Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مانند بسیاری از مقالات روزنامه ها. این روش همچنین سوم شخص دراماتیک نیز نامیده می شود زیرا راوی مانند یک خواننده دراما، خنثی و بی تفاوت است نسبت به پیشرفت داستان و پیرنگ - تنها یک ناظر بدون نقش است. این روش همچنین در میانه قرن بیستم توسط نویسندگان فرانسوی در نهضت رمان نو استفاده می شده است. سوم شخص دانای کل. در طول تاریخ، سوم شخص دانای کل متداول ترین شکل زاویه دید بوده است. بسیاری از آثار کلاسیک از جمله آثار جین آستن، لئو تولستوی و جرج الیوت از این دسته هستند. این نوع روایت شامل راوی ای با دید، دانش، زاویه دید فراگیر و هر چیزی که در دنیای داستان اتفاق می افتد می شود، شامل تمام افکار و احساسات شخصیت ها. این روش همچنین گاهی صبغه ذهنی نیز به خود می گیرد. یکی از مزایای این روش بالابردن حس اطمینان در پیرنگ است. دانای کل کمترین قابلیت را برای نامعتبر بودن دارد، هرچند می تواند دانای کل شخصیتی مجزا داشته باشد و قضاوت ها و نظرات خود را دربارهٔ شخصیت ها ارائه کند. به علاوه می تواند این حس را تقویت کند که راوی واقعی است (بنابراین داستان حقیقت دارد). مزیت اصلی این روش مناسب بودن برای داستان های بزرگ، فراگیر و حماسی است یا
داستان های پیچیده ای که چند شخصیت در آن نقش دارند. مشکل این روش ایجاد فاصله میان مخاطب و داستان است و حقیقت این است که پیوستگی داستان های فراگیر یا حماسی با هزارن شخصیت (در حالی که شخصیت سازی بهتر است محدود باشد) باعث می شود خواننده قدرت تشخیص یا همدردی با شخصیت را از دست بدهد. یک مثال کلاسیک از مزیت و مشکل این روش ارباب حلقه ها اثر جان رونالد روئل تالکین است. برخی نویسندگان و منتقدان ادبی بین سوم شخص دانای کل و دانای کل جهانی تفاوت قائل هستند، تفاوت دانای کل جهانی در این است که راوی از صنعت اطلاعاتی را نشان می دهد که شخصیت ندارد (آیرونی). معمولاً دانای کل جهانی این نظر را تقویت می کند که راوی هیچ ارتباطی با اتفاقات داستان ندارد. روایتگری دانای کل روایتگریِ آن دسته از راویهایی است که ظاهراً همه چیزِ مربوط به قصهٔ روایت شده را می دانند. این اصطلاح در عین رواج، مسئله ساز نیز هست و در مجموع بیش تر گیج کننده است تا مفید. این درست که راوی هایی هستند که ظاهراً همه چیز را می دانند اما هیچ کدام از روایتگری ها کاملاً به شیوهٔ دانای کل (به معنای تحت اللفظی «همه چیزدان») نیستند. همهٔ روایتگری ها پر از نقاط کور یا شکاف
هایی هستند که ما باید با استفاده از دانش محدود خود آن ها را پر کنیم. زمان روایت. زمان روایت، نوع زمان دستوری زبان را مشخص می کند؛ چه گذشته، چه حال و چه آینده. زمان گذشته. بیان داستان در زمان گذشته از متداول ترین شکل بیان داستان است. رویدادهای رخ داده در داستان طوری توصیف می شود که گویی زمانی پیش از زمان حال یا زمانی که راوی داستان را برای مخاطب بیان می کند، رخ داده است. زمان حال. رویدادهای پیرنگ طوری توصیف می شود که گویی در زمان حال اتفاق می افتد. در زبان انگلیسی به این زمان «حال تاریخی» نیز می گویند که در روایت های گفتگویی متداول است تا در متون ادبی. یکی از مثال های اخیر نوشته شده در زمان حال سه گانه عطش مبارزه اثر سوزان کالینز است. زمان آینده. در ادبیات بسیار نادر است، که رویدادهایی از پیرنگ را توصیف می کند که زمانی اتفاق خواهد افتاد. اغلب، این رویدادهای آینده توسط راوی ای توصیف می شود که علم غیب دارد (یا قرار است داشته باشد). برخی داستان هایی که با زبان آینده نوشته شده است از صدای پیامبرانه استفاده می کند.
