Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ش نیز او را از جوجوتسو منع می کرد، زیرا آزار و اذیت هایی که پسرش متحمل شده بود را نادیده می گرفت. اما پس از مشاهده علاقه عمیق کانو به این هنر، به او اجازه داد با این شرط که کانو برای تسلط بر آن تلاش کند، به تمرین بپردازد. جوجوتسو. کانو در سال ۱۸۷۷ وارد دانشگاه توکیو شد و در سال ۱۸۸۲ با مدرک کارشناسی علوم سیاسی و فلسفه فارغ التحصیل شد. در طول دوران تحصیل در دانشگاه، او به دنبال معلمان جوجوتسو می گشت. او ابتدا به دنبال شکسته بندی به نام "سیفوکوشی" بود. فرض او این بود که پزشکانی که هنرهای رزمی را می دانند، معلمان بهتری هستند. جستجوی او او را به یاگی تینوسوکه رساند که شاگرد آمون ایسوماتا در مدرسه تنجین شینیو-ریو جوجوتسو بود. یاگی به نوبه خود، کانو را به فوکودا هاچینوسوکه، شکسته بندی که در اتاقی ۱۰ تاتامی مجاور مطب خود تنجین شینیو-ریو را آموزش می داد، معرفی کرد. تنجین شینیو-ریو خود ترکیبی از دو مدرسه قدیمی تر یوشین-ریو و شین نو شین دو-ریو بود. روش آموزشی فوکودا عمدتاً شامل این بود که دانش آموز بارها و بارها به زمین می خورد تا زمانی که مکانیک تکنیک را درک کند. فوکودا بر تکنیک های کاربردی بیش از شکل های آیینی تأکید
می کرد. او به مبتدیان توضیح مختصری از تکنیک می داد و آنها را در تمرین آزاد (رندوری) مشغول می کرد تا از طریق تجربه بیاموزند. تنها پس از اینکه دانش آموز به مهارتی دست یافت، شکل های سنتی (کاتا) را به آنها آموزش می داد. این روش دشوار بود زیرا هیچ تشک خاصی برای زمین خوردن وجود نداشت و فقط تاتامی های استاندارد بر روی کف های چوبی قرار داده شده بودند. کانو در شکست دادن فوکوشیما کانکچی، یکی از ارشدهای خود در مدرسه، مشکل داشت؛ بنابراین، کانو شروع به امتحان تکنیک های ناآشنا روی رقیب خود کرد. او ابتدا تکنیک های سومو را که توسط سوموکار سابق به نام اوچی یاما کیسوئمون آموزش داده شده بود، امتحان کرد. وقتی این ها کمکی نکردند، او بیشتر مطالعه کرد و تکنیک (حمل آتش نشان) که از کتابی در مورد کشتی غربی آموخته بود، امتحان کرد. این تکنیک کارساز بود و کاتا گورما یا «چرخ شانه» همچنان بخشی از مجموعه جودو باقی مانده است، هرچند در حال حاضر سازمان های جودو برخی کشورها این پرتاب را در مسابقات جودو ممنوع کرده اند. در تاریخ ۵ اوت ۱۸۷۹، کانو در نمایش جوجوتسو که برای یولیسیز سایمن گرانت، رئیس جمهور سابق ایالات متحده، برگزار شد، شرکت کرد. این ن
مایش در خانه تاجر برجسته، شیبوساوا ایچی، انجام شد. افراد دیگری که در این نمایش شرکت داشتند، شامل معلمان جوجوتسو، فوکودا هاچینوسوکه و ایسو ماساتومو و هم تمرینی کانو، گودای ریوساکو بودند. فوکودا کمی پس از این نمایش در سن ۵۲ سالگی درگذشت. کانو شروع به یادگیری نزد ایسو کرد که دوست فوکودا بود. علی رغم اینکه ایسو ۶۲ ساله و با قدی تنها ۱٫۵۲ متر بود، از طریق تمرینات جوجوتسو بدنی قوی پیدا کرده بود. او به خاطر مهارت در کاتا و تخصص در "آتمی" ، یعنی ضربه زدن به نقاط حساس بدن، شناخته می شد. در روش آموزشی ایسو، آموزش با کاتا شروع می شد و سپس به مبارزه آزاد (" رندوری" ) می رسید. به دلیل تمرینات فشرده کانو و پایه قوی او در جوجوتسو که توسط فوکودا آموزش داده شده بود، او به زودی به عنوان دستیار در مدرسه ایسو فعالیت کرد. در سال ۱۸۸۱، بیوه فوکودا، طومارهای مدرسه را به کانو که در آن زمان ۲۱ ساله بود، داد. برخی منابع محبوب پیشنهاد می کنند که کانو مجوز تدریس در این مدرسه را به دست آورده، اما این مورد مستند نشده است: هیچ گواهی از تنجین شینیو-ریو با نام کانو در موزه کودوکان یا در هیچ منبع منتشر شده ای دیده نمی شود. همچنین هیچ رتبه ای
