Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خانواده سلطنتی باقی ماند و لقب شاهدخت ولز را حفظ کرد. مرگ. بنا بر برخی گزارش ها، دایانا در اواخر عمرش تصمیم به ازدواج دوباره گرفته بود. کسی که وی می خواست با او ازدواج کند دودی الفاید نام داشت. این خبر حتی از ماجرای رابطهٔ دوبارهٔ چارلز و کامیلا داغتر بود زیرا اگر این ازدواج صورت می گرفت دایانا القاب سلطنتی اش را از دست می داد. این ازدواج هیچ وقت صورت نگرفت زیرا در ۳۱ اوت ۱۹۹۷، دایانا در یک تصادف شدید رانندگی کشته شد. وی آن شب به همراه الفاید و راننده اش برای فرار از دست عکاسان از در پشتی هتل خارج شد و قصد خروج از پاریس را داشت. آن ها در یک بنز لیموزین در تونلی در پاریس مشغول حرکت بودند که ماشینشان به دلیل سرعت غیرمجاز و عدم کنترل راننده با دیواره تونل آلما پاریس برخورد کرد و راننده و الفاید به سرعت جان باختند. هیچ یک از سرنشینان کمربند ایمنی را نبسته بودند. بعد از تصادف به نظر نمی آمد دایانا صدمه ای جدی دیده باشد اما وی یک بار در آمبولانس دچار حمله قلبی شد و در بیمارستان هم بر اثر خون ریزی ریوی و مغزی درگذشت. تنها کسی که در این میان جان سالم به در برد محافظ شخصی دایانا بود. گفته شده که راننده سه برابر بیشتر
از اندازه مجاز نوشیدنی الکلی مصرف کرده بود. پدر دودی، اسپانسر فیلم قتل غیرقانونی شد که در آن نیمهٔ تاریک مرگ پرنسس دایانا و پسرش نمایش داده شده است. بعد از مرگ دایانا، چارلز به همراه خواهران دایانا برای آوردن بدن او از لندن به پاریس سفر کردند. بعد از بازگشت مراسمی رسمی برای دایانا برپا شد. در تشییع جنازه دایانا حدود ۵ میلیون نفر حضور داشتند و ۲/۵ میلیارد نفر از تلویزیون این مراسم را تماشا کردند. فعالیت های اجتماعی. هرچند شاهدخت دایانا به هنر علاقه داشت اما عمده شهرت وی بخاطر فعالیت های عام المنفعه و اجتماعی است. وی با تأسیس یا همکاری با چندین مؤسسه خیریه، به مدرسه سازی، خانه سازی و کمک به بینوایان و دردمندان پرداخت. وی کمکهای شایان توجهی به جذامیان، مبتلایان به ایدز و آسیب دیدگان از مین در کشور آنگولا انجام داد. وی در سفر به مناطق بحران زده و محروم مانند آفریقا و بوسنی و هرزگوین با جدیت به دلگرمی دادن به محرومان و آسیب دیدگان پرداخت و با کسانی چون نلسون ماندلا، مایکل جکسون و مادر ترزا دیدار کرد. علاوه بر این وی به عنوان همسر ولیعهد او را در سفرهای کاری همراهی می کرد. او با چارلز به کشورهای ایالات متحده، کانا
دا، ایتالیا، قلمروهای همسود و برخی از کشورهای آفریقایی و آسیایی سفر کرد. او همچنین برخی از سفرهای خود را به تنهایی انجام می داد و از بیمارستان ها و مکان های عمومی بازدید می کرد. همچنین وی به عنوان همسر ولیعهد از وظایف ویژه ای نیز برخوردار بود. عنوان ها، لقب ها و نشان ها. القاب کامل دایانا بعد از ازدواجش بودند: "والاحضرتِ همایونی شاهدخت چارلز فیلیپ آرتور جورج، شاهدخت ولز و کنتس چستر، دوشس کورنوال، دوشس رافیسی، کنتس کریک، بارونس رنفریو، بانوی جزایر، شاهدخت اسکاتلند". پس از طلاق از چارلز دایانا پیشوند والاحضرتِ همایونی را از دست داد و از این القاب به صورت معمولی استفاده کرد. بعد از طلاق وبگاه خانوادهٔ سلطنتی اعلام کرد لقب اصلی دایانا به صورت دایانا، شاهدخت ولز می باشد.