با توجه به دانش راوی از ذهنیات و تفکرات شخصیت های داستان و نقش تفسیری او در مواجهه با رویدادها و بیان آنها، می توان انواع راوی را به دو نوع مفسّر و بیننده تفکیک کرد. راوی مفسّر هر گاه در داستان راوی نسبت به رویدادها برخوردی تحلیلی و تفسیری داشته باشد و به قضاوت آنها بنشیند و از ذهنیات و تفکرات شخصیت های داستان مطلع باشد و آن را بیان کند، آن راوی را راوی مفسّر می نامیم. راوی بیننده هر گاه در داستان راوی مانند یک دوربین فقط ناظر داستان باشد و رویدادها و افعال شخصیت های داستان را همان طور که اتفاق افتاده اند روایت کند و از درونیات شخصیت ها مطلع نباشد و قضاوت و تفسیری دربارهٔ رویدادهای داستان نداشته باشد، او را راوی بیننده می نامیم. پانویس. منابع بیرونی. نوری، فرحان «تعریف انواع راوی». سایت بوطیقا (خانه ادبیات داستانی) (۱۳۹۲)]
مأموریت برای وطنم، نام کتابی به قلم محمدرضا پهلوی است. وی در بخشی از این کتاب به تاریخ کهن ایران افتخار می کند، ایران را به عنوان کشوری غنی از فرهنگ و هنر به جهان بشریت معرفی می نماید و به برپایی نخستین پادشاهی ایران زمین در ۲۵۰۰ سال پیش توسط کوروش بزرگ افتخار می کند. محمدرضا شاه همچنین در این کتاب از گفتمان و هم ذات پنداری میان ایرانیان و کشورها و مردم جهان از آسیای شرقی تا آمریکای شمالی را خصوصاً در باب جشن های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران و جشن هنر شیراز ارائه کرده است. پیوند به بیرون. متن کامل کتاب مأموریت برای وطنم با نگارش تحت وب
عکاس جنگ یک فیلم مستند به کارگردانی کریستین فری دربارهٔ عکاس خبری، جیمز ناکتوی است. این فیلم در سال ۲۰۰۲ نامزد بهترین فیلم مستند جایزه اسکار ، در ۲۰۰۴ جایزه امی و شانزده جایزهٔ دیگر شد اما فقط توانست در سال ۲۰۰۳ برندهٔ جایزه پی بادی شود. پیوند به بیرون. تهیه این فیلم در ایران
روابط ایران و ونزوئلا در سال های اخیر به میزان قابل توجهی استحکام یافته است. رؤسای جمهور قبلی ونزوئلا و ایران، به ترتیب هوگو چاوز و محمود احمدی نژاد، هر دو در عرصهٔ جهانی خود را مخالف «امپریالیسم آمریکا» نشان می دادند. با توجه به این عقیدهٔ مشترک، آن ها به یکدیگر به چشم متحد می نگریستند و طرح ها و پروژه های مشترکی را آغاز کردند؛ مثلاً در ۶ ژانویهٔ ۲۰۰۷ اعلام کردند که مقداری از آن ۲ میلیارد دلار سرمایهٔ مشترکی که پیشتر اعلام شده بود را صرف کمک به «کشورهایی که در تلاش برای رهایی از یوغ امپریالیسم اند» خواهند کرد. احمدی نژاد و چاوز از ایجاد یک «محور اتحاد» علیه «امپریالیسم آمریکا» خبر دادند. پیشینه. چاوز روابط دولتش با دولت ایران را بالاخص در زمینه های تولید انرژی، و همکاری های اقتصادی و صنعتی توسعه داده بود و چندین مرتبه از این ایران بازدید کرده بود. اولین سفر او در سال ۲۰۰۱ بود که اظهار کرد به ایران آمده است تا «مسیر صلح، عدالت، ثبات، و پیشرفت را برای قرن ۲۱ آماده کند». محمد خاتمی نیز سه بار به ونزوئلا سفر کرد. در سفری که در سال ۲۰۰۵ به ونزوئلا داشت، چاوز نشان اُردِن دِل لیبِرتادور را به او اعطا کرد و او را «م