در اسناد معتبر بایگانی شده تنجین شینیو-ریو مشخص نشده است. در دوران آموزش زیر نظر ایسو، کانو شاهد نمایش جوجوتسو توسط معلم یوشین-ریو، "توتسوکا هیکوسوکه" بود و بعداً در رندوری با اعضای مدرسه توتسوکا شرکت کرد. کانو تحت تأثیر هنرجویان یوشین-ریو قرار گرفت و متوجه شد که شاید هرگز نتواند تنها با تمرین بیشتر کسی به استعداد توتسوکا را شکست دهد؛ او همچنین نیاز داشت به شکل هوشمندانه تری تمرین کند. این تجربه بود که برای اولین بار کانو را به این باور رساند که برای برتری واقعی، باید بهترین عناصر چندین ریو یا مدرسه جوجوتسو، از جمله "یاگیو شینگان-ریو تایجوتسو" را ترکیب کند. به همین منظور، او شروع به جستجوی معلمانی کرد که می توانستند عناصر برتر جوجوتسو را به او آموزش دهند. پس از مرگ ایسو در سال ۱۸۸۱، کانو شروع به تمرین در "کیتو-ریو" با "ایکوبو تسونتوشی" ("کونن") کرد. ایکوبو در کاتا و پرتاب تخصص داشت و به رندوری علاقه مند بود. کانو به طور کامل خود را به یادگیری کیتو-ریو اختصاص داد، زیرا اعتقاد داشت تکنیک های پرتاب ایکوبو به ویژه بهتر از مدارسی است که قبلاً مطالعه کرده بود. ایکوبو بود که به کانو یک رتبه مستند جوجوتسو و مجوز تدری
س اعطا کرد، یعنی گواهی "منکیو" (نه منکیو کایدن) در نیهوندن کیتو جودو که تاریخ آن اکتبر ۱۸۸۳ بود. مؤسسه جودو کودوکان. تأسیس. در اوایل دهه ۱۸۸۰، بین جوجوتسویی که کانو تدریس می کرد و جوجوتسویی که معلمانش در گذشته آموزش می دادند، تفاوت مشخصی وجود نداشت. معلم کیتو-ریوی کانو، ایکوبو تسونتوشی، دو یا سه بار در هفته به کلاس های کانو می آمد تا از تدریس او حمایت کند. به تدریج، شاگرد و استاد جای خود را عوض کردند و کانو شروع به شکست دادن ایکوبو در رندوری کرد. کانو در این باره، در گزارش کشف خود می گوید:«معمولاً او مرا به زمین می انداخت. اما حالا به جای اینکه بیفتم، من او را بیشتر وقت ها به زمین می انداختم. این کار را با وجود اینکه او از مکتب کیتو-ریو بود و در تکنیک های پرتابی بسیار ماهر بود، انجام می دادم. این موضوع ظاهراً او را شگفت زده کرد و برای مدتی نسبت به آن ناراحت بود. کاری که انجام داده بودم، بسیار غیرمعمول بود. اما این نتیجه مطالعه ام در مورد چگونگی شکستن وضعیت حریف بود. حقیقت این است که مدتی طولانی این مسئله را همراه با خواندن حرکات حریف مطالعه کرده بودم. اما اینجا بود که برای اولین بار تلاش کردم تا به طور کامل ا
صول شکستن وضعیت حریف را قبل از حرکت به سمت پرتاب، اعمال کنم… این موضوع را به آقای ایکوبو توضیح دادم و گفتم که پرتاب باید پس از شکستن وضعیت حریف اعمال شود. سپس او به من گفت: «این درست است. فکر می کنم چیز بیشتری برای آموزش به تو ندارم.» کمی بعد، با اسرار جوجوتسوی کیتو-ریو آشنا شدم و تمام کتاب ها و دست نوشته های این مکتب را دریافت کردم.»برای نامگذاری سیستم خود، کانو اصطلاحی را که ترادا کانمون، پنجمین رئیس کیتو-ریو، در هنگام تأسیس سبک خود، جیکیشین-ریو، پذیرفته بود، احیا کرد: «"جودو"». این نام ترکیبی از کاراکترهای "جُو" ,، به معنای «نرمی» و د"و"، به معنای «راه» است، اما به صورت استعاری به معنای «روش» می باشد. از نظر فنی، کانو تکنیک های پرتابی کیتو-ریو و تکنیک های خفه کردن و تثبیت تنجین شینیو-ریو را ترکیب کرد. به این ترتیب، کوشیکی-نو-کاتا در جودو، فرم های سنتی کیتو-ریو را با تفاوت های جزئی از سنت اصلی حفظ می کند. به طور مشابه، بسیاری از تکنیک های تنجین شینیو-ریو (اما نه فرم های آن) در کیمه-نو-کاتا حفظ شده اند. کار اولیه کانو تحت تأثیر روش ها و نهادهای مختلف قرار داشت. همان طور که او در سال ۱۸۹۸ نوشت:«با جمع آوری تم
