Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ید. فرانسه تا پیروزی نهایی در سال ۱۷۹۷ به حالت تهاجمی باقی ماند. بعد از بازگشت از صحنهٔ نبرد، از سن ژوست هم چون یک قهرمان استقبال شد و «از تمام جناح ها تشویق گشت.» قضیهٔ نبرد به این صورت بود که کمیته نجات خلقی با گردآوری ارتش های آردن و موزل و تقویت آن با ۹۰/۰۰۰ نفر به فرماندهی ژان-باتیست ژوردان و حمایت سن ژوست (این ارتش به زودی ارتش سامبر و موز (Sambre-et-Meuse) نامیده شد) آن ها را به مقابله با شارل لروی اعزام کرد، و او در ۷ مسیدور (۲۵ ژوئن ۱۷۹۴) تسلیم شد. در همین هنگام کوبورگ، در پی شکستی که در یپرس از ژنرال پیشه گرو خورد؛ عقب نشینی کرد. وی به منظور حفظ عقبهٔ سپاه خود، در ۸ مسیدور (۲۶ ژوئن ۱۷۹۴) در فلوروس در نزدیکی شارل لروی به ژوردان حمله کرد اما پس از یک روز نبرد سنگین شکست خورد. سن ژوست با وادار کردن ستون های متوالی به حمله در این پیروزی نقش بسیار مهمی ایفا کرد اما از دادن هر گونه گزارشی به کنوانسیون امتناع نمود: «من آن لحظه ای که پیروزی ها اعلام می شوند را بسیار دوست می دارم، اما دلم نمی خواهد این پیروزی ها بهانه ای برای خودپسندی شخصی باشند. پیروزی فلوروس اعلام شده است و کسانی که چیزی در این باره نگفته
اند در آن جا بودند؛ در بارهٔ محاصره ها زیاد صحبت شده است و کسانی که چیزی در این باره نگفته اند در آن جا در سنگرها بودند.» با بازگشتن به پاریس سن ژوست فهمید که موقعیت سیاسی روبسپیر به طرز قابل ملاحظه ای تنزل کرده است. همان طوری که ترور به نقطهٔ اوجش نزدیک می شد – دورهٔ به اصطلاح "ترور عظیم"- خطر ضد حمله ای از طریق دشمنانش تقریباً ناگزیر می شد. با این حال سن ژوست در اتحاد و دوستی خودش با روبسپیر ثابت قدم باقی ماند. در حالی که حامل خبر پیروزی بزرگ فلوروس بود؛ به دشمنان روبسپیر بهانه های بیشتری داد: تمام توجیه ترور مبتنی بر احتیاج به امنیت ملی در طول دوران جنگ بود اما آن احتیاج همان موقعی که ارتش پیروزی های بیشتری را تجربه می کرد شروع به ناپدید شدن کرد. «بهانهٔ اِعمال ترور به پایان رسیده بود.» مخالفان ترور از واژگان خود سن ژوست علیه او استفاده نمودند تا اجرای تمام و کمال قانون اساسی ۱۷۹۳ را درخواست نمایند. رقابت سیاسی که به اوج هیجان و آشفتگی رسیده بود؛ با معرفی لایحه ای که نسخه جدیدتری از «قانون مظنونان» بود – قانون ۲۲ پره ریال سال دوم (۱۰ ژوئن ۱۷۹۴) تکمیل شد. دوست مشترک روبسپیر و سن ژوست، ژرژ کوتون این متن را د
ر بیست و یک بند نوشت. از طریق این قانون مقولهٔ جدیدی از «دشمنان مردم» در واژگانی بسیار مبهم تعریف شده بود که از طریق آن تقریباً هر کسی می توانست متهم بشود. مدعی علیه ها حق مشاورهٔ حقوقی نداشتند و دادگاه انقلابی به موجب آن، مجازات تمام قانون شکنی ها را مرگ می دانست (بند هفتم). لایحهٔ مذکور به سرعت توسط روبسپیر معرفی و به صورت قانون درآمد. با وجود این که سن ژوست به طور مستقیم در تنظیم آن دخالت نداشت و مخالفت خود را در ستاد فرماندهی ارتش شمال این گونه بیان کرد: «انسان نمی تواند قانون سخت و سودمندی ارائه دهد، که بر طبق میل و هوس، دسیسه و جنایت و دیوانگی باشد؛ به منظور این که آن را به ابزار مرگ بدل سازد.» اساس نامهٔ جدید ترور عظیم را تعریف کرد: در ماه اول نرخ متوسط اعدام ها در پاریس از ۵ نفر در روز به ۱۷ نفر رسید و در ماه بعد بالغ بر ۲۶ نفر شد. قانون پره ریال صبر و حوصلهٔ مخالفان روبسپیر را به هم ریخت. مقاومت در برابر ترور در کنوانسیون گسترش یافت. (یکی از مخالفان اصلی ژوزف فوشه، کشیش سابق و رئیس پلیس آتی در زمان ناپلئون بناپارت، بود که به نزد نمایندگان می رفت و آن ها را علیه روبسپیر تحریک می نمود. وی به علت تبلیغا
