Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مومیایی شد؛ عملیاتی طولانی که می تواند توضیحی باشد برای این که چرا هادریانوس تا بهار ۱۳۱ در مصر ماند. در آنجا، در اکتبر ۱۳۰، هادریانوس آنتینوس را یک خدا اعلام نمود و اظهار داشت که بایستی شهری به عنوان یادبود در محل مرگش بنّا گردد و "آنتینوپولیس" نامیده شود. ایزدانگاریِ موجودات انسانی در جهان باستانی امری نامعمول نبود اما ایزدانگاری عمومی و رسمیِ انسان ها [فقط] برای امپراتور و اعضای خاندان سلطنتی محفوظ بود؛ همچنین تصمیم هادریانوس دال بر اعلام آنتینوس چونان یک خدا و ابداع سنت رسمی ای که به [پرستش] وی اختصاص داشتْ بس نامعمول می نمود، و وی این کار را بدون مجوز از سوی سنا انجام داد. هر چند فرهنگ آنتینوسی پیوندهایی با سنت پرستش امپراتوری داشت اما از آن جدا و متمایز باقی ماند. هادریانوس همچنین ستاره ای در آسمان بین "عقاب" و "منطقةالبروج" را آنتینوس معرفی کرد، و بر آن بود که نیلوفر آبی قرمز رنگی که بر کرانه های نیل می روئید را گلی به یاد آنتینوس اعلام کند. اینکه جسد آنتینوس دقیقاً در کجا به خاک سپرده شدْ مشخص نیست. استدلال شده که یا بدن وی یا برخی عتیقه های مربوط به وی در زیارتگاهی در "آنتینوپولیس" مدفون شده باشند، ه
ر چند هنوز لازم است از لحاظ باستان شناختی مورد هویت یابی قرار گیرند. به هر حال یک ابلیسکِ باقی ماندهٔ موجود محتوی حکاکیهایی است که قویاً بیان می دارد جسد وی در ملک شخصی هادریانوس به نام "ویلا آدریانا" (در "تیولی" ایتالیا) به خاک سپرده شده است. روشن نیست که هادریانوس خالصانه به ایزدانگاشتگی آنتینوس معتقد شده باشد. وی همچنین باید انگیزه های سیاسی برای ابداع این فرهنگ آنتینوسی متمرکز، برای این وفاداری های سیاسی و شخصیِ منحصر به خودش، داشته باشد. در اکتبر ۱۳۱ وی رهسپار آتن گردید، جایی که وی از ۳۲۱۳۱ پایه های "پان هلنیون" را پی ریخت؛ تلاشی برای تشویق خودآگاهی یونانی، به تحلیل بردن کشمکشِ شایع میان دولت-شهرهای یونانی، و ترغیب پرستش خدایان باستانی. آنتینوسِ ایزد که خود یک یونانی تبار بود به تلاش های هادریانوس در این باره نیز کمک می کرد و نشانگر نمادی برای اتحاد "پان-هلنیستی" بود. در آتن، هادریانوس همچنین فستیوالی به افتخار آنتینوس در ماه اکتبر (ماه فوت آنتینوس) تأسیس نمود که به نام "آنتینوئیا" خوانده می شد. آنتینوس در نزد پرستندگانِ مختلفشْ به طُرُق گوناگونی دریافته شد، تا حدودی به خاطر تفاوت های محلی و فرهنگی. در ب
رخی حکاکی ها و نوشته ها وی به سان یک قهرمان ایزدی ادراک شد، در برخی همچون یک خدا، و در برخی نیز هم به سان یک قهرمان ایزدی و هم به سان یک خدا. در بسیاری از کتیبههای مصریْ وی هم در قامت یک قهرمان و هم در قامت یک خدا توصیف شده است، در حالی که در مابقیْ وی تماماً خدا انگاشته شده است؛ و در مصر وی اغلب به مثابه یک "دایمون" شناخته شده بود. کتیبه ها نشان می دهند که آنتینوس در درجه اول به سان خدایی خیرخواه نگریسته شد، [خدایی] که می توانست پرستندگانش را دستگیری کرده و درد و ناراحتی آنان را بهبود دهد. وی همچنین چونان [خدایی] مسلط بر مرگ نیز دیده شد، به طوری که نام و تصویرش اغلب در تابوت ها موجود بودند. آنتینوپولیس. شهر "آنتینوپولیس" بر مکان هیر-وِ بنّا شده بود. تمامی ساختمان های قبلی به استثنای معبد "رامسس دوم" با خاک یکسان شدند. هادریانوس همچنین انگیزه های سیاسی نیز برای آفرینش شهر "آنتینوپولیس" داشت؛ [شهری] که قرار بود اولین شهر هلنی در ناحیه نیل میانی باشد، همچنین می بایستی پایگاهی برای فرهنگ یونانی در ناحیه مصر باشد. برای تشویق مصریان به ادغام در این فرهنگ یونانیِ وارداتی، وی جواز ازدواج یونانیان و مصریان در شهر را