ام نقاط قوتی که از مدارس مختلف آموخته بودم و افزودن اختراعات و اکتشافات خود، نظامی جدید برای تربیت جسمی و آموزش اخلاقی و همچنین برای پیروزی در مسابقات طراحی کردم.»با این حال، پس از اینکه جودو بین سال های ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۷ به مدارس عمومی ژاپن معرفی شد، استانداردسازی کاتا و تکنیک های مسابقات افزایش یافت. توسعه و رشد. کانو همچنین بر توسعه و رشد سازمان جودوی خود، مؤسسه جودو کودوکان، نظارت داشت. این تلاش در نوع خود فوق العاده بود، زیرا تعداد اعضای کودوکان از کمتر از دوازده دانش آموز در سال ۱۸۸۲ به بیش از هزار عضو دارای رتبه دان تا سال ۱۹۱۱ افزایش یافت. در ماه مه یا ژوئن ۱۸۸۲، کانو، کودوکان جودو را با دوازده تشک در مکانی متعلق به معبد بودایی "ایشو-جی" در منطقه شیتایا (اکنون منطقه هیگاشی اوئنو در منطقه تایتو-کو) در توکیو راه اندازی کرد و ایکوبو سه روز در هفته در دوجو حضور داشت تا به تدریس کمک کند. در آن زمان، کانو تنها تعداد کمی دانش آموز داشت، اما آن ها از طریق مسابقات منظم با تیم های جودوی پلیس محلی، تکنیک های خود را بهبود بخشیدند. کودوکان در آوریل ۱۸۹۰ به فضایی با ۶۰ تشک منتقل شد. در دسامبر ۱۸۹۳، کودوکان شروع به نقل م
کان به فضای بزرگتری در تومیزاکا-چو، کویشی کاوا-چو کرد و این انتقال تا فوریه ۱۸۹۴ تکمیل شد. اولین "کانگیکو" (تمرین زمستانی) کودوکان در زمستان ۱۸۹۴–۱۸۹۵ در دوجوی تومیزاکا-چو برگزار شد. تمرین تابستانی یا "شوشوگیکو" در سال ۱۸۹۶ آغاز شد. به گفته ای. جی. هریسون بریتانیایی، «برای عادت دادن دانش آموز به دو افراط گرمای شدید و سرما و پرورش فضیلت استقامت»:تمام دوجوهای جودوی ژاپنی از جمله کودوکان، تمرینات ویژه ای در تابستان و زمستان برگزار می کنند. برای تمرین تابستانی، گرم ترین ماه سال، اوت و گرم ترین زمان روز، از ساعت ۱ بعد از ظهر، انتخاب می شود؛ و برای تمرین زمستانی که از ژانویه آغاز می شود، دانش آموزان از ساعت ۴ صبح شروع به کشتی گیری می کنند و تا ساعت ۷ یا ۸ ادامه می دهند. تمرین تابستانی "شوشوگیکو" و تمرین زمستانی "کانگیکو" نامیده می شود. همچنین در آخرین روز تمرین زمستانی، تمرین ویژه ای به نام «تمرین شماره» برگزار می شود که در آن، به عنوان آزمون استقامت ویژه، دانش آموزان از ساعت ۴ صبح تا ۲ بعد از ظهر تمرین می کنند و غالباً در این مدت تا صد مسابقه انجام می دهند.در اواخر دهه ۱۸۹۰، کودوکان دو بار دیگر نقل مکان کرد؛ ابتدا
در نوامبر ۱۸۹۷ به فضایی با ۲۰۷ تشک و سپس در ژانویه ۱۸۹۸ به فضایی با ۳۱۴ تشک منتقل شد. در سال ۱۹۰۹، کانو کودوکان را به ثبت رساند و با ۱۰٬۰۰۰ ین (در آن زمان حدود ۴٬۷۰۰ دلار آمریکا) به آن اهدا کرد. دلیل این کار، طبق گفته روزنامه ژاپن تایمز در ۳۰ مارس ۱۹۱۳، این بود که «این مؤسسه شگفت انگیز بتواند طبیعت اخلاقی و جسمی جوانان ژاپنی را بازسازی کند، بدون نیاز به توجه شخصی بنیان گذار آن.» کودوکان یک بار دیگر در دوران زندگی کانو نقل مکان کرد و در ۲۱ مارس ۱۹۳۴، این فضای ۵۱۰ تشک را افتتاح کرد. مهمانان افتتاحیه شامل سفرای بلژیک، ایتالیا و افغانستان در ژاپن بودند. در سال ۱۹۵۸، هنگامی که کودوکان به محل فعلی هشت طبقه ای خود که اکنون بیش از ۱۲۰۰ تشک دارد، نقل مکان کرد، ساختمان قدیمی به انجمن کاراته ژاپن فروخته شد. آرمان ها. در ۱۸ آوریل ۱۸۸۸، کانو و کشیش توماس لیندسی یک سخنرانی با عنوان «جوجوتسو: هنر قدیمی سامورایی برای مبارزه بدون سلاح» را به انجمن آسیایی ژاپن ارائه دادند. این سخنرانی در سفارت بریتانیا در توکیو برگزار شد. تم اصلی این سخنرانی این بود که اصل اساسی جودو شامل پیروزی از طریق تسلیم شدن به قدرت است. کانو به عنوان شخ