ت ضدّ دینی و تندروی مورد بازخواست روبسپیر قرار گرفته بود) سن ژوست وادار شد تا دسته را مورد خطاب قرار دهد. برتران بارر و سایر ترمیدوری ها ادعا کرده اند که وی مقام دیکتاتوری برای روبسپیر پیشنهاد کرده است. (باید دانست که دیکتاتوری به شیوهٔ رومی، مقامی با مدت زمان صدارت محدود-مثلاً شش ماه- و اختیار نامحدود در دو یا سه مسئولیت مهم مملکتی بوده است. پیش از وی، ژان-پل مارا نیز خواهان برقرار دیکتاتوری به سبک رومی شده بود) با این حال، بعضی از آن ها صحبت هایش را رضایت بخش یا حداقل مفید قلمداد کردند. تا این که وی در تاریخ ۹ ترمیدور (۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴) دفاع عمومی مصالحه ناپذیرش از روبسپیر را به عمل آورد. بازداشت روبسپیریست ها (ارتجاع ترمیدوری). جلسهٔ کنوانسیون در ساعت یازده شروع شد. کولو دربوآ در آن زمان رئیس جلسه بود. سن ژوست به پشت تریبون رفت و چنین گفت: " من به هیچ دسته ای وابسته نیستم؛ من با تمام آن ها خواهم جنگید. آن ها هیچ وقت از بین نخواهند رفت مگر از طریق موسساتی که امنیتی به وجود می آورند که محدودهٔ قدرت را تنظیم می نمایند و برای همیشه نخوت آدمی را تحت اسارت آزادی همگانی قرار می دهند. جریان قضایا بدین معناست که این ت
ریبونِ رسا سخن گفتن، احتمالاً برای کسی که به شما خواهد گفت اعضای مشخصی از دولت از مسیر خرد منحرف شده اند هم چون صخرهٔ تارپه یَن خواهد بود {صخره ای که گناه کاران را از بالای آن به زیر می انداختند}. بر این باور هستم که شما لایق حقیقتی که با هوشیاری پیشنهاد شده هستید و این که کسی نمی تواند با نازک بینی آن سرسپردگی که با وجدان کسی تقبل شده تا یارای هر چیزی برای نجات سرزمین پدری باشد را فرو بشکند…" در همین موقع ژان-لامبر تالی ین وسط حرف های سن ژوست پرید و او را به کناری هل داد. پس از آن وادیه و دیگران شروع به صحبت کردند و درخواست حذف روبسپیر و تمام طرفدارانش را نمودند. ویکنت دو باراس به یاد می آورد که در میان بلوا سن ژوست «جایگاه خطابه را ترک نکرد، علی رغم وقفه هایی که هر کس دیگری را از میدان به در می کرد. او فقط چند قدم پائین آمد، سپس دوباره بالا رفت تا به غرور به گفتارش ادامه بدهد … بی احساس، بی تأثر به نظر می رسید که او هر کس را با آرامشش به مبارزه می طلبید.» سن ژوست وقار خودش را در جایگاه حفظ کرد ولی جانش را نه. روبسپیر برای دفاع از او مداخله کرد و صدایش گرفت. برادرش آگوستین، فیلیپ لوبا و سایر هم پیمانان کلیدی
سعی کردند تا نمایندگان را کنار بزنند اما شکست خوردند. جلسه با دستور دستگیری ایشان پایان یافت. سن ژوست که کماکان روی جایگاه خطابه ایستاده بود، بی تأثر باقی ماند و «به طرز تحقیر آمیزی به صحنه می نگریست.» وقتی نیروهایی از کمون پاریس تحت فرمان آنریو برای آزادی ایشان آمدند؛ اطمینانش ظاهراً به تأیید رسید. اما در کمتر از چند ساعت تمام گروه در هتل دو ویل محصور شد. وقتی سربازان بالاخره وارد شدند، تعدادی از ژاکوپن های شکست خورده سعی کردند تا خودکشی نمایند. سن ژوست کنار لوبا ایستاده بود که با شلیک گلوله ای به سرش به زندگی خود خاتمه داد. این که آیا خود سن ژوست هم قصد خودکشی داشته نامعلوم است؛ اما تنها او آرام و ساکت از دستگیری نهایی خشن و وحشی پدیدار شد. در میان دستگیرشدگان «فقط سن ژوست، با دستان بسته اما با سر برافراشته قادر به قدم زدن بود.» روبسپیر، سن ژوست، کوتون، آنریو و حدود بیست نفر دیگر از هم پیمانانشان روز بعد اعدام شدند و سن ژوست به طور مشهور مرگ خودش را با افتخار و خونسردی پذیرفته است. در یک تعیین هویت رسمی نهایی، او به نسخه ای از قانون اساسی ۹۳ اشاره کرد و گفت: «من کسی هستم که آن را به وجود آورده.» به هنگام م
