Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ (لهستانی: Solidarność) (نام کامل: اتحادیه مستقل خودگردان اتحادیه های کارگری)، اتحادیه ای سراسری و دربرگیرنده همه اتحادیه های صنفی و کارگری لهستان بود که در سال ۱۹۸۰ میلادی برابر با ۱۳۵۹ خورشیدی برای دفاع از حقوق کارگران و کارمندان تشکیل و سپس (تا سال ۱۹۸۹ میلادی) به هسته اصلی مقاومت عمومی در برابر حکومت لهستان تبدیل شد. مردم لهستان با حلقه زدن بر گرد این تشکیلات آن را به نماد مبارزه خویش در راه آزادی تبدیل نمودند. با تغییر حکومت از جمهوری خلق لهستان به نظامی مردم سالار رفته رفته قدرت اتحادیه کاهش یافت و گرچه امروزه هنوز بخش ها و گروه هایی از آن به فعالیت خود ادامه می دهند، اما در عمل در صحنه سیاست لهستان نقشی ایفا نمی کند. هسته های اولیه اتحادیه همبستگی بر پایه فعالیت کمیته ها و شوراهای اعتصاب (به خصوص کمیته اعتصاب در کارخانه کشتی سازی گدانسک) شکل گرفت. این کمیته ها سپس گردهم آمده و به دلیل داشتن اهداف مشترک پایه گذار اتحادیه همبستگی شدند. اتحادیه همبستگی در روز ۱۹ آبان ۱۳۵۹ در ورشو به ثبت رسمی رسید. در ادبیات سیاسی، نام اتحادیه همبستگی و جنبش همبستگی هر دو به یک معنا به کار می رود
. تاریخچه. اکثریت جامعه لهستان نسبت به حکومتی که پایه های آن بر ویرانه های جنگ جهانی دوم و به سال ۱۹۴۴ میلادی گذاشته شد به دلیل وابستگی به اتحاد جماهیر شوروی داشت نظر مساعدی نداشتند. نارضایتی از زمانی که در سال ۱۹۴۴ میلادی ارتش سرخ با شکست دادن نیروهای آلمان هیتلری در جبهه شرقی وارد خاک لهستان شد، خاطرات تلخ دوران استالینی، سرکوب شدید نیروهای پارتیزانی موسوم به «مبارزان زیرزمینی راه استقلال»، فشار روزافزون نیروهای امنیتی و اطلاعاتی (UB) و موارد دیگر دست به دست هم دادند تا لهستانی ها رفته رفته به حکومت جدید بی اعتمادتر شده و حکومت مشروعیت خویش را از دست بدهد. اصلاحات ظاهری و سطحی سیاسی و اقتصادی نیز نتوانستند جو ارعاب و وحشت موجود را به سود حکومت تغییر دهند. در این دوران حزب متحد کارگران لهستان (PPR و بعداً حزب کارگران متحد لهستان) به عنوان تنها تشکیلات رسمی کشور قوت گرفت و احزاب و سازمان های سیاسی دیگر عملاً از صحنه سیاست حذف شدند. پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳ میلادی یخ های استبداد در اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای اقماری آن به آرامی رو به آب شدن گذاشتند. از سال ۱۹۵۵ کم کم زندانیان لهستانی که در شوروی محبوس بو
ده و شامل محکومان بی گناه، رانده شدگان اجباری زندانی شده، سربازان ارتش میهنی لهستان که به دلیل گرایش های ناسیونالیستی مغضوب حکومت جدید بودند و برخی دیگر آزاد شده و به لهستان بازگشتند. بازگشت ناراضیان سیاسی به تقویت مخالفان انجامید. از سوی دیگر محدودیت هایی که حکومت نسبت به کلیسای کاتولیک روا می داشت عامل دیگری بود تا جامعه به خصوص در روستاها و شهرهای کوچک واکنشی منفی از خود نشان دهد و نارضایتی در لایه های پایین اجتماع گسترش یابد. در کنار این عوامل، از آنجا که یکی از پایه های اصلی اقتصاد لهستان کشاورزی بود و در حالی که زمین ها همچنان در مالکیت خصوصی باقی مانده بودند و سیاست اقتصادی دولت بیشتر بر اساس تشکیل تعاونی های کشاورزی بود، دهقانان و کشاورزان دخالت های دولت را عاملی مزاحم در پیشبرد اهداف مالی خویش می یافتند. در شهرهای بزرگ نیز روشنفکران میهن دوست، دگراندیشان، نویسندگان و هنرمندانی که به نظریه ها و روش های استالینیستی معترض بودند موتور حرکت مخالفان را تشکیل می دادند. اما بیش و پیش از هرچیز این کارگران صنایع و به خصوص صنایع بزرگ و سنگین بودند که بدنه مخالفان و ناراضیان را شکل دادند. شرایط سخت کاری، عدم حما
