Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شیوای برجسته خود بیان می کند.» چاک ادی نویسنده مجله "ویلج ویس" نوشت: «امینم با موسیقی جذاب و تازه ایی برگشته که برخلاف کارهای قبلی اش کیفیتی پیچیده تر و سروده های احساسی تری دارد». در روزنامه "ویلج ویس" رابرت کریستگاو می نویسد: «آلبوم بسیار شوخ و شاد است. سروده های آن با مفهوم و کنایه آمیز هستند اما بدون هیچ شکی "مارشال مدرز ال پی" زننده و گستاخ است. این آلبوم یک اثری هنری است و بسیار سرگرم کننده است ولی در عین حال پیام های شخصی و اجتماعی که در متن سروده های آن است را محدود نمی کند». ویل هرمس نویسنده "اینترتیمنت ویکلی" نوشت: «"مارشال مدرز ال پی" نخستین آلبوم مهم موسیقی در دهه ۲۰۰۰ است. این آلبوم غیرقابل دفاع است اما سزاوار ستایش نیز است. ترانه ها و سروده های هجو و توهین آمیز آن باعث می شود گوش دادن به این آلبوم در مهمانی ها یا معرفی آن به دیگران سخت باشد.» از سوی دیگر منتقد موسیقی و روزنامه نگار آمریکایی گرگ کوت "مارشال مدرز ال پی" را متوسط و کمی بهتر از معمول معرفی کرد. هرچند که او مانند اکثر منتقدان مهارت های کلامی و طنز هنجارشکن امینم را ستایش کرد اما برخی از موضوعات مطرح شده در آلبوم را نقد و نکوهش کرد.
رابرت هیلبرن در نقد خود برای "لس آنجلس تایمز" به دلیل سروده های ضد همجنس بازی در ترانه های آلبوم از آن ستایش و تقدیر نکرد و نصف ستاره از نمره پایانی آلبوم کم کرد. استیو جونز نویسنده "یواس ای تودی" آلبوم را متوسط تلقی کرد و معتقد بود که: «حملات آشکار امینم به دیگران می توانست به سرعت خسته کننده شوند اگر او به همان اندازه که بی مزه است مبتکر و خلاق نبود.» مجله "کیو" نوشت: «اهمیتی ندارد که موضوع آلبوم چیست و سروده هایش تا چه حد خلاقانه نوشته شده اند. این موارد باعث نمی شوند گوش دادن به "مارشال مدرز ال پی" لذت بخش باشد، حتی اگر سروده های پوچ گرایانه امینم برای تحریک و شوخی باشند». سال سینکومانی نویسنده مجله "اسلنت" به آلبوم یک و نیم ستاره داد و سروده های امینم را ناخوشایند و کودکانه خواند. مجله "اسپین" نوشت: «رپ کردن امینم درجه یک است اما بیشتر اوقات با بیت هایی عادی و پیش پا افتاده همراه می شوند.» "رولینگ استون" و "ملودی میکر" "مارشال مدرز ال پی" را بهترین آلبوم سال ۲۰۰۰ میلادی نامیدند. "مارشال مدرز ال پی" در سال ۲۰۰۰ برنده بهترین آلبوم در "جوایز موسیقی ام تی وی اروپا" شد. سال ۲۰۰۱ میلادی در ۴۳ جوایز گرمی برنده
جایزه بهترین آلبوم رپ سال شد. "مارشال مدرز ال پی" هچنین نامزد "بهترین آلبوم سال" شد اما در نهایت این جایزه را به آلبوم "دو مرد در مقابل دنیا" گروه جاز فیوژن استیلی دان واگذار کرد. میراث آلبوم و ارزیابی مجدد. در سال های بعدی "مارشال مدرز ال پی" در نقدهای جدید و ارزشیابی های مجدد توسط منتقدان مورد تحسین فراوان آنان قرار گرفته است. این آلبوم توسط منتقدان به عنوان بهترین آلبوم امینم شناخته شده و در لیست های متعددی به عنوان «بهترین آلبوم های تمام دوران» قرار گرفته است. به گفته سایت "اکلیمد موزیک" این آلبوم ۱۸۰ آلبوم تحسین شده تاریخ است. کریستین هارد در کتاب «"راهنمای خردی آلبوم رولینگ استون" » خود می نویسد: «در مقایسه با "اسلیم شیدی ال پی" امینم از دردها و رنج های شخصی خود بیشتر پرده برداشته و نتیجه آن یک شاهکار بود». به گفته نیک باتلر نویسنده "اسپوتنیک موزیک": «"مارشال مدرز ال پی" نقطه عطفی در هنر موسیقی همه پسند آمریکا است. بعد از گذشت چندین سال هنوز یک آلبوم ویژه و منحصر به فرد است که روح خود را به موسیقی راک و میراث خود را به موسیقی هیپ-هاپ بخشیده است. من به ندرت آلبوم دیگری مانند "مارشال مدرز ال پی" شنیده ام.