رگ حدوداً بیست و شش سال و یازده ماه داشت. سن ژوست در ادبیات. به سن ژوست در این کارها اشاره شده: "من فقط شهادت هایی را قبول دارم که خالی از محافظه کاری باشد. در غیر این صورت با اطلاعات خودم شهادت های شما را تأیید نخواهم کرد. روزنامه نویس لبخند زنان گفت: این بیان سن ژوست است." «اگر {آنژولار} در کنوانسیون بود؛ نقش سن ژوست را بازی می کرد…» پیوند به بیرون. http://translate.google.com/translate?hl=fa&amp;sl=en&amp;u=http://en.wikipedia.org/wiki/Louis_Antoine_de_Saint-Just&amp;prev=/search?q=san+just&amp;hl=fa&amp;biw=1024&amp;bih=452&amp;site=webhp&amp;sa=X&amp;ei=I0NDUb_2C8OZ0QHc3IDoAg&amp;ved=0CDUQ7gEwAQ
پادزهرها اولین آلبوم استودیویی گروه ایندی راک انگلیسی فولز است که در ۲۴ مارس ۲۰۰۸ به انتشار رسید. این آلبوم بنابر جدول موسیقی آلبوم های بریتانیا در جایگاه سوم قرار گرفت و رویهمرفته نقدهای مثبتی دریافت نموده است.
خوزه انریکه سانچز دیاز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق اهل اسپانیااست. انریکه سابقه بازی در تیم های نیوکاسل یونایتد و ویارئال و همچنین سابقه بازی در تیم های ملی پایه و جوانان اسپانیا را دارد. وی در ۱۱ اوت ۲۰۱۱ با قراردادی ۷ میلیون پوندی از نیوکاسل یونایتد به لیورپول پیوست.
این مقاله شامل فهرست طولانی ترین باندهای فرودگاه است.
این مقاله شامل فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه ها در فرانسه است. فهرست فرودگاه ها در سال ۲۰۱۱. منبع: https://web.archive.org/web/20120503233531/http://www.aeroport.fr/fichiers/UAF_rapport_d_activite_2011_des_aeroports_francais.pdf فهرست فرودگاه ها در سال ۲۰۱۰. منبع: https://web.archive.org/web/20110709082811/http://www.aeroport.fr/fichiers/stats_2010.pdf فهرست فرودگاه ها در سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸. منبع: https://web.archive.org/web/20120229142615/http://www.aeroport.fr/fichiers/stats_2007.pdf
شنای آزاد گونه ای از شنا است که توسط فینا تعریف شده و در مسابقات مختلف جهانی و المپیک اجرا می شود که از سریع ترین سبک های شنا محسوب می شود.
ال ماریاچی فیلمی به کارگردانی رابرت رودریگز محصول ۱۹۹۲ است. بازیگر نقش اول فیلم در این قسمت کارلوس گالاردو است. این فیلم اولین قسمت از سه گانه مکزیک (این سه گانه با نام های سه گانه ماریاچی و سه گانه دسپرادو نیز منتشر شده است) است. بودجه ساخت این فیلم یک هزارم بودجه ساخت قسمت بعدی سه گانه مکزیک (دسپرادو) است. پخش در ایران. در دهه هشتاد شمسی شرکت تصویر دنیای هنر این فیلم را دوبله سانسور و بر روی CD آن را توزیع نمود.دو نسخه دیگر این فیلم هم توسط همین شرکت در ایران توزیع شد. خلاصه داستان. در یک شهر کوچک در مکزیک٫فردی به اسم آزول برای انتقام از موکو (رئیس باند فروش مواد مخدر) به دلیل نگرفتن سهم خود از فروش مواد٫تعدادی از افراد موکو را می کشد. آزول همیشه لباس سیاه می پوشد و جعبهٔ گیتاری در دست دارد که داخل آن به جای گیتار، تفنگ است. در همان روز یک گیتاریست دوره گرد برای پیدا کردن کار وارد آن شهر می شود. افراد موکو که دنبال آزول می گردند تا او را بکشند، اشتباهاً ال ماریاچی (همان گیتاریست دوره گرد) را تعقیب می کنند. ال ماریاچی برای دفاع از خود چهار نفر از افراد موکو را می کشد و به یک میخانه می رود و از دومینو (فروشند
