Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سکه های عرب ساسانی تا حدود سال ۸۴ ق (۷۰۳ م) در فارس، کرمان و سیستان ادامه یافت. تاریخ جوان ترین سکه عرب ساسانی شناخته شده به حدود سال ۸۵ ق (۷۰۴ م) بازمی گردد. اگرچه ممکن است در ضرابخانه های واقع در مرزهای شرقی خلافت اسلامی که دسترسی به آن ها وجود نداشت، تقلید از مسکوکات عرب ساسانی تا یک سده پس از این تاریخ نیز ادامه یافته باشد. ویژگی ها. سکه های عرب ساسانی متأثر از سنت های بازمانده از دوران ساسانی در زمینه های واژگان، تصویرنگاری و تداوم کاربرد زبان پهلوی برای نوشتن کتیبه ها هستند. بیشتر این سکه ها درهم نقره اند. برروی آن ها به طور معمول نقشی از پادشاه ساسانی همراه با یک نوشتهٔ اندرزی و آرایه های متنوع است. در سمت راست نگاره، نام خلیفه یا والی عرب به خط پهلوی نوشته شده است. در پشت سکه ها نیز آتشدان زرتشتی همراه با نگهبانان آتش در کنار آتشدان نقش شده اند. در سمت چپ نگهبانان، سال صدور بیان شده و در سمت راست، نام محل ضرب به اختصار آمده است. تمامی این مشخصه ها با سکه های نقره ای و مسی ساسانی همانند هستند. تفاوت بارز ولی در اضافه شدن نوشته های عربی به سکه های گونه عرب ساسانی است. سکه های عرب ساسانی تقلیدی نیستند، ز
یرا مطمئناً توسط همان کسانی که در اواخر دوران ساسانی در ضرابخانه ها کار می کردند، طراحی و ساخته شدند.
آلفونسینا استورنی نویسنده و شاعر نوگرا، فمینیست مشهور آمریکای لاتین و روزنامه نگار اهل آرژانتین بود. استورنی که با نام های مستعار خود تائو-لائو و آلفونسینا نیز شناخته می شود، نویسندهٔ پرکار آرژانتینی و روزنامه نگار برجسته ادبی بود که به حقوق زنان و برابری جنسیتی می پرداخت. زندگی. آلفونسینا استورنی در سالا کاپریاکا (به انگلیسی: Sala Capriasca) یک روستا در کانتون تیچینو در سوئیس در خانواده ایی ایتالیایی- سوئیسی چشم به جهان گشود. او از چهار سالگی در آرژانتین زندگی می کرد. پس از آنکه پدرش را از دست داد می بایست که بار گذران زندگی خانواده اش را با کار کردن در پیشه های گوناگون بر دوش می کشید. او برای یکسال هنرپیشه شد و به گرداگرد آرژانتین رهسپار شد. در ۱۹۱۰ گواهینامهٔ آموزگاری خویش را دریافت کرد و در دبستانی در سان خوآن، آرژانتین به آموزش پرداخت. پس از پایان سال به بوئنوس آیرس رفت و در آنجا به نوشتن اشعارش پرداخت. در سال ۱۹۱۲ او که به دنبال ناشناس ماندن توسط یک شهر بزرگ بود به بوئنوس آیرس نقل مکان کرد. در آنجا او با مردی متأهل آشنا شد که او را «یک فرد جالب با موقعیت خاص در جامعه توصیف کرد و عاشق او شد. او در سیاست
فعال بود…» در آن سال، او اولین داستان کوتاه خود را در Fray Mocho منتشر کرد. او در سن نوزده سالگی متوجه شد که فرزند یک روزنامه نگار را باردار است و مادری مجرد شد. او در بوئنوس آیرس برای نگاهداری خود و فرزندش به روزنامه نگاری روی آورد و در همان گاه در دبستان های دولتی نیز آموزگار بود. جایی که مشکلات اجتماعی و اقتصادی که طبقات متوسط رو به رشد آرژانتین با آن مواجه بودند، الهام بخش گروه نوظهوری از فعالان حقوق زنان بود. در سن ۲۷ سالگی، استورنی شش داستان کوتاه، دو رمان و مجموعه ای از مقالات از جمله بی قراری گل سرخ (La inquietud del rosal, 1916)، درد شیرین (El dulce daño, 1918)، غیرقابل جبران (Irremediablemente, 1919) و لانگویدز (Languor, 1920) را نوشت. که آخری برنده اولین جایزه شعر شهرداری و دومین جایزه ادبیات ملی شد. مجموعه آثار او متعاقباً باعث شد تا او به عنوان یکی از معتبرترین شاعران آرژانتین شناخته شود. آلفونسینا استورنی در ۱۹۳۵ سینه اش را برای گره ای سرطانی به جراحی سپرد اما در ۱۹۳۸ سرطان او بازگشت و چنین بود که در پائیز آن سال جیب هایش را از سنگ پر نمود خودش را در ماردل پلاتا به اقیانوس افکند. آثار. از او کتا
بهای نگرانی بوتهٔ رٌز در ۱۹۱۶، سروده های گزیده در ۱۹۴۰ و سروده در ۱۹۴۸ به جا مانده ست.
