Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به طول پنل سقفی قرار دارد. مزایای روش ساخت ساختمان با قالب های ماندگار. انرژی حرارتی بین ۴۰٪ تا ۶۰٪ در ساختمان ها صرفه جویی گردیده است. با توجه به سیستم سبک سازی ساختمان می تواند بین ۲۰٪ تا ۳۰٪ نیروی ارتعاش زلزله را در مقایسه با ساختمان های سنتی بیشتر تحمل نماید. مواد اولیه استفاده شده در نئوپور از نوع مقاوم در برابر آتش بوده و در هنگام آتش سوزی نه تنها آتش نمی گیرد بلکه به عنوان ضدحریق نیز عمل می نماید. انتقال صدا مخصوصاً در واحدهای آپارتمانی را بین ۴۰ تا ۶۰ درصد کاهش می دهد. انواع مصالح نازک کاری در فضای داخلی از جمله سفیدکاری با گچ به آسانی روی سطوح دیوارها و سقف امکان پذیر است. از طرف بیرونی در روی سطوح دیوار نیز انواع نماها از قبیل آجر، سنگ، سرامیک و سیمانکاری با آستر و رویه قابل اجرا می باشد. این شیوهٔ صنعتی برای احداث ساختمان های ۱ تا ۶ طبقه با رعایت استانداردها قابل استفاده بوده و برای ساختمان های بلندتر از ۶ تا۱۰طبقه نیز با اجرای سیستم تقویت سازه بوسیله مسلح نمودن داخل قالب ها در کارخانه کاملاً قابل طرح-ریزی می باشد. کاربرد این شیوهٔ نوین صنعت ساختمانی به خصوص در اجرای انبوه سازی پروژه های مسکونی بال
اترین بازدهی کاری، کمی، کیفی، زمانی، صرفه جویی هزینه و سرمایه ای را فراهم می آورد. مدول های کارخانه ای این سیستم سبک بوده و قابلیت حمل و نقل و نصب سریع در اجرا را دارا است، به طوری که اجرای بالغ بر ۲۰ متر مربع نفر-روز کاری را مقدور می کند. ضخامت نسبتاً قابل ملاحظه دیوارهای تمام شده معماری را می توان یکی از محدودیت های این سیستم عنوان کرد. منابع. https://web.archive.org/web/20140213133243/http://www.fine-arts.ir/thread5753.html#post23855 انجمن هنرهای زیبا http://kkeps.com https://web.archive.org/web/20180806105034/http://ayeghbana.com/
سراب اسکان منطقه ای تفرجگاهی در نزدیکی روستای اسکان در شهرستان شازند واقع در استان مرکزی است. به دلیل وجود آب و هوای مناسب و موقعیت جفرافیایی ویژه، این منطقه به عنوان یکی از مناطق تفریحی مورد توجه قرار گرفته است. این سراب در دامنه کوه لجور واقع شده و میزان آب دهی آب ۲۰۰ لیتر در ثانیه است که در بخش کشاورزی در روستا و مناطق اطراف آن مورد استفاده قرار می گیرد. این سراب در کیلومتر ۳۰ جاده اراک به ملایر و بروجرد قرار دارد. دسترسی آسان به شهرهای اراک و شازند، وجود شهرک مهاجران در نزدیکی منطقه و قرار گرفتن در کنار محور ترانزیت شرق به غرب از مزیت های منطقه برای سرمایه گذاری در بخش گردشگری است.
فولِکو (به لاتین: Fuleco) نام نماد رسمی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ است. فولکو ششمین حیوانی است که به عنوان نماد بازی های جام جهانی فوتبال برگزیده می شود. انتخاب نماد. فولکو با الهام از آرمادیلو طراحی شده است. آرمادیلو یکی از گونه های جانوری به شدت نادر و در معرض خطر انقراض است. معنی لغوی آن به اسپانیایی زره دار کوچک است، آرمادیلو پستاندار بچه زای کوچک و نادری است که به خاطر پوسته سخت بدنش آن را به این نام می خوانند. این نماد نماینده برزیل، طبیعت، دوستی و لذت فوتبال است. فیفا امیدوار است با انتخاب آرمادیو به عنوان نماد مسابقات جام جهانی در برزیل، آگاهی عمومی نسبت به مشکلات زیست محیطی را افزایش دهد. نام گذاری. نام فولکو از میان سه واژه پیشنهادی شامل آمیوبی (تلفیق دوستی و شور)، زوزه کو (تلفیق آبی و زیست بوم) و خود فولکو با رای مثبت بیش از ۱٫۷ میلیون طرفدار فوتبال برگزیده شده است. واژه فولکو (Fuleco) در واقع از ترکیب دو واژه «futebol» (فوتبال) و «ecologia» (بوم شناسی) در زبان پرتغالی گرفته شده است. ، نام فولکو ۴۸ درصد از آرا را کسب کرد و به عنوان نام این نماد برگزیده شد که در آن رنگ های زرد، سبز و آبی (رنگ های پرچم بر
زیل) برجسته است.