بارزی خستگی ناپذیر برای همهٔ نهضت های راستین» در جهان خواند. در مهٔ ۲۰۰۶، چاوز نظر مساعدش را نسبت به اعلام تولید انرژی هسته ای در ایران ابراز کرد و منکر مقاصد ایران برای تولید سلاح اتمی شد. رابطهٔ چاوز با ایران و حمایتش از برنامهٔ هسته ای ایران موجبات ناراحتی دولت ایالات متحده را فراهم آورده است. در ۱۶ مارس ۲۰۰۷ چاوز در یک مصاحبهٔ تلویزیونی گفت که با این سخن منتسب به احمدی نژاد مبنی بر اینکه «اسرائیل باید از روی نقشهٔ جهان پاک بشود» (که در نزد عدهٔ زیادی یک ترجمهٔ اشتباه به شمار می آید) مخالف است و گفت «من از آسیب رساندن به هیچ ملتی حمایت نمی کنم». هنگامی که دولت ایران به دلیل ادامه دادن برنامهٔ هسته ای اش و پشتیبانی از چریک های حزب الله مورد انتقاد جهانی بود، چاوز سفری دو روزه به ایران کرد. در ۲۸ ژوئیه، روز تولد چاوز، محمود احمدی نژاد نشان عالی درجه یک جمهوری اسلامی ایران را «به پاس قدرشناسی از چاوز برای اتخاذ مواضع تحسین برانگیز علیه نظام سلطه» به او اعطا کرد. چاوز در دانشگاه تهران متعهد شد که ونزوئلا «همواره و تحت هر شرایطی در کنار ایران خواهد ماند» و افزود «ما همیشه در کنار شما و ایران هستیم. مادامی که مت
حد بمانیم قادر خواهیم بود تا امپریالیسم آمریکا را شکست بدهیم اما به محض جدایی، آن ها ما را به حاشیه خواهند راند». چاوز ادامه داد «اگر امپریالیسم آمریکا بتواند حاکمیت خود را حفظ کند، آینده ای برای بشریت نخواهد بود و ما وظیفه داریم که بشریت را نجات دهیم و به امپریالیسم آمریکا خاتمه دهیم». همچنین چاوز از اسرائیل به تندی انتقاد کرد و تهاجم سال ۲۰۰۶ اسرائیل به لبنان را اقدامی «فاشیستی و تروریستی» خواند. همکاری های آکادمیک. وقتی ونزوئلا و روسیه در حال گسترش همکاری های هسته ای بودند، محمدمهدی زاهدی، وزیر وقت علوم، تحقیقات و فناوری ایران، ریاست هیئت اعزامی ایران به کاراکاس را بر عهده داشت تا با مقامات بلندپایهٔ ونزوئلا اجرای قراردادهایی که بین دو کشور در سال ۲۰۰۶ بسته شده بود را بررسی کند. همچنین دو کمیتهٔ فنی و آموزشی برای اجرای قراردادهای فی مابین تأسیس شد. هیئت اعزامی ایران از مرکز تحقیقاتی لرزه شناسی ونزوئلا، دانشگاه مرکزی کاراکاس، دانشگاه سیمون بولیوار، و مؤسسهٔ علمی و تحقیقاتی ونزوئلا بازدید کرد. علاوه بر حوزه های سیاسی و نظامی، ایران و ونزوئلا متعهد به همکاری آکادمیک با یکدیگر جهت برقراری رشتهٔ جدید دانشگاهی د
ر دانشگاه سراسری بولیوارین شدند. این رشتهٔ جدید در رابطه با اصول سوسیایستی و ارتقای مباحث مربوط به «سوسیالیسم قرن ۲۱» است. دولت ونزوئلا همچنین از طرح هایش برای تأسیس دانشگاه تمدن ها با همکاری ایران خبر داد. روابط تجاری. تا پایان سال ۲۰۰۸، کمک های ایران به ونزوئلا شامل ساخت کارخانهٔ مهمات، کارخانهٔ مونتاژ خودرو، کارخانهٔ سیمان و حتی برقراری پرواز مستقیم بین تهران، دمشق و کاراکاس توسط ایران ایر بوده است. روابط تجاری ایران و ونزوئلا به طور پیوسته افزایش یافته است و دو کشور فعالیت های اقتصادی مشترکی را در بخش های مختلفی از جمله انرژی، کشاورزی، ساخت مسکن، و زیرساخت ها آغاز کرده اند. تا دسامبر ۲۰۰۸، ارزش کل پروژه های اقتصادی که توسط کارخانه های ایرانی در ونزوئلا انجام گرفته است به حدود ۴ میلیارد دلار می رسد. در سال ۲۰۰۷، ایران ایر، با همکاری کنویاسا، پرواز تهران-کاراکاس را از طریق دمشق برقرار ساخت. تهدید ونزوئلا به فروش جنگنده های اف-۱۶ به ایران. در سال ۲۰۰۶، رسانه های ایرانی گزارش هایی مبنی بر علاقهٔ ونزوئلا به فروش ۲۱ فروند جنگدهٔ فالکون اف-۱۶ به ایران منتشر کردند. این خبرها توسط یکی از مشاوران هوگو چاوز به صورت
