Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرصت نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۸۶۷ استفاده کرد و برادر کوچکترش، توکوگاوا آکیتاکه، را به اروپا فرستاد تا به طور فعال دیپلماسی شوگون سالاری را ترویج دهد. همزمان، شوگون سالاری نیز به تقلید از دانشجویانی که به انگلستان فرستاده می شدند، دانشجویانی را به خارج از کشور اعزام می کرد. اصلاحات کیئو. او با مقام های اصلاح طلب شوگون سالاری مانند اوگوری تاداماسا، که مدت ها با او در مخالفت سیاسی بود، همکاری کرد و اصلاحات کیئو را ترویج داد و اصلاح کامل ارتش را آغاز کرد. سازمان های نظامی سنتی گاردها را برچیده و با سپاه تفنگداران به سبک غربی جایگزین شدند و تعداد قابل توجهی از پرسنل با استعداد انتخاب شدند و آموزش در ارتش و نیروی دریایی توسط فرانسه و بریتانیا انجام شد. در مرحله بعد، بوروکراسی ساده سازی شد. توصیه های سفیر فرانسه به ژاپن، برای این تلاش ها مورد توجه قرار گرفت اما این امر با احیای حکومت امپراتوری توسط جناح ضد شوگون سالاری اصلاحات کیئو ناتمام ماند. بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور. در روز نهم از ماه یکم ۱۸۶۷ تقویم قدیم (۱۳ فوریه ۱۸۶۷ میلادی یا تقویم جدید)، صد و بیست و دومین امپراتور ژاپن امپراتور میجی در سن ۱۴ سالگی
به تخت سلطنت نشست و پس از آن مقام الوهیت امپراتور بیش از پیش در بین مردم ترویج داده شد. قلمرو ساتسوما، قلمرو چوشو و قلمرو هیروشیما بر سر طرحی برای بازگرداندن حکومت به شوگون سالاری توسط گوتو شوجیرو از قلمرو توسا به توافق رسیدند. سایگو تاکاموری و دیگران که باور نداشتند کیکی این توافق را بپذیرد، آن را نشانه ای برای سرنگونی شوگون سالاری با زور دانستند. سپس خاندان توسا دادخواستی به کیکی فرستادند و در آن گفتند که «دربار امپراتوری تنها مرجع تصمیم گیری در امور ملت است» و «تمام سیستم ها و قوانین ملت ما باید توسط شورای ایالتی در کیوتو تعیین شود.» تا ماه اوت و سپتامبر، یوشینوبو از تشکیل سریع یک اتحاد ضد توکوگاوا در میان قلمروهای قدرتمند فئودالی آگاه شده بود و به طور فزاینده ای محتاط شده بود. اگر او پیشنهاد توسا را نمی پذیرفت، توسا به طور کلی به سمت سرنگونی شوگون سالاری با زور روی می آورد و بسیار محتمل بود که قلمروهای اچیزن، هیگو، قلمرو هیزن و اُواری نیز با آن همراه شوند، بنابراین او چاره ای جز پذیرش آن نداشت. برعکس، تصور می شد که اگر او آن را بپذیرد، استدلال برای سرنگونی شوگون سالاری با زور دشوار خواهد بود. در ۱۴ ماه ده
م قمری ۱۸۶۷ تقویم قدیم (۹ نوامبر ۱۸۶۷ میلادی)، کیکی دادخواستی را به امپراتور میجی ارائه داد و درخواست بازگشت قدرت به امپراتور را کرد و در روز بعد، ۱۵ ماه دهم قمری (۱۰ نوامبر ۱۸۶۷ میلادی)، دربار امپراتوری موافقت خود را (بازگشت قدرت دولتی به امپراتور) دریافت کرد. با این حال، از آنجایی که دربار امپراتوری پس از بازگشت قدرت به امپراتور قدرت واقعی نداشت، دربار امپراتوری مجبور شد پاسخ دهد که «تصمیم گیری» در مورد امور روزمره دولت «ممکن» خواهد بود و در واقع، دولت کیکی همچنان به حیات خود ادامه داد. در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۷، یوشینوبو زمانی که ۲۹ ساله بود، به مقام شوگون رسید و در ۹ نوامبر ۱۸۶۷ میلادی، حکومت را به امپراتور بازگرداند، به این معنی که او فقط ۱۱ ماه به عنوان شوگون خدمت کرد. نیت توکوگاوا یوشینوبو، برای بازگرداندن حکومت به امپراتور. توکوگاوا یوشینوبو، قدرت را به دربار امپراتوری بازگرداند و نقشه های سرنگونی شوگون سالاری با زور توسط اشراف زاده ایواکورا تومومی و خاندان ارباب ساتسوما، که مخفیانه در حال آماده سازی فرمان مخفی امپراتوری برای سرنگونی شوگون سالاری بودند، به جایی نرسید. این وضعیت برای شوگون سابق، یوشینوبو، مطلو