» انسانول احمد از "مجله کامپلکس" نوشت: «در زمانی که نمودارهای فروش بیلبورد برعکس جامعه آمریکا در چیرگی ترانه های پیش پا افتاده و بی حاشیه پاپ مانند انسینک و بکستریت بویز بود، امینم در مقابل این ریاکاری جامعه آمریکا قد علم کرد. آن هایی که موسیقی هیپ-هاپ را نقد می کردند اما در عین حال موسیقی پاپی را خوب می دانستند که رابطه نامشروع جنسی، هرزگی و ماده گرایی را ترویج می کردند. این آلبوم امینم را به یک نماد جهانی تبدیل کرد. حجم عظیمی از هیاهوها و جنجال ها در رابطه با این آلبوم وجود داشت اما هیچ کدام نتوانستند دستاوردها "مارشال مدرز ال پی" را کم کنند. این آلبوم نشان داد که این رپکن دیترویتی یک سراینده با استعداد، یک آهنگساز بی بدیل و یک هنرمند نوآور است.» مایک الیزوندو یکی از همکاران سابق امینم گفت: «فکر می کنم که مارشال بخشی از این موجیست که امثال کوئنتین تارانتینو در داستان عامه پسند و سگ های انباری نشان داده بودند. این گونه از هنر با تصاویر گرافیکی خشن همراه است که مارشال نشان داد توانایی ساختن و پرداختن به اینگونه آثار را دارد. می توانید از این آلبوم خوشتان بیاید یا بدتان بیاید اما نمی توانید منکر شوید که امینم
در گفتن اینگونه داستان ها بسیار ماهر است.» جف ویس نویسنده "د رنجر" می گوید: «امینم صدای یک نسل بود که با قلم تیز خود یاد الویس پرسلی، هولدن کالفیلد، جانی لایدن، کرت کوبین، اریک کارتمن شخصیت سریال پارک جنوبی و توپاک را زنده کرد. امروزه در دنیای پسانوگرایی که هنر موسیقی تبدیل به صنعتی یکنواخت و تحت کنترل درآمده است، چه بسا این آلبوم آخرین اثری بود که شنونده را شوکه کرد.» دان اوزی نویسنده مجله "وایس" نوشت: «امینم آن هنرمندی بود که تمام دانش آموزان دبیرستانی با او به طور خاصی ارتباط برقرار می کردند. او نماد دوران مدرسه و انگشت وسطی به تمام مشکلات بود.» مکس بل نویسنده مجله "اسپین" نوشت: «یکی از تحسین شده ترین، تأثیرگذارترین و پرفروش ترین آلبوم های تاریخ هیپ-هاپ است که تأثیر بالایی بر افرادی مثل تایلر، د کریتور، ارل سویتشرت، کندریک لامار و جوس ورلد گذاشته است». بونسو تامسون نویسنده وبگاه "میدیوم" نوشت: «این آلبوم شاهکاری از آمیزش چندین ژانر موسیقی مثل پانک راک و بلوگرس با موسیقی هیپ-هاپ است که در نهایت توانست هویتی تازه به موسیقی هیپ-هاپ آمریکایی بدهد». تامسون در ادامه از تأثیرات امینم بر جامعه هیپ-هاپ تقدیر و تشکر
کرد. تقدیر و جوایز. در سال ۲۰۰۳ میلادی "مارشال مدرز ال پی" به رتبه ۳۰۲ فهرست «۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» "رولینگ استون" دست پیدا کرد. در نسخه سال ۲۰۱۲ این فهرست به شماره ۲۴۴ منتقل شد و در در نسخه سال ۲۰۲۰ این فهرست به رتبه ۱۴۵ منتقل شد. "آی جی ان" این آلبوم را بیست و چهارمین «آلبوم برتر رپ تمام دوران» در سال ۲۰۰۴ نامید. در سال ۲۰۰۶ میلادی "مارشال مدرز ال پی" در فهرست «۱۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» مجله "تایم" قرار گرفت. در همان سال مجله "کیو" در فهرست «بهترین آلبوم های تمام دوران» خود این اثر را در رتبه ۸۵ قرار داد که بالاترین آلبوم هیپ-هاپ در این لیست بود. "مارشال مدرز ال پی" همچنین به تحسین شده ترین آلبوم هیپ-هاپ در «انجمن ضبط و فروش» تبدیل شد. در فهرست «۲۰۰ آلبوم مهم تمام دوران» "تالار مشاهیر راک اند رول" به رتبه ۲۸ رسید. این آلبوم به رتبه ۷ فهرست «آلبوم های برتر دهه ۲۰۰۰ میلادی» "رولینگ استون" رسید. مجله "کامپلکس" این آلبوم را در رتبه چهارم فهرست «۱۰۰ آلبوم برتر» خود قرار داد. "پیچفورک" این آلبوم را در رتبه صد و نوزدهم فهرست «۲۰۰ آلبوم برتر دهه» خود قرار داد. روزنامه "گاردین" "مارشال مدرز ال پی" را در رتبه
