Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از جنگ در اکثر مسابقات حضور داشتند اما در این زمان ترکیب تیم عمدتاً با بازیکنان مهمان و آماتور پر شده بود. در ۳۰ مه ۱۹۴۲، زنبورها در ورزشگاه ومبلی با پیروزی ۲–۰ برابر پورتسموث قهرمان جام جنگی لندن شدند. ترکیب برنتفورد در فصل ۴۷–۱۹۴۶، نخستین فصل رسمی پس از جنگ جهانی دوم، همچنان متکی به بازیکنان مسن پیش از جنگ بود و این اتفاق منجر به سقوط تیم به دسته دوم شد. پس از اینکه برنتفورد در فصل ۴۸–۱۹۴۷ از دومین سقوط متوالی به دستهٔ پایین تر گریخت، هری کرتیس اعلام کرد که فصل ۴۹–۱۹۴۸، آخرین فصل مربیگری او پس از ۲۳ سال خواهد بود. آن فصل با رتبهٔ ناامیدکنندهٔ هجدهم برای زنبورها به پایان رسید، اما برگزاری مرحلهٔ یک چهارم نهایی جام حذفی برابر لسترسیتی با ۳۸٬۶۷۸ تماشاگر منجر به ثبت رکوردی جدید در تعداد تماشاگر برای برنتفورد شد. در فصل ۵۴–۱۹۵۳، با شکست ۳–۱ برابر لسترسیتی در گریفین پارک، سقوط برنتفورد به دسته سوم جنوبی در آخرین روز فصل قطعی شد. ۱۹۵۴–۱۹۹۱: افول و مشکلات مالی. سقوط به دسته سوم جنوبی در پایان فصل ۵۴–۱۹۵۳، نخستین حضور برنتفورد در پایین ترین سطح لیگ طی ۲۱ سال بود. پس از سه فصل پیاپی حضور در جمع شش تیم برتر، اوضاع بر
ای برنتفورد در فصل ۱۹۶۱–۱۹۶۰ بحرانی شد؛ عملکرد ضعیف در زمین با اخبار نگران کننده ای از اتاق هیئت مدیره همراه بود که نشان می داد باشگاه با بدهی ۵۰٬۰۰۰ پوندی مواجه است (معادل پوند در ). پس از فروش چند بازیکن کلیدی، زنبورها در فصل ۶۲–۱۹۶۱ در ردهٔ ماقبل آخر دسته سوم قرار گرفتند و به دسته چهارم سقوط کردند. این آغاز سال های پرفراز و نشیب باشگاه بین دسته های سوم و چهارم بود. با وجود اینکه تیم در ۱۴ بازی پایانی فصل فقط ۷ پیروزی کسب کرد، در پایان فصل ۶۳–۱۹۶۲ قهرمان دسته چهارم شد. با این حال، در فصل ۶۶–۱۹۶۵، سرمربی وقت بیلی گری نتوانست مانع سقوط دوباره به دسته چهارم شود. در دسامبر ۱۹۶۶، دانت، رئیس باشگاه، در مجمع عمومی سالانه اعلام کرد که باشگاه در سال مالی گذشته ۲۰٬۰۰۰ پوند ضرر کرده و قصد دارد سهام خود را واگذار کند. در همان ماه، کویینز پارک رنجرز، باشگاه رقیب، پیشنهاد استفاده مشترک از زمین گریفین پارک را داد. در ۱۹ ژانویه ۱۹۶۷، رسانه ها گزارش دادند که دانت با جیم گرگوری، همتای خود در کیوپی آر، به توافق رسیده که تیم رقیب به گریفین پارک نقل مکان کند، ورزشگاه لافتوس رود تخریب و به منطقهٔ مسکونی تبدیل شود و باشگاه برنتفو
رد منحل گردد. پس از یک ماه پرتنش و اعتراضات هواداران، مذاکرات و جمع آوری کمک های مالی به مبلغ ۸٬۵۰۰ پوند (معادل پوند در )، در ۲۳ فوریه ۱۹۶۷، گروهی شش نفره به رهبری ران بلایندل، رئیس پیشین باشگاه پلیموث، سهام دانت را خریداری کردند و با تضمین وامی به مبلغ ۱۰۴٬۰۰۰ پوند برای مدت یک سال، کنترل باشگاه را در دست گرفتند. روز بعد، بلایندل به عنوان رئیس هیئت مدیره کنترل باشگاه را به دست گرفت. در ادامه مشخص شد که جیم گرگوری، رئیس کیوپی آر، دوباره برای خرید گریفین پارک ابراز علاقه کرده و مبلغ ۲۵۰٬۰۰۰ پوند برای استفاده از این ورزشگاه پیشنهاد داده است. این مبلغ می توانست بدهی ۱۳۵٬۰۰۰ پوندی باشگاه را فوراً تسویه کند، مشروط بر اینکه باشگاه به هیلینگدون منتقل شود. نام «برنتفورد بورو اف سی» نیز برای باشگاه جدید مستقر در هیلینگدون انتخاب شده بود. اما باز هم در آخرین لحظه، باشگاه نجات یافت؛ این بار با اعطای وام بدون بهره ۶۹٬۰۰۰ پوندی از سوی یکی از مدیران سابق، والتر ویتلی که قرار بود طی یک سال بازپرداخت شود، برنتفورد دو هفته مانده به پایان فصل موفق شد به دسته سوم بازگردد. با این حال، زنبورها در روز پایانی فصل ۷۳–۱۹۷۲ دوباره به د