صی آرمان گرا، اهداف گسترده ای برای جودو داشت و آن را چیزی می دید که همزمان دفاع از خود، فرهنگ بدنی و رفتار اخلاقی را در بر می گیرد.«از همان ابتدا، جودو را به سه بخش تقسیم کرده ام: رنتای-هو، شوبو-هو و شوشین-هو. رنتای-هو به معنای جودو به عنوان تمرین بدنی است، در حالی که شوبو-هو جودو به عنوان هنر رزمی است. شوشین-هو نیز به معنای پرورش خرد و فضیلت و همچنین مطالعه و کاربرد اصول جودو در زندگی روزمره ما است؛ بنابراین انتظار داشتم که تمرین کنندگان بدن های خود را به شکلی ایده آل پرورش دهند، در مسابقات برجسته شوند و همچنین خرد و فضیلت خود را بهبود بخشند و روح جودو را در زندگی روزمره خود زنده کنند. اگر ما جودو را ابتدا به عنوان تمرین بدنی در نظر بگیریم، باید به یاد داشته باشیم که بدن های ما نباید سفت باشند، بلکه باید آزاد، سریع و قوی باشند. ما باید قادر باشیم به درستی در برابر حملات غیرمنتظره حریف حرکت کنیم. همچنین نباید فراموش کنیم که از هر فرصتی در طول تمرین برای بهبود خرد و فضیلت خود استفاده کنیم. این ها اصول ایده آل جودوی من هستند.»«چون جودو بر اساس هنرهای رزمی گذشته توسعه یافته است، اگر تمرین کنندگان هنرهای رزمی گذش
ته چیزهای ارزشمندی داشتند، کسانی که جودو را تمرین می کنند باید همه آن ها را منتقل کنند. در میان این ها، روح سامورایی حتی در جامعه امروزی باید جشن گرفته شود.»در سال ۱۹۱۵، کانو این تعریف را برای جودو ارائه داد:«جودو راهی است برای استفاده بهینه و مؤثر از انرژی فیزیکی و ذهنی. از طریق تمرین در تکنیک های حمله و دفاع جودو، تمرین کننده قدرت فیزیکی و ذهنی خود را پرورش می دهد و به تدریج جوهره راه جودو را تجسم می بخشد؛ بنابراین، هدف نهایی آموزش جودو، استفاده از آن به عنوان وسیله ای برای کمال خود و سپس ارائه کمکی مثبت به جامعه است.»در سال ۱۹۱۸، کانو افزود:«دربارهٔ اینکه پس از قوی شدن چه کار باید کرد فکر نکنید - بارها تأکید کرده ام که هدف نهایی جودو کمال خود و ارائه کمک به جامعه است. در گذشته، تمرین کنندگان جوجوتسو تلاش های خود را بر قوی شدن متمرکز می کردند و به اینکه چگونه می توانند از آن قدرت استفاده کنند توجه زیادی نمی کردند. به همین ترتیب، تمرین کنندگان جودوی امروز تلاش کافی برای درک هدف نهایی جودو نمی کنند. تأکید زیادی بر فرایند گذاشته می شود و بسیاری فقط آرزوی قوی شدن و شکست دادن حریفان خود را دارند. البته، اهمیت قو
ی شدن یا مهارت را نفی نمی کنم. با این حال، باید به یاد داشته باشیم که این فقط بخشی از فرایند برای رسیدن به هدف بزرگتر است… ارزش همه مردم به این بستگی دارد که چگونه زندگی خود را صرف ارائه کمک ها می کنند.» در مارس ۱۹۲۲، کانو با معرفی «انجمن فرهنگی کودوکان» (Kodokan Bunkakai) به همه این اهداف دست یافت. این سازمان اولین نشست خود را در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۲۲ در هتل سئیوکن توکیو برگزار کرد و سه روز بعد، اولین سخنرانی عمومی خود را در سالن انجمن مسیحی مردان جوان در کاندا برگزار کرد. شعارهای انجمن فرهنگی کودوکان «استفاده بهینه از قدرت روحی و جسمی» و «پیشرفت مشترک برای خود و دیگران» بودند. اگرچه این ترجمه ها به صورت تحت اللفظی هستند، عبارات معمولاً به انگلیسی به صورت «بیشترین کارایی با کمترین تلاش» و «رفاه و منفعت متقابل» ترجمه می شدند. نظریه های این سازمان در مقاله ای که در سپتامبر ۱۹۲۲ در مجله آمریکایی Living Age منتشر شد، به تفصیل شرح داده شد.«هدف صحبتم بررسی جودو به عنوان فرهنگ: جسمی، ذهنی و اخلاقی است، اما چون جودو بر اساس هنر حمله و دفاع است، ابتدا توضیح خواهم داد که این جودوی مسابقه ای چیست… ویژگی اصلی این هنر، استف
