Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زن و نسل مار با یکدیگر دشمن خواهند بود مقایسه می کند و او این جنگ را در تمامی تاریخ بشری میداند. او اعتقاد دارد که انتظار یهودیان برای ظهور یک منجی یهودی که تمامی کشورهای جنتیل را مطیع کند چیزی غیر از خودفریبی نیست زیرا عهد عتیق به یک منجی جهانی و نه قومی اعتقاد دارد. همچنین پادشاهی مسیح در دنیا پادشاهی دنیوی نیست زیرا کتاب مقدس آن را دائمی میداند. لوتر اشاره می کند که یهودیان به دلیل این گمراهی افرادی نظیر بارکوخبا و کورش پادشاه پارسیان را به عنوان مسیح خود دانستند. اتهامات به عیسی مسیح و مادرش. در قسمت دهم مقاله لوتر یهودیان را مورد سرزنش قرار می دهد و می گوید که با وجود اینکه آنان به وجود عیسی به عنوان شخصیت تاریخی اعتقاد دارند ولیکن او را حرامزاده و از طرف شیطان دانسته و مریم مادر او را یک فاحشه می خوانند. او می نویسد: «آنها نمی فهمند که به خاطر این اعتقاد توسط خداوند لعنت شده هستند. آنها با سرسختی در این اعتقاد رنجهای خود را چندبرابر می کنند آنها کشوری برای خود ندارند و در زمین می چرخند و همیشه غریبه باقی می مانند.» سرزنش کردن رباخواری توسط یهودیان. لوتر سپس به سرزنش یهودیان می پردازد و آنها را موجوداتی
انگلگونه میداند که در تلاش برای به دست آوردن قدرت به وسیله ربا خواری هستند. او می نویسد: مخالفت با عید پوریم. لوتر سپس در مورد عید پوریم مینویسد: توصیه های یهودستیزانه. لوتر سپس راهکارهای زیر را برای برخورد با یهودیان پیشنهاد می کند: ۱- کنیسه ها و مدارس یهودی باید نابود شوند و خرابه های آنها از چشم دور شوند. ۲- خانه های یهودیان نابود شود و ساکنان آنها مجبور به زندگی در مزرعه شوند. ۳- نوشته های مذهبی آنها نابود شود. ۴- خاخامها ممنوع التدریس شوند و اگر رعایت نکردند اعدام شوند. ۵- مسافرت امن در راه ها برای یهودیان ممنوع شود. ۶- ربا ممنوع شود و تمامی طلا و نقره از دسترس خارج شده و در محلی جدا نگهداری شود. ۷- یهودیان به عنوان برده به کار کشاورزی مجبور شوند. معمولاً نظر اکثر محققان این است که دیدگاه های مارتین لوتر تأثیر زیادی بر آلمان نازی داشته است. در زمان تشکیل قوانین نورنبرگ کتاب لوتر بسیار در معرض نمایش قرار می گرفت؛ ولیکن بعضی دیگر از محققان اعتقاد دارند که تأثیر این مقاله بر مردم آلمان بسیار کمتر از آنچه قبلاً فرض می شد بوده است و این مقاله در قرن های ۱۸ و ۱۹ فراموش شده بود. از سال ۱۹۸۰ کلیساهای لوتران خود
را از نوشته های لوتر در مورد یهودیان جدا کردند. در نوامبر ۱۹۹۸ در ۶۰ سال کریستالناخت کلیسای لوتران باواریا اعلامیه ای در دوری از دیدگاه های مارتین لوتر در مورد یهودیان صادر کرد. دیدگاه های لوتر در مورد یهودیان دچار تغییر زیادی در طول زندگی وی شد. وی ابتدا نظر بدی نسبت به آنها نداشت و اعتقاد داشت دلیل مقاومت یهودیان در برابر مسیحی شدن تعلیمهای نادرست کلیسای کاتولیک است و اگر مسیحیت واقعی به آنها عرضه شود یهودیان آن را قبول خواهند کرد. در سال ۱۵۱۹ مارتین لوتر در نوشته ای به طرفداری از یهودیان پرداخت و برخورد مسیحیان با آنها را نادرست دانست. او همچنین در سال ۱۵۲۳ در مقاله ای دیگر در مورد اینکه عیسی یهودی زاده بود مطالبی نوشت. ولیکن در سالهای ۱۵۳۰ لوتر دیدگاه خود را نسبت به یهودیان تغییر داد. در سال ۱۵۳۶ یکی از شاهزادگانی که با لوتر روابط خوبی داشت یهودیان را از قلمرو خود اخراج کرد. به طور کامل مشخص نیست که چه چیزی باعث شد مارتین لوتر دچار تغییر در رویه خود نسبت به یهودیان شود ولیکن ممکن است عدم موفقیت او در مسیحی کردن آنان نقش زیادی در این مسئله داشته باشد. منابع. مرداد ۱۳۹۱.
