Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن جمع آن «بَداوی»، اسم انتساب به آن «بَدوی» برای مذکر و «بَدَوِیّة» برای مؤنث می باشد. معنی آن «بیابان نشین» است و به طور خاص به «بیابان نشینان از قبایل عرب که به قبیله های بسیاری تقسیم می شوند» معنی شده است. در آیهٔ ۱۰۰ سوره یوسف برای اشاره به "بیابان" آمده است که آن «البَدْوُ» واژهٔ دیگری است که معنایش بیابان است. متضاد این واژه در عربی، «حَضَری، قراری، مدری و مقیم» ذکر شده است.واژهٔ اَعرابی که جمعِ آن «اعراب» است نیز به بدویان اشاره دارد. در زبان فارسی نیز همین شیوهٔ زبان عربی، معیار است. در ادبیات فارسی نیز همین گونه است؛ مثلاً در سفرنامهٔ ناصرخسرو «اَعرابی» به معنای «بادیه نشین» بکار رفته است. املای استاندارد لاتین آن، «Bedouin» است. گستردگی. علی الوردی دربارهٔ کلیّت این موضوع، گفته است که «اقلیم منطقهٔ عربی از همهٔ منطقه های جهان برجسته است زیرا خاستگاه های بدویّت (کوچ نشینی و صحراگردی) و "مدنّیت" (زندگی یکجانشینی/شهری/روستایی) را در خود گرد آورده است، به همین رو، درست است اگر بگوییم که جامعهٔ عربی از دیگر جامعه های جهان بیشتر در معرض یا درگیر کشمکش میان بدویت و مدنیت است.» لبنان. لبنان را تنها کشور عرب
ی می دانند که «بادیه» ندارد و سبک زندگی «بدوی» (گونهٔ سنتّی آن) نیز در آن نمی تواند دوام داشته باشد. مصر. سلیمان بُستانی در اثری که دربارهٔ بدویان مصری در ابتدای سدهٔ بیستم میلادی نوشت، ذکر کرده که بدویان شبه جزیره سینا، به دین اسلام معترف اند؛ اما نزد آنان نه تنها کسی نیست که قواعد اسلام را بداند بلکه قواعد نماز خواندن را نیز نمی دانند.» او می گوید پس از اینکه سال های با آنان معاشرت داشته است، جز انگشت شماری ندید که نماز می خوانند، آنان بر پایهٔ اوقات پنج گانه نماز نمی گذارند، هرگاه بخواهند، می خوانند؛ «اگر برگزاری عید قربان و جشن مولد النبی و قسم خوردن های آنان به پیامبر و صلوات بر او را انجام نمی دانند، نمی دانستم که مسلمان اند.» او سپس بدویان سیناء را «ناتوان در خواندن و نوشتن» ذکر کرد. اما مدارسی که در شهرهای مصر برپاست، گروهی از اهل بادیه در آن درس می خواندند. سپس از ویژگی های مهمان داری آنان سخن می گوید که بسیار برای آن ارزش قائل می شدند. زنان بدوی سیناء را در نخ ریسی بسیار ماهر بیان کرده که در دوزندگی نیز سرآمدند. فرهنگ. به طور کلّی چهار عنصر را ستون های فرهنگ بدوی می دانند «بادیه»، «فرد بدوی»، «شتر»
و «خیمه». سبک زندگی. ابن خلدون در "مقدمه اش" دربارهٔ دو سبک زندگی بَدَوی (بیابانی/عشایری) و حَضَری (شهری/تمدنی) نوشته است. او بادیه نشینی را کهن تر از شهرنشینی ذکر کرده و باور داشته است که «بادیه نشینی اصل و گهوارهٔ جامعه و شهرنشینی است و پایهٔ ساختن شهرهاست و باشندگان شهرها آنان، خاستگاه بادیه ای/روستایی دارند» او بدویان را برای ویژگی های اخلاقی مانند دلیری، سادگی، قناعت، پاکی فطرت، روح آزادی و آزادگی ستوده است اما گفته که شهرنشینی از بادیه برمی خیزد اما در آن دوام نمی آورد چون از ویژگی های زندگی بدوی، سادگی نسبی در همهٔ امور است. به عقیده او، گرایش به دستیابی به قدرت کشورداری، ممکن است بادیه نشینان را به شهرنشینی سوق دهد: او «عصبیت» را از ویژگی های اساسی زندگی بادیه نشینی دانسته است. ابن خلدون اشاره دارد که «در جامعه های بدوی مردم به وسیلهٔ عصبیت شدید به یکدیگر وابسته اند و این وابستگی، ادارهٔ جامعه و دفاع از آن در برابر بیگانه را آسان می گرداند، اما در جامعه شهرنشین (تمدن)، عصبیت کمرنگ است، از این رو برای ادارهٔ امور آن، بنیادهای گوناگون بایسته است.» او «شجاعت» و «پاکی نسب» را از دیگر ویژگی های بدویان ذکر