سنجاب پرنده که با نام علمی "Pteromyini" یا "Petauristini" شناخته می شود، طایفه ای از ۴۴ گونه از سنجاب هاست که دو گونه از آن ها در آمریکای شمالی، دو گونه در منطقه اوراسیا و سایر گونه ها در جنگل های بارانی هند و سایر مناطق آسیا (مثل ژاپن و چین) زندگی می کنند. این پستانداران کوچک در اصل نمی توانند همچون پرندگان یا خفاش ها پرواز کنند؛ بلکه آن ها مانند بادپرکیسه داران پرش های بلندی از یک درخت به درخت دیگر انجام دهند که مسافت طی شده در هر پرش تا ۴۵۰ متر نیز گزارش شده است. خاستگاه پیدایش. دانشمندان بر این باورند که این گونه از سنجاب ها بین ۱۸ تا ۲۰ میلیون سال پیش از سنجاب های درختی و با گذراندن مراحل تکامل به وجود آمدند؛ تکاملی که به آن ها اجازه تحرک بیش تر، توانایی جستجوگری آسوده تر و چالاکی بیش تر در هنگام فرار را اعطا کرد. مدت زندگی. یک سنجاب پرنده به طور میانگین ۶ سال در طبیعت زندگی می کند؛ حال آن که طول عمر این جونده در باغ وحش حتی به ۱۵ سال نیز می رسد. دلیل طول عمر کمتر این جانور در طبیعت وحشی عموماً ابتلا به بیماری یا شکار شدن توسط جانورانی چون مارها، جغدها، خزسمورها، کایوت ها و گربه های دم کوتاه است. رژیم غذ
ایی. این جانوران همه چیزخواراند و هر غذایی که در محیط زندگی شان یافت شود را می خورند؛ مثل حشرات و دانه ها. اما آن ها بر خلاف خویشاوندان درختی شان شب زی اند و شب ها به دنبال غذا می گردند تا در روز از گزند جانوران شکاری در امان باشند. طبقه بندی. بزرگ ترین گونه این سنجاب ها از نظر جثه، سنجاب پرنده پشمالو است که خطر انقراض آن را تهدید می کند. طبقه بندی این جانوران به همراه نام علمی آن ها را در زیر مشاهده می کنید: منابع. Daxner-Höck G. (2004). "Flying Squirrels (Pteromyinae, Mammalia) from the Upper Miocene of Austria". "Annalen des Naturhistorischen Museums in Wien" 106A: 387–423. PDF
سینه سرخ مانگرویی گنجشک سانی است که در خانواده سینه سرخ های استرالزی قرار دارد. زیستگاه این پرنده در پاپوآ گینه نو، اندونزی و استرالیا می باشد. نام این پرنده از زیستگاه آن گرفته شده است. کرناها در میان پوشش های گیاهی درختچه های کرنا زندگی می کنند و در گروه فهرست سرخ آی یوسی ان و کمترین نگرانی قرار دارند.
نبرد فرانسه نبردی در جبهه غربی جنگ جهانی دوم بود که از ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ با تهاجم ورماخت به لوکزامبورگ، هلند، بلژیک و فرانسه آغاز شد. در پی این تهاجم، ایتالیا نیز در ۱۰ ژوئن همان سال به متفقین اعلان جنگ کرد. دوازده روز بعد فرانسه تسلیم بدون قید و شرط را پذیرفت. بدین ترتیب شمال این کشور به صورت مستقیم تحت سلطه آلمان و نیمه جنوبی آن توسط یک حکومت دست نشانده به نام دولت ویشی فرانسه اداره شد. نیروهای تقابل گر. آلمان در این نبرد از برتری عددی برخوردار نبود و نیرویی به اندازه دشمنانش در اختیار نداشت. تهاجم ورماخت با ۱۳۶ لشکر آغاز شد؛ درحالیکه فرانسه، بریتانیا، بلژیک و هلند معادل ۱۵۶ لشکر به کارگرفته بودند. در این نبرد ۲۸۰۰ تانک آلمانی می بایست با بیش از ۴۰۰۰ تانک متفقین می جنگیدند. تانک های آلمانی به طور میانگین تسلیحات و زره ضعیف تری داشتند. مزیت اصلی آلمان در قدرت هوایی، سرعت بیشتر نیروهای زرهی و تاکتیک عملیاتی بهتر آن ها بود. ورماخت تنها در زمینه هواگردها برتری عددی داشت. نبرد. نیروهای سپهبد هاینتس گودریان در سپاه ۱۹ ورماخت از نزدیکی سدان و نیروهای سرتیپ اروین رومل در لشکر هفتم زرهی ورماخت در نزدیکی دینان از رود مو
ز گذر کردند و وارد خاک فرانسه شدند. این رخنه های کم عرض به سرعت به یک شکاف بزرگ بدل گشتند. قوای زرهی ورماخت با استفاده از این شکاف در عرض یک هفته خود را به ساحل کانال مانش رساندند و نیروهای متفقین را در بلژیک به محاصره انداختند. این اتفاق به سقوط فرانسه و انزوای بریتانیا انجامید.