یت های لازم اجتماعی، درآمدهای پایین، تبعیض های موجود بین عوامل و موافقان حکومت و دیگران در محیط های کاری و بالاخره ایجاد گروه های فشار و باندهای حکومتی در کارخانه ها در این عکس العمل کارگران نقش اصلی را ایفا نمودند. اعتراضات بارها با خشونت سرکوب شدند و چندین بار رژیم وابسته از نیروهای نظامی و پلیس برای خاموش کردن اعتراضات کارگران صنایع و معادن استفاده نمود. از جمله در دسامبر سال ۱۹۷۰ قیام کارگران شهرهای ساحلی لهستان با به کارگیری نیروهای ارتش شدیداً سرکوب شد و حداقل ۴۵ نفر از کارگران کشته و ۱۰۶۰ نفر زخمی شدند. شکل گیری اولیه اتحادیه همبستگی. با آغاز سال ۱۹۸۰ میلادی شرایط اقتصادی لهستان رو به وخامت گذاشت. از آنجا که قیمت ها همه به صورت مرکزی و توسط دولت اعلام و کنترل می شد و مضاف بر آن، خرید و فروش اقلام گوشتی در انحصار دولت بود، به دنبال افزایش قیمت تولیدات گوشتی در نخستین روز ماه ژوئیه این سال، تنها پس از ۸ روز، جرقه اولین سلسله از اعتصابات عمومی در شهری به نام شویدنیک زده شود. این اولین اعتصاب ۲ هفته به طول انجامید. اعتراض بعدی، در کارخانه کشتی سازی گدانسک آغاز شد و به اعتصاب کارگران در ۱۴ اوت همان سال انجا
مید که توسط «اتحادیه آزاد کارگران شهرهای ساحلی» لهستان سازماندهی شد. برای نخستین بار، در میان خواسته های اعتصاب کنندگان، موضوعاتی سیاسی مطرح شدند. ساعت ۱۱ صبح همان روز، لخ والسا تکنیسین برق که یکی از کارگران اخراج شده در نتیجه اعتراضات بود با حمایت دیگر کارگران وارد محوطه کارخانه شد. کمیته سازمان دهنده اعتصاب، خواستار بازگشت به کار کارگران اخراجی و در راس آن ها لخ والسا و آنا والنتینویچ گشت. از دیگر خواست های این کمیته، برپایی بنای یادبود کشته شدگان اعتراضات سال ۱۹۷۰ احترام به حقوق کارگران و قانون کار و ارائه برخی خدمات اجتماعی بود. دو روز بعد، نمایندگان دیگر اعتصاب کنندگان در دیگر مراکز صنعتی و اداری (بوگدان لیس و آندژی گِـویَزدا) با کمیته اعتصاب کارخانه کشتی سازی گدانسک ملاقات کرده، کمیته مشترک اعتصاب را پایه گذاری نموده و لخ والسا را به عنوان رئیس این کمیته برگزیدند. روز ۱۷ اوت، یکی از کشیشان معروف گدانسک (هنریک یانکوفسکی) مراسم عشای ربانی را در برابر دروازه ورودی کارخانه کشتی سازی و به نشانه حمایت از اعتصاب کنندگان برگزار کرد. سپس کمیته مشترک اعتصاب، فهرست معروف ۲۱ درخواست خود را اعلام کرد. هم زمان کمیته
ای از حقوقدانان و فعالان اجتماعی، مذهبی، با هدایت «کمیته دفاع از کارگران» (KOR) و با مدیریت تادئوش مازویتسکی و برونیسواو گرمک شکل گرفت تا کارگران را در جریان مذاکرات با نمایندگان دولت یاری دهند. رسانه ها از ارائه هر گونه خبر در مورد اعتصابات منع شده بودند و سانسور خبری شدید تنها اجازه داده بود تا روزنامه ها از توقف کار در کارخانه کشتی سازی گدانسک خبر دهند. ارتباط تلفنی با شهرهای ساحلی قطع شده بود. در این محیط بسته، رادیو اروپای آزاد به اصلی ترین منبع خبری مردم تبدیل شد. کارگران پست، راه آهن و امور حمل و نقل نیز نقش بزرگی در انتشار و ارسال خبرها داشتند. آگاهی مردم دیگر شهرها باعث شد تا اعتصابات رو به گسترش گذاشته و کارگران کارخانه کشتی سازی شچچین (Szczecin) نیز به اعتصاب پیوستند. تا ۲۱ ماه اوت، اعتصابات تقریباً همه کشور و مخصوصاً شهرهای ساحلی را فراگرفت. در جنوب نیز کارگران معادن بزرگ لهستان دست از کار کشیدند. در پایان ماه اوت ۶۰۰ مرکز صنعتی و کاری کشور به کمیته مشترک اعتصاب پیوسته بودند. در نتیجه مقیاس بزرگ اعتراضات، حکومت برخلاف دفعات پیشین از روی اجبار تن به گفتگو داد. مذاکرات بین نمایندگان کمیته مشترک و حک
