Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کوه تایری کوهی بلند به ارتفاع ۴۸۵۲ متر واقع در رشته کوه سنتینل در کوهستان الس ورث در جنوبگان است. این کوه در فاصلهٔ ۸ مایلی شمال غربی توده وینسون و نزدیک به یخسار رونه قرار دارد. تایری یکی از کوه های فهرست هفت قله دوم را تشکیل می دهد و پس از تودهٔ وینسون دومین کوه مرتفع جنوبگان است. اکتشاف و نام گذاری. این کوه در ژانویهٔ ۱۹۵۸ و در طی پروازهای شناسایی اسکادران VX-6 نیروی دریایی آمریکا کشف و به افتخار دریابان دیوید ام تایری، فرماندهٔ نیروی پشتیبانی نیروی دریایی آمریکا در جنوبگان، کوه تایری نامیده شد.
حقوق روم به نظام حقوقی روم باستان گفته می شود که توسط امپراتور روم شرقی ژوستینین یکم تدوین و تنقیح شد. این نظام حقوقی شامل یک سلسله تحولات حقوقی است که مدتی بیش از یک هزار سال را در بر می گیرد. این دوره از ۴۳۹ قبل از میلاد و با قانون دوازده لوحه آغاز شده و تا تدوین مجموعه قوانین ژوستینین در ۵۲۹ بعد از میلاد به طول انجامید. استفاده از اصطلاحات حقوقی لاتین در نظام های حقوقی که تحت تأثیر حقوق رومی قرار دارند، از اهمیت تاریخی حقوق رومی حکایت دارد. امروزه اغلب کشورهای اروپای قاره ای و بیشتر مستعمرات آن در نقاط دیگر دنیا تابع نظام حقوقی رومی-ژرمنی محسوب می شوند که بر اساس مفاهیم کلی حقوق رم و تحولات بعدی آن در کشورهای آلمانی زبان شکل گرفته است. در روم باستان سه قانون جدید تدوین شد که هر یک به گروه های جداگانه اختصاص داده شده بود.1_قانون مدنی و خانواده: که ویژه مردمان اصلی روم بود 2_قانون مردم: که ویژه مردم غیر رومی بود 3_قانون طبیعی: که اختصاص یافته برای غلامان بود. حق مالکیت زمین و مقام های دولتی تنها برای مردمان اصلی روم بود که بعدها در اثر سعی و تلاش و نهضت هایی که از طرف مردمان گروه دوم صورت گرفت آن ها همچنان ا
ز این حقوق مستفید شدند. دستگاه امپراتوری حافظ صلح رومی بود و تا اندازه ای عدالت را در میان اتباع بی شمار خویش مجری می دانست؛ قانونگذاران رومی به تدوین و وضع اصولی می پرداختند که از آن پس به قوانین روم اشتهار پیدا کرد. قضات رومی ناگریز بودند که به هر نحوی شده است مرافعات میان مردم نواحی مختلف امپراتوری را حل و فصل نمایند و چه بسا که عرف و عادات یک محل متناقض با محل دیگر می بود؛ برای نمونه می توان به مرافعات میان دو بازرگان اسپانیائی و مصری اشاره کرد. برای همین قوانین روم چنین مقرر داشت که هیچ عرفی ضرورتاً صحیح نیست و بالاتر از تمام این عادات و عرف یک قانون بالاتر و عمومی هست که به موجب آن تصمیمات منصفانه اتخاذ می گردد. این قانون «طبیعی» و برای عموم افراد درک کردنی و قبول کردنی است؛ زیرا که ناشی از طبیعت آدمی و عقل بشری است. در این باب قانون گذاران رومی از حکومت یونان مدد جستند و نیز معتقد شدند که قوت قانون از این ناشی می شود که به دست یک مرجع معتبر و صالح به موقع اجرا درآید نه فقط به استناد عادت و عرف یا سوابق قضائی. این قوه یا مرجعِ مختار در وضع قوانین را مایستاس یا اختیار مطلق نامیدند و آن را به امپراتور روم