محمد و عبدالله فتحی دو برادر زندانی بودند که در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۰ به اتهام سرقت مسلحانه و محاربه اعدام شدند. این دو به همراه پنج نفر دیگر با اتهام مشابه دستگیر شده بودند اما تنها برادران فتحی به اعدام محکوم شدند. سرقت مسلحانه از طلافروشی فردیس کرج. بنا به گزارش رسانه های ایران در ۱۶ اسفند ۱۳۸۸ ۵ سارق مسلح با در دست داشتن اسلحه کلت کمری و کلاشینکف وارد پاساژ طلافروشی فلکه دوم فردیس کرج شدند و بدون تیراندازی و درگیری به غارت این پاساژ دست زدند. سارقین در این اقدام که سبب رعب و وحشت ساکنان این منطقه پرجمعیت کرج شده، از نبود نیروهای انتظامی سوء استفاده کردند و در حدود ۱۰ دقیقه به چند مغازه در این پاساژ دستبرد زدند. به نقل از رئیس پلیس کرج سارقان حدود ۱۴ کیلوگرم طلا را در کمتر از ۴ دقیقه به سرقت بردند. دستگیری سارقان. در فروردین ۱۳۸۹ احمدرضا رادان جانشین فرمانده نیروی انتظامی خبر از دستگیری اعضای باند سرقت مسلحانه طلافروشی فردیس کرج داد. وی گفت در تحقیقات اولیه متهمان دستگیر شده به انجام ۷ سرقت مسلحانه اعتراف کرده اند. وی افزود: سردسته باند یک مجرم سابقه دار است که به اتفاق برادرش و ۲ نفر دیگر از تبهکاران، مرتکب ای
ن سرقت ها شده است. اعترافات سرکرده و اعضای باند. پایگاه اطلاع رسانی پلیس عبدالله فتحی را به عنوان سردسته سارقان طلافروشی معرفی کرد و از قول او نوشت همچنین در اعترافات دیگری که از عبدالله فتحی منتشر شده آمده است : محاکمه متهمان. محمدرضا حبیبی دادستان اصفهان در دی ماه ۱۳۸۹ از برگزاری جلسه رسیدگی به اتهام باند هفت نفره سارقان طلافروشی در شعبه یک مجتمع قضایی بهارستان خبر داد واظهار کرد عمل آن ها از مصادیق محاربه و افساد فی الارض است. وی همچنین اعلام کرد در راستای برخورد قاطع با جرائم خشن که در هفته های اخیر مورد توجه رئیس قوه قضاییه بوده است در اولین گام برای ۵ سارق مسلح درخواست حکم اعدام کرده ایم. دادگاه محمد و عبدالله فتحی به همراه ۵ همدست دیگر اسفند ۸۹ به ریاست قاضی مقضی در شعبه چهار دادگاه انقلاب اسلامی اصفهان برگزار شد. دادگاه بدوی همه این هفت نفر را به اعدام محکوم کرد اما دادگاه تجدیدنظر با وجود واحد بودن اعمال ارتکابی، تنها این دو برادر را محکوم به اعدام و سایرین را محکوم به ده سال حبس کرد. پدر عبدالله و محمد فتحی از پناهندگان ایرانی در ترکیه است. او با اشاره به فعالیت های سیاسی خود و دایی متهمان، احتمال س
یاسی شدن پرونده آن دو را مطرح کرده بود. محمد فتحی ۲۷ ساله و عبدالله فتحی، ۲۹ ساله در صبح روز ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۰ در زندان اصفهان اعدام شدند. واکنش به حکم اعدام برادران فتحی. محمد مصطفایی، سخنگوی خانه حقوق بشر ایران در واکنش به اعدام برادران فتحی گفت حداکثر مجازات برادران فتحی طبق ماده ۶۵۲ قانون مجازات اسلامی ده سال حبس و شلاق بوده است. او همچنین از سازمان زندان ها برای فراهم نکردن امکان بازگشت به زندگی این دو برادر که هر دو دارای سابقه کیفری و اختلال روانی بوده اند، انتقاد کرد. هادی قائمی، سخنگوی کمپین حقوق بشر در ایران گفت که با توجه به ابهامات موجود در پرونده و مستندات موجود، اجرای حکم برادران فتحی می بایست متوقف می شد. وی افزود بر اساس گفته های خانواده و نامه های خودشان از داخل زندان، این دو برادر تحت شکنجه شدید قرار گرفتند و مجبور به اعتراف شدند. بیژن فتحی پدر متهمان با انتشار نامه ای گفت: جمهوری جهل و جنایت که تداوم حیات ننگین خود را منوط به استمرار سلطهٔ فضای رعب و وحشت میداند، سپیده دم امروز مورخ بیست و هفتم اردیبهشت ماه۱۳۹۰ جوانان رعنای مرا به اتهام محاربه، در زندان الف- طا اصفهان، اعدام و پیکرهای هنوز گ
رمشان را تحویل مادرشان داد تا مگر، تسکینی بر درد بی درمان شانه های ضحاک «ولایت» باشند غافل از آنکه چنین جنایاتی نیز هرگز نخواهد توانست تأثیری در سرنوشت خفت بار و محتوم او و «جمهوری اسلامی» اش بگذارد. همچنین کمیته گزارشگران حقوق بشر مدعی شد محمد و عبدالله فتحی تحت شکنجه های شدید جسمی و روحی بازجویان برای پذیرش اتهامات مطروحه از جمله ارتباط با گروه های مخالف نظام، اقدام برای مبارزه مسلحانه، محاربه با خدا و سرقت مسلحانه قرار گرفتند.