سته پایین تر سقوط کردند. پس از دوره ای آرام، بیل داجین جونیور در فصل ۷۸–۱۹۷۷ برنتفورد را به رتبه چهارم رساند و باعث صعود دوباره تیم به دسته سوم شد. در فصل ۸۵–۱۹۸۴، برنتفورد برای نخستین بار به فینال یک جام رسمی راه یافت، اما در ورزشگاه ومبلی با نتیجه ۳–۱ مقابل ویگان اتلتیک در فینال جام اتحادیه فوتبال ۱۹۸۵ شکست خورد. در فصل ۸۹–۱۹۸۸، برنتفورد به مرحله یک چهارم نهایی جام حذفی انگلیس رسید، اما در ورزشگاه آنفیلد با نتیجه ۴–۰ مقابل لیورپول شکست خورد از رقابت ها کنار رفت. ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۴. در فصل ۹۲–۱۹۹۱، برنتفورد با شش پیروزی پیاپی در پایان فصل موفق شد قهرمان دسته سوم شود و برای نخستین بار از فصل ۵۴–۱۹۵۳ به دسته دوم صعود کند. اما این تیم بلافاصله به دسته پایین تر بازگشت. در فصل ۹۷–۱۹۹۶، برنتفورد با شکست برابر کرو الکساندرا در فینال پلی آف لیگ دسته دوم ۱۹۹۷ از صعود بازماند. در فصل بعد، یعنی فصل ۹۸–۱۹۹۷، این تیم در روز پایانی فصل به دسته سوم سقوط کرد. در ژوئن ۱۹۹۸، ران نودز، رئیس پیشین کریستال پالاس، مالکیت برنتفورد را برعهده گرفت و تغییرات گسترده ای در باشگاه ایجاد کرد و حتی خودش به عنوان مدیرعامل-سرمربی منصوب شد. برنتفو
رد در فصل فصل ۹۹–۱۹۹۸ در بازی نهایی مقابل کمبریج یونایتد با نتیجه ۱–۰ پیروز شد و قهرمان لیگ دسته سوم شد. این تیم در فینال جام اتحادیه فوتبال ۲۰۰۱ نیز حضور داشت، اما با نتیجه ۲–۱ مقابل پورت ویل شکست خورد. در پایان فصل فصل ۰۲–۲۰۰۱، برنتفورد در روز آخر از صعود مستقیم به ردینگ بازماند؛ تیم در بازی سرنوشت ساز به تساوی بسنده کرد و سپس در فینال پلی آف لیگ دسته دوم ۲۰۰۲ با نتیجه ۲–۰ مغلوب استوک سیتی شد. در پی فروپاشی آی تی وی دیجیتال، محدودیت های مالی ایجادشده توسط ران نودز، سرمربی وقت، والی داونز را با تیمی جوان و کم تجربه تنها گذاشت و باشگاه به سختی از خطر ورود به اداره ی امور مالی در مرداد اوت ۲۰۰۲ گریخت. ران نودز از باشگاه کناره گیری کرد و کنترل آن را به اتحادیه هواداران «Bees United» واگذار کرد. در پایان فصل ۰۴–۲۰۰۳، برنتفورد با سختی در لیگ باقی ماند. در فصل های ۰۵–۲۰۰۴ و ۰۶–۲۰۰۵، این تیم به دور پنجم جام حذفی و نیمه نهایی پلی آف صعود کرد. در سال ۲۰۰۶، متیو بنهام نخستین ارتباط خود را با برنتفورد آغاز کرد و مبلغ ۵۰۰ هزار پوند به صورت ناشناس و با لقب «سرمایه گذار مرموز» به باشگاه اهدا کرد. با وجود شروع خوب در فصل ۰
۷–۲۰۰۶، سقوط به لیگ پایین تر در ۹ آوریل ۲۰۰۷ قطعی شد و تیم در قعر جدول قرار گرفت. با این حال، وضعیت مالی باشگاه با پرداخت نزدیک به ۳ میلیون پوند از سوی متیو بنهام برای بازپرداخت بخشی از بدهی ها در ژانویه همان سال بهبود یافت. در ژوئیه ۲۰۰۹، توافقی با عنوان رمز «Gecko» بین بنهام و Bees United امضا شد که بر اساس آن، بنهام متعهد شد به مدت پنج سال، سالانه یک میلیون پوند به باشگاه پرداخت کند. در مقابل، سهم وی به ۳۵٪ افزایش یافت و اختیار تملک کامل باشگاه تا سال ۲۰۱۴ به او داده شد. زیر نظر اندی اسکات، برنتفورد با پیروزی در بازی ماقبل آخر فصل ۱۰–۲۰۰۹ قهرمان لیگ دو شد و به دسته بالاتر صعود کرد. فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۰ به دلیل درخشش تیم در رقابت های مختلف به یادماندنی شد. این تیم تا دور چهارم جام اتحادیه صعود کرد و به فینال جام اتحادیه فوتبال انگلستان ۲۰۱۱ نیز رسید، جایی که با نتیجه ۱–۰ مغلوب کارلایل یونایتد شد. در ژوئن ۲۰۱۲، متیو بنهام باشگاه را به طور کامل از Bees United خریداری کرد، هرچند این اتحادیه همچنان یک کرسی در هیئت مدیره باشگاه دارد. برنتفورد در آخرین روز فصل تنها یک ضربه پنالتی با صعود مستقیم به چمپیونشیپ فاصله داشت،
