Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، تعداد کشتی های بخار که در بندرهای خلیج فارس لنگر می گرفتند به ۳۳۹ مورد در سال رسید که از این تعداد ۶۰ درصد آن ها در بندرهای بوشهر و لنگه، لنگر گرفته بودند.. در طول سال های ۱۸۷۴ تا ۱۸۹۵، مقدار کل صادرات و واردات از راه بندرهای خلیج فارس از ć۱٫۷ به ć۳٫۰ میلیون در سال؛ و در سال ۱۴-۱۹۱۳ به بیش از ć۴٫۵ میلیون رسید.. بوشهر که به نظر می آمد تنها سهمی نزدیک به یک - سوم بازرگانی سالیانهٔ خلیج فارس را داشته باشد، در بیست و پنج سال آخر قرن ۱۹ به مهم ترین بندر خلیج فارس تبدیل شد. تمامی این توضیح ها نسبت به شهر تبریز که به عنوان «مرکز بازرگانی ایران با دیگر کشورها است.» گفته شد. مسیر عبور کاروان های بوشهر به اصفهان و تهران (پایتخت) از شیراز عبور می کرد و این بر رونق بازرگانی خارجی در شیراز می افزود. بازرگانی در شیراز به ویژه در ۲۵ سال آخر قرن بسیار شکوفا شد، به گونه ای که مجموع درآمد ناشی از صادرات و واردات در شیراز به بیش از یک میلیون پوند استرلینگ در سال رسید. در نتیجه از این پس، شیراز به عنوان یکی از دو مرکز بازرگانی کشور هم ردیف تبریز قرار می گرفت. بازرگانان شیرازی به فروش تریاک، کتان، پشم، فرش، تنباکو، چرم و پوست،
اسب و قاطر، میوه های خشک و... می پرداختند و در مقابل کالاهای کتانی، شکر، چای، ادویه، فلزات، رنگ، شیشه، چینی و... خریداری می کردند. در دههٔ ۱۸۹۰ یک راه آبی برای کشتی رانی روی رودخانهٔ کارون میان شهرهای محمره (خرمشهر) و شوشتر و یک راه مال رو میان شوشتر و اصفهان بوسیلهٔ کمپانی لینچ ایجاد شد. به این ترتیب یک مسیر انحرافی در راه بازرگانی بوشهر - اصفهان - تهران به وجود آمده بود. فارس از ۱۸۹۱ تا ۱۹۲۰. در دههٔ آخر قرن ۱۹ تا دو دههٔ اول قرن ۲۰، زمانی که حکومت مرکزی بسیار ضعیف شده بود و توان خود را در کنترل استان ها ازدست داده بود؛ قدرت به دست بزرگان محلی و علمای دینی افتاد و این هم زمان شد با ناآرامی ها و آشفتگی های پی در پی در استان فارس به ویژه در دورهٔ اعتراض های مربوط به قرارداد توتون و تنباکو (۹۲-۱۸۹۱)، انقلاب مشروطه (۱۱-۱۹۰۵) و جنگ جهانی اول. جنبش تنباکو. واگذاری معامله تنباکو به شرکت تالبوت در شیراز تهران و تبریز باعث شد جنبشی قوی علیه این معاهده به وجود بیاید که تحریم تنباکو را در پی داشت. نارضایتی از عملکرد نامناسب بانک امپریال در شهر شیراز یکی از عوامل مهم تحریم تنباکو از سوی شیرازی ها بود. در انتها سید علی
فال اسیری روحانی ای که در دهه ۱۸۸۰ وی و پیروانش در مقابل یهودیان در موارد متفاوت واکنش نشان داده بودند و با برانگیختن مردم آرامگاه تازه ساخته شده حافظ را تخریب کردند و احکام شرعی را در جامعه جا انداختند و این خود مقدمه ای برای شکل گیری تحریم تنباکو در شیراز بود. تحریم تنباکو در شیراز. تجارت تنباکو در شیراز که مرکز اصلی کشت تنباکو بود در اوایل آوریل ۱۸۹۱ تحت تأثیر واگذاری انحصاری و همچنین بسیج مردم علیه معاهده تنباکو به سرکردگی سید علی اکبر فال اسیری قرار گرفت. وقتی که فال اسیری در ۸ شوال ۱۳۰۸ برابر با ۱۷ مه ۱۸۹۱ به عراق تبعید شد؛ نزدیک به سه تا چهار هزار نفر مرد و زن برای اعتراض به دستور حکومت در آرامگاه شاه چراغ در شیراز تجمع کردند. در نهایت در جمادی الثانی سال ۱۳۰۹ برابر با دسامبر ۱۸۹۱ هنگامی که فتوای پرهیز از استفاده از تنباکو (تحریم تنباکو) که آن را به میرزا محمد حسن شیرازی مرجع تقلید شیعه نسبت می دهند صادر شد؛ بسیاری از پیروان او پس از این فتوا، از مصرف تنباکو خودداری کردند و موج شدیدتری از اعتراض ها علیه امتیاز انحصاری تنباکو شکل گرفت و آشفتگی ها به تهران نیز کشیده شد؛ یک ماه پس از این رویداد، امتیاز ان
