Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جوان ندارد. اگرچه احتمال افزایش حساسیت به دارو در سالمندان وجود دارد. فارماکولوژی. فارماکودینامیک. بوسپیرون به عنوان یک آگونیست با میل ترکیبی بالا به گیرنده های سروتونینی 5-HT 1A متصل می شود. این دارو یک آگونیست کامل گیرنده های پیش سیناپسی 5-HT 1A که خود گیرنده های مهاری هستند می باشد. همچنین بوسپیرون آگونیست نسبی گیرنده های پس سیناپسی 5-HT 1A است. به نظر می رسد اثرات بالینی بوسپیرون از طریق افزایش فعالیت سروتونرژیک در آمیگدال و سایر بخشهای مدار ترس/اضطراب در مغز اعمال می شود. بوسپیرون با میل ترکیبی کمتر به گیرنده های 5-HT 2A، 5-HT 2B، 5-HT 2C، 5-HT ۶ و 5-HT ۷ متصل می شود. بوسپیرون علاوه بر گیرنده های سروتونینی، به عنوان آنتاگونیست گیرنده های دوپامینی D2 با میل ترکیبی پایین نیز عمل می کند. این دارو با گرایش بیشتر، خود گیرنده های پیش سیناپسی D2 را مهار می کند و فقط در دوزهای بالاتر به عنوان آنتاگونیست گیرنده های پس سیناپسی D2 عمل می کند. علاوه بر این بوسپیرون با میل ترکیبی بالا به عنوان آنتاگونیست گیرنده های دوپامینی D3 و D4 عمل می کند. یک متابولیت اصلی بوسپیرون به نام ۱-(۲-پیریمیدینیل) پیپرازین (1-PP)، نسبت ب
ه خود بوسپیرون سطوح خونی بالاتری دارد و به عنوان آنتاگونیست قوی گیرنده های آلفا-۲-آدرنرژیک عمل می کند. ۱- (۲-پیریمیدینیل) پیپرازین ممکن است نقش مهمی در اثرات ضدافسردگی بوسپیرون داشته باشد. برخلاف بنزودیازپین ها، بوسپیرون تأثیری بر کمپلکس گیرنده های GABA A ندارد. فارماکوکینتیک. فراهم زیستی بوسپیرون از طریق خوراکی ۳٫۹٪ است که در مقایسه با روش تزریقی پایین است. این مسئله به دلیل متابولیسم عبور اول قابل توجه این دارو است. پس از بلع دارو، زمان رسیدن به حداکثر سطح پلاسمایی ۰٫۹ تا ۱٫۵ ساعت می باشد. نیمه عمر حذف دارو از بدن حدود ۲٫۸ ساعت است، هر چند که در مطالعات مختلف نیمه عمر نهایی دارو بین ۲ تا ۱۱ ساعت گزارش شده است. متابولیت های اصلی بوسپیرون عبارتند از ۵-هیدروکسی بوسپیرون، ۶-هیدروکسی بوسپیرون، ۸-هیدروکسی بوسپیرون و ۱-(۲-پیریمیدینیل) پیپرازین. ۶-هیدروکسی بوسپیرون به عنوان متابولیت کبدی اصلی بوسپیرون شناخته می شود و سطح پلاسمایی آن بعد از مصرف خوراکی دارو حدود ۴۰ برابر خود بوسپیرون است. این متابولیت مانند بوسپیرون به عنوان یک آگونیست نسبی گیرنده های 5-HT 1A با میل ترکیبی بالا عمل می کند و به همین دلیل نقش قابل توج
هی در اثرات درمانی بوسپیرون دارد. ۱-(۲- پیریمیدینیل) پیپرازین نیز نسبت به خود بوسپیرون سطح پلاسمایی بالاتری دارد و ممکن است نقش مهمی در اثرات درمانی این دارو داشته باشد. درصورتی که بوسپیرون همراه با غذا مصرف شود، جذب آن کاهش می یابد، اگرچه مصرف هم زمان با غذا، متابولیسم عبور اول را نیز کاهش می دهد. نتیجه نهایی مصرف بوسپیرون با غذا افزایش فراهم زیستی دارو است. تاریخچه. بوسپیرون نخستین بار در سال ۱۹۶۸ توسط شرکت مید جانسون ۱ ساخته شد. این دارو ابتدا به عنوان یک آنتی سایکوتیک مؤثر بر گیرنده های D2 سنتز شد، لیکن مشخص شد که تأثیری بر سایکوز ندارد؛ بنابراین مجدداً به عنوان یک داروی ضداضطراب فرآوری گردید. در سال ۱۹۸۶ برای درمان اختلال اضطراب فراگیر مورد تأیید سازمان غذا و دارو قرار گرفت. بوسپیرون در حال حاضر به عنوان یک داروی ژنریک در دسترس است. کاربردهای تحقیقاتی. برخی مطالعات تأثیر بوسپیرون را در درمان افسردگی و اختلالات رفتاری به دنبال آسیب مغزی نشان داده اند. همچنین شواهدی موجود است مبنی بر اینکه مصرف ترکیبی بوسپیرون و ملاتونین می تواند منجر به بهبود اختلال افسردگی ماژور و افزایش فرایند ساخته شدن سلول های عصبی شو
مرکز تحقیقات گلن یک مرکز پژوهشی ناسا واقع در شهر کلیولند، در ایالت اوهایو است. این مرکز پژوهشی در سال ۱۹۴۲ توسط کمیته رایزنی ملی هوانوردی آمریکا تأسیس شد و هم اکنون به ناسا تعلق دارد.
