Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
است. نقش برجستهٔ سلماس. این نگاره اردشیر و شاپور را سوار بر اسب و در حال انتصاب دو استاندار ارمنی که به صورت پیاده نقش گردیده اند، نشان می دهد. شیوهٔ کار غیراستادانه و سبک آن سنگین و بی روح است؛ قدمت آن به دورهٔ پایانی حکومت اردشیر، و به نقل از هینتس احتمالاً به تاریخ ۲۳۸ میلادی باز می گردد. گفته می شود که نقش برجستهٔ موجود در داراب طی دو مرحله تراش خورده است، مرحلهٔ نخست در دورهٔ حکومت اردشیر و مرحلهٔ دوم در دورهٔ حکومت شاپور. البته این ادعا آن چنان نیز متقاعدکننده نیست، آن هم به این دلیل که سبک رداها و دیگر متعلقات افراد سلطنتی از هر حیث به دورهٔ حکومت شاپور تعلق دارد. و از طرفی، موضوع سنگ تراشی این نقش برجسته شاپور است. سنگ نگاره های اردشیر یکم یادگاری از یک دگرگونی تاریخی برجسته هستند. طرح این نگاره ها، همانند طرح سکه های اردشیر، اولین بارقه های حرکتی هستند که برای فاصله گرفتن از سنت های کهنه اشکانیان صورت گرفت. این نگاره ها خبر از احیای سنت ایرانی و آغاز یک تقابل همه جانبه با جهان رومی می دهند. آن ها مبنای سنگ تراشی ساسانی اند که از آن پس به مدت چهار قرن رشد و توسعه یافت تا به نقش برجستهٔ طاق بستان ختم ش
د، دوره ای که مدت زمان آن بسیار طولانی تر از بازهٔ زمانی مشخص شده برای هخامنشیان بود.
عفونت گوش خارجی یک بیماری مزمن گوش خارجی (لاله و مجرای شنوایی گوش) محسوب می شود. عامل این بیماری قارچ های ساپروفیت هستند که مهم ترین آن ها آسپرژیلوس نیجر است. البته عوامل دیگری همچون مخمرها و درماتوفیتها (عوامل کچلی) نیز می توانند این بیماری را ایجادکنند. این بیماری به علل مختلف از جمله مشکلات آناتومیک گوش مانند تنگی مجرای شنوایی، فروکردن جسم خارجی در گوش و ایجاد زخم در آن و باقی ماندن آب در گوش پس از استحمام و شنا ایجادمی شود. با مرطوب شدن مجرای گوش دو شرایط مطلوب برای زندگی قارچها یعنی رطوبت و تاریکی فراهم می گردد و در نتیجه هاگ قارچ در آن تکثیر می یابد. این بیماری معروف به بیماری شناگران است. اپیدمیولوژی. این بیماری در مناطق گرم و مرطوب شایع است. علائم. از علائم آن می توان به شوره، خارش، درد، التهاب، قرمزی کانال خارجی گوش، احساس کم شنوایی و ناشنوایی به علت تجمع توده قارچی جلوی پرده گوش اشاره کرد. معمولاً پس از مدتی باکتری هم به محل وارد می شود. درمان. قبل از هرکاری باید نظافت و خشک کردن گوش پس از استحمام را جدی بگیریم. درمان دارویی آن معمولاً به صورت کمپلکس خواهدبود. کوتریموکسازول، جنتامایسین یا پنی سیلین
برای مقابله با باکتری ها. و در مورد قارچ ها نیز استفاده از قطره برای داخل گوش و کلوتریمازول، نیستاتین برای خارج گوش تجویز می شود. امروزه از اسیداستیک۲٪ استفاده می شود چرا که محیط اسیدی مانع رشد قارچ ها می شود. این درمان به مدت دو ماه روزی دو بار ادامه می یابد. استفاده از قطره کلوتریمازول 2 %.خشک نگه داشتن گوش به وسیلهٔ سشوار منابع. کتاب قارچ شناسی پزشکی
تپه کاپیتول یکی از هفت تپه رم است. این مکان در روم باستان، مکانی مذهبی و سیاسی بوده و معادل آکروپولیس در یونان باستان به شمار می رفته. از سده ۱۶ میلادی به بعد، این منطقه با نام "کاپیتولینوس" (Capitolinus) نامیده می شود. واژه پرکاربرد کاپیتول نیز ریشه در نام همین مکان دارد. تاریخ باستان. در این تپه، سابین ها به سمت قلعه می خزیدند که اجازهٔ این کار را دوشیزهٔ رومی، تارپیا داده بود. به همین خاطر، او اولین کسی بود که به دلیل خیانت کردن، از مجازاتِ پرت شدن از یک صخره شیبدار مشرف به حوزهٔ رومی ها رنج می برد. این تپه بعدها، پس