حصاری تنباکو لغو گردید. فال اسیری در مارس ۱۸۹۲ پیروزمندانه به شیراز بازگشت. انقلاب مشروطه. حرص و طمع ملک منصور میرزا شعاع السلطنه فرزند مظفرالدین شاه و حاکم فارس در ضبط و گرفتن مالکیت روستاهای موفق و ستم در حق مردم در دوران حکومتش بر فارس در سال های ۱۹۰۱-۱۹۰۲ و ۱۹۰۴-۱۹۰۵ باعث شد بازاری ها و روحانی ها و مالک های خرد و کلان در شیراز یه انقلاب مشروطه بپیوندند.. در پاییز ۱۹۰۵ میلادی علما و افراد سرشناس فارس به شاه در مورد ستمگری های حاکم فارس اطلاع دادند و جنبشی علیه وی بسیج کردند. میرزاابراهیم شریف شیرازی رهبری جنبش مخالفان شیراز و سید عبدالحسین لاری رهبر ستیزه گر لارستان برای حمایت از جنبش به شیراز رفتند.از رجب تا شوال ۱۳۲۳/سپتامبر تا دسامبر ۱۹۰۵ بازار شیراز تعطیل شد در زمانی که قلعه نظامی به وسیله مردان مسلح محاصره شده بود، تجار و صنعتگران و روحانیون به آرامگاه شاهچراغ پناه بردند. در اوایل پاییز زمانی که شعاع السلطنه مجبور به ترک کشور شد شاه غلام حسین خان صاحب اختیار را در اواخر دسامبر برای آرام کردن فارس گسیل کرد. در همین دوران مردم کازرون در امامزاده ها به بست نشستند و تجار مغازه های خود را بستند. در فارس تع
دادی از معترض ها کشته شدند و خشونت ها به بهبهان و برازجان و دشتستان هم کشیده شد. خان طوایف بهمائی و بویراحمدی از پرداخت مالیات سرباززدند و دزدان راه ها را نا امن کردند. بعد از این آشوب ها صاحب اختیار در تاریخ جون ۱۹۰۶ برکنار شد. بار دیگر بازار شیراز به عنوان اعتراض در مقابل دسیسه صولت السلطنه و برکنارهایش بسته شد. از رقابت بین افراد سرشناس محلی کاسته نشد و در اکتبر ۱۹۰۷ سید عبدالحسین لاری با حمایت تفنگداران قشقایی برای مخالفت با خاندان قوام به شیراز رفتند. در مارس ۱۹۰۸ محمدرضا خان قوام الملک مخالف مشروطه ترور شد. از بهار ۱۹۰۸ تا ۲۳ ژوئن که محمدعلی شاه مجلس را به توپ بست و جنبش مشروطه را باز نگه داشت، فعالیت های مشروطه خواهی در شیراز رو به افزایش بود. از سال ۱۹۰۹ سید عبدالحسین لاری در مناطق جنوب و جنوب شرقی فارس دست به شورش زد و برای لارستان قوانین تعیین کرد و این روند تا بهار ۱۹۱۵ ادامه داشت تا مخبرالسلطنه حالکم فارس حبیب الله خان قوام الملک را برای آرام کردن مناطق لارستان و جمع آوری مالیات ها به آنجا گسیل کرد.. صولت الدوله. در سال ۱۹۱۱ صولت الدوله فرصت بازگشت به عنوان حاکم فارس را بدست آورد در زمانی که دوست
قدیمی اش رضاقلی خان نظام السلطنه توانست بخش هایی از محدوده تحت سلطه ایل قشقایی را مالک شود. قوام الملک و برادرش ناصرالدوله به فرمان حاکم جدید بازداشت شدند و پس از فشارهای بسیار از سوی تهران نظام السلطنه رضایت داد تا آن ها را به اروپا بفرستد. در راه بوشهر تعدادی از قشقایی ها در نزدیکی شیراز به کمین نشستند و ناصرالدوله را کشتند و قوام الملک توانست تا فرار کند و به سفارت انگلستان پناه برد. در تابستان همان سال جنگی در استان شروع شد و شهر را احاطه کردو در بخش غربی نیروهای حاکم و قشقایی ها و در بخش شرقی نیروهای قوام مستقر شدند. به کمک حمایت ایل خمسه و پشتیبانی انگلیسی ها نظام السلطنه از شهر بیرون انداخته شد و قوام السلطنه به عنوان حاکم بازگشت. مخبرالسلطنه. در سال ۱۹۱۲ هنگامی که مخبرالسلطنه به عنوان حاکم فارس منسوب شد وی رابطه خوبی بین صولت الدوله و میرزا حبیب الله خان قوام الملک برقرار کرد. وی صلح و آرامش را برای فارس و به خصوص در مسیرهای بوشهر-شیراز-اصفهان به ارمغان آورد. وی این آرامش را به کمک همکاری خان های ایل ها و ژاندارمری بدست آورد. ژاندارمری به کمک افسران سوئدی تأسیس شده بود. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی
اول، استان فارس به محل رقابت میان انگلیسی ها و آلمانی ها و کشمکش های بی رحمانهٔ دست نشانده های آن ها و متحدانشان در میان خان ایل ها تبدیل شده بود. گروه بریتانیایی متعهد شده بود تا پشتیبان حبیب الله قوامی الملک و پسرش ابراهیم خان، بخشی از ایل خمسه و خان های هدایت-داودی، لیراوی و خاندان شبانکاره شبانکاره باشد و آن ها را به رسمیت بشناسد. گروه آلمانی و هوادارانشان با سوئدی ها و بعضی از مقام های اداری پارسی در شهربانی (ژاندارمری) و متحدانشان در حزب دموکرات فارس و تعدادی از خان های محلی در کازرون و بوشهر، شامل ناصر دیوان کازرونی و رئیس علی دلواری به توافق رسیده بودند و قرار بود از آن ها پشتیبانی کنند. در این میان شیخ جعفر محلاتی شیخ جعفر محلاتی. شیخ جعفر محلاتی از روحانیان شیرازی با دادن فتوای جهاد به حمایت آلمان و عثمانی علیه متفقین به جمع کمپ آلمان پیشرو پیوست. مخبرالسلطنه هدایت در سال ۱۹۱۵ و صولت الدوله قشقایی در سال ۱۹۱۸ به کمپ آلمان پیوستند. ویلهم واسموس. ویلهم واسموس نماینده تسلیم نشدنی آلمانی که نام لاورنس را برای خود انتخاب کرده بود در طول جنگ جهانی اول به جمع آوری نیرو و ایجاد جنبش ضد انگلیسی در فارس پردا
خت. با بکار گرفتن روسی و انگلیسی ستیزی ایرانی ها به نفع نیروهای عثمانی و آلمانی و متحدان آن ها واسیموس کمپ تبلیغاتی ای در میان ایرانی ها ایجاد کرد وی حتی برای ایجاد تأثیر بیشتر مسلمان شد و نام محمد ویلهلم را انتخاب کرد و همچنین بیان اینکه نیروهای آلمان و متحدان پیروز نهایی هستند. بعدها طوایف کمک های مالی و تسلیحاتی از سوی واسموس دریافت کردند. وی از نارضایتی طوایف از انگلیسی ها بهره جست که نتیجه اش اختلال هایی در امور فارس بود. در ۸ اوت ۱۹۱۵ نیروهای انگلستان در بوشهر مستقر شدند و در ۱۴ سپتامبر مخبرالسلطنه از شیراز برکنارشد و حبیب الله قوام الملک به عنوان حاکم شیراز منسوب شد. بین اوت و اکتبر ۱۹۱۵ قوام السلطنه یک میلیون و سیصد و پنجاه هزار قران به عنوان حمایت از سوی دولت انگلستان دریافت کرد. ولی در اواخر دسامبر به کمک حمایت نیروهای پیشرو آلمان ژاندارمری و دموکراتهای تندرو نیروهای انگلیسی از شیراز بیرون انداخته شدند و متعلقاتشان ضبط شد. در پاییز ۱۹۱۵ برخوردهای خونینی بین انگلیسی ها و طوایف پیشرو آلمان منطقه بوشهر رخ داد که در این دوره رئیس علی دلواری رئیس نیروهای ضد انگلیسی کشته شد. قوام السلطنه. در فوریه ۱۹۱۶ قو
ام الملک از سوی انگلیسی ها حمایت شد و عازم شیراز شد که در تصادف کشته شد. پسرش ابراهیم خان عنوان قوام الملک را انتخاب کرد و با رهبری طوایف مسلح پیروز شد. و در آوریل حاکم شیراز شد. در ۱۱ نوامبر ژنرال سر پرسی سایکس برای باج گیری و دریافت مالیات به فارس با فرمان دوست قدیمی اش عبدالحسین میرزافرمانفرما حاکم فارس به شیراز گسیل شد. بعدها سایکس با صولت الدوله در اواخر ۱۹۱۶ به تفاهم و صلح رسید. ضمناً در تاریخ ۲۶ ژوئن ۱۹۱۶ جنبش ضد انگلیسی برخاست که فردای آن روز سرکوب شد. در تاریخ می ۱۹۱۸ اسماعیل خان صولت الدوله ریاست ایل قشقایی (به جز تیره کشکولی) را به دست گرفت و انگلیسی ها کنترل خود را در استان فارس از دست دادند و همچنین اقوام حامی دولت ملی(ایران) (دشتی، دشتستان، تنگستان) به مبارزه با انگلیسی ها پرداختند.