حقوق اقتصادی مجموعه قوانین و مقررات مربوط به تنظیم فعالیت اقتصادی است. حقوق اقتصادی با تحلیل اقتصادی حقوق رابطه نزدیکی دارد که در آن مباحث حقوقی و قوانین و مقررات از منظر اقتصادی بررسی و تحلیل می شوند. در سیستم حقوقی اتحاد جماهیر شوروی، حقوق اقتصادی نظریه و سیستمی حقوقی بود که براساس آن روابط اقتصادی یک رشته حقوقی مستقل از حقوق کیفری و حقوق مدنی بود. در نظام حقوقی شوروی، هدف از حقوق اقتصادی تنظیم روابط ناشی از فعالیت های اقتصادی بود. تئوری استقلال قانون اقتصادی پس از بیست و یکمین کنگره CPSU در سال ۱۹۵۹ دنبال شد، و طرفدار اصلی آن V.V. لاپتف بود که پس از بحث و گفتگو، این موضع توسط احکام CPSU و شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی در طی سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ اتخاذ و در قانون اساسی ۱۹۷۷ شوروی نهایی شد. رشته دانشگاهی. حقوق اقتصادی از رشته های دورهٔ کارشناسی ارشد می باشد. در این رشته هم حقوق اقتصادی آموزش داده می شود، هم تحلیل اقتصادی حقوق و هم برخی مباحث مرتبط حقوق خصوصی.
بوپرنورفین که با نام تجاری سوبوتکس در بازار فروخته می شود، یک ماده مخدر و مسکن قوی اپیوئیدی است که برای درمان اختلال مصرف مواد افیونی و دردهای حاد و مزمن به کار می رود. از آن به صورت قرص زیرزبانی، تزریق، به عنوان پچ پوستی یا به عنوان درون کاشت استفاده می شود. برای اختلال در مصرف مواد افیونی، معمولاً از زمان شروع علائم ترک و برای دو روز اول تحت درمان مستقیم ی شود. فرمولاسیون ترکیبی بوپرنورفین/نالوکسان (Suboxone) برای جلوگیری از سوءاستفاده از طریق تزریق توصیه می شود. حداکثر اثر تسکین درد عموماً طی یک تا ۲۴ ساعت پس از مصرف آن ایجاد می شود. هرگز همزمان با مصرف مواد مخدر مثل هروئین و متادون نباید این قرص مصرف شود و باید فاصله زمانی را حداقل ۱۲ ساعت پس از آخرین مصرف مواد مخدر رعایت کرد. خلاصه فارماکولوژیک. نکات مهم: اولین دوز بوپرنورفین باید حداقل ۲۴ ساعت بعد از آخرین دوز متادون و حداقل ۶ ساعت بعد از آخرین دوز هرویین مصرف شود. مکانیسم اثر. بوپرنورفین آگونیست نسبی گیرنده های مو و آنتاگونیست قوی گیرنده کاپا است، آگونیست های نسبی گیرنده مو، به گیرنده مو متصل شده و آن را فعال می کنند اما این فعال کردن کم تر از آگونیست
های کامل صورت می پذیرد، به این معنا که با وجود اپیوئیدی بودن و داشتن عوارض خاص اپیوئیدها همچون سرخوشی و تضعیف سیستم تنفسی، حداکثر اثر آن کم تر از آگونیست های کامل اپیوئید مانند هروئین و متادون است. این دارو به دلیل میل ترکیبی زیاد به گیرنده مو، با اپیوئیدهای دیگر رقابت کرده و اثرات آنها را بلاک می کند و موجب جدا شدن مورفین، متادون و اپیوئیدهای دیگر از گیرنده می گردد؛ لذا در بیماری که در بدنش مورفین وجود دارد، ایجاد علائم ترک می کند. دیگر آگونیست های گیرنده مو نمی توانند بوپرنورفین را از گیرنده جدا کنند، بنابراین نمی توانند اثر آگونیستی اپیوئید روی گیرنده های داشته باشند که قبلاً توسط بوپرنورفین اشغال شده است. بوپرنورفین در دوزهای بالاتر، مانند یک آنتاگونیست عمل می کند، یعنی گیرنده ها را اشغال می کند، ولی آنها را فعال نمی کند و همزمان آگونیست های کامل را از گیرنده های خود جدا می کند یا آنها را بلاک می کند. بیشترین تأثیر درمانی بوپرنورفین در محدودهٔ ۱۶ تا ۳۲ میلیگرم می باشد. دیده شده که با مصرف ۸ میلی گرم بوپرنورفین به مدت ۵ روز، با قطع ناگهانی دارو گیرنده ها از ۷۲ ساعت تا ۱۲۰ ساعت همچنان توسط دارو اشغال هستند.
