Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انعکاس درمانی، بازتاب شناسی یا طب بازتابی یا منطقه درمانی نوعی روش تشخیص و درمان بیماریها است که پیشینه کهن در دو کشور چین و هند دارد. اصل اساسی این روش مالش ماساژ عمیق کف، رو، کناره ها و بین انگشتان پاها است. برخی درمانگران این روش گاهی کف، کناره و بین انگشتان دست ها را نیز مالش می دهند ولی این اصل نیست و نوعی مکمل است. هیچ مدرک و سند علمی معتبر و قانع کننده ای نیست که نشان دهد رفلکسولوژی برای حتی یک بیماری یا شرایط پزشکی مؤثر و اثرگذار است. تاریخچه. طب بازتابی تا ابتدای قرن بیستم در کشورهای غربی ناشناخته بود. در آن زمان یک پزشک آمریکایی متخصص گوش و حلق و بینی به نام ویلیام فیتز جرالد آن را به نام زون درمانی به کار گرفت. انتخاب این نام از سوی وی به دو دلیل بود، یکی اینکه برخی درمانگران چینی کهن این روش را زون درمانی نامیده و همراه با سوزن درمانی بکار گرفته بودند، دیگر اینکه خود او به تجربه دریافت مناطقی در کف، رو، کناره ها و بین انگشتان پاها هستند که نوعی ارتباط با دیگر اعضای بدن دارند و مالش آن مناطق آثار درمانی بر اعضای دور دست بدن می گذارند، به عبارتی دیگر، تحریک یک منطقه از بدن انعکاس و واکنش درمانی در م
نطقه ای دیگر از بدن تولید می کند. بزرگ ترین مبلغ این روش در کشورهای غربی یک آمریکایی دیگر به نام اونیس اینگام بود که آموزه فیتز جرالد را کامل تر کرد و سپس آن را تقریباً به طور کامل روی مناطق پا متمرکز کرد. این روش امروزه در همه کشورهای غربی به ویژه ایالات متحده آمریکا محبوبیت گسترده دارد. بسیاری از درمانگران انعکاس درمانی معمولاً همراه با این روش یکی دیگر از درمان های طبیعی چون اوستئوپتی، یا کایروپرکتیک را بکار می گیرند. طبقه بندی بر اساس «مناطق انعکاسی». قسمتهای مختلفی از لحاظ مناطق انعکاسی تا به امروز روی آنها کار شده است: دستها (رفلکس کف دست). پا (رفلکس پا)؛ گوش (رفلکس گوش)؛ مقعد (رفلکس مقعد)؛ ستون فقرات (بازتاب مهره ها)؛ صورت (رفلکس صورت)؛ و جمجمه (رفلکس جمجمه)؛ و به طور جداگانه مناطق انعکاسی دهان، دندان و بینی نیز کار شده است. پا. تمرین کنندگان این روش معتقدند نقاطی روی پاها وجود دارد که نشان دهنده وضعیت سلامتی کل بدن انسان است. به همین دلیل، این مناطق تحریک می شوند تا درد، اختلالات ارگانیک، عاطفی (خفیف) و قسمت های مختلف بدن را تسکین دهند، بنابراین به ساده ترین شکل ممکن تعادل بدن را ایجاد می کنند. سِر وی
لیام اوسلر (۱۲ ژوئیه ۱۸۴۹–۲۹ دسامبر ۱۹۱۹)، پزشک کانادایی، یکی از نمادهای پزشکی مدرن، یک متخصص و مدافع انعکاس درمانی پا بود، یک روز، اظهار داشت: «وقتی اعصاب چشم و پاها به درستی درک شوند، دیگر کمتر به مداخلات جراحی احتیاج خواهیم داشت». دستها. همین اصل در مورد دست ها نیز صدق می کند. روی دست ها و پاها، نزدیکترین منطقه به نوک انگشتان مربوط به سر و منطقه نزدیک به مچ و مچ پا به ناحیه ران است. مقعد. مقعد به انرژی اعضای بدن اتصال دارد. جریان انرژی در جوان سازی حائز اهمیت بسیار است. در صورت عدم جریان انرژی به قسمتی که ماساژ داده می شود، بهبودی حاصل نخواهد شد. که در اینجا در ۲ مبحث جدا بیان می گردد: الف - بخش میانه(Middle): بخش میانه به واژن، رحم، آئورت و بزرگ سیاهرگ، معده، قلب، غده تیروئید و پاراتیروئید، غده نخامی یا هیپوفیز، غده صنوبری یا اپی فیز و نقطه بالای سر (تاج سر) مرتبط است. ب - بخش جلو(Front): بخش جلو به غده پروستات، مثانه، روده کوچک، معده، غده تیموس و بخش جلوی مغز مرتبط است. پ - بخش پشت(Back): بخش پشت با ساکروم، لگن خاصره، ۱۲ مهره سینه ای، ۷ مهره گردن و مغز کوچک در ارتباط است. ت - بخش چپ(Left): این بخش به تخم
