Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در "خیابان بریج" نقل مکان کردند که اکنون با پلاکی آبی رنگ قابل شناسایی است. توماس در سال ۱۷۷۵ به مدرسهٔ سنت پال در لندن رفت و پس از آن در سال ۱۷۷۹ وارد "کالج سنت جان" دانشگاه کمبریج شد. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۷۸۳ دریافت کرد و قرار بود تحصیلاتش را در کمبریج ادامه دهد تا پا جای پای پدرش بگذارد و وارد قشر روحانیت در کلیسای انگلیکان بشود. او توانست درجهٔ شماس را دریافت کند اما سلسله مراتب روحانیت را بیش از این طی نکرد و هرگز کشیش نشد. پی بردن به فجایع برده داری. در سال ۱۷۵۸، کلارکسون وارد رقابت جستارنویسی به زبان لاتین شد که در دانشگاه برگزار می شد و همین رقابت مسیر زندگی آینده او رقم زد. موضوع مسابقه جستارنویسی این بود که «آیا به بردگی گرفتن دیگران برخلاف میل شان مشروع است یا خیر» و همین موضوع باعث شد کلارکسون به طور جدی در مورد مسئله تجارت برده بیندیشد. او هر مطلبی که در این باره پیدا کرد خواند از جمله آثار "آنتونی بِنِزِت" که یکی از طرفداران لغو برده داری و کوئیکر بود، و همچنین روایت های دست اول افراد فعال در تجارت برده مانند کتاب "فرانسیس مور". او همچنین برای تحقیق دربارهٔ این موضوع به گفتگو با کسانی ن
شست که دربارهٔ تجارت برده و برده داری، تجربهٔ شخصی داشتند. کلارکسون پس از برنده شدن در این مسابقه، هنگامی که سوار بر اسب در حال طی مسیر بین کمبریج و لندن بود، دچار حالتی شد که آن را مکاشفه ای روحانی از جانب خداوند نامید. این تجربه و احساس وظیفهٔ الهی در نهایت باعث شد که کلارکسون زندگی خود را وقف لغو تجارت برده کند. کلارکسون مقالهٔ لاتین خود را به انگلیسی ترجمه و در سال ۱۷۸۶ در قالب کتابچه ای به نام "«جستاری در باب برده داری و تجارت گونهٔ انسان، علی الخصوص آفریقایی ها، ترجمه شده از یک مقالهٔ لاتین»" منتشر کرد. این جزوه مؤثر افتاد و باعث شد کلارکسون با افراد دیگری که با جنبش لغو برده داری همدل بودند آشنا شود که برخی از آنها پیش از این مطالبی علیه برده داری منتشر کرده بودند از جمله افراد اثرگذاری مانند "جیمز رَمزی" و "گرانویل شارپ" و چندین چهرهٔ برجستهٔ کوئیکر. این جنبش که در بریتانیا و ایالات متحده، ابتدا توسط کوئیکرها و با حمایت دیگر گروه های اصلاح طلب مسیحی مانند متودیست ها و باپتیست ها، بنیان گذاشته شده بود، توانسته بود طی سالیان خود را تقویت کند. در سال ۱۷۸۳، ۳۰۰ کوئیکر که اغلبشان اهل منطقه لندن بودند، طوما
ری علیه تجارت برده را امضا و تقدیم پارلمان بریتانیا کردند. کارزار ضد برده داری. در مه ۱۷۸۷ انجمنی به نام «جامعهٔ تحقق لغو تجارت برده» یا «کمیتهٔ لغو تجارت برده» تشکیل شد که در واقع گروهی مسیحی اما غیرفرقه گرا بود و قادر بود به واسطهٔ اعضای انگلیکان خود، در لابی کردن با نمایندگان پارلمان موفق تر باشد. ۱۲ عضو بنیان گذار این کمیته شامل ۹ کوئیکر و سه آنگلیکان پیشگام یعنی توماس کلارکسون، گرانویل شارپ و فیلیپ سن سام بود. به موجب یکی از قوانین آن زمان فقط کسانی که حاضر بودند هفت آیین را طبق قواعد کلیسای انگلستان به جا بیاورند می توانستند در پارلمان بریتانیا خدمت کنند، بنابراین تا قبل از قرن نوزدهم، کوئیکرها به طور کلی از حضور در مجلس عوام محروم بودند. کلارکسون سعی کرد به ویلیام ویلبرفورس نزدیک شود که انگلیکان بود و با نمایندگان پارلمان ارتباط خوبی داشت. ویلبرفورس یکی از معدود اعضای پارلمان بود که با طومار کوئیکرها همدلی و همراهی داشت و پیش از این نیز سؤالی دربارهٔ تجارت برده در مجلس عوام مطرح کرده بود. کلارکسون در امور کمیته نقش مهم و پررنگی داشت و از سوی کمیته مأموریت یافت که شواهدی به نفع لغو تجارت برده جمع آوری ک
