Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یوزف آلویس شومپِیتر (; ۸ فوریه ۱۸۸۳ – ۸ ژانویه ۱۹۵۰) اقتصاددان و سیاسی دان اتریشی آمریکایی بود. او در ۱۹۱۹ مختصری به عنوان وزیر امور مالی اتریش کار کرد. او از تأثیرگذارترین اقتصاددانان قرن بیستم بود و لفظ «تخریب سازنده» را در علم اقتصاد باب کرد. او دکترای خود را در دانشگاه وین، به سرپرستی اویگن بوم فن باورک نظریه پرداز سرمایهٔ اتریشی دریافت کرد.
اردوگاه کار اجباری مایدانک اردوگاه های کار اجباری نازی ها بود که توسط آلمان نازی در سال ۱۹۴۱ در نزدیکی شهر لوبلین ساخته شد. این اردوگاه دارای هفت اتاق گاز، دو چوبه دار چوبی و حدود ۲۲۷ سازه بود که آن را در میان بزرگترین اردوگاه های کار اجباری نازی ها قرار می داد. اگرچه در ابتدا برای کار اجباری و نه نابودی طراحی شده بود، اما در طول عملیات راینهارد، طرح آلمان برای قتل همه یهودیان لهستانی در سرزمین اشغالی خودشان، برای قتل مردم در مقیاس صنعتی استفاده شد. بیش از ۷۸ هزار نفر (بیشتر یهودی) در این اردوگاه به قتل رسیدند. این اردوگاه از ۱ اکتبر ۱۹۴۱ تا ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴ در حال فعالیت بود و تقریباً به طور کامل دستگیر شد. پیشروی سریع ارتش سرخ شوروی در طول عملیات باگراتیون مانع از تخریب بیشتر زیرساخت های آن توسط اس اس شد و معاون فرمانده اردوگاه آنتون ترنس نتوانست بیشتر شواهد جنایات جنگی را از بین ببرد. پس از آزادی اردوگاه در ژوئیه ۱۹۴۴، این مکان به طور رسمی توسط اتحاد جماهیر شوروی محافظت شد. تا پاییز، با وجود ادامه جنگ، به عنوان یک موزه حفظ شده بود. کوره های جسدسوزی و اتاق های گاز تا حد زیادی دست نخورده باقی ماندند و به عنوان
برخی از بهترین نمونه های سیاست نسل کشی آلمان نازی خدمت می کردند. این مکان در سال ۱۹۶۵ به عنوان یک مکان ملی شناخته شد. تاریخچه. ساخت. اردوگاه کار اجباری لوبلین در اکتبر ۱۹۴۱ به دستور رایشسفورر-اس اس هاینریش هیملر تأسیس شد که به زودی پس از بازدید هیملر از لوبلین در ۱۷-۲۰ ژوئیه ۱۹۴۱ در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، به اودیل گلوبوچنیک ارسال شد. طرح اولیه ای که هیملر تهیه کرده بود این بود که اردوگاه حداقل ۲۵,۰۰۰ اسیر جنگی را در خود جای دهد. پس از اسیر شدن تعداد زیادی از اسیران جنگی شوروی در طول نبرد کی یف ظرفیت پیش بینی شده اردوگاه به ۵۰,۰۰۰ افزایش یافت. ساخت و ساز برای این تعداد در ۱ اکتبر ۱۹۴۱ آغاز شد (همچنین در آشویتس-بیرکناو که همان دستور را دریافت کرده بود). در اوایل نوامبر، برنامه ها برای پذیرش ۱۲۵,۰۰۰ زندانی گسترش یافت و در دسامبر به ۱۵۰,۰۰۰ افزایش یافت. در مارس ۱۹۴۲ بیشتر افزایش یافت تا برای ۲۵۰,۰۰۰ اسیر جنگی شوروی جا داشته باشد. ساخت و ساز با ۱۵۰ کارگر یهودی اجباری از یکی از اردوگاه های گلوبوچنیک لوبلین آغاز شد که زندانیان هر شب به آن بازمی گشتند. بعداً نیروی کار شامل ۲,۰۰۰ اس
یر جنگی ارتش سرخ شد که باید شرایط سختی را تحمل می کردند، از جمله خوابیدن در فضای باز. تا اواسط نوامبر، تنها ۵۰۰ نفر از آن ها زنده بودند که حداقل ٪۳۰ از آن ها قادر به کار بیشتر نبودند. در اواسط دسامبر، باراک هایی برای ۲۰,۰۰۰ نفر آماده بود که یک اپیدمی تیفوس شیوع پیدا کرد و تا ژانویه ۱۹۴۲ همه کارگران اجباری – اسیران جنگی و همچنین یهودیان لهستانی – مرده بودند. تمام کارها تا مارس ۱۹۴۲ متوقف شد، زمانی که زندانیان جدید وارد شدند. اگرچه اردوگاه در نهایت ظرفیت پذیرش حدود ۵۰,۰۰۰ زندانی را داشت، اما به طور قابل توجهی فراتر از آن اندازه رشد نکرد. عملیات. در ژوئیه ۱۹۴۲، هیملر از اردوکاه های مرگ بلزک، سوبیبور و تربلینکا بازدید کرد، سه اردوگاه نابودی مخفی که به طور خاص برای عملیات راینهارد برای حذف یهودیان لهستانی ساخته شده بودند. این اردوگاه ها به ترتیب در مارس، مه و ژوئیه ۱۹۴۲ شروع به کار کردند. پس از آن، هیملر دستوری صادر کرد که تبعید یهودیان به اردوگاه ها از پنج منطقه لهستان اشغالی که حکومت عمومی نازی ها را تشکیل می دادند، تا پایان سال ۱۹۴۲ تکمیل شود. مایدانک در آغاز عملیات راینهارد به یک مرکز ثانویه تفکیک و ذخیره سازی
برای اموال و اشیای قیمتی گرفته شده از قربانیان در مراکز کشتار در بلزک، سوبیبور و تربلینکا تبدیل شد. به دلیل جمعیت های بزرگ یهودی در جنوب شرقی لهستان، از جمله گتوهای کراکوف، لووف، زاموشچ و ورشو که هنوز «پردازش» نشده بودند، مایدانک در حدود مارس ۱۹۴۲ به عنوان یک مرکز کشتار بازسازی شد. گازدهی در دید آشکار سایر زندانیان انجام می شد، بدون حتی یک حصار در اطراف ساختمان ها. روش دیگر قتل مکرر تیراندازی توسط جوخه های تراونیکی بود. طبق موزه مایدانک، اتاق های گاز در سپتامبر ۱۹۴۲ شروع به کار کردند. دو ساختمان یکسان در مایدانک وجود دارد که در آن ها از سیکلون ب استفاده می شد. اعدام ها در باراک ۴۱ با انتشار سیانید هیدروژن کریستالی توسط سیکلون ب انجام می شد. همان گلوله های گاز سمی برای ضدعفونی لباس های زندانیان در باراک ۴۲ استفاده می شد. به دلیل نیاز مبرم به نیروی کار خارجی در صنعت جنگ، کارگران یهودی از لهستان در ابتدا مستثنی شدند. برای مدتی آن ها یا در گتوها نگهداری می شدند، مانند گتوی ورشو (که پس از قیام گتوی ورشو به یک اردوگاه کار اجباری تبدیل شد)، یا به اردوگاه های کار اجباری مانند مایدانک فرستاده می شدند، جایی که آن ها ع
مدتاً در کارخانه اسلحه/مهمات اشتایر-دایملر-پوخ کار می کردند. تا اواسط اکتبر ۱۹۴۲، اردوگاه ۹,۵۱۹ زندانی ثبت شده داشت که از این تعداد ۷,۴۶۸ نفر (یا ٪۷۸.۴۵) یهودی و ۱,۸۸۴ نفر (٪۱۹.۷۹) لهستانی غیر یهودی بودند. تا اوت ۱۹۴۳، ۱۶,۲۰۶ زندانی در اردوگاه اصلی وجود داشت که از این تعداد ۹,۱۰۵ نفر (٪۵۶.۱۸) یهودی و ۳,۸۹۳ نفر (٪۲۴.۰۲) لهستانی غیر یهودی بودند. گروه های اقلیت شامل بلاروسی ها، اوکراینی ها، روس ها، آلمانی ها، اتریشی ها، اسلوونی ها، ایتالیایی ها و اتباع فرانسوی و هلندی بودند. مایدانک در ابتدا زیر اردوگاه نداشت. این ها در اوایل پاییز ۱۹۴۳ زمانی که اردوگاه های کار اجباری باقی مانده در اطراف لوبلین، از جمله بودزین، تراونیکی، پونیاتووا، کراسنیک، پولاوی، و همچنین اردوگاه های کار اجباری «باند فرودگاه» و «لیپووا ۷» به زیر اردوگاه های مایدانک تبدیل شدند. به دلیل نزدیکی اردوگاه به لوبلین، زندانیان توانستند از طریق نامه هایی که توسط کارگران غیرنظامی که وارد اردوگاه می شدند، به خارج از اردوگاه ارتباط برقرار کنند. بسیاری از این نامه های باقی مانده توسط گیرندگان آن ها به موزه اردوگاه اهدا شده اند. در سال ۲۰۰۸، موزه یک نمایشگا
ه ویژه برگزار کرد که مجموعه ای از این نامه ها را به نمایش گذاشت. از فوریه ۱۹۴۳ به بعد، آلمانی ها به صلیب سرخ لهستان و شورای رفاه مرکزی اجازه دادند تا مواد غذایی به اردوگاه بیاورند. زندانیان می توانستند بسته های غذایی را که به نام آن ها از طریق صلیب سرخ لهستان ارسال شده بود، دریافت کنند. آرشیوهای موزه مایدانک ۱۰,۳۰۰ تحویل فهرست شده از این نوع را مستند کرده است. تأسیسات سوزاندن. تا ژوئن ۱۹۴۲، اجساد کسانی که در مایدانک به قتل رسیده بودند در گورهای دسته جمعی دفن می شدند (این ها بعداً توسط زندانیان اختصاص داده شده به "Sonderkommando 1005" نبش قبر و سوزانده شدند). از ژوئن ۱۹۴۲، اس اس اجساد را با سوزاندن آن ها، یا بر روی توده هایی ساخته شده از شاسی کامیون های قدیمی یا در یک کوره جسدسوزی، از بین می برد. به اصطلاح «اولین کوره جسدسوزی"»" دارای دو کوره بود که از اردوگاه کار اجباری زاکسن هاوزن به مایدانک آورده شده بودند. این تأسیسات در «Interfield I»، منطقه بین اولین و دومین بخش اردوگاه محصور شده قرار داشت. در پاییز ۱۹۴۳، اولین کوره جسدسوزی در مایدانک با «کوره جسدسوزی جدید» جایگزین شد. این ساختمان در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴ توسط آ
لمانی ها به آتش کشیده شد، زیرا آن ها در روزی که ارتش سرخ به حومه لوبلین وارد شد، اردوگاه را ترک کردند. ساختمان کوره جسدسوزی که امروزه در این مکان قرار دارد، بازسازی از زمانی است که اردوگاه سابق به یک یادبود تبدیل شد. کوره های آن همان کوره های اصلی ساخته شده در سال ۱۹۴۳ هستند. عملیات جشن برداشت. عملیات راینهارد تا اوایل نوامبر ۱۹۴۳ ادامه داشت، زمانی که آخرین زندانیان یهودی سیستم زیر اردوگاه های مایدانک از منطقه لوبلین در حکومت عمومی توسط جوخه های تیراندازی مردان تراونیکی در طول عملیات «جشن برداشت» قتل عام شدند. بدنام ترین اعدام ها در ۳ نوامبر ۱۹۴۳ رخ داد، زمانی که ۱۸,۴۰۰ یهودی در یک روز به قتل رسیدند. صبح روز بعد، ۲۵ یهودی که موفق به پنهان شدن شده بودند، پیدا و تیرباران شدند. در همین حال، ۶۱۱ زندانی دیگر، ۳۱۱ زن و ۳۰۰ مرد، مأمور شدند تا لباس های مردگان را مرتب کنند و خندق های دفن را بپوشانند. مردان بعداً به "Sonderkommando 1005" اختصاص داده شدند، جایی که آن ها مجبور شدند همان اجساد را برای سوزاندن نبش قبر کنند. این مردان سپس اعدام شدند. ۳۱۱ زن بعداً به آشویتس فرستاده شدند، جایی که آن ها توسط گاز به قتل رسیدند.
تا پایان عملیات جشن برداشت، مایدانک تنها ۷۱ یهودی از مجموع ۶,۵۶۲ زندانی باقی مانده زنده داشت. اعدام زندانیان باقی مانده در مایدانک در ماه های بعد ادامه یافت. بین دسامبر ۱۹۴۳ و مارس ۱۹۴۴، مایدانک حدود ۱۸,۰۰۰ نفر به اصطلاح «معلول» دریافت کرد که بسیاری از آن ها بعداً با سیکلون ب به قتل رسیدند. اعدام ها توسط جوخه تیراندازی نیز ادامه یافت، با ۶۰۰ نفر در ۲۱ ژانویه ۱۹۴۴ تیرباران شدند؛ ۱۸۰ نفر در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۴ تیرباران شدند؛ و ۲۰۰ نفر در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ تیرباران شدند. محاکمه پس از جنگ کارل هوکر، معاون اردوگاه، مسئولیت او در قتل عام های انجام شده در این اردوگاه را مستند کرد:در ۳ مه ۱۹۸۹، دادگاه منطقه ای در شهر بیله فلد آلمان هوکر را به چهار سال زندان به دلیل مشارکت در گازدهی زندانیان، عمدتاً یهودیان لهستانی، در اردوگاه کار اجباری مایدانک در لهستان محکوم کرد. سوابق اردوگاه نشان داد که بین مه ۱۹۴۳ و مه ۱۹۴۴ هوکر حداقل از گاز سمی سیکلون ب برای استفاده در مایدانک از شرکت هامبورگ تِش و اشتابنو خریداری کرده بود.علاوه بر این، فرمانده اردوگاه رودلف هوس از آشویتس در خاطرات خود، در حالی که در انتظار محاکمه در لهستان بود، نوشت که
یکی از روش های قتل در مایدانک (KZ Lublin) سیکلون ب بود. تخلیه. در اواخر ژوئیه ۱۹۴۴، با نزدیک شدن سریع نیروهای شوروی به لوبلین، آلمان ها با عجله اردوگاه را تخلیه کردند و کوره های آدم سوزی را قبل از رسیدن نیروهای ارتش سرخ شوروی در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۴ به طور جزئی تخریب کردند. مایدانک به دلیل بی کفایتی معاون فرمانده آن، آنتون ترنس، بهترین اردوگاه حفظ شده هولوکاست است. این اولین اردوگاه بزرگ تمرکز بود که توسط نیروهای متفقین آزاد شد و وحشت های یافت شده در آنجا به طور گسترده ای منتشر شد. اگرچه قبلاً ۱۰۰۰ زندانی به زور به آشویتس منتقل شده بودند (که فقط نیمی از آنها زنده رسیدند)، ارتش سرخ هنوز هزاران زندانی، عمدتاً اسرای جنگی، را در اردوگاه یافت و شواهد کافی از قتل عام انجام شده در آنجا را مشاهده کرد. تعداد تخمینی قربانیان. برآورد رسمی ۷۸,۰۰۰ قربانی، که از این تعداد ۵۹,۰۰۰ نفر یهودی بودند، در سال ۲۰۰۵ توسط توماش کرانز، مدیر بخش تحقیقات موزه دولتی مایدانک، پس از کشف تلگرام هوفله در سال ۲۰۰۰ محاسبه شد. این عدد نزدیک به عددی است که در حال حاضر در وب سایت موزه نشان داده می شود. تعداد کل قربانیان از زمان تحقیقات قاضی زدزیسواو و
وکاشکیویچ در سال ۱۹۴۸، که تقریباً ۳۶۰,۰۰۰ قربانی را تخمین زده بود، مورد بحث بوده است. پس از آن، چسواو رایکا از موزه مایدانک در سال ۱۹۹۲ تخمینی حدود ۲۳۵,۰۰۰ قربانی ارائه داد که سال ها توسط موزه مورد استناد قرار گرفت. رقم فعلی توسط رایکا «باورنکردنی پایین» تلقی می شود، با این حال، توسط هیئت مدیره موزه «با احتیاط خاصی» پذیرفته شده است، در انتظار تحقیقات بیشتر درباره تعداد زندانیانی که در سوابق قطارهای هولوکاست توسط مدیریت اردوگاه آلمان ثبت نشده اند. در حال حاضر، موزه اعلام می کند که بر اساس تحقیقات جدید، حدود ۱۵۰,۰۰۰ زندانی طی ۳۴ ماه موجودیت مایدانک به آنجا رسیده اند. از بیش از دو میلیون یهودی که در جریان عملیات راینهارد به قتل رسیدند، حدود ۶۰,۰۰۰ نفر (۵۶,۰۰۰ نفر با نام شناخته شده) قطعاً در مایدانک، در میان نزدیک به ۸۰,۰۰۰ قربانی شمارش شده، کشته شدند. در طول سال ها، برآوردهای مختلف دیگری در مورد تعداد قربانیان اردوگاه مایدانک وجود داشته است. تفاوت های بین تخمین ها ناشی از روش های مختلف مورد استفاده و میزان شواهد در دسترس محققان است. آمار شوروی بر اساس ابتدایی ترین روش شناسی، که برای تخمین های آشویتس نیز استفاده
شد، فرض می کرد که تعداد قربانیان کم و بیش با ظرفیت کوره های آدم سوزی مطابقت دارد. محققان بعدی تلاش کردند شواهد بیشتری را در نظر بگیرند، با استفاده از سوابق اخراج ها، سرشماری های جمعیتی هم زمان و سوابق نازی بازیابی شده. تخمین هیلبرگ در سال ۱۹۶۱، با استفاده از این سوابق، نزدیک به گزارش کرانز است.
هرمان فلورشتت (زاده ۱۸ فوریه ۱۸۹۵، مرگ ۱۵ آوریل ۱۹۴۵) یک افسر آلمانی در دوره رایش سوم و از نوامبر سال ۱۹۴۲ تا اکتبر سال ۱۹۴۳ فرمانده اردوگاه مرگ مایدانک بود. فعالیت در اس اس. فلورشتت در سال ۱۹۳۳ به اس اس پیوست و در ۱۹۳۸ به درجه اشتاندارتنفورر رسید.از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ در اردوگاه کار اجباری زاخسنهاوزن خدمت کرددر اکتبر ۱۹۴۲ به عنوان سومین فرمانده اردوگاه کار اجباری مایدانک منصوب شد. گئورگ کنراد مورگن قاضی اس اس که به جرایم مربوط به اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی رسیدگی می کرد، فلورشتت را زیر نظر گرفت و او را به جرم اختلاس و کشتارهای بی رحمانه زندانیان متهم شناخت.وی در نهایت به جرم فساد (سرقت اموال رایش سوم) مجرم شناخته شد.مشخص شد که وی توانسته بود اموال برخی قربانیان هولوکاست را در اردوگاه های بلزک، سوبیبور و تربلینکا به سرقت ببرد. وی از فرماندهی اردوگاه کار اجباری مایدانک خلع شد و مارتین وایس جای او را گرفت.وی در نهایت در ۱۵ آوریل ۱۹۴۵ به دست اس اس اعدام شد.
محمد خدابنده اولجایتو در ۱۳۰۷ میلادی به گیلان، که در پی حملهٔ مغول به تسخیر آنان درنیامده بود، حمله کرد. الجایتو در این حمله تلفات بسیار داد، از جمله قتلغشاه امیرالامرای وی کشته شد و چوپان جایگزین وی شد. در خصوص نتیجهٔ این حمله اختلاف نظر وجود دارد، برخی آن را یک پیروزی پیریک می دانند. دو منبع عمده فارسی در خصوص این لشکرکشی وجود دارد: "تاریخ الجایتو" اثر ابوالقاسم کاشانی، و "ظفرنامه" اثر حمدالله مستوفی. دلایل. اولجایتو قصد داشت از نو جنگ با مملوک ها را که مرگ برادرش غازان در آن وقفه ایجاد کرده بود، از سر بگیرد. او احساس می کرد بدون اطمینان از وفاداری گیلان، که هرگز تسلیم مغول ها نشده بود و آن ها آن را دست نخورده باقی گذاشته بودند، نخواهد توانست لشکرکشی خود به سوریه را آغاز کند. به نوشته کاشانی، طعنه دوا امیر جغتایی، که به استهزا می گفتند اولجایتو و امیرانش نمی توانند پادشاهی کوچک گیلان در قلب قلمرویش را فتح کنند یا برنامه ای برای رام کردن آن ندارند آزارش می داد. او تا حدی از این مسئله آزار می دید که پیام آورانی گسیل داشت تا گیلانیان را بترسانند، تهدید کنند و وادار به فرمانبرداری کنند که سودی نداشت و او پس از
آن دستور داد برای تسخیر این سرزمین سپاه جمع آوری شود. از جمله عوامل این حمله، ثروت گیلان و خصوصاً تولیدات ابریشم آن بود. در این زمان گیلانیان سه رهبر داشتند: نوپاشا، دباج و رکابزن. بیشتر گیلانیان خود را برابر سپاه مغول که سلطان مصر هم در برابرش ناتوان بود بی توان می دیدند. از بین این سه، نوپاشا خود و خانواده اش را تسلیم قتلغشاه کرد اما دباج و رکابزن تصمیم گرفتند از ایمان خود در برابر بی ایمانان دفاع کنند. لشکرکشی ها. در جریان این رخداد چهار اردوکشی انجام شد. یکی به رهبری چوپان، یکی به رهبری قتلغشاه، و یکی به رهبری امیران طغان و مؤمن. چوپان ۲۰۰۰۰ و قتلغشاه ۴۰۰۰۰ سرباز داشتند. سلطان ۷۰۰۰۰ سرباز جمع کرده بود. به اولجایتو گفته شده بود گیلانیان تنها اوباشی ایرانی فاقد یک ارتش اند، و نیازی نیست او شخصاً در لشکرکشی شرکت کند. قتلغشاه به فرماندهی لشکرکشی گمارده شد. نهایتاً الجایتو خود به گیلان لشکرکشی کرد. چوپان به نوشته یوسفی از شمال غرب و مغان به سوی گیلان حرکت کرد و به منطقه خالو حاکم سابق گسکر نفوذ کرد. به نوشته مستوفی او از آستارا و اردبیل به منطقه اسپهبد رکن الدین که تسلیم شد وارد شد و به سوی گسکر حرکت کرد و در
سر راه خود غارت و کشتار کرد. حاکم گسکر هم تسلیم شد. چوپان پس از این پیروزی ها از راهی که آمده بود عقب نشینی کرد و به سلطانیه نزد الجایتو برگشت. در لشکرکشی دوم، طغان و مؤمن گرجیان که حد شرقی گیلان در آن زمان بود را تسخیر کردند. سید محمد کیا، حاکم محلی، مخفی ماند ولی این امیران منطقه را غارت کردند و قلعه قلاجه را گرفتند. این لشکرکشی هم موفقیت آمیز بود و امیران با غنائمی که به چنگ آورده بودند به سلطانیه بازگشتند. در لشکرکشی سوم، قتلغشاه از خلخال پیشروی کرد و به توصیه شرف الدین که احتیاط کند بی اعتنایی کرد. او احتمالاً از طریق ماسوله رود به فومن پیشروی کرد. حاکم فومن امیره دباج بود که پیشتر به الجایتو ابراز وفاداری کرده بود ولی بدون اجازه به بهانه رنجور بودن دیدار خود از دربار را نیمه کاره رها کرده و بازگشته بود. گارد پیشروی قتلغشاه که تحت امر پولادقیا و بورطاس بود خرابی زیادی در این منطقه به بار آورد و افراد زیادی از جمله خانواده دباج که ناتوان شده بود را به اسارت گرفت. او همچنین با رکابزن حاکم تولم به ستیز پرداخت. به نوشته مستوفی، پس از سه نبرد امیره دباج و امرایش خواستار صلح شدند. پولادقیا به قتلغشاه توصیه کرد
این پیشنهاد را بپذیرد، ولی او به اصرار پسرش شیبااوچی که به عنوان رهبر لشکرکشی به جای پولادقیا گمارده شد از این کار منصرف شد. مغولان به فومن پیشروی کردند و گیلانیان چاره ای جز مقاومت تا پای مرگ نمی دیدند. سربازان رشت، تولم و شفت در مقاومت به هم پیوستند و پس از نبردی خونین سربازان شیبااوچی رویگردان شدند و گریختند، در گل گیر کردند و از سوی گیلانیان تارومار شدند. مستوفی می نویسد قتلغشاه در ۱۱ ذوالحجه ۷۰۶ به سوی قلمروی رکابزن هجوم برد و در دام افتاد. گیلانیان راه و دشت ها را غرق در آب کردند و شکستی سنگین به نیروهای شیبااوچی تحمیل کردند. قتلغشاه به بیهودگی سعی کرد سربازانش را به حرکت درآورد ولی او و سردارانش کشته شدند. اندک نجات یافتگان به سلطانیه گریختند. رکابزن و گیلانیان همه غنائم به دست آمده از دباج را به چنگ آوردند. جنازه قتلغشاه به تبریز برده و دفن شد. الجایتو به تبریز رفت، از سرنوشت سپاه خود مطلع و آکنده از خشم شد. پس از کشته شدن قتلغشاه، شیخ براق که در سوریه بود به گیلان فرستاده و در آنجا کشته شد. این باعث شد اولجایتو شخصاً در جنگ با گیلان درگیر شود. براق و قتلغشاه علقه های عاطفی زیادی به یکدیگر داشتند. او
لجایتو پس از شنیدن خبر قتل قتلغشاه و امیرانش یک هفته از پای در رکاب گذاشتن خودداری کرد. چوپان به او توصیه کرد ضعف نشان ندهد و خود را نشان بدهد. توصیه اثر کرد و اولجایتو به هر کسی که برادر یا خویششان کشته شده دستور داد با بیوه آنان ازدواج کنند. بیوه کشتگانی که برادر یا خویشی نداشتند باید با ارشدترین غلامان آنان ازدواج می کردند. الجایتو چوپان را به جای قتلغشاه به عنوان امیر ارشد منصوب کرد. بنا بر منابع فارسی، الجایتو بار دیگر به گیلان لشکرکشی کرد، که منجر به به دست آوردن غنائم و اسرا از جمله سران گیلانی شد. پیامد. نتیجه جنگ برقراری اقتدار سست مغولان بر گیلان، گشوده شدن این سرزمین و دسترسی به ابریشم آن بود. شکست های تحمیل شده در گیلان باعث دلسرد شدن اولجایتو از ماجراجویی های نظامی دیگر شد و جنگ طلبان را بی اعتبار کرد. شکست های سپاه مغول ممکن است منجر به رویکرد تدافعی اولجایتو و جانشینش ابوسعید در برابر همسایگان شده باشد. حاکمان گیلان مجبور به پرداخت خراج شدند، و استقلال تاریخی و سنتی گیلان نیز از بین رفت.
اردوگاه کار اجباری ترزینشتات از بزرگترین اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی بود که توسط رژیم نازی در سال ۱۹۴۱ در جمهوری چک ساخته شد. بیش از ۳۵ هزار نفر در این اردوگاه به قتل رسیدند.
الماگروت یک نوع پخشینه نرم است که از پنیر خشک، فلفل، روغن زیتون، سیر و دیگر مواد درست شده و معمولاً با مالیدنش بر روی نان تست خورده می شود. الماگروت از غذاهای سنتی جزیره لا گومرا، جزایر قناری می باشد.
کالزونه یا کلزون (انگلیسی: ، ؛ ایتالیایی: ) ساخته شده در قرن هجدهم . یک پیتزای تاشده یا پیچیده شده است که شکلی شبیه به نصف ماه داشته و از خمیر نان نمکی درست می شود. معمولاً داخل کلزون گوجه فرنگی، موتزارلا و انواع سس و موادی که بر روی پیتزا یافت می شود، ریخته می شود. استرومبولی، یک پیتزای ایتالیایی-آمریکایی است که شبیه کالزونه است و گاهی مواقع این دو با هم اشتباه گرفته می شوند. برخلاف استرومبولی که معمولاً به شکل استوانه یا مستطیل تا می شود، کالزونه ها همیشه به شکل هلالی تا می شوند و معمولاً در داخل آن ها سس گوجه فرنگی در نیست.
پنجره ابر سوراخ بزرگ بیضوی یا مدوری است که گاه در برخی از ابرهای پَرساکومه ای cirrocumulus و فرازکومه ای altocumulus پدید می آید. پنجره ابر زمانی پدید می آید که دمای آب در ابر پایین تر از نقطه انجماد باشد اما آب به خاطر فقدان ذرات هسته زایی یخ هنوز یخ نزده است. زمانی که در این شرایط، بلورهای یخ شروع به تشکیل بکنند در پی فرایند برگرون یک اثر زنجیره ای به راه می افتد که ذرات آب را در پیرامون بلورهای یخ تبخیر می کند و این تبخیرات یک شکاف و پنجره بزرگ در ابر به جا می گذارد. باور بر این است که ورود ناگهانی شمار زیادی بلور یخ به ابر باعث این روند می شود. بلورهای یخ ممکن است بر اثر گذر هواپیماها به وجود آمده باشند زیرا در پشت نوک بال های هواپیمایی که با سرعت می گذرد فشار هوا بسیار افت می کند و این باعث سرد شدن سریع هوا در آن نقطه و تشکیل بلورهای یخ می شود. این بلورهای یخ با ورود به ابر در احاطه چکه های آب قرار می گیرد و بر اثر فرایند برگرون به سرعت بزرگ شده و تبخیر چکه های آب را باعث می شود. به خاطر ظاهر عجیب و این که این پنجره های ابری به ندرت اتفاق می افتند مردم آن ها را اغلب اشیای ناشناس پرنده می پندارند.
کفیر آب بلورهای دارای اندازه متوسط در حدود ۵ میلی متر است که در خانه به صورت کشت در آب و با افزودن شکر (۲ قاشق خوراک خوری برای هر لیتر) و میوه های خشک (به عنوان یک منبع نیتروژن، مانند انجیر و کشمش) کشت داده می شوند و پس از هر بار تخمیر ۲۴ تا ۴۸ ساعت، بلورها را با با آبکش غیرفلزی شسته و دوباره در تنگ آب و با افزودن شکر و جند دانه میوه خشک کشت داده می شوند. سودمندی ها. مصرف کفیر آّب بر روی حرکت روده، سهولت در هضم، تقویت ایمنی، کاهش شدت و مدت اسهال، اختلال خواب، افسردگی و اختلالات زیاد فکری مؤثر می باشد و به بازسازی فلور میکروبی غشاهای مخاطی سراسر دستگاه گوارش کمک می کند. طرز تهیه. کفیر آب (Water kefir) با استفاده از شکر ، آب میوه یا آب نارگیل تهیه می شود. کفیر آب برای تخمیر اغلب نیاز به یک استارتر دارد. شما می توانید از کفیر کشت داده شده و یا دانه کفیر آبی بسته به اینکه چند وقت یکبار می خواهید نوشیدنی کفیر آبی تهیه کنید استفاده کنید. طعم و مزه. کفیر شیر مزه دوغ خوشمزه را دارد.البته طعم و مزه اش به خصوص بوده و با توجه به نوع شیر و سطح تخمیر متفاوت می باشد.در صورت تخمیر کامل می توان طعم عالی ترش و گازدار بودنش را
حس کنید در صورتی که تخمیر کوتاه مدت دارای عطر و طعم ملایم تری می باشد ولی کفیر آبی مزه ای شیرین با عطر و طعم کمی تخمیر شده دارد و به نسبت از کفیر شیر خوشمزه تر می باشد. نگهداری. دانه های کفیرآّب دارای خاصیت دائمی رشد و تکثیر هستند تا جمعیت آنها همیشه ثابت و پایدار بماند. ترکیبات دانه های کفیر به چند چیز حساس می باشند که در صورت تماس با آن ها از بین رفته یا جمعیتشان کاهش می یابد:
دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه یک مؤسسه آموزش عالی وابسته به وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران است که در تهران قرار دارد. این مؤسسه که در سال ۱۳۶۱ تأسیس شده است، به «مدرسه سیاسی» تأسیس ۱۲۷۸ بازمی گردد که بنیان گذار آن نصرالله مشیرالدوله بوده است. دانشکده وزارت خارجه جهت تربیت دیپلمات های مورد نیاز وزارتخانه تأسیس شده و هم اکنون بخش قابل توجهی از کادر دیپلماتیک وزارت خارجه را دانش آموختگان این دانشکده تشکیل می دهند. ریاست این دانشکده از ترم تحصیلی مهر سال ۹۳–۹۴ بر عهده محمدحسن شیخ الاسلامی است. بنا به تصمیم شورای عالی انقلاب فرهنگی زین پس تمامی موسسه های آموزش عالی دستگاه های اجرایی که یکی از آن موارد، دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه می باشد دیگر جذب دانشجو نخواهد داشت و این مرکز آموزشی از سال آموزشی ۱۳۹۶ هیچ گونه ورودی نداشته است.با این وجود در جلسه شورای عالی اداری که در اسفند ۱۴۰۳ برگزار شد، دانشکده به موارد استثناء مصوبه سال ۱۳۹۰ اضافه شد و تصمیم به تداوم فعالیت دانشکده روابط بین الملل گرفته شد. پیشتر به گفته محمدحسن شیخ الاسلامی رئیس انجمن دیپلماسی ایران پذیرش دانشجوی جدید در این دان
شکده متوقف شده است و دانشکده ملزم به پایان کار خود تا شهریور سال ۱۴۰۱ خواهد بود. نحوه پذیرش و تحصیل. دانشکده هرساله از طریق کنکور سراسری کارشناسی ارشد در دو گرایش دیپلماسی و سازمان های بین المللی و مطالعات منطقه ای دانشجو جذب می کند. پس از اعلام نتایج دانشکده از رتبه های برتر دو یا سه برابر ظرفیت برای طی مراحل مصاحبه دعوت به عمل می آورد. پس از طی سه دوره مصاحبه زبان انگلیسی (اغلب به صورت کتبی)، علمی و عقیدتی داوطلبان نمونه انتخاب می شوند. تسلط کافی به زبان انگلیسی یکی از مولفه های اصلی پذیرش در این دانشکده می باشد. تحصیل در دانشکده ۳ ترم طول می کشد و با توجه به گذراندن تعداد ۵۶ واحد درسی (واحدهای مصوب وزارت علوم و واحدهای مربوط به وزارت خارجه) برای مقطع ارشد و نیز لزوم یادگیری زبان دوم (در کنار زبان انگلیسی) دانشجویان از توانمندی های بالایی برخوردار می گردند. زبان دوم بستگی به گرایش تحصیلی دانشجویان ارائه می شود و محدودیتی در ارائه زبان دوم وجود ندارد، زبان های فرانسه، اسپانیولی، عربی، چینی و حتی سواحیلی از جمله زبان هایی است که در این دانشکده تدریس شده است. شایان ذکر است که از ترم مهرماه سال ۱۳۹۴ دانشکدهٔ رو
ابط بین الملل در هفت رشته دانشجو خواهد داشت و زمزمه هایی نیز برای ارتقاء دانشکده به دانشگاه علوم دیپلماتیک شنیده می شود شهریه. تا سال ۹۱ دانشکده به دانشجویان شهریه ماهانه پرداخت می کرد ولی از این زمان به بعد به علت مشکلات بودجه ای وزارت امور خارجه این شهریه قطع شد و به دانشجویان مبلغی بابت شهریه پرداخت نمی شود. استخدام. در گذشته فارغ التحصیلان بعد از فراغت از تحصیل بلافاصله به استخدام وزارت امور خارجه درمی آمدند اما طی چند سال گذشته دانشکده اعلام کرده است که تحصیل در آن به معنی استخدام در وزارت امور خارجه نیست و این مرکز صرفاً یک محل آموزشی آکادمیک برای ادامه تحصیل است. با این حال کماکان دانشکده مسیر اصلی ورود به وزارت امور خارجه محسوب می گردد و دانشجویان برتر علمی-تخصصی-عقیدتی و اخلاقی که تسلط کافی به زبان انگلیسی داشته باشند زمینهٔ فعالیت در وزارت متبوع را دارند. سفرهای خارجی. دانشکده از ورودی های هر سال تعداد ۱۰ نفر را که در طی یک مصاحبه زبان انگلیسی و عقیدتی-اخلاقی موفق شدند و نمرات بالاتری دارند در برنامه اعزام به کشورهایی همچون ژاپن، هلند، انگلستان، فرانسه، کره جنوبی، آلمان و … قرار می دهد.
منطقه تخت سادات یکی از مناطق نمونه گردشگری است که در نزدیکی منطقه کرهرود شهر اراک واقع در استان مرکزی قرار دارد. تاریخچه. طبق اعلام سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان مرکزی تعداد گردشگران منطقه ۳۶،۶۰۰ نفر در سال است که بیش از ۳۵،۵۰۰ از گردشگران از داخل استان و ۱،۴۰۰ گردشگر از مناطق خارج از استان از منطقه دیدن می کنند. زیرساختهای موجود. فاصله ۵ کیلومتری و دسترسی آسان به شهر، دسترسی به راه آهن، فرودگاه اراک و آزادراه ۵ ایران، وجود زیرساخت های تأمین آب آشامیدنی و برق در ۵۰۰ متری منطقه و وجود زیرساخت های اقامتی در نزدیکی آن در شهر اراک از جمله امکانات موجود در منطقه می باشد. برای توسعه منطقه گسترش امکانات گازرسانی و مخابرات لازم است. این منطقه به دلیل وجود اراضی وسیع و مستعد برای ایجاد اماکن تفریحی و ورزشی بسیار مناسب است. همچنین این منطقه نیازمند سرمایه گذاری در زمینه های مراکز اقامتی، تفریحی، پذیرایی، ورزشی، و تجاری است. مکان ها. قبرستان تخت سید جاذبه های طبیعی. از جاذبه های طبیعی این منطقه می توان به چشمه و نهر آب، پوشش گیاهی متنوع، باغ های میوه، اراضی کشاورزی و مراتع سرسبز اشاره کرد.