دان چپ، روده بزرگ، کلیه چپ، غده فوق کلیوی، طحال، ریه چپ و قسمت چپ مغز مرتبط است. ث - بخش راست(Right): این بخش با تخمدان راست، روده بزرگ، کلیه راست، غده فوق کلیوی، کبد، کیسه صفرا، ریه چپ و قسمت راست مغز در ارتباط است. با تحریک کردن پرینیوم و بخشهای پنجگانه مقعد، می توان به اعضا یا غدد، انرژی بیشتری رساند و اثر ماساژ را افزایش داد. ستون فقرات. تکنیک ضربات ستون فقرات شامل ایجاد ضربه های ملایم (ضربات) با انگشت میانی خم، رسیدن به نواحی مربوط به انحراف ستون فقرات مهره های انتخابی (و یا در مناطق بین مهره ای) با پالپ انگشت میانی که به عنوان ناخن است. تا حد امکان نزدیک برش بزنید. بعضی از نویسندگان همچنین تحریک الکتریکی همان مناطق با جریان الکتریکی سینوسی را پیشنهاد می کنند. گوش. اوریکولوتراپی (طب سوزنی گوش) یک شکل از پزشکی جایگزین است بر اساس این ایده که گوش یک سیستم میکرو، که نشان دهنده کل بدن، به نمایندگی در لاله گوش، در بخش خارجی از گوش می باشد. فرض بر این است که شرایط مؤثر بر سلامت جسمی، روحی یا روانی بیمار با تحریک سطح گوش به طور انحصاری قابل درمان است. از نگاشت های مشابه در بسیاری از مناطق بدن استفاده می شود، از
جمله اقدامات انعکاس درمانی و ایریدولوژی. این نگاشت ها براساس هیچ شواهد علمی پزشکی پشتیبانی نمی شوند، و بنابراین به عنوان شبه علم در نظر گرفته می شود. چگونگی اجراء. در هنگام مراجع بیمار درمانگر همه نقاط پای بیمار را با سر انگشتان خود لمس می کند تا مناطق سخت شده به اصطلاح معمول در این روش درمانی، نقاط کریستالیزه را در زیر پوست پاهای بیمار پیدا کند. هر گاه که درمانگر یکی از این گونه نقاط را پیدا کرد تشخیص می دهد که کدام عضو بدن بیمار گرفتار بیماری شده است. درمانگر این روش پای بیمار را همانگونه می خواند که نابینا حروف بریل را روی صفحه ای می خواند. در مواقع دیگر، درمانگر نمی کوشد همه نقاط پای بیمار را بخواند و از ابتدا روی نقطه ای خاص از پای بیمار تمرکز می کند زیرا به وضوح می داند که بیماری شخصی که نزد او آمده چیست و به کدام نقطهٔ خاص پای او مربوط است. آنگاه که درمانگر شروع به مالش شدید روی منطقه ای از پای بیمار می کند، بیمار دردی در آن منطقه یا عضوی که آن منطقه خاص پایش نمایانگر آن است، یا هر دو مکان حس می کند. درجه دردی که ماساژ درمانگر در پای شخص بیمار تولید می کند، ممکن است نسبتاً شدید باشد، حتی اگر او نقطهٔ
انعکاسی پا را به نرمی ماساژ دهد، ممکن است شدید باشد. کاربردها. روش انعکاس درمانی مانند روش سوزن درمانی، بیشترین موفقیت را در اختلالات کارکردی دارد. احتمال اینکه روش انعکاس درمانی بتواند نوعی عفونت شدید داخلی را درمان کند کم است و نیز مسلم است که این روش نمی تواند حالات غیرعادی ساختاری بدن چون بادفتق، مسدود شدن روده یا شکستگی استخوان را درمان کند. این روش در درمان یبوست، تنگ نفس، حالات فشار عصبی-روانی، مشکلات کیسه مثانه، مشکلات سینوس ها، و حتی مشکلات شدید چون سنگ کلیه و سنگ کیسه صفرا موفقیت خوبی داشته است، همچنین برای درمان انواع سردردها به ویژه سردرد میگرن مفید بوده است. کار اصلی انعکاس درمانی تحریک نیروهای شفابخش طبیعی بدن به فعالیت بیشتر و برانگیختن آن ها و هدایت تمرکز آن ها روی یک عضو خاص بدن است. چگونگی عملکرد. هر عضو بدن یک منطقه نمایندگی روی پوست دارد و آن منطقه وابسته به همان رشته عصبی است که به آن عضو خاص می رود و با تحریک منطقه ای روی پوست که نمایانگر یکی از اعضای بدن است آثار ملموس یا محسوس در آن عضو پدید خواهد آمد. به عنوان مثال، درد سرشانه (اگر ربطی به آبستنی نابجا نداشته باشد) بازتاب ناراحتی حجاب