ند. او برای این کار به شهرهای بریستول و لیورپول سفر کرد و با مخالفت شدید و بعضاً خشونت بار حامیان تجارت برده در این شهرها مواجه شد. تاجران برده، گروهی قدرتمند و اثرگذار بودند زیرا تجارت آنها کسب و کاری پرسود و وسوسه کننده بود و برای بسیاری از بنادر انگلستان رونق به همراه آورده بود. لیورپول یکی از پایگاه های عمده سندیکاهای تجارت برده و بندر اصلی کشتی های حمل برده بود. در سال ۱۷۸۷، کلارکسون هنگام بازدید از این شهر مورد حملهٔ گروهی از ملوانان این شهر قرار گرفت که سعی داشتند او را ترور کنند. اما کلارکسون توانست حمایت تعداد زیادی از ملوانان دیگر را به دست بیاورد. سخنرانی کلارکسون به تاریخ ۲۸ اکتبر ۱۷۸۷ در کلیسایی که اکنون کلیسای جامع منچستر نامیده می شود، به کارزار ضد برده داری در این شهر جان تازه ای بخشید. در همان سال، کلارکسون جزوه ای به نام "«دیدگاهی مختصر درخصوص تجارت برده و پیامدهای احتمالی لغو آن»" را منتشر کرد. کلارکسون در ارتقای وجههٔ عمومی کمیته بسیار موفق بود. او دو سال بعدی زندگی خود را صرف سفر به سراسر انگلستان و ترویج مقابله با برده داری و جمع آوری شواهد در این خصوص کرد. او طی تحقیقات خود با ۲۰٬۰۰۰ مل
وان مصاحبه کرد و توانست به وسایلی که در کشتی های حمل برده استفاده می شد دست پیدا کند از جمله دستبندهای آهنی، پابند و وسایل شکنجه مانند پیچِ شست. او این وسایل را در سخنرانی های عمومی اش نشان می داد و تصویرشان را در جزوه هایش چاپ می کرد که تأثیر زیادی بر افکار عمومی داشت. کلارکسون به نوشتن علیه تجارت برده هم ادامه داد. نوشته های او آکنده از توصیف های دقیق و دست اول ملوان ها، پزشک های کشتی و افراد دیگری بود که مستقیماً در تجارت برده نقش داشتند. او در سال ۱۷۸۸ مقاله ای نوشت به نام «"جستاری درباره ناشایستگی تجارت بردگان آفریقایی»" و آن را در سطح گسترده توزیع و منتشر نمود. یکی از دیگر نوشته های او «"جستاری درباره تجارت برده"» که در سال ۱۷۸۹ منتشر شد، روایت دست اول ملوانی بود که در یک کشتی حمل برده خدمت کرده بود. این آثار زمینه و مبنایی فراهم کرد تا ویلیام ویلبرفورس اولین سخنرانی خود در مورد لغو برده داری را در تاریخ ۱۲ مه ۱۷۸۹ در مجلس عوام بریتانیا ایراد کند.
استنلی میلگرام (؛ ۱۵ اوت ۱۹۳۳ – ۲۰ دسامبر ۱۹۸۴) روان شناس اجتماعی آمریکایی بود که به دلیل آزمایش های بحث برانگیز خود در زمینه فرمان بری در دهه ۱۹۶۰، زمانی که استاد دانشگاه ییل بود، شهرت یافت. میلگرام تحت تأثیر وقایع هولوکاست، به ویژه محاکمه آدولف آیشمن، این آزمایش را طراحی کرد. او پس از اخذ مدرک دکتری در روان شناسی اجتماعی از دانشگاه هاروارد، در دانشگاه های ییل، هاروارد و سپس در بیشتر دوران حرفه ای خود به عنوان استاد در مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهر نیویورک تدریس کرد تا اینکه در سال ۱۹۸۴ درگذشت. میلگرام به خاطر آزمایش فرمان بری خود که در سال ۱۹۶۱ در زیرزمین سالن لینسلی-چیتندن دانشگاه ییل انجام شد، به شهرت رسید. این آزمایش، که سه ماه پس از آغاز محاکمه آدولف آیشمن، جنایتکار جنگی نازی آلمانی، در اورشلیم انجام شد، به طور غیرمنتظره ای نشان داد که درصد بسیار بالایی از شرکت کنندگان، هرچند با اکراه، دستورها را کاملاً اجرا می کنند. میلگرام ابتدا یافته های خود را در مقاله ای در سال ۱۹۶۳ در مجله " Journal of Abnormal and Social Psychology" منتشر کرد و سپس در کتاب خود در سال ۱۹۷۴ با عنوان "" به طور مفصل به بحث دربارهٔ
نتایج پرداخت. آزمایش دیگر او، معروف به آزمایش جهان کوچک، که در زمان حضورش در هاروارد انجام شد، پژوهشگران را به تحلیل میزان اتصال اجتماعی، از جمله مفهوم شش درجه جدایی، سوق داد. در اواخر حرفه اش، میلگرام تکنیکی برای ایجاد عامل های اجتماعی ترکیبی تعاملی (به نام سیرانوئیدها) ابداع کرد که بعدها برای کاوش در جنبه های ادراک اجتماعی و خود-ادراکی استفاده شد. او به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهره ها در تاریخ روان شناسی اجتماعی شناخته می شود. نظرسنجی منتشرشده در سال ۲۰۰۲ در مجله "Review of General Psychology"، میلگرام را به عنوان چهل وششمین روان شناس پراستناد قرن بیستم رتبه بندی کرد.