تکیه بر باد مجموعه تلویزیونی است به کارگردانی محمود معظمی که در سال ۱۳۹۱ از شبکه تهران به روی آنتن رفت. خلاصه داستان. این مجموعه دربارهٔ دختری به نام عاطفه (افسانه پاکرو) که با قبول شدن در دانشگاه، در رشتهٔ حقوق از شیراز به تهران می آید و به دنبال محقق شدن رویاهای خود از جمله پولدار شدن است و با مردی (مهدی فخیم زاده) که هم سن پدرش است در هواپیما، آشنا می شود و تصمیم می گیرد با او ازدواج کند ... جستارهای وابسته. فهرست مجموعه های تلویزیونی ایران
پاور بوک ۱۰۰ یک رایانهٔ قابل حمل شخصی می باشد که توسط شرکت اپل طراحی و ساخته شد و در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۱ در نمایشگاه رایانهٔ کامدکس در لاس وگاس، نوادا معرفی شد. قیمت این رایانهٔ شخصی ۲٬۳۰۰ دلار آمریکا بوده است. این رایانه به سرعت در نسخه های بالاتری عرضه شد و رشد فوق العاده ای داشت. اجزاء این رایانه شامل موتورلا ۶۸۰۰۰، پردازندهٔ ۱۶ مگاهرتز، حافظهٔ ۲-۸ مگابایت، صفحه نمایش ۹ اینچ (۲۳ سانتی متر)، ال سی دی با ۶۴۰×۴۰۰ پیکسل و سیستم عامل ۷٫۰٫۰٫۱ بوده است. طراحی این رایانه منحصر به فرد بوده است و فاقد دیسک فلاپی بوده است. در آن زمان افسر ارشد اجرایی اپل، جان اسکالی این پروژه را در سال ۱۹۹۰ آغاز کرد و ۱ میلیون دلار برای اپل بازاریابی کرد. با وجود بودجهٔ بازاریابی کم، پاور بوک یک موفقیت جدید بوده است و اپل در سال اول تولید ۱ میلیارد دلار از این رایانه درآمد کسب کرد. طراحی اصلی پاور بوک ۱۰۰ بر عهدهٔ سونی و با همکاری اپل در طراحی داخلی بوده است. در ۳ سپتامبر ۱۹۹۲، تولید این رایانه متوقف شد و پاور بوک ۱۴۵ جایگزین او شد. این رایانه بارها مورد تحسین جهانی قرار گرفته است. در سال ۲۰۰۶ این رایانه به عنوان دهمین ابزار بزرگ جهان در ت
مام دوران معرفی شد. هم چنین در سال ۲۰۰۵، مجلهٔ تلفن همراه ایالات متحده آمریکا، این رایانه را بزرگترین ابزار در تمام دوران خواند.
صخره های لیانکورت یا تاکه شیما به معنای جزیره خیزران یا به زبان کره ای توکتو یا دوکتو (독도) یک گروه جزیره خرد و کوچک در دریای ژاپن است. بر سر حاکمیت این جزیره بین دو کشور ژاپن و کره جنوبی مناقشه وجود دارد. ژاپن این صخره ها را به عنوان بخشی از استان شیمانه در ژاپن تقسیم بندی کرده است. سنگ های صخره های لیانکورت (به فارسی:صخره های لیانکورد) گروهی از جزایر کوچک دردریای ژاپن است. کره جنوبی این جزایر را به عنوان (Dokdo-ri , Ulleung-eup , Ulleung County)، استان «گیونگسانگ شمالی» [North Gyeongsang] طبقه بندی می کند و آنها را Dodo می نامد. ژاپن جزایر را به عنوان بخشی از "اوکینوشیما" طبقه بندی می کند و آنها را [تاکشیما] (جزایر بامبو) می نامد. نام فرانسوی-انگلیسیِ "Liancourt Rocks" از لایانکورت (Le Liancourt) گرفته شده است؛ نام کشتی ای فرانسوی است که در سال ۱۸۴۹ نزدیک بود در حوالی این صخره ها خراب شود. سنگهای لیانکورت شامل دو جزیره اصلی و ۳۵ سنگِ کوچک تر است. مساحت کل جزایر ۰٫۱۸۷۵۵۴ کیلومتر مربع (۴۶٫۳۴۶ هکتار) است که بیشترین ارتفاع آن ۱۶۸٫۵ متر (۵۵۳ فوت) در مکانی بی نام در جزیره غربی است. سنگ های لیانکورت در مناطقی غنی ا
ز لحاظ ماهی گیری قرار دارند که ممکن است حاوی ذخایر زیادی از گاز طبیعی هم باشند. تاریخچه. در اکتبر سال ۱۹۰۰، امپراتوریِ هانِ بزرگ رسماً فرمانِ شاهنشاهی شماره ۴۱ را اعلام کرد که طبق آن: دوکدو تحت مدیریت رئیس شهرستانِ جزیرهٔ اولونگ است. داژوکان یا شورای عالی ژاپن در اوایل دوره میجی، دستور داد که جزیره اوله اونگ و دوکدو، هیچ ارتباطی با ژاپن ندارند. بحت بر سر مالکیت. در حالی که دولت میجی (در سال ۱۹۰۴ (تعلق دوکدو به کره را تأیید کرد، در میانه جنگ بین روسیه و ژاپن، ژاپن به طور قابل ملاحظه ای در تصرف دوکدو مردد بود. در آن زمان، منشیْ اینو از وزارت امور داخلی با دادخواست برای فتح دوکدو مخالف بود. در آن زمان ژاپن بر این باور بود که اگر دوکدو را تصاحب نکند، کشورهای خارجی مشکوک می شوند که ژاپنی ها قصد الحاقُ چوسون را دارند و ضعیف آمد. با این حال، یامازا آنژیرو، که نسخه اصلی اعلامیه جنگ علیه روسیه را تهیه کرد و در زمان جنگ روسیه و ژاپن، رئیس دفتر امور سیاسی در وزارت امور خارجه بود، فعالانه پیشنهاد ارتقای ارضی و الحاق دوکدو به ژاپن را داد. او باور داشت که منطقه دوکدو، گزینه خوبی برای نصب تأسیسات جنگی است و آنها می توانند ا