حاجز است زیرا هر دوی آن ها پیوستگی به یک رشته عصبی دارند. روش انعکاس درمانی بر این اصل استوار است که کل بدن انسان در پای او جلوه می یابد یا به عبارتی دیگر کل بدن انسان به نوعی در پای او نمایندگی هایی دارد و بازتابنده می شود که از طریق مالش عمیق یک نقطه خاص پا، آن که با آن نقطه خاص رابطه دارد به گونه ای تحریک می شود که به عادی شدن کارش بینجامد.
آق تپه یا آکتوبه (به قزاقی: Ақтөбе، اقتوبە) به معنی «پشتهٔ سپید» شهری در استان آق تپه کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲۸۵۵۰۷ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۸۸۰ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
آرقه لیق (به قزاقی: Арқалық، ارقالىق) یا آرخالیق شهری در استان قوستانای کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۵۶۶۱۴ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۶۵ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است. نام این شهر برگرفته از نوعی پوشاک محلی سنتی است.
آتیراو (, ؛ , ; )، که تا سال ۱۹۹۱ با نام گورییف () شناخته می شد، شهری در قزاقستان و پایتخت استان آتیراو است. آتیراو یک شهر میان قاره ای در دهانهٔ رود اورال بر دریای خزر، میان اروپا و آسیا، در غرب آلماتی و شرق شهر آستراخان در روسیه است. آتیراو به خاطر صنایع نفت و گاز خود مشهور است. جمعیت آن در سال ۲۰۲۰ برابر با ۳۵۵٬۱۱۷ نفر بود. این جمعیت عمدتاً از مردم قزاق تشکیل شده و اقلیت ها شامل روس ها، کره ای ها، تاتارها و ازبک ها هستند. تاریخچه. دژ چوبی در دهانهٔ رود اورال در سال ۱۶۴۵ به نام "نیژنی یایتسکی گورودوک" (به معنای «دژ پایین یایک») به دست بازرگان روسی، گوری نازاروف، اهل یاروسلاول که در تجارت با خیوه و بخارا تخصص داشت، بنیان گذاشته شد. این دژ به دست قزاق های یایک غارت شد و خانوادهٔ گورییف آن را میان سال های ۱۶۴۷ تا ۱۶۶۲ با سنگ بازسازی کردند. الکسی یکم گروهی از استرلتسی را برای محافظت از دژ در برابر یورش قزاق ها فرستاد. با وجود این تلاش ها، شورشی قزاق استنکا رازین در سال های ۱۶۶۷ و ۱۶۶۸ شهر را تصرف کرد. این دژ به تدریج اهمیت راهبردی خود را از دست داد و در سال ۱۸۱۰ ویران شد. میان سال های ۱۷۰۸ تا ۱۹۹۲ شهر با نام "گ
ورییف" شناخته می شد. نام قزاقی "آتیراو" به معنای «دلتا» است. شهر در دو بخش جهان قرار دارد. بخش سامارسکایا (سمت راست رودخانه) در اروپا و کرانهٔ چپ بخارسکایا در آسیا واقع شده است. این شهر در سال ۱۶۱۵ توسط کارفرمایی به نام میخائیل گورییف بنیان گذاشته شد که با فرمانی از تزار میخائیل فئودوروویچ، حق انحصاری صید ماهی خاویاری در دهانهٔ اورال را دریافت کرده بود. خاستگاه نام. مُرزایِف ا. در کتاب «واژه نامهٔ اصطلاحات جغرافیایی رایج» (۱۹۸۴) می نویسد: آ. نورماگنبِتوف و م. خُبدابایف می نویسند: واژه نامهٔ بوم شناسی قزاقی–روسی (۲۰۰۱) بیان می کند: جغرافیا. آتیراو (به همراه آق تاو) از شهرهای اصلی بندرگاهی قزاقستان در دریای خزر است. آتیراو در دلتای رود اورال قرار دارد. شهر آتیراو تقریباً پایین تر از سطح دریا است. این شهر به دلیل تقسیم شدن به وسیلهٔ رود اورال هم در آسیا و هم در اروپا قرار گرفته است. این شهر مرکز نفت خیز پست بوم کاسپین است؛ به همین دلیل، چاه های نفت بسیاری در مناطق میدان تنگیز و میدان کاشاقان حفر شده اند. یک خط لولهٔ نفت از آتیراو به سامارا می رود و به سامانهٔ خط لولهٔ روسیه متصل می شود. خط لولهٔ نفت دیگری نیز از