سلول خورشیدی رنگ-حساس (یا به اختصار DSSC, DSC, DYSC) گونه ای سلول خورشیدی ارزان قیمت متعلق به دسته سلول های خورشیدی لایه نازک است. اساس کار این سلول ها یک نیمه رساناست که به وسیلهٔ یک آند حساس به نور و یک الکترولیت تشکیل می گردد. گرچه راندمان تبدیل انرژی در این سلول ها نسبت به دیگر سلول های خورشیدی پایین تراست اما آنچه باعث توسعه این نسل از سلول ها شده پایین بودن نسبت قیمت بر عملکرد آنهاست که تولید انرژی را به طور چشم گیری مقرون به صرفه کرده است. به افتخار سازنده این سلول ها، میخائیل گرتزل، آن ها را با نام Grätzel cell نیز می شناسند. ساختار. تیتانیا () که یک نیمه رساناست ماده اصلی این سلول ها و در نقش آند است که یک مولکول رنگ (همان dye) که جاذب نور خورشید است، روی آن را می گیرد. این مولکول همانند سبزینه در گیاهان عمل می کند. برای افزایش بازدهی، باید ساختار تیتانیا متخلل بوده تا حداکثر سطح تماس با مولکول به وجود آید. این ساختار با یک الکترولیت پوشانیده شده و یک فلز مانند پلاتین، نقره یا طلا که در نقش کاتد است روی آن رسوب داده می شود تا سلول بدست آید. نحوه کار. نور خورشید با عبور از الکترولیت شفاف، به مولکول رن
گ رسیده و الکترون های آن را برانگیخته می کند. این الکترونها وارد تیتانیا می شوند. تیتانیا نیمه رسانا با نوار ممنوعه حدود ۳/۵ الکترون ولت است. الکترون ها درین نوار ممنوعه جذب و تیتانیا میدان الکتریکی و در نتیجه آن جریان ایجاد می کند. این جریان وارد مدار شده و بعد به کاتد انتقال می یابد. کاتد همچنین نقش کاتالیزور نیز دارد و الکترون ها را وارد الکترولیت می کند تا از طریق واکنش شیمیایی در الکترولیت، دوباره الکترون ها وارد مولکول رنگ شوند. در سلول های قدیمی سیلیکونی، هر دو کار تهییج الکترون با نور رسیده، و تولید جریان با میدان الکتریکی ناشی از الکترون ها بر عهده سیلیکون است درحالی که در سلول های رنگ-حساس تهییج الکترونی به وسیلهٔ مولکول رنگ و جریان با تیتانیا انجام می گیرد. منابع. Jenny Nelson, Physics of Sollar Cels', Imperial College Press
کارل بوش (۲۷ اوت ۱۸۷۴–۲۶ آوریل ۱۹۴۰) شیمی دان و مهندس آلمانی و هم چنین برنده جایزه نوبل شیمی بود. او طی سال های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ در دانشگاه فنی برلین در رشته متالورژی تحصیل می کرد. او یک پیشگام در زمینه مواد شیمیایی صنعتی با فشار بالا و هم چنین بنیان گذار ای جی فاربن بود که از یک نظر بزرگترین شرکت شیمیایی دنیا بود.