از این باکرهٔ پاکدامن، صخرهٔ ترپیان نامیده شد و به یک محل اعدامِ دائمی تبدیل گشت. سابین ها، که از واقعهٔ تجاوز به زنِ سابینی، به رم مهاجرت کردند، در کاپیتولین سکنی گزیدند. ولکانال (حرمِ ولکانال), یک حوزهٔ مقدس مربوط به قرن هشتم، درست در مرکز جایی که بعداً قرار بوده حوزهٔ رومی ها شود، بیشتر دامنه های پایینیِ شرقی کاپیتولین را اشغال کرده بود. قله، بخشی از معبد برای سه گانهٔ کاپیتولین بود که با پادشاه پنجم رومی ها، تارکینیوس پریسکوس (از۶۱۶ تا ۵۷۹ سال قبل از میلاد مسیح), شروع شده و توسط پادشاه هفت
م و آخر، تاراکینیوس سوپرباس (از۵۳۵ تا ۴۹۶ سال قبل از میلاد مسیح) کامل گشت. این معبد به عنوان یکی از بزرگ ترین و زیباترین معبدها در شهر محسوب می شد (اگرچه الان بخش کمی به جای مانده است). وقتی که ترانشه های پی ریزی برای معبد ژوپیتر به سفارش تاراکین حفاری می شدند، افسانهٔ شهر با بازیابی یک جمجمهٔ انسان (در لاتین به جمجمه، کاپوت می گویند) آغاز شد. حفاری های اخیر در کاپیتولین از کشف یک گورستان اولیه زیر معبد ژوپیتر خبر می دهد. معابد مهم بسیاری روی تپهٔ کاتولین ساخته شده بودند: معبد "جونو مُنتنا", معبد "ویرتوس" و معبد ژوپیتر اُپتیموس ماکسیموس کاپیتولینوس". معبد ژوپیتر اُپتیموس ماکسیموس کاپیتولینوس مهمترینِ این معبدهاست. این معبد ۵۰۹ سال قبل از میلاد مسیح ساخته شده و تقریباً به بزرگی پارتنون بود. تپه و معبد ژوپیتر نماد رم، مرکز جهان شدند. معبد ساترن در پای تپهٔ کاپیتولین در انتهای غربی حوزهٔ رم ساخته شده بود. زمانی که سنون گائولز (که در شرقِ مرکزی ایتالیا اقامت داشت) در سال ۳۹۰ قبل از میلاد به رم حمله کرد، پس از جنگِ رودخانهٔ آلیا، تپهٔ کاپیتولین، به خاطر اینکه توسط مدافعان رمی مستحکم شده بود، بخشی از شهر برای فرار
از دستگیری توسط بارباریان ها بود. بر اساس افسانه ها، به مارکوس مانلیوس کاپیتولینوس در رابطه با حملهٔ گالیک توسط غازهای مقدسِ جونو هشدار داده شده بود. زمانی که ژولیوس سزار در طی فتح خود از یک تصادف رنج می برد، به وضوح خشم ژوپیتر را برای اقداماتش در جنگ های داخلی نشان می دهد. او به عنوان راهی برای منع کردن فالِ بداقبالی به تپه و معبد ژوپیتر با پای خودش دست یافت (با این وجود او شش ماه بعد به قتل رسید و پس از آن بروتوس و دیگر قاتلانش خودشان را درون معبد زندانی کردند). برادرِ وسپاسین و برادر زاده اش نیز در طی سال ۴ امپراتور، در معبد محصور بودند. تابولاریوم که در زیر زمین، ما تحتِ پیاتزا و نوکِ تپه واقع شده است، ساختمانی را با همان نام اشغال می کند که در قرن اول قبل از میلاد ساخته شده بود تا ازسوابق امور خارجی رومی ها نگهداری کند. تابولاریوم از پشت سر از حوزهٔ روم محافظت می کند. جذابیت اصلی تابولاریوم، در کنار ساختارش، معبدِ ویوویس است. در طی دورهٔ طولانی رم باستان، تپهٔ کاپیتولین مرکز جغرافیایی و تشریفاتی بود. اگرچه با رنسانس، مرکزِ قبلی مجموعه ای درهم و برهم از ساختمان های ویران و مرکز اعدام های جنایی بود. تاریخِ
قرون وسطی. کلیسای سانتا مارینا در آراکوئلی در مجاورت میدان است و در جایی قرار گرفته است که زمانی آرکسِ باستانی، یا دژ، در بالای تپه قرار داشتند. در پایه هایش، باقی مانده هایی از یک عایقِ رومی، با بیشتر از چهار طبقه است که از خیابان قابل مشاهده می باشد. در قرون وسطی، عملکرد مقدس تپه توسط وظایف دیگرش به عنوان مرکز دولت مدنی رم پنهان شده و به عنوان یک کمیون در قرن ۱۱ احیا شده بود. حکومتِ شهر هم اکنون می بایست تحت کنترل شدیدِ پاپ قرار بگیرد، ولی کاپیتولین صحنهٔ جریان های مقاومت شهری، مانند صحنهٔ غم انگیزِ کَلا دی ریِنزو بود