ومت، سرانجام در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۰ به امضای توافق نامه ای منجر شد که بعدها نام «توافق نامه ماه اوت» را به خودگرفت. بر مبنای این توافق نامه، نمایندگان همه کمیته های اعتصابی از سراسر کشور، مرکزیتی را تشکیل دادند که بر آن نام اتحادیه مستقل خودگردان اتحادیه های کارگری، سولیدارنوشچ را نهادند. این تشکیلات بعداً و به اختصار «اتحادیه همبستگی» خوانده شد. «همبستگی» و «اتحاد» دو واژه ای بودند که در هر نوشته و اعلامیه ای دیده ای می شدند. به همین دلیل، بولتن خبری اعتصاب ها که توسط کارگران کشتی سازی گدانسک منتشر می شد، نام «همبستگی» به خود گرفت و نماد شناخته شده اتحادیه همبستگی که در آن واژه همبستگی به زبان لهستانی با رنگ های سفید و سرخ طراحی شده از آن زمان به وجود آمد. این نماد توسط یکی از دانشجویان رشته هنر آکادمی هنرهای زیبای گدانسک به نام یژی یانیشفسکی طراحی شده است. همبستگی بزرگ. روز ۱۶ دسامبر۱۹۸۰ از بنای یادبود کشته شدگان کارخانه های کشتی سازی پرده برداری شد. در ۱۹ مارس ۱۹۸۱ سه تن از اعضای اتحادیه همبستگی در شهر |بیدگوشْچْ توسط واحدهای میلیشیای خلقی(ZOMO) مورد حمله قرار گرفته و شدیداً مضروب شدند. ۸ روز بعد اتحادیه ه
مبستگی در اعتراض به این یورش اعلام ۴ ساعت اعتصاب عمومی نمود. حزب حاکم و دولت مصرانه اعلام کردند که عاملان حمله را دستگیر و به مجازات خواهند رساند. هم زمان چندین گردهمایی بزرگ فعالان اتحادیه همبستگی از سراسر کشور برگزار شد و اتحادیه سازمان و قوام لازم را پیدا کرد. یکی از ۲۱ درخواست اعتصاب کنندگان برقراری سیستم توزیع عادلانه کالا از طریق توزیع کوپن بود که عملی شد و کم کم بیشتر مواد غذایی و خوراکی را دربرگرفت. از اوت ۱۹۸۰ تا پایان سال ۱۹۸۱ اتحادیه همبستگی از یک کمیته صنفی به سازمانی گسترده و مردمی که همه قشرها و طبقات جامعه را دربرمی گرفت تبدیل شد و علی رغم سیستم پلیسی و خفقان حاکم رسماً بیش از ۱۰ میلیون لهستانی نام خود را به عنوان عضو آن ثبت کردند. بخش های اقماری متعددی گرداگرد اتحادیه همبستگی شکل گرفتند و از جمله می توان از اتحادیه کشاورزان یا اتحادیه دانشجویان نام برد. همزمان، تلاش های کنش گران اتحادیه و فعالان سیاسی برای انجام مذاکرات در جهت توافق برسر اصلاحات اقتصادی-اجتماعی با واکنش های منفی حکومت مواجه می شد و رژیم سعی در خرید وقت داشت تا خود را برای سرکوب خونین اعتراضات و عملیات نظامی-پلیسی در زمانی که ا
مواج اعتصابات رو به آرامی بگذارند آماده نماید. حکومت نظامی. خیزش مردمی سران حزب حاکم را وادار کرد تا برای سرکوب اعتراض ها به دولت فشاری روزافزون بیاورند. به دنبال آن ویچخ یارزلسکی به رهبری حزب و بلافاصله با حفظ سمت به عنوان نخست وزیر برگزیده شد. اندکی بعد، در شب ۱۳ دسامبر ۱۹۸۱ وی در سراسر لهستان اعلام حکومت نظامی نمود و فردای آن روز شورای نظامی نجات ملی را تشکیل داد. اتحادیه همبستگی غیرقانونی اعلام شد و رهبران آن در سراسر کشور توسط نیروهای امنیتی دستگیر و در مراکزی محافظت شده و محصور گردآورده شدند. نیروهای میلیشیای خلقی که افرادی با لباس های شخصی بودند به مراکز اعتصابات حمله ور شده و به سرکوب مخالفان پرداختند. وزارت کشور مجوز کاربرد سلاح گرم برای سرکوب معترضان را صادر نمود. در روز ۱۶ دسامبر نیروهای پلیس و لباس شخصی میلیشیای خلقی به روی معدنچیان معدن وویک آتش گشودند که در نتیجه ۹ معدنچی کشته و ۲۱ نفر زخمی شدند. روز بعد نیز همین برخورد با کارگران کشتی سازی گدانسک صورت گرفت که به مرگ یک تن و زخمی شدن ۲ نفر انجامید. تا روز ۲۸ دسامبر همه مراکز اعتصاب به شدت سرکوب شده و فعالان همه دستگیر یا فراری شده بودند. در فضای