کرده است.از دید علی الوردی، این شیوه به نظریه تکامل داروین نزدیک است و ارائه یک خط سیر تاریخی مستقیم برای همهٔ جامعه های بشری «یک اشتباه محض» است. «امروز جامعه شناسان دریافته اند که وجود مرحله ای چون صحراگردی و کوچ نشینی به هیچ وجه در سیر تحول اجتماعی بشر ضروری نیست؛ زیرا بدویت و بیابان گردی تنها در اقلیم صحرا "وجود" پیدا می کند؛ بنابراین بدویت و صحرا دو مفهوم مترادف باهم اند. مردمی که در صحرا زندگی نمی کنند ناممکن است که سبک زندگی کوچ نشینی و صحراگردی را برگیرند.» ابن خلدون بر این نظر است که زبان عربی در نتیجهٔ آمیزش با زبان های غیرعربی (عجمی) فاسد شده و برخی احکام آن دگرگونه شده و اعراب آن تغییر یافته است؛ و برای همین او زبان بادیه نشینان عرب را از لحاظ عربیّت ریشه دارتر و اصیل تر از زبان شهریان عرب می داند. زبان. زبانِ عربی بدویان نزد دانشجویان و استادان زبان عربی در سده های میانهٔ اسلامی (دقیق تر با نامگذاری آن زمان به "علوم عربی" که اشاره به علوم ادبی-زبانی وابستهٔ عربی داشته است)، به عنوان «زبان استاندارد» ارزشمند بود و «معیار و حجّت» شمرده می شده است. بدویان مرجع اختلاف و ابهام زدایی نحویان بوده اند. د
ر شهرهای عراق شماری از بدویان کوچیده همیشه حضور داشتند که برای درستی زبانشان، مورد اعتماد جامعهٔ دانش آموخته آن زمان بودند. این افراد در نزدیکی شهرها مستقر می شدند و واژگان ناآشنا (به ویژه برای آن هایی که زبان عربی، زبان مادری شان نبوده، مانند رومی ها و ایرانی ها) را به هر زبان شناسی که به آنان رجوع می کرد تا در کتاب یا رسالهٔ خود ثبت نماید، می فروختند. مثلاً زمانی که سیبویه ایرانی با کسایی کوفی در میزان درستی دو تعبیر «فَاذا هُوَ إیاها» یا «فَإذا هُوَ هیَ» با یکدیگر اختلاف پیدا کردند، برای یقین یک بَدَوی را به داوری آورند؛خاستگاه امویان وابسته به بادیه بود و به این باور داشتند که فرزندانشان باید در محیط زبانی بدوی رشد یابند، اما عباسیان هرچند به بایستگی شیوایی و درستی زبان فرزندانشان باور داشتند، اما از دید فکری و عاطفی در پیوستگی با جامعهٔ بدوی نبودند. تا سدهٔ دوم هجری، بزرگ زادگان به بادیه می رفتند تا زبان فصیح بیاموزدند، اما پس از پیشرفت های عباسیان و به طور کلی از سدهٔ دوم و سوم هجری به بعد، بدویان بالعکس برای آموزش دادن عربی به شهرها و دربارها می آمدند. در سدهٔ چهارم هجری، زبان عربی بیشتر از کتاب ها و ب
ا آموزش فراگرفته می شد و از تأثیر بدویان کاسته شد؛ به کتاب های قدامة بن جعفر، ابن السکیت و عبدالرحمن همدانی بسیار ارجاع می شد.جنبش نگارش فرهنگنامه های زبان عربی (قاموس)، برپایهٔ موادّی است که زبان شناسان (لغویان) در سدهٔ دوم هجری از بدویان گردآوردند. شمار بسیاری از لغویان به بادیه می رفتند و به گردآوری واژه از افراد قبیله های بدوی عرب می پرداختند؛ بدین ترتیب، نخستین جنبش میدانی زبان عربی در شبه جزیرهٔ عربستان برپا شد. بسیاری از بدویان که توجه لغویان را دریافتند، به جنوب عراق به ویژه به بصره و کوفه (دو شهری که زبان شناسان آنان هر یک پیروی مکتبی نحوی بوده اند) کوچیدند و به فروش سرمایه های فکری زبان خود به هریک از لغویانی که خواهان آن بودند، پرداختند. کار گردآوری در علم لغت، تلاشی فراگیر در ثبت همهٔ واژگانی که قبایل عرب می شناخت، نبود؛ بلکه لغویان قبایل را برپایهٔ زبان فصیح و غیر فصیح برمی گزیدند و گویش های قبایل دور از زبان فصیح را طرد می کردند. آنچه از گویش های قبایل گوناگون میان او دو شهر بود، گردآوری شد و «این اصلی شایع در گردآوری لغت، در سدهٔ دوم هجری بود».توجه لغویان به قبیله های قیس، تمیم، اسد، هذیل و برخ
