Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سطح در هنرهای تجسمی مانند نقطه و خط عنصری فاقد حجم است و به صورت مثبت و منفی قابل ادراک می باشد.فرمول پیدا کردن سطح همان مساحت سطح است. سطوح مثبت وابسته به احجام و اشیایی است که دارای واقعیت سه بعدی هستند مانند سیب، کره که اینگونه سطوح شامل خارجی ترین پوسته شیء می باشند که با دست قابل لمس و با چشم قابل رؤیت می باشد و سطح منفی فاصله میان دو حجم یا در میان شیء سه بعدی است. تعریف ریاضی. تعریف ریاضی و هندسی سطح عبارت است از:حرکت خط در فضا و در جهتی مخالف حرکت اصلی خود. سطح شکلی است دارای دو بعد طول و عرض. همچنین روی چیزها را سطح می گویند. سطح سومین عنصر تصویری و تجسمی می باشد.نقطه به صورت هسته و نیروی متمرکز تصویری که اولین مولد فرم وفضا تعریف می شود که هرگاه از یک جهت رشد نموده و حرکت نماید ایجاد خط می کند، همان نقطه که از تمام جهات رشد نماید و در دو بعدحرکت کند ایجاد سطح می نماید. برای ایجاد و القای سطح وجود حداقل سه نقطه فرضی در فضا ضروری است. خواص سطح. سطح دارای خواص نقطه و خط نیز می باشد؛ مشاهده سطح از روبرو و در حالت پرسپکتیو نمود متفاوتی از سطح به دست می آید وسطح از روبرو کامل تر بیان تصویری خود را نمایش م
ی دهد. هر قدر عناصر تنها و کوچک در سمت بالای SD قرار بگیرند بیشتر به حالت تفکیک شده ظاهر می شوند. سبکی، هدایت کننده شدت بیشتر این خاصیت درونی است. در نتیجه اشکال سنگین تر در قسمت بالای SD از وزن بیشتری برخوردارند و صدای عنصر قوی، صدایی قو تر را شامل می شود. هر قدر به سمت زیرین SD نزدیک می شویم فضا فشرده تر و عناصر و سطوح کوچک تر در کنار یکدیگر قرارمی گیرند و هر کدام به دیگری نزدیک می شود و در نتیجه اشکال سنگین و عناصر بزرگ را با راحتی بیشتر تحمل می کند. سمت چپ SD حالت سبکی، آرامش و آزادی را به ما القا می کند و شخصیت آن دقیقاً با حالت بالا هماهنگی دارد. و سمت راست SD با حالت پایین شباهت دارد.
یواس اس بروکلین (۱۸۵۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۵۸ ساخته شد.
یواس اس رابائول (سی وی ئی-۱۲۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
یواس اس ویسکانسین (بی بی-۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۹۸ ساخته شد.
یواس اس انترپرایز (۱۷۷۵) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۷۷۵ ساخته شد.
یواس اس انترپرایز (۱۷۹۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۷۹۹ ساخته شد.
یواس اس انترپرایز (۱۸۳۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۳۱ ساخته شد.
یواس اس انترپرایز (۱۸۷۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۷۴ ساخته شد.
یواس اس باکسر (سی وی-۲۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس کنتیکت (بی بی-۱۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۴ ساخته شد.
یواس اس مینه سوتا (بی بی-۲۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۵ ساخته شد.
یواس اس کلرادو (بی بی-۴۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۲۱ ساخته شد.
یواس اس میزوری (بی بی-۱۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۱ ساخته شد.
یواس اس کالیفرنیا (بی بی-۴۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۹ ساخته شد.
یواس اس تنسی (بی بی-۴۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۹ ساخته شد.
یواس اس میسیسیپی (بی بی-۲۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۵ ساخته شد.
یواس اس میشیگان (بی بی-۲۷) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۸ ساخته شد.
نیروهای دفاع ملی استونی () سازمانی شبه نظامی است که بخشی از ارتش استونی محسوب می شود. این نیرو ۲۱٬۵۵۱ نفر پرسنل دارد و در ۱۵ بخش در کشور استونی به انجام وظیفه میپردازند.
یواس اس کول (دی دی-۱۵۵) یک کشتی بودY4 ft 5 in (95.83 m) بود. این کشتی در سال ۱۹۱۹ ساخته شد.
یواس اس کول (دی دی جی-۶۷) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۹۵ ساخته شد.
یواس اس جورجیا (بی بی-۱۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۴ ساخته شد.
یواس اس میسیسیپی (بی بی-۴۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۷ ساخته شد.
