Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارد بغداد شد. پس از آنکه شرف الدوله در اول جمادی الثانی ۳۷۹ (۶ سپتامبر ۹۸۹) درگذشت، همان طور که او تأیید کرده بود، برادرش ابونصر که در آن زمان نوزده سال داشت، جانشین وی شد و افراد سپاه با او بیعت کردند. رابطه با خلیفه. در آغاز میان ابونصر و خلیفه الطّائع نامه هایی رد و بدل شد. سرانجام هر یک در مقابل دیگری سوگند وفاداری یاد کردند و روز پس از آن در کشتی در مقابل دارالملک ابونصر دیدار کردند. خلیفه با تشریفات و طی مراسمی خلعت های سلطانی و لقب بهاءالدوله و ضیاءالملّه را به او اعطا کرد. فرمان خلیفه دربارهٔ تصدی وی نیز خوانده شد. بهاءالدوله در سال ۳۸۱ ق دچار مضیقه مالی شد. مردی به نام ابن المعلم که در او نفوذ بسیاری داشت، پیشنهاد کرد خلیفه الطائع را دستگیر و اموال او را ضبط کند. بهاءالدوله نیز در طی جریاناتی خلیفه را به زور به خانه خود برد و آنچه از اموال و ذخایر در خانه او بود ضبط کرد. خلیفه هم خود را از خلافت خلع کرد و بهاءالدوله، احمد بن اسحاق بن المقتدر را به جای او نشانید. خلیفه جدید «القادر بالله» خوانده شد. درگیری با صمصام الدوله. بهاءالدوله از همان اوان امارت مواجه با مخالفت برادر بزرگترش صمصام الدوله شد؛ که
علی رغم نابینایی، در فارس به طلب قدرت برخاسته بود و طالب سهم خود از قلمرو پدر بود. در سال ۳۸۰ بهاءالدوله به قصد تصرف فارس به خوزستان رفت و از آنجا وارد ارجان شد. پس از آن با سپاه صمصام الدوله به جنگ پرداخت و شکست خورد. آن دو سرانجام پیمانی بستند و قرار شد که فارس و ارجان متعلق به صمصام الدوله باشد و خوزستان و عراق متعلق به بهاءالدوله. در سال ۳۸۲ چون صمصام الدوله اطلاع یافت که بهاءالدوله در نهان برای تصرف فارس آماده می شود، بر او پیشدستی کرد و خوزستان را به تصرف درآورد. این مناقشات تا سال ۳۸۶ ادامه یافت. در آن زمان فخرالدوله دیلمی نیز در ری فرمانروایی می کرد؛ بنابراین قلمرو آل بویه عملاً به سه سرزمین مستقل با سه امیر تقسیم شده بود. در پایان قرن چهارم قمری (ده میلادی) ناآرامی و آشوب عراق و فارس را در بر گرفته بود. در سال ۳۸۸ (۹۹۸) صمصام الدوله به خوزستان حمله و بصره را اشغال کرد. بهاءالدوله و متحدانش بصره را پس گرفتند اما نتوانستند به پیروزی قطعی در مقابل صمصام الدوله دست یابند. صمصام الدوله سرانجام در ذی الحجه ۳۸۸ (نوامبر ۹۹۸) در نزدیکی شیراز و توسط پسران عزالدوله بختیار کشته شد. گسترش قلمرو و مرگ. پس از کشته
شدن صمصام الدوله، ابوعلی –پسر استاد هرمز– که از طرف صمصام الدوله والی خوزستان بود به بهاءالدوله پیوست و او سپاهی برای بیرون آوردن فارس از دست پسران عزّالدوله به آنجا فرستاد. دو پسر عزالدوله گریختند و فارس به تصرف بهاءالدوله درآمد. وی پس از آن کرمان و عمان را نیز تصرف کرد. به گونه ای که وسعت قلمرواش با وسعت قلمرو پدرش عضدالدوله در اوج قدرت برابری می کرد. بهاءالدوله از آن پس در فارس اقامت گزید. در آن زمان عراق توسط امیرهای بادیه نشین و کردها تهدید می شد. بهاءالدوله سرانجام در ۵ جمادی الثانی ۴۰۳ (۲۲ دسامبر ۱۰۱۲) بر اثر بیماری صرع در ارّجان درگذشت. جسد او را به حرم علی بن ابی طالب در نجف بردند و در کنار پدرش به خاک سپردند. وی ۴۳ سال عمر و ۲۴ سال سلطنت کرد. پس از وی پسرش سلطان الدوله جایش را گرفت.
