Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دارو پزشک یا دکتر داروساز شخص متخصصی است که در بیمارستان، شرکت، مراکز تحقیقاتی، دانشگاه، کارخانه و داروخانه در زمینه های تحقیقات، فرمولاسیون و تولید محصولات دارویی انسانی و دامی و فراورده های آرایشی و بهداشتی و نیز راهنمایی و ارائه مشاوره به پزشکان و بیماران و مصرف کنندگان محصولات آرایشی و بهداشتی فعالیت می کند. داروسازان در دانشگاه تحت آموزش قرار می گیرند تا مکانیسم های گوناگون اثرات، عوارض جانبی و تداخلات و راه های بهینه سازی آن ها را درک کنند. به همین دلیل آن ها با دانش های بسیاری از جمله کالبدشناسی، شیمی و بیوشیمی، فیزیولوژی، پاتوفیزیولوژی، گیاه شناسی، سم شناسی، آنالیز، تشخیص کمی و کیفی، کاربرد دستگاه ها، تولید صنعتی و مدیریت و اقتصاد احاطه یا آشنایی داشته باشند. داروسازان عمومی میتواند تخصص های داروسازی بالینی، علوم آزمایشگاهی،دکترای تخصصی(Ph.d) تغذیه، دکترای تخصصی(Ph.d) داروشناسی ، داروسازی صنعتی، داروسازی سنتی، و... را نیز دریافت کنند
انقلاب فوریه () که در تاریخ نگاری شوروی معروف به انقلاب دموکراتیک بورژاوی فوریه یا انقلاب مارس است، نخستین گام از دو انقلابی بود که در سال ١٩١٧ در روسیه رخ داد. رویدادهای اصلی انقلاب در پتروگراد (سنت پترزبورگ کنونی)، پایتخت آن زمان روسیه، و در نزدیکی آن اتفاق افتاد. در آنجا نارضایتی طولانی مدت از سلطنت به اعتراضات گسترده علیه جیره بندی مواد غذایی در ٢٣ فوریه سبک قدیم (٨ مارس سبک جدید) تبدیل شد. فعالیت انقلابی حدود هشت روز به طول انجامید که شامل تظاهرات گسترده و درگیری های مسلحانه خشونت آمیز با پلیس و ژاندارم ها، آخرین نیروهای وفادار به سلطنت روسیه، بود. در ٢٧ فوریه سبک قدیم (١٢ مارس سبک جدید) نیروهای پادگان پایتخت در کنار انقلابیون قرار گرفتند. سه روز بعد تزار نیکلای دوم از سلطنت کناره گیری کرد و حکومت دودمان رومانوف و امپراتوری روسیه پایان یافت. پس از این واقعه یک دولت موقت به رهبری شاهزاده گئورگی لووف جایگزین "شورای وزیران روسیه" شد. دولت موقت به شدت منفور بود و مجبور شد قدرت دوگانه را با شورای پتروگراد تقسیم کند. پس از روزهای ژوئیه، که در آن دولت صدها معترض را کشت، الکساندر کرنسکی رئیس دولت شد. او نتوانست
مشکلات فوری روسیه، از جمله کمبود مواد غذایی و بیکاری گسترده را برطرف کند، زیرا تلاش می کرد روسیه را درگیر جنگ جهانی اول نگه دارد. شکست های دولت موقت منجر به انقلاب اکتبر توسط بلشویک های کمونیست در اواخر همان سال شد. انقلاب فوریه کشور را تضعیف کرده بود. انقلاب اکتبر آن را شکست و منجر به جنگ داخلی روسیه و در نهایت تشکیل اتحاد جماهیر شوروی شد. به نظر می رسد که انقلاب بدون هیچ گونه رهبری واقعی یا برنامه ریزی رسمی رخ داده است. روسیه از تعدادی مشکلات اقتصادی و اجتماعی رنج می برد که پس از شروع جنگ جهانی اول در سال ١۹١۴ تشدید شد. سربازان ناراضی از پادگان شهر به شورشیان نان، عمدتاً زنان در صف نان، و اعتصاب کنندگان صنعتی در خیابان ها پیوستند. با ترک روزافزون سربازان از پادگان بی انضباط پایتخت، و با دور شدن نیروهای وفادار در جبهه، شهر دچار هرج و مرج شد، و منجر به تصمیم تزار برای کناره گیری تحت نظر ژنرال هایش گردید. در مجموع، بیش از ١٣٠٠ نفر در تظاهرات فوریه ١٩١٧ کشته شدند. مورخین مختلف دلایل گوناگونی برای چگونگی آغاز انقلاب ذکر کرده اند. مورخان روسی زمان اتحاد جماهیر شوروی علت آن را خشم پرولتاریا علیه بورژوازی در حال رش