یواس ان اس واترتاون (تی-ای جی ام-۶) یک کشتی بودe5' 3" بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس ماساچوست (بی بی-۵۹) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
کشتی ویکتوری یک کلاس از کشتی های باری به طول ۴۵۵ فوت (۱۳۹ متر) است که تعداد زیادی از آن در اواخر جنگ جهانی دوم در آمریکای شمالی، ساخته شد. در فاصلهٔ سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶، مجموعاً ۵۳۱ دستگاه از این کلاس کشتی، تولید شد.
کشتی های لیبرتی کلاسی از کشتی های باربری بودند که در جریان جنگ جهانی دوم در ایالات متحده آمریکا ساخته شدند. با وجود داشتن کانسپتی بریتانیایی، طراحی این کشتی به دلیل سادگی و ساخت ارزان قیمتش توسط ایالات متحده انجام شد. کشتی لیبرتی با تولید انبوه در مقیاسی بی سابقه، برای نشان دادن قدرت صنعتی ایالات متحده در زمان جنگ، ساخته شد. این کلاس به این دلیل ساخته شد تا سفارشات حمل و نقل بریتانیایی ها را برآورده کند تا به عنوان جایگزینی برای کشتی هایی باشد که از دست رفته بودند. 18 ،۲۷۱۰ کشتی لیبرتی را بین سالهای ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ ساختند (به طور متوسط در هر دو روز ۳ کشتی لیبرتی) که به راحتی تبدیل به بیشترین تعداد از کشتی های تولید شده از طراحی یکسان بود. این تولیدات آنها مشابه (البته در مقیاسی بسیار بزرگتر) تولید "Hog Islander" و همچنین کشتی های مشابه استاندارد شده در دوران جنگ جهانی اول بود. ازدیاد تلاش ها، تعداد کشتی های ساخته شده، نقش کارگران زن در ساخت آنها و سالم ماندن بعضی از آنها بسیار بیشتر از عمر طراحی شده ۵ ساله شان، دست به دست یکدیگر دادند تا آنها را به سرمایه گذاری طولانی تبدیل کند. تاریخچه و خدمت. طراحی. در سال ۱۹۳
۶، یارانه ساخت سالانه ۵۰ کشتی تجاری که می توانستند در زمان جنگ توسط نیروی دریایی ایالات متحده به عنوان امداد دریایی، که خدمه کشتی های تجاری ایالات متحده را به خدمت گرفته اند، تصویب شد. این تعداد یک بار در سال ۱۹۳۹ و دوباره در سال ۱۹۴۰ دو برابر شد. به ۲۰۰ کشتی در سال رسید. نوع کشتی ها شامل دو تانکر و سه نوع کشتی تجاری بود که همگی با توربین های بخار نیرو می گرفتند. ظرفیت محدود صنعتی، به ویژه برای چرخ دنده های کاهشی، به این معنی بود که تعداد نسبتاً کمی از این کشتی ها ساخته شده اند. در سال ۱۹۴۰، دولت بریتانیا ۶۰ فروند کشتی باری کلاس اقیانوس پیما را از کارخانه های کشتی سازی آمریکایی برای جایگزینی خسارات جنگی و تقویت ناوگان تجاری سفارش داد. این کشتی ها ساده اما نسبتاً بزرگ (در آن زمان) با یک موتور بخار ترکیبی ۲۵۰۰ اسب بخاری (۱۹۰۰ کیلووات) با طراحی منسوخ اما قابل اعتماد بودند. بریتانیا نوع خاص موتور، که بر پایه سوختن زغال سنگ حرارت خود را تأمین می کرد، برای سفارشاتش انتخاب کرد، زیرا در آن زمان معادن زغال سنگ گسترده ای داشت و تولید نفت داخلی قابل توجهی نداشت. طراحی های پیشین، که شامل «Northeast Coast, Open Shelter De
ck Steamer» (نام کشتی ها) بودند، بر اساس یک کشتی ساده بودند که در اصل در ساندرلند (به انگلیسی: Sunderland) توسط بر اساس طرحی در سال ۱۹۳۹ طراحی شده بودند که در اصل برای یک که ساخت و اداره کردن و ناوبری ارزانی داشت، بود. (به را نیز ببینید). SS Dorington Court ساخته شده در سال ۱۹۳۹، مثالی از آن طراحی هاست. این سفارش افزایش ۱۸ اینچی (۰٫۴۶ متر) در (فاصله بین سطح آب و عمیق ترین نقطه کشتی) را برای افزایش displacement(وزن آب جابجا شده هنگام شناور بودن کشتی) از ۸۰۰ تن بلند (۸۱۰ تن) به ۱۰۱۰۰ تن بلند (۱۰۳۰۰ تن) را به