Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که نمی دانستند ایرانی ها اینقدر مهمان نوازند و برخی می گفتند علاقه مند شده اند از ایران بازدید کنند و راهنمایی می خواستند. حتی عده ای هم بدنبال دستور پخت غذاهای معرفی شده در این مجموعه چهار قسمتی بودند. یک استاد اسراییلی ایرانی تبار هم یکبار به من تلفن زد و گفت که تماشای این مجموعه را به دوستان اسراییلی خود توصیه کرده و آن ها با تماشای آن نگاه کاملاً متفاوتی نسبت به ملت و فرهنگ ایران پیدا کرده اند.بسیاری از ایرانیان مقیم خارج هم می گفتند حالا بیشتر به ایرانی بودن خود افتخار می کنند و با مباهات از فرهنگ و مردم خود نزد دوستانشان سخن می گویند. گروه تهیه. مجری: صادق صبا کارگردانان: بهمن کیارستمی و مهرداد اسکوئی تهیه کننده : لیزی امانپور نویسنده : صادق صبا هزینه ساخت. ۲۵۷٬۴۷۹ دلار آمریکا منابع. تارنمای شبکه چهار بی بی سی http://www.bbc.co.uk/programmes/b00n59zt تارنمای شبکه جهانی بی بی سی https://web.archive.org/web/20100824104605/http://www.bbcwwchannels.com/worldnews/sponsorship/210
عناصر غذایی سوشی یا نتا به عناصر غذایی ای گفته می شود که بر روی برنج سوشی یا در داخل آن قرار می گیرد. گوشت ماهی محبوب ترین عنصر غذایی برای انواع گوناگون سوشی است. برخی از این عناصر غذایی سنتی و برخی معاصر هستند. موادغذایی دریایی. تمامی موادغذایی زیر به صورت خام مصرف می شوند. صدف ها، میگوها، سرپایان و غیره. صدف ها سرپایان مواد دیگر
فصلنامه فرهنگی پیمان زیر نظر مؤسسه ترجمه و تحقیق هور و به کوشش و همت جمعی از پژوهشگران و فرهنگ دوستان ارمنی و همکاری بی دریغ محققان و نویسندگان فارسی زبان در مؤسسهٔ هور منتشر می شود. صاحب امتیاز و مدیر مسئول این نشریه وارطان وارطانیان می باشد. هدف از انتشار فصلنامه، معرفی مشترکات فرهنگی ایرانیان ارمنی و سایر ایرانیان به طور عام و شناساندن بزرگان دانش و فرهنگ و آثار آنان به ویژه در ارتباط با فرهنگ ایران زمین به طور اخص، ارائه جلوه هایی از فرهنگ و عدالت خواهی تاریخی ارمنیان به پژوهشگران و خوانندگان خود بوده است. فصلنامهٔ پیمان از بهار سال ۱۳۷۵ به خانواده نشریات ایرانی پیوسته و با گسترش مستمر دایرهٔ همراهان و بسط گسترهٔ تحقیقات فرهنگی خود، هم اینک در قالب مرجعی پربار در دسترس دانش پژوهان و محققان فرهیخته قرارگرفته است. فصلنامهٔ پیمان طی شمارگان گذشته خود بر آن بوده است که پیام فرهنگ و ادب فارسی را به ادبیات ارمنی و سخن ادب ارمنی را به دریای فرهنگ فارسی زبان راه داده، بتواند قدمی هر چند کوچک در راه دوستی تمدن ها بردارد.
کادربندی به محل و چگونگی قرارگیری عناصر موجود در یک صحنه، در عکس یا تابلوی نقاشی، کادربندی گفته می شود. ترکیب بندی عکاسی شامل چیدمان عناصر بصری در یک کادر برای ایجاد یک تصویر جذاب و تأثیرگذار است. این شامل در نظر گرفتن محل قرارگیری سوژه ها، فضای منفی و سایر عناصر برای هدایت چشم بیننده و برجسته کردن سوژه اصلی می شود. از تکنیک های ترکیب بندی عکاسی برای تنظیم عناصر یک تصویر استفاده می شود. اینها تکنیک هایی هستند که شبیه به روشی هستند که ما انسان ها معمولاً یک منظره را می بینیم. با وجود این که دوربین ها و تجهیزات عکاسی روزبه روز خودکارتر و دقیق تر می شوند، هنوز تفاوت های بسیاری بین عکس های یک عکاس آماتور و یک عکاس حرفه ای وجود دارد. یکی از نکات مهمی که یک عکس حرفه ای و با ارزش را از یک عکس ضعیف و آماتوری متمایز می کند، "کادربندی" و ترکیب بندی صحیح عکس است. انواع کادربندی. کادر افقی. پرکاربردترین نوع کادربندی، کادربندی افقی است. این کادر با حالت عناصری که در امتداد خط افق گسترده شده اند، متناسب است. کادر عمودی. کادربندی عمودی، پویاتر از افقی است؛ بنابراین موضوع ها در آن پرجنب وجوش تر به نظر می رسد. این کادر با حال