د روسیه ذکر کردند. لیبرال های روسیه به جنگ جهانی اول اشاره کردند. رویزیونیست ها آن را به اختلافات زمینی پس از "دوران سرف داری و اصلاحات الکساندر دوم" ربط می دهند. مورخان مدرن ترکیبی از این عوامل را ذکر کرده و اسطوره سازی این واقعه را نقد می کنند. نام. این انقلاب، با وجود رخ دادن در ماه مارس گاه شماری گریگوری، بیشتر به انقلاب فوریه معروف است. زیرا در آن تاریخ روسیه هنوز از گاه شماری ژولینی استفاده می کرد. پس از اصلاح این تقویم توسط اتحاد جماهیر شوروی گاهی از این واقعه با عنوان "انقلاب مارس" نیز یاد می شد. برای جلوگیری از سردرگمی، هم تاریخ سبک قدیم و هم سبک جدید رویدادها آورده شده است. علت انقلاب فوریه. تعدادی از عوامل به صورت کوتاه مدت و بلند مدت به انقلاب فوریه کمک کردند. مورخان دربارهٔ عوامل اصلی که به این امر کمک کرده اند اختلاف نظر دارند. مورخان لیبرال برآشفتگی ناشی از جنگ تأکید می کنند، در حالی که مارکسیست ها بر اجتناب ناپذیری تغییر تأکید می کنند. رابینویچ علل اصلی درازمدت و کوتاه مدت را این چنین خلاصه می کند: عوامل درازمدت. گرچه شکست های نظامی امپراتوری روسیه در طول جنگ جهانی اول تأثیر مهمی در وقوع این ا
نقلاب داشت، ولی ریشه های این انقلاب به قبل از آغاز جنگ جهانی اول، بر می گردد. از مهم ترین این موارد می توان به شکست های امپراتوری روسیه در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم و همچنین مدرن ساختن ساختارهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در آن دوران اشاره کرد. آن طور که ریچارد پایپس می نویسد، «ناسازگاری سرمایه داری و استبداد، تمام کسانی را که به این موضوع فکر می کردند، رنج می داد». این شرایط سبب ایجاد تنش ها و آشفتگی های گوناگونی در میان طبقات کارگری و حرفه ای شد. این تنش ها، نخست منجر به انقلاب ۱۹۰۵ شد. نیکلای دوم توانست به تدریج انقلاب ۱۹۰۵ را سرکوب کند، ولی چند سال بعد یعنی در سال ۱۹۱۴ میلادی، با ورود امپراتوری روسیه به درگیری های جنگ جهانی اول، نارضایتی های عمومی به شدت گسترش یافت. عوامل کوتاه مدت. شکست های نظامی امپراتوری روسیه در طول جنگ جهانی اول و همچنین نارضایتی عمومی از نحوه اداره امور داخلی روسیه، مهم ترین عامل این انقلاب بود. چالش های اقتصادی ناشی از درگیری در یک جنگ تمام عیار نیز به این موضوع دامن زد. در ماه اوت سال ۱۹۱۴، تمام طبقات مردم از انقلاب حمایت می کردند، اما تقریباً تمام نمایندگان سیاسی به نفع ورود
روسیه به جنگ جهانی اول رأی دادند. ورود روسیه به جنگ جهانی اول، به طور موقت اختلافات داخلی را در روسیه کاهش داد. ارتش امپراتوری روسیه چند پیروزی اولیه (مانند پیروزی در سال ۱۹۱۵ در گالیسیا و در سال ۱۹۱۵ با حمله انتحاری بروسیلوف) به دست آورد، اما شکست ها همچنان در سال های ۱۹۱۴، نبرد تاننبرگ، نبردهای مازوری و فساد لهستان روسیه در ماه مه و اوت ۱۹۱۵ ادامه داشت. تقریباً شش میلیون تلفات (مرده، زخمی و گم شده) در ژانویه سال ۱۹۱۷ به وجود آمد. تردیدها (بیشتر به علت خستگی ساده و جنگی) افزایش یافتند، روحیه سربازان به کمترین حد خود رسیده بود و افسران و فرماندهان تازه وارد گاهی اوقات بسیار ناوارد بودند. نیروهای مسلح روسیه مانند اکثر ارتش های دیگر امکانات کافی نداشتند. در این هنگام دوما (مجلس نمایندگان پایین) و استاوکا (مقامات ارتش) شروع به نافرمانی از دستورهای تزار کردند. حوادث. شکست های روسیه در جنگ جهانی اول، حامیان نیکلای دوم در روسیه را به حداقل خود رسانده بود. ماه نوامبر سال ۱۹۱۶، نیکلای دوم قصد داشت نیکلای گولیتسین را به عنوان نخست وزیر منصوب کند ولی گولیتسین با اشاره به عدم آمادگی خود برای پذیرش مقام نخست وزیری، از ن