بوکان شهری در جنوب مرکزی استان آذربایجان غربی و مرکز شهرستان بوکان است. این شهر نسبت به برخی از شهرهای ایران، شهری جوان و نوبنیاد محسوب می شود و از نظر بافت تاریخی در دورهٔ قاجار و سدهٔ نوزدهم میلادی بنیان گذاشته شده است. جمعیّت شهری آن براساس سرشماری سال ۱۳۹۵، بالغ بر ۱۹۳٬۵۰۱ نفر اعلام شده که بزرگ ترین شهر جنوب استان آذربایجان غربی به شمار می رود. از دههٔ ۱۳۶۰ شمسی به بعد، بوکان مرکز جذب مهاجران زیادی از شمال غرب ایران و خصوصاً بخش های کردنشین ایران بوده است. ساکنان بوکان کُرد هستند و به زبان کردی سورانی با لهجهٔ بوکانی سخن می گویند. بیشتر مردم این شهر رسماً مسلمان و سنی شافعی مذهب هستند. دیگر جوامع مذهبی در بوکان شامل شیعهٔ دوازده امامی و بهائیان می شود. بوکان از ارومیه ۱۸۵، از تبریز ۲۰۴ و از تهران ۶۴۹ کیلومتر از طریق خط ارتباطی زمینی فاصله دارد. موقعیت جغرافیایی این شهر، ۱۳ استان شمال و جنوب ایران را به یکدیگر متصل می کند. بوکان در مرز میان استان کردستان و آذربایجان غربی قرار گرفته است. ارتفاع بوکان از سطح دریای آزاد ۱٬۳۷۰ متر است و آب هوای آن استپی خشک با تابستان های گرم و زمستان های سرد است. قدمتِ بناهای
تاریخی داخل شهر به دورهٔ قاجار برمی گردد و نماد این شهر، قلعهٔ سردار است. در دورهٔ قاجار به سبب توجه و سکونتِ سردار عزیزخان مکری و خانواده اش، بوکان مورد اهمیّت قرار گرفت. خانوادهٔ سردار، در آبادانی بوکان نقش بسزایی داشتند. به گونه ای که این شهر در اواخر دورهٔ قاجار یک قصبه و مرکز اداری این خانواده بود. در دورهٔ پهلوی زیرساخت های شهری در آن بنا نهاده شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ در شاخص های اجتماعی، فرهنگی، ورزشی، اقتصادی و سیاسی شکوفا شد. حمل و نقل داخلی بوکان، توسط سامانهٔ تاکسی رانی و اتوبوس رانی انجام می شود. بوکان دارای سه ناحیه شهرداری است و شهردار آن توسط شورای شهر هفت نفره انتخاب می شود. این شهر دارای یک پایانه مسافربری است که در شرق شهر و نزدیکی کمربندی آن واقع شده است. اقتصاد بوکان متکی به حوزهٔ صنعت و صنایع خرد و بخش اندکی مربوط به گردشگری و مسافران است. ره آورد مردم آن، حبوبات، فرش دستباف، ترشی، سبزیجات، لبنیات محلی و میوه های فصلی است. نام. دربارهٔ واژهٔ بوکان، نظریه های بسیاری مطرح شده و اختلاف نظر میان نویسندگان و روایت کنندگان وجود دارد.ولادیمیر مینورسکی به نقل از رشیدالدین فضل الله همدانی گفته است
که پیک امرای مغولی مرکیت بوکان نام داشته است. ناحیهٔ بوکان در اصل شاید بهی یا باهی نام داشته که امروزه فقط به یک دهستان بوکان اطلاق می شود. بنا به روایتی، بوکان را ابتدا شهر کهنه خوانده اند و آن شهر در جنوب غربی فعلی بوکان واقع شده بود که در اثر زلزله ویران شده و در محل فعلی نی زار و چشمه سار، بوکان را بنا کرده اند. بوکان چشمه های آب متعددی در آن وجود داشت و در زبان کُردی به چشمه «کانی» گفته می شود. روایت می شود، شخصی که می خواهد به کانی برود در زبان کُردی می گوید: «ده چم بوکانی.» به جهت سلیس و خوش آهنگ بودن، حرفِ ی آخر آن حذف و تبدیل به «بوکان» شده است. لقب ها و عناوین. بوکان دومین شهر مهاجرپذیر ایران بعد از کرج، اَمن ترین شهر استان آذربایجان غربی، جایگاه دوم باسوادی (۹۵٪ نرخ باسوادی) پس از شهر ارومیه در سال ۱۳۹۵. به این شهر لقب های عروس شهرهای ایران، شهر فرهیختگان، شهر آب ها و چشمه سارها، شهر حسن زیرک، شهر سردار عزیزخان مکری و شیرازِ کُردها داده شده است. در میان مردم کُرد، بوکان از جایگاه فرهنگی - سیاسی بالایی برخودار بوده و کانون توجه است. تاریخ. پیشینه و بافت تاریخی شهر بوکان به دورهٔ قاجار بازمی گردد و ب
