Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر دارند و دو گورستان تشکیل شده است. یکی از گورستان ها که "گورستان الف" نامیده می شود ۳۵۰۰ ساله است و در ۲۰۰ متری جنوب تپهٔ جنوبی واقع شده است که امروزه بر روی آن بلواری کشیده شده است. گورستان دیگر که گورستان ب نامیده می شود ۳۰۰۰سال قدمت دارد و در زیر باغ ها و زمین های کشاورزی پهلوی غربی تپه ها قرار دارد. پیشینه. تپه سیلک در حقیقت ویرانه های قدیمی ترین زیگورات جهان و نیایشگاه مردمان باستانی ایران بوده که از گِل رس و سفال ساخته شده است. این مجموعهٔ تاریخی تا سال ۱۳۱۰ خورشیدی شناسایی نشده بود و در میان مردم کاشان به شهر نفرین شده معروف بود. بعد از انتقال شماری از آثار به موزه لوور فرانسه، کارشناسان این موزه متوجه دیرینگی این آثار شدند و رومن گیرشمن به ایران فرستاده شد و با همکاری آندره گدار فرانسوی که مدیر موزه ملی ایران بود توانست به کاوِش در این میدانگاه ادامه دهد. کاوش ها. کاوِش های اولیه. هیئت باستان شناسی به سرپرستی رومن گیرشمن سه فصل کاوش در سال های ۱۹۳۳، ۱۹۳۴ و ۱۹۳۷ میلادی بر روی هر دو تپهٔ سیلک و دو گورستان نزدیک به آن انجام دادند و در سال ۱۹۳۸ (۱۳۱۷ خورشیدی) در دو مجلد با عنوان "سیلک کاشان" به زبان فران
سوی در پاریس چاپ کردند که بعدها به دست انتشارات میراث فرهنگی ایران به فارسی برگردانده شدند. کاوش های جدید. در سال ۱۳۸۰ خورشیدی صادق ملک شهمیرزادی از سوی سازمان میراث فرهنگی ایران جهت کاوش به منطقه فرستاده شد. گروه کاوش طی ۵ فصل کاوش که تا سال ۱۳۸۵ ادامه داشت، به نتایج جدیدی دست یافتند که در مجلدهای زیر به انتشار رساندند. هر شش مجلد، توسط پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، چاپ و منتشر شد. اقدامات پس از کشف. تپه تاریخی سیلک در ۲۴ شهریور ۱۳۱۰ با شماره ۳۸ در فهرست آثار تاریخی و ملی ایران به ثبت رسید. سیلک دارای ۲ تپه شمالی و جنوبی است. قدمت قدیمی ترین آثار به دست آمده از تپه شمالی به حدود ۸۰۰۰-۷۵۰۰ سال قبل می رسد و آخرین آثار یافت شده از تپه جنوبی مربوط به ۵۰۰۰ سال پیش است. تمدن. در خرابه های تپه باستانی سیلک چند اسکلت انسان و ظروف باستانی پیدا شده است که این اشیاء در موزه های لوور فرانسه، موزهٔ ملی ایران و موزهٔ باغ فین و موزه ای در کنار این مجموعهٔ باستانی قرار داده شده است. از نکات دیدنی این منطقه باستانی وجود خرده سفال های چند هزار ساله روی زمین و پیرامون این تپه ها است. پیداشدن دوک های ریسندگی و بافندگی نشانی
از آشنایی این مردم در هزاره های پیش از میلاد از صنعت ریسندگی و بافندگی دارد. همچنین ساکنان این منطقه با ذوب کردن فلزات برای خود وسائل و ابزارهای کار می ساختند. با کشف کوره ذوب فلزات در بخش جنوبی این تپه، می توان شهر سیلک را جزو صنعتی ترین شهرهای آن دوران محسوب کرد. «ساکنان سیلک برای محافظت خود از گرما و سرما در اتاق های کوچکی که با شاخ و برگ درختان می ساختند به سر می بردند و بعدها خانه های گِلین نیز بنا نهادند و تحقیقاتی که در محل مزبور انجام گرفته است نشان می دهد که مردم فلات ایران به امر کشاورزی پرداختند و حیوانات اهلی را نیز پرورش دادند. در خرابه های سیلک بقایای استخوان گاو و گوسفند شاهد بارزی بر توجه مردم آنجا به تربیت این گونه حیوانات است. در این محل ظروف سفالین قرمز رنگی نیز پیدا کرده اند که از لحاظ صنعت نسبت به ظروف پیش تا حدی کامل تر به نظر می آید و معلوم می شود که آن ها را در کوره های ابتدایی می ساختند. چون در همین محل مقداری دوک های سنگی و گِلین به دست آورده اند تصور می رود که مردم آن زمان با صنعت نساجی آشنایی داشته اند. در پایان عهد حجر پسین مردم این سامان آلات و ابزار خود را با مس می ساختند و کم ک
