Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به حساب می آورند. انجمن روان پزشکی آمریکا از سال ۱۹۷۴ همجنس گرایی را از فهرست بیماری های روانی خارج کرد. دیگر سازمان های بزرگ بهداشتی در جهان نیز کمی بعد همجنس گرایی را از لیست بیماری های خود حذف نمودند. انجمن روان شناسی آمریکا در سال ۱۹۷۵، سازمان بهداشت جهانی در سال ۱۹۹۲، سازمان های بهداشتی انگلستان از سال ۱۹۹۴، سازمان های بهداشتی روسیه از سال ۱۹۹۹ و انجمن روان شناسی چین از سال ۲۰۰۱ از جملهٔ این سازمان ها هستند. پیشینهٔ تاریخی. تصور همجنس گرایی به عنوان یک اختلال روانی از ابتدای زمانی که تحقیق بر این موضوع آغاز شد مشاهده می شود. با این حال روان شناسی به عنوان یک رشتهٔ علمی طی سال ها دچار تکامل شده و موضعش نسبت به همجنس گرایی نیز تغییر یافته است. در اوایل قرون وسطی کلیسای مسیحی عمدتاً همجنس گرایی را در سرزمین های سکولار نادیده می گرفت، با این حال تا پایان قرن ۱۲ میلادی دشمنی نسبت به همجنس گرایان کم کم آغاز شد و در سراسر بخش های مذهبی و سکولار اروپا گسترش یافت. تا قرن ۱۹ میلادی، اعمال همجنس گرایانه در اروپا با عباراتی مانند «غیرطبیعی، جنایت علیه سرشت»، سودومی، یا لواط خطاب می شدند و غیرقانونی بوده و مجازات آن
حتی گاهی اعدام بود. به تدریج که مردم نسبت به کشف علت های ایجاد همجنس گرایی علاقه مند می شدند، پزشکی و روان پزشکی نیز برای پاسخ به این سؤال با قانون و مذهب به رقابت پرداختند. تحقیق علمی دربارهٔ همجنس گرایی از اوایل قرن ۱۹ میلادی آغاز شد. در آن زمان، بیشتر نظریات همجنس گرایی را به عنوان یک بیماری تصور می کردند و این تأثیر بزرگی بر دیدگاه فرهنگی مردم نسبت به همجنس گرایی داشت. از اواسط قرن ۲۰ میلادی، تغییرهایی اساسی در نظریات علم روان پزشکی در خصوص همجنس گرایی ایجاد شد. در آن دوره روان پزشکان معتقد شدند که همجنس گرایی را با درمان و رهایی از نفس، می توان معالجه کرد. نظریات دیگری که به ریشه های ژنتیکی و هورمونی همجنس گرایی می پرداختند نیز به تدریج مورد پذیرش قرار گرفتند. متخصصان آن دوره نظرات متفاوتی دربارهٔ میزان بیماری پنداری همجنس گرایی داشتند. دیدگاه های بعضی روان شناسان قدیمی مانند زیگموند فروید و هاولاک الیس در خصوص همجنس گرایی با تحمل و مدارای بیشتری همراه بود. هرچند فروید و الیس معتقد بودند که همجنس گرایی طبیعی نیست، اما اعلام می کردند که برای بعضی اشخاص «اجتناب ناپذیر» است. مطالعات و نوشته های آلفرد کینزی
دربارهٔ همجنس گرایی، تصور آن را به عنوان پدیده ای غیرطبیعی رد کرد و آغازگر تحولی اجتماعی و فرهنگی در دیدگاه های عموم نسبت به این مسئله بود. این تغییر دیدگاه در مطالعات انجام شده توسط محققان در نسخه های مختلف راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی (که مرجع تشخیص بیماری های روانی است) به خوبی بازنمود یافته است. در نسخهٔ I این راهنما مورخ سال ۱۹۵۲ اختلالی به نام "آشفتگی گرایش جنسی" گنجانده شده بود که اشاره به همجنس گرایی داشت. در نسخهٔ II و در سال ۱۹۷۳، همجنس گرایی از لیست بیماری ها حذف شد و جای خود را به گرایش جنسی آن من ناپذیر داد. در سال ۱۹۸۷ و در نسخهٔ III-R همین بند نیز حذف گشت و همجنس گرایی به طور کامل از فهرست اختلال های روانی خارج شد. فروید و روان کاوی. دیدگاه های زیگموند فروید در خصوص همجنس گرایی پیچیده بودند. او در راستای تلاش برای درک علت ها و روند ایجاد همجنس گرایی، در ابتدا الگویی تعریف کرد که مطابق آن حالت ابتدایی شهوت جنسی در انسان دوجنس گرایی فرض می شد. به عبارت دیگر، طبق این نظریه تمام انسان ها دوجنس گرا به دنیا می آمدند. او معتقد بود که شهوت جنسی یک بخش همجنس گرایانه و یک بخش دگرجنس گرایانه د
