Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نابه جاست و در نتیجه در تولید مثل مستقل ناتوان است. اگر زعفران گونه جهش یافته کارترایتیانوس باشد، احتمالاً در اواخر عصر برنز در کرت ظهور یافته است. احتمالاً بشر با انتخاب کارترایتیانوس های دارای کلاله بلندتر، آن ها را اصلاح نژاد کرده است. زعفران حاصل در منبع گیاه شناسی آشوری متعلق به قرن ۷ام قبل از میلاد، به نوشته آشور بانی پال بازمی گردد، و از آن به بعد به طول ۴ هزاره، مورد تجارت و استفاده قرار گرفته و در درمان نود نوع بیماری به کار رفته است. کلون زعفران به آرامی در بیشتر مکان های اوراسیا گسترش یافت، و بعدها به بخش هایی از آفریقای شمالی، آمریکای شمالی و اقیانوسیه رسید. ریشه شناسی. ریشه نهایی واژه انگلیسی saffron احتمالاً به کلون کشت شده زعفران بازمی گردد، که به نوعی ریشه اش نامعلوم است. این واژه از لغت لاتین safranum ریشه گرفته است که در ابتدا به فرانسوی safran نام داشت. فراتر از آن، ریشه شناسی دارای تضاد است. احتمالاً saftanum از واژه فارسی زعفران ریشه گرفته است. برخی نظری دیگر دارند: آنان معتقدند زعفران، معرب واژه فارسی «زرپران» به شکل زر+پر+ان، و به معنای «دارای گل های زرد» می باشد. یک شکل قدیمی تر این و
اژه، کلمه اکدی azupiranu می باشد. همچنین شکل لاتین safranum ریشه safrà کاتالانی و zafferano ایتالیایی می باشد، اما واژه پرتغالی açafrão، و azafrán اسپانیایی از واژه عربی «الزعفران» ریشه می گیرند. واژه لاتین crocum نیز قطعاً یک وام واژه سامی می باشد. این واژه از ریشه آرامی kurkema، واژه عربی کرکم و واژه های یونانی krokos یا karkum ریشه می گیرد که معنای آن «زردفام» است. در زبان پارسی میانه (پهلوی ساسانی) به زعفران kurkum می گفتند. دسته کم به دیدگاه فره وشی این واژه یعنی کرکم ایرانی و پهلویست. مینوسی ها و یونانی-رومیان. زعفران نقشی مهم در دوران یونانی-رومی بر عهده داشت که مربوط به فاصله بین قرن ۸ام قبل از میلاد و قرن ۳ام بعد از میلاد می شد. اولین تصویر زعفران در فرهنگ پیش-یونانی خیلی قدیمی تر است و به عصر برنز بازمی گردد. در نقاشی های دیواری کاخ کنوسوس در کرت مینوسی ها، کشت زعفران دیده می شود، که در این تصویر گل های زعفران به دست دختران جوان و میمونها چیده می شوند. یکی از این نقاشی ها در ساختمان "اکسسته ۳" در اکروتیری، واقع در جزیره دریای اژه از سانتورینی قرار دارد-یونانیان باستان آن را با نام «ترا» می شناختند.
قدمت این نقاشی ها به ۱۶۰۰ تا ۱۵۰۰ قبل از میلاد بازمی گردد، اما تاریخ های متنوعی تاکنون بیان شده اند: ۳۰۰۰ تا ۱۱۰۰ قبل از میلاد یا قرن ۱۷ام قبل از میلاد. آن ها یک الهه مینوسی را نشان می دهند که به چیدن گلها و جدا نمودن کلاله ها برای کاربردهای درمانی نظارت دارد. در یکی از تصویر، زنی با استفاده از زعفران تلاش می کند تا پای مجروحش را درمان کند. نقاشی های «ترایی» اولین تصویر دقیق استفاده از زعفران به عنوان گیاه دارویی را نشان می دهند. این منطقه پرورش زعفران، نهایتاً بین سال های ۱۶۴۵ و ۱۵۰۰ قبل از میلاد، در یک زلزله شدید و فوران آتشفشان نابود شد. خاکستر آتشفشان این خرابه ها را پوشاند و به حفظ نقاشی گیاهان کمک نمود. افسانه های یونان باستان از دریانوردان بی باکی سخن می گویند که در سفرهای دریایی طولانی و خطرناک، به مناطق دورافتاده کیلیکیه رفته اند، تا بر اساس اعتقادشان، از آن جا ارزشمندترین زعفران جهان را تهیه نمایند. مشهورترین اسطوره یونانی "ازملک و کرکوس (زعفران)" است: کرکوس زیبا، در پی ازملک حوری چهر وارد جنگل های نزدیک آتن می شود؛ کرکوس با بیان مختصری از عشق خود به فکر فریفتن ازملک در می آید، اما دخترک به زودی از
توجهات کرکوس خسته می شود. اما او باز هم در پی او می رود؛ و ازملک دوباره امتناع می کند. او کرکوس را جادو می نماید: کرکوس به گل زعفران تبدیل می شود. کلاله های درخشان نارنجی اش، به عنوان نمادی از عشق فناناپذیر باقی می ماند. این تراژدی بعدها دوباره مورد استفاده قرار گرفت. ساکنان باستان حاشیه مدیترانه، زعفران را از اطراف شهر ساحلی کیلیکیه به نام سولی جمع آوری می کردند. کیفیت این زعفران بالا بود و در عطرسازی و داروسازی به کار می رفت. اما، هرودوت و پلینیوس، زعفران آشوری و بابلی را که از هلال حاصل خیز بود، به عنوان بهترین زعفران رتبه بندی کردند (برای درمان ناراحتی های گوارشی و کلیوی). همچنین زعفران یونانی از غار کوریکیان در کوه های پارناسوس مورد توجه بودند: رنگ این زعفران در آرگونائوتیکا اثر آپولونیوس رودیوس به عنوان معیار به کار رفته است. کلئوپاترا در اواخر امپراتوری بطلمیوسی به آب حمام خود یک چهارم لیوان زعفران می افزود و همواره به رنگ و ویژگی های آرایشی آن ارزش قایل بود. او قبل از روبه رو شدن با مردان از زعفران استفاده می کر، زیرا ایمان داشت زعفران معاشقه را لذت بخش تر می کند. طبیبان مصری برای درمان تمام بیماری ها