هٔ میخانه) می خواهد او را پنهان کند. فردای آن روز آزول به آن میخانه می آید و اشتباهاً به جای جعبهٔ گیتار خود، جعبهٔ گیتار ال ماریاچی را برمی دارد و می رود. افراد موکو آزول را دستگیر می کنند. اما وقتی در جعبهٔ گیتارش اسلحه ای نمی بینند او را رها می کنند. ال ماریاچی که متوجه این موضوع می شود جعبهٔ آزول را برمی دارد که به او پس بدهد. افراد موکو او را می بینند و تعقیب می کنند. ال ماریاچی بعد از کشتن چند تن از آن ها می گریزد. فردای آن روز ال ماریاچی به بازار می رود تا برای خود گیتار جدیدی بخرد اما افراد موکو او را بیهوش می کنند و پیش موکو می برند. موکو که آزول را از نزدیک می شناسد، به افرادش می گوید که او آزول نیست. پس افراد موکو ال ماریاچی را در شهر رها می کنند. آزول که فهمیده در میخانه جعبهٔ گیتارش عوض شده، به آن جا می رود و جعبه را پس می گیرد و دومینو را با خود می برد تا دنبال ال ماریاچی بگردند. ال ماریاچی به هوش آمده و به میخانه برمی گردد ولی متوجه می شود دومینو به مقر موکو رفته است. موکو به دومینو علاقه دارد و وقتی می فهمد دومینو با ال ماریاچی رابطه دارد او و آزول را می کشد. ال ماریاچی خود را سریعاً به مقر مو
کو رسانده و با جسد دومینو رو به رو می شود. موکو به دست ال ماریاچی شلیک می کند تا او دیگر نتواند گیتار بنوازد. ال ماریاچی نیز با هفت تیر به موکو شلیک می کند و او را می کشد و جعبهٔ گیتار آزول را برداشته و از آن جا دور می شود. کتاب شورشی بدون عوامل پشت صحنه. رابرت رودریگز فیلم ال ماریاچی را با بودجه هفت هزار دلار ساخت که رقم بسیار پایینی برای تولید یک فیلم بلند است؛ اما با این حال فیلم به یکی از پرسودترین فیلم های تاریخ تبدیل شد. رودریگز تجریبات خود را در مورد ساخت فیلم ال ماریاچی در قالب کتابی به نام شورشی بدون عوامل پشت صحنه منتشر کرد تا فیلمسازان جوان را تشویق کند تا با وجود کمبود بودجه فیلم خود را بسازند. کتاب با نام سینماگر دست تنها با ترجمه پارسا زاهدی و انتشار نشر روزنه کار در ایران منتشر شده است.
جنگ فرسایشی یک راهبرد نظامی است که شامل تلاش متخاصمین برای فرسودن دشمن تا حد فروپاشی، با وارد کردن تلفات مستمر در نیروی انسانی و تجهیزاتش برای کسب پیروزی می باشد. پیروز جنگ معمولاً طرفی است که مقدار بیشتری از منابع مذکور را داراست و استقامت بیشتری دارد. ابعاد استراتژیکی. نظریه پردازان نظامی و استراتژیکی به جنگ فرسایشی به عنوان چیزی که باید از آن اجتناب نمود، نظر می کنند. جنگ فرسایشی نشانگر تلاش برای فرسایش تدریجی دشمن و نفرات اعظمش است، این استراتژی در مقابل اصول عادی جنگ قرار می گیرد که در آنها هر طرف تلاش می کوشد با مانور، تمرکز نیروها، غافلگیری و امثالهم، و بهره گیری از حداقل زمان و منابعِ لازم، پیروزی قاطعی کسب کند. از سوی دیگر، طرفی که خود را از لحاظ توانایی اجرای مانورهای جنگی یا تاکتیک واحدها، پست تر می بیند، احتمال دارد عمداً به این راهبرد در جهت خنثی کردن برتری دشمن متوسل شود. اگر دو طرف از نظر توانایی مشابه یکدیگر باشند، نتیجهٔ جنگ چیزی مشابه با یک پیروزی پیروسی است. سون تزو گفته بود: «هیچ موردی وجود ندارد که ملتی از یک جنگِ بیش از حد دراز مدت سود برده باشد.» تفاوت مابین جنگ فرسایشی و سایر اشکال جنگ