ضیاءالسلطنه، شاهزاده قاجار، دختر ناصرالدین شاه از ندیم السلطنه بود، وی همسر میرزا زین العابدین تهرانی امام جمعه تهران شد. او که در سال ۱۲۷۲ قمری متولد شد بود، در سال ۱۲۹۰ قمری پس از درگذشت شاه بیگم ضیاءالسلطنه دختر فتحعلی شاه ضیاءالسلطنه لقب گرفت. ضیاءالسلطنه در دوران سلطنت مظفرالدین شاه درگذشت. او صاحب چهار فرزند بود که در هنگام مرگش تنها دوتن از آنان در قید حیات بودند: سید جواد ظهیرالاسلام و زهرا خانم شمس السلطنه که بعد از درگذشت مادرش لقب او را دریافت کرد و با محمد مصدق، نخست وزیر ایران، ازدواج کرد.
این مقاله شامل فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه ها در کانادا است. ۲۰۰۹. ۲۰ فرودگاه برتر کانادا بر پایهٔ جابجایی مسافر. یادداشت ها
مارکوس یونیوس بروتوس (۸۵ قبل از میلاد– ۲۳ اکتبر ۴۲ قبل از میلاد) یک سیاستمدار، خطیب، فیلسوف، محقق و سناتور اواخر جمهوری روم و، در کنار گایوس کاسیوس لونگینوس و دکیموس بروتوس، از مشارکت کنندگان در توطئهٔ قتل ژولیوس سزار در نیمهٔ مارس ۴۴ قبل از میلاد بود. زندگی. خانواده و مطالعات. مارکوس یونیوس بروتوس در ۸۵ق. م. یا شاید ۷۸–۷۹ ق.م. متولد شد. مادرش سرویلیا فرزند آقای کوئینتوس سرویلیوس کایپیو و لیویا دروسا بود و پدرش نیز مارکوس یونیوس بروتوس نام داشت که در ۸۳ ق.م. یک تریبون مردم و از حامیان حزب مردمی پوپولارها (به رهبری گایوس ماریوس) بود و در ۷۷ ق.م. در یک براندازی دموکراتیک به رهبری مارکوس امیلیوس لپیدوس برضد الیگارشی سنا مشارکت کرده بود اما توطئه اش به دست نیائئوس پومپیئوس کبیر و کوئینتوس لوتاتیوس کاتولوس باخشونت سرکوب شد. پومپیئوس بروتوسِ پدر را در مودنا محاصره کرده او به تسلیم واداشت و کشت. مادرش سرویلیا زنی بسیار جذاب و، از نظر سیاسی، بانفوذ بود. روابط او با ژولیوس سزار بر همگان آشکار و، در عین حال، عاطفی ترین رابطهٔ دوستی سزار از میان ده ها روابط عاشقانهٔ این مرد با زنان بود و، به گفتهٔ پلوتارک، چون رابطه ای
بسیار قدیمی بود سزار تمایل داشت بروتوس را فرزند خود بداند. سپس سرویلیا با دکیموس یونیوس سیلانوس، کنسولِ سالِ ۶۲ ق. م، ازدواج کرد و از او سه دختر آورد که خواهران ناتنی بروتوس شدند: یونیای اول، که با پوبلیوس سرویلیوس ایساوریکوس ازدواج کرد، و دیگری یونیای دوم، که با مارکوس امیلیوس لپیدوس ازدواج کرد، و سومی یونیای سوم (مشهور به تِرتولا) که با گایوس کاسیوس لونگینوس ازدواج کرد. داییِ ناتنیِ بروتوس، کاتوی کوچک، تأثیر زیادی بر بروتوس جوان گذاشت. این دایی دشمن سیاسی قیصر (سزار) بود و از شخصیت های سنگین وزن جمهوری خواه و محافظه کارِ سنا (موسوم به اپتیمات ها) بود و به سبب آداب معتدل و درستش و نیز دلبستگی اش به اصول و سنن باستانی شهره بود. بروتوس مایل بود خود را مقلد او بداند. در میان اجداد بروتوس، خواه از سمت پدر خواه از آنِ مادر، دو ظالم کُش افسانه ای به چشم می خورد: لوکیوس یونیوس بروتوس ــ مؤسس جمهوری روم ــ و سرویلیوس آهالا. احتمالاً در حدود بیست سالگی، یکی از دایی هایش به نام کوئینتوس سرویلیوس کایپیو او را به فرزندخواندگی پذیرفت و شناسنامه اش کوئینتوس سرویلیوس کایپیو بروتوس شد. بروتوس جوان با شور و حرارت بسیار فلسفه