ی تیره های کنانه و طی معطوف بود. آنان از عرب های شهرنشین (حَضَر) و قبایلی که در نزدیکی گروه های زبانی غیر عربی می زیستند، وام گیری زبانی انجام نمی دادند؛ مثلاً از قبیلهٔ لخم و جذام برای همسایگی اش با مصریان قبطی، از قضاعه و غسان و ایاد برای همسایگی اش با شام که آرامی و عبری سخن می گفتند، لغت نمی گرفتند.همچنین فرهنگ نامه نویسان در آن زمان از قبایل تغلب، برای آمیختگی شان با جامعه های زبانی غیرعربی در شام، عراق و مصر روی گرداندند. قبلیه های عرب یمن و شرق شبه جزیرهٔ عربستان و شهرهای حجاز (مکه و مدینه) نیز از توجه لغویان بیرون بود. ناکارآیندی زبان و وام گیری زبانی از یمنی ها را به این دلیل می دانسته اند که زبانشان از برای آمیختگی با هند و حبشه، دگرگون شده است، قبیله های شرق شبه جزیره و شهرهای حجاز را هم به این اعتبار که زبانشان با زبان غیرعربی آمیخته شده بود، نمی پذیرفتند. این عملیات میدانی زبان در سدهٔ دوم هجری، تلاشی برای ثبت جنبه های حیات زبانی نزد عرب زبانان یا ثبت پژوهش های جنبه های گوناگونی گویش های عربی در شبه جزیره عربستان نبوده است (هرچند تا حدی این نیز اجرا شد)، بلکه بیشتر تلاشی برای یافتن ساخت ها و واژگ
ان «فصیح» نزد قبایل عرب بود که کاربرد آن ها در زبان، شخص را با سطح زبانی مطلوب و ستایش انگیزانه نزد ادیبان و استادان زبان عربی نزدیک می نمود. ادبیات. شعر غنایی از انواع ادبی است که بدویانِ شبه جزیرهٔ عربستان در سرودن آن سرآمد بودند. قیس بن ملوح، شهرت یافته به "مجنونِ لیلی" (؟ -۶۸۸م) شاعر روزگار اموی، از اهالی نجد بود. ابونخیله راجز با نام اصلی "یَعمُر بن عَدَن" (؟ -۷۶۴م) پیرامون بصره زاده شد، به بادیه کوچید و همان جا نزد بدوی ها زبان آموخت تا اینکه خود به سرودن شعر پرداخت. خوارشماری بدویان. بدویان ممکن است برای عرب بودن یا سبک زندگی ساده خود، از موضوعات بیزاری-نفرت -پیشداوری نژادی باشند و خوار شمرده شوند. از آنجا که نزد افرادِ دانش نآموختهٔ نا-عرب، واژه "بدوی" ممکن با "مردم عرب و عرب زبان" یکی انگاشته شود؛ واژه «عرب» یا «بدوی» برای تحقیر هر دو گروه (بدویان یا عرب زبانان) به کار رود؛ "العربیه" گزارشی از مصاحبهٔ دو مسئول عالی رتبهٔ در وزارت امور خارجه ایران با رسانه ای آلمانی را در ۱۸ مارس ۲۰۱۱ بازگو کرد که آن دو «ملّت های عرب را بدویانی صحراگرد» خواندند، این تفسیر از سوی آن دو تکذیب شد.میرزا آقاخان کرمانی از ش
خصیت های روشنفکر و اصلاح طلب ایرانی در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم میلادی، در اثرش "صد خطابه"، ریشهٔ پیشرفت کشوری را نظام پادشاهی دانسته است و به سبک زندگی بدویان اشاره کرده است و آنان را با «مردم عرب» یکی دانسته است؛ او با شدیدترین لحن نگارش، همهٔ ملت عرب و عرب زبان، اهالی عربستان و بدویان را خوار شمرده است. محمدعلی سدیدالسلطنه در کتابش "تاریخ مسقط و عمان، بحرین و قطر و روابط آن ها با ایران" بدوی را با مردم عرب یکی انگاشته و ریشهٔ باستانی واژهٔ «بدوی (بیابان نشین)» و «عربی (عرب زبان)» را یکی دانسته است. مهدی اخوان ثالث را فردی با با «کینهٔ ایستای به میراث رسیده» در عرب ستیزی نقد شده است؛ کسی که «عرب را دقیقاً و برای همیشه همان عربِ هزار و پانصد سال پیش می داند … او صدّام را به دلیل عرب بودنش، یزید می داند نه به دلیل عاملِ استعمار بودنش.» تندروی نهایی در این موضوع تا حدّی است که «دین اسلام»، "آئین بدوی" خوانده شود. جامعه. یک نقل قول معروف از بدوی ها می گوید «من علیه برادرم، من و برادرم علیه پسر عمویم، و بعد من و پسر عمویم علیه غریبه ها». این گفته شان نشانگر سلسله مراتب وفاداری بر پایهٔ نزدیکی خویشاوندی است که از خا
