سابق در این دوره، دیگر ساوجبلاغ (مهاباد کنونی) به عنوان مرکز همهٔ مُکری ها و دهبکری ها شناخته نمی شد. با آمدن عزیزخان به بوکان از نستان سردشت و ساخت قلعهٔ در آنجا، بوکان به محلِ سکونتِ کُردهای مُکری صاحب قدرت در دورهٔ ناصرالدین شاه تبدیل شد. این اهمیت بوکان تا دورهٔ
علی خان مکری (نتیجهٔ عزیزخان سردار) ادامه داشت. بوکان، خانه و اقامتگاه عزیزخان سردار مُکری و خانواده اش بود و پس از مرگ او نیز، خانواده اش نسل به نسل در آنجا سکونت کردند. در سفرنامهٔ سلیمان شاکری که مأمور دولت عثمانی بود در اواخر دورهٔ ناصرالدین شاه به بوکان آمده و در مورد ارتباط آن با خانوادهٔ سردار چنین نوشته: در بوکان، روستاها و مناطقی وجود دارد که همگی اشاره به نام خانواده عزیزخان مکری است. مانند: علی آباد منطقهٔ شهری از بوکان که از نام علی خان سرهنگ مکری (پسر عزیزخان سردار) گرفته شده است. همچنین روستاهای کهریزه سردار (چسبیده به شهر)، روستای حسین آباد، روستای کهریزه حوریزاد خانم (کهریزه علی آقا)، روستای سردارآباد مرتبط با خاندان سردار هستند. مرگ. عزیزخان در اوایل سال ۱۲۴۹ به آرزوی دیرینهٔ خود یعنی پیشکاری آذربایجان رسید اما به علّت کهولت سن و از دست دادن نفوذ کلام سابق، اقتدار گذشته را نداشت و در شب چهارشنبه ۲۱ دی ماه ۱۲۴۹ درگذشت و در امامزاده سیدحمزه تبریز دفن شد. ناصرالدین شاه دربارهٔ مرگ عزیزخان در سفرنامهٔ کربلا و نجف خود نوشته: دیدگاه دیگران. شعر کُردی عبدالرحمان شرفکندی به نام «که وه شه له» که همان
داستان کبک لنگ است:
دکتر صادق آئینه وند (زاده ۱۳۳۰ در قلعه امیرخان تویسرکان – درگذشتهٔ ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۴ در تهران)، چهره ماندگار تاریخ، برگزیده جایزه علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان و استاد دانشگاه تربیت مدرس و استاد مدعو دانشگاه های خوارزمی تهران، شهید بهشتی و تهران نیز بود. او دانش آموختهٔ دانشگاه القدیس یوسف لبنان و دانشگاه تهران بود. آئینه وند در تاریخ ۱۶ دی ۱۳۹۲، به عنوان رئیس پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منصوب شد و تا پایان عمر این سمت را بر عهده داشت. زندگی. صادق آئینه وند در سال ۱۳۳۰ خورشیدی در روستای قلعه امیرخان (بهارآب) در شهرستان تویسرکان متولد شد. او تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش و در مکتب نزد سید شعاع الدین میرزاجانی الحسینی و دوران دبیرستان را در اسدآباد همدان به پایان رسانید. در همین دوران بود که به فعالیت های فرهنگی و سیاسی پرداخت و با کانون فعالیت های جوانان ولی عصر همدان ارتباط یافت. آئینه وند در این سال در دانشگاه تهران به تحصیل در رشته ادبیات عرب پرداخت و فعالیت های سیاسی و فرهنگی خود را نیز ادامه داد. تأسیس تشکلی اسلامی با عنوان کتابخانه دانشجویی «ن والقلم و ما یسطرون» از جمله فعالیت های او در