نسبت دادند. بدین طریق رومیان قانون را از یکسو از عادت و عرف و از سوی دیگر از تمایلات نفسانی جدا ساختند؛ قانون را حاصل فکر باز و کیاست موافق با منطق و طبیعت اشیاء و عملی عاری از حب و بغض قوه ی رسمی جامعه قلمداد کردند. این را هم باید گفت که قانون روم طرفدار ملک یا منافع عامه از نظر دولت بود، نه از نظر منافع یا هویت های انفرادی. این اصول به انضمام عقاید مشخص تری درباره ی مالکیت، بدهی، عقد ازدواج، و وصایا و امثال آن در قرون بعد تأثیر فراوانی در اروپا داشته است. واپسین قرن جمهوری روم با آشفتگی و نزاع بین کسانی که خواستار حفظ ساختار سنتی جمهوری، ولو با ضعف رهبری، بودند با آن هایی که خواهان حکومتی نیرومند ولو به قیمت کنار گذاشتن شکل های حقوقی بود، همراه بود. با روی کار آمدن ژولیوس سزار که به طور آشکار اصول جهوریت را زیرپا گذاشت و در سال 44 قبل از میلاد به قتل رسید، این مسایل به اوج خود رسید. رهبرانی که در آن زمان علیه او توطئه کردند برتوس[1] و کاسیوس[2] به ترتیب پراتور شهری و بیگانه ها بودند. حقوق دوره کلاسیک. اوج تحول حقوق روم را می توان در دوره کلاسیک مشاهده کرد. عامل اساسی تحول حقوقی در دوره کلاسیک، ادبیاتی بود
که حقوقدانان آن را تولید کرده بودند، چه کسانی که خدمات خود را به دربار امپراتوری عرضه می داشتند و چه کسانی که به اشخاص خصوصی خدمات ارائه می دادند. حقوقدانان، به عنوان یک طبقه، مورد عنایت امپراتور قرار داشتند در ابتدای قرن سوم میلادی، امپراتور آنتونیوس کارالاکا فرمان مهمی صادر کرد و اثر آن این بود که بسیاری از سکنه قلمرو امپراتوری او، تابعیت رومی پیدا کردند و (چه بخواهند چه نخواهند) تبدیل به شهروند روم شدند. فرمان آنتونین هدف آزادیخواهانه و لیبرال را دنبال نمی کرد بلکه هدف مالی داشت و احتمالا برای وضع مالیات بر ارث دارایی شهروندان بود که محدوده گسترده تری را فرا بگیرد و اشخاص بیشتری مشمول آن گردند. اثر دیگر آن این بود که بسیاری از مردم که خود را رومی و حتی لاتین نمی دانستند، حالا به عنوان شهروند رومی، این انتظار از آن ها می رفت که از قوانین مدنی پیروی کنند. در دهه بعد از صدور فرمان آنتونین، دوره کلاسیک در اثر تلاش سه حقوقدان (که در سال های بعد برجسته ترین آن ها بودند) یعنی پاپینیان، پل و اولپیان به اوج خود رسید. هر کدام از آن ها بالاترین منصب امپراتوری یعنی پراتوری کامل را برعهده داشتند و هم مسئول اصلی امور حق
وقی امپراتور هم رئیس نیروهای او بودند. آنان همچنین مطالب غنی، فراوان و پرباری در زمینه حقوق به رشته تحریر درآوردند. با به قتل رسیدن اولپیان به دست نگهبانانی یاغی در سال 223 میلادی، (پاپینیان نیز به دستور کاراکالا یک دهه قبل اعدام شده بود) دوره کلاسیک به پایان خود رسید. قرن دوم میلادی دوره عجیب صلح و ثبات امپراتوری روم بود. ادوارد گیبون تاریخ نگار انگلیسی قرن هجدهم، این دوران را به «دوره ای از تاریخ جهان که بشریت در شرایط بسیار شاد و خوشبخت و مرفهی می زیست» تعبیر کرده است. حقوق روم در قرن هجدهم. در سده هجدهم حقوق مدنی روم، دستخوش جنبش های بزرگ فکری عصر روشنگری شد. فلسفه حقوق طبیعی خردگرا، نشان داد که مجموعه کاملی از قوانین را می توان به طرز ساده و منطقی بیان کرد و دشواری های موجود را حذف کرد اما تنها چیزی که لازم داشت، اراده پادشاه بود. حاکمان در اندیشه تحکیم قدرت خویش نسبت به سرزمین های مختلفی بودند که نظام حقوقی هر کدام از این مناطق، آمیزه ای از حقوق رومی و حقوق عرفی بود و حاکمیت یک کد قانون واحد برای همه سرزمین هایشان را به عنوان وسیله ای برای اتحاد آن ها، قلمداد می کردند. همچنین در نظر آن ها گردآوری قوانین