یکلای دوم خواست تا حکم انتصابش لغو شود. روز ۲۳ نوامبر، نیکلای دوم رسماً الکساندر ترپوف را به عنوان نخست وزیر منصوب کرد. الکساندر ترپوف تا ۲۰ ژانویه سال ۱۹۱۷ در سمت نخست وزیر روسیه باقی ماند. روز ۲۰ ژانویه نیکلای گولیتسین با حکم نیکلای دوم به سمت نخست وزیر روسیه منصوب شد. گولیتسین آخرین نخست وزیر منصوب شده از سوی نیکلای دوم بود. اوایل ماه فوریه سال ۱۹۱۷ اکثر کارگران صنعتی در پتروگراد و مسکو دست به اعتصاب زدند. روز ۸ مارس، مصادف با روز بین المللی زن، کارگران کارخانه های نساجی، غالباً زنان، اقدام به اعتصاب کردند و خواهان دریافت نان شدند. آن ها می دانستند پتروگراد تنها برای ده روز آرد دارد. کارگران کارخانه های فلزات، مهم تر از همه کارخانه پوتیلوف، بزرگ ترین کارخانه تسلیحات در پتروگراد، نیز به زودی به این خیل پیوستند. حاکمان در ابتدا نگرانی زیادی نداشتند و تصور می کردند ناآرامی ها به جهت مسئله غذا است و آن ها قادر خواهند بود هر گونه قیام احتمالی را سرکوب کنند. با این حال، تظاهرات ها نه تنها ادامه پیدا کردند بلکه تعداد معترضان افزایش و شعارهای آن ها هر چه بیشتر ماهیت سیاسی یافت. روز ۹ مارس، طبق گزارش پلیس، بین ۱۵۰
تا ۲۰۰ هزار تظاهرات کننده گرد آمدند که بزرگترین از نوع خود پس از آغاز جنگ بود. روز بعد مردم بیشتری به خیابان ها ریختند.&lt; منبع اعتراضات دهقانان نیز گسترش یافت. سوسیال دموکرات ها هدایت اعتراضات را در دست گرفتند. با احساس خطر حاکمیت، نیکلای دوم از قرارگاه نیروی زمینی در موگیلف تلگرافی به ژنرال سرگی خابالوف، فرماندار نظامی پتروگراد، فرستاد و خواهان متوقف کردن ناآرامی ها «تا فردا» شد. روز ۱۱ مارس به سربازان دستور به گشودن آتش بر روی مردم داده شد. با وجود دستگیر شدن چندین تن از رهبران کارگری و آرام تر شدن اوضاع، سربازان دیگر میلی به دفاع از حکومت نداشتند. شورش به پادگان ها و سربازان رسید. چند روز آینده پتروگراد غرق در آشوب و هرج ومرج شد. تعداد بسیار بیشتری از سربازان به انقلابیون پیوستند و در عرض چند روز تقریباً دیگر چیزی از پادگان شهر باقی نماند. در نبود حاکمیت، قتل و غارت در شهر شیوع یافت. روز ۱۱ مارس، نیکلای دوم فرمان انحلال مجلس روسیه را صادر کرد اما اکثر نمایندگان مجلس متفرق نشدند و با تصمیمات او مخالفت کردند. روز ۱۲ مارس آخرین دولت تزاری روسیه به رهبر گولیتسین استعفا داد. نیکلای دوم روز بعد خابالوف را که ق
ادر به سامان دادن به آشفتگی نشده و تسلط بر اعصاب خود را نیز از دست داده بود، از مقامش خلع و ژنرال سال خورده نیکلای ایوانوف را جانشین او نمود. مسلماً دیگر برای صورت گرفتن هر کاری توسط ایوانوف دیر شده بود؛ او هیچ نیروی وفاداری در اختیار نداشت. هنگامی که سلسله مراتب فرماندهی و پیوندهای قدرت در روسیه از هم گسست نظم امپراتوری با سرعت شگفت انگیزی فروپاشید. سربازان که از نظام تزاری و رهبران ارتش نفرت و دشمنی یافته بودند، دیگر از فرامین مافوق های خود تبعیت نمی کردند. با سرعت گرفتن حوادث، شامگاه ۱۲ مارس شورای وزیران روسیه آخرین جلسه خود را در کاخ مارینسکی برگزار کرد و به طور رسمی استعفای خود را به نیکلای دوم ارائه نمود. روز ۱۵ مارس، نیکلای دوم خود به نفع برادرش میخائیل، از سلطنت استعفا داد اما میخائیل از پذیرش سر باز زد. ژنرال میخائیل الکسیف، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح روسیه با پشتیبانی تعدادی دیگر از ژنرال های عالی رتبه، یکی از مشوقان نیکلای دوم به این عمل بود. بدین ترتیب حکم رانی دودمان رومانوف ها بر روسیه پس از سیصد سال پایان یافت. مجلس دومای روسیه همان روز یک حکومت موقت را به رهبری شاهزاده گئورگی لووف و وزارت الکسا
ندر کرنسکی از حزب سوسیال دموکرات مسئول اداره امور کشور ساخت.