مصونیت قانونی یکی از سبب های معافیت از مجازات است که شخص دارای آن در صورت ارتکاب عمل مجرمانه از تبعات عمل خود معاف است و به جهت آن قابل تعقیب و مجازات نیست. مبنای وضع مصونیت ها برخی مصلحت ها و ملاحظات سیاسی و اجتماعی است.
کاپیتول ایالت تگزاس (Texas State Capitol) بنایی است که شاخه مقننه دولت تگزاس در آن قرار دارد. معمار بنا الایا مایرز نام دارد. بنای کنونی در سال ۱۸۸۲ ساخته شد، از گرانیت صورتی ساخته شده، ۷ فوت از ساختمان مشابه در واشنگتن دی سی ارتفاع بیشتر دارد، رو به شهر مکزیکو سیتی دارد (به احترام گذشتهٔ تگزاس که روزگاری متعلق به خاک مکزیک بود)، و بر روی گنبد آن تندیسی است که «بانوی آزادی» نام دارد. تندیس در دست خود ستاره ای دارد، که اشاره ایست به اینکه لقب تگزاس «ایالت تک ستاره» است. معمار بنا (که اهل میشیگان بود) در هنگام تأسیس بنا، روشنایی برقی برای تالارهای ساختمان پایتخت در نظر گرفت که در آن زمان از پیشرفتهای جدید زمان خود محسوب می گشت. در سال ۱۸۹۶، جایگزین کردن ژنراتورهای برقی ساختمان نزدیک به ۲ میلیون دلار خرج برداشت. ساختمان از راه تونل به دیوان عالی ایالت و دیگر ساختمان های دولتی راه دارد. دفتر فرماندار نیز در همین مکان واقع است.
این یک فهرست کشورها بر پایه شاخص توسعه انسانی تنظیم شده با نابرابری (IHDI) است که توسط UNDP در گزارش توسعه انسانی ۲۰۲۵ خود منتشر شده است. بر اساس گزارش ۲۰۱۶، "IHDI می تواند به عنوان سطح توسعه انسانی با در نظر گرفتن نابرابری تفسیر شود"، در حالی که شاخص توسعه انسانی، که IHDI از آن استخراج شده است، "شاخصی از توسعه انسانی بالقوه (یا حداکثر IHDI که در صورت عدم نابرابری می توان به آن دست یافت) است". روش شناسی. این شاخص HDI میانگین (محاسبه شده با استفاده از میانگین هندسی، نه حسابی) هر فرد در جامعه را نشان می دهد، که در صورت وجود نابرابری در توزیع سلامت، آموزش و درآمد، کمتر از HDI کلی است. در شرایط برابری کامل، HDI و IHDI برابر هستند؛ هرچه تفاوت بین این دو بیشتر باشد، نابرابری نیز بیشتر است. IHDI، که برای جهان و کشورهای خاص تخمین زده می شود، افت در توسعه انسانی را به دلیل نابرابری در سلامت، آموزش و درآمد نشان می دهد. افت ها در هر سه بعد در کشورهای مختلف متفاوت است، از تنها چند درصد (مثلاً جمهوری چک و اسلوونی) تا بیش از ۴۰٪ (مثلاً آنگولا و کومور). افت کلی هر سه بعد را در نظر می گیرد. لازم به ذکر است که مقایسه بین این
دو نقشه، کارایی پایینی در نشان دادن تفاوت بین IHDI و HDI دارد. فهرست. جدول زیر کشورها را بر اساس شاخص توسعه انسانی تنظیم شده با نابرابری (IHDI) رتبه بندی می کند. داده ها بر اساس تخمین های ۲۰۲۳ هستند. IHDI تنظیم شده با نابرابری ۲۰۲۳ (گزارش ۲۰۲۵). ! rowspan="2" |رتبه ! rowspan="2" scope="col" style="width:17em;" | کشور ! colspan="3" scope="col" style="width:5em;" | تخمین های ۲۰۲۳ (گزارش ۲۰۲۵) ! colspan="1" scope="col" style="width:5em;" | IHDI ! scope="col" colspan="1" style="width:5em;"| HDI ! scope="col" colspan="1" style="width:9em;"| افت کلی (%) به دلیل نابرابری !1 ! style="text-align:left" scope="row" | ! rowspan="2"|2 ! scope=row
شاخص رضایت از زندگی یک تحلیل روانشناسی اجتماعی از آدرین ج. وایت از دانشگاه لستر است، که تلاش می کند درجه رضایت مندی را در کشورهای مختلف نشان دهد. در این محاسبه، میزان سلامتی، ثروت، و دسترسی به آموزش و بهداشت پایه ای ملاک قرار داده شده است. این مثالی است از اندازه گیری شادی با پرسش مستقیم از مردم در مورد رضایتشان از زندگی، در مقابل تقسیم بندی های دیگر همانند تولید ناخالص ملی. برخی مطالعات نشان می دهد که شادی را می توان به طور مؤثر اندازه گیری کرد بزودی این مقاله بروز خواهد شد.
