Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به میزان توانایی افراد در به دست آوردن، تحلیل کردن، و فهمیدن اطلاعات و خدمات اولیه بهداشتی که به آن نیاز دارند تا بتوانند در مورد مسائل مربوط به سلامتی خود مشارکت داشته و تصمیم های درستی را اتخاذ کنند سواد سلامت(Health Literacy) می گویند. اما باید توجه داشت که سواد سلامت مفهومی فراتر از توانایی های فردی یک شخص می باشد. سواد سلامت به توانایی ها، سلایق، و انتظارات تهیه کنندگان اطلاعات و مراقبت های مربوط به سلامت، نیز ارتباط دارد؛ افرادی مانند پزشکان، پرستاران، رسانه ها، و بسیاری دیگر از افراد. از دیدگاه کلی تر می توان توانایی های لازم در کسب سواد سلامت را به سه گروه به ترتیب زیر تقسیم بندی کرد:
برنامه نویسی پیشرفته در محیط یونیکس کتابی است دربارهٔ برنامه نویسی رایانه که توسط ریچارد استیونز نوشته شده است. این کتاب به تشریح رابط های برنامه نویسی نرم افزار موجود در سیستم عامل های خانواده یونیکس می پردازد و نحوه نوشتن برنامه های کاربردی در یونیکس را با استفاده از زبان برنامه نویسی سی نشان می دهد. اولین ویرایش کتاب در سال ۱۹۹۲ توسط انتشارات ادیسون-وزلی به چاپ رسید. این کتاب برنامه نویسی برای دو خانواده اصلی و محبوب سیستم عامل یونیکس، خانواده بی اس دی (بویژه ۴٫۳بی اس دی و ۳۸۶بی اس دی) و همینطور خانواده یونیکس سیستم ۵ (SVR4) را تشریح می کند. کتاب به تشریح فراخوان های سیستمی که بر روی یک توصیف گر پرونده عمل می کنند، فراخوان های سیستمی خاصی که بر روی خود توصیف گرهای پرونده عمل می کنند مانند ioctl و عملیات های مختلف بر روی فایل ها و دایرکتوری ها می پردازد. کتاب همچنین بخش ورودی/خروجی استاندارد در کتابخانه استاندارد سی و دیگر قسمت های مورد نیاز را هم پوشش می دهد. چند فصل از کتاب هم به بررسی فراخوان های سیستمی برای کنترل فرایندها، گروه های فرایند، دیمن ها، ارتباطات بین فرایندی و سیگنال ها اختصاص داده شده است. ی
ک فصل از کتاب هم به نحوه کنترل کردن ترمینال ها اختصاص داده شده و فصلی دیگر هم مفاهیم انواع مختلف ترمینال های مجازی و کتاب خانه هایی نظیر ترم کپ و ان کرسز را تشریح می کند. استیونز سه فصل دیگر هم برای ارائه کردن تعدادی مثال واقعی در کتاب گنجانده است. در یک فصل یک رابط پایگاه داده پیاده سازی می کند، در فصلی دیگر با یک چاپگر PostScript ارتباط برقرار می کند و در فصل دیگری هم نحوهٔ ارتباط با مودم را نشان می دهد. ویرایش اول این کتاب برنامه نویسی شبکه را پوشش نمی دهد، چرا که این مبحث در کتاب دیگر استیونز، "برنامه نویسی شبکه در یونیکس" و کتاب سه جلدی "TCP/IP مصور" مورد پوشش قرار گرفته است. استیونز، نویسنده کتاب، در سال ۱۹۹۹ درگذشت و ویرایش دوم کتاب ناتمام ماند، با گسترش محبوبیت و تنوع فنی مشتقات یونیکس و سیستم های تقریباً سازگار با آن نظیر لینوکس، کدهای موجود در کتاب بیش از پیش منسوخ و کهنه شدند. استیفن راگو با استفاده از یادداشت های ناتمام استیونز، ویرایش دوم کتاب را به اتمام رساند که در سال ۲۰۰۵ توسط انتشارات ادیسون-وزلی منتشر گشت؛ در این ویرایش، پشتیبانی از محیط هایی نظیر فری بی اس دی، لینوکس، سولاریس، اپل داروین ب
ه کتاب اضافه گشت. فصل ارتباط با مودم هم از کتاب حذف شد، اما در وب سایت کتاب در دسترس قرار گرفت. همچنین ویرایش دوم کتاب مباحثی نظیر برنامه نویسی چندریسه ای با استفاده از ریسه های پازیکس را هم تحت پوشش قرار می دهد و بحث سوکت های شبکه هم در این ویرایش به کتاب اضافه شد. دنیس ریچی پیش گفتاری برای ویرایش دوم کتاب نوشته است و همچنین اسکات آدامز هم کامیک اسریپ دیلبرت با مضمونی راجع به یونیکس را برای کتاب طراحی کرده است. این کتاب به خاطر جامع بودن، کیفیت خوب و سازماندهی ماهرانه به گستردگی مورد ستایش قرار گرفته است. کتاب در یک بررسی توسط لینوکس ژورنال، عنوان «توصیه قلبی» را دریافت کرد. اواس نیوز هم در بررسی ویرایش دوم کتاب، آن را «یکی از بهترین کتاب های فنی که تا به حال منتشر شده» توصیف کرده است. در سال ۲۰۱۳ هم ویرایش سوم این کتاب توسط استیفن راگو منتشر شد. در این ویرایش رابط های منسوخ شدهٔ STREAMS از کتاب حذف شدند، در عوض مباحث جدیدی مانند ورودی/خروجی ناهمگام، سمافورهای پازیکس، spin locksها و barrierها به کتاب اضافه شدند.