میدان تنگیز تا بندر دریای سیاه روسیه، نووروسیسک، امتداد دارد. جمعیت. در آغاز سال ۲۰۲۰، جمعیت شهر ۲۹۰٬۷۰۰ نفر و جمعیت کل قلمرو آکیمات شهر ۳۵۵٬۱۱۷ نفر بوده است. ترکیب ملی (در آغاز سال ۲۰۲۰): جمع کل – ۳۵۵٬۱۱۷ نفر. اقلیم. اقلیم آتیراو نیمه خشک (سامانه طبقه بندی اقلیمی کوپن "BSk") است و تنها اندکی با بیابانی (طبقه بندی کوپن "BWk") فاصله دارد، با تابستان های گرم و زمستان های سرد. بارش در طول سال اندک است. برف در زمستان معمول است، اما سبک. کمینهٔ دمای ثبت شده در سال ۱۹۰۹ و بیشینهٔ دمای ثبت شده در اوت ۱۹۴۰ بوده است. اقلیم این منطقه بسیار قاره ای تر از نواحی غربی تر در قارهٔ اروپا است؛ تابستان ها با دمای میانگین و کمبود بارش مشخص می شود که شبیه به مدیترانه ای قاره ای با تابستان های گرم است، و زمستان ها جنب شمالگانی با برف اندک اما دماهای بسیار سرد. این تغییرات وسیع دما بیشتر با سیبری و دشت های آمریکای شمالی قابل مقایسه است. رکورد غیررسمی بیشینهٔ دما ۵۰ درجهٔ سانتی گراد (۱۲۲ درجهٔ فارنهایت) در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۱ است که بالاترین دمای ثبت شده در قزاقستان به شمار می آید. مشکلات زیست محیطی. در نتیجهٔ صنعت نفت، هوای شهر با گاز
سمی هیدروژن سولفید آلوده شده است. بررسی ها نشان داده اند که غلظت هوای شهر به طور منظم از حد مجاز فراتر می رود و همواره بوی «تخم مرغ گندیده» در فضا احساس می شود. آموزش. سه مؤسسهٔ اصلی آموزش عالی در آتیراو وجود دارد (همگی دولتی): مؤسسهٔ مهندسی و علوم انسانی آتیراو، دانشگاه نفت و گاز آتیراو به نام صافی اوتِبایف، و دانشگاه آتیراو به نام خالِل دوسموخامدوف. ورزش. این شهر میزبان تیم بسکتبال باشگاه بسکتبال بارسی آتیراو است. این تیم در بسکتبال قهرمانی باشگاه های آسیا و مسابقات قهرمانی بسکتبال قزاقستان شرکت می کند و بازی های خانگی خود را در "مجتمع ورزشی و تفریحی آتیراو" برگزار می کند. یک ورزشگاه چندمنظوره به نام ورزشگاه مونایشی نیز وجود دارد که بیشتر برای مسابقات فوتبال استفاده می شود و میزبان باشگاه فوتبال آتیراو است. گنجایش ورزشگاه ۸٬۹۰۰ نفر است. ترابری. هوایی. فرودگاه آتیراو به شهر آتیراو خدمات می دهد. این فرودگاه در ۸ کیلومتری شمال غربی آتیراو قرار دارد. فرودگاه میزبان ۶ شرکت هواپیمایی است که بیشتر پروازهای داخلی را انجام می دهند و قطب شرکت هواپیمایی شرکت هواپیمایی ملی ایر آستانه به شمار می رود. در سال ۲۰۱۹، این فر