نوادهٔ هسته ای (درجه اول) شروع می شود تا اجداد و بعد قبیله و حتی، در موارد کلی، تا گروه های نژادی و زبانی (که پایهٔ آن بر اساس خویشاوندی است) پیش می رود. بر اساس آیین مک به خود و مسئولیت جمعی، اختلافات حل شده و علایق دنبال می شوند و عدالت و فرمان ها در این چهارچوب باقی مانده اند. واحد خانواده (که خیمه یا بیت نیز گفته می شود) معمولاً از سه یا چهار بزرگسال (یک زوج مزدوج به علاوهٔ خواهر و برادر یا والدین) و تعدادی بچه تشکیل می شود. وقتی منابع طبیعی زیاد باشد، چند خیمه باهم به عنوان قوم صفر می کنند. ای گروه ها گاهی از نظر اجدادی و گاهی با ازدواج متصل اند (زنانی که تازه عروس شده اند در بسیاری از موارد مردان فامیل نزدیک را همراه خود دارند)، یا گاهی فقط آشنا هستند با روابطی که به طور دقیق مشخص نیست و صرفاً اعضای یک قبیلهٔ مشترک اند. درجهٔ بعدی روابط در گروه «ابن ام» (پسر عمو یا دایی) یا نسب و گروه نژادی مشترک، معمولاً سه تا پنج نسل، است. این معمولاً به قوم ها منسوب است ولی وقتی قوم از گروهی مردم با نسب یکسان تشکیل شود، این معمولاً به چند فعالیت اقتصادی تقسیم می شوند، پس این امر با آن ها مدیریت ریسک می دهد، به طوری ک
ه وقتی یک عضو از این گروه دچار مشکل اقتصادی می شود هم نسبانش از او حمایت می کنند. «گروه نژادی» نشان دهندهٔ اصل و نسب آنهاست و در واقعیت آن ها روابط و شجرهٔ خود را طوری تنظیم کرده اند که عضو جدید بپذیرند. بزرگ ترین درجهٔ روابط قبیله ای کل قبیله است که به وسیلهٔ «شیخ» رهبری می شود. قبیله معمولاً (ادعا می کند) ریشه اش یک جد معروف است. این امر به نظر ارثی می آید اما در واقعیت گروه های جدید شاید شجره نامه ای داشته باشند که ساختگی باشد تا آن ها را به یک جد مربوط کند. این سطح قبیله ای سطحیست واسطه بین بادیه نشینان و سازمان ها و حکومت های بیرون. صحرا نشینان به طور سنتی دارای قوانین و مرام ها و سیستم های عدالتی محکمی دارند. «بیشا» (bisha'a) یا «فرمان آتش» یکی از اعمال معروف بادیه نشینان به منظور دروغ سنجی است. برای آگاهی از نام، محل و جمعت قبایل می توانید به مقلهٔ انگلیسی مراجعه کنید.
جدیدالاسلام میرزا محمد صادق فخرالاسلام ارومی یا موشه بن یوحنا بن وراده بن شموئیل بن پاتریس (متولد ۱۲۶۰ هـ.ق. روستای کلیسا کندی ارومیه - درگذشته ۱۳۳۰ هـ. ق در تهران) مجتهد، نویسنده و روزنامه نگار ایرانی بود. او که در ابتدا کشیشی آشوری اهل ارومیه بود در جوانی به اسلام گروید و پس از ۱۶ سال تحصیل در نجف و اخذ درجه اجتهاد به ایران برگشت و پس از مذاکره ناصرالدین شاه با وی دربارهٔ علل تغییر آیینش، از طرف شاه به فخر الاسلام ملقب گردید. او از پژوهشگرانی است که به مطالعات تطبیقی اسلام و مسیحیت پرداخته است و با تألیف چند کتاب رد اثبات راه و روش مباحثه دینی با پیروان ادیان دیگر را به طلاب مسلمان آموخت. در دوره مشروطیت او روزنامه تدین را منتشر کرد. زندگی نامه. او در حدود سال (۱۲۶۰ هـ. ق) در یک خانواده مسیحی ساکن کلیسای کندی، در شهر ارومیه متولد شد. او از نسطوریان آشوریان ارومیه بود. پدر و اجداد فخرالاسلام، همه از روحانیان و کشیشان بزرگ مسیحی بوده و در شهر ارومیه به تبلیغ و نشر آیین مسیحیت مشغول بوده اند. تحصیلات مسیحی در واتیکان. او، از ابتدای کودکی تحت سرپرستی پدر روحانیش به آموختن احکام و عقاید مسیحیت پرداخت. سپس در زاد