معماری چشم انداز یا معماری منظر ، طراحی فضاهای بیرون از منزل، نشانه های دیدنی و سازه ها برای دستیابی به نتایج زیست محیطی، اجتماعی-رفتاری یا زیبایی شناسی است. این کار شامل طراحی سیستماتیک و مهندسی عمومی سازه های مختلف برای ساخت و ساز و استفاده انسانی، بررسی شرایط اجتماعی، زیست محیطی و خاک موجود و فرایندهای موجود در چشم انداز و طراحی مداخلات دیگر است که نتایج مطلوبی را ایجاد می کند. این رشته به شکل آکادمیک و رسمی از آمریکا و توسط معمار آمریکایی فردریک لا المستد آغاز شد. عناصر اصلی منظر عبارتند از آب، خاک، نور، باد و گیاه. تعریف. این رشته تلفیقی از علوم مهندسی شهرسازی و مهندسی معماری است که به طراحی و فضاسازی در محیط باز می پردازد. معماری چشم انداز می تواند مربوط به یک بنا، پارک (بوستان) و غیره باشد. اما واقعیت این است که چنین تعریفی احتمالاً در آمریکا طرفدارانی داشته باشد. در تعریف معماری چشم انداز در اروپا بیشتر بر جنبه های انسانی و ذهنی آن تأکید می شود و این رشته مستقل به شمار می رود. به عنوان مثال کوین لینچ در دهه ۸۰ میلادی چنین دیدگاهی به معماری چشم انداز دارد (که البته امروزه دارای اعتبار نیست): «معماری چش
م انداز همان طراحی شهری ولی در سطح پایین است. معماری چشم انداز در مورد انسان و نحوهٔ آرامش آن بحث می کند؛ یعنی هرچه قدر معماری چشم انداز ما بهتر باشد، منظر ما در همهٔ زمینه ها -چه در زمینهٔ فرهنگی و چه در زمینهٔ اجتماعی- پیشرفت خواهد کرد.» در بیشتر تعریف ها از معماری چشم انداز و بیش از همه؛ بر تقویت ارتباط میان انسان و طبیعت و محیط تأکید شده است. همچنین به عنوان هنر و دانش تنظیم شرایط و زمینه سازی درک زیبایی و احساس خوشی و آسایش در محیط های طبیعی و انسان ساخت، به ویژه در بخش وسیعی از فضاهای باز جوامع زیستی با تکیه بر برخی علوم پایه و مهندسی (نظیر بوم شناسی، زمین شناسی، گیاه شناسی و باغبانی، آب و سیویل است؛ لذا در این رشته و حرفه تلاش می شود در مقیاس های متفاوت از آمایش سرزمین تا فضاهای خرد، به ویژه به پایداری محیطی، فرایندها و زیبایی های بوم شناسی، پرداخت و آماده سازی زمین، نمایش خوانا و جذاب جلوه های محیط طبیعی و عناصر مهمی چون آب و گیاه در فضاهای باز توجه شود. بعلاوه، این رشته و تخصص نقش بسیار مهمی را در مدیریت بهره برداری، نگهداری و برقراری تعادل میان مجموعه عوامل و عناصر طبیعی و مصنوع در جوامع زیستی ایفا
می کند. با توجه به مطالعات، آنچه در طی قرن گذشته و سال های آغازین قرن بیست ویکم به عنوان تعریف معماری چشم انداز یا چارچوب کلی فعالیت های آن ارائه شده است؛ از یکسو برآمده از دانش ضمنی و آموزه های محیطی انسان برای همنشینی با محیط طبیعی در تاریخ تمدن و بستر زندگی در جوامع زیستی است. ازسوی دیگر، متکی بر دیدگاه های برخی صاحبنظران و متخصصانی است که هر یک براساس باورها، ارزش های فرهنگی، دانش و تجربه های خود به موضوع منظر و فعالیت های معماری منظر پرداخته اند. بدین ترتیب، فعالیت کنونی «معماری چشم انداز» همچنان ضمن اتکا وبهره مندی از سنت ها و تجربه های تمدن های کهن در پرداخت محیط و ساماندهی چشم انداز، از تجربه ها و دانش نوین در حوزه های برنامه ریزی و طراحی، باغبانی، بوم شناسی، فناوری و مهندسی آب و خاک، تأسیسات زیرساخت، مواد و مصالح و غیره برای توسعه کیفی محیط زندگی انسان و نیز صیانت از منابع طبیعی و ارزش های فرهنگی بهره مند می شود. با توجه به اهدف کنونی معماری منظر، بیشتر دیدگاه ها و رویکردها بر جنبه هایی تأکید دارند که در آن کلی نگری موج می زند؛ آنگونه که آسایش، سلامت و رفاه انسان با سلامت محیط طبیعی، بوم شناسی و اکوس