ودگاه پنجمین فرودگاه پرتردد قزاقستان بود، زیرا در آن سال ۹۳۷٬۰۳۲ نفر از آن عبور کرده بودند. چند مقصد بین المللی نیز وجود دارد، از جمله پرواز به مسکو با آئروفلوت، و پرواز به آمستردام و استانبول که هر دو توسط ایر آستانه انجام می شود. ریلی. ایستگاه راه آهنی در شمال شرقی آتیراو قرار دارد. بیشتر مسیرها داخلی اند، مانند مسیر به شهرهای بزرگ آلماتی، آق تپه (قزاقستان) و آستانه (قزاقستان). با این حال مسیرهای بین المللی نیز وجود دارد، از جمله مسیر به شهرهای روسیه چون آستراخان، ساراتوف، مسکو و ولگوگراد، همچنین به شهرهای تاجیکستان چون کولاب، خجند و دوشنبه و نیز به تاشکند پایتخت ازبکستان. شهرهای خواهرخوانده. آتیراو با شهرهای زیر خواهرخوانده است: پل های آتیراو. در ۲۸ اوت ۱۹۶۵، نخستین پل واقعی بتن آرمه در شهر که از روی رود اورال می گذرد ساخته و به بهره برداری رسید. طول این پل و ارتفاع آن است. این پل بلوار ستپایف را به خیابان آبی متصل می کند. در ساحل اروپایی سمت راست در بلوار ستپایف، ساختمان آکیمات (دفتر شهردار) شهر و آکیمات (فرمانداری) استان آتیراو به پل متصل می شوند. در سال ۲۰۰۱، یک پل معلق ویژهٔ عابران پیاده ساخته شد. این
پل در کتاب رکوردهای گینس به عنوان طولانی ترین پل عابر پیادهٔ جهان ثبت شده است. از میانهٔ پل بر فراز اورال چشم اندازهایی از بلوار آزاتیک و پیرامون آن دیده می شود. در سال ۲۰۰۹، پل سلطان بیبارس گشایش یافت – پلی چهاربانده با ظرفیت عبور ۵ تا ۷ هزار خودرو در روز، به طول همراه با جاده های دسترسی، به طول و عرض . عرض مسیر خودرو است و دو مسیر پیاده روی ی در دو طرف آن قرار دارد.
بایکونور شهری در استان قیزیل اوردا کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۵۹۴۵۲ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۶۹ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است. نام بای کونور (بایقوڭیر) به معنای «[خاک] قهوه ای حاصل خیز» است. شهر بایکونور اصلی یک شهر معدنکاری در چندصد کیلومتری شمال شرقی بایکونور فعلی بود. با شروع برنامه وستوک-۱ در آوریل ۱۹۶۱، محل پرتاب موشک، پایگاه فضایی بایکونور نام گرفت تا باعث گمراهی شود و محل اصلی پرتاب را سری نگه دارد. شهری که در کنار پایگاه موشکی ایجاد شده بود، ابتدا لنینسک (Leninsk) نامیده می شد، اما در سال ۱۹۹۵، بوریس یلتسین نام این شهر را به بایکونور تغییر داد.
کن تاو (کن داغ) (به قزاقی: Кентау، کەنتاۋ) به معنی کوه فلز شهری در استان قزاقستان جنوبی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۶۰۷۹۹ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۵۵ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
کوکشه تاو (کوکجه داغ) (به قزاقی: Көкшетау، کوکشه تاۋ) شهری در استان آق مولا کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۳۲۷۵۳ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۸۶۲ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است. کوکشه تاو به معنی کوه آبی است.
قوستانای (به قزاقی: Қостанай، قوستانای) یا کوستانای شهری در استان قوستانای کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲۴۹۳۹۵ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۸۹۳ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است. ریشه شناسی نام آن ثابت نشده است. شاید این نام با تقسیمات کشوری قزاقستان مرتبط باشد یا نوعی برنزه که در گذشته در آن منطقه وجود داشته است.
جانگی اوزن شهری در استان مانغیستاو کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۶۰۷۹۶ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۶۸ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است. نام جانگی اوزناز دو جزء جانگی (جاڭا، شکل دیگر ینگی/یئنی ترکی به معنی «نو») و اوزن (به معنی رودخانه) ترکیب شده و به معنی «رود نو» است.