یونیفرم مدرسه یک لباس فرم برای دانش آموزان است که اغلب برای یک مدرسه یا یک مؤسسه آموزشی پوشیده می شود. این لباس در دوره های ابتدایی و متوسطه متفاوت است. تأثیر. پژوهشی منتشرشده در The Journal of Educational Research توسط David L. Brunsma از دانشگاه آلاباما و Kerry A. Rockquemore از دانشگاه نوتردام اظهار می دارد: یافته ها مشخص کرده که یونیفورم دانش آموزان اثر مستقیمی بر فهم مفاهیم، مشکلات رفتاری یا حضور ندارد. اثر منفی یونیفورم ها برای موفقیت های تحصیلی دانش آموزان یافت شده است.همچنین برخی از خانواده برای هزینه های مالی این یونیفرم ها درآمد کافی ندارند. قدمت. ردیابی ریشه های آن بسیار دشوار است زیرا هیچ سابقه مکتوبی وجود ندارد. اعتقاد بر این است که لباس فرم مدارس برای اولین بار در قرن 16 در انگلستان استفاده شده است. اعتقاد بر این است که مدرسه بیمارستان مسیح در انگلستان در سال 1552 اولین مدرسه ای بود که از لباس فرم مدرسه استفاده می کرده. به دانش آموزان یک لباس فرم داده شد که مهمترین آنها شامل یک کت آبی بلند و جوراب های زرد تا زانو بود. یونیفرم تقریباً مشابهی که هنوز دانش آموزان حاضر در مدرسه امروزه از آن استفاده
می کنند. اولین اثبات مستند استفاده نهادینه از لباس فرم دانشگاهی به سال 1222 برمی گردد که اسقف اعظم وقت کانتربری بر پوشیدن cappa clausa دستور داد. این شیوه رهبانی و آکادمیک در انگلستان به لباس های متحد تبدیل شد ، به ویژه در مدارس خیریه که لباس های یکنواخت اغلب برای کودکان فقیر ارائه می شد. دانشگاه ها ، مدارس ابتدایی و دبیرستان از لباس فرم به عنوان نشانه وضعیت کلاس استفاده می کردند. لباس فرم ها در سال های اخیر با تغییر قوانین پوشش اجتماعی تغییرات بسیاری کرده است.
شبدرترشکیان تیره ای از شبدرترشک سانان با سه سرده و حدود ۸۷۵ گونه با گل های منظم و پرچمهایی دو تا سه برابر تعداد گلبرگها یا کاسبرگها و میوه هایی از نوع پوشینه حجره گشا(beakless)و بدون منقارک (loculicidal)
مارک بریکجت ( متولد ۸ مارس ۱۸۷۸ درژنو سویس و درگذشته ۱۵ مارس ۱۹۵۳ در ورسوآ ژه او) مهندس هوانوردی است. او بعدها از سوئیس به شهر بارسلونا در اسپانیا نقل مکان کرد و در امیلیو دلا کودرا استخدام شد. او بنیانگذار و سازنده اتومبیل های بسیار لوکس هیسپانو سویزا اچ۶ است.
هلند ، نام منطقه ای در ساحل غربی کشور هلند است که پیش تر یکی از استان های آن کشور به شمار می رفته است. نام هلند معمولاً برای کل سرزمین هلند به کار می رود، اما در واقع نام بخشی از آن کشور است. این منطقه امروزه به دو ایالت هلند جنوبی و هلند شمالی تقسیم شده است. تاریخ. سرزمین هلند، در واقع در زمان امپراتوری هلند ، همان کشور هلند بوده است، اما با افزایش قلمرو این کشور، به بخشی از آن تبدیل شده است. مرکزیت سیاسی و اقتصادی. سرزمین هلند مرکز سیاسی و اقتصادی کشور هلند به شمار مرفته و می رود. سه شهر اصلی هلند، آمستردام (پایتخت) ، لاهه (مرکز حکومت) و روتردام (پایتخت اقتصادی و بازرگانی) در سرزمین هلند واقع هستند.