ت موضوع هایی که شکل کلی آنها با عمودی است، مانند مناره ها و… همخوانی بیشتری دارد. کادر مربعی. به دلیل تساوی بین اضلاع این کادر، بیننده به تساوی به چهار ضلع و زاویه آن جلب می شود. این نوع کادربندی کمتر از سایر انواع یاد شده به کار برده می شود. بهبود کادربندی. برای بهبود کادربندی تصاویر، معمولاً عکاسان از اصول زیر بهره می برند:
روابط ایران و ژاپن گذشته از سوابق تاریخی، با بستن یک قرارداد دوستی در سال ۱۳۰۸ (خورشیدی) به صورت رسمی برقرار شد. در ژوئن ۲۰۱۹، شینزو آبه نخست وزیر وقت ژاپن تحت عنوان نخستین سفر نخست وزیر این کشور پس از انقلاب ۱۳۵۷ به ایران، به تهران سفر کرد. جهان باستان. در یک سده گذشته شماری از بزرگان ایران شناسی و محققان تاریخ ژاپن از مناسبات دیرین تمدنی و فرهنگی میان ایران زمین و کشور آفتاب سخن گفته و دلایل تاریخی، باستان شناسی و زبان شناسی در اثبات نظرشان پیش نهاده اند، تا آنجا که پژوهندگانی با استناد به راهبردهای علمی، ایرانی تبار بودن بسیاری از ناموران هنر ژاپن در روزگار باستان را مطرح ساخته و بنیاد امپراتوری ژاپن را نیز بر ساخته شهزادگان ایرانی دانسته اند. این بحث وبررسی ها به خصوص در دهه های ۱۳۹۶ و ۱۹۷۰ به اوج رسید. کشورهای شرق آسیا در دوران باستان، تحت تأثیر فرهنگ ایرانی بودند و به مانند کره و چین، ژاپن نیز از فرهنگ ایران تأثیر پذیرفته است. در دهه ۱۹۶۰ (میلادی)، تکه چوبی - پیش از ورود کاغذ به ژاپن، آن ها از چوب برای نوشتن استفاده می کردند - در ژاپن پیدا شد که بر روی آن نام چند دیپلمات ایرانی نوشته شده بود. همچنین تعد
اد زیادی سکه ایرانی از زمان خسرو پرویز در ژاپن پیدا شده است که نشان از روابط تجاری این دو کشور دارد. ایرانیانی که در دوره تنپیو در دوره نارا از ژاپن دیدن کردند در کتاب تاریخ چوکوزن «زوکو نیهونکی» شرح داده شده است. در سال ۷۳۶ (تنپیو ۸)، نایو، معاون فرستاده به چین، با سه چینی و یک پارسی به ژاپن بازگشت و با امپراتور شومو دیدار داشت. این زمانی بود که در ژاپن، در دوره مربوط به اواخر دولت چهار فرزندان فوجیوارا. این ایرانی که با نام چینی لی جین هی ضبط شده است، به او رتبه ای اعطا شده است اما محل کار او مشخص نیست. در سال ۲۰۱۶، مشخص شد که یک مسئول دانشگاه (در زمان ۷۶۵) به نام هاشی نو کیومیچی در این مدرسه کار می کرده است با رمزگشایی از الواح چوبی حفاری شده از ویرانه های کاخ هیجو مشخص شد که نام هاشی (هاشی) نامی است به معنای پارس ممکن است که با آن افراد چینی و پارسی لی میتسو مرتبط باشد. تأثیر ایران بر ژاپن در سده ۶ (میلادی) و آغاز سده ۷ (میلادی) به اوج خود رسید. در این دوران، ابریشم ایرانی در جهان بسیار پرطرفدار بود و مهم ترین تأثیر ایران بر ژاپن در این دوره نیز به تجارت ابریشم باز می شود. ابریشم پیدا شده از سده ۸ (میلادی
) در ژاپن، نشان می دهد که تأثیر فرهنگی ایران بر این کشور تا دستکم یک سده پس از سقوط ایران به دست مسلمانان، زنده مانده است. ایرانیان در نیهون شوکی. در نیهون شوکی (در سال ۷۲۰ تألیف آن پایان یافته) آمده است که در زمان حکمرانی امپراتریس کوگیوکو (امپراتریس سایمی) در روز سوم از ماه هفتم سال ۶۵۷ میلادی (۳۶ هجری شمسی) چند مرد و زن از راه دریا با کشتی به کیوشو جزیرهٔ جنوب غربی ژاپن رسیدند سپس در روز پانزدهم ماه هفتم در معبد بودایی آسوکا انگاره ای بودایی ساخته شد و پیش از آن اوبون (جشن) «اُورابون» را جشن گرفتند. در نیهون شوکی آمده است که یکی از این افراد