ز این منطقه برای گمراه کردن دشمن استفاده کنند. در پایان جنگ جهانی دوم، دوکدو مطابق با اقدامات نیروهای متفقین و با اعلامیه قاهره(۱۹۴۳)، که بر اساس آن ژاپن باید از همه مناطقی که به خشونت اشغال کرده بود برود، به کره بازگشت. طبق دستورالعمل فرمانده عالی نیروهای متفقین (SCAPIN) به شماره ۶۷۷، دوکدو از حیطه حکمرانی و اداری ژاپن خارج شد و پیمانسانفرانسیسکو بین ژاپن و کشورهای متفقین (۱۹۵۱) مجدداً محتوای اسناد قبلی را تأیید کرد.
فرانسیس جوزف کالین (به انگلیسی:Francis Joseph Collin)(زاده ۳ نوامبر ۱۹۴۴) یک رهبر قبلی حزب ناسیونال سوسیالیست آمریکا بود که تصمیم گرفت راهپیمایی در محله یهودی نشین اسکوکی در ایلینوی انجام دهد. این مسئله جنجال بزرگی به پا کرد و باعث یک دادگاه بزرگ در مورد حق متمم اول توسط دادگاه عالی آمریکا شد. کالین بعداً موقعیت خود را از دست داد هنگامی که اصلیت یهودی وی آشکار شد. بعداً او به یک نویسنده نئوپاگان تبدیل شد. زندگی. فرانک کالین که در شیکاگو، ایلینوی به دنیا آمده بود به جرج لینکلن راکول در حزب ناسیونال سوسیالیست سفید آمریکا در سال ۱۹۶۰ پیوست. او بعد از اختلاف با بقیه اعضا در مورد جانشینی راکول از این گروه خارج شد. کالین سازمان دیگری به نام حزب ناسیونال سوسیالیست آمریکا ایجاد کرد که تا سال ۱۹۷۷ تقریباً مطرح نبود. در این زمان او اعلام کرد که قصد دارد راهپیمایی در محله یهودی نشین اسکوکی در ایلینوی انجام دهد. در آن زمان اسکوکی بیشترین جمعیت یهودیان را در ایالات متحده داشت و بیشتر ساکنین آن از بازماندگان هولوکاست بودند. از این رو بیشتر مردم تصور می کردند اسکوکی به همین دلیل انتخاب شده است. در نهایت پس از کشمکش قانونی ح
زب او موفق شد اجازه راهپیمایی را به دست آورد ولیکن اجازه استفاده از بازوبند نازی (سواستیکا) را ندارد. سقوط. در زمانی که معلوم شد که پدر کالین، مکس سیمون کالین، یک یهودی بوده است و نام خانوادگی اصلی او "کوهن" بوده است سقوط او آغاز شد. مکس کوهن/کالین ادعا می کرد که در اردوگاههای کار اجباری داخائو زندانی بوده است و کالین نیز در آنجا به دنیا آمده است. در زمانی که کالین رهبر حزب ناسیونال سوسیالیست بود به جرم داشتن رابطه جنسی با یک زوج پسر بچه ۱۰ ساله دستگیر شد. در این زمان او از جنبش نئونازی اخراج شد. یک روانشناس که او را تحت مطالعه قرار داد گفت که او به خاطر نفرت از پدرش دیوانه شده است. کالین به جرم داشتن رابطه جنسی با کودکان زندانی شد و به هفت سال زندان محکوم گردید. ولیکن او بعد از سه سال از زندان آزاد شد. نویسنده. بعد از آزادی از زندان کالین به یک نویسنده نئوپاگان تبدیل شد. او کتابی دربارهٔ تمدن آتلانتیس و دلیل نابودی آن نوشت. در تلویزیون. کالین در مستند نازیهای آمریکا: یک تاریخ مخفی که توسط کانال تلویزیونی تاریخ نشانداده شد ظاهر شد. هر چند که این مستند به اخراج او از حزب ناسیونال سوسیالیست و دلیل آن اشاره نکرد
تام اسکریت (زاده ۲۵ اوت ۱۹۳۳) بازیگر آمریکایی است فیلم شناسی. فیلمهای برجسته او عبارت اند از:
اُوال یک گروه موسیقی الکترونیک است که در سال ۱۹۹۱ در آلمان تأسیس شد. پیشینه. اعضای اصلی این گروه مارکوس پوپ، سباستین اوسچتز، و فرانک متزگر بودند. بااین حال اوسچتز و متزگر گروه را در سال ۱۹۹۵ ترک کردند. امروزه این سه نفر را پیشگامان سبک گلیچ می دانند. گلیچ یکی از سبک های موسیقی الکترونیک است که عموماً با صداهای عجیبی که ناشی از خرابی عمدی سازهای الکترونیک و تجهیزات دیجیتال تولید صوت هستند مشخّص می شود.