نسبت کفایت سرمایه حاصل تقسیم سرمایه پایه به مجموع دارایی های موزون شده به ضرایب ریسک برحسب درصد است. این نسبت اولین بار در سال ۱۹۸۸ توسط کمیته بال به بانک های دنیا معرفی گردید. کمیته بال در آن سال مجموعه ای از شروط حداقل سرمایه را به بانک ها پیشنهاد کرد که بعدها به «پیمان بال» معروف شد. نسبت کفایت سرمایه یکی از نسبت های سنجش سلامت عملکرد و ثبات مالی مؤسسه مالی و بانک ها است. بانک ها باید سرمایه کافی برای پوشش دادن ریسک ناشی از فعالیت های خود را داشته و مراقب باشند که آسیب های وارده به سپرده گذاران منتقل نشود. بدین لحاظ باید از حداقل میزان سرمایه مطلوب برای پوشش ریسک های عملیاتی خود برخوردار باشند که تقریباً ۱۲٪ دارایی های موزون شده به ریسک (ریسک هر دارایی با توجه به ماهیت آن دارایی و میزان ریسک مرتبط با آن) می باشد. formula_1 برای مثال ریسک حساب صندوق (وجه نقد) و مانده حساب های بانک نزد بانک های مرکزی هر کشور برابر با صفر است ولی ریسک تسهیلات اعطایی به اشخاص حقیقی و حقوقی خصوصی معادل ۱۰۰٪ می باشد. طبق ماده (۳) آیین نامه کفایت سرمایه سال ۱۳۸۲، حداقل نسبت کفایت سرمایه برای کلیه بانک ها و مؤسسات اعتباری (اعم از
دولتی و غیردولتی) ۸ درصد تعیین می شود. این میزان بر اساس مقررات کمیته بال ۱ تدوین شده است؛ و بانک مرکزی می تواند در مواردی که استانداردهای بین المللی یا ضرورت حفظ سلامت بانک ها و موسسات اعتباری اقتضا کند حدود بالاتری را برای تمام یا برخی از بانک ها و موسسات اعتباری تعیین کند.
هم مرکز بودن اشیا و اجسام به حالتی گفته می شود که دارای یک مرکز، محور یا یک مبدا باشند. دایره، کره، استوانه، حلقه یا دیسک ها می توانند با یک دیگر هم مرکز باشند به طوری که دارای یک مرکز مشترک و شعاع های متفاوت هستند. از نمونه های دایره های هم مرکز، می توان به سیبل مسابقه ی دارت یا تیراندازی با کمان نام برد. حلقه های معلق کاردان از دیگر نمونه های حلقه های هم مرکز می باشد.
مهره های گردنی به مجموعه ای از مهره های گردن گفته می شود که بیرون از جمجمه قرار دارد. غیر از پستانداران مهرهای گردنی، مانند مهره های سینه ای دارای دنده می باشند. اندازهٔ این مهره ها معمولاً از دیگر مهره ها کوچکتر است و دارای سوراخ در زوائد عرضی خود می باشند. در مهره های دیگر این سوراخ ها در زوائد عرضی موجود نمی باشد و این امر این مهره ها را از سایر مهره ها متمایز می سازد.
جان دالمایان (؛ زادهٔ ) نوازنده درام ارمنی-آمریکایی و یکی از اعضای گروه سیستم آو ا داون می باشد. زندگی نامه. وی در ۱۵ ژوئیه ۱۹۷۲ در بیروت به دنیا آمد .
ارتفاع پایاسیر یا پرواز پیمایشی یا کروز حالتی از پرواز هواپیما است، که در آن هواپیما در مسیر هوایی اصلی قرار دارد یا میان نقاط از پیش تعیین شدهٔ یا انتخاب شده مسیر با سرعت و ارتفاع مناسب قرار دارد یا اینکه دارای عدد ماخ و سطح پرواز مناسب است. این ارتفاع توسط سرخلبان برای پرواز از پایان اوج گیری تا آغاز کاهش ارتفاع است . تعریف. هواپیماها کروز را در ارتفاع های بالا تجربه می کنند. زیرا در این ارتفاع ها سرعت واقعی هوا که در توربین به دست می آید از سرعت هوای موجود بسیار بالاتر است. در عین حال در این ارتفاع مصرف سوخت هم به علت پایین آمدن میزان نیاز به رانش بسیار پایین می آید. انتخاب ارتفاع. انتخاب ارتفاع کروز کار مشکلی است و بستگی به نوع و اندازهٔ موتور برای رسیدن به ارتفاع مناسب، سرعت واقعی هوا و میزان برد با توجه به هدف ساخت هواپیما دارد. ارتفاع کروز بهینه با عدد ماخ پرواز رابطهٔ مستقیم دارد. اگر هواپیما مدتی در حالت کروز باشد میزان رانش تا ۲۰٪ کاهش می یابد که علت آن هم کاهش وزن سوخت هواپیما است. در این حالت که اوج-کروز معروف است، هواپیما اندکی اوج می گیرد.