اما در برابر رقیب مستقیم صعود، دانکستر راورز، با نتیجه ۱–۰ شکست خورد؛ دانکستر تنها به یک تساوی برای صعود نیاز داشت. برنتفورد در نهایت در فینال پلی آف لیگ یک فوتبال انگلستان ۲۰۱۳ با نتیجه ۲–۱ مغلوب یئوویل تاون شد. با وجود شروع ضعیف در فصل بعد، مارک واربرتون تیم را به صعود مستقیم به چمپیونشیپ در سال ۲۰۱۴ رساند. ۲۰۱۴ تا کنون: صعود به لیگ برتر. با هدایت دین اسمیت، باشگاه به یکی از تیم های تثبیت شده در چمپیونشیپ تبدیل شد. پس از او، توماس فرانک هدایت تیم را برعهده گرفت و برنتفورد را به فینال پلی آف چمپیونشیپ ۲۰۲۰ رساند. آن ها با نتیجه ۲–۱ در وقت اضافه مقابل رقیب همشهری، فولام شکست خوردند. در تابستان ۲۰۲۰، باشگاه پس از ۱۱۶ سال، از ورزشگاه گریفین پارک خارج شد و به ورزشگاه جامعه برنتفورد با ظرفیت ۱۷٬۲۵۰ نفر نقل مکان کرد. برنتفورد در فصل ۲۱–۲۰۲۰ نیز همانند فصل قبل، در جایگاه سوم جدول ایستاد. اما این بار در پلی آف لیگ فوتبال انگلستان ۲۰۲۱ موفق عمل کرد و با پیروزی ۲–۰ برابر سوانزی سیتی در فینال پلی آف چمپیونشیپ ۲۰۲۱، به لیگ برتر انگلیس صعود کرد. برنتفورد پس از ۷۴ سال، برای نخستین بار به سطح اول فوتبال انگلستان بازگشت. بر
نتفورد در سه فصل نخست حضور در لیگ برتر، به ترتیب در رده های سیزدهم، نهم و شانزدهم قرار گرفت. بازیکنان. به روزرسانی شده در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵ کادر فنی. به روز رسانی تا ۶ سپتامبر ۲۰۲۵ لقب. لقب برنتفورد زنبورها (The Bees) است. این لقب به طور اتفاقی توسط دانشجویان کالج بوروف رود در دهه ۱۸۹۰ میلادی ایجاد شد. زمانی که آنها به تماشای یک مسابقه ی برنتفورد رفتند، شعار کالج خود را با عنوان "buck up Bs"(بجنب بی اس) در حمایت از دوستشان و بازیکن آن زمان برنتفورد جوزف گتینز فریاد زدند. روزنامه های محلی این شعار را به اشتباه به صورت "Buck up Bees" (بجنبید زنبور ها) شنیدند و زمینه ساز شکل گیری این لقب برای باشگاه برنتفورد شدند. رنگ ها و نشان باشگاه. رنگ اصلی لباس خانگی برنتفورد شامل پیراهن راه راه قرمز و سفید، شورت مشکی و جوراب قرمز یا مشکی است. این ترکیب رنگی از فصل ۲۶–۱۹۲۵ به طور عمده مورد استفاده بوده است، به جز فصل ۶۱–۱۹۶۰ که رنگ های زرد (طلایی) و آبی به کار رفت و موفقیت آمیز نبود. رنگ های لباس برنتفورد هنگام ورود به لیگ فوتبال در فصل ۲۱–۱۹۲۰ پیراهن سفید، شورت و جوراب سورمه ای بود. رنگ لباس دوم در طول سال ها تغییر کرده و در
حال حاضر آبی آسمانی (پیراهن و جوراب) و سورمه ای (شورت) هستند. در این لباس، نشان محبوب "قلعه" از دههٔ ۷۰ و ۸۰ میلادی نیز به چشم می خورد. باشگاه برنتفورد از زمان تأسیس در سال ۱۸۸۹، چندین نشان مختلف روی پیراهن خود داشته است. نخستین نشان، سپری سفید با حروف "BFC" به رنگ آبی و یک خط موج دار آبی بود که گمان می رود نمایانگر رودخانه و باشگاه قایقرانی مؤسس تیم فوتبال باشد. نشان بعدی، نشان شهرستان میدلسکس بود که در سال ۱۹۰۹ بر روی پیراهن هایی که توسط یک هوادار اهدا شده بود، دیده شد. نشان شهرداری برنتفورد و چیزیک نیز تنها در فصل ۳۹–۱۹۳۸ استفاده شد. در فصل ۷۲–۱۹۷۱ نشان جدیدی شامل چهار ربع طراحی شد که یکی از آن ها کندو و زنبورها، دیگری سه شمشیر سنتی، و دو ربع دیگر نوارهای قرمز و سفید را نشان می داد. در سال ۱۹۷۲، مسابقه ای برای طراحی نشان جدید برگزار شد که طرح دایره ای آقای B.G. Spencer با زنبور، نوارها و تاریخ ۱۸۸۸ برنده شد و از سال ۱۹۷۳ به کار رفت. اما در مه ۱۹۷۵ مشخص شد باشگاه در سال ۱۸۸۹ تأسیس شده و نشان تغییر کرد. نشان بعدی به احتمال زیاد توسط دن تانا رئیس وقت باشگاه طراحی شد و از فصل ۷۶–۱۹۷۵ تا ۱۹۹۴ مورد استفاده بود.