ارد، و در مسیر رشد انسان، یکی بر دیگری چیره می شود. او همچنین معتقد بود که این دوجنس گرایی ذاتی در انسان ها علتی زیستی دارد که باعث می شود تمام انسان ها بتوانند با هر کدام از جنسیت ها امکان تحریک جنسی داشته باشند. به همین علت، او همجنس گرایی را یکی از گزینه های جنسی بیشماری دانست که پیش روی انسان قرار دارد. طبق فرض فروید، دوجنس گرایی ذاتی انسان ها سبب می شود که هر شخصی در نهایت انتخاب کند که کدام نوع رفتار جنسی برایش ارضاکننده تر است، ولی به دلیل نهی فرهنگی، همجنس گرایی در خیلی از افراد سرکوب می شود. طبق نظر فروید، اگر این ممنوعیت های فرهنگی نبود، انسان ها رفتار جنسی ای را انتخاب می کردند که برایشان ارضاکننده تر باشد و این تصمیم می توانست در طول زندگی فرد، سیالیت خود را حفظ کند. به عبارت دیگر، طبق این نظریه یک نفر می توانست گاهی همجنس گرا و گاهی دگرجنس گرا باشد. از دیگر علت های همجنس گرایی که فروید پیشنهاد می کرد، عقده ادیپ وارونه بود که در آن اشخاص با مادر خود همذات پنداری کرده و خود را در جایگاه کامینهٔ عشق قرار می دهند. این عشق به خود به صورت خودشیفتگی تعریف شده است و فروید تصور می کرد افرادی که درجهٔ بالا
یی از خودشیفتگی را دارا هستند احتمال بیشتری برای همجنس گرا شدن دارند، زیرا عشق به همجنس برای آن ها مانند استعاره ای از عشق به خود است. فروید همچنین معتقد بود که درمان همجنس گرایی موفقیت آمیز نیست. طبق نظر او از آنجا که هویت همجنس گرایانهٔ شخص مایهٔ لذتش می شود، وی علاقه ای به ترک آن نخواهد داشت. او روان کاوی و تلقین از طریق هیپنوتیزم را پیشنهاد داد، هر چند هیچ کدام موفقیتی در "درمان" همجنس گرایی نشان ندادند. پس از آن بود که فروید به این نتیجه رسید که «همجنس گرایی نه مایهٔ شرم است، نه گناه است و نه انحراف. آن را نمی توان یک بیماری دانست، بلکه شاخه ای از عملکردهای جنسی معمول در انسان است.» او همچنین اعلام کرد که «روان کاوها نباید قول از بین بردن همجنس گرایی را بدهند و دگرجنس گرایی عادی را جایگزین آن کنند» زیرا خود او نیز بر اساس تجربیات کاری به این نتیجه رسیده بود که تغییر گرایش جنسی به همجنس احتمالاً ناموفق خواهد بود. هر چند فروید در نهایت دیدگاهی پذیراتر نسبت به همجنس گرایی پیدا کرده بود، ولی میراث او در حوزهٔ روان کاوی خصوصاً در ایالات متحده تا سال ها بعد همچنان همجنس گرایی را امری منفی، غیرعادی، و ناشی از م
شکلات خانوادگی و تربیتی به حساب آورد. همین دیدگاه از اصلی ترین علت هایی بود که باعث شد همجنس گرایی در نسخه های اول و دوم راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی به عنوان یک اختلال روانی ذکر شود و ننگ شمردن و بیماری دانستن آن در جامعه همچنان رواج داده شود. آلفرد کینزی. آلفرد چارلز کینزی (۱۸۹۴–۱۹۵۶) یک سکس شناس بود که بنیاد کینزی در تحقیقات سکس، جنسیت، و تولیدمثل را پایه گذاری کرد. تحقیقات او بر رفتارهای جنسی زنبور بی عسل او را به مبحث رفتارهای جنسی علاقه مند کرد. او ایجادکنندهٔ مقیاس کینزی بود که گرایش جنسی را در بازه ای بین ۰ (کاملاً دگرجنس گرا) و ۶ (کاملاً همجنس گرا) اندازه می گیرد. یافته های او نشان داد که گرایش های جنسی انسان ها با هم تفاوت های بسیار دارد. کینزی نویسندهٔ دو کتاب رفتار جنسی انسان مذکر و رفتار جنسی انسان مؤنث بود که برای او شهرت و مناقشات فراوانی به ارمغان آورد. در آن دوره، دیدگاه رایج نسبت به همجنس گرایی آن را بیماری می پنداشت و تلاش می کرد همجنس گرایان را تغییر دهد. کتاب های کینزی نشان دادند که همجنس گرایی بیش از چیزی که تصور می شد معمول بود و پیشنهاد می داد که این رفتارها عادی بوده و بخشی