ضمنی تأیید شد. او به آسوشیتد پرس گفته بود که «ارتش ونزوئلا قصد دارد در پاسخ به تحریم دولت هوگو چاوز از خرید تسلیحات توسط ایالت متحده، ناوگان هوایی جنگنده های اف-۱۶ آمریکایی اش را به کشوری دیگر، احتمالاً ایران بفروشد». در پاسخ به این اظهارات، شان مک کورمک، سخنگوی وزارت امور خارجهٔ ایالت متحده به ونزوئلا هشدار داد و اظهار کرد که «بدون اجازهٔ کتبی ایالات متحده، ونزوئلا نمی تواند این تجهیزات نظامی، در اینجا جنگنده های اف-۱۶، را به کشوری ثالث منتقل کند». روابط با سایر کشورهای آمریکای جنوبی. روابط تجاری بین ایران و برزیل بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷، چهار برابر شد و حتی تا پنج برابر نیز خواهد رسید، از سالانه ۲ میلیارد دلار به ۱۰ میلیارد دلار. علاوه بر برزیل، ایران چندین قرارداد اقتصادی با بولیوی، کوبا، اکوادور، و نیکاراگوئه نیز امضا کرده است. در نیکاراگوئه، ایران و ونزوئلا موافقت کردند تا ۳۵۰ میلیون دلار برای ساخت بندر دریایی در سواحل دریای کارائیب، سیستم لوله کشی، راه آهن و بزرگراه های میان کشوری سرمایه گذاری کنند. همچنین شرکت های ایرانی قصد ساخت دو کارخانهٔ سیمان در بولیوی را دارند. دیگر اقدامات ایران جهت گسترش روابط
شامل عقد قرارداد با اکوادور برای ساخت کارخانهٔ سیمان و انعقاد چندین تفاهم نامهٔ دیگر در زمینهٔ همکاری های اقتصادی است. در چهار سال اول ریاست جمهوری احمدی نژاد، ایران شش سفارتخانهٔ جدید در آمریکای لاتین تأسیس کرد. سفارتخانه های جدید ایران در بولیوی، شیلی، کلمبیا، اکوادور، نیکاراگوئه و اروگوئه قرار دارند که به پنج سفارتخانهٔ پیشین ایران در آمریکای لاتین در آرژانتین، برزیل، کوبا، مکزیک و ونزوئلا افزوده شدند. اجلاس جی-۲ و بانک توسعه. در طول اجلاس سال ۲۰۰۹ جی-۲۰ در لندن، چاوز و احمدی نژاد به دیدار یکدیگر رفتند و از آن با نام «اجلاس جی-۲» یاد کردند. در این اجلاس، تشکیل بانک توسعه مشترک بین ایران و ونزوئلا با سرمایهٔ اولیهٔ ۲۰۰ میلیون دلار آمریکا اعلام شد. دیدارهای دوجانبه. هوگو چاوز در دیدار سال ۲۰۱۰ از ایران، «تهدیدهای حملهٔ نظامی علیه ایران توسط چند کشور» را محکوم کرد و گفت «ما می دانیم که آن ها نمی توانند انقلاب اسلامی را ناکام بگذارند». او ادامه داد که در نتیجهٔ چنین «تهدیدهای علنی» لازم است تا «اتحاد راهبردی را در زمینه های سیاسی، اقتصادی، فناوری، انرژی و اجتماعی تقویت کنیم». محمود احمدی نژاد نیز از ایدهٔ «ات
حاد راهبردی» حمایت کرد و افزود که «ما متحد هستیم و مصمیم تا ناعدالتی ای که بر جهان حاکم است را پایان دهیم و آن را با نظم نوین جهانی مبتنی بر عدالت جایگزین کنیم. ایران و ونزوئلا متحدند تا یک نظم نوین جهانی مبتنی بر انسانیت و عدالت بر پا کنند. ما بر این باوریم که تنها نتیجهٔ قلدربازی های امپریالیسم در سرتاسر جهان، و بالاخص در آمریکای جنوبی، سقوط هر چه سریع تر قدرت های امپریالیستی خواهد بود.» دو کشور همچنین قراردادهایی در زمینه های نفت، گاز طبیعی، نساجی، بازرگانی، و ساخت مسکن امضا کردند. همکاری در زمینه انرژی. به دنبال تلاش امریکا برای تحریم صادرات بنزین به ایران در سال ۲۰۱۰ میلادی، هوگو چاوز کشتی های حامل بنزین را به ایران ارسال کرد. با افتتاح پالایشگاه میعانات گازی ستاره خلیج فارس ایران به خودکفایی در تولید بنزین رسید. با روی کار آمدن دولت سیزدهم، ایران اقدام به بازسازی پالایشگاه های نیمه فعال و با ظرفیت بسیار پایین تر از ظرفیت اسمی در ونزوئلا کرده است و از طریق صادرات خدمات فنی- مهندسی علاوه بر بازسازی پالایشگاه کشور هدف، خوراک ورودی پالایشگاه را نیز منطبق بر نفت خام ایران تعبیه کرده است. در مهرماه ۱۴۰۱ نخستی