به نام گنزو هاشی داچیا که رهبر این گروه راه گم کردگان دریا بود، زنش «شائه» یا «سائه» را به گروگان در ژاپن سپرد و خود و همراهانش بازگشتند. جزء «هاشی» در نام «گنزو هاشی داچیا» را در سدهٔ هفتم میلادی، ایرانیان «پارسیگ» تلفظ می کردند که به معنای ایرانی است. در شوکو نیهونگی. لی میتسو ای که با هاشی نو کیومیچی شخصی یکسان در نظر گرفته می شود. از مقام های دولتی در دوره نارا بود که در دفتر شیکیبو-شو (وزارت تشریفات) در دانشگاه دایگاکو-ریو کار می کرد. گمان می رود که او پارسی بوده
است. شوکو نیهونگی جلد ۱۲، گزارش می دهد که در سال ۷۳۶، «سه چینی و یک ایرانی» با امپراتور شومو دیدار و گفتگو داشتند که نام شخص ایرانی لی میتسو ای ذکر شده است. پیشینه روابط سیاسی. دودمان قاجار. ناصرالدین شاه قاجار در دومین سفر خود به اروپا در ۱۲۵۷ (خورشیدی)، ۱۸۷۸ (میلادی) در سن پترزبورگ با انوموتو تاکه آکی، سفیر ژاپن دیدار و درخواست برقراری روابط دیپلماتیک را مطرح کرد. او می خواست با گسترش روابط دیپلماتیک با کشورهای مختلف از نفوذ سیاسی و اقتصادی امپراتوری روسیه و امپراتوری بریتانیا بر ایران بکاهد. اما دید ژاپنی ها این بود که کشورهای اسلامی از پیشرفت در علم و فناوری عقب مانده اند و کمک چندانی به پیشرفت کشورشان ندارند اما می توانند برای کالاهای ژاپنی بازار خوبی باشند؛ بنابراین وزارت امور خارجه ژاپن در آوریل ۱۸۸۰ به یوشیدا ماساهارو (که دیپلماتی جوان و تحصیل کرده بود) مأموریت داد به ایران و امپراتوری عثمانی سفر کند و راه های برقراری رابطه بازرگانی با این دو کشور اسلامی را بررسی کند. در تابستان ۱۲۵۹ (خورشیدی)-۱۸۸۰ (میلادی)، او به همراه ستاد ارتش ژاپن و پنج بازرگان با یک کشتی جنگی تندرو در ۴۵ روز از ژاپن به بوشهر رسید
. او و هیئت همراهش ۴۵ روز دیگر را برای رسیدن به تهران سپری کردند و سر راه خود از شیراز و اصفهان هم دیدن کردند. برگردان آن ها، یک هندی آشنا به زبان فارسی بود. ناصرالدین شاه هیئت دیپلماتیک ژاپن را در ۶ مهر ۱۲۵۹–۲۷ سپتامبر ۱۸۸۰ به حضور پذیرفت. اسناد وزارت امور خارجه ژاپن نشان می دهند که دیدار ناصرالدین شاه با نمایندگان ژاپن، بیش از حد انتظار، طول کشید. یوشیدا ماساهارو شش ماه در ایران اقامت داشت و پس از امضای یک توافقنامه تجاری با راهی عثمانی شد. او در این مدت از با آداب و وضعیت زندگی مردم ایران آشنا شد. او نوشت: «جاده های ایران ناهموار و خراب اند، راهزنان بر جاده ها تسلط دارند، از امنیت خبری نیست، کاروان سراها وضعیت مناسبی ندارند، حکومت به ساخت کشور و رفاه مردم بی توجه است، دولتمردان فاسد اند، دولت از مردم مالیات های کلان و ظالمانه می گیرد، آب سالم کمیاب است، و ارتش بی نظم و ضعیف است. او نتیجه گرفت که خرابی و ناامنی جاده ها تجارت با ایران را مشکل و پرخطر می کند. از نکته های مثبت ایرانیان، او به مهمان نوازی، شکوه اصفهان و زیبایی کاخ شاه اشاره کرد. ماساهارو پس از بازگشت از ایران، سفرنامه خود را منتشر کرد. نوبویوشی
فوروکاوا که سروان نظامی همراه یوشیدا ماساهارو بود نیز گزارش مشابهی از وضع ایران نوشته است». با اینکه ایران از دید پیشرفت علمی برای ژاپنی ها اهمیتی نیافت اما ایران از دید دیگری برای ژاپن مهم شد. هم مرز بودن ایران با مرزهای جنوبی امپراتوری روسیه باعث شد در سال های پس از سفر یوشیدا به ایران، جاسوس های ژاپنی به ایران بروند. نمونه آن، سرهنگ یاسوماسا بود که در ۱۸۹۶ (میلادی) به ایران سفر کرد تا از وضعیت امپراتوری روسیه اطلاعات بدست بیاورد. جاسوسان ژاپنی همچنین دربارهٔ کشت تریاک در ایران و صدور آن به چین هم تحقیق می کردند؛ زیرا ژاپن در پی گسترش نفوذ خود در این