طور مخصوص، درخواست کرد. محل اسکان، و موتور اصلی در میان کشتی قرار داشتند و یک تونل محور اصلی موتور را از طریق یک ابزار طولانی کشیده شده به انتهای کشتی، به پروانه متصل می کرد. اولین کشتی کلاس اقیانوس پیما، SS Ocean Vanguard، در ۱۶ اوت ۱۹۴۱ به . این طرح توسط ، برای افزایش انطباق با شیوه های ساخت و تولید آمریکایی و حتی مهمتر از آن برای ساخت سریعتر و ارزان تر آن، اصلاح شد. نسخه ایالات متحده با نام "EC2-S-C1" شناخته می شد: "EC" برای محموله های اضطراری، "۲" برای کشتی هایی با طول بین ۴۰۰ تا ۴۵۰ فوت (۱۲۰ تا ۱۴۰ متر
) (طول خط آب بار)، "S" برای موتورهای بخار و 'C1' برای کد طراحی C1. طراحی جدید، بسیاری از پرچ ها را، که یک سوم هزینه های نیروی کار را به خود اختصاص می داد، با جوشکاری جایگزین کرد و دارای منابع حرارتی بر پایه سوزاندن نفت بود. این طراحی به عنوان یک طراحی قانون دریایی تجاری پذیرفته شد و تولید آن به مجموعه ای از شرکت های مهندسی و ساخت وساز ساحل غربی به ریاست هنری جی. کایزر که معروف به شش شرکت بودند، اعطا شد. کشتی های لیبرتی برای حمل ۱۰۰۰۰ تن بلند (۱۰۲۰۰ تن) محموله طراحی شده بودند که معمولاً در هر کشتی صرفاً یک نوع از آن ها بود، اما در زمان جنگ، معمولاً بارهایی بسیار بیشتر از این را حمل می کردند. در ۲۷ مارس ۱۹۴۱، تعداد کشتی های اجارهای مطابق قانون تخصیص اقدامات امدادی به ۲۰۰ کشتی افزایش یافت و در آوریل مجدداً به ۳۰۶ کشتی رسید که از این تعداد ۱۱۷ فروند از نوع کشتی لیبرتی بودند. مدل ها. طرح اولیه نوع باری EC2-S-C1 در طول ساخت و ساز عمدتاً به سه تیپ با همان ابعاد اولیه و تغییرات جزئی در تناژ دسته بندی شد. یکی از این تیپ ها، با ویژگی های اصلی یکسان، اما با شماره مدل های متفاوت، به جای 5 فضای نگه دارنده، ۴ فضای نگه دارن
ده داشت که توسط دریچه های بزرگ و ستون های عمودی با تحمل بالا، نیروی ثابت نگه داشتنشان تأمین می شد. آن کشتی های دارای ۴ فضای نگه دارنده، برای حمل تانک ها و هواپیماهایی که به طور مخصوص در جعبه منتقل می شدند، تعیین شده بودند. در انتشار ثبت دقیق فدرال از قیمت ها و حق کمیسیون های دریایی، در دوران پس از جنگ، انواع کشتی لیبرتی به شرح زیر ذکر شده است: جزئیات نوع حامل تانک Z-EC2-S-C2 پیش تر از این، تا ۱۷ اوت ۱۹۴۶ منتشر نشده بود. در آماده سازی برای ورود به خشکی در نرماندی و پس از آن برای حمایت از گسترش سریع حمل و نقل لجستیکی در خشکی، اصلاحاتی انجام شد تا کشتی های استاندارد لیبرتی برای حمل انبوه وسایل نقلیه مناسب تر شوند و در بایگانی های این کشتی، عنوان "MT" برای کشتی های حمل و نقل موتوری دیده می شود. در این تیپ کشتی ها، چهار انبار با وسایل نقلیه بارگیری می شد، در حالی که پنجمی برای اسکان رانندگان و کمک رانندگان مورد استفاده قرار می گرفت. تغییراتی که منجر حمل و نقل نیروهای انسانی گردید، دارای نامگذاری خاصی نبود. انتقال نیروهای انسانی کمی جلوتر مورد بحث قرار گرفته است. نیروی محرکه. تا سال ۱۹۴۱، توربین بخار به دلیل کارایی
بیشتر در مقایسه با رفت و برگشتی اولیه، برای نیروی محرکه کشتی ها ترجیح داده می شد. با وجود اینکه موتورهای توربین بخار به تکنیک های ساخت و متعادل سازی بسیار دقیق و پیچیده ای نیاز داشتند، شرکت هایی که قادر به ساخت آن ها بودند قبلاً به برنامه ساخت و ساز بزرگ برای کشتی های جنگی متعهد شده بودند؛ بنابراین، یک ۱۴۰ تنی با طراحی ای منسوخ برای تأمین نیروی محرکه کشتی های لیبرتی انتخاب شد، زیرا ساخت آن در مقیاس و تعداد مورد نیاز برای برنامه کشتی لیبرتی، ارزان تر و آسان تر بود و شرکت