آنتونیو خوزه کاوانیلس (؛ زاده درگذشته ) یک گیاه شناس اهل اسپانیا بود.
والابای پاتل یا والابابهائی پاتل (؛ زاده درگذشته ) سیاست مدار هندی و از بنیانگذاران کشور هندوستان امروزی بود. سردار پاتل که در هندوستان به «مرد آهنین» ملقب است، در جریان استقلال هندوستان، نقش بزرگی در اتحاد ۵۰۰ ایالت خودمختار و تشکیل کشور هندوستان داشته و سپس به عنوان اولین قائم مقام نخست وزیر هندوستان به ایفای نقش پرداخت. تندیسی از او با ارتفاع ۱۸۲ متر و ۴۲۰ میلیون دلار هزینه به نام تندیس اتحاد در ایالت زادگاه او، گجرات توسط نارندرا مودی، نخست وزیر این کشور در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۸ رونمایی شد که بلندترین تندیس جهان است.
نیکلاس تینبرگن (؛ زاده ۱۵ آوریل ۱۹۰۷ – درگذشته ۲۱ دسامبر ۱۹۸۸) جانورشناس انگلیسی، زادهٔ هلند است. او به سبب تحقیقاتش در زمینهٔ الگوهای سازماندهی و ایجاد الگوهی رفتار فردی و اجتماعی به جایزه نوبل پزشکی و فیزیولوژی ۱۹۷۳ دست یافت. متخصص مطالعهٔ رفتار غریزی جانوران و یکی از بنیادگذاران علم رفتارشناسی، مطالعهٔ علمی رفتار جانوران در محیط طبیعی شان، بود. جایزهٔ نوبل مشترکاً به او و کُنراد لورنتس، همکارش در چند پروژهٔ مشترک، و کارل فون فریش اعطا شد. تینبرگن در زمینهٔ سایر جنبه های رفتار جانوران، از قبیل یادگیری، و در زمینهٔ رفتار انسان، مخصوصاً در زمینهٔ رفتار تهاجمی، مطالعاتی صورت داد. معتقد بود رفتار تهاجمی نوعی رفتار غریزی است که در زمان تغییر رفتار غذایی انسان، از رژیم گیاه خواری۶ به گوشت خوار شکارچی۷، پدید آمده است. در لاهه زاده شد و در لیدن درس خواند. در ۱۹۴۷، استاد لیدن شد. از ۱۹۴۹، در آکسفورد بود و مدرسهٔ مطالعات رفتار جانوری آن جا را بنا نهاد. در "مطالعهٔ غریزه" (۱۹۵۱)، نشان داد که رفتار تهاجمی در افراد نرِ ماهی آبنوس سه خار براثر رنگ قرمز در سطح زیرین بدن سایر افراد نر، که در فصل جفت گیری پدید می آید، تحریک
می شود. همچنین، نشان داد که رقص جفت گیری افراد نر، با مشاهدهٔ شکم برآمدهٔ مادهٔ آماده تخم ریزی تحریک می شود. در "دنیای کاکایی"(۱۹۵۳)، رفتار اجتماعی کاکایی ها را توصیف و بر اهمیت فرایند محرک ـ پاسخ۱۵ در رفتار قلمروطلبانه تأکید کرد.
جانی جیوئلی (؛ زاده ) یک موسیقی دان، تهیه کننده، شاعر و خواننده سبک هوی متال، پاور متال و هارد راک آمریکایی است. او به دلیل خوانندگی گروه آمریکایی هاردلاین و وسعت و قدرت صدای بسیار بالایش شناخته می شود، همچنین او در حال حاضر خواننده و شاعر گروه های راک دیگری مانند کراش۴۰ و گروه موفق گیتاریست آلمانی اکسل رودی پل به همین نام است. زندگی نامه. آغاز. جانی جیوئلی در اوایل دهه هشتاد میلادی فعالیت موسیقی خود را به همراه برادر بزرگترش جویی جیوئلی و در گروهی بنام فاز با نواختن درام آغاز کرد. سپس جانی در ۱۶ سالگی به killerhit پیوست. در سال ۱۹۸۷ و پس از کشف توانایی خواندن خود و شهرتی که خواندن در کلوپ های شبانه برای او به وجود آورد، او و جویی توانستد پول کافی برای خرید اولین سیستم نورپردازی و کامیون و اتوبوس مخصوص تور خود را از جیمی بافت تهیه کنند. هاردلاین. در یکی از تورهایی که گروه به همراه پویزن داشت، برت مایکل (خواننده گروه) یک روزنامه نگار سابق و مدیر برنامه بنام دبرا روزنر را به آن ها معرفی کرد که این تغییر مهمی در زندگی هنری جانی ایجاد کرد. با پیشنهاد او جانی نواختن درام را ترک کرد و خواننده اصلی گروهی شد که اکنون