موارد مصرف. اختلال مصرف مواد افیونی. بوپرنورفین برای معالجه افراد مبتلا به اختلال در مصرف مواد افیونی استفاده می شود. فرمولاسیون ترکیبی بوپرنورفین-نالوکسون به طور کلی ترجیح داده می شود، زیرا نالوکسون یک آنتاگونیست مواد افیونی، فراهمی زیستی بالاتری را به صورت داخل وریدی داشته و در صورت خرد شدن دارو و تزریق آن منجر به سندرم ترک ناگهانی می شود. قبل از شروع بوپرنورفین، افراد باید پس از آخرین دوز مصرف مواد مخدر منتظر بمانند تا برخی از علائم ترک را داشته باشند تا این دارو بتواند گیرنده ها را ببندد، اما اگر خیلی زود مصرف شود، بوپرنورفین می تواند سایر مواد مخدر را که به گیرنده ها وصل شده اند جابجا کند و سندرم ترک حاد ایجاد کند. دوز بوپرنورفین تا بهبود علائم تنظیم می شود و افراد از طریق درمان بر روی دوز نگهدارنده باقی می مانند. بوپرونورفین در برابر متادون. هردو بوپرنورفین و متادون داروهای مورد استفاده برای سم زدایی و درمان نگهدارنده در اختلال مصرف مواد افیونی هستند و به نظر می رسد، بر اساس اطلاعات محدود موجود اثر مشابه دارند و برای زنان باردار مبتلا به اختلال مصرف مواد افیونی ایمن هستند، هرچند شواهد اولیه نشان می دهد
که متادون به احتمال زیاد باعث سندرم ترک در نوزادان می شود. در ایالات متحده، فقط کلینیک های تعیین شده می توانند متادون را برای اختلال در مصرف مواد افیونی تجویز کنند که در آن افراد شروع به درمان روزانه می کنند که ممکن است برای کسانی که به یک محیط ساختار یافته تر نیاز دارند مناسب باشد. از سوی دیگر، بوپرنورفین را می توان توسط هر پزشکی تجویز کرد که به افراد اجازه می دهد بخشی از مراقبت ها را به صورت روزمره دریافت کنند. درد مزمن. یک پچ transdermal برای درمان درد مزمن در دسترس است. این پچ ها برای استفاده در درد حاد، دردی که انتظار می رود فقط برای مدت زمانی کوتاه یا درد بعد از عمل باقی بماند، مناسب نیستند و برای اعتیاد به مواد افیونی توصیه نمی شوند. قدرت اثربخشی. در صورت استفاده زیر زبانی، قدرت بوپرنورفین در حدود ۴۰ تا ۷۰ برابر مرفین است. هنگامی که به عنوان یک پچ transdermal استفاده می شود، قدرت بوپرنورفین ممکن است ۱۰۰ تا ۱۱۵ برابر مرفین باشد. عوارض جانبی. عوارض جانبی ممکن است شامل دپرسیون تنفسی (کاهش تنفس)، خواب آلودگی، نارسایی آدرنال، طولانی شدن QT، فشار خون پایین، واکنش های آلرژیک و اعتیاد به مواد افیونی باشد. در
بین کسانی که سابقه تشنج دارند، خطر تشنج بیشتر وجود دارد. سندرم ترک مواد مخدر به دنبال متوقف کردن بوپرنورفین، با توجه به تأثیر کمتر نسبت به متادون یا افیون علائم خفیف تری دارد. مشخص نیست که آیا استفاده در دوران بارداری بی خطر است و استفاده از آن در حال شیردهی توصیه نمی شود. بوپرنورفین به روش های مختلفی بر انواع مختلفی از گیرنده های مواد افیونی تأثیر می گذارد. بسته به نوع گیرنده ممکن است آگونیست، آگونیست جزئی یا آنتاگونیست باشد. با مصرف این فراورده احتمال بروز سردرد، سرگیجه، تهوع، سرخوشی، یبوست، احتباس ادراری و دپرسیون تنفسی وجود دارد. در دوزهای بالا و به صورت نادر احتمال تشنج نیز وجود دارد. بوپرنورفین بسیار اعتیادآور است، ضمناً خشکی گلو نیز در مصرف این دارو شایع است. سایر عوارض شامل واکنشهای دارویی نامطلوب دارویی مرتبط با استفاده از بوپرنورفین مشابه سایر مواد مخدر، حالت خواب آلودگی، از دست دادن حافظه، مهار شناختی و عصبی، تعریق، خارش، خشکی دهان، کوچک شدن مردمک چشم ها (میوز)، فشار خون بالای عضلانی، مشکل انزال در مردان، کم شدن میل جنسی و اثرات یبوست مشاهده می شود. برای احتیاط بیشتر قبل از مصرف این دارو به نزدیکان
خود اطلاع دهید. اگر علائمی مانند:گیجی، آبی شدن رنگ پوست، هذیان ، از دست دادن قدرت تکلم و از دست دادن تعادل بدن یا حس ناتوانی در حرکت کردن/راه رفتن را دارید، سریعا در خواست اورژانس کنید. وابستگی. درمان بوپرنورفین خطر ایجاد وابستگی جسمی و روانی را به همراه دارد. بوپرنورفین شروع اثر آرام و نیمه عمر طولانی ۲۴ تا ۶۰ ساعت دارد. پس از تثبیت علایم، سه گزینه وجود دارد: استفاده مداوم، انتقال مصرف به بوپرنورفین / نالوکسان یا قطع مصرف دارو از نظر پزشکی.