های بیشتری می توانستند آن را تولید کنند. در نهایت، هجده شرکت مختلف موتور را تولید کردند. این امر مزیت های سادگی و سطوح ناهموار مختلف را نیز به همراه داشت. قطعات تولید شده توسط یک شرکت قابل تعویض با قطعات ساخته شده توسط یک شرکت دیگر بودند و باز بودن و ناهمواری طراحی آن باعث می شد که بیشتر قطعات متحرک آن به راحتی قابل مشاهده، در دسترس و قابل روغن کاری باشد. موتور که دارای ۲۱ فوت (۶٫۴ متر) طول و ۱۹ فوت (۵٫۸ متر) ارتفاع بود، برای کار در ۷۶ دور در دقیقه و پیشرانی یک کشتی لیبرتی با سرعت حدود ۱۱ گره (۲۰ کیلومتر در ساعت، ۱۳ مایل در ساعت) طراحی شده بو
د. ساخت و تولید. کشتی ها از بخش هایی ساخته شده بودند که به هم جوش داده می شدند. این شبیه به روشی است که در جارو، مکانی در شمال شرقی انگلستان، استفاده می کرد، اما به جای جوشکاری از پرچ کاری بهره برد. ساخت کشتی هایی که به روش پرچ کاری ساخته می شدند، چندین ماه طول می کشید. نیروی کار، تازه آموزش دیده بود—هیچ کس قبلاً کشتی هایی با روش جوشکاری نساخته بود. با ورود آمریکا به جنگ، کارخانه های کشتی سازی، زنان را به کار گرفتند تا جایگزین مردانی شوند که در نیروهای مسلح نام نویسی می کردند.&lt;gallery mode="packed" heights="200" caption="ساخت یک کشتی لیبرتی در کشتی سازی Bethlehem-Fairfield، بالتیمور، مریلند، در مارس / آوریل ۱۹۴۳"&gt; پرونده:Liberty ship construction 03 keel plates.jpg|روزدوم: جایگذاری صفحات حمل کننده اصلی پرونده:Liberty ship construction 07 bulkheads.jpg|روز ششم: دیوارها و تیرهای زیر عرشه دوم در جای خود قرار می گیرند پرونده:Liberty ship construction 09 lower decks.jpg|روز دهم: عرشه پایین در حال تکمیل می باشد و عرشه بالایی در میان کشتی برپا می شود پرونده:Liberty ship construction 10 upper decks.jpg|روز چهار
دهم: عرشه فوقانی ساخته شده و محفظه های عرشه و پس از آن در جای خود قرار گرفته اند پرونده:Liberty ship construction 11 prepared for launch.jpg|روز بیست و چهارم: کشتی آماده به آب انداختن است &lt;/gallery&gt; این کشتی ها در ابتدا به دلیل ظاهرشان، وجهه عمومی ضعیفی داشتند. رئیس جمهور فرانکلین دی. روزولت در یک سخنرانی که برنامه کشتی سازی اضطراری را اعلام کرد، از این کشتی به عنوان "یک شیء دلهره آور" یاد کرد و مجله تایم آن را "جوجه اردک زشت" نامید. ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۱، روز نامگذاری شد تا اذهان عمومی را آرام کند، چرا که ۱۴ کشتی برای اولین بار به طور "اورژانسی" در آن روز به آب انداخته شدند. اولین آنها بود که توسط رئیس جمهور روزولت به آب انداخته شد. در سخنانی در مراسم به آب اندازی، رئیس جمهور روزولت به سخنرانی پاتریک هنری در سال ۱۷۷۵ اشاره کرد که با عبارت "" به پایان می رسید. روزولت گفت که این دسته جدید از کشتی ها آزادی را به اروپا می آورند که باعث خلق و گسترش نام کشتی لیبرتی شد. ساخت اولین کشتی ها حدود ۲۳۰ روز طول می کشید (ساخت پاتریک هنری ۲۴۴ روز طول کشید)، اما میانگین آن در نهایت به ۴۲ روز کاهش یافت. رکورد زمان ساخت توسط