یستم های حیاتی درگرو هم و یکپارچه فرض شده اند. دراین مورد البته تأکید بیشتر بر جنبه هایی است که نقش تعیین کننده بر مفاهیم پایداری دارند و تأثیر کلی نگری بر شناخت مسائل جزئی و تعدیل کاستی های موجود بسیار زیاد است. مرور، امروزه و در بیشتر کشورهای پیشرفته و در حال پیشرفت؛ هدف های کلی و چارچوب تعریف های معماری منظر، در مقیاس های متفاوت بر ارتقای کیفیت فضاهای باز و سبز، محیط های طبیعی مرتبط با فعالیت های انسانی و به ویژه بر مدیریت جلوه های بصری منظر و فرایندهای بوم شناسی تأکید دارد. همچنین، برخی فعالیت ها و خدمات معماری منظر را می توان در حوزه های برنامه ریزی، طراحی و مدیریت و در چند زمینه کلی معرفی کرد: مقیاس بزرگ (برنامه ریزی منظر و در آمایش سرزمین تا اسکان، پایداری و بوم شناسی منظر)، مقیاس میانی (برنامه ریزی و طراحی در مناطق طبیعی بکر و حدود شهر، فضاهای باز و محیط های طبیعی درون شهری، عناصر طبیعی نظیر رودخانه، جنگل، ساحل دریا و غیره)، مقیاس خرد (فضاهای باز و سبز درون شهری، عناصر طبیعی در منظر شهری، سایت و محوطه های معماری و غیره). قدم اول در ایجاد طرح های معماری در فضاها و محوطه ها، توجه به پارامترهای مکانی و ا
هداف و احتیاجات بالقوه کسانی است که از این مکان ها استفاده می کنند.نتایج این تحقیقات در قالب یک برنامه نوشته شده، فهرست یا تحلیل مکانی ارائه می شود. مرحله بعد درپروسه طراحی توجه به کانسپت یا همان تصور و مفهوم در محوطه سازی است که مجموع طرح ها و ایده ها پیرامون چگونگی طراحی و بهبود وضعیت استفاده از یک فضای خاص را در بر می گیرد. در اغلب موارد این ایده ها نتیجه تحقیقات و بررسی های انجام گرفته است اما گاهی طرح ها و ایده ها قبل از تحقیقات شکل می گیرند و متعاقب بررسی های انجام شده، تغییراتی در آن ها اعمال می شود. خلاقیت. گاهی ترس از مواجه شدن با تازگی ها و بدایع یا عادت به بدیهیات، منجر به تکیه و تأکید طراح بر به کارگیری راهکاره های ساده و پیش پا افتاده می شود. اولین پیامد ریسک گریزی، یکنواختی یا همان تکرار بدون نتیجه طرح های پیشین است. هیچ ایده ای به ذات خود اشتباه نیست واین شرایط زمانی و مکانی موجود است که گاهی باعث می شود برخی ایده ها نادرست جلوه کنند به عبارتی می بایست به ایده ها اعتماد کرد و با رویه تفکر خلاق سعی در تعدیل و به روز کردن آن ها کرد. انواع فرم های گیاه در معماری منظر چیست؟ ارائه چند راه حل برای تف
کر خلاق. ۹-استراحت ذهن ۱۰-اعتماد به نفس
ویلیام ریچارد استیونز (زاده ۵ فوریه ۱۹۵۱ در زامبیای کنونی - درگذشته اول سپتامبر ۱۹۹۹) نویسنده کتاب هایی در زمینه علوم رایانه و بخصوص در زمینه یونیکس و TCP/IP بود. زندگینامه. ریچارد استیوز در سال ۱۹۵۱ در Luanshya, Northern Rhodesia به دنیا آمد که امروزه در زامبیا قرار دارد. پدر او در آنجا در کار صنعت مس بود. خانواده آن ها بعدها به سالت لیک سیتی، هرلی، نیومکزیکو، واشینگتن، دی.سی. و Phalaborwa, South Africa مهاجرت کردند. استیونز در وینزبورو، ویرجینیا، در مدرسه Fishburne Military School تحصیل کرد. او در سال ۱۹۷۳ مدرک لیسانس خود را در رشتهٔ مهندسی هوافضا از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. استیوز سپس مدرک فوق لیسانس (۱۹۷۸) و دکترای (۱۹۸۲) خود را در رشته مهندسی سامانه ها از دانشگاه آریزونا دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۵ به توسان رفت و در آنجا به استخدام Kitt Peak National Observatory درآمد و تا سال ۱۹۸۲ در آنجا به عنوان برنامه نویس رایانه مشغول به کار بود. از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۰، او معاون رئیس سرویس های رایانه ای در Health Systems International در نیوهیون، کنتیکت بود. استیون در سال ۱۹۹۰ به توسان برگشت و در آنجا حرفهٔ کاری خود
را به عنوان نویسنده و مشاور ادامه داد. استیونز همچنین خلبانی مشتاق و مدرس نیمه وقت پرواز در دهه ۱۹۷۰ میلادی بود. استیونز در ۱ سپتامبر ۱۹۹۹ و در سن ۴۸ سالگی از دنیا رفت. انجمن یوزنیکس پس از مرگ او و در سال ۲۰۰۰، جایزه یک عمر دستاورد را به او اهدا کرد.