سکه های سبک ساسانی تبرستان اصطلاحی است که در مورد سکه های ضرب شده در زمان حکومت گاوبارگان در تبرستان و آغاز اسلام در ایران به کار می رود. این سکه ها دارای تمامی مختصات سکه های ساسانی است اما وزن و اندازهٔ آن تغییر یافته است. سکه های طبرستان در این دوره از نقره ساخته می شد، درهم نام دارد اما اندازه آن از درهم ساسانی کوچکتر است. گرچه این سکه ها را نیم درمی می خوانند اما در حقیقت چهار دانگ درهم ساسانی است. محل ضرب در سکه ها تپورستان ذکر شده است. تاریخ آغاز حکومت گاوبارگان در تبرستان از سال ۶۴۲ میلادی برابر با ۱۵۴ تبری می باشد ولی ضرب سکه اسپهبدان تبرستان از سال ۷۱۱ میلادی برابر با سال ۲۲۳ تبری که با شروع فرمانروایی فرُخان بزرگ آغاز و به آخرین سال حکومت اسپهبد خورشید یعنی سال ۷۶۱ میلادی برابر ۲۷۳ تبری پایان می یابد؛ لازم به یادآوری است که آغاز سال تبری برابر است با تاج گذاری قباد یکم ساسانی و فرستادن پسر بزرگش کیوس در سال ۴۸۸ میلادی به تپورستان می باشد؛ بنابراین سکه های تبرستانی در مجموع به مدت دو دوره ۵۰ سال و ۲۵ سال به سبک ساسانی ضرب شد و خط بکار رفته در آن خط پهلوی می باشد و به دو دوره تقسیم می شود: حکام خلفا
نیز به رسم اسپهبدان سکه می زدند و اگر هم نام خود را بر آن نمی نهادند باز چهرهٔ خسرو دوم را با عبارت «افزود» به جای نام به کار می بردند. تاریخچه. پس از سقوط دولت ساسانی و کشته شدن یزدگرد سوم در مرو، در سال ۶۵۲ میلادی ضرب سکه های ساسانی در شمال ایران به وسیله یکی از خاندان های بزرگ محلی به نام گاوبارگان ادامه یافت. آنان از نسل جاماسپ پادشاه ساسانی بودند که بین سال های ۴۸۹–۵۰۱ بر ایران حکومت می کرد. این سلسله به مدت ۱۱۹ سال (۶۴۲–۷۶۱ میلادی) بر تبرستان حکومت می کرد. نخستین فرمانروای این سلسله ملقب به گیل ملقب به «گاوباره» بود که بر رویان و گیلان فرمان می راند و ادعا می کرد که فرمانروایی آن خطه را یزدگرد سوم به او داده است پس از گیل فرزندش دابویه جانشین او گردید و سپس فرخان، دازمهر و فرُخان کوچک و اسپهبد خورشید به ترتیب حکومت کردند. از گیل و دابویه هنوز سکه ای یافت نشده، احتمال دارد که ضرب سکه از زمان فرخان آغاز شده باشد. از فرخان، دازمهر و خورشید سکه های زیبا و متعددی در دست است. مشخصات سکه های تبرستانی. پس از استیلای تازیان بر ایران، در مازندران راه و رسم ساسانیان ادامه یافت و آئین زردشت همچنان برقرار بود. اسپهب
د فرخان که نوه جاماسب و ساسانی بود، پنجاه و نه سال پس از کشته شدن یزدگرد یعنی از سال ۹۳ هجری که برابر ۷۱۱ میلادی و ۸۰ یزدگردی بود ضرب سکه را به روش ساسانیان پیگیری کرد. سکه های او بجز در مورد سال و محل ضرب و اندازه سکه، از نظر طرح کلی هیچگونه اختلافی با سکه آخرین شهریاران ساسانی ندارد. در روی سکه چهره او را می بینیم که متوجه راست است، تاج ساسانی با دو پر عقاب که در وسط آن ماه و ستاره است به سر دارد، در سه سمت دیگر روی سکه ماه و ستاره زینت افزای این طرح زیباست. بر گوش، گوشواره، بر شانه ماه و ستاره و شرابه، بر گردن طوق مروارید دارد. در پشت سرش به رسم ساسانیان عبارت نیایش مخصوص «آرمان افزود» را می بینیم که مانند نوشته های پشت و روی سکه همگی به خط زیبای پهلوی است. در سمت راست در حاشیه به آئین سکه های خسرو پرویز کلمه «اپد» را به خط پهلوی می بینیم که حکایت از آبادانی می کند و در مقابل آن خط پهلوی «نوجین» بمعنی «ضرب جدید یا تاریخ جدید» به چشم می خورد. این کلمه را تاکنون سکه شناسان خارجی «نا آک» یعنی بی عیب خوانده اند که اشتباه است. نام او روبروی چهره اوست. در متن پشت سکه اسپهبد، در سه حلقه، آتشکده یا آتشدان را می بی