از گسترهٔ رفتارهای جنسی در انسان هستند. راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی. خط مشی های اجتماعی، پزشکی، و قانونی در نهایت منجر به این شد که در نسخه های اول و دوم راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی همجنس گرایی به عنوان یک اختلال گنجانده شود. این کتاب مرجع تشخیص بیماری های روان پزشکی بوده و توسط انجمن روان پزشکی آمریکا تهیه می شود. ذکر همجنس گرایی در این مرجع باعث شد به ننگ شمردن آن در جامعه و تصورش به عنوان یک بیماری دامن زده شود. با این حال پیشرفت در تحقیقات علمی و داده های تجربی بدست آمده از مطالعات کینزی، اولین هوکر و دیگران با این دیدگاه مقابله کرد. تا حدود دههٔ ۷۰ میلادی نظرات روانپزشکان و روانشناسان در مورد همجنس گرایی بسیار تغییر کرده بود. آزمون هایی مانند رورشاخ، آزمون درک موضوعی (TAT)، و پُرسش نامه شخصیتی چندمحوری مینه سوتا (MMPI) نشان داده بودند که مردان و زنان همجنس گرا در عملکرد روانی تفاوتی با دگرجنس گرایان ندارند. برخلاف تصورات قدیمی، مطالعات جدید نشان دادند که فضای خانواده، ضربه های روحی، و هویت جنسیتی تأثیری بر همجنس گرایی یا شکل گیری گرایش جنسی افراد ندارد. با توجه به اینکه یافته های
علمی نشان دادند تصور همجنس گرایی به عنوان یک بیماری پشتوانهٔ علمی و مستند ندارد، و همچنین فشار جریان های اجتماعی روزافزون حقوق بشری، هیئت مدیرهٔ انجمن روان پزشکی آمریکا روند بررسی دوبارهٔ مطالعات منتشر شده دربارهٔ همجنس گرایی را آغاز کرد. در سال ۱۹۷۳ انجمن روان پزشکی آمریکا نتیجه گرفت که همجنس گرایی فی نفسه بیماری نیست و رأی به حذف آن از راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی داد. در سال ۱۹۷۴ انجمن روان شناسی آمریکا نیز بیانیه ای در حمایت از رأی انجمن روان پزشکی آمریکا صادر کرد و نتیجه گرفت:همجنس گرایی به خودی خود هیچ ایرادی در قدرت تعقل، ثبات روانی، قابلیت اطمینان، یا توانایی های اجتماعی و شغلی فرد ایجاد نمی کند. در ادامه، انجمن روان شناسی آمریکا به تمام متخصصان امور بهداشت روان توصیه می کند که در رفع ننگ اختلال روانی دانستن همجنس گرایی پیشتاز باشند.از آن زمان انجمن روان شناسی آمریکا بیانیه های فراوانی در حمایت از حقوق اجتماعی دگرباشان جنسی و سلامت روانی آن ها منتشر کرده است. دیگر سازمان های بهداشت روان، مانند انجمن ملی مددکاران اجتماعی (آمریکا)، و انجمن مشاوران آمریکا، و همچنین سازمان های پزشکی مانند انجم
ن پزشکی آمریکا و آکادمی پزشکی اطفال آمریکا بیانیه های مشابهی منتشر کرده اند. دیدگاه جوامع روان شناسی در دیگر نقاط جهان نیز به تدریج تغییر کرد. در سال ۱۹۹۲، سازمان بهداشت جهانی نیز همجنس گرایی را از مرجع بیماری شناسی خود، طبقه بندی بین المللی آماری بیماری ها (ICD)، خارج نمود. حوزه های اصلی تحقیق روان شناسی. حوزه های اصلی تحقیق روان شناسی بر روی همجنس گرایی به پنج دسته تقسیم می شود: تحقیقات روان شناسی در این حوزه ها نقشی مهم در خنثی کردن ذهنیت ها و رفتارهای متعصبانه و همچنین جنبش های حقوقی همجنس گرایان ایفا می کند. علت های همجنس گرایی. نظریات مختلفی