بنزوکائین رده درمانی: بی حس کننده موضعی اشکال دارویی: ژل، افشانه و قطره Oint5% موارد مصرف. بنزوکائین به عنوان ضددرد و مسکن جهت تسکین دردهای موضعی مانند دندان درد، آفتاب سوختگی خفیف و درد ناحیه هموروئید به کار می رود. مکانیسم اثر. بنزوکائین با تثبیت برگشت پذیر غشای سلول های عصبی و در نتیجه کاهش نفوذپذیری آن ها به یون سدیم هدایت امواج عصبی را متوقف می کند بنابراین مهارکننده هدایت ایمپالس های اعصاب حسی است. عوارض جانبی. با مصرف این فراورده احتمال بروز کهیر، خارش و تورم موضعی وجود دارد. جستارهای وابسته. لیدوکائین
برنارد هیل (؛ – ) بازیگر انگلیسی بود. از نقش های او می توان به ناخدا ادوارد اسمیت در "تایتانیک" (۱۹۹۷)، یک زندانی در "جرم واقعی" (۱۹۹۹) و تئودن پادشاه روهان در سه گانهٔ "ارباب حلقه ها" (۲۰۰۲–۲۰۰۳) اشاره کرد. زندگی. برنارد هیل در ۱۷ دسامبر ۱۹۴۴ در بلیکلی، منچستر زاده شد. او در یک خانواده کاتولیک معادن کار بزرگ شد. هیل همزمان با ریچارد گریفیتس در کالج زاورین و سپس مدرسه درام پلی تکنیک منچستر تحصیل کرد. او در سال ۱۹۷۰ با مدرک دیپلم در رشته تئاتر دانش آموخته شد. هیل از رابطه با سو آلن صاحب دختری به نام جی شد. او با بازیگر ماریانا هیل ازدواج کرد که از او صاحب پسری به نام گابریل شد. این زوج بعداً طلاق گرفتند. هیل در زمان مرگ با آلیسون نامزد بود. هیل از حامیان دیرینه باشگاه فوتبال منچستر یونایتد بود. هیل در سال ۲۰۱۹ یک مدرک افتخاری از دانشگاه ایست آنگلیا دریافت کرد. هیل اواخر عمر در سافک زندگی می کرد. او در ۵ مه ۲۰۲۴ در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
نبرد وردون در ۲۰ اوت ۱۷۹۲ میلادی میان ارتش انقلابی فرانسه و نیروهای پروسی در آغاز جنگ ائتلاف اول رخ داد. پروسی ها در این نبرد به پیروزی رسیدند و راه آنان برای پیشروی به سوی پاریس هموار شد.
مؤسسه مطالعات فضایی گادرد یک مرکز ناسا واقع شده در نیویورک، ایالات متحده آمریکا است. این مرکز ناسا در تاریخ ماه مه سال ۱۹۶۱ به منظور پژوهش دربارهٔ تغییر اقلیم ایجاد شد.
میل-۱۷ (نام ناتو: Hip) بالگرد ترابری-نظامی دوموتورهٔ روسی است که در شرکت بالگرد سازی میل مسکو طراحی شده و از سال ۱۹۷۷ تاکنون در دو کارخانه کازان و اولان-اوده تولید می شود.در حدود ۱۵۰۰۰ فروند میل-۱۷ تا به حال ساخته شده که در ۷۰ کشور مشغول خدمت هستند. میل-۱۷ بر اساس بدنه پروازی بالگرد ترابری میل-۸ ساخته شده و به همین جهت گاهی مدلی از میل-۸ هم محسوب می شود. میل-۸ نخستین بار در سال ۱۹۶۱ پرواز کرده و از سال ۱۹۶۷ فعالیت رسمی در ارتش شوروی را آغاز کرده بود. میل-۱۷ در ۱۹۷۵ برای نخستین بار به پرواز درآمد و دو سال بعد وارد ارتش شوروی شد. مدل های مسلحی از میل-۱۷ هم برای ماموریت های تهاجمی و ضد تانک ساخته شده اند ضمن اینکه این بالکرد پایه ای برای طراحی بالگرد تهاجمی-ترابری میل-۲۴ بود. میل-۱۷ بالگردی با پروانهٔ اصلی ۵ پره و دو موتور توربوشفت کلیموف هر یک به قدرت ۲۱۹۰ اسب بخار است. وزن خالی این بالگرد ۷۴۸۹ کیلوگرم است و قادر است با حداکثر ۱۳ تن وزن از زمین برخیزد. میل-۱۷ ظرفیت حمل ۳۰ سرباز یا ۱۲ برانکارد یا ۴ تُن بار در داخل یا ۵ تُن بار در خارج بالگرد را دارد و حداکثر سرعت آن به ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت و سرعت صعود آن به ۸ متر
بر ثانیه می رسد. برد عملیاتی میل-۱۷ حدود ۴۶۵ کیلومتر و سقف پرواز خدمتی آن ۶ هزار متر است و برای ماموریت های تهاجمی می توان آن را با حداکثر ۱۵۰۰ کیلوگرم موشک، راکت، بمب و غلاف تیربار مجهز کرد.