نیم؛ که در دو سوی آن دو هیربد به آئین ایستاده اند، در بالا، پائین و طرفین حاشیه ماه و ستاره جلوه گری می کنند و در فواصل بین آن ها سه نقطه را مثلث وار مشاهد ه می کنیم. سال ضرب سکه در سمت چپ متن دیده می شود که بتاریخ یزدگردی جدید یا طبرستانی است که مبدأ آن از سال کشته شدن یزدگرد است. جنس سکه های تبری از نقره و برنز عمدتاً از جنس نقره هستند. بر روی سکه تصویر خسرو پرویز در حالی که به سمت راست می نگرد نقش گردیده است این نقش مربوط به سال های آخر سلطنت خسرو است که از روی آخرین سکه های او طراحی و اقتباس گردیده است. در مقابل تصویر نام فرمانروای تبرستان به خط پهلوی نوشته شده، در پشت سر تصویر فرمانروا، عبارت «فَرافزود» به چشم می خورد. تصویر فرمانروا در دو قاب دایره شکل محصور گردیده روی سکه در حاشیه خارج دایره ها با تصویر ماه و ستاره و تشتر که از سمبل های دین زرتشت هستند مزین گردیده است. همچنین در حاشیه خارجی اغلب سکه ها کلمه «اَپَد» به معنی آبادانی به خط پهلوی ساسانی نوشته شده است. پشت سکه کاملاً از سکه های اواخر ساسانی اقتباس شده در پشت سکه آتشدانی دیده می شود که آتش مقدس بر روی آن در حال اشتعال است و دو روحانی نگهبان
آتش در طرفین آتشدان در حالی که برسم در دست دارند دیده می شوند. در طرف چپ در حاشیه داخلی پشت سکه سال ضرب سکه به تاریخ تبری به خط پهلوی نوشته شده است. برای گاهشماری، گاوبارگان تاریخ مرگ یزدگرد سوم را مبدأ تاریخ اختیار کردند که مطابق با سال ۶۵۲ میلادی و ۳۲ ه .ق و سال ۲۱ سال یزدگردی است. در سمت راست نام ضرابخانه که به نام تبرستان (تپورستان) است دیده می شود. حاشیه خارجی پشت سکه نیز همانند سکه های اواخر ساسانی با نقش ماه و ستاره تزیین شده علاوه بر آن به طور قرینه در فواصل بین ماه و ستاره سه نقطه نقش شده که در سکه های ساسانی دیده نمی شود و احتمالاً نمادهای مذهبی است. محل ضرب. در مورد محل مربوط به ضرابخانه های طبرستان گفته شده است. به گفته چراغعلی اعظمی سنگسری محل ضرب تپورستان ذکر شده است و نظر به اینکه پایتخت او ساری بوده است، جای دقیق ضرب باید همان ساری باشد آمل نیز جزو شهرهایی بود که دارای ضرابخانه مستقل بود که به اختصار «ام» علامت شهر آمل بود. به استناد از تاریخ و باستان شناسی مازندران، سکه های اسپهبدان طبرستان و دوره عرب و ساسانی، در ضرابخانه آمل ضرب می شد.
ناروهیتو (؛ زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۹۶۰)، امپراتور کنونی ژاپن و بزرگترین پسر امپراتور پیشین آکی هیتو است. او ۱۲۶امین امپراتور ژاپن محسوب می شود. با آغاز امپراتوری ناروهیتو نام عصر جدید به «ریوا» تغییر کرد جانشین. امپراتور ناروهیتو امپراتور کنونی ژاپن دارای یک فرزند دختر است. بر اساس قانون اساسی ژاپن اگر امپراتوری فاقد پسر باشد برادر کوچک وی ولیعهد محسوب می شود؛ ولیعهد و جانشین کنونی ژاپن شاهزاده آکی شینو برادر کوچک امپراتور ناروهیتو می باشد.
