Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
er". Whiting School of Engineering. Retrieved 3 April 2019. E. Sanvicente; et al. (2012). "Transitional natural convection flow and heat transfer in an open channel" . International Journal of Thermal Sciences. 63: 87–104. doi:10.1016/j.ijthermalsci.2012.07.004. Incropera, Frank P.; DeWitt, David P. (2007). Fundamentals of Heat and Mass Transfer (6th ed.). Hoboken: Wiley. ISBN 978-0-471-45728-2. McAllister, Sara; Chen, Jyh-Yuan; Fernández Pello, Carlos (2011). "Droplet Vaporization in Convective Flow". Fundamentals of combustion processes. Mechanical Engineering. New York: Springer. p. 159. doi:10.1007/978-1-4419-7943-8. ISBN 978-1-4419-7942-1. LCCN 2011925371.
نبرد کریسوپولیس آخرین نبردی بود که در ۱۸ سپتامبر ۳۲۴ در کریسوپولیس (اسکدار امروزی) در نزدیکی خلقیدون (کادیکوی امروزی) بین دو تن از امپراتوران روم، کنستانتین بزرگ و لیسینیوس درگرفت. لیسینیوس که نیروی دریاییش پیشتر در نبرد هلسپونت متحمل شکست شده بود با عقب کشیدن دیگر نیروهایش از شهر بیزانتیوم آن ها را در خلقیدون واقع در بیثنیا مستقر ساخت. اما کنستانتین او را دنبال نمود و سرانجام بر او پیروز گردید. با این پیروزی دوران حکومت چهارنفره نیز به پایان رسید و کنستانتین تنها امپراتور روم شد. پیش زمینه. لیسینیوس در نبرد هلسپونت متحمل شکست فاجعه باری شده بود و دریاسالارش آبانتوس نتوانسته بود در برابر حملات کریسپوس، سزار و پسر کنستانتین که در مقایسه ناوگان کوچکتری را نیز دراختیار داشت تاب بیاورد. کنستانتین پس از آگاهی از پیروزی سپاهیانش به سمت آسیای صغیر حرکت کرد. او در این لشکرکشی ناوگانی کوچک و سبک را در اختیار گرفت تا از گزند سپاهیان دشمن که به فرمان مارتینیانوس، کسی که به تازگی به امپراتوری مشترک با لیسینیوس رسیده بود به نگهبانی از ساحل لامپساکوس مشغول بودند در امان ماند. از سوی دیگر لیسینیوس که از انهدام کامل نیروی در
یاییش آگاه شده بود سپاهیانش را از پادگان بیزانتیوم خارج ساخته و به لشکریان اصلیش در خلقیدون در ساحل آسیایی بسفر پیوست. او سپس در آنجا به منظور تقویت نفرات سپاه خود که در پی شکست در نبرد ادیرنه کاهش یافته بودند نیروهای مارتینیانوس و گروهی از نیروهای کمکی ویزیگوتها به رهبری آلیکا را احضار نمود. نبرد. سپاه کنستانتین به ساحل آسیایی بسفر رسید و در مکانی موسوم به «پرتگاه مقدس» پیاده شدند. آن ها سپس با حرکت به سمت جنوب به سوی خلقیدون لشکر کشیدند. لیسینیوس نیز نیروهایش را چند مایل به سمت شمال و کریسوپولیس حرکت داده بود. با اینحال سپاهیان کنستانتین پیش از لشکریان لیسینیوس به کریسوپولیس رسیدند و آنجا را محاصره نمودند. کنستانتین در این زمان به چادرش رفت تا از راهنمایی الهی برخوردار شود و در نهایت تصمیم گرفت تا او آغازگر نبرد باشد. لیسینیوس خطوط نبرد خود را با تصاویری از خدایان رومی مشخص کرده بود درحالی که نیروهای کنستانتین زیر لاباروم، درفش مسیحی و طلسم وار کنستانتین می جنگیدند. لیسینیوس ترسی خرافی از این لاباروم داشت و سپاهیانش را از حمله یا حتی نگاه مستقیم به آن منع کرده بود. با آغاز نبرد کنستانتین توانست طی نخستین حم