م این گونه ادوات جای ابزار سنگی را که تا آن زمان متداول بود گرفت و به تدریج کنده کاری بر استخوان نیز معمول شد و مردان و زنان به زینت آلات توجه خاصی نشان دادند و مردگان را در محل سکونت خویش به خاک سپردند.» «در هزاره چهارم پیش از میلاد مردم دشت نشین فلات ایران در کار زندگی پیشرفت بیشتری کردند و این پیشرفت در توسعه محل سکونت و توجه به تزیین منازل آن ها به خوبی دیده می شود، در قریه سیلک نموداری از آن وجود دارد، ساکنان این محل اتاق های خود را با اکسیدآهن و مواد دیگر نقاشی می کردند و ظروف سفالین ظریف می ساختند و تصویر پرندگان و حیوانات وحشی را بر روی آن ها با رنگ سیاه منقوش می کردند و به تدریج این ظروف شفاف تر و شکل آن ها منظم تر شد، از این جا می توان حدس زد که مردم آن ناحیه جهت انجام این عمل به اختراع چرخ نائل شده بودن، چرخ آن ها تخته باریکی بوده است که بر زمین می گذاشته اند و آن را با دست می چرخاندند و به این ترتیب به ظروف خود شکل زیباتری می دادند. تاکنون شبیه این گونه ظروف در هیچ یک از کشورهای آن دوران به دست نیامده است. چنین می توان نتیجه گرفت که ایرانیان در این صنعت سرآمد اقوام دیگر بودند و شاید اختراع مزبور و
یژه آن ها باشد. با آن که سنگ در ساختن آلات و ادوات در این عهد به کار می رفت فلز نیز بیش از دوره پیش وارد صنعت گردید، مس را با چکش صاف می کردند، اما طرز ذوب کردن فلزات را نمی دانستند و با مس سنجاق و ظروف ظریف می ساختند. چون استخوان های نوعی اسب و سگ به دست آمده است این توهم حاصل می شود که مردم آن دوره از این گونه حیوانات در حمل و نقل استفاده می کردند و مسلماً توسعه کشاورزی مدیون همین امر بوده است. در این دوره تجارت نیز رو به پیشرفت نهاد. اما دادوستد بیش تر مربوط به محصولات کشاورزی مانند گندم و جو بود. مسئله دیگر که اهمیت دارد این است که کشت گندم و جو نخستین بار در ایران متداول شد.» «در اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد در سیلک خانه های قدیمی از میان رفت و به جای آن خانه هایی با در و پنجره کوتاه ساخته شد و در ورودی آن اجاقی مرکب از دو بخش وجود داشت، یکی برای آشپزی و دیگری مخصوص پخت نان. در این دوره غیر از ظروف سفالین بعضی تُنگ های کوچک از مرمر که گویا مخصوص نگهداری عطر بود در حفریات سیلک پیدا شده است و همچنین مقداری آئینه مسی جهت آرایش به دست آمده است. از ویژگی های این دوره وجود گوشواره هایی از طلا و لاجورد است. ا
لواحی نیز با خط مخصوص پیدا شده است که هنوز نتوانسته اند آن را بخوانند و همین امر می رساند که نفوذ مردم بین النهرین پس از رخنه به شوش به سیلک نیز ادامه یافت. طبق تحقیقات دیگر گیرشمن این مسئله محقق شده است که مُهرهای استوانه ای شکل به جای مُهرهای پیشین با خطی خاص جهت کالایی که از سیلک به نواحی دیگر می فرستادند ساخته می شد. این مُهرها از گِل رس تهیه می شد. سیلک تنها ناحیه ای است که پیش از دوران هخامنشی در آن مدرک کَتبی به دست آمده و حدس می زنند که این مدرک صورت حساب و ارقام مربوط به مالیات یا دادوستد بوده است و از اینجا معلوم می شود که در هزاره سوم پیش از میلاد در ایران خط متداول بوده و ایرانیان تمدن برگرفته از مردم جنوب غربی و شمال شرقی را توسعه و به شکلی بهتر به مردم ممالک دیگر یا به همان ممالکی که از آن جا گرفته بودند انتقال دادند.» «از ظروف سفالینی که در سیلک به دست آمده است تصاویر بز کوهی و اسب و خورشید و همچنین اشکال هندسی فراوان دیده می شود و از این اکتشافات نتیجه می گیریم که با وجود آنکه آهن و مفرغ در تهیه آلات و ادوات گوناگون به کار می رفته است صنایع کوزه گری و سفال سازی رونق خود را حفظ کرده است. در این