جیمز تولکان بازیگر آمریکایی و متولد ۲۰ ژوئن ۱۹۳۱ است. از فیلم های معروف او می توان به "تاپ گان" اشاره کرد.
کوه ویلهلم کوهی به ارتفاع ۴٬۵۰۹ متر واقع در پاپوآ گینه نو است. این کوه که در رشته کوه بیسمارک قرار دارد بلندترین نقطهٔ این رشته کوه و بلندترین کوه پاپوآ گینه نو است. کوه ویلهلم به افتخار یکی از پسران اتو فون بیسمارک، صدراعظم آلمان، چنین نام گذاری شده است. مشخصات. کوه ویلهلم در رشته کوه بیسمارک در استان سیمبو در جنوب غربی مادانگ قرار دارد. در این کوه یخچالهایی که قدمتشان به اواخر دورهٔ پلیستوسن می رسد، دریاچه های یخچالی، دریاچه های عمیق کوهستانی و دره هایی Uشکل قابل مشاهده اند. همچنین پوشش جنگلی در این کوه در حداقل قرار دارد. جنگل های کوهستانی پایین دست در ارتفاعی بین ۲۶۳۰ تا ۳۰۰۰ متر قابل مشاهده اند و ارتفاع تاج پوش آن ها به ۳۰ متر می رسد. از ارتفاع ۳۰۵۰ متر تا ۳۶۶۰ متر جنگل های کوهستانی بالادست قرار دارند که تنها شامل یک لایهٔ انبوه از درختانی است که همچون تاجی کوه را در بر گرفته اند. سایبان این درختان بین ۱۰ تا ۲۰ متر ارتفاع دارد. در ارتفاع ۳۶۶۰ متر بوته ها و درختان کوتاه قد قرار گرفته اند که ارتفاع سایبانشان به ۶ متر می رسد. پوشش جانوری کوه ویلهلم پستاندارانی از خانوادهٔ کیسه داران و پرندگانی همچون عقاب پا
پوآیی، عسل گیر ریش دراز، دم دراز بهشتی پرنسس استفانی و مرغ براق کاکلی را شامل می شود. کوه ویلهلم در عین حال بخشی از پارک ملی کوه ویلهلم است که در سال ۱۹۷۶ تأسیس شد. این پارک مساحتی در حدود ۴٬۸۵۶ هکتار را دربر می گیرد.
پال فینکس یکی از شخصیت های ساختگی در مجموعه بازی های مبارزه ای "تکن" است که توسط شرکت باندای نامکو انترتینمنت ساخته شده است. او از معدود شخصیت هایی است (به همراه نینا ویلیامز، هیهاچی میشیما، و یوشیمیتسو) که در تمام نسخه های اصلی بازی حضور داشته است. پال یک موتورسوار کیوکوشین کار، و یکی از شخصیت های اصلی این سری می باشد که هدف اصلی او تبدیل شدن به سرسخت ترین مبارز جهان است. او بهترین دوست مارشال لا است و در رقابت با خرس انسان انگار این سری یعنی کوما می باشد. تاریخچه و داستان. پل فینیکس یک جنگنده آمریکایی سرسخت است که روحیه جنگی او برای اولین بار با تماشای 'کشنده خرس ویلی ویلیامز' در دوران کودکی، پل که چیزی شبیه سرگردانی بود، هیچ شغل واقعی نداشت، در عوض از طریق دعواهای خیابانی و گاه به گاه کار به عنوان یک درنده، پول درآورد، در حالی که او به دنبال اشتیاق واقعی خود بود: اثبات خود به عنوان سرسخت ترین مبارز در جهان، پل با مارشال لاو که دوست خوب او شد و لی چائولان آموزش دید.