حسن آل عصفور بوشهری از علماء و محدثین بوشهر در سده سیزدهم هجری است. حسن فرزند حسین فرزند محمد فرزند احمد فرزند ابراهیم فرزند احمد فرزند عصفور فرزند احمد فرزند عبدالحسین فرزند عطیه فرزند شیبه بحرانی در اوائل سده سیزده قمری می زیسته است. وی پس از درگذشت پدرش به سال ۱۲۱۶ قمری به بوشهر مهاجرت کرد. امام جمعه و جماعت و متصدی امر قضای آنجا بوده و به سال ۱۲۶۱ قمری (۱۸۴۵ میلادی) در آن شهر درگذشت و در خانه اش مدفون شد. وی در ترغیب مبارزه مردم بوشهر با نیروهای مهاجم انگلیس در سال ۱۲۵۴ ق. نقش فعال داشته است. خاندان. «حسـن بـن حسـین بـن محمـد بن احمـد بـن ابراهیـم بـن احمـد بـن صالـح بـن احمد بـن عصفور بـن احمد بـن عبدالحسـین بـن عطیه بن شـیبه الدرازی بـن امیر هلال بـن امیرموسـی بن امیر حسـین بـن امیر مانـع بن امیـر عصفور بن امیر راشـد بـن عمیـره بن سـنان بـن غفیلـه بن شـبانه بـن عامر بـن عوف بـن عقیل بـن کعب بـن ربیعه بـن عامر بن صعصعـه بـن معاویه بـن بکربن هـوازن بن سـلیم بن منصـور بـن عکرمـه بـن خصفه بـن عیلان بـن مضر بـن نـزار بن معـد بن عدنـان (جد نبـی اسلام)»
جام خیریه انگلستان ۱۹۹۶ ، ۷۴امین رقابت سالانه مابین قهرمانان لیگ برتر انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان است. این مسابقه در تاریخ ۱۱ آگوست ۱۹۹۶ مابین تیم های نیوکاسل و منچستر یونایتد در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده است. تیم منچستر یونایتد در این مسابقه توانست با نتیجه چهار بر صفر به پیروزی برسد.
جام خیریه انگلستان ۱۹۹۵ ، ۷۳امین رقابت سالانه مابین قهرمانان لیگ برتر انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان است. این مسابقه در تاریخ ۱۳ آگوست ۱۹۹۵ مابین تیم های اورتون و بلکبرن در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده است. تیم اورتون در این مسابقه توانست با نتیجه یک بر صفر به پیروزی برسد.
در فرهنگ توده یهودی، دیبوک (به ییدیش: דיבוק) روحی است بدشگون یا ویرانگر که جایگزین روح یک شخص مرده می شود. واژه «دیبوک» از واژه عبری דיבוק، به معنی وابستگی برگرفته شده است. دیبوک خودش را به بدن شخص زنده می چسباند و در تن او ساکن می شود. بر اساس این باور، روح در قالب دیبوک، فرصت دیگری برای انجام عملی که در طول عمر خودش قادر به انجام آن نبوده بدست می آورد. ظاهراً دیبوک پس از رسیدن به هدف خود جسم میزبان را ترک می کند.
انقلاب اکتبر که انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر ، اکتبر سرخ، قیام اکتبر و انقلاب بلشویکی نیز خوانده می شود، دومین و آخرین حرکت بزرگ از انقلاب روسیه بود که سبب ساز به قدرت رسیدن حزب بلشویک در روسیه و برپایی نظام شورایی شد. انقلاب توسط بلشویک ها رهبری شد، که از نفوذ خود در شورای پتروگراد برای سازماندهی نیروهای مسلح استفاده می کردند. سپاه بلشویک تحت کمیته انقلاب نظامی، اشغال ساختمان های دولتی در ۷ نوامبر ۱۹۱۷ را آغاز کرد. روز بعد، کاخ زمستانی (محل موقت حکومت موقت در پتروگراد، سپس پایتخت روسیه)، تسخیر شد. انتخابات مجلس موسسان، که مدت زیادی به تعویق افتاده بود، در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۱۷ برگزار شد. بر خلاف اکثریت آن ها در شوروی، بلشویک ها تنها ۱۷۵ کرسی را از ۷۱۵ کرسی مجلس نمایندگان به دست آوردند. پس از پیوستن جناح چپ به ائتلاف بلشویک ها در اکتبر ۱۹۱۷ تا مارس ۱۹۱۸، مجلس مؤسسان برای اولین بار در ۲۸ نوامبر ۱۹۱۷ تشکیل شد، اما جلسات آن تا ۵ فوریه ۱۹۱۸ توسط بلشویک ها به تأخیر افتاد. در اولین روز، و تنها روز برپایی جلسه، مجلس مؤسسان با شوراها دچار کشمکش و درگیری گردید و فرامین شورا را دربارهٔ صلح و میهن رد نمود. نتیجه حاصل از