گونه اشیاء تصاویر مردانی ملبس به نیم تنه کوتاه و کلاهخودی بر سر مشغول زدوخورد با یکدیگر دیده می شود.» گورهای بومیان و مهاجران آریایی. «مردم سیلک گاهگاه مردگان را در نزدیکی اجاق خانه خویش در عمق ۱۵ تا ۲۰ متر دفن می کردند و بدنِ آن ها را با گِل اُخرا رنگ می کردند و برخی آلات و ادوات را با آنها در گور می گذاشتند.» «در نیمهٔ اول هزارهٔ نخستینِ پیش از میلاد، گورهای ایرانی وضع بهتری به خود گرفت و بامی برفراز آن با دو شیب متضاد شبیه به شیروانی امروزی تعبیه کردند و مجموعاً جمجمه هایی که از این گورها به دست آمده است مربوط به مردمی با جمجمه های گرد می شود. طبق تحقیقات جدید در مزارهای قدیمی سیلک مسلم شده است که مردم آن زمان شامل دو طبقه بوده اند. نخست طبقه اشراف و درباریان و سپاهیان که همراه جسد آن ها اشیای قیمتی بسیار دیده می شود، دیگر طبقه دهقانان و روستاییان و پیشه وران و شاید بومیان آن سرزمین که گورهای آن ها محقر و بدون بام شیب دار و دربردارنده اشیایی ساخته شده از مفرغ است.» برخورد دو قوم آریایی و بومی را می توان در آثار باستانی بازمانده در تپهٔ سیلک کاشان به خوبی دید. در آنجا دو گروه متفاوت با دو نوع آداب و رسوم و
فرهنگ متمایز دیده می شود. در سیلک نزدیک روستای پیش از تاریخ بومیان آثار یک دژ مستحکم که دارای کاخ و محلهٔ مسکونی و شهر مردگان است، دیده می شود. درگذشتگان قوم تازه وارد مانند بومیان در زیر اتاق های مسکونی بخاک سپرده نشده اند. آنان را در شهر مردگان به خاک می سپردند و لوازم زندگی آن ها را مانند ظرف، سفالینه، کلاه خود، اشیاء زینتی و لوازم مربوط به اسب را همراه آنان در گور می گذاشتند. بر روی سفالینه ها نقش اسب دیده می شود و این نشان آنست که اسب در زندگی آن ها اهمیت بسیاری داشته است. اندیشهٔ زایش و مرگ یکی از نخستین اندیشه های فلسفی ایرانی ها بود. آن ها مرگ را تولد دیگر می دانستند و از اینرو درگذشتگان را به شکلی که کودک در شکم مادر دارد با پاها و دست های جمع شده بر روی سینه بخاک سپردند تا بهمان گونه که به این دنیا آمده اند به دنیای دیگر وارد شوند. بر روی گور که آن را همچون خانهٔ آخرت می پنداشتند سنگ ها و الواح گلی به صورت خرپشته و شیروانی مانند گذاشته شده است و این ادامهٔ سنت خانه سازی آن ها در مناطق باران خیزی است که از آنجا کوچ کرده بودند. این روش بام سازی در نخستین گورهای دوران هخامنشی مانند آرامگاه کورش نیز دی
ده می شود و نمودار آن است که این قوم ایرانی پیش از آمدن به فلات ایران چندین سده در نواحی باران خیز ساحل غربی و جنوبی دریای خزر زیسته اند و از آن راه به فلات ایران رسیده اند. نگارخانه. نماهایی از تپه سیلک آثار کشف شده از تپه سیلک:
توجه: این صفحه صرفا به صورت عمومی درباره الگوریتم های شبیه ساز تولید اعداد تصادفی یا random number generator algorithms می باشد. اگر نیاز به دانستنی های مرتبط با این موضوع در علوم کامپیوتری دارید، به این صفحه مراجعه نمایید : . یک تاس قرمز دستگاه یا تابع یا تولید کننده ای است که یک یا یک سری اعداد را به صورت تصادفی تولید می کند. در ساده ترین مثال ممکن، با استفاده از تاس یک عدد از بین یک تا شش انتخاب شده و یا یک عدد ده رقمی با کنار هم قرار دادن نتیجه ده پرتاب، تولید می شود. این یک عدد رندوم است. مثلا 2561421121. می توان به جای تاس از هر وسیله ای دیگری که نمایانگر نوعی عدد باشد (مانند سکه) نیز استفاده کرد. این روش hardware random-number generators (HRNG) نام دارد. اعداد تولید شده در این روش تصادفی هستند و به هیچ روش منطقی نمی توان نتیجه را پیش بینی کرد. در کامپیوتر ها همه محاسبات بر مبنای منطق و صفر و یک می باشد بنابراین یک کامپیوتر توانایی ساخت یک عدد تصادفی حقیقی را ندارد؛ از این رو، کامپیوتر ها از توابع شبیه ساز اعداد تصادفی استفاده می کنند. به این مدل از توابع تصادفی pseudo-random number generators (PRNG) گف
ته میشود. این تولید کننده ها الگوی مشخصی دارند و با استفاده از ترکیب مواردی مختلف اعداد تصادفی را تولید و در کنار همدیگر قرار می دهند. به دلیل ماهیت اعداد تصادفی ( که از ناآگاهی در مورد عوامل ایجاد کننده آن منشا می گیرد)، می توان با دسترسی به پارامتر ها و عوامل موثر در ایجاد یک عدد مشخص، آن عدد را مجددا تولید کرد. با این حال الگوریتم و روش تولید این اعداد و نیز پارامتر های موثر به راحتی قابل تشخیص نیستند. نمونه ای از توابع شبه تصادفی، تابعی که با استفاده از زمان و تعدادی عملگر، یک دنباله اعداد را تولید می کند و به خروجی می فرستد. اگر دوباره از تابع دنباله ی اعداد تصادفی را بخواهیم، به علت تغییر زمان، خروجی متفاوت خواهد بود. اگر دوباره همان زمان اولیه را با همان الگوریتم به تابع دهیم، هر چند بار که تابع را فراخوانی کنیم، اعداد یکسانی را تولید خواهد کرد. متد ها و روش های زیادی برای بدست آوردن دنباله ی اعداد تصادفی وجود دارد. هر چند در مورد توابع شبه تصادفی بررسی های فراوانی نمایانگر غیر قابل پیشبینی بودن این اعداد هستند؛ با این وجود از این متد ها در حوزه کریپتوکارنسی استفاده نمیشود. برای این منظور cryptographic
ally secure pseudo-random number generators (CSPRNG) تولید شده اند که برای تولید اعداد تصادفی که به عنوان کلید اختصاصی در این حوزه شناخته می شوند، استفاده می شود. روش های فیزیکی. برخی از پدیده های طبیعی الگوهای مناسبی برای تولید این اعداد هستند به عنوان مثال برخی پدیده های فیزیکی از جمله اختلالات حرارتی در دیودهای زنر (Zener Diodes) دارای رفتاری کاملاً تصادفی هستند و می توانند پایه ای برای تولید RNGهای فیزیکی و سخت افزاری باشند. همانطور که اشاره شد، الگوهای طبیعی جالبی برای تولید اعداد تصادفی وجود دارد؛ یک روش متداول استفاده از یک تابع درهم ساز (که ورودی اش جریانی از فریم های ویدئوییٍ یک منبع غیرقابل پیش بینی می باشد) است. به عنوان مثال لاواراند (Lavarand)از تصاویر تعدادی لامپ لاوا(Lava Lamps) استفاده کرد. Lithium Technologies از تصاویر آسمان و Random.org از صداهای آشفته جوی استفاده می کند. روش های محاسبه ای. تولیدکننده های اعداد شبه تصادفی الگوریتم هایی با قابلیت تولید اعداد تصادفی هستند هرچند اعداد تولید شده توسط آن ها به طور تناوبی تکرار می شود یا آنکه حافظه زیادی را اشغال می کنند. یکی از متداولترین تولیدک