، تا اندازه ای مصنوعی است چرا که جنگ همواره دربردارندهٔ عنصری از فرسایش است. اگر یکی از طرفین تخاصم، هدف اصلی خود را تضعیف تدریجی توان دشمن تا حد سطحی غیرقابل قبول یا نامناسب تعریف کند و در عوض تلفات تدریجی خود را به سطحی قابل قبول یا مناسب محدود کند، می توان گفت که از استراتژی فرسایش سود می بَرد. این راهبرد را می توان به عنوان جایگزینی برای دیگر اهداف اصلی از جمله تصرف منابع یا سرزمین دشمن یا تلاش برای وارد کردن تلفاتی عظیم به وی با یک تک ضربه (مانند محاصره یا اسارت گرفتن)، در نظر گرفت. از منظر تاریخی، شیوه های فرسایشی تنها به عنوان آخرین حربه مورد استفاده قرار گرفته اند، زمانی که شیوه های دیگر شکست خورده یا آشکاراً انجام پذیر نیستند. زمانی که راهبردهای فرسایشی، دشمن را تا حد اجرایی شدنِ دیگر شیوه های جنگ، تضعیف نمودند، آنگاه راهبرد فرسایش رها شده تا دیگر استراتژی ها مورد استفاده قرار گیرند. در جنگ اول جهانی، پیشرفت ها در قدرت آتش و نه در ارتباطات و بسیج نیروها، فرماندهان را مجبور به تکیه بر راهبرد فرسایش کردند؛ اقدامی که تلفاتی دهشتناک به بار آورد. معمولاً راهبردهای فرسایشی برای این که ملتی از جاه طلبی بی م
وردش دست بشوید، کافی است اما برای تسلیم کردنِ بلا قید و شرط وی، به طور کلی راهبردهای دیگر ضروری هستند. تاریخچه. اغلب گفته می شود که بهترین نمونهٔ جنگ فرسایشی، در جبهه غرب در طول جنگ اول جهانی بود. هر دو طرفِ تخاصم خود را در مواضع دفاعیِ ثابتی در سنگرها دیدند؛ سنگرهایی که از سوئیس تا کانال مانش امتداد داشتند. برای چند سال بی آنکه فرصتی برای مانور وجود داشته باشد، تنها راهی که برای غلبه بر دشمن به مخیله فرماندهان می رسید تهاجم شاخ به شاخِ مستمر جهت تضعیف تدریجی دیگری بود. مثالی از پایاترین نبرد فرسایشی در جبهه غرب، نبرد وردن بود، نبردی که در تمامی طول سال ۱۹۱۶ جریان داشت. ژنرال اریش فون فالکنهاین بعدها ادعا کرد که تاکتیک هایش نه به جهت تصرف شهر وردن بلکه برای از میان بردن ارتش فرانسه در مواضع دفاعی اش بود. وی به عنوان شخصی که می خواست «خون فرانسه را بمکد» توصیف شد. راهبرد فرسایشی ممکن است به عنوان اقدامی مناسب برای حفظ آبرو پس از نبردهای بی حاصل دیده شود. در بسیاری از موارد مشکل است که منطق عملیات جنگی را به فرسایش محدود کنیم، چرا که مشخصاً در حجم خساراتی که به دشمن وارد می شود و نیز خساراتی که ممکن است به مناب
ع محدود و ارزشمند خودی وارد گردد، ابهام وجود دارد. تاریخ نگارانی من جمله جان ترن و گری شفیلد این راهبرد را به مثابه اقدامی ضروری در راه تحصیل پیروزی نهایی می دانند، فرسایش تدریجی ای که در سال ۱۹۱۸ قدرت نیروهای محور را تقلیل داده و آنان را بی دفاع کرد. شایسته نیست بگوئیم که یک ژنرال در حالی که در دستیابی به اهداف جنگی اش می کوشد، برای تحمل تلفات عظیم احتمالی آماده نیست. نمونه ای از استفاده از این راهبرد در خنثی کردن برتری مانوردهی و تاکتیک های دشمن، در اواخر جنگ داخلی آمریکا دیده شد؛ زمانی که ژنرال «یولیسیز اس. گرانت» از اتحادیه، مستمراً ارتش کنفدراسیون را علی رغم تلفات به عقب می راند. وی به درستی پیش بینی کرد که منابع افزونتر و نفراتِ بس بیشترِ نیروهای اتحادیه، نیروهای کنفدراسیون (یا ائتلاف) را به ورطه فروپاشی خواهد کشاند؛ هر چند که نسبت تلفات نامناسب بود. پانویس. شامل آلمان، اتریش_مجارستان، عثمانی و بلغارستان.
این مقاله شامل فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه ها در آفریقا است.
فرودگاه بین المللی اولیور تامبو (ORTIA) یک فرودگاه بین المللی بزرگ در خاوتنگ، کشور آفریقای جنوبی است که در نزدیکی شهر ژوهانسبورگ قرار دارد. فرودگاه بین المللی اولیور تامبو، فرودگاه اصلی برای پروازهای داخلی و بین المللی از/به آفریقای جنوبی است و با جابه جایی ۲۸ میلیون مسافر در سال، پررفت وآمدترین فرودگاه در آفریقای جنوبی محسوب می شود. از این فرودگاه پروازهای مستقیمی به همهٔ جهان به جز جنوبگان انجام می شود. قطب هواپیمایی آفریقای جنوبی و چند شرکت هواپیمایی دیگر نیز در این فرودگاه قرار دارد. در سال ۲۰۱۴ میلادی، مجموعاً ۱۸ مسافر از طریق این فرودگاه جابه جا شده اند.