ویلیام کلارک استیرن رمان نویس آمریکایی و برندهٔ جایزه پولیتزر ادبی بود. زندگی نامه. ویلیام کلارک استیرن در ۱۱ ژوئن ۱۹۲۵ در ایالت ویرجینیای آمریکا متولد شد. پدرش مهندس کشتیرانی بود و در حالیکه تنها ۱۳ سال داشت، مادرش را از دست داد. او پس از دریافت مدرک لیسانس هنر از دانشگاه دوک، اولین رمان خود را در سال ۱۹۵۱ با نام «در تاریکی بخوابید» نوشت. استایرن پیش از آن در سال ۱۹۴۵ به عنوان ستوان در نیروی دریایی آمریکا خدمت کرده بود. این داستان نویس هنگام دریافت جایزهٔ پولیتزر به خاطر رمان «اعترافات نات تورنر» در سخنانی گفته بود: او در سال ۱۹۹۰ با نوشتن کتاب «شرح حال دیوانگی» که به سؤالاتی دربارهٔ افسردگی، خودکشی و اعتیاد به مشروبات الکلی پاسخ داده بود، بیش از پیش برای خود شهرت کسب کرد. از دیگر رمان های استیرن که بیش تر زوایای تاریک ذهن آدمی را دربرمی گیرد، به «انتخاب سوفی» و یکی از پرفروش ترین کتاب های زمانش یعنی «تاریکی مریی» می توان اشاره کرد. وی در سن ۸۱ سالگی بر اثر ابتلا به ذات الریه درگذشت. شناخت آثار. وی اولین رمانش «بخواب در تاریکی» را در سال ۱۹۵۱ منتشر کرد و فوراً در مرکز توجه روشنفکران غرب قرار گرفت. کامو از ای
ن کتاب تقدیر کرد و جایزه ای بیست و پنج هزار دلاری نصیب استیرن شد. رمان دومش، «راه دور و دراز» همراه با نمایشنامهٔ «آتیشک خانه» سال ۱۹۵۷ منتشر شد که نظامی گری به شیوهٔ آمریکایی را سنگ روی یخ کرده بود. «این خانه را به آتش بکش» را در سال ۱۹۶۰ منتشر کرد و با استقال عجیبی مواجه شد. سال (۱۹۶۷) رمان «اعترافات نات ترنر» ش راهی بازار شد و جایزهٔ پولیتزر را نصیب او کرد. در سال (۱۹۷۹) «انتخاب سوفی» را چاپ کرد و به شهرتی بین المللی دست یافت. این رمان یکی از رمانهای برجستهٔ تاریخ ادبیات آمریکا است. در «این غبار ساکن» (۱۹۸۲) مقالاتی پیرامون نقد و ادبیات نوشت؛ و در ظلمت آشکار (۱۹۹۰) به افسردگی روشنفکران و موضوع خود کشی پرداخت و هنوز هم از پرفروش ترین کتابهای آمریکا است. استیرن در سال (۱۹۹۳) آخرین اثرش «صبح تایدواتر» را که خاطراتی است از دوران کودکی اش در جنوب آمریکا منتشر کرد.
در علم رایانه، اشاره گر یا مکان نمای موشی یک تصویر نگاره ای روی نمایشگر رایانه یا دیگر افزاره های نمایشی است که جابجایی افزارهٔ اشاره را بازتاب می دهد. افزارهٔ اشاره معمولاً موشی یا لت لمسی است. با استفاده از اشاره گر می توان دیگر عناصر واسط نگاره ای کاربر را برگزید و جابجا کرد. اشاره گر با مکان نما تفاوت دارد، از این جهت که مکان نما به ورودی صفحه کلید پاسخ می دهد و نه موشی؛ همچنین محل مکان نما را می توان با استفاده از اشاره گر تغییر داد. اشاره گر معمولاً به صورت یک پیکان نمایش داده می شود اما در هر برنامه و هر سیستم عاملی ممکن است تغییر کند. از اشاره گر می توان برای گزیدن اشیاء مختلف روی پردهٔ نمایش استفاده کرد. شکل ظاهری. در بسیاری از واسط های نگاره ای کاربر، اشاره گر با توجه به شرایط تغییر شکل می دهد، برای نمونه: کانون اشاره گر"، به پیکسل فعالی گفته می شود که با کلیک کردن مورد هدف قرار می گیرد. کانون معمولاً در لبه های اشاره گر یا مرکز آن قرار داد، با این وجود ممکن است در هر نقطه ای از اشاره گر قرار داشته باشد. پشت بندهای اشاره گر و پویانمایی. از پشت بندهای اشاره گر می توان برای بهبود رویت پذیری اش استفاده
کرد. پشت بندهای اشاره گر از ویژگی های سیستم عامل های داری رابط نگاره ای کاربر است. با وجود اینکه به صورت پیش فرض غیرفعال است در کلیهٔ نسخه های مایکروسافت ویندوز پس از ویندوز ۳٫۱ موجود است. پشت بندهای اشاره گر در اصل برای کاربرانی که دارای بینایی ضعیف هستند و نیز نمایشگرهایی که رویت پذیری پایین ممکن است مشکل ساز باشد فراهم شده اند. مثلاً در ال سی دی ها در روشنایی آفتاب، پیدا کردن اشاره گر ممکن است مشکل باشد. در ویندوز پشت بندها را می توان از کنترل پنل و معمولاً در برنامک موشی، فعال ساخت. با معرفی ویندوز ان تی، یک اشاره گر پویانمایی شده به صورت یک پویانمایی کوتاه تکرارشونده در کنار محل اشاره گر پخش می شد. چنین عملی مثلاً برای نمایش اینکه رایانه مشغول انجام وظیفه است به کار می رود. پس از آن بسیاری از اشاره گرهای پویانما به وسیلهٔ فراهم آورندگان طرف سوم برای بارگیری در دسترس قرار گرفتند. متأسفانه اینگونه اشاره گرهای خالی از مشکل نیستند. به غیر از بار اضافی کمی که روی واحد پردازش مرکزی وارد می کنند، یک آسیب پذیری امنیتی نیز در آن ها کشف شده. یک بهره جو که با نام "Windows Animated Cursor Remote Code Execution Vuln
erability" شناخته می شود، از آسیب پذیری سرریز میانگیر برای بارگیری بدافزار از طریق مکان نمای پویانمایی شده در ویندوز استفاده می کند.