خود را برونته می نامید. گروه با جدیت بیشتری در کار، توانست وارد استودیوهای موسیقی معروفی چون سان ست استریپ شود. کارهای پر از احساس و انرژی آن ها توجه و تحسین بسیاری از کمپانی های معروف ضبط موسیقی را به خود جلب کرد و بسیاری از آن ها خواستار عقد قرارداد با برونته شدند. گروه کم کم طرفدارانی در سرتاسر دنیا پیدا کرده بود. اما پس از این موفقیت، اختلاف هایی بین اعضای گروه، در نحوه مدیریت و گسترش فعالیت برونته شکل گرفته بود که همین باعث شد جانی و برادرش گروه را در سال ۱۹۹۱ ترک کرده و به پروژه موسیقی خود بپردازند. با درخواست گیتاریست جدا شده از گروه جورنی، نیل شاون برای پیوستن به آن ها و قبول درخواست او توسط جانی، اولین آلبوم استودیویی آن ها بنام (دوبار کسوف) Double Eclipse و اینبار با نام گروه هاردلاین ضبط و منتشر شد. آلبوم طبق انتظار با موفقیت خوبی روبرو شد، البته همزمانی انتشار آلبوم دو بار کسوف و آلبوم موفق نیروانا اندکی آن ها را زیر سایه برد. گروه به هرحال شروع به ساختن موزیک ویدئو برای کارهای خود کرد. هاردلاین بلافاصله شروع به نوشتن دومین آلبوم خود کرد اما بار دیگر بروز اختلافات بین اعضا و جدا شدن نیل شاون و مد
یر گروه، جانی جیوئلی تا سال ۱۹۹۸ از عرصه موسیقی ناپدید شد. پیوستن به اکسل رودی پل. در سال ۱۹۹۸ اکسل رودی پل لید گیتاریست آلمانی و رهبر گروه اکسل رودی پل پس از جدا شدن جف اسکات سوتو، از جانی برای پیوستن به گروهش دعوت کرد. در واقع اکسل او را از مدت ها پیش می شناخت و پهنه صدا و نحوه خواندن او را همیشه تحسین می کرد. او مدت ها به این اندیشیده بود که صدای جانی مناسب ترین گزینه برای موزیک اوست. پس از موافقت جانی، اکسل او را برای ضبط آلبوم (اقیانوس های زمان) به آلمان دعوت کرد که این آلبوم تبدیل به یکی از بهترین و موفق ترین کارهای اکسل رودی پل شد. او کماکان نیز در این گروه به عنوان خواننده اصلی نقش بسزایی دارد. بازگشت هاردلاین. در سال ۲۰۰۲ و پس از موفقیت هایی که جانی جیوئلی با اکسل رودی پل بدست آورد، وی تلاش کرد تا هاردلاین را یکبار دیگر و ۱۰ سال پس از فروپاشی دوباره احیا کند. جانی و گروهش توانستند دومین آلبوم هاردلاین بنام (II) را وارد بازار کنند و برای معرفی بهتر آلبوم در سال ۲۰۰۳ آلبوم زنده ای بنام (Live at the Gods Festival 2002) را اجرا کردند. البته جانی بعدها و در سال ۲۰۱۴ در مصاحبه ای این کنسرت و آلبوم را بدتری
ن کار هنری تمامی دوران زندگی اش نامید. سومین آلبوم گروه در سال ۲۰۰۹ و با نام Leaving the End Open به بازار عرضه شد. در سال ۲۰۱۲ جانی در مصاحبه ای اعلام کرد که قصد دارد خون جوان و تازه ای به رگ های هاردلاین وارد کند و بجز خود او تمامی اعضای گروه تغییر کرده و بدین ترتیب آلبوم چهارم گروه بنام Danger Zone به تهیه کنندگی و نوازندگی کیبورد تهیه کننده ایتالیایی الساندرو دل وکیو وارد بازار شد. کراش ۴۰. در سال ۲۰۰۰ موسیقیدان ژاپنی و آهنگساز بازیهای رایانه ای، جون سنوئه (Jun Senoue) در ضبط یک آلبوم بنام Thrill of the Feel از گروه پسران فرشتگان (sons of angels) از صدای جانی استفاده کرد. پس از این همکاری، آن ها خود را کراش۴۰ نامیدند و همکاری آن ها رسماً آغاز، و جانی جیوئلی وارد دنیای موسیقی بازی شد. آن ها شروع به نوشتن و نواختن و اجرا کردن چندین قطعه آهنگ برای کمپانی سگا و مشخصاً بازی محبوب و پرطرفدار سونیک نمودند. بدین ترتیب صدای جانی جیوئلی برای طرفداران بازی سونیک در سرتاسر دنیا بیش از پیش خاطره انگیز شد تا جایی که در سال ۲۰۰۸ آن ها قطعات ساخته شده را برای اولین بار در نمایشگاه بازی توکیو به صورت زنده اجرا کردند. آلبو
م شناسی. Accomplice. http://www.accomplicemusic.com
مارسل موس (؛ زاده درگذشته ) یک جامعه شناس و انسان شناس اهل فرانسه و خواهرزاده امیل دورکیم بوده است. کارهای آکادمیک وی مرزهای جامعه شناسی و انسان شناسی را درنوردیده است. امروزه او احتمالاً بیشتر برای تحلیل هایش در حوزه هایی همچون جادو، ایثار و تبادل هدایا در فرهنگ های مختلف در سراسر جهان شناخته می شود. موس تأثیر شگرفی بر کلود لوی-استروس، بنیانگذار انسان شناسی ساختارگرا داشته است. کتاب مشهور او «هدیه» (۱۳۰۴) است. موس در علوم اجتماعی از «واقعیت اجتماعی تام» سخن به میان آورد. او معتقد بود در مطالعهٔ واقعیت اجتماعی می باید وجوه مختلف آن مورد توجه باشد. این پدیده ها همزمان حقوقی، اقتصادی، مذهبی، زیبایی شناختی و مانند اینها هستند.