خورشیدگرفتگی ۲۸ مه ۵۸۵ پیش از میلاد یک خورشیدگرفتگی از نوع خورشیدگرفتگی کامل است. این خورشیدگرفتگی در تاریخ ۲۸ مه ۵۸۵ پیش از میلاد روی داد که زمان اوج آن، ساعت ۱۴:۲۸ به وقت ساعت هماهنگ جهانی بوده است.مدت زمان و طول این خورشیدگرفتگی ۶ دقیقه و ۵ ثانیه بود. این خورشیدگرفتگی، در خلال نبرد هالیس اتفاق افتاد و تالس نیز آن را پیش بینی کرده بود.
خورشیدگرفتگی ۶ آوریل ۱۹۱۳ یک خورشیدگرفتگی از نوع خورشیدگرفتگی جزئی است. این خورشیدگرفتگی در تاریخ ۶ آوریل ۱۹۱۳ میلادی روی داد که زمان اوج آن، ساعت ۱۷:۳۳:۰۷ به وقت ساعت هماهنگ جهانی بوده است.
توپولوف تو-۲۲اِم (نامگذاری ناتو: Back fire) نخستین بمب افکن اوپرصوت روسی است که توسط شرکت هوانوردی توپولف طراحی و ساخته شده است. این هواپیما حاصل تجربیات شرکت سازنده از هواپیمای توپولف تو-۲۲ (بلایندر) که پیشتر ساخته شده بود و به خدمت نیروی هوایی شوروی درآمده ولی نتوانسته بود نیازمندی های این کشور از جمله اجرای عملیات های میان قاره ای را پاسخگو باشد است. توسعه. پس از ساخت توپولف-۲۲، طراحان روس جهت ساخت بمب افکن جدید با قابلیت پرواز بین قاره ای، توان حمل تسلیحات بیشتر و همچنین سرعت بالاتر را در دستور کار قرار دادند که به تولد توپولف-۲۲اِم انجامید و اساساً با نسل پیش از خود یعنی توپولف-۲۲ تفاوت هایی داشت. توپولف-۲۲ام در نیروی هوایی روسیه با نام طرح ۱۴۵ شناخته می شود که نتیجهٔ رقابت دو شرکت سوخو و توپولف برای تأمین نیاز به یک هواپیمای بمب افکن فراصوت بود که سرانجام منجر به پرواز نخستین فروند آن در سال ۱۹۶۹ شد. توپولف-۲۲ام۳ از دو موتور توربوفن با نام «کوزنتسوف NK-25» با رانش هرکدام ۵۵۰۰۰ پوند نیرو می گیرد که به آن قابلیت دسترسی به اهدافی را در شعاع عملیاتی حداکثر ۷۰۰۰ کیلومتر، می دهد. با نصب تسلیحات متعارف، این مق
دار بُرد تا میزان محسوسی کاهش پیدا می کند. پس سوز این بمب افکن، توان دستیابی به حداکثر ارتفاع پروازی ۴۳٬۰۰۰ پا یا ۱۳٬۱۰۰ متر را دارد. طول این هواپیما ۴۲/۵ متر و ارتفاع آن ۱۱ متر است و از فناوری بال متغیر بهره می گیرد. عرض بال ها ۳۴ متر است که می تواند در زوایای ۲۰ تا ۶۵ درجه تغییر کند. حداکثر سرعت این بمب افکن ۱/۸۸ ماخ معادل ۲۳۰۰ کیلومتر بر ساعت است. این بمب افکن توسط دو خلبان که در جلو حضور دارند کنترل شده و در عقب نیز دو افسر ناوبر و ارتباطات، وظایف مربوطه را انجام می دهند که مجموعاً با ۴ نفر خدمهٔ پروازی عملیاتی می شود. تاریخچه. این هواپیمای بمب افکن در انواع مختلفی مورد بهره برداری قرار گرفت که نخستین آن توپولف-۲۲ام ملقب به «بکفایر اِی» بود که در سال ۱۹۷۰ آزمایش های پروازی خود را به پایان رساند و خلبانان آزمایشگر آن، در تست های مختلف، هواپیما را تا لبهٔ ممنوعیت های عملیاتی آن بردند تا هرگونه نقص در آن، به دقت آشکار و سپس رفع شود. بکفایر اِی به عنوان آغاز مسیر برای ساخت و بهره برداری از نسل جدید هواپیماهای سنگین فراصوت، وارد ناوگان نیروی هوایی شوروی شد هرچند پیش از آن، نسخه ای مورد بهره برداری قرار گرفت که