شهرداری بندر انزلی یکی از باشگاه های فوتبال ایران می باشد. این باشگاه یکی به عنوان تیم دو انزلی سالها در رقابت های لیگ دسته ایران حضور داشت و در سال نود توسط شورای اسلامی شهر انزلی منحل شد ولی بعد از چند سال دوباره این باشگاه راه اندازی شد.
فهرست بلندقدترین انسان ها که توسط رکوردهای جهانی گینس یا منابع معتبر تأیید شده است. با توجه به رکوردهای جهانی گینس، رابرت وادلو اهل ایالات متحده (۱۹۱۸–۱۹۴۰) بلندقدترین انسان ثبت شده در تاریخ بود که ۲۷۳ سانتی متر بود (تقریبا ۹ فوت). او در سال ۱۹۳۹ زمانی که به عنوان بلندقدترین انسان جهان اندازه گرفته شد، مورد توجه رسانه ها قرار گرفت و رکورد جان روگان که ۲۶۷ سانتی متر (۸ فوت و ۹ اینچ) بود را شکست. گزارش هایی درمورد افراد بلندتر نیز وجود دارد که بیشتر این ادعاها تأیید نشده یا اشتباه هستند. از دوران باستان، درمورد یافته هایی از اسکلت های غول پیکر انسان گزارش شده است که در ابتدا تصور می شد که متعلق به غول های افسانه ای است. این استخوان ها بعداً به عنوان بقایای اغراق آمیز حیوانات ماقبل تاریخ شناسایی شدند که به طور معمول نهنگ ها یا فیل ها بودند. گزارش های منظم روزنامه های آمریکایی در قرن ۱۸ و قرن ۱۹ درمورد اسکلت های غول پیکر انسان ممکن است الهام بخش پرونده «متحجر شده» غول کاردیف، یک فریب معروف باستان شناسی بود.
سکه های کوشانی ساسانی اصطلاحی است که در مورد سکه های ضرب شده در زمان حکومت ساسانیان بر کوشانشهر بکار می رود. برای نخستین بار به سال ۲۶۲ میلادی شاپور یکم (دوران پادشاهی ۲۴۱–۲۷۲) در کتیبهٔ خود در کعبه زرتشت از کشور کوشان نام برده و خاطر نشان کرده است که کوشان شهر و همهٔ سرزمین ها تا پیشاور یا پیرو ایران یا خراج گذار او بودند. در اواسط دههٔ ششم از سده سوم میلادی نواحی جدیدی در شرق ایران تمام و کمال به ایران پیوستند و عنوان شاه «سکستان، تورنستان و هند تا کرانهٔ دریا» تا سال ۳۱۲ میلادی چون عنوان واحدی برای فرمانروایان ساسانی در شرق باقی ماند. هرتسفلد آغاز تسخیر سرزمین های شرق از سوی ساسانیان را مربوط به روزگار اردشیر یکم و سقوط کامل دولت برزگ کوشان و ضمیمه شدن این سرزمین ها به شاهنشاهی ساسانی را مربوط به پادشاهی شاپور یکم دانست. به نظر او شاهنشاهان ایران هرمزد اردشیر (به هنگام شاهنشاهی شاپور یکم)، بهرام یکم (به هنگام شاهنشاهی هرمز یکم)، بهرام دوم (به هنگام شاهنشاهی بهرام یکم) عنوان «بزرگ کوشانشاه» داشتند و سکه های کوشانی–ساسانی را رواج دادند. آغاز ضرب این سکه های توسط بیشتر پژوهشگران دوران پادشاهی هرمز دوم (دوران