این امر، منحل شدن اجزا اصلی هیئت قانونگذاری به دستور بود. اگر چه انقلاب در آن زمان و در وجهه بین المللی شناخته شده نبود، اما زمینه ساز جنگ داخلی روسیه میان سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۲ و به دنبال آن، ایجاد اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی گردید. زمینه تاریخی. روسیه تا پیش از به قدرت رسیدن پترکبیر(۱۶۸۲–۱۷۲۵) در رقابت استعماری اروپاییان جایگاهی نداشت. اما سیاست و اقدام های پترکبیر این کشور را تا قبل از انقلاب اکتبر متحول کرده بود و در مسیر توسعه طلبی سیاسی و نظامی قرار داد. او با استخدام کارشناسان اروپایی، تاسیس مدارس و دانشگاه های جدید و تقویت ارتش به ویژه نیروی دریایی، این کشور را وارد مسابقه استعمار کرد. یکی از برنامه های پتر برای قدرتمندشدن روسیه تزاری گسترش سرزمین روسیه و دستیابی به دریاهای آزاد برای کسب منافع تجاری و سیاسی بود. جانشینان او تلاش کردند به این برنامه عمل کنند و به همین سبب در نواحی شرقی اروپا و حوزه دریای بالتیک، دریای سیاه و دریای مازندران (خزر) اقدام های نظامی وسیعی انجام دادند. این اقدام ها موجب جنگ های متعدد روسیه با ایران، عثمانی و برخی کشورهای اروپایی نظیر فرانسه گردید. تاریخچه. آن طور که در اسنا
د معاصر دیده می شود (به عنوان مثال، در اولین نسخه های آثار کامل لنین)، در ابتدا از این رویداد به عنوان کودتای اکتبر (Октябрьский переворот) یا قیام سوم، نام برده می شد. با این حال، در روسیه، "переворот" معنای مشابهی به «انقلاب» دارد و همچنین به معنای "چرخش" یا "سرنگونی" است، بنابراین «کودتا» لزوماً ترجمهٔ صحیح نیست. با گذشت زمان، اصطلاح «انقلاب اکتبر» (Oktябрьская революция) به کار گرفته شد. این انقلاب همچنین به عنوان «انقلاب نوامبر» شناخته می شود چرا که با توجه به تقویم گرگوری، این انقلاب در ماه نوامبر رخ داده است. پیشینه. انقلاب فوریه. انقلاب فوریه، تزار نیکولا دوم روسیه را سرنگون کرد و دولت او را با دولت موقت روسیه جایگزین کرد. با این حال، دولت موقت ضعیف و متضاد با اختلافات داخلی بود. این مسئله جنگ جهانی اول را ادامه داد و این امر به طور فزاینده ای ناخوشایند شد. یک بحران سراسری در روسیه، بر روابط اجتماعی، اقتصادی و سیاسی گسترش یافت و اختلال در صنعت و حمل و نقل شدت یافت و مشکلات در دستیابی به مقررات افزایش یافت. تولید ناخالص صنعتی در سال ۱۹۱۷به کمتر از ۳۶ درصد از آن چیزی که در سال ۱۹۱۴ بود، کاهش یافت. در پا
ییز، تا حدود ۵۰ درصد از تمام شرکت ها در اورال، دانوب و دیگر مراکز صنعتی تعطیل شدند که منجر به بیکاری عظیم مردم شد. در همان زمان، هزینه زندگی به شدت افزایش یافت. دستمزد واقعی در سال ۱۹۱۳ حدود ۵۰ درصد کاهش یافت. بدهی ملی روسیه در اکتبر ۱۹۱۷ به ۵۰ میلیارد روبل افزایش یافت. از این رو، بدهی های دولت به دولت های خارجی به بیش از ۱۱ میلیارد روبل رسید و کشور با تهدید ورشکستگی مالی مواجه شد. ناآرامی های کارگران، دهقانان و سربازان. در طول ماه های ژوئن، ژوئیه و اوت ۱۹۱۷، شنیدن سخنان طبقه کارگر در مورد عدم اطمینان و نارضایتی آن ها از قدرت در دولت موقت، معمول بود. کارگران کارخانه در اطراف روسیه در مورد کمبود فزاینده مواد غذایی، لوازم و سایر مواد احساس نارضایتی می کردند. آن ها مدیران و سرپرستان خود را سرزنش می کردند و حتی در کارخانه ها نیز به آن ها حمله می کردند. کارگران بسیاری از افراد ثروتمند و با نفوذ، مانند نخبگان در موقعیت قدرت را به خاطر کمبود مواد غذایی و شرایط زندگی ضعیف سرزنش می کردند. آن ها این افراد ثروتمند و قدرتمند را به عنوان مخالفان انقلاب نام گذاری کردند و آن ها را «بورژوازی، سرمایه داری و امپریالیست» نامیدن