برای توضیح همجنس گرایی افراد ایجاد شده اند، اما تاکنون هیچ اجماع کاملی بر سر علل ایجاد همجنس گرایی به وجود نیامده است. تحقیقات کنونی نشان می دهند که برهم کنش عواملی مانند ژنتیک، هورمون های زمان جنینی، و اثرات زیستی و محیطی بر شکل گیری گرایش جنسی افراد تأثیر دارند. دانشمندان معتقدند که همجنس گرایی اختیاری نیست و بعضی نیز معتقدند که در زمان جنینی و قبل از تولد شخص ایجاد می شود. بیشتر مطالعات بر روی همجنس گرایی مردان انجام شده است و تحقیقات در این زمینه همچنان ادامه دا
رد. عوامل زیست شناسی. مطالعات چندین عامل زیستی را به عنوان عوامل مؤثر بر همجنس گرایی معرفی کرده اند و از آن ها می توان به عوامل ژنتیکی و هورمونی اشاره کرد. تحقیقات نشان داده که ژنتیک در حدی متوسط بر گرایش جنسی افراد مؤثر است. هر چند تاکنون هیچ ژن جداگانه ای به عنوان عامل ایجاد همجنس گرایی شناسایی نشده است. هورمون های دورهٔ جنینی نیز از دیگر عوامل مؤثر بر همجنس گرایی گزارش شده اند. این هورمون ها عامل ایجاد تمایز جنسی در جنین در حال رشد هستند. البته غلظت هورمون های جنسی پس از تولد نوزاد در اشخاص همجنس گرا و دگرجنس گرا یکسان است و این تفاوت مربوط به قبل از تولد می شود. از دیگر عوامل زیستی مؤثر بر همجنس گرایی ترتیب تولد برادران است، به این معنا که در مادرانی که پسران فراوانی به دنیا آورده اند، احتمال همجنس گرا شدن پسر بعدی هر بار بیشتر می شود. این ارتباط احتمالاً نشان از تأثیر سیستم ایمنی بدن مادر بر مغز جنین پسر دارد که باعث می شود ساختارهای جنسی مغز جنین تحت تاثیر قرار گرفته و پسر مزبور بیش از جنس مخالف به مردان تمایل جنسی داشته باشد. عوامل محیطی. در گذشته تصور می شد همجنس گرایی در اثر عواملی محیطی مانند محیط خ
انوادگی نامناسب، تربیت نادرست، تجربیات و ضربه های روحی، یا سوءاستفادهٔ جنسی در زمان کودکی ایجاد می شود. با این حال مطالعات فراوان طی چندین دههٔ اخیر نشان داده اند که این تصورات هیچ گونه پشتوانهٔ علمی نداشته و برپایهٔ اطلاعات غلط و تبعیض آمیز شکل گرفته بودند. بعضی محققان اثرات محیطی را جدا از تأثیرات هورمونی می دانند، در حالی که بعضی دیگر اثرات زیستی غیرژنتیکی بر همجنس گرایی (مانند هورمون های زمان جنینی یا ترتیب تولد برادران) را نیز جزئی از تأثیرات محیطی به حساب می آورند. نقش دقیق محیط در شکل گیری گرایش جنسی مشخص نیست و بیشتر به اثر محیط غیرمشترک نسبت داده شده است. تبعیض. رفتارها و تعصب های ضد همجنس گرایی (که گاهی همجنس گراهراسی نیز نامیده می شوند) یکی از موضوع های تحقیق روان شناسی هستند. خشونت نسبت به مردان همجنس گرا در مقایسه با خشونت نسبت به لزبین ها موضوع تحقیق های بیشتری بوده است. تعصب های ضد همجنس گرایی معمولاً در اشخاصی دیده می شود که در زندگی روزمرهٔ خود ارتباط شخصی با افراد همجنس گرا نداشته اند. احتمال اینکه روان درمانگران نیز جبهه گیری ضد همجنس گرایانه نسبت به مراجعین خود داشته باشند بسیار بالاست. کا
