Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قلعه دختر درونه مربوط به سدهٔ ۶ تا ۹ هجری قمری است و در شهرستان بردسکن، بخش انابد، دهستان درونه، ۷ کیلومتری شمال غرب روستای درونه و در ۳ کیلومتری شرق روستای برق بالا بر فراز قله کوه زرد قرار گرفته است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۳۳۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. کاربری و مشخصات اثر. این قلعه یکی از قلاع منتسب به فرقه اسماعیلیه می باشد که وجود سفال های سده های ۶ تا ۹ هجری قمری بر سطح این قلعه این نظریه را تأیید می نماید. ابعاد کلی قلعه دختر درونه ۷۵ در ۴۰ مترمربع می باشد، شکل کلی قلعه شش ضلعی نامنظم است که ضلع جنوبی آن بسیار بزرگتر از سایر اضلاع می باشد. این قلعه در ۵ سطح مختلف ساخته شده است، سطح اول شامل یک فضای مستطیل شکل در پشت دیوار شمالی قلعه و در داخل قلعه می باشد که به صورت زیرزمین و چند متر پایین تر از برج ها و دیوارهای قلعه می باشد. ۶ برج در ۶ گوشه این شش ضلعی نامنتظم وجود دارد، قطر بیرونی برج ها حدود ۷ متر می باشد فقط یک برج که در جانب غربی قلعه قرار گرفته است از بقیه برج ها کوچکتر است و قطر آن ۵ متر می باشد. ارتفاع حصار قلعه در بلندترین قسمت به ۱۰ متر می رسد.
شکایت اصلی که در بریتانیا با عبارت Peresenting complaint بیان می شود عبارت است از شکایت اصلی بیمار که در اکثر موارد علت مراجعه او به پزشک است. دانستن شکایت اصلی بیمار از این جهت مهم است که ممکن است که بیمار در فرایند شرح حال گیری شکایت های متعددی را بیان کند که ممکن است ارتباطی به بیماری فعلی او نداشته باشند و موجب انحراف در مسیر تشخیص و درمان او گردد. به همین دلیل ثبت و اهمیت دادن به شکایت اصلی بیمار نقش مهمی در تشخیص بیماری پیدا می کند. از طرفی دیگر شکایت اصلی بیمار یکی از مهمترین مواردی است که می بایست در پرونده بالینی بیمار ثبت شود. به دانشجویان پزشکی توصیه می شود که با پرسیدن پرسش های باز به شکایت اصلی بیمار پی ببرند.
پیش آگَهی یکی از دانش واژگان پزشکی است که برای بیان پیش بینی آینده یک بیماری به کار می رود. در حقیقت پیش آگهی پیش بینی ای است که پزشک با توجه به وضعیت بالینی بیمار و سطح امکانات و پیشرفت های دانش پزشکی در آن زمینه برای بیمار خود دارد. اهمیت پیش آگهی در این است که یکی از مهم ترین دغدغه های ذهنی بیمار و همراهان او دانستن وضعیت آیندهٔ بیمار است چراکه در بسیاری از موارد و بیماری ها حتی با وجود بهبود نسبی و رفع علایم امکان عود علایم و به عبارتی بازگشت بیماری وجود دارد. واژه "پیش آگاهی" در مورد بیماری های بدخیمی مانند سرطان کاربرد مضاعف دارد. پیش آگهی بیماری های مختلف توسط پژوهش های ویژه اپیدمیولوژیکی که شامل واکافت بقا و روش های دیگر است، تعیین می شود. دانستن پیش آگهی بیماری ها در تصمیم گیری های درمانی اثر می گذارد. چرا که در صورتی که برای نمونه پیش آگهی یک بیماری خاص بسیار بد و ناامیدکننده است در این صورت شاید بهتر باشد که به جای تأکید بر طول عمر بیمار بر افزایش کیفیت زندگی بیمار تأکید شود. واژه پیش آگهی در مورد بیماری های خوش خیم هم به کار می رود و بیشتر اشاره به شانس عود بیماری است.
دانشنامهٔ علم و فناوری مک گراهیل دانشنامه ای در مورد علوم، فناوری و مهندسی است که به زبان انگلیسی و توسط انتشارات مک گراهیل ایالات متحدهٔ آمریکا به چاپ رسیده است. این دانشنامه در چند جلد به صورت چاپی منتشر می شود، همچنین، یک جلدِ آن به صورت خلاصه و با نام دانشنامهٔ مختصر علم و فناوری مک گراهیل به چاپ رسیده است. دهمین ویرایش این دانشنامه در سال ۲۰۰۷ در ۲۰ جلد منتشر شد.