به دلیل کارایی پایین، تنها در امر آموزش و به مدت کوتاهی پرواز کرد اما در حقیقت نخستین دسته از بکفایرها که به صورت عملیاتی حضور در نیروی هوایی را تجربه کردند، نسخهٔ توپولف-۲۲اِم۲ ملقب به «بکفایر بی» بود که با بهره گیری از موتورهای «کوزنتسوف NK-22» توان دستیابی به سرعت ۱٬۸۰۰ کیلومتر بر ساعت و برد عملیاتی ۵٬۱۰۰ کیلومتر را پیدا کرد که یک موفقیت شگرف محسوب می شد. بکفایر بی که عملاً از سال ۱۹۷۳ وارد ناوگان شد، می توانست تا ۳ موشک کروز میان برد و همچنین موشک ضدکشتی خا-۲۲ را حمل کند که به عنوان یک اهرم سنگین در عملیات های مختلف به ویژه عملیات دریایی، قابل بهره برداری بود. کمی بعد، با درخواست نیروی هوایی و همچنین طرح شرکت سازنده، توپولف-۲۲ام۳ ملقب به «بکفایر سی» در سال ۱۹۷۷ متولد شد که در حقیقت بهترین و ارزشمندترین نسخهٔ این خانواده محسوب می شود که از موتورهای بهبودیافتهٔ NK-25 بهره می برد. این هواپیما به لحاظ ظاهری نیز به ویژه در بخش دماغه دارای تغییراتی بود که می توانست نسل جدیدی از سامانه ها همچون رادار PN-AD و سیستم ناوبری/هدف گیری NK-45 را حمل کند که جهت اجرای عملیات های بمباران و دسترسی به اهداف دوربرد مناسب بو
د. همچنین با تغییرات در نسل جدید موتورهای نصب شده، مشکلات پروازی در سطح دریا و ارتفاع پایین نیز عملاً رفع شد و توپولف-۲۲ام می توانست با اجرای عملیات در ارتفاع پایین و همچنین بهره گیری از سامانه های ناوبری دقیق، پروازی ایمن را تا مقصد بدون شناسایی توسط رادارهای دشمن به انجام برساند. همچنین بکفایر سی بهبود در ارابه فرود، سامانه های جنگ الکترونیک و سازه را نیز تجربه کرد. همچنین ایجاد تغییرات در محفظهٔ بمب، آرایش عملیاتی جدیدی را برای این هواپیما پدیدآورد تا حدی که نسبت قابلیت حمل و رهاسازی دو برابری مهمات را نسبت به نسخهٔ قبلی پیدا کرد، اما علی رغم برد اعلام شدهٔ نزدیک به ۷٬۰۰۰ کیلومتری این هواپیما، عملاً در شرایط رزمی، شعاع عملیاتی تا حد محسوسی کاهش پیدا می کرد که مورد رضایت فرماندهان نظامی نبود؛ بنابراین با نصب سامانهٔ سوخت گیری هوایی در دماغه، این مشکل حل شد اما طی مذاکرات «سالت» بین ایالات متحده آمریکا و شوروی که جهت کنترل توان رزمی/هسته ای و ایجاد اطمینان پذیری از وقوع جنگ صورت گرفت، به درخواست آمریکا، لولهٔ سوخت گیری از روی بکفایر حذف شد تا خطر بمباران اتمی طرف مقابل رفع شود، هرچند اندکی بعد این هواپیما مج
دداً قابلیت سوخت گیری را پیدا کرد. پس از فروپاشی شوروی و مشکلات اقتصادی متعدد، توان رزمی «بک فایرها» تا حد محسوسی کاهش پیدا کرد و بخشی که در خاک اوکراین باقی مانده بود در سال ۲۰۰۲ و طی توافقی با غرب، تکه تکه شد و ناوگان عظیمی که میراث حکومت کمونیستی محسوب می شد غالباً زمین گیر گردید تا آن که با روی کار آمدن «ولادیمیر پوتین»، ارتقای سامانه های مختلف، صورت گرفت تا آن جا که به طرح توپولف-۲۲ام۳ام منجر شد که نخستین ۵ فروند آن در سال ۲۰۱۵ جهت تحویل به نیروی هوایی روسیه آماده شد و قرار است مجموعاً ۳۰ فروند تا سال ۲۰۲۰ به استاندارد جدید ارتقا پیدا کنند. صادرات. در سال ۲۰۰۱ هند قرارداد خرید ۴ فروند توپولوف-۲۲ام را برای استفاده در مأموریت های شناسایی و حمله به اهداف دریایی امضا کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۳ هم گزارش شد چین، قرارداد خرید برای تولید و تحویل ۳۶ فروند توپولوف (Tu-22M3s) را امضا کرده است که در چین با نام (H-10) تولید خواهد شد. ایالات متحده آمریکا نیز در رقابت با توپولف-۲۲ام روس ها، دست به ساخت هواپیمای بمب افکن بی-۱ لنسر زد و پس از آن نیز مجدداً روس ها هواپیمای توپولف تو-۱۶۰ را وارد ناوگان خود کردند.