کشور بود. دودمان پهلوی. پس از به سلطنت رسیدن رضاشاه، دولت ژاپن در سال ۱۳۰۵، نمایندگی بازرگانی در تهران افتتاح و به برقراری روابط سیاسی با ایران ابراز تمایل کرد که با استقبال ایران روبرو شد. در فروردین ۱۳۰۸ دو کشور پیمان نامه ای امضا کردند که حدود و اساس روابطشان را مشخص می کرد و با بستن «عهدنامه مودت» در اردیبهشت ۱۳۰۹ (مه ۱۹۳۰ میلادی) رابطه رسمی دیپلماتیک میان دو کشور برقرار شد. دولت ایران، هوهانس خان ماسحیان (مساعدالسلطنه) را به عنوان نخستین وزیر مختار در هفد
هم تیر ۱۳۰۹ به ژاپن فرستاد و سفارت ایران در ژاپن گشایش یافت. جنگ جهانی دوم. در ۲۵ مهر ۱۳۱۸ (هفدهم اکتبر ۱۹۳۹) و آغاز جنگ جهانی دوم در شرایطی که ژاپن متحد آلمان نازی بود، ایران و ژاپن با یکدیگر «پیمان دوستی» بستند. این پیمان که میان شوایشی ناکایاما، وزیر مختار ژاپن در تهران و مظفر اعلم (سردار انتصار)، وزیر امور خارجه ایران امضا شد، در ماده اول خود اعلام می کرد: «صلح خلل ناپذیر و دوستی حقیقی دائمی بین کشور شاهنشاهی ایران و امپراتوری ژاپن و همچنین بین اتباع شان برقرار خواهد بود». در پی اشغال ایران، در سال ۱۳۲۱ وزیر مختار (سفیر) ایران از توکیو فراخوانده شد و روابط دیپلماتیک با ژاپن که متحد آلمان نازی بود، قطع شد. با فشاری که نیروهای متفقین بر دولت ایران آوردند، ایران مجبور شد در نهم اسفند ۱۳۲۳، رسماً به ژاپن اعلان جنگ کند؛ البته خصومت و تضاد منافع بین دو کشور وجود نداشت و عملاً به دلیل فاصله جغرافیایی و اینکه نیروهای ژاپنی هیچگاه به منطقه خلیج فارس حتی نزدیک هم نشدند، جنگی میان دو کشور رخ نداد. در ماجرای قطع رابطهٔ ایران و ژاپن، دولت بریتانیا و سفارت آن کشور در تهران، نقش اصلی را برعهده داشت؛ بریتانیا اطمینان داش
ت که فعالیت سفارت دشمن در تهران، تهدیدی برای این کشور خواهد بود. ایران با استناد به معاهده بین دو دولت، بر تداوم رابطه تأکید می کرد اما بریتانیا ادامهٔ حضور ژاپنی ها در تهران را مخل نظم و امنیت منطقه و متفقین می دانست. توان دولت مرکزی ایران کمتر از آن بود که بتواند در برابر تهدیدات و جوسازی های بریتانیا دوام بیاورد. علی سهیلی، وزیر امور خارجه ایران روز ۲۳ فروردین ماه اعلام کرد که ژاپنی ها باید ظرف یک هفته ایران را ترک کنند. هر چند این تصمیم در مجلس مخالفانی داشت اما دولت برای رهایی از فشار متفقین، چاره را در قطع رابطه با ژاپن یافت. ایران اشغال شده که در جبهه متفقین قرار گرفته بود، بهمن ۱۳۲۳ (فوریه ۱۹۴۵)، علیه ژاپن اعلان جنگ کرد. شش ماه بعد در پی حمله اتمی آمریکا به هیروشیما و ناگاساکی، ژاپن تسلیم شد ولی روابط سیاسی میان ایران و ژاپن تا سال ۱۳۳۲ برقرار نشد. پس از شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم، ایران نیز همانند بسیاری از کشورهایی که با ژاپن در حال جنگ بودند در کنفرانس صلح سانفرانسیسکو شرکت و عهدنامه صلح با ژاپن را در هشتم سپتامبر ۱۹۵۱ (شانزدهم شهریور ۱۳۳۰) امضاء کرد و سفارتخانه های دو کشور در تهران و توکیو در دهم
آبان همان سال، پس از نه سال بازگشایی شد. در هنگام جنبش ملی شدن صنعت نفت ایران که بریتانیا و آمریکا خرید نفت ایران را تحریم کرده بودند، ژاپن تنها کشوری بود که اقدام به فرستادن کشتی به ایران برای خرید نفت کرد. این پیشینه خوب در ذهن ایرانیان همچنان مانده است. پس از انقلاب. با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران، ژاپن با اعزام نمایندهٔ ویژه، علاقه مندی خود را در زمینه گسترش روابط مجدداً اعلام داشت و در سال های گذشته روابط دوستانه و توسعه آن در دستور کار دو کشور بوده است. دولت حسن روحانی. در تاریخ ۱۸ شهریور ۱۳۹۲، حسن روحانی با ماساهیکو کومورا فرستاده نخست وزیر ژاپن دیدار کرد. موضوع این گفتگو بیشتر تأکید بر حل و فصل امور هسته ای در چارچوب مقررات بین المللی، استقبال ایران از سرمایه گذاری ژاپن در صنایع ایران به ویژه در نفت و گاز، تأکید بر عدم دخالت خارجی به ویژه اقدام نظامی برخلاف مقررات بین المللی در دیگر کشورها بود. حسن روحانی روابط ایران با ژاپن را به عنوان یک کشور مهم آسیایی و دوست، مهم ارزیابی کرد و گفت: «جمهوری اسلامی ایران مطمئن است که ژاپن به عنوان یک کشور بزرگ صنعتی و قدرتمند در آسیا نخواهد گذاشت که کشورهای ثالث در روا
بط تهران – توکیو خدشه ای وارد کنند». سفر شینزو آبه به ایران. سفر شینزو آبه به ایران در خرداد ۱۳۹۸ (ژوئن ۲۰۱۹)، نخستین سفر نخست وزیر ژاپن به ایران پس از انقلاب بود. البته او پیش از آن، در سال ۱۹۸۲ (میلادی)، به عنوان دستیار اجرایی وزیر امور خارجه ژاپن (پدرش) نیز به تهران رفته بود. در روز سه شنبه ۲۱ خرداد، یک مقام رسمی دولت ژاپن در نشست خبری ضمن تشریح این سفر هدف شینزو آبه از آن را کاهش تنش ها و تعمیق روابط دوستانه میان ایران و ژاپن اعلام کرد و گفت که قصدی برای میانجی گری میان آمریکا و ایران در میان نیست و همچنین ژاپن حامل پیامی ویژه از سوی آمریکا برای ایران نیست. با این حال برخی از چهره ها و رسانه های دولتی و اصلاح طلب از چند هفته پیش از سفر، تلاش نمودند سفر آبه به ایران را تحت عنوان «میانجی گری» و «حامل پیام آمریکا» جلوه دهند. روابط اقتصادی. در روابط ایران و ژاپن از بدو تأسیس تا به امروز، در روابط ایران و ژاپن از آغاز تا به امروز، همواره از دید اقتصادی، دارای اهمیت ویژه بوده است. از یک طرف ژاپن به نفت خام و بازار ایران نیاز دارد و از طرف دیگر ایران نیز ژاپن را همواره بازار عمدهٔ برای فروش نفت و تأمین کالاهای ص
نعتی و فناوری قلمداد نموده است. روابط بازرگانی بین دو کشور مخصوصاً از هنگام نخستین مرحله افزایش قیمت نفت خام در سال ۱۹۷۳، افزایش شدیدی نشان می دهد. به عنوان مثال در سال ۱۹۶۷، حجم روابط تجاری دو کشور فقط ۸/۶۰۵ میلیون دلار آمریکا بود که ۷۷ میلیون دلار آن مربوط به صادرات ژاپن به ایران و ۸/۵۲۸ میلیون دلار آن به واردات از ایران اختصاص داشت. در سال ۱۹۷۷، ژاپن کالاهایی به ارزش ۹۳/۱ میلیارد دلار به ایران صادر نمود و متقابلاً ۲۴/۴ میلیارد دلار از ایران واردات داشت که بدین ترتیب، حجم روابط تجاری در مقایسه با سال ۱۹۶۷، یعنی حدوداً ده سال قبل از آن، ۱۰ برابر افزایش یافت. پس از انقلاب ۱۳۵۷، حجم مبادلات تجاری بین دو کشور، گسترش چشمگیری یافت و در سال ۲۰۰۶ به مرز ۳/۱۲ میلیارد دلار رسید. در حال حاضر به دلیل تحریم های آمریکا حجم روابط تجاری بسیار اندک است. مقایسه دو کشور. وزارت اقتصاد، تجارت و صنعت، بانک مرکزی، اتاق بازرگانی، وزارت کشاورزی، جنگل داری و شیلات/گمرک مهمترین رکن اقتصادی ژاپن است. تمامی تصمیمات اقتصادی، صنعتی و تجاری در وزارت اقتصاد اتخاذ می گردد. از این رو تصمیم گیری در حوزه واردات، صادرات، ممنوعیت ها و نظارت های
وارداتی در این وزارت خانه انجام می شود. بانک مرکزی بر سیاست های پولی متمرکز است و در موضوعات خارجی تابع تصمیمات وزارت اقتصاد است. اتاق بازرگانی به دلیل نقشی که شرکت های بزرگ و عمده در آن دارند از نفوذ بالایی در تصمیم گیری ها و سیاست های اقتصادی بر عهده دارد. روابط فرهنگی. موافقتنامه فرهنگی بین ایران و ژاپن در ۲۷ فروردین ماه سال ۱۳۳۶ به امضاء رسید و همچنان به قوت خود باقی است. درچارچوب این موافقنامه، دولت ژاپن همه ساله تعداد ۱۱ بورس تحصیلی در مقاطع دکترا و فوق لیسانس به ایران اهداء می نماید. همچنین بورس کوتاه