ا زندگی نامهٔ چهار شخصیت برجستهٔ دولتی که به «خانوادهٔ سردار بوکان» معروف هستند، گره خورده است. اهمیت تاریخی بوکان بیشتر به ارتباط آن با خاندان سردار عزیزخان مکری، سپهسالار ناصرالدین شاه، برمی گردد. در گذشته، بوکان تنها یک تپهٔ مشرف به چشمه های آب با زمین های مرطوب و باتلاقی بود که اطراف آن را باغ ها فرا گرفته بودند. در سال های نخستین سلطنت ناصرالدین شاه، این منطقه جمعیتی حدود ۶۰ نفر داشت و خانه هایی گلی در آن بنا شده بود. بوکان ابتدا به عنوان روستایی کوچک شکل گرفت که در اطراف یک قلعه ساخته شده بود. این قلعه در ابتدا محل سکونت عزیزخان مکری بود و سپس به صورت موروثی به فرزندان و نوادگان او رسید. در دورهٔ قاجار، بوکان و روستاهای اطراف آن تحت مالکیت و مدیریت عزیزخان مکری قرار داشت. از زمانِ شکل گیری بوکان در دورهٔ قاجار، این منطقه همواره نقشی کلیدی در تعاملات میان دولت مرکزی ایران و عشایر منطقه ایفا کرده است. بوکان به عنوان نقطه ای استراتژیک و قابل اعتماد برای حکومت های مرکزی شناخته می شد. قبل از دوره ناصرالدین شاه، مرکز ایل مکری ساوجبلاغ بود. اما عزیزخان مکری برخلاف سایر بزرگان این ایل، در بوکان سکونت کرد و بخشی
از قدرت مکری ها را در این منطقه قرار داد. به گفتهٔ ولادیمیر مینورسکی در این زمان، بوکان یک قصبه و مرکز اداری یک بخش و محل سکونتِ نسل به نسل حاکمان مکری بوده است.مالکان کُرد منطقهٔ بوکان و حومهٔ آن، در ادارهٔ بخش کوچکی از مناطق کُردنشین ایران، نقش آفرینی کردند. آن ها با عناوینی همچون آجودان باشی، سرتیپ، سرهنگ، امیرتومان و همچنین تصدی مناصبی چون فرمانداری (حاکم) در آن دوره، دارای جایگاه و قدرت بودند. بنا به گفتهٔ ژاک دمورگان، سیف الدین خان سردار پسر عزیزخان، کُردهای این مناطق را به یکجانشینی و ساخت روستا در زمین هایشان تشویق می کرد و اهمیت بوکان را به عنوان یک منطقهٔ مهم افزایش داد. در سال ۱۲۶۰ شمسی، در نزدیکی قلعه و مسجد، مکان هایی مانند حوضخانه و بازار سرپوشیده توسط سردار سیف الدین خان مکری حاکم وقت بوکان احداث شدند. سیف الدین برای تکمیل کارهای ساختمانی قلعهٔ پدرش و مسجد جامع و استخر آب از روی ناچاری و تنگ دستی چند آبادی به نام های تبت، اینگیجه و کهریزه از املاک مورثی خود را فروخت و به کمک مهندسین روسی برای تأمین آب روستا و قلعه، استخر آب را بنا کرد. عزیزخان مکری، سیف الدین خان مکری و محمدحسین خان مکری در فر
اهم کردن امکانات اولیهٔ بوکان و شکل گیری آن نقش مهمی داشته اند. آن ها برای بوکان، مسجد، حمام، بازار، سیستم تأمین آب، مکتب خانه، گورستان و سد ساختند. علی خان مکری آخرین و چهارمین سردار این شهر، در سال ۱۳۰۶ شمسی، بوکان را واگذار و از امورات دولتی کناره گیری کرد. برپایهٔ یک سند قدیمی که مربوط به سال ۱۲۲۸ شمسی و در یکی از دفترخانه های تبریز تنظیم و تهیه شده، عزیزخان مکری شش دانگ بوکان و حوِمهٔ آن را به مبلغ ۱۸۵۰ تومان از معروف آقا ایلخانی (حسام لشکر) رئیس ایل دهبکری خریداری کرده است. در قسمتی از سند فروش و انتقال بوکان به عزیزخان چنین آمده است: در سال ۱۲۳۶ در جریانِ عزل عزیزخان با دسیسه های میرزا آقاخان نوری از مناصب دولتی، او به آذربایجان برگشت و در بوکان اقامت کرده بود. علی خان پسر بزرگ عزیزخان در قشون ایران خدمت می کرد و در زمانی که پدرش سمتِ وزیر جنگ را داشت، درجهٔ سرهنگی داشته و روستایی در چند کیلومتری بوکان به نام چاوان، در همان دوره بنا به محبوبیت و احترام علی خان به «علی آباد» تغییرنام داده شد. در روایتی از حرکت قشون عراقی از بیجار گروس و مرگ نواب الله حشمت الدوله در سال ۱۲۵۹ شمسی به قلعهٔ بوکان و سیف الد