ن پالایشگاه فراسرزمینی ایران به نام ال پالیتو در ونزوئلا راه اندازی شد. در این پالایشگاه روزانه یکصد هزار بشکه نفت خام پایش می شود. بانک مرکزی ونزوئلا رشد اقتصادی در سال ۲۰۲۲ در حوزه نفت را به بازیابی ظرفیت تولید نفت خام از طریق مدیریت مستقیم (شرکت نفتی این کشور) و شرکت های مختلط (شرکت های خارجی در همکاری با شرکت نفت دولتی ونزوئلا) نسبت داده است. عمران و مسکن. شهرک هوگو چاوز یا شهرک ایرانی ها در نزدیکی شهر والنسیا در غرب کاراکاس پایتخت ونزوئلا قرار دارد. در این مکان طی سال های ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۰ تعداد ۳۴۵۶ واحد مسکونی توسط شرکت ایرانی کیسون ساخته شده است. این شرکت ۲۰ هزار واحد مسکونی در هفت استان ونزوئلا ساخته است که در مجوع دولت ونزوئلا ۲ میلیارد دلار به این شرکت پرداخت کرده است. سود حاصل حدود ۴۰۰ میلیون دلار بوده است. شرکت کیسون در این پروژه با بهره گیری از دانش متخصصان سرعت پروژه را به حدی بالا برد که به طور میانگین در هر ساعت یک واحد مسکونی ساخته می شد. در این بازه زمانی شرکت های ایرانی در مجموع ۲۴۰۰۰ واحد مسکن در ونزوئلا ساخته اند. از این تعداد ۲۰۰۰۰ واحد مسکونی سهم کیسون بوده است و ۴۰۰۰ را شرکت خانه سازی ایرا
نیان برعهده داشته است. کمک های ونزوئلا به ایران در بحبوحه زلزله بم. به گفته احمد سبحانی سفیر سابق ایران در ونزوئلا در هنگام زلزله بم چاوز کمک نقدی قابل توجهی به ایران کرد. صادرات نفتکش های افراماکس به ونزوئلا. در مردادماه ۱۳۹۱ نخستین فروند از نفتکش های افراماکس توسط شرکت صنعتی دریایی ایران با فاصله کمی از آغاز ساخت به آب انداخته شد و پس از آن به سفارش دهنده (ونزوئلا) تحویل داده شد. در خرداد ماه ۱۴۰۱ دومین فروند از نفتکش های افراماکس تحویل کشور ونزوئلا داده شد. کشتی آفراماکس دارای ۲۵۰ متر طول، ۴۴ متر عرض، ۲۱ متر ارتفاع، ۱۴/۸ متر آبخور، با ۱۵ نات سرعت است که قابلیت حمل ۸۰۰ هزار بشکه نفت را دارد. فروش موشک بالستیک به ونزوئلا. رئیس جمهوری کلمبیا مدعی شد که دولت ونزوئلا پس از پایان تحریم تسلیحاتی ایران در مهر ۲۰۲۰ قصد دارد از ایران موشک های میان برد و دوربرد خریداری کند. به نوشته خبرگزاری «رویترز»، مادورو در جلسه هیئت دولت که به صورت مستقیم از تلویزیون ونزوئلا نیز پخش شد، خطاب به «ولادیمیر پادرینو» وزیر دفاع این کشور تلویحاً گفت که چرا ایده خرید موشک از ایران به ذهن خودشان نرسیده بود. وی در ادامه افزود: «پادرینو،
چه ایده خوبی که با ایران صحبت کنیم و ببینیم چه موشک های کوتاه، میان و دور بردی دارند و با توجه به روابط عالی ما با ایران، امکان [خرید] آن را بررسی کنیم». رئیس جمهور ونزوئلا سپس برای تحقیر همتای کلمبیایی خود با لحنی طنزآمیز به وزیر دفاع خود گفت که سعی کند این نقشه را مخفی نگه دارد.
وسیله نقلیه پر عمر یا ال ال وی که توسط شرکت گرومن (grumman) تولید شده است. کامیونی سبک وزن است که عمدتاً مورد استفاده خدمات پستی ایالات متحده امریکا(usps) قرار گرفت. در سال 1987 خودروی جیپ دی جی در پست بازنشسته شد و LLV جایگزین آن شد.
جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن یک جایزهٔ گلدن گلوب است که اولین بار توسط انجمن مطبوعات خارجی هالیوود در سال ۱۹۴۴ برای بازی در یک فیلم سینمایی که در سال گذشته اش منتشر شده بود، اهدا شد.