دوران دانشجویی قبل از انقلاب است. وی در همان دانشگاه به ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد ادبیات عرب پرداخت و همراه با آن، بخشی از دروس حوزوی را نیز خواند. در ۱۳۶۱ به عضویت هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس درآمد و در گروه تاریخ آن دانشگاه، مشغول به کار گردید. یک سال بعد، با سمت رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، عازم سوریه شد و همزمان، در ۱۳۶۳ ش. به تحصیل در مقطع دکترای ادبیات عرب در دانشگاه قدیس یوسف لبنان پرداخت و پس از اتمام تحصیل و بازگشت به ایران در دانشگاه های تربیت مدرس، تهران، الزهراء و قم، دروس تاریخ اسلام و سیره نبوی و تاریخ نگاری در اسلام و ادبیات عرب تدریس کرد. تا ۱۳۷۲ مسئولیت های فرهنگی متعددی از جمله مدیریت کل پژوهش ها و برنامه ریزی فرهنگی، ریاست مرکز سیاست علمی و پژوهشی وزارت آموزش عالی و ریاست دانشکده علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس را برعهده داشت. در سال ۱۳۷۳ به عنوان استاد نمونه کشور به دریافت لوح تقدیر از ریاست جمهوری وقت، هاشمی رفسنجانی، نایل آمد و مقالات گوناگونی از او در نشریات معتبر داخلی و خارجی منتشر شد. آئینه وند در چندین کنگره بین المللی به عنوان داور و عضو هیئت علمی حضور داشته که از جمله
آن ها بوده است؛ تاریخ پزشکی در اسلام، سید جمال الدین اسدآبادی، خوارزمی، امام خمینی و فرهنگ عاشورا. او از کنگره تاریخ پزشکی و نیز از ریاست دانشگاه باقرالعلوم، لوح تقدیر دریافت کرده است. وی در ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۴ در سن ۶۳ سالگی به دلیل ابتلا به بیماری نارسایی خونی در بیمارستان لاله تهران درگذشت. پیکر آئینه وند در ۲۰ اردیبهشت در پژوهشگاه علوم انسانی و سپس در دانشگاه تربیت مدرس تشییع گردید و در قطعه نام آوران بهشت زهرا به خاک سپرده شد. مراسم بزرگداشتی در نخستین سالگرد وی با همکاری دانشگاه تربیت مدرس و بنیاد ملی نخبگان با حضور جمعی از مسئولان دانشگاه و بنیاد ملی نخبگان در سال ۱۳۹۵ برگزار شد. آثار علمی. تألیف و ترجمه بالغ بر ۳۴ جلد کتاب و انتشار ۹۶ مقاله از آثار علمی صادق آئینه وند است. او راهنمایی ۲۵ پایان نامه دکتری و ۷۵ پایان نامه کارشناسی ارشد را به عهده داشته است. وی عضو هیئت تحریریه مجله مدرس، مجله مقالات و بررسی ها، مجله العلوم الإنسانیه و ۷ مجله دیگر، مدیر مسئول مجلة العلوم الإنسانیة / علوم انسانی (به دو زبان به دو زبان عربی و انگلیسی) و سردبیر مجله آفاق الحضارة الإسلامیة (به زبان عربی) بوده است. ریاست «انجمن
ایرانی تاریخ» و عضویت در هیئت مدیره «انجمن ایرانی تاریخِ اسلام» و «انجمن ایرانی مطالعات زنان» از دیگر مسئولیت های علمی او بوده است.
شهرستان شِکَی، یکی از ولسوالی های ولایت بدخشان است، و در شمال شرق کشور افغانستان قرار دارد. این ولسوالی در سال ۱۳۷۳ خورشیدی از ولسوالی درواز جدا گردید. این ولسوالی هم مرز است از شرق و جنوب با نسی، از جنوب کوف آب، و از شمال غرب و غرب با رود پنج و ناحیهٔ درواز ولایت مختار کوهستان بدخشان، تاجیکستان. راه های مواصلاتی به شکل ابتدایی و موسومی از طریق ولسوالی های یفتل پایان، یاوان ولسوالی راغستان و ولسوالی کوف آب به این ولسوالی ساخته شده، صرف مدت ۴ تا ۵ ماه در فصل گرما بر روی ترافیک باز می باشد مرکز این ولسوالی ۱٬۰۵۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. اکثر قریه جات این شهرستان در مسیر رود آمو واقع گردیده که هوایی نسبتاً گوارا دارند. اراضی این ولسوالی اکثراً کوهستانی بوده زمین های زراعتی نسبت به ولسوالی های اطراف کمتر دارند اما در میان بیشتر از قریه جات این دیار دریاچه وجود دارد؛ مورد استفاده قرار گرفته زمین ها را آب یاری و آن محیط را سرسبز نموده مردمان این ولسوالی زراعت پیشه و دامدار می باشند. زراعت این مردم گندم، جو، جواری، باقلو، نخود، مشنگ و ماش بوده و درختان مثمیر آن توت، سیب، انگور، انجیر، زردآلو، شفت آلو، چار مغز و