ین حاکم آن که در آنجا سکونت داشته، اشاره شده است. میرزا محمد علی محلاتی ملقب به «حاجی سیاح» در کتاب خاطرات و سفرنامهٔ خود (صفحهٔ ۲۵۴) در تیرماه سال ۱۲۶۱ شمسی، بوکان را این چنین توصیف کرده است: پس از مرگ عزیزخان مکری، سیف الدین کوچک ترین فرزند او که در آن دوران، کودکی بیش نبود بر جایگاه پدرش نشست و مادرش نیابت او را بر عهده گرفت. ژاک دو مورگان باستان شانس و محقق فرانسوی که در سال ۱۲۶۹ شمسی در بخش های کُردنشین آذربایجان ایران حضور داشته، در کتاب سفرنامهٔ خود دربارهٔ بوکان نوشته است: سلیمان شاکری، مأمور امپراتوری عثمانی در اواخر دوران ناصرالدین شاه به بوکان سفر کرده است. او در سفرنامه اش از بوکان به عنوان محل اقامت «سردار ایران» (اشاره به عزیزخان سردارکُل) یاد کرده و اهمیت این منطقه را به عنوان مرکز این خاندان کُرد مُکری، مورد توجه قرار داده است. در این زمان (سال ۱۲۸۰) جمعیّت بوکان به ۴۰۰ نفر (۶۰ خانوار) افزایش یافته بود. ولادیمیر فیودورویچ مینورسکی در سال ۱۲۸۹ در ارتباط با سفر خود به بوکان نوشته: در جریان حملهٔ دهبکری ها به آبادی های منطقهٔ فیض الله بیگی، حدودِ هفتصد تا یک هزار نفر از جنگجویان این عشایر مقابل ی
کدیگر ایستادند. محمدحسین خان خود و بوکان را بی طرف اعلام کرد. پس از چند روز با متارکه محمدحسین خان صلح میان عشایر برقرار شد. در سال ۱۲۸۱ خان های بانه از سردار محمدحسین خان سرپیچی می کردند و او ناچار شد لشکری تهیه و آن ها مطیع خود کند. سردار بوکان تمامی طوایف و عشایر مکری را به فرمان خود درآورد و امنیت را در منطقه حاصل کرد. در اسناد دورهٔ مشروطه، سقز و بانه از توابع بوکان ذکر شده اند و مأموران حکومتی و نظامی در بوکان به حل اختلافات و مشکلات این منطقه و حومهٔ آن می پرداختند. محمدحسین خان حدود ۹۰۰۰ نفر رزمندهٔ نسبتاً مسلح از کُردهای مکری را تحت فرمان خود داشت. قبل از وقوع جنگ جهانی اول (۱۲۹۳)، محمدحسین مکری به همراه چند نفر دیگر از کُردهای منطقه به اتهام همکاری با اتحاد جماهیر شوروی و نپذیرفتن جهاد عثمانی ها، توسط مأموران دولت عثمانی دستگیر شد. محمدخان بانه از خان های معروف بانه، سیف الدین خان اردلان حاکم سقز، شیخ باباسعید برزنجی از شیوخ منطقه و شاعر و خوشنویس و فاضل کُرد از افرادی بودند که توسط سپاه عثمانی اعدام شدند. محمدخان در شهر بانه اعدام شد و به محض رسیدن به سقز سیف الدین خان اردلان دستگیر شد. تعداد ۱۲ سر
باز و مأمور دولت عثمانی محمدحسین خان را همراه میرزا محمود افخم و پیکارش با دست و کتف بسته، درحالی که سوار بر شتر لخت و بدون جهاز بودند، به طرف شهر مراغه که مقر فرماندهی سپاه عثمانی ها بود بردند. محمدحسین خان و میرزامحمود افخم در مراغه زندانی شدند و سرانجام در سال ۱۲۹۳ هجری شمسی به دستور «ارکان» یکی از فرماندهان حکومت عثمانی، او و سیف الدین خان سقز در مقابل صدها سرباز عثمانی در میدان عمومی شهر مراغه تیرباران شدند. میرزامحمود افخم منشی به وساطت حاجی باپیرآقا آزاد شد و به وسیلهٔ او و معتمدین شهر مراغه با تشریفات لازم و احترام پیکر محمدحسین خان مکری