۲۹ در فهرست «۵۰ آلبوم برتر دهه» خود قرار داد. "ای. وی. کلاب" این آلبوم را در فهرست «بهترین آلبوم های دهه» خود در رتبه ۳۶ قرار داد. پاپ دوز "مارشال مدرز ال پی" را به عنوان دهمین آلبوم برتر دهه معرفی کرد. سایت "اسپینر" این آلبوم را در رتبه ۲۲ فهرست «بهترین آلبوم های دهه ۲۰۰۰ میلادی» خود قرار داد. در سال ۲۰۱۰ میلادی سایت "راپسودی" این اثر را در فهرست «۱۰ آلبوم برتر رپ» خود در رتبه نخست قرار داد. در سال ۲۰۱۵ میلادی این آلبوم در فهرست «۱۰۰ آلبوم برتر هیپ-هاپ تمام دوران» سایت "ابوت. داتکام" در رتبه ۸۱ قرار گرفت. در سال ۲۰۲۰ "مارشال مدرز ال پی" در فهرست «۱۰۰ آلبوم برتر سده بیست و یکم» مجله استاکر در رتبه ۶۹ قرار گرفت. این آلبوم همچنین در کتاب «۱۰۰۱ آلبومی که باید قبل از مرگ بشنوید» نیز گنجانده شده است. حواشی بعد از انتشار. در حالی که آلبوم سر و صدا و حواشی فراوانی به پا کرد، امینم به یکی از محبوب ترین افراد در جامعه آمریکا تبدیل شد. در جلسه استماع سنای ایالات متحده لین چِینی از امینم و شرکت "سیگرام" که حامی تجاری او بود به دلیل ترویج خشونت انتقاد کرد. او امینم را به عنوان «رپکنی که مدافع قتل و تجاوز است» نامید. چینی
به سروده های ترانه «میکشمت» را گواه گرفت و گفت: «او از تجاوز به مادرش صحبت می کند، او دوست دارد زنان را آهسته خفه کند تا بتواند صدای جیغ کشیدن آنان را بشنود. او در مورد استفاده از قمه اوجی سیمسون برای قتل دیگران صحبت می کند و این مردیست که توسط صنعت موسیقی مورد ستایش و تقدیر قرار می گیرد». او قتل عام کلمباین را با موسیقی خشونت آمیز در پیوند می بیند و از هنرمندانی مانند امینم و مرلین منسون به عنوان سلبریتی های یاد می کند که به ترویج خشونت در ایالات متحده می پردازند. چِینی اگرچه اظهار داشت که «همیشه از آزادی بیان حمایت می کند» اما او همچنان خواستار این بود که کودکان دسترسی به این نوع موسیقی ها نداشته باشند. در ۲۶ اکتبر سال ۲۰۰۰ میلادی امینم قرار بود کنسرتی در استادیوم اسکایدوم شهر تورنتو اجرا کند. جیم فلاهارتی دادستان کل انتاریو باور به این بود که که کانادا باید اجازه ورود امینم را ندهد. او گفت: «من نمی خواهم آدمی به کانادا بیاید که از خشونت دفاع می کند». فلاهارتی ادعا می کند سروده های ترانه «میکشمت» او را منزجر کرده بود». طرفداران امینم استدلال کردند که این موضوع شامل آزادی بیان می شود و نباید بدون در نظر گرف