، راهی برای محدود کردن اختیارات دادگاه هایی بود که قضات این دادگاه ها اغلب نماینده منافع تثبیت شده ثروتمندان محلی بودند. اندیشمندان مرکانتیلیست بیشتر از پادشاهان خواهان تدوین قانون بودند چرا که ادعا می کردند تنوع قوانین مانعی در راه تجارت است و وجود یک قانون واحد منفعت بیشتری برای تجارت دارد. مفهوم قرن هجدهمی از کد فقط الزام به نگارش قوانین موجود به شیوه ای آشکار و نظمی اصولی نبود. معمولاً هدف کد این بود که جایگزین قوانین قدیمی شود که با قوانین جدید، منسوخ شده و متناسب با نیازهای روز باشد. با وجود این، درنظر گرفتن این که از قوانین قدیمی چه چیزی را باید حفظ کرد و چه چیزی را زدود، نهضت گردآوری قوانین، مردم را نسبت به منشأ عناصر مختلف در قوانین متفاوت که در حال ترکیب شدن بودند آگاه ساخت. در آغاز، حقوق مدنی روم جایگاه رفیعی در اذهان تدوین کنندگان داشت اما با سپری شدن قرن، تداوم اعتبار آن مورد تردید واقع شد. حقوق مدنی روم کمتر به عنوان قانون مشترک یا حقوق طبیعی تلقی می شد و بیشتر به عنوان حقوق یک جامعه باستانی در دوره بسیار متفاوت با عصر روشنگری نگریسته می شد. موضع اواخر قرن هجدهم نسبت به حقوق روم متأثر از نفوذ کت
اب "روح القوانین" منتسکیو بود که در سال 1748 منتشر شد. منتسکیو شکل خردگرایی انتزاعی حقوق طبیعی را به چالش کشید چرا که عناصر رومی به میزان قابل توجهی از آن کنار گذاشته شده بودند اما نظرات او نقش چندانی در ارجاع به حقوق روم نداشت. او با این ملاحظات اطمینان بخش شروع می کند که قوانین به طور کلی «روابط ضروری ناشی از ماهیت اشیاء» هستند و قوانین بشری در نتیجه بکارگیری خرد است. با این همه او سپس خاطرنشان می کند که ماهیت چیزهایی که عقل و خرد باید در مورد آن ها حکم کند، از جامعه ای به جامعه دیگر متفاوت است. قوانین نمی توانند جهانی (همگانی) باشند بلکه باید متناسب با شرایط، اقتصاد، سنت ها، رفتارها، مذهب حاکم و امثال آن در یک جامعه خاص باشند. این عوامل در کنار هم «روح قوانین» آن جامعه را تشکیل می دهند که قانونگذار با مسئولیت خود از آن چشم پوشی می کند. منتسکیو برای اثبات نظریه خویش، از مصادیق فراوانی در حقوق روم استفاده کرد اما بیشتر خوانندگان او باید به این نتیجه رسیده باشند که حقوق روم منعکس کننده روح یک جامعه باستانی است که به وضوح با جوامع معاصر متفاوت است.
تومور صورتی شیطان تاسمانی یا سرطان تاسمانی گونه ای نئوپلاسم (سرطان) واگیردار و منتقل شونده است که شیطان های تاسمانی را مبتلا می کند. از این بیماری با نام DFTD نیز یاد می شود. نخستین نمونه های این بیماری در سال ۱۹۹۶ در تاسمانی دیده شدند. با گذشت سال ها، این بیماری تعداد بسیاری از شیطان ها را نابود کرده است و باعث کاهش شدید در جمعیت آن ها شده. جمعیت های مبتلا دارای نرخ مرگ و میری برابر با ۱۰۰ درصد در ۱۲ تا ۱۸ ماه خواهند بود. بیشتر موارد آلوده شده در شرق تاسمانی گزارش شده اند. نشانه های DFTD با پدید آمدن خراش هایی به دور دهان پیدا می شوند و به زودی تبدیل به تومورهای سرطانی می شوند که همه صورت را می پوشانند و به دیگر نقاط بدن نیز گسترش پیدا می کنند. رشد تومور در تغذیه جانور ایجاد مشکل می کند و در پایان باعث مرگش می شود. منشا تومورهای صورتی در یاخته های شوان است و پژوهشگران در تلاشند تا نه تنها با گسترش آن در میان جمعیت های محلی شیطان مقابله کنند، بلکه راهی برای درمانش بیابند.
قانون دوازده لوحه (به لاتین: "Leges Duodecim Tabularum")، مجموعه قوانین باستانی بود که قانون روم مبنای آن به شمار می رفت. قانون دوازده لوحه محور اصلی تشکیل جمهوری روم بود و هسته اصلی منش نیاکان را تشکیل می داد. این قانون نتیجه بحث ها و جدل هایی بود که طی سالیان دراز بین طبقه اشراف با طبقه عوام جامعه صورت گرفته بود.