اده از اصول مقاومت نکردن و بهره گیری از از دست دادن تعادل حریف است؛ بنابراین، نام این هنر جوجوتسو (به معنای دقیق، هنر نرم یا ملایم) یا جودو (آموزه نرمی یا ملایمت) نامیده می شود… اینها همه نمونه هایی از اصل بیشترین کارایی در استفاده از ذهن و بدن هستند. بر اساس این اصل، تمام ساختار هنر و علم جودو بنا شده است. جودو تحت دو روش آموزش داده می شود: یکی به نام رندوری و دیگری کاتا. رندوری یا تمرین آزاد، در شرایط مسابقه واقعی تمرین می شود. این شامل پرتاب، خفه کردن، نگه داشتن و خم کردن یا پیچاندن بازوها یا پاهای حریف است. مبارزان می توانند از هر تکنیکی که دوست دارند استفاده کنند، مشروط بر اینکه به یکدیگر آسیب نرسانند و از قوانین کلی آداب و معاشرت جودو پیروی کنند. کاتا که به معنای دقیق «فرم» است، سیستمی رسمی از تمرینات پیش فرض است که علاوه بر اعمال مذکور، شامل ضربه زدن و لگد زدن و استفاده از سلاح ها است، طبق قوانینی که در آن هر مبارز دقیقاً می داند که حریفش چه کاری انجام خواهد داد. استفاده از سلاح ها و ضربه زدن و لگد زدن در کاتا آموزش داده می شود و نه در رندوری، زیرا اگر این تمرین ها در رندوری به کار گرفته شوند، ممکن است
باعث آسیب شوند… در مورد جنبه اخلاقی جودو، – بدون ذکر انضباط در اتاق تمرین که شامل رعایت قوانین عادی آداب و معاشرت، شجاعت و پشتکار، مهربانی و احترام به دیگران، بی طرفی و بازی منصفانه که در تمرینات ورزشی غربی بسیار تأکید می شود، – جودو در ژاپن اهمیت ویژه ای دارد…» زندگی حرفه ای. مربیگری. اگرچه کانو هر زمانی که می توانست جودو را ترویج می کرد، اما از طریق شغل تدریس، امرار معاش می کرد. کانو در ژوئن ۱۸۷۷ وارد دانشگاه امپریال توکیو شد. او در رشته علوم سیاسی و اقتصاد که در آن زمان توسط دپارتمان زیبایی شناسی و اخلاق تدریس می شد، تحصیل کرد. او در ژوئیه ۱۸۸۲ فارغ التحصیل شد و در ماه بعد به عنوان استاد درجه چهارم در مؤسسه آموزشی گاکوشوئین در توکیو مشغول به کار شد. در سال ۱۸۸۳، کانو به عنوان استاد اقتصاد در کالج کشاورزی کومابا (که اکنون دانشکده کشاورزی دانشگاه توکیو است) منصوب شد، اما در آوریل ۱۸۸۵ به مدرسه گاکوشوئین بازگشت و به عنوان مدیر مشغول به کار شد. در ژانویه ۱۸۹۱، کانو به سمتی در وزارت آموزش و پرورش منصوب شد. در اوت ۱۸۹۱، این سمت را رها کرد تا به عنوان رئیس در مدرسه عالی پنجم (که اکنون دانشگاه کوماموتو است) مشغول
به کار شود. یکی از استادان مدرسه عالی پنجم بین سال های ۱۸۹۱ و ۱۸۹۳ لافکادیو هرن بود. در همان زمان، کانو ازدواج کرد. همسرش، سوماکو تاکزوئه، دختر سفیر سابق ژاپن در کره بود. این زوج در نهایت شش دختر و سه پسر داشتند. در تابستان ۱۸۹۲، کانو به شانگهای رفت تا برنامه ای برای تحصیل دانشجویان چینی در ژاپن راه اندازی کند. او در سال های ۱۹۰۵، ۱۹۱۵ و ۱۹۲۱ مجدداً به شانگهای سفر کرد. در ژانویه ۱۸۹۸، کانو به عنوان مدیر آموزش ابتدایی در وزارت آموزش و پرورش منصوب شد و در اوت ۱۸۹۹، بورسیه ای دریافت کرد که به او اجازه داد تا در اروپا تحصیل کند. کشتی او در ۱۳ سپتامبر ۱۸۹۹ از یوکوهاما حرکت کرد و در ۱۵ اکتبر به مارسی رسید. او حدود یک سال در اروپا بود و در این مدت از پاریس، برلین، بروکسل، آمستردام و لندن بازدید کرد. او در سال ۱۹۰۱ به ژاپن بازگشت. پس از بازگشت به ژاپن، به عنوان رئیس مدرسه عالی توکیو مشغول به کار شد و تا زمان بازنشستگی در ۱۶ ژانویه ۱۹۲۰ در این سمت باقی ماند. او همچنین در تأسیس مدرسه عالی نادا در سال ۱۹۲۸ در کوبه کمک کرد که بعدها به یکی از مدارس عالی خصوصی در ژاپن تبدیل شد. با توجه به اینکه او در رشته علوم سیاسی و اقت