میناکاری، میناگری یا میناسازی به نقاشی و آراستن فلزات با رنگ های لعاب دار گفته می شود. این هنر سابقه ای در حدود پنج هزار سال دارد و از صنایع دستی محسوب می شود. امروزه این هنر بیشتر بر روی مس انجام می شود ولی می توان بر روی طلا، نقره و سفال نیز آن را به عمل آورد. طلا و نقره تنها فلزاتی هستند که به هنگام ترکیب با مینا اکسید نمی شوند از اینرو امکان اجرای طرح همراه با جزئیات و با شباهت هر چه تمامتر بر روی مینا را ایجاد می کنند در حالی که میناهای مسی چنین کیفیتی را ندارند. میناکاری بر روی طلا و نقره هنر شکل گیری مینا بر روی آن از ترکیب اکسیدهای فلزات و چند گونه نمک در مجاورت حرارت بالا (۷۵۰ تا ۸۵۰ درجه سانتی گراد) می باشد. که رنگ ها در طول زمان و بر اساس دما به وجود می آیند. امروزه در ایران کانون تولید ظروف میناکاری شهر اصفهان و استادان برجسته ای در تولید آثار مینا مشغول به فعالیت هستند. پیشینه این هنر در ایران به زمان هخامنشیان می رسد و در زمان ساسانیان دچار تحولی بزرگ می شود، بنا بر نظر بسیاری از پژوهشگران تاریخ هنر، این دوره اوج شکوفایی هنر میناکاری است و معتقدند که میناکاران بیزانس و به دنبال آن سایر ممالک خار
جی، این هنر را با ویژگی های عالی و شگفت انگیزش، از هنرمندان ایرانی در دوره ساسانیان فراگرفتند. محصولات این هنر در بسیاری از نقاط ایران تولید می شوند؛ اما اصفهان کانون تولید میناکاری ایران به شمار می رود و استادان برجسته ای در این زمینه را در خود جای داده است. پیرامون واژه. در فرهنگ دهخدا میناسازی چنین تعریف شده است: نقاشی و تزیین فلزاتی همانند طلا، نقره و مس به وسیلهٔ رنگ های لعابدار مخصوصی که در حرارت بسیار زیاد پخته و ثابت شود. مینا کاری در لغت. نزدیک ترین معنای لغوی برای مینا به معنی آسمان آبی است. مینا کاری هنری است که طرح های متفاوتی که معمولاً با قلم سفید است بر روی ظروف مسی، نقره ای و طلایی نقش می شود. رنگ زمینهٔ زیر نقوش معمولاً به رنگ های آبی، سبز و گاهی قرمز می باشد که اگر به چشم هنر به داخل ظروف منقوش مینا بنگریم یادآور پهنای زیبای آبی آسمان باشد. شاید به همین خاطر است که اسم این هنر را مینا کاری نامیده اند. پیشینه. میناکاری هنری با پیشینه ای در حدود پنج هزار سال است که برای زیبایی بخشیدن زیور آلات و ظروف مختلف استفاده می شده است. این هنر ترکیبی از آتش و خاک است که با هنر نقاشی آمیخته می گردد و نقش
های زیبایی را می آفریند. به گفته برخی کارشناسان و در پی تطبیق دادن میناکاری های بیزانس با آثار ایرانی، این هنر در ایران شکل گرفته و سپس به دیگر کشورها رفته است. البته در اروپا آثاری باستانی یافت شده که پیشینه ای بسیار طولانی دارند. برای نمونه شش انگشتر طلا مربوط به سیزده سده پیش از میلاد در قبرس یافت شده که نمونه ای از میناکاری مرصع می باشند. همچنین مجسمه معروف زئوس که در یونان پیدا شده مربوط به پانصد سال پیش از میلاد می باشد. همچنین در مورد لعاب شیشه ای مینا بر روی فلز؛ و در کاوش هایی که در نهاوند صورت گرفت یک جفت گوشواره طلا به دست آمده است که سبک زرگری آن به سده هفتم تا هشتم پیش از میلاد مربوط می باشد. هخامنشیان. در کاوش های صورت گرفته در نهاوند، یک جفت گوشواره طلا به دست آمده است که سبک زرگری آن به سده هفتم تا هشتم پیش از میلاد مربوط می شود و نمونه ای از لعاب شیشه ای مینا بر روی فلز به شمار می رود. یکی از این نمونه های قدیمی بازوبندی از طلا به همراه میناکاری های تزیین شده بر روی آن است که مربوط به دوران هخامنشیان می باشد. در حال حاضر این اثر باستانی در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می شود. کاسه برنز