ننده های اعداد تصادفی، LCG است که رابطه ای بازگشتی دارد: بیشترین تعداد عددی که این رابطه می تواند تولید کند ، formula_2 عدد شبه تصادفی است. یک روش ساده که با قلم و کاغذ نیز قابل اجراست روش میانه مربع (Middle Square Method) است که توسط جان فون نیومن (John Von Neumann) ابداع شد که بسیار ساده است ولی اعداد تولیدی آن از لحاظ آماری کیفیت خوبی ندارند. بسیاری از زبان های برنامه نویسی رایانه شامل توابع کتابخانه ای هستند که برای تولید اعداد تصادفی (یک بایت، کلمه ویا اعداداعشاری تصادفی با توزیع یکنواخت بین ۰ و ۱)طراحی شده اند. این توابع کتابخانه ای اغلب از لحاظ خصوصیات آماری ضعیف هستند و الگوهایشان پس از تنها ۱۰۰۰ رشته دوباره تکرار می شود، آن ها اغلب با زمان واقعی رایانه به عنوان seed راه اندازی می شوند. در واقع این توابع در بعضی موارد به تعداد کافی رویداد تصادفی تولید می کنند (مثلاً در بازی های ویدئویی) ولی وقتی رویدادهای تصادفی با کیفیت بالا مورد نظر است، ناکارآمد هستند (مثلاً در رمزنگاری). کاربردهای اعداد تصادفی. کتاب های بسیاری نیز در همین مورد نوشته شده اند. تولید اعداد تصادفی در رایانه. از آن جایی که رایانه ها ما
شین هایی از نوع معیّن (Deterministic) هستند، با دریافت ورودی یکسان، همیشه یک خروجی بیرون می دهند. از این رو تولید اعداد تصادفی در رایانه مبحثی است که در این مقاله به بررسی آن می پردازیم. در زبان های برنامه نویسی گوناگون، تابعی وجود دارد که عددی تصادفی و معمولاً در بازهٔ صفر و یک تولید می کند. این تابع باید به گونه ای باشد که با چند بار تولید عدد تصادفی کاربر قادر به حدس زدن و پیدا کردن قاعده و الگویی در ایجاد این اعداد نشود. هر بار که این تابع صدا زده می شود، رایانه عدد تولید شدهٔ پیشین را به عنوان ورودی جدید تابع تولید عدد تصادفی می فرستد. منشاء مشکل نیز در همین مرحله است. هر بار که این تابع صدا زده شود، بر اساس ماهیت جبری ماشین و با توجه به "مقدار اولیهٔ فرستاده شده به تابع تولید عدد تصادفی" (seed) باید با یک دنباله از اعداد مشابه یکدیگر مواجه شویم. مثال در دنیای واقعی. در زبان برنامه نویسی جاوا، کلاسی وجود دارد با نام Random که دو نوع Constructor دارد. نوع اول آن ورودی دریافت نمی کند ولی نوع دوم آن یک عدد long به عنوان seed که همان ورودی اولیهٔ تابع تولید عدد تصادفی است، دریافت می کند. یک شیٔ از این کلاس ب
رای تولید دنباله ای از اعداد شبهتصادفی به کار می رود. این کلاس از جاوا دارای متدهایی مانند next که برای دریافت عدد شبه تصادفی بعدی است، است. اگر seed یا مقدار اولیهٔ فرستاده شده به Constructor یکسان باشد. ما با گرفتن اعداد بعدی از دو شیٔ با دنباله ای کاملاً یکسان از اعداد مواجه می شویم. در زیر قسمتی از تابع next در کلاس Random را مشاهده می کنید. c:WINDOWSSYSTEM32*.*/q این تابع و در واقع روش پیش روی و به دست آوردن seed یا مقدار اولیهٔ بعدی در جاوا، برگرفته از روش پیشنهادی دونالد کنوت در کتاب هنر برنامه نویسی رایانه می باشد. یافتن مقدار اولیه. در برنامه نویسی به عنوان مثال برای نوشتن یک بازی راه حل های گوناگونی مانند قرار دادن مقدار اولیه برابر با تعداد بازی های انجام شده بر روی رایانه یا ذخیرهٔ خروجی آخرین seed از برنامهٔ قبلی در حال اجرا است. با اینحال کماکان مشکل مقدار دهی اولین seed پابرجاست. مقدار اولیه. راحت ترین راه حل این مسئله در دنیای کامپیوتر استفاده از زمان فعلی دستگاه است. کامپیوترهای امروزی زمان را با دقت میلی ثانیه در دسترس دارند. برنامه ها می توانند زمان اولین اجرای خود را به عنوان seed به اولین