شکسته شد، این کشتی ۴ روز و ۱۵٫۵ ساعت پس از گذاشتن به آب انداخته شد، اگرچه این تکرار نشد: با این وجود که بسیاری از کارهای نصب تجهیزات و کارهای دیگر انجام نشده بود، Peary به آب انداخته شد. کشتی ها به سبک خط تولید، از بخش های از پیش ساخته شده، ساخته می شدند. در سال ۱۹۴۳، روزانه سه کشتی لیبرتی تکمیل می شدند. آنها معمولاً به نام آمریکایی های مشهور نامگذاری می شدند و فرایند نام گذاری با اسامی امضا کنندگان اعلامیهٔ استقلال شروع شد. ۱۷ کشتی لیبرتی به افتخار آفریقایی-آمریکایی های برجسته نامگذاری شدند. اولین مورد، به افتخار بوکر تی. واشینگتن، توسط ماریان اندرسون در سال ۱۹۴۲ نام گذاری شد، و ، که شناساگر تنها زنی که در لیست حضور داشت بود، در ۳ ژوئن ۱۹۴۴ نام گذاری شد. هر گروهی که به ارزش ۲ میلیون دلار جمع آوری می کرد، می توانست نامی را برای این کشتی ها پیشنهاد کند. اکثر آنها نام افراد متوفی را پیشنهاد می دادند. تنها نام برگرفته از شخصی زنده نام فرانسیس جی. اوگارا، SS Jean Nicolet بود که تصور می شد در یک حمله زیردریایی کشته شده است، اما در واقع در اردوگاه اسرای جنگی ژاپنی جان سالم به در برده بود. دیگر استثناهای قاعده نام گ
ذاری عبارتند از SS Stage Door Canteen، که نامش برگرفته از نام مجمع خیریه در نیویورک بود و که نامش برگرفته از نام سازمان خدمات متحد () بود. یکی دیگر از معرفترین کشتی های لیبرتی بود که در سال ۱۹۴۲، آلمانی را در یک نبرد تفنگ کشتی به کشتی غرق کرد و اولین کشتی آمریکایی بود که یک جنگنده آلمانی روی سطح را غرق کرد. لاشه با 1500 (۱۴۰۰ تن) مواد منفجره که هنوز در کشتی است، در نزدیکی سواحل کنت قرار دارد، که در صورت منفجر شدن، با یک سلاح هسته ای با بازده بسیار کم برابری خواهد کرد. با انرژی 2000 (برابر با 8400 ) در ژوئیه ۱۹۴۴ هنگام بارگیری منفجر شد و ۳۲۰ ملوان و غیرنظامی را در آنچه نامیده می شد، کشت. یکی دیگر از کشتی های لیبرتی که منفجر شد، کشتی مجدد نام گذاری شدهٔ بود که باعث در ۱۶ آوریل ۱۹۴۷ شد و حداقل ۵۸۱ نفر را کشت. از آوریل ۱۹۴۴ شش کشتی لیبرتی در پوینت کلیر، آلاباما، توسط نیروی هوایی ارتش ایالات متحده، به انبارهای شناور تعمیر هواپیماها تبدیل شدند که توسط اداره می شدند. پروژه ای سری که پروژه Ivory Soap نامیده شد، که انبارهای پشتیبانی متحرک را برای بمب افکن های و جنگنده های مستقر در گوام، ایوو جیما، و اوکیناوا را فراهم
می کرد، از دسامبر ۱۹۴۴ آغاز شد. با این حال، شش فروند ARU(F) (واحد تعمیراتی هواپیماهای شناور)، دارای سکوهایی برای فرود چهار هلیکوپتر بودند، که این هلیکوپترها برای تخلیه پزشکی مجروحان جنگی در و اوکیناوا مورد استفاده قرار می گرفتند. آخرین کشتی لیبرتی تازه ساخته شده، بود که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۵ به آب انداخته شد و در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۵ تحویل داده شد. نام او به افتخار مهندس ارشد یک کشتی باری ارتش ایالات متحده گذاشته شده بود که پس از انفجار ۱۳ آوریل ۱۹۴۵ زیر عرشه مانده بود تا موتورهای آن کشتی را خاموش کند. اقدامی که پس از مرگ او را به ارمغان آورد. در سال ۱۹۵۰، یک کشتی لیبرتی «جدید» توسط Industriale Maritime SpA، جنوا، ایتالیا با استفاده از بخش کمانی کشتی برت ویلیامز و بخش پشتی کشتی ناتانیل بیکن ساخته شد که هر دوی آنها پیش تر غرق شده بودند. کشتی جدید SS Boccadasse نام گرفت که تا سال ۱۹۶۲ که از بین رفت، خدمت کرد. چندین طرح از تانکرهای نفتی تولید انبوه شده نیز تولید شد که پرتعدادترین آنها بودند که حدود ۴۹۰ تانکر از سال ۱۹۴۲ تا پایان سال ۱۹۴۵ ساخته شدند. مشکلات. ترک ها و شکستگی های بدنه. کشتی های لیبرتی اولیه از ایجاد ترک هایی