صاد تحصیل کرده بود، خانواده کانو انتظار داشتند که پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه، در یکی از وزارتخانه های دولتی مشغول به کار شود. در واقع، از طریق دوستان تأثیرگذار پدرش، ابتدا به او موقیعت شغلی در وزارت دارایی پیشنهاد شد. با این حال، عشق او به تدریس باعث شد تا به جای آن، شغل تدریس در مدرسه گاکوشوئین را بپذیرد. دانش آموزان نخبه ژاپن در این مدرسه حضور داشتند و از نظر اجتماعی بالاتر از معلمان خود بودند. دانش آموزان مجاز بودند تا با ریکشا (جینریکیشا) به در کلاس ها بروند، در حالی که معلمان از این کار منع شده بودند. معلمان اغلب مجبور بودند به خانه های این دانش آموزان بروند تا در صورت درخواست، آموزش یا مشاوره بدهند. در واقع، معلمان مانند خدمتکاران رفتار می کردند. کانو این وضعیت را غیرقابل قبول می دانست. او از پذیرفتن نقش فرودست در آموزش دانش آموزان خودداری کرد. به نظر کانو، معلم باید احترام داشته باشد. در عین حال، او از آخرین روش های علوم پرورشی اروپایی و آمریکایی استفاده می کرد. نظریه های جان دیویی، مربی آمریکایی، به ویژه بر او تأثیر داشتند. روش کانو بر دانش آموزان تأثیر مطلوب داشت، اما روش های او توسط مدیریت مدرسه
به تدریج پذیرفته می شد، به طوری که تا زمان آمدن مدیر جدید، ایده های کانو به طور کامل پذیرفته نشد. همه این ها نشان می دهد که فلسفه آموزشی کانو ترکیبی از نئوکنفوسیوس گرایی سنتی ژاپنی و فلسفه های معاصر اروپایی و آمریکایی بود که شامل ابزارگرایی، فایده گرایی و «پیشرفت گرایی تکاملی» که در آن زمان به عنوان داروینیسم اجتماعی شناخته می شد، بود. اهداف فلسفه های آموزشی و روش های کانو (و در واقع اهداف بیشتر برنامه های آموزشی ژاپن در اوایل قرن بیستم) شامل توسعه ذهن، بدن و روح به نسبت مساوی، افزایش میهن پرستی و وفاداری، به ویژه به امپراتور، آموزش اخلاق عمومی و افزایش قدرت بدنی و استقامت، به ویژه برای آماده سازی جوانان برای خدمت نظامی بود. تمرینات کالیستنیک، به ویژه همان گونه که در آن زمان به صورت دسته جمعی معمول بود، می توانستند کسل کننده باشند و در سطح دبیرستان و دانشگاه، بازی هایی مانند بیسبال و راگبی بیشتر به عنوان ورزش های تماشاگرانه بودند تا منبعی عملی برای تمرینات بدنی برای عموم. علاوه بر این، در سطوح عالی، بیسبال، فوتبال و حتی جودو تأکید زیادی بر توسعه اخلاقی یا فکری نداشتند. در عوض، مربیان و ورزشکاران برجسته تمایل
داشتند بر پیروزی، به هر قیمتی که شده، تأکید کنند. برای کانو، پاسخ به این مشکل در یک کلمه خلاصه می شد: جودو. نه جودو به معنای ساده پرتاب دیگران و قطعاً نه جودو به معنای پیروزی به هر قیمتی، بلکه جودو به معنای «بیشترین کارایی با کمترین تلاش» و «رفاه و منفعت متقابل». یا به قول خود کانو در مصاحبه ای در سال ۱۹۳۸: «هنگامی که تسلیم شدن بالاترین استفاده کارآمد از انرژی است، پس تسلیم شدن جودو است.» کمیته بین المللی المپیک. کانو در سال ۱۹۰۹ به فعالیت در کمیته بین المللی المپیک مشغول شد. این موضوع پس از آن اتفاق افتاد که کریستین هلستروم از کمیته المپیک سوئد به دولت های ژاپن و چین نامه نوشت و پرسید که آیا آن ها قصد دارند تیم هایی به المپیک ۱۹۱۲ بفرستند یا نه. دولت ژاپن که نمی خواست با پاسخ منفی به این نامه، خود را در عرصه بین المللی خجالت زده کند، بنابراین به وزارت آموزش و پرورش دستور داد که این موضوع را بررسی کند. این وزارتخانه به طور منطقی به کانو مراجعه کرد که تنها مربی تربیت بدنی بود که تجربه تازه ای در اروپا داشت. کانو پذیرفت که نماینده ژاپن در کمیته بین المللی المپیک باشد و پس از گفتگو با سفیر فرانسه در ژاپن و مطال