سوپر جام فوتبال کرواسی مسابقه ای است که سالانه مابین قهرمان لیگ برتر فوتبال کرواسی و قهرمان جام حذفی فوتبال کرواسی برگزار می شود. باشگاه فوتبال هایدوک اشپیلت با ۵ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
بر اساس تقسیم بندی اتحادیه بین المللی مخابرات راه دور، بسامد ابربالا یا بسامد بسیار بسیار بالا یا بسامد ابرزیاد به بسامدهای رادیویی بین ۳ گیگاهرتز تا ۳۰ گیگاهرتز گفته می شود. این باند بسامد به عنوان باند سانتیمتری یا موج سانتیمتری نیز شناخته می شود زیرا طول موج آن از یک تا ده سانتی متر است. این بسامدها در باند ریزموج قرار می گیرند، بنابراین امواج رادیویی با این بسامدها ریزموج نامیده می شوند. طول موج کوچک امواج ریزموج به آنها اجازه می دهد تا در پرتوهای باریک توسط آنتن های دیافراگم مانند بشقاب های سهموی و آنتن های شیپوری هدایت شوند، بنابراین برای ارتباط نقطه-به-نقطه و پیوندهای داده و رادار استفاده می شوند
اکتشاف یک مجموعه جعبه ای از مجموعه آلبوم های استودیویی گروه پینک فلوید می باشد که در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۱ منتشر شد. در این مجموعه هر ۱۴ آلبوم استودیویی به صورت ریمسترشده (توسط جیمز گاتری) قرار دارد. علاوه بر آلبوم ها شامل یک کتابچهٔ ۶۰صفحه ای هم می باشد که در آن طرح جلدهای آلبوم قرار دارد.
کَنعان تمدنی سامی زبان در خاور نزدیک باستان در هزاره دوم پیش از میلاد بود. این نام در تنخ بارها به کار رفته و حدوداً برابر سرزمین شام، به خصوص جنوب آن، است و مناطقی چون فنیقیه، فلیسطیه و اسرائیل و مناطقی دیگر بخش هایی از آن محسوب شده اند. امروزه اسرائیل، لبنان، اردن، سوریه و اراضی فلسطین قسمت هایی از کنعان را در خاک خود دارند. این منطقه در دورهٔ عمارنه در پایان عصر برنز اهمیت ویژه ای داشته چرا که محل پیوند روابط امپراتوری های باستانی مصر، هیتی و آشور بوده است. نام کنعان در نوشته های مربوط به هزارهٔ چهارم پیش از میلاد آمده است و بعدها در نامه های عمارنه به صورت "کیناحو" ("Kinaḫḫu") ذکر می شود. این در حالی است که منابع پادشاهی نوین مصر به عملیات نظامی متعدد در "کا-نا-نا" ("Ka-na-na") اشاره شده است. در متون مصر باستان کاربرد منطقهٔ کنعان معمولاً اشاره به منطقهٔ راهزنان و دزدان و در قالب کابرد معانی منفی و اشاره به «منطقه راهزنان» دارد. ریشه شناسی کلمهٔ کنعان مشخص نیست. در کتب دوم تا پنجم تنخ که به تورات نیز موسومند، موسی بنی اسرائیل را به سمت ارض موعود که در کنعان واقع است، رهبری می کند اما خود پیش از رسیدن به م
قصد می میرد. در کتاب یوشع، ششمین کتاب تنخ که حاوی روایت فتح کنعان توسط بنی اسرائیل است، از «کنعانیان» به عنوان یکی از گروه هایی که توسط بنی اسرائیل نابود شده اند، یاد شده است. با این وجود، برخلاف این روایات، یافته های باستان شناسی نشان می دهد که بنی اسرائیل در واقع خود در ابتدا کنعانی بوده اند، خدایان کنعانی مثل ال را می پرستیدند و میان فرهنگ اسرائیلی و کنعانی هم پوشانی زیادی وجود داشته است و باستان شناسان موفق نشده اند هیچ اثری از خروج بنی اسرائیل از مصر بیابند. در منابع یونان باستان از قرن ششم قبل از میلاد به بعد، فنیقی ها «کنعانی» نامیده شده اند. بعد از مهاجرت کنعانی زبانان به کارتاژ، کارتاژی ها در دوران باستان متأخر خود را کنعانی می نامیدند. ریشه نام. ریشه شناسی نام کنعان نامشخص است. توضیح اولیه، این اصطلاح را از ریشه سامی knʿ مشتق می کند که معنای «پایین بودن، پست، مطیع بودن» را می دهد. برخی از محققان عقیده دارند که این کلمه به معنای «سرزمین های پست» است، در مقابل با واژه «آرام» که در این صورت به معنای «سرزمین های بلند» است. دیگر محققان پیشنهاد کرده اند که به معنای «تسلیم» به عنوان نام استان مصر در شام بو