خواند و مطالعات خود را ــ چنان که رسم جوانان اشرافی آن زمان بود ــ در یونان تکمیل کرد و در میان مکاتب فلسفی به آکادمی آنتیوخوس اشکلونی گروید؛ فلسفهٔ رواقی گریِ دایی اش کاتو نیز تأثیری بزرگ بر او نهاد. او همچنین محقق تاریخ و عاشق شعر و هنر نیز بود. او سه رساله در باب اخلاق نگاشته بود که باستانیان آن ها را تحسین کرده بودند اما برای ما برجای نمانده اند: «درباب فضیلت»، «درباب صبوری» و «درباب تکالیف.» بروتوس به سبب توانایی های سخنوری اش برای پس آیندگانش چندان تحسین شده نبود و هرچند که سیسرون یکی از آثارش، "بروتوس"، را تقدیمش کرده بود و در آن ظرفیت های سخنوری او را ستوده بود، در مجموع او را سخنوری کم حرارت، ایستا و بی سروته می دانست. همراه با سیسرون، بروتوس درگیر یک سری مجادلات منطقی بودند که سخنوران جوان ــ موسوم به آتیک گرایان نو ــ آن را راه انداخته بودند و خواستار بازگشت به سادگیِ بلاغت بودند و شیوهٔ کهنهٔ آسیای صغیری را ــ که برپایهٔ سخنان پرطمطراق و تأکیدی بود ــ نمی پسندیدند. انتقادات این سخنوران جوان متوجهٔ سخنور بزرگ، سیسرون، نیز بود که نمایندهٔ شیوهٔ آسیایی دانسته می شد و بروتوس او را سخنوری بی روح خواند
ه بود. فعالیت های سیاسی و مالی. در ۵۸ ق. م، دایی اش کاتو مأمور شد با ناوگانی رهسپار قبرس شود تا آنجا را بدل به یک استان رومی کند. کاتو، پیش از مبادرت به جنگ با پادشاه آنجا، بطلمیوس قبرس، فرستادگانی به سوی این پادشاه فرستاد و از او خواست تا قبرس را تسلیم رومیان کند و، در عوض، به او قول داد در پافوس یک روحانی عالی رتبه شود. بطلمیوس این پیشنهاد را رد کرد و چون می دانست که توان کافی برای ایستادگی در برابر ناوگان رومیان را ندارد، خود را مسموم کرد تا به عنوان یک شاه بمیرد. پس از مرگش، کاتو قبرس را بدل به یک استان رومی کرد و به عنوان پروپرایتور در آنجا مشغول به کار شد. او بروتوس را هم با خود برده بود و به او وظیفهٔ مدیریت دارایی های پادشاه متوفی آن جزیره (به نیابت از سنا) را سپرد، وظیفه ای که بروتوس جوان با تحسینِ بسیارِ دایی انجامش داد. در ۵۴ ق.م. مسئول ضرابخانه شد و سکه هایی ضرب و منتشر کرد که اجدادِ ظالم کُشِ خود را ــ لوکیوس یونیوس بروتوس و سرویلیوس آهالا ــ و نیز لیبرتاس (الههٔ آزادی) را تصویر می کرد؛ و بدین سان بر گرایش سیاسیِ جمهوری خواهانه اش تأکید می کرد. همین طور، با خطابه ای برضد اقتدار پومپیئوس جهت گرفت
که به دلایل شخصی از او نفرت داشت. با این حال، در همان سال ها با کلاودیا ازدواج کرد که دختر آپیوس کلاودیوس پولکر ــ از برجسته ترین شخصیت های حامی پومپیئوس و پدرزنِ بزرگ ترین پسرِ پومپیئوس ــ بود. در ۵۳ ق.م. آپیوس کلاودیوس فرماندار کیلیکیه (استان روم) شد و بروتوس کوایستورش شد، اما سوءمدیریت آپیوس و فساد اداری اش سبب شدند که، هنگام بازگشتنش به روم، به او اتهام اختلاس و توهین به مقدسات بزنند. بروتوس، متعاقب پدرزنش، به واسطهٔ یک دلال مشغول دادن پول نزول به آریوبرزن ــ پادشاه کاپادوکیه که در شرف ورشکستگی بود ــ و به شهروندان جزیرهٔ سالامیس شد، آنهم با نرخ سود سالانهٔ بسیار سنگین ۴۸درصد که یکی بالاترین نرخ سودها در آن دوره و در تضاد آشکار با قوانین روم بود. بعدها که سیسرون، به جای آپیوس کلاودیوس، فرماندار جدید کیلیکیه شد، از اوضاع آن استان بسیار مبهوت شده بود؛ او می دید که چطور اقدامات مردان بروتوس تقریباً یکپارچگی جامعهٔ سالامیس را نابود کرده و سبب شده بود که، در طول یک محاصره، پنج تن از سناتورهای آن جزیره براثر گرسنگی بمیرند. پس از بازگشت به روم، بروتوس به همراه سخنور مشهوری به نام کوئینتوس هورتنسیوس و دشمنش پومپی