تن آزادی بیان دربارهٔ آن تصمیمی گرفته شود. مایکل برایانت نماینده دیگر کانادا معتقد بود که آنان باید به امینم اجازه اجرا دهند و بعد از آن او را به علت ترویج خوشنت دستگیر کنند. در مقاله ای در روزنامه "گلوب اند میل" رابرت اورت گرین نوشت: «توهین کردن کار امینم است». هرچند در آخر به امینم اجازه ورود به خاک کانادا داده شد. پژوهش در بین سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۴ میلادی توسط ادوارد آرمسترانگ نشان داد که از چهارده ترانه از هجده ترانه مارشال مدرز ال پی دارای سروده های خشونت آمیز است و نٌه ترانه آلبوم قتل را از طریق خفگی، چاقو زدن، غرق شدن، استفاده از سلاح گرم و شکافتن گلو را به تصویر می کشند. بر اساس این پژوهش امینم نمره ۷۸ از ۱۰۰ را برای خشونت به دست آورد در حالی که آلبوم های گنگستا رپ نمره ۲۲ درصد می رسند. آرمسترانگ استدلال می کند که خشونت ویژگی بیشتر ترانه های امینم است. او می گوید: «این خواننده رپ تلاش می کند تا با خوشنت فراوان خود را از سایر رپکن های گانگستا رپ متمایز کند». یک پسر پانزده ساله در فرزنو کالیفرنیا در سپتامبر سال ۲۰۱۵ میلادی پس از به اشتراک گذاشتن سروده های امینم دربارهٔ کشتار کلمباین در ترانه «من برگشتم» د
ر اینستاگرام دستگیر شد. اعتراضات دیگر سلبریتی ها. اعتراضات علیه محتوای آلبوم در مراسم گرمی سال ۲۰۰۱ میلادی به اوج خود رسید. "مارشال مدرز ال پی" نامزد چهار جایزه و جایزه آلبوم سال شد. در مراسم گرمی امینم به همراه التون جان ترانه «استن» را اجرا کرد. التون جان که آشکارا یک همجنس باز است و امینم این اجرا را در جواب به انتقادهای "اتحادیه همجنس بازان" اجرا کرد. هرچند که پس از این اجرا "اتحادیه همجنس بازان" مواضع خود را عوض نکرده و از التون جان نیز برای این اجرا انتقادات فراوانی کردند. در پایان "مارشال مدرز ال پی" برنده جایزه «بهترین آلبوم رپ سال» شد. کریستینا آگیلرا خواننده آمریکایی به ترانه «اسلیم شیدی اصلی» که در آن به آگیلرا تهمت می زند که او برای کارسون دیلی و فرد درست قضیب لیسی کرده است، اعتراض کرد. کریستینا آگیلرا ادعای امینم را «منزجر کننده، غیرمحترمانه و دروغ» خواند. امینم پس از اینکه آگیلرا در برنامه ای در "ام تی وی" بدون رضایت او از ازدواج مخفیانه اش با کیم گفته بود، این سروده را نوشته بود. این دو سپس در پشت صحنه مراسم "جوایز ویدئو موسیقی ام تی وی" سال ۲۰۰۲ بای یکدیگر آشتی کردند و کریستینا آگیلرا در افتتا
حیه فیلم "۸ مایل" نیز حضور پیدا کرد. در سال ۲۰۰۲ میلادی ژاک لوسیه نوازنده پیانو جاز فرانسوی شکایتی به ارزش ۱۰ میلیون دلار علیه امینم تنظیم کرد. او مدعی شد که امینم در ساخت ترانه «میکشمت» از ترانه «آلودگی» او سرقت ادبی کرده است. دست اندرکاران. اطلاعات از دفترچه آلبوم و سایت تیدال گرفته شده است. گواهی های فروش. ! منطقه !! گواهی !! واحدهای گواهی شده/فروش
حسن درزی (زادهٔ ۱۳۳۶ در بوکان) شاعر، ترانه سرا و آهنگ ساز کرد اهل ایران است. زندگی. حسن درزی در سال ۱۳۳۶ خورشیدی در شهر بوکان به دنیا آمد. ازهمان ابتدای نوجوانی و جوانی علاقهٔ خاصی به موسیقی و شعر فولکلور کردی داشت و از آن دوران در کلاس های موسیقی شرکت می کرد. وی علاقهٔ زیادی به صدای هنرمند نامدار کرد حسن زیرک داشت. حسن درزی در منطقهٔ فیض الله بیگی بوکان بعد از مدتی شهرت و آوازهٔ پیدا کرد و شروع به سرودن و خواندن اشعار کردی کرد. حسن درزی در کنار استادانی همچون امیر مینایی و رشید فیض نژاد تعلیم دیده است. همچنین در کنار موسیقی به مدت بیست سال در سمت دبیری فعالیت کرد. حسن درزی در طول دههٔ های ۶۰ و ۷۰ توانست ۴ آلبوم از ترانه ها و اشعار خود را منتشر کند. در سال ۱۳۷۰ از ایران خارج شد و اکنون در انگلستان زندگی می کند.
