Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه داروی اصلی باشد و آزمون های کنترل کیفی کاملاً مشابه داروی اصلی انجام شده و مورد تأیید قرار گیرد، همانند داروهای شیمیایی این داروها نیز کاملاً مؤثر و ایمن هستند. سابقه. در اروپا سازمان های رگولاتوری رویه ای را برای تأیید این داروها تعریف کرده اند و تا بحال چند داروی بیوسیمیلار به تأیید آن ها رسیده و در حال مصرف می باشد. در آمریکا سازمان دارو و غذا سخت گیری بیشتری داشته و تعداد کمتری دارو را تا بحال تأیید نموده اند. در سراسر دنیا تعداد این داروها روز بروز در حال افزایش است. عدم وجود شکایت از کیفیت و اثر بخشی این داروها تا بحال دلیلی است که موافقان برای محکم تر شدن نظر خود از آن استفاده می کنند.
پروژه ی کتاب آبی (Project Blue Book) (۱۹۶۹–۱۹۵۲)، یکی از مجموعه پژوهش های سامانمند روی اشیای ناشناس پرنده بود که توسّط «نیروی هوایی ایالات متّحده ی آمریکا» انجام شد. این پروژه که از سال ۱۹۵۲ میلادی آغاز شد، دوّمین سلسله از بررسی های اینچنینی بود. «پروژه ی نشانه» (Project Sign) و «پروژه ی کینه» (Project Grudge) دو پروژه ی پیشین ازین دست بودند. در دسامبر ۱۹۶۹ میلادی، دستور پایان کار «پروژه ی کتاب آبی» داده شد و تمامی فعّالیّت های این پروژه تا ژانویه ی ۱۹۷۰ میلادی متوقّف شدند. «پروژه ی کتاب آبی» دو هدف و مأموریّت داشت: ۱- یافتن پاسخ برای این پرسش که آیا اشیای ناشناس پرنده (یوفوها) تهدیدی برای امنیّت ملّی هستند؟ و ۲- واکاوی علمی تمامی داده های مربوط به یوفوها. «دکتر جی الن هاینک»، اخترفیزیکدان و یوفوشناس آمریکایی، از پژوهشگران و اعضای کلیدی این پروژه و دو پروژه ی پیشین بود. نتیجه های پژوهش ها. طیّ فعّالیّت های این پروژه، دوازده هزار و ششصد و هجده گزارش از رؤیّت یوفوها گردآوری و واکاوی شدند. مانند نتیجه های پژوهش های انجامیده توسّط «کارگروه کاندن» (Condon)، که در گزارش «کاندن» ارائه شد، «پروژه ی کتاب آبی» نیز به ا
ین نتیجه رسید که هیچ چیز غیرعادی در مورد یوفوها وجود ندارد. «نیروی هوایی ایالات متّحده» پس از تعطیلی پروژه چکیده ای از پژوهش هایش ارائه داد. چکیده ی پژوهش های نیروی هوایی، چنین بودند: «پروژه ی کتاب آبی» تا پایان فعّالیّتش، دوازده هزار و ششصد و هجده گزارش رؤیّت یوفو را جمع آوری کرد و به این نتیجه رسید که اکثر آنها شناسایی نادرست پدیده های طبیعی (ابرها، ستاره ها و…) یا هواپیماهای پیشرفته و سرّی بودند. به گفته ی «اداره ی ملّی شناسایی»، تعدادی ازین گزارش ها را می توان با پرواز هواپیماهای شناسایی سرّی یو-۲ و ای-۱۲ توضیح داد. تنها درصد کمی از گزارش های مربوط به رؤیّت یوفوها حتّا پس از واکاوی دقیق، بعنوان «توضیح ناپذیر» طبقه بندی شدند. گزارش های مربوط به رؤیّت یوفوها، بایگانی شده و تحت «قانون آزادی اطّلاعات» در دسترس عموم اند؛ امّا نام و سایر اطّلاعات شخصی همه ی شاهدان، تغییر کرده اند. پروژه های پیشین. پروژه ی نشانه (۱۹۴۷–۱۹۴۹). بررسی های عمومی «نیروی هوایی ایالات متّحده» درباره ی یوفوها، برای نخستین بار تحت عنوان «پروژه ی نشانه» (Project Sign) در اواخر سال ۱۹۴۷ میلادی و پس از گزارش های متعدّد منتشره ی مربوط به رؤیّ