پادشاهی ۳۰۲–۳۱۰) دانسته می شود. مبنای این نظر سکه ای یک دیناری است که بر روی آن تصویر فرمانروا با کلاهی همانند سرشیر که گل نیلوفر بر آن نصب شده است، دیده می شود. بر روی سکه نوشته شده «بغ اهورا مزداپرست، خدایگان هرمز، شاهنشاه بزرگ کوشان» بر پشت سکه، منظرهٔ تاج بخشی از سوی ایزد کنار آتشدان تصویر شده است. فرمانروا با همان کلاهی است که بر روی سکه تصویر شده است. نوشتهٔ پشت سکه همان تکرار روی سکه است با این فرق که بر بالای آتشدان نام محل ضرب سکه مرو نوشته شده است. لازم به تذکر است که در تفسیر «هرمز، شاهنشاه بزرگ کوشان» و نسبت دادن آن به هرمز دوم اختلاف وجود دارد. گوبل در آخرین کتاب خود مدعی شده است که نام فرمانروایی که بر نخستین سکه آمده از نوع سکایی است و باید پیروز خوانده شود و چنین پنداشته که پیروز یعنی فاتح که عنوان شاپور یکم بوده است و این سکه ها از سوی این پادشاه رایج شده است. هرتسفلد عقیده دارد که عنوان «شاه کوشان» در اوایل پادشاهی ساسانیان چیزی همانند عنوان شاهزادهٔ ولز بوده است. شاپور یکم کوشان را به قلمرو خود درآورد و از آن پس تا دوران بهرام دوم که هیاطله (هفتالیان) در آن حدود غلبه یافتند، یک ایالت ایران
گشت. سکه های معروف به سکه های "کوشانی–ساسانی" یا "سکایی–ساسانی" که از طرف نواب سلطنت قسمت شرقی دولت ایران (خراسان) ضرب شده، حاکی از اینست که تا زمان بهرام دوم این ایالت بزرگ در زیر فرمان یکی از شاهزادگان خانوادهٔ سلطنتی ملقب به کوشانشاه بوده است. روزگار فرمانروایی بهرام چهارم «بزرگ کوشانشاه» در شرق دوران ثبات نسبی مرزهای شرقی ایران بود. پیکار با هفتالیان از اواخر پادشاهی بهرام پنجم (بهرام گور) (دوران پادشاهی ۴۲۱–۴۳۹) آغاز شد و به هنگام پادشاهی یزدگرد دوم رویدادهای شرق شدت یافت و یزدگرد به علت درگیری در جنگ های دیگر به پیروزی کامل دست نیافت. فرزند یزدگرد دوم هرمز سوم و به ویژه پیروز یکم در پیکار بخاطر تاج و تخت ایران به ویژه به هفتالیان تکیه داشتند. نام هرمز و پیروز در آخرین انواع سکه های کوشانی-ساسانی دیده شده است.
استیون پاتریک جوزفسون فراگوگیانیس (زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۸۲)، با نام هنری استیو آنجلو، دی جی، تهیّه کنندهٔ موسیقی و صاحب لیبل موسیقی یونانی-سوئدی است. او به همراه سباستین اینگروسو و اکسول گروه سوئدیش هاوس مافیا است.
آلن گرگ راجرز؛ (۲۱ سپتامبر ۱۹۶۷ – ۲۷ ژانویه ۲۰۰۸) یک سرگرد در ارتش ایالات متحده و یک فعال حقوق همجنس گرایی مردانه، همجنس گرایی زنانه و دوجنس گرایی در جامعه نظامی بود. کشته شدن وی در بمب گذاری در بغداد قانون «نپرس، نگو» در جامعه زیر سؤال برد. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۰ سنای آمریکای به قانون نپرس، نگو پایان داد و بعدتر این قانون توسط باراک اوباما امضا شد.
جیمز «جیمی» کمپل ام. باور (متولد ۲۲ نوامبر ۱۹۸۸) بازیگر، خواننده و سابقاً مدل اهل انگلیس است. علت شهرت وی بازی در نقش آنتونی هوپ در "سوئینی تاد" از تیم برتون و هنری در "چیزهای عجیب" است. او همچنین نقش کایوس (از برادران ولتری) در "" و همچنین بازی در نقش شاه آرتور در سریال "کملوت" و نقش جوانی گلرت گریندلوالد در "هری پاتر و یادگاران مرگ - قسمت اول" داشته است.