یانکا کوپالا (؛ زاده درگذشته ۲۸ ژوئن ۱۹۴۲) یک شاعر، نویسنده، و نمایش نامه نویس اهل امپراتوری روسیه بود.
سر مارتین جان اوانز (اوانس) ؛ (زاده ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۱) یک دانشمند در زمینهٔ زیست شناسی رشد اهل بریتانیا است. وی برندهٔ نوبل فیزیولوژی و پزشکی است.
مری اندرسن (زاده ۱۸۶۶ — درگذشته ۱۹۵۳) بانوی مخترع آمریکایی بود. او مخترع نخستین برف پاک کن کارای خودرو است. اختراع برف پاک کن. ایدهٔ اختراع برف پاک کن زمانی به ذهن مری اندرسن رسید که او در حال سفر از آلاباما به نیویورک بود. در آن زمان برف شدیدی می بارید و رانندگان مجبور بودند برای پاک کردن برف، خودروشان را متوقف کرده و از آن خارج شوند. اندرسن در سال ۱۹۰۴ برای ثبت دسته متحرکی متصل به تیغه ای پلاستیکی که از درون ماشین و توسط راننده برای پاک کردن شیشه جلوی خودرو کنترل می شد، اقدام کرد. پیش از آن ابزارهای مشابهی ثبت شده بودند، اما اختراع اندرسن نخستین پرف پاک کنی بود که به درستی کار می کرد. بسیاری طرح اندرسن را مورد تمسخر قرار داده و معتقد بودند این وسیله موجب پرت شدن حواس راننده می شود، با این وجود، تا سال ۱۹۱۳ برف پاک کن ها به ابزار متداول و استانداردی در خودروها تبدیل شده بودند.
تپه دلازیان مربوط به دوران پارینه سنگی است و در جنوب سمنان معروف به هفت تپه با شماره ۱۷۰۲ در آثار ملی ایران به ثبت رسیده است، در یکی از تپه های موجود در دلازیان آثار معماری خشتی سنگی مربوط به دوره ماد (نوشیجانی) مشاهده شده است. بر اساس پژوهش های انجام شده این احتمال قوت می یابد که منطقه میرک سمنان بزرگ ترین و منحصر به فردترین منطقه میراثی ایران و حتی خاورمیانه در دوره پارینه سنگی میانی است. منطقه میرک، محوطه ۴۰ هکتاری روبازی را شامل می شود که بین تپه های موسوم به دلازیان و تپه میرک در جنوب سمنان قرار دارد.