رگروه ملی همجنس گرایان مرد و زن در تحقیقی در سال ۱۹۸۴ نشان داد که ۹۴٪ از مردان و زنان همجنس گرای تحت پرسش در مقاطعی از زندگی خود قربانی خشونت شده اند، و تقریباً نیمی از این افراد با خشونت جسمی مورد تهدید قرار گرفته اند. استعلام دیگری در سال ۱۹۹۱ گزارش داد که بیش از ۹۰٪ همجنس گرایان مرد و زن هدف خشونت کلامی قرار می گیرند و این خشونت در مورد بیش از یک سوم آن ها به طور مستقیم به دلیل گرایش جنسی آن ها رخ داده است. قرار گرفتن در معرض این خشونت ها به طور مستقیم احتمال افسردگی، اضطراب، خشم، و علایم اختلال استرسی پس از ضایعه روانی را در همجنس گرایان افزایش می دهد. محققان تبعیض علیه همجنس گرایان و همجنس گراهراسی را با زن ستیزی و مردسالاری در ارتباط می دانند. در این دیدگاه، همجنس گراستیزی تنها حاصل احساسات منفی نسبت به همجنس گرایان نیست بلکه در واقع حاصل احساسات مردسالارانه ای است که زن را فرودست تر از مرد می شمارند. بعضی دیگر از مطالعات نشان داده است که والدینی که نسبت به گرایش جنسی فرزند خود واکنشی منفی نشان می دهند، معمولاً دیدگاهی تحقیرآمیز نسبت به زنان دارند و خود از اعتماد به نفس پایینی برخوردارند. دیگر اینکه گذش
ت زمان پس از اطلاع والدین از همجنس گرایی فرزندشان، باعث شد احساسات منفی آن ها نسبت به همجنس گرایی کاهش یابد. بعضی تحقیقات پیشنهاد کرده اند که «خانواده هایی که تأکید زیادی بر ارزش های سنتی (مانند اهمیت مذهب، تأکید بر ازدواج و فرزندآوری) داشته اند، نسبت به خانواده هایی که کمتر سنتی بودند مدارای کمتری نسبت به همجنس گرایی نشان می دهند». با این حال تحقیقات جدیدتر نشان می دهد که این حکم جهان شمول و فراگیر نیست. به عنوان مثال در تحقیق دیگری مشاهده شده است که بعضی از اعضای مذهبی خانواده ها نیز با استفاده از همان ارزش های مذهبی دست به حمایت از خویشاوندان اقلیت جنسی خود می زنند. مشکلات روانی. همجنس گرایان ممکن است صرفاً به دلیل گرایش جنسی خود، یا به دلایل دیگری مانند رفتار ناسازگار با جنسیت، ظاهر خاص، عادت های غذایی و مانند آن دشواری هایی متحمل شوند و این منجر به قرار گرفتن آن ها در معرض مشکلات روانی (از قبیل اضطراب، افسردگی، یا اعتیاد) می گردد. مطالعات روانی در این حوزه به تحقیق بر روی چنین مشکلاتی می پردازند. خودکشی. احتمال اقدام به خودکشی در مردان و زنان همجنس گرا و دوجنس گرا در مقایسه با دگرجنس گرایان بیشتر است. با
توجه به بالاتر بودن میزان اقدام به خودکشی میان زنان نسبت به مردان، این نسبت در میان همجنس گرایان نیز برقرار است و زنان همجنس گرا نسبت به مردان همجنس گرا بیشتر در معرض اقدام به خودکشی قرار دارند. مطالعات مختلف در برآورد میزان اختلاف بین اقدام به خودکشی میان همجنس گرایان نسبت به دگرجنس گرایان مقادیر متفاوتی را ذکر کرده اند. کمینهٔ این برآورد در مورد زنان همجنس گرا بین ۰/۸ تا 1/1 و در مورد مردان همجنس گرا ۱/۵ تا ۲/۵ برابر بیشتر از همتایان دگرجنس گرایشان تخمین زده شده است. بیشینهٔ این برآورد نیز ۴/۶ برابر برای زنان همجنس گرا و ۱۴/۶ برابر برای مردان همجنس گرا تخمین زده شده است. نژاد و سن از عوامل تعیین کننده در افزایش میزان خطر برای اقدام به خودکشی در دگرباشان است. بیشترین نرخ اقدام به خودکشی مربوط به مردان همجنس گرا و دوجنس گرای جوان سفیدپوست نژاد قفقازی می شود. پس از رسیدن به سن ۲۵ سالگی، احتمال این خطر از نصف نیز کمتر می شود، با این حال خطر اقدام به خودکشی برای مردان همجنس گرای سیاه پوست در آن سن به طور ثابت تا ۸/۶ برابر افزایش می یابد. با در نظر گرفتن کل عمر شخص، احتمال اقدام به خودکشی برای مردان همجنس گرا و