ب بود. اگرچه یوشینوبو حکومت را به امپراتور بازگردانده و از مقام شوگون بازنشسته شده بود، اما قصد ترک مرکز قدرت را نداشت و با قدرت خاندان توکوگاوا که تیول ۴ میلیون ککو داشتند، به نظر می رسید که قصد دارد در یک دولت جدید و مدرن که حتی از سیستم فئودالی متمرکزتر بود، به یک حکمران مطلق تبدیل شود. الگوی این امر ممکن است ناپلئون سوم فرانسه باشد. در واقع، از نظر تجربه و توانایی، یوشینوبو مناسب ترین فرد برای ریاست دولت جدید بود. در مورد جایگاهی که قرار بود به یوشینوبو در دربار امپراتوری داده شود، تا زمانی که قدرت واقعی دربار امپراتوری در دست صدراعظم نیجو نارییوکی و شاهزاده ناکاگاوا باشد، و تا زمانی که یوشینوبو یک ارباب فئودال برجسته باقی بماند، حتی اگر دولت به امپراتور بازگردانده می شد، به نظر می رسید که قدرت و کنترل بالفعل یوشینوبو ادامه خواهد یافت. با این حال، آنچه یوشینوبو از آن غافل شد این بود که از آنجایی که او دولت را به امپراتور بازگردانده بود، برخلاف دوره ای که دولت در اختیار خود او بود، اگر ترکیب یا سیاست های دربار امپراتوری تغییر می کرد، یوشینوبو هیچ کاری در مورد آن نمی توانست انجام دهد و این به واقعیت تبدیل ش
د. توکوگاوا یوشینوبو پس از استعفا به عنوان شوگون از ۱۸ اکتبر ۱۸۶۷، به مدت حدود سه ماه منصب وزیر کشور ژاپن را عهده دار بود و در این مدت توکوگاوا نایفو (وزیر کشور توکوگاوا) نیز نامیده می شد. احیای حکومت امپراتوری. پس از شروع دوران نوسازی میجی (اشاره به ۹ نوامبر ۱۸۶۷ دارد)، سایگو تاکاموری و دیگران موقتاً از نقشه خود برای سرنگونی شوگون سالاری با توسل به زور دست کشیدند، اما وقتی متوجه شدند که وضعیت فعلی صرفاً یک تغییر جهت جانبی توسط کیکی و سیستم شوگون سالاری سابق است و دربار امپراتوری هیچ پایه و اساس مادی ندارد، شروع به همکاری با ایواکورا تومومی، که از سال قبل رهبر اشراف ضد شوگون سالاری شده بود، برای سرنگونی آن کردند. در شورای امپراتوری در روز هشتم ماه دوازده قمری (۲ ژانویه ۱۸۶۸)، تصمیم گرفته شد که قدرت قلمرو چوشو احیا شود و به پنج اشراف زاده، از جمله سانجو سانه تومی، علیرغم مخالفت کیکی، اجازه بازگشت به کیوتو داده شود. علاوه بر این، در روز بعد یعنی نهم ماه دوازده قمری (۳ ژانویه ۱۸۶۸)، جلسه کوگوشو برگزار شد و پنج قلمرو ساتسوما، توسا، آکی، اُواری و اچیزن کودتایی ترتیب دادند و کنترل دربار امپراتوری را به دست گرفتند و
با برکناری کِیکی، اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری و تأسیس دولت جدیدی را اعلام کردند. در جلسه عصر جلسه کوگوشو، یامائوچی یودو از توسا به شدت با ایواکورا و دیگران مخالفت می کرد. یامائوچی یودو معتقد بود که دولتی از اربابان فئودال به ریاست توکوگاوا یوشینوبو، شکل ایده آل دولت جدید است و او خواستار حضور توکوگاوا یوشینوبو در این کنفرانس شد که منجر به درگیری با ایواکورا شد. او نتیجه گرفت که «دو یا سه اشراف با حمایت امپراتور جوان توطئه کرده اند.» در واکنش به این وضعیت، سایگو تاکاموری، از ساتسوما، ایواکورا را تشویق کرد و گفت که اگر لازم باشد، یوشینوبو را با خنجر خواهد زد و در نهایت در این جلسه تصمیم گرفته شد که توکوگاوا یوشینوبو باید «از سمت وزیر کشور استعفا دهد و نیمی از قلمرو شوگون سالاری را بازگرداند» این دو شرط به عنوان معیاری برای مسئولیت پذیری در قبال سوءمدیریت دولت توکوگاوا در نظر گرفته شد. اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری در ۳ ژانویه ۱۸۶۸، پایان ۷۰۰ سال حکومت سامورایی ها را رقم زد. جنگ بوشین. پس از احیای حکومت امپراتوری، بسیاری از اربابان فئودال شروع به همدردی با یوشینوبو (کِی کی) کردند، زیرا احساس می کردن
