Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و کنترل بر هر گونه ورودی و خروجی برنامه های یا فراخوانی های سیستم خدمات از، یا توسط یک برنامهٔ کاربردی را داراست. این عمل به وسیله بررسی اطلاعات عبوری از طریق فراخوانی های سیتم، در عوض یک پشتهٔ شبکه ای ویا علاوه بر آن صورت می پذیرد. فایروال های کاربردی از طریق تعیین ضرورت قبول هرگونه اتصال داده شده به وسیلهٔ یک فرایند عمل می کنند. عملکرد فایروال های کاربردی بیشتر شبیه به یک غفیلتر بستهٔ اطلاعاتی می باشد. اما فیلترهای کاربردی به جای اعمال اتصالات فیلترینگ بر یک مبنای فرایندی، قوانین فیلترینگ (اجازه/انسداد) را بر یک مبنای پورتی اعمال می نمایند. به طور کلی نشانه های ورودی به منظور تعریف قوانین برای فرایندهایی که هنوز اتصالی دریافت نکرده اند به کار گرفته می شوند. به ندرت می توان فایروال های برنامه های کاربردی ترکیب نشده با یک فیلتر بسته ای را یافت. فایروال های برنامه های کاربردی علاوه بر این اتصالات را از طریق بررسی ID ی فرایند بسته های اطلاعاتی در مقابل یک مجموعهٔ قوانین برای فرایند موضعی درگیر در انتقال اطلاعات، فیلتر می نمایند. با توجه به تنوع نرم افزارهای موجود، فایروال های کاربردی تنها مجموعه قوانین پیچیده
تری برلی سرویس های استانداردی از قبیل سرویس های اشتراک داراست. این مجموعهٔ قوانین هر فرایند تأثیر فیلترینگ هر بستگی متحمل که ممکن است با سایر فرایندها رخ دهد را محدود ساخته و هم چنین قابلیت پشتیبانی در برابر تغییر و اصلاح فرایند از طریق سو استفاده هایی نظیر سوءاستفاده از فساد حافظه را ندارند. به دلیل وجود همین محدودیت هاست که فایروال های نرم افزاری کم کم جای خود را به نسل جدیدی از فایروال ها که برای پشتیبانی از سرویس های آسیب پذیر بر کنترل دسترسی اجباری مک (ابهام زدایی) تکیه دارند. نمونه ها. به منظور نمایش بهتر این مفهوم، برخی نمونه های فایروال کاربردی ویژه در این بخش برشمرده شده است. پیاده سازی ها. فایروال های کاربردی مختلفی در حال حاضر در دسترسند که هم دربرگیرندهٔ نرم افزارهای رایگان و منبع باز و هم محصولات تجاری هستند. Mac OS X. سیستم عامل فوق شامل پیاده سازی چارچوب TRUSTED BSD MAC است که از FREE BSD گرفته شده است. همان طور که APP ARMOR برای هدفی مشابه در برخی توزیعات لینوکس مورد استفاده قرار گرفته است. فایروال های کاربردی قرار گرفته در تنظیمات سیستم عامل اواس ده، پس از نسخهٔ لئوپارد قابلیت این نوع فایروال
را تا میزان محدودی از طریق به کارگیری برنامه های امضاکننده کد CODE SIGNING افزوده شده به فهرست فایروال را فراهم می کند. در اکثر بخش ها این فایروال کاربردی تنها به مدیریت اتصالات شبکه می پردازد به این شکل که با انجام بررسی هایی از هدایت شدن اتصالات ورودی به سمت یکی از برنامه های موجود در فهرست فایروال و تبعیت آن ها از قانون (اجازه/انسداد) تعیین شده برای آن برنامه ها اطمینان حاصل می کند. لینوکس. موارد زیر نشان دهندهٔ فهرستی از بسته های نرم افزلری امنیتی برای لینوکس هستد که اجازهٔ فیلتر کردن برنامه به برقراری ارتباط سیتم عامل احتمالاً بر یک مبنای کاربردی را می دهند. لوازم شبکه. این دستگاه ها به عنوان لوازم سخت افزار شبکه به فروش می رسند فایروال های کاربردی تخصصی. فایروال های کاربردی تخصصی یک مجموعهٔ سرشار از امکانات و ویژگی ها را در جهت پشتیبانی و کنترل یک برنامه یا نرم افزار خاص ارائه می کنند. اکثر فایروال های کاربردی تخصصی لوازم شبکه مربوط به نرم افزارهای وب هستند. تاریخچه. حملات هکری بزرگ مقیاس به سرویس دهندگان وب مانند سوءاستفاده PHF CGI سال ۱۹۹۶ منجر به تحقیق و بررسی در زمینه مدل های امنیتی برا حمایت از بر