دوجنس گرای سفیدپوست ۵/۷ و برای مردان همجنس گرا و دوجنس گرای سیاه پوست ۱۲/۸ برابر بیشتر از همتایان دگرجنس گرایشان است. این الگو میان زنان همجنس گرا و دوجنس گرا متفاوت است و برای آن ها اقدام به خودکشی در سال های نوجوانی نسبت به همتایان دگرجنس گرایشان کمتر است. با در نظر گرفتن کل عمر شخص، احتمال اقدام به خودکشی زنان سفیدپوست همجنس گرا و دوجنس گرا تقریباً سه برابر بیشتر از زنان دگرجنس گرا است. در مورد زنان سیاه پوست، تغییری جزئی (کمتر از ۰/۱ تا ۰/۳ تفاوت) وجود دارد و با در نظر گرفتن کل عمر، خطر اقدام به خودکشی برای زنان دگرجنس گرای سیاه پوست اندکی بیشتر است. مقایسهٔ جوانان همجنس گرایی که اقدام به خودکشی می کنند با همجنس گرایانی که اقدام به خودکشی نکرده اند نشان می دهد گروه اول بیشتر در معرض برخوردهای نامناسب ضد همجنس گرایانه بوده اند، اکثراً از مهارت های کنار آمدن با تبعیض، انزوا، و تنهایی برخوردار نبوده اند، و احتمال اینکه از سمت خانواده طرد شده باشند بیشتر بوده است. مطالعهٔ دیگری نشان داد که در پسران جوان همجنس گرا و دوجنس گرایی که رفتارهای جنسیتی زنانه تری داشتند، در سن پایین تری هویت غیردگرجنس گرایانه ای یافت
ند، و بیش از اطرافیان خود مورد سوءاستفاده جنسی، سوءمصرف مواد، و دستگیری به علت سوءرفتار بوده اند، احتمال اقدام به خودکشی بالاتر از دیگران است. شکل گیری هویت جنسی. بسیاری از همجنس گرایان و دوجنس گرایان در مقطعی از زندگی خود آشکارسازی می کنند. این اصطلاح به معنای خود-افشاگری در خصوص گرایش جنسی است، به این معنا که شخص گرایش جنسی خود را برای اشخاص دیگر آشکار می کند. روانشناسان معتقدند آشکارسازی در یک فرد دگرباش روندی چند مرحله ای است. در ابتدا شخص به این درک می رسد که با اطرافیان خود متفاوت است ("حساس شدگی") و در مورد امیال جنسی و هویت خود دچار سؤال می شود ("سردرگمی هویتی"). در ادامه، شخص عملاً امکان همجنس گرا یا دوجنس گرا بودن را امتحان می کند، و می آموزد چطور با تصور همجنس گرایی به عنوان مسئله ای ننگین یا مایهٔ شرم کنار بیاید ("پذیرش هویتی"). در مرحلهٔ نهایی، شخص تمایل های جنسی اش را به صورت بخشی از هویت و تعریفش از خود درمی آورد (تعهد). با این وجود، روندی که توضیح داده شد همیشه خطی و یک طرفه نیست و ممکن است در خصوص لزبین ها، مردان همجنس گرا، و دوجنس گرایان متفاوت باشد. مطالعه بر آشکارسازی و هویت جنسی در دیگر ک
شورها نشان داده است که زوج های همجنس گرای آشکار نسبت به زوج های مخفی از رابطهٔ خود رضایت بیشتری دارند. احتمال آشکارسازی مردان همجنس گرا برای دوستان و خواهر و برادرانشان بیشتر از همکاران، والدین، یا خویشاوندان دورتر آنان است. همچنین در زنانی که خود را همجنس گرا می دانند، هر چه افراد بیشتری از گرایش جنسی آن ها باخبر باشند، اضطراب کمتر، احساسات مثبت تر، و اعتمادبه نفس بالاتری خواهند داشت. پس زدن هویت همجنس گرایانه. بعضی از افراد از هویت همجنس گرایانهٔ خود ناراضی هستند. این نارضایتی در بسیاری از افراد حاصل اعتقادهای مذهبی و ضدیت بین هویت مذهبی و هویت جنسی آن هاست. بعضی برای رفع این درگیری درونی، هویت همجنس گرایانهٔ خود را به نفع هویت مذهبی پس می زنند. پس زدن هویت همجنس گرایانه در بعضی از این افراد امکان دارد باعث کاهش استرس شود اما پایداری بلندمدت آن برآورد نشده است. مشاور روانشناس در برخورد با چنین افرادی بدون القای هویت جنسی خاصی به او، باید روندهای جستجوی هویتی را برایش تسهیل سازد. سیالیت گرایش جنسی. سیالیت جنسی به تغییر یا تغییراتی در میل جنسی یا هویت جنسی شخص گفته می شود. این مطلب که آیا میل جنسی در طول زندگ