صادر کرد و اجازه داد که خدای اصلیِ شهرِ هیر-و یعنی بِس در کنار ایزد اصلیِ نوظهورِ شهر یعنی "ازیریس-آنتینوس" پرستش گردد. وی یونانیانِ جاهای دیگر را تشجیع نمود در شهر نوبنیاد سکونت گزینند، [و برای همین] از مشوق های گوناگونی بهره گرفت. شهر بر پایه یک طرح مشبک شهر طراحی گردید، که خود ویژگی نوعی شهرهای هلنی بود، و به ستون ها و تندیس های بسیاری از آنتینوس و همین طور معبدی که به ایزد اختصاص یافته بودْ آراسته شد. هادریانوس اعلام کرد که بازی (مسابقه)هایی در بهار ۱۳۱ در شهر به افتخار آنتینوس برگزار خواهند شد. این [بازی ها] که به نام "آنتینوئیا" شناخته می شدند برای سده ها به صورت سالانه برگزار، و به سان مهم ترین [رویداد] در مصر نگریسته شدند. رویدادها شامل مبارزهٔ قهرمانان، مسابقات گردونه و اسب سواری، و فستیوال های هنری و موسیقایی، با جوایزی همچون [اعطای حقوق] شهروندی، پول، توکنها، و کمک معیشتی رایگان در طول حیات می شدند. آنتینوپولیس به رشد خود ادامه داد تا به یک عصر بیزانسی بدل گشت و با تغییر کیشِ امپراتوریْ مسیحی شد، اما در سده های آینده همچنان اسرارآمیزی خود را حفظ کرد. در طول سده ها، سنگ یادبودِ [این] شهرِ هادریانوسی
برای ساخت و ساز خانه ها و مساجد ویران گردید. در سدهٔ ۱۸اُم، ویرانه های آنتینوپولیس هنوز مشهود بودند و توسط برخی جهانگردان اروپایی از جمله یک میسیونر یسوعی به نام "کلود سیکار" در ۱۷۱۵ و یک نقشه بردار به نام "اِدمه-فرانسوا ژومار" در حدود ۱۸۰۰ ثبت و ضبط شدند. اما در سده ۱۹اُم آنتینوپولیس به واسطهٔ تولیدات صنعتی محلی تقریباً نابود گردید به طوری که گچ فرنگی و سنگ آهک به خاطر پودرش سوزانده شدند و سنگ یادبود نیز در ساخت یک سد و کارخانهٔ شکر مورد استفاده قرار گرفت. رواج سنت آنتینوسی. هادریانوس مشتاق به گستراندن سنت آنتینوسی در سراسر امپراتوری روم بود. وی بر گسترش آن در سرزمین های یونانی تمرکز نمود، و در تابستان ۱۳۱ به این مناطق سفر نمود تا با ارائه تلفیقی از آنتینوس و یک ایزدِ شناخته شده تر یعنی "هرمس"، این (سنت آنتینوسی) را تشویق نماید. در سفری به "تراپزوس" (امروزه با عنوان "ترابزون" در ترکیه) در ۱۳۱، وی تأسیس معبدی مختص به هرمس را اعلام کرد، جایی که ایزد احتمالاً به عنوان "هرمس ــ آنتینوس" مورد پرستش واقع بود. هر چند هادریانوس ترجیح داد [نام و یاد] آنتینوس با "هرمس" مأنوس گردد، وی (آنتینوس) در سراسر امپراتوری خیلی
بیشتر با ایزد "دیونیسوس" تلفیق شده بود [تا با هرمس]. [این] سنت همچنین در مصر نیز رواج داشت، و در سالیان کوتاهی پس از پایه گذاری اش، قربان گاهها و معابدی به افتخار [این] ایزد در "هرموپلیس" (با نام فعلی "الاشمونین")، "اسکندریه"، "اوکسیرینخوس"، "تبوتنیس"، "لوکوپلیس"(با نام فعلی "اسیوط")، و "اقصر" ساخته شده بودند. سنت آنتینوس هیچگاه به بزرگی سنت های خدایانِ شناخته شده و کُهنی مانند "زئوس"، "دیونیسوس"، "دمتر"، یا "اسکله" "پیوس" یا حتی به بزرگی سنت هایی که در آن زمان رو به محبوبیت می نهادند، مانند "ایسیس" یا "سراپیس" هم نبود و نیز کوچکتر از سنت امپراتوری رسمی خودِ هادریانوس بود. با وجود این، به سرعت در سراسر امپراتوری گسترش یافت، به گونه ای که ردّهایی از [این] سنت حداقل در ۷۰ شهر یافته شده اند. [این] سنت در مصر، یونان، آسیای صغیر، و ساحل شمالی آفریقا محبوب تر از همه جا بود اما جامعه ای بزرگ از پرستندگانْ در ایتالیا، اسپانیا، و اروپای شمال-غربی نیز وجود داشتند. دست ساختههایی به افتخار آنتینوس در ناحیه ای که از بریتانیا تا دانوب گسترده استْ نیز کشف شده اند. هر چند پایه گذاری سنت آنتینوسی در برخی موارد برای رضایت خاط