در آرامگاه بوکان دفن شد. کوه نعل شکن یا نالشکینه سنگر روس ها بود. در سال ۱۲۹۵ یک هزار سوار قزاق روس به بوکان حمله ور شدند و عثمانی ها از منطقه عقب نشینی کردند. در سال ۱۳۰۱ شمسی، علی خان سردار مکری به همراه عشایر دهبکری بوکان و خالو قربان هرسینی، توسط حکومتِ مرکزی مأموریت یافتند که با اسماعیل سیمیتقو مقابله کنند. دورهٔ پهلوی. بوکان در دورهٔ قاجار و پهلوی، جَمعیَت کمتری در مقایسه با مناطق همجوار خودش را داشت. اما به دلیل سکونت روسای قدرتمند و دارای نفوذ در حکومت مرکزی ا
یران، نسبت به سایر روستاها و حتی شهرها، مورد توجه بیشتری بود. با آغاز حکومت رضا شاه پهلوی، به تدریج در بوکان سازمان ها و اداره های دولتی مانند پست و تلگراف، دارایی، مدارس دولتی، گمرک و ژاندارمری دایر شدند. گمرک بوکان در سال ۱۳۱۱ شمسی توسط وزارت دارائی وقت منحل شد. علی خان مکری آخرین سردار این شهر به دلیل بدهکاری و نداری، بوکان را با روستای سردار آباد معاوضه کرد و به آنجا نقل مکان کرد و با دختری ارمنی ازدواج کرد و از کار دولتی کناره گیری کرد. علی خان تا سال ۱۳۰۶ شمسی مالک این شهر بود. بعدها علی آقا ایلخانی زاده، بوکان را به میرزا آقا پناهی و حبیب پناهی که از تجار تبریز ساکن تهران بودند، فروخت. در سال ۱۳۲۳ شمسی، عبدالله آقا ایلخانی زاده و قاسم مهتدی دوباره بوکان را از تجار تبریزی خریداری کردند و مالک آن شدند. در تقسیمات کشوری سال ۱۳۱۶ ایران، بوکان به عنوان بخش به مدت ۵۲ سال (تا سال ۱۳۶۸) به شهرستان مهاباد ضمیمه شد و جایگاه سیاسی آن از نظر تقسیمات کشوری کاهش یافت. به گفتهٔ بهمن کریمی تعداد خانوارهای بوکان در تیرماه سال ۱۳۱۵ بالغ بر ۳۰۰ خانواده و دارای ۲ کاروانسرا، مدرسه دولتی و چند مغازه بود و ۵۰ خانوار کلیمی در
این شهر زندگی می کردند. عمارت قلعهٔ سردار در آن سال نیمه خرابه بوده که از آن به عنوان مدرسه و ادارهٔ پست استفاده شده است.بوکان در جنگ جهانی دوم، مرز میان دولت های انگلیس و شوروی بود که در آنجا افسران نظامی با یکدیگر گفتگو می کردند. در زمان جمهوری مهاباد در بهمن سال ۱۳۲۴ اکثر رؤسای قبایل در جشن های اعلام جمهوری شرکت کرده بودند. با این همه، بسیاری از آن ها از درستی این اقدام خاطرجمع نبودند. عده ای به این علّت که جمهوری را دولتی دست نشانده شوروی می دانستند و برخی به این جهت که نمی خواستند همهٔ پل های پشت سر را خراب کنند و راه اتصال با تهران را ببندند. چندی برنیامد که بعضی از سران دهبکری با سرتیپ همایونی فرمانده نیروهای ایران در کُردستان تماس گرفتند. در شهر بوکان پرچم حزبی این جمهوری که در قلعهٔ سردار نصب شده بود، به وسیلهٔ خاندان ایلخانی زاده و به ویژه قاسم آقا به پایین آورده شد و بعدها در روستای یکشوه نصب شد. دستاورد جمهوری مهاباد در بوکان، راه اندازی یک چاپخانه در این شهر و انتشار مجله سیاسی فرهنگی هلاله بود. بنا به گزارش های کنسولگری آمریکا در تبریز و وزارت کشور، در سال ۱۳۲۵ شمسی، ارتش شاهنشاهی ایران در بوکا