تسخیر سلسله سونگ توسط مغول آخرین مرحله از سلطهٔ امپراتوری مغول بر چین بود که به دست قوبلای خان (۱۲۹۴–۱۲۶۰ میلادی) رخ داد. پیروزی بر سلسله سونگ همچنین آخرین پیروزی بزرگ نظامی امپراتوری مغول به شمار می آید. منگوقاآن قوبلای را به فتح چین جنوبی که ماچین نیز خوانده می شود مأمور کرد. قوبلای تا سال فوت منگوقا آن از طریق تبت و دره علیای رودخانه یانگ تسه کیانگ به تسخیر سرزمین سلسله سونگ مشغول بود و قسمتی از آن را به همراه منگوقا آن از نواحی دیگر به این کشور حمله کرده بود گشود. در هنگامهٔ جنگ منگوقا آن به علت بیماری درگذشت و قوبلای تهاجم خود را رها کرده برای تعیین خان جدید به چین شمالی رفت. قوبلای خود را جانشین امپراتور سابق چین معرفی کرد و در واقع به تمدن و معارف و آداب چینی گرویده بود. او مقر سلطنت خود را در شهر قدیم پکن قرار داد. بعد از غلبه بر مخالفان خویش قوبلای در مدت ۲۰ سال توانست با جنگ های بسیار تمام چین جنوبی را بگیرد و سلسلهٔ سونگ را براندازد. پیش زمینه. پیش از آنکه جنگ مغول–جین شدت یابد، یک نماینده از دودمان سانگ چین به دربار مغول ها آمد، احتمالاً به منظور مذاکره برای حمله مشترک علیه دودمان جین که پیش تر در
جنگ های جنگ جین–سانگ با آن ها نبرد کرده بودند. در حالی که چنگیز خان در زمان حیات خود از این پیشنهاد امتناع کرد، پس از مرگ او در سال ۱۲۲۷، او برنامه ای را برای حمله به پایتخت جین از طریق سرزمین های سانگ به ارث گذاشت. سپس، یک سفیر مغول توسط فرماندار سانگ در شرایطی نامعلوم کشته شد. پیش از دریافت هرگونه توضیح، مغول ها از طریق سرزمین های سانگ به سمت پناهگاه جین در هنان حرکت کردند. حادثه ۱۲۲۷. در اوایل بهار سال ۱۲۲۷، چنگیز خان دستور داد بخشی از ارتش به نام حمله به جین و شیای غربی به لیژو سیرکویت سانگ پیشروی کند. پنج شهرستان "جیه، فنگ، چن، هه و تیناشوی" مورد حمله قرار گرفتند. سپس مغول ها به سمت جنوب حرکت کرده و ونژو را تصرف کردند. در ماه ژوئیه، مغول ها به شمال بازگشتند. چنگیز خان متوجه شد که برای نابود کردن دودمان جین، ارتش مغول باید از طریق سانگ پیشروی کند. جنگ سال ۱۲۲۷ نخستین درگیری مسلحانه بین مغول ها و سانگ بود، اما این درگیری به طور غیرمستقیم با جنگ مغول ها با جین مرتبط بود. نبردهای شوکوه. از زمستان ۱۲۳۰ تا پاییز ۱۲۳۱، مغول ها به طور اجباری از مناطق مختلف سانگ عبور کردند. در منطقه ای که حول سه گذرگاه شوکوه متم
رکز بود، مغول ها وارد یک سری نبردها با ارتش سانگ شدند. این دومین و بزرگ ترین درگیری مسلحانه بین آنها بود پیش از آنکه فتح رسمی سانگ توسط مغول ها آغاز شود. پس از فتح جین. در سال ۱۲۳۳، سانگ بالاخره با مغول ها متحد شدند و توافق کردند سرزمین های جنوب رودخانه زرد را با مغول ها تقسیم کنند. ژنرال سانگ که "منگ گونگ" نام داشت، ژنرال جین را که "وو شیان" نام داشت را شکست داد و نیروهای خود را به محاصره کاژو فرستادند، جایی که آخرین امپراتور جین به آنجا پناه برده بود. با کمک مغول ها، ارتش های سانگ سرانجام توانستند دودمان جین را که بیش از یک قرن شمال چین را اشغال کرده بود، نابود کنند. یک سال بعد، ژنرال های سانگ ارتش های خود را برای اشغال پایتخت های قدیمی سانگ به میدان فرستادند. آنها تا کایفنگ پیشروی کردند اما کاملاً توسط گارنیسون های مغول تحت فرمان تاشیر، یکی از نوادگان بوئورچو که از همراهان معروف چنگیز خان بود، عقب رانده شدند. نیروهای مغول، تحت رهبری پسر چنگیز، اوگدی خان، شروع به حمله ای فرسایشی و پیوسته به جنوب کردند. مقاومت سانگ شدید بود؛ با این حال، اصلی ترین موانع برای مغول ها، زمین های ناآشنا و غیرقابل تحمل برای اسب ها
ی آن ها، بیماری های جدید، و نیاز به انجام نبردهای دریایی بود که یک نوع جنگ کاملاً غریبه برای مغول ها بود. این ترکیب منجر به یکی از سخت ترین و طولانی ترین جنگ ها در فتوحات مغول ها شد. چینی ها شدیدترین مقاومت را در میان تمام ملت هایی که مغول ها با آن ها جنگیدند، ارائه دادند و مغول ها برای پیروزی نیاز به هر مزیتی که می توانستند کسب کنند و تمام ترفندهای نظامی شناخته شده در آن زمان داشتند. مقاومت سرسختانه تری توسط کره و سانگ در برابر حملات مغول ها نسبت به دیگر ملت های اوراسیا که با سرعتی برق آسا توسط مغول ها سرکوب شدند، صورت گرفت. نیروی مغولی که به چین جنوبی حمله کرد، بسیار بزرگ تر از نیرویی بود که برای حمله به خاورمیانه در سال ۱۲۵۶ ارسال شد. مرحله اول (۱۲۳۵–۱۲۴۸). از سال ۱۲۳۵، ژنرال گودان خان حملات خود به منطقه سیچوان از طریق دشت چنگدو را آغاز کرد. تصرف این منطقه گامی مهم در فتح جنوب محسوب می شد. شهر مهم شیانگیانگ، که دروازه دشت یانگ تسه بود و توسط ژنرال سونگ کائو یوجو دفاع می شد، در سال ۱۲۳۶ تسلیم شد. در شرق، ژنرال های سونگ مانند منگ گونگ (به چینی: 孟珙) و دو گائو (به چینی: 杜杲) در برابر فشار ارتش های مغول تحت فرما
ن "کوون بوهوا" مقاومت کردند، زیرا نیروهای اصلی مغول در آن زمان به سوی اروپا حرکت می کردند. در سیچوان، فرماندار یو جیه طرح برادران ران جین و ران پو را برای تقویت مکان های مهم در مناطق کوهستانی مانند دیائو یوچنگ (که امروزهسیچوان نامیده می شود) به اجرا گذاشت. از این نقطه به بعد، یو جیه توانست سیچوان را برای ده سال دیگر حفظ کند. در سال ۱۲۳۹، ژنرال منگ گونگ مغول ها را شکست داد و شیانگیانگ را بازپس گرفت و سال ها در برابر مغول ها در سیچوان مقاومت کرد. تنها دستاورد دائمی مغول ها در سال ۱۲۴۱ چنگدو بود. در منطقه رودخانه هوای، فرماندهان امپراتوری مغول در حالت دفاعی باقی ماندند و چند شهر مهم سونگ را تصرف کردند، اما توراکینا خاتون و گیوک خان به ژنرال های خود دستور دادند که به سونگ حمله کنند. بسیاری از مردم هان به مغول ها پیوستند تا علیه جین بجنگند. چهار تومن از مردم هان وجود داشتند که هر تومن شامل ۱۰۰۰۰ سرباز بود. چهار ژنرال هان که شامل ژانگ رو، یان شی، شی تیانزه و لیو هه ما بودند، چهار لشکر چینی را تحت فرمان اوگتای خان رهبری کردند. درگیری ها بین مغول ها و ارتش های سونگ در منطقه چنگدو رخ داد. هنگامی که توراکینا خاتون نمای
ندگان خود را برای مذاکره صلح فرستاد، سونگ ها آن ها را زندانی کردند. مغول ها در سال ۱۲۴۲ به سیچوان حمله کردند. سپس فرماندهان آن ها به ژانگ رو و تساگان که از فرماندهان مردم هان بودند، دستور دادند که به سونگ حمله کنند. هنگامی که آن ها سرزمین سونگ را غارت کردند، دربار سونگ هیأتی را برای مذاکره آتش بس فرستاد. تساگان و ژانگ رو پس از پذیرش شرایط توسط مغول ها به شمال بازگشتند. مغول ها از سربازان اقلیت های قومی بومی در جنوب چین بیشتر از مغول ها استفاده می کردند. ارتش بومی سلطنت دالی که توسط خاندان سلطنتی دوان سی پینگ رهبری می شد، بخش عمده ای از نیروهای ارتش مغول را تشکیل می داد که برای حمله به سونگ در نبردها در طول رود یانگ تسه به کار گرفته شدند. در حمله مغول ها به سونگ، در یک مقطع تنها ۳۰۰۰ سواره نظام مغول تحت فرماندهی اوریانگ خادای وجود داشت و بخش عمده ارتش او را بومیان چوان بو با افسران دوان تشکیل می دادند. روایتی از حمله مغول ها به نانیجینگ در یکی از سالنامه های چینی آمده است که استفاده مدافعان چینی از باروت علیه مغول ها را شرح می دهد: کارایی این دستگاه به گفته پروفسور پارتینگتون، به صورت یک دیگ آهنی پر از یائو، ب