سرکوب حکومت نظامی تنها شکل اعتراضی که دولت نمی توانست با آن برخورد کند، مراسم مذهبی بود و کلیسا به عنوان تنها محلی که در آن می توان آزادانه تر سخن گفت مرجع مخالفان شد. از جمله یکی از کشیشان ورشو به نام یـِژی پُپیـِوشکوک از مرتبطین با اتحادیه همبستگی بود در یک سخنرانی تند و مشهور حکومت کمونیستی را به زیر شلاق انتقادهایی سخت گرفت. وی ۲ سال بعد توسط نیروهای امنیتی ای که بعداً «خودسر» خوانده شدند ربوده شد و پس از چند روزی جنازه اش را در رودخانه ای یافتند. بعدها، وی به نماد شهیدان راه آزادی و اتحادیه همبستگی مبدل شد. آغاز فعالیت های زیرزمینی اتحادیه همبستگی. بعضی از رهبران اتحادیه که از چنگال ترور و سرکوب حکومت درامان مانده یا گریخته بودند در ۲۲ آوریل ۱۹۸۲ م. «کمیسیون موقت هماهنگی (برای مبارزه)» را تشکیل دادند. فعالیت های اتحادیه همبستگی شکلی مخفیانه و زیرزمینی به خود گرفت. اولین ثمره این تلاش ها سازماندهی تظاهرات اعتراضی در روز اول ماه مه، روز کارگر بود، روزی که حکومت هرساله از آن به عنوان نمایش حمایت کارگران از رژیم استفاده می کرد و ناخواسته نمی توانست مانع از انجام تظاهرات در آن روز شود. در شهر گدانسک ده ها هز
ار نفر از این فرصت برای بلندکردن صدای اعتراض خود استفاده کرده و حکومت را غافلگیر کردند. ۲ روز بعد، تظاهرات مردمی به مناسبت سالگرد تصویب اولین قانون اساسی لهستان در سال ۱۷۹۱ م. (اولین قانون اساسی در اروپا و دومین در دنیا) با سرکوب شدید میلیشیای خلقی به خون کشیده شد. حکومت و حزب حاکم همواره از یادبود این روز خودداری می کردند و آن را نماد نظام فئودالی-سرمایه داری می خواندند. در عرض چند ماه آتی، چندین هسته مبارزه زیرزمینی در سراسر کشور ایجاد شد و در اکتبر ۱۹۸۲ سری دیگری از اعتصابات در گدانسک شکل گرفت. طی سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۸ اتحادیه همبستگی بالا و پستی های فراوانی را پشت سر نهاد. اعتراضات و درگیری های فرسایشی با حکومت ادامه یافت و گرچه با به کارگیری نیروهای لباس شخصی میلیشیای خلقی اغلب تظاهرات با خشونت سرکوب می شد، اما با ادامه فشار جامعه بین المللی و به دنبال مقاومت و تسلیم ناپذیری مخالفان و مردم، حکومت به بیهودگی حکومت نظامی که هزینه های زیادی را هم بر او تحمیل کرده بود پی برد و در روز ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۳ لغو آن را پس از یک سال و نیم اعلام کرد در حالی که چند ماهی قبل از آن از یک سو لخ والسا و بعضی از دیگر رهبران اتحا
دیه همبستگی را آزاد کرده بود و از سوی دیگر به مراکزی که جنبش حرکت زیرزمینی خود را در آنها متمرکز نموده بود حمله کرده و فعالان این مراکز را دستگیر کرده بود. حکومت اعلام عفو عمومی نمود و در نتیجه آن بیشتر دستگیر شدگان آزاد شدند. در همین زمان، دیوار و پارچه نویسی، چاپ و پخش اعلامیه های اتحادیه، فرستادن پیام های کوتاه برای مردم بر روی امواج رادیویی و روش های مشابهی که قبلاً در زمان جنگ دوم جهانی علیه اشغالگران نازی از سوی پارتیزان های «ارتش میهنی لهستان» به کار گرفته شده بودند رواج گسترده ای پیدا کردند. از دیگر سو، هم زمان با لغو حکومت نظامی رژیم به روش های پیشرفته تر و جدید سرکوب روی آورد. در وزارت کشور «سازمان پژوهش ها و مطالعات امنیتی» تشکیل شد که وظیفه اصلی اش هماهنگی نیروهای حکومت در مقابله با اتحادیه همبستگی در سراسر کشور بود. کشتار مخفیانه برگزیدگانی از مخالفان آغاز شد و قتل هایی زنجیره ای در چندین نقطه کشور اتفاق افتاد. در پایان سال ۱۹۸۳ لخ والنسا به عنوان برنده جایزه صلح نوبل اعلام شد، اما دولت از صدور گذرنامه برای او به منظور شرکت در مراسم اهدای جایزه خودداری کرد و هرچند که سال ها بعد آشکار گردید که نیر