در سال ۲۰۱۱، راسل گرانت در مصاحبه ای با بی بی سی مدعی شد که نشان را طراحی کرده است؛ اما در واقع این نشان در سال ۱۹۹۳ توسط یک هوادار به نام اندرو هنینگ، طراحی شد و توسط مدیر اجرایی وقت، کیت لورینگ، پذیرفته شد. در سال ۲۰۱۷، نشان جدیدی با طراحی مدرن و ساده تر معرفی شد که قابلیت استفاده در نسخه های دو رنگ را نیز داشت. این نشان شامل یک دایرهٔ دوبل با نام باشگاه و سال تأسیس با رنگ سفید بر زمینهٔ قرمز و یک زنبور بزرگ در مرکز است. رقابت ها. اصلی ترین رقبای برنتفورد، باشگاه های فولام، چلسی و کوئینز پارک رنجرز هستند. این باشگاه رقابتی دیرینه با فولام دارد. در گذشته، دیدارهای دو تیم گاه با درگیری های هواداران نیز همراه بوده است. رقابت میان برنتفورد و کوئینز پارک رنجرز در سال ۱۹۶۷ شدت گرفت؛ زمانی که رنجرز تلاش کرد برنتفورد را تصاحب کند. اگر این طرح موفق می شد، باشگاه رنجرز به ورزشگاه گریفین پارک نقل مکان می کرد و برنتفورد از لیگ فوتبال کناره گیری می نمود. مانند رقابت با فولام و چلسی، دیدارهای میان این باشگاه ها همواره با شور و هیجان بالا و حس افتخار محلی همراه است. روابط بین المللی. در فوریهٔ ۲۰۱۳، اعلام شد که باشگاه برن
تفورد با باشگاه ایسلندی یو اف ام سلفوس که در لیگ دسته یک ایسلند بازی می کند، وارد همکاری مشترک شده است. این همکاری به باشگاه اجازه می دهد تا بازیکنان جوان و تیم های توسعه ای خود را برای کسب تجربه به ایسلند بفرستد. در چارچوب این همکاری، دو باشگاه دیدگاه های مربی گری خود را با یکدیگر به اشتراک می گذارند و برنتفورد می تواند از شبکه استعدادیابی تیم سلفوس بهره مند شود. در مهٔ ۲۰۱۳، کارکنان برنتفورد در قالب پروژه ای به نام «اتحاد برای اتحاد»، با باشگاه گولو یونایتد از دسته های پایین فوتبال اوگاندا نیز ارتباط برقرار کردند. هدف این پروژه ایجاد نخستین کمپ آموزشی جوانان در منطقه و شناسایی استعدادهای فوتبالی بود. در سال ۲۰۱۴، مالک باشگاه برنتفورد، متیو بنهام، سهامدار اصلی باشگاه میتیلند در دانمارک شد و همکاری نزدیکی میان کارکنان دو باشگاه شکل گرفت. اما در سال ۲۰۲۳، بنهام سهام خود را به میلیاردر دانمارکی اندرس هولش پاولسن فروخت و از آن زمان، این دو باشگاه دیگر خواهرخوانده محسوب نمی شوند. در آوریل ۲۰۲۵، اعلام شد که شرکت هلدینگ باشگاه برنتفورد، مالکیت صددرصدی باشگاه اسپانیایی مریدا را به دست آورده است. مشابه همکاری های بین
المللی پیشین، این اقدام دسترسی آسان تر به بازارها و شبکه های استعدادیابی اسپانیا را فراهم کرد.