لهٔ گستردهٔ خود سپاه لیسینیوس را تار و مار کند. بدین ترتیب او در جنگی که درنوع خود بسیار بزرگ بود توانست به یک پیروزی قاطعانه دست یابد. زوسیموس تاریخ نگار دربارهٔ این نبرد می نویسد که کشتار عظیمی در کریسوپولیس به وقوع پیوست. بنا بر نوشته ها بین ۲۵٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ نفر از سپاهیان لیسینیوس در این نبرد کشته شدند و هزاران نفر از آنان نیز از میدان نبرد گریختند. خود لیسینیوس نیز موفق به فرار شد و توانست ۳۰٬۰۰۰ هزار نفر از نیروهایش را که زنده مانده بودند بار دیگر در شهر نیکومدیا گرد آورد. پسایند نبرد. لیسینیوس می دانست که نیروهای باقی مانده اش توان مقابله با لشکر پیروز کنستانتین را ندارند و در نهایت ترغیب شد تا خود را تسلیم دشمنش نموده و از او امان بخواهد. کنستانتیا، خواهر ناتنی کنستانتین و همسر لیسینیوس واسطهٔ انجام این کار شد و کنستانتین با پذیرفتن خواهش او از جان شوهرخواهرش گذشت. اما تنها چند ماه بعد او با شکستن سوگند خود فرمان اعدام لیسینیوس را صادر کرد و یک سال بعد، خواهرزاده اش لیسینیوس دوم را نیز که قربانی خشم یا سوءظن کنستانتین شده بود را کشت. کنستانتین با پیروزی بر آخرین دشمنش لیسینیوس، برای نخستین بار پس از ا
رتقای ماکسیمیان توسط دیوکلتیان به مقام آگوستوسی در آوریل ۲۸۶ به تنهایی امپراتوری روم را در دست گرفت. او همچنین با فتح بخش شرقی امپراتوری تصمیم گرفت تا پایتختی جداگانه را نیز برای این بخش در نظر بگیرد و کل امپراتوری روم را صاحب دو پایتخت نماید. بدین منظور او شهر بیزانتیوم را برگزید، آن را به کنستانتینوپل (قسطنطنیه) تغییر نام داد و آنجا را پایتخت روم شرقی ساخت.
مایکروسافت بیزتاک سرور یا به اختصار "بیزتاک" مجموعه ای از خدمات نرم افزاری است که ساختن راه حل های یکپارچه سازی را آسان می گرداند. شما برای راه اندازی این سولوشن یا راه حل نرم افزاری نیاز به یک سرور سخت افزاری مجزا دارید. یکی از پیش نیازهای نرم افزاری آن، شرپوینت است. می توان گفت برای یکپارچه سازی یک سازمان شما در ابتدا نیاز به تجزیه و تحلیل دقیق و نیاز سنجی هستید. در گام بعدی شما به کمک برنامه نویسی و تعریف شکل و قالب پیغام ها و تعاریف دیگر یکپارچه سازی را انجام میدهید. این برنامه یک داشبورد و کنترل پنل مرکزی در اختیار شما قرار می دهد که وضعیت جریان های کاری و پروسه های کسب و کار خود را می توانید در آن مشاهده کنید. این سرور مبتنی بر پیغام طراحی شده است که کاملاً با طراحی های پیشرفتهٔ کنونی مثل SOA منطبق است. پس شما هم برای یکپارچه سازی کلیه نرم افزارهای موجود، باید نگاه سرویس گرا داشته باشید. همه برنامه های سازمانی شما برای یکپارچه سازی می توانند پیغامی را به سرور ارسال کنند که سرور بیزتاک با مدیریت کلیه پیغام ها و ایجاد پیغام های جدید و ارسال آن برای برنامه های دیگر سازمان شما یا سازمان همکار شما، یکپارچه س
ازی را فراهم می کند. برنامه هایی که میخواهند به بیزتاک وصل شوند را شما باید تحلیل کنید تا بتوانید برای آن ها وب سرویسی بنویسید که کار فرستادن پیغام را منظم و مدیریت شده و هماهنگ و استاندارد انجام دهد. این سرور بر اساس دو لایه طراحی شده است که لایهٔ اول مبتنی بر پیغام همهٔ کارها را مدیریت می کند و لایهٔ دوم مبتنی برای Orachestration است که هماهنگ کننده و نظم دهنده به کلیهٔ دریافت ها و ارسال های پیغام ها با برنامه های جزیره ای در سازمان شماست. مراحل نصب بیزتاک را با جستجوی ساده در گوگل می توانید به صورت مقاله های فارسی وا نگلیسی به صورت گام به گام بیابید. کاربردهای بیزتاک به دلیل تنوع بسیار زیاد آن بستگی به نیاز خاص سازمان شما دارد. معماری بیزتاک سرور جستارهای وابسته. شرح، کشف، و یکپارچه سازی فراگیر پیوند به بیرون. Microsoft BizTalk Server
تموکن یا تااوکه (در انگلیسی: Tam(uk)ka(n)) از بنادر باستانی هخامنشیان در ۴۵ کیلومتری ساحل خلیج فارس و در پشت لیان قرار داشته است. هم اکنون در ضلع غربی شهر برازجان واقع است. باستان شناس ایرانی، غلامحسین نظامی، جایگاه «تااوکه» را نه در کنار رود سیتاکوس (مند) یا برحاشیه دریا در حوالی گناوه و دیلم بلکه در پیوندگاه دو رود شاپور (گرانیس) و دالکی می داند. از دید او شهر تااوکه در زمان سلوکیان و اشکانیان هم به زندگی سیاسی اقتصادی خود ادامه داده و در زمان ساسانیان به پنج یا شش کیلومتر به ناحیه ای در شمال شرقی جایگاه هخامنشی خود، خیز برداشته و در حاشیه رود شاپور به عنوان شهر توز جلوه گر شده است و در ادامه در دوران اسلامی به توز، توج یا توح تغییر نام داده است. شهری که در سرتاسر امپراتوری ساسانی کتان آن شهرتی تام و تمام یافته بود و نیز در زمان ورود اسلام به ایران بخشی از کتب فتوح را به خود اختصاص داد. به باور وی شهر تموکن هخامنشی نه برازجان و زیرا (توز ساسانی) بوده است بلکه این شهر میان رود شاپور و دالکی در نزدیکی اتصال آنها در محل درودگاه و جتوط قرار داشت و بقایای دو کاخ بردک سیاه (در درودگاه) و سنگ سیاه (در حوالی جتوط)
که هر دو مربوط به دورهٔ داریوش اول هخامنشی است بیانگر بخشی از این شهر مهم هخامنشی است. بگفته عبدالمجید ارفعی، ایلام شناس سرشناس؛ ما دو تموکن داریم یکی در چاهک نیریز فارس کنونی و دیگر «تموکن رن میسه» که به باور ایشان دومی مربوط به بوشهر است. که بیشتر الواح مربوط به هخامنشیان که نام تموکن در آنها ذکر شده، منظور تموکن نیریز است نه تموکن استان بوشهر. تموکن رانمسا یا تموکن بوشهر با وجود سه کاخ هخامنشی، نقش داریوش و طلاهای به کار رفته در معماری آن، می تواند از تموکن نیریز بسیار با اهمیت تر بوده باشد. آثار باستانی. در نوشته های تخت جمشید شانزده بار از این منطقه نام برده شده است. در این آثار از انتقال آذوقه در این بندر سخن گفته شده است. در گل نوشته های تخت جمشید آمده است که بیش از 2000 کارگر و صنعتگر در این منطقه کار می کردند. پیشینه این بندر به دوران کوروش کبیر می رسد.
لئون ادوارد پانه تا (زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۹۳۸) وزیر دفاع پیشین ایالات متحده آمریکا است، وی سوابقی همچون ریاست دفتر رئیس جمهور پیشین آمریکا، بیل کلینتون را داراست. تولد و اوایل زندگی. پانه تا در سال ۱۹۳۸ در «مونتری» کالیفرنیا از والدین مهاجر ایتالیایی به دنیا آمد، و در مدارس کاتولیک و مدارس دولتی به تحصیل پرداخت و در مزرعه خانوادگی خود در «کارمل والی» مشغول به کار شد. وی مدرک کارشناسی خود را با درجه عالی از دانشگاه سانتا کلارا و دکترای حقوق را از دانشکده حقوق دانشگاه سانتا کلارا دریافت کرد و مدتی سردبیر مجله «بررسی حقوقی» بود. وی به عنوان ستوان یکم در ارتش از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ خدمت کرد و نشان تقدیر ارتش ایالات متحده را دریافت کرد. آغاز زندگی سیاسی. پانه تا برای نخستین بار در سال ۱۹۶۶ به واشینگتن رفت و به عنوان دستیار قانونگذاری برای سناتور «توماس اِی. کوچل» از کالیفرنیا، رهبر اقلیت سنا Whip کار کرد. او در سال ۱۹۶۹، دستیار وی ژه وزیر بهداشت، آموزش و رفاه و سپس مدیر دفتر حقوق مدنی ایالات متحده شد، جایی که وی مسؤول اجرای قوانین آموزش برابر بود. کتاب وی «ما را با همدیگر بیاورید» که در سال ۱۹۷۱ چاپ شد گزارش آن تجربه است.