ی شخص پایدار است یا سیّالیت و تغییرپذیری دارد، امری است که به شدت مورد بحث قرار گرفته است. اتفاق آرا بین دانشمندان بر آن است که گرایش جنسی، برخلاف هویت جنسی، تابع اختیار یا انتخاب خود فرد نیست. بعضی مراجع پزشکی اعلام می کنند گرایش جنسی برای بعضی اشخاص امری ذاتی، پیوسته یا ثابت در طول زندگی است، ولی برای بعضی دیگر سیّال بوده و طی زمان دستخوش تغییرشکل می شود. بعضی تحقیقات نشان می دهند که علایق جنسی، رفتار و هویت جنسی زنان سیالیت و تغییرپذیری بسیار بیشتری نسبت به مردان دارد. بعضی معتقدند دوجنس گرایی یک مرحلهٔ گذار است که بعضی اشخاص قبل از پذیرش هویت همجنس گرایانهٔ خود، به طور موقت به آن روی می آورند و این تغییر هویت از دید بسیاری به سیالیت جنسی تعبیر شده است. بعضی مطالعات تأیید می کنند که احتمال این که یک شخص دوجنس گرا هویت جنسی خود را با گذر زمان تغییر دهد بیش از دیگر افراد است. هر چند اکثر دوجنس گرایانی که هویت جنسی خود را تغییر می دهند در نهایت هویتی دگرجنس گرایانه (و نه همجنس گرایانه) پیدا می کنند. به علاوه، در بعضی مطالعات بلندمدت تر نشان داده شده است که درصد افراد دوجنس گرا با گذر زمان ثابت می ماند، درحالی
که اگر دوجنس گرایی صرفاً یک حالت گذار به همجنس گرایی یا بازگشت به دگرجنس گرایی باشد، درصد اشخاصی که خود را دوجنس گرا می دانند با گذر زمان باید کاهش یابد. این دو مسئله باعث می شود دوجنس گرایی نه صرفاً به عنوان مرحله ای از سیالیت جنسی، بلکه به عنوان دستهٔ سومی در میان گرایش های جنسی رسمیت بیابد. هر چند تحقیق های علمی انجام شده با موضوع دوجنس گرایی همچنان بسیار اندک و ناکافی هستند. والدگری و تربیت فرزند. اشخاص دگرباش (همجنس گرایان مرد، همجنس گرایان زن، دوجنس گرایان و تراجنسیتی ها) می توانند والدین فرزندان تنی یا ناتنی خود باشند. مردان همجنس گرا در بسیاری از کشورها از راه هایی مانند فرزندخواندگی کودکان داخلی یا بین المللی، اهدای تخمک و رحم اجاره ای (از طریق لقاح طبیعی یا مصنوعی)، یا حضانت به علت نزدیک ترین خویشاوند بودن، صاحب فرزند می شوند. این والدگری ممکن است به طور مشترک با یک زن یا زنانی که ارتباط نزدیک ولی غیرجنسی با آن ها دارند انجام شود و گاهی نیز به صورت مجردی و تک نفره انجام می شود. در یک آمارگیری مربوط به سال ۲۰۰۰، مشخص شد ۳۳ درصد از خانواده های متشکل از زوج های همجنس مؤنث و ۲۲ درصد از خانواده های متشک
ل از زوج های همجنس مذکر حداقل از یک کودک زیر ۱۸ ساله در خانهٔ خود مراقبت می کردند. بعضی از کودکان مطلع نیستند که یک والد دگرباش دارند. واکنش ها نسبت به آشکارسازی والدین متفاوت است و گاهی والدین هرگز نزد فرزندانشان آشکارسازی نمی کنند. گاهی در گفتگوهای سیاسی بیان می شود که زوج های دگرجنس گرا والدین بهتری نسبت به زوج های همجنس گرا هستند یا فرزندان همجنس گرایان در شرایطی نامناسب تر نسبت به فرزندان والدین دگرجنس گرا بزرگ می شوند، در حالی که تحقیق های علمی این تصورات را تأیید نمی کنند. مدارک بسیاری وجود دارد که نشان می دهد فرزندان رشدیافته توسط والدین همجنس گرا به خوبی فرزندان والدین دگرجنس گرا رشد می کنند. تحقیق های فراوان ثابت می کنند که هیچ رابطه ای بین گرایش جنسی والدین و سلامت عاطفی، روانی-اجتماعی، و رفتاری کودک وجود ندارد. این اطلاعات نشان می دهد که بزرگ شدن در خانواده ای که یک یا دو والد همجنس گرا داشته باشد کودک را با خطری مواجه نمی کند. هیچ مطالعهٔ علمی ای نتوانسته است این عقیدهٔ عمومی را ثابت نماید که جنسیت والدین بر تندرستی روانی و جسمی کودک تأثیر دارد. تمامی مراجع اصلی و سازمان های بزرگ و حرفه ای سلامت