امپراتریس جینگو () پانزدهمین امپراتور ژاپن بود. او در سال های ۲۶۹–۲۰۱ میلادی، پس از مرگ همسرش امپراتور چوای تا زمان امپراتوری پسرش امپراتور اوجین بر ژاپن فرمان راند. یک امپراتور ژاپنی افسانه بود که پس از مرگ امپراتور چوآی در سال ۲۰۰ پس از میلاد به عنوان نایب السلطنه حکومت کرد. هر دو کتاب کوجیکی و نیهون شوکی (که در مجموع به عنوان «کیکی» شناخته می شوند) رویدادهایی را که در طول عمر ادعایی جینگو رخ داده اند، ثبت می کنند. افسانه ها می گویند که او پس از انتقام گرفتن از افرادی که شوهرش را به قتل رساندند، سپس توجه خود را به «سرزمین موعود» معطوف کرد؛ بنابراین مورخان از نظر تهاجم ادعایی او به کره (کشور)، جینگو را پادشاهی بحث برانگیز می دانند.&lt;!-- چون اطلاعات در متن مقاله آمده است، نیازی به منبع ندارد-- &gt; این به نوبه خود احتمالاً به عنوان توجیه برای استعمار ژاپن بر کره در طول دوره میجی مورد استفاده قرار گرفت. سوابق حاکی از آن است که جینگو سه سال پس از اینکه توسط شوهر فقیدش باردار شد، پسری به دنیا آورد که نام او را «هوموتواکه» گذاشت. سلطنت جینگو معمولاً بین سال های ۲۰۱ تا ۲۶۹ پس از میلاد بوده و پانزدهمین ژاپن امپرا
تور ژاپن امپراتور ژاپن تا دوره میجی در نظر گرفته می شد. مورخان مدرن به این نتیجه رسیده اند که نام «جینگو» توسط نسل های بعدی برای توصیف این امپراتور افسانه ای استفاده شده است. همچنین پیشنهاد شده است که جینگو در واقع دیرتر از آنچه گفته می شود سلطنت کرد. در حالی که محل قبر جینگو (در صورت وجود) ناشناخته است، او به طور سنتی در کوفون و در یک زیارتگاه مورد احترام قرار می گیرد. امروزه پذیرفته شده است که ملکه جینگو به عنوان نایب السلطنه سلطنت کرد تا اینکه پسرش پس از مرگ او امپراتور اوجین شد. او به علاوه آخرین فرمانروای واقعی دوره یایویی بود.
امپراتور اوجین () پانزدهمین (احتمالاً افسانه ای) امپراتور ژاپن، طبق سنتی فهرست امپراتوران ژاپن بود. هر دو «کوجیکی» و «نیهون شوکی» (که در مجموع به عنوان «کیکی» شناخته می شوند) رویدادهایی را ثبت می کنند که در طول زندگی ادعایی اوجین رخ داده اند. اوجین به طور سنتی به عنوان اولین امپراتور دوره کوفون ذکر می شود و در درجه اول به دلیل اینکه پسر جنجالی امپراتریس جینگو شناخته می شود. مورخان دیدگاه های متفاوتی دربارهٔ وجود واقعی او دارند. اگر اوجین واقعاً یک شخصیت تاریخی بود، فرض بر این است که او خیلی دیرتر از آنچه که گواهی می شود سلطنت کرد. هیچ تاریخ مشخصی را نمی توان به زندگی یا سلطنت اوجین اختصاص داد، اما به طور سنتی او را بین سال های ۲۷۰ تا ۳۱۰ می دانند. بر اساس شینتو و بوداگرایی ژاپنی، امپراتور اوجین روح الهی خدای هاچیمان (八幡神) است. در حالی که محل قبر اوجین (در صورت وجود) ناشناخته است، او به طور سنتی در یک مقبره شینتو مورد احترام قرار می گیرد. مورخان مدرن به این نتیجه رسیده اند که عنوان «امپراتور» و نام «جین» توسط نسل های بعدی برای توصیف این امپراتور احتمالاً افسانه ای استفاده شده است. روایت افسانه ای. ژاپنی ها به
طور سنتی وجود تاریخی این حاکم را پذیرفته اند و در حال حاضر مقبره ای (میساساگی) برای اوجین نگهداری می شود. اطلاعات موجود زیر از شبه تاریخ "کوجیکی" و "نیهون شوکی" گرفته شده است، که در مجموع به عنوان یا «تواریخ ژاپنی». این وقایع نگاری شامل افسانه ها و اسطوره ها و همچنین حقایق تاریخی بالقوه است که از آن زمان تاکنون در طول زمان اغراق آمیز و/یا تحریف شده اند. شرایط مربوط به تولد امپراتور آینده امپراتریس جینگو است زیرا شامل یک حمله فرضی به کره (کشور) و همچنین یک دوره بارداری از نظر بیولوژیکی غیرممکن (۳ سال) است. کیکی گفته است که اوجین با مرگ پدرش امپراتور چوآی آبستن شد اما متولد نشده بود. امپراتریس جینگو سپس تبدیل به یک حاکم واقعی شد که ظاهراً برای انتقام به «سرزمین موعود» (کره (کشور) حمله کرد، سپس سه سال بعد برای زایمان به سرزمین اصلی ژاپن بازگشت. سوابق حاکی از آن است که اوجین در سال ۲۰۱ پس از میلاد از امپراتریس جینگو در ولایت تسوکوشی به دنیا آمد و نام او بود. او در چهار سالگی ولیعهد شد، اما تا سال ۲۷۰ بعد از میلاد در ۷۰ سالگی امپراتور نشد. ظاهراً امپراتور اوجین در دو کاخ زندگی می کرد که اکنون در اوساکا امروزی قرار
دارند. سلطنت او تا زمان مرگش در سال ۳۱۰ بعد از میلاد ۴۰ سال به طول انجامید و در مجموع او دارای ۲۸ فرزند با یک همسر اصلی ناکاتسو هیمه و ده همسر غیراصلی بود. پسر چهارم او «اوزازاکی» بعداً در سال ۳۱۳ پس از میلاد به عنوان امپراتور نینتوکو بر تخت نشست.