وی در سال ۱۹۷۰ به نیویورک سیتی رفت و به عنوان دستیار اجرایی شهردار «جان لیندسِی» کار کرد و بر روابط شهر با حکومت های ایالتی و فدرال به نظارت پرداخت. سپس در سال ۱۹۷۱ به کالیفرنیا بازگشت و به کار حقوقی در شرکت «تامپسون و پانه تا» در مونتری تا زمانی که در سال ۱۹۷۶ به نمایندگی کنگره انتخاب شد، مشغول بود. پانه تا از سال ۱۹۹۳–۱۹۷۷، نماینده مجلس نمایندگان ایالات متحده از بخش انتخاباتی ۱۶ (هم اکنون ۱۷) کالیفرنیا بود. وی به عنوان عضو مجلس نمایندگان، مشارکت کننده اصلی در نشست سران بودجه و همچنین دیگر نشست های سران بودجه در طول دهه ۱۹۸۰ بود. او قانون پیشگیری از گرسنگی را در سال ۱۹۸۸ ایجاد نمود. طرح شیوه های استخدام عادلانه و بی طرفانه که حمایت های حقوق مدنی را برای نخستین بار به کارمندان مجلس نمایندگان تسری می داد از دیگر فعالیت های وی است. پانه تا اقدامات موفقیت-آمیز بی شماری برای محافظت از سواحل کالیفرنیا، که شامل ایجاد منطقه امن دریایی ملی خلیج مونتری می شد را صورت داد و قانونی که بازپرداخت مراقبت های پزشکی و نظام فدرال بیمه بهداشتی برای افراد نیازمند به کمک مالی برای مراقبت بیمارستانی را در بر می گرفت به صورت نهایی
ایجاد کرد و قوانین متنوع دیگری در موضوع های آموزش، بهداشت، کشاورزی و دفاع را تدوین نمود. پانه تا از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳، رئیس کمیته بودجه مجلس نمایندگان بود. وی همچنین به عنوان عضو این کمیته از سال ۱۹۸۵–۱۹۷۹ فعالیت کرد. وی کمیته فرعی بازاریابی داخلی، روابط با مشتری و تغذیه کمیته کشاورزی مجلس نمایندگان، کمیته فرعی پرسنل و پلیس، کمیته دولتی مجلس نمایندگان، و کمیته برگزیده گروه کاری گرسنگی در زمینه گرسنگی داخلی را ریاست کرد. وی همچنین به عنوان معاون رئیس مجمع کهنه سربازان دوره جنگ ویتنام در کنگره و به عنوان عضو کمیسیون رئیس جمهور در زبان خارجی و مطالعات بین المللی کار کرد. ریاست امور کاخ سفید. پانه تا در سال ۱۹۹۳ کنگره را در آغاز دور نهم نمایندگی خود ترک کرد تا مدیر دفتر مدیریت و بودجه در دولت کلینتون شود(۱۹۹۷–۱۹۹۴). وی در این سمت، در توسعه بسته بودجه که به صورت گسترده ای با دستیابی به یک بودجه متوازن فدرال و مازاد نهایی بودجه همراه بود، نقش تأثیرگذاری داشت. پانه تا به عنوان رئیس کارکنان رئیس جمهور بیل کلینتون از ۱۷ ژوئیه ۱۹۹۴ انتخاب شد و تا ۲۰ژانویه ۱۹۹۷ در این سمت کار کرد. وی مذاکره کننده اصلی سازش موفقیت آمیز بو
دجه سال ۱۹۹۶ بود و به صورت گسترده ای به جهت آوردن نظم و تمرکز به کارهای اجرایی و سیاستگذاری کاخ سفید مورد تقدیر قرار گرفت. فعالیت در امور غیردولتی. پانه تا هم اکنون با همسرش سیلویا مؤسسه سیاست گذاری لئون و سیلویاً که در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در «خلیج مونتری» واقع شده است، را مدیریت می کند. این مؤسسه به عنوان یک مرکز تحقیقاتی غیر حزبی و غیرانتفاعی در زمینه پیشبرد سیاست گذاری عمومی فعالیت می کند. علاوه بر این آقای پانه تا، به عنوان پژوهشگر برجسته برای رئیس نظام دانشگاهی کالیفرنیا مشغول به فعالیت می باشد. وی به رئیس دانشگاه در زمینه مسائل ملی که بر آموزش عالی تأثیر می گذارند، مشاوره می دهد. او در دوره کارشناسی ارشد در سال ۱۹۹۷، به عنوان استاد در دانشگاه سانتاکلارا انتخاب شد و دوره مطالعات سیاست گذاری را تدریس می کرد. پانه تا به عنوان یک رهبر در سازمان های اجتماعی و سیاست گذاری بی شماری در سرتاسر حرفه کاری خود فعالیت کرده است. در مارس ۲۰۰۶، وی برای کار در گروه مطالعه عراق، یک کمیته دو حزبی که با خواست و اصرار کنگره ایجاد شد و توسط مؤسسه صلح ایالات متحده، مرکز مطالعات استراتژیک و بین-المللی، مرکز مطالعه رئیس جم