کودک در دفاع از حقوق والدین همجنس گرا گزارش ها و بیانیه هایی صادر کرده اند. این سازمان ها شامل آکادمی پزشکی اطفال آمریکا، آکادمی روان پزشکی کودک و نوجوان آمریکا، انجمن روان پزشکی آمریکا، انجمن روان شناسی آمریکا، انجمن روانکاوی آمریکا، انجمن ملی مددکاران اجتماعی (آمریکا)، اتحادیه رفاه کودک آمریکا، مجمع فرزندخواندگی آمریکای شمالی، و انجمن روان شناسی کانادا از آن جمله اند. ازدواج با جنس مخالف. یکی دیگر از راه های والدگری همجنس گرایان، فرزندآوری از طریق روابطی است که پیش از آشکارسازی و کسب هویت همجنس گرایانه داشته اند. در بسیاری موارد، ممکن است اشخاص همجنس گرا پیش از شناخت کامل گرایش جنسی خود با شخصی از جنس مخالف رابطه داشته یا حتی ازدواج کرده و بچه دار شده باشند. تخمین زده می شود که در ایالات متحده آمریکا ۲ تا ۴ درصد زنان دانسته یا ندانسته با مردانی ازدواج کرده اند که در ۵ سال گذشته با همجنس خود رابطهٔ جنسی داشته اند. ازدواج یک مرد همجنس گرا با یک زن به دلایل مختلف و پیچیده ای انجام می شود. ترس از مواجهه با تبعیض یا مجازات شدن به دلیل همجنس گرایی، و سردرگمی های هویتی از جملهٔ این موارد است. بسیاری از مردانی که ع
لایق همجنس گرایانه دارند، ممکن است از نظر هویتی خود را یک دگرجنس گرا تصور کنند که تنها دچار وسوسه های همجنس گرایانه شده است و امیدوار باشند با ازدواج و تشکیل خانواده از دست این احساسات خلاص شوند. ازدواج میان گرایشی در اکثر موارد زیر فشارهای هویتی و جنسی این اشخاص از هم می پاشد. تنها درصد پایینی از این ازدواج ها در بلندمدت به طلاق نمی انجامند. مشاوره و روان درمانی. بسیاری از افراد همجنس گرایی که به دنبال مشاوره هستند این کار را به دلایلی مشابه دلایل دگرجنس گرایان انجام می دهند. اضطراب، مشکل در روابط خصوصی، مشکل در کنار آمدن با شرایط کاری یا اجتماعی و غیره از جمله این دلایل است. گرایش جنسی این افراد ممکن است در روند درمان نقشی اصلی یا جانبی ایفا کند یا اصلاً فاقد هیچ اهمیتی باشد. دلیل مراجعهٔ یک فرد همجنس گرا برای مشاوره هر چه که باشد، احتمال فراوانی وجود دارد که خود مشاور نیز جهت گیری های تبعیض آمیز و ضدهمجنس گرایانه نسبت به بیمارش داشته باشد. همجنس گرایی ناخواسته و کمک به جستجوی هویت جنسی. بعضی افراد با امیال و گرایش جنسی همجنس گرایانه ممکن است از داشتن این احساسات ناراضی باشند و بخواهند گرایش جنسی خود را تغی
یر دهند. در مواردی که گرایش جنسی واقعی فرد با خودانگاره و تصوری که وی از خود دارد در تضاد باشد و منجر به بروز استرس در فرد گردد، به طوری که مایل باشد گرایش جنسی اش را تغییر دهد، از اصطلاح گرایش جنسی آن من ناپذیر استفاده می شود. از مهم ترین دلایلی که باعث می شود اشخاص همجنس گرا مایل به تغییر گرایش جنسی خود باشند، اعتقادات مذهبی آنان است که احساسات یا روابط همجنس گرایانه را مطرود و گناه تلقی می کند. به طور کلی علت مراجعهٔ افراد همجنس گرا به روان درمانگران برای تغییر گرایش جنسی خود معمولاً شامل این موارد می شود: گاهی تجربیات اشخاص همجنس گرا یا دوجنس گرا، محدود به روابط جنسی ناموفق (در مکان هایی مانند بارهای شبانه یا مکان های مخصوص سکس با غریبه ها) می شود و عدم رضایت حاصل از این تجربیات منجر به احساس نیاز ایشان برای تغییر گرایش جنسی می گردد. این تجربیات اکثراً تصورات محدود جامعه دربارهٔ «سبک زندگی همجنس گرایانه» را بازتاب می دهند و عمدتاً غیرعاطفی، بیمارگونه، و القاکنندهٔ احساس تنهایی هستند. بعضی اشخاص درگیری میان هویت مذهبی و هویت همجنس گرایانهٔ خود را با جدا کردن این دو مبحث از هم انجام می دهند یا یکی از این دو