ده و به نامی مشابه به استان گل ناربونی (اولین مستعمره رومی در شمال آلپ که به پروانس تبدیل شد) تبدیل شده است. پیشنهاد جایگزینی که توسط افرایم آویگدور اسپایسر در سال ۱۹۶۳ ارائه شد که ریشه این کلمه از اصطلاح هوریانی Kinaḫḫu گرفته شده است که ظاهرا به رنگ ارغوانی اشاره دارد، به طوری که اصطلاح «کنعان» و «فنیقیه» مترادف خواهند بود. به نظر می رسد الواح یافت شده در شهر هوریایی نوزی در اوایل قرن بیستم از اصطلاح Kinaḫnu به عنوان مترادف رنگ قرمز یا ارغوانی استفاده می کنند که به سختی توسط حاکمان کاسی بابل از نرم تنانی مانند صدف فرفری در اوایل ۱۶۰۰ قبل از میلاد و در سواحل مدیترانه توسط فنیقی ها از محصول جانبی شیشه سازی تولید می شد. پارچه بنفش نیز به کالای صادراتی مشهور کنعانی تبدیل شده بود که در سفر خروج نیز به آن اشاره شده است. همچنین به نظر می رسد در گذشته رنگ ها بر اساس محل منش خود نامگذاری شده باشند. نام فنیقیه با کلمه یونانی «بنفش» مرتبط است، ظاهرا به همان محصول اشاره دارد، اما به سختی می توان با قاطعیت بیان کرد که آیا کلمه یونانی از این نام آمده است یا برعکس. پارچه بنفش صور (در فنیقیه) بسیار شناخته شده بود و در میان
رومیان با اشراف و سلطنت مرتبط بود. با این حال، به گفته رابرت دروز، پیشنهاد اسپایزر دربارهٔ منش نام کنعان، به طور کلی کنار گذاشته شده است. تاریخ. موج مهاجرتی به نام فرهنگ غسولینی در حدود ۴۵۰۰ سال قبل از میلاد وارد کنعان شدند. آنها از وطن ناشناخته خود سنت کار با فلز را به این منطقه آوردند. این آغاز دوران مس سنگی در کنعان است. آنها مسگرهای متخصصی بودند. در واقع کار آنها پیشرفته ترین تکنولوژی فلزی در دنیای باستان بود. کار آنها شبیه به مصنوعات فرهنگ متاخر مایکوپ است. برخی از محققان به این عقیده رسیده اند که فرهنگ غسولینی و مایکوپ دو شاخه از یک سنت اصلی فلزکاری را نشان می دهند. معدن مس اصلی غسولینی ها در وادی فینان بود. آنها همچنین مجسمه هایی به شکل ویولن، شبیه به مجسمه های فرهنگ کیکلادی در بارک در بین النهرین شمالی ایجاد کردند. تجزیه و تحلیل ژنتیکی نشان داد که غسولینی ها متعلق به هاپلوگروپ جی-ام۱۸۴ بودند. پایان دوره مس سنگی شاهد ظهور سکونتگاه شهری عین آشور در سواحل جنوبی مدیترانه بود. در اوایل عصر برنز، مکان های مانند ابلا توسعه یافتند که تا سال ۲۳۰۰ قبل از میلاد به امپراتوری اکدی سارگون بزرگ و نارام سین اکد مستقر
در بین النهرین ادغام شد. ارجاعات سومری به مار-تو ("خیمه نشینان"، بعدها عمورو، یعنی عموری ها) در غرب رود فرات مربوط به زمان قدیمی تر از سارگون است که حداقل به زمان سلطنت پادشاه سومری، اینشاکوشانا پادشاه اوروک می رسد. یک لوح به لوغال انی موندو، پادشاه اولیه سومری اشاره می کند که در این منطقه تسلط داشته است، اگرچه این لوح اعتبار کمتری در نظر گرفته می شود زیرا قرن ها بعد از زمان مورد اشاره به وجود آمده است. عموری ها در تل هازور، کادش و جاهای دیگر در امورو (سوریه) در شمال و شمال شرق با کنعان هم مرز بودند. فروپاشی امپراتوری اکد در سال ۲۱۵۴ قبل از میلاد شاهد ورود مردمی بود که از ظروف خربت الکرک (سفال) استفاده می کردند، که در اصل از کوه های زاگرس ایران آمده بودند. علاوه بر این، تجزیه و تحلیل دی ان ای نشان داد که بین ۲۵۰۰ تا ۱۰۰۰ قبل از میلاد، جمعیت های زاگرس عصر مس سنگی و قفقاز عصر برنز به شام جنوبی مهاجرت کرده اند. اولین شهرها در جنوب شام در این دوره به وجود آمدند. مقرهای اصلی عین آشور و تل مگیدو بودند. این پیش کنعانیان با سایر مردمان جنوب خود مانند مصر، و شمال آسیای صغیر (هوری ها، حتی ها، هیتی ها، لووی ها) و بین ا