ئوس در یک هیئت دفاعیِ آپیوس کلاودیوس شرکت کرد و جملگی توانستند متهم را تبرئه کنند. (۵۱ ق. م) جنگ داخلی (۴۹ تا ۴۵ قبل از میلاد) و تسلط سزار. با وقوع جنگ داخلی میان سزار (رهبر پوپولارها یا دموکرات ها) و پومپیئوس (رهبر اپتیمات ها یا جمهوری خواهان) در ۴۹ ق.م. بروتوس با کمی تردید طرف پومپیئوس را گرفت و موجب شگفتی بسیار شد (چراکه از پومپیئوس، که پدرش را کشته بود، نفرت داشت) و به عنوان معاون فرماندار کیلیکیه برگزیده شد. هرچند بروتوس ازخودگذشتگی بسیاری نسبت به جمهوری نشان داد، فردای شکست در نبرد فارسال جزو نخستین کسانی شد که اردوگاه جمهوری خواهان را ترک کردند تا از قیصر (سزار) طلب بخشش کنند، و سزار نیز در اعطای عفو به او کوتاهی نکرد اما در عوض از او اطلاعاتی راجع به حرکت پومپیئوس خواست. ظاهراً پیش از نبرد، سزار افرادش را فرموده بود که به بروتوس آسیبی نرسانند. بدین سان، بروتوس شبانگاه اردوی جمهوری خواهان را ترک کرد و هم پومپیئوس و هم دایی اش کاتو را تنها گذاشت: پومپیئوس به مصرِ بطلمیوسی گریخت اما فوراً به دست یکی از افسران سابقش به نام لوکیوس سپتیمیوس کشته شد، کاتو نیز به شمال استان آفریقا رفته مقاومت در برابر سزار را
تا آخرین نفس ادامه داد. پس از پیروزی قیصر (سزار) در جنگ داخلی، به رغم مواضع سیاسی بروتوس، که پس از پیوستن به سزار نیز همچنان خود را یک جمهوری خواه می دانست، سزار عطوفت نامعقولی نسبت به بروتوس از خود نشان داد: نه تنها بروتوس را عفو کرد بلکه چون می خواست او را به سوی خود جذب کند، به او آزادی عمل هم داد و به سمت های مهم دولتی گماشت. در ۴۷ ق.م. سزار، درحالی که با بازماندگان قوای جمهوری خواه در شمال آفریقا می جنگید، بروتوس جوان را برای سال آینده به فرمانداری گالیا کیسالپینا برگزید که از استان های دارای اهمیت راهبردی بود. بروتوس این استان را با عدالت گستری زیادی اداره کرد و اهالی آنجا را از مصائبی که حاصل فساد و طمع ورزیِ فرماندارانِ پیشین بود رهانید، و چنان محبوبیتی کسب کرد که ساکنان آنجا به افتخار او تندیسی در میلان ساختند که تا سال ها بعد از مرگش و در اوج عصر آگوستوس پابرجا بود. سزار نیز از حکومت خوب بروتوس راضی بود و در ۴۴ ق.م. او را به شهرداریِ شهر روم گماشت که سومین منصب عالی در جمهوری روم بود، و بدین سان او را به شوهرخواهر او، کاسیوس، ترجیح داد ـ هرچند که کاسیوس از بروتوس بزرگ تر بود و تجارب نظامی بیشتری دا
شت. سیسرون، رهبر بانفوذ محافظه کاران، هرچند متعاقب پیروزی قیصر از عرصهٔ سیاست حذف شده بود، به سهم خود کوشید بروتوس را از زیر نفوذ سزار در بیاورد. برای همین، شش اثر با مضمون سخنوری و فلسفی نگاشت که همگی را به بروتوس تقدیم کرد و در سال های دیکتاتوری سزار چاپ شدند: "بروتوس"، "پارادوکس رواقیان" "در باب سرشت خدایان" "مجادلات توسکولومی" "سخنور" "در باب انتهای خوب و بد". در این آثار، سیسرون بروتوس جوان را ـ که با الطاف سزار وارد رده های بالا شده بود ـ چونان «مردی بافضیلت»، «دارای شور و حرارت جمهوری خواهانه» و «دوست و شاگرد خود» به جامعه معرفی کرد و بر نسب و تبار والای او ـ که از لوکیوس یونیوس بروتوس و کاتو، دیگر رهبر محافظه کاران، برخاسته بود ـ تأکید کرد. در این میان، با شکست جمهوری خواهان (محافظه کاران) در شمال آفریقا در فوریهٔ ۴۶ ق.م. بدست سزار و متعاقباً مرگ تراژیک کاتو ــ که ترجیح داد خود را بکشد نه اینکه تسلیم سزارِ دیکتاتور شود ــ بروتوس بسیار غمگین شد و از سیسرون خواست تا رساله ای تمجیدی در باب فضایل دایی اش کاتو بنویسد؛ خودش هم بدست خود رساله ای در این باره نگاشت. این کار واکنش منفی حامیان قیصر و خود قیصر را