مدت از طریق آژانس همکارای های خارجی ژاپن (جایکا)، انجمن بورسیه های فنی و غیره در اختیار کارشناسان ایرانی قرار گرفت. سفرهای مقامات مهم دو کشور. دوره پهلوی (۱۹۲۵–۱۹۷۹). در ژوئن ۱۹۵۷، خواهر شاه ایران، فاطمه پهلوی و همسرش از ژاپن دیدن کردند. در اردیبهشت ۱۳۳۷، برادر شاه، غلامرضا پهلوی از ژاپن دیدن کرد و سپس محمدرضا پهلوی به عنوان میهمان دولتی از ژاپن دیدن کرد. پس از آن، نظام سلطنتی در سال ۱۹۷۹ سرنگون شد، بنابراین این آخرین دیدار خاندان سلطنتی ایران در تاریخ بود. همچنین از آنجایی که رهبر جمهوری اسلامی ایران، هر
گز به ژاپن سفر نکرده است، سفر شاه به ژاپن در سال ۱۹۵۸، آخرین سفر رهبر ایران است. در اکتبر ۱۹۷۱، شاهزاده یوریکو میکاسا برای دوهزار و پانصدمین سالگرد تأسیس شاهنشاهی ایران از ایران دیدن کرد. از آن زمان تا کنون خانواده سلطنتی ژاپن هرگز به ایران سفر نکرده اند، بنابراین این آخرین مورد از سفر خانواده سلطنتی ژاپن به ایران است. در سپتامبر ۱۹۷۸، نخست وزیر تاکئو فوکودا از ایران بازدید کرد. این آخرین سفر نخست وزیر ژاپن به ایران در دوره پهلوی بود زیرا انقلاب در بهمن ماه سال بعد رخ داد و خاندان پهلوی سقوط کرد. دوره جمهوری اسلامی ایران (۱۹۸۰–تاکنون). در مهر ۱۳۵۸، ماسومی اسکی وزیر تجارت و صنعت بین المللی برای اولین بار پس از انقلاب به عنوان وزیر ژاپن به ایران سفر کرد. در آگوست ۱۹۸۳، شینتارو آبه، پس از انقلاب برای اولین بار به عنوان وزیر امور خارجه ژاپن به ایران سفر کرد. در فروردین ۱۳۶۳، علی اکبر ولایتی وزیر امور خارجه برای اولین بار به عنوان وزیر جمهوری اسلامی ایران پس از انقلاب به ژاپن سفر کرد. سال ۱۹۸۹ هم در ژاپن و هم در ایران سال غم و اندوه بود، زمانی که امپراتور شووا در ژانویه درگذشت و روح الله خمینی نیز در ژوئن رحلت نمو
د. در فوریه همان سال، مصطفی میرسلیم، معاون رئیس جمهور برای برگزاری مراسم یادبود با عزاداری از ژاپن دیدن کرد. در ژوئیه همان سال، ماسایوکی فوجیو رئیس سیاسی حزب لیبرال دموکرات، به منظور تسلیت برای خمینی، رهبر جمهوری اسلامی ایران که ماه قبل درگذشت، به ایران سفر کرد. علاوه بر این، معیری مشاور رئیس جمهور، برای تاجگذاری امپراتور آکی هیتو در سال ۱۹۹۰ از ژاپن دیدن کرد. در اکتبر ۲۰۰۰، سید محمد خاتمی، رئیس جمهور ایران، از ژاپن دیدن کرد. این اولین سفر یکی از رهبران ایران به ژاپن پس از انقلاب بود و این اولین سفر یکی از رهبران ایران به ژاپن در ۴۲ سال پس از سفر شاه به ژاپن در سال ۱۹۵۸ از جمله خاندان پهلوی بود. در آگوست ۲۰۰۴، ریوتارو هاشیموتو، نخست وزیر سابق، پس از انقلاب برای اولین بار به عنوان نخست وزیر سابق ژاپن از ایران دیدن کرد. در آوریل ۲۰۱۲، نخست وزیر سابق یوکیو هاتویاما از ایران بازدید کرد. در دوران هیسه (ژانویه ۱۹۸۹ تا آوریل ۲۰۱۹)، نخست وزیر فعلی ژاپن هرگز به ایران سفر نکرد. در ژوئن ۲۰۱۹، شینزو آبه، اولین نخست وزیر فعلی بود که به ایران پس از انقلاب سفر کرد و در آنجا با حسن روحانی، رئیس جمهوری اسلامی ایران و سید علی
خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران نیز دیدار کرد. این اولین بار است که نخست وزیر فعلی با رهبر دیدار می کند. علاوه بر این، خود آبه، پدرش، شینتارو آبه را در سفرش به ایران در دوران وزیر امور خارجه اش همراهی کرد و با خامنه ای که در آن زمان رئیس جمهور بود، دیدار کرد. پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ‎ ۱۳۹۲ و انتخاب روحانی، کومورا معاون (حزبی) نخست وزیر همراه با پیام کتبی به عنوان فرستاده ویژه نخست وزیر در شهریورماه سال ۱۳۹۲ به ایران اعزام شد. متعاقب آن، آبه نخست وزیر ژاپن با حسن