عه بروشورهای ارسالی از سوئد، به گفته خودش «ایده ای نسبتاً خوب از بازی های المپیک پیدا کرد.» برای انجام وظایف خود به عنوان یک عضو، کانو در سال ۱۹۱۲ به تأسیس انجمن ورزشی آماتور ژاپن (Dai Nippon Tai-iku Kyokai) کمک کرد که مأموریت آن نظارت بر ورزش های آماتور در ژاپن بود. کانو نماینده رسمی در استکهلم بود و در سازماندهی بازی های قهرمانی شرق دور که در مه ۱۹۱۷ در اوساکا برگزار شد، شرکت داشت. در سال ۱۹۲۰، کانو نماینده ژاپن در المپیک آنتورپ بود و در اوایل دهه ۱۹۲۰، او در شورای تربیت بدنی ژاپن خدمت کرد. او در سازماندهی بازی های قهرمانی شرق دور که در مه ۱۹۲۳ در اوساکا برگزار شد، نقش چندانی نداشت و در المپیک ۱۹۲۴ پاریس نیز حضور نداشت، اما نماینده ژاپن در المپیک های آمستردام (۱۹۲۸)، لس آنجلس (۱۹۳۲) و برلین (۱۹۳۶) بود. از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۸، او یکی از سخنگویان برجسته بین المللی در تلاش های ژاپن برای میزبانی المپیک ۱۹۴۰ بود. هدف اصلی کانو در این فعالیت ها، به گفته خودش، گردهم آوردن مردم برای هدفی مشترک با احساس دوستانه بود. اهداف او شامل وارد کردن جودو به المپیک نبود. همان طور که در نامه ای به گنجی کویزومی در بریتانیا در سال ۱
۹۳۶ نوشت:«از من توسط افراد مختلفی پرسیده شده است که آیا معرفی جودو در بازی های المپیک عاقلانه و ممکن است یا نه. نظرم در این مورد در حال حاضر نسبتاً منفعل است. اگر این خواست کشورهای عضو دیگر باشد، مخالفتی ندارم. اما تمایلی به پیش قدم شدن ندارم. از طرفی، جودو در واقع فقط یک ورزش یا بازی ساده نیست. من آن را به عنوان یک اصل زندگی، هنر و علم می بینم. در واقع، این وسیله ای برای دستیابی به فرهنگ شخصی است. فقط یکی از اشکال آموزش جودو، به اصطلاح رندوری، می تواند به عنوان نوعی ورزش طبقه بندی شود… [علاوه بر این] بازی های المپیک چنان با ملی گرایی ترکیب شده اند که ممکن است تحت تأثیر آن قرار بگیرد و جودو به شکلی واپس گرا تبدیل شود همان طور که جوجیتسو قبل از تأسیس کودوکان بود. جودو باید همانند هنر و علم از تأثیرات خارجی – سیاسی، ملی، نژادی، مالی یا هر منافع سازمان یافته دیگری – آزاد باشد و همه چیزهای مرتبط با آن باید به هدف نهایی آن، یعنی منفعت بشریت، هدایت شوند.» مرگ و میراث. در سال ۱۹۳۴، کانو به دلیل وجود مشکلات سلامت جسمانی، از جمله احتمالاً سنگ کلیه، دیگر نمایش های عمومی برگزار نکرد. جودوکای بریتانیایی، سارا مایر، به دو
ستانش در لندن نوشت:«مردم فکر نمی کنند او خیلی بیشتر زنده بماند.»با این حال، کانو همچنان در مراسم های مهم کودوکان مانند "کاگامی-بیراکی" (مراسم سال نو) شرکت می کرد و به کارهای المپیکی خود ادامه می داد. در ماه مه ۱۹۳۸، کانو در سفر دریایی به عنوان عضو کمیته بین المللی المپیک بر روی کشتی موتوری خط کشتیرانی نیپون یوسن به نام «هیکاوا مارو» درگذشت. از آنجا که ناوگان تجاری ژاپن در دهه ۱۹۳۰ از زمان توکیو استفاده می کرد، تاریخ ژاپنی مرگ ۴ مه ۱۹۳۸ در حدود ساعت ۵:۳۳ صبح به وقت زمان استاندارد ژاپن بود، در حالی که تاریخ بین المللی مرگ ۳ مه ۱۹۳۸ در ساعت ۲۰:۳۳ به وقت ساعت هماهنگ جهانی بود. علت مرگ به طور رسمی سینه پهلو اعلام شد، اما منابع دیگری مسمومیت غذایی را علت مرگ ذکر کرده اند. در دهه ۱۹۹۰، ادعاهایی مبنی بر اینکه کانو توسط مسمومیت به قتل رسیده بود مطرح شد، اگرچه هیچ سند معاصر شناخته شده ای برای حمایت از این ادعا وجود ندارد. مخالفت کانو با نظامی گری ژاپن به خوبی شناخته شده بود و بسیاری از کسانی که با آن مخالف بودند نیز به طور مشابه ترور شدند. جودو با مرگ کانو از بین نرفت. در دهه ۱۹۵۰، باشگاه های جودو در سراسر جهان پدیدار