آلو بوده و در ین سال با انکشاف وضعیت ناک، سیب بیروتی و آلوی بخارا نیز غرص و مورد استفاده قرار گرفته است. دریاچه های آن که از کوه های این شهرستان سرچشمه گرفته اطراف خود را سرسبز نموده به دریای آمو وصل می شوند. اگر کار شود تمام این دریاچه ها به ساختن بندهای متوسط و کوچک مساعد می باشند. عبارتند از: درگاو سبز، درگاو شیرین نظم، درگاوژارف، درگاو غومی پایان، درگاو ده خواه قریه جات این شهرستان : لروم، اوبغن، شهرسبز، درگگ، استمیج، مشتیو، وجمک، سبزی، راونک، دوآب، شرین نظم، بادکای، فریمان آب، اورچاو، مایلینگ، ارزشک، ژارف، مایمیک، بنی باد، وسکو، میانهٔ ده، لج، خم کسکو، اولان، وچ دوان، غومی پایان، زنگریا، ده خواه، خادره، پرتیل، نوزم، خندک، سونبنگ، ماه نو، نرغو، خوند، دیوک، زنک آموزش پرورش
شهرستان شهر بزرگ یکی از شهرستان های استان بدخشان در شمال شرقی افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۶۷٬۰۰۰ نفر. درین شهرستان مردم به زبان فارسی و ازبکی صحبت می کنند.
دنیل زی. فریدمن یک فیزیک دان نظری اهل آمریکا است. او هم اکنون استاد فیزیک و ریاضیات کاربردی در موسسه فناوری ماساچوست است. شهرت او بیشتر به خاطر کارهایش در ابرگرانش می باشد.
سندرم گلومرولونفریت پرولیفراتیو حاد یا گلومرولونفریت پست استرپتوکوکی نوعی بیماری است که با آدم، ادرار خونی، دفع پروتئین، وافزایش فشار خون به طور ناگهانی همراه است. این بیماری نمونه ای از سندرم نفریتیک حاد است، در سندرم نفریتیک حاد گلومرول ثانویه به مکانیسم ایمنولوژی دچار التهاب می شود. گلومرونفریت پس از عفونت استرپتوکوکی معمولاً چند روز بعد از ابتلا به یک عفونت پوستی یا عفونت حلق توسط رده استرپتوکوک بتا همولیتیک گروه آ ایجاد می شود. جستارهای وابسته. نشانگان نفریتیک منابع. ویکی پدیای انگلیسی Acute_proliferative_glomerulonephritis
فیض آباد یکی از ولسوالی های ولایت بدخشان در شمال خاوری افغانستان است. شهر فیض آباد پایتخت آن است. در سال ۲۰۰۵، چندین بخش از ولسوالی برای ایجاد چندین ولسوالی جدید در داخل استان تقسیم شد. بخش باقیمانده تقریباً ۷۵۵۷۷ نفر ساکن هستند که اکثراً دهقان هستند.
کران و منجان یکی از ولسوالی های ولایت بدخشان در شمال خاوری افغانستان است. این منطقه که در کوه های هندوکش واقع شده است، جمعیت این ولسوالی حدود ۸۰۰۰ نفر است. این ولسوالی مرکز اداری ناحیه کران و منجان است. این ولسوالی در گوشه جنوب غربی این ولایت است و از شمال شرقی آن با ولسوالی جرم و زیباک همسایه است. بیشتر مرزهای این ولسوالی در مجاورت سایر ولایات افغانستان است، اما بخش بسیار کوچکی در لبه شرقی ولسوالی در مرز بین المللی افغانستان و پاکستان قرار دارد. مرکز زمین لرزه ۱۳۹۴ هندوکش در ۴۵ کیلومتری شمال اینجا بود. از دره های معروف می توان به دره کوکشا در نزدیکی رودخانه کوکشا اشاره کرد که به خاطر معادنش معروف است.
کِشم یکی از ۲۸ شهرستان ولایت بدخشان به مرکزیت شهر مشهد در شمال خاوری افغانستان است که دارای ۱۰۶۸۷۰ نفر جمعیت و ۹۱۰ کیلومتر مربع پهناوروی می باشد مردم. بیشتر مردمان کشم را تاجیکان فارسی زبان از اقوام آریایی تشکیل می دهند. از اقوام دیگری که در این منطقه زندگی دارند از جمله ازبک ها نیز می توان نام برد. جغرافیا:. ولسوالی کشم ۹۱۰ کیلو متر مربع مساحت دارد ؛ حدود اربعه آن از طرف شرق به ولسوالی تیشکان ؛ از غرب به ولسوالی فرخار و کلفگان ولایت تخار از جنوب به ولسوالی تگاب و از شمال به دریای کوکچه مرز میان ولسوالی رستاق ولایت تخار پیوسته میباشد. بلوچ مرکزی، بلوچ غربی، بلوچ شولش دره، بلوچ اکرم قشلاق، بلوچ تیجری. اقتصاد. ولسوالی کشم که بنام دروازه بدخشان یاد میگردد از جمله ۲۷ واحد اداری بدخشان میباشد با طبیفت و مناظر خیلی زیبا ویگانه ولسوالی است که شالی در آن کشت میگردد و دارای منابع سرشار میباشد و از لحاظ اقتصادی نسبت به تمام ولسوالی های بدخشان در سطح بهتری قرار دارد زمین های هموار کشت دو فصله نباتات ؛ کشت برنج و ارتباتات و نزدیکی با ولایت تخار ؛ شاهراه قیرریزی شدع و سطح بلند سواد و آگاهی و... همه و همه کشم را با سایر ول
سوالی های بدخشان متمایز گردانیده است. طبیعت. دریای کشم از دره های دور و دراز دره های سه گانه ولسوالی تگاب کشم، میرکان خمبک و کوری وکتوبالا سر چشمه گرفته منبع سرشار از انرژی و آبیاری برای کشت زارهای دو فصله میباشد و هر نوع استفاده صورت گرفته میتواند. کشم با داشتن آب و هوای گرم در فصل بهار، تابستان و خزان بستر خوبی برای کشت سبزیجات را مهیا کرده است و انواع سبزیجات در آنجا کشت می گردد و محصولات خوب میدهد مانند : بامیه بادنجان رومی، شلغم، کچا لو، پیاز، گلپی، گندنه، خربوزه، تربوز، بادرنگ، کدو، مرچ، ترای، پالک، گشنیز، کاهو، پودینه نعناع، زردک، خربوزه و ...
شهرستان کوف آب یا (ولسوالی کوف آب) یکی از ۲۸ ولسوالی های ولایت بدخشان در شمال خاوری افغانستان است؛ جمعیت این ناحیه نزدیک به ۲۴٬۴۰۰ نفر می باشد. و در سال ۱۳۷۳ هجری خورشیدی از ولسوالی خواهان جدا شد. این ناحیه هم سرحد با ولسولی های خواهان، راغستان ، شغنان، و مایمی، شکی، و با ناحیهٔ درواز، است.
واخان یکی از ولسوالی های ولایت بدخشان در شمال خاوری افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۱۸٬۳۲۸ نفر در قسمت شرق مرکز ولایت بدخشان موقعیت دارد که از شرق به کشور چین، از شمال به ولایت مختار کوهستان بدخشان، تاجیکستان، از جنوب به ساحهٔ گلگت، پاکستان و از غرب به ولسوالی اشکاشم متصل است. دهلیز واخان در ولسوالی واخان واقع شده است. این منطقه با کوه های تاجیکستان و پاکستان هم سرحد است و تا مرز چین امتداد دارد. دهلیز واخان در قرن ۱۹ میلادی و در «بازی بزرگ» به عنوان یک منطقهٔ حائل میان دو امپراتوری روسیه و راج بریتانیا ایجاد شد تا دو امپراتوری با یکدیگر هم مرز نباشند. مردم. واخی ها اغلب تاجیک تبار و پیرو طریقهٔ اسماعیلیه هستند. اقتصاد. مالداری چرخهٔ اصلی زندگی مردم را در واخان می چرخاند. گردشگری از جمله دیگر منابع درآمد در واخان است. در برخی از روستاهای واخان، مهمانخانه هایی برای پذیرایی از گردشگران بنا شده است. جغرافیا. بزرگترین یخچال های طبیعی افغانستان در ولسوالی واخان قرار دارند. در سال ۲۰۱۳ میلادی، به عنوان دومین پارک ملی افغانستان معرفی شد. در این پارک ملی، کوه ۹ شاخ با بیش از ۷٬۵۰۰ متر ارتفاع قرار دارد. در این پارک مل
ی، یخچال های طبیعی واخان قرار دارند که در سلسله کوه های پامیر واقع شده اند. پلنگ برفی، بز کوهی، خرس، آهوی مارکوپولو و برخی از انواع نادر پرندگان در پارک ملی واخان زندگی می کنند.
ولسوالی وردوج یکی از ۲۸ ولسوالی ولایت بدخشان به مرکزیت شهر وردوج در شمال خاوری افغانستان است که ۳۱۰۰۰ نفر جمعیت و ۱،۰۴۰ کیلومتر مربع پهناوری دارد. این ولسوالی در سال ۲۰۰۵ میلادی از ولسوالی بهارک جدا شد و در مسیر خیابان ولسوالی های زیباک، اشکاشم، واخان و شغنان موقعیت دارد. این ولسوالی از ولسوالی های درجه سوم ولایت بدخشان بوده و ۴۵ روستا در آن قرار دارد. باشندگان وردوج ۹۰٪ تاجیک و ۱۰٪ اوزبیک می باشند و به زبان های وردوجی، دری، اوزبیکی صحبت می کنند. اهمیت راهبردی. وردوج نکتهٔ مهم راهبردی برای طالبان، داعش و یا (دولت اسلامی خراسان) و دولت افغانستان دارد. ولسوالی وردوج سرحد بین پاکستان و نزدیک با کوه های تاجیکستان است. تاکنون در طی چند سال صدها طالب و داعش و سربازان افغانی درین محل کشته شده اند. حدود ۵۰۰۰ از سربازان مسلح داعش با فامیل های خود در مناطق مختلف بدخشان، تخار، و کندز جای گرفته اند. آن ها کوشش دارند تا درون کشورهای آسیای میانه شوند تا بتوانند در آنجا فعالیت های مسلحانه و دهشت افکنانه نمایند. بدین وسیله محلی که از آنجا حملات را آغاز می کنند ولسوالی وردوج بدخشان است.
ولسوالی یفتل یکی از ولسوالی های ولایت بدخشان در شمال شرقی افغانستان با جمعیتی نزدیک به ۸۸۰۰۰ نفر است. این ولسوالی از دو بخش بالا و پایین تشکیل شده بود که یفتل بالا به مرکز ولایت؛ شهر فیض آباد پیوست شد و فقط بخش پایینی آن باقی ماند که همان ولسوالی یفتل کنونی است. تاریخچه. این ولسوالی یکی از ولسوالی های باستانی ولایت بدخشان است که مردم این سرزمین از اعقاب یفتلی ها یا هپتالیان هستند و به همین نام خوانده می شوند. یفتلی ها که نوادگان مردم ایرانی تباری بودند که در آسیای میانه و باختر چین به دامداری مشغول بوده و به تدریج توسط اقوام بیابانگرد ترک-مغول (آلتایی زبان) به جنوب و جنوب غربی محل سکونتشان رانده شده و به نواحی تخارستان/بدخشان هجوم آوردند و حاکم شدند و امپراتوری آنها چهار قرن (تا سال ۵۶۷ م) دوام یافت. آثار. امروزه آثار و نشانه های زیادی از دوره یفتلی ها در این خطه از افغانستان بر جای مانده است. سکه هایی که به نام و چهرهٔ شاهان یفتلی ضرب شده و همچنین ظروفی که از آن دوره یافت شده را می توان در موزیم ملی کابل مشاهده کرد. علاوه بر آن آثار دیگری در نقاط مختلف کشور و همچنین کشورهای همسایه وجود دارد که گواه بر وجود د
ودمانی مسلط بر منطقه بوده است که مشهودترین آن ها دیوار یفتلی ها در کوی زنبورک شاه در بالا حصار کابل می باشد. نشانه های زیادی از این دودمان در خود ولایت بدخشان و ولسوالی یفتل مبنی بر وجود آثار به جای مانده از آن ها را می توان دید که شامل کتیبه ها، سکه ها و ظرف های سفالی است که پس از کاوش ها و حفاری هایی توسط خود این مردم در قریه های گزانک، نالن، کول دره و کِشِن دره یافت شده اند. قریه ها: این ولسوالی شامل یک صد قریه می باشد که مشهورترین آنها قرار ذیل اند کولدره سرن بروکان شیرچنگ گزانک پهندره بیدکلان نالن انار دره شکر لب وغیره پیشه. پیشهٔ بیشتر مردم یفتل، کشاورزی، دام پروری، زرشویی (طلایابی رودخانه ای) و معدنکاری چپسیوم و طلا و سنگ های قیمتی است و بعضاً تجارت های کوچکی نیز در بازار کشن دره (اتفاق) این ولسوالی انجام می شود. محصول. اقلیم این منطقه برای پرورش آبزیانی چون ماهی آب سرد و بسیاری میوه ها مانند توت، پسته، چهارمغز (گردو)، سیب، زردآلو، آلبالو و گیلاس، قَیام و شَکُندی مناسب است. محصولات کشاورزی این منطقه شامل جو، گندم، جواری، زقیر و انواع سبزیجات می باشد. آداب. همه ساله مردم این منطقه در جشن باستانی نوروز،
آداب ویژه ای در بزرگداشت این جشن تاریخی دارند که یکی از مهم ترین آنها نوعی بازی به نام بُزکَشی است که از نیاکانشان به آن ها رسیده و بیشتر نمایانگر صحنه های شکار و چیرگی و زور آوری و همچنین طعمه رُبایی است و هر شخص سوار بر اسبش در میدانی در پی یک بُز مرده که در دست حریف مقابل است می تازد تا آن را گرفته و به میدانی مشخص شده پرتاب کند و امتیاز بگیرد. اخیراً تلاش هایی برای ثبت ملی و بین المللی این بازی از طرف نهادهای ورزشی دولتی صورت گرفته است. پوشاک. از کالاهای ویژهٔ مردم این منطقه می توان به چَپَن که قبایی بلند که نوع مرغوب آن از جنس ابریشم است که در زمستان پوشیده می شود و همچنین نوعی پای افزار ساق بلند به نام چَمبوس اشاره کرد که از چرم خالص ساخته شده و بسیار مقاوم است و هنوز هم به ندرت استفاده می شود و بخشی از صنایع دستی مردم این مرز و بوم شناخته شده است. خوراک. از خوراک های مشهور مردم این منطقه نوعی نوشیدنی به نام شور چای است که از مخلوط شیر و چای و چهارمغز و قیماق و مقدار بسیار کمی نمک درست شده و بیشتر مردم نان را در آن، درون کاسه هایی ترید کرده و به منظور صبحانه میل می کنند. جغرافیا. ولسوالی یفتل در فلات پا
میر و رشته کوه های هندوکش واقع شده است.
یمگان () یکی از ولسوالی های ۲۹ گانه ولایت بدخشان در شرق افغانستان است. در سال ۲۰۰۵ از بخشی از ولسوالی بهارک ایجاد شد و تقریباً ۲۰۰۰۰ نفر ساکن هستند که اکثراً اسماعیلیه هستند. گفته می شود ناصر خسرو در روستای در یمگان درگذشته و مدفن او در این مکان است. در توضیح این واژه در لغت نامه دهخدا چنین آمده است: یمگان [ ی َ / ی ُ ] (اِخ) یمگان دره. از اعمال بدخشان است و منفی و مدفن ناصرخسرو علوی بدانجاست. یمغان. یمکان. (یادداشت مؤلف). نام قصبه ای است از بدخشان که بر سمت کاشغر واقع است. گویند مدفن حکیم ناصرخسرو در آنجاست و بعضی گویند در سه روزهٔ آنجاست. (برهان). تبدیل یمگان به یمغان و تعریب به ینبقان مؤید رجحان گاف است بر کاف. بنابه نوشتهٔ محمدنادرخان در کتاب «راهنمای قطغن و بدخشان» درهٔ یمگان درهٔ ممتدی است مشتمل بر قریب ۱۲ قطعه آبادی، و بلوک یمگان به عنوان «تکاب یمگان» از مضافات قصبهٔ جرم محسوب و مشتمل بر ۲۳ قشلاق است که جمعاً ۲۶۸۰ خانه و قریب ۲۰۰۰۰ نفر نفوس دارد و ازقصبهٔ جرم تا دهان «تنکی کران» یمگان گفته می شود. وقصبهٔ جرم از فیض آباد که مرکز بدخشان است شش الی هفت فرسخ فاصله دارد. یکی از آبادیهای یمگان به نام «زیارت
حضرت سید» موسوم است و احتمال دارد قبر ناصرخسرو باشد. برخی اهالی اطراف جرم، شیعهٔ آغایی خانی (یعنی اسماعیلیهٔ آقاخانی) هستند. (از حاشیهٔ برهان چ معین) :هنگام حمله چنگیز کل اهالی یمگان به کمک ارتش خوارزمشاهی شتافتند اگر خوار است و بیمقدار یمگان مرا اینجا بسی عز است و مقدار ناصرخسرو. منگر بدان که در ده یمگان محبوس کرده اند مجانینم. ناصرخسرو. من به یمگان به بیم و خوار و به جرم ایمنند آنکه دزد و میخوارند. ناصرخسرو. ناصرخسرو چو در یمگان نشست آه او از چرخ این کیوان گذشت. عطار. گوشهٔ یمگان گرفت و کنج کوه تا نبیند روی شوم آن گروه. عطار. تاریخچه. در طول جنگ داخلی افغانستان، این منطقه از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ تحت نفوذ طالبان بود، در سپتامبر همان سال، نیروهای امنیت ملی افغانستان اعلام کردند که کنترل کامل آن را در اختیار دارند. در اواخر مارس ۲۰۲۰ این ولسوالی به طور کامل به تصرف طالبان درآمد.
بازگشت مجدد استیو جابز (به انگلیسی: "The Second Coming of Steve Jobs") یک زندگی نامه غیرمجاز در مورد زندگی استیو جابز یکی از مؤسسین شرکت اپل است که توسط آلن دویستچمن در سال ۲۰۰۱ و در ۳۵۲ صفحه نوشته شده است. شرکت رندوم هاوس ناشر این کتاب است. این زندگی نامه به زمان های حضور جابز در نکست، موفقیت غیرمنتظره اش در پیکسار و بازگشتش به اپل در پی ساخت آی مک است.
باشگاه فوتبال گسترش فولاد سهند که سابقاً با نام گسترش فولاد نوین بناب شناخته می شد، یک باشگاه فوتبال ایرانی منحل شده است که مقر آن در شهر تبریز واقع بود. این تیم بعد از صعود به لیگ یک فوتبال ایران در فصل ۹۱-۹۲ حاضر نشد و امتیاز خود را به کاوه تهران واگذار کرد.
سوفی مارسو با نام تولد سوفی دانیل سیلوی موپو یک هنرپیشه اهل فرانسه است. زندگی و کار. در ۱۷ نوامبر ۱۹۶۶ در پاریس زاده شد. ابتدا برای کسب در آمد در یک آژانس تبلیغاتی برای کودکان و نوجوانان ثبت نام کرد. در سال ۱۹۸۰ در سن ۱۳ سالگی برای اولین بار در نقش نوجوانی رومانتیک و سرکش در فیلم لابوم بازی کرد که باعث شهرتش شد. در سال ۱۹۸۲ در لابوم۲ بازی کرد که سزار بهترین امیدهای سال را برایش به همراه داشت. در سال ۱۹۸۳ در کنار ژرار دپاردیو در فیلم قلعه ساگان و ژان پل بلموندو در فیلم عید پاک مبارک ظاهر شد. با بازی در فیلم عشق می درخشد که با نقش های قبلی اش تفاوتی عمده داشت به سینمای بزرگسالان وارد شد تا دوباره اینبار در نقش یک بزرگسال همبازی ژرار دپاردیو در فیلم "پلیس" شود و از او یک سیلی واقعی بخورد. فیلم های تاریخی همچون دختر دارتن یان و مارکیز را تجربه کرد. بازی در کنار مل گیبسون در فیلم شجاع دل در سال ۱۹۹۵ درهای هالیوود را بر او گشود و بازی در فیلم های آنا کارنینا و فیلمی از سری جیمز باند بنام دنیا کافی نیست از مایکل آپتد را به دنبال داشت که این نقش آفرینی ها موقعیت او را به عنوان یک ستاره بین المللی تقویت کرد. در سال ۲۰