لنهرین (سومر، اکد، آشور) در تماس منظم بودند، روندی که در عصر آهن نیز ادامه یافت. پایان این دوره با رها شدن شهرها و بازگشت به سبک زندگی مبتنی بر روستاهای کشاورزی و گله داری نیمه عشایری مشخص شد، اگرچه تولید صنایع دستی تخصصی ادامه یافت و مسیرهای تجاری بازماند. از نظر باستان شناسی، ایالت اوگاریت (در راس شمرا در سوریه) در اواخر عصر برنز اساساً کنعانی در نظر گرفته می شود، حتی اگر زبان اوگاریتی آن متعلق به گروه زبان های کنعانی نباشد. ارجاع مورد مناقشه به ارباب گا-نا-نا در الواح سامی ابلا از آرشیو تل مردیخ توسط برخی از محققان به ذکر خدای داگون با عنوان «رب الکنعان» تفسیر شده است. اگر درست باشد، این نشان می دهد که ابلیان تا ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد از وجود کنعان آگاه بودند. جاناتان توب بیان می کند که اصطلاح گا-نا-نا ممکن است ارجاع هزاره سوم به کنعانیان را ارائه دهد، در حالی که در همان زمان بیان می کند که اولین اشاره قطعی به کنعان، در قرن ۱۸ قبل از میلاد است. در این دوره شهرنشینی بازگشت و این منطقه بین شهرهای کوچک تقسیم شد که به نظر می رسد مهم ترین آنها هازور بوده است. بسیاری از جنبه های فرهنگ مادی کنعانیان اکنون منعکس کن
نده نفوذ بین النهرین بود و کل منطقه به شدت در یک شبکه تجارت بین المللی گسترده ادغام شده بود. در اوایل سلطنت نارام سین اکد (حدود ۲۲۴۰ پیش از میلاد) عمورو به همراه سوبارتو/آشور، سومر و ایلام یکی از «چهار محله» اطراف اکد نامیده می شد. سلسله های عموری در بسیاری از بین النهرین از جمله در لارسا، ایسن و بابل (تأسیس در سال ۱۸۹۴ قبل از میلاد)، تسلط یافتند. بعدها، عمورو به اصطلاح آشوری/اکدی برای داخل جنوب و همچنین برای کنعان شمالی تبدیل شد. در این زمان به نظر می رسید که منطقه کنعانی بین دو کنفدراسیون تقسیم شده، یکی در تل مگیدو در دره مرج ابن عامر، و دومی در شمال شهر کادش در رودخانه اورونتس. یکی از رهبران عموری به نام سومو آبوم در سال ۱۸۹۴ قبل از میلاد بابل را به عنوان یک دولت شهر مستقل تأسیس کرد. یکی از پادشاهان عموری بابل، حمورابی (۱۷۵۰–۱۷۹۲ قبل از میلاد)، اولین امپراتوری بابلی را تأسیس کرد که فقط تا زمان حیات او دوام آورد. پس از مرگ او، عموری ها از آشور رانده شدند، اما تا سال ۱۵۹۵ قبل از میلاد، به عنوان اربابان بابل باقی ماندند، که بعداً هیتی ها آنها را بیرون راندن. داستان نیمه تخیلی سینوهه افسر مصری به نام سینوهه را
توصیف می کند که در زمان سلطنت سنوسرت یکم (حدود ۱۹۵۰ قبل از میلاد) در منطقه «رتجنو علیا» و «فنخو» فعالیت های نظامی انجام می دهد. اولین گزارش مصر از لشکرکشی به منتو، رتجنو و شکیم (شِچِم) کتیبه سبِک خو است که تاریخ آن به سلطنت سنوسرت سوم (حدود ۱۸۶۲ ق. م) می رسد. نامه ای از موت بصیر به شمشی-ادد یکم (حدود ۱۸۰۹–۱۷۷۶ قبل از میلاد) از دوره آشوری کهن (۲۰۲۵–۱۷۵۰ قبل از میلاد) ترجمه شده است: «در رحیسوم است که راهزنان (habbatum) و کنعانیان (Kinahnum) واقع شده اند». ابین نامه در سال ۱۹۷۳ در خرابه های ماری، توسط یک پاسگاه آشوری در آن زمان در سوریه کشف شد. ارجاعات منتشر نشده دیگر به کیناهنوم (Kinahnum) در نامه های ماری به همین قسمت اشاره دارد. اینکه آیا اصطلاح کیناهنوم به مردم منطقه خاصی اشاره دارد یا به مردمی با منشأ خارجی، مورد مناقشه قرار گرفته است، به طوری که رابرت دروز بیان می کند که اولین اشاره قطعی به خط میخی به سرزمین کنعان در مجسمه ادریمی (قرن ۱۶ قبل از میلاد) از آلاله در سوریه مدرن یافت می شود. اشاره ای به "سرزمین کنعان" در مجسمه ادریمی، پادشاه آلاله (قرن ۱۶ قبل از میلاد)، در سوریه مدرن یافته شده است. پس از قیام