ن و روستای حمامیان مستقر شد و با حمایت عشایر بوکان (دهبکری و منگور) توانست جمهوری مهاباد را برچیده و تمامیت ارضی ایران را حفظ کند. محمدرضا خلیلی عراقی در سفری ۸۰ روزه به شهرهای آذربایجان شرقی و غربی و برخی از شهرهای استان کُردستان در سال ۱۳۲۷ شمسی دربارهٔ بوکان نوشته: در سال ۱۳۲۷ شمسی در بوکان شهرداری تأسیس شد. در اسفند سال ۱۳۲۸ و اوایل ۱۳۲۹ جمعیّت یهودی ساکن این شهر از بوکان خارج شده و به تهران رفتند. سپس در تیرماه ۱۳۲۹ به اسرائیل مهاجرت کردند. ویلیام او داگلاس قاضی و سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا در بهار سال ۱۳۲۹ شمسی (۱۹۵۰ میلادی) به بوکان سفر کرده و جمعیّت آن را ۸۰۰۰ نفر دانسته که بیشتر مردم آن شهرنشین و از زندگی ایلاتی فاصله گرفته اند. داگلاس به فریدریش، دکتر آلمانی تبار ساکن بوکان که مشغول به طبابت بوده اشاره کرده است. در سال ۱۳۳۱ قیام و جنبشی دهقانی علیه خان های منطقه در روستاهای کُردنشین جنوب آذربایجان غربی شکل گرفت. در دوران نخست وزیری محمد مصدق و گذراندن طرح ها و قوانین جدید از جمله قانون مربوط به «سهیم کردن رعایا در درآمدهای حاصله» و حذف عوارض و اختصاص درصدی از سهم مالکان برای فعالیت های عمرانی
و آبادی روستاها، مردم حامی دولت و برنامه ها و قوانین مصوبه بودند و در مقابل مالکان و صاحبان قدرت محلی مخالفت کرده و به عناوین مختلف در صدد کارشکنی برمی آمدند. در منطقهٔ بوکان، پنج شخصیت محلی که اسامی آن ها عبارت بود از حسین فاتحی بوکانی، قاسم کریمی، عبدالله ایرانی، محمدرئوف، طاها غفوری؛ اقدام به شورش علیهٔ حاکمیت و ظلم و ستم خان های منطقه کردند. اعتراض ها در بوکان و روستاهای منطقهٔ فیض الله بیگی، محال آختاچی، رودخانهٔ مجیدخان از سایر بخش های کردنشین ایران شدت بیشتری به خود گرفته بود. قاسم کریمی، عبدالله ایرانی با غنیمت شمردن فرصت و موقعیت زمانی، اقدام به تشکیل جلساتی در این شهر کرده و به اقداماتی نظیر ارسال طومار و مخابره تلگراف برای تهران در جهت حمایت از حرکت ملی دست می زدند و هم زمان با تشکیل نشست ها و تجمع هایی با حضور افراد مختلف از جمله نمایندگان مردم و کشاورزان برای بیان خواسته ها و ارسال نامه و شکایت در جهت احقاق حقوق خود اقدام می کردند. جنبش دهقانان بوکان و منطقه فیض الله بیگی در سال ۱۳۳۲ سرکوب و خاتمه یافت. این جنبش یکی از بزرگ ترین قیام های دهقانی در دورهٔ پهلوی بود. از تاریخ ۹ مرداد ۱۳۳۹ شمسی تاکن
ون یک کرسی نمایندگی به صورت مستقل در ادوار مختلف مجلس شورای ملی و مجلس شورای اسلامی به حوزهٔ انتخابیه بوکان تعلق گرفته است. بوکان در زمانی که تنها یک بخش محسوب می شد، شرایط لازم را برای ارتقاء به شهرستان داشت. مردم بوکان همانند بسیاری از شهرها و کلان شهرهای ایران، تظاهرات و راهپیمایی های ترتیب داده و خواهان برکناری حکومت پهلوی بودند. در سال ۱۳۵۴ محمدرضا مهدوی کنی از روحانیون مبارز آن دوره توسط ساواک به شهر بوکان تبعید شد. در جریان ناآرامی ها در ایران، در روز هشتم مهر ۱۳۵۷ عده ای از مردم و دانش آموزان بوکان در دبیرستان کوروش اجتماع کرده و در حالی که به تدریج تعدادشان به سه هزار نفر رسید با شعار «آزادی، آزادی» به تظاهرات پرداختند.تظاهرکنندگان که خواهان آزادی زندانیان سیاسی بوکان و حومه بودند، با مأموران درگیر شدند و رئیس شهربانی دستور تیراندازی به سوی مردم را صادر کرد. در اثر تیراندازی مأموران دو نفر از جوانان این شهر کشته شدند و پنج نفر نیز مجروح شدند. در نتیجهٔ بحرانی شدن اوضاع بوکان، تقاضای اعزام نیرو از ژاندارمری سقز شد و فرماندهٔ تیپ مهاباد و معاون شهربانی استان آذربایجان غربی برای رسیدگی به وضعیت شهر با ب