ت یوفوها آغاز شد. «پروژه ی نشانه» بطور خاص به درخواست «ژنرال ناتان توئینینگ»، رئیس فرماندهی نیروی هوایی در «پایگاه نیروی هوایی رایت-پِتِرسون» در «اوهایو» آغاز شد. «پایگاه رایت-پِتِرسون» مرکز «پروژه ی نشانه» و تمام پژوهش های رسمی بعدی نیروی هوایی شد. تلاش های این پروژه، رسماً در یافتن دلیل های علمی برای رؤیّت ها بی نتیجه ماندند. با این حال، طبق گفته ی کاپیتان نیروی هوایی ایالات متّحده، «ادوارد جی. روپلت» (نخستین مدیر «پروژه ی کتاب آبی»)، برآوردهای اوّلیّه ی «پروژه ی نشانه» که در اواخر تابستان ۱۹۴۸ میلادی نوشته شدند، به این نتیجه رسیدند که یوفوها وسیله های مصنوعی اند که نه توسّط روس ها و نه توسّط ایالات متّحده ساخته نشده اند؛ بلکه احتمالاً منشاء فرازمینی دارند. این برآورد اطّلاعاتی به «پنتاگون» ارسال شد؛ امّا متعاقباً به دستور «ژنرال هویت وندنبرگ»، رئیس ستاد نیروی هوایی ارتش آمریکا، با استناد به فقدان مدرک فیزیکی، نابود شد. «وندنبرگ» متعاقباً «پروژه ی نشانه» را در سال ۱۹۴۸ میلادی تعطیل کرد. پروژه ی کینه (۱۹۴۹–۱۹۵۱). «پروژه ی نشانه»، در فوریه ی سال ۱۹۴۹ میلادی توسّط «پروژه ی کینه» (Project Grudge) جایگزین شد. «ر
وپلت» از دوران «پروژه ی کینه»، بعنوان «عصر تاریک» پژوهش های اوّلیّه ی نیروی هوایی درباره ی یوفوها یاد کرد. «پروژه ی کینه» به این نتیجه رسید که همه ی گزارش های مربوط به رؤیّت یوفوها پدیده های طبیعی یا سایر تفسیرهای نادرست اند؛ اگرچه اظهار داشت که بیست و سه درصد از گزارش ها «توضیح ناپذیر» می باشند. یکی از دانشمندانی که در هر سه پروژه ی «نشانه»، «کینه» و «کتاب آبی» مشارکت کرد، «دکتر جی الن هاینک»، اخترفیزیکدان و یوفوشناس آمریکایی بود. در فرهنگ و هنر. مجموعه ی تلویزیونی «پروژه ی کتاب آبی» (۲۰۱۹–) از روی واقعه ها و اتّفاق های مربوط به این پروژه ساخته شده است.
نقد نو نهضتی نقّادانه در ادبیات است که از نظریه های ادبی متعدّد و مختلفِ ناقدان انگلیسی و آمریکایی از دههٔ ۱۹۲۰ پا گرفت و تا سال ۱۹۶۰ در آمریکا و انگلستان نفوذ فراوان و حضور مسلط داشت. تاریخچه. ریشه های این رویکرد را باید در آرای "متیو آرنولد" در قرن نوزدهم در آمریکا جستجو کرد. "تی اس الیوت"، "آی.ای. ریچاردز"، "ویلیام امپسون" و "فرانک ریموند لی ویس" از ناقدان انگلیسی و "کلینت بروکس"، "ویلیام کرتز ویمسَت"، "آلن تیت"، "ریچارد پالمر بلَک مر"، "رابرت پن وارن" و "جان کرو رَنسام" از منتقدان آمریکایی، از دیگر کسانی بودند که در تکمیل این نظریه نقش داشتند. دیدگاه. روش نقد نو، عینیتمند و روشمند است زیرا در این نوع نقد منتقد باید به بافت شعر رسوخ کرده و با خوانش دقیق و جزءبه جزء اثر به معنا برسد. مشخصهٔ بارز این دیدگاه توجه به خود متن و واژگانی است که بر صفحهٔ کاغذ نقش بسته است. منتقدان نقد نو معتقدند که هنگام بررسی یک شعر باید آن را موجودی مستقل فرض کرد و به قول "تی اس الیوت": «نقد صادقانه و ارزیابی دقیق باید معطوف به شعر باشد و نه معطوف به شاعر». بی توجهی منتقدان پیرو نقد نو به تأثیرات شعر، به این معنی نیست که آن ها م