ر هادریانوس انجام گرفته بود، شواهد روشن می سازند که [این] سنت در میان طبقات گوناگون اجتماعی در امپراتوری نیز خالصاً محبوبیت داشت، و یافته های باستان شناختی اظهار می دارند که آنتینوس در هر دوی مکان های عمومی و شخصی پرستش شده بود. [بعدها] در مصر، آتن، مقدونیه و ایتالیا، کودکان به نام این ایزد نامیده شدند. بخشی از این محبوبیت بدین خاطر بود که آنتینوس خود یک انسان بود، و همچنین نسبت به خدایان دیگر [با موجود انسانی] مرتبط تر بود. همچنین ممکن است که این سنت اعتبار و قدرت خود را از نامیرایانِ مردِ زیباروی یونانی-رومی مانند "آپولو"، "دیونیسوس" و "سیلوانوس" و نیز میرایانِ نوجوانی که در اساطیر کلاسیک مورد عشق خدایان قرار گرفتند مانند "گانومده"، "هولاس"، "هیاکینتوس"، و "نارکیسوس" به عاریت گرفته باشد؛ و اینکه ایده های نفسانیِ(شهوانی) نوجوانیْ خود سبب پیوندِ اروتیکِ تخیلی ای میان خودش و پرستندگانش گردید. این خصایص در سنت های آتیس، اندومیون، و آدونیس نیز مشترک بودند. همانند آخری، به آنتینوس چونان یک "خدای میرنده و زنده شونده" نگریسته شد؛ نه تنها در مصر بلکه در رم و یونان؛ [به طوری که] ابلیسک آنتینوس در رمْ وی را تحت نام "
"اُزیرآنتینوس" "چونان یک "باز زنده شونده" و " "جاودان" " توصیف می کند. حداقل ۲۸ معبد به جهت پرستش آنتینوس در سراسر امپراتوری ساخته شدند؛ هر چند بیشتر آنها دارای طراحی نسبتاً محقری بودند، آنهایی که در تارسوس، فیلادفیا، و لانوویوم بودند دارای رواقی چهار ستونه بودند. ظاهراً آن [معابدی] که هادریانوس مستقیماً بر آنها نظارت داشت_ مانند معابدی که در آنتینوپولیس، بیتینیون، و مانتینریا بودند_ اغلب باشکوه تر بودند، در حالی که در بیشتر موارد زیارتگاه ها یا قربان گاه های مختص به آنتینوس باید داخل یا نزدیکِ معابدِ از پیشْ موجودِ متعلق به سنت امپراتوری یا دیونوسوس یا هرمس ساخته می شدند. تندیس های آنتینوس رواج یافتند، به طوری که ممکن است هادریانوس یک مدل [تندیسِ] الگوییِ آنتینوس را پسندیده باشد [و امر کرده باشد که] دیگر تندیس ها از آن الگو گیرند. این تندیس ها در مقیاسی عظیم بین سال های ۱۳۰ و ۱۳۸ ساخته شدند، به طوری که تخمین زده می شود حدود ۲۰۰۰ عدد باشند، از این تعداد تنها ۱۱۵ عدد باقی مانده اند. ۴۴ عدد در ایتالیا یافت شده اند _نصف آنها در ملک شخصی امپراتور یعنی ویلا آدریانا_ در حالی که ۱۲ تا در یونان و آسیای صغیر، و ۶ تا د
ر مصر یافت شدند. بیش از ۳۱ شهر در امپراتوری _که اکثریت آنها در یونان و آسیای صغیر بودند_ سکّه هایی که تصویر آنتینوس را در خود داشتند را توزیع نمودند؛ به خصوص بین سال های ۳۵_۱۳۴. بسیاری از [آنها] برای استفاده به عنوان مدال آفریده شدند نه پول رایج؛ برخی از آنان نیز به عمد با سوراخی آفریده می شدند تا بلکه بتوانند از گردن آویزان گردند و به عنوان طلسم نیز به کار بروند.تولید بسیاری از دست ساختههایی که بر پایه [خصایص] آنتینوس تولید شدندْ پس از دهه ۱۳۰ متوقف شدند؛ هر چند چنین دست ساخته هایی برای سده ها همچنان توسط پیروان فرهنگ آنتینوسی مورد استفاده بودند. بازمانده های اخیر از سنت آنتینوسی به نسبت زیادی در امپراتوری روم شرقی بودند، جایی که ورود او به بارگاه خدایان سهل تر ادراک شده بود. بازی های به افتخار آنتینوس در حداقل ۹ شهر برگزار شدند، و هم شامل مؤلفه های قهرمانانه (رقابتی) و هم هنری بودند. بازی ها در بیتینی (زادگاهش)، آنتینوپولیس، و مانتینِیا تا آغاز سدهٔ سوم میلادی همچنان پابرجا بودند؛ در حالی که آنهایی که در آتن و الوزیس برگزار می شدند تا ۶۷_۲۶۶ هنوز عملیاتی بودند. شایعاتی در سراسر امپراتوری رواج داشت که در مرک