که جمهوری را احیا کرد. در ۱۱۴۴ یک شورش توسط شهروندان در برابر اختیاراتِ پاپ و اشراف زادگان انجام شد و منجر به این شد که سناتور محل اقامت رسمی اش را در تپهٔ کاپیتولین بگیرد. محلِ جدیدِ سناتور باعث شد تا وی به مجلس باستانی پشت کند و تغییری را در گرایش روی تپه آغاز کرد که میکل آنژ بعدها آن را برجسته نمود. یک پیاتزای کوچک روبروی مکانِ سناتور ساخته شد که برای اهداف همگانی در نظر گرفته شده بود. در اواسط قرن ۱۴، دیوان عدالت اصناف در انتهای جنوبی پیاتزا بنا شد. این جا جایی بود که بعدها محل سکنا ی محا
فظه کاران در قرن ۱۵ شد. در نتیجه پیاتزا توسط ساختمانهایی در قرن ۱۶ احاطه شده بود. میکل آنژ. طراحی حاضر از Piazza del Campidoglio و پالاتزی های اطراف توسط هنرمند قرون وسطایی و معمار، میکل آنژ بوناروتی در بین سال های ۱۵۳۶ تا ۱۵۴۶ ساخته شد. در اوج شهرتش، او توسط فارنس پاپ پائول سوم سفارش شده بود که نمادی از رم جدید می خواست تا چارلز پنجم را تحت تأثیر قرار دهد، که انتظار می رفت در سال ۱۵۳۸ بیاید. این مهم، به میکل آنژ فرصت ساخت پلازایی مدنی و ناگذرا برای شهری مهم را در کنار برقراری دوبارهٔ عظمت رم داد. اولین طراحی میکل آنژ برای پیاتزا و مدلسازی دوبارهٔ پلاتزی های اطراف از سال ۱۵۳۶ شروع شد. نقشهٔ او به طور قوی ای گسترده بود. او گرایش های کلاسیک کاپیتولین را در یک ژستِ نمادین برجسته ساخت تا مرکز مدنی رم را از حوزهٔ رم دور سازد و به جای آن در جهت رم پاپی و کلیسای مسیحیان به شکل باسیلیکای سنت پیتر سوق دهد. این دایرهٔ نیمه پر همچنین می تواند به عنوان اشتیاق میکل آنژ به نشان دادن بخش جدید و در حال توسعهٔ شهر، به نسبت ویرانه های باستانی گذشته دیده شود. یک مجسمهٔ اسب سواری مارکوس آئورلیوس در مرکز مجموعهٔ پیاتزا در یک سطحِ
بیضی شکلِ سنگفرش شده ایستاده بود. میکل آنژ نیاز داشت تا مجموعه ای برای مجسمه ها فراهم کند، و به یک نوکِ تپهٔ بی قاعده ای نظم ببخشد که توسط مجموعه ای از دو ساختمان قدیمی قرون وسطایی احاطه شده بود که یک زاویهٔ حاد با یکدیگر تشکیل می دادند. Piazza del Senator باید با دو راه پلهٔ بیرونی بازسازی می شد و برج کلیسا به محورهای مرکزی کاخ انتقال می یافت. Palazzo dei Conservatori همچنین باید بازسازی می شد و ساختمانی جدید که به اصطلاح Palazzo Nuovo نامیده می شد در همان گوشه ضلع شمالی پیاتزا ساخته شد تا Conservatori را خنثی کند و پیاتزایی ذوزنقه ای خلق کند. یک دیوار و نرده باید در جلوی میدان ساخته می شدند تا به آن تصویری محکم در طرفی که مجاور شهر بود بدهد. در نهایت، پروازی از پله ها باید منجر به پیاتزای محصور را از زیر می گشت که در ادامه محورهای مرکزی را برجسته می کرد. توالیِ Cordonata piazza و the central palazzo اولین معارفهٔ شهریِ «فرقهٔ محورها» بود که باید نقشه های باغ ایتالیایی را اشغال کرده و به باروری ها در فرانسه دسترسی پیدا می کرد. اجرای طرح به کندی پیش می رفت. در واقع در زمان زندگی میکل آنژ مقدار کمی از کار پیش
رفت (زمانی که امپراتور چارلز رسید، Cordonata Capitolina سر جایش نبود و حزب سلطنتی باید تقلا می کرد که نشان دهد کار در حال پیشرفت است), ولی کارها درست منطبق بر طراحی او ادامه یافت و Campidoglio در قرن ۱۷ کامل شد، تنها طرح های سنگفرش که سه قرن بعد به طول انجامید بود که طبق طرح وی پیش نرفت. پیاتزا. منظرهٔ هوایی که توسط Étienne Dupérac حکاکی شده است، راه حل های میکل آنژ را در مورد مشکلات فضا در Piazza del Campidoglio را نشان می دهد. حتی در نماهای جدیدشان که با قرا دادن پلاتزو در پشت، آن ها را در مرکز قرار می دهد، فضا ذوزنقه