ی موجود در موزه هنر لس آنجلس نیز از دیگر نمونه های ایرانی این هنر است که قدمت آن به ۵۵۰ تا ۳۳۰ پیش از میلاد بازمی گردد و ۱۵ سانتی متر قطر و ۳٫۲ سانتی متر عمق دارد. ساسانیان. بشقاب های ساسانی که در ارمنستان کشف شده در موزه هنرهای اسلامی برلین و در موزه متروپولیتن نیویورک نگهداری می شوند، نمونه های از آثار باستانی میناکاری ایرانی می باشند. همچنین در موزه آرمیتاژ سن پترزبورگ و موزه های انگلستان و فرانسه نیز آثار دیگری از میناکاری ایرانی موجود می باشد. سلجوقیان. اوج هنری این هنر در دوره سلجوقیان بوده که تهیه ظروف برنجی و میناکاری مرسومیت داشته است و این آثار به کشورهای همسایه نیز فرستاده می شده است. یکی از نمونه های ارزشمند این دوره «سینی آلپ ارسلان» است که میناکاری بر روی نقره است و در موزه صنایع ظریفه بوستون نگهداری می شود. این اثر توسط استادی به نام «حسن الکاشانی» ساخته شده و نامش با خط کوفی بر روی آن حک شده است. مغول ها و تیموریان. در این دوره هنر فلزکاری به به دنبال آن میناکاری ایرانی دچار تغییرهایی گشت. سبک نوینی در میناکاری ایران به وجود آمد به طوری که تصویرها و شکل هایی که مربوط به ظاهر و لباس درباریان ای
رانی بود جایگزین نگاره های عربی شد. همچنین در دوره تیموری نیز ترصیع فلز به شرقی ترین صورت خودش رسید. صفویان. در این زمان نقش های مینیاتوری همانند مجلس های بزم در دبار، شکار و اسب سواری بیشتر رواج داشت و میناکاری بر روی نقره انجام می شد. همچنین نقش های اسلیمی و ختایی به طرح ها افزوده شد و رنگ قرمز نیز بیشتر از همه دوره ها به کار میناکاران آمد. قاجار. در دوران قاجار، میناکاری کمی از تب و تاب افتاد و به اشیایی مانند سر قلیان و کوزه قلیان و کوزه و بادگیر قلیان محدود شد. در کاخ گلستان تاجی میناکاری شده از مس مربوط به آغامحمدخان دیده می شود. در دربار شاهان این سلسله به ویژه ناصرالدین شاه که قلیان کشیدن از سرگرمی هایش بود، قلیان های میناکاری شده وجود داشت. در خانه های اشراف و بزرگان نیز قلیان، کمربند، آفتابه لگن، انفیه دان، گلاب پاش، گوشواره، اشکدان و قوطی سیگار میناکاری شده نیز به چشم می خورد. معاصر. در دوره معاصر بعد از دوره قاجار برای مدتی این هنر با فراموشی و کم فروغی همراه بود. حضور شکرالله صنیع زاده و کارگاهش که در آن هنرمندان بنامی پرورش یافتند باعث شد که این هنر تاحدی دوباره به روزهای پر شکوهش بازگردد و توان
ست هنر میناکاری را به نوعی احیا نماید. اکنون بسیاری از هنرمندان باتجربه و خوش ذوق در زمینه میناکاری روی طلا به سبک دوره قاجار فعالیت می نماید. در حال حاضر «مینای خانه بندی» از رونق افتاده و فقط مینای نقاشی رواج دارد و مرکز آن نیز شهر اصفهان است. از جمله دیگر میناسازان برجسته می توان از: غلامحسین فیض اللهی، حسین هنردوست، مهدی غفاریان، برادران نعمت اللهی، محمدعلی فرشید، ابراهیم زرقونی و فرزندان شکرالله صنیع زاده نام برد. هم اکنون بانوان بسیاری پا به عرصه میناکاری نهاده اند به گونه ای که اکثر ظروف و نقوش میناکاری موجود در بازار به وسیله دستان هنرمند زنان اصفهانی شکل گرفته است. از جمله استادان زن معاصر می توان از خانم مینا جوهری نام برد که به صورت تلفیقی آثاری ارزشمند را خلق نموده است. میناکاری در مکتوبات. آرتور پوپ خاورشناس آمریکایی در کتاب «بررسی هنر ایران» دربارهٔ هنر میناکاری چنین گفته است: «میناکاری هنر درخشان آتش و خاک است، با رنگ های پخته و درخشان که سابقه آن به ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد می رسد و ظهور آن بر روی فلز در طول سده ششم تا چهارم پیش از میلاد و پس از سال ۵۰۰ پیش از میلاد مشاهده می شود. هنر میناکاری در