روحانی در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل ملاقات کرد. در آذرماه سال ۱۳۹۵، ظریف وزیر امور خارجه ایران در راس هیئت سیاسی – اقتصادی به توکیو سفر کرد و ضمن دیدار با مقامات عالی ژاپن از جمله نخست وزیر در خصوص تحکیم و توسعه مناسبات دو کشور تبادل نظر کردند. در مجموع بین سال های ۱۳۹۷–۱۳۹۲ سران دو کشور هشت بار با یکدیگر دیدار داشته اند و وزاری امور خارجه نیز ۹ بار با هم ملاقات کردند. چهارمین نشست کارگروه همکاری های اقتصادی و سومین نشست کارگروه همکاری های فرهنگی – ورزشی در سطح روسای ادارات وزارت امور خارجه دو کشور طی روزهای ۲۶–۲۵ اردیبهشت در توکیو برگزار
گردید؛ اما مهمترین واقعه در روابط دو کشور، سفر شینزو آبه، نخست وزیر ژاپن به ایران در تاریخ ۲۳–۲۲ خرداد ماه بود. این سفر که اولین سفر نخست وزیر ژاپن پس از وقوع انقلاب اسلامی ایران بود، از اهمیت بالایی برخوردار بود و به منزله نقطه عطفی در روابط دو کشور در نظر گرفته می شد. حسن روحانی، رئیس جمهور وقت ایران و هیئت همراه در تاریخ ۳۰–۲۹ آذر ماه و پس از گذشت ۱۹ سال به ژاپن سفر و مورد استقبال شینزو آبه، نخست وزیر ژاپن قرار گرفتند. با انجام این سفر، روسای دو کشور در سال ۱۳۹۸ و ظرف ۶ ماه ۳ بار با یکدیگر در تهران، نیویورک و توکیو دیدار نمودند که در تاریخ روابط دو کشور بی سابقه می باشد. در تاریخ ۲۱ خرداد ۱۳۹۹، بیست و نهمین نشست کمیته مشورتی سیاسی معاونین وزرای امور خارجه دو کشور به ریاست عراقچی، معاون سیاسی وزیر امورخارجه و موری، معاون ارشد وزیر امور خارجه ژاپن و با حضور سفرای دو کشور، بصورت ویدئو کنفرانس برگزار شد. همکاری های ورزشی. در تاریخ دوم دی ماه ۱۳۹۹، مراسم امضای تفاهم نامه همکاری در زمینه ورزش بین وزارت ورزش جمهوری اسلامی ایران و ژاپن توسط وزرای ورزش دو کشور مسعود سلطانی فر و هاگی اودا کوئوایچی و با حضور سفرای د
و کشور به صورت برخط برگزار شد. همکاری های ورزشی بین دو کشور از قبل از انقلاب وجود داشته و دو کشور هئیت های ورزشی فراوانی تبادل کرده اند ایران در المپیک ۱۹۶۴ و ایران در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ و ایران در بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ حضور فعالی داشته است. در این تفاهم نامه آمده است که طرفین به ارتقای همکاری در تمامی امور ورزشی متعهد خواهند بود و به یکدیگر در توسعه و بهبود همکاری ها در زمینه ورزش بر مبنای منافع مشترک مساعدت خواهند کرد. روابط رسانه ای. در ژوئیه ۱۹۹۱ در زمان ریاست محمد هاشمی بر سازمان صدا و سیما بین سازمان صدا و سیما و شبکه ملی رادیو و تلویزیون ان اچ کی، تفاهم نامه رسانه ای امضا شد که تا زمانیکه یکی از دو طرف خواستار پایان آن نشود، دارای اعتبار اجرایی است. فهرست روزنامه های ژاپن زیاد است با شمارگانی حدود ۷۳ میلیون نسخه در روز، یکی از پرتیراژترین روزنامه های دنیا هستند. در سرتاسر ژاپن علاوه بر روزنامه های محلی و منطقه ای، ۱۱۵ روزنامه سراسری چاپ می شود که معروف ترین آنها روزنامه های یومیوری شیمبون، آساهی شیمبون، ماینیچی شینبون، نیهون کیزایی شیمبون و سانکی شیمبون هستند. این پنج روزنامه به ت