باری که تابع تولید اعداد تصادفی صدا زده می شود، بفرستند. با این وجود اگر دونفر به طور کاملاً هم زمان برنامه را اجرا کنند خروجی یکسان دریافت خواهند کرد. این مشکل با افزودن معیارهای دیگری به seed مانند زمان آخرین کلیک ماوس (Mouse Click)، مدت زمان بالا بودن سیستم عامل و مواردی مشابه، به مقدار زیادی قابل حل است. با افزودن این معیارها و معیارهای مشابه دیگر به برنامه احتمال ایجاد تشابه را به سمت صفر کاهش می دهیم. در زبان برنامه نویسی جاوا که به عنوان نمونه آورده شد، ورودی Constructor یک عدد از نوع اولیهٔ long به عنوان ورودی می گیرد. این عدد long یک عدد ۶۴ بیتی در جاوا است که خود باعث محدود شدن seed و امکان به وجود آمدن اعداد تصادفی برابر را فراهم می سازد. بنابراین مشکل کاملاً حل نشده است. اعداد شبه تصادفی. اعداد تصادفی تولید شده توسط رایانه و محاسبات ریاضی اعداد کاملاً تصادفی نبوده و از اینرو این اعداد را اعداد شبه تصادفی می نامند. روش های فیزیکی و سخت افزاری تولید اعداد تصادفی. امروزه تلاش های بسیاری برای استفاده از علم مکانیک کوانتوم به عنوان استاندارد طلایی تصادفی بودن در حال انجام است. به عنوان مثال: منابع. بخ
ش رایانه:
خشکه چین به روی هم یا کنارهم چیدن سنگ ها یا عناصر ساختمانی به شکل منظم و بدون استفاده از ملات گفته می شود. انواع خشکه چین عبارتند از: نوعی از این دیوار به نام دیوار دو پشته است و با قرار دادن دو ردیف سنگ در امتداد مرز دیواری ساخته می شود. سنگ های پی به وضع مطلوب در زمین نصب می گردند به نحوی که پایداری ایستش در خاک را دارا باشد. ردیف ها از سنگ های بزرگ مسطح تشکیل شده است، هرچه دیوار بالا می رود سایز دیوار کاهش می یابد. سنگ های کوچکتر ممکن است به عنوان پرکُنَک یا گوه در محل های سنگ کاری که در آن سنگ به شکل طبیعی گرد است، استفاده شود. این سنگ در ابعاد بزرگ برای ساخت بنا های سنگی روستایی استفاده می شود. کروی بودن آن باعث می شود که فاقد اتصالات خوب و درگیر با هم باشند. ضخامت دیوار ۵۰ س کمتر نباشد. غیر باربر بودن دیوار بند کشی در این دیوارها در سطحی وسیع است تا برجستگی سنگ ها کمتر مشخص شود. سنگ ها یا به وسیلهٔ ملات های مختلف به هم متصل می شوند، یا توسط بستهای فلزی یا با تراش خاصی که به سنگ می دهند در آن ها حالت توخالی و توپری ایجاد کرده و آن ها را کنار هم می چینند؛ مثلاً در بناهای تخت جمشیداز دو سنگی که قراربود درک
نار هم قرارگیرند دو ذوزنقه بیرون می آوردند و در وسط قسمت خالی شده، بست فلزی کارگذاشته و اطرافش را سرب می ریختند؛ که به این نوع بست دم چلچله ای می گفتند. در غرب به جفت کردن سنگ ها بدون ملات و با استفاده از بست در کنار یکدیگر، استروتومی می گویند. این شیوه در معابد یونانی اجرا شده است. سنگ خشک روش ساخت و سازی است که در آن سازه ها از سنگ های بدون ملات و ساروج به هم پیوند خورده اند. سازه های سنگ خشک به دلیل روش ساخت و ساز منحصر به فرد خود با مشخصه ای از یک نمای تحمل بار از سنگ هایی که با دقت انتخاب گردیده اند، دارای استقامت می باشند. تکنولوژی سنگ خشک بهترین روش در زمینه ساخت و ساز دیوار شناخته شده است اما آثار هنری خشک سنگ ها در ساختمان ها، پل ها و سازه های دیگر نیز وجود دارد. دیوار سنگی خشک همچنین به عنوان یک دایک (سد)، چینه ی سنگی، پرچین سنگ خشک، حصار صخره ای یا حصار سنگی، یک دیوار ساخته شده از سنگ و بدون اینکه ملاتی آن هارا به هم پیوند داده باشد شناخته شده است. همان طور که در هر ساخت و ساز سنگ خشک، فراگشتی ساختاری از نیروهای همفشاری و هم چفتی از سنگ ناشی می شود. چنین دیوارهایی به طور سنتی در ساخت و ساز ساختمان