پسنیوس نیگر با نام کامل گایوس پسنیوس نیگر آگوستوس (زادهٔ پیرامون ۱۳۵-۱۴۰ – درگذشتهٔ ۱۹۴) یکی از غاصبان امپراتوری روم در سال معروف به سال پنج امپراتور بود که از سال ۱۹۳ تا ۱۹۴ قدرت را در دست داشت. او پس از به قتل رسیدن پرتیناکس و در واکنش به قدرت گرفتن دیدیوس ژولیانوس مدعی تاج و تخت شد اما از رقیب خود سپتیموس سوروس که او نیز مدعی امپراتوری بود شکست خورد و هنگام فرار به پارت کشته شد. زندگینامه. سال های نخستین. نیگر در حدود سال ۱۳۵ پس از میلاد در خانوادهٔ نجیب زاده ای قدیمی از طبقهٔ سوارکاران ایتالیایی زاده شد، و نخستین کسی از خانوادهٔ خود بود که بعدتر به مقام سناتوری روم رسید. از دوران اولیهٔ زندگی پسنیوس نیگر اطلاع چندانی در دست نیست اما این احتمال وجود دارد که او در مصر دارای مقامی اجرایی بود و در لشکرکشی ای مربوط به اوایل حکومت کومودوس نیز شرکت داشت. نیگر در اواخر دههٔ ۱۸۰ به عنوان کنسول سوفکتوس یا کنسول جانشین کنسولی درگذشته انتخاب شد و پس از آن کمودوس در سال ۱۹۱ او را نمایندهٔ امپراتوری در سوریه ساخت. کومودوس در دسامبر سال ۱۹۲ به قتل رسید و پرتیناکس از سوی سنای روم به جانشینی او برگزیده شد. اما حکومت او ۸۶
روز بیشتر دوام نیاورد و در ۲۸ مارس ۱۹۳ به دست گروهی از پرتورین ها به قتل رسید. در این زمان پسنیوس نیگر هنوز در سوریه بود که خبر قتل پرتیناکس و پس از آن خبر فروش مقام امپراتوری به دیدیوس ژولیانوس به او رسید. نیگر فردی قابل احترام در رم بود و دیری نپایید که اعتراضاتی مردمی علیه دیدیوس ژولیانوس شکل گرفت و مردم خواستار بازگشت نیگر به رم و در دست گرفتن امپراتوری شدند. ژولیانوس که موقعیت خود را در خطر می دید سنتوریونی را به شرق فرستاد تا نیگر را در انطاکیه بکشد. از سوی دیگر بروز ناآرامی در رم سبب شد تا لژیون های مستقر در شرق دراواخر آوریل ۱۹۳، نیگر را امپراتور بنامند. در این زمان نیگر کنیهٔ یوستوس به معنای دادگر را نیز برای خود برگزید. پسنیوس نیگر هرچند در پروپاگاندهای صورت گرفته از جانب سپتیموس سوروس به عنوان نخستین کسی که علیه دیدیوس ژولیانوس شورید معرفی شده است، اما این سوروس بود که زودتر از نیگر و در تاریخ ۹ آوریل ۱۹۳ خود را امپراتور نامید. او حتی مانع از رسیدن پیک نیگر که حامل اعلام پذیرش امپراتوری از سوی او بود به رم شد. سوروس همچنین در زمانی که نیگر مشغول جلب حمایت بیشتر از خود در شرق بود با لشگریانش راهی ر
م شد و در اوایل ژوئن ۱۹۳، پس از آنکه دیدیوس ژولیانوس نیز به قتل رسید وارد شهر گردید. درگیری با سپتیموس سوروس. سوروس بدون لحظه ای تلف کردن وقت اقدام به تقویت موضع خود در رم نمود و به گایوس فولویوس پلاتیانوس، فرماندهٔ تازه منصوب شدهٔ گارد محافظان خود فرمان داد تا فرزندان نیگر را گروگان بگیرد. همزمان نیگر نیز مشغول تحکیم حمایت تمامی فرمانداران استان های آسیایی روم از خود بود، ازجمله آسیلیوس آئمیلیانوس، پروکنسول پراعتبار آسیا، که بیزانتیوم را به نام نیگر فتح کرده بود. نیگر سپس در صدد تقویت کنترل مستقیم خود بر مصر برآمد و سوروس نیز در مقابل تمام تلاش خود را به کار بست تا از ذخایر گندم امپراتوری در مصر حفاظت کرده و به سپاهیان وفادار به خود دستور داد تا با پاسداری از مرزهای غربی مصر نگذارند تا لژیون مستقر در آنجا برای پسنیوس نیگر نیروی کمکی بفرستد. هرچند سرزمین های زیر دست نیگر از ثروت فراوانی برخوردار بود اما منابع نظامی او در مقایسه با سپتیموس سوروس بسیار محدود بود. سوروس ۱۶ لژیون دانوب را در اختیار خود داشت درحالی که نیگر تنها دارای ۶ لژیون شامل ۳ لژیون در سوریه، ۲ لژیون در عربیا پترا و ۱ لژیون در ملطیه بود. این