پیشامدهای مستقل ، در حالت کلی اگر (P(A│B برابر با (P(A باشد، پیشامد A از پیشامد B مستقل است. می توان گفت زمانی که دانستن این که B اتفاق افتاده یا نیفتاده تأثیری در احتمال وقوع پیشامد A نداشته باشد این دو پیشامد مستقل هستند. چون formula_1 پس A و B مستقلند اگر نتیجه: دو پیشامد A و B مستقلند هرگاه رابطهٔ بالا برقرار باشد. دوپیشامد را که مستقل نباشند، وابسته می گویند. از طرفی اگر A و B مستقل باشند، A و B^c نیز مستقل هستند. اثبات: A=AB∪AB^c→P(A)=P(AB)+P(AB^c)=P(A)P(B)+P(AB^c) از طرفی P(AB^c)=P(A)[1-P(B)]=P(A)P(B^c) و مطلب مورد نظر ثابت می شود. بنابراین اگر A مستقل از B باشد احتمال وقوع A با داشتن اطلاع از عدم وقوعB هیچ تغییری نمی کند. توجه: سه پیشامد A, B و C مستقلند اگر: formula_2 formula_3 formula_4 formula_5 توجه: یک مجموعه نامتناهی از پیشامدها را مستقل گویند اگر هر زیرمجموعه متناهی از آن ها مستقل باشند. گاهی برای محاسبهٔ احتمال یک آزمایش، می توان آن آزمایش را متشکل از دنباله ای از آزمایش ها در نظر گرفت. به طور مثال آزمایش پرتاب متوالی یک سکه را می توان تکرار آزمایش پرتاب یک سکه در نظر گرفت و بدیهی است که نتیجه
ٔ یک آزمایش در نتیجهٔ آزمایش دیگر هیچ تأثیری ندارد. در این شرایط گفته می شود که این زیر آزمایش ها مستقل هستند. تعریف: زیر آزمایش ها مستقلند اگر E1، E2، ...، En، … لزوماً دنباله ای از پیشامدهای مستقل باشند.Ei پیشامدی است که نتیجه آن در ارتباط با آزمایش iام حاصل شود. متغیرهای تصادفی مستقل. متغیرهای تصادفی formula_6 مستقل نامیده می شوند اگر و تنها اگر رابطهٔ زیر برقرار باشد و یا اینکه که در اینجا formula_9 به معنی تابع چگالی احتمال و formula_10 به معنی تابع توزیع تجمعی احتمال است. خصوصیات. مستقل بودن از خود. یک پیشامد در صورتی از خودش مستقل است که داشته باشیم: formula_11 بنابراین یک پیشامد در صورتی از خودش مستقل است که به طور قطع بدانیم که اتفاق می افتد (با احتمال ۱) یا به طور قطع اتفاق نمی افتد (با احتمال ۰). این خصوصیت در بعضی اثبات ها () استفاده می شود. امید ریاضی و کوواریانس. اگر دو پیشامد X و Y مستقل باشند برای امید ریاضی آن دو داریم: formula_12 همچنین باید دقت داشت که کوواریانس آن دو صفر خواهد بود زیرا: formula_13 نکته: عکس این قضیه برقرار نیست؛ یعنی اگر کوواریانس دو پیشامد صفر بود، آن دو می توانند مستقل ن
باشند. مستقل بودن متمم ها. اگر Ac را پیشامد متمم A بنامیم و همچنین Bc را پیشامد متمم B بنامیم داریم: formula_14 formula_15 formula_16 formula_17 formula_18 formula_19 مثال ها. بیرون کشیدن یک مهره. با جایگذاری. یعنی یک مهره از کیسه بیرون کشیده و پس از بررسی آن را به کیسه بازمی گردانیم: پیشامد بیرون کشیدن یک مهره قرمز در دفعه اول و پیشامد بیرون کشیدن یک مهره سیاه در دفعه دوم از هم مستقلند؛ زیرا باید توجه داشت که احتمال هر یک از آن ها بدون توجه به دفعات قبلی، ثابت است. (به علت جایگذاری) بدون جایگذاری. یعنی یک مهره از کیسه بیرون کشیده و پس از بررسی آن را دور می اندازیم: در این حالت پیشامد بیرون کشیدن یک مهره سیاه در دفعه اول و پیشامد بیرون کشیدن یک مهره قرمز در دفعه دوم از هم مستقل نیستند؛ زیرا باید توجه داشت که احتمال هر یک از آن ها پس از هر دفعه تغییر می کند؛ مثلاً فرض کنید که در لحظهٔ اول ما ۵ مهره قرمز و ۸ مهره سیاه داریم. در این حالت احتمال پیشامد اول ۵/۱۳ است. ولی احتمال پیشامد دوم ۹۶/۱۵۶ است. به بیان ریاضی داریم: می توان مشاهده کرد که در اینجا (P(B|A با (P(B برابر نیست بنابراین دو پیشامد B و A مستقل نیستند
نیک وان د وال تهیه کنندهٔ موسیقی، آهنگساز و دی جی اهل هلند است که با نام افروجک شناخته می شود. از مهم ترین ترانه های وی می توان به "Take Over Control" که با همکاری اوا سایمونز ساخته شد اشاره کرد که بین ده آهنگ برتر کشور بلژیک انتخاب شد. همچنین وی در آهنگ همه چیز را به من بده کاری از پیتبول و ترانهٔ دختران از بیانسه حضور داشت. او در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۰ با الترا لامبورگینی ازدواج کرد.