وهای امنیتی با ارسال مدارک گوناگون به کمیته صلح نوبل تلاش کرده بودند تا از اختصاص جایزه به والسا جلوگیری کنند، اما دانوتا، همسر والسا موفق شد تا خود را به مراسم مربوطه رسانده و جایزه را به نمایندگی از وی دریافت کند. پیریسترویکا و مذاکرات موسوم به میزگرد. در ۱۱ مارس ۱۹۸۵ میخائیل گورباچف در شوروی به قدرت رسید. شرایط ناهموار اقتصادی و سیاسی بلوک شرق و شوروی٬ وی را به آغاز اصلاحات سیاسی واداشت. رفرم سیاست خارجی شوروی که پریسترویکا خوانده می شد سبب تغییر شرایط در لهستان نیز شد. در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۶ بخش بزرگی از زندانیان سیاسی (۲۵۵ نفر) آزاد شده و در پایان همین ماه لخ والسا تجدید فعالیت علنی اتحادیه همبستگی را اعلام کرد. حکومت در مقابل فعالان سیاسی سیاست دوگانه ای اتخاذ کرد: به بخش متعادل تر جنبش اجازه فعالیت داد و هم زمان سرکوب علیه بخش رادیکال آن را شدت بخشید. با توجه به سابقه اختلاف در اتحادیه همبستگی که از همان سال های آغازین دهه ۱۹۸۰ م. آغاز شده بود٬ جنبش عملاً به دو بخش تقسیم شد. بخش بزرگ تر و میانه رو گرد لخ والسا و بخش دیگر حول آندژی گویزدا و آنا والنتینویچ گرد آمدند. بخش اول به تغییر از راه تفاهم و مصالح
ه با حکومت اعتقاد داشتند درحالی که بخش دوم بیشتر بر انقلاب بنیادی علیه نظام کمونیستی تأکید می ورزید. در سال ۱۹۸۸ شرایط بد اقتصادی بازهم بدتر شد. تورم شدید٬ نبود یا کمبود کالاها در بازار٬ کیفیت پائین محصولات داخلی و در نتیجه نارضایتی همگانی کاملاً مشهود بود. اصلاحات اعلام شده از سوی نخست وزیر وقت میچیسلاو راکوفسکی پاسخگوی نیازها نبود. دیون کشور و عدم بازپرداخت وام های خارجی بر مشکلات افزودند. از ۲۵ آوریل ۱۹۸۸ تا ۲۲ اوت این سال اعتصابات سراسر کشور را فراگرفته بود. سرکوب های انجام شده به خصوص از جانب میلیشیای خلقی دیگر برای خاموش کردن اعتراضات کافی نبود. در ۲۶ اوت فرمانده قوای مسلح برای مذاکره با اعتصاب کنندگان اعلام آمادگی نمود و ۵ روز بعد با لخ والسا دیدار کرد و روز پس از آن اعتصابات پایان یافتند. ۲ ماه بعد تلویزیون لهستان مناظره هایی با حضور مخالفان تشکیل داد و لخ والسا در یکی از این مناظره ها شرکت کرد و با موفقیت طرف دیگر را محکوم ساخت. سرانجام در روز ۱۸ دسامبر ۱۹۸۸ کمیته ای شامل یکصد نفر از رهبران جنبش و با مدیریت اتحادیه همبستگی برای انجام مذاکره با سران حکومت تشکیل شد. این کمیته به بخش های مختلف تقسیم شد
تا هر بخش در زمینه ای خاص درخواست ها و مطالبات مردمی را مدون کنند. روز ۲۷ ژانویه ۱۹۸۹ در دیدار والسا با نمایندگان دولت٬ گروهی که قرار بود در مذاکرات موسوم به «میزگرد» شرکت کنند مشخص و تعیین شدند. این گروه شامل ۲۰ نفر از اتحادیه همبستگی٬ ۲۰ نفر از سوی حکومت٬ ۱۴ نفر مستقل و ۲ روحانی بود. اولین جلسه مذاکرات در ششم فوریه تشکیل شد. این مذاکرات تا پنجم آوریل به طول انجامید. طرفین توافق کردند تا اتحادیه همبستگی مجدداً حزبی قانونی قلمداد شود و اولین انتخابات نیمه آزاد در روز ۴ ژوئن ۱۹۸۹ برگزار شود. این انتخابات با پیروزی اتحادیه همبستگی به پایان رسید و راه را برای تغییرات وسیع بعدی باز نمود.