ز فرهنگی آنتینوس در آنتینوپولیس، «شب های مقدس»ی وجود داشتند که خصیصه شان کارناوال های مست و شاید می گساری های سکسی بود. انتقادات. سنت آنتینوسی توسط بسیاری از اشخاص، چهبت پرست و چه مسیحی، مورد نکوهش قرار گرفت. منتقدان عبارت بودند از پیروان دیگر سنت های بت پرستی مانند "پوسانیاس"، "لوثین"، و امپراتور "ژولیان"؛ کسانی که نسبت به خداانگاری آنتینوس مظنون، و در کل منتقد هادریانوس بودند. فیلسوف پاگانی (بت پرستی) به نام "کلسوس" نیز این (سنت آنتینوسی) را به خاطر آنچه که «سرشت هرزهٔ پرستندگان مصری اش» می دیدْ مورد انتقاد قرار داد، و استدلال نمود که این [سنت] سبب گمراهی مردم به سوی رفتارهای غیراخلاقی شده، و بر همین اساس آن را با مسیحیت قیاس نمود. نمونه های بازمانده از محکومیت سنت های آنتینوسی توسط مسیحیت از چهره هایی مانند "ترتولیان"، "اوریجن"، "جروم"، و "اپیفانیوس" نشأت می گیرند. با نگریستن به این مذهب (سنت آنتینوسی) به عنوان رقیبی ضددینی برای مسیحیت، آنان بر این [استدلال] پای می فشردند که آنتینوس صرفاً یک انسان فانی بوده است، و روابط سکسی وی با هادریانوس را غیراخلاقی خوانده و آنرا کوبیدند. آنان ضمن تداعی سنت وی با سحر و
جادوی شیطانی استدلال نمودند که هادریانوس پرستش وی را با ایجاد رعب و وحشت تحمیل کرده بود. در طول کشمکش های میان مسیحیان و پاگان ها (بت پرستان) در رومِ سدهٔ چهارم، آنتینوس به قهرمانی برای پیروان دومین گروه بدل گشت. به عنوان پیامد، شاعری مسیحی به نام "پرودنتیوس" در ۳۸۴ میلادی پرستش وی (آنتینوس) را کوبید، اما در همان حال کُنتورنیاتهای هفتگانه ای که آنتینوس را به تصویر می کشاندند و بر پایه طرح های [کنتورنیات هایی] بودند که در دهه ۱۳۰ انتشار یافته بودندْ، توزیع شدند. بسیاری از تندیس های آنتینوس توسط مسیحیان و همین طور اقوام بربرِ مهاجم تخریب گشتند، هر چند در برخی موارد بازسازی شدند؛ تندیس آنتینوس در "دلفی" سقوط کرده و ساعدهایش شکسته شدند؛ پیش از اینکه در کلیسایی در جایی دیگر بازسازی گردد. بسیاری از تصاویر آنتینوس تا به هنگام منع رسمی مذاهب پاگانی در دوران زمامداری امپراتور "تئودئوس یکم" در ۳۹۱ میلادی همچنان در مکان های عمومی خودنمائی می کردند. در پیکرتراشی رومی. هادریانوس به «[تندیس گران یونانی] سفارش نمود که تندیسی از زیبایی غم آلود، خجل، و باریک اندام و شهوانی دوست پسرش را بیافرینند»، و اینچنین بود که فرایندی که
نام «آخرین آفرینش مستقل هنر یونانی-رومی» را بر خود نهادْ آغاز گردید. به لحاظ سنتی پندار بر این است که همگی [تندیس ها] بین مرگ آنتینوس در ۱۳۰ و مرگ هادریانوس در ۱۳۸ ساخته شدند، آن هم در شرایط پرسش برانگیزی که هیچ کس دیگری تمایلی به سفارش دادنِ ساخت آنان نمی داشت. نیز گمان بر این است که مدل هایی اصلی به کارگاه های ایالتی در سرتاسر امپراتوری فرستاده شدند تا مورد روگرفت (کپی برداری) واقع شوند، همچنین به کارگیری جرح و تعدیل های جزئی [در ساخت تندیس ها] مجاز شده بود. تأکید شده که بسیاری از این تندیس ها «دارای ویژگی های برجسته ای اند _ سینه ای پهن و ستبر، سری با موهای فرفریِ در هم ریخته، یک نگاه زل زدهٔ افسرده _ که سبب می شوند [این تندیس ها] فوراً شناخته شوند.» در مورد صد تندیس آنتینوس که در روزگار مدرنیته (معاصر) برجای مانده اند، حداقل باید گفت که واقعیت قابل توجه در مورد سنت وی این است که مورد خصومت شدیدِ پیروان مسیحیتقرار گرفت؛ کسانی که دست ساخته ها و معابدی که به افتخار [این] نوجوان ساخته شدند را مورد غارت و ویرانی قرار دادند. در ۲۰۰۵ کلاسیک پژوهی به نام "کارولین ووت" توانست ادعا کند که شمار آثار هویت یابی شدهٔ
متعلق به آنتینوس بیشتر از هر شخصیت دیگری در دوران باستان به جز آگوستو و هادریانوس می باشند. وی همچنین ادعا نمود که پژوهش های کلاسیکِ این آثارِ آنتینوسی خصوصاً به سبب تلفیق نامعمول "اسرار شرح حال گونه و دلربایی حسّانی ژرفشان" مهم اند. "لمبرت" باور دارد که تندیس های آنتینوس «بدون تردید یکی از متعالی ترین و آرمانی ترین بنّاهای یادبودِ عشق شاهدبازانه در سراسر دنیای باستان باقی می مانند» و همچنین آن ها را چونان «واپسین آفرینش بزرگ هنر کلاسیک» توصیف نمود. همچنین در بسیاری از موزه های باستان شناسی در یونان از جمله از جمله "موزه باستان شناسی ملّی" در آتن، "موزه های باستان شناسی پاتراس، خالکیس، و دلفی" تندیس هایی از وی موجود هستند. قویاً ممکن است که این ها تندیس هایی آرمانگرا شده باشند، با این وجود نشانگر چیزی اند که تمامی نویسندگان معاصر از آن به عنوان زیبائی فراطبیعی آنتینوس یاد کرده اند. در ۱۹۹۸ بازمانده های یادبودی در "ویلا آدریانا" کشف شدند که باستان شناسان ادعا نمودند متعلق به مقبرهٔ آنتینوس یا یکی از معابد اویند اما این ادعا به چالش کشیده شده؛ هم به واسطهٔ سرشت غیرقطعی بازمانده های باستانی و نیز به سبب نادیده گ
یری منابع پدرشناسی ("اپیفانیوس"، "کلمنت اسکندریه") که نشان می دهند آنتینوس در معبد خود در آنتینوپولیس مدفون گشته است؛ شهری که به افتخار وی ساخته شد. ارجاعات در فرهنگ و هنر. آنتینوس تا سده های آینده یک چهرهٔ دارای اهمیت فرهنگی باقی ماند. چنان که "ووت" بیان کرده، وی "از منظر وقایع نامه های بازماندهٔ تاریخ کلاسیک شاید بدنام ترین پسرِزیبا باشد". تندیس های آنتینوس از سدهٔ ۱۶اُم آغاز به نوزایش کردند؛ احتمال دارد که برخی از این نمونه های مدرن متعاقباً به عنوان دست ساختههای دوران کلاسیک به فروش رفته باشند و هنوز نیز چنین نگریسته شوند". آنتینوس از سدهٔ ۱۸اُم به بعد توجهات خرده فرهنگ همجنس گرایی را به خود جلب نموده است، از معروف ترین نمونه های آن می توان به "اوژن ساووا" و "فریدریش بزرگِ" "پروسی" اشاره نمود. "ووت" گفته که آنتینوس به تدریج به عنوان یک "نماد گی" شناخته شد. رمان نویس و پژوهشگر مستقل خانم "سارا واترز" آنتینوس را به عنوان "پیشتاز تصویرسازی همجنسگرا" در اروپای پایان سدهٔ ۱۹اُم خواند. در این باره، آنتینوس جای "گانومده" را گرفت، کسی که اولین بازنمود هم جنس کامه در هنرهای تجسمی در رنسانس بود. نویسنده ای همجنسگرا
به نام "کارل هاینریش اولریخ" در جزوه ای در سال ۱۸۶۵ که تحت نام مستعار " "نوما نومانتیوس" آنرا نگاشتْ آنتینوس را مورد گرامیداشت (تکریم) قرار داد. در این سده شهرت آنتینوس به سبب آثار داستان نویسان و پژوهشگران رو به فزونی نهاد؛ [در حالی که]بسیاری از آنان همجنسگرا نبودند. "اسکار وایلد" در دو اثرش یعنی "شاه جوان" (بخشی از رمان "خانه انار" منتشره در ۱۸۹۱) و چکامهٔ "ابوالهول"" (منتشره در 1894) به آنتینوس اشاره کرده است. در "شاه جوان" اشاره آنجایی است که شاه جوان تندیسِ "بَردهٔ بیتینیاییِ هادریانوس" را ضمن سفری می بوسد؛ [اقدامی که] ذوق زیباشناختی شاه جوان و "اشتیاق آتشین وی به زیبایی" را توصیف می کند. تصاویر سایر الگوهای زیبایی مذکر در دوران باستان، یعنی "آدونیس" و "اندومیون" نیز در همان متن مورد اشاره قرار گرفته اند. افزون بر این، در کتاب وایلد به نام "تصویر دوریان گری" هنرمندی به نام "باسیل هالوارد" سیمای دوریان گری را چونان پدیده ای توصیف می کند که برای هنر وی همان اهمیتی را داراست که "تصویر آنتینوس برای تندیس گریِ یونانی متأخر". به علاوه، در یک نول به نام "تلنی، یا تبدل مدال" که به اسکار وایلد نسبت داده شده است،
شخصیتی به نام "دِ گریو" اشاره ای گذرا به آنتینوس می کند، آنجا که احساساتش را در جریان یک اجرای موسیقی بیان می دارد: "من حالا دیگر دارم چیزهایی که تاکنون بسی عجیب بودند را می فهمم، [یعنی همان] عشقی که یک امپراتور توانمند به خاطر بَردهٔ یونانیِ زیبارویش_آنتینوس_ گرفتارش شد؛ کسی که همچون مسیح به خاطر اربابش جان سپرد". در "بی نوایان" اثر "ویکتور هوگو" شخصیتی به نام "انجورلاس" شبیه به آنتینوس تصویر شده است: «یک مرد جوان فریبنده که به نوبه خود می توانست بسی وحشتزا نیز باشد. وی به طرزی فرشته گونه خوش سیما بود، یک آنتینوسِ وحشی.» هوگو همچنین ذکر می کند که "انجورلاس" «ظاهراً نسبت به اینکه روی زمین مخلوقی به نام زن نیز می زیَد، آگاه نیست.» در "ناله برای آنتینوس" اثر "راینر ماریا ریلکه" (منتشره در 1908) هادریانوس به سبب ایزد انگاری آنتینوس خدایان را نکوهش می کند. یادداشت ها. Bithynia در زبان ایتالیایی "آدریانو" تلفظ می گردد. deified Claudiopolis Eleusinian Mysteries Classicist به پژوهشگری گویند که مطالعاتی درباب دوران باستان انجام می دهد. این مطالعات دربرگیرندهٔ پژوهش های جهان رومی-یونانی به ویژه زبان و ادبیات آنان و ه
مچنین فلسفهٔ رومی-یونانی، تاریخ، و باستان شناسی می شود. Caroline Vout Thorsten Opper Royston Lambert Antinoë Mantineia slave peasant farmers paedagogium در جمهوری روم پایداگوگوس (paedagogus)" و جمع آن پایداگوجی (paedagogi)" یا پایداگوجانی("paedagogiani)،" برده یا بردهٔ آزاد شده ای بود که به پسرانِ شهروندانِ رومْ زبان یونانی را آموزش می داد. در دوران امپراتوری روم یک پایداگوگوس مدیر پایداگوجوم می شد. Caelian Hill یکی از تپه های هفت گانهٔ شهر رُم می باشد. erastes در سنت های همجنس گرایی در یونان باستان اِراستس همان فرد مسن تر در رابطهٔ شاهدبازی بود. eromenos در سنت های همجنس گرایی در یونان باستان اِرومنوس همان پسر نوجوان در رابطهٔ شاهدبازی بود. picenum Temple of Venus and Roma "معبد ونوس و روما" فرض می شود که بزرگترین معبد در روم باستان بوده باشد. بر تپهٔ ولیا (Velian hill) واقع شده و وقف ونوس و رومای ابدی شده بود. آرشیتکت آن هادریانوس بود، ساخت آن در ۱۲۱ آغاز گشت، در ۱۳۵ توسط هادریانوس رسماً افتتاح و در ۱۴۱ در دوران زمامداری آنتونیوس پیوس به پایان رسید، در ۳۰۷ طی آتش سوزی ای ویران گشت و با تغییراتی چند توسط امپ
راتور ماکسنتیوس بازسازی گردید. Pedanius Fuscus the Younger epoptes Telesterion یا «سالن پاگشایی» یک سالن بزرگ در الوزیس و یکی از مراکز اولیهٔ برگزاری اسرار الوزینیا بود. این مراسم پاگشایی مقدس ترین و باستانی ترین سنن دینی بودند که در یونان جشم گرفته می شدند و به افتخار پرسفونه و دمتر برگزار می شدند. Judaea Romanisation Osiris-Antinous small business owners Marousian Pancrates پانکراتسِ آتنی، یک فیلسوف کلبی بود. tondo اصطلاحی رنسانسی است که برای اشاره به کار هنری دایروی (دایره ای شکل) به کار می رود؛ خواه نقّاشی باشد، خواه تندیس. Prefect در برخی کشورها یک صاحب منصب بسیار بلندپایه در حکومت یا نیروی پلیس است. Lucius Ceionius Commodus یا سزار لوچو الیو (۱ ژانویه ۱۳۸–۱۳ ژانویه ۱۰۱) پدر امپراتور لوچو وِرو بود. وی در ۱۳۶ به انتخاب هادریانوس ولیعهد گردید اما پیش از مرگ هادریانوس در گذشت و آنتونیوس پیوس به جای وی به ولیعهدی انتخاب، و در همان سال با مرگ هادریانوس به امپراتوری رسید. human sacrifice Parian marble Antinoeion cult of Antinous imperial cult شکلی از دین رسمی است که در آن یک امپراتور یا سلسله ای از امپراتوران
(یا هر عنوان دیگری) چونان یک نیمه-خدا (demigod) یا ایزد (deity) مورد پرستش قرار می گیرند. cult در اینجا معنای "پرستش (worship)" می دهد، نه فرهنگ به معنای امروزی آن. برای مثال امپراتور هیروهیتو آخرین امپراتور الهی ژاپن بود. Panhellenion یا Panhellenium اتحادیه ای از دولت-شهرهای یونانی بود که در سال ۳۲–۱۳۱ میلادی توسط هادریانوس در طول سفرش به استان های رومیِ یونان ایجاد گردید. هادریانوس یک یونانی-دوست (philhellenic) بود و پان-هلنیون بخشی از پان-هلنیسم او بود و با هدف تلاش برای بازآفرینی به اصطلاح «یونان متحدِ» سدهٔ پنجم پیش از میلاد (زمانی که یونانیان با ارتش پارس جنگیدند) با محوریت آتن شکل گرفت. divine hero inscription daemon شکل لاتینِ کلمه یونانی daimon است و اشاره به خدایی با درجه پائینتر یا روحی هدایت کننده دارد. Hir-we در گذشته محل سکونت رامسس دوم بود. Hellenic به یونان باستان، مردم و فرهنگ و تمدن آن هلنی گویند. احتمالاً مراد از ایزد (deity) همان آنتینوس است. Antinoeia Token coin سکّه های توکنْ اشیائی سکّه-مانند بودند که به جای سکّه استفاده می شدند. free lifetime maintenance Claude Sicard surveyor Edme-Fr
ançois Jomard chalk limestone Tebytnis در زبان یونانی حرف y به صورت " اُ " تلفظ می گردد. Lykopolis Silvanus sensuous dying-and-rising the Reborn the Everlasting Tarsos Philadelphia Lanuvium Mantineria Mantineia sacred nights Epiphanios Prudentius contorniate یکی از انواع نشانهای برنزین است که در سده های چهارم و پنجم پس از میلاد انتشار یافتند و پرتره کسانی چون نرون و تراژان را به تصویر می کشاندند. Revival re-sacralize sensuous می توان آنرا به «حسّانی» نیز ترجمه نمود. the last independent creation of Greco-Roman art در متن انگلیسی از واژه images استفاده شده، ما در اینجا با توجه به متن آنرا به «آثار» ترجمه نمودیم. biographical mystery and overwhelming physical presence pederastic (رجوع کنید به همجنس گرایی در یونان باستان) National Archaeological Museum in Athens the archaeological museums of Patras, Chalkis and Delphi idealized Epiphanius Clement of Alexandria annals gay icon at the forefront of the homosexual imagination Numa Numantius young king The Sphinx Basil Hallward Teleny, or The Reverse of the Medal Des
Grieux Enjolras ترجمه انگلیسی آن (اثر آقای استفان کوهن) Lament for Antinoüs است؛ عنوان کامل آلمانی آن Klage um Antinous, Der neuen Gedichte, Anderer Teil می باشد. Antinous Mondragone Antinous Ecouen Antinous Farnese Capitoline Antinous
واژهٔ سرآیند (به انگلیسی: Header) می تواند اشاره کند به:
سرآیندهای پروتکل انتقال ابرمتن یا فیلدهای سرآیند جزئی از پیام های ارسالی و دریافتی در پروتکل انتقال ابرمتن می باشند. این فیلدها پارامترهای یک ارتباط در این پروتکل را مشخص و مقداردهی می کنند. قالب کلی. فیلدهای سرآیند بعد از خطِ وضعیت (اولین خط هر پیام) ارسال می شوند. این فیلدها به صورت متن ساده بوده و دارای یک "نام" یا "کلید" و یک یا چند "مقدار" هستند که با علامت کولون (:) از هم جدا می شوند. هر خطِ سرآیند می تواند حاوی یک فیلد سرآیند باشد. در واقع در پایانِ هر فیلد سرآیند باید حروف CR و LF قرار بگیرند. این حروف از حروف کنترلی در رایانش هستند که باعث رفتن به خط بعد می شوند. باید توجه داشت که مقدار یک فیلد سرآیند می تواند خالی نیز باشد. پایان تمامی سرآیندهای ارسال شده با ارسال یک خطِ خالی مشخص می شود. مثال زیر تعدادی از سرآیندهای ارسالی مرورگر وب فایرفاکس هنگام تماس با ویکی پدیای فارسی را نمایش می دهد: (توجه داشته باشید که حروف CR و LF در پایان هر خط قرار دارند اما دیده نمی شوند) codice_1 خطوط طولانی فیلدهای سرآیند می تواند به چند خط نیز شکسته شود. حرف فاصله (Space) یا حرف تَب (Tab) در آغازِ یک خط نمایان گر این
مسئله است که این خط ادامهٔ خط قبلی می باشد. نام فیلد. نام های استانداردی که باید توسط تمامی ابزارهایی که با پروتکل انتقال ابرمتن کار می کنند پیاده سازی شوند، توسط نیروی ضربت مهندسی اینترنت در RFC 2616 و تعدادی دیگری از RFCهای استاندارد مانند RFC 4229 تعریف شده است. نرم افزارهای دیگر می توانند برای استفاده های خود نام های دیگری که در این لیست وجود ندارند را انتخاب کنند. سیستم ثبت نام سرآیند توسط آیانا کنترل و مدیریت می شود. سرآیندهای اختصاصی نرم افزارها که استاندارد نیستند، براساس یک استاندارد قدیمی با حروف codice_2 آغاز می شوند. در ماه جون سال ۲۰۱۲ این استاندارد به دلیل مشکلاتی که سرآیندهایی که بعدها استاندارد می شدند به آن ها برمی خوردند، منتفی گردید. برای مثال سرآیند codice_3 که برای فشرده سازی هم در پیام های ارسالی و هم در پیام های دریافتی استفاده می شد، بعد از استاندارد شدن، باید به codice_4 تغییر می کرد. استفاده اجباری از پیش وند codice_5 نیز برداشته شده است. مقدارهای فیلد. تعداد کمی از مقادیر فیلدهای سرآیند (مانند فیلدهای User-Agent, Server و Via) دارای توضیحات خاص و تکمیلی هستند که این توضیحات نیز ضرور
ی نبوده و می توانند توسط نرم افزارها نادیده گرفته شوند. محدودیت های حجم. در تعریف استاندارد هیچ گونه محدودیتی برای اندازهٔ یک فیلد یا مقدارِ آن و تعداد فیلدها در نظر گرفته نشده است. بااین حال بسیاری از نرم افزارها به دلایل کاربردی و امنیتی محدودیت هایی را اعمال می کنند. برای مقال سرور وب آپاچی در نسخهٔ ۲٫۲ حجم هر سرآیند را به صورت پیش فرض به ۸۱۹۰ بایت محدود کرده است. همچنین به صورت پیش فرض حداکثر ۱۰۰ سرآیند در یک درخواست قابل قبول است.
سد گلرود یا کپرگه یا سد فیال سدی بزرگ در شهرستان بروجرد و بر روی شاخه ای از رودخانه گلرود قرار دارد مشخصات سد گلرود. مشخصات سد گلرود در مکان یابی رودخانه گلرود. ارتفاع بروجرد از سطح دریا ۱۵۴۰ متر است رودخانه ونائی یا گلرود از رودخانه های بروجرد است طول این رودخانه ۲۴ کیلومتر و حوزه آبریز آن ۱۰۰ کیلومتر مربع است