د تصمیم جلسه کوگوشو بسیار سختگیرانه است و فضای انتقاد از قلمرو ساتسوما و ایواکورا افزایش یافت. سپس، در روز شانزدهم، کِی کی خود فرستادگان شش کشور را به قلعه اوساکا دعوت کرد و از آنها خواست که اذعان کنند که او از حقوق دیپلماتیک برخوردار است و در نوزدهم، از دربار امپراتوری خواست تا اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری را لغو کند. برای آرام کردن خاندان های آیزو و کووانا که از فراخوان احیای حکومت امپراتوری خشمگین شده بودند، کیکی به همراه آنها از کیوتو به قلعه اوساکا عقب نشینی کرد. در حالی که فرستادگان خارجی را جمع می کرد و مشروعیت خود را اثبات می کرد. در همین حال، در میان پنج خاندانی که با احیای حکومت امپراتوری، دولت جدیدی تأسیس کرده بودند، بین خاندان ساتسوما که قصد داشت با استفاده از زور نیروهای شوگون سالار سابق را شکست دهد و خاندان های توسا و اچیزن که با ادغام کیکی به دنبال گذار تدریجی بودند، اختلاف نظر وجود داشت. کیکی با لابی کردن با اچیزن و توسا، استعفا و انتقال زمین را به شکلی ملایم تر انجام داد و تا پایان سال، انتصاب او به عنوان عضو شورا (مشارکت در دولت جدید) تقریباً قطعی شد. در ۲۵ دسامبر، در غیاب یوشینوبو، شو
گون سالاری سابق، که توسط قلمرو ساتسوما تحریک شده بود، محل اقامت خاندان ساتسوما در ادو را به آتش کشید و اوضاع را تغییر داد. در ۲۸ دسامبر، گزارشی از این موضوع توسط اومه تسوکه (بازرس ارشد)، تاکیگاوا توموتاکا و دیگران به قلعه اوساکا، جایی که یوشینوبو در آنجا بود، آورده شد. نفرت از ساتسوما در میان نیروهای شوگون سالاری سابق، آیزو و خاندان کووانا در قلعه به حدی زیاد بود که کنترل آن غیرممکن شد. در نهایت، یوشینوبو تصمیم گرفت با ساتسوما وارد جنگ شود، فهرست جرایم ساتسوما تهیه کرد و از تاکیگاوا توموتاکا خواست که آن را به کیوتو منتقل کند. در ۲ ژانویه سال بعد (۱۸۶۸)، او اوکوچی ماساتادا، یکی از اعضای ارشد شورا، را به عنوان فرمانده کل قوا منصوب کرد و ارتشی شامل سربازانی از خاندان های آیزو و کووانا را به سمت کیوتو روانه کرد که منجر به درگیری مسلحانه با سربازان ولایت ساتسوما شد. در روز سال نو در سال ۱۸۶۸ (سال چهارم کیئو)، یوشینوبو اطلاعیه حمله به ساتسوما را صادر کرد و روز بعد، تقریباً ۱۵٬۰۰۰ سرباز شوگون سالاری، از جمله سربازانی از قلمروهای آیزو و قلمرو کووانا و شینسنگومی، شروع به راهپیمایی به سمت کیوتو کردند. با این حال، یوشین
وبو از جنگ در حومه کیوتو، جایی که امپراتور بود، بیزار بود و طبق گزارش ها دستور داد که تحت هیچ شرایطی درگیری با دربار آغاز نشود. این اقدام نظامی با هدف هموار کردن راه برای یوشینوبو برای بیرون راندن نیروهای ساتسوما از کیوتو و سپس سفر شخصی به کیوتو برای تأسیس دولت جدید انجام شد. نبرد توبا-فوشیمی. در نبرد توبا-فوشیمی که در ۳ ژانویه آغاز شد، نیروهای سابق شوگون سالاری در روزهای ۳، ۴ و ۵ ژانویه شکست های متوالی متحمل شدند. این امر منجر به از بین رفتن موقعیت برتر یوشینوبو از زمان نوسازی میجی شد. یوشینوبو در روز ششم ژانویه از قلعه اوساکا فرار کرد و به ادو عقب نشینی کرد. در این زمان، او انوموتو تاکه آکی، کاپیتان کایو مارو، را از عقب نشینی به ادو مطلع نکرد و تاکه آکی در میدان نبرد جا ماند. بزرگ ترین دلیل عقب نشینی این بود که او نمی خواست به عنوان دشمن دربار ژاپن شناخته شود. در نبرد توبا-فوشیمی، ارتش های ساتسوما و چوشو پرچم دربار امپراتوری را برافراشتند. پرچم دربار امپراتوری پرچمی بود که فقط توسط ارتش امپراتوری، نیروهای نظامی دربار امپراتوری، می توانست برافراشته شود و نشانه گرفتن اسلحه به سمت پرچم دربار امپراتوری به این م