ای شکل شده بود و نماها به صورت میدانی با هم مواجه نمی شدند. از همه بدتر اینکه کل مجموعه شیب (در حکاکی به سمت چپ) پیدا کرد. راه حل میکل آنژ رادیکال بود. سه پالاتزیِ از نو مدلسازی شده و محصور شده با یک فضای هماهنگِ ذوزنقه ای، با یک راه پلهٔ صعودی به نام "Cordonata" قابل دسترسی بودند. پلهٔ صعودی کوردوناتا در نظر گرفته شده بود، مانند یک پله برقیِ آرام رو بازدید کنندگانش را به سوی آسمان بلند کرده و آن ها را به آستانهٔ قدرت شهری بسپارد. به این دلیل که هیچ شکل "کامل" ی در ابعاد پیاتزا کار نمی کرد، ب
یضی مشخصش در سنگفرش در واقع تخم مرغی شکل است که در یک انتها از انتهای دیگر نازکتر است. شکل بیضی با یک الگوی الماسِ ترکیب شده در داخلش، بازی ای بر هندسه های رنسانسی مربع و دایره بود. طراحی تراورتین اجرا شده در سنگفرش ها سطح بسیار بالایی دارد. پیرامون محیطش، پله های کوتاهی بر می آیند و در جایی که شیب احتیاج دارد درون سنگفرش می میرند. مرکزش به آرامی می جهد، بنابراین آدم حس مس کند که روی بخشی از یک تخم مرغ عظیم ایستاده است که همه اش در مرکز شهر و در مرکز جهان دفن شده، همان طور که تاریخ شناس میکل آنژ، آقای Charles de Tolnay بدان اشاره کرده است. یک ستارهٔ در هم آمیختهٔ ۱۲ نقطه ای، منبعی دقیق برای صور فلکی که بر دور این فضا می چرخند می سازد که "کاپوت موندی " نامیده می شوند که نام لاتینی برای " نوکِ جهان" است. طرح این سنگفرش هیچ وقت توسط پاپ هایی که ممکن است معنایی تلویحی، کمتر از واردات مسیح تشخیص داده باشند اجرا نشد. در سال ۱۹۴۰ بنیتو موسولینی دستور داد تا سنگفرش ها طبق طرح های میکل آنژ کامل شوند. میکل آنژ به مرکز نگریست تا راه حلی برای اختلال کاپیتولین پیدا کند. مجسمه یک مرکز و کانون را فراهم کرد. ساختمان ها فضا ر
ا تعریف کردند، و آن راه حل، این فضا است. فضا به اندازهٔ همه ساختمان ها که موفقیت تأثیر گذارِ مجموعهٔ کاپیتولین است. آن یک اتاق بیرونی بزرگ، یک پلازای محصور شده ومحافظت شده ولی باز به آسمان و قابل دسترس از طریق پنج ورودی متقارن. محوریت و تقارن بر تمامی بخش های Campidoglio حکومت می کند. جنبه های پیاتزا که این را بیشتر از همه فوراً آشکار می کند، ساختمان مرکزی با سنگفرش هایی است که چشم بازدیدکنندگان را به پایین می دوزد. میکل آنژ همچنین به medieval Palazzo del Senatore برج کلیسای مرکزی می دهد، یک نمای بازسازی شده و یک راه پلهٔ عظیمِ قسمت شده. او یک نمای جدید برای Palazzo dei Conservatori ی ردیف شده طراحی کرد و سازه ای یکسان the Palazzo Nuovo را برای سمت مخالف پیاتزا، طرح ریزی کرد. در قسمت تنگ نقشهٔ ذوزنقه ای، محورهای مرکزی را با یک پلهٔ با شکوه امتداد داد تا نوک تپه را با شهرِ زیرش مرتبط کند. مجسمهٔ سوارکاری مارکوس آئورلیوس. در مرکز، و نه طبق علاقهٔ میکل آنژ، مجسمهٔ اصلی امپراتور مارکوس آئورلیوس ایستاده است. میکل آنژ یک پایه ستون ساده برای آن فراهم کرد. مجسمه با شکوه نگهداری می شد، زیرا تصور بر این بود که امپراتور
کنستانتین، اولین امپراتور مسیحی را به نمایش می گذارد. مجسمهٔ برنزی در آن موقعیت هم اکنون یک کپی مدرن است. مجسمهٔ اصلی در Palazzo dei Conservatori همان نزدیکی در است. پلاتزی. او دو فونت جدید برای دو ساختمان رسمی دولت مدنی رم، the Palazzo dei Conservatori, و Senatorio, و در نهایت برای the Nuovo فراهم کرد. میکل آنژ نمای جدیدی برای Palazzo dei Conservatori ویران طراحی کرد؛ و Palazzo Nuovo را طراحی کرد تا آنجا با فراهم کردن تعادل و ارتباط با گروه از هم گسیختهٔ ساختمان های موجود تعریفی آیینه ای باشد. ساختمان های این دو سازه، پس