برانگیخت، چنان که او، باوجود گرفتاری اش در جنگ داخلی، رسالهٔ برضد کاتو را نگاشت. در ۴۵ ق.م. بروتوس کلاودیا را طلاق داد و با دختردایی اش پورکیا، دخترِ کاتو، ازدواج کرد. قتل سزار (۴۴ ق. م). در سال ۴۴ ق.م. درحالی که قدرت سزار روزبه روز بیشتر می شد، عدهٔ بسیاری ــ با شروع از بروتوس ــ امیدهای خود را به اینکه دولت جمهوری به زودی از سزار پس گرفته شود از دست می دادند. یک توطئهٔ کشتن سزار، با شروع از یک هستهٔ مرکزی به رهبری گایوس کاسیوس لونگینوس، چنان گسترش یافت که شصت عضو را دربرگرفت، یعنی توطئه ای که اعضایش از جناح راست افراطی سنا (اپتیمات ها) شروع می شد تا به دموکرات ها (پوپولارها)ی میانه رو و آن حامیان سزار می رسید که اقتدار بی حدوحصر رهبرشان را نمی پسندیدند. بروتوس، که از نزدیکان حلقهٔ قدرت سزار بود، در ابتدا خارج از توطئه نگه داشته شد، لیکن سناتورهایی که برای پیوستن به توطئه مردد بودند دنبال چهرهٔ برجسته ای بودند که به توطئه شان مشروعیت بدهد، و برای به «اسم» بروتوس نیاز داشتند. در نخستین ماه های ۴۴ ق.م. کاسیوس بر این برادرزنش فشار آورد؛ مقادیر زیادی نامهٔ بی نام ونشان نیز در دفترکار بروتوس و برپای تندیس لوکیوس
یونیوس بروتوس ــ از اجداد او و پایه گذار جمهوری روم ــ ریخته شدند و کاغذهایی بر روی دیوارها برجاگذاشته شدند که همگی بروتوس را تشویق می کردند وظیفهٔ خود را ــ مبارزه با جبّار ــ انجام دهد، چراکه او از نوادگان لوکیوس یونیوس بروتوسی است که تارکوئینیوس متکبر (آخرین پادشاه روم) را در ۵۰۹ ق.م. برانداخته و روم را آزاد کرده بود، و خطاب به او نوشته بودند: «بروتوس، تو بروتوس نیستی!». سرانجام در نتیجهٔ این فشارها، بروتوس پذیرفت که همقطارِ توطئه گران شود، و حتی به همراه کاسیوس از رهبرانش شد. حتی در گذشته نیز بروتوس به روحیات آزادی خواهانه و ظلم ستیزانه اش مشهور بود، و در یادداشت کوتاهی به نام "در باب دیکتاتوری نائئوس پومپیئوس" نوشته بود که می توان بدون ریاست کردن بر کسی نیز شرافت مندانه زیست. از آن سو، سزار یک عملیات نظامی بزرگ برضد شاهنشاهی اشکانیان تدارک دیده بود تا تسلط رومیان در آسیای غربی را، که پس از شکست کراسوس در حران تضعیف شده بود، احیا کند. در روم، پیشگویی ای بر سر زبان ها بود که می گفت فقط یک پادشاه می تواند شاهنشاهی پارتیان را شکست دهد؛ همین پیشگویی شایعات و تردیدها در باب انگیزه های سلطنت طلبانهٔ سزار را تق
ویت می کرد، آن هم در کشوری جمهوری که آخرین پادشاهش را پنج سده پیش بیرون انداخته بودند. اینجا بود که قبل از عزیمت سزار برای جنگ با پارتیان (که برای نیمهٔ دوم ماه مارس تعیین شده بود) توطئه ای برضد سزار ترتیب دادند تا مانع از سقوط جمهوری شوند؛ کاسیوس و بروتوس و دکیموس یونیوس رهبری این توطئه را عهده دار شدند. تاریخ توطئه را برای روز ۱۵ مارس قرار دادند که قرار بود یک نشست سنا در کوریا پومپیئابرگزار شود. روز موعود که شد، نقشه شان به موفقیت رسید: قیصر با ۲۳ ضربه خنجر کشته شد. پلوتارک و آپیان می گویند که او کوشیده بود از خود دفاع کند یا بگریزد، تا اینکه دید بروتوس نیز در میان ضربه زنندگان است؛ پس توگایش را بر سر خود کشید و دیگر از خویشتن دفاع نکرد. هم سوئتونیوس و هم دیوکاسیوس می گویند که آخرین کلماتی که او بر لب راند، خطاب به بروتوس، این ها بودند: «?Tu quoque Brute? fili mi» یعنی «تو هم بروتوس؟ پسرم؟!» توطئه به موفقیت رسید و مارکوس آنتونیوس، کنسولِ آن سال و دست راست قیصر، فرار کرد و طرفداران آن دیکتاتور (جناح پوپولارها) دچار تفرقه شدند و سناتورها نیز، متوحش از کشته شدن قیصر، فرار کردند و بی نظمی و آشوب شهر را فرا گرف