در نظریه احتمالات، توزیع احتمال مرکب توزیعی است که وقتی در توزیع احتمالی، یک یا چند پارامتر نیز از توزیعی دیگر پیروی می کنند. به بیان ریاضی می توان توزیع حاصل را به صورت زیر توضیح داد: که در آن formula_2 خود دارای توزیع دیگر است. با انتگرال گیری نسبت به این متغیر، می توان توزیع ترکیبی حاصل را بدست آورد.
در نظریه احتمالات توزیع پواسون مرکب به تابع توزیع مجموع تعدادی متغیر تصادفی مستقل و هم توزیع گفته می شود که تعداد آنها خود متغیر تصادفی با توزیع پواسون است. تعریف. فرض کنیم در اینصورت توزیع formula_2 متغیر تصادفی دارای توزیع پواسون با پارامتر λ که دارای توزیع IID هستند مشروط بر تعداد متغیرها عبارت است از می توان توزیع حاشیه ای formula_4 را با انتگرال گیری نسبت به "N" به دست آورد.
سه گانه مکزیک (که با نام های سه گانه ال ماریاچی یا سه گانه دسپرادو نیز منتشر شده اند) سری فیلمی است که به کارگردانی رابرت رودریگز از سال های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳ ساخته شده اند. در ایران در دهه ۱۳۸۰ هر سه قسمت این سه گانه توسط شرکت تصویر دنیای هنر دوبله و پخش شدند. تاریخچه. کوئنتین تارانتینو دوست رابرت رودریگز به او پیشنهاد داد سری فیلم هایی مانند "سه گانه دلار" بسازد. سه گانه دلار سری فیلم های وسترن اسپاگتی ای بودند که توسط سرجو لئونه ساخته شده بودند. این فیلم ها به ترتیب "به خاطر یک مشت دلار" و "به خاطر چند دلار بیشتر" و "خوب، بد، زشت" نام داشتند. رودریگز این پیشنهاد را پذیرفت و شروع به ساختن سه گانه خود کرد. فیلم روزی روزگاری در مکزیک نیز شباهت زیادی به فیلم های وسترن اسپاگتی دارد. در هر قسمت از این سه گانه، ال ماریاچی با افراد جدیدی سر و کار دارد و نقش کاراکترهای فیلم قبلی کمرنگ تر می شود. توضیحات فیلم ها. "ال ماریاچی". این فیلم اولین قسمت از این سه گانه است که با بودجه اندک هفت هزار دلار در سال ۱۹۹۲ ساخته شد. در این فیلم کارلوس گالاردو نقش ال ماریاچی را بازی می کند و به همراه رابرت رودریگز تهیه کننده این فیلم است
. داستان این فیلم دربارهٔ جوان گیتاریستی است که اشتباهی به جای یک قاتل توسط افراد خلافکار تحت تعقیب قرار می گیرد. طی جریانات فیلم او با دختری به نام دومینو دوست می شود. "دسپرادو". این فیلم دومین قسمت از این سه گانه و محصول سال ۱۹۹۵ است. بودجه این فیلم هزار برابر قسمت قبلی سه گانه یعنی هفت میلیون دلار است. این فیلم پس از اکران و به سرعت علاقه مندان زیادی را مجذوب خود کرد. در این فیلم نقش ال ماریاچی به آنتونیو باندراس داده شد و کارلوس گالاردو فقط نقش کوتاهی در فیلم بازی می کرد. داستان این فیلم ادامه داستان فیلم ال ماریاچی است. بعد از کشته شدن دومینو، ال ماریاچی به دنبال رئیس خلافکاران می گردد و در نهایت او را می کشد. در طی داستان فیلم ال ماریاچی با دختری به نام کارولینا آشنا می شود و با او دوست می شود. "روزی روزگاری در مکزیک". این فیلم سومین و آخرین قسمت از این سه گانه است. این فیلم ساخته سال ۲۰۰۳ است و علاوه بر آنتونیو باندراس و سلما هایک افراد مشهور دیگری مانند جانی دپ، انریکه ایگلسیاس و اوا مندس در آن به ایفای نقش پرداختند. در داستان این فیلم خلافکاران برای سر ال ماریاچی جایزه تعیین می کنند. شلدون سندس از ال
ماریاچی درخواست می کند جلوی ژنرال مارکز را که می خواهد علیه رئیس جمهور مکزیک کودتا کند را بگیرد. در نهایت، ال ماریاچی موفق به کشتن مارکز می شود و به کمک دوستان خود و مردم از کودتا جلوگیری می کنند.