عنی بود که کسی که علیه امپراتور شورش کرده بود، دشمن دربار امپراتوری شده بود. برای یوشینوبو (کیکی) که از سنین جوانی میتوگاکو (طرفدار احترام به امپراتور) را مطالعه کرده بود، این احتمالاً غیرقابل بخشش بود. «حادثه فرار از قلعه اوساکا» به دوران سیاسی یوشینوبو پایان داد و او در نهایت دولت جدید به رهبری قلمرو ساتسوما را پذیرفت. یوشینوبو به دلیل اعمالش که شایسته یک سامورایی نبود، مانند فرار از جنگ در مواجهه با دشمن، نه تنها توسط دشمنانش، بلکه توسط متحدانش نیز مورد انتقاد قرار گرفت و این حادثه بزرگ ترین لکه ننگ در زندگی او شد و بر زندگی او و شهرت آیندگان سایه افکند. یوشینوبو مخفیانه از قلعه اوساکا در مواجهه با دشمن در طول نبرد توبا-فوشیمی گریخت، که یکی از عواملی بود که منجر به شکست نیروهای سابق شوگو سالاری شد. گفته می شود که این به این دلیل بود که او با پیروی از آموزه های میتوگاکو، نمی خواست از دربار امپراتوری سرپیچی کند. دلیل دیگر ممکن است این باشد که مادرش، شاهدخت یوشیکو، از تبار امپراتوری بود. میتوگاکو که یوشینوبو از کودکی آن را آموخت، به شدت تحت تأثیر نئوکنفوسیونیسم بود، با ایده اصلی احترام به امپراتور و این ایده
که تقوای فرزندی و احترام فرزند به پدر و مادر بزرگ ترین فضیلت است. احتمالاً این تأثیر عمیقاً ریشه در ایده یوشینوبو برای احترام به امپراتور داشت. علاوه بر این، شاهزاده تاروهیتو، که نیروهای امپراتوری را به عنوان فرمانده بزرگ لشکرکشی شرقی (توسی گون) در طول جنگ بوشین رهبری می کرد، نتیجهٔ پدر شاهدخت یوشیکو، شاهزاده آریسوگاوا بود. علاوه بر این، ژاپن در آن زمان در معرض تهدید قدرت های غربی نیز قرار داشت و در شرایطی بود که ممکن بود توسط کشورهای خارجی تصرف شود. در چنین شرایطی، توکوگاوا یوشینوبو احتمالاً فکر می کرد که اکنون زمان جنگیدن در داخل کشور نیست. در هر صورت، این شکست این تصور را ایجاد کرد که کیکی به دولت امپراتور حمله کرده و متحمل شکست شده است، و حتی اربابان فئودالی که طرفدار کیکی بودند، دیگر با دستور تعقیب کیکی مخالفت نکردند. در ۷ ژانویه، دستور تعقیب کیکی رسماً صادر شد و کیکی از مقام رسمی خود خلع شد. کیکی و گروهش در ۱۲ ژانویه به ادو رسیدند. یوشینوبو جناح شورشی، از جمله اوگوری تاداماسا کاتاموری ماتسودایرا، ارباب آیزو و ماتسودایرا ساداآکی، ارباب کووانا، را سرکوب کرد و بر تسلیم شدن در برابر دولت اصرار ورزید. او برا
ی نشان دادن تسلیم خود، مشاور ارشد ایتاکورا کاتسوشیگه و مشاور جوان ناگای نائویوکی را که آنها نیز به عنوان دشمنان دربار شناخته شده و رتبه های رسمی شان سلب شده بود، برکنار کرد و دستور داد کاتاموری و ساداکاتا در حبس خانگی قرار گیرند. او حل و فصل اوضاع را به کاتسو کایشو و اوکوبو ایچیو سپرد و خود را در معبد کانئی در اوئنو (محله ای در توکیوی امروزی) در حبس خانگی داوطلبانه قرار داد. یوشینوبو از ترس ناآرامی توسط شوگیتای و دست نشاندگان سابق شوگون سالاری، درخواست کرد که در زادگاهش میتو تحت بازداشت خانگی قرار گیرد. در ۹ مارس، فرمانده بزرگ لشکرکشی شرقی (توسی گون) هفت شرط برای کاهش حکم اعدام یوشینوبو ارائه داد، از جمله تسلیم قلعه ادو و تسلیم کشتی های جنگی و سلاح ها، و همچنین قرار دادن یوشینوبو در بازداشت خانگی در قلمرو اوکایاما. هنگامی که کاتسو کایشو در ۱۴ مارس با سایگو تاکاموری، افسر ستاد توسی گون، ملاقات کرد، درخواست کرد که یوشینوبو در میتو، نه اوکایاما، تحت بازداشت خانگی قرار گیرد و درخواست او پذیرفته شد. در ۴ آوریل، هاشیموتو سانه یانا، فرماندار کل صلح توکایدو، به عنوان فرستاده امپراتوری وارد قلعه ادو شد و حکم اعدام یوش