موضوع سبب شد تا نیگر تصمیم به شدت عمل گرفته و نیرویی را به تراکیه فرستاد و بدین ترتیب توانست بخشی از ارتش سوروس به فرماندهی لوسیوس فابیوس سیلو را در پرینتوس شکست دهد. در این زمان سوروس همراه با سپاهی از رم به سمت شرق حرکت کرد و ژنرال خود تیبریوس کلودیوس کاندیدوس را نیز پیشاپیش اعزام نمود. نیگر که بیزانتیوم را مقر فرماندهی خود قرار داده بود آسلیوس آمیلیانوس را به دفاع از کرانه های جنوبی دریای مرمره فرستاد. سوروس که در حال پیشروی بود به نیگر پیام داد تا خود را تسلیم کرده و تبعید را بپذیرد اما نیگر که به نتیجهٔ رویارویی نظامی امیدوار بود آن را رد کرد. در پاییز سال ۱۹۳ پس از میلاد، کاندیدوس و آمیلیانوس در سیزیکوس بایکدیگر رودررو شدند که به شکست نیروهای نیگر و دستگیری و مرگ آمیلیانوس انجامید. پس از آن بیزانتیوم به محاصره درآمد که در نتیجه، نیگر مجبور به ترک شهر و عقب نشینی به نیقیه شد. با وجود این شهر به نیگر وفادار ماند و سوروس تا پایان سال ۱۹۵ موفق به فتح بیزانتیوم نشد. در اواخر دسامبر سال ۱۹۳ نبرد دیگری نیز خارج از نیقیه به وقوع پیوست که آن نیز نتیجه ای جز شکست برای نیگر به همراه نداشت. با این حال او توانست باق
یماندهٔ سپاهیان خود را تا کوه های توروس عقب کشانده و با در دست گرفتن کنترل گردنه ها برای چند ماه به انطاکیه بازگردد. اما نیگر اینک با مشکل از دست دادن حامیان خود در آسیا روبه رو بود و شهرهایی که پیشتر به او وفادار بودند - به ویژه لاتاکیه و تایر - اینک در صدد تغییر بیعت خود برآمده بودند. مصر نیز تا ۱۳ فوریهٔ ۱۹۴ در شمار حامیان سوروس درآمد تا آخرین بخت های نیگر نیز کاهش یابد. پس از آنکه سپتیموس سوروس فرماندهٔ خود کاندیدوس را با ژنرال دیگری به نام کورنلیوس آنولینوس تعویض کرد، نیگر و آنولینوس در نبرد ایسوس در مهٔ ۱۹۴ رودر روی یکدیگر قرار گرفتند. بین دو طرف نبردی طولانی و طاقت فرسا آغاز شد که با شکست کامل پسنیوس نیگر به پایان رسید. نیگر بار دیگر مجبور به عقب نشینی به سمت انطاکیه شد اما بخاطر تدابیر و ارتباطات همسر باهوش سوروس، جولیا دومنا که در آن منطقه صاحب اعتبار خانوادگی بود توانست نیروهای شهر را وادار به ترک نیگر و وفاداری کامل به شوهرش سپتیمیوس سوروس کنند، نیگر بعد از این اتفاقات جاره ای جز فرار از انطاکیه را نداشت، اما هنگام فرار به پارت دستگیر گردید. او را گردن زدند و سر بریده اش را به بیزانتیوم فرستادند، ا
ما شهر با وجود این همچنان مقاومت نمود تا آنکه در نهایت سوروس به آن یورش برد و آنجا را با خاک یکسان کرد. سر بریدهٔ پسنیوس نیگر را نیز سرانجام به رم بردند و آنجا به نمایش گذاردند. سوروس پس از پیروزیش در شرق تمامی حامیان نیگر را مجازات نمود. او حتی زن و فرزندان نیگر را به مرگ محکوم ساخت و اموالشان را مصادره کرد. «نیگر» در نام پسنیوس نیگر به معنای سیاه است که بنا بر تصادف با نام دیگر رقیب تاج و تخت امپراتوری به نام کلودیوس آلبینوس که نامش به معنای «سفید» است تضاد دارد. بنا بر نوشتهٔ هیستوریا آگوستا که منبعی تقریباً غیرقابل اعتماد است علت نامیده شدن پسنیوس به نیگر، گردن سیاه بودن او بوده است.