تهاجم آمریکا به گرنادا با نام رمز "عملیات خشم اضطراری" در سال ۱۹۸۳ انجام شد. در این عملیات نظامی ایالات متحدهٔ آمریکا به گرنادا، جزیره ای در دریای کارائیب با جمعیت ۹۱۰۰۰ نفر در صد مایلی شمال ونزوئلا، حمله کرد و نتیجهٔ آن پیروزی ایالات متحدهٔ آمریکا در عرض چند هفته بود. محرک این حمله یک کودتای خونین نظامی بود که منجر به به قدرت رسیدن یک دولت انقلابی به مدت چهار سال شده بود و این حمله موجب شد تا دولت قانونی دوباره بر سر کار آید. گرنادا در سال ۱۹۷۴ از بریتانیا استقلال گرفت. چپگرایان جنبش جواهر نوین در کودتایی در سال ۱۹۷۹ قدرت را به دست گرفته و قانون اساسی را معلق نمودند. پس از کشمکش قدرت در درون حکومت در سال ۱۹۸۳ که منجر به برکناری و کشتن نخست وزیر انقلابی موریس بیشاپ شد تهاجم در بامداد روز ۲۵ اکتبر ۱۹۸۳ آغاز شد. نیروهای واکنش سریع نیروی زمینی، تفنگداران دریایی ایالات متحدهٔ آمریکا، نیروی دلتا، نیروی زمینی و نیروی دریایی و دیگر نیروهای ایالات متحدهٔ آمریکا که بالغ بر ۷۶۰۰ تن از ایالات متحده، جامائیکا و اعضای سیستم امنیتی منطقه (آراس اس) می شدند در این عملیات شرکت داشتند و پس از انجام عملیات هوایی در ارتفاع پایین
بر فراز فرودگاه پوینت سالینس در جنوبی ترین نقطهٔ جزیره و همزمان با انجام عملیات هلیکوپترهای تفنگداران دریایی و پیاده شدن نیروهای آبی خاکی در شمالی ترین نقطهٔ جزیره در فرودگاه پرل مقاومت گرنادا را در هم شکستند. رژیم نظامی هادسن آستین برکنار شد و فرماندار کل پل اسکون دولت موقتی را به جای آن تا زمان انتخابات سال ۱۹۸۴ منصوب نمود. این تهاجم به گونهٔ گسترده ای از سوی افکار عمومی مردم ایالات متحده و همچنین برخی از گروه های محلی گرنادا که رژیم پس از کودتا را غیرقانونی می دانستند پشتیبانی گردید، ولی از سوی بریتانیا، کانادا، ترینیداد و توباگو و مجمع عمومی سازمان ملل متحد محکوم گردیده و نقض فاحش قوانین بین المللی خوانده شد. سالگرد این تهاجم امروزه در گرنادا تعطیل عمومی است و روز شکرگزاری نامیده می شود و فرودگاه بین المللی پوینت سالینس نیز به افتخار نخست وزیر موریس بیشاپ به نام او نام گذاری شده است. پیش زمینه. سر اریک گری در سال ۱۹۷۴ گرنادا را از بریتانیا مستقل نمود. این سال مصادف بود با درگیری های داخلی در گرنادا و فضای سیاسی بسیار ملتهب بود و گرچه گری رئیس حزب متحد کارگران گرنادا در انتخابات عمومی سال ۱۹۷۴ ادعای پیروز
ی نمود، ولی اپوزیسیون نتیجهٔ انتخابات را غیرقانونی دانست. درگیری های داخلی شکل خشونت های خیابانی به خود گرفت. این خشونت ها میان هواخواهان دولت و دسته های سازماندهی شده به وسیلهُ جنبش جواهر نوین بود. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ جنبش جواهر نوین برای سرنگونی دولت برنامه ریزی کرد. اعضای حزب آغاز به دریافت آموزش های نظامی خارج از گرنادا کردند. در سیزدهم مارس ۱۹۷۹ هنگامی که گری خارج از گرنادا به سر می برد، جنبش جواهر نوین که رهبر آن موریس بیشاپ بود انقلابی مسلحانه را آغاز کرده و رژیم را سرنگون نمود و رژیم انقلابی خلق را بنیان گذاشت. در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۹۸۳ یک انشعاب از حزب که رهبر آن معاون نخست وزیر برنارد کُرد بود قدرت را در دست گرفت. بیشاپ تحت بازداشت خانگی درآمد. اعتراض عمومی علیه این اقدام باعث شد که بیشاپ از حبس فرار کرده و دوباره به عنوان رئیس دولت قدرت را به دست بگیرد. سرانجام بیشاپ دوباره دستگیرشده و همراه با دیگر دولتمردان وفادار به او به قتل رسید. ارتش زیر فرماندهی هادسن آستین یک شورای نظامی برای حکومت تشکیل داد. فرماندار کل پل اسکون تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. ارتش به مدت چهار روز حکومت نظامی اعلام کرد و چنانچه ک