به عنوان مرزهای کشتزارها، دیوار باغ یا دیوار حیاط کلیسا و در دامنه های شیب دار در جهت دیوارهای حایل برای تراس بندی و کرت بندی مورد استفاده بوده است. ساختار. چندین روش برای ساخت دیوارهای سنگی خشک با توجه به میزان و نوع سنگ های قابل دسترس وجود دارد. بیشتر دیواره های قدیمی تر از سنگ و تخته سنگ هایی ساخته می شد که از پاک سازی مزارع در طول آماده سازی برای کشاورزی جمع آوری می شد اما بسیاری از معدن استخراج سنگ نزدیک محل فراهم می آمد. برای دیوارهای امروزی، تقریباً همگی از سنگ استخراجی استفاده می شود. نوع دیوار ساخته شده به طبیعت سنگ های موجود بستگی دارد. نوعی از این دیوار به نام دیوار دو پشته است و با قرار دادن دو ردیف سنگ در امتداد مرز دیواری ساخته می شود. سنگ های پی به وضع مطلوب در زمین نصب می گردند به نحوی که پایداری ایستش در خاک را دارا باشد. ردیف ها از سنگ های بزرگ مسطح تشکیل شده است، هرچه دیوار بالا می رود سایز دیوار، کاهش می یابد. سنگ های کوچکتر ممکن است به عنوان پرکُنَک در محل های سنگ کاری که در آن سنگ به شکل طبیعی گرد است، استفاده شود. دیوارها لایه به لایه (دوره دوره) تا ارتفاع مورد نظر ساخته شده است، و در ف
واصل، سنگ های همبند (تیر افقی) یا سنگ های سراسری هر دو نمای دیوار و برخی اوقات طرح قرار می گیرد. این مسئله بر پیوند سازه و تا حد زیادی افزایش قدرت دیوار تأثیر دارد، در غیر این صورت دو دیوار باریک بر یکدیگر خمش پیدا می کنند. در بریتانیا عرض دیوار همچنانکه دیوار بالاتر می رود همواره کاهش می یابد. فضاهای خالی بین سنگ های نما و روکار به دقت با سنگ های کوچکتر بسته بندی شده است. لایه نهایی در بالای دیوار نیز از سنگ های بزرگ که سرسنگ، هِرَّّّه یا سر دیوار نامیده می شود، تشکیل گردید است. بطوریکه که با سنگ تیر همبند، سرسنگ ها تمامی عرض دیوار را احاطه می کنند، و از شکستن و از هم جدا شدگی جلوگیری می کند. در برخی مناطق، مانند ساوت ولز در انگلستان یک سنت از قرار دادن سرسنگ در لایه (چینه) نهایی از سنگ های صاف کمی پهن تر غیر از بالای دیوار مناسب وجود دارد. علاوه بر محل ورود (دروازه) یک دیوار ممکن است به عمد به کوچکی یک شکاف برای عبور یا کنترل جانوران وحشی حیات وحش و حیوانات اهلی مانند گوسفند ساخته شود. رخنه های کوچکتر معمولاً کمتر از ۸ اینچ در ارتفاع "سوراخ جهش " نامیده می شود. رخنه های بزرگ تر، ممکن است بین هیجده و ۲۴ اینچ
ارتفاع داشته باشند، که "سوراخ لَس (لنگ)" نامیده می شود. دیوار تخته سنگی (پرنیخ) یک نوع دیوار تک جداره است که در آن دیوار اساساً از تخته سنگ های بزرگ تشکیل شده است که در اطراف سنگ های کوچک تر قرار می گیرد. دیوارهای منفرد با سنگ های صاف و بزرگ بهتر کار می کنند. به طور ایده آل، بزرگ ترین سنگ در پایین قرار داده شده و کل دیوار به سمت بالا شکل هرمی به خود می گیرد. گاهی یک ردیف از سر سنگ یا هره ردیف بالایی دیوار را با ضلع های مستطیل شکل بزرگ از هر سر سنگ عمود، هم تراز با دیوار کامل می کند. چینهٔ سنگی گالووای (بخشی از جنوب غربی اسکاتلند امروزه جزو ناحیهٔ Galloway &amp; Dumfries) شامل یک شالوده ساخت و ساز دو جداره با لایه های مختلف ساخت و ساز تک دیواره است. آن ها سست و زهوار دررفته با تعداد زیادی رخنه به نظر می رسند که مانع دام (و انسان) در جهت تلاش برای ورود به آن می شوند. نوع دیگر «پرچین کرنیشی یا کرنوالی» (ایالت کرن وال انگلیس) یا پرچین کلاود ویلزی (منطقه ای در انگلستان) است که یک توده زمین پوشیده از سنگ است که توسط چمن و بوته زارها و درختان احاطه شده است و با یک برآمدگی درونی شیب دار مشخص می گردد (شیب پرچین). هما