گاهش به عنوان محصل علوم دینی به طور رسمی در جلسات تدریس عالمان مسیحی حاضر شد. وی نزد استادان مسیحی از فرق پروتستان و کاتولیک، به تحصیل علوم دینی پرداخت و کتاب های تورات، انجیل و سایر علوم رایج مسیحی در آن زمان را به خوبی فرا گرفت. در دوازده سالگی با جدّیت و اشتیاق کامل این مرحله از دانش اندوزی را به خوبی به پایان برد و به درجه «قسّیسیت» رسید. این مرحله از روحانیت را کافی ندانست و زادگاهش را به مقصد واتیکان ترک و بعد از تحمّل سختی های فراوان، به مقصد رسید و برای کسب مدارج عالی علوم مسیحیت وارد حوزه علمیه جهانی مسیحیت شد. او در آن مکان به فراگیری احکام، معارف و کسب مراحل معنوی پرداخت. اقامت او در واتیکان حدود ۶ سال طول کشید و در این مدّت علاوه بر تخصص در عقاید و آیین مسیحیت بر اصول و فروع ملل و مذاهب مختلف این دین و نیز احکام و فروع آن ها احاطه کامل پیدا کرد. وی از شاگردان ممتاز در دوران تحصیلی خود به شمار می رفت و به همین خاطر بسیار مورد احترام استادانش بود. او در کسوت روحانیت آن قوم در کلیساهای شهر به تبلیغ مذهبی و وعظ خطابه می پرداخت. تحصیلات محمدصادق در آیین مسیحیت تا هجده سالگی طول کشید. بازگشت به زادگاه و
اسلام آوری. در این زمان حادثه ای راه زندگی علمی، دینی و معنوی او را تغییر داد و او را از مسیحیّت به اسلام سوق داد. وی آن حادثه را چنین نقل می کند: «بعد از ورودم به (واتیکان) نزد استادان آن دیار به تحصیل علوم مسیحیّت پرداختم، به ویژه استادی از فرقه کاتولیک که از نظر موقعیت اجتماعی دارای مقامی والا بود و در زهد و تقوا شهرتی بسزا داشت. از این روی دارای مریدان و پیروان فراوانی از فرقه کاتولیک بود. عوام و خواص از اعیان و اشراف و صاحب منصبان این فرقه نزد او حاضر و هدایای نفیس به او تقدیم می کردند؛ و از طرفی او از نظر علمی، مراتب عالی را طی کرده و از استادان معروف بود و هر روز صدها نفر روحانی زن و مرد در درس او حاضر شده، از تعلیمات معارف عالی او با اشتیاق کامل بهره می بردند. در میان شاگردان خود، به من عنایت خاصّی داشت. از این رو علاوه بر اظهار محبت نسبت به من، تمام کلیدهای محلّ سکونت خود را به من سپرده بود، جز کلید یک اتاق کوچک که تنها نزد خودش بود. از این که کلید آن اتاق کوچک را به من نسپرده بود، در دلم به او بدبین شدم و دائم پیش خود می گفتم: لابد در آن اتاق، اشیاء قیمتی اهدایی را ذخیره کرده است و نمی خواهد من آن
ها را ببینم، پس زهد را برای دنیا می خواهد. این احساس درونی خود را هرگز بروز ندادم تا این که روزی استاد کسالت پیدا کرد و در کلاس درس حاضر نشد. مرا طلبید و گفت: به شاگردان بگو من کسالت دارم و نمی توانم در درس حاضر شوم و به آن ها بگو بروند. من از نزدش بیرون آمدم، دیدم شاگردان در مورد مسایل مختلف دینی به مباحثه مشغول هستند تا این که بحث آن ها به لفظ «فارقلیطا» رسید که در انجیل چهارم، باب ۱۴ و ۱۵ و ۱۶ حضرت عیسی، آمدن او را بشارت داده بود. هرکس نظری داد و بعد از آن پراکنده شدند. من هم نزد استاد آمدم. گفت: شاگردان در مورد چه بحث می کردند؟ گفتم: موضوعات گوناگون، از جمله لفظ «فارقلیطا» و هرکس نظری داشت. استاد به من گفت نظر تو چیست؟ گفتم: من نظر فلان مفسّر مسیحی را بهتر می دانم. گفت تو مقصر نیستی ولی همه آن نظرات دور از واقعیت هستند چرا که حقیقت آن لفظ فقط نصیب راسخان در علم می شود. اشتیاق درک این حقیقت مرا از خود بی خود نمود و با التماس فراوان، از استادم، تفسیر آن لفظ را خواستار شدم. استادم گریه کرد و گفت: ای فرزند روحانی! تو پیش من عزیزترین مردم هستی و من چیزی از تو مضایقه ندارم. اگر تفسیر آن لفظ را به تو بگویم، از ن