امپراتور نینتوکو () بر اساس سنتی فهرست امپراتوران ژاپن شانزدهمین امپراتور ژاپن بود. به دلیل شهرت او به نیکی که از تصویرهای کوجیکی و نیهون شوکی به دست می آید، گاهی از او به عنوان یاد می شود. در حالی که وجود او به طور کلی به عنوان یک واقعیت پذیرفته شده است، هیچ تاریخ مشخصی را نمی توان به زندگی یا سلطنت نینتوکو اختصاص داد. به طور سنتی در نظر گرفته می شود که او از ۳۱۳ تا ۳۹۹ سلطنت کرده است،&lt;/ref&gt; اگرچه این تاریخ ها مورد تردید علما است. روایت افسانه ای. ژاپنی ها به طور سنتی وجود تاریخی نینتوکو را پذیرفته اند و مقبره ای ("میساساگی") برای نینتوکو در حال حاضر نگهداری می شود. اطلاعات موجود زیر از شبه تاریخ "کوجیکی" و "نیهون شوکی" گرفته شده است، که در مجموع به عنوان یا "تواریخ ژاپنی" شناخته می شوند. این وقایع نگاری شامل افسانه ها و اسطوره ها و همچنین حقایق تاریخی بالقوه است که از آن زمان تاکنون در طول زمان اغراق آمیز و/یا تحریف شده اند. «کیکی» بیان می کند که نینتوکو در سال ۲۹۰ بعد از میلاد از ناکاتسوهیمه نو میکوتو (仲姫命) به دنیا آمد و نام او بود. طبق «نیهون شوکی»، او چهارمین پسر امپراتور اوجین بود. اطلاعات شناخته
شده. نینتوکو توسط مورخان به عنوان فرمانروایی در اوایل قرن پنجم تلقی می شود. که وجودش به طور کلی به عنوان واقعیت پذیرفته می شود، بدون نسبت دادن همه چیزهایی که ادعا می شود او انجام داده است. عنوان معاصر نینتوکو «تننو» نبود، زیرا اکثر مورخان معتقدند این عنوان تا زمان سلطنت امپراتور تنمو و امپراتریس جیتو معرفی نشده بود. در عوض، احتمالاً بوده است، به معنی «پادشاه بزرگی که بر همه چیز زیر آسمان حکومت می کند». یا ممکن است نینتوکو به عنوان یا «پادشاه بزرگ یاماتو» نامیده شود. نام «نینتوکو» نیز ممکن است قرن ها پس از عمری که به او نسبت داده می شود، منظم شده باشد، احتمالاً در زمانی که افسانه هایی در مورد منشأ دودمان یاماتو به عنوان تواریخ نامه هایی که امروزه به نام «کوجیکی» شناخته می شوند جمع آوری شده است.
امپراتور ریچو () همچنین با نام هفدهمین امپراتور ژاپن بر اساس فهرست امپراتوران ژاپن سنتی بود. هر دو «کوجیکی» و «نیهون شوکی» (که در مجموع به عنوان «کیکی» شناخته می شوند) وقایعی را که در طول عمر ادعایی ریچو رخ داده اند، ثبت کردند. این امپراتور بیشتر به خاطر سوءقصد به جانش توسط برادرش «سومینو» پس از مرگ پدرشان امپراتور نینتوکو شناخته می شود. اگرچه نمی توان تاریخ مشخصی را برای زندگی او تعیین کرد، اما معمولاً سلطنت کوتاه ریچو از ۴۰۰ تا ۴۰۵ در نظر گرفته می شود. در طول سلطنت او، گویا برای اولین بار ضبط کنندگان محلی در استان های مختلف منصوب شدند، خزانه سلطنتی تأسیس شد و پیشخدمت های دربار (اونه مه) برای اولین بار ظاهر شدند. ریچو در طول زندگی خود زن و صیغه ای داشت که از او ۴ فرزند (۲ پسر و ۲ دختر) به دنیا آورد. هیچ یک از فرزندان او تاج و تخت را به ارث نخواهند برد زیرا ریچو عنوان ولیعهد را به برادر دیگرش «میزوهاواک» منصوب کرد. گفته می شود که ریچو در سال ۴۰۵ در سن ۷۰ سالگی درگذشت و برادرش «میزوهاواک» در سال بعد به عنوان امپراتور هانزی تاجگذاری کرد. در حالی که محل قبر ریچو مشخص نیست، او به طور سنتی در یادواره شینتو کوفون م