ن طور که در بسیاری از گونه های دیگر از دیوار، ارتفاع به اندازهٔ عرض شالوده است و در راس به اندازهٔ نصف عرض پی است. در مناطق مختلف دگر دیسی و تغییرات جزئی در روش معمول ساخت و ساز داده اند که برخی اوقات به دلیل محدودیت های بوده است که برای تهیهٔ مواد و مصالح ساختمانی در دسترس وجود داشته است. نشانه گذاری های خشک سنگ. در انگلستان و سوئیس، ممکن است برای پیدا کردن سازه های سنگ خشک و بدون هر گونه عملکرد آشکار است. بزرگ ترین و قدیمی ترین آنها، مانند استون هنج، به احتمال زیاد به مراسم بت پرست باستان مرتبط است. با این حال، ساختارهای کوچکتر سنگی ممکن است تنها به عنوان نشانه برای نشان دان مسیرهای کوه یا مرزهای صاحبان زمین ساخته شده باشند. در بسیاری از کشورها، سنگ چین ها به عنوان نشانگر راه به سوی بالای کوه استفاده می شود. ساختمان های سنگی خشک (خشکه چین) همچنان که تکنیک دیوار خشکه چین عموماً برای حصارکشی دشت ها مورد استفاده قرار می گیرد، در ساختمان ها نیز کاربرد دارد. بلاک هاوس های دارای سقف علفی مناطق کوهستانی با استفاده از روش دیوار خشکه چینی مضاعف ساخته می شود. هنگامیکه این ساختمان ها بدین روش ساخته می شوند وسط دیوار ب
ه منظور مقابله با خشکی عموماً با خاک و شن پر می شود. در عصر آهن و شاید زودتر این تکنیک نیز در ایجاد ساختمان های محافظ مانند دیوار قلعه Eketorp (سوئد)، قلعه Maiden و قلعه های North Yorkshire, Reeth, Dunlough در جنوب غربی ایرلند و در خندق Long Scar Dyke مورد استفاده قرار گرفته است. اکثر این خشکه چین ها که امروزه وجود دارند متعلق به قرن ۱۴ و قبل از آن هستند که به منظور تقسیم نمودن زمین ها و نگهداری حیوانات استفاده می شدند. نمونه بی نظیر آن را می شود در سرزمین Muchalls Castle یافت پل های خشکه چین. از زمان قرون وسطی تعدادی از پل ها به وسیلهٔ روش خشکه چین ساخته شدند که توانایی حمل اسب ها و رفت وآمد مردم را داشتند. نمونه بارز آن پل دو قوسی سنگ آهکی در Alby سوئد و در جزیره Öland موجود است. بناهای یادبود خشکه چین. در سومالیای شمال خاوری در ۲۰ کیلومتری دشت ساحلی Aluula خرابه هایی از بنای یادبود بر روی سکو وجود دارد. ساختار آن توسط دیوار خشکه چین مستطیلی شکل شکل گرفته است که که ارتفاع کمی دارد. فضای بین آن با قلوه سنگ پر شده است و به صورت دستی با سنگ های کوچک پوشانده شده است. سنگ های بزرگی به صورت ایستاده نیز در گوشه عم
ارت قرار گرفته اند. نزدیک سکو مقبره هایی وجود دارد که برون نمای سنگی دارند. با ابعادی داری ۲۴ در ۱۷ متر این ساختار بزرگ ترین پلاتفرم یا سکوی بنای یادبود باستانی است که متعلق به سومالیای شمال خاوری است. دیواره های باستانی. تاریخ برخی از سازه های دیوار خشکه سنگ ها در شمال غرب اروپا را به قرن نوسنگی مربوط می گردد. به باور اتحادیهٔ حرفه ای یا کارگری قدمت برخی از پرچین های کرنوالی بیش از ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد برمی گردد، اگر چه به نظر می رسد شواهد تاریخی کمی برای این ادعا وجود دارد. همانند مهارت های قدیمی تر امروزه والرهای مجرب بسیار اندک هستند. با پیدایش فنس گذاری سیمی مدرن می توان دشت ها را با هزینه و زمان کم تری فنس گذاری کرد. به دلیل اهمیت و چشم انداز رو به رشد دیوارهای سنگی خشک والرها همچنان مورد تقاضا هستند. در County Mayo ایرلند زمین بناهای آن از دیوارهای خشکه چین ساخته شده است و از کود گیاهی (تورب) ساخته شده اند و از نظر کربنی تاریخ آن متعلق به ۳۸۰۰ سال قبل از میلاد است. بناهای عظیم آکروپولیس Mycenae و تخت جمشید نیز با این روش ساخته شده است.