ی گوارشی از زعفران استفاده می کردند: زمانی که پیشرفت درد معده سبب خون ریزی داخلی می شد، طبیبان برای درمان از مخلوط خردشده دانه های گل زعفران با بقایای درخت آگار، روغن گاومیش، گشنیز، و مر حجاری استفاده می کردند. این مرهم یا ضماد به بدن افزوده می شد. پزشکان از زعفران انتظار داشتند تا «از خون ریزی از طریق دهان و مقعد جلوگیری کند که شبیه خون خوک در زمان پخته شدن است.» بیماری های دستگاه ادراری به وسیله امولسیون گل های نارس زعفران مخلوط با دانه های بو داده درمان می شد؛ این درمان در مردان به طور موضعی به کار می رفت. در زنان روش مصرف اندکی پیچیده تر بود. در زمان یونانی-رومیان، فنیقی ها زعفران را از طریق دریای مدیترانه تجارت می کردند. مشتریان زعفران طیف گسترده ای را از عطرسازان شهر رشید و پزشکان غزه، تا اهالی شهر رودس که در هنگام رفتن به تئاتر، برای از بین بردن بوی بد، مردم آن را می بلعیدند، شامل می شدند. در یونان نیز ملازمان و خدمت کاران اشراف از زعفران استفاده می کردند. رنگ رزی های بزرگ صیدا و صور (لبنان) به عنوان جایگزین از حمام زعفران استفاده می کردند؛ آن جا، لباس های سلطنتی، در عمیق ترین بخش و در رنگ های بنفش غوط
ه ور می شدند؛ لباس های افراد معمولی نیز در قسمت های بالایی قرار می گرفتند، که سبب ایجاد رنگ بنفش روشن تر می شد. رومیان و یونانیان باستان به عنوان عطر، به زعفران ارزش قائل بودند و آن را در محافل عمومی پخش می کردند: تالارهای سلطنتی، دادگاه ها، و آمفی تئاترها. زمانی که نرون وارد روم شد، رومیان سراسر خیابان ها را با زعفران پوشاندند؛ ثروت مندان روم روزانه در زعفران استحمام می کردند. آن ها از زعفران به عنوان ریمل استفاده، رشته های آن را با شراب مخلوط، آن را در فضای تالارها و خیابان ها پخش، و به خدایانشان اهدا می کردند. مهاجران رومی، زعفران را با خود به گل روم (فرانسه) بردند، در این مکان تا سال ۲۷۱ میلادی و حمله وحشیانه ایتالیایی ها زعفران به طور گسترده کشت می شد. نظریه هایی وجود دارند که بیان می کنند زعفران یا در قرن هشتم و توسط مورها وارد فرانسه شد، یا در قرن ۱۴ام و توسط آویگنون های پاپی. خاور میانه و ایران. امروز رنگ دانه های زعفرانی در نقاشی های پیشاتاریخی یافت می شود که ۵۰ هزار سال قبل در غارهای عراق کنونی، و شمال غرب امپراتوری ایران ایجاد شده اند و جانوران را به تصویر می کشند. سومریان در داروها و معجون جادویی
از زعفران به عنوان ماده اصلی استفاده می کردند. سومریان زعفران را کشت نمی کردند. آن ها زعفران را از میان گل های وحشی جمع آوری می نمودند و معتقد بودند که نیروی الهی به تنهایی قادر به تأمین ویژگی دارویی زعفران می باشد. چنین شواهدی نشان می دهند که تا قبل از کشت زعفران در کاخ مینوآن کرت، که در هزاره دوم قبل از میلاد به اوج رسید، تجارت راه دور زعفران رواج داشت. ۳۰۰۰ سال قبل، در تنخ عبری، زعفران به عنوان ادویه خوش بو مورد تمجید قرار گرفته است. در ایران باستان، در قرن ۱۰ام قبل از میلاد، در شهرهای دربند (روسیه) و اصفهان، زعفران کشت می شد. رشته های زعفران ایرانی با فرش های سلطنتی و کفن مردگان آمیخته شده است. در ایران باستان نمازگزاران از زعفران به عنوان پیشکش برای خدا، و به عنوان رنگ زرد درخشان، عطر، و دارو استفاده می کردند. بنابرین، رشته های زعفران در سراسر خوابگاه پخش و برای درمان سودا، با چای داغ مخلوط می شد. در حقیقت، بیگانگان مظنون بودند که استفاده ایرانیان از رشته های زعفران در چای و غذا، جنبه اعتیادآوری و تحریک جنسی دارد. این ترس ها افزایش یافت و سبب شد که گردشگران و مسافران از مصرف غذاهای دارای زعفران در ایران
پرهیز کنند. به علاوه، از محلول آبی حاصل از زعفران ایرانی با گیاه صندل، برای شست وشوی بدن بعد از کار سخت و در زیر آفتاب سوزان ایرانی استفاده می