مرکز پروازهای فضایی گادِرد اولین و قدیمی ترین مرکز فضایی ناسا و یکی از مراکز مهم ناسا است که در واشینگتن، دی. سی.گرین بلت، ماریلند، ایالات متحده آمریکا قرار دارد. این مرکز در تاریخ ۱ مارس ۱۹۵۹ به منظور پیشگام شدن در نیروی پیشران موشک های نوین ایجاد شد. نام این مرکز برگرفته از نام رابرت گدارد، یکی از دانشمندان برجسته علوم موشکی ناسا، است. جان ماتر، یکی از دانشمندان مرکز گادرد، موفق به کسب جایزه نوبل فیزیک در سال ۲۰۰۶ به خاطر تحقیقاتش روی پروژه کاوشگر زمینه کیهان شده است. مرکز فضایی گادرد در پروژه مرکوری، اولین مأموریت فضایی سرنشین دار آمریکا، مشارکت داشته است. مرکز گادرد بیشترین میزان طراحی و توسعه تجهیزات علمی کاوشگرهای سیارات منظومه شمسی را نسبت به سازمان های دیگر داشته است.
تأسیسات راستی آزمایی و اعتبارسنجی مستقل یک مرکز ناسا است. این مرکز ناسا در سال ۱۹۹۳ به منظور ادارهٔ ایمنی و تضمین مأموریت پس از فاجعه شاتل فضایی چلنجر ناسا ایجاد شد.
آزمایشگاه میدانی سنتا سوزانا یک مرکز ناسا واقع شده در کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا است. این مرکز ناسا به منظور آزمایش و توسعهٔ استفاده از سوخت مایع در موتور موشک ایجادشد.
جگر چرب غذایی تجملی و گران قیمت است که کشور فرانسه یکی از بزرگ ترین تولیدکنندگان و مصرف کنندگان آن است و جزو خوراک های فرانسوی به شمار می آید. جگر چرب را می توان به عنوان چاشنی یا مزه یا به صورت یک وعده مستقل همراه با مخلفات صرف کرد. روش تهیه جگر چرب. برای تهیه این خوراک، مرغابی و غازهایی با سن ۹ تا ۲۵ هفته را به مدت ۱۴ تا ۲۱ روز مجبور به خوردن مقدار زیادی غذا می کنند. حتی اگر میلی به خوردن آن نداشته باشند تا زمانی که بیش از اندازه چاق شده و به بیماری کبد چرب مبتلا شوند. برای انجام این کار لوله ای فلزی از گلوی حیوان به داخل معده اش وارد می کنند و به جانور به زور غذا می دهند، تا حدی که جگر آن ها بزرگ و بزرگتر شود. بزرگ شدن جگر حیوان می تواند تا ۱۰ برابر اندازه نخستین باشد. وزن نهایی آن از حدود ۸۰ گرم به ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ گرم می رسد. سپس آن ها را درون قفس های بسیار کوچک قرار می دهند و آن ها را مجبور می کنند که در یک حالت ثابت و بدون حرکت بایستند تا انرژی مصرف نکنند. آن ها را مجبور به خوردن می کنند تا جایی که بمیرند یا بدن آن ها نتواند این مقدار غذا را تحمل کنند. اروپا بعد از دوران کلاسیک. بعد از سقوط امپراتوری رم جگر
غاز به طور موقت از غذای اروپایی ها حذف شد. بعضی معتقد هستند کشاورزان فرانسوی جگر چرب را حفظ کردند تا اینکه قرن ها بعد سایر اروپایی ها آن را دوباری کشف کردند ولی حیوانات روستایی های زمان قرون وسطی فرانسه اغلب گوسفند و خوک بودند. دیگران عقیده دارند معامله جگر غاز توسط یهودی ها ادامه پیدا کرد که روش بزرگ کردن جگر را یا در طول سلطه رم بر یهودیه یادگرفته بودند یا قبل تر، از مصری ها. یهودی ها این روش آشپزی را در مهاجرت به غرب و شرق اروپا با خود بردند. طبق قوانین غذایی یهودی ها (کاشروت) گوشت خوک و کره ممنوع است همچنین مخلوط کردن لبنیات (مانند کره) با گوشت ممنوع شده. آشپزان یهودی مدیترانه ای از روغن زیتون استفاده می کردند و بابلی ها از روغن کنجد؛ ولی هیچ یک از این ها به راحتی در اروپای غربی و مرکزی پیدا نمی شد؛ بنابراین چربی طیور که با غذا دادن بیش از حد به غازها انجام می شد در این منطقه جایگزین شد؛ و طعم خوب جگر غاز به زودی پخش شد. هانس ویلهلم کریشف در سال ۱۵۶۲ نوشت یهودی ها غازهای چاقی را پرورش می دهند که عاشق جگرهای آن ها هستند. خاخام ها نگران بودند که خوردن غازهای به زور غذا داده شده محدودیت های غذایی یهود را نق