نامه های تحت وب گردید. این مسئله سرآغاز خانواده تکنولوژی فاروال برنامه تحت وب WAF نام برده می شود. در سال ۲۰۰۴ فروشندگان امنیت و مدیریت گستردهٔ ترافیک عمدتاً در فضای لایهٔ شبکه از طریق یک جنبش ترکیب و ادغام ‚ وارد بازار waf شدند. حرکت کلیدی در این میان ‚ اقدام صورت گرفته توسط fs در جهت دستیابی به سیستم های وب ذره بینی و یکپارچه سازی راه حل نرم افزاری اخیر ترافیک شیلد traffic schield و سیستم مدیریت ترافیک پیشین بیگ آی پی BIG IP بود. در همان سال بود که FS به APP SCHIELD دست پیدا کرد و این تکنولوژی را متوقف نمود. تحکیم های بیشتر در سال ۲۰۰۶ و با دست یابی PROTEGRITY و خرید سیستم های سیتریکس CITRIX از تروس TEROS به وقوع پیوست. تا این زمان بازار WAF تحت سلطه ارائه دهندگان خدمات نیچه NICHE که تمرکز اصلیشان بر روی امنیت لایهٔ کاربردی تحت وب بود‚ قرار داشت. از این نقطه به بعد بازار WAF به شکلی قاطعانه به سمت یکپارچه سازی محصولات WAF با تکنولوژی های شبکه ای گسترده تعادل بارگذاری و سریس دهندگان برنامه های کاربردی ‚ فایروال های شبکه و غیره هدایت شد و موج سریعی از تغییر علامت تجاری ‚ تغییر نام و تغییر موقعیت WAF آغاز گردی
د. فایروال های نرم افزاری تحت وب توزیع شده. فایروال های نرم افزاری تحت وب توزیع شده که Dwaf نیز نامیده می شود. جزئی از فایروال ها ی کاربردی تحت وب (WAF) و خانواده تکنولوژی های امنیتی برنامه های کاربردی تحت وب به شمار می روند. فایروال های برنامه های کاربردی تحت وب مبتنی بر فضای ابر. فایروال های برنامه های کاربردی تحت وب مبتنی بر فضای ابر نیز جزئی از فایروال های برنامه های کاربردی تحت وب (WAF) و خانوادهٔ تکنولوژی امنیتی نرم افزارهای تحت وب می باشند. این تکنولوژی از این جهت که وابسته به بسترهای نرم افزاری نبوده و نیازمند هیچ گونه تغییر سخت افزاری یا نرم افزاری در میزبان (host) نمی باشد. فناوری منحصربه فردی است. تمامی ارائه دهندگان به جز یک مورد نیازمند یک تغییر pns می باشند؛ که در آن کلیهٔ ترافیک وب از طریق waf یعنی جاییکه در آن فرایند بازرسی و خنثی سازی تهدیدات صورت می پذیرد‚ هدایت می گردد. Waf مبتنی بر فضای ابر نوعاً هماهنگ متمرکز هستند بدین معنی که اطلاعات ردیابی تهدید در میان تمامی متصرفان سریس به اشتراک گذاشته شده است. نتیجهٔ این همکاری بهبود نرخ و سرعت ردیابی می باشد. سایبر شیلد(xyber schield) تنها waf مبت
نی بر فضای ابر است که مستلزم یک تغییر pns نمی باد اما در عوض متکی بر یک اسکریپت K4 ای موضعی و ارتباط ثابت با سرویس سراسری در ۵۵ نقطه می باشد. یک waf مبتنی بر فضای ابر را که ویژگی های پیشرفته نظیر کنترل سرعت و قواعد دلخواه را به هم آویخته است‚ عرضه خواهد کرد که این مسئله قابلیت مقابله با حملات DDOS ولایهٔ ۷را در اختیار آن قرار می دهد.