نکر ویژگی خاص زبان شعری بودند؛ همان طور که "بروکس" گفته است زبان شاعر زبانی ست که در آن نقش معانی ضمنی به اندازهٔ معانی صریح اهمیت دارد. به اعتقاد منتقدان نو، شعر باید کاملاً تجربه شود تا بتواند تأثیرگذار باشد. آن طور که آن ها می گویند «شعر نباید معنی بدهد، باید [حضور داشته] باشد» و معنای این حرف آن است که پیامی که می توانیم از یک شعر استخراج کنیم به احتمال نمی تواند حق مطلب را در پیچیدگی آن ادا کند. به جز کلیت متناقض نماها، تقابل ها و کنایه هایی که بین این تقابل ها و تناقض ها سازگاری برقرار می کنند، هر چیز دیگری می تواند تقلیل گرایانه و مخرب باشد. این عادت خلاصه کردن شعر و دیگر آثار ادبی در یک یا دو عبارت، از دید منتقدان پیرو نقد نو گناهی نابخشودنی و ظلمی در حق شعر و در حق تجربهٔ خود ما از شعر محسوب می شود. منتقدان نقد نو، در برخورد با رویکردهای تقلیل گرایانه بسیار سخت گیر بودند؛ "ویمسَت" و "بیردزلی" در مقالات معروف خود «خطای در نیت» و «خطای عاطفی» مخالفت خود را به شدت با این گونه تقلیل گرایی ها بیان داشتند. به باور آن ها «خطای در نیت» با مؤلف سروکار داشته و به این معناست که نیت نویسنده از هر اثر ادبی را با
آنچه روی صفحهٔ کاغذ نقش بسته اشتباه بگیریم. به باور منتقدان نقد نو، در نقد آنچه راهنمای ماست خود متن است نه آنچه که شاید قصد نویسنده از نوشتن بوده است؛ زیرا هنگامی که متن عرضه شده و در اختیار عموم قرار می گیرد مؤلف دیگر بر متن سلطه نداشته و متن به چیزی مستقل تبدیل می شود و دیگر بستگی به ما دارد که چگونه با آن برخورد کنیم. به اعتقاد این منتقدان، «خطای عاطفی» نیز به خواننده مربوط است؛ یعنی خواننده مستعد است که چنین خطایی را مرتکب شده و واکنش عاطفی خود را با آنچه شعر به واقع بیان می کند اشتباه بگیرد. به بیان ساده تر، نقدِ نو؛ معتقد به اصالت متن است و به اندیشه ای که به ذهن نویسنده رسیده است نمی اندیشد؛ زیرا رسیدن به نیت نویسنده به عنوان معیاری برای نقد ادبی نه دست یافتنی ست و نه مطلوب. از نظر منتقدان این نهضت، نویسنده و خواننده دارای اولویت ثانویه اند. منتقد نقد نو، در پی معنای متن نیست، بلکه می خواهد بداند متن چگونه خود را بیان می کند. «این مکتب دنبال آن است که ببیند چگونه بخش های مختلف متن با یکدیگر مرتبط می شوند، متن چگونه نظم و هماهنگی پیدا می کند؛ طنز، متناقض نما، تنش، ایهام و ابهام را چگونه در خود جای می د
هد و حل می کند و اساساً به بیان خود «شعربودگی» یا جوهر خود شعر می پردازد.» از مباحثی که در نقد نو مطرح شده است، می توان به بحث وحدت نظام مند اشاره کرد. از نظر ناقدان نقد نو، تجربهٔ شعر به عنوان یک کل واحد، امکان پذیر است اما سخن گفتن دربارهٔ آن مشکل است. در این تجربه، خواننده شعر را «معنایی کلی» می انگارد که آمیزهٔ همزمان چندین معنا و چندین رسالت زبانی است؛ از یک سو هر جزء تعیین کنندهٔ کلیت یک معناست و از سوی دیگر، کلیت معنا نیز معنای دقیق هر جزء را تعیین می کند. به نظر "بروکس"، شخص معنای شعر را نه با خواندن شعر به مثابهٔ شعر، بلکه با «خواندن شعر… به مثابهٔ یک کل درک می کند»» کلیدواژهٔ دیگر در این نوع نقد «تجربه» است. از دیدگاه پیروان این نقد، شعر باید تجربه شود تا اثرگذار باشد. اما این تأکید بر اثرگذاری تجربه، نباید بر استقلال متن خدشه ای وارد کند و آن را تهدید کند؛ زیرا ممکن است تجربهٔ متفاوت شاعران و خوانندگان تأثیر متن را کم و زیاد کرده و به تبع، ارزش های متن از سوی فرستندگان (شاعران) و گیرندگان (خوانندگان) افزایش و کاهش یابد که این اتفاق مغایر با سخن منتقدان نقد نو است که بر استقلال متن تکیه دارند و ادبی