پرش ارتفاع یکی از رشته های ورزش دو و میدانی است که در آن ورزشکاران باید از روی یک میله افقی که در ارتفاع مشخصی گذاشته شده است، بدون کمک گرفتن از هر گونه وسیله ای پرش کنند. این ورزش از زمان بازی های المپیک یونان باستان وجود دارد. در طول قرن ها ورزشکاران با بهبود تکنیک ها، این ورزش را به شکل امروزی درآورده اند. در گذشته از تکنیک های مختلفی برای پرش ارتفاع استفاده می شود اما امروزه در سطح اول پرش ارتفاع فقط از روش فازبری استفاده می کنند که دیک فازبری در المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی برای نخستین بار آن را به کار گرفت. خاویر سوتومایور از کوبا رکورددار فعلی مردان با پرشی به ارتفاع ۲٫۴۵ متر (سال ۱۹۹۳) و استفکا کوستادینوا از بلغارستان رکورددار پرش ارتفاع زنان با پرشی به میزان ۲ متر و ۹ سانتی متر در سال ۱۹۸۷ است.
منطقه لاگائیپ-پورگرا یکی از منطقه های استان انگا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه لاگائیپ-پورگرا است. چمعیت منطقه مطابق با سرشماری رسمی سال ۲۰۰۰ میلادی ۸۶٬۹۰۱ بوده است. این منطقه خود از ۴ فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای ۴ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
اندرو جیمز کلاترباک (به ؛ زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۳) که بیشتر با نام هنری اندرو لینکلن شناخته می شود، یک هنرپیشه انگلیسی است. اولین نقش اصلی او در نقش شخصیت اگ در درام "این زندگی" (۱۹۹۶–۱۹۹۷) از بی بی سی بود. لینکلن بعداً نقش سایمون کیسی را در سیت کام "معلمان" (۲۰۰۱–۲۰۰۳) از کانال ۴، نقش مارک را در فیلم کمدی رمانتیک کریسمسی "در واقع عشق" (۲۰۰۳) و نقش دکتر رابرت بریج را در مجموعه تلویزیونی "پس از مرگ" (۲۰۰۵–۲۰۰۶) از آی تی وی به تصویر کشید. از سال ۲۰۱۰، لینکلن با بازی در نقش ریک گرایمز، شخصیت اصلی مجموعه تلویزیونی ترسناک پسا آخرالزمانی "مردگان متحرک" از شبکه ای ام سی به شهرت رسید. لینکلن برای ایفای نقش ریک گرایمز در سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ برنده جایزه ساترن بهترین بازیگر مرد تلویزیونی شد. او در سال ۲۰۱۸ از بازیگران "سریال مردگان متحرک" جدا شد، اما در سال ۲۰۲۲ در قسمت پایانی سریال به این مجموعه برگشت. لینکلن در سال ۲۰۲۰ در فیلم پنگوئن بلوم نقش کامرون بلوم را بازآفرینی کرد سپس در مجموعه تلویزیونی "" در سال ۲۰۲۴ نقش ریک را تکرار کرد و برنده جایزه ساترن بهترین بازیگر مرد در سال ۲۰۲۴ شد اندرو قرار است در سال ۲۰۲۵ بازی در نق
ش جان شخصیت اصلی سریال آب سرد از شبکه آی تی وی پس از ۱۰ سال به تلویزیون بریتانیا برگردد. اوایل زندگی. اندرو در لندن زاده شد. مادرش یک پرستار اهل آفریقای جنوبی است و پدرش یک مهندس عمران انگلستانی است. او در شهر کینگستون آپون هال بزرگ شد و در ده سالگی به شهر باث نقل مکان کردند. پس از ترک کردن مدرسهٔ بیکن کلیف اندرو به مدرسهٔ هنرهای نمایشی رویال پیوست و نام خانوادگی اش را از کلاترباک به لینکلن تغییر داد. او برادر کوچک تری به نام ریچارد دارد که معاون و معلم مدرسه است. لینکلن نخستین بار در سال ۱۹۹۴ در یک قسمت از طنز تلویزیونی «Drop the Dead Donkey» از کانال ۴ بریتانیا بازی کرد. نخستین نقش اصلی او آشپز ادگارد در سریال درام بسیار موفق «این زندگی» از شبکهٔ بی بی سی بود. او در سال ۲۰۰۱ بازی در نقش سایمون کسی در سریال معلمان از کانال ۴ بریتانیا را آغاز کرد. او برای درک بهتر نقشش در سریال چند هفته به همراه برادرش به مدرسه می رفت تا تدریس او را تماشا کند؛ و در سریال «پس از زندگی» در نقش استاد دانشگاه و روانپزشک به نام رابرات بریج بازی کرد.