د. در سپتامبر و اکتبر ۱۹۱۷ اقدامات گسترده ای علیه کارگران مسکو و پتروگراد، معدنچیان در دانسس، کارگران متالورژی در اورال، کارگران نفتی باکو، کارگران نساجی در منطقه صنعتی مرکزی و کارگران راه آهن در ۴۴ خط راه آهن وجود داشت. فقط در این ماه ها بیش از یک میلیون کارگر در اعتصاب شرکت کردند. کارگران در یک انقلاب اجتماعی تولید و توزیع را در بسیاری از کارخانه ها و نیروگاه ها کنترل می کردند. کارگران توانستند این اعتصاب را از طریق کمیته های کارخانه سازماندهی کنند. کمیته های کارخانه، نماینده کارگران بودند و قادر به مذاکره برای شرایط کار، پرداخت، و ساعت ها بودند. با وجودی که شرایط کاری در سطح کیفی افزایش می یابد، کیفیت کلی زندگی کارگران بهبود نیافت. هنوز هم کمبود غذا وجود داشت و افزایش حقوق و دستمزد کارگران برای فراهم کردن مایحتاج خانواده هایشان کافی نبود. تظاهرات ضد جنگ. وزیر امور خارجه، پاول میلیوکف، در یک یادداشت دیپلماتیک در تاریخ ۱ مه ۱۹۱۷ میلادی، ابراز تمایل دولت موقت برای ادامه جنگ علیه قدرت های مرکزی را تا «پیروزی نهایی» اعلام کرد که باعث خشم گسترده شد. در ۱ تا ۴ ماه مه، حدود صد هزار کارگر و سرباز پتروگراد، و پس از
آن کارگران و سربازان دیگر شهرهای تحت رهبری بلشویک ها، با شعار «مرگ بر جنگ» و «همه قدرت برای شوروی» تظاهرات کردند. اعتراض های جمعی منجر به بحران برای دولت موقت شد. ۱ ژوئیه تظاهرات های بیشتری را شاهد بود، زیرا حدود پانصد هزار کارگر و سرباز در پتروگراد راهپیمایی کردند و مجدداً خواسته های خود مبنی بر «تمام قدرت برای شوروی»، «مرگ بر جنگ» و «مرگ بر ده وزیر سرمایه دار» را مطرح کردند. حکومت موقت در ۱ ژوئیه ۱۹۱۷ مبارزه علیه نیروهای مرکزی را آغاز کرد که خیلی زود از بین رفت. خبر این تهاجم و فروپاشی آن، مبارزه کارگران و سربازان را تشدید کرد. بحران جدید در دولت موقت در ۱۵ ژوئیه ۱۹۱۷ آغاز شد. قیام. برنامه ریزی برای قیام. در ۲۳ اکتبر ۱۹۱۷ (۵ نوامبر سبک جدید)، کمیته مرکزی بلشویک رأی ۱۰٫۲ را برای قطعنامه اعلام کرد که «قیام مسلحانه اجتناب ناپذیر است و زمان آن کاملاً رسیده است». در نشست این کمیته، لنین دربارهٔ چگونگی انتظار کشیدن مردم روسیه برای «قیام مسلحانه» و زمان به قدرت رسیدن بلشویک ها بحث کرد. لنین به موفقیت این قیام اطمینان داشت. اطمینان او از ماه های افزایش قدرت بلشویک ها و انتخابات موفق به نفع کمیته های مختلف و مشاوران
در شهرهای بزرگ مانند پتروگراد و مسکو سرچشمه می گرفت. بلشویک ها در شورای پتروگراد، به رهبری رئیس جمهور شوروی، تروتسکی، یک کمیته انقلابی نظامی ایجاد کردند. کمیته شامل کارگران مسلح، ملوانان و سربازان بود و از حمایت یا بی طرفی سربازخانه پایتخت اطمینان حاصل می کرد. این کمیته با برنامه ریزی ماهانه مکان های راهبردی شهر را اشغال می کردند. شروع قیام. در ۲۵ اکتبر (۷ نوامبر سبک نوین) ۱۹۱۷ میلادی، بلشویک ها نیروهای خود را در قیام پتروگراد (سن پترزبورگ امروزی) و سپس پایتخت روسیه، علیه دولت موقت کرنسکی سازماندهی کردند. این رویداد با ورود یک ناوتیپ طرفدار بلشویک ها، شامل پنج ناوشکن و خدمه آن ها، به بندر سن پترزبورگ هم زمان بود. ملوانان در بندر کرونشتات نیز وفاداری خود را به بلشویک ها اعلام کردند. صبح زود، کمیته انقلابی ارتش، آخرین مکان هایی را که باید مورد حمله قرار می گرفتند یا از مرکز محاصره و نگهبانی آن در کاخ اسمولنی کاسته می شد، برنامه ریزی کردند. نظامیان به طور سیستماتیک تسهیلات دولتی، ارتباطات کلیدی، تأسیسات و امتیازات را با کمترین مخالفت تسخیر کردند. گریسون پتروگراد و بسیاری از واحدهای نظامی این شهر به قیام علیه دو