مردمی علیه حکومت ادریمی، او به همراه بستگان مادرش مجبور به ترک آلاله و پناه بردن به سرزمین کنعان می شود که در آنجا برای باز پس گیری شهرش، آماده حمله نهایی می شود. در حدود سال ۱۶۵۰ قبل از میلاد، کنعانیان به دلتای نیل شرقی حمله کردند. آنها که در آنجا به قدرت غالب تبدیل شدند، در میان مصریان به عنوان هیکسوس شناخته شدند. در کتیبه های مصری، "عمار" و "آمورو" (عموری ها) به طور دقیق در ناحیه شمالی تر کوهستانی شرق فنیقیه به کار می روند که تا رود عاصی امتداد دارد. کاوش های باستان شناسی در تعدادی از مکان ها که بعداً به عنوان کنعانی شناخته شدند، نشان می دهد که رونق منطقه در این دوره عصر برنز میانه تحت رهبری شهر حزور که حداقل در بیشتر دوره ها به مصر خراج می داده، به اوج خود رسید. در شمال، شهرهای یمحاض و قطنا، هژمون های کنفدراسیون های مهم بودند. همچنین به نظر می رسد که حزور کتاب مقدس، شهر اصلی ائتلاف دیگری در جنوب بود. در اواخر عصر برنز، بخش هایی از کنعان و جنوب غربی سوریه خراج گزار فراعنه مصر شد. با این حال تسلط مصریان بر این مناطق پراکنده بود و به اندازه کافی قوی نبود که از شورش های مکرر محلی و مبارزات بین شهری جلوگیری کن
د. مناطق دیگری مانند شمال کنعان و شمال سوریه در این دوره تحت حکومت آشوری ها قرار گرفت. در زمان حکومت تحوتموس سوم (۱۴۷۹-۱۴۲۶ قبل از میلاد) و آمنهوتپ دوم (۱۴۲۷-۱۴۰۰ قبل از میلاد)، حضور منظم و نیرومند فرمانروا و ارتش مصر، آموریان و کنعانیان را به اندازه کافی وفادار نگه داشت. با این حال در زمان تحوتموس سوم یک گروه جدید و نگران کننده به نام هپرو در میان جمعیت گزارش شده اند. به نظر می رسد هپروها مزدور یا راهزن بوده اند که زمانی زندگی آرامی داشته اند، اما به دلیل زندگی در شرایط سخت آماده بودند خود را به هر حاکم محلی یا پادشاه که برای حمایت از آنها هزینه می کردند، استخدام کنند.
هویتزر () یکی از ادوات توپخانه ای است که برخی از ویژگی های توپ جنگی و خمپاره را با یکدیگر ترکیب کرده است. هویتزرها معمولاً با لولهٔ نسبتاً کوتاه، شتاب متوسط گلوله، و قابلیت شلیک گلوله در خط سیر کمانی شناخته می شوند. طول لوله توپ های هویتزر معمولاً بین ۲۰ تا ۳۰ برابر کالیبر آن هاست، البته توپ هایی با نسبت طول به کالیبر بیش از ۳۰ را نیز در صورتی که توانایی شلیک با زاویه های مرتفع برای پوشش مسافت های متفاوت را داشته باشند می توان به عنوان هویتزر طبقه بندی کرد. هویتزر یک سلاح نسبتاً بزرگ است. به دلیل عدم دقت سلاح، محموله آن باید سنگین باشد که معمولاً شامل استفاده از کالیبر سنگین است. بسیاری از هویتزرهای مورد استفاده در توپخانه های امروزی ۱۵۵ میلی متر و هویتزرهای میدانی سبک ۱۰۵ میلی متر هستند. هویتزرهای اولیه در دژها ثابت بودند یا در ریل هایی که مخصوص آن ساخته شده بودند سوار می شدند. هویتزرهای امروزی بر روی خودروهای زرهی (توپخانه خودکششی) نصب می شوند که به آن ها ارتفاع شلیک بهتری می دهد. تکنیک. در مقایسه با توپخانه، هویتزر دارای لوله نسبتاً کوتاه یا خان شلیک است که معمولاً ۵ تا ۱۵ برابر کالیبر است. هویتزرهای امروز