آلفرد یوزف فردیناند یودل (۱۰ مه ۱۸۹۰ – ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) نظامی آلمانی و رئیس ستاد عملیات های فرماندهی عالی ورماخت بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ و مدت کوتاهی رئیس فرماندهی عالی ورماخت بود. او به عنوان نماینده دریاسالار کارل دونیتس، روز ۷ مه سال ۱۹۴۵ قرارداد تسلیم بی قیدوشرط آلمان را در شهر ریمز فرانسه امضا کرد. وی در دادگاه نورنبرگ به جرم توطئه علیه صلح جهانی و جنایت علیه بشریت به مرگ محکوم شد. سال های اولیه. روز ۱۰ مه سال ۱۸۹۰ در وورتسبورگ زاده شد. پدرش سرگرد بازخرید شده توپخانه بایرن بود که به دلیل قصد ازدواج با یک رعیت زاده وادار به ترک خدمت فعال گشته بود. او یکی از پنج فرزند حاصل از این ازدواج بود. پس از گذراندن دوره آموزش در دانشکده نظامی، سال ۱۹۱۰ با عنوان دانشجو-افسر در هنگ ۴ توپخانه صحرایی به نیروی زمینی بایرن پیوست. تا سال ۱۹۱۲ دانشکده جنگ بایرن در مونشن تحصیل نمود و درجه ستوان دومی را در روز ۲۸ اکتبر همان سال دریافت کرد. به عنوان افسر توپخانه در جریان جنگ جهانی اول در جبهه های غربی و شرقی به نبرد پرداخت. ماه نخست جنگ در اثر اصابت ترکش نارنجک زخمی شد اما به سرعت بهبود یافته و در ماه دسامبر به خط مقدم بازگشت.
با ارتقا به درجه ستوان یکمی در ماه ژانویه سال ۱۹۱۶، فرماندهی آتشبارهایی را در هنگ ۱۹ توپخانه صحرایی، هنگ ۷۲ توپخانه صحرایی اتریش-مجارستان و هنگ ۱۰ توپخانه صحرایی بر عهده داشت. ماه مه سال ۱۹۱۷ به عنوان آجودان مجدداً به هنگ ۱۹ توپخانه صحرایی منتقل گشت. بین ماه های دسامبر سال ۱۹۱۷ و دسامبر سال ۱۹۱۸، در آخرین مسئولیت خود در طول جنگ، آجودان فرماندهی ۸ توپخانه بایرن بود. رایشسور. پس از جنگ در نیروی زمینی باقی ماند و پس فرماندهی آتشبارهایی در چهار هنگ مختلف در ناحیه آگسبورگ، دوره ستاد کل را در سال ۱۹۲۱ آغاز کرد. در دوران جمهوری وایمار به دانشگاه برلین رفت، در ستاد لشکر هفتم پیاده نظام در مونشن حضور یافت (۱۹۲۷–۱۹۲۴)، یک آتشبار را در هنگ ۷ توپخانه کوهستان در لندسبرگ فرماندهی نمود و به عنوان افسر آموزش ستاد کل در لشکر هفتم پیاده نظام خدمت کرد (۱۹۳۲–۱۹۲۸). سال ۱۹۳۱ به درجه سرگردی ترفیع یافت. روز ۱ ژوئن سال ۱۹۳۲ وارد دفتر نیرو (عنوان پوششی ستاد کل) گردید. ورماخت. سال ۱۹۳۵ به دفتر نیروهای مسلح پیوست و هنگام تشکیل فرماندهی عالی ورماخت، ریاست دفتر دفاع ملی به او سپرده شد. چند هفته بعد در ماه مارس سال ۱۹۳۸، با درجه سرهنگی در
جایگاه ریاست ستاد عملیات های فرماندهی عالی ورماخت جانشین سرلشکر ماکس فن فیبان گشت. در این جایگاه به شدت از ژنرال های آلمانی که در مقابل آدولف هیتلر و «حمایت تمام ملت از پیشوا»، کشور را آماده جنگ نمی دیدند، انتقاد کرد و از آن ها خواست بدون دخالت در تصمیم گیری های سیاسی، بر راهبردهای نظامی متمرکز شوند. او با اعتقادی راسخ نسبت به پیشوا، آن ها را که «نبوغ هیتلر» را نشناخته بودند، تخطئه نمود. ماه نوامبر به فرماندهی فرماندهی ۴۴ توپخانه (بعدا لشکر چهل و چهارم پیاده نظام) در وین منصوب گشت و سال بعد به درجه سرتیپی ارتقا یافت. بحث فرماندهی او بر لشکر دوم کوهستان توسط ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت مطرح شد اما با آغاز جنگ هیچگاه محقق نگردید. روز ۲۳ اوت سال ۱۹۳۹ مجدداً به خواست کایتل به مقام پیشین خود در ریاست ستاد عملیات های فرماندهی عالی ورماخت بازگشت و طرح ریزی مورد سفید، تهاجم آلمان به لهستان را صورت داد. تا پایان جنگ جهانی دوم و با ارتقا تا درجه ارتشبدی به عنوان فردی وفادار به پیشوا در این جایگاه باقی ماند. هنگام ترفیع درجه درجه سرلشکری را رد کرد و مستقیم از درجه سرتیپ به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) رسید. ع
ملیات وزروبونگ، تهاجم آلمان به نروژ، مستقیماً زیر نظر فرماندهی عالی ورماخت و توسط او ستادش انجام گرفت. با وجود موفق عملیات، هنگامی نیروهای بریتانیایی وارد خاک نروژ شدند، هیتلر قصد عقب نشینی به سمت جنوب را داشت که او این عمل را نه تنها غیرممکن بلکه پر خسارت دانست تا پیشوا از تصمیم خود منصرف شود. مجدداً با دخالت فرماندهان دیگر از جمله هرمان گورینگ، نگرانی پیشوا تشدید و دوباره فرمان به عقب نشینی داد که موجب شگفت زدگی او و ستادش شد. با اجتناب سرهنگ دوم برنارد فن لوسبرگ از ابلاغ این فرمان، او در تقابل مستقیم با خواست هیتلر قرار گرفت. در دیدار با پیشوا به سختی با این فرمان مخالفت کرد و با «کوبیدن مشت بر میز» آن را بی دلیل دانست. سرسختی او در مسئله هیتلر را برای بار دیگر مجاب نمود. با پیروزی در عملیات صحت نظرات او مشخص گشت. بدین ترتیب با حصول اطمینان بالا توسط پیشوا از خرد نظامی او، دو سال آینده را در معاشرت نزدیک با هیتلر گذراند و جزو «حلقه داخلی» او محسوب می شد. ترفیع درجات: نسبت به موفقیت عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی بد بین بود اما اعتقاد داشت نبوغ هیتلر موجب شکست دشمن خواهد شد. معتقد بود پیشوا «حس ششم»
دارد و کسب پیروزی های بزرگ را ادامه خواهد داد. آماده سازی طرح عملیاتی بارباروسا توسط فرماندهی عالی نیروی زمینی صورت گرفت؛ درحالیکه فرماندهی عالی ورماخت مأموریت اطمینان از اعلام فرامین پیشوا در آن را داشت. هیتلر به جای مشورت با فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، در جریان طرح ریزی بیشتر از توصیه های او بهره می گرفت. قرابت او با پیشوا موجب دور شدن از ستاد خودش شد. پس از آغاز عملیات، لزوم تصمیم گیری های راهبردی در جبهه شرقی موجب بروز نخستین تنش ها بین او و هیتلر شد. هنگامی که در ماه اوت سال ۱۹۴۲ پشت هالدر را در برابر هیتلر گرفت، موجب خشم پیشوا گردید تا دیگر هیچگاه «با او دست ندهد» و «غذا نخورد». بحران جدی تر دوم در این رابطه هنگامی ایجاد شد که ماه سپتامبر همان سال با انتقاد هیتلر از عدم پیشروی گروه ارتش آ در قفقاز، از طرف پیشوا به قرارگاه این یگان اعزام شد تا شرایط را بررسی و بر پیشروی سریع تر تأکید کند. بر خلاف میل هیتلر، پس از بازگشت، از قضاوت فرمانده گروه ارتش از شرایط دفاع نمود. این امر موجب بروز بحث بین دو طرف و قصد هیتلر در جایگزینی او با فریدریش پائولوس پس از پیروزی در استالینگراد، گردید. این پیروزی
هیچگاه به دست نیامد و پائولوس خود را تسلیم دشمن کرد تا او در جایگاه خود باقی بماند. با وجود سردی روابط برای مدتی، هیتلر به این باور رسیده بود که نمی تواند او را کنار بگذارد. او نیز با وفاداری نسبت به پیشوا، با وجود این که پس از شکست در نبرد استالینگراد دیگر امیدی به پیروزی در جنگ نداشت، به اجرای فرامین و پشتیبانی از هیتلر ادامه داد تا روابط آن ها تقویت شود. به هر صورت از ابلاغ فرمان کماندو پیشوا در اعدام کماندوهای دشمن هنگام دستگیری اجتناب ورزید. روز ۲۲ ژوئیه سال ۱۹۴۴ هنگام ترور ناموفق هیتلر توسط سرهنگ فن اشتاوفنبرگ، زخم های جزئی برداشت. تا ماه آوریل سال ۱۹۴۵ با پیشوا در برلین باقی ماند. در نهایت با ترک پناهگاه هیتلر، به عنوان نماینده دولت آدمیرال کارل دونیتس، روز ۷ مه سال ۱۹۴۵ با چهره ای اشک بار پیمان تسلیم بی قید و شرط آلمان به متفقین را در رایم امضا کرد. روز ۲۳ مه به همراه مابقی اعضای دولت دونیتس، دستگیر شد. پس از جنگ. هنگام محاکمه در دادگاه نورنبرگ دفاع صادقانه ای بروز داد و خود را سربازی معرفی نمود که وظایفش را انجام داده است. او بر این مسئله تأکید داشت که یک سرباز نمی تواند مسئول تصمیمات سیاسی قلمداد گر
دد. افزود وفادارانه پیشوا را اطاعت کرده و جنگ را مشروع می دانسته است. آلبرت اشپیر او را در این موقعیت «جزو معدود کسانی که فرا تر از شرایط ایستاده اند» توصیف می کند. دادگاه به هر صورت این دلایل را رد کرد و او را مجرم تشخیص داد. ارتشبد آلفرد یودل در نهایت به مرگ با طناب دار محکوم گشت و ساعت ۲ بامداد روز ۱۶ اکتبر سال ۱۹۴۶ به دار آویخته شد. جسد او سوزانده و خاکسترش در مکانی نامعلوم به جریان آب سپرده شد. با این وجود یک صلیب با نام و نشان او در مقبره خانوادگی در گورستان فراوئنینسل در نزدیکی کیمسی قرار دارد. همسر نخستش در جانب راست گور خالی او و همسرش دومش پس از مرگ در سال ۱۹۹۸ در سمت چپ آن دفن شده اند. زندگی شخصی. اندکی پس از این که وارد نیروی زمینی شد با کونتس ایرما فن بولیون از یک خاندان نامدار سوابیایی ازدواج کرد. ایرما هنگامی که تابستان سال ۱۹۴۳ برای یک عمل جراحی به کونیگسبرگ فرستاده شده بود، در پی حمله هوایی متفقین به یک پناهگاه سرد منتقل گشت که به ابتلای او به ذات الریه و مرگش انجامید. نوامبر همان سال با لوئیس فن بردا ازدواج نمود. لوئیس تا آخر عمر همراه او بود و در سال ۱۹۵۳ پس از مرگ موفق به تبرئه او در دادگا
هی در مونشن شد.
بیژن صفاری (زاده ۱۹۳۳ – درگذشته ۲۰۱۹) روشنفکر، نقاش و معمار ایرانی و استاد سابق دانشکدهٔ هنرهای تزیینی بود. او از جمله مدیران و سیاستگذاران ارشد فرهنگی و هنری دورهٔ پهلوی و از نزدیکان فرح دیبا بود. اوایل زندگی و تحصیلات. صفاری در ۱۹۳۳ در تهران متولد شد. او فرزند تیمسار سناتور محمدعلی صفاری بود. صفاری در بوزار و مدرسه ویژه معماری در سوییس و فرانسه تحصیل کرد و در ۱۹۵۹ به ایران برگشت و شرکت معماری خود را به راه انداخت. فعالیت های هنری خود را با نقاشی آغاز کرد. فعالیت ها. او در دانشگاه تهران معماری تدریس می کرد و از اعضای هیئت امنای بنیاد شهبانو فرح بود. بیژن صفاری مشاور سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران (۱۳۵۶–۱۳۴۴) بود. او طراح مجموعه تئاتر شهر و بوستان دانشجو در تهران است. او در کنار مارکو گریگوریان، سیراک ملکنیان، سهراب سپهری، پرویز تناولی و منوچهر شیبانی از اعضای «گروه هنرمندان معاصر» بود. صفاری عضو تیم برنامه ریز جشن هنر شیراز و مسئول تئاتر آن بود. او مدیریت هنری کارگاه نمایش رادیو و تلویزیون ملی ایران را بر عهده داشت. نقاشی. انگیزهٔ اصلی صفاری برای نقاشی یک کشش عاطفی به متریال های در اختیار اوست؛ از جمله نو
شت افزار، کاغذهای سفید، به مدادرنگی ها، آبرنگها، و رنگ های اکرلیک و تأثیر رنگ های جامد و مایع بر سطح کاغذ. مهم ترین ویژگی آثار وی رفتارش با اشیا و روابط آن ها است. اشیای آشنا را در کنار یا بر روی هم تصویر می کند. تابلوهای او که بر روی هم بسیار جدی و دقیق اجرا شده اند، عمداً با نهادن اثر فنجان های قهوه و با کشیدن خطوطی «باطل کننده» آثار رازآلود، پیچیده و استادانهٔ بیژن صفاری در قلمرو آن «خطّ سوم» به شمس تبریزی که «نه خود خواندی نه دیگری» شبیه اند. او نقش زیادی در پرورش فکر رضا قاسمی داشته است. زندگی شخصی. بیژن صفاری همجنسگرا بود. بیژن از معدود کسانی بود که در زمان خودش آشکارسازی کرد. در سال ۱۳۵۶ مراسم ازدواجش را با سهراب محوی در هتل کمودور تهران برگزار کرد. بیژن صفاری همچنین طراح مجسمه های پارک دانشجوی تهران است که طرح چهار مرد همجنسگراست که کنار هم ایستاده اند. درگذشت. بیژن صفاری، روز دوشنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۸، ۲۲ آوریل ۲۰۱۹ در سن ۸۶ سالگی در شهر پاریس درگذشت.
منش نیاکان (به لاتین: "mos maiorum") یا روش بزرگان، قانون نانوشته ای بود که اساس هنجارهای اجتماعی در روم باستان را تشکیل می داد. این قانون نانوشته مفاهیم اصلی سنت روم را در بر داشت و به قدر کافی پویا بود تا از آن در نگارش قوانین بهره برند. منش نیاکان در حقیقت شامل یک سری از اصول، متدهای رفتاری و فعالیت های اجتماعی بود که در طی زمان قابلیت های مثبت خود را به اثبات رسانده بود. اصول ذکر شده در زندگی خصوصی، سیاسی و نظامی افراد، در جامعه روم به طور کامل تأثیر می گذاشت. کودکان در خانه و کشتزار و صحرا و اردو (زیرا تا سال سیصد قبل از میلاد در روم آموزشگاه وجود نداشت) اوصاف و خصال لازم چون قناعت و احتیاط و دلاوری و جدیت و وظیفه شناسی و پافشاری و ثبات را به وسیلهٔ پندوسرمشق فرامی گرفتند. خواندن و نوشتن و حساب را پدر به پسر می آموخت و حکایات بزرگان روم را، که خدماتی به ملک و ملت کرده بودند، نقل می کرد و سرودهای جنگی تعلیمش می داد.
بدنه قانون مدنی(به لاتین: "Corpus Juris" (or "Iuris") "Civilis") نامی جدید برای یکسری فعالیت های اساسی در حوزه تدوین قانون است که مابین سال های ۵۲۹ تا ۵۳۴ بعد از میلاد به فرمان ژوستینین یکم، امپراتور روم شرقی صورت گرفته و انتشار یافت. از بدنه قانون مدنی گاه به عنوان قانون ژوستینین نیز یاد می شود.
مایکوباکتریوم آفریکانوم ("Mycobacterium africanum")، عامل ایجاد سل در غرب آفریقا است. باکتری، عضوی از کمپلکس مایکوباکتریوم توبرکلوزیس است. قدرت عفونت زایی آن، شبیه مایکوباکتریوم توبرکلوزیس است اما در بیماران سرکوب سیستم ایمنی، با احتمال کمتری به سمت شکل بالینی بیماری پیشرفت می کند. درمان سل ایجاد شده توسط مایکوباکتریوم آفریکانوم شبیه درمان مایکوباکتریوم توبرکلوزیس است.
مایکوباکتریوم میکروتی ("Mycobacterium microti") یا باسیل ول، عامل ایجاد سل در ول ها (نوعی موش) است. باکتری، عضوی از کمپلکس مایکوباکتریوم توبرکلوزیس است. به تازگی، عفونت مایکوباکتریوم میکروتی در انسان توصیف شده است.
آلن بارتلت شپارد جی آر - (۱۸ نوامبر ۱۹۲۳ - ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۸)، نخستین فضانورد ایالات متحده آمریکا در مأموریت مرکوری-رِدستون ۳ و پنجمین انسان روی ماه در مأموریت آپولو ۱۴ است.
مایکوباکتریوم گوردونه ("Mycobacterium gordonae")، گونه ای از مایکوباکتریوم است که به افتخار دانشمندی به نام راث ای گوردون (Ruth E. Gordon) به همین نام نامیده می شود. باکتری، کلنی های زرد یا نارنجی صاف و اسکوتوکروموژن تولید می کند. باکتری به ندرت ایجاد بیماری می کند. مایکوباکتریوم گوردونه به طور گسترده در محیط پراکنده شده است و از آب و خاک نیز جدا شده است. این باکتری به طور اتفاقی از خلط و لاواژ معده انسان نیز جدا شده است.
خاکسترهای آنجلا یا اجاق سرد آنجلا خودزندگی نامه (اتوبیوگرافی) است از فرانک مک کورت، نویسنده ایرلندی-آمریکایی که در سال ۱۹۹۶ چاپ شده است. رمان شامل زندگی فرانک مک کورت در کودکی و اوایل نوجوانی در بروکلین نیویورک و لیمریک (شهری در ایرلند) می باشد. داستان شرح زندگی فقیرانه فرانک، پدر دائم الخمرش که پولی برای خانواده نمی گذارد و تلاش های مادرش، آنجلا، برای نجات خانواده است. خاکسترهای آنجلا برنده جایزه پولیتزر در رشته خودزندگی نامه یا زندگی نامه در سال ۱۹۹۷ شده است. فرانک مک کورت کتاب تیز در سال ۱۹۹۹ و آقا معلم را در سال ۲۰۰۵ به عنوان دنباله خاکسترهای آنجلا به چاپ رساند. خلاصه داستان. فرانک (فرانسیس)، اولین فرزند خانواده مک کورت در روز ۱۹ اکتبر ۱۹۳۰ در بروکلین نیویورک به دنیا می آید. برادر کوچکتر فرانک، مالکی در سال ۱۹۳۱، برادرهای دوقلو الیور و یوگین در سال ۱۹۳۲ و خواهر کوچکش، مارگارت در سال ۱۹۳۵ به دنیا آمده اند. مارگارت در نیویورک و دوقلوها بعد از مهاجرت به ایرلند از دنیا می روند. برادرهای جوان تر فرانک، مایکل و الفی در سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۴۰ در ایرلند به دنیا می آیند. مادر فرانک، آنجلا، قبل از ازدواج از ایرلند به
آمریکا مهاجرت کرده و مالکی، پدر فرانک را ملاقات می کند. مالکی به تازگی از زندانی که به خاطر دزدیدن یک کامیون بوده آزاد شده است. آنجلا از مالکی باردار شده و این دو مجبور به ازدواج می شوند. مالکی از ازدواجش با آنجلا راضی نیست و سعی به فرار به کالیفرنیا دارد. به خاطر مصرف تمام پولش برای الکل وی قادر به این فرار نیست. سرانجام آنجلا فرانک را و سپس، مالیکی، الیور، یوگین و مارگارت را به دنیا می آورد. زندگی این خانواده پرجمعیت به فقر و فلاکت در نیویورک می گذرد و دلیل اصلی این فقر مصرف تمام دستمزد شغل های جسته گریخته مالکی روی الکل است. جمعه شب ها که مردهای خانواده های دیگر دستمزد خود را به خانه آورده، مالکی به میخانه رفته و تا پنی آخر دستمزد خود را صرف الکل می کند. معمولاً روز بعد به دلیل مستی، مالکی شغل خود را هم از دست می دهد. مرگ مارگارت، دختر نوزاد خانواده، در نهایت خانواده مک کورت را برای یک زندگی جدید به ایرلند برمی گرداند. زندگی در لیمریک ایرلند نیز دست کمی از زندگی در نیویورک ندارد. خانواده مک کورت در محله ای فقیر، در کوچه ای سنگفرش نشده، و در انتهای یک خانه که به تنها توالت مشترک خانه نزدیک است زندگی می کنند
. مالکی به دلیل الکلی بودن شغلی نمی تواند پیدا کند و اگر هم پیدا کند تمام دستمزدش را صرف الکل می کند. غذای خانواده برای سال ها چیزی جز نان و چایی برای بزرگ ترها و آب قند برای بچه های شیرخوار نیست. از آنجا که برای زن ها شغلی وجود نداشت، آنجلا مجبور به گرفتن اعانه از کلیسا می شود تا بتواند خانواده خود را زنده نگهدارد. مالکی سرانجام به انگلستان می رود تا بتواند شغلی در شهرهای جنگ زده (جنگ جهانی دوم) پیدا کند و پولی برای خانواده اش بفرستد. نتیجه چیزی جز انتظار در شب های جمعه و سرخوردگی برای خانواده مککورت نیست. مالکی طبق معمول دستمزد خود را صرف الکل می کند و خانواده مککورت مجبور به سرکردن زندگی با اعانه و در نهایت گدایی آنجلا می شود. فرانک علی رغم استعدادش و توصیه معلم هایش مجبور به ترک تحصیل بعد از دوران ابتدایی می شود تا بتواند کار کند و با پس اندازش به آمریکا رفته و خانواده خود را نجات دهد. مدتی به عنوان پستچی (تلگرام رسان) و بعد به عنوان روزنامه فروش کار می کند. در کنار روزنامه فروشی برای یکی مشتری های یکی از رباخوارهای محله اش نامه های تهدیدآمیز برای برگرداندن پول قرضی می نویسد تا بتواند درآمدی اضافه داشته ب
اشد. سرانجام با ترکیبی از قناعت، پس انداز و دزدی، رؤیای فرانک به تحقق می پیوندد و با پس اندازش موفق به خرید بلیط کشتی برای سفر به آمریکا می شود. فرانک در سن ۱۹ سالگی به آمریکا رسیده و آماده شروع زندگی جدیدی می شود. ترجمه ها. این کتاب توسط منیژه شیخ جوادی به نام "خاکسترهای آنجلا" و نشر پیکان ترجمه شده است. ترجمه دیگر این کتاب به نام "اجاق سرد آنجلا" توسط گلی امامی و نشر فرزان روز انجام شده است.
مسخنت در اسطوره مصر باستان، خدای زایمان پنداشته می شده است. این خدا همچنین آفرینندهٔ کا هر کودک بود. او یک قسمت از روح خود را بر درون کودکان می دمید تا زندگی بر آنان جاری شود. این خدا جزء خدایان قدیم مصر باستان است.