لت موقت پیوستند. کرنسکی و دیگر مقامات دولت موقت از مقاومت قابل توجه ناتوان بودند. راه آهن و ایستگاه های راه آهن به مدت چند روز توسط کارگران شوروی و سربازان کنترل شده بود و تردد از مسیر راه آهن به پتروگراد و برعکس، برای مقامات دولت موقت غیرممکن شده یود. دولت موقت نیز قادر به یافتن هیچ گونه وسیله نقلیه قابل استفاده ای نبود. در صبح روز قیام، کرنسکی به شدت به دنبال دستیابی به نیروهای نظامی بود تا به دولت موقت در خارج از شهر کمک کنند. سرانجام یک خودروی پیرس آرو را از سفارت آمریکا به امانت گرفت و سوار بر آن از کاخ زمستانی خارج شد. همان طور که کرنسکی پتروگراد را ترک می کرد، لنین طی «اعلامیه ای به شهروندان روسیه» اعلام کرد که حکومت موقت توسط کمیته انقلاب نظامی سرنگون شده است. اعلامیه از طریق تلگراف به سراسر روسیه فرستاده شد، حتی زمانی که سربازان طرفدار شوروی مراکز کنترل مهمی را در سراسر شهر به دست گرفته بودند. یکی از اهداف لنین این بود که اعضای کنگره شوروی، که بعد از ظهر آن را با مفاد قانونی تشکیل می دادند، معرفی کند و از بحث و جدل بیشتر در مورد مقبولیت و مشروعیت جلوگیری کند. نتیجهٔ قیام. کنگره دوم شوروی شامل ۶۷۰ نما
ینده انتخاب شد؛ ۳۰۰ نفر بلشویک بودند و نزدیک به یک صد نفر انقلابگرای چپ بودند که از سرنگونی دولت الکساندر فیودورویچ کرنسکی حمایت کردند. هنگامی که سقوط کاخ زمستانی اعلام شد، کنگره فرمان انتقال قدرت را به شوراهای نمایندگان کارگران، سربازان و دهقانان، و در نتیجه تصویب انقلاب را اعلام کرد. انتقال قدرت بدون مناقشه نبود. بال های مرکز و راستی انقلابیون سوسیالیست و همچنین منشویک ها معتقد بودند که لنین و بلشویک ها به طور غیرقانونی قدرت را به دست گرفته اند و قبل از تصویب این قطعنامه، به راه افتاده اند. همان طور که آن ها خروج کردند، توسط لئون تروتسکی، که به آن ها گفتند: «شما افراد رقت انگیزی هستید، شما خرابکاری می کنید، نقش شما بازی می شود، به آنجا که ازین پس به آن تعلق دارید بروید - به گرد و غبار تاریخ!» در ۲۷ اکتبر ۱۹۱۷ (۹ نوامبر سبک جدید)، منشویک ها قدرت را در گرجستان به دست گرفتند و آن را جمهوری مستقل اعلام کردند. قزاق ها نیز ادعا کردند که کنترل دولت خود را دارند. بزرگ ترین نقطه های قدرت بلشویک ها در شهرها، به ویژه پتروگراد بود که با حمایت بسیار بیشتر در مناطق روستایی همراه بود. دهقانان تحت سلطه حزب چپ، در اتحاد با
بلشویک ها بودند. گزارش هایی وجود دارد که دولت موقت شکست نخورده است و با ارتش در جبهه مقابله می کند. در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۷ (۱۲ نوامبر سبک جدید)، نبرد علیه بلشویک ها ادامه یافت. ارتش سرخ، علیه قزاق ها در Tsarskoye Selo جنگید. قزاق ها شکست خوردند فرار کردند و تجهیزات جنگی خود را پشت سر رها کردند. در ۳۱ اکتبر ۱۹۱۷ (۱۳ نوامبر نوین سبک)، بلشویک ها بعد از یک هفته از جنگ خیابانی سریع کنترل مسکو را به دست گرفتند. توپخانه به صورت آزادانه مورد استفاده قرار گرفت و تلفات حدود ۷۰۰ نفر تخمین زده شد. با این حال، هنوز هم در برخی از استان ها از کرنسکی حمایت می شد. در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۱۷ (۱۴ نوامبر به سبک جدید)، استینافی ضد بلشویک ها در سراسر روسیه برای پیوستن به دولت جدید مردم شکل گرفت، در حالی که بلشویک ها حمایت بیشتری از مردم روسیه را به دست می آوردند. در تاریخ ۲ نوامبر ۱۹۱۷ (۱۵ نوامبر سبک نوین)، تنها اندیشه عمومی ضد بلشویک وجود داشت؛ به عنوان مثال، روزنامه نوایا ژیزن از نبود نیروی انسانی و سازمان بلشویک ها برای اجرای یک حزب، به غیر از یک دولت انتقاد کرد. لنین با اعتماد به نفس ادعا کرد که در برابر توده های پتروگراد، مسکو و بقیه ر