پاولودار (به قزاقی: Павлодар، پاۆلودار) شهری در استان پاولودار کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳۵۴۸۰۹ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۸۶۱ میلادی، به عنوان شهر شناخته می شده است.
پتروپاول (به قزاقی: Петропавл، پەتروپاۆل) شهری در استان قزاقستان شمالی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲۰۸۵۴۷ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۸۰۷ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
ریدر (به قزاقی: Риддер، ریددەر) شهری در استان قزاقستان شرقی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۵۴۲۵۲ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۳۴ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
ساران (به قزاقی: Саран، ساران) شهری در استان قراغندی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۴۹۰۸۲ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۵۴ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
ساتپایف (به قزاقی: Сәтбаев، ساتباەۆ) شهری در استان اولی تاو کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۷۳۸۷۴ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۷۳ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
استپنوگورسک (به قزاقی: Степногорск، ستەپنوگورسک) شهری در استان آق مولا کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۴۷۷۰۵ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۶۴ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
تالدی قورغان (به قزاقی: Талдықорған، تالدىقورعان) یا تالدی کورگان به معنی دژ بلند شهری در استان آلماآتی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۱۴۷۲۸ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۴۴ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است. از سال ۲۰۰۱ میلادی مرکز استان آلماتی است. پیش از آن آلماتی مرکز این استان بود.
تمیرتاو (دمیرداغ) (به قزاقی: Теміртау، تەمىرتاۋ) شهری در استان قراغندی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۷۹۵۲۰ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۴۵ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است. تمیرتاو، شکل قزاقی دمیرداغ، به معنی کوه آهن است.
ترکستان (به قزاقی: Түркістан، تۇرکىستان) یا حضرت ترکستان یا یَسی (شاوغر باستان) شهری در استان ترکستان کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۹ میلادی، ۱۴۲٬۸۹۹ نفر جمعیت داشته است و از دوران تاریخ باستان به عنوان شهر شناخته می شده است. با ارتقاء شهر چیمکند به «شهر هم درجه استان» و استقلال آن از حوزه اداری استان قزاقستان جنوبی، این شهر به عنوان مرکز جدید استان قزاقستان جنوبی انتخاب و نام استان نیز به استان ترکستان تغییر داده شد. در راستای سیاست های پانترکیستی نظربایف و دولت قزاقستان این شهر از سال ۲۰۱۸ به جای چیمکند مرکز استان قزاقستان جنوبی انتخاب و نام استان نیز به استان ترکستان تغییر داده شد. خواجه احمد یسوی، صوفی معروف، در اسپیجاب زاده شد اما در یسی زیست و نام او نیز منسوب به همین شهر است. پیشینه. یسی یکی از کهن ترین شهرهای کوچک در جنوب قزاقستان امروزی است که در نزدیکی چیمکند و بر کرانه رود سیردریا قرار دارد. این منطقه به صورت واحه ای در حاشیه صحرای قزل قوم شکل گرفت و با آبراه ها و کانال هایی که از کوه های قرا تائو (قره داغ) می آمدند، آبیاری می شد. موقعیت جغرافیایی آن، در مرز میان کوچ نشینان و ساکنان شهری آ