نهایی ۵۰ درصد شمارگان کل روزنامه های ژاپن را دارا هستند. شمارگان بالای روزنامه های ژاپنی، سبب شد این کشور بعد از نروژ که شمارگان روزنامه در آن به ازای هر ۱۰۰۰ نفر ۵۹۸ نسخه است، با ۵۸۰ نسخه روزنامه به ازای هر هزار نفر، رتبه دوم را در جهان داشته باشد. در مجموع در ژاپن ۷۶۷ عنوان مجله اعم از هفته نامه، ماهنامه و فصلنامه به طور سراسری منتشر می شود. مهمترین این هفته نامه ها، شونن ماگزین و شونن جامپ هستند که شمارگان آنها بین ۳.۵ تا ۴ میلیون نسخه در نوسان است. به طور کلی مجلات ژاپن به دلیل توجه به چاپ داستان های سریالی دارای شمارگان بالایی هستند. یومیوری ویکلی، هفته نامه آساهی، ساندی ماینیچی و مجله ایرا (متعلق به روزنامه آساهی) از مجلات معروف ژاپن هستند. تلویزیون. در ژاپن، هفت شبکه تلویزیونی ملی وجود دارد - دو شبکه متعلق به پخش عمومی ملی ان اچ کی و پنج ایستگاه کلیدی تجاری ملی. اگرچه برخی از نام های شبکه نشان داده شده در زیر فقط برای برنامه های خبری استفاده می شوند، سازمان های مربوطه نیز برنامه های متنوع دیگری را در اکثر ایستگاه های مشابه توزیع می کنند. رادیو ژاپنی. در سال ۱۳۷۵، راه اندازی رادیو به زبان ژاپنی در معاون
ت برون مرزی سازمان صدا و سیما مورد موافقت قرار گرفت. در ۳۰ تیر ۱۳۷۸، این رادیو بنیاد گذاشته شد. رادیو ژاپنی با هدف تعامل فرهنگی ایران و ژاپن، آشناسازی مردم ژاپن با ایران و فرهنگ ایرانی و اسلامی و نیز پاسخ به پرسش های ژاپنی ها از ایران و اسلام راه اندازی شده است. مدیران رادیو ژاپنی از آغاز تا کنون: در دومین جشنواره تولیدات اتحادیه رادیو و تلویزیون های اسلامی در سال ۱۳۹۰ برنامه «از هیروشیما تا سردشت» از رادیو ژاپنی، جایزه بهترین مستند رادیویی را دریافت کرد. به موازات افزایش پخش رادیویی، رادیو ژاپنی وبگاه خود را نیز به آدرس "japanese.irib.ir" راه اندازی کرد که محتوا و فعالیت این دامنه با گشایش سایت "ParsToday" تماماً به این سایت منتقل شد. در این وبگاه، به غیر از اخبار گوناگون، محتوای چندرسانه ای منتشر می شود. وبگاه رادیو ژاپنی روزانه در چند نوبت بروزرسانی می شود. رادیو ژاپنی در شبکه های اجتماعی فیس بوک، اینستاگرام، اکس و یوتیوب نیز فعال است. موسسات علمی و مطالعاتی ژاپن. دز ژاپن بیش از ۱۵۰ اتاق فکر وجود دارد که به کارهای مطالعاتی و تحقیقانی مشغول هستند. قابل توجه است که این اتاق های فکر نقش مهمی در ژاپن دارند و ک
مک های فکری به دولت و مراکز تصمیم گیر می دهند و اکثر بودجه این مراکز از مراکز خیریه تأمین می گردد. بسیاری از شرکت های بزرگ در ژاپن مرکز تحقیقات و اتاق فکر خویش را مدیریت می کنند. تاریخچه ایران شناسی در ژاپن از آراکی تا تسونئو کورویاناگی. بی شک در سراسر سده بیستم میلادی، ژاپنی ها در شناسایی پژوهشی، تحلیلی و بی واسطه (میدانی، کتابخانه ای) تمدن ها، فرهنگ ها، زبان ها و کشورهای دیگر دقت و کوشایی خاص و گاه وصف ناپذیری داشته اند. رشد و گسترش دیگر شناسی ژاپنی ها، به ویژه در نیمه دوم این سده، در توازی با رشد و گسترش جهش وار اقتصادی و فن آوری این کشور قرار گرفته و در سده بعد هم تداوم یافته است. این نکته، به وضوح در حوزه ایران پژوهی هم دیده می شود. براساس کتاب شناسی کینجی ئه اورا (۲۰۱۰ م) از دهه سوم سده بیستم میلادی تا پایان دهه نخست سده بعد، دست کم ۳۸۲ ژاپنی، چه به صورت رشته اصلی، چه به صورت رشته فرعی و چه به صورت میان رشته ای در این حوزه آثاری به زبان ژاپنی پدیدآورده اند. نظرسنجی بی بی سی. بر اساس نظرسنجی سرویس جهانی بی بی سی در سال ۲۰۱۲، تنها ۴٪ مردم ژاپن تأثیر ایران در کشورشان را مثبت می بینند و ۵۲٪ دید منفی به این
مسئله دارند. نظرسنجی جهانی نگرش پیو سال ۲۰۱۲ توسط مرکز تحقیقات پیو نشان می دهد که تنها ۱۵٪ از مردم ژاپن به ایران به دید مثبت نگاه می کنند و ۷۶٪ نظر منفی دارند، ۹۴٪ ژاپنی ها با دستیابی ایرانی به سلاح هسته ای مخالف هستند و ۶۱٪ از آنها با تحریم این کشور موافقند. این نظرسنجی ادامه می دهد که ۴۰٪ از مردم ژاپن از حمله نظامی به ایران برای جلوگیری از دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هسته ای حمایت می کنند.