ت. با وجود این، قاتلان سزار لحظات باارزشی را در تلاش برای جلب حمایت شهروندان و سخنرانی در باب ارزش آزادی از دست دادند. بالاخره، جسد سزار، که در همان ساختمان سنا مانده بود، به دست تنی چند از غلامانش از آنجا بیرون برده شد. پس از کشتن سزار، قاتلان در فکر کشتن دو تن از همکاران و همفکران او نبودند: مارکوس امیلیوس لپیدوس (که در ۴۹ ق.م. سزار را دیکتاتور کرده بود و در ۴۶ ق.م. کنسول شده بود و در ۴۴ ق.م. فرماندهٔ سواره نظام بود و قرار بود فرماندار گالیای ناربونی و اسپانیا شود) و مارکوس آنتونیوس که از وفادارترین نزدیکان سزار بود. پس از نخستین پراکندگی و تفرقه در جناح حامیان سزار، این دو دست به کار شدند که طرفداران دیکتاتور را باز سازمان دهند، در حالی که قاتلان سزار فاقد برنامهٔ منسجمی بودند که از حد کشتن سزار فراتر برود و، مثلاً، بیان کند که آزادی را به جمهوری بازگردانده اند. در روم، توطئه گران دیدند که توده ها از عملشان استقبال بسیار سردی کرده اند، پس ترجیح دادند به تپهٔ کاپیتول عقب بنشینند تا چاره اندیشی کنند. پس چون حامیان سزار انفعال توطئه گران را دیدند، تحت رهبری مارکوس آنتونیوس ــ که بروتوس تصمیم گرفته بود به او آ
سیبی نرسد ــ به سرعت خود را مجدد سازمان دادند. آنتونیوس، به عنوان کنسول، بالاترین مقام اجرایی جمهوری بود و توطئه گران، قهرمانان قانونیت و پاسداران سنت های جمهوری خواهانه، خود را تحت امر او نمی دانستند. دو روز بعد، آنتونیوس، به عنوان کنسول، یک نشست سنا را تشکیل داد که در آن قرار شد یک سیاست آشتی را در پیش بگیرند که صلح را برای شهر تضمین می کرد، به قاتلان قیصر ــ غایبان نشست ــ عفو اعطا می شد (پیشنهاد سیسرون)، اما اقدامات آن دیکتاتور به قوت خود معتبر باقی می ماندند. به توصیهٔ بروتوس، توطئه گران، که بیش از پیش آزادی عملشان را از دست می دادند، با پیشنهاد آنتونیوس مبنی بر برگزاری مراسم ختم عمومی و رسمی برای قیصر موافقت کردند. بدین سان، در بیستم مارس، جسد دیکتاتور مقتول و محبوب، که براثر ضربات خنجر سوراخ سوراخ شده بود، در معرض دید نهاده شد. همچنین، وصیت نامه اش قرائت شد که در آن برخی از توطئه گران به عنوان وارثان درجه دوم اموال سزار و سرپرستان احتمالی فرزندخوانده اش، گایوس اکتاویانوس، معرفی شده بودند، و باغ های سزار در حوالی رود تیبر وقف عام می شدند و سیصد سسترتیوس به هر شهروند داده می شد. سرانجام، آنتونیوس، پس از
قرائت خطبهٔ خاکسپاری و تمجید از فضایل قیصر، احساسات توده ها را برانگیخت و توگای خونین و سوراخ دیکتاتورِ مردمی را به آنان نمایاند؛ این کار به غلیان احساسات حضار انجامید و آنان از اندوه به خشم تغییر حالت دادند. جسد سزار را سوزاندند و القاب الهی ــ از جمله «خداوندگار یولیوس» ــ به او دادند؛ درحالی که قاتلانش ناچار شده بودند با عجله به خانه های خود پناه ببرند، اما خانه هایشان نیز مورد هجوم توده ها واقع شد. به محض پایان مراسم ختم، توده های مشعل به دست به سوی خانهٔ کاسیوس و بروتوس به راه افتادند؛ و بعد که به سختی پس زده شدند، بر هلویوس کینا حمله بردند، زیرا او را، به سبب تشابه اسمی، با کورنلیوس کینا اشتباه گرفته بودند، کورنلیوس کینایی که دیروز سخنرانی انتقادآمیز و تندی برضد سزار ایراد کرده بود. توده ها سر هلویوس کینای نگون بخت را بر نیزه کرده در شهر گرداندند. شکسپیر در نمایشنامهٔ "ژولیوس سزارِ" خود به این روایت اشاره می کند و از لینچ کردن او به عنوان مثالی یاد می کند که نباید به توده ها اعتماد کرد. تبعید. مارکوس آنتونیوس به بروتوس و کاسیوس توصیه کرد که، جهت حفظ امنیتشان، شهر روم را ترک گویند. ایشان، که خود را منزوی