شدند و در سال ۱۹۶۴، جودو به عنوان ورزش المپیکی معرفی شد و در المپیک تابستانی ۱۹۶۴ توکیو و به طور دائمی در المپیک تابستانی ۱۹۷۲ بازگشت؛ بنابراین، شهرت پس از مرگ کانو تضمین شد. با این حال، میراث واقعی او ایده آلیسمش بود. همان طور که کانو در سخنرانی ای در سال ۱۹۳۴ گفت:«هیچ چیز زیر آفتاب بزرگتر از آموزش نیست. با آموزش یک فرد و فرستادن او به جامعه نسل خود، ما به صد نسل آینده کمک می کنیم.»کانو همچنین با مارکس نهم کوئینزبری مقایسه شده است، به طوری که میراث او مجموعه ای از قوانین جدید به وجود آورد:«قوانین کودوکان دکتر کانو برای نسخه جوجیتسوی خود، نوع جدید و ایمن تری از مبارزه را به ژاپن آورد، همان طور که قوانین کوئینزبری که دو دهه قبل در سال ۱۸۶۷ معرفی شده بود، برای بوکس در انگلستان انجام داد. هر دو، مارکس کوئینزبری و دکتر کانو، ورزش های خود را تغییر دادند و آنها را پاک تر و ایمن تر کردند. یکی کشتی گیری را از بوکس بیرون آورد؛ دیگری بوکس را از کشتی گیری بیرون آورد. یکی با مشت های پوشیده شده کار کرد؛ دیگری با زمین پوشیده. در سال های پایانی قرن نوزدهم، تاریخ های رزمی تمدن های شرقی و غربی به نقطه ای رسیدند که دو مرد در د
و انتهای مخالف جهان، در عرض چند سال، قوانینی را تدوین کردند که عصر روشنگری خود را به مبارزات بدون سلاح اعلام کردند.» در فرهنگ عمومی. کانو در بازی ویدئویی "قیام رونین" که داستان آن در اواسط قرن نوزدهم و در طول باکوماتسو، اتفاق می افتد، به عنوان دوست و هم پیمان ظاهر می شود. در این بازی، کانو به عنوان نابغه جوجوتسو به تصویر کشیده شده است. برخی از آزادی های خلاقانه با ظاهر او گرفته شده است، زیرا او به عنوان نوجوان به تصویر کشیده شده است، در حالی که کانو واقعی در آن زمان کمتر از ۱۰ سال سن داشت.
لیونل ری شاعر و مقاله نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
آگوتا کریستف (; ، زادهٔ چیکواند - درگذشتهٔ نوشاتل) نویسنده، شاعر، رمان نویس و دراماتورژ مجاری ساکن سوئیس که داستان هایش را به زبان فرانسوی می نوشت. زندگی نامه. آگوتا کریستف در ۳۰ اکتبر ۱۹۳۵ در چیکواند، مجارستان به دنیا آمد. در پی انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان در سن بیست و یک سالگی با شوهر و فرزند چهارماهه اش از کشور گریخت و در نوشاتل سوئیس ساکن شد. بعد از پنج سال تنهایی، افسردگی و کار سخت در یک کارخانه محل کارش را ترک کرد، از همسرش جدا شد و به مطالعه زبان فرانسه پرداخت؛ زبانی که تا پایان عمر از آن برای خلق آثارش بهره برد. وی در ابتدای فعالیت حرفه ای خود، به نوشتن شعر و نمایش نامه روی آورد و کم کم به سمت داستان نویسی گرایش پیدا کرد و با سه گانه ای که در پنج سال منتشر کرد به اوج شهرت رسید. موضوع اصلی داستان های او جنگ، ویرانی، عشق، تنهایی و تلاش انسان ها برای جلب توجه دیگران است؛ مواردی که به نظر می رسد وی در زندگی شخصی اش با آن ها دست و پنجه نرم کرده است. بسیاری از نمایش نامه هایش روی صحنه رفت یا در رادیو اجرا شد و پس از آن به نوشتن رمان و داستان کوتاه روی آورد و آثاری به زبان فرانسه نوشت. او قبل از مهاجرت شعر هم می سر