ینوبو را کاهش داد و به او دستور داد که در میتو تحت بازداشت خانگی قرار گیرد. در ۱۱ آوریل، سربازان وارد قلعه ادو شدند و قلعه ادو برای عموم مردم باز شد. در ۲۱ آوریل، فرمانده نیروهای امپراتوری شاهزاده آریسوگاوا تاروهیتو وارد قلعه ادو شد. با این اتفاق، شوگون سالاری ادو هم در اسم و هم در واقعیت ناپدید شد. پس از این، سیستم شوگون سالاری و مقام رسمی شوگون لغو شد و او آخرین شوگون در تاریخ ژاپن شد. دوره خویشتن داری. در ۱۰ آوریل، تاریخ و زمانی که یوشینوبو موافقت کرده بود ادو را با فرمانده بزرگ لشکرکشی شرقی ترک کند، دچار اسهال شد و تاریخ را یک روز به تعویق انداخت و در سپیده دم ۱۱ آوریل معبد کانئی را ترک کرد و به سمت میتو حرکت کرد و در ۱۵ آوریل برای اولین بار پس از بیش از بیست سال به میتو رسید. در میتو، او تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. در ۲۹ آوریل کبیسه، یک ماه و نیم پس از ورود یوشینوبو به میتو، دولت تصمیم گرفت که توکوگاوا ایه ساتو جانشین رئیس خاندان توکوگاوا شود و در ۲۴ مه، قلمرو خاندان اصلی توکوگاوا از ۴ میلیون ککو به ۷۰۰٬۰۰۰ ککو در قلمرو سونپو کاهش یافت. تقریباً همزمان با ورود یوشینوبو به میتو، اختلافات داخلی شدیدی در قل
مرو میتو وجود داشت. حزب تنگو که طرفدار امپراتوری و ضد بیگانگان بود و با حمایت یوشینوبو و فرمان امپراتوری از امپراتور میجی به قدرت رسیده بود، به تازگی حزب طرفدار شوگون سالاری و ضد تنگو را از قلمرو بیرون رانده بود. با این حال، مشخص نبود که حزب ضد تنگو که به آیزو گریخته بودند، چه زمانی بازخواهند گشت و حبس خانگی یوشینوبو در شهر میتو که از نظر سیاسی ناپایدار بود، مطلوب نبود بنابراین به یوشینوبو دستور داده شد تا در ۱۰ ژوئیه به سونپو (شیزوئوکا) نقل مکان کند. علاوه بر این، یوشینوبو به عنوان پدرخوانده توکوگاوا ایه ساتو در فهرست خانوادگی خانواده اصلی ثبت شد. یوشینوبو در ۲۱ ژوئیه، به سونپو سفر کرد. عصر همان روز، وارد معبد هودای-این شد. در آنجا قرار بود به مدت یک سال و دو ماه در حبس زندگی کند. طبق گفته های بعدی کیکی، در طول دوران حبسش در معبد هودای-این، او از بیرون رفتن خودداری کرد و در عوض نقاشی رنگ روغن را آموخت. پس از آنکه گروه انوموتو تاکه آکی در اکتبر ۱۸۶۸ گوریوکاکو در هاکوداته را اشغال کردند، اوکوبو توشی میچی و کاتسو کایشو پیشنهاد لغو حصر خانگی یوشینوبو و دستور به او برای حمله به گروه انوموتو را دادند، اما این پیشن
هاد به دلیل مخالفت سانجو سانه تومی کنار گذاشته شد. جنگ بوشین با تسلیم گروه انوموتو در ماه مه ۱۸۶۹ پایان یافت. در نتیجه لابی گری ملازمان سابق مانند کاتسو کایشو و اوکوبو کازوئو با مقامات عالی رتبه دولتی مانند سانجو سانه تومی و اوکوبو توشی میچی، حصر خانگی یوشینوبو در ماه سپتامبر لغو شد. در طول دوران زندگی اش در شیزوئوکا. پس از لغو حبس، او در ۵ اکتبر ۱۸۶۹ (سال دوم میجی) هودای-این را ترک کرد و به سونپو تغییر نام داده بود، نقل مکان کرد. پس از تسلیم قلعه ادو در سال ۱۸۹۱، همسر یوشینوبو، ایچیجو میکاکو، که در اقامتگاه میتو در کویشیکاوا زندگی می کرد، به شیزوئوکا آمد و زندگی با او را آغاز کرد. یوشینوبو در آن زمان ۳۳ سال و میکاکو ۳۵ سال داشت. در ژوئیه ۱۸۷۱ (میجی ۴)، قلمروهای فئودالی لغو و استان ها تأسیس شدند و توکوگاوا ایه ساتو به توکیو نقل مکان کرد، اما یوشینوبو در شیزوئوکا ماند. او از هرگونه ارتباط با مقام های سابق شوگون سالاری که سابقه عدم تسلیم در برابر دولت و اتخاذ موضع سرکشانه را داشتند، اجتناب می کرد و در ۱۸ مه ۱۸۷۸، هنگامی که عضو سابق شورا، ناگای نائویوکی (که توسط یوشینوبو برکنار شده و سپس با انوموتو تاکه آکی فرار