شنیانگ جی-۶، با نام صادراتی اف-۶ و نام ناتو: فارمر (دهقان)، مدل چینی هواپیمای جنگنده میگ-۱۹ است. این جنگنده ۱۵۴۰ کیلومتر (۱٫۴۵ ماخ) سرعت بیشینه، ۱۷٬۹۰۰ متر سقف پرواز و حدود ۶۴۰ کیلومتر شعاع عملیاتی داشت و برای ۱۰۰ ساعت پرواز (حدود ۱۰۰ سورتی) پیش از انجام اورهال بر روی آن ساخته شده بود. تاریخچه. میگ-۱۹ نخستین جنگنده مافوق صوت شوروی بود که از سال ۱۹۵۵ وارد ارتش این کشور شد و قابلیت های مشابهی با هواپیمای اف-۱۰۰ سوپرسیبر آمریکایی ها داشت. میگ-۱۹ هرچند پس از مدت کوتاهی از فعالیت در ارتش شوروی خارج شد و جای خود را به هواپیماهای پیشرفته تر داد اما چابکی، قدرت چرخش و سلاح قدرتمند آن توجه چینی ها را به خود جلب کرده و موجب شد تا آن ها از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۱ به تولید مدلی از این هواپیما اقدام کرده و آن را به کشورهای دیگری نیز صادر کنند. مدل چینی میگ-۱۹ که در کشورهای دیگر به "اف-۶ فارمر" شهرت یافت، در سال ۲۰۰۵ در چین از فعالیت جنگی خارج شد. چینی ها همچنین یک جنگنده مخصوص حمله به زمین و پشتیبانی هوایی با نام نانچانگ کیو-۵ را بر اساس بدنه اف-۶ فارمر طراحی کردند. اف-۶ به عنوان جنگنده ای با عمر استفاده محدود ساخته شده و بعد از
فقط صد ساعت پرواز بایستی اورهال کامل بر روی آن انجام شود. آمریکایی ها در سال ۱۹۶۵، همزمان با جنگ ویتنام، پس از پروازهای آزمایشی محرمانه با یک اف-۶ ارتش پاکستان به این نتیجه رسیدند که اف-۶ و میگ-۱۹ نسبت به جنگنده مدرن تر و قدرتمندتر میگ-۲۱ روس ها و همینطور مدل قدیمی تر میگ-۱۷، و مدل چینی آن جی-۵، در نبرد نزدیک هوایی تواناتر است. آن ها معتقد بودند که سرعت بالاتر میگ-۲۱ که با موتورهای پیشرفته تر توربوجت به دست می آمد، برخلاف تصور اولیه، در جنگ هوایی کاربردی ندارد چون تقریباً تمام جنگ های هوایی آن دوران در سرعت های زیر صوت رخ می داد و اف-۶ (و نتیجتاً میگ-۱۹) مانورپذیرتر از میگ-۲۱ و شتاب آن هم برای جنگ هوایی کافی است. تاریخچه کاربرد. در مجموع ارتش های ۱۵ کشور از این جنگنده استفاده کرده اند که از میان آن ها دو کشور میانمار و کره شمالی هنوز در حال استفاده از آن هستند. در جنگ های متعدد نیز از این هواپیما استفاده شده است:
ابوحاتم، حارث بن سریج بن یزید تمیمی معروف به حارث بن سریج عربی از قبیله بنی تمیم بود. او آغازگر انقلاب خراسان بود که به مدعای مقابله با ظلم امویها در زمان خلیفه هشام بن عبدالملک اتفاق افتاد. انقلابی که از سال ۱۱۶ ه. ق تا سال ۱۲۷ ه. ق به طول انجامید. او ادعای رجوع به کتاب و سنت را داشت و به عنوان یکی از رهبران مرجئه شناخته می شد و درفشش سیاه رنگ بود. نسب حارث به مجاشع ابن درام می رسید از همین رو با نسبت مشاجعی نیز از او یاد شده است. آغاز انقلاب. در سال ۱۱۶ هجری، حارث بر عاصم بن عبدالله امیر اموی خراسان خروج کرد. او ادعای دعوت به قرآن و سنت داشت و درفش سیاه برافراشت. وعده داد که از تازه مسلمانان خراسان جزیه نگیرد و بر کسی ظلم ننماید. حارث بر قسمت های بسیاری از خراسان استیلا یافت. سپاهش نخست فاریاب سپس بلخ، جوزجان، طالقان و مروالرود را به تسخیر درآوردند. چون به دروازه های مرو رسید یارانش او را از حمله به مرو بازداشتند و او را گفتند "مرو مرکز خراسان است و سپاهیانش بسیار". حارث به سخنانشان گوش فرا نداد و با سپاهی بزرگ راهی مرو شد. عاصم ابن عبدالله او را شکست داد و بسیاری از یاران حارث در رودهای مرو و جیحون غرق شدن
د. و با او تنها سه هزار کس باقی ماندند. پس از شکست نخستین. آنگاه که هشام بن عبدالملک امیری خراسان را به اسد بن عبدالله اقسری داد، جدیع بن علی کرمانی را به قلعه ای در تخارستان که حارث و یارانش در آن بودند فرستاد. او پس از محاصره قلعه را گشود و بیشتر یاران و اهل حارث را در بازار بلخ فروخت. پس حارث در نبرد خاقان ترک در برابر اسد ابن عبدالله با او همراه شد. در زمان خلیفه یزید بن ولید. حارث تا سال ۱۲۶ هجری در سرزمین ترک ها ماند. زمانی که بین امیر نصر بن سیار و جدیع بن علی کرمانی در خراسان جنگ در گرفته بود نصر از ترس قدرت گرفتن حارث و اتحادش با کرمانی ترسید پس از خلیفه یزید بن ولید برای او امن گرفت. حارث به سال ۱۲۷ هجری به خراسان بازگشت و به مروالرود رفت. نصر امان نامه حارث را به همراه هزار دینار برای او فرستاد و به او ابراز دوستی کرد. حارث دینارها را برای نصر پس فرستاد و پیام داد که دنیا برای من ارزش ندارد اگر به کتاب و سنت عمل کنی در برابر دشمنت یاری ات خوهم کرد. او این پیام را به کرمانی نیز فرستاد. پس از خلافت مروان بن محمد. چون خلافت به مروان بن محمد رسید نصر بن سیار با او بیعت کرد اما حارث از بیعت با او سر باز
زد. نصر حارث را به جماعت دعوت کرد و او را از تفرقه و بازی دشمن را خوردن باز داشت و دویست هزار درهم برای او فرستاد. حارث باز نپذیرفت و به کرمانی پیوست و با او مرو را گشود و به مرو وارد شد و مردم را امان داد. او به سال ۱۲۸ هجری در مرو به دست جدیع بن علی کرمانی کشته شد. نتیجه انقلاب حارث. انقلاب حارث زمینه برای شورش عباسیان و پیروزی شان را فراهم کرد. درفش سیاه حارث را بعدها ابومسلم خراسانی دوباره برافراشت و قیامی را آغاز کرد که انجامش سقوط امویان بود.