ه معنای «داروی آتشین»، یک نوع باروت کم نیترا یا پیش باروت است که گاهی وقت ها از زنجیر پایین آورده می شد و آتش را از هر قسمتی از خود بیرون می فرستاد که اثرات آتش زا را در مسافت های زیادی ایجاد می کرد و می توانست فلزات را سوراخ کند و تولید صدایی مانند رعد می کرد که تا چندین مایل شنیده می شد، به طوری که مردان به تکه های خرد شده در تمام جهات پراکنده می شدند. مرحله دوم (۱۲۵۱–۱۲۶۰). حملات مغول ها به سانگ جنوبی با انتخاب منگوقاآن به عنوان خان بزرگ در سال ۱۲۵۱ شدت گرفت. مغول ها پس از عبور از دشت چنگدو در سیچوان، پادشاهی دالی در یوان نان امروزی را در سال ۱۲۵۳ فتح کردند. سپس در سال ۱۲۵۴، مغول ها محاصرهٔ هوجو را آغاز کردند، اما به سرعت عقب نشینی کردند. برادر منگوقاآن، قوبلای و ژنرال اوریانگ خادای، یوان نان و تبت را آرام کرده و به ویتنام حمله کردند و حکومت دین سالاری تران را مورد هجوم قرار دادند. اوریانگ خادای در سال ۱۲۵۷ با رهبری لشکری در جنوب غربی چین، قبایل تبت را تحت کنترل درآورد و سپس به سوی دای ویت حرکت کرد. در پاییز ۱۲۵۷، اوریانگ خادای سه نامه به امپراتور دای ویت تران تای تونگ ارسال کرد و از او خواست تا اجازه عبور
از جنوب چین را بدهد. پس از اینکه سه نمایندهٔ متوالی در پایتخت تنگ لونگ (هانوی امروزی) به زندان افتادند، اوریانگ خادای در دسامبر ۱۲۵۷ با «تِرِچِدو» و «آجو» که دو ژنرال مغول بودند، به دای ویت حمله کرد. در اکتبر ۱۲۵۷، منگوقاآن برای حمله به جنوب چین حرکت کرد و در ماه مه ۱۲۵۸ کمپ های خود را در نزدیکی کوه لیوپان در ساحل رودخانه جینگ برپا کرد. منگوقاآن در سال ۱۲۵۸ با دو سوم از قوای مغول وارد سیچوان شد. طبق "تاریخ جامع دای ویت"، نیروهای مغول تحت فرمان اوریانگ خادای در تاریخ ۱۷ ژانویه ۱۲۵۸ در دشت بَیْک حق واقع در شمال غربی تنگ لونگ با ارتشی بزرگ با امپراتور تران نبرد کردند. در ۲۲ ژانویه ۱۲۵۸، اوریانگ خادای پایتخت دای ویت تنگ لونگ (که اکنون به هانوی معروف است) را تصرف کرد. در حالی که منابع چینی به اشتباه گفته اند که اوریانگ خادای پس از نه روز به دلیل بدی وضعیت آب و هوا از ویتنام عقب نشینی کرده است، اوریانگ خادای در ۱۲۵۹ از تنگ لونگ خارج شد تا به حکومت دین سالاری سونگ در گوانگ شی حمله کند. این حمله بخشی از یک عملیات هماهنگ مغولی بود که ارتش ها در سیچوان تحت رهبری منگوقاآن و سایر ارتش های مغول در شان دونگ و هنان نیز در
آن مشارکت داشتند. حدود ۱۷ نوامبر ۱۲۵۹، قوبلای خان پیامی دریافت کرد، در حالی که مشغول محاصره اچو در هوبئی بود، که پیشروی های ارتش اوریانگ خادای از تنگ لونگ به چانگشا در هنان از طریق یونگ ژو (ناننینگ امروزی) و کویلین در گوانگ شی گزارش شده بود. ارتش اوریانگ خادای پس از آن به سمت شمال پیشروی کرد تا با ارتش قوبلای خان در شمال رود یانگ تسه به هم بپیوندد. در حالی که در حال انجام عملیات جنگی در چین در دژ دیاویو در چونگ کینگ بود، منگوقاآن در ۱۱ اوت ۱۲۵۹ در اثر بیماری به دلیل دیسانتری یا وبا در نزدیکی محل محاصره درگذشت. در این میان، دولت مرکزی سونگ جنوبی قادر به مقابله با چالش های مغول ها و قیام های جدید دهقانی در منطقه فوجیان که توسط «یان منگبیائو» و «هانان» رهبری می شد، نبود. در ۱۲۶۰، «جیا سی دائو» به عنوان صدراعظم منصوب شد و کنترل امپراتور جدید «ژائو چی» را در دست گرفت و مخالفان خود مانند «ون تیان شیانگ» و «لی فو» را اخراج کرد. از آنجا که درآمد مالی دولت سونگ جنوبی در اواخر دوران بسیار پایین بود، «جیا سی دائو» سعی کرد با استفاده از قانون زمین های دولتی، اصلاحاتی در مقررات مربوط به تجارت زمین ها انجام دهد. سلاح های ب