گذرگاه دریک آبراه عمیقی به عرض ۱۰۰۰ کیلومتر است که در میان دماغه هورن، واقع در جنوبی ترین نقطهٔ آمریکای جنوبی و جزایر شتلند جنوبی، واقع در ۱۶۰ کیلومتری شمال شبه جزیره جنوبگان قرار داشته و اقیانوس اطلس جنوبی را به اقیانوس آرام متصل می سازد. نام این گذرگاه برگرفته از نام دریانورد و دزد دریایی مشهور انگلیسی سر فرانسیس دریک است هرچند که این گذرگاه نخستین بار پس از او و توسط یک گروه اکتشافی فلاندری به سرپرستی ویلم شوتن در سال ۱۶۱۶ طی شد. گذرگاه دریک تا پیش از افتتاح کانال پاناما در سال ۱۹۱۴، نقشی مهم در تجارت سده های نوزدهم و بیستم داشت. با این حال عبور از دماغهٔ هورن از طریق این تنگه به سبب وجود دریاهای طوفانی و شرایط یخی برای کشتی ها و خدمه های آن زمان، آزمونی سخت و دشوار به شمار می رفت. متوسط عمق گذرگاه دریک ۳٬۴۰۰ متر است که در نزدیکی محدوده های شمالی و جنوبیش تا ۴٬۸۰۰ متر نیز افزایش می یابد. وزش بادها در این گذرگاه عمدتاً از سمت غرب است و بر شدت آنها به سوی شمال و نزدیکی دماغهٔ هورن افزوده می شود. همچنین گردبادهای برخاسته از اقیانوس آرام مسیری غربی-شرقی را در لبهٔ جنوبی این گذرگاه می پیمایند. متوسط دمای سالانه
در این منطقه بین ۵ درجهٔ سانتی گراد در شمال و -۳ درجهٔ سانتی گراد در جنوب متغیر است. همچنین دمای سطح آب از ۶ درجهٔ سانتی گراد در شمال تا -۱ درجهٔ سانتی گراد در جنوب در نوسان بوده و در عرض جغرافیایی ۶۰ درجهٔ جنوبی، یعنی منطقهٔ هم گرایی قطب جنوب این تغییرات دمایی شدیدتر صورت می پذیرد. آب های گذرگاه دریک در اواخر تابستان این منطقه (برابر با ماه فوریه) عاری از یخ است و در ماه سپتامبر، بیشترین میزان یخ زدگی مشاهده می شود و گاه تکه یخ هایی شناور تا نزدیکی دماغهٔ هورن نیز می رسند. همچنین جریان آب در این تنگه عمدتاً از غرب به شرق است و بخشی از جریان بزرگ قطبی ای را تشکیل می دهد که با سرعت ۹۵ تا ۱۵۰ میلیون متر مکعب در ثانیه جریان دارد. در عین حال انقباضات و تنگ شدگی های فیزیکی گذرگاه دریک بر سرعت این جریان به ویژه در عرض ۶۰ درجهٔ جنوبی می افزاید. بیشتر آب های این جریان قطبی بزرگ پس از خروج از گذرگاه دریک به سمت شرق یا شمال شرقی ادامهٔ مسیر می دهند اما بخشی از آن که به جریان فالکلند معروف است با گردش به سمت شمال وارد آب های اقیانوس اطلس جنوبی می شود. آب های گذرگاه دریک غنی از پلانکتون به ویژه سخت پوستان میگومانندی به
نام کریل است که چنین ارگانیسم هایی، منبع غذایی اصلی نهنگ های باله آبی، ماهی های مرکب، پنگوئن های امپراتور و فک های خرچنگ خوار، فک پلنگی را تشکیل می دهد.
یک فلِش نمادی گرافیکی مانند → یا ←، که به نقطه خاصی اشاره می کند. ساده ترین نسخهٔ آن یک خط و یک مثلت در انتهای آن است. فلش ها در یونیکد. در یونیکد فلش ها در کد شانزده تایی بین ۰x۲۱۹۰–۰x۲۱ff (۸۵۹۲–۸۷۰۴ دهدهی)، قرار داده است.
خان آباد روستایی است از توابع بخش بربرود غربی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران. جمعیت. این روستا در دهستان بربرود غربی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲۹ نفر است. گویش. گویش مردم این روستا لری بختیاری بُربُرودی می باشد .