کرده بود، به عنوان «قاضی هاکوداته» تحت نظر انوموتو به عنوان «مدیر کل» در گوریوکاکو در هاکوداته خدمت می کرد و پس از تسلیم مدتی زندانی شد) به شیزوئوکا آمد و درخواست ملاقات با یوشینوبو برای «بررسی وضعیت خود» را کرد، اما یوشینوبو از ملاقات با او خودداری کرد. یوشینوبو در دوران اقامتش در شیزوئوکا، هم از نظر جایگاه و هم از نظر مالی تحت کنترل رئیس خاندان توکوگاوا، توکوگاوا ایه ساتو، بود. او با پول های ارسالی از ایه ساتو در توکیو زندگی می کرد و مباشران و خدمتکاران یوشینوبو توسط ایه ساتو منصوب می شدند. همچنین گفته می شود که یوشینوبو به دخترانش که در توکیو تحت مراقبت ایه ساتو بودند، «به شدت هشدار» می داد که از ایه ساتو اطاعت کنند. پس از نقل مکان به توکیو. در ۹ ژانویه ۱۸۹۶، دختر نهم او توکوگاوا تسونه کو (۱۸۸۲–۱۹۳۹) با شاهزاده فوشیمی هیرویاسو، پسر عموی دوم امپراتور هیروهیتو ازدواج کرد. در نوامبر ۱۸۹۷، در سن ۶۰ سالگی، بر اساس «زندگینامه عمومی توکوگاوا یوشینوبو»، توکوگاوا یوشینوبو در سال های پایانی عمر خود به سه دلیل به توکیو نقل مکان کرد: دیدار از دربار امپراتوری برای نشان دادن قدردانی خود از دربار امپراتوری، احساس تنهایی
پس از ازدواج فرزندانش و ترک شیزوئوکا، و اینکه می خواست در محیطی باشد که در آن از نظر مراقبت های پزشکی و پرستاری مشکلی نداشته باشد. پس از نقل مکان به توکیو، او رابطه خود را با خانواده امپراتوری تقویت کرد و در ۲ مارس ۱۸۹۸، از کاخ امپراتوری توکیو بازدید کرد و با امپراتور میجی ملاقات حضوری داشت. او همچنین رابطه نزدیکی با ولیعهد یوشیهیتو (بعدها امپراتور تایشو) برقرار کرد. کیکی مرتباً از کاخ توگو بازدید می کرد و در مناسبت های مختلف، از جمله تبریک سال نو، جشن تولد شاهزاده هیروهیتو (بعدها امپراتور شووا و تشکر از او برای جوایز و نشان هایی که به اهدا کرده بود، با ولیعهد ملاقات می کرد. در ۳ ژوئن ۱۹۰۲، به او عنوان دوک اعطا شد و خاندان توکوگاوا یوشینوبو را تأسیس کرد. پس از اعطای عنوان دوک، او همچنین به عضویت مجلس اعیان ژاپن طبق قانون کسب شرایط در مجلس اعیان درآمد. ارتباط با شیبوساوا ای ایچی. یوشینوبو حامی شیبوساوا ای ایچی (ملقب به «پدر سرمایه داری ژاپن») بود، او نه تنها شیبوساوا را از یک کشاورز به یک سامورایی تبدیل کرد، بلکه به او فرصت تحصیل در فرانسه را نیز داد. شیبوساوا که پیش از نوسازی میجی، دانش دست اولی از اقتصاد غر
ب کسب کرده بود، توانست با آغاز دوران میجی به رهبری در نوسازی اقتصاد ژاپن تبدیل شود. شیبوساوا معتقد بود که وجودش را مدیون یوشینوبو است و برای جبران این قدردانی، مرتباً به یوشینوبو که در شیزوئوکا در حصر خانگی بود، سر می زد تا او را دلداری دهد. در دهه ۱۹۰۰، شیبوساوا خود را وقف تکمیل کتاب "زندگینامه عمومی توکوگاوا یوشینوبو" کرد. این کتاب پس از مرگ یوشینوبو در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. پس از دوک شدن، یوشینوبو از نظر مالی نیز از خانواده اصلی مستقل شد. این به این دلیل بود که او شروع به کسب مقدار قابل توجهی پول از سود سهام و درآمد حاصل از خرید اوراق قرضه دولتی کرد. نکته مهم در این سرمایه گذاری ها این بود کِیکی سهام شرکت هایی را در اختیار داشت که شیبوساوا ای ایچی تأسیس یا در آنها سرمایه گذاری کرده بود. مورخ ژاپنی یوایچیرو آندو، می گوید: «نوسازی میجی دستاورد قلمرو ساتسوما و قلمرو چوشو نبود. شیبوساوا، به عنوان یکی از ملازمان سابق شوگون سالاری، قویاً معتقد بود که یوشینوبو، که نگرش مطیعانه ای نسبت به دربار امپراتوری داشت، کسی بود که بیشترین سهم را در احیای میجی داشت.» پس از بازنشستگی از ریاست خاندان. در ۸ دسامبر ۱۹۱۰، او بازنشست