آدمیان کرومانیون مردمانی بودند که در عصر پارینه سنگی زبرین در اروپا می زیستند. آنها حدود چهل هزار سال پیش - همزمان با پایان عصر یخبندان - از آفریقا به اروپا مهاجرت کردند و با انسان نئاندرتال زیستگاه مشترک یافتند. کرومانیون ها در ابزارسازی و فن شکار از هم قاره ای های نئاندرتال خود برتر بودند و مهارت های زبانی و فرهنگ پیشرفته تری داشتند. گمان می رود که مسبب اصلی نابودی نسل نئاندرتال ها هم ایشان بوده اند. آدمیان کرومانیون از نظر ظاهر و ریخت بسیار همانند مردم امروز بودند؛ از این رو دانشمندان ترجیح می دهند آنها را انسان امروزین اولیه بنامند. کشف. غار یا پناهگاه صخره ای کرومانیون – جایی که نخستین سنگواره انسان کرومانیون کشف شد – نزدیک روستای له ایزیه (Les Eyzies) در شهرستان دوردونی فرانسه قرار دارد. در سال ۱۸۶۸ کارگران راه آهن در حین کار در منطقه تصادفاً غار و استخوان های درون آن را پیدا کردند. خبر این کشف که به دولتمردان رسید، زمین شناس جوانی به نام لویی لارته را فرستادند تا محل را بررسی کند. لارته در انتهای غار استخوان های پنج انسان را یافت؛ دو زن، یک مرد و یک نوزاد که به نظر می رسید همزمان مرده و با هم دفن شده ا
ند. علاوه بر آن خرده های استخوان، تزئیناتی برساخته از صدف و دندان حیوانات و ابزارهای سنگی و استخوانی، پراکنده بر کف غار دیده می شد. یکی از جمجمه ها به ویژه توجه لارته را برانگیخت؛ جمجمه ای تقریباً کامل از آنِ مردی میانسال که به خوبی ویژگی های کلی چهره کرومانیون ها را نمایان می کرد: پیشانی بلند و صاف، چشمخانه های کشیده، چانه برآمده و کاسه سر بزرگ و حجیم. وضعیت سنگواره های غار از شرایط دشوار زندگی در آن دوران حکایت داشت؛ استخوان صورت مرد میانسال در اثر عفونت قارچی سوراخ شده و در مهره های گردنی افراد دیگر عارضه هم آمیختگی (fused vertebrae) ناشی از ضربه شدید دیده می شود. یکی از زنان نیز دچار شکستگی سر شده و مدتی پس از آن زنده مانده است. این ها نشان می دهد که کرومانیون ها از افراد زخمی و آسیب دیده گروه خود نگهداری می کرده اند.
در رمزنگاری، حملهٔ راه اندازی سرد یا در مقیاس کوچکتر، حملهٔ راه اندازی مجدد صفحه نوعی از جمله کانال یک طرفه می باشد که در آن شخص حمله کننده با دسترسی فیزیکی به یک کامپیوتر قادر به بازیافتن کلید رمز از سیستم عامل در حال اجرا بعد از استفاده از cold report برای راه اندازی مجدد ماشین. این حمله به مقدار پسماند داده های DRAM و SRAM برای بازیابی محتوای حافظه ای که به صورت قابل خواندن از چند ثانیه تا چند دقیقه پس از قطع منبع انرژی باقی می ماند، بستگی دارد. شرح. برای اجرای این حمله، ماشین راه اندازی سرد شده است، راه اندازی سرد، اشاره به وقتی دارد که منبع انرژی به صورت چرخه ای بدون این که به کامپیوتر اجازهٔ خاموش شدن کامل را بدهد، قطع و وصل می شود، و یا، در صورت امکان، فشار دادن دکمهٔ reset می باشد. سپس یک سیستم عامل سبک وزن به صورت بلافاصله بوت می شود، (مثلاً از یک فلش)، و محتوای پیش راه انداز حافظه (pre-boot memory) در یک فایل نسخه بردای می شود. به طور متناوب، تکه های حافظه از سیستم اولیه پاک شده و سریعاً در یک ماشین دیگر که تحت کنترل فرد حمله کننده است جایگزین می شود که این ماشین بعداً برای دسترسی به حافظه بوت خواهد