انی می یافتند که نه حمایت توده های روم و نه سنای طرفدار سزار و نه سربازان را دارند، در آوریل شهر را ترک کردند و برآن شدند به استان های کرت و سیرنائیک، که به فرمانداری اش منصوب شده بودند و بی خطر و فاقد ارتش بودند، بروند. آنان، به درخواست آنتونیوس و برای حفظ صلح، گروه ها و گردان های جمهوری خواهانی را که گردشان جمع آمده بودند مرخص کردند، درحالی که آنتونیوس با تعداد زیادی از کهنه سربازان سزار از کامپانیا به روم درآمد. در همان ماه ها، دو توطئه گر دیگر، دکیموس بروتوس و گایوس تربونیوس، به استان های گالیا کیسالپینا و آسیا، که سزار ایشان را به فرمانداری شان گماشته بود، رفتند. گایوس اکتاویانوس جوان، وارث سزار، در ماه مه وارد روم شد. در یکم ژوئن آنتونیوس قانونی را تصویب کرد که فرمانداری گالیا کیسالپینا را از دکیموس بروتوس می ستاند و به خودش واگذار می کرد. در عوض، سیسرون به روم بازگشت و، پس از حدود شش ماه غیبت، در سنا حاضر شد و از دوم سپتامبر یک مجموعه سخنزانی های انتقادی برضد آنتونیوس موسوم به فیلیپیکائه ایراد کرد که یادآور نطق های آزادی خواهانه ی دموستنس برضد فیلیپ دوم مقدونی بودند. در این مجموعه نطق ها، سیسرون کوشید
قتل سزار را آرمانی جلوه دهد، از اقدامات تهورآمیزِ بروتوس و کاسیوس در شرق و آنِ دکیموس بروتوس در گالیا پشتیبانی کند و اکتاویانوس جوان را ستایش کند، کسی که وفاداری اش به جمهوری و خودِ سیسرون را نشان داده بود. در این میان، آنتونیوس از امکان حفظ توافق با جمهوری خواهان و محافظه کاران ناامید شد و بیش ازپیش به سیاست های آشکارا سزارگرایانه متمایل شد. برای نمونه، با برافراشتن تندیسی به افتخار قیصر ــ به عنوان پدرِ برجسته ی میهن ــ قاتلان او را پدرکُش معرفی کرد. وقتی آنتونیوس خواست به عنوان فرماندار جدید گالیا وارد آنجا شود و دکیموس بروتوس را برکنار کند، با مقاومت او مواجه شد. پیش از پایان سال (۴۴ ق.م.) دکیموس بروتوس و شهر مودنا به دست سپاه کنسول آنتونیوس محاصره شد و بدین سان بازهم جنگ داخلی از سر گرفته شد که به جنگ داخلی آزادی بخشان موسوم شد. در این دوران، از پاییز ۴۳ ق.م. تا تابستان ۴۲ ق.م، سنا به سه جناح تقسیم شده بود: جناح محافظه کاران یا جمهوری خواهان به رهبری سیسرون، جناح طرفدار آنتونیوس به رهبری کالنوس و جناح حامی سزار اما مخالف آنتونیوس به رهبری پوبلیوس سرویلیوس ایساوریکوس (شوهرخواهرِ بروتوس). اقدامات بروتوس و
کاسیوس در شرق. در این میان، بروتوس و کاسیوس، با نادیده گرفتن مسئولیتشان به عنوان پروکنسول های (فرمانداران) استان های کرت و سیرنائیک، راهی آتن شدند، جایی که دگراندیشان و فیلسوفانش استقبال گرمی از ایشان کردند و مناصب افتخاری به ایشان دادند و تندیس هایی در آگورا به افتخارشان ساختند و در کنار تندیس های دو ظالم کُشِ آتنی سده ی ششم ق.م. به نام های هارمودیوس و آریستوگیتون قرار دادند. بروتوس این دوران اقامت در آتن را با حضور در جلسات فلسفی می گذراند و، با حضور خود، احساسات جمهوری خواهانه ی جوانان را تحریک می کرد. در نیمه ی نخست فوریه ی ۴۳ ق.م، بروتوس به سنا نامه نگاشت و آگاهشان کرد که بر نواحی ایلیریکوم، مقدونیه و یونان ــ یا به عبارتی سراسر قلمرو شمال شرقی روم ــ تسلط دارد و سربازانش در خدمت سنا هستند. درحقیقت، او وقتی به این قلمروهای شرقی رسید، به شکلی غیرقانونی نیروی نظامی و مالیات از مردم و حکام محلی آن استان ها ستانده و این حکام را برکنار کرده بود. او و کاسیوس در قبال شهرهایی که مایل به کمک نظامی نبودند ــ خاصه شهرهای رودس و لیکیه ــ مرتکب خشونت می شدند و همین سبب بدنامی ایشان تا سال ها پس از مرگشان شد. اوج این