ه شد و ریاست و عنوان خانواده را به پسر هفتم خود، توکوگاوا یوشی هیسا، واگذار کرد. از آنجایی که دیگر دوک نبود، در نهم همان ماه سمت خود را به عنوان عضو مجلس اعیان از دست داد.در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۱، نوهٔ او و دختر یوشی هیسا، کیکوکو به دنیا آمد و در سن هیجده سالگی با شاهزاده تاکاماتسو، برادر امپراتور شووا ازدواج کرد. زندگی آرام یوشینوبو در بازنشستگی، ترکیبی از سرگرمی های فراوان، از شکار، ماهیگیری، بازی گو، تئاتر نو، گل دوزی، نقاشی رنگ روغن، عکاسی، دوچرخه سواری و ساخت سرامیک بود. او همچنین مهارت های هنرهای رزمی خود را که از کودکی در آنها ورزیده شده بود را حفظ کرد و حکایاتی وجود دارد که نشان می دهد او به ویژه در پرتاب شوریکن (سلاحی که بیشتر نینجاها استفاده می کردند) متخصص بوده است. همچنین با اوکوما شیگه نوبو (هشتمین نخست وزیر ژاپن) در تدوین «تاریخ پنجاهمین سال گشایش ژاپن» همکاری کرد و تجربیات خود را که در جلد اول با عنوان "خاطرات توکوگاوا یوشینوبو" گنجانده شده است، برای اوکوما تعریف کرد. توکوگاوا یوشینوبو در ۲۱ نوامبر ۱۹۱۳، در سن ۷۷ سالگی به علت ذات الریه درگذشت و در گورستان یاناکا، توکیو به خاک سپرده شد. تقریباً ۶۰۰۰ نف
ر در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند، از جمله اعضای خانواده امپراتوری، مقام های سابق شوگون سالاری و دیپلمات ها. اگر چه این یک مراسم یک تشییع جنازه دولتی نبود، شهروندان توکیو به منظور عزاداری از آواز خواندن، رقصیدن و موسیقی خودداری کردند و تسلیت خود را به طور گسترده ابراز کردند. خانواده. نخستین نامزدی او هنگامی بود که یوشینوبو ۱۲ سال و نامزدش ایچیجو تروکو تنها ۶ سال داشت. پدرخواندهٔ نامزد او ایچیجو تاداکا کانپاکو (نایب السطنه) پدر تنی امپراتریس شوکن (بعدها همسر اصلی امپراتور میجی) بود. پنج سال بعد از نامزدی، درست زمانی که تروکو در شرف ازدواج بود، به آبله مبتلا شد. اگرچه بهبود یافت، اما جای زخم هایی روی صورتش باقی ماند، بنابراین پدرخوانده اش، تاداکا، مانع از ازدواج تروکو با یوشینوبو شد و در عوض، دختر دیگری به نام ایچیجو میکاکو به سرعت به فرزندخواندگی ایچیجو تروکو درآمد و برای نامزدی جایگزین شد. توکوگاوا یوشینوبو در طول زندگی خود تعداد بسیاری سوکوشیتسو (همسران غیراصلی) داشت اما در دوران انزوای خود در شیزوئوکا، تعداد آنان را به تنها دو نفر محدود کرد. همسر اصلی اش یک تنها یک فرزند دختر به دنیا آورد، اما این دختر حدود
چهار روز پس از تولد درگذشت. یوشینوبو ۳۰ سال در شیزوئوکا زندگی کرد و در مجموع ۲۱ فرزند، ۱۰ پسر و ۱۱ دختر از از دو همسر غیر اصلی اش در شیزوئوکا متولد شدند، این دو زن علاوه بر این فرزندان، دو فرزند مرده نیز به دنیا آورده بود. در سال ۱۸۷۱، از آنجایی که فرزندانی که در خانواده خودش بزرگ کرده بود، یکی پس از دیگری در سنین پایین فوت کردند، دختر بزرگترش، توکوگاوا کیوکو، را به روش سرپرست موقت به خانواده ای دیگر سپرد. از این به بعد، تمام فرزندانش را (به جز آنهایی که در سنین پایین فوت کردند) تا دهمین پسرش، که در سال ۱۸۸۸ (۲۱ میجی) متولد شده