سیای میانه، باعث شد همیشه مورد توجه و رقابت فاتحان مشهور و گمنام قرار گیرد. تاریخ دانان، ترکستان را با شهر کهن شاوْغَر یکی دانسته اند. غر در زبان سغدی به معنی کوه است. جغرافی دانان عرب و ایرانی قرن چهارم/دهم میلادی از آن نام برده اند. قدیمی ترین لایهٔ این محوطه، یک زیارتگاه احتمالاً زرتشتی بود که به قرن اول پیش از میلاد برمی گردد. از نظر باستان شناسی، هستهٔ کهنِ شهر با محوطهٔ «کول تپه» در داخل شهر ترکستان امروزی یکی دانسته می شود؛ گزارش های کاوش می گویند شهر در دوره های مختلف با نام های شاوغر، سپس یَسی و نهایتاً ترکستان شناخته شده و شواهد سکه و لایه های قرون وسطی تأییدش می کند. در لغت نامه دهخدا اشارات به این شهر این گونه آمده است: شاوغر: ولایتی است بر کنار ماوراءالنهر و آنجا بیابان ریگ است و از آن سوی ریگ کافر است و مردم شاوغر بیشتر کرباس باف باشند. ( لغت فرس اسدی ): نام ولایتی است از ماوراءالنهر که ساکنان آنجا بیشتر جولاهه باشند و بر یک طرف آن ولایت بیابان ریگ است که کافران در آن مقام دارند. ( برهان قاطع ). ولایتی است در ماوراءالنهر که از پس آن بیابانی است ریگستان که کافران در آن مقام دارند و مردم شاوغر اکث
ر جولاه باشند. ( فرهنگ سروری ) ( از فرهنگ اوبهی ). نام بلاد ترک است. ( از معجم البلدان ) : روزم از دردش چو نیمشب است شبم از یادش چون شاوغرا . ابوالعباس ( از لغت فرس اسدی ).» در قرون بعد، این شهر بارها دست به دست شد: نخست در زمان سامانیان و سپس در دوران سلجوقیان، و در قرن ششم/دوازدهم، صحنه نبرد میان ترک ها و سامانیان بود. در دوران مغول رونق یافت و به مرکز مهم صوفیان و به ویژه خواجه احمد یسوی تبدیل شد که مقبره اش در آنجا قرار دارد. این آرامگاه بعدها زیارتگاه مهم مسلمانان و جایگاه دفن برخی از خان های قزاق و سلاطین ازبک شد. از قرن نهم/پانزدهم میلادی ترکستان به عرصه اصلی رقابت تیموریان، ازبکان و قزاق ها بدل شد. چندین بار محاصره و تسخیر شد و بارها میان این قدرت ها دست به دست گشت. در قرون شانزدهم و هفدهم زیر سلطه ازبکان و قزاق ها بود و در قرن هجدهم استقلال نسبی داشت، اما در سده نوزدهم به تصرف روس ها درآمد (۱۸۶۴). پس از آن، ترکستان بخشی از امپراتوری روسیه و سپس اتحاد شوروی شد. در قرن بیستم، شهر گسترش یافت و به یک مرکز شهری با هزاران نفر جمعیت، کارگاه ها، مدارس و بناهای مذهبی و تاریخی تبدیل شد. در دوران استقلال قزاقست
ان، دولت این کشور مرمت مقبره خواجه احمد یسوی را به عنوان نمادی از هویت تاریخی و فرهنگی ترک-قزاقی در دستور کار قرار داد. منابع. Bearman, P. J., Bianquis, Th., Bosworth, C. E., van Donzel, E., &amp; Heinrichs, W. P. (Eds.). (2000). The Encyclopaedia of Islam. New Edition (Vol. X: T–U). Leiden: Brill. entry: Turkistan.
اورال (به قزاقی: Орал، ورال) شهری در استان قزاقستان غربی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲۵۵۴۸۹ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۶۱۳ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
اوسکمن (به قزاقی: Өскемен، وسکەمەن) که در زمان شوروی سابق با نام اوست کامنوگورسگ (به روسی: Усть-Каменогорск) شناخته می شد، شهری در استان قزاقستان شرقی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳۴۴۴۲۱ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۸۶۸ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
شاختینسک (به قزاقی: Шахтинск، شاحتینسک) شهری در استان قراغندی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۵۴۷۴۸ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۶۱ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
شچوچینسک (به قزاقی: Щучинск، ششۋچینسک) شهری در استان آق مولا کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۵۰۱۲۸ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۳۹ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
اکی باس توز (به قزاقی: Екібастуз، ەکىباستۇز) (ایکی باش دوز، به معنی دریاچه دو سر) شهری در استان پاولودار کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۵۸۱۶۵ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۵۷ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
بالقاش (به قزاقی: Балқаш، بالقاش) به معنی علفزار در مرداب (در زبان مغولی) شهری در استان قراغندی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۸۶۸۹۷ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۹۳۷ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.