وسیه، به سمت سلطه بلشویک، سایه ای از تردید وجود ندارد. در تاریخ ۱۶ دسامبر ۱۹۱۷ (۲۹ دسامبر ۱۹۱۷ به سبک جدید)، دولت از برنامه از بین بردن سلسله مراتب در ارتش، عناوین، رتبه ها و مدال های یکنواخت صرف نظر کرد. سنت سلام دادن نیز حذف شد. در ۲۰ دسامبر ۱۹۱۷ (۲ ژانویه ۱۹۱۸ سبک جدید)، چکا با فرمان ولادیمیر لنین ایجاد شد. اینها آغاز تحکیم قدرت بلشویک ها بر مخالفان سیاسی آن ها بود. ترور سرخ در سپتامبر ۱۹۱۸، پس از ناکامی ترور لنین آغاز شد. ترور یعقوب (ترور ژاکوبین) نمونه ای برای بلشویک های شوروی بود. لئون تروتسکی در اوایل سال ۱۹۰۴ لنین را با ماکسیمیلیان روبسپیر مقایسه کرده بود.
حاجی بابا افشار ملقب به میرزا بابا افشار و همچنین به حکیم باشی اولین دانشجوی ایرانی تحصیل کرده در خارج از ایران است که به دستور عباس میرزا برای تحصیل با بورس دولتی به انگلستان اعزام شد و آموزش پزشکی دید. او پس از بازگشت به ایران پزشک مخصوص نایب السلطنه و بعدها محمدشاه قاجار بود. میرزا بابا افشار پس از رسیدن به انگلستان ابتدا زبان انگلیسی آموخت تا بتواند به دانشکده پزشکی راه یابد با این حال در رسیدن به هدف ناموفق ماند. او به کمک ساترلند توانست در مطب یک پزشک انگلیسی، کارآموزی کند و پزشک تجربی شود. عباس میرزا فرزند و ولیعهد فتحعلیشاه که والی آذربایجان و فرمانده جنگ های بین ایران و روسیه بود نخستین حاکم ایرانی ای بود که به لزوم آموختن علوم و مهارت های جدید از اروپاییان واقف شد. از جمله کارهایی که در این زمان به تشویق عباس میرزا و میرزا بزرگ قائم مقام (پدر قائم مقام فراهانی) انجام شد فرستادن دو دانشجو به انگلستان برای تحصیل بود. میرزا بابا افشار فرزند یکی از صاحب منصبان فقید عباس میرزا و محمدکاظم فرزند نقاش باشی عباس میرزا دو اولین ایرانی ای بودند که از طرف دولت برای تحصیل به غرب اعزام شدند. این دو در سال ۱۸۱۲ م.
/ ۱۲۲۶ ه .ق به همراهی هرفورد جونز وزیر مختار انگلستان که از مأموریت خود به لندن بازمی گشت به انگلستان فرستاده شدند. زبان انگلیسی نمی دانستند و گفته می شود که حتی قادر به خواندن و نوشت به زبان فارسی نیز نبودند. تحصیلات. هنگام ترک ایران عباس میرزا به هرفورد جونز دستور داده بود که محمدکاظم می بایست در رشته نقاشی و حاجی بابا در رشته پزشکی تحصیل کنند اما هیچ یک نباید تنها به این رشته ها محدود بمانند. در غیاب هرگونه سفارت خانه یا مؤسسه ایرانی در لندن مسوولیت برنامه ریزی برای آموزش این دو دانشجوی ایرانی برعهده وزارت امور خارجه انگلستان بود. بی تجربگی وزارت امورخارجه برای چنین مأموریتی و عدم آشنایی این دو به زبان انگلیسی باعث گردید که ماه های اولیه اقامت به بلاتکلیفی و بدون برنامه تحصیلی طی شود. در این مدت این دو در اقامتگاهی در مرکز لندن، خیابان هالف مون، ساکن بودند، شخصی انگلیسی ای که به عنوان مسوول تربیت این دو انتخاب شده بود دغدغه شدیدی نسبت به حفظ اصالت و ایرانی بودن این دو داشت، و مقرر کرده بود که این دو با لباس ایرانی خود در لندن رفت وآمد کرده و آداب و رسوم دینی و ملی خود را به جای آورند. هجده ماه بعد از ورود