شد. سپس تحلیل ها و بررسی های بیشتر می تواند در اطلاعات نسخه برداری شده از حافظه به منظور پیدا کردن داده های حساس مختلف مانند کلیدهای مشمول در آن انجام گیرد (بسیاری از ابزارها هم اکنون این کار را به صورت خودکار انجام می دهند). ثابت شده است که این حمله در مقابل طرح full disk encryption فروشنده های مختلف و سیستم عامل های گوناگون بسیار مؤثر می باشد، حتی وقتی که یک (Trusted Platform Module) TPM رمزپرداز امن مورد استفاده قرار گرفته باشد و این به این دلیل می باشد که مشکل اساساً به سخت افزار مرتبط می باشد (در واقع به یک حافظهٔ ناامن) و نه به یک ایدهٔ نرم افزاری. از آن جایی که تمرکز تحقیقات اخیر بر روی رمزنگاری دیسک می باشد، هر دادهٔ حساسی که در حافظه نگهداری می شود در مقابل حمله آسیب پذیر می باشد. پنچرهٔ زمانی برای یک حمله می تواند به وسیلهٔ خنک سازی قطعه های حافظه تا چند ساعت هم بسط داده شود. علاوه بر این، همین که یک بیت در حافظه در طول مدت ناپدید شود، می تواند بازسازی گردد، همان طور هم اگر که آن ها در یک طریقهٔ قابل پیش بینی ناپدید گردند در مورد برنامه های رمز نگاری دیسک سخت که می توانند به منظور اجازه دادن به سیس
تم عامل برای بوت شدن بدون یک pre-boot PIN شکل گرفته باشد یا کلیدهای سخت افزاری موجودند. (برای مثال BitLocker در حالت ساده اش که از TPM بدون PIN با احراز هویت ۲ مرحله ای یا کلید USB استفاده می کند) در مورد قاب زمانی برای یک حمله هیچ گونه محدودیتی وجود ندارد. این تنها حمله ای نیست که به کلیدهای رمزنگاری اجازهٔ خوانده شدن از از حافظه را می دهد، برای مثال، یک DMA attack به حافظهٔ فیزیکی اجازهٔ دسترسی از طریق کانال 1394 DMAرا می دهد. در صورتی که این موضوع به صورت یک تهدید خود نمایی کند مایکروسافت تغییراتی را در تنظیمات پیش فرض ویندوز برای جلوگیری از این مورد اعمال می کند. سبک سازی. پیاده سازی دیسک های رمزنگاری شده. بسیاری از سیستم های رمزنگاری های دیسک سخت، کلیدهای رمزنگاری کش شده در خودشان را به عنوان دیسک های رمزنگاری شده ای که پیاده سازی شده اند بازنویسی می کنند. بنابر این، اطمینان از این که همهٔ دیسک های رمزنگاری شده هنگامی که کامپیوتر در حالتی است که امکان دزدیده شدن وجود دارد، پیاده سازی شده اند (ایمن اند)، ممکن است این خطر را رفع کند و همچنین نشانگر بهترین حالت آن باشد. حالت های رمزنگاری پیشرفته. تنظیمات پی
ش فرض بیت لوکر از یک TPM بدون bootPIN یا کلید خارجی استفاده می کند. در این تنظیمات، کلید رمزنگاری دیسک، از شفافیت TPM در طول مراحل متوالی بالا آمدن سیستم عامل، بدون هیچ گونه دخالت کاربر؛ بازیابی می شود. در نتیجه حملهٔ راه اندازی سرد می تواند هنوز در برابر ماشین هایی با این پیکربندی اجرا شود، حتی جایی که خاموش باشد و ظاهراً با تنها کلیدش در TPM امن شده باشد، همین که ماشین بتواند قبل از آغاز یک حمله به سادگی روشن شود. تصدیق هویت ۲ مرحله ای، مانند pre-boot PIN و/یا USB قابل پاک شدن شامل یک کلید راه اندازی به همراه یک TPM می شود، که می تواند برای کار پیرامون این آسیب پذیری در پیاده سازی پیش فرض بیت لاکر استفاده شود. در این حالت؛ یک PIN یا کلید راه اندازی وقتی که ماشین روشن می شود یا وقتی که در حالت هایبرنت کار می کند (حالت قطع منبع انرژی) مورد نیاز است. نتیجه چنین خواهد بود که همین که کامپیوتر برای چند دقیقه خاموش شود، داده های درون RAM دیگر بدون کلید محرمانه قابل دسترسی نخواهد بود؛ این حمله تنها در صورتی می تواند کامل شود که وسیله مادامی که روشن است به دست گرفته شود. هیچ حفاظت اضافه ای در طول حالت sleep (حالت کم