احیه مسیحیان، جان من و تو در خطر خواهد افتاد مگر آن که تعهّد کنی تا قبل و بعد از زندگی من، نام مرا نبری و تفسیر آن را به من نسبت ندهی چون که قبل از مرگم جان خودم در خطر خواهد افتاد و بعد از مرگم، جان خانواده ام. من نیز به اسماء الاهی قسم یاد کردم که این خواسته او را برآورده کنم و به شرط او عمل نمایم. گفت: ای فرزند روحانی! این لفظ، اسمی از اسامی مبارک پیامبر مسلمانان است و به معنی احمد و محمّد است. پس کلید آن اتاقی را که فقط نزد خودش نگه داشته بود به من داد و گفت، به آن جا برو و فلان صندوق را باز کن و آن دو کتاب موجود در آن را نزد من بیاور! من نیز چنین کردم. آن دو کتاب به خط یونانی و سریانی و قبل از ظهور پیامبر اسلام و با قلم بر پوست حیوان نوشته شده بودند. گفت: ای فرزند روحانی! بدان که همه عالمان و مفسّران و مترجمان مسیحی قبل از ظهور پیامبر اسلام قبول داشتند که لفظ «فارقلیطا» به معنی احمد و محمّد است آنان بعد از ظهور آن حضرت، تمامی کتاب های تفسیر، لغت و ترجمه های مربوط به این مسئله را به خاطر ریاست و رسیدن به اموال و منفعت دنیوی یا به خاطر عناد و حسادت، تحریف کرده و بعضی را نیز از بین بردند. ای فرزند روحانی! د
ین مسیحیّت به خاطر ظهور حضرت محمّد منسوخ شد و من و بسیاری از روحانیان مسیحی به این حقیقت پی برده ایم ولی از ابراز آن به خاطر مصالحی که در نظر داریم خودداری می کنیم. گفتم: ای پدر روحانی! آیا مرا امر می کنی که داخل دین اسلام شوم! گفت: آری، اگر آخرت و نجات را می خواهی باید دین حقّ را قبول کنی؛ و من همیشه تو را دعا می کنم. چون آن دو کتاب و گفته ها و تأییدهای استادم را شنیدم، نور هدایت و محبت حضرت خاتم الانبیاء به طوری بر من احاطه پیدا کرد که دنیا و هر آنچه که از مظاهر آن است در نظرم کوچک آمد. در آن لحظه اندیشه ای جز اسلام و پیام آور آن در سر نداشتم از این رو از محضر استادم خداحافظی کرده، در پی حقیقت روان شدم. محمّدصادق، بعد از ایمان به اسلام، واتیکان را به مقصد ارومیه، ترک کرد و جز چند کتاب و وسایل شخصی چیزی با خود نبرد. او بعد از زحمات بسیار وارد ارومیه شد و در آن جا شبی به طور مخفیانه با شیخ حسن مجتهد از عالمان مقیم آن شهر دیدار کرد و او را از اسلام آوردن خود آگاه کرد. شیخ حسن مجتهد از این امر خوشحال شد و بنا بر درخواست محمدصادق، چکیده ای از عقاید و برنامه های اسلامی را به او تعلیم داد. محمدصادق آن ها را به خط
سریانی یادداشت می کرد تا از یادش نرود. بعد از این دیدار برای پاک شدن از مسیحیّت غسل توبه نمود و شهادت به وحدانیت خداوند و رسالت پیامبر اسلام را بر زبان جاری ساخت و به طور رسمی در زمره مسلمانان قرار گرفت. اما چرا مذهب شیعه را انتخاب کرد به درستی معلوم نیست. احتمال دارد، استادش در واتیکان او را راهنمایی کرده یا به خاطر ملاقات با عالمان شیعه در ارومیه به اهل بیت ایمان آورده و مذهب تشیّع را پذیرفته باشد. او پس از شاگردی در خدمت علمای اسلام در ارومیه عازم نجف شد و پس از ۱۶ سال تحصیل و اخذ درجه اجتهاد به ایران برگشت و صاحب محراب و منبر شد سپس عازم تهران گردید و از طرف ناصرالدین شاه به فخر الاسلام ملقب گردید. او زبان های عبری و سریانی را بج شی خ محمدعلی حائری سنقری آموخت. با اوج گیری گفتمان در دوره ناصری میرزا محمد صادق فخر الاسلام کتاب ده جلدی بیان الحق و الصدق را در نقد مسیحیت نوشت و آن را به سال ۱۳۲۲ ه .ق به چاپ رساند. وی در دیباچه کتاب خود از حاج میرزا سید محمد مجتهد فرزند سید صادق طباطبایی یاد می کند که در منزل خود واقع در محله سنگلج تهران، مجلسی به نام (حوزه ترقی اسلامی) دایر کرده و به جواب شبهه ها به ویژه شبه