بود، در خانه های افراد عادی (باغبانان، بازرگانان برنج، سنگ تراشان و غیره) سپرد. دلیل این امر این بود که عقیده داشت اگر کودکان در خانه های عادی بزرگ شوند، سالم تر رشد می کنند و در واقع میزان بقای کودکان او از این نقطه به بعد افزایش یافت. دوره سرپرستی موقت این خانواده ها معمولاً بین سه تا چهار سال بود. در آن زمان برای یک اشراف زاده غیرمعمول بود که کودکی را در خانه یک فرد عادی برای پرورش بسپارد. برخی از رویدادها نشان از اختلاف زناشویی بین یوشینوبو و همسر اصلی اش دارد، برای نمونه در حالی
که یوشینوبو در ژوئیه ۱۸۷۲ دو همسر غیراصلی را با خود به سفری به چشمه های آب گرم به ایزو برد، همسر اصلی اش میکاکو را با خود نبرد و میکاکو پس از بازگشت یوشینوبو در همان ماه، جداگانه به چشمه آب گرم شوزنجی در ایزو رفت. همسران و فرزندان. نام برخی از همسران و فرزندان در زیر آمده است: ارزیابی. مورخ ژاپنی آکیهیرو ماچیدا می نویسد: «توکوگاوا یوشینوبو (۱۸۳۷–۱۹۱۳) کسی بود که به عنوان آخرین شوگون به حکومت نظامی ۷۰۰ ساله، در ژاپن پایان داد. در تاریخ ژاپن به ندرت می توان شخصی را یافت که مانند توکوگاوا یوشینوبو چنین طیف گسترده ای از ستایش و انتقاد را دریافت کرده باشد.» شهرت او به دو بخش افراطی تقسیم می شود: «خائنی که سربازان شوگون سالاری را در هنگام جنگ رها کرد» و «قهرمانی که شرافت خود را برای محافظت از ژاپن رها کرد». به طور خاص، از شروع دوران مدرن، روندی برای ارزیابی مجدد توکوگاوا یوشینوبو وجود داشته است و نظرها در مورد حکمرانی توکوگاوا یوشینوبو، متفاوت است، اما همه موافقند که او مردی با هوش و ذکاوت فراوان بود. اگر او در آن زمان تصمیم می گرفت که تا آخر بجنگند، ممکن بود قدرت های بزرگ خارجی مداخله کنند و یا جنگ داخلی به درازا
بکشد. در طول پایان پرآشوب دوره ادو، توکوگاوا یوشینوبو تصمیم گرفت بدون جنگ از کشورش محافظت کند. این تصمیم ژاپن را از هرج و مرج بزرگ بعدی نجات داد و دری به سوی عصری جدید گشود. شجره نامه. او از نوادگان توکوگاوا هیده تادا و ماتسودایرا نوبویاسو است. گاهشماری. در زیر به برخی از برجسته ترین رویدادهای زندگی یوشینوبو اشاره می شود:
نوردیا شرکت خدمات مالی و بانک داری فنلاندی است، که عمده خدمات خود را در کشورهای حوزه نوردیک و اروپای شمالی ارائه می کند. این بانک در پی ادغام بانک های نوردبانکن، یونی بانک، مریتا بانک و کریستیانیا بانک، همچنین خریداری چند مؤسسه مالی و بانکی سوئدی، فنلاندی، دانمارکی و نروژی بین سال های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰ تشکیل شد. امروزه با توسعه گروه بانکی نوردیا، کشورهای حوزه دریای بالتیک و لهستان نیز بخشی از بازار خانگی آن محسوب می شوند. هم اکنون بزرگترین سهام دار گروه نوردیا، شرکت بیمه فنلاندی سامپو است، که مالک ۲۰٪ درصد از سهام این بانک می باشد. بخشی از سهام شرکت نوردیا در بازارهای بورس استکهلم، بورس هلسینکی و بورس کپنهاگ معامله می شود. شعبه مرکزی نوردیا در شهر هلسینکی قرار دارد. بانک نوردیا دارای بیش از ۱٬۴۰۰ شعبه است، که در ۱۹ کشور جهان مستقر می باشند. شعبه های بین المللی بخش بانکداری کلان نوردیا، در کشورهای آلمان (فرانکفورت)، انگلستان (لندن)، سنگاپور، چین (شانگهای) و ایالات متحده آمریکا (نیویورک) متمرکز می باشند. شعبه های بین المللی ارائه کننده بانکداری اختصاصی و بانکداری خرد نوردیا نیز، در کشورهای لوکزامبورگ، بلژیک (بروکسل)
، فرانسه (کن)، اسپانیا (مالاگا) و سوئیس (زوریخ) مستقر می باشند. علاوه بر این، نوردیا دارای دفاتر نمایندگی در شهرهای سائوپائولو، برزیل و پکن نیز می باشد.