سی در خیابان دیده می شد بی درنگ اعدام می گردید. سازمان دولت های کارائیب خاوری همچنین ملت های باربادوس و جامائیکا از ایالات متحده درخواست کمک کردند. طبق گزارش یکی از گزارشگران نیویورک تایمز این درخواست رسمی به درخواست دولت آمریکا که قبلاً تصمیم به عملیات نظامی گرفته بود انجام شد. مقامات آمریکایی قتل بیشاپ و بی ثباتی عمومی سیاسی در کشوری که نزدیک به مرزهای آمریکاست و همچنین حضور دانشجویان پزشکی آمریکا در دانشگاه سن جرج را دلیل مداخلهُ نظامی عنوان کرد. این گزارشگر ادعا نمود که دلیل اخیر برای به دست آوردن پشتیبانی افکار عمومی عنوان شد. در تاریخ ۲۵ اکتبر گرنادا مورد تهاجم نیروهای گوناگون ایالات متحده و سیستم امنیتی منطقه ای آن که مرکز آن در باربادوس بود قرار گرفت. سازمان ملل با ۱۰۸ رای موفق، ۹ رای مخالف و ۲۷ رای ممتنع این تهاجم را نقض آشکار قوانین بین المللی اعلام کرد و شورای امنیت نیز قطعنامهُ مشابهی را در نظر گرفت که با وتوی ایالات متحدهُ آمریکا تصویب نشد. فرودگاه. دولت بیشاپ با کمک بریتانیا، کوبا، لیبی، الجزایر و کشورهای دیگر آغاز به ساخت فرودگاه بین المللی پوینت سالیناس نمود. ساخت این فرودگاه را بریتانیا ابتدا
در سال ۱۹۵۴ هنگامی که گرنادا هنوز مستعمرهُ بریتانیا بود پیشنهاد نمود. این فرودگاه را کانادا طراحی نمود و هزینه اش را بریتانیا به عهده گرفت و بخشی از آن به وسیلهُ شرکتی در لندن ساخته شد. دولت آمریکا گرنادا را متهم به ساخت امکاناتی برای کمک به نظامیان شوروی و کوبا کرد. از دید آمریکا این فرودگاه که درازای آن سه کیلومتر بود می توانست فرودگاه مناسبی برای فرود و برخاست بزرگترین هواپیماهای شوروی مانند آنتونوف-۱۲٬۲۲٬۱۲۴ باشد و ترابری تسلیحات شوروی و کوبا را به آمریکای مرکزی افزایش داده و نفوذ شوروی در این منطقه را گسترش دهد. بیشاپ می گفت که این فرودگاه برای جابه جایی توریست ها با هواپیماهای مسافربری در نظر گرفته شده و این هوپیما ها توانایی فرود بر روی باند فرودگاه پرل در شمالی ترین نقطهُ این کشور را ندارند و فرودگاه پرل هم گسترش پذیر نیست زیرا باند آن از یک سو به کوه و از سوی دیگر به اقیانوس منتهی می شود. در سال ۱۹۸۳ رُن دیلامز عضو آن زمان مجلس نمایندگان آمریکا که از سوی نخست وزیر گرنادا دعوت شده بود به عنوان مأمور حقیقت یاب به این کشور سفر کرد. دیلامز یافته های خود را در برابر کنگره چنین توصیف کرد: در مارس ۱۹۸۳ رون
الد ریگان رئیس جمهور وقت ایالات متحده اخطار کرد که نظامی سازی کوبای کمونیست تهدیدی برای ایالات متحده و منطقهُ کارائیب است. از سویی منابع اطلاعاتی ایالات متحده نیز به منافع فزایندهٔ شوروی در جزیرهُ گرنادا اشاره می نمودند. ریگان می گفت که یک باند ۹۰۰۰ پایی و تعداد بسیار زیاد تانک های سوخت در این فرودگاه برای پروازهای تجاری غیرلازم است و مدارک نشان می دهد که این فرودگاه قرار است یک پایگاه هوایی مشترک کوبا و شوروی گردد. تهاجم. تهاجم آمریکا در ساعت ۵ بامداد ۲۵ اکتبر ۱۹۸۳ آغاز شد. نیروهای آمریکایی در فرودگاه بین المللی گرنتلی آدامز سوخت گیری کرده و عازم جزیرهٔ باربادوس شدند و پیش از طلوع خورشید در مسیر گرنادا قرار گرفتند. این نخستین عملیات بزرگ نظامی ایالات متحده پس از جنگ ویتنام بود. دریاسالار جوزف متکاف در این عملیات فرماندهٔ نیروهای ایالات متحده بود. نبرد چند روز ادامه یافت و نیروهای مهاجم با ۱۵۰۰ سرباز گرنادایی و ۷۰۰ سرباز کوبایی مواجه شدند. منابع رسمی آمریکایی می گویند که برخی از مدافعان از پیش آماده شده و به خوبی موضع گیری کرده بودند و سرسختانه مقاومت می کردند به گونه ای که ایالات متحده دو گردان دیگر را شبانگ