پژو ۲۰۶ دبیلوآرسی یک خودرو طراحی شده برای مسابقات رالی بود که از خانواده پژو ۲۰۶ محسوب می شود. این خودرو در سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ میلادی تولید می شد و توسط رانندگان مختلف در مسابقات رالی حضور داشته است. پژو ۲۰۶ دبلیو آر سی، یک نسخه از پژو ۲۰۶ می باشد که بر روی پژو ۲۰۶GT توسعه یافت و در بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ توسط تیم پژو اسپرت در رالی جهانی استفاده می شد. این خودرو از یک موتور ۲۰۰۰ سی سی ۳۲۵ اسب بخاری مجهز به توربوشارژر ۳۴ میلیمتری (مطابق با قوانین FIA) به همراه سیستم انتقال قدرت ۶ دنده خطی و قابلیت انتقال نیرو به چهار چرخ بهره می برد. این خودرو در طول سه سال حضور در تیم پژو اسپرت، به مجموع ۲۵ قهرمانی در سال های ۲۰۰۰، ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ دست یافت. در نهایت، پژو ۳۰۷ دبلیو آر سی در سال ۲۰۰۴ جایگزین پژو ۲۰۶ دبلیو آر سی شد. پژو از مدل ۲۰۶RC به پاس پیروزی های چشم گیر این خودرو در مسابقات رالی، در زمان بازنشستگی آن در سال ۲۰۰۳ رونمایی کرد. پژو ۲۰۶ درسال ۲۰۰۴ ۵۳ بار برنده مسابقات شد ۲۴ بار برنده رالی جهانی شد و جزو موفق ترین خودروهای رالی شد
جوسو پیکالیستو (زاده ۲۱ مه ۱۹۷۵) راننده رالی اهل کشور فنلاند است. وی عضو تیم های پژو و سیتروئن بوده و تاکنون دو بار قهرمان رالی قطب شمال شده است.
سونات پیانو شمارهٔ ۲۱ در دو ماژور، اُپوس ۸۱-الف در دو ماژور، که با نام والدشتاین نیز شناخته می شود، یکی از بزرگترین سونات های پیانوی ساخته شده توسط لودویگ فان بتهوون و یکی از سه سونات بزرگ بتهوون در دوران میانیِ زندگی اوست (دو سونات دیگر سونات شماره ۲۳ معروف به "آپاسیوناتا"، اُپوس ۵۷ و سونات شماره ۲۶ معروف به "سونات وداع" هستند). تصنیفِ سونات شماره ۲۱ در تابستان ۱۸۰۴ به پایان رسید. بتهوون این سونات را به اهل وین اهدا کرد و آن را به افتخار او سونات والدشتاین نامید. کنت والدشتاین حامی و دوست نزدیکِ بتهوون بود. این سونات در زبان ایتالیایی "L'Aurora" و در زبان فرانسوی "L'Aurore" نامیده می شود که به معنی «طلوع» است، و این نامگذاری به واسطهٔ حالت پرصداییِ کوردهای آغازین از موومان سوم است که سپیده دم را یادآور می کند. موومان ها. این سونات سه موومان دارد. موومان های اول و سوم سونات بخش های اصلیِ آن را تشکیل می دهند و اجرای هر کدام حدود ۱۱ دقیقه به طول می انجامد. اجرای کاملِ "سونات والدشتاین" تقریباً ۲۵ دقیقه طول می کشد.
لیلی و مجنون نام مجموعه شعری از نظامی گنجوی، شاعر ایرانی است. این مجموعه سومین مثنوی از مجموعه مثنوی هایی است که به خمسه نظامی معروف اند. بیشتر محققان اعتقاد دارند که بن مایه های پراکنده این داستان برگرفته از اشعار و افسانه های فولکلور در زبان عربی است که نظامی ایرانی سازی کرده است. کراچکوفسکی برای شخصیت مجنون، هویت واقعی قائل است و او را یکی از اهالی عربستان در اواخر سده اول هجری می داند؛ ولی طه حسین تردید جدی به واقعی بودن شخصیت مجنون وارد می کند. یان ریپکا افسانه لیلی و مجنون را به تمدن بابل باستان منسوب می داند. اگرچه نام لیلی و مجنون پیش از نظامی گنجوی نیز در اشعار و ادبیات فارسی به چشم می خورد ولی نظامی برای نخستین بار آن را به شکل منظومه ای واحد به زبان فارسی در ۴۷۰۰ بیت به درخواست پادشاه شروان به نظم کشید. نظامی خود از بابت این سفارش ناراضی و بی میل بوده است و کار را در چهار ماه به پایان برده است. وزن این مثنوی جدید بوده و پس از نظامی شعرای زیادی در این وزن داستان های عاشقانه سروده اند. همچنین ده ها شاعر در ایران، هند و ترکستان منظومه هایی را به استقبال از لیلی و مجنون نظیره پردازی کرده و شعرای دیگری