باشگاه فوتبال هادرزفیلد تاون باشگاه فوتبال انگلیسی است که در شهر هادرزفیلد قرار دارد. هادرزفیلد در فصل ۱۷–۲۰۱۶ موفق شد با غلبه بر ریدینگ در مسابقات پلی آف چمپیونشیپ بعد از چندین سال لیگ برتر فوتبال انگلستان صعود کند. هادرزفیلد به اولین باشگاه انگلیسی تبدیل شد که در فصل ۱۹۲۵–۱۹۲۶ موفق به کسب سه عنوان قهرمانی متوالی لیگ انگلیس شد. دو عنوان اول لیگ زیر نظر مدیر و پیشگام هربرت چپمن به دست آمد، که او همچنین تیم را به قهرمانی در جام حذفی در سال ۱۹۲۲ هدایت کرد. آنها سه بار نایب قهرمان لیگ دسته اول و چهار بار نایب قهرمان جام حذفی شده اند. تاون پس از بلکپول، دومین تیمی بود که توانسته است در هر سه پلی آف لیگ برنده شود. در اواخر دهه ۱۹۵۰، باشگاه توسط بیل شنکلی اداره می شد و دنیس لاو و ری ویلسون در آن حضور داشتند. هادرزفیلد پس از سقوط از دسته اول در سال ۱۹۷۲، ۴۵ سال را در رده های دوم، سوم و چهارم فوتبال انگلیس سپری کرد و سپس در سال ۲۰۱۷ به لیگ برتر بازگشت. این تیم از سال ۱۹۹۴ بازی های خانگی را در استادیوم کرکلیز انجام می دهد که جایگزین استادیوم سابق آنها لیدز رود شده. رنگ های کیت باشگاه راه راه های آبی و سفید در سال ۱۹۱۶
به کار گرفته شد و نام مستعار آنها «تریرها» در سال ۱۹۶۹ گرفته شد. نشان فعلی هادرسفیلد بر گرفته از نشان شهر است. این تیم رقابت های دیرینه ای با باشگاه های مجاور بردفورد سیتی و لیدز یونایتد دارد که با آنها در دربی یورکشایر غربی رقابت می کنند. تاریخچه. سالهای اولیه و روزهای طلایی (۱۹۰۸–۱۹۴۵) این باشگاه در سال ۱۹۰۸ تأسیس شد. بنیانگذاران پایگاهی در لیدز رود به قیمت ۵۰۰ پوند خریدند و به لیگ شمال شرقی پیوستند. فصل بعد آنها به منظور کاهش هزینه های سفر به لیگ فوتبال میدلند پیوستند. در تلاش برای ورود به لیگ فوتبال، باشگاه از معمار اسکاتلندی آرچیبالد لیچ دعوت کرد تا جاده لیدز را بازسازی کند. قرار بود یک غرفه ۴۰۰۰ نفری ساخته شود و برنامه ریزی شده بود تا ظرفیت کلی ۳۴۰۰۰ نفر را فراهم کند. پس از انجام برنامه ها، مدیران هادرسفیلد با موفقیت برای عضویت در لیگ فوتبال در سال ۱۹۱۰ درخواست دادند و توسعه لیدز رود بلافاصله آغاز شد. با این حال، هزینه های توسعه بسیار بالا بود و تعداد شرکت کنندگان به زیر ۷۰۰۰ نفر کاهش یافت. هادرسفیلد در سال ۱۹۱۲ منحل شد، پس از آن یک شرکت محدود جدید برای تصاحب دارایی های باشگاه تشکیل شد. طبق گزارشات، ها
درسفیلد تاون در سال ۱۹۱۹ ۲۵۰۰۰ پوند بدهی داشت و تعداد شرکت کنندگان به حدود ۳۰۰۰ نفر کاهش یافت. رئیس جان هیلتون کروتر قصد داشت تا تیم را با لیدز یونایتد تازه تأسیس ادغام کند و به لیدز نقل مکان کند. این گزارش ها حامیان را وادار کرد تا جمع آوری کمک های مالی را برای جلوگیری از این حرکت آغاز کنند. سهام ۱ پوندی آزاد شد و باشگاه را به مالکیت عمومی تبدیل کرد. پس از یک ماه کسب سرمایه و مذاکرات، باشگاه در هادرسفیلد ماند. سپس تیم به فینال جام حذفی ۱۹۲۰ رسید و برای اولین بار این تیم به دسته اول صعود کرد. در طول اولین فصل حضور در لیگ برتر، مربی سابق لیدز، هربرت چپمن (پس از کمک هادرسفیلد به او برای لغو محرومیتش) به عنوان دستیار جدید آمبروز لنگلی وارد شد. چپمن در مارس ۱۹۲۱ جایگزین لنگلی شد، و تیم را به مقام هفدهم رساند. در تابستان ۱۹۲۱، کلم استفنسون، بازیساز و جورج براون، بهترین گلزن تاریخ باشگاه، خریداری شدند. تاکتیک های چپمن بر اصول دفاع قوی و پاسخ سریع و ضدحمله، با تمرکز بر پاس های سریع، کوتاه و دویدن های گیج کننده از وینگرها بود. او به عنوان اولین مربی در نظر گرفته می شود که با موفقیت از ضد حمله استفاده کرد سایر ایده ها
ی پیشرو شامل یک رژیم تناسب اندام منظم برای بازیکنان، و تمرین تیم های ذخیره و جوانان بود که به همان سبک تیم بزرگسالان بازی می کردند. او یک شبکه پیشاهنگی گسترده را برای یافتن بازیکنان مناسب برای سیستم تاکتیکی خود به کار گرفت. افتخارات. لیگ دسته برتر انگلستان جام حذفی فوتبال انگلستان جام خیریه انگلستان
باشگاه فوتبال برادفورد سیتی باشگاه فوتبال انگلیسی است که در شهر برادفورد قرار دارد. این باشگاه در سال ۱۹۰۳ تأسیس شده است.