خلأ موقت یا خلأ ناگهانی رمانی از جی.کی. رولینگ نویسنده انگلستانی است که در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۲ منتشر شد. طبق گفته این نویسنده "خلأ موقت" اولین رمانی است که توسط ایشان برای بزرگسالان نوشته شد. خلا موقت همچنین اولین تجربه رولینگ در ژانری غیر از فانتزی است. خلا موقت داستانی کاملاً سیاسی و رئالیستی دارد و برخلاف کارهای قبلی رولینگ خبری از سوژه های فانتزی و سورئالیستی در داستان نیست. با این حال نشانه ها و ردپای رولینگ در داستان کاملاً مشهود است. "خلأ موقت" همچون کتاب های قبلی رولینگ داستانی چندوجهی با شخصیت هایی زیاد دارد که هرکدام جهان بینی خاص خود را دارند. رولینگ برای اولین بار در این کتاب از حرف های رکیک و صحنه ها جنسی برای پیش بردن داستان استفاده کرده است. ترجمه این کتاب هم به زبان فارسی همچون کتاب های "هری پاتر" بر عهده مترجم رسمی خانم رولینگ یعنی ویدا اسلامیه بوده است. خلا موقت با ترجمه ویدا اسلامیه و توسط کتابسرای تندیس منتشر شده است. طرح داستان. وقتی بری فیربرادر در در اوایل چهل سالگی به طور غیرمنتظره ای مُرد، شهر کوچک پَگفورد در شوک ماند. پَگفورد، به ظاهر شرح منظره ای از زندگانی روستایی انگلیسی است با میدان
خرید سنگ فرش شده و صومعه ای کهن. اما آنچه که در پشت این زیبایی ظاهری نهفته است جنگی است در شهرک، ثروتمند در جنگ با فقیر. نوجوانان در جدال با والدینشان، زنان خانه دار در جنگ با همسرانشان و معلمان در جنگ با دانش آموزانشان. پَگفورد دیگر مثل سابق نیست؛ و بزودی صندلی خالی بری در شورای محله عامل تحریک کنندهٔ بزرگترین جنگی می شود که شهرک به خود دیده است و اینکه چه کسی در انتخابات لبریز از احساسات تند و شدید با دورویی و افشا سازی های غیرمنتظره پیروز خواهد شد؟
فینال مسابقات قهرمان باشگاه های جهان ۲۰۰۰ یک مسابقه فوتبال بود که در ورزشگاه ماراکانا، ریو دو ژانیرو در ۱۴ ژانویه ۲۰۰۰ برگزار شد. این یک فینال تماما برزیلی بین کورینتیانس و واسکو دوگاما بود تا قهرمان مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان ۲۰۰۰ مشخص شود. پس از تساوی بدون گل در طول ۱۲۰ دقیقه، کورینتیانس در ضربات پنالتی با نتیجه ۴–۳ پیروز شد و اولین باشگاهی شد که جام باشگاه های جهان را بالای سر برد و اولین تیمی بود که تیمی از کشور خود را در فینال شکست داد.
فینال مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان ۲۰۰۵ یک مسابقه فوتبال بود که بین سائو پائولو برزیل، قهرمان کونمبول، و لیورپول انگلیس، قهرمان یوفا، در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۵ در ورزشگاه بین المللی یوکوهاما، ژاپن برگزار شد. این مسابقه نهایی مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان ۲۰۰۵ بود، رقابتی برای برندگان مسابقات جام اولیه اعضای قاره ای فیفا. مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان جایگزین جام بین قاره ای شد که هر دو تیم قبلاً در آن شرکت کرده بودند. سائو پائولو دو بار در سال های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ قهرمان جام بین قاره ای شده بود، در حالی که لیورپول دو بار در سال های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۴ شکست خورده بود. این تیم ها با قهرمانی در رقابت های جام قاره ای خود به مسابقات راه یافتند. سائو پائولو قهرمان جام لیبرتادورس ۲۰۰۵ شد و تیم برزیلی اتلتیکو پارانائنزه را ۵–۱ شکست داد. لیورپول قهرمان لیگ قهرمانان اروپا ۰۵–۲۰۰۴ شد و پس از پایان بازی ۳–۳، تیم ایتالیایی میلان را ۳–۲ در ضربات پنالتی شکست داد. هر دو تیم در راه رسیدن به فینال در مسابقات قهرمانی یک بازی انجام دادند. سائو پائولو قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۵ یعنی الاتحاد را ۳–۲ شکست داد، در حالی که لیورپول قهرمان جام قهر
مانان کونکاکاف ۲۰۰۵، دپورتیوو ساپریسا را با نتیجه ۳–۰ شکست داد. سائو پائولو با تماشای ۶۶٬۸۲۱ تماشاگر در نیمه اول با گل مینیرو پیش افتاد. لیورپول که در نیمه اول چند موقعیت را برای گل تساوی از دست داد، در نیمه دوم اکثریت توپ و میدان را در اختیار داشتند و سه گل مردود شده نیز به ثمر رساند. علیرغم همه موقعیت هایشان، آنها نتوانستند مقابل سائو پائولو گلزنی کنند که بازی را ۱–۰ برد. مسیر تا فینال. سائو پائولو به عنوان قهرمان جام لیبرتادورس به مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان راه یافت. آنها در سال ۲۰۰۵ جام لیبرتادورس را با شکست ۵–۱ اتلتیکو پارانائنزه در فینال برنده شده بودند. این اولین حضور سائو پائولو در این رقابت ها بود، اگرچه آنها دو بار در سال های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ پیشتاز رقابت ها یعنی جام بین قاره ای را به دست آورده بودند. لیورپول به دلیل قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا ۰۵–۲۰۰۴ به مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان راه یافت. آنها تیم ایتالیایی میلان را ۳–۲ در ضربات پنالتی پس از پایان بازی ۳–۳ شکست دادند. مانند سائو پائولو، لیورپول برای اولین بار در این رقابت ها شرکت کرد، اگرچه آنها دو بار در جام بین قاره ای حضور داشتند، در سا
ل های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۴ شکست خوردند. هر دو تیم در مرحله نیمه نهایی وارد این رقابت ها شدند. حریف سائو پائولو قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۵، یعنی الاتحاد بود. پیروزی ۳–۲ با دو گل آموروسو و یک پنالتی از دروازه بان روژریو سنی، صعود سائوپائولو به فینال را تضمین کرد. لیورپول با دپورتیوو ساپریسا، قهرمان جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۵ روبرو شد. آنها بازی را ۳–۰ بردند، پیتر کراوچ دو گل زد و استیون جرارد نیز با رسیدن لیورپول به فینال گلزنی کرد. مسابقه. پیش زمینه. هر دو تیم در مسابقات داخلی خود عملکرد خوبی داشتند. فصل داخلی سائو پائولو دو هفته قبل از فینال به پایان رسیده بود. آنها مسابقات قهرمانی سری آ برزیل ۲۰۰۵ را در جایگاه یازدهم پس از ۴۲ بازی به پایان رساندند، آنها هر کدام ۱۶ بازی را بردند و باختند و ۱۰ بازی را مساوی کردند. لیورپول در اواسط فصل داخلی خود بود، آنها در لیگ برتر ۰۶–۲۰۰۵ رقابت می کردند. آنها در جدول دوم بودند و آخرین بازی خود را قبل از رقابت ها با نتیجه ۲–۰ مقابل میدلزبرو بردند. این پیروزی به این معنی بود که لیورپول ۱۰ بازی بدون گل خورده را پشت سر گذاشته بود که با رکورد یک باشگاه دیگر مساوی شد. پائولو آتوئوری، سر
مربی سائو پائولو، معتقد بود که تیمش در صورت پیروزی در بازی، باید عملکرد خود را در نیمه نهایی بهبود بخشد: «اگر می خواهیم فینال را ببریم، باید جنبه های خاصی از بازی خود را بهبود ببخشیم.» آتوئوری نگران تهدید هوایی لیورپول نبود، اما انتظار داشت که آنها در طول بازی توپ را حفظ کنند: «تیم های انگلیسی به خاطر برتری هوایی خود شناخته شده اند، اما لیورپول تیمی است که می تواند توپ را به خوبی حفظ کند همانطور که در هنگام پیروزی لیگ قهرمانان ثابت کرد.» رافائل بنیتز، سرمربی لیورپول، علیرغم مرگ پدرش در اوایل هفته، کنترل تیم را برای فینال در اختیار گرفت. بنیتز مطمئن بود که تیم لیورپول او می تواند سائو پائولو را شکست دهد: «ما با اعتماد به نفس و قدرت بازی می کنیم. فکر می کنم می توانیم هر کسی را شکست دهیم.» کراوچ مهاجم لیورپول که دو گل در نیمه نهایی به ثمر رساند، به اندازه سرمربی خود در مورد پیروزی در بازی مصمم بود. وی افزود: «ما تمام راه را برای گشت و گذار به ژاپن نرفته ایم». نیمه اول. قبل از شروع مسابقه، به یاد پدر رافائل بنیتز، فرانسیسکو که چهارشنبه قبل از فینال بر اثر نارسایی قلبی درگذشت، یک دقیقه سکوت برگزار شد. هر دو تیم با
بازوبندهای مشکی به نشانه احترام وارد زمین شدند. مسابقه بیشتر به تأخیر افتاد وقتی یک هوادار به زمین حمله کرد، او به سمت یکی از گل ها سر زد و قبل از اینکه گرفتار شود در دروازه گیر کرد. سائو پائولو با ترکیب ۳–۵–۲ صف آرایی کرد، در حالی که لیورپول ترکیب ۴–۴–۱–۱ را انتخاب کرد. لیورپول در ۷۹ ثانیه اولین فرصت بازی را داشت. ارسال استیون جرارد کاپیتان لیورپول به محوطه جریمه با فرناندو مورینتس مواجه شد اما ضربه سر این مهاجم از بالای دروازه به بیرون رفت. لیورپول موقعیت های بیشتری ایجاد کرد و لوئیس گارسیا دو بار با ضربه سر، دروازه را تهدید کرد. سائو پائولو تنها یک موقعیت ایجاد کرده بود، یک ضربه از آموروسو، اما آنها شروع به پیشرفت کردند. آنها پس از ضربه آموروسو به جلو پرس کردند و سیسینیو که نزدیک بود با یک ضربه لوبی از خط میانی که از بالای تیرک دروازه عبور کرد به گل برسد. فشار سائو پائولو باعث شد تا در دقیقه ۲۷ پیش بیفتند. یک پاس شکسته از آلوئیسیو به مینیرو، هافبک را در فضا پیدا کرد که توپ را فراتر از دروازه بان لیورپول، پپه رینا قرار داد تا برزیلی ها ۱–۰ پیش بیفتند. این اولین گلی بود که لیورپول در بیش از ۱۰۴۱ دقیقه بازی