نیز به داستان نظامی شاخ و برگ بیشتری افزوده یا آن را تغییر داده اند. منظومه "لیلی و مجنون" در مقایسه با منظومه "خسرو و شیرین" از همین شاعر، به درک تفاوت های فرهنگی اعراب و ایرانیان کمک می کند. شخصیت های داستان در روایت نظامی قراردادی بوده و تحول زیادی از حوادث داستان نمی پذیرند. منظومه "لیلی و مجنون" به زبان های مهم غربی ترجمه و منتشر شده است. خلاصه داستان به روایت نظامی. لیلی و مجنون، دختر و پسری نابالغ در مکتب خانه به یکدیگر دل می بندند. خواستگاری خانواده پسر به نتیجه نمی رسد و حتی به جنگ قبیله ای می انجامد. جنگی که مجنون در آن طرف دشمن (طایفه عروس) را می گیرد. لیلی را به مرد مال داری به شوهر می دهند ولی بیماری لیلی باعث ناکامی شوهر می شود و لیلی دوشیزه می ماند. شوهر از شدت ناراحتی لیلی دق می کند و می میرد. لیلی به ذکر حق می پردازد و دلش به نور الهی و فره ایزدی روشن می شود و به مقام والای معنوی می رسد. سرانجام در آخرین دیدار بر سر گور لیلی، او از مجنون دستگیری کرده و آن نور ایزدی در دل مجنون جای می گیرد. تاریخچه. منظومه لیلی و مجنون مشهورترین داستان عشقی کلاسیک ادبیات دورهٔ اسلامی و تنظیم نظامی گنجه ای است.
نظامی در تصنیف این منظومه به منابع عربی نیز توجه داشته و تا جایی که ممکن بوده به ریشه عربی آن وفاداری داشته است. روایت اولیه عربی لیلی و مجنون بسیار ساده بوده است. لیلی و مجنون که اهل یک قبیله عرب بوده اند در کودکی دام خود را در بیابان می چرانده اند و در آنجا عاشق و بی قرار هم می شوند. در روایتی دیگر مجنون لیلی را در بزرگسالی و در مجلسی زنانه می بیند و به او دل می بندد. بن مایه های عربی اولیه داستان شاید به پیش از اسلام یا حتی به تمدن بابل برسد. نظامی به کمک نبوغ ذاتی خود یک داستان عشقی ساده را به صورت منظومه ای بدیع و عرفانی درآورد که امروزه جزئی از ادبیات جهان را تشکیل می دهد. هیلال، ادیب عرب زبان مصری در این ارتباط گفته است: «تبدیل یک افسانه محلی به یک اثر بزرگ و گرانبهای هنری تنها از عهده کسی مانند نظامی ساخته بود» بن مایه بابلی. یان ریپکا اصل داستان لیلی و مجنون را افسانه ای بابلی دانسته است. به گفته میرمحمد حجازی داستان بابلی کیس (قیس) و لیلاکس (لیلی) بر روی خشت نوشته های کتابخانه منسوب به بخت النصر حکاکی شده است. بر اساس این داستان، کیس و لیلاکس که در معبد خورشید و زیر نظر موبد بزرگ ایشتار تحصیل می کر
دند دلباخته یکدیگر شده و عشق زمینی راه را بر عشق به آفتاب بست. لیلاکس به جرم این گناه مجبور به اعتکاف در معبد شد و کیس دیوانه خوانده شد و سر به بیابان گذاشت. لیلاکس به دنبال معشوق از معبد فرار کرد، ولی دستگیر و به زندان معبد بازگردانده شد. سرانجام پس از وقایعی کیس و لیلاکس به هم می رسند، ولی کیس بی وفایی کرده و با زن چوپان می گریزد و لیلاکس را تنها می گذارد. کراچکوفسکی این داستان بابلی که به خط میخی یافت شده را یک سوءتفاهم قلمداد می کند. به گفته او با توجه به شرایط آن زمان، داستان لیلی و مجنون نمی توانسته در بابل قدیم به وجود آید. بن مایه عربی. قدیمی ترین نوشته ای که در آن یادی از لیلی و مجنون شده است، کتاب «الشعر و الشعرا» (قرن سوم هجری) است که هیچ جزئیاتی از داستان این دو ارائه نمی دهد. پس از آن در کتاب «الاغانی» ابوالفرج اصفهانی (قرن چهارم)، "الزهره" ابوبکر ابن داوود ظاهری (قرن سوم) و "مصارع العشاق" ابن سراج (قرن پنجم) ابیاتی منسوب به مجنون یا داستان های خیلی کوتاهی از زندگی او گردآوری شده است. به گفته حشمت موید، مجنون لقب شاعری عرب به نام قیس بن ملوّح عامری از قبیله عامر از نجد بوده که در نیمه دوم قرن هفت