الگرد عازم بوکان شدند. در ۲۲ دی ماه ۱۳۵۷ در بوکان راهپیمایی برگزار شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. شهر بوکان بعد از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ به مدتِ ۲ سال به محلی برای جولان گروه ها و احزابی مانند کومله و دموکرات، حزب پیکار، مجاهدین خلق، چریک های فدایی خلق و سازمان رزم کارگران تبدیل شده بود. براساس گزارش ها و اسناد مربوط به آن دوره، مردم بوکان در این ۲ سال، در بدترین شرایط و مشکلات عدیده بودند. گرانی اجناس، عدم اجازه ورود و خروج از شهر، تعطیلی مدارس و ادارات، قطعی تلفن شهری و ناامن شدن کل منطقه از جمله مشکلاتِ مردم این شهر بود. عوامل حزب کومله، امام جمعهٔ بوکان را در شامگاه یکم دی ماه سال ۱۳۶۰ در خانه اش کشتند.قبل از تشکیل قرارگاه های نظامی، سپاه بوکان از سوی ناحیهٔ استان کُردستان فرماندهی می شد. طرح تسلیح سازی عشایر و روستاهای بوکان تا ۱۳۶۲ به صورت گسترده انجام نشد. قدرت و نفوذ احزاب کُردی در روستاها بود به همین سبب، طرح تسلیح سازی گسترده شهرستان بوکان به صورت جدی از سوی سپاه پاسداران پیگیری شد. روستاهای اوینه چی، قورمیش، قلندر، برده زرد، ملالر و حصار؛ اولین روستاهایی بودند که پایگاه در آن ها احداث و مردم آن مسلح شدند. با
شروع مسلح سازی عشایر بوکان، طوایف نیز خواهان مسلح شدن و مقابله با احزاب شدند. شهر بوکان، به یکباره در ۱۱ مهرماه سال ۱۳۶۰ پس از ۳۲ ماه اشغال و تحت کنترل احزاب و گروه های مسلح کُردی توسط یگان های سپاه، ارتش و نیروهای مردمی آزاد شد. احزاب مسلح کُرد با شعار خودمختاری برای خلق کُرد، عملیات های مسلحانه در شهرهای کُردنشین مانند بوکان انجام می دادند که در همین ارتباط در ۲۹ شهریور سال ۱۳۷۵ سیدعلی خامنه ای در سفر به استان آذربایجان غربی گفت: «کسانی که این روزها را در ارومیه و مهاباد و بوکان بودند و دیدند که خلق کُرد کیست و کجاست، خلق کُرد جزو ملت ایران است» و به رویدادهای این مناطق در اوایل انقلاب پرداخت. میزان خسارت و تخریب وارد شده به شهر بوکان در طول جنگ ایران و عراق در میان شهرهای آذربایجان غربی، ۲٫۴۰۹ واحد مسکونی که مجموعاً پنج درصد از کل این استان، اعلام شده است. در دورهٔ جنگ به صورت موقت پایگاه های ارتش و سپاه در بوکان مستقر بودند. پس از پایان جنگ و امن شدن این مناطق، تنها پایگاه های سپاه پاسداران به صورت دائم مستقر شدند و ارتش از این شهر خارج شد. بوکان در ۲۶ فروردین ماه سال ۱۳۶۷ سه بار توسط هواپیماهای عراقی بمب
اران شد که مجموع این حمله ها ۱۹ نفر کشته و ۱۶۰ نفر مجروح شدند. تاکنون بیش از ۳۷۸ نفر از مردم این شهر شهید، ۱۳۶ نفر آزاده، ۹ شهید مفقودالاثر، دارای شهدای مدافع حرم و ۴۹۴ نفر جانباز است. در اسفندماه سال ۱۳۶۸ این شهر در تقسیمات کشوری ایران با جمعیتی بالغ بر ۱۱۷٬۰۰۰ نفر(نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۶۵) از بخش به شهرستان ارتقاء یافت. در طی ۳۰ سال از یک بخش کُردنشین در جایگاه سومین شهر کردنشین بزرگ ایران (پس از کرمانشاه و سنندج) قرار گرفت و در بسیاری از شاخص های اجتماعی، فرهنگی، ورزشی، اقتصادی و سیاسی پیشرفت چشمگیری داشته است. بوکان از زمانِ سکونتِ عزیزخان سردار به مرور به خاستگاه سیاستمداران، شعرا، نویسندگان و هنرمندان کُرد تبدیل شد و در میان شهرهای کُردنشین ایران، دارای آوازه و مقبولیت اجتماعی و فرهنگی است. موقعیت جغرافیایی این شهر و جذابیت های اجتماعی، آن را به کانون جمعیّتی جنوب استان آذربایجان غربی (مکریان) مبدل کرد و در مدت دو دهه، جمعیّت آن ۸ برابر شد. وجود منابع آبی و خاکی و دسترسی آسان سایر شهرها به آن، از ظرفیت های مهّم بوکان به شمار می رود. طی سال های ۱۳۶۹ و ۱۳۷۳ و ۱۳۸۷ تشکیل استان کُردستان شمالی به