مری ایب رَع ختی یا مری ایب تاوی نخستین پادشاه دودمان نهم مصر و بنیان گذار آن است. برخی از محققان معتقدند که مری ایب رع ختی بنیانگذار دودمان نهم مصر یک خره سالار هراکلئوپولیس بود که اقتدار کافی را برای ادعای جانشینی مشروع فراعنه دودمان ششم مصر به دست آورد. مانثون او را همان حاکم بدنام آختوئس می داند و می نویسد که او خودکامه ای بود که توسط یک تمساح نیل خورده شد. پاپیروس تورین بر جای نام او یک بریدگی دارد.
مریکارع یکم فرعونی در دودمان نهم یا دهم مصر بود که نزدیک به سال ۲۰۷۵ ق.م. در دوره نخست میانی مصر فرمانروایی می کرد. نام او در فهرست پادشاهان تورین موجود نیست. به گفته بسیاری از محققان، او در اواخر سلسله دهم و در میانسالی حکومت می کرد.
نفرکارع سوم - که گاه نفرکارع هفتم، هشتم، یا نهم نیز خوانده می شود - سومین فرعون دودمان نهم در مصر باستان بوده است که نزدیک به سال ۲۱۴۰ پ. م. در دوره نخست میانی مصر فرمانروایی می کرده. نام او در فهرست پادشاهان تورین به صورت "نفرکارع" آمده است. نام نفرکارع در فهرست پادشاهان ابیدوس یا فهرست پادشاهان سقاره دیده نمی شود و وجود دوران حکمرانی او توسط یافته های باستان شناسی اثبات نشده است. نام او به معنای «روان کای رع زیباست» می باشد.
ختی دوم فرمانروایی محلی در دودمان نهم مصر بود که بر ۱۳امین نوم مصر علیا حکم می راند و از فرعون هراکلئوپولیسی، مریکارع فرمان می گرفت. آرامگاه نیمه تمام او در اسیوط تاکنون چندین بار زیر کاوش قرار گرفته که واپسین دور آن میان سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ بود. در بیشتر دوره میانی نخست فرمانروایی مرکزی قوی ای در مصر وجود نداشته ولی با آنکه ختی فرمانروایی محلی بوده، به نظر می آید که بر بیشتر مناطق مصر میانی و علیا کنترل داشته چرا که نام او بر روی سنگ نبشته هایی در شما آبشار نخست نیل دیده می شود.