هوری و مؤسسه جیمز. ای. بیکر سوم، سازمان دهی شده بود، انتخاب گردید. از سال ۲۰۰۵ وی به عنوان عضو گروه کاری مستقل در زمینه مهاجرت و آینده آمریکا کار می کند. در نوامبر ۲۰۰۴، فرماندار کالیفرنیا «شوارتزینگر» وی را به عنوان رئیس مشترک شورای پشتیبانی و نگهداری «بیس» انتخاب نمود. دیگر فعالیت ها. پانه تا شش سال در هیئت مدیره بورس نیویورک در سال ۱۹۹۷ فعالیت نموده، رئیس کمیته بررسی برای هیئت مدیره بورس نیویورک و رئیس مشترک کمیته استاندارهای بورس بود. وی در هیئت ملی بررسی کنفرانس اسقف های ایالات متحده، هیئت مرکز ملی استینبک و بنیاد سانتاکروز دانشگاه کالیفرنیا، و از سال ۱۹۹۸ در هیئت بازدیدکنندگان دانشکده حقوق دانشگاه سانتاکلارا کار کرد. وی همچنین به عنوان عضو هیئت امنای دانشگاه سانتا کلارا، عضو شورای مشورتی بین المللی فلیشمن-هیلارد، و بیمارستان شبه جزیره مونتری و به عنوان مدیر آکواریوم خلیج مونتری خدمت نموده است. وی رئیس شورای ملی مشاوران مرکز سیاست ملی و همچنین رئیس کمیسیون اقیانوس های مؤسسه پیو می باشد. وی همچنین عضو هیئت مدیره سپر آبی کالیفرنیا، زنیط، کانتیکس، بنیاد منطقه امن دریایی ملی می باشد. وی به صورت ملی و بین الم
للی در مورد وضعیت اقتصاد، بودجه فدرال و دیگر موضوعاتی که آمریکا با آن روبرو است، به عنوان کارشناس سخنرانی می کند و دریافت کننده جوایز و افتخارات بی شماری در این زمینه می باشد. پانه تا یکی از مخالفان سرسخت شکنجه از سوی نیروهای امنیتی در مبارزه علیه تروریسم است. وی اعمال شکنجه در هر شرایطی را غیرقابل قبول می داند. پانه تا از ۹ ژانویه ۲۰۰۹ تا کنون رئیس آژانس مرکزی اطلاعات ایالات متحده آمریکا (سیا) می باشد. پانه تا در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۱ وزیر دفاع آمریکا شد.
نقطهٔ اشتعال یا درخش پایین ترین درجهٔ دمایی است که در آن از ماده، بخاری قابل احتراق ساطع می شود. اندازه گیری نقطهٔ اشتعال نیازمند یک منبع احتراق است. با خارج کردن منبع احتراق از محل، بخار یادشده آتش نخواهد گرفت. نقطهٔ احتراق نیز پایین ترین دمایی است که در آن از ماده بخاری قابل احتراق ساطع می شود و حداقل برای پنج ثانیه می سوزد. نبایستی نقطهٔ اشتعال را با دمای خودآتشگیری اشتباه گرفت. در دمای خودآتشگیری نیازی به منبع احتراق وجود ندارد. نقطه احتراق، دمای بالاتری است که در آن بخار پس از احتراق به سوختن ادامه می دهد. نه نقطهٔ اشتعال و نه نقطه احتراق، به دمای منبع احتراق که بسیار بالاتر است وابسته نیستند. از نقطهٔ اشتعال به عنوان ویژگی توصیفی مواد سوختنی مایع استفاده شده و از آن به جهت توصیف خطرات اشتعال پذیری مایعات استفاده می کنند. نقطهٔ اشتعال هم به مایعات قابل اشتعال و هم به مایعات قابل احتراق اشاره دارد؛ و برای هرکدام استانداردهای متفاوتی تعریف شده است. مایعاتی با نقطهٔ اشتعال کمتر از ۵/۶۰ درجه سانتی گراد، بسته به استانداردی که اعمال می گردد قابل اشتعال، و مایعاتی با نقطهٔ اشتعال بالای این دما قابل احتراق تلقی
می گردند. مکانیسم. هر مایعی دارای فشار بخار است که تابع دمای آن مایع است. هرچه دما افزایش یابد فشار بخار نیز افزایش می یابد. هرچه میزان فشار بخار افزایش یابد تراکم بخار مایع قابل اشتعال، افزایش می یابد. از این رو دما تعیین کنندهٔ میزان تراکم بخار مایع قابل اشتعال در هوا است. تراکم معینی از بخار موجود در هوا جهت پایداری احتراق الزامی است و این تراکم برای هر مایع قابل اشتعالی متفاوت است. نقطهٔ اشتعال یک مایع قابل اشتعال، پایین ترین درجه ای است که در آن بخار قابل اشتعال به حد کافی برای احتراق، به وسیلهٔ منبع احتراق، موجود است. اندازه گیری. اندازه گیری نقطهٔ اشتعال به دو صورت اصلی انجام می شود: اوپن کاپ (فلش باز) و کلوزد کاپ (فلش بسته) در تجهیزات اوپن کاپ نمونه را درون ظرف سربازی ریخته حرارت می دهند و هر چند درجه یکبار، شعله ای را از روی سطح آن عبور می دهند. نقطهٔ اشتعال اندازه گرفته شده در حقیقت با تغییر ارتفاع شعله از سطح مایع متفاوت خواهد شد و در ارتفاع مناسب اغلب هم زمان با نقطهٔ اشتعال رخ می دهد. معروف ترین نمونهٔ این آزمایش ها، اوپن کاپ کلیولند (COC) است. دو نوع تستر «کلوزد کاپ» داریم: ناموازن همانند پنسکی