جمعیت آشوریان عراق حدود یک میلیون و پانصد هزار نفر است. بر اثر جنگهای عراق ایران و عراق با کویت و پس از سقوط صدام نیز به علت حمله نظامیان مختلف اکثریت آنها کشور را ترک کرده و به خارج مهاجرت کرده اند، به طوریکه اینک فقط ۶۵۰٬۰۰۰ نفر از آنان در عراق باقی مانده اند. بزرگ ترین مراکز تجمع آنها در بغداد و استان های نینوا و دهوک می باشد، همچنین در استان های اربیل و کرکوک و بصره نیز ساکن هستند و شمار کمی در شهرهای رمادی، حله، ناصریه، میسان، اسکندریه، تکریت سکونت دارند. بزرگ ترین فرقه های دینی آنها عبارتند از: (کلیسای کلدان کاتولیک)، (کلیسای شرق آشوری)، (کلیسای سریان ارتودوکس)، (کلیسای سریان کاتولیک)، (کلیسای شرق قدیم). در طول تاریخ عراق همیشه دچار قتل عام و ظلم و ستم شده اند و بیش از ۳۰۰ روستای آنها منهدم گردیده است. قتل عام آشوریان در ۷ اغسطس ۱۹۳۲ در شهر سمیل از قتل عامهای بزرگی است که توسط رژیم بغداد از آنها شده است، که هر سال مراسم مخصوصی برای یادبود قربانیان این کشتار برگزار می شود. احزاب و گروه های سیاسی آشوریان عراق عبارت هستند از: (مجلس ملی کلدانی سریانی آشوری)، (حرکت دمکراتیک آشوری)، (حرکت تجمع سریان مستقل)، (
اتحاد میهنی بیت نهرین)، (حزب میهنی آشوری)، (حزب اتحاد دمکرات کلدان)، (حزب دمکرات بیت نهرین)، (مجلس ملیت کلدان)، (منبر دمکراتیک کلدان)، (کنکره عام آشوری)، (حزب دمکرات مسیحی)، (سازمان کلدواشور کمونیست). آشوری ها حق انتخاب ۵ عضو آشوری برای پارلمان عراق و ۵ عضو برای پارلمان اقلیم کردستان و برای هر ی های مجالس استانهای بغداد و نینوا و بصره و سلیمانیه یک عضو و برای هر یک از مجالس استان های اربیل و دهوک دو عضو دارند، که این اعضا باید آشوری باشند و با رای آشوری ها نیز انتخاب می شوند. همچنین در کابینه حکومت بغداد یک وزیر و در کابینه حکومت اقلیم کردستان نیز یک وزیر آشوری وجود داردل های انتخابات سالهای ۲۰۰۹–۲۰۱۰ مجلس ملی کلدانی سریانی آشوری توانست در انتخابات مجالس استان های بغداد و نینوا مخصوص آشوری ها را کسب کند و در انتخابات پارلمان کردستان عراق نیز ۳ کرسی مخصوص آشوری ها را و ۱ کرسی مخصوص ارامنه را به دست آورد، اما در انتخابات پارلمان عراق ۲ کرسی (نمایندگان نینوا و دهوک) نصیب آن گردید. علاوه بر این مجلس ملی کلدانی سریانی آشوری یک وزیر در کابینه حکومت کردستان دارند. در این انتخابات (۲۰۰۹–۲۰۱۰) نصیب حرکت دمکراتیک آشوری
به دست آوردن ۳ کرسی در پارلمان عراق و ۲ کرسی در پارلمان اقلیم کردستان و شکست در انتخابات مجالس استان های نینوا و بغداد بود. حرکت دمکراتیک آشوری دارای یک وزیر در کابینه حکومت بغداد می باشد.
مشدی یا مشتی پروری (به طبری: "مشدی پِلوِری؛ pelveri") با نام اصلی محسن احمدی (زادهٔ ۱۲۷۱ - درگذشتهٔ ۱۳۱۶) فرزند قاسم، از سرکشان سال های پایانی عهد قاجار و دورهٔ پهلوی اول می باشد. برخی او را یاغی و گروهی نیز او را مبارز علیه رضاشاه می دانند و حتی برخی او را "میرزا کوچک کوچک" می نامند. او در سال ۱۲۷۱ در یکی از روستاهای به نام منطقهٔ هزارجریب مازندران یعنی پرور (به گویش محلی: پلورpelver) زاده شد. این روستا جزء بخش دودانگهٔ شهرستان ساری بود و چند سال پس از انقلاب اسلامی از توابع شهرستان مهدی شهر شد. مشدی از طایفهٔ قرقچی و تیرهٔ احمدیان در پرور بوده است و تاریخ مرگش را برخی پائیز ۱۳۱۶ و برخی دیگر پائیز ۱۳۱۸ می دانند. پیش زمینه. منطقهٔ پلور. پرور یا پلور روستایی در ۷۰ کیلومتری شمال شرقی سمنان و ۴۵ کیلومتری سنگسر(مهدیشهر) است و در منطقه ای استراتژیک در میان مسیرهای ارتباطی قرار دارد. پلوری ها زندگی ایلی و طایفه ای داشتند و از هفت «بلیک» (Belik معادل بلوک) تشکیل می شدند که هرکدام شامل چند خانواده می شدند. افراد در پلور نسبت به طایفهٔ خود مسئولیت هایی داشتند و کسی تحت عنوان «خان» در محل وجود نداشته و «کدخدا» به صورت
دوره ای از میان طوایف انتخاب می شد. اوضاع سیاسی. با به حکومت رسیدن رضا شاه علی رغم پیشرفت ها و اقدامات مختلف وی، کماکان وضعیت اقتصادی نامناسب بود و آزادی بیانی وجود نداشت. در این دوره اندیشه های «تجدد» پهلوی در مقابل آموزه های دینی قرار گرفتند. در این دوره شاه هر کس علیه حکومت مرکزی می شورید را «یاغی» می خواند؛ این یاغیان گاه ستمگر و متجاوز بودند و گاه در میان مردم محبوب می شدند و به عنوان حامی طبقات فرودست شناخته می شدند. آغاز زندگی. مشدی در روستای پرور زاده شد. مادرش، سید گل چهره، اهل روستای کاورد (به زبان مازندرانی: کُرد kord) از روستاهای پشت کوه در ده کیلومتری شمال پرور بود و از همین روی بود که اصغر او را به شوخی یا به تمسخر کُردیج کاته (بچه کاوردی) می خواند. آغاز یاغی گری مشدی پلوری. نصرت الله نوح روزنامه نگار سمنانی در یادداشتی به محمداحمد پناهی سمنانی پیرامون انگیزهٔ مشدی می نویسد: «من این خاطرات را از مردی به نام نجاتی شهمیرزادی که از سواران مشدی بود و در سال ۱۳۳۴ در زندان قصر تهران [دوره] زندانی خود را می گذراند، شنیده ام. او تعریف می کرد که در پلور که زادگاه مشدی بود، مردی به نام سلطان که مأمور دولت
هم بود، زمینی متعلق به پدر مشدی را تصاحب می کند. در آن زمان مشدی هنوز به سن بلوغ نرسیده بود. پدر مشدی (که متأسفانه نامش را به خاطر ندارم) برای شکایت به ادارات و محاکم قضایی آن روز سمنان و سنگسر مراجعه می کند. پرونده ای برایش تشکیل می دهند و او را سر می دوانند. پیرمرد بعد از سال ها تلاش، بدون اینکه به زمین از دست رفته اش رسیده باشد، چشم از جهان می بندد و مشدی را تنها و سرگردان رها می کند. مشدی نیز چندی پرونده را تعقیب کرد، ولی گوشی برای شنیدن حرف های حساب او وجود نداشت. سرانجام به جان آمد و به رئیس یکی از ادارات گفت: تاکنون من به دنبال شما دویده ام و حرفم به جایی نرسیده است، از امروز کاری می کنم که شما به دنبال من بیایید و التماسم کنید. از فردا مشدی به کوه زد و اولین گلوله اش، سینهٔ سلطان، غاصبِ زمین پدرش را شکافت و به بقیه نیز پیغام داد که متوجّه خودشان باشند. رؤسای ادارت که از سایهٔ مشدی وحشت داشتند، با فرستادن هدیه ها و نامه های چاپلوسانه، به وسیلهٔ پیک های مخفیِ مشدی، خود را بی گناه و طرفدار او نشان می دادند.» باید این نکته مهم را مد نظر داشت که یاغی در زبان و فرهنگ مازندرانی به معنای کسی است که در مقابل
زور و جور حاکمان سر راست می کند، و معمولاً حکومت ها یا حکومت مرکزی بوده اند یا منصوب حکومت مرکزی در منطقه. البته صفت های دیگری همچون عدم تعرض به زنان و مردم عادی و ضعفا نیز در گذاشتن نام یاغی بر روی فردی بسیار مهم بوده است. در فرهنگ مناطق فارسی زبان ایران عیاران را با چنین صفت هایی می شناختند. مثلاً در شعرهای مختلف مازندران و گیلان به کسانی همچون میرزا کوچک خان، هژبر سلطان، عشقعلی یاغی نیز صفت یاغی به کار برده می شد. مشدی در سال های بعد. مشدی یاران زیادی از روستاها و دهستان های پیرامون داشت. یارانی که بعضاً از لحاظ یاغی گری چندان همانندی ای به مشدی نداشتند و مرگ مشدی نیز به دست همین یاران بی وفا رقم خورد که تطمیع و وعده های سرهنگ هوشمند بر آن ها کارگر افتاده بود. بعضی از آن ها پس از مشدی به دزدی و آزار مردم روی می آورند و صفت دزد می یابند، صفتی که با یاغی گری مشدی سنخیتی نداشت. از ویژگی های مشدی «احترام به زن ها و عدم آزار جنسی آنها» بود. با اینکه هفتاد سال از مرگ مشدی می گذرد اما هنوز هم این صفت مشدی بین مردم کوهستان مازندران معروف است. از دیگر ویژگی های مشدی «عدم خشونت غیرموجه» و «نکشتن سربازان و نیروهای دو
لتی حتی در هنگام محاصره» بود. رویداد بولا. این رویداد از رویدادهای مهم زندگی مشدی است که توانست در جنگل انبوه بولا از محاصرهٔ دویست تن از نیروهای دولتی بگریزد. مشدی با تدبیر از مهلکه نجات می یابد. خود مشدی در ابیاتی چند این رخداد را چنین بیان می کند: خانواده. همسران. همسر اول: شهربانو. «مشدی و شهربانو عاشق هم بودند. اما کسان شهربانو به خصوص برادرش سید باقر با این ازدواج مخالف بودند و مشدی را به منزل یکی از آشنایان در شهمیرزاد نزدیک پاسگاه انتظامی می برند. آن ها قصد داشتند وی را بالاجبار به عقد دیگری درآورند. مشدی در مراسم عقد حاضر می شود. شهربانو با دیدن مشدی شادمان می شود و از جای خود می جهد و خود را به کنار مشدی می رساند. آنگاه هر دو سوار بر اسب پس از شلیک چند تیر هوائی از نظرها دور می شوند و در کوه ها ناپدید می شوند.» سایر همسران. زهرا یزدانی مرگ. مرگ مشدی توسط یک یا چندتن از یارانش اتفاق افتاده است. به عقیده کتاب عیار مازندران، اثر گلبرار رئیسی آتنی، مشدی توسط پسرعموی خود، ملا علی محمد، به قتل رسید.در کتاب عیار مازندران، اثر گلبرار رئیسی آتنی، آمده است: مرگ مشدی به دست چند تن از یارانش که توسط سرهنگ هوشمن
د تطمیع شده بودند اتفاق افتاد. «آن شب مشدی بیمار بود و کنار آتش خوابیده بود. قاتلین برای اینکه افراد مورد هدف در معرض دید آن ها باشند با شعله ور کردن آتش اجاق، خوابگاه را چون روز روشن کردند. مشدی علت را سؤال کرد. یکی از آن ها جواب داد: چون شما مریض هستید و نیاز دارید بدنتان گرم بماند. بعد از تیراندازی، صمد چهاررودباری، تقی رودبارکی و بابعلی بندبنی فرار می کنند. اصغر در همان لحظه جان سپرد و مشدی تا روز بعد زنده ماند و غروب روز بعد درگذشت. جسد مشدی و اصغر را در دامنهٔ صعب العبور یک کوه صخره ای در محلی به نام «زرشکی پابند» دفن کردند. اما قوای امنیه پس از چند روز به آن دست پیدا کردند و بعد از نبش قبر، دو جسد را روی اسب گذاشتند. در سمنان و سنگسر گرداندند و همان جا دفن کردند.» «یکی از حرفها و وصیت های جالب مشدی که در لحظات آخر به یارانش گفت این بود که: روزی که اسلحه به دست گرفتم بر من حتم بود که به مرگ خدائی نخواهم مرد و هدف گلوله قرار خواهم گرفت، لذا آمادگی لازم برای این کار را داشتم. دیگر اینکه اگر بتوانید جنازهٔ مرا مخفی کنید و کسی متوجه مرگ من نشود، چندین سال می توانید به کار خودتان ادامه دهید، غافل از اینکه قا
تل در میان نفراتش می باشد» مشدی و نامداران. رضا شاه. مبارزهٔ مشدی با رضاشاه در واقع دورهٔ آخر زندگی مشدی است؛ که سرانجام مرگ او را نیز در پی می دارد. از این زمان نامه هایی نیز به جا مانده که میان مشدی و رضاشاه نگاشته شده است. در یکی از نامه ها رضا خان مشدی را هم ولایتی خود و سوادکوهی می خواند (البته پرور جزء دودانگه و دودانگه هم مرز با سوادکوه بوده است و هم ولایتی بودنشان به مازندرانی بودن هر دو برمی گردد) و او را به تسلیم و آشتی فرامی خواند. علنی ترین رویارویی مشدی با شاه مملکت، رویداد گردنهٔ بشم است. رویدادی که به کار گماره شدن سرهنگ هوشمند را برای دستگیری مشدی در پی داشت. مشدی و یارانش که تصمیم به از میان بردن رضاشاه گرفته بودند در گردنهٔ بشم کمین می کنند تا خودروی شاه را متوقف کرده او را دستگیر نموده یا به قتل برسانند. اما به اشتباه خودروی دیگری را می ایستانند و رضاشاه فردای آن روز از مسیر می گذرد. وقتی خبر به گوش رضاخان رسید او یکی از لایق ترین و زبده ترین افسران خود به نام سرهنگ هوشمند را به دستگیری مشدی گمارد. میرزا کوچک خان جنگلی. رابطهٔ مشدی با میرزا کوچک خان هم در اندازهٔ نامه هایی بوده که میانشان ن