در بدنه و عرشه رنج می بردند و تعداد کمی از آن ها به دلیل چنین نقص های ساختاری از بین رفتند. در طول جنگ جهانی دوم نزدیک به ۱۵۰۰ مورد در این کشتی ها ایجاد شد. دوازده کشتی، از جمله سه کشتی از ۲۷۱۰ کشتی لیبرتی ساخته شده، بدون هیچگونه زنگ خطری به دو نیمه تقسیم شدند، از جمله ، که در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۳ با از دست دادن ۱۰ نفر از خدمه غرق شد. در ابتدا ظن این مشکلات به گردن کارخانه های کشتی سازی افتاد، با این ادعا که اغلب آنه ها از کارگران بی تجربه و همچنین تکنیک های جدید جوشکاری برای تولید تعداد زیادی کشتی، با عجله و سرعت بالا استفاده می کنند. ، ساخت بریتانیا را برای اهداف آزمایشی قرض گرفت. از دانشگاه کمبریج به وضوح بیان کرد که شکستگی ها از محل های جوش کاری شروع نشده اند، بلکه ناشی از تردی فولاد مورد استفاده در دمای پایین بوده اند؛ وهمینطور بیان کرد که همان نوع فولادی که در ساخت وساز کشتی به روش پرچ کاری استفاده می شود این مشکل را ندارد. او کشف کرد که کشتی های قرار گرفته در اقیانوس اطلس شمالی در معرض دماهایی قرار می گیرند که می توانند به زیر نقطه بحرانی ای برسد که در آن فولاد از خاصیت شکل پذیری و نرمی خود به خاصیت تردی تغ
ییر خاصیت می دهد و به ترک ها اجازه می دهد به راحتی شروع شوند و جوانه بزنند. ساختار بدنه که عمدتاً با روش جوش کاری ساخته شده بود، به ترک های کوچک اجازه می داد تا بدون هیچ مانعی پخش شوند و قلمه بزنند، و این برخلاف بدنه ای بود که از صفحات جداگانه پرچ شده به هم، ساخته شده بود. یکی از انواع رایج ترک ها، در گوشه مربعی دریچه که با یک درز جوش داده شده منطبق می شد، متمرکز می شد که هر دوی گوشه دریچه و درز جوش داده شده را به محلی برای تمرکز تنش تبدیل می کرد. علاوه بر این، کشتی ها، اغلب به شدت و بیشتر از حد مجاز بارگیری می شدند و این موضوع تنش ها را افزایش می داد و برخی از مشکلات در هنگام وقوع یا پس از طوفان های شدید در دریا رخ می داد که این دو موضوع هر کشتی ای را در معرض خطر قرار می داد. اصلاحات جزئی در دریچه ها و تقویت کننده های مختلفی در کشتی های لیبرتی برای رفع مشکل ترک خوردگی اعمال شدند. کشتی جانشین آن یعنی ویکتوری، از همان فولاد با طراحی بهبود یافته برای کاهش خستگی احتمالی استفاده کرد. استفاده برای انتقال نیروی انسانی. در سپتامبر ۱۹۴۳، برنامه های استراتژیک و کمبود کشتی های مناسب ایجاب می کردند که کشتی های لیبرتی بر
ای استفاده اضطراری برای انتقال نیروهای انسانی در خدمت قرار بگیرند که درنهایت حدود ۲۲۵ کشتی برای این منظور تغییر کاربرد دادند. اولین تغییر کابردها با عجله توسط (WSA) انجام شدند تا کشتی ها بتوانند به کاروان هایی در مسیر شمال آفریقا برای عملیات مشعل بپیوندند. حتی پیش تر از آن، شاخهٔ خدمات تأمین تجهیزات ارتش ایالات متحده که زیرمجموعه فرماندهی منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام بود، حداقل یکی از این کشتی ها به نام ویلیام الری چانینگ در استرالیا، را به یک ناو حمل کننده نیروهای تهاجمی باقابلیت پهلوگرفتن کرافت ( و ) تغییر کاربرد داده بود. این کشتی پس از داده شدن مسؤولیت های مخصوص نیروی دریایی برای حملات آبی-خاکی، مجدداً به کشتی باری تغییری کاربری داد. دیگر کشتی ها در جنوب غربی اقیانوس آرام، با نصب آشپزخانه های صحرایی بر روی عرشه، سرویس های بهداشتی در فضای بین دریچه های شماره ۴ و شماره ۵، که آب آن ها توسط شیلنگ های متصل به شیر آتش نشانی تأمین می شد به طور موقت، برای انتقال نیرو برای عملیات های گینه نو تغییر کاربری دادند. در این کشتی ها حدود ۹۰۰ سرباز روی عرشه یا در فضای بین دو عرشه می خوابیدند. در حالی که بیشتر کشتی های لیب
رتی تغییرکابری یافته برای حمل حداکثر ۵۵۰ سرباز در نظر گرفته شده بودند، سی و سه کشتی، برای حمل ۱۶۰۰ نفر برای دریانوردی های کوتاه تر از بنادر سرزمین اصلی ایالات متحده به آلاسکا، هاوایی و دریای کارائیب تغییر کاربری یافتند. موضوع ترک های بدنه، نگرانی گارد ساحلی ایالات متحده را برانگیخت. این نگرانی منجر به توصیه ای شد که در نهایت باعث شد کشتی های لیبرتی در فوریه ۱۹۴۴ از حمل نیرو خارج شوند. این را نیز باید ذکر کرد که تعهدات نظامی، مستلزم استفاده ادامه دار از آنها بود. مشکل پراهمیت تر این کشتی ها، عدم تناسب کلی این کشتی ها برای کاربرد انتقال سربازان بود. به ویژه با تغییر کاربردهای عجولانه ای که در سال ۱۹۴۳ انجام شد، که انتقادات قابل توجهی را در مورد به هم ریختگی فضا، نحوه ذخیره سازی آب و غذا، بهداشت، گرمایش/تهویه و کمبود امکانات پزشکی به همراه داشت. پس از پیروزی متفقین در شمال آفریقا، حدود ۲۵۰ کشتی لیبرتی مأمور انتقال اسیران جنگی به ایالات متحده شدند. تا نوامبر ۱۹۴۳، رئیس زیرشاخهٔ حمل و نقل ارتش، سرلشکر چارلز پی. گروس، و WSA، که مأمورین آنها کشتی ها را اداره می کردند، در مورد ارتقای کیفی کشتی ها به توافق رسیدند. اما
الزامات عملیاتی ایجاب می کرد که حداکثر تعداد نیروهای منتقل شده در کشتی های لیبرتی از ۳۵۰ به ۵۰۰ نفر افزایش یابد. افزایش تولید کشتی های مناسب تر باعث شد تا کشتی های لیبرتی ای که با عجله تغییر کاربری داده شده بودند، تا ماه مه ۱۹۴۴ به فعالیت های باری بازگردند. علیرغم انتقادها، شروط، درخواست های نیروی دریایی از پرسنل خود برای سفر نکردن با کشتی های لیبرتی و حتی صدور بیانیهٔ سنا، نیازهای نظامی مستلزم استفاده از این کشتی ها بود. تعداد نیروها به ۵۵۰ نفر در ۲۰۰ کشتی لیبرتی برای اعزام مجدد به اقیانوس آرام افزایش یافت. نیاز به تغییر کاربرد کشتی ها به قابلیت حمل نیروی انسانی، بلافاصله در دورهٔ پس از جنگ نیز، به منظور بازگرداندن سربازان از خارج از کشور در اسرع وقت وجود داشت. استفاده در جنگ. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۲، اس اس استیون هاپکینز اولین (و تنها) کشتی تجاری ایالات متحده بود که یک کشتی مهاجم روی سطحی آلمان را در طول جنگ غرق کرد. استفن هاپکینز که به آن دستور توقف داده شده بود، از تسلیم امتناع کرد و بنابراین کشتی آلمانی به شدت مسلح Stier وکشتی همراه او یعنی کشتی ""، با یک مسلسل بر روی آن، آتش گشودند. اگرچه خدمه استیون هاپکین
ز بسیار دچار سختی شده بودند، اما خدمه، گارد مسلح اسلحه ۴ اینچی (۱۰۰ میلی متری) کشتی را پس از کشته شدن هر یک از آنان، با داوطلبان جایگزین کردند. درگیری کوتاه بود ولی سرانجام هر دو کشتی غرق شدند. در ۱۰ مارس ۱۹۴۳، به تنها کشتی ای تبدیل شد که از حمله جان سالم به در برده بود. درهمان سال، از ۲۲ تا ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴، لاتون بی. ایوانز در نبرد آنزیو در ایتالیا شرکت داشت و در طول یک دوره هشت روزه، تحت بمباران های مکرر توپخانه های ساحلی و هواپیماها قرار داشت. این کشتی در این ۸ روز، رگبار طولانی ترکش، آتش مسلسل و بمب را تحمل کرد. خدمه اسلحه ها، با شلیک گلوله به مقابله با مهاجمان پرداختند و پنج هواپیمای آلمانی را ساقط کردند که منجر به اجرای موفقیت آمیز عملیات ورود به ساحل شد. دوران پس از جنگ. بیش از ۲۴۰۰ کشتی لیبرتی از جنگ، جان سالم به در بردند. از این تعداد، ۸۳۵ فروند کشتی، ناوگان باری در دوران پس از جنگ را تشکیل دادند. کارآفرینان یونانی ۵۲۶ فروند از این کشتی ها و ایتالیایی ها ۹۸ فروند از این کشتی ها را خریدند. بزرگان کشتیرانی از جمله جان فردریکسن، جان تئودوراکوپولوس، ارسطو اوناسیس، ، ، برادران گولاندریس، و خانواده های Andr
eadis, Tsavliris, Achille Lauro, Grimaldi و Bottiglieri به این که تشکیل ناوگان خود را با کشتی های لیبرتی آغاز کرده بودند، شناخته می شدند. ، غول بزرگ کشتیرانی ایتالیایی در آن زمان و رهبر هیئت کشتیرانی ایتالیا، ناوگان خود را تحت برنامه خرید کشتی لیبرتی بازسازی کرد. Weyerhaeuser ناوگانی متشکل از شش کشتی لیبرتی (که بعداً به طور گسترده بازسازی و نوسازی شده بودند) را اداره می کرد که الوار، کاغذ روزنامه و محموله های عمومی را در سال ها پس از پایان جنگ جابه جا می کردند. اصطلاح «محموله در قد و قواره لیبرتی» برای ۱۰۰۰۰ تن طولانی (۱۰۲۰۰ تن) ممکن است همچنان درصنعت حمل و نقل دریایی، از آن زمان بر جای مانده باشد. برخی از کشتی های لیبرتی پس از جنگ، به دلیل مین های دریاییای که به اندازه کافی پاکسازی نشده بودند، از دست رفتند. پیر گیبو پس از برخورد با یک مین در منطقه ای که پیش تر اعلام شده بود پاکسازی شده است، در آب های یونان نزدیک به جزیره کیثیرا در ژوئن ۱۹۴۵، نابود شد و در همان ماه، کالین پی کلی جونیور خسارت های جبران ناپذیری را به خاطر برخورد مین در بندر Ostend بلژیک را متحمل شد. در آگوست ۱۹۴۵، ویلیام جی پالمر که در حال حمل
اسب هایی از نیویورک به تریست بود، ۱۵ دقیقه پس از برخورد با مین در چند مایلی مقصد، واژگون و غرق شد. همه خدمه و شش اسب نجات یافتند. ناتانیل بیکن در دسامبر ۱۹۴۵ به یک میدان مین در نزدیکی Civitavecchia ایتالیا برخورد کرد، آتش گرفت اما به ساحل آورده شد و به دو نیمه تقسیم شد. بخش بزرگتر روی بدنه نیمه کاره کشتی لیبرتی دیگری جوش داده شد تا یک کشتی جدید با ۳۰ فوت طول بیشتر به نام Boccadasse ساخته شود. در اواخر دسامبر ۱۹۴۷، رابرت دیل اوون که به کالیوپی تغییر نام داده بود و تحت پرچم یونان دریانوردی کرد، بعد از برخورد با یک مین دریایی به سه تکه تقسیم شد و در دریای آدریاتیک شمالی غرق شد. از دیگر کشتی های لیبرتی ای پس از جنگ در اثر مین از بین رفتند، می توان به جان وولمن، کالوین کولیج، سایروس آدلر، و لرد دلور اشاره کرد. در ۲۱ دسامبر ۱۹۵۲، SS Quarette، یک کشتی لیبرتی به طول ۴۲۲ فوت (۱۲۹ متر) با وزن ۷۱۹۸ تن، با سرعت ۱۰٫۵ نات دریایی (۱۹ کیلومتر در ساعت؛ ۱۲ مایل در ساعت) به صخره شرقی برخورد کرد.. کشتی توسط امواج خشن و بادهایی با سرعت ۳۵ مایل در ساعت (۵۶ کیلومتر در ساعت) به مقدار بیشتری در درون صخره ها کشیده شد که این اتفاق باعث
فرو ریختن کمان جلویی شد و به دو نگهدارنده جلویی کشتی آسیب رساند. خدمه این کشتی توسط SS Frontenac Victory در همان روز تخلیه شدند. یدک کش نجات Ono در ۲۵ دسامبر به آنجا رسید تا تلاش های خود را برای کشیدن کشتی بیرون از صخره ه انجام دهد، اما هوای طوفانی، ایجاب می کرد تا این عملیات نجات، با تأخیر روبرو شود. در ۳ ژانویه، قبل از اینکه تلاش دیگری برای نجات انجام شود، لنگرهای کشتی پاره و قطع شدند و کشتی بر روی صخره منفجر شد. این رخداد یک به حساب می آمد. چند هفته بعد، از وسط شکستند و هر دو قطعه غرق شدند. خرابه های کشتی اکنون به عنوان یک ادای وظیفه می کنند و زیستگاه بسیاری از گونه های ماهی را می باشند. در سال ۱۹۵۳، (CCC) شروع به ذخیره غلات مازاد در کشتی های لیبرتی واقع در رودخانه هادسون، ، المپیا و آستوریا کرد. در سال ۱۹۵۵، ۲۲ کشتی در از بارگیری غلات مرخص شدند و سپس به ناوگان المپیا منتقل شدند. در سال ۱۹۵۶، چهار کشتی از ناوگان ویلمینگتون مرخص شدند و با بارگیری غلات به ناوگان رودخانه هادسون منتقل شدند. بین سال های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۹، ۱۶ کشتی سابق لیبرتی مجدداً توسط نیروی دریایی ایالات متحده خریداری شدند و به برای تبدیل شدند. در