مصرف انرژی) پیشنهاد نشده است؛ بدین صورت که کلید نوعاً در حافظه با رمزنگاری کامل دیسک باقی می ماند و لازم به مجدداً وارد کردن آن به هنگامهٔ ادامهٔ کار سیستم نمی باشد. مدیریت منبع انرژی. خاموش کردن یک کامپیوتر باعث تعدادی از بسته های نرم افزاری معروف رمزنگاری برای پیاده سازی داده های رمز شده و پاک کردن کلیدهای رمزنگاری از حافظه می گردد. هنگامی که یک ماشین خاموش می شود یا منبع انرژی خود را از دست می دهد در حالی که رمزنگاری هنوز پایان نپذیرفته است (اتفاقاتی مانند فقدان اتفاقی منبع انرژی) داده ها ممکن است از چند ده ثانیه تا چندین دقیقه قابل خواندن باقی بمانند که این مدت زمان به حافظهٔ RAM فیزیکی در ماشین بستگی خواهد داشت. اطمینان از این که کامپیوتر به هنگامهٔ احتمال سرقت خاموش است می تواند از مقدار خطرات بکاهد. برای سیستم هایی که از ویژگی های خواب زمستانی سیستم (hibernation feature (ACPI state S4),) استفاده می کنند، در سیستم رمزنگاری باید هم همهٔ دیسک های رمزنگاری شده را به هنگامهٔ ورود به حالت خواب زمستانی پیاده سازی شود و هم فایل یا قسمت خواب زمستانی نیاز به رمزنگاری به عنوان قسمتی از سیستم رمزنگاری دیسک خواهد
داشت. در طرف دیگر؛ حالت sleep به صورت کلی ناامن می باشد، به دلیل باقی ماندن کلید رمزنگاری به صورت آسیب پذیر در حافظهٔ کامپیوتر، اجازه دادن به کامپیوتر برای خواندن داده های رمزنگاری شده بعد از بیرون آمدن از این حالت یا از ازسرخوانی محتویات حافظه. پیکر بندی یک سیستم عامل برای خاموش کردن یا هایبرنت شدن در هنگام بلااستفاده ماندن، در عوض استفاده از حالت sleep می تواند مقدار خطرات را کاهش دهد. سامانه های سازگار با تی سی جی. یک روش کاهش دیگر استفاده از سخت افزار و یک سیستم عامل است که هر دو با "TCG Platform Reset Attack Mitigation Specification", مطابقت داشته باشند. یک واکنش صنعتی به این حملهٔ خاص. این خصوصیات bios را مجبور به بازنویسی حافظه در طول POST در صورت خاموش نشدن کامل و صریح کامپیوتر خواهد کرد. هر چند این اندازه ها هنوز می تواند با پاک کردن عناصر حافظه از سیستم و خواندن مجدد آن در یک سیستم دیگر تحت کنترل حمله کننده که این اندازه ها را حمایت نمی کند مورد دستکاری قرار داده شود (همانطوری که در صفحهٔ اصلی شرح داده شد) بوت شدن. اگر چه محدود کردن اختیارات ابزارهای بوت در بایوس ممکن است اندکی کم تر نسبت بوت کردن ی
ک سیستم عامل دیگر آسان باشد، بسیاری از biosها کاربر را به بوت کردن دستگاه بعد از فشار دادن یک دکمهٔ خاص در طول مدت زمان بوت کردن وامی دارند. اختیارات دستگاه بوت محدود از تکه های حافظه در مقابل پاک شدن از سیستم و بازخوانی آن بر روی یک سیستم ثانی جلوگیری نخواهند کرد، به علاوه بیشتر چیپ ست هایی که به تنظیمات بایوس اجازهٔ reset شدن را به هنگامهٔ در دسترس بودن فیزیکی مین بورد می دهند، اجازه تنظیمات بوت پیش فرض را برای به حالت اولیه برگرداندن آن می دهند، حتی هنگامی که آن ها به وسیلهٔ یک پسورد مورد محافظت قرار گرفته باشند. ذخیره سازی کلید در ثبات های سی پی یو. هسته های مرکزی مانند TRESOR (در لینوکس)، ارائه شده در USENIX Security 2011، شالودهٔ سیستم عامل را اصلاح می کند، بنابراین ثبات های واحد مرکزی پردازش (CPU) یا در مورد لینوکس و TRESORs, x86 debug registers، می تواند به جای RAM برای ذخیرهٔ کلید رمزنگاری مورد استفاده قرار گیرد، کلیدهایی که در اینجا ذخیره می شوند نمی توانند به آسانی از منطقهٔ کاربر قابل خواندن باشند و هنگامی هم که کامپیوتر به هر دلیل ی RESTART شود از بین خواهند رفت. TRESOR از یک کلید معلق نزدیک به ک
لید اصلی استفاده می کند، و از دسترسی معمولی برای اشکال زدایی ثبات ها به وسیلهٔ ptrace برای امنیت ممانعت به عمل می آورد. تنها AES واحد مرکزی پردازش را به عنوان یک روال رمزنگاری اضافه، اضافه می کند. توسعه دهندگان سعی در اجرای TRESOR در یک واحد مرکزی پرداش ۶۴ بیتی که از AES-NI پشتیبانی می کند دارند، در این صورت هیچ خطای عملکردی ای در مقایسه با پیاده سازی عمومی و عادی AES وجود نخواهد داشت، و حتی با وجود نیاز به تجدید محاسبهٔ کلید اندکی سریعتر از رمزنگاری استاندارد می باشد.