مارکو سیمونچِلّی متولد ۲۰ ژانویه ۱۹۸۷ موتورسوار حرفه ای ایتالیایی بود که در ۲۳ اکتبر سال ۲۰۱۱ جان خود را از دست داد. او بمدت ۱۰ سال در مسابقات موتورسواری گراندپری رقابت کرد. ابتدا از کلاس ۱۲۵ سی سی شروع کرد، سپس به ۲۵۰ سی سی و نهایتاً در کلاس موتوجی پی به رقابت پرداخت. زندگی حرفه ای. مارکو سیمونچلی در کاتولیکا به دنیا آمد. در سن ۷ سالگی شروع به رقابت با موتورهای کوچک (مینی بایک) کرد و در سال ۱۹۹۶ وقتی که ۹ سال داشت به رقابت های کشوری وارد شد. در سال ۱۹۹۹ موفق به کسب عنوان قهرمانی کشور ایتالیا در موتورهای کوچک و نائب قهرمانی اروپا شد. سال بعد به کلاس ۱۲۵ سی سی ارتقا پیدا کرد و در سال ۲۰۰۲ قهرمانی اروپا را در این کلاس کسب کرد. کلاس ۱۲۵ سی سی (سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵). پس از درخشش در سطح اروپا، سیمونچلی اولین حضور خود در گراندپری را در اوت ۲۰۰۲ تجربه کرد. در حد فاصل این سال ها سیمونچلی به عضویت چندین تیم مختلف درآمد. در فصل ۲۰۰۴ برای اولین بار جایگاه نخست را در دوره زمان بندی بدست آورد و در آخر فصل با کسب ۷۹ امتیاز در جایگاه یازدهم قرار گرفت. در فصل ۲۰۰۵ موقعیت خود را در جدول بهبود بخشید و در آخر فصل با کسب ۱۷۷ امتی
از در جایگاه پنجم رده بندی قرار گرفت. کلاس ۲۵۰ سی سی (سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹). سیمونچلی در سال ۲۰۰۶ در کلاس بالاتر یعنی ۲۵۰ سی سی شروع به رقابت کرد. او اولین مقام اولیِ خود در این کلاس را از ۱ ژوئن ۲۰۰۸ در گراندپری ایتالیا بدست آورد. بعد از آن چندین بار دیگر موفقیت خود را در این کلاس تکرار کرد تا اینکه در اکتبر ۲۰۰۹ به مقام قهرمانی گراندپری رسید. موتور جی پی. سیمونچلی در سال ۲۰۱۰ به کلاس موتور جی پی ارتقا یافت ولی فصل موفقی را شروع نکرد. چندین تصادف و بدشانسی او را از موفقیت به دور نگه داشت؛ و در هیچ کدام از مسابقات رتبه ای بهتر از چهارمی بدست نیاورد. در سال ۲۰۱۱ پیش بینی می شد که شگفتی آور مسابقات باشد. او چندین مقام مختلف پنجمی و ششمی بدست آورد تا اینکه در گراندپری استرالیا مقام نائب قهرمانی را از آنِ خود کرد. مرگ. در ۲۳ اکتبر سال ۲۰۱۱ سیمونچلی در یک حادثه موتورسواری در گراندپری مالزی دچار حادثه شد. بلافاصله مسابقه با پرچم قرمز متوقف شد و او را به بیمارستان منتقل کردند. در ساعت ۴:۵۶ به وقت محلی یعنی کمتر از یک ساعت از زمان حادثه، اعلام شد که تلاش تیم پزشکی بی نتیجه بوده و او جان خود را از دست داده است. بیشتر ص
دمات متوجه سر، گردن و قفسه سینه شده بود. میراث. در سوم نوامبر سال ۲۰۱۱ پیست مسابقه میسانو اعلام کرد که به افتخار و یادبود سیمونچلی نام خود را از میسانو به سیمونچلی تغییر می دهد. در آخرین دور مسابقات گراندپری فصل ۲۰۱۱ یک دور مسابقه دوستانه به یادبود سیمونچلی در والنسیا اسپانیا برگزار شد. موتور سیمونچلی توسط قهرمان دهه نود موتورسواری کوین شواتز رانده شد. در دیگر مسابقات اتوموبیل رانی و موتورسواری سراسر دنیا مراسم یادبود مشابهی برای سیمونچلی برگزار شد. همچنین در تمامی مسابقات فوتبال در لیگ سری آ ایتالیا، پیش از شروع بازی ها، به احترام او یک دقیقه سکوت اعلام شد. منابع. "Valentino Rossi pays tribute to Marco Simoncelli". BBC Sport (BBC). 24 October 2011. Retrieved 25 October ۲۰۱۱. "۲۰۰۲: Wins the European 125cc title" الگو:رانندگان کلاس MotoGP
سمیی (به قزاقی: Семей، سەمەی)(تا ۲۰۰۸ سمیپالاتینسک Семипалатинск) شهری در استان قزاقستان شرقی کشور قزاقستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳۱۲۱۳۶ نفر جمعیت داشته است و از سال ۱۷۸۲ میلادی به عنوان شهر شناخته می شده است.