ا ز مرگ میکل آنژ تحت نظارت توماسو کاوالیری ساخته شدند. موتیفِ قوسی تنها در کل طراحی Campidoglio , سنگفرشِ تیکه ای بر فراز پنجره هایشان است که نرمش آرامی به تعادل کاملاً گوشه ای و عمودی-افقی طرح می دهد. هر سه پلاتزس هم اکنون خانه ای برای موزهٔ کاپیتولین هستند. پلازا کافارللی کلمنتینو. Plazzo caferelli Clementino مجاور به Plazzodei Conservatori است و هم اکنون ضمیمه ای به آن قلمداد می شود. در اینجا نمایشگاه های کوتاه مدت برگزار می شوند. پلاتزو بین ۱۵۷۶و ۱۵۸۳توسط جیوجیو کانونیکو برای ژان پیترو
کافرللی دوم ساخته شده است. تا زمان توقف جنگ جهانی اول، پیاتزا به عنوان سفارت آلمان در رم استفاده می شد. با ادامهٔ جنگ، اینجا توسط "کمیون دی روما " تسخیر شد که بخش بزرگی از بال شرقی را برای ایجاد تراسِ Caffarelli تخریب کردند. پلازا دی کونسرواتوری. (کاخ محافظه کاران) در قرون وسطی در دادگاه محلی در بالای یک معبد قرن ۶ قبل از میلاد مسیح ساخته و به ماکسیموس کاپیتولینوس اختصاص داده شد. نوسازی میکل آنژ از آن، اولین استفاده از یک سفارش عظیم که دو طبقه آن را محدودکرد را در اینجا با طیفی از دیوارهای چهار گوشِ قرنتسی و ستون های یونی طرفینِ ورودی ایوان سر پوشیده و پنجره های طبقهٔ دوم ترکیب کرد. رواق میکل آنژ نوسازی ایده های قدیمی است. رواق یا ایوان سر ستونرا به همراه یک کف و یک سقف صندوق مانند شامل می شود. سر ستون روی مجموعهٔ ستون ها قرار می گیرند در حالی که نصف ستونهای ایستاده در برابر دیوار پشتی را هماهنگ می کنند. هر ستون چهارگوش، ترکیبی واحد با پایه و ستون سمت دیگرش تشکیل می دهد. ستون های چهار گوش عظیم الجثه قرار گرفته روی پایه های عظیم به رواق و بقیه ماجرا متصل اند. همهٔ پنجره ها با سنگفرش های تکه ای پوشیده شده اند.
نرده ای در حاشیهٔ سقف افقیتِ محضِ کل را در برابر خط های عمودی ای که در یک کنتراست با شکوه پدید آمده اند را تأکید می کند. عمدیت نظم عظیم الجثه، احساس فضای به خود تعلق داشته را به انسان می دهد در حالی که افقیت رواق ها و نرده ها بر محورهای طولی پیاتزا تأکید دارد. نمای پلاتزو توسط میکل آنژ از سال ۱۵۳۰ به بعد بارها به روزرسانی شد. در رم، رواقِ پلاتزو دی کنسرواتوری انجمن های بسیاری را پناه داد. در اینجا نزاعاتِ برخاسته در معامله های بیزینسی محاکمه شده است، مگر اینکه آن ها اهمیت کافی برای رفتن قبل از یک دادگاه عمومی را داسته باشند، مانند معاملات محافظه کاران. اینجا جایی طبیعی برای همچین کاری بود. تا دههٔ ۱۴۷۰ بازار اصلی درون و اطراف کمپیدوگلیو تشکیل می شد، در حالی که گله گاو مشمول مالیات می شد و در حوزهٔ باستانی که در جنوب قرار گرفته بود فروخته می شد. پلازا دل سناتور. Plazzo Senatori (کاخِ سناتوری) در طی قرون ۱۳ و ۱۴ ساخته شد و در بالای تابالاریوم قرار داشت که یک بار میزبان آرشیو رم باستان بود. بلوک های پرپرینو از تابالاریوم در سمت چپ کاخ و گوشهٔ برج ناقوس دوباره استفاده شدند. این کاخ هم اکنون میزبان سالن شهر رومی ا
ست. پله های دوتایی اش توسط میک آنژ طراحی شده بود. این پلهٔ دوتایی به پلاتزو جایگزین پرواز قدیمی پله ها و لژهای دوتایی شد که باید در سمت راست کاخ می ایستادند. راه پله به تنهایی قابل دیدن نیست از نظر اینکه به این ساختمان تعلق داشته باشند ولی باید در مجموعهی پیاتزا به عنوان یک کل ست شود. پله ها که از باله های هر طرف شروع می شوند به آرامی به سمت بالا می روند تا به گوشه ای داخلی برسند پایین بیایند و و به سمت سطح اصلی نما پس بروند. سپس یک فراز ممتد را به سمت هم ادامه می دهند و به سمت درگاه اصلی طبقهٔ دوم همگرا هستند. این فاصله در خط مورب و تغییر مختصر درونی هردو، محورهای درونی را جذب کرده و دو طرف را مرتبط می کند. فواره در مقابل راه پله خداهای رودِ تیبر و نیل را به خوبی Dea Roma نشان می دهد. قسمت بالایی نما توسط میکل آنژ با ستون های چهارگوش به همراه قرنتس های عظیم الجثه که با دو ساختمان هماهنگی دارند طراحی شد. برج ناقوسش توسط مارتینو لونگیِ بزرگ طراحی شد و بین سال های ۱۵۷۸ تا ۱۵۸۲ ساخته شد. نمای اخیر آن جیاکومو دلا پورتا و گیرولامو رینالدی ساخته شده است. پلازا نوئوا. Plazzo Nuovo یا کاخِ جدید، بسیار نزدیک به گورستا
ن پیاتزی است و برج آراکوئلی را می پوشاند. Plazzo Nuovo در سال ۱۶۰۳ بنیان نهاده و در ۱۶۵۴ ساخت آن به اتمام رسید و در سال ۱۷۳۴ مورد بازدید عمومی قرارگرفت. نمای آن، نمای Plazzo dei Conservatori را تکرار می کند. به عبارت دیگر، یک کپی یکسان است که از طرح میکل آنژ در زمانی که Plazzo dei Conservatori را یک قرن پیش دوباره طراحی کرد، استفاده می کند. نرده. یک نرده، نشانه گذاری شده است با مجسمه ها در بالای ستون ها، ترکیبات را پوشانده و یکی از تأثیرگذارترین طراحی های میکل آنژ است. دو مجسمهٔ عظیم باستانی کاسترو و پولوکس که نرده را تزیین می کنند همانند آنهایی نیستند که میکل آنژ ارائه داده بود و اکنون در مقابل Plazzo del Quirinale هستند. کوردوناتا. در کنار پله های قدیمی تر و تند تر که منتهی به آراکوئلی می شوند، میکل آنژ پله ای وسیع و بی پایان به کوردوناتا درست کرده است که به تدریج به سمت تپه صود می کنند تا به پیاتزاهای مرتفع برسند تا اینکه Campidoglio قاطعانه به حوزهٔ رومی ها پشت کند که یکبار نیز دستور آن داده شده بود. این کاخ ساخته شده بود تا به اندازهٔ کافی برای سوارکاران عریض باشد که بتوانند از تپه بدون پیاده شدن بالا رو
ند. نرده ها با دو مجسمهٔ شیر مصری از جنس بازالت سیاه در پایه ها و سنگ مرمر کاستر و پولوکس در بالایشان قرارگرفته اند.
هفت تپه رم در شرق رود تیبر تشکیل دهنده بخش های مهم شهر رم در ایتالیا هستند. این هفت تپه درون دیوارهای باستانی دور تا دور شهر قرار گرفته اند و عبارتند از:
گروه صنعت هوانوردی چنگدو یک شرکت تولیدکننده هواپیمای جنگنده در چین است که در سال ۱۹۵۸ تأسیس گردیده و همچنین یکی از اصلی ترین مراجع تولید جنگنده برای ارتش چین می باشد.
جمهوری خلق چین دارای نظام تک حزبی است که توسط حزب کمونیست چین (CCP) اداره می شود. با این وجود، هشت حزب سیاسی کوچک نیز که تابع حزب کمونیست هستند، وجود دارند. بر پایه اصل یک کشور، دو سیستم، مناطق اداری ویژه هنگ کنگ و ماکائو، که قبلاً از مستعمرات قدرت های اروپایی بودند، تحت یک سیستم سیاسی متفاوت از بقیه چین، عمل می کنند. در حال حاضر، هر دوی هنگ کنگ و ماکائو، دارای نظام چندحزبی هستند که قبل از واگذاری این سرزمین ها به چین، ایجاد شده بود. حزب های قانونی. حزب حاکم. حزب کمونیست چین، تنها حزب حاکم جمهوری خلق چین است. قانون اساسی چین، بیان می کند که «ویژگی بارز سوسیالیسم با مشخصات چینی، رهبری حزب کمونیست چین است»؛ همچنان که اساسنامه حزب کمونیست چین، این حزب را، «بالاترین نیروی رهبری سیاسی» اعلام می کند. حزب های کوچک. در حالی که تنها حزب کمونیست، قدرت مؤثری در سطح ملی دارد، رسماً هشت حزب جزئی و غیر اپوزیسیون، در کنار حزب کمونیست وجود دارند که رسماً «احزاب دموکراتیک» () نامیده می شوند. این احزاب که قبل از اعلام موجودیت جمهوری خلق چین تأسیس شدند، باید «نقش رهبری» حزب کمونیست را به عنوان شرط ادامه حیات خود، بپذیرند. به گف
ته دیده بان حقوق بشر، این احزاب «به جای نقش اپوزیسیون، نقش مشاوره ای ایفا می کنند».
مردم فلسطینی یا فلسطینی ها ، بازماندگان امروزیِ مردمی هستند که در طول تاریخ در سرزمین فلسطین می زیستند و اکثراً از لحاظ زبانی و فرهنگی عرب به حساب می آیند. علی رغم تمامی جنگ ها و مهاجرت ها، تقریباً نیمی از فلسطینی های جهان هنوز در نواحی کرانه باختری رود اردن، نوار غزه و اسرائیل زندگی می کنند. بنا به گزارش های سال ۲۰۰۴ فلسطینی ها ۴۹٪ ساکنان این نواحی چندگون را تشکیل می دهند که شامل تمامی ساکنان نوار غزه (۱٫۶ میلیون نفر)، عمده ساکنان کرانه باختری رود اردن (تقریباً ۲٬۳ میلیون نفر) و ۱۶٫۵٪ ساکنان اسرائیل که با عنوان شهروندان عرب اسرائیل شناخته می شوند، می شود. که بسیاریشان از آوارگان فلسطینی هستند که ۱ میلیون در غزه، سه چهارم میلیون در کرانه باختری و یک چهارم میلیون در اسرائیل هستند. از فلسطینی هایی که در خارج از فلسطین هستند و با عنوان پناهندگان فلسطینی شناخته می شوند، نیمی شان بی وطنند و شهروند هیچ کشوری نیستند. ۲٫۶ میلیون از پناهندگان در کشور همسایه اردن هستند و تقریباً نیمی از جمعیت آن را تشکیل می دهند. یک و نیم میلیون در سوریه و لبنان، یک چهارم میلیون در عربستان سعودی و نیم میلیون در شیلی (که بیشترین جمعیت د
ر خارج از جهان عرب به حساب می آید) هستند. بررسی های ژنتیکی نشان می دهد که جمعیت عمده مسلمانان ساکن فلسطین، از جمله شهروندان عرب اسرائیل، فرزندان مسیحیان، یهودیان و دیگر ساکنان جنوب شام هستند که حضورشان به در منطقه به دوران پیش از تاریخ می رسد. یک تحقیق با کیفیت بالا بر روی هاپلوتیپها نشان داده است که بخش قابل توجهی از کروموزم های Y یهودیان (۷۰٪) و مسلمانان عرب فلسطینی (۸۲٪) به یک خزانه کروموزومی تعلق دارد. تصرف های مسلمانان در قرن هفتم میلادی سبب شد که جمعیت عمده ای از فلسطینی ها تغییر دین دهند و مسلمان سنی شوند، با این حال عده قابل توجهی مسیحی هستند، همچنان که دروزیها و جامعه کوچکی از سامریان نیز موجودند. با اینکه فلسطینی های یهودی تا قبل از ایجاد کشور اسرائیل بخشی از فلسطین را تشکیل می دادند، امروزه تعداد کمی از آنان هویت فلسطینی دارند. فرهنگ پذیری، مستقل از مسلمان شدن یا نشدن، سبب شده که فلسطینی ها امروزه از لحاظ زبانی و فرهنگی عرب باشند. فلسطینی ها فارغ از اینکه چه دینی دارند به گویش فلسطینی از زبان عربی تکلم می کنند. بسیاری از شهروندان عرب اسرائیل عبری را به عنوان زبان دوم می دانند و آن را روان صحبت می ک
نند. تاریخچه هویت ملی متمایز فلسطینی محل مناقشه میان محققان است. عصاف لیخوفسکی تاریخ شناس حقوق می گوید نظر غالب این است که هویت فلسطینی از دهه های اول قرن بیستم سرچشمه می گیرد. فلسطینی به مفهوم ملت فلسطین تا پیش از جنگ جهانی اول توسط عرب های فلسطین به صورت محدود به کار برده می شده. نخستین تقاضا برای استقلال ملی شام در تاریخی ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۱ توسط کنگره سوری-فلسطینی بیان شد. پس از تأسیس کشور اسرائیل، موج اول پناهندگان در ۱۹۴۸ و بیشتر از آن پس از موج دوم پناهندگان در ۱۹۶۷، این واژه نه تنها تعلق به یک سرزمین را بلکه حسی از گذشته و آینده مشترک در یک کشور فلسطینی را می رساند.
اسبچه یا پونی، اسبی کوچک است. بسته به نژاد و قد، اسبچه ممکن است اسبی با ارتفاعی حدوداً برابر جدوگاه یک اسب بالغ باشد، یا اسبی کوچک با هیکلی خاص. درواقع اسبچه ها اسب های کوچک جثه ای هستند که قد آن ها کمتر از ۱٫۵ متر است. اما این به این معنا نیست که هر اسبی که قدش کوتاه است اسبچه به حساب می آید. اسبچه ها اعضای نژاد خاصی از اسب ها به شمار می روند. نژاد اسبچه انواع گوناگونی در سرتاسر جهان دارد. در نمایشگاه ها معمولاً اسبچه ها را برحسب قدشان به سه دسته تقسیم می کنند: تا ۱٫۲ متر، تا ۱٫۳۴ متر، و تا ۱٫۴ متر. اسبچه ها عموماً باهوش و با رفتاری دوستانه شمرده می شوند گرچه گاهی کله شق هم توصیف می شوند. اسبچه شتلند. این اسبچه ها همانهایی هستند که اکثر مردم با شنیدن اسم اسبچه آن ها را در ذهنشان مجسم می کنند. این اسبچه ها واقعاً ریزجثه هستند و قدشان معمولاً ۱و۱ متر است. این نوع اسبچه دارای رنگ های مختلفی نیز هست. اسبچه ویلزی اسبچه های ویلزی (Welsh ponies) در واقع چهار نوع دارند که به ترتیب قد از کوتاه به بلند عبارتند از: اسبچه ویلیزی کوهستان، اسبچه ویلزی، اسبچه ویلزی نوع پاکوتاه (تاتو)، و تاتوی ویلزی. اسبچه آمریکایی. این اسب
چه ها در اصل از پیوند اسبچه آپالوسا (Appaloosa) با اسبچه شتلند به وجود آمدند و معمولاً خصوصیات اسبچه Appaloosa را دارند. این نوع اسبچه هم برای بچه ها خوب است و غالباً به اسم POA شناخته می شود. اسبچه کونمارا. این نوع اسبچه ظاهری پیراسته دارد و از انواع قد بلند اسبچه ها به حساب می آید؛ به همین دلیل برای افراد بزرگسال مناسب تر است تا کودکان. این نوع اسبچه در پرش استعداد زیادی دارد. اسبچه شینکوتگ. این نوع اسبچه وحشی بوده و در دو تا از جزیره های ساحل ویرجینیا زندگی می کند. این اسبچه ها اولین بار در دهه ۱۷۰۰ میلادی کشف شدند، گله های آن ها توسط آتش نشانی منطقه Chincoteague کنترل شد که در چهارم ژوئیه آن ها را با گله اسبچه های جزیره Assateague یکی کردند و از باریکهٔ اقیانوسی به جزیره Chincoteague عبور دادند تا به حراج گذاشته شوند. این نوع اسبچه نسبتاً سرسخت است، اما برای سوارکاری مورد استفاده قرار گرفته است. این اسبچه ها در همه رنگ ها دیده می شوند اما رنگ ابلق در آن ها غالب است.
جایزه ملی دانش و هنر آلمان (به آلمانی: "Deutscher Nationalpreis für Kunst und Wissenschaft") توسط آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۷ و به عنوان جایگزین و رقیبی برای جایزه نوبل ایجاد شد. جایزه توسط هرمان مولر طراحی شد و به شکل آویزی بود با نوک الماس. این نشان بقدری سنگین ساخته شده بود که برای درست ایستادن بر روی لباس نیاز به یک پایه نگهدارنده داشت. یک جعبه بسیار نفیس، آویز را در بر می گرفت و یک حمایل پهن نظامی برنگ سرخ و سفید نیز به همراه آن بود.
دروازهٔ نقیض وَ یا گیت نند یکی از دروازه های منطقی ترکیبی است که از ترکیب دروازه های منطقی و و وارونگر حاصل می شود؛ به عبارت دیگر این دروازه مانند یک دروازهٔ وَ عمل می کند که خروجی آن توسط یک دروازهٔ منطقی وارونگر عکس شده باشد. هرگاه دست کم یکی از ورودی های این دروازه در وضعیت صفر منطقی باشد، خروجی اش در وضعیت یک منطقی قرار می گیرد. تراشه ها. تراشهٔ ۷۴۰۰ از تراشه های تی تی ال سری ۷۴۰۰ شامل چهار دروازهٔ منطقی نقیض و است. همچنین تراشهٔ CD4011 شامل چهار دروازهٔ منطقی نقیض و اما از نوع سیموس می شود.