فهرست سیاه در علم رایانه، یک مکانیزم کنترل دسترسی پایه است که به همه اجازهٔ دسترسی می دهد، به جز اعضای فهرست سیاه (یعنی فهرست دسترسی های منع شده). متضاد آن فهرست سفید است؛ که به معنی اجازه دادن به هیچ کس به جز اعضای فهرست سفید است. به عنوان یک نمونهٔ میانه، یک فهرست خاکستری، شامل ورودی هایی است که یا به طور موقت بلوک شده اند یا به طور موقت مجاز هستند. موارد فهرست خاکستری ممکن است مورد بازبینی قرار بگیرد یا بعداً برای گنجاندن در فهرست سیاه یا فهرست سفید، آزمایش شوند. یک سازمان ممکن است فهرست سیاهی از نرم افزار یا وب گاه ها را در سیستم رایانه ای خود نگه دارد. عناوین موجود در فهرست، ممنوع خواهد بود و هرچیز دیگری مجاز خواهد بود. برای مثال، یک مدرسه ممکن است "Limewire" و "ICQ" را در فهرست سیاه بگذارد؛ دیگر خدمات اینترنت هنوز مجاز خواهند بود. نمونه ها. شرکت هایی مانند گوگل، سیمنتک، سوکوری ، فهرست های سیاه داخلی از سایت هایی که به داشتن بدافزار شناخته شده هستند نگه می دارند و قبل از آن که کاربر بخواهد کلیک کند، یک هشدار نمایش می دهند. نرم افزارهای کنترل محتوا مانند "DansGuardian" و "SquidGuard" ممکن است به منظور مسد
ود کردن نشانی وب هایی که برای محیط کاری یا آموزشی نامناسب هستند، با یک فهرست سیاه کار کنند. یک فیلتر اسپم ممکن است یک فهرست سیاه از آدرس ها نگهداری کند، که مانع رسیدن هر پست الکترونیکی از آن ها به مقصد مورد نظرش می شود. یک تکنیک معروف برای پیاده سازی فهرست های سیاه، فهرست سیاه سیستم نام دامنه است. یک دیوار آتش یا سامانه تشخیص نفوذ نیز ممکن است از یک فهرست سیاه برای آی پی ها یا شبکه های خصمانهٔ شناخته شده استفاده کند. مثالی برای این فهرست می تواند پروژهٔ "OpenBL" باشد. بسیاری از طرح های حفاظت از کپی، در فهرست سیاه نرم افزارها قرار می گیرند. اعضای سایت های حراج آنلاین، ممکن است اعضای دیگر را در فهرست سیاه خود اضافه کنند. این به این معنی است که آن ها نمی توانند در مورد حراج های شما سؤال بپرسند یا پیشنهاد بدهند و همچنین نمی توانند نسبت به خرید کالای شما اقدام کنند. با این وجود، نوع دیگری از فهرست، فهرست زرد است که فهرستی از آدرس های آی پی کارساز پست الکترونیکی است که اکثر پست های الکترونیکی خوب را می فرستد، اما برخی اسپم ها را نیز ارسال می کند. مانند یاهو!، هات میل و جی میل. یک کارساز قرارگرفته در فهرست زرد، کارس
ازی است که نباید هیچ وقت در فهرست سیاه قرار بگیرد. ابتدا فهرست زرد چاپ می شود و در صورتی که در فهرست زرد قرار داشت، آزمایش های فهرست سیاه نادیده گرفته می شود. در "modprobe" موجود در لینوکس، ورودی "blacklist modulename" در یک فایل تنظیمات "modprobe"، نشان می دهد که تمام نام های مستعار داخلی ماژول خاص، نادیده گرفته می شود. حالت هایی وجود دارد که دو یا بیشتر ماژول، هر دو از یک وسیلهٔ یکسان پشتیبانی می کنند، یا یک ماژول به طور نامعتبر ادعای پشتیبانی از یک وسیله را می کند. مرورگرهای بسیاری دارای توانایی مشورت کردن با فهرست های سیاه ضد فیشینگ به منظور هشدار دادن به کاربرانی که به طور ناخواسته مورد هدف بازدید از یک سایت جعلی قرار گرفته اند. بسیاری از برنامه های همتا به همتا (P2P) از فهرست های سیاهی که دسترسی به سایت هایی که متعلق به دارندگان مالکیت معنوی را مسدود می کنند، پشتیبانی می کنند. یک نمونه، مجموعه فهرست سیاه بلوتک (ماده چسبنده) است. منابع. https://web.archive.org/web/20061007144649/http://www.bluetack.co.uk/forums/index.php?autocom=faq