ایران بیش از نقاط دیگر تجلی داشته و یکی از نمونه های قدیمی آن درعهد صفویه توسط ژان شاردن جهانگرد فرانسه ذکر شده است که قطعهٔ مینایی از کارهای اصفهان بوده، مشتمل بر طرحی از پرندگان و حیوانات بر زمینه گل و بته به رنگ آبی کم رنگ و سبز و زرد و قرمز.» لئو برونستین و اروین مرگولیس نیز سابقه این هنر را در ایران به زمان اشکانیان و ساسانیان می دانند ولی استفاده از آن را تا پیش از حکومت ایلخان مغول، غازان خان، روشن نیست. همچنین در کتاب «جغرافیای اصفهان» (چاپ ۱۳۵۶) یکی از برجسته ترین میناکاران نامدار اصفهان را چنین نام برده است: آقا علی نقاش که همچون پدرش آقا باقر، نقاش و میناساز برجسته ای بوده که در سال های پایانی پادشاهی محمد شاه قاجار درگذشت. دیگر استادان به نام آن دوره محمد باقر، میرزا بابا، احمد بوده اند. انواع میناکاری. مینا به لحاظ روش تولید به دو دسته تقسیم می شود: مینای خانه بندی. مینای خانه بندی شیوه ای قدیمی است که به «مینای سیمی» نیز معروف است از مفتول های بسیار نازک استفاده می شود. مفتول ها را به شکل دلخواه درمی آورند و با چسب روی قطعه کار قرار داده با یک لعاب شیشه ای روی آن را می پوشانند. سپس آن را در داخ
ل کوره ای با حدود ۱۰۰۰ درجه حرارت قرار می دهند و مفتول ها به قطعه کار جوش می خورند. در مرحله بعد رنگ های مخصوص میناکاری را که به شکل پودر می باشند را بر روی سطح کار پر می کنند. بعد از آنکه سطح کار یکسان و هموار شد آن را به مدت ۳ دقیقه در داخل کوره ای با حرارتی حدود ۱۰۰۰ درجه قرار می دهند. مفتول های با برنجی بعد از قرا گرفتن در کوره سیاه می شوند و باید با اسیدکاری رنگشان به حالت نخستین بازگردد. مینای خانه بندی در اصفهان و تهران رایج بوده ولی در حال حاضر تنها کارگاه آموزشی مینای خانه بندی در پژوهشکده میراث فرهنگی است که این هنر را آموزش می دهد. «مینای سیاه» یک گونه از «مینای خانه بندی» به شمار می آید که به «مینای صائبین» نیز معروف است. این شیوه میناکاری به طور عمده در جنوب کشور و به ویژه در اهواز انجام می شود. مینای نقاشی. روشی که امروزه در اکثر شهرها مرسوم است به این صورت که نقش های مینا بر روی لعابی شفاف شکل می گیرد. بدین منظور و برای میناکاری، ابتدا استادی مسگر یا دواتگر می بایست که شیء مربوط را بر اساس طرح مورد نظر بسازد و سپس استادی میناکار روی آن را لعاب سفید رنگ بدهد. مرحله لعاب دهی سه یا چهار بار انجام
می گیرد و هر بار نیز همراه با قرار گرفتن در کوره با حدود ۹۰۰ درجه گرما هست تا رنگ لعاب ثابت شود. سپس نقاشی روی این جسم سفیدرنگ انجام می شود و دوباره شی به کوره می رود تا در درجه ای در حدود ۸۵۰ تا ۹۰۰ درجه پخته شده و رنگ ها به شکل دلخواه در آیند. هم اکنون از رنگ های شیمیایی در نقاشی شی استفاده می گردد حال آنکه در گذشته رنگ های بکار گرفته شده گیاهی یا معدنی بودند. شفافیت مینا نیز از وجود اکسید قلع به دست می آید؛ ولی در مینای منقوش که در زمان قدیم معمول بود ابتدا ماده لعابین را که از سیلیس و زنگارهای فلزات به دست می آید به صورت گرد درآورده وبا قلع کدر می کنند آنگاه حرارت می دهند تا مینای کدر به فلز جوش داده می شود و آنگاه بر این زمینه طرح مورد نظر به رنگ های آبگینه ای رسم و سپس ذوب می شود. آثار مینا. میناسازان آثار متفاوتی را تولید می کنند که برخی از رایج ترین آن ها چنین می باشند: گلدان صراحی میناکاری شده. با وزن تقریبی ۹۵۰ گرم، از جنس پایه مس و دارای طرح ختایی می باشد که با رنگ های، آبی و کرم و لاجوردی و فیروزه ای و همچنین با نقوش ختایی و اسلیمی نقاشی و تزیین گردیده. میناکاری روی سفال. میناکاری روی سفال در ایرا