اروتی مانند تفنگ "تو هو چیا"، که گلوله هایی را از لوله های بامبو شلیک می کردند، توسط چینی ها علیه نیروهای مغول به کار گرفته شدند. ریاست مندان قبیله توسی و رهبران قبایل محلی و پادشاهی های یوان نان، گویژو و سیچوان به حکومت یوان تسلیم شدند و اجازه یافتند که عناوین خود را حفظ کنند. خانوادهٔ چینی یانگ که در فرماندهی بوژو فرمانروایی می کردند. فرماندهی بوژو در دوران دین سالاری سونگ و دین سالاری تانگ به رسمیت شناخته شده بودند، همچنین توسط مغول ها در دین سالاری یوان و بعدها توسط دین سالاری مینگ به رسمیت شناخته شدند. خانوادهٔ لو در شِوِی که تحت رهبری آهو بودند، توسط امپراتوران یوان به رسمیت شناخته شدند، همان طور که در دوران امپراتوری سونگ تحت رهبری پویی و در دوران تانگ تحت رهبری آپِی نیز به رسمیت شناخته شده بودند. آن ها از نسل پادشاه هواجی از دوران شوو هان بودند که به ژوگه لیانگ در برابر منگ هئو کمک کرد. این خاندان همچنین توسط دین سالاری مینگ به رسمیت شناخته شد. تسلیم سلسله سونگ (۱۲۶۰–۱۲۷۶). پس از انتخاب کوبلای به عنوان خان بزرگ مغول ها در سال ۱۲۶۰، او در نهایت توانست دودمان سونگ در جنوب را فتح کند، اما این فتح هزینه ز
یادی در پی داشت. از سال ۱۲۶۰ تا ۱۲۶۴، او ابتدا با شورش های داخلی در امپراتوری مغول روبه رو شد که توسط برادر کوچکترش، اریق بؤکه، که فرماندهی شمال را بر عهده داشت و در پایتخت مغول ها، قره قروم مستقر بود، رهبری می شد. این مسئله منجر به جنگ داخلی خاندان تولی شد و پس از آن در سال ۱۲۶۵ یک درگیری بزرگ در قلعه دیاو یو در سیچوان رخ داد. مغول ها در نهایت توانستند ارتش های زمینی و دریایی سونگ را شکست دهند و بیش از ۱۰۰ کشتی را تصرف کنند. دودمان یوان یک «ارتش هان» (漢軍) از نیروهای یینی که به خدمت مغول ها درآمده بودند و یک ارتش دیگر از نیروهای سونگ که به «ارتش تازه تسلیم شده» (新附軍) معروف بود، تشکیل داد. زنان کره ای که مغول ها در هنگام حمله به کره به اسارت گرفته بودند، به عنوان همسر برگزیده می شدند. بسیاری از سربازان چینی سونگ به مغول ها پیوستند؛ به آن ها گاو، لباس و زمین داده می شد. زمین هایی به عنوان حق الارض به افسران نظامی چینی که به مغول ها پیوسته بودند، اهدا شد. دودمان یوان به فرماندهان چینی سونگ که تسلیم شده بودند، زمین های کشاورزی «جونتون» اعطا می کرد. در سال ۱۲۶۸، پیشروی مغول ها در شهر شیانگ یانگ که در کنار رودخانه
هان قرار داشت و دسترسی به یانگ تسه، دروازه ای به مرکز تجاری مهم هانگژو را کنترل می کرد، متوقف شد. دیوارهای شیانگ یانگ حدود ضخامت داشتند و مساحتی حدود را در بر می گرفتند. ورودی های اصلی دیوار به مسیری آبی منتهی می شد که در تابستان غیرقابل عبور بود و در زمستان به یک باتلاق و مجموعه ای از دریاچه ها و دشت های گلی تبدیل می شد. شیانگ یانگ از طریق یک پل شناور به شهر دوقلوی خود، فانچنگ (樊城)، در سوی دیگر رودخانه متصل بود. مدافعان این دو شهر تلاش کردند تا محاصره را بشکنند، اما مغول ها تحت فرماندهی "آجو" تمامی تلاش ها را ناکام گذاشتند و همه نیروهای ارسالی از سونگ را که هرکدام از هزاران نفر تشکیل شده بودند، درهم شکستند. طبق گفته پروفسور ژانگ لیانگائو از دانشگاه علوم و فناوری هواژونگ، در سال ۱۲۶۹ (سال پنجاهم ژیانچون)، مغول ها نزدیک رود یانگ تسه شدند اما پس زده شدند. پائوایینگ در سال ۱۲۷۰ (سال ششم ژیانچون) در جریان سرنگونی سونگ جنوبی در دوران سلطنت امپراتور دوزونگ بازسازی شد. پس از این شکست، آجو از کوبلای خان درخواست کرد که ماشین های محاصره قدرتمند ایلخانان را برای او ارسال کنند. اسماعیل و آل آود-دین از موصل، عراق، به چین