ه هایی که مسیحیان می پراکندند می پرداخت و نیز از سید محمدعلی داعی الاسلام نام می برد که مجلسی به نام (صفاخانه) در جلفای اصفهان برگزار کرده بود و به شبهه های مسیحیان در خصوص اسلام پاسخ می داد. محصول این گفتگوها هر ماه به صورت رساله ای چاپ و منتشر می شد و هزینه های مالی آن را میرزا سلیمان خان رکن الملک عهده دار بوده است. در سال۱۳۳۰ هـ. ق در تهران درگذشت. آثار. فخرالاسلام در ارومیه و در تهران با علمای مسیحی در اثبات دین مبین در مناظره و مجادله بود و در این راستا به تألیف کتاب های متعدد پرداخت. از فعالیت های مهم وی در تهران انتشار روزنامه تدین بود. محیط طباطبایی در این خصوص گفته است: «روزنامه تدین را میرزا حسینقلی{ محمد صادق} جدیدالاسلام ملقب به فخر الاسلام مؤلف کتاب انیس الاعلام در ماه رجب سال ۱۳۲۵ هجری به طور هفتگی با چاپ سربی انتشار داد و تا ۶ جمادی الثانیه سال ۱۳۲۶ و تا ۴۸امین شماره ادامه یافت.» آثار مهم او عبارت اند از: هفته نامه تدین. او در سال ۱۳۲۵ محیط آزاد مشروطه را برای بیان اندیشه و منظور دینی خود مناسب دید و تدین را که به معنی دینداری است عنوان کار روزنامه نگاری قرار داد. تدین روزنامه دینی بود که در آ
ن کمتر مطلبی را از دریچه چشم سیاست تنها می نگریست، بحث دربارهٔ استبداد و مشروطه یا نشر احکام صادر از علمای نجف را دربارهٔ حفظ اساس مشروطه و شرح مواد قانون اساسی را از نظر دینی مورد ذکر و تفسیر قرار می داد. در این چهل و هشت شمارهای که سال اول آن را تشکیل می داد مباحث بسیاری دربارهٔ گفتگو با اسقفها و کیفیت تحول بابیه به شعب مختلف درج کرد. در تاریخ مشروطیت احمد کسروی چنین آمده است: «روزنامه تدین را فخر الاسلام می نوشت یکی از آشوریان ارومی زاییده شده در آمریکا. سپس در محضر شیخ فضل الله مجتهد مذهب شیعه جعفری را برگزید و مسلمان شده و به تهران آمده و از پیرامونیان شادروان طباطبایی به شمار می رفت و با دستور خود با کشیشان و دیگر بحثهای دین و کیش می پرداخته است و در روزنامه اش نیز بیش از همه گفتگوهای کیشی را دنبال می کرده است.» تدین به مدیری و صاحب امتیازی فخرالاسلام در تهران تأسیس و در جمادی الاول ۱۳۲۵ هـ.ق. منتشر شد. نوع انتشار روزنامه هفتگی بود و شمارة ۲ سال اول در تاریخ شنبه ۲۸ / جمادی الاول/ ۱۳۲۵ق. منتشر شد. تدین در ۴ صفحه به قطع ۴/۳ ۶ * ۱۲ سانتیمتر، با چاپ سربی (مطبعه شرقی) طبع و توزیع می شد. در زیر عنوان هر شمار
ه، روزنامه بدین شکل معرفی شده است: “ جریدة ملی، مذهبی، اخباری، سیاسی، تاریخی، اخلاقی، علمی، اقتصادی، سؤالات مذهبی از هر کس درج و جواب می گوید و هفته دو روز زبان توره و انجیل درس و قانون مناظرة دینی تعلیم می دهد. مندرجات روزنامه عبارت است از: مقالات مختلف راجع به فواید مشروطه و آزادی و قسمت مختصری از اخبار ولایات؛ و نیز در هر شماره مقالات مذهبی دربارة دین اسلام و مسیح و مطالب دینی دیگر از این قبیل چاپ گردیده است. این روزنامه تا جمادی الثانی ۱۳۲۸هـ. ق. چاپ و منتشر شد و بعد از آن چاپ آن متوقف گردید. فخر الاسلام در آغاز مشروطیت از پیروان طباطبایی بود و به دستور وی با کشیشان به مباحثات نظری و مذهبی می پرداخت و این گفتگوها را در روزنامه اش به چاپ می رساند.
رضاقلی هدایت (۱۲۵۰–۱۳۲۴) رئیس دارالفنون و وزیر، و رئیس دیوان عالی تمیز (دیوان عالی کشور) و رئیس دادگاه عالی انتظامی قضات ایران بود. رضاقلی هدایت معروف به نیرالملک فرزند جعفرقلی نیرالملک از سیاستمداران دوره قاجار و پهلوی و از قضات دادگستری بود. او از سال ۱۳۳۳ ه .ق ریاست دارالفنون را برعهده داشت. در کابینهٔ دوم حسن پیرنیا (۱۲۹۹) وزیر پست و تلگراف و در کابینهٔ سید ضیاء الدین طباطبایی و کابینهٔ سوم حسن پیرنیا وزیر معارف و اوقاف بود. او همچنین عضو مؤسس حزب اراده ملی و سال ها دبیر شورای عالی حزب بود.