تسهیل کمّی که خرید دارایی بزرگ مقیاس نیز نامیده می شود، یک سیاست پولی نامتعارف است که بانکهای مرکزی برای جلوگیری از افت عرضه پول هنگام نامؤثر بودن سیاست استاندارد پولی مورد استفاده قرار می دهند. یک بانک مرکزی از طریق خریدن مقادیر مشخص ذخایر مالی از بانک های تجاری و دیگر نهادهای خصوصی تسهیل کمّی می کند، نتیجتاً پایهٔ پولی را افزایش می دهد. این با سیاست معمول تر خریدن یا فروختن اسناد قرضه به منظور نگه داشتن سود بازار در یک مقدار هدف مشخص فرق دارد. سیاست های پولی انبساطی نوعاً بانک مرکزی را درگیر خریدن اسناد قرضه می کند تا نرخ های سود بازار کوتاه مدت را کم کنند. تسهیل کمّی را می توان آنگاه با اقتدارات پولی برای تحریک بیشتر اقتصاد با خرید ذخایر بلندمدت تر جای اسناد قرضه دولتی کوتاه مدت به کار برد و بدین وسیله نرخ های سود بلند مدت را در هندسی منحنی بازدهی اوراق قرضه کم تر کرد. تسهیل کمّی قیمت های ذخایر مالی خریده شده را افزایش می دهد، که باعث کاهش بازدهی شان می شود. بنا به گفتهٔ صندوق بین المللی پول، سیستم فدرال رزرو آمریکا (US Federal Reserve System) و بسیاری از اقتصاد دانان، سیاست تسهیل کمّی از زمان بحران بزرگ س
ال ۰۸–۲۰۰۷ به تسهیل بسیاری از مشکلات اقتصادی کمک کرده است. فرایند. سیاست های پولی انبساطی استاندارد، عموماً شامل خرید یا فروش اوراق قرضه در بازار آزاد به منظور کاهش نرخ بهره تا سطح مورد نظر می شود. هرچند در صورتی که با وجود کاهش نرخ بهره توسط بانک مرکزی تا سطح نزدیک صفر، رکود همچنان ادامه یابد، بانک مرکزی دیگر قادر به کاهش نرخ بهره نخواهد بود و دام نقدینگی اتفاق می افتد. در این شرایط بانک مرکزی می تواند از سیاست تسهیل کمّی استفاده کند. به همین دلیل سیاست گاهی به عنوان آخرین راهکار برای به گردش درآوردن مجدد اقتصاد شناخته می شود. یک بانک مرکزی، صرف نظر از نرخ بهره، مقدار کمّی اوراق یا سایر دارایی های مالی را از موسسات مالی خصوصی در بازارهای مالی خریداری می کند. این اقدام موجب افزایش در ذخایر اضافی در اختیار بانکها می شود. هدف این سیاست تسهیل شرایط مالی، افزایش نقدینگی در بازار و تسهیل گسترش وام بانکی خصوصی است. تسهیل کمّی از کانال های مختلفی روی اقتصاد تأثیر می گذارد: • اثر علامت دهی: برخی از اقتصاددانان معتقدند که تأثیر اصلی تسهیل کمّی به دلیل اثر آن بر روانشناسی بازارها است. به این دلیل که نشان می دهد بانک مر
کزی گام های خارق العاده ای برای تسهیل بهبود اقتصادی خواهد برداشت. برای مثال مشاهده شده است که بیشترین تأثیر این سیاست در منطقه یورو در بازده اوراق قرضه بین تاریخ اعلام سیاست و شروع واقعی خریدها توسط بانک مرکزی اروپا (ECB) رخ داده است. تاریخچه. نمونه ها. بانک مرکزی ایلات متحده (US Federal Reserve) در زمان رکود بزرگ دههٔ ۱۹۳۰ میلادی با تأخیر سیاستی همانند تسهیل کمّی را به اجرا درآورد.[۳] به طور خاص، ذخایر اضافی بانک ها در سال ۱۹۴۰ از ۶ درصد فراتر رفت؛ در حالی که آنها در کل دوره پس از جنگ تا سال ۲۰۰۸ ناپدید شدند. با این وجود، بسیاری از مفسران دامنهٔ برنامهٔ تسهیل کمی سیستم ذخیره فدران آمریکا پس از بحران ۲۰۰۸ را بی سابقه خواند.[۴] ژاپن پیش از ۲۰۰۷. در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی سیاستی با عنوان تسهیل کمّی برای اولین بار توسط بانک ژاپن (BOJ) برای مبارزه با کاهش قیمت داخلی استفاده شد.[۵] بانک مرکزی ژاپن از سال ۱۹۹۹ نرخ بهره کوتاه مدت را نزدیک به صفر حفظ کرده بود. طبق گزارش بانک ژاپن، بانک مرکزی در ۱۹ مارس ۲۰۰۱ سیاست تسهیل کمّی را اتخاذ کرد. تحت این سیاست، BOJ برای ارتقاء وام خصوصی نقدینگی بسیار زیادی به سمت بانک های خصوص