هرمان میشل (زاده ۲۳ آوریل ۱۹۱۲ - زمان مرگ نامعلوم) یک پرستار آلمانی در دوره رایش سوم و معاون فرمانده اردوگاه مرگ سوبیبور بود. از سرنوشت او اطلاعی در دست نیست البته فرانتس اشتانگل، فرمانده اردوگاه مرگ سوبیبور، عقیده دارد که او به مصر فرار کرده است.
ابوعبدالله محمد بن عیسی ماهانی (زاده حدود ۲۱۰ / ۸۲۰ - درگذشته حدود ۲۷۵ / ۸۸۴ (میلادی))، ریاضیدان، مهندس، منجم و نویسنده ایرانی و مسلمان قرن سوم هجری قمری بود (برابر با قرن نهم میلادی) که در ماهانِ از توابع شهر کرمان در ایران زاده شد. تاریخ تولد و وفاتش به طور دقیق معلوم نیست ولی با توجه به مدارک موجود می توان حدس زد که وی در حدود سال ۲۱۰ هجری قمری به دنیا آمده و در حدود ۲۷۵ هجری قمری درگذشته است. او ریاضی دانی بزرگ و مهندسی خوش فکر، منجمی زبر دست و نویسنده ای توانا بود و در شهر بغداد در عراق زندگی می کرد. ریاضی و هندسه. تخصص اصلی وی در هندسه و ریاضیات محض بود و آثار متعددی در این رشته ها دارد که مهم ترین آن ها تفسیر المقاله العاشره من کتاب اقلیدس است که هم اکنون در کتابخانه ملی فرانسه نگهداری می شود. معادله درجه سوم را به وی نسبت می دهند که در بین دانشمندان اسلامی به معادله ماهانی موسوم است. ("معادله ماهانی": formula_1) ماهانی بخش عمده ای از زندگی خود را صرف ساختن واژه ها و اصطلاحات فنی کرد و قسمت های مهمی از اصول اقلیدس را تفسیر و تشریح کرد. نجوم. ابن یونس در زیج کبیر حاکمی از رصدهای زیر که ماهانی از سال ۲۳۰
تا سال ۲۵۲ انجام داده نام برده و آن ها را مورد استفاده قرار داده است. او همچنین آثار متعددی در نجوم دارد. مهم ترین اثر او با مقاله فی معرفه السمت لای ساعه اردت و فی ای موضع اردت است که هم اکنون در استانبول موجود است.
فرودگاه قزوین در شهر قزوین، ایران واقع شده است. توسعه فرودگاه. شهرداری قزوین در راستای توسعه خطوط حمل و نقل این شهر، فرودگاه قزوین را خریداری کرده است. و در صدد است تا در راستای توسعه گردشگری این شهر، فرودگاه فوق را توسعه داده و به فرودگاه مسافربری تبدیل نماید و اولین پرواز از تهران به قزوین با موفقیت انجام شد. در حال حاضر پرواز هواپیماهای کوچک مسافربری در این فرودگاه امکان پذیر می باشد.
یورگن اشتروپ (زاده ۲۶ سپتامبر ۱۸۹۵-مرگ ۶ مارس ۱۹۵۲) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم، رهبر نیروهای اس اس و پلیس ورشو و فرمانده سرکوب شورش محله یهودی نشین ورشو بود. وی پس از جنگ دستگیر شد و در ۲۱ مارس ۱۹۴۷ در یک دادگاه آمریکایی که در داخائو تشکیل شده بود، به جرم تیرباران کردن چندین گروگان در یونان، به مرگ محکوم شد و سپس به لهستان تحویل داده شد. وی در آنجا نیز به دلیل کشتار یهودیان ورشو به مرگ محکوم شد و در ۶ مارس ۱۹۵۲ به همراه فرانز کونارد (افسر اس اس) با طناب دار اعدام شد.
سلسله خلجی (به هندی: सलतनत ख़िलजी) یک سلسله پادشاهی مسلمان ترک-افغان به پایتختی دهلی بر بخش وسیعی از شمال و غرب شبه قاره هند نزدیک به سه دهه، بین سال های ۱۲۹۰ تا ۱۳۲۰، حکومت می کرد.&lt;ref name="Khalji Dynasty"&gt;
فریدریش ویلهلم کروگر (زاده ۲۷ فوریه ۱۸۹۴- مرگ ۹ می ۱۹۴۵) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ رهبر نیروهای اس اس و پلیس در دولت عمومی بود.وی همچنین از ۲۰ می ۱۹۴۴ تا ۲۰ اوت ۱۹۴۴ فرمانده لشکر ششم کوهستانی اس اس بود.