جی دی پاور و شرکا یک مؤسسهٔ خدماتی آماری است که در سال ۱۹۶۸ توسط "جیمز دیوید پاور سوم" تأسیس شد. جی دی پاور در سال ۲۰۰۲ موفق به دریافت ایزو ۹۰۰۱ شد. مقر آن در تاوزند اوکس کالیفرنیا است. این مؤسسه مطالعات آماری رضایت مشتری دربارهٔ کیفیت کالا و رفتار خریدار برای صنایع مختلف از صنعت خودرو گرفته تا بازاریابی و بنگاه های تبلیغاتی انجام می دهد. این مؤسسه برای نظرسنجیهای رضایت مشتری که روی کیفیت خودروهای نو و قابل اعتماد بودن آنها با گذشت زمان انجام می دهد، معروف است. نظرسنجی های خودرو. بررسی قابل اعتماد بودن خودرو یک مقیاس اندازه گیری ایرادها و اشکالاتی است که بعد از گذشت سه سال از مالکیت و استفادهٔ خودرو پیش می آید، درحالی که بررسی کیفیت اولیه مقیاس سنجش ایرادها و اشکالاتی است که در حین ۹۰ روز اول مالکیت و استفادهٔ خودرو پیش می آید. مشکلات گزارش شده از سوی مردم از خرابی موتور و اشکالات جعبه دنده شروع می شود و تا پوسته کردن رنگ و اشکالات کوچک الکترونیک را شامل می شود. نظرسنجی سال ۲۰۱۲ خودروهای کارکردهٔ مدل ۲۰۰۹. مؤسسهٔ جی دی پاور و شرکا از ۳۱٬۰۰۰ نفر دارندگان خودروهای مدل ۲۰۰۹ در زمینهٔ قابل اعتماد بودن خودروهایشان
پس از ۳ سال استفاده، تحقیق به عمل آورد. نتایج این تحقیقات با شعار "صدای مشتری" روز چهارشنبه ۱۵ فوریهٔ ۲۰۱۲ اعلام شد. بیشرین شکایات در مجموع گزارشات انواع خودروها، سر و صدای باد و صدای ترمز است. میانگین ایرادات صنعت خودروی سال ۲۰۰۹، تعداد ۱۳۲ ایراد در هر ۱۰۰ خودرو است که نسبت به دورهٔ قبل ۱۳ درصد بهبود یافته است. این عدد، همچنین بالاترین متوسط در طول همهٔ سال های این نظرسنجی است که از سال ۱۹۹۰ شروع شده است. نتایج از آنجا جالب و شگفت آور است که ۲۰۰۹ سال آشفتگی و بحران صنعت خودروسازی ایالات متحده است که در آن جنرال موتورز و کرایسلر ورشکست شدند و فروش خودرو به دلیل رکود به پایین ترین حد خود در طول ۳۰ سال رسید. در کل، لکسوس قابل اعتمادترین برند شناخته شد. برای هر ۱۰۰ لکسوس، تنها ۸۶ ایراد گزارش شد. در مقابل، دارندگان کرایسلر، ۱۹۲ ایراد برای هر ۱۰۰ خودروی کرایسلر گزارش کردند. کرایسلر، داج، جیپ، رم، و جگوار بدترین بازخورد مردم را داشتند. از ۳۲ برند نظرسنجی شده، ۲۵ برند نسبت به دورهٔ پیش بهبود نشان داده اند؛ اما لینکلن (برند لوکس فورد)، اکورا (برند لوکس هوندا)، کیا، اینفینیتی (برند لوکس نیسان)، رم (برند وانت های کرای
سلر/داج)، و جگوار نسبت به گذشته افت کیفیت داشته اند. در مجموع ۱۴ رده بندی کلاس خودروها، گروه تویوتا با بیشترین تعداد، یعنی ۸ خودرو، در صدر جدول قابل اعتمادها قرار گرفت:
ختی سوم یا ستی سوم پادشاهی در دودمان نهم مصر باستان بوده است که نامش در فهرست تورین آمده. احتمال دارد که او پدر مریکارع و پسر ختی دوم بوده باشد. ختی هم دوره آنتف سوم (۲۰۶۹ تا ۲۰۶۱ پ. م) بوده است. از این رو بعضی متخصصان بر این باورند که او می توانسته فرعونی از دودمان دهم بوده باشد. او توانست نوم ابیدوس را اشغال کند ولی به احتمالی شهر از او بازپس گرفته شد و یک قرارداد آتش بس میان او و اینتف به امضا رسید. او پس از آن خود را مشغول بیرون راندن آسیایی ها از شمال مصر کرد. می توان گفت که ختی سوم در عرصهٔ سیاست مصر هنرمندی بوده که به کار خود مسلط و در عین حال محتاط بوده. او مطالعاتی در تاریخ مصر و ادیان مصریان و ادبیات پیشینیان داشته و مانند برخی امپراتوران فرهنگ دوستی چون آشوربانی پال، کتابخانه ای مجهز داشته. در یکی از متن های باقی مانده از دوران او می توان اندرزهایش به پسر و جانشینش را دید. از جمله سخنان به یاد ماندنی ختی در این متن جمله زیر است:
دودمان دهم مصر باستان جزو دوره ای از تاریخ مصر است که در آن این کشور بی ثباتی و ناآرامی را تجربه می کرد. این دودمان اغلب به همراه دودمان های هفتم، هشتم، نهم، و یازدهم زیر عنوان دوره نخست میانی طبقه بندی می شوند. دودمان های نهم و دهم میان تاریخ های تقریبی ۲۱۶۰ تا ۲۰۲۵ پیش از میلاد مسیح فرمانروایی می کردند. فرمانروایان. در زیر نام چند تن از فرمانروایان دودمان دهم نوشته شده است. این پادشاهان در شهر هراکلئوپولیس فرمانروایی می کردند؛ شهری که در جنوب فیوم قرار دارد و مرکز بیستمین نوم مصر بوده است: