Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یخی در مورد این کشور را در اختیار دارد می نویسد طراحی پرچم آمریکا و شمار ستاره ها و خط های آن تاکنون بیست و هفت بار تغییر کرده است. طرح نسخه کنونی پرچم آمریکا به ۴ ژوئیه ۱۹۶۰ بازمی گردد، زمانی که هاوایی در اوت سال ۱۹۵۹ (میلادی) پنجاهمین ایالت آمریکا شد. ادعای بتسی راس. اینکه گفته می شود در سال ۱۷۷۶ جرج واشینگتن، بتسی راس، صاحب خیاط خانه ای در فیلادلفیا را مأمور دوختن پرچم ملی کرد ادعای درستی نیست. کارشناسان تاریخ و علوم سیاسی به این نظریه مشکوک هستند. اما در عین حال موافقند که بتسی راس به احتمال بسیار جرج واشینگتن را می شناخته و پرچم هایی را نیز دوخته است. ۱۴ ژوئن روز شلوغی در خانه بتسی راس در فیلادلفیا است. نخستین بار، نوه بتسی راس در کتابی، این ایده را مطرح کرد که مادربزرگش «نخستین پرچم آمریکا را با دست دوخت». بتسی راس سپس به الگویی برای زنان آمریکا تبدیل شد تا در تاریخ کشورشان مشارکت کنند. بتسی راس در فیلادلفیا، کانون انقلاب آمریکا علیه حاکمیت بریتانیا، خیاط خانه داشت. او گاهی هم لباس های جرج واشینگتن، رهبر شورشیان انقلابی و نخستین رئیس جمهور آینده ایالات متحده آمریکا را برایش می دوخت و تعمیر می کرد. همسر
بتسی راس که از فعالان محلی بود جانش را در یک انفجار باروت از دست داده بود. اما در این که بتسی راس طراح پرچم باشد تردید وجود دارد و گفته می شود که جرج واشینگتن طرح اولیه را پیش او برده و از او خواسته تا آن را بدوزد. واشینگتن در نامه ای نوشت: «ستاره ها را از آسمان گرفته ایم و قرمز را از سرزمین مادری (بریتانیا)، و با نوارهای سفید نشان می دهیم که از آن مستقل شده ایم. نوارهای ممتد سفید نشانی از آینده و در عین حال نماد آزادی است.» مورخانی که ایده خلق پرچم توسط بتسی راس را رد می کنند می گویند چنین ایده عمیقی بعید است که در ذهن یک خیاط ساده شکل گرفته باشد. با آن که محل تولد پرچم آمریکا هنوز محل مناقشه است اما، کتاب های درسی مدارس، خانه بتسی بتسی راس را زادگاه آن می دانند.
لگیا ورشو باشگاه فوتبال لهستان است که در شهر ورشو قرار دارد و در لیگ برتر فوتبال لهستان بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۱۶ تأسیس شده است.
چارپاره، که آن را چهارپاره نیز می نویسند، گونه ای فشنگ ساچمه ای است که ساچمه های آن بزرگ تر از ساچمه های فشنگ های ویژه زدن پرندگان و حیوانات کوچک است. ویژگیها و کاربرد. از چارپاره برای شکارهای بزرگ تر مانند خرگوش، روباه، گراز، کل و بز و قوچ ومیش استفاده می شود. باروت مورد استفاده در چارپاره به نسبت فشنگهای ساچمه ای کمی بیشتر می باشد (حدود ۳ دهم گرم) و نحوه پرکردن نیز کاملاً متفاوت می باشد. پرکاربردترین نوع آن ۹ تایی می باشد که وزن ساچمه ها در حدود ۳۲ الی ۳۴ گرم خواهد بود. با توجه به نوع ساخت و کشور سازنده تعدا ساچمه های موجود در فشنگ متفاوت می باشد که تعداد ساچمه ها بر اساس ۲، ۴ ، ۸ و ۹ عدد متغیر خواهد بود. برد نهایی چارپاره بستگی مستقیم با نوع سلاح و لول آن داشته و به طول و چوک لوله اسلحه وابسته می باشد. استفاده از چارپاره در سلاح های با لول ضعیف پرخطر می باشد و سلاح های فول چک نیز بهتر است استفاده نشود. بهترین نوع سلاح برای شلیک چارپاره های شکاری، سلاحهای با لوله قوی و طول بلند و مدیفاید چک می باشد. این گلوله در برد ۴۰ الی ۱۰۰ متر بسیار مؤثر می باشد و بایست بر اساس نوع هدف از چارپاره مناسب استفاده کرد.
کارائیب آلمان کوششی نافرجام از سوی استعمارگران آلمانی و رایشس مارینه (نیروی دریایی آلمان) برای ایجاد یک پایگاه بازرگانی-نظامی در باختر کارائیب در پایان سدهٔ نوزدهم بود. تاریخچه. در ۱۸۸۸ میلادی کشتی های آلمانی در جزیرهٔ کلاین کوراسائو در نزدیکی جزیرهٔ اصلی کوراسائو پهلوزدند و مهندسان جهت برپایی تجهیزات و یک کارگاه کشتی سازی به خاک آن فرودآمدند. این جزایر پیشتر زیر نظر هلند بود، ولی به دلیل ساختار مرجانی این جزیرهٔ کوچک بدان بی میل بودند. ساخت و ساز در این جزیره برای آلمان ها به دلیل جنس سخت بستر آن به کندی پیش رفت. به زودی مجموعه ای از عوامل از جمله توفندهای استوایی -که خرابی گسترده ای در سازه های آلمان ها به بارآورد- دست به دست هم داد و آنان را از ادامهٔ کار در کارائیب منصرف ساخت.
نشان ملی جمهوری بلغارستان در سال ۱۹۹۷ میلادی جایگزین نشان رسمی جمهوری خلق بلغارستان (۱۹۴۶-۱۹۹۰) گردید این نشان تقریباً همان نشان رسمی پادشاهی بلغارستان (۱۹۲۷-۱۹۴۶) می باشد که تنها تغییرات جزئی پیدا کرده است، البته خود این نشان از نشان رسمی شاهزادگی بلغارستان (۱۸۷۸ - ۱۹۰۸) الهام گرفته شده است.
چچنی ها بزرگترین گروه قومی - بومی قفقازی_آسیای مرکزی ، در منطقه قفقاز شمالی محسوب می شوند، زبان مردم چچن به گروه زبانهای شمال خاوری قفقاز، گروه فرعی ناخچیو، تعلق دارد. این زبان به زبان اینگوشی بسیار نزدیک است. زبان چچنی چندگویش دارد که از میان آنها، گویش چچنیهای ساکن دشتها مبنای زبان ادبی چچن است و واژگان فارسی ، عربی ، ترکی، گرجی و روسی بسیاری در آن وجود دارد در اوایل سده سیزدهم/ نوزدهم، از الفبای عربی/ استفاده می شد. پس از انقلاب اکتبر، زبان چچنی به زبان ادبی ارتقاء یافت. دین مردم چچن. مردم چچن بیشتر حنفی مذهب اند دین اسلام پس از حمله تیمور و به ویژه در پی استقرار قزاقها در امتداد رود تِرِک در میان چچنها ریشه گرفت. نفوذ این دین به آهستگی و از مشرق کوه های چچن آغاز شد و ظاهراً آوارها و کومیکها اسلام را به میان آنان بردند اینک دو طریقت نقشبندیه و قادریه در این جمهوری فعالیت می کنند، گسترش طریقت نقشبندیه در چچن به دهه ۱۸۲۰ برمی گردد که نخستین مبلّغان آن از داغستان به این منطقه آمدند. آنان سهم عمده ای در گسترش اسلام در چچن داشتند. این طریقت در نیمه نخست سده سیزدهم/ نوزدهم، در مبارزه با سلطه روسها بر منطقه، سهم
مهمی داشت طریقت قادریه را کونتاحاجی در ۱۲۷۸/۱۸۶۱ در چچن رواج داد. تعالیم وی در زمینه زهد و عدم خشونت و اجتناب از رویارویی با شر، با استقبال مردم روبه رو شد، به ویژه آنکه از جنگ سی ساله با روسها، که در ۱۲۷۶/ ۱۸۵۹ پایان یافت، خسته شده بودند. تاریخ. استقرار قبایل ناخ در این منطقه به اواخر هزاره اول پیش از میلاد و راندن طوایف ایرانی برمی گردد. در ۱۱۴ میلادی، امپراتوری روم سیطره خود را بر منطقه تثبیت کرد. در اواخر سده سوم میلادی، ایرانیان توانستند به سیطره روم بر منطقه پایان دهند. در سده چهارم میلادی، هونها چچن را تصرف کردند. در اواسط سده ششم آوارها هونها را شکست دادند و چچن را تصرف کردند. در سده هفتم میلادی، امپراتوری خزر بر منطقه سیطره یافت. در نیمه نخست سده اول هجری مسلمانان، وارد منطقه شدند، اما تلاش آنان برای سیطره بر قفقاز شمالی، به نتیجه ای نرسید. نبردهای آنان تا اواخر سده دوم ادامه یافت. در سده ششم تحت سیطره آلان ها، قبایل ناخ از خودمختاری برخوردار بودند. در دهه ۶۲۷/۱۲۳۰، مغولها وارد منطقه شدند و آلانها را به غرب چچن محدود ساختند. در ۷۹۲/۱۳۹۰، تیمورلنگ به منطقه حمله کرد و بخشی از منطقه، تحت سیطره تاتارهای
سپاه تیمور قرار گرفت. در سده دهم، این منطقه محل کشمکش دولتهای روسیه و عثمانی و ایران شد. در همان سده، چچنها به دشتها و دره های ترک و ریزابه های جنوبی آن سونجا و آرگون سرازیر شدند. در ۹۸۶/۱۵۷۸، تزار روسیه، فئودور اول، به تِرِک و سرزمینهای پست قفقاز رسید و در ۹۹۹ پیشروی خود را به سوی جنوب تا سونجا ادامه داد. در ۱۰۱۳/ ۱۶۰۴، لشکرکشی وسیع بوریس گادونوف به قفقاز به شکست انجامید و قلعه هایی که در ۱۰۰۲/۱۵۹۴ فئودور اول در ساحل رودهای ترک و سونجا ساخته بود، بر اثر حملات جنگجویان داغستانی و سپاهیان ایران در ۱۰۶۲/۱۶۵۲ (دوره شاه عباس دوم) ویران شدند. در این زمان، حکومت موروثی چچن در نواحی معروفی چون آرگون، شالی و نشاق، با خاندان آوار بود. این خاندان پس از سالها مبارزه با شمخال زادگان داغستانی، که در نواحی اِندِری و یخسای داغستان صاحب حکومتی موروثی بودند، منقرض شد و این نواحی به تصرف شمخال زادگان درآمد. با این حال، طرلاو، از بازماندگان آوارها، به مبارزه با شمخال زادگان پرداخت و آنان را از چچن راند. حکومت خاندان او، که به طرلاو اوغلو شهرت داشت، تا سالهای الحاق چچن به روسیه تزاری ادامه یافت. در کتاب احسن تواریخ نوشته حسن روم
لو آمده است عده ای از مردمان چچن را به مناطق مختلف ایران (مهردشت) کوچانده است
جزیره فارو یک اندیس فلزی است که در استان هرمزگان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، آهن است.سنگ میزبان این اندیس ژیپس و انیدریت آغشته به مارن و اکسید آهن است و دیرینگی آن به دوران پرکامرین می رسد.
نشان ملی پرتغال جایگزین نشان پادشاهی پرتغال شده ولی از آن تأثیر پذیرفته و قسمت میانی آن درست مثل قبلی است و تنها تاج سلطنتی و دو اژدها محافظ حذف و حلقه دار جایگزین آن شده است. پنج قسمت آبی از نشان آلفونسو اول در جنگ با مسلمین نشات می گیرد و پنج بزانت درون آن نمایانگر ۵ زخم عیسی مسیح است. هفت قلعه کناری نشان هفت قلعه ای است که با فتح آن تمام پرتغال از دست مسلمین خارج شد و حلقه دار هم نشان سرزمین هایی است که توسط دریانوردان پرتغالی کشف شده است.
ترکیه نشان ملی مشخص ندارد و هر بخشی نشان مخصوص خود را دارد اما در تمام این نشان ها ماه و ستاره دو رنگ قرمز و سفید وجود دارد.
خانات تالش که با نام خانات لنکران نیز شناخته می شود، خان نشینی در منطقه کنونی جنوب شرقی جمهوری آذربایجان و نواحی غرب استان گیلان و بخشی از استان اردببل در ایران امروزی بود که از دوران امپراتوری صفوی تا سال ۱۸۲۸ بر تالش حکم می راند که قسمت بزرگی از آن در نتیجه جنگ های ایران و روسیه برپایه پیمان ترکمنچای از ایران جدا شد. این خانات در سال ۱۷۴۷ میلادی توسط سادات تالش زبان بنیان گذاشته شد که اولین خان این خانات میرجمال الدین خان از یاران نزدیک نادرشاه و آخرین آن ها میرحسن خان بود.پایتخت این خان نشین، شهر لنکران و مردم این خانات را تالش ها تشکیل می دادند. حاکمان. میر جمال الدین خان. نخستین حکمران تالش میرجمال الدین بیگ، از سادات لنکران بود که نسب خود را به زید بن علی می رساند. پدر میرزابیگ، میرعباس خان، از سادات ضیابری بود که در عصر شاه عباس دوم صفوی از گیلان به خلخال کوچ کرد و سپس در راه شروان بود که به روستای خرختان در ناحیه الوف لنکران رسید و به فرمان شاه، خلیفه صوفیان آن منطقه شده بود. میرجمال الدین در جنگ با لزگی ها در داغستان (۱۱۵۳–۱۱۵۴) همراه نادرشاه بود. نادر او را به سبب تیره بودن چهره اش قراخان لقب داده ب
ود. نادر پس از سرکوب مردم تالش که به علت به علت فشارهای مالیاتی قیام کرده بودند، میر جمال الدین تالش را به حکومت آن منطقه گماشت. بعدها قره بیگ خان ضمن اطاعت از جانشینان نادر و حتی کریم خان زند، توانست بر مدعیان محلی فائق آید و حکومت خود را در آن ناحیه تثبیت کند. میر جمال الدین خان پس از قتل نادرشاه و در هنگامه جنگ های مدعیان سلطنت ایران، بر قلمرو خود افزود و بخش بزرگی از سرزمین تالش را تصرف کرد. جانشینان کریم خان زند نتوانستند حضور خود را در تالش حفظ کنند و این سرزمین در دوره آنان با تاخت و تاز مدعیان غیرتالش مواجه بود که بر سر کسب قدرت با یکدیگر در ستیز بودند. قراخان برای رویارویی با این مدعیان به روسیه تزاری متوسل شد. میر مصطفی خان. پس از درگذشت قراخان در ۱۲۰۱، فرزند بزرگش، میرمصطفی خان، حاکم تالش شد. نخستین سال های حکومت میرمصطفی خان مصادف با به قدرت رسیدن آقامحمدخان قاجار بود. میرمصطفی خان که یارای مقابله با آقامحمدخان را نداشت، کوشید تا حمایت حاکمان قفقاز را جلب کند. به این منظور، هیئتی را نزد اراکلی، پادشاه گرجستان فرستاد و در جلسه ای که هیئتی نیز از سوی محمدخان، حاکم ایروان در آن حضور داشت، سه طرف تواف
ق کردند که ضمن جلب حمایت روسیه، در مقابل آقامحمدخان قاجار متحد شوند. میرمصطفی خان یکپارچگی و استقلال تالش را در سر می پروراند و استراتژی خود را به گونه ای انتخاب کرده بود که به این هدف برسد. برای این منظور هرگونه اتحاد استراتژیک سیاسی و نظامی با محورهای قدرت آن زمان را در برنامه خود داشت. زمانی که حکومت مرکزی قاجار قصد تصرف تالش را داشت میرمصطفی خان از نیروهای روسیه برای مقابله با این حملات کمک می گرفت و زمانی هم که نیروهای روسیه به سمت سرزمین تالش حمله می کردند، با نیروهای حکومت متحد می شد؛ ولی هدف اصلی او محکم کردن پایه های سیاسی تالش برای استقلال بود. آقامحمدخان که در صدد سرکوب قیام های اقوام در گوشه و کنار کشور بود، با ارسال نامه هایی به خانات نواحی مختلف قفقاز و تالش از آن ها خواست که از حکومت مرکزی تبعیت کنند. میرمصطفی خان به پشت گرمی روسیه پاسخ منفی به نامه آقامحمدخان داد و در ۱۲۰۹ به هنگامی که آقامحمدخان قصد تصرف گرجستان را داشت، ضد نیروهای قاجار وارد عمل شد. آقامحمدخان نیز نیروهایی را به تالش گسیل داشت و لنکران مرکز حکومت میرمصطفی خان را به تصرف درآورد. میرمصطفی خان به کوه های اطراف روانه شد و پس از
آنکه نیروهای آقامحمدخان، لنکران را ترک کردند، به آنجا بازگشت و کوشید تا بیش از پیش قدرت و نیروهای خود را تقویت کند. میرمصطفی در ۱۲۱۲ پس از آگاهی از خبر قتل آقامحمدخان، همراه آقاعلی شفتی، حاکم موروثی شفت، به نیروهای مستقر در گیلان حمله برد و رشت را تصرف کرد، اما اقامت او در رشت دیری نپایید و پیش از رسیدن سپاهیان فتحعلی شاه به گیلان، به تالش بازگشت. میرمصطفی خان در آغاز سلطنت الکساندر اول، نماینده ای به دربار روسیه فرستاد و حمایت آنان را درخواست کرد. دولت روسیه که آماده پذیرش چنین درخواستی بود، قوایی به تالش فرستاد و میرمصطفی خان نیز آنان را در قلعه کهنه آستارا و قریه گرمی اوجارود و شهر لنکران جای داد. در دوره سلطنت فتحعلی شاه قاجار و با آغاز دوره نخست جنگ های ایران و روسیه، عباس میرزا و قائم مقام فراهانی کوشیدند با گفتگو میرمصطفی خان را از نزدیکی به روسیه بازدارند. در این زمان میرمصطفی خان گاهی به سمت ایران و گاهی به سمت روسیه تمایل پیدا می کرد، اما سرانجام تحت شرایط حاکم بر آن زمان و نتیجه بخش نبودن مذاکرات با نمایندگان حکومت، هیئتی از جانب خود برای پذیرش تحت الحمایگی به دربار روسیه گسیل داشت.میرمصطفی خان در
روز ۱۶ مرداد ۱۱۹۳ خورشیدی درگذشت و پس از او پسر ارشدش به نام میر حسن، به جای او نشست. میر حسن خان. میر حسن خان تالشی ملقب به اسبق المجاهدین آخرین حاکم مستقل تالش بود که پس از پدرش، میر مصطفی خان، به قدرت رسید. پس از مرگ میر مصطفی خان در روز یک شنبه ۷ اوت ۱۸۱۴ میلادی (۱۶ مرداد ۱۱۹۳ خورشیدی)، روس ها به ناچار حکومت پسر ارشد وی، میر حسن خان را به رسمیت شناختند، اما میر حسن خان برخلاف روش پدر، با اهداف توسعه طلبانه روس ها به مخالفت برخاست. در دوره دوم جنگ های ایران و روسیه با شکست نیروهای ایران در نقاط مرزی و تصرف تبریز و برخی از شهرهای ایران، مقام های ایرانی به پای میز مذاکره کشیده شدند و عباس میرزا در پی پافشاری پاسکویچ، فرمانده لشکریان روس، ضمن انعقاد پیمان ترکمانچای در تاریخ ۲۲ فوریه ۱۸۲۸ میلادی (۲ اسفند ۱۲۰۶ خورشیدی)، تالش شمالی را به روسیه واگذار کرد. عباس میرزا از میر حسن خان درخواست کرد تالش شمالی را به روسیه تحویل دهد و در عوض حکومت شهر اردبیل همراه با ولایت کرگانرود و اسالم و ویلکیج را دریافت کند اما میر حسن خان با رد خواسته عباس میرزا، حاضر به تخلیه تالش شمالی نشد.سرانجام پس از کش و قوس فراوان و چند درگ
یری و نیز وارد شدن تلفات سنگین به نیروهای میر حسن خان در اثر هجوم نیروهای روسی، نیروهای میر حسن خان در ژوئیه ۱۸۲۸ میلادی (تیر ۱۲۰۷ خورشیدی) از تالش شمالی خارج شدند. با وقوع قتل الکساندر گریبایدوف در روز چهارشنبه ۱۱ فوریه ۱۸۲۹ میلادی (۲۲ بهمن ۱۲۰۷ خورشیدی) و انتشار خبر آن، میر حسن خان، فرصت را مناسب یافته و با حضور در تالش شمالی، کوشید تا منطقه را از سلطه روس ها خارج کند، اما دستگیر شد و به بالا خان (حاکم کرگانرود) و سپس جهانگیر میرزا (حاکم اردبیل) تحویل داده شده و به دستور عباس میرزا در قلعه نمین زندانی شد. او پس از تحمل چند ماه حبس، دوباره به تالش شمالی فرار کرد و چندین بار برای تصرف منطقه کوشید که با حمله سپاهیان روس، سربازان شیروانی و مزدوران تالشی، به تالش جنوبی وارد شد و سپس به انزلی گریخت و از آنجا به مازندران نزد پسر فتحعلی شاه رفت. میر حسن خان در روز در روز پنج شنبه ۲۱ تیر ۱۲۱۱ خورشیدی در زندان و بر اثر بیماری استسقاء درگذشت. با مرگ میر حسن خان، حکومت تنها بخشی از تالش جنوبی که با نام "الوف آستارا" شناخته می شد به میر کاظم خان (پسر او و داماد نایب السلطنه عباس میرزا) رسید. دودمان خانات تالش از نسل میر
حسن خان، حدود ۱۰۰ سال، حکومت "الوف آستارا" را در اختیار داشتند تا این که انجام برخی اصلاحات ارضی در زمان رضاشاه، موجب از بین رفتن شیوه حکومتی ملوک الطوایفی شده و در پی آن، فرمانداری ها، در شهرستان ها تأسیس شد. زبان. زبان اداری و رسمی خانات فارسی بود. مردم منطقه به زبان تالشی تکلم می کردند همچنین زبان تالشی زبان و ادبیات مادری درباریان و خاندان خان بود.
نشان ملی جمهوری رومانی جایگزین نشان رسمی جمهوری سوسیالیستی رومانی گردید و تا حد زیادی تاثیر گرفته از نشان رسمی پادشاهی رومانی می باشد.
آنی لاری گیلور (متولد ۲ نوامبر ۱۹۵۵) از بنیانگذاران بنیاد رهایی از دین است. وی به همراه همسر خود دن بارکر ریاست این سازمان را بر عهده دارد. او همچنین سردبیر روزنامه "اندیشه آزاد امروز" است. او خود را لیبرال و فمینیست می داند و کتاب هایی در این زمینه ها نوشته است. برنامه رادیویی هفتگی یک ساعته رادیو آزادی اندیشه به میزبانی گیلور و بارکر از ۶ اکتبر ۲۰۰۷ در "ایر آمریکا" پخش می شود.
شاپور مرحبا (زاده ۱۳۳۶ در آستارا) سیاستمدار و نماینده دوره های چهارم، پنجم و هفتم حوزه انتخابیه آستارا در مجلس شورای اسلامی است. شاپور مرحبا برادر یوسف مرحبا می باشد که در اوایل انقلاب اسلامی رئیس دادگاه انقلاب، نماینده حاکم شرع، فرمانده عملیات و قائم مقام سپاه شهرستان آستارا بود و در یکم شهریور سال ۱۳۶۰ بدست مجاهدین خلق ترور شد. دو هفته پس از آن نیز شاپور مرحبا مورد حمله تروریستی قرار گرفت. دوران زندگی. او به همراه برادران و همرزمانش از بنیانگذاران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آستارا و سپس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تالش بشمار می رود. وی در اوایل انقلاب و همزمان با حضور در جبهه و جنگ، عضو شورای فرماندهی، مسئول آموزشی، مسئول پرسنلی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شهرستان آستارا بوده است. برادر او یوسف مرحبا که نمایندهٔ حاکم شرع و معاون دادستان آستارا بود، ظهر روز ۱ شهریور ۱۳۶۰ در آستارا ترور شده چند روز پس از این ترور، در روز ۱۵ شهریور سازمان مجاهدین خلق اقدام به ترور شاپور مرحبا می کنند که وی در این ترور زخمی می شود. ضارب این دو برادر، یکی از رهبران سازمان مجاهدین خلق آستارا به نام بهنام مهرانی پور بود که پس از
فرار از صحنهٔ ترور شاپور مرحبا، طی درگیری مسلحانه در لوندویل دستگیر شده و در ۲۱ شهریور با حکم دادگاه انقلاب اسلامی آستارا اعدام شد. کمی پس از اعدام، خانه تیمی و اسلحه هایش نیز کشف شده بود. سوابق. وی از اوایل انقلاب دارای مسئولیت های شهرستانی، استانی، کشوری و پارلمانی مختلفی بوده که به شرح ذیل می باشد: کتاب شناسی. شاپور مرحبا به زبان های عربی، روسی و انگلیسی مسلط است و نویسنده چندین کتاب می باشد. کتاب های چاپ شده وی به شرح زیر است:
زلاتکو سودیچ (متولد ۲۴ ژانویه ۱۹۷۱) یک کشیش کاتولیک رومی وابسته به اسقف نشینان krk در کرواسی است. او بهترین راه حل برای شواهد خود را شناخته شده است. سودیچ در شهر کوچکی در جزیرهٔ krk به دنیا آمد. او پس از اتمام دورهٔ اجباری سربازی خود در ارتش یوگسلاوی مطالعات مذهبی خود را آغاز کرد. در حال حاضر سودیچ به برگزاری مجالس و سمینارهای مذهبی می پردازد. سودیچ در کرواسی و همچنین در جهان چهٔ شناخته شده ای است. البته بیشتر شهرت او به خاطر صلیبی است که بر روی پیشانی او حک شده است وعلاوه بر پیشانی بر روی مچ دست ها و پاهای او نیز حک شده است. زلاتکو علاوه بر تعالیم مذهبی به نقاشی نیز علاقه مند بوده ونقاش نیز می کشد.
ناکجا ناشر الکترونیک کتاب های فارسی در کشور فرانسه است که با رعایت قوانین کنوانسیون بین المللی کپی رایت به انتشار کتاب می پردازد. مخاطبان از سراسر دنیا به شکل آنلاین به آثار منتشرشدهٔ «ناکجا»، دسترسی دارند. انتشارات ناکجا از ماه فوریه، سال ۲۰۱۲ فعالیت خود را به طور رسمی با مدیریت تینوش نظم جو و همکاری گلناز برومندی آغاز کرده است. مجموعه کتاب های نشر ناکجا به شکل چاپ، آنلاین در فرمت های PDF و ePUB و کتاب گویا از وبسایت انتشارات قابل خریداری و دریافتند. این کتاب ها در فرمت های مختلف برای استفاده بر روی آیپد، آیفن، کتابخوان های الکترونیک، کیندل و غیره تولید شده اند. ناکجا همچنین بخشی را برای معرفی نویسندگان و شعرا در نظر گرفته که در آن می توان مجموعه مقالات، یادداشت ها، گفتگوها، ویدئوها و آثار آنان را مورد مطالعه قرار داد. آموزش استفاده از ابزار نوین کتابخوانی یکی دیگر از اهداف انتشارات ناکجا است که در بخش ویدئو و یادداشت در دسترس اند. نشر ناکجا به عنوان یکی از اولین ناشران کتاب های الکترونیک فعال است و کتاب های نویسندگان ایرانی و غیر ایرانی داخل و خارج از کشور را با نگارش یا ترجمه فارسی در اختیار مخاطبان قرار م
ی دهد. حوزه فعالیت. این مجموعه در حوزه های ادبیات، فرهنگ با زیر مجموعه های شعر، داستان و نمایشنامه در دسترس مخاطبان قرار گرفته و در کنار آن روش های آموزش و اطلاع رسانی در حیطه استفاده بهتر از کتاب آنلاین وجود دارد. ناکجا ضمن انتشار کتاب های فارسی زبان، ترجمه آثار برتر ادبیات دیگر زبان ها را نیز انجام می دهد. نویسندگان و شعرا. شاهین نجفی، رضا قاسمی، حسین مرتضائیان آبکنار، ابوتراب خسروی، جواد جواهری، آزاده دواچی، شورش رها، محمد عبدی، شبنم آذر، شهرام رحیمیان، روجا چمنکار، سپیده جدیری، محسن یلفانی، بیتا ملکوتی، سبحان گنجی، مرجان محمدپور، ماتئی ویسنی یک، کرسمان تایلور، هارولد پینتر، مارگریت دوراس، اریک امانوئل اشمیت، ساموئل بکت, یون فوسه، ژان لوک لاگارس، نغمه ثمینی، محمد چرمشیر و... از جمله نویسندگان، شعرا و نمایشنامه نویسانی هستند که آثارشان توسط نشر ناکجا منتشر شده است. ناکجا همچنان پذیرای انتشار کتاب نویسندگان فارسی زبان از داخل و خارج ایران است. هنرمندان. مانا نیستانی، محسن نامجو، میثم آقاسیدحسینی و... از جمله هنرمندان هستند که آثارشان توسط نشر نا کجا منتشر شده است.
این روستا در شهرستان سنقر در استان کرمانشاه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن بیش از ۸۴ نفر (بیش از ۱۹خانوار) بوده است.
فرهاد قاری حلیم اُف غیچک نواز و بداهه نواز اهل سمرقند است. زندگی. فرهاد قاری حلیم اُف زادهٔ ۱۹۶۳ در سمرقند است. وی از ۱۹ تا ۲۳ سالگی به آموختن ساز غیچک در انستیتوی آموزشی صدرالدین عینی پرداخت و عضو آنسامبل سازی گلدسته به رهبری روشن حَمراقُل اُف شد. موسیقی. او گذشته از این که صاحب کارگان وسیعی در دو زبانِ فارسی تاجیکی و ازبکی است، آوازهای متعددی نیز روی اشعار کلاسیک تصنیف کرده و به خصوص در بداهه نوازی که در این منطقه بسیار نادر است تبحر دارد. آثار. از آثار وی آلبوم آواز فارسی در سمرقند است که در اردی بهشت سال ۱۳۹۱ در انتشارات ماهور ایران منتشر شده است. این مجموعه دوازده قطعه دارد و متن دفترچهٔ آن نوشتهٔ ژان دورینگ و ترجمهٔ ساسان فاطمی است.
فرهنگ باستان شناسی یا فرهنگ باستان شناختی مجموعه ای برگشتنده از دست ساخته های بشری وابسته به زمان و مکانی خاص است که تصور می شود برجای مانده های فرهنگ مادی دورهٔ ویژه ای از جامعهٔ انسانیِ باستانی را تشکیل دهد. ارتباط بین دست ساخته ها، بر اساس درک و تفسیر باستان شناسان است و لزوماً ارتباطی با گروه انسانیِ حقیقی ای در گذشته ندارد. مفهوم فرهنگ باستان شناسی، از اصول بنیادی باستان شناسی فرهنگی-تاریخی است. منابع. برگرفته از ویکی پدیا فارسی
بزرگراه ارتش مسیری کوهستانی و جنگلی در گرجستان است که شهر تفلیس را به ولادی قفقاز در روسیه متصل می کند. این مسیر باستانی در ابتدا جاده ای سخت گذر (صعب العبور) و خاکی بود که در ابتدای سده نوزدهم میلادی به دست روس ها بازسازی شد. این مسیر برای دسترسی به آنانوری و نیز معدن فیروزه ژینوالی استفاده می شد. هم اکنون دسترسی به پیست اسکیِ گودائوری و گذرگاه جواری از این بزرگراه امکان پذیر است.
ریچل لوئیز کارسون (۲۷ مه ۱۹۰۷ - ۱۴ آوریل۱۹۶۴) نویسنده زیست شناسی دریایی و محیط زیست آمریکایی بود. زندگی. ریچل کارسون در سال ۱۹۰۷ در منطقه روستایی Springdale در ایالت پنسیلوانیای آمریکا متولد شد و رشد کرد. او عشق به طبیعت و جهان زنده را از مادر خود به ودیعه گرفت که نخست به صورت یک نویسنده و سپس در قالب دانشجوی زیست شناسی دریایی بروز پیدا کرد. کارسون در سال ۱۹۲۹ تحصیلات خود را در رشته زیست شناسی دریایی به پایان رساند و از کالج دخترانه پنسیلوانیا درجه لیسانس دریافت کرد. سپس در رشته جانورشناسی تحصیلات خود را ادامه داد و در سال ۱۹۳۲ از دانشگاه جان هاپکینز موفق به اخذ درجه فوق لیسانس شد. او سپس برای نوشتن بیانیه های رادیویی توسط اداره شیلات آمریکا استخدام شد و در ضمن برای نشریه بالتیمور سان مقالاتی در زمینه تاریخ طبیعی می نوشت. در سال ۱۹۳۶ وارد سرویس فدرال آمریکا شد و به مدت ۱۵ سال در آنجا به عنوان دانشمند و ویراستار خدمت کرد. او جزوات متعددی در مورد حفاظت از منابع طبیعی نوشت و مقالات علمی زیادی را ویراستاری کرد، اما در اوقات فراغتش از پژوهشهای رسمی و دولتی به نثر ادبی و عاطفی گریز می زد که نخستین ثمره آن مقاله ای
بود تحت عنوان زیر دریا (ماهنامه آتلانتیک ۱۹۳۷) و سپس کتابی به نام زیردریا- باد (۱۹۴۱). در سال ۱۹۵۲ او کتاب دریای پیرامون ما را منتشر کرد که برنده جایزه اقیانوس شناسی شد و به دنبال آن کتاب کرانه دریا را در سال ۱۹۵۵ به چاپ رسانید. این کتاب ها متضمن نوعی شرح حال از اقیانوسها بودند و ریچل کارسون را به عنوان طبیعت دان و دانشمندی که برای عموم مردم می نویسد بر سر زبان ها انداخت. کارسون در سال ۱۹۵۲ از سرویس دولتی استعفا داد تا بتواند همهٔ وقت خود را صرف نویسندگی کند. او پس از جدالی طولانی با بیماری سرطان سینه، سرانجام در سال ۱۹۶۴ درگذشت. تلاشهای او برای شناساندن زیبایی و کمال زندگی الهام بخش نسلهای جدیدی است که می خواهند از عالم حیات و همه موجودات آن محافظت نمایند. مقالات. او به منظور آموزش مردم درباره شگفتی و زیبایی دنیای زنده چندین مقاله دیگر هم به رشته تحریر درآورد که برخی از آن ها عبارتند از: به کودکان خود کمک کنید بپرسند (۱۹۵۶)، سواحل همیشه در تغییر ما (۱۹۵۷) و کتاب دیگری را هم در موضوع بوم شناسی حیات تنظیم کرد. موضوعی که در همه نوشته های کارسون به چشم می خورد این بود که نوع بشر فقط بخشی از طبیعت ست که به واسطه
نیروی خود در دگرگونی طبیعت که اغلب این دگرگونی ها برگشت ناپذیرند از بقیه انواع متمایز شده است. جایزه ها. کتابِ "بهار خاموش"ِ او برندهٔ ۸ جایزه معروف و از پرفروش ترین کتابهایی است که دنیا را در مورد آلودگیهای کره زمین به تکان واداشته است. بهار خاموش گفتاری است درباره آلاینده های ساخته دست بشر که حیات روی زمین را تهدید به نابودی می کنند. پس از جنگ جهانی دوم استفاده بی رویه از سموم شیمیایی آفت کش توجه کارسون را به خود جلب کرد و او را واداشت تا مردم را از اثرات درازمدت سموم آفت کش آگاه سازد. وی در کتاب بهار خاموش (۱۹۶۲) شیوه های متخصصین علوم کشاورزی را به چالش خواند و همگان را به تحول در دیدگاه بشر نسبت به دنیای طبیعت دعوت کرد. کارسون پس از آن آماج حملات صنایع شیمیایی و برخی کارکنان دولت که او را اخلال گر می نامیدند قرار گرفت، اما با شهامت از موضع خود دفاع می کرد و می گفت: نباید فراموش کنیم که ما هم بخشی آسیب پذیر از دنیای طبیعت هستیم و به اندازه سایر بخشهای اکوسیستم در معرض خطر می باشیم. در سال ۱۹۶۳ کارسون از کنگره آمریکا تقاضا کرد تا سیاست های جدیدی برای حفاظت سلامتی انسان ها و محیط زیست اتخاذ نمایند. کتاب بهار
خاموش او در ۱۹۶۲ جنبشی زیست محیطی را پدید آورد که موجب بازنگری اساسی در جایگاه علم در زندگی انسان شد. شرکت های شیمیایی بزرگ و متحدان تجاری آن ها نزدیک به ۲۵۰۰۰۰ دلار برای بی اعتبار کردن تحقیقات او در این کتاب و خراب کردن شخصیت او هزینه کردند و جنسیت او را به عامل مهمی در مبارزات خود علیه کتاب تبدیل کردند و او را «پیردختری عصبی و احساساتی» نامیدند که «از گربه ها نگهداری می کند» و «از علم ژنتیک حالش به هم می خورد».
قطعه های گسلی یا بلوک های گسلی ، به قطعه های بسیار بزرگی از سنگ گفته می شوند که به وسیلهٔ تنشهای زمین ساختی و محلی در پوستهٔ زمین به وجود آمده اند. قطعات گسلی گاه تا صدها کیلومتر کشیده شده اند. پهنه های عظیم سنگ بستر توسط گسل ها به بلوک هایی مجزا تقسیم می شوند که این بلوک ها با سنگ شناسی نسبتاً یک پارچهٔ خود از یکدیگر متمایز می شوند. بزرگ ترین بلوک را قطعهٔ پوسته ای یا بلوک پوسته ای می نامند.
ضیایی یک نام خانوادگی ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند: