Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دوئل با بازیکنان حریف و شکست در ۱۲ دوئل، او را به مدافعی قابل اتکا در سمت چپ دفاعی پرسپولیس تبدیل کرد. از مجموع ۱۳ تکل ماهینی در این فصل از رقابت ها، تنها ۳ مورد غیر موفق بوده اند و او ۱۶ بار نیز حملهٔ حریف را متوقف کرده است. آمار هجومی وی در این فصل نیز، می گوید که در فاز تهاجمی تنها دو اقدام به شوت به دروازه داشته که تنها یکی از آنان در چارچوب بوده است. در این فصل، او تنها سه بار بازیکن حریف را با خطا متوقف کرده است. پرتاب های دستی، سال ها به عنوان حربه ای در فوتبال ایران، استفاده می شدند؛ پرتاب های دست ماهینی نیز گل ساز بوده اند و هنگام بازی در پرسپولیس، به عنوان روشی برای ایجاد موقعیت، استفاده می شدند. افتخارات و دستاوردها. ملی. سوم (۱): ۲۰۰۶ فردی دستگیری. در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران ماهینی در شامگاه پنج شنبه هفتم مهر به دلیل حمایت از اعتراضات مردمی در شبکه های اجتماعی به وسیله نیروهای امنیتی بازداشت شد. رسانه های ایران اتهام وی را «تشویق به اغتشاش و همصدایی با دشمن» در اعتراضات اخیر عنوان کردند. برخی ورزشکاران از جمله علی کریمی، مهدی مهدوی کیا، محمد تقوی، وریا غفوری، عارف غلامی و مهرداد پولادی نسبت به این د
ستگیری واکنش نشان داده و به حمایت از او پرداختند.
بیمارستان جم بیمارستانی خصوصی در مرکز تهران است که ساخت آن در سال ۱۳۴۷ خورشیدی با همکاری گروهی از پزشکان آغاز شد و در سال ۱۳۵۰ به بهره برداری رسید. در حال حاضر دکتر شهرام تقدیسی مدیر عامل این بیمارستان می باشد. بنای مفید بیمارستان بالغ بر ۹ هزار مترمربع است و دارای ۱۲۸ تخت بیمارستانی است. تاریخچه. در سال های میانی دهه ۱۳۴۰ شمسی، اساتید نامداری همچون «حسن هاشمیان» و «ابراهیم سمیعی» به تشویق «عبداله علیخانی» بر آن شدند تا با تأسیس گروه پزشکان «جم» بیمارستانی با فناوری به روز و پیشرفته را برای ارائه خدمات درمانی برتر تأسیس کنند. پس از بررسی های لازم، زمین فعلی بیمارستان در مجاورت خیابان تخت طاووس (مطهری فعلی) به مساحت ۴۰۰۰ مترمربع خریداری شده و مسئولیت طراحی و اجراء ساختمان بیمارستان به شرکت مهندسی «گروه چهار» محول گردید. در شهریور ۱۳۴۷ ساخت بیمارستان آغاز شده و در سال ۱۳۴۹ پایان یافت و بیمارستان جم با زیربنای ۹۰۰۰ متر مربع، ۱۲۸ تخت بستری، ۳ اتاق عمل پیشرفته و مجهز به پیشرفته ترین دستگاه های رادیولوژی و تجهیزات قلبی در سال ۱۳۵۰ به بهره برداری رسید. بیمارستان جم نخستین بیمارستان خصوصی تهران بود که مجهز به دستگاه
رادیوایزوتوپ گردید و بدین ترتیب امکان بررسی بیماری های تیروئید که در ایران بسیار شایع بود میسر گردید. با گذشت زمانی کوتاه، شمار دیگری از پزشکان مشهور تهران نیز به هسته اصلی بیمارستان جم پیوستند و بدین ترتیب در اوایل دههٔ ۱۳۵۰ خورشیدی گروهی از پزشکان متخصص در این بیمارستان شروع به فعالیت نمودند. بخش های تخصصی بیمارستان. کلینیک های تخصصی. کلینیک آلرژی و ایمونولوژی کلینیک ارتوپدی کلینیک اطفال و نوزادان کلینیک اورولوژی کلینیک بیهوشی کلینیک پوست و مو کلینیک تغذیه و رژیم درمانی کلینیک جراحی عمومی کلینیک جراحی زیبایی و پلاستیک کلینیک جراحی مغز و اعصاب کلینیک چشم پزشکی کلینیک چکاپ کلینیک خون و آنکولوژی کلینیک داخلی کلینیک داخلی مغز و اعصاب کلینیک درد کلینیک روان شناسی کلینیک روماتولوژی کلینیک ریه کلینیک زنان و ناباروری کلینیک سقط های مکرر جنین کلینیک سلامت جنسی کلینیک عفونی کلینیک غدد کلینیک قلب و عروق کلینیک گوارش کلینیک گوش و حلق و بینی کلینیک نفرولوژی پارا کلینیک ها. آزمایشگاه - پاتولوژی بازتوانی قلبی پزشکی هسته ای تصویربرداری (رادیولوژی - سونوگرافی) داروخانه دندانپزشکی سی تی آنژیو شنوایی سنجی و سمعک فیزیوتراپی بخ
ش های بستری. بخش CCU بخش Day Care بخش (ICU-G (General بخش ICU-OH بخش NICU بخش اتاق های عمل جنرال و قلب بخش اورژانس و تریاژ بخش بلوک زایمان بخش دیالیز بخش زنان بخش کت لب و الکترو فیزیولوژی قلب بخش نوزادان
میلاد زنیدپور (زاده ۱ فروردین ۱۳۶۵ در اهواز) بازیکن فوتبال ایرانی است. زنیدپور همچنین سابقه عضویت در باشگاه های فولاد، سایپا، پیکان، راه آهن٬ استیل آذین و داماش گیلان را نیز دارد. وی در فصل ۹۲–۱۳۹۱ با قراردادی سه ساله به باشگاه فوتبال سپاهان اصفهان پیوست اما به دلیل عدم رضایت از شرایطش در سپاهان خیلی زود تصمیم به ترک این تیم گرفت و در ۲۷ آذر ۱۳۹۱به تیم پیکان پیوست. او اولین بار در تاریخ ۲۲ اسفند ۱۳۸۶ توسط علی دایی به تیم ملی فوتبال ایران دعوت شد. وی همچنین اولین گل ملی خود را در مقابل تیم ملی قطر به ثمر رسانده است. او در زمان افشین قطبی و کارلوس کیروش هم نیز به تیم ملی دعوت شده و به میدان رفته است. افتخارات. ملی
چهار سوار آخرالزمان که در مکاشفه یوحنا در عهد جدید از کتاب مقدس نام برده شده اند، چهار شخصیت هستند که بر اساس مکاشفه باب ۶ آیات ۱ الی ۸ هنگام باز شدن چهار مهر و موم از هفت مهروموم (متعلق به آخرالزمان) آزاد می شوند. این مهر و موم ها بر دستان فردی که در مکاشفه بره خداوند نامیده شده است و همان عیسی است باز می شوند. این سواران به ترتیب بر چهار اسب به رنگ های سفید، قرمز، سیاه و رنگ پریده سوارند و به ترتیب نمادهای بیماری، جنگ، قحطی و مرگ هستند. اسب سفید. بر اساس متن مکاشفه یوحنا سواری که بر اسب سفید است معمولاً نماد بیماری است. طبیعت دقیق یا جاودانگی آن مبهم است و همچنین در بعضی منابع فردی خوب و در بعضی منابع شخصیت شیطانی تصویر شده است. اسب سرخ. سوار اسب قرمز معمولاً به عنوان نماد جنگ شناخته می شود ویا نماد خشونت. او اسب قرمز را می راند (در بعضی منابع از قرمز آتشین یاد شده است) و شمشیری بزرگ در دست دارد و برای ریختن خون آمده است. اسب سوار دوم معمولاً باعث جنگ داخلی می شود تا در مقابل پیروزی هایی که اسب سوار اول بدست آورده است قد علم کند. اسب سیاه. سوار سوم که اسبی به رنگ سیاه دارد معمولاً به عنوان نماد قحطی شناخته
می شود. اسب سوار معمولاً یک ترازو را حمل می کند تا نانی بخش شود که هنگام قحطی است. اسب دجال. در مکاشفهٔ یوحنا مستقیماً از سوار چهارم نام برده شده است و آن نام مرگ است. برخلاف سه سوار دیگر این سوار چیزی را حمل نمی کند اما همراه وی یک سوار به نام هادس می آید. اگرچه در بعضی نقاشی ها سوار چهارم در حال حمل داس دسته بلند، شمشیر یا دیگر وسایل تصویر شده است. رنگ این اسب در انجیل های اولیه (به زبان یونانی) "خلوروس" () نامیده شده است که هر دو معنی سبز/سبز مایل به زرد و رنگ پریده را همزمان می دهد. اما معمولاً به «رنگ پریده» ترجمه شده و دلیلش این است که مترجمان بیشتر بر این اصل تکیه داشته اند که رنگ پریده بیشتر به نماد مرگ نزدیکی دارد زیرا جسد انسان نیز رنگ پریده است. در بعضی از تصاویر جدید، این سوار به رنگ سبز تصویر شده است. جملهٔ «به آن ها اختیار و قدرت داده شد تا یک چهارم زمین را بوسیله جنگ، قحطی، بیماری و جانوران وحشی نابود کند» معمولاً اشاره به سوار چهارم و هادس تعبیر می شود، اما بعضی از منابع برداشت شان این است که به چهار اسب سوار این اختیار داده شده است. اشارات دیگر در کتاب مقدس. در زکریا اشاراتی به اسب های رنگی ش
ده است (باب ۱ آیه ۸–۱۷). اگرچه نوشته شده است که فقط سه اسب سوار است ولی بعداً چهارمی اضافه می شود.
امپریالیسم آمریکا اصطلاحی است که به نفوذ سیاسی، اقتصادی، نظامی و فرهنگی ایالات متحده در سایر نقاط جهان گفته می شود. مفهوم امپریالیسم آمریکا نخستین بار پس از جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸ و انضمام فیلیپین به خاک آمریکا آوازه یافت. امپراتوری و امپرالیسم. توماس جفرسون در دههٔ ۱۷۸۰ منتظر سقوط امپراتوری اسپانیا بود: «...تا زمانی که جمعیت [سربازان] ما به قدر کافی پیشروی کنند تا آن را قطعه قطعه از آن ها بگیرند». در نتیجه سیدنی لنز، تاریخ نگار آمریکایی، اشاره می کند که «میل به گسترش - حتی به قیمت جان انسان های دیگر - به آغاز شکل گیری خود ایالات متحده باز می گردد.» آثار و نتایجی که تحت عنوان «امپریالیسم فرهنگی» طبقه بندی می شوند، بدون آن که در سیاست های آشکار دولت جایی داشته باشند روی می دهند. استوارت کریتون میلر اظهار می دارد که خوشبینی و بی اطلاعی عموم مردم از سیاست عملی (Realpolitik) شناسایی خوی و رفتار امپریالیسمی آمریکا را با مشکل مواجه می کند. مقاومت در برابر اشغال مستقیم سرزمین های خارجی منجر به در پیش گرفتن سیاستِ اعمال نفوذ از طرق دیگر شده است. یکی از این روش ها فرمانروایی کردن بر دیگر کشورها از طریق جانشی
ن وابسته است. در این کشورها دولت های نامحبوب داخلی فقط و فقط به سبب حمایت ایالات متحده از آن ها سرپا می مانند. گسترش سرزمین هایی که تحت کنترل سیاسی و نظامی ایالات متحده بودند پس از جنگ جهانی دوم و در دوره ای که آلمان و اتریش در مه و ژاپن و کره در سپتامبر ۱۹۴۵ تسلیم و اشغال شدند و پیش از استقلال فیلیپین در ژوئیهٔ ۱۹۴۶ به بیشترین مقدار خود رسید. تاریخ. نمای کلی. با وجود دوره های همزیستی مسالمت آمیز، جنگ ها با بومیان آمریکا به دستاوردهای ارضی قابل توجهی برای مستعمره نشینان آمریکایی که در حال گسترش به سرزمین های بومی بودند، منجر شد. جنگ با بومیان آمریکا پس از استقلال به طور متناوب ادامه یافت و یک کمپین پاکسازی قومی به نام حذف سرخپوستان برای مهاجران آمریکایی اروپایی قلمرو ارزشمندتری در سمت شرقی قاره به دست آورد. جورج واشنگتن، پدر بنیانگذار و اولین رئیس جمهور ایالات متحده، سیاست عدم مداخله گرایی ایالات متحده را آغاز کرد که تا دهه ۱۸۰۰ ادامه یافت. ایالات متحده دکترین مونرو را در سال ۱۸۲۳ به منظور جلوگیری از استعمار بیشتر اروپایی در آمریکای لاتین اعلام کرد. تمایل به گسترش سرزمینی به اقیانوس آرام در ایده سرنوشت آشکار
آشکار بود. خرید غول پیکر لوئیزیانا صلح آمیز بود، اما الحاق ۵۲۵۰۰۰ مایل مربع (۱۳۶۰۰۰۰ کیلومتر مربع) از خاک مکزیک نتیجه جنگ مکزیک و آمریکا در سال ۱۸۴۶ بود. جنگ سرد سیاست خارجی آمریکا را به سمت مخالفت با کمونیسم تغییر داد و سیاست خارجی غالب ایالات متحده نقش آن را به عنوان یک ابرقدرت جهانی مجهز به سلاح هسته ای پذیرفت. از طریق دکترین ترومن و دکترین ریگان، ایالات متحده مأموریت خود را به عنوان محافظت از مردم آزاد در برابر یک سیستم غیر دموکراتیک تعیین کرد، سیاست خارجی ضد شوروی اجباری و گاهاً پنهان شد. دخالت ایالات متحده در تغییر رژیم شامل سرنگونی دولت منتخب دموکراتیک ایران، حمله خلیج خوک ها به کوبا، اشغال گرانادا و مداخله در انتخابات خارجی مختلف بود. جنگ طولانی و خونین ویتنام منجر به انتقاد گسترده از «استکبار قدرت» و نقض قوانین بین المللی برآمده از «ریاست امپراتوری» شد و مارتین لوتر کینگ جونیور، از جمله، ایالات متحده را به شکل جدیدی از استعمار متهم کرد. ۱۷۰۰-۱۸۰۰: جنگ های بومی آمریکا و سرنوشت آشکار. مورخ ییل، پل کندی، اظهار داشته است: "از زمانی که اولین مهاجران از انگلستان به ویرجینیا وارد شدند و شروع به حرکت به سمت
غرب کردند، این یک ملت امپراتوری بود، یک ملت فاتح." بنجامین فرانکلین در توضیح توصیف جورج واشنگتن از ایالات متحده اولیه به عنوان یک "امپراتوری نوزاد" نوشت: "از این رو شاهزاده ای که قلمرو جدیدی را در صورت خالی یافتن آن به دست می آورد یا بومیان را حذف می کند تا اتاق مردم خود را بدهد؛ قانونگذار که قوانین مؤثری برای ارتقاء تجارت، افزایش اشتغال، بهبود زمین با تأمین بیشتر یا بهتر کشت و زرع اموال و غیره و مردی که مشاغل، هنرها یا تولیدات جدید یا پیشرفت های جدید در دامداری را ابداع می کند، ممکن است به درستی پدران ملت خود نامیده شوند، زیرا آنها با تشویقی که برای ازدواج می کنند عامل ایجاد نسل کثیر هستند. " توماس جفرسون در سال 1786 اظهار داشت که ایالات متحده "باید به عنوان لانه ای در نظر گرفته شود که تمام آمریکا، شمال و جنوب باید از آن ساکن شوند. [...] ناوبری می سی سی پی ما باید داشته باشیم. این تمام چیزی است که ما هنوز هستیم. آماده دریافت». نوام چامسکی از سمت چپ می نویسد که "ایالات متحده تنها کشوری است که وجود دارد، تا آنجا که من می دانم، و تا کنون داشته است، که به صراحت به عنوان یک امپراتوری تاسیس شده است".
سعید دقیقی (زاده ۱۱ فروردین ۱۳۶۴ در قزوین) بازیکن سابق و سرمربی فوتبال اهل ایران است؛ وی درحال حاضر هدایت تیم فوتبال پیکان را در لیگ برتر خلیج فارس برعهده دارد. همچنین دقیقی در زمان کارلوس کی روش و در سال ۱۳۹۰، دو بازی ملی برای تیم ایران انجام داد و موفق به ثبت یک گل شد. دقیقی در سال آخر فوتبال خود با پیراهن باشگاه فوتبال کاسپین (شمس آذر قزوین) از فوتبال کناره گیری کرد. دقیقی در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۶ در انتخابات پنجمین دوره شورای اسلامی شهر قزوین شرکت کرد و با کسب ۱۶٫۷۶۷ رأی به عضویت شورای شهر قزوین انتخاب شد. دقیقی در فصل ۱۴۰۱–۰۲ به عنوان سرمربی شمس آذر قزوین با قهرمانی در لیگ دسته اول موفق شد این تیم دسته اولی را با قهرمانی در لیگ آزادگان به لیگ برتر رساند و با همین تیم در کسوت سرمربی در بیست و سومین دوره از مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران شرکت پیدا کند. دوران باشگاهی. سعید دقیقی سابقه عضویت در باشگاه های فوتبال صباباتری تهران، پاس همدان، پیکان قزوین، شهرداری تبریز، سایپا کرج، تراکتور تبریز، گسترش فولاد تبریز، پیکان تهران، گسترش فولاد تبریز، مس کرمان، سیاه جامگان مشهد، کاسپین قزوین را نیز دارد. عضویت در شورای شهر
قزوین. سعید دقیقی در انتخابات شورای شهر قزوین در لیست امید در انتخابات شوراهای شهر و روستا (۱۳۹۶) قرار گرفت و توانست آرای مورد نیاز(۱۶/۷۶۷) برای دستیابی به شورای شهر قزوین را کسب نماید. دقیقی در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۶ در انتخابات پنجمین دوره شورای اسلامی شهر قزوین شرکت کرد و با کسب ۱۶٫۷۶۷ رأی به عضویت شورای شهر قزوین انتخاب شد. سرمربیگری. کاسپین قزوین. سعید دقیقی از سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ و به مدت ۲ فصل هدایت تیم کاسپین قزوین را برعهده گرفت. شمس آذر قزوین. سعید دقیقی در ۵ اسفند ۱۴۰۰ هدایت تیم فوتبال شمس آذر قزوین را برعهده گرفت و جانشین پژواک کرمپور شد و توانست در طی ۱۶ بازی برای این تیم ۳۰ امتیاز کسب کند و این تیم را از رتبه هفدهم جدول به رتبه هشتم جدول رساند. دقیقی در فصل ۰۲–۱۴۰۱ به عنوان سرمربی شمس آذر قزوین با قهرمانی در لیگ دسته اول موفق شد این تیم دسته اولی را به لیگ برتر خلیج فارس برساند و با همین تیم در کسوت سرمربی در بیست و سومین دوره از مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران شرکت پیدا کند. دقیقی در فصل بعدی توانست شمس آذر قزوین را به رتبه پنجم جدول برساند. ملوان. سعید دقیقی در ۲۳ تیرماه ۱۴۰۳ هدایت تیم ملوان بندر انز
لی را برعهده گرفت و جانشین مهدی تارتار در این تیم گیلانی شد. دقیقی پس از ۳ هفته حضور در بین انزلی چی ها از این تیم جدا شد و مجدداً به شمس آذر قزوین بازگشت. بازگشت مجدد به شمس آذر. سعید دقیقی در ۲۲ مرداد ۱۴۰۳ مجدداً هدایت شمس آذر را برعهده گرفت. دقیقی پس از سپری کردن هشت هفته و تنها ثبت یک پیروزی در تاریخ ۲۹ مهر ۱۴۰۳ از شمس آذر قزوین جداشد. خیبر خرم آباد. وی در تاریخ ۳۰ مهر ۱۴۰۳ به خیبر خرم آباد پیوست. پیکان تهران. دقیقی در خرداد ۱۴۰۴ پس از جدایی از تیم خیبر خرم آباد با امضا قراردادی ۱ ساله به عنوان سرمربی پیکان تهران در لیگ برتر خلیج فارس منصوب شد.
دلفین بینی بطری معمولی ، شناخته شده ترین عضو خانواده دلفین سانان و از گونه دلفین هایی است که به وفور در آکواریوم های دنیا جهت عملیات نمایشی به کار گرفته می شود. دلفین بینی بطری معمولی بزرگ جثه ترین گونهٔ گروه دلفین های با پوزه منقارمانند است. آن ها در آب های معتدل و گرمسیری زمین زندگی می کنند و تنها در قطب ها دیده نمی شوند. همه دلفین های بینی بطری پیشتر با نام علمی ("T. truncatus") خوانده می شدند که به تازگی به دو گونه با نام های ("T. truncatus") و ("T. aduncus") تقسیم شده اند. با آنکه هر دو گونه در گذشته دلفین بینی بطری نامیده می شدند، پژوهشگران بسیاری برای این گونه نام دلفین بینی بطری معمولی را به کار می برند تا با دلفین بینی بطری گرمسیری اشتباه نشود. به دلیل تفاوت های ژنتیکی فراوان در میان اعضای این گونه، تعدادی از دانشمندان بر این باورند که در میان خود دلفین های بینی بطری معمولی نیز چندین زیرگونه وجود دارند. از دیدگاه پراکندگی در اکثر اقیانوس های جهان از جمله خلیج فارس وجود دارد با وزنی در حدود ۲۵۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم طولی معادل ۲ تا ۴ متر و ردیف دندان هایی که در هر آرواره از ۲۲ تا ۲۶ دندان تشکیل شده. تقریباً
هر ۲ سال یک بار بچه دار می شود و دلفینی به طول ۱ متر و وزنی معادل ۳۷ کیلوگرم را به مدت ۱ سال با شیر مادر تغذیه می کند و طول عمری معادل ۲۶ تا ۳۰ سال دارد. مغز دلفین بینی بطری از مغز انسان بزرگتر است. دانشمندان در آزمایش های بسیاری توانسته اند مهارت های مختلف را به این دلفین ها بیاموزند. نیروی دریایی آمریکا هم از تعدادی از دلفین های بینی بطری برای کاوش و یافتن مین دریایی استفاده کرده است.
کنام یا آشیان یا پردازه در علم بوم شناسی مطابقت یک گونه با شرایط محیطی خاص برای ایفای نقش عملکردی خود در اکوسیستم است. به طور مثال، دلفین به طور واقعی، می تواند با تغییر مکان زندگی خود، همچنان خود را با اکوسیستم وفق دهد؛ به شرطی که در هماهنگ سازی خود با گونه های اکوسیستم جدید موفق باشد. در حقیقت، کنام یک گونه، به همه راه های ارتباطی آن گونه با زیستگاه گفته می شود و با مفهوم زیستگاه متفاوت است. کنام جانداران، توضیح دهنده چگونگی تقسیم منابع اکوسیستم میان آن ها و چگونگی پاسخ جاندار، به این تقسیم منابع است. کنام جانداران به دو صورت بیان می شود: کنام بالقوه (بنیادی) به کنامی گفته می شود که در میان تمام افراد یک گونه مشترک است و کنام بالفعل (واقعی) به کنامی گفته می شود که به افراد خاصی از همان گونه تعلق دارد. به طور مثال، کنام همه دلفین ها در زیستگاه آب است (کنام بنیادی) اما در میان افراد این گونه، زیستگاه های متفاوتی در شکل گیری کنام آن افراد وجود دارند (کنام واقعی).
گئورگ لئو گراف فون کاپریوی د کاپررا د مونته کوکولی (زادهٔ ۲۴ فوریهٔ ۱۸۳۱ – درگذشتهٔ ۶ فوریهٔ ۱۸۹۹) سیاستمدار، سرلشکر و دولت مرد آلمانی بود. وی پس از اتو فون بیسمارک میان سال های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۴ صدر اعظم آلمان بود. زندگی. فون کاپریوی در شارلوتنبورگ در نزدیکی برلین زاده شد. خانوادهٔ او تبار ایتالیایی و اسلوون داشتند و نام خانوادگی او نیز در پیوند با شهر کوپریونیک در اسلوونی بود. در آینده و در پی جنگ با عثمانی نیاکان او به سیلیزیا کوچیدند. فون کاپریوی به ارتش پروس پیوست و در آن پیشرفت کرد. مدتی هم عهده دار وزارت جنگ بود. با برکناری بیسمارک در زمان ویلهلم دوم او به صدارت عظمی رسید. از دستاوردهای دورهٔ صدارت او برقراری تفاهم نامه های بازرگانی با روسیه و سیاست تعامل با بریتانیا بود. او که در آغاز از پشتیبانی حزب لیبرال ملی آلمان برخوردار بود با گذشت زمان این پشتیبانی را از دست داد و سرانجام کنار گذاشته شد. منابع. Wikipedia contributors, "Leo von Caprivi," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Leo_von_Caprivi&amp;oldid=433371228 (accessed July 24, 2011).
نامتسو یا دریاچهٔ نام (به تبتی: "གནམ་མཚོ་"، به چینی سنتی: "納木錯"، به چینی ساده: "纳木错"، به پین یین: "Nàmù Cuò") که در زبان مغولی تنگری نور به معنای «دریاچهٔ آسمانی» نامیده می شود، دریاچه ای است کوهستانی و نمکی در منطقه خودمختار تبتِ چین در مرز بین دامشونگ در لهاسا و بنگور در ناگچو که تقریباً در فاصلهٔ ۱۱۲ کیلومتری شمال تا شمال شرقی لهاسا واقع شده است. این دریاچه که در نتیجهٔ حرکات ساختاری صفحهٔ هیمالیا در دورهٔ پالئوژن پدید آمده در ارتفاع ۴٬۷۱۸ متری قرار دارد و مساحتی پیرامون ۱٬۹۲۰ کیلومتر مربع را پوشش می دهد. میانگین عمق آن ۳۳ متر و حداکثر ژرفای آن ۱۲۵ متر اندازه گیری شده است. نامتسو را بزرگترین دریاچهٔ منطقهٔ خودمختار تبت می دانند با این حال، دریاچه چینگ های واقع در استان چینگ های چین، بزرگترین دریاچهٔ فلات چینگ های-تبت است که مساحتی بیش از دو برابر نامتسو دارد. در دریاچه نامتسو علاوه بر دو برونزد سنگی، پنج جزیرهٔ غیر مسکونی نیز وجود دارد. در گذشته این جزیره ها مورد استفادهٔ زوار گوشه نشینی قرار می گرفت که در پایان زمستان با همراه داشتن آذوقهٔ خود پیاده از دریاچهٔ یخ زدهٔ نام می گذشتند، تابستان را در این جزای
ر می گذراندند و تا پیش از یخ بستن دوبارهٔ دریاچه در فصل زمستان بعد قادر به بازگشت به خشکی نبودند. امروزه دولت چین انجام این کار را ممنوع کرده است. آب و هوا نامتسو دستخوش تغییرات ناگهانی است و بروز طوفان برف در کوه های نیااینچنتانگلها امری معمول است. نامتسو همچنین به عنوان یکی از زیباترین مکان های این کوهستان شناخته می شود.
منطقه خودمختار تبت، (به تبتی: ، نویسه گردانی «ویلی»: bod rang skyong ljongs، پین یین تبتی: Poi Ranggyong Jong)، و یا به چینی منطقه خودمختار شیزانگ (به چینی: 西藏自治区، به پین یین: Xīzàng Zìzhìqū) یکی از بخش های تشکیل دهنده کشور چین است. این منطقه در سابق به عنوان کشور مستقل تبت شناخته می شده است. همچنین چین بر منطقه مورد مناقشه آروناچال پرادش، ادعای حاکمیت دارد و آن را بخشی از منطقه خودمختار تبت میداند اما این منطقه تحت حاکمیت هند است. مرزهای فعلی منطقه خودمختار تبت عموماً در قرن هجدهم تعیین شده اند و شامل حدود نیمی از تبت فرهنگی می شوند که گاهی مستقل و گاهی تحت حکومت مغول ها یا چینی ها بوده است. منطقه خودمختار تبت بیش از ۱،۲۰۰،۰۰۰ کیلومتر مربع (۴۶۰،۰۰۰ مایل مربع) وسعت دارد و دومین استان بزرگ چین از نظر مساحت است. به دلیل زمین های ناهموار و خشن آن، جمعیت کل آن تنها ۳/۶ میلیون نفر یا تقریباً ۳ نفر در هر کیلومتر مربع (۷/۸ نفر در هر مایل مربع) است. نام ها و ریشه شناسی. تبت که در زبان چینی امروزی «سیتزان» نامیده می شود، در متون اسلامی به صورت های تُبَّت، تُبِّت، تَبُت و توپوت آمده است. در کتیبه بزرگ بیلگه خاقان، نام
این سرزمین به صورت توپوت ثبت شده و در منابع اروپایی نیز غالباً به شکل تِبِت یا تیبِت دیده می شود. کهن ترین منابع چینی این نام را به صورت تُئوـفان ضبط کرده اند که در سغدی و ایرانی میانه، همانند شکل ترکی آن، به معنای «بلندی» و معادل «بام دنیا» بوده است. برخی منابع اسلامی به سبب شباهت ظاهری نام تبت با تُبَّع، روایاتی افسانه ای درباره نسبت مردم آن با حمیریان آورده اند که واقعیت تاریخی ندارد. نام تبت در هانیو پین یین به صورت شی زانگ خلاصه می شود. اولین سابقه رسمی از واژه شی زانگ در سلسله چینگ و در سال ۱۶۶۳ میلادی (هشتمین ماه از سال دوم کانگشی) بود. در اواخر سلسله مینگ، سوابقی از شی زانگ در یادبودهای ژنگ لو نیز وجود دارد که اولین مورد آن در دوره وانلی نوشته شده است و دومی بین سال های ۱۵۹۰ تا ۱۵۹۱ میلادی (هجدهمین و نوزدهمین سال وانلی) نوشته شده است. اصطلاح شی زانگ (西藏) رسماً در سال ۱۷۲۴ میلادی، زمانی که کتیبه های ستون امپراتوری صلح تبت در لهاسا نصب شد، مورد استفاده قرار گرفت. این کتیبه ها به زبان های هان (شی زانگ)، تبتی (بود)، مانچو (وارگی دزانگ) و مغولی (توبد) نوشته شده اند. اولین استفاده شناخته شده از اسم تبت در س
ال ۱۸۲۷ است که پس از انتشار فرمان ۲۹ ماده ای برای حکومت مؤثرتر بر تبت در سال ۱۷۹۳ است. تاریخ. بر پایه پژوهش های تاریخی، ساکنان اولیه تبت از قبیله تسیان بودند که در سده های ۵ و ۶ پیش از میلاد از ناحیه کوکونور به تبت مهاجرت کرده و با بومیان درآمیختند. در سده ۷ میلادی قبایل اصلی تبت تحت فرمان نامری، فرمانروای یارلونگ در جنوب شرقی تبت، متحد شدند و پسر او، سرونتسزان گامبو (د. ۶۴۹م)، بنیان گذار امپراتوری تبت شد. این امپراتوری تا سده ۹م دوام داشت. از دیدگاه نژادشناسی، تبتی ها به گروه های شرقی، مالزیایی و مغولی تقسیم می شوند. نیای اصلی آن ها قبایل ژون و تسیان بودند که در گذر زمان با چینی ها، ترکان، سکاها و دیگر اقوام درآمیختند. در اواخر سده ۵م، گروه های ترک در کوه های آلتای و گروه های تبت در دره برهماپوترا مستقر شدند. سرونتسزان گامبو کوشید با امپراتوری تانگ در چین روابط برقرار کند، اما ناکامی در این هدف به درگیری با توگن ها و تصرف علیای رود هوآنگهو انجامید و تنش میان تبت و تانگ را افزایش داد. با وجود آشفتگی های داخلی تبت در اواخر سده ۷م، این سرزمین دوباره در اوایل سده ۸م سامان یافت، اما درگیری های خونین با چین از سر
گرفته شد و در سال ۹۹ق/۷۱۸م با پیروزی تانگ و تعیین رود هوآنگهو به عنوان مرز پایان یافت. در این دوره، اختلاف میان شاهان و بزرگان تبت شدت گرفت. شاهان به بیگانگان پیرو آیین بودا تکیه داشتند، در حالی که بزرگان به آیین بومی «بون» وابسته بودند؛ آیینی که پرستش عناصر طبیعی، جادو و قربانی کردن حیواناتی چون اسب، گاو نر، سگ و خوک را در بر می گرفت. پادشاهان یارلونگ امپراتوری تبت را در سال ۶۱۸ تأسیس کردند. تا پایان قرن هشتم، این امپراتوری به بزرگترین وسعت خود رسید. پس از یک جنگ داخلی، امپراتوری در سال ۸۴۲ از هم پاشید. دودمان سلطنتی تکه تکه شد و بر پادشاهی های کوچکی مانند گوگه و مریول حکومت کرد. مغول ها در سال ۱۲۴۴ تبت را فتح کردند و بعداً آن را تحت سلسله یوان اداره کردند، اما به این منطقه درجه ای از خودمختاری سیاسی اعطا کردند. ساکیا لاما دروگون چوگیال فاگپا در دهه ۱۲۵۰ معلم مذهبی قوبلای خان شد و حدود سال ۱۲۶۴ به عنوان رئیس اداره منطقه تبت منصوب شد. از سال ۱۳۵۴ تا ۱۶۴۲، تبت مرکزی (او-تسانگ) توسط سلسله هایی از ندونگ، شیگاتسه و لهاسا اداره می شد، در سال ۱۶۴۲، دربار گاندن فودرنگ توسط پنجمین دالایی لاما از خاندان خوشوت تأسیس شد
که به عنوان پادشاه تبت بر تخت نشست. خوشوت ها تا سال ۱۷۱۷ حکومت کردند، تا اینکه توسط خاندان جونگار سرنگون شدند. علیرغم بحث های تاریخی سیاسی در مورد ماهیت روابط چین و تبت، برخی از مورخان معتقدند که تبت تحت حکومت گاندن فودرنگ (۱۶۴۲-۱۹۵۱) یک کشور مستقل بود، هرچند در بیشتر این دوره تحت سلطه های مختلف خارجی، از جمله سلسله مینگ (۱۳۶۸-۱۶۴۴) بود. نیروهای جونگار نیز به نوبه خود توسط لشکرکشی ۱۷۲۰ به تبت اخراج شدند. از سقوط سلسله چینگ در سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۵۰، ایالت تبت، مانند سایر مناطق مورد ادعای جمهوری چین، عملاً مستقل بود. رژیم جمهوری خواه، که درگیر جنگ سالاری (۱۹۱۶-۱۹۲۸)، جنگ داخلی (۱۹۲۷-۱۹۴۹) و تهاجم ژاپن (۱۹۳۷-۱۹۴۵) بود، در تبت اعمال قدرت نمی کرد. سایر مناطق قومی-فرهنگی تبت از اواسط قرن ۱۸ تحت اداره رسمی دولت سلسله ای چین بودند. در سال ۱۹۵۰، پس از اعلام جمهوری خلق چین در سال قبل، ارتش آزادی بخش خلق چین وارد تبت شد و ارتش تبت را در نبردی در نزدیکی شهر چامدو شکست داد. در سال ۱۹۵۱، نمایندگان تبت توافق نامه هفده ماده ای برای آزادی مسالمت آمیز تبت را با دولت مرکزی خلق امضا کردند که حاکمیت چین بر تبت و الحاق تبت به جمهوری خ
لق چین را تأیید می کرد. چهاردهمین دالایی لاما این توافق نامه را در اکتبر ۱۹۵۱ تصویب کرد. پس از شکست قیام خشونت آمیز در سال ۱۹۵۹، چهاردهمین دالایی لاما به هند گریخت و توافقنامه هفده ماده ای را لغو کرد در طول دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، شورشیان اعزامی از غرب با چتر نجات به تبت فرستاده شدند که تقریباً همه آنها دستگیر و کشته شدند. تأسیس منطقه خودمختار تبت در سال ۱۹۶۵، تبت را به یک بخش استانی از چین تبدیل کرد.
شلودویگ کارل ویکتور، شاهزادهٔ هوهنلوهه-شیلینگفورست یا به کوتاهی شاهزادهٔ هوهنلوهه (زادهٔ ۳۱ مارس ۱۸۱۹ – درگذشتهٔ ۶ ژوئیه ۱۹۰۱) دولتمرد آلمانی، صدر اعظم این کشور و نخست وزیر پروس میان سال های ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۰ میلادی بود. او در جایگاه های چندی از جمله نخست وزیری باواریا، سفارت در پاریس، وزارت خارجه و فرمانداری آلزاس-لورن خدمت کرده بود. او در زمان خود از برجسته ترین سیاستمداران لیبرال آلمان بود. زندگی. شلودویگ در روتنبورگ آن در فولدا در هسن و از دودمان هوهنلوهه زاده شد. عمهٔ او شاهزاده فئودورای لاینینگن خواهر ناتنی شهبانو ویکتوریا بود و او بدین واسطه می توانست به جایگاهی در بریتانیا دست یابد، ولی شلودویگ به دستگاه دیپلوماتیک پروس پیوست. در ۱۸۶۶ او نخست وزیر باواریا شد و در جستجوی راهی بود تا بخش های جنوبی آلمان را با کنفدراسیون آلمان شمالی یکی سازد. در این سال ها او پس از بیسمارک برجسته ترین سیاست مدار آلمان گشته بود. در ۱۸۹۴ ویلهلم دوم وی را جانشین لئو فون کاپریوی در جایگاه صدر اعظمی آلمان نمود. او در دورهٔ صدر اعظمی کمتر در میان عموم پدیدار شد. او در ۱۷ اکتبر ۱۹۰۰ از صدارت عظمی کناره گیری نمود. مرگ او در باد راگات
س سوئیس رخ داد. منابع. Wikipedia contributors, "Chlodwig, Prince of Hohenlohe-Schillingsfürst," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Chlodwig,_Prince_of_Hohenlohe-Schillingsfürst&amp;oldid=433709778 (accessed July 24, 2011).