ی نسبتاً طولانی تر هستند، مانند کالیبر ۴۴ برای PzH 2000. به دلیل لوله کوتاه، سرعت دهانه آن ها کم است و در نتیجه یک مسیر بالستیک منحنی ایجاد می کند. این به تفنگ اجازه می دهد تا پرتابه ها را از فراز موانع پرتاب کند. هویتزرها می توانند از فواصل دور، در خطوط خودی یا مواضع پشت تپه ای که در پوشش قرار دارند، به سمت نیروهای دشمن شلیک کنند. یک عیب آن این است که جهت باد، سرعت باد و حتی چرخش زمین می تواند بر مدار تأثیر بگذارد و باعث می شود این نوع تفنگ بدون اصلاح سامانه کنترل آتش انحراف قابل توجهی داشته باشد. یکی دیگر از معایب این است که فرد اغلب دید مستقیمی از هدف ندارد، به طوری که باید به نشانه دهی ها و گراهای دیدبانان از راه دور تکیه کرد. در طول تاریخ، سربازان خودی بارها به این دلیل با آتش خودی روبه رو شده اند. برخی از هویتزرهای مدرن می توانند طبق روش ام آراس ای (MRSI، چند گلوله، برخورد همزمان) شلیک کنند. در این حالت، چندین گلوله در مسیرهای مختلف به طور پیاپی به سمت یک هدف شلیک می شود و همه شلیک ها به طور همزمان به هدف اصابت می کنند. شلیک با شیب دارترین مسیر بیش از بقیه در راه خواهد بود و در ابتدا شلیک می شود. سپس در
ادامه شلیک ها، سر لوله هر بار پایین تر گرفته می شود. ام آراس ای تنها با سامانه های کنترل آتش پیشرفته و با سیستم های شارژ سریع قابل اعتماد امکان پذیر است. تاریخچه. هویتزرها در اصل به عنوان ترکیبی از خمپاره اندازها و توپ ها ابداع شدند تا در شرایط محاصره دشمن و دیگر شرایطی که هم به کالیبر بزرگ خمپاره انداز و هم به تحرک پذیری بالای توپ نیاز است، کاربرد داشته باشند. نخستین نمونه های هویتزر احتمالاً در جنگ های هوسی در سده پانزدهم میلادی در بوهم و موراویا اختراع شده و در میانه های سده هفدهم میلادی در اروپا تکامل یافت. واژه «هویتزر» "(Howitzer)" واژه ای انگلیسی است که از واژهٔ هلندی "houwitser" اقتباس شده که خود برگرفته از واژه آلمانی "haubitze"، به معنی سلاح محاصره ای شبیه به منجنیق، است. در سدهٔ هجدهم علم توپ ریزی پیشرفت سریعی داشت که بیشتر در نتیجهٔ ابتکارات و اصلاحات گریبوال "(Gribeauval)" ژنرال فرانسوی بود و هویتزرهایی با کالیبرهای متفاوت هم از برنز و هم از آهن ساخته شدند. ارتش های مختلف اروپایی از جمله بریتانیا، هلند، فرانسه و پروس در این دوران از انواع مختلف هویتزرها استفاده می کردند. در عملیات های محاصره ای
توپ های کلاسیک سنگین قادر بودند تا شکاف هایی در استحکامات دشمن پدیدآورند و خمپاره اندازهای سنگین ثابت هم می توانستند مواد منفجره را از فراز دژ به مرکز شهرها و قلعه ها پرتاب کنند اما هویتزرها انعطاف پذیری بیشتری داشته و در هنگام حمله پیاده نظام آتش حمایتی را برای آن ها فراهم آورند چراکه می شد آن ها را به سرعت مستقر کرده و هم زمان با پیشروی قوای مهاجم حرکت داد و گلوله های آن را از فراز سر نیروهای خودی به شکلی ایمن به سوی دشمن شلیک کرد. هویتزرها همچنین تا زمان اختراع تیربار به عنوان سلاحی مناسب برای شلیک به سوی صفوف متراکم دشمن شناخته می شد. جنگ جهانی اول شاهد هویتزرهایی غول آسا و دوربرد بود. «برتای بزرگ» "(Dicke Bertha)" ساخت شرکتِ آلمانیِ کروپ هویتزر متحرکی بود که گلوله هایی با کالیبر ۴۳۲ میلی متری و وزن یک تنی را در مسافت ۱۴٫۵ کیلومتر شلیک می کرد و آلمان ها با آن به سرعت قلعه های فولادین مدافع شهر لیژ بلژیک را که تا آن زمان غیرقابل تسخیر به نظر می رسید، فتح کردند. بریتانیایی ها هم اتکای زیادی به هویتزرهای سنگین ۳۰۵ م م خود داشتند که گاهی بر خط آهن نصب می شد. اما هویتزرهای صحرایی ۱۵۲ م م انعطاف پذیرتر بوده و د
ر جبهه غرب از آن ها برای آتش توپخانه ای پیش از حمله استفاده می شد. از سال ۱۹۱۸ به این سو هم پیشرفت هویتزرها بیشتر بر اساس ترکیب توپ و هویتزر بوده است. هویتزرهای امروزی توان شلیک گلوله های بزرگی را با شتاب بالا در مسیرهای کمانی دارند و گرایش بیشتر به سوی تولید آن ها به صورت خودکششی یا نصب شده بر روی ماشین های باری است.
جنگ کلاسیک یا نبرد متقارن به گونه ای از جنگ گفته می شود که در آن از جنگ افزارهای متعارف نظامی و تاکتیک های تعریف شده، مشخص و معین نظامی استفاده می شود و میان دو یا چند کشور صورت می گیرد. رویارویی دو طرف در جنگ کلاسیک «باز» بوده و نیروهای دو طرف تعریف شده هستند. در یک جنگ متعارف کلاسیک استفاده از جنگ افزارهای نامتعارف مانند شیمیایی، میکروبی و هسته ای معمول نیست. مشخصات. جنگ کلاسیک منظّم بوده و برآورد توانایی های رزمی دو طرف بر اساس عوامل مادی و معنوی انجام شده و یک نوع همگونی و تعادل میان نیروهای دو طرف وجود دارد. در یک جنگ کلاسیک متعارف معمولاً طرفی به پیروزی می رسد که دارای فناوری نظامی پیشرفته تر، سازماندهی منظم تر، جنگ افزار و نفرات بیشتر و با انگیزه تر باشد. در یک جنگ کلاسیک طرح ریزی نبرد براساس شناخت نسبی توان رزمی دشمن صورت می گیرد و جنگ براساس واقعیتهای طرفین صورت می گیرد. در این گونه از جنگ، نقاط ضعف و قوت طرفین قابل پیش بینی است. جنگ کلاسیک استمرار و تداوم بیشتری داشته و ریسک کمتری در انجام حملات وجود دارد. همچنین در این نوع از نبرد کنترل پذیری و پشتیبانی پذیری بیشتری وجود دارد. در عوض جنگ کلاسیک در
هنگام برهم خوردن توازن قوا ناکارآمد بوده و در برابر جنگ نامتقارن انعطاف پذیری کمی دارد.
«در آسمان راه را نشانم بده» نام تک آهنگی از گروه بریتانیایی پینک فلوید می باشد که در ۱۷ دسامبر ۱۹۶۸ منتشر شد. این آهنگ از اولین همکاری های راجر واترز و دیوید گیلمور به حساب می آید. هرچند که این آهنگ در آمریکا به عنوان تک آهنگ منتشر نشد، اما توسط کپیتال رکوردز در کانادا، ژاپن و چند کشور اروپایی دیگر منتشر شد. برخلاف ترانهٔ پشتش «مراقب تبر باش، یوجین» که به موفقیت های بیشتری دست پیدا کرد و در دو آلبوم دیگر از پینک فلوید قرار گرفت و در اجراهای زنده نیز مرتباً اجرا می شد، این آهنگ در چارت ها قرار نگرفت.
عبدالله سنوسی هم چنین مشهور به «قصاب» از بستکان نزدیک معمر قذافی و رئیس دستگاه امنیتی و اطلاعاتی رهبر سرنگون شده لیبی بود. عبدالله سنوسی، متولد سودان است اما بعداً شهروندی لیبی را پذیرفت. وی هم چنین برای مدت ها ریاست اداره اطلاعات ارتش لیبی را برعهده داشت. وی از تاریخ ۲۷ ژوئن ۲۰۱۱ میلادی، در فهرست افراد تحت تعقیب دادگاه لاهه قرار گرفت. اتهام وارده به او «دخالت در سرکوبی خشن اعتراض های مردمی در لیبی» و پی آمدهای دستورهای وی در ردیف «جنایت علیه بشریت» اعلام شده است. اتهامات. دادگاه رسیدگی به جنایات جنگی در لاهه مدعی است که شواهد و مدارکی در دست دارد که نشان می دهد عبدالله سنوسی در ماه های درگیری میان نیروهای قذافی و مخالفان، مسئول مستقیم بسیاری او حملات برنامه ریزی شده بوده است. دولت فرانسه نیز وی را در رابطه با اقدام تروریستی سال ۱۹۸۹ میلادی، در نیجر مقصر می داند. در آن سال لیبی یک هواپیمای ایرفرانس را بر فراز نیجر منفجر کرد و موجب مرگ ۵۹ شهروند فرانسوی شد. عبدالله السنوسی هم چنین متهم به طراحی انفجار پرواز شماره ۱۰۳ پان آم بر فراز آسمان اسکاتلند در سال ۱۹۸۸ است. این سانحه موجب مرگ دست کم ۲۷۰ نفر شد. دستگیری و
استرداد. در مارس ۲۰۱۱ میلادی، سازمان امنیت موریتانی رسماً اعلام کرد که عبدالله سنوسی در هنگام سفر با پاسپورت جعلی متعلق به کشور مالی در فرودگاه بین المللی نواکشوت دستگیر شده است دولت لیبی، از موریتانی خواست تا عبدالله السنوسی را برای محاکمه تحویل مقامات طرابلس دهد. دولت فرانسه و دادگاه بین المللی کیفری نیز درخواست های مشابهی برای استرداد عبدالله سنوسی مطرح کرده اند. در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۱۲ میلادی، دولت موریتانی عبدالله سنوسی را به مقامات دولت لیبی تحویل داد.
جان «جانی» گاروین ویر-ورونوف (متولد ۲ ژوئیه ۱۹۸۴) ورزشکار پاتیناژ نمایشی آمریکایی است. او سه بار قهرمان آمریکا، برنده برنز مسابقات جهانی ۲۰۰۸، دوبار برنده مدال برنز گراند پریکس فینال قهرمان جوانان جهان شده است. همچنین در المپیک های زمستانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ به ترتیب پنجم و ششم شد. وی علناً همجنس گراست و با ویکتور ورونوف ازدواج کرده است.
دستنامه (هندبوک) شیمی و فیزیک سی آرسی دستنامه ایست در رابطه با مفاهیم شیمی و فیزیک که برای اولین بار در سال ۱۹۱۳ میلادی منتشر شد.این کتاب توسط انتشارات سی آرسی منتشر می شود. در حال حاضر (مارس ۲۰۱۸)، این کتاب در ویرایش ۹۸م خود به سر می برد.
غرامت جنگ یا غرامت جنگی به پول یا کالایی گفته می شود که برای جبران خسارات و صدمات ناشی از جنگ پرداخت می شود و از الحاق زمین و قلمرو طرفی که غرامت می پردازد به طرفی که زیان دیده است جلوگیری می کند. تاریخچه. پرداخت غرامت سابقه طولانی در تاریخ دارد. برای نمونه کارتاژ در جنگ های پونیک غرامت جنگی زیادی به روم پرداخت نمود.
بهترین های پینک فلوید یک آلبوم گردآوری شده از گروه راک انگلیسی پینک فلوید است و شامل قطعاتی از آلبوم ها و تک آهنگ هایی است که در مابین سال های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ ضبط شده بود. این آلبوم در نسخه های بعدی به "استادان راک" تغییر عنوان داده شد. این آلبوم دو طرح جلد دارد که در یکی از طرح ها از چهرهٔ دیوید گیلمور در کنار سایر اعضای باند استفاده شده است و در طرح دوم از چهرهٔ سید برت در کنار سایر اعضا استفاده شد. نسخهٔ اولیهٔ آلبوم که با نام "بهترین های پینک فلوید" منتشر شده بود به صورت مونو منتشر شده بود، اما در "استادان راک" اولین انتشار استریویی گروه؛ از آهنگِ سیب و پرتقال قرار دارد.
دانشنامهٔ هنر یک پایگاه داده برخط دربارهٔ موزه و هنرهای زیبا است که توسط جان میلون کانادایی تأسیس شده است. دانشنامهٔ هنر، تنها به صورت برخط در دسترس است و دربردارندهٔ ۲۳۰۰ وبگاه موزه و نگارخانه است که شامل ۱۸۰٬۰۰۰ اثر هنری از ۸٬۵۰۰ هنرمند می باشد.
غلامرضا باغبانی (زاده ۱۳۳۹ در زابل) نظامی و سیاستمدار اهل ایران است. باغبانی در انتخابات مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۹۰، از حوزهٔ انتخابی زاهدان برای نمایندگی نامزد شده بود، اما موفق به کسب آرای کافی نشد. به گفته بیانیه وزارت خزانه داری آمریکا، غلامرضا باغبانی از افسران عالی رتبهٔ «نیروی قدس» وابسته به سپاه پاسداران و فرمانده فعلی نیروی قدس در زاهدان، مرکز استان سیستان و بلوچستان ایران است. بنا به بیانیهٔ وزارت خزانه داری آمریکا، مدارکی به دست آمده که نشان می دهد، غلامرضا باغبانی به قاچاقچیان افغان اجازه می داد که با عبور از خاک ایران، به کشورهای اروپایی مواد مخدر بفرستند. او در مقابل از آنها برای رساندن اسلحه و مهمات برای نیروهای طالبان در افغانستان استفاده می کرده است. به گفته دیوید کوهن، معاون وزیر خزانه داری آمریکا در امور تروریسم و اطلاعات مالی، اسناد به دست آمده نشان می دهد که «نیروی قدس» سپاه پاسداران نه تنها به قاچاق مواد مخدر کمک می کند، بلکه از این همکاری برای پیشبرد فعالیت های تروریستی استفاده می کند. بنا به بیانیهٔ وزارت خزانه داری آمریکا، باغبانی که بر منطقه مرزی افغانستان تسلط دارد، به قاچاق مواد