ن یکی از مهم ترین هنرهای دستی است و هنرمندان ایرانی با استفاده از تکنیک های مختلف، اثرهایی بسیار زیبا و با ارزش خلق کرده اند. در ادامه، به برخی از نمونه های میناکاری روی سفال در ایران اشاره می کنیم: بشقاب های میناکاری شاهنشاهی. این بشقاب ها در دوران صفویه توسط هنرمندان ماهر ایرانی ساخته شده اند و با استفاده از تکنیک های میناکاری روی سفال، طرح هایی با ارزش و زیبا را روی بشقاب خلق کرده اند. این بشقاب ها با طرح های مختلفی از جمله گل ها، حیوانات، طبیعت و… تزئین شده اند. آبدیت های میناکاری. آبدیت های میناکاری یکی از معروف ترین نمونه های میناکاری روی سفال در ایران هستند. این نوآوری ها با استفاده از تکنیک های میناکاری روی سفال و با طرح هایی با ارزش و زیبا، تزئین شده اند. در این نوآوری ها، طرح های مختلفی از جمله گل ها، حیوانات، فرشتگان، پرندگان و… استفاده شده اند. کاسه های میناکاری. کاسه های میناکاری نیز یکی دیگر از نمونه های مهم میناکاری روی سفال در ایران هستند. این کاسه ها با تکنیک های مختلف و با طرح هایی با ارزش و زیبا، تزئین شده اند. گلدان های میناکاری. گلدان های میناکاری نیز یکی از نمونه های میناکاری روی سفال در
ایران هستند. این گلدان ها با استفاده از تکنیک های مختلف و با طرح هایی با ارزش و زیبا، تزئین شده اند. در این گلدان ها، طرح های مختلفی از جمله گل ها، حیوانات، پرندگان و… استفاده شده اند. بطری های میناکاری. بطری های میناکاری نیز یکی از نمونه های مهم میناکاری روی سفال در ایران هستند. این بطری ها با تکنیک های مختلف و با طرح هایی با ارزش و زیبا، تزئین شده اند. در این بطری ها، طرح های مختلفی از جمله گل ها، حیوانات، طبیعت و… استفاده شده اند. بشقاب های طبیعت. بشقاب های طبیعت نیز یکی از نمونه های میناکاری روی سفال در ایران هستند. این بشقاب ها با تکنیک های مختلف و با طرح هایی با ارزش و زیبا، تزئین شده اند. در این بشقاب ها، طرح های مختلفی از جمله درختان، شعله آتش، ماه، ابر و… استفاده شده اند. سبدهای میناکاری. سبدهای میناکاری نیز یکی دیگر از نمونه های مهم میناکاری روی سفال در ایران هستند. این سبدها با استفاده از تکنیک های مختلف و با طرح هایی با ارزش و زیبا، تزئین شده اند. در این سبدها، طرح های مختلفی از جمله گل ها، حیوانات، طبیعت و… استفاده شده اند. قاب های میناکاری. قاب های میناکاری نیز از دیگر نمونه های میناکاری روی سف
ال در ایران هستند. این قاب ها با تکنیک های مختلف و با طرح هایی با ارزش و زیبا، تزئین شده اند. در این قاب ها، طرح های مختلفی از جمله گل ها، حیوانات، طبیعت و… استفاده شده اند. در کل، میناکاری روی سفال در ایران یکی از مهم ترین هنرهای دستی است و هنرمندان ایرانی با استفاده از تکنیک های مختلف، اثرهایی بسیار زیبا و با ارزش خلق کرده اند. طرح های مختلفی از جمله گل ها، حیوانات، طبیعت و… در نمونه های مختلف میناکاری روی سفال در ایران استفاده شده اند. نوع رنگها. رنگ های میناکاری بر روی فلزات و روی سفال با یکدیگر متفاوت می باشد. رنگهایی که در میناکاری بکار می روند به دو طریق طبقه بندی می شوند: بر اساس میزان عبور نور. رنگ آبی (لاجوردی). برای تهیه رنگ آبی اکسید کبالت یا فسفات کبالت یا آرسنات کبالت را به یکی از اکسیدهای آلومینیم (آلومین)، آهک (اکسید کلیسیم)، اکسید مگنز یا کوارتز اضافه می کنند. اکسید کبالت با کائولین ترکیب می شود و رنگ آبی روشن به وجود می آید. اگر آرسنات یا فسفات جانشین اکسید کبالت شود، رنگ آبی تیره به دست می آید و با اضافه کردن اکسید روی رنگ آبی آسمانی به وجود می آید؛ هم چنین با اضافه کردن اکسید نیکل (NiO) رن