محمدقلی هدایت (درگذشته ۱۳۲۹ خورشیدی) نماینده مجلس شورای ملی و فرزند علی قلی مخبرالدوله بود. از مظفرالدین شاه قاجار لقب مخبرالملک گرفت و پس از پدرش عهده دار ریاست تلگراف خانه شد. او نماینده اعیان در دوره نخست مجلس شورای ملی بود و در ۲۶ صفر ۱۳۲۶ (نهم فروردین ۱۲۸۷) به ریاست مجلس برگزیده شد اما نپذیرفت و در جلسه بعدی استعفای خود را اعلام کرد. در مجلس اول یکی از شش عضو کمیسیون نظامنامه پلیس بود که اساسنامه نخستین تشکیلات پلیس را در ایران تدوین کردند. در کابینه چهارم حسن مستوفی که در ۲۷ دی ۱۲۹۶ تشکیل شد، مدتی وزیر مالیه بود.
در فهرست چگونگی حضور سرده های منقرض شده در فیلم ها و رمان های پارک ژوراسیک را مشاهده می کنید.
حسنعلی کمال هدایت (۱۲۶۰–۱۳۳۵) ملقب به نصرالملک دولتمرد تکنوکرات دوران قاجار و پهلوی بود. او فرزند حسین قلی مخبرالدوله بود از بنیانگذاران تلگراف در ایران و برادرزاده مخبرالسلطنه و صنیع الدوله بود که از دولتمردان تأثیرگذار دوران قاجار و پهلوی بودند. در پاریس در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد. پس از بازگشت به ایران وارد وزارت امور خارجه شد. نصرالملک در انتخابات دورهٔ اول مجلس شورای ملی از طرف اعیان به وکالت رسید. در دورهٔ دوم نیز به عنوان نماینده تهران به مجلس راه یافت. در همین دوره مبتکر تأسیس وزارت دربار شاهنشاهی شد. با این انگیزه که تربیت احمد شاه را که آن زمان هنوز به سن قانونی نرسیده بود، زیر نظارت مجلس ببرد. . در کابینهٔ اول حسن پیرنیا در ۲۳ اسفند ۱۲۹۳ به سمت وزیر پست و تلگراف و تجارت و فوائد عامه منصوب شد و تا سال ۱۲۹۹ پنج بار وزیر عدلیه، دو بار وزیر پست و تلگراف، دو بار وزیر تجارت و فوائد عامه و یک بار وزیر مشاور شد. در اسفند ۱۳۰۱ در دولت مستوفی الممالک وزیر مالیه شد اما در آستانه نوروز جای خود را به بهاء الملک قراگوزلو داد و عهده دار وزارت پست و تلگراف شد و تا پایان عمر این دولت در ۲۶ خرداد ۱۳۰۲ در این سمت بود. س
ال بعد همراه با پسرعمویش عزت الله هدایت (فرزند صنیع الدوله) امتیاز انحصاری تولید عصاره گیاه سس (سرده) را به مدت ده سال گرفت. عصاره این گیاه که در کرمان و نواحی جنوبی ایران می روید، خواص دارویی دارد. سردارسپه حسنعلی کمال هدایت را به حکومت اصفهان فرستاد و هنگام انقضای سلطنت قاجار و انتقال قدرت به رضاخان، او در این سمت بود. سپس ولی فارس شد و در سالهای بعد به سفارت ایران در کشورهای عراق، ژاپن، افغانستان و واتیکان رسید. کمال هدایت از بهمن ۱۳۱۸ به ریاست دیوان محاسبات انتخاب شد. پس از شهریور ۱۳۲۰ محمدعلی فروغی در ترمیم کابینه اش در یازدهم اسفند ۱۳۲۰، او را به عنوان وزیر پست و تلگراف به مجلس معرفی کرد اما همان روز یک ساعت پس از کسب رأی اعتماد مجلس استعفا داد و کمال هدایت به وزارت نرسید. هدایت دو سال و نیم بعد در پنجم آذر ۱۳۲۳ در کابینهٔ سهام السلطان بیات به عنوان وزیر بازرگانی پیشه و هنر، سال پس از آن در کابینهٔ حکیم الملک به عنوان وزیر مشاور و در کابینه صدرالاشراف به عنوان وزیر دادگستری و دوباره در کابینه بعدی حکیم الملک به عنوان وزیر مشاور به مجلس معرفی شد. با گشایش نخستین دوره مجلس سنا در سال ۱۳۲۸، کمال هدایت به ن
مایندگی تهران در این مجلس انتخاب شد.