ض می کند (غذای حرام و حلال) موشه سوفار یک خاخام یهودی که حرکتی براندازانه در یهودیت را آغاز کرده بود و یهودیت ارتدکس را به وجود آورد و شاگردان فراوانی داشت فتوا داد که این غذا تا جایی که اندام ها آسیب نبینند ممنوع نیست. این فتوا موضوعی جنجالی در بین یهودیان باقی ماند تا زمانیکه ذائقه یهودی ها برای جگر غاز در قرن ۱۹ تغییر کرد. موضوع دیگری از قوانین غذایی یهود که هنوز مشکل زا است این است که گوشتی که درست ذبح شده هم تا زمانیکه از خون خالی نشود حلال نیست اغلب نمک سود کردن این مشکل را حل می کند اما جگر به عنوان خون مقدس فرض می شود و پختن تنها راه حلال کردن آن است. پختن مناسب فواگرا سخت است و در اسرائیل رستورانهایی هستند که آن را به صورت گریل می فروشند. واکنش ها. از آنجایی که غذا دادن اجباری به پرندگان موجب رنج کشیدن و بیماری آن ها می شود، سازمان های حمایت از حقوق حیوان ها از آغاز قرن ۲۱ میلادی به فعالیت برای متوقف کردن خوراندن اجباری غذا به غازها و اردک ها پرداخته اند.
مرکز فضایی جان سی. استنیس یک مرکز ناسا واقع شده در شهرستان هنکاک، میسیسیپی است. این مرکز ناسا در سال ۱۹۶۱ ایجادشد.
در نظریهٔ سامانه های دینامیکی و کنترل، یک سامانه خطی و تغییرناپذیر با زمان ،پایدار مرزی است اگر و فقط اگر همهٔ قطب های تابع تبدیل آن دارای بخش حقیقی نامثبت بوده و همه قطب ها با قسمت حقیقی صفر، ساده باشند. (یعنی در نقاط مجزایی از محور موهومی قرار گرفته باشند). منابع. Richard C. Dorf,Robert H. Bishop, Modern Control Systems, tenth edition
جایزه یا پاداش به چیزی گفته می شود که برای تقدیر از یک فرد به وی اعطا می گردد که می تواند به صورت نقدی باشد و غالباً ارزش مادی دارد.
مرکز پروازهای فضایی مارشال یک مرکز ناسا واقع شده در ریدستون آرسنال، آلاباما، ایالات متحده آمریکا است. این مرکز ناسا در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۹۶۰ به منظور پرتاب راکت و پیشرانش فضایی ایجادشد.
این فهرست شامل خورشیدگرفتگی های سدهٔ نوزدهم پیش از میلاد است که در طی دورهٔ سال ۱۹۰۰ پیش از میلاد تا ۱۸۰۱ پیش از میلاد روی داده اند. در این دوره، ۲۵۳ خورشیدگرفتگی رخ داد که ۹۳ مورد آن خورشیدگرفتگی جزئی، ۸۰ مورد خورشیدگرفتگی حلقه ای، ۶۳ خورشیدگرفتگی کامل و ۱۷ مورد نیز از نوع خورشیدگرفتگی مرکب بود.
جایزه می تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد.
شائول (حدود ۱۰۷۹ قبل از میلاد تا ۱۰۰۷ قبل از میلاد) یا طالوت (در منابع اسلامی) نخستین پادشاه پادشاهی متحد اسرائیل بود. او توسط سموئیل مسح شد و بر گیباه حکومت می کرد. بر اساس داستان ذکر شده در تنخ او در جنگ با فلیسطی ها برای اینکه دستگیر نشود به وسیله افتادن بر روی شمشیر خودکشی کرد. در این جنگ سه فرزند او نیز کشته شدند. بعد از مرگ او اختلافی بین تنها فرزند پسر او ایش-بوشت و داماد او داوود درگرفت که در نهایت داوود جانشین او شد. بیشتر نوشته ها در مورد شائول در عهد عتیق در کتاب سموئیل است. در قرآن نیز داستان شائول ذکر شده است. در عهد عتیق. بر اساس روایت تنخ، شائول پسر قیس از خاندان مطری ها و از قبیله بنیامین یکی از دوازده قبیله اسرائیل بود. به نظر می رسد که او از جبعه آمده است. شائول با اخینوعم، دختر اخیمهاص، ازدواج کرد، و از او حداقل پنج پسر (یوناتان، ابیناداب، ملکیشوع، یشوی و اشبعل) و دو دختر (میرب و میکال) به دنیا آورد. شائول همچنین کنیزی به نام رصفه، دختر ایه داشت که برای او دو پسر به نام های ارمونی و مفیبوشت به دنیا آورد. کتاب اول سموئیل در سه فصل متوالی سه روایت از به سلطنت رسیدن شائول ارائه می دهد؛ طبق اول