فجایع در زانتوس بود: در حالی که این شهر ــ که مقاومت تمامی شهرهای لیکیه در آن متمرکز شده بود ــ در محاصره ی قوای بروتوس و در حال سوختن بود، اهالی اش ترجیح دادند خودشان را دسته جمعی بکشند تا آزادی شان را از دست ندهند. در این آتش سوزی، شهر ویران شد و تنها ۱۵۰ تن از آن جان به در بردند. این حادثه بروتوس را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد و او کوشید که زانتی های بیشتری زنده بمانند و، متأثر از این واقعه، در برابر دیگر شهرهای لیکیه سیاستی ملایم تر و دیپلماتیک تر در پیش گرفت. هرچند در سنا صداهای مخالف با اقدامات غیرقانونی بروتوس کم نبودند، سیسرون ــ که از حرکات نظامی آنتونیوس متوحش بود و بر فضیلت بروتوس تأکید می کرد ــ توانست سنا را متقاعد به تصویب و تأیید جایگاه و اقدامات بروتوس در شرق کند، و بدین سان بروتوس پروکنسول (فرماندارِ) مقدونیه، ایلیریکوم و آخیا شد و صاحب اقتدارات فوق العاده ی جنگی شد که آزادی عمل بسیار و قدرتی مافوق تمامی فرمانداران و حکام محلی آنجا را برایش درپی داشت. کمی بعد، از کاسیوس نیز اخباری رسید که کنترل سوریه و مصر را در دست گرفته است. پس از نبرد مودنا در آوریل ۴۳ ق.م. که با پیروزی نیروهای جمهوری خواه ب
ر مارکوس آنتونیوس به پایان رسید، جناح محافظه کار سنا موفق شد برای کاسیوس نیز اقتدارات عالی فرماندهی در استان های شرقی تصویب کند، و مأمورش کرد با پوبلیوس کورنلیوس دولابلا ــ از حامیان سزار که یکی از قاتلان سزار به نام گایوس تربونیوس را اعدام کرده بود ــ بجنگند. بروتوس و کاسیوس راهی سوریه شدند و دولابلا را شکست دادند، و او خودش را کشت. هرچند اقدامات بروتوس در شرق هماهنگ با فعالیت های سیسرون در سنا بود، میان این دو رهبرِ محافظه کاران هنوز دو اختلاف مهم بود: یکی اتحاد سیسرون با اکتاویانوس، که بسیار مورد نفرت بروتوس بود، و دیگری رفتار بروتوس با گایوس آنتونیوس، برادر مارکوس آنتونیوس، که به عنوان پروکنسول (فرماندار) مقدونیه نصب شده بود اما در حین تلاش برای رسیدن به این استان از بروتوس شکست یافت و اسیرش شد. هرچند سیسرون به بروتوس امر کرده بود که تا جنگ داخلی تمام نشده، به دشمنانِ جمهوری رحم نکند و هرچند سنا گایوس آنتونیوس را از منصب فرمانداری مقدونیه عزل کرده بود، بروتوس از اعدام گایوس آنتونیوس سر باز زد و حتی برعکس، بدون اطلاع سیسرون، دو نامه برای سنا فرستاد که یکی ار آنِ خود و دیگری از آنِ گایوس آنتونیوس بود و در آ
ن گایوس «پروکنسول مقدونیه» نامیده شده بود. نامه ی دوم سبب تشویش سناتورها شد و ترسیدند که مبادا بروتوس تسلطی بر اوضاع استان های شرقی نداشته باشد، زیرا شنیده بودند که گایوس آنتونیوس اسیرِ بروتوس است. با وجود آنکه گایوس آنتونیوس سربازان بروتوس را تحریک به شورش کرد و سنا نیز مارکوس آنتونیوس و پیروانش را «دشمن خلق» اعلام کرده بود، بروتوس همچنان از اعدام اسیرش خودداری می کرد زیرا برآن بود تا با برادرِ او، مارکوس آنتونیوس، به آشتی و توافقی دست یابد. تلاش های بروتوس جواب نداد، بلکه به وحدت جمهوری خواهان آسیب زد. در این میان، در بهار ۴۳ ق.م، محاصره ی مودنا (که مارکوس آنتونیوس برضد دکیموس بروتوس به راه انداخته بود) با مداخله ی اکتاویانوس و کنسولانِ آن سال، پانسا و هیرتیوس، به پیروزی جمهوری خواهان و آزادی دکیموس بروتوس از محاصره و فرار مارکوس آنتونیوس انجامید. در طول نبرد، هر دو کنسول کشته شدند و اکتاویانوس نپذیرفت که قوایش را تحت امر دکیموس بروتوس بگذارد. پس دکیموس بروتوس نیز نتوانست فوراً آنتونیوس را تعقیب کند، بلکه برعکس، آنتونیوس او را شکار کرده کشت. در پایان ماه می، قوای آنتونیوس با آنِ مارکوس امیلیوس لپیدوس متحد ش