ی سرازیر کرد و آنها با حجم زیادی از ذخایر اضافی و در نتیجه ریسک بسیار پایین کمبود نقدینگی مواجه شدند. BOJ بیش از حد لازم اقدام به خرید اوراق قرضه دولتی کرد تا نرخ بهره به صفر برسد. همچنین بعدتر اوراق بهادار و سهام با حمایت دارایی را نیز خریداری و شرایط عملکرد خرید کاغذ تجاری خود را تمدید کرد. این بانک در طی یک دوره چهار ساله از ماه مارس ۲۰۰۱ مانده حساب های جاری بانکی تجاری را از ۵ تریلیون ین به ۳۵ تریلیون ین (تقریبا ۳۰۰ میلیارد دلار) افزایش داد. همچنین BOJ تعداد اوراق قرضه بلند مدت دولت ژاپن را که می توانست به صورت ماهیانه خریداری کند، سه برابر کرد. [نیاز به استناد] پس از ۲۰۰۷. از زمان بحران مالی جهانی ۲۰۰۷–۲۰۰۸، سیاست های مشابه با ژاپن توسط ایالات متحده، انگلستان و منطقه یورو انجام شده است. دلیل استفاده از سیاست تسهیل کمّی در این کشورها این بود که نرخ سود اسمی کوتاه مدت ریسک آنها (که در ایالات متحده نرخ صندوق های فدرال یا در انگلیس نرخ رسمی بانک نامیده می شود) صفر یا نزدیک به صفر بودند. در دوران اوج بحران مالی در سال ۲۰۰۸، بانک مرکزی ایالات متحده (فدرال رزرو) با اضافه کردن دارایی و بدهی های جدید بدون خنثی کر
دن این موارد با تفریق مربوطه، ترازنامه خود را به طور چشمگیری گسترش داد. در همان دوره، بریتانیا همچنین از تسهیل کمی به عنوان بازوی اضافی سیاست پولی خود برای کاهش بحران مالی خود استفاده کرد. QE1, QE2, و QE3. فدرال رزرو آمریکا پیش از بحران مالی ۲۰۰۷ بین ۷۹۹ و ۸۰۰ میلیارد دلار اسناد بدهی خزانه در حسابش داشت. در اواخر نوامبر ۲۰۰۸، فدرال رزرو شروع به خرید ۶۰۰ میلیارد دلار کرد. تا مارس ۲۰۰۹ ۱٫۷۵ تریلیون دلار از بدهی بانک، و اوراق پشتوانه رهنی و اسناد بدهی قرضه در اختیار داشت.. تا مارس ۲۰۰۹، ۱٫۷۵ تریلیون دلار بدهی بانکی، اوراق بهادار تحت حمایت وام و اسناد خزانه داری داشت که این میزان در ژوئن سال ۲۰۱۰ با ۲٫۱ تریلیون دلار به اوج خود رسید. با شروع پیشرفت اقتصاد، خریدهای بیشتر متوقف شدند اما در اوت ۲۰۱۰ هنگامیکه فدرال رزرو مشاهده کرد که اقتصاد به طور چشمگیری رشد نمی کند، مجدد از سر گرفته شدند. هدف اصلاحی فدرال رزرو صندوق ذخیره سهام ۲٫۰۵۴ تریلیون دلار بود که برای حفظ این سطح، فدرال رزرو هر ماه ۳۰ میلیارد دلار اسناد خزانه دو الی ده ساله خریداری می کرد. در نوامبر ۲۰۱۰، بانک مرکزی فدرال، با خرید ۶۰۰ میلیارد دلار اوراق بهادار
خزانه داری تا پایان سه ماهه دوم سال ۲۰۱۱، دور دوم تسهیل کمّی را اعلام کرد. عبارت "QE2" که در سال ۲۰۱۰ به یک نام مستعار فراگیر تبدیل شد، به همین دور دوم تسهیل کمّی توسط بانکهای مرکزی ایالات متحده اشاره داشت. به همین ترتیب، دور کمک کمّی قبلی "QE1"نامیده شد. سومین دوره از تسکین کمی، "QE3"، در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۲ اعلام شد. با رأی ۱۱–۱، فدرال رزرو تصمیم گرفت تا برنامه خرید اوراق بهادار با پشتوانه وام با حمایت از وام های آژانس را با ۴۰ میلیارد دلار جدید در هر ماه، راه اندازی کند. لاوه بر این، کمیته فدرال بازار آزاد (FOMC) اعلام کرد که احتمالاً نرخ صندوق های فدرال را حداقل تا سال ۲۰۱۵ نزدیک به صفر حفظ خواهد کرد. بنابر گفتهٔ NASDAQ.com، این برنامه محرک به فدرال رزرو اجازه می دهد ماهانه ۴۰ میلیارد دلار را از خطر بدهی بازار مسکن تجاری رهایی دهد. QE3 به دلیل ماهیت باز، با نام مستعار محبوب "QE-Infinity" نیز شناخته می شود. در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۲، FOMC اعلام کرد که میزان خریدهای باز از ماهانه ۴۰ میلیارد دلار به ماهانه ۸۵ میلیون دلار افزایش یافته است. بریتانیا. در طول اجرای برنامهٔ تسهیل کمّی، بانک مرکزی انگلستان اوراق دولتی
را از موسسات مالی به همراه مقدار کمتری بدهی با کیفیت نسبتاً بالا که توسط شرکتهای خصوصی صادر شده بود خریداری کرد. در این حالت بانک ها، شرکت های بیمه و صندوق های بازنشستگی توانستند از پولی که دریافت کرده اند برای وام یا حتی برای بازپرداخت اوراق بیشتر از بانک استفاده کنند. بعلاوه بانک مرکزی می تواند مبالغ جدیدی را به بانک های خصوصی به عنوان وام بدهد یا در ازای ارز از آنها دارایی خریداری کند. [نیاز به استناد] این اقدامات موجب کاهش بازدهی بهره در اوراق قرضه دولتی و سرمایه گذاری های مشابه می شود و باعث می شود افزایش سرمایه برای بنگاه ها ارزان تر شود. یک عارضه جانبی دیگر این است که سرمایه گذاران به سمت سرمایه گذارهای دیگر مانند سهام می روند که این امر موجب افزایش قیمت و مصرف آنها خواهد شد. تسهیل کمّی می تواند در طول یک شب نرخ بهرهٔ بین بانکی را کاهش دهد و از این طریق بانکها را ترغیب کند تا به نهادهای با بهره بالاتر و از نظر مالی ضعیف تر وام دهند. از آغاز ماه مارس۲۰۰۹ تا سپتامبر همان سال، بانک مرکزی انگلستان حدود ۱۶۵ میلیارد پوند دارایی خریداری کرده بود که این رقم تا ماه اکتبر به ۱۷۵ میلیارد پوند رسید. کمیتهٔ سیاست پ
ولی (MPC) در جلسه ای که در ماه نوامبر برگزار شد، به افزایش خرید کل دارایی ها تا ۲۰۰ میلیارد پوند رای داد. بیشتر دارایی های خریداری شده از جنس اوراق بهادار دولتی انگلستان (gilts) بودند و مقادیر کمتری از آن شامل دارایی های بخش خصوصی با کیفیت بالا می شد. در دسامبر ۲۰۱۰، یکی از اعضای MPC، آدام پوزن، خواستار گسترش ۵۰ میلیارد پوندی برنامه تسهیل کمّی بانک شد؛ در حالیکه همکار وی، اندرو سنتانس، به دلیل بالاتر بودن نرخ تورم از نرخ ۲ درصدی هدف، خواهان افزایش نرخ بهره بود. در اکتبر ۲۰۱۱، بانک مرکزی انگلیس اعلام کرد که با ایجاد ۷۵ میلیارد پوند بیشتر، دور جدیدی از تسهیل کمّی را آغاز خواهد کرد؛ و در فوریه ۲۰۱۲ نیز ۵۰ میلیارد پوند دیگر به این مبلغ اضافه کرد. در ژوئیه ۲۰۱۲ اعلام کرد که با یک افزایش ۵۰ میلیارد پوندی دیگر، مبلغ کل آن به ۳۷۵ میلیارد پوند می رسد. این بانک اعلام کرد که تنها تا سقف ۷۰٪ از هرگونه بدهی دولتی را خریداری خواهد کرد. این بدان معنا بود که حداقل ۳۰٪ از هرگونه بدهی دولت باید توسط موسساتی غیر از بانک انگلیس خریداری و نگهداری شود. با توجه به تخمین های بانک مرکزی در سال ۲۰۱۲، مشاهده شد که تأثیر سیاست تسهیل کمّ
ی روی خانوارها، با توجه به دارایی های در اختیار آنها، متفاوت بوده است؛ یعنی خانوارهای ثروتمند صاحب دارایی های بیشتری شدند. در آگوست سال ۲۰۱۶، بانک مرکزی انگلیس اعلام کرد که به دلیل تردیدها در مورد Brexit (خروج انگلستان از اتحادیه اروپا) و نگرانی ها در مورد بهره وری و رشد اقتصادی، ۶۰ میلیارد پوند اوراق قرضه دولتی انگلیس و ۱۰ میلیارد پوند اوراق قرضه شرکت خریداری می کند. منطقهٔ یورو. بانک مرکزی اروپا(ECB) اعلام کرد که تمرکز آن بر خرید اوراق مشارکت تحت پوشش، که نوعی بدهی شرکتی است، خواهد بود. وی اعلام کرد که خرید اولیه آن در ماه می ۲۰۰۹ ارزشی بالغ بر ۶۰ میلیارد یورو خواهد داشت. در پی یک تغییر ناگهانی در خط مشی، در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۵ ماریو دراگی، رئیس بانک مرکزی اروپا، «برنامه خرید دارایی گسترش یافته» را اعلام کرد که در طی آن ماهانه ۶۰ میلیارد یورو اوراق قرضهٔ منطقهٔ یورو از دولت های مرکزی، آژانس ها و موسسات اروپایی خریداری می شد. این محرک برای نتیجه گیری در سریع ترین زمان ممکن، از مارس ۲۰۱۵ تا سپتامبر ۲۰۱۶، برنامه ریزی شده بود. ماریو دراگی با اشاره به با اشاره به نیاز بانک مرکزی اروپا برای مقابله با تهدید رو به رشد ن
رخ تورم در یورو در اوایل سال ۲۰۱۵ اعلام کرد که این برنامه تا زمانی که شاهد تعدیل مداوم در مسیر تورم نباشیم ادامه خواهد داشت. در تاریخ ۱۰ مارس ۲۰۱۶، بانک مرکزی اروپا خریدهای اوراق قرضه ماهانه خود را از ۶۰ میلیارد یورو به ۸۰ میلیارد یورو افزایش داد و خرید اوراق شرکت های بزرگ را نیز در برنامهٔ خود وارد کرد؛ همچنین اعلام کرد که به بانک ها وام های چهارسالهٔ ارزان قیمت خواهد داد. سوئد با توجه به اینکه در ژانویه سال ۲۰۱۵ نرخ تورم سالانه کشور منفی ۰٫۳ درصد بود، بانک مرکزی سوئد (Sveriges Riksbank) با اظهار نگرانی در خصوص امکان حرکت اقتصاد کشور به سمت رکود، سیاست تسهیل کمّی را آغاز کرد. ژاپن پس از ۲۰۰۷ و Abenomics. در اوایل اکتبر ۲۰۱۰، بانک ژاپن اعلام کرد که می خواهد برنامهٔ خرید ۵ تریلیون ین (معادل ۶۰ میلیارد دلار آمریکا) دارایی را بررسی کند. هدف از این اقدام پایین آوردن ارزش ین در برابر دلار آمریکا برای تحریک اقتصاد داخلی با ارزانتر کردن صادرات ژاپن بود که مؤثر واقع نشد. در ۴ آگوست ۲۰۱۱، بانک مرکزی ژاپن اعلام کرد که در طی یک اقدام یک طرفه قصد دارد مانده حساب جاری بانک تجاری را از ۴۰ تریلیون ین (معادل ۵۰۴ میلیارد دلار
آمریکا) به ۵۰ تریلیون ین (معادل ۶۳۰ میلیارد دلار آمریکا) افزایش دهد. در ۴ آوریل ۲۰۱۳، بانک ژاپن اعلام کرد که برنامه خرید دارایی خود را ۶۰ تا ۷۰ تریلیون ین در سال افزایش خواهد داد. این بانک امیدوار بود بتواند با رسیدن به نرخ تورم ۲٪، اقتصاد ژاپن را از حالت رکود خارج کند. میزان خرید به اندازه ای زیاد بود که انتظار می رفت عرضهٔ پول را دوبرابر کند. این سیاست با ترکیب economics (اقتصاد) و نام شینزو آبه (نخست وزیر فعلی ژاپن)، Abenomics نامیده شده است. اثرات مثبت. براساس اعلام صندوق بین المللی پول (IMF)، سیاست های تسهیل کمّی اجرا شده توسط بانک های مرکزی کشورهای بزرگ توسعه یافته از ابتدای بحران مالی اواخر دهه ۲۰۰۰ میلادی، نقش مهمی در کاهش ریسک های سیستماتیک داشته اند. همچنین صندوق بین المللی پول اظهار داشت که این سیاست ها در بهبود اعتماد به نفس بازار و پایین آمدن رکود در اقتصادهای G7 در نیمه دوم سال ۲۰۰۹ نقش به سزایی داشته اند. آنچه که اقتصاددان مارتین فلدشتین اظهار می کند این است که QE2 در نیمهٔ دوم سال ۲۰۱۰، منجر به افزایش بازار سهام شد، که به نوبهٔ خود سبب افزایش مصرف و عملکرد قوی اقتصاد ایالات متحده در پایان آن
سال شد. جرمی استین، فرماندار فدرال رزرو، گفته است که اقدامات تسهیل کمّی، نظیر خرید دارایی در مقیاس بزرگ، نقش مهمی در حمایت از فعالیت اقتصادی داشته است. به گفته نیل ایروین، خبرنگار ارشد اقتصادی نیویورک تایمز، اجرای سیاست تسهیل کمّی توسط فدرال رزرو احتمالاً به این موارد کمک کرده است: ۱) کمک به حمایت از قیمت مسکن با نرخ سود پایین برای اوراق شرکت ها و نرخ وام ۲) ارزش گذاری بالاتر سهام بورس از نظر نسبت سود بهای بالاتر برای شاخص S&amp;P 500 تحقیقات متعددی که در پی وقوع بحران انجام شدند نشان می دهند که خریدهای دارایی مقیاس بزرگ باعث کاهش نرخ بهره بلند مدت در انواع اوراق بهادار و همچنین ریسک اعتباری پایین تر شده است. این اثرات موجب رشد اندک تورم و تولید ناخالص داخلی شدند. خطرات و اثرات جانبی منفی. اگر میزان نیاز به تسهیل کمّی بیش از حد تخمین زده شود، اجرای سیاست ممکن است منجر به ایجاد تورمی بیش از سطح موردنظر شود. از سوی دیگر، چنانچه بانک ها تمایلی به دادن وام به خانوارها و مشاغل نداشته باشند، تسهیل کمّی قادر به افزایش مقدار تقاضا نخواهد بود. حتی در این صورت هم تسهیل کمّی می تواند فرایند کاهش بدهی را تسهیل بخشد؛ با ا
ین حال بین رشد پولی و تورم فاصلهٔ زمانی وجود خواهد داشت. چنانچه سرعت رشد اقتصاد سیستم بیش از افزایش عرضهٔ پول ناشی از تسهیل کمّی باشد، خطرات تورم کاهش می یابند. اگر تولید در اقتصاد به دلیل افزایش عرضه پول افزایش یابد، ممکن است ارزش واحد پول نیز افزایش یابد، حتی اگر ارز بیشتری نیز در دسترس باشد. به عنوان مثال، چنانچه اقتصاد یک کشور بخواهد حداقل به اندازه میزان بدهی حاصل از درآمد، افزایش قابل توجهی در تولید داشته باشد، فشارهای تورمی یکسان می شوند. این امر تنها در شرایطی اتفاق می افتد که بانک های عضو به جای احتکار پول نقد اضافی، آن را وام دهند. در زمان بالا بودن بازده اقتصادی، بانک مرکزی می تواند بازگرداندن ذخایر به سطوح بالاتر از طریق افزایش نرخ بهره یا ابزارهای دیگر، اقدامات صورت گرفتهٔ تسهیل کمّی را معکوس کند. اقتصاددانانی مانند جان تیلور بر این باورند که تسهیل کمّی امکان پیش بینی کردن را از بین می برد. از آنجا که افزایش ذخایر بانکی (اگر به عنوان همان ذخایر اضافی در نظر گرفته شود) ممکن است فوراً عرضه پول را افزایش ندهد، این خطر وجود دارد که این ذخایر اضافی پس از وام داده شدن سبب افزایش تورم شوند. از آن جایی ک
ه تسهیل کمّی باعث کاهش نرخ بهره می شود، این سیاست به سود بدهکاران است؛ به این معنی که باید پول کمتری برای بدهی شان بپردازند. گرچه این امر به طور مستقیم به ضرر بستانکاران است؛ زیرا با پایین بودن نرخ بهره درآمد کمتری کسب می کنند. همچنین کاهش ارزش ارز مستقیماً به واردکنندگان و مصرف کنندگان آسیب می رساند زیرا با کاهش ارزش پول، هزینه های واردات افزایش می یابند. تأثیر بر حقوق و پس انداز. اقتصاددانان در شورای جهانی بازنشتگی(WPC) بر این باورند که کاهش غیر واقعی ایجاد شده توسط تسهیل کمّی در نرخ بهره اوراق قرضه دولتی تأثیر منفی بر وضعیت کمبود بودجهٔ صندوق های بازنشستگی خواهد گذاشت؛ زیرا بدون بازده ای بالاتر از تورم، مستمری بگیران با کاهش ارزش واقعی پس انداز خود در طی چند سال آینده مواجه خواهند شد. علاوه بر این، نرخ بهره پایین یا منفی انگیزه لازم برای پس انداز را از بین می برد. البته با توجه به اینکه تسهیل کمّی تشویق به مصرف می باشد، این اثر در این سیاست در نظر گرفته شده است. فرار سرمایه. به گفتهٔ دیوید لینچ، خبرنگار بلومبرگ، پول جدید حاصل از تسهیل کمّی می تواند توسط بانکها برای سرمایه گذاری در بازارهای نوظهور، اقتصادها