ترانه گریستن ترانه ای از گروه موسیقی پراگرسیو/سایکدلیک راک پینک فلوید است. این قطعه بعنوان سومین ترانه در آلبوم "موسیقی متن فیلم بیشتر" آنها قرار دارد،آلبومی که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. ترانه سرای این آهنگ راجر واترز است. آهنگ با ضربان کند جلو می رود و دیوید گیلمور خوانندگی و نوازندگی گیتار را عهده دارد. این قطعه هیچ گاه زنده اجرا نشد.
جایزه ولف در ریاضی از ۱۹۷۸ تقریباً هرساله در اسرائیل اعطا می شود. وبسایت بنیاد ولف جایزه را سالانه می خواند ولی برخی جایزه ها در بعضی سالها داده نشده و در بعضی سالها تقسیم شده است تا پیش از ایجاد جایزه آبل این جایزه نزدیکترین معادل جایزه نوبل در ریاضی بود زیرا جایزه پرافتخارتر مدال فیلدز تنها هر ۴ سال یک بار به ریاضیدانان زیر ۴۰ سال داده می شود.
رضاقلی خان ایل بیگی (زاده ۱۲۰۹ منطقه بختیاری - درگذشته ۱۲۸۰ گندمان) از سران ایل بختیاری در دوره قاجار و مقارن با سلطنت ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه است. وی برادر کوچک حسین قلی خان ایلخانی (ایلخان بختیاری) بود. رضاقلی خان در سال ۱۲۶۷ ه .ش به ایلخانی بختیاری رسید و به مدت ۴ سال در این مقام باقی ماند. فرزندان وی به ایل بیگی شهرت دارند، پسر ارشد او؛ ضرغام السلطنه بود. دوران کودکی و جوانی. رضاقلی خان ایل بیگی، پسر چهارم جعفرقلی خان دورکی، ایلخانی شاخه هفت لنگ بختیاری و بی بی مهربانو (دختر ملا علیخان عالی محمودی) در سال ۱۲۰۹ در منطقهٔ بختیاری زاده شد. وی ۶ ساله بود، که پدرش (جعفرقلی خان) در جنگ مَنار به قتل رسید. به دلیل اینکه فرزندان جعفرقلی خان، در سنین نوجوانی قرار داشتند، حکومت بختیاری، به برادر جعفرقلی خان، کلبعلی خان دورکی واگذار شد و رضاقلی خان و برادرانش، تحت کفالت عموی خود، (کلبعلی خان) قرار گرفتند. بعلت از دست دادن پدر در سن کم، رابطه ای بسیار صمیصی، میان رضاقلی خان و برادران بزرگترش، حسینقلی خان و امام قلی خان به وجود آمد. رضاقلی خان، در دوران نوجوانی، مادر خود را نیز از دست داد، از آن پس تحت سرپرستی بی
بی شاه پسند، همسر دیگر جعفرقلی خان (مادر حسین قلی خان و امام قلی خان) قرار گرفت. حکومت چهارمحال و بختیاری. در سال ۱۲۲۸ با به قدرت رسیدن حسینقلی خان در جایگاه ایلخانی بختیاری، برادرانش؛ امامقلی خان را به عنوان ایل بیگی و رضاقلی خان، را به عنوان حاکم چهارمحال و بختیاری در مصدر کار قرار داد. رضاقلی خان، بمدت ۳۳ سال، بین سال های ۱۲۲۸ تا ۱۲۶۱ حاکم چهارمحال و بختیاری بود. قتل حسینقلی خان. دلیل مدت طولانی حکومت و نفوذ و ثروت حسینقلی خان در مناطق غربی و جنوبی کشور، ناصرالدین شاه را نگران کرد، بنابراین حاجی میرزا عبدالغفارخان ملقب به نجم الدوله را به ظاهر برای برآورد هزینه ساخت آب بند اهواز، اما در واقع برای گردآوری اطلاع دربارهٔ میزان و قدرت نیروهای حسینقلی خان به منطقة بختیاری فرستاد. نجم الدوله در گزارش خود به شاه دربارهٔ میزان قدرت ایلخانی در جنوب اشاره کرد. گزارش نجم الدوله، گزارش های قبلی را که فرهاد میرزا معتمدالدوله؛ حاکم فارس، برای شاه تهیه کرده بود، تأیید می کرد؛ بنابراین ناصرالدین شاه به کشتن ایلخانی برانگیخته شد و به پسرش ظل السلطان حاکم اصفهان دستور داد، که او را به قتل رساند. سرانجام در تاریخ ۲۴ خرداد ۱