نرم افزارهای ضد فیشینگ متشکل از برنامه های رایانه ای است که تلاش برای شناسایی فیشینگ موجود در وب سایت و ایمیل است . این است که اغلب با مرورگر وب و برنامه های ایمیل به عنوان یک نوار ابزار یکپارچه شده است که نام واقعی دامنه وب سایت را نمایش می دهد ، در تلاش است از تغییر ظاهر وب سایت های جعلی به صورت دیگر وب سایت های مشروع جلوگیری کند . ضد فیشینگ همچنین ممکن است به عنوان یک قابلیت ساخته شده در برخی از مرورگرهای وب باشد . همچنین مدیریت رمز عبور می تواند برای کمک به دفاع در برابر فیشینگ مورد استفاده قرار گیرد. کارایی ضد فیشینگ. مطالعه ای توسط ۳Sharp انجام شد که در ۲۷ سپتامبر سال ۲۰۰۶ منتشر شد ، توانایی هشت راه حل ضد فیشینگ برای جلوگیری از ورود به سایت های فیشینگ شناخته شده ، هشدار در مورد سایت های فیشینگ و اجازه ورود به سایت های خوب را آزمایش می کرد . این مطالعه ، که توسط مایکروسافت راه اندازی شد و با عنوان "بررسی ابزار ضد فیشینگ را برای ویندوز" مطرح شد ، به این نتیجه رسید که نوار ابزار اینترنت اکسپلورر و Netcraft مؤثرترین ابزار ضد فیشینگ بودند. در یک مطالعه تازه ، که توسط SmartWare برای موزیلا انجام شده است ، منت
شر شده در نوامبر ۱۴ ۲۰۰۶، نتیجه گرفت که فیلتر ضد فیشینگ در فایرفاکس از اینترنت اکسپلورر بیش از ۱۰ درصد مؤثرتر بود است . نتایج این مطالعه توسط منتقدان مورد نقد واقع شده است.
مدیریت کلید، در واقع مدیریت یک کلیدهای رمزنگاری در یک سیستم رمزنگار می باشد و این شامل تولید، مبادله، ذخیره، استفاده، و جانشانی کلیدها می شود. این به معنی طراحی پروتکل نفتن، سرور کلید، رویه های کاربر، و پروتکل های وابستهٔ دیگر می باشد. مدیریت کلید به کلیدهای سطح کاربر مربوط می شود، حال چه بین کاربران باشد یا بین سیستم ها. این با زمان بندی کلیدها در تقابل می باشد، زمانبندی کلید نوعاً به کنترل داخلی مواد کلید در عمل رمزکردن اشاره دارد. یک مدیریت کلید موفق برای امنیت یک سیستم رمز نگار بسیار حیاتی است، در واقع می توان گفت که تقریباً سخت ترین جنبهٔ رمز نگاری می باشد چرا که شامل سیاست های سیستم، آموزش کاربر، سازمان دهی و فعل و انفعالات سازمانی، و هماهنگی بین تمامی این موارد می باشد. انواع کلیدها. سیستم های رمز ممکن است از کلیدهای متفاوتی استفاده کنند، در برخی نیز ممکن است از بیشتر از تنها یک کلید استفاده شود که می تواند شامل کلیدهای متقارن یا غیر متقارن گردد. در الگوریتم کلید متقارن، کلیدهای یکسان هم برای رمز کردن و هم برای رمزگشایی یک پیغام مورد استفاده قرار می گیرد. کلیدها باید با دقت خاصی انتخاب شوند؛ و با امنیت
توزیع و ذخیره گردند. کلیدهای نامتقارن، در مقابل، دو کلید مجزا هستند که به صورت یک رابطهٔ ریاضی به یکدیگر مرتبط می گردند. آنها نوعاً در ترکیب عطفی برای ارتباط برقرار کردن استفاده می گردند. جابه جایی کلید. قبل از هر ارتباط امن، کاربرها می بایست جزئییات رمزنگاری را تنظیم کنند، در برخی نمونه ها این کار نیاز به جا به جایی کلیدهای همسان دارند (در این مورد خاص از کلید متقارن سیستمی). در سایر نمونه ها ممکن است به کلید عمومی که به سایر قمست ها متعلق است نیاز داشته باشد. زمانی که کلیدهای عمومی می توانند به صورت باز مبادله شوند (کلید خصوصی متناظر آنها به صورت محرمانه باقی خواهد ماند)، کلیدهای متقارن آنها باید از طریق یک کانال ارتباطی امن مبادله شده باشد. قبل از این، جابه جایی چنین کلیدی بسیار پر دردسر بود، و دسترسی به کانالهای امنی مانند diplomatic bag به شدت آسان بود. انتقال کلیدهای متقارن هر جداکننده ای را که سریعاً کلید را می شناخت و هردادهٔ رمزنگاری شده را فعال می ساخت. پیشترفت رمزنگاری کلیدهای عمومی در دههٔ ۱۹۷۰ دردسرهای جابه جایی کلیدها را کمتر ساخت. هنگامی که پروتکل جابه جایی Diffie-Hellman در سال ۱۹۷۵ منتشر گرد