میان سامانه-میان سامانه یا آی اس-آی اس حالت کوتاه شده عبارت "Intermediate Sysytem-Intermediate System" است و روشی طراحی شده به منظور انتقال کارامد اطلاعات در یک شبکه کامپیوتری، گروهی از کامپیوترهای متصل به هم به صورت فیزیکی یا دستگاه های مشابه می باشد. در این پروتکل (برخلاف همتایش OSPF) به جای مسیریاب(روتر) از واژهٔ «میان سامانه» و به جای بسته از «PDU یا واحد داده ای پروتکل» استفاده شده است. این پروتکل توسط تعیین بهترین مسیر برای انتقال داده ها در یک شبکه از نوع سویچینگ بسته ای این کار را انجام می دهد.این پروتکل در ISO/IEC ۱۰۵۸۹:۲۰۰۲ به عنوان یک استاندارد بین المللی در مدل مرجع OSI یا ارتباط سیستم های باز تعریف شد. اگرچه آن اصالتاً یک استاندارد ISO بوده، با این حال سازمان IETF این پروتکل را به عنوان یک استاندارد اینترنتی منتشر کرد. IS-IS یا «میان سامانه-میان سامانه»، به عنوان یک استاندارد بالفعل برای ستون فقرات سرویس دهندگان بزرگ در نظر گرفته می شود. توصیف. (تلفظ: آی اس-آی اس) یک پروتکل دروازه ای داخلی است که به منظور استفاده در دامنه یا شبکه مدیریتی طراحی شده است. این پروتکل به عنوان متضاد پروتکل دروازه ای خ
ارجی، در درجه اول، پروتکل دروازه ای مرزی یا همان BGP است که برای مسیر یابی سیستم های مستقل استفاده می شود. IS-IS یک پروتکل مسیریابی وضعیت پیوند می باشد که با سرازیر کردن اطلاعات مربوط به وضعیت پیوند به سمت بیرون - جایی که روترهای دیگر شبکه قرار دارند - کار می کند. هر روتری که با پروتکل IS-IS مجهز شده باشد به صورت مستقل با استفاده از اطلاعات سرازیر شده روترهای دیگر موجود در شبکه، یک پایگاه داده از توپولوژی شبکه می سازد. همانند پروتکل اواس پی اف، آی-اس-آی-اس از الگوریتم دیکسترا برای محاسبه بهترین مسیر در شبکه استفاده می کند. بسته ها سپس بر اساس بهترین مسیر محاسبه شده به سمت مقصد هدایت می شوند. تاریخچه. پروتکل IS-IS توسط Digital Equipment شرکت ( تجهیزات دیجیتال ) به عنوان بخشی از فاز پنجم DECnet توسعه یافت. این پروتکل در سال ۱۹۹۲ توسط سازمان بین المللی استاندارد ISO به عنوان ISO ۱۰۵۸۹ برای ارتباط تجهیزات شبکه ای، که اصطلاحاً سیستم های واسط ( متضاد سیستم های پایانی و میزبان ) شناخته می شوند استاندارد شد. هدف IS-IS ممکن ساختن مسیریابی داده ها با استفاده از پشته پروتکل OSI ی که توسط ISO توسعه داده شده است و CLNS نا
میده می شود بوده است. IS-IS تقریباً زمانی توسعه یافت که در همان زمان نیروی کار مهندسی اینترنت یا به اختصار IETF مشغول توسعه یک پروتکل مشابه به نام OSPF بود. IS-IS سپس به نحوی بسط داده شد تا بتواند از مسیریابی داده های پروتکل اینترنت IP که یک پروتکل لایه شبکه اینترنت جهانی بود پشتیبانی کند. نسخه بسط داده شده پروتکل مسیر یابی IS-IS بعدها به عنوان IS-IS یکپارچه یا شناخته شد.(RFC ۱۱۹۵) مقایسه با OSPF. هر دوی IS-IS و OSPF پروتکل های وضعیت پیوند می باشند و هر دو از یک الگوریتم دیکسترای مشابه برای محاسبه بهترین مسیر در شبکه استفاده می کنند. در نتیجه آن ها از نظر مفهوم یکسان هستند. هر دوی آن ها از VLSM یا پوشش زیر شبکه با طول متغیر پشتیبانی می کنند. می توانند از ارسال گروهی بسته های سلام به منظور شناسایی روترهای همسایه استفاده کنند و می توانند از تعیین هویت برای به روز رسانی جداول مسیر یابی خود پشتیبانی کنند. در حالی که OSPF به صورت پیشفرض برای مسیریابی IP ساخته شده است و خودش یک پروتکل لایه ۳ به شمار می رود که بر روی IP اجرا می شود، IS-IS یک پروتکل لایه شبکه است ( در همان لایه ای است که CLNS قرار دارد ). استفاده گست
رده از IP در سراسر جهان ممکن است به محبوبیت OSPF کمک کرده باشد. IS-IS از IP برای حمل کردن پیغام های اطلاعات مسیربابی استفاده نمی کند. IS-IS برخلاف OSPF که برای مسیربابی با آدرس IP نسخه ۴ ایجاد شده است، به نوع آدرس مسیر برای مسیربابی وابسته نیست و این به IS-IS این اجازه را می دهد که که به راحتی بتواند از IP نسخه ۶ پشتیبانی کند. پروتکل OSPF به منظور پشتیبانی از IPv۶ به صورت OSPFv۳ بازنویسی شد. ( همانطور که در RFC ۲۷۴۰ مسخص شده است ) روترهای IS-IS یک شناخت مکانی و توپولوژیکی از شبکه را ارائه می دهند. این نقشه زیرشبکه ای که هر روتر IS-IS می تواند به آن دسترسی داشته باشد، کم هزینه ترین ( کوتاه ترین و سریعترین) مسیری که ترافیک شبکه به آن سمت هدایت می شوند را نشان می دهد. IS-IS در روش نشان دادن مفهوم منطقه هایی که تعریف و مسیر یابی می شوند، با OSPF متفاوت است. روترهای IS-IS به سه حالت سطح ۱:(منطقه داخلی)، سطح۲:(بین منطقه ای) و سطح1و2:(هر دو) تعیین شده اند. روترهای سطح۲ روترهای بین منطقه ای هستند که می توانند فقط برای ایجاد ارتباط با روترهای سطح ۲ دیگر استفاده شوند. اطلاعات مسیریابی بین روترهای سطح ۱ و روترهای دیگر س
طح ۱ مبادله می شوند و روترهای سطح ۲ فقط با روترهای سطح۲ دیگر مبادله اطلاعات انجام می دهند. اما روترهای سطح1و2 می توانند با دو سطح ۱ و ۲ مبادله اطلاعات انجام دهند و به منظور اتصال روترهای بین منطقه ای با روترهای داخل منطقه ای استفاده می شوند. در OSPF مناطق بر روی واسط شبکه ای که روی روتر منظقه ای مرزی ( ABR) قرار دارد و این روتر در آن واحد در دو یا تعداد بیشتری منظقه واقع است مشخص می شود که باعث ایجاد مرز بین مناطقی می شود در ABR واقع هستند، در صورتی که در IS-IS مرزها بین روترها وجود دارند که با سطح۲ و سطح۱ تعیین شده اند نه بین واسط های روترها. نتیجه این است که یک روتر IS-IS قسمتی از یک منطقه واحد است . همچنین IS-IS نیازی به منظقه ۰ ندارد تا به عنوان ستون فقرات شبکه باشد و همه ترافیک بین منظقه ای از آن عبور کند. دید منطقی این است که OSPF یک شبکه تار عنکبوتی یا ستاره ای ایجاد می کند که همه مناطق به آن صورت مستقیماً به منطقه۰ متصل می شوند ( منطقه۰ همانند یک هاب یا سوئیچ عمل می کند) در حالی که IS-IS در تضاد باOSPF یک توپولوژی منطقی از ستون فقرات روترهای سطح۲ با شاخه هایی از روترهای سطح ۱و۲ و ۱ ایجاد می کند که یک
منطقه مشخص را به وجود می آورند. IS-IS همچنین در روش سرازیر کردن اطلاعات توپولوژی و اطلاعات تغییر توپولوژی با OSPF متفاوت است. اگرچه مفاهیم اساسی آن ها مشابهت دارند. OSPF دارای امکانات و گزینه های بیشتر و وسیع تری است . با این حال IS-IS یک پروتکل ساکت تر و کم ترافیک تر است و می تواند در پشتیبانی از شبکه های بزرگ استفاده شود. با داشتن منابع یکسان، IS-IS می تواند از روترهای بیشتری در یک منطقه نسبت به OSPF پشتیبانی کند. این برتری به IS-IS کمک کرده است که خود را به عنوان یک پروتکل در مقیاس سرویس دهندگان معرفی کند و شناخته شود. پیاده سازی TCP/IP که به عنوان IS-IS یکپارچه یا دوگانه IS-IS شناخته می شود در RFC۱۱۹۵ توضیح داده شده است.