– مارتنز که دمای بخار روی سطح مایع با دمای خود مایع در تراز نیست و موازن همانند اسمال اسکیل (که به ستافلش نیز معروف است) که بخار، هم دما با مایع تصور می شود. در هر دوی این روش ها منبع احتراق را در فضای دربسته ای که مایع را در آن ریخته اند مهیا می کنند. در حالت عادی تسترهای کلوزد کاپ مقادیر پایین تری را نسبت به نوع اوپن کاپ نشان می دهند. (نوعاً بین ۵ تا ۱۰ درجهٔ سانتی گراد) و تخمین دقیق تری از دمایی که فشار بخار به پایین ترین حد اشتعال پذیری (LFL) خود می رسد ارائه می کند. نقطهٔ اشتعال، بیشتر یک مقیاس تجربی و عملی است تا این که یک پارامتر فیزیکی اساسی باشد. مقدار اندازه گیری شده بسته به نوع دستگاه و گوناگونی پروتکل ها شامل کاهش و افزایش دما (در تسترهای خودکار)، زمان تخصیص داده شده برای هم دما شدن بخار و مایع، حجم نمونه و حتی هم زدن آن، نتیجه های متفاوتی خواهد داشت. «ATEX directive» سه آستانهٔ خطر که در آن ها بخار احتراق می یابد را به طور کلی توصیف می نماید. روش های تعیین نقطهٔ اشتعال یک مایع در استانداردهای بسیاری تصریح شده است. به عنوان مثال تست کردن به روش پنسکی – مارتنز کلوزد کاپ در ASTM D93, IP34, ISO 2719,
DIN 51758, JIS K2265 and AFNOR M07-019 به تفصیل شرح داده شده است. تعیین نقطهٔ اشتعال به روش اسمال اسکیل کلوزد کاپ در ASTM D3828 and D3278, EN ISO 3679 and 3680, and IP 523 and 524 با جزئیات کامل آورده شده است. مثال ها. بنزین طوری طراحی شده که در موتور خودروها تنها با یک جرقه به احتراق برسد. پیش از احتراق بایستی در محدودهٔ اشتعال پذیری خود با هوا ترکیب شده و در دمایی بالاتر از نقطهٔ اشتعال آن حرارت ببیند و سپس موتور به وسیلهٔ شمع مشتعل گردد. سوخت نبایستی در موتور داغ، خودبه خود مشتعل گردد؛ بنابراین بنزین طوری طراحی شده تا نقطهٔ اشتعال پایین و دمای خود-احتراقی بالایی داشته باشد. نقطهٔ اشتعال سوخت دیزلی بین ۵۲ تا ۹۶ درجهٔ سانتی گراد متغیر است. دیزل برای استفاده در موتورهای با تراکم بالا (های کمپرسیون) طراحی شده است. در این موتورها، هوا تا زمانی که بالای دمای خود-احتراقی دیزل برسد فشرده می شود؛ سپس سوخت همانند یک افشانهٔ فشار قوی، هم زمان با نگهداشتن مخلوط هوا و سوخت در محدودهٔ اشتعال پذیری آن ها، به درون موتور تزریق می شود. هیچ منبع احتراقی وجود ندارد؛ بنابراین سوخت دیزلی طوری طراحی شده که نقطهٔ اشتعال بالا و د
مای خود احتراقی پایینی داشته باشد. نقطهٔ اشتعال های سوخت جت، بسیار متغیر و متنوع هستند. هم Jet A و هم Jet A-1 نقطهٔ اشتعال هایی بین ۳۸ و ۶۶ درجهٔ سانتی گراد و نزدیک به نفت چراغ دارند. درحالی که هم Jet B و هم JP-4 نقطهٔ اشتعال هایی بین ۲۳- و ۱- دارند. استانداردسازی. نقطهٔ اشتعال مواد بر اساس روش های استاندارد آزمایش اندازه گیری می شوند. این روش های آزمایش، نوع دستگاه مورد نیاز برای اندازه گیری، پارامترهای کلیدی، روش کار اپراتور یا دستگاه خودکار و میزان دقت روش تست را تعیین می کنند. روش های استاندارد آزمایش توسط کمیته های ملی و بین المللی بسیاری نوشته و کنترل می شوند که مهم ترین آن ها CEN / ISO Joint Working Group on Flash Point (JWG-FP), ASTM D02.8B Flammability Section و the Energy Institute's TMS SC-B-4 Flammability Panel هستند.
فنِّ شعر یا هنرِ شاعری یا شعریّات (فن شعر = بوطیقا) از مهم ترین میراث فلسفی ادبی یونان می باشد، این رساله، اولین کار بازمانده در حوزه نظریه دراماتیک و اولین رساله فلسفی موجود با تمرکز بر سخن شناسی و نظریه ادبی است. ارسطو در فن شعر، مفهومی را بررسی می کند؛ که از آن تحت عنوان «شعر» یاد می کند. فن شعر را ابتدا ابوبشر متی بن یونس - از نسطوریان بغداد که رئیس منطقیان عصر خویش به شمار می آمد - از سریانی به عربی ترجمه کرد. ترجمه ای که او از فن شعر کرد خطاها و ابهامات زیادی داشت. بعد از او شاگردش یحیی بن عدی دست به ترجمهٔ دوبارهٔ آن می زند و یعقوب بن اسحاق الکِندی برای اولین بار آن را تلخیص کرد. پس از کندی، ابونصر فارابی (متوفی به سال ۳۳۹) که شاگرد ابوبشر متی نیز بود، به شرح و تلخیص فن شعر پرداخت. پس از فارابی معروف ترین کسی که دست به کار شرح و تلخیص فن شعر می شود، ابن سینا است. پس از ابن سینا معروفترین کسی که به تلخیص و شرح بوطیقا اقدام می کند، ابن رشد است. رسالهٔ "فن شعر" ارسطو در یونانی Περὶ ποιητικῆς و در لاتین De Poetica نامیده می شود؛ که مُعرّبش "بوطیقا" می شود. "فن شعر" برای زمان های متمادی در دنیای غرب مفقود ب
وده و تنها در قرون وسطی و اوایل دورهٔ رنسانس از طریق ترجمهٔ لاتین که از روی نسخهٔ عربی نوشته شده توسط ابن رشد، انجام شده بود در دسترس قرار گرفت. واژه های کلیدی. ارسطو در فن شعر از مفاهیم ذیل یاد می کند: پیشینه. افلاطون در باب هنر و زیبایی، ساختار فلسفی منظمی پدید نیاورده است و آرای او در این باره در رساله های مختلف او پراکنده است. در عین حال در نزد افلاطون- براساس ایده مثل- هنر همان «محاکات» (تقلید) است و چون براساس اندیشه مثل، عالم محسوس، خود تقلیدی از جهان معقول مثل است و نیز چون کار هنرمند محصول تأثیر گرفتن از تخیلات جهان محسوس است، پس کار هنرمند در واقع، تقلید تقلید است و معلوم است که در نظر افلاطون چنین آفرینشی تا چه اندازه بی مقدار است. اما حکمت ارسطویی اساساً بر این مبنا بنا نهاده شده است که اندیشه انسانی بتواند فارغ از زیستن در جهان معقولات صرف، با این دنیای محسوس، انسانی و این جهانی نیز رابطه برقرار کند رساله «فن شعر» مربوط به اواخر عمر مؤلف است و به همین دلیل علی القاعده باید اختلافی اساسی با تعالیم افلاطون داشته باشد. گفته اند که شاعران، نخستین قربانیان آرمان شهر افلاطون بوده اند. او این گروه را به
این دلیل که با زندگی فلسفی و عقلانی نسبتی ندارند از مدینه خود طرد کرده است. اما میراث دار او، ارسطو، با نپذیرفتن آموزه اساسی حکمت افلاطونی (مثل) میان زیبایی و اخلاق، تمایز نهاد و این هر دو ارزش را دارای جایگاهی جدا در معرفت بشری دانست. درونمایه. رسالهٔ «فن شعر» دارای بیست و شش بخش کوتاه است. چهار بخش نخست آن به تعریف شعر می پردازد و در بارهٔ رابطه میان شعر و تقلید، منشأ و انواع شعر و انواع تقلید بحث می کند. بخش پنجم مقدمه ای است بر سه موضوع کمدی، تراژدی و حماسه. در بخش های شش تا بیست و دو به تعریف تراژدی و مشخصات آن می پردازد و مباحثی را دربارهٔ اندازه و یگانگی کردار، کردارهای ساده و پیچیده، دگرگونی و بازشناخت، اقسام باز شناخت، اجزاء تراژدی، ترس و شفقت در تراژدی، اندیشه و گفتار در تراژدی، اجزاء گفتار، تراژدی و عقده گشایی، سیرت اشخاص داستان، و اوصاف گفتار شاعرانه طرح می کند. سه بخش از آخرین بخش های رسالهٔ «فن شعر» در بارهٔ حماسه است، و در این سه بخش پس از بررسی ناقص و کوتاهی دربارهٔ شعر حماسی، به بررسی شعر حماسی هومر، به عنوان نمونه می پردازد. در آخرین فصل رساله نیز به مقایسه بین تراژدی و حماسه پرداخته، با اس
تدلالی منطقی ثابت می کند که تراژدی بر حماسه برتری دارد و از آن عالیتر است. یک فصل از رساله نیز به پاسخگویی به بعضی از اشکالات منتقدان اختصاص یافته و در آن ارسطو خطاهایی را که در فن شعر ممکن است روی دهد بررسی و تجزیه و تحلیل کرده است. در بحث از تراژدی، ارسطو ابتدا آن را تعریف می کند و آن گاه اجزای آن را برمی شمارد. تراژدی در نظر او «تقلیدی است از کار و کرداری شگرف و تمام؛ دارای درازا و اندازه ای معین است و به وسیله کلامی به انواع زینت ها آراسته بیان می شود. این زینت ها نیز هر یک برحسب اختلاف اجزا مختلفند. این تقلید به وسیله کردار اشخاص انجام می پذیرد، نه به وسیله نقل و روایت، تا شفقت و هراس را برانگیزد و سبب تزکیه نفس از این عواطف و انفعالات گردد». در تراژدی شش جزء وجود دارد که تراژدی از آن ها ترکیب می یابد: «افسانه مضمون»، «سیرت»، «گفتار»، «اندیشه»، «منظر نمایش» و «آواز» (بر اساس واژه گزینی در برگردان بوطیقا توسط رضا شیرمرز). در این اجزاء مهم این است که افعال، ترکیب و درهم آمیخته شوند؛ زیرا تراژدی تقلید مردمان نیست، بلکه تقلید کردار، زندگی، سعادت و شقاوت است و سعادت و شقاوت نیز هر دو از نتایج و آثار کردار هست
ند. از میان این اجزای شش گانه، مبدأ و روح تراژدی، «افسانه و داستان» است، و «سیرت» در مرتبه دوم است. در مرحله سوم، «اندیشه» است و مراد از آن، قدرت در بازیافتن تعبیر و بیانی است که مقتضی حال و مناسب مقام باشد. اما «سیرت» امری است که شیوه رفتار و طریقه ای را نشان می دهد که چون برای انسان مشکلی پیش می آید، آن طریقه را اختیار می کند یا از آن طریقه اجتناب می کند. چهارمین مرحله «گفتار» است و مراد از آن تبیین و بیان فکر به وسیله الفاظ است. افسانهٔ مضمون. به نظر ارسطو افسانه هایی که مضمون تراژدی را می سازند، برای اینکه زیبا و هنرمندانه جلوه کنند باید از نظم و ترتیب خاصی بین اجزاء برخوردار باشند و متناسب و هماهنگ باشند و دارای اندازهٔ معقول و به هنجار باشند، چون: "زیبایی شرطش داشتن اندازه ای معین و هم چنین داشتن نظم است. به همین جهت موجود زنده اگر زیاده از حد کوچک باشد ممکن نیست که آن را بتوان زیبا شمرد، زیرا چون چشم فرصت بسیار کوتاهی برای رویت آن دارد، به ادراکش نایل نمی گردد. هم چنین اگر زیاده از حد بزرگ باشد، بر آن محیط نمی شود بلکه وحدت و تمامیت آن نیز از نظر بیننده مخفی و مستور می ماند."" حد زمانی که ارسطو برای تر
اژدی مجاز می شمرد به میزانی است که در طی آن رشته ای از رویدادها که به صورت احتمالی یا ضروری در پی هم می آیند، قهرمان داستان را از شور بختی به شیرین کامی یا از بهروزی به تیره روزی بکشاند. از دید ارسطو افسانه و داستان تراژدی باید از وحدت های سه گانه برخوردار باشند. ارسطو وظیفهٔ تراژدین ها را نه نقل درست و وفادار به واقعیت رویدادها، آن طور که در عالم واقع رخ داده اند، بلکه روایت امور به آن شیوه که ممکن است و می تواند اتفاق بیفتد، می داند و از این نظر مقام شاعر تراژدی نگار را بالاتر و والاتر از مقام مورخ، و شعر را فلسفی تر از تاریخ می داند، زیرا: "شعر بیشتر حکایت از امر کلی می کند در صورتی که تاریخ از امر جزئی حکایت دارد."" ارسطو تقلید صرف، بی تفسیر و بی نتیجهٔ تراژدی از کردارهای تام را کافی نمی داند بلکه بر این نظر است که: باید آنچه مورد تقلید واقع می شود، موجب انگیختن ترس و شفقت نیز بشود؛ و این احوال از همه بیشتر هنگامی دست می دهد که وقایع بر خلاف انتظار روی دهد، و در عین حال آن وقایع نیز یکی از دیگری ناشی گردد، زیرا در این صورت جنبهٔ اعجاب و شگفتی آن وقایع بسی بیشتر خواهد بود تا این که در اثر بخت و اتفاق روی د