ید، ارتباط یک کلید از طریق یک کانال ارتباطی نامطمئن ممکن گردید؛ که به مقدار زیادی خطر لو رفتن کلید در طی یک توزیع را کاهش داد. استفاده از چیزهایی شبیه به یک BOOK CODE برای شامل شدن شاخص های کلید به عنوان CLEAR TEXT وابسته به یک پیغام رمزنگاری شده محتمل است. تکنیک های رمز نگاری ای که توسط کد Richard Sorge استفاده می شد، از این نوع بودند؛ که به صفحه ای در راهنمای وابسته ارجاع داشتند، اگر چه در حقیقت این یک کد بود. کلید رمزنگاری متقارن معمای ارتش آلمان در ابتدا نوع پیچیده ای برای استفاده کردن بود. این کلید ترکیبی از زمانبندی کلید توزیع یافتهٔ محرمانه و اجزای کلید بخش ای انتخاب شده توسط کاربر برای هر پیغام بود. در سیستم های مدرن تر، مانند سیستم های سازگار OpenPGP، یک کلید بخش ای برای یک الگوریتم کلید متقارن توسط یک الگوریتم کلید نامتقارن به صورت توزیع یافته رمزنگاری می شد. این تقریب حتی از ضرورت استفاده از یک پروتکل جابه جایی کلید شبیه به جا به جایی کلید Diffie-Hellman جلوگیری می کرد. یک متد پیچیده تر از جابه جایی کلید شامل تجمیع یکی از کلیدها درون دیگری می شود، روشن نیست برای حالتی که اگر یک کلیدبتواند با امنیت
جابه جا شود (کلید تجمیع کننده)، کلید تجمیع شونده احتمالاً، افزایش امنیت داشته باشد. این تکنیک اصطلاحاً Key Wrap نامیده می شود. یک تکنیک رایج که در رمزنگاری Block ciphers و توابع hash استفاده می شود. یک روش مرتبط، و البته پیچیده تر، تبادل یک شاه کلید است (که گاهی اوقات کلید ریشه نامیده می شود)، و، همان طور که نیاز ماست، کلیدهای فرعی مشتق شده، برای هر بخش، از آن کلید، ممکن است. نظر به این که طور خلاطه یک نمای کلی از کلید هیچ سود مشهودی را برای ما در برندارد، برای حالتی که شاه کلید بتواند به صورت امن توزیع شود، ممکن است از کلیدهای کمکی استفاده شود. زمانی که دسترسی متناوب به یک جا به جایی امن داریم، یا زمانی که کلیدها باید به یکدیگر مرتبط باشند (شبیه به کلیدهای سازمانی ای که به کلیدهای تقسیمی گره خورده اند و کلیدهای منفرد گره خورده به کلیدهای سازمانی) این تکنیک می تواند مفید واقع گردد. هر چند گرده زدن کلیدها به یکدیگر مقدار خسارت وارده را افزایش می دهد که این می تواند نتیجهٔ یک نقض امنیت باشد همانگونه که حمله کننده ها در مورد بیشتر از یک کلید خواهند دانست. این، بی نظمی را برای شخص حمله کننده در مورد هر کلید شامل
شده کاهش می دهد. ذخیره سازی کلید. هر چند کلیدها توزیع شده اند، اما کلیدها باید به صورت امن برای نگه داشتن ارتباطی امن ذخیره گردند. تکنیک های متنوعی در عمل برای چنین کاری وجود دارد، خوشبختانه رایج ترین تکنیک، برنامهٔ مدیریت رمزنگاری کلید برای کاربر است و وابسته به یک رمز عبور برای کنترل کلید می باشد. استفاده از کلید. یک مسئلهٔ بزرگ در این رابطه انتخاب طول مناسب کلیدیست که مورد استفاده قرار می دهیم، و پس از آن، بسامد جایگزینی آن. به خاطر افزایش دادن تلاش و تقلای شخص حمله کننده، کلیدها باید به طور متناوب عوض شوند. این کار همچنین باعت محدود گشتن گم شدن اطلاعات نیز می گردد. تعداد پیام های رمزنگاری شدهٔ ذخیره شده که به هنگام یافتن کلید قابل خواندن می گردند با افزایش دورهٔ تغییر کلید کاهش خواهند یافت. مدت هاست، کلیدهای متقارن برای دوره های زمانی طولانی در موقعیت هایی که مبادلهٔ کلید بسیار سخت بود یا این که تنها تناوب ممکن بود، استفاده می شد. در یک حالت ایده آل، کلید متقارن باید با هر پیام یا هر فعل و انفعالی تغییر کند، بنابراین پیام تنها در صورتی قابل خواندن خواهد گشت که کلید را داشته باشد. (e.g. , stolen, cryptanal