ات ارزشمند را به زمان، مکان و اشخاص محدود نمی دانند. «به نظر می رسد که "الیوت" متوجه این تهدید گردیده و در برابر آن واکنش نشان داده است. او در مقاله ای به نام «سنت و قریحهٔ شخصی» (۱۹۱۹) این نظر را گوشزد می کند: از سویی می خواهد اصول جاودانه کلاسیک را زنده نگه دارد و از سوی دیگر نمی تواند «تجربه» را که «نقد نو» بدان تکیه می کند نفی نماید؛ بنابراین از جوهر «تجربهٔ انسانی» یاد می کند و آن را گسترش داده و به جای شخصی کردن رمانتیستی آن، آن را تعمیم می دهد. احساسات و هیجانات شخصی شاعر باید زدوده شوند و شایسته است که شاعر مانند یک دانشمند با دید علمی، عینی و دقت فراوان و بدون باورها و عواطف شخصی به جهان بنگرد و به جای تفرد رمانتیک و گزارش تجربهٔ شخصی، پیرو سنت های ادبی باشد. او نباید ردی از شخصیت خود به جا بگذارد بلکه تنها میانجی است تا بتواند سنت و تجربهٔ انسانی را انتقال دهد.» "الیوت" این فرایند نامشخص شدن احساسات فردی را همبستهٔ عینی می نامد و معتقد است تنها راه بیان احساسات است: «رشته ای از عینیات، یک موقعیت، زنجیره ای از رخدادها که می تواند دستور کار «احساس ویژه» ای باشد و خواننده تنها همان احساس را دریافت نمای
د.» حذف احساسات شخصی، گرایش پیروان نقد نو را به فرم نشان می دهد (فرمی که با محتوا و درونمایه و معنا درهم تنیدگی دارد). بدین معنا که ادبیات از نگاه آنان ارجاعی است؛ یعنی ادبیات به چیزی بیرون از خود رجوع می کند.» ایرادات وارد بر نقد نو. نقد نو از آغاز و به خصوص از دههٔ ۱۹۶۰ به این سو، همواره مورد حملهٔ منتقدان بوده است، در حقیقت آنچه باعث این انتقادهاست، علاوه بر ندانم کاری های واقعی یا ظاهری منتقدان نو، به سبب پافشاری ناقدان نو بر اشاره به ادبیات به مثابهٔ شعر بود؛ این پافشاری این انتقاد را برانگیخت که نظریه ها و روش های این دیدگاه، بیشتر بر شعر متمرکز است و سپس بر نمایش و شاید اصلاً به نثر داستانی مربوط نباشد. نقد ناقدان هرمنوتیکی نیز از این امر شکایت دارند که نقد نو در حفظ تمایلات ضداثبات گرایانهٔ خود ناتوان است و به ورطهٔ چشم اندازی «بیش ازپیش فنی» سقوط می کند. نقد نو در دستان واپسین گزارندگانِ خود و در جستجوی عینیت، به چیزی بیش ازحد ملال آور و سطحی بدل شد، و باعث شد نادانسته غیر از امکانات تعالی بخش شعر، امکانات دیگری نیز از قوه به فعل درآید. "پل دومان" مشکلات نقد نو را در این مورد ناشی از این نکته می داند
که این رویکرد هیچ اهمیت و موضوعیتی برای نیت قائل نیست. وقتی آگاهی انسان (کانون توجه بررسی هرمنوتیکی) که ساختاری نیتمند دارد، همراه با موضوع شک منطقی نقد نو که همانا نیتِ ممکنِ شاعر (وضعیت ذهنی او) است، به دور افکنده شود، شعر به صورت ابژه ای طبیعی که موضوعِ مطالعهٔ علم است و در تقابل با این آگاهی درمی آید. اگر به نظریه های این رویکرد توجه و در آن بازنگری کنیم، متوجه می شویم که نقد نو، نه خیر مطلق است و نه شر مطلق. توجه نقد نو به خوانش دقیق صرفاً کوششی جهت تقلید از توجه علم به واقعیات نبود، بلکه تلاشی بود برای مقابله با پذیرش حکم اثبات گرایی علمی از سوی محافل دانشگاهی. نقد نو تلاش کرد تا به شعر امکان دهد تا آن چیزی باشد که هست و می توان گفت که نقد نو، به رغم عناصر اثبات گرایانه و تجربی آن، در عصیان علیه اثبات گرایی و تجربه گرایی سهیم بود و توانست عامل مهمی در پیدایش نظریات پس از خود باشد. واکنش دیگر به نقد نو از جانب استیون گرینبلت و کاترین گالاگر و لویی مونتروز و چند تن دیگر از ادیبان آمریکایی بود که نوتاریخی گری یا سخن شناسیِ فرهنگ بُنیاد را حاصل داد.
استانیسلاو پتروف (؛ ۹ سپتامبر ۱۹۳۹–۱۹ مه ۲۰۱۷) نام درجه دار روسی بازنشسته ای است که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۳ با تسلط بر اعصاب خود از «پاتک» اتمی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی در برابر ایالات متحده آمریکا جلوگیری کرد. این پاتک می توانست با حجم بسیار کلان محاسبه و پیش بینی شده «برنامه ضد حمله موشکی» روس ها، به نابودی نسل بشر بینجامد. شرح حادثه. در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۳ او افسر ارشد در مقر کنترل سیستم های رادار ماهواره ای و فرماندهی فاز یکم تأسیسات موشکی روسیه در ۵۰ کیلومتری مسکو واقع در سرپوخوف بود. او به یکباره متوجه می شود که رایانه ها گزارش حمله یک موشک اتمی آمریکایی را روی صفحه آورده اند. استانیسلاو پتروف با تعجب فکر می کند، این امر ممکن نیست که آمریکا فقط با یک موشک به روسیه حمله کند. پس از چند دقیقه پرش موشک دوم، سوم، چهارم و پنجم گزارش می شود. افسر (ارتش) کارکشته باز هم با تسلط به اعصاب خود باور نمی کند که حمله ای در کار باشد و «دکمه قرمز» را نمی فشارد که در حقیقت عامل یک سلسله عملیات زنجیره ای ضد حمله در کاخ کرملین می شد. او گوشی را برداشت و به ستاد ارتش شوروی زنگ زد و به جای این که شلیک موشک ها از سمت آمریکا
را بگوید گفت که سیستم های رایانه ای اشکال پیدا کرده اند. پتروف می گوید: در آن لحظات با یک چشم میهن خود را می دیدم که با خاک یکسان شده و با چشم دیگر دنیایی را که دیگر جانداری در آن زندگی نمی کند. پتروف همچنین گفت که «۲۳ دقیقه» نفس گیر را سپری کرده و پس از آن به تشخیص خود مطمئن شده است که حمله اتمی در کار نبود. پس از ماجرا. چندی بعد کشف شد که نرم افزار ماهواره های روسی اشتباه بزرگی می کنند و بازتاب یا شکست نور خورشید را پس از برخورد با ابر های سفید، برابر الگوی نور دریافتی پس از برخاستن موشک های مجهز به کلاهک اتمی تعبیر کرده و اشتباهاً آن را حمله موشکی گزارش می کنند. عامل این پیش آمد، ماهواره های روسی، از رده «کاسموس ۱۳۸۲» شناخته شدند که پایگاه موشکی نیروی هوایی آمریکا، به نام «Malmstrom Air Force Base»، واقع در مونتانا را رصد کرده بودند. سرنوشت استانیسلاو پتروف. در رابطه با سرنوشت استانیسلاو پتروف گفته های متفاوت هست. برخی می گویند که او نه تشویق و نه تنبیه شد و برخی دیگر حکایت از این دارند که او سخت تنبیه شد چون طبق دستورهای نظامی عمل نکرده بود. او پس از یک سال بازنشست شد ولی پس از چندی به عنوان خدمه غیرنظام
ی به پایگاه خود بازگشت. او سال ها بعد به بهانه «دلایل دیگری» بخاطر شجاعتش مورد تشویق قرارگرفت. عمل انسان دوستانه استانیسلاو پتروف تا سال ۱۹۹۸ مخفی نگهداشته شد. سازمان «Association of World Citizens» واقع در سانفرانسیسکو در سال ۲۰۰۴ نشان «World Citizen Award» را به همراه ۱۰۰۰ دلار در مسکو به پتروف اهداء کرد. در سال ۲۰۰۶ این مراسم در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک تکرار شد. درگذشت. پتروف در ماه مه ۲۰۱۷ میلادی در خانه اش در مسکو درگذشت اما خبر آن چندماه بعد در سپتامبر ۲۰۱۷ منعکس شد.
علی مریم کاشانی معمار معروف ایرانی سدهٔ ۱۳ هجری (۱۹ میلادی) می باشد که بناهای معروفی را در شهر کاشان طراحی نموده است. زندگی. استاد علی متولد ۱۲۳۶ می باشد. پدر علی مریم کاشانی که استاد محمد شیخ الاسلامی نام داشت و مادرش زنی هنرمند به نام آزاده دخت ابراهیمی از یک خاندان بزرگ و به نام شهر و فردی معمار زاده بوده است. استاد علی که در زمان ساخت مسجد آقابزرگ (۱۲۶۰–۱۲۵۰ ه .ق) حدود ۱۰ تا ۱۵ ساله بوده است، به خدمت و شاگردی معمار آن یعنی استاد "«حاج شعبانعلی معمار پشت مشهدی کاشانی»" درمی آید. خانه محل زندگی وی که همان خانه پدری بود، در گذر محمد صالح بیک قرار دارد. از وی فرزندی به نام "«استاد عباس»" به جا ماند که او نیز معمار بود. آثار معماری. شعر زیر بر سر در حجره ای در کاروانسرای امین الدوله در رثای وی می باشد:
والتر یت نیکاف (زادهٔ ۱۱ اوت ۱۹۳۳ در بروکلین، نیویورک)؛ تهیه کننده موسیقی و رئیس سابق شرکت نشر آثار موسیقی به نام کلمبیا رکوردز بود. او در مدت ریاستش در شرکت کلمبیا رکوردز بر حرفه و موفقیت بسیاری از هنرمندان همانند مایکل جکسون، بروس اسپرینگستین و باربارا استرایسند تأثیر گذاشته بود.
روستای باوله (به کُردی: باوەلە) یکی از روستاهای شهرستان سنقر وکلیایی می باشد و مرکز بخش باوله که در ۱۵ کیلومتری این شهرستان واقع شده است. باوله به معنای برآوله ، ((بر به معنی کنار))، آو : آب و له : پسوند مکان، مکانی که در کنار آب (رود خانه) قرار گرفته است بلاو: در زبان کردی به معنی جای پهن و گسترده در کنار آب هم معنی می دهد که ریشه اش همه (برآو) میباشد برآوله : بر اثر کثرت و تخفیف به صورت ((باوله)) در امده است. در سنقر نامه آمده است : (( دیگر از سلاطین که به خاک سنقر و کلیایی آمده است، محمد شاه قاجار است که از همدان به آذربایجان رفته و سه شب در قریه (( باوله )) که از جمله فعله کری ( پیله کری) است برای تفرج و تفریح اقامت نموده و سرا پرده کنار گاورود زده اند طایفه این روستا به زبان کردی خود تظلم و شکایاتی که داشتند به عرض وی رساندند. هم اکنون باوله دهستان شده و روستاهای اطراف تابع ان می باشد. نقل قول های زیادی در مورد نام این روستا هست که هیچ کدام چندان معتبر نیست ((با ولایت)) ((باب علی)) ((باولع)) جمعی هم می گویند. مهم ترین بخش شهر کلشتر بوده است که یک نفر به انم ولی که نزد مردم حرمتی داشته است آن را ارداه می
کرده(بابا ولی) فرهنگ ومردم. مردم این روستا به زبان کردی کلیایی سخن می گویند. در کتاب کرمانشاهان و تاریخ باستان جلد اول آمده مردمان این روستا از طایفه شه ملک تیره فعله کری ایل کلیایی میباشند. منابع. کتاب سنقر در گندم زار کلیایی ایجاد بخش باوله به مرکزیت روستای باوله
باشگاه فوتبال اولسان اچ دی () که قبلا با نام اولسان هیوندای شناخته میشد، یک باشگاه فوتبال در شهر اولسان در کره جنوبی است که در کی لیگ بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۸۳ میلادی تأسیس شده است. اولسان سابقهٔ قهرمانی در کی لیگ (۵ قهرمانی)، جام حذفی کره (۱ قهرمانی) و سوپرجام کره (۱ قهرمانی) را دارد. این تیم در جام برندگان جام آسیا ۹۷–۱۹۹۶ به مقام سوم و در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ و لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ به مقام قهرمانی دست یافت. این تیم همچنین در لیگ قهرمانان اسیا ۲۰۲۱ در مرحله نیمه نهایی حضور داشت. همچنین سابقه یک قهرمانی در جام قهرمانان شرق آسیا را دارد. که توانست پرسپولیس را شکست دهد و برنده بشود بازیکنان برجسته. سرور جپاروف جونیور نگرائو پارک چو-یونگ لی چونگ-یونگ لی چونگ-یونگ افتخارات. رقابتهای داخلی. جام ها. یادداشت ۱: تیم رزرو
کاشیوا ریسول یک باشگاه فوتبال در شهر کاشیوا، چیبا در کشور ژاپن می باشد که در جی لیگ بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۴۰ تأسیس شده است و سابقهٔ قهرمانی در جی لیگ را دارد. کاشیوا ریسول همچنین یک بار به مقام قهرمانی در جام جی لیگ رسیده است. کاشیوا ریسول در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ اولین حضور خود را در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا تجربه کرد.
مقامات مهم ترین اثر بدیع الزمان همدانی که به عربی نوشته شده است که اول بار به همراه شرح آن، در سال ۱۸۸۹ میلادی در بیروت به طبع رسید. تعداد آن ها ۵۱ مقامه است. ثعالبی شمار مقامات را ۴۰ نوشته است ولی باید دانست که منشأ این قول از بدیع الزمان می باشد زیرا وی در رساله ای که آن را در انتقاد از قصیدهٔ ابوبکر خوارزمی نوشته، تعداد مقامات را ۴۰ ذکر کرده است ولی همان طور که کارل بروکلمان عقیده دارد منظور بدیع الزمان در این رساله تعیین عدد واقعی مقامات نمی باشد بلکه وی فقط جنبهٔ مفاخره و برتری را در نظر داشته است. از مقامات بدیع الزمان نسخ خطی متعدد در کتابخانه های مختلف دنیا مانند فرانسه، آلمان، ترکیه باقی مانده است و آن چندین بار در نقاط مختلف جهان به چاپ رسیده است، از جمله در سال ۱۸۸۹ در بیروت با شرح شیخ محمد عبده و یکبار هم در ایران بسال ۱۲۹۵ قمری با چاپ سنگی به چاپ رسیده است. اثر ارزنده ای که مقام بدیع الزمان را در ادب عربی ممتاز می کند و او را مبتکر واقعی مقامه نویسی نشان می دهد، مقامات اوست. بدیع الزمان اغلب این مقامات را در نیشابور انشاء نمود و گفته اند که آن ها را برای شاگردان خویش در پایان درس قرائت می کرده اس
ت. موضوع مقامات تنها شامل کدیه و دریوزگی نمی باشد بلکه قهرمان مقامات یعنی ابوالفتح اسکندری در لباس مختلفی ظاهر می شود و از مسائل گوناگونی چون ادیبی توانا سخن می گوید و با بیان شیوا و ساحر خود هر لحظه در جلب دینار و درهم حلیلهٔ دیگری بکار می بندد. وی در شهرهای مختلف به سیاحت می پردازند و شاید این امر موجب است که بدیع الزمان نام شهرهای مختلف بخصوص شهرهای ایران را بر مقامات خود بگذارد. بدیع الزمان در مقامات داستان و قصه را هدف اساسی قرار نمی دهد بلکه او داستان را بهانه قرار داده است تا بدین وسیله عبارات مسجوع را همراه با تشبیه و کنایه و استعاره و ضرب المثل بدنبال یکدیگر تحریر کند از همین جاست که برای خود موضوع معینی در نظر نگرفته و اطراف موضوعات مختلف سخن گفته است. مقامات نه تنها در کدیه نوشته شده بلکه عاری از جنبهٔ تعلیمی نیز نمی باشد اما اسلوب مقامات عبارت از آوردن سجع ها و عباراتی است که خواننده را بخود جلب کند و او را در استعمال لغات غریب و اشعار و صنایع لفظی و معنوی به شگفت اندازد. سجع های او لطیف است و در آنها تکلفی دیده نمی شود گویی وی صیاد ماهری است که کلمات متناسب را شکار می کند و هریک را در موضع مناسب
خود می نشاند. پس برای بدیع الزمان تعبیری در مقامات دشوار بنظر نمی رسد و کلمات از نظر وی مخفی نمی شوند بلکه الفاظ از هر طرف به نزد وی روی می کنند تا او مطابق میل خود آنها را انتخاب نماید و هرگونه که می خواهد بکار برد. از همین جا بر وسعت ذوق لغوی بدیع الزمان در مقامات می توان پی برد و بر اقتدار زاید الوصف وی در ادب عربی حکم کرد. در مقامات بدیع الزمان روح فکاهی نیز مشاهده می شود و همین امر موجب می گردد که مقامات در دل مردم مقبول واقع شود و به جملات مسجع و کلمات غریب خواننده را ملول نسازد. مقامات بدیع الزمان از بهترین آثار ادبی عربی بشمار می رود.
رسائل بدیع الزمان، اثر بدیع الزمان همدانی و شامل ۲۳۳ رساله است. رسائل بدیع الزمان چندین بار به چاپ رسیده، از جمله در بیروت در سال ۱۹۲۱ میلادی و در سال ۱۲۹۸ قمری در استانبول چاپ شده است. این رسائل در جلد دوم از تاریخ ادبیات عربی، تألیف کارل بروکلمان نیز موجود است. بدیع الزمان در این رسائل از موضوعات مختلفی مانند مدح و استعطاف و زهد و اعتذار و ملامت و عتاب و سب و شتم و غیره سخن می گوید و در اغلب آنها به استعاره و کنایه و تلمیح و اشاره و محسنات لفظی و معنوی متوسل می شود و در استعمال سجع های متوالی و جناسهای متعدد مبالغه می کند. از امتیازات بدیع الزمان در رسائل آنست که وی اشعار شعرا را در عبارات خود می گنجاند و علاوه برآنکه پاره ای از اشعار شاعران را مانند متنبی و غیره تضمین می نماید. در برخی از عبارات با چنان مهارتی شعر شاعر را جای می دهد که گوئی شعر مذکور جزء لاینفک نثر و از پرداخته های خود بدیع الزمان است. بدیع الزمان در رسائل خود علاقهٔ و افری به استعمال ضرب المثل های عربی و اصطلاح های مذهبی نشان می دهد و غالب نامه های وی از ضرب المثل های عربی و اصطلاحات دینی از قبیل عدل- العمرین غیره مشحون است و تضمین اشعار
و آیات و ضرب المثل ها و استعمال غرائب لغات خود بهترین دلیل بر قدرت حافظه بدیع الزمان است، بنابراین اگرچه دانشمندانی چون ثعالبی و دیگران در قدرت حافظهٔ بدیع الزمان مبالغه هائی کرده اند که پذیرفتن آنها برای عقل سلیم خالی از اشکال نمی باشد ولی تردید نیست که بدیع الزمان در قدرت حافظه اعجوبهٔ دوران خود بوده است. رسائل بدیع الزمان اگرچه تماما با مهارت و براعت زاید الوصفی نوشته شده است ولی سیمای حقیقی بدیع الزمان در رسائلی که پیرامون سب و شقم و انتقاد سخن می گوید بهتر و واضع تر جلوه می کند، به عبارت دیگر بدیع الزمان در هجائیات خود بیش از اخوانیات موفق می شود. زبان هجو در این رساله به اندازه ای قویست که می توان آن را عالیترین نمونهٔ هجا تا زمان حاضر دانست.
حکومت وحشت () دورانی از انقلاب فرانسه می باشد که در پی تشکیل جمهوری اول فرانسه در آن قتل عام ها و اعدام های در ملأ عام به خاطر غیرت انقلابی، احساسات روحانی ستیز و اتهامات خیانت توسط کمیته امنیت عمومی انجام شدند. تاریخ دانان دربارهٔ سرآغاز «وحشت» اختلاف نظر دارند. برخی آغاز آن را تنها در ۱۷۹۳ یا در ۵ سپتامبر، ژوئن یا مارس می دانند زمانی که دادگاه انقلابی بوجود آمد. دیگران زمان کشتار سپتامبر در سال ۱۷۹۲، یا حتی جولای ۱۷۸۹ زمانی که اولین کشتار انقلابی رخ داد را سرآغاز دوران حکومت وحشت می دانند. در نهایت نزدیک به ۴۰ هزار زندانی به اعدام محکوم شدند که نزدیک به نیمی از آن ها بدون جلسه دادرسی اعدام شدند یا در انتظار مرگ مردند. پس از انقلاب فرانسه در ۱۷۸۹ و برقراری رژیم جدید، جدال برای کسب قدرت بین گروه های رقیب ادامه یافت. به طوری که در نخستین روزهای انقلاب، احزاب و گروه های سیاسی متعددی با یکدیگر مبارزه می کردند که مهم ترین آن ها عبارت بودند از: تاریخ دانان آغاز دوره ترور را ۵ سپتامبر ۱۷۹۳ می دانند. ژاکوبن های تندرو و انقلابی، به رهبری ماکسیمیلیان روبسپیر، قدرت را به دست گرفتند. این دوره ۱۰ ماه به درازا انجامید. ژا
کوبن ها، ژیروندن ها را از مجلس کنوانسیون بیرون کردند و دو کمیته «نجات ملی» و «امنیت عمومی» را برگزیدند. این دو به زودی به قدرت مخوفی بدل شد و مجلس را بازیچه دست خود کرد تا از آن راه، قوانین ظالمانه را تصویب کند. مجمع ملی ۱۷۹۳ قانون مهمی به نام «قانون مظنونات» را به تصویب رساند که طبق آن هر کس مورد سوءظن قرار می گرفت تحت تعقیب واقع می شد. در دوره ترور، ۲۲ تن از ژیروندن های انقلابی در دادگاه های انقلاب محاکمه و اعدام شدند و بسیاری از مردان انقلابی دیگر نیز، یکی پس از دیگری به تیغ گیوتین سپرده شدند که ازجملهٔ آن ها ژرژ دانتون، رهبر انقلابی و قهرمان دفاع از حقوق طبقات فقیر را باید نام برد. یکی دیگر از محکومین، لاووازیه، شیمی دان پرآوازه بود که برای انجام آزمایش های علمی خود تقاضای مهلت نمود ولی یکی از قضات پاسخ داد: «جمهوری انقلابی فرانسه دیگر شیمی دان نیاز ندارد». قربانیان کمیته نجات ملی را در حدود ۴۰ هزار نفر برآورد کرده اند و روبسپیر از مشهورترین مردان انقلاب و رهبر ژاکوبن ها، مظهر و هدایت کنندهٔ این ترورها شده بود. یکی از سیاستمدارانی که به طور معجزه آسا از تیغه گیوتین روبسپیر جان به در برده بود، پیشنهاد کرد
روی سنگ قبر او (روبسپیر) این جمله را حک کنند: «ای عابر! بر مرگ من گریه نکن، زیرا اگر من زنده بودم تو مرده بودی».
دیوان شعر بدیع الزمان یکی از آثار بدیع الزمان همدانی است. این دیوان مشتمل بر اشعار عربی و ملمعات است که برای نخستین بار در قاهره به سال ۱۳۲۱ هجری (۱۹۰۳ میلادی) به چاپ رسید. اشعار بدیع الزمان در قدرت و کمال به آثار مقامات و رسائل بدیع الزمان وی نمی رسد. با این همه اشعارش نیز خالی از لطف و دقایق ادبی نمی باشد. دیوان بدیع الزمان از معمیات و احاجی مشحون است و نیز شامل اشعاری است که در آنها بدیع الزمان کلمات فارسی را با عربی مخلوط کرده است. بدیع الزمان در اشعارش نیز از بکار بردن سجع و مبالغه در تشبیه و استعاره خودداری نمی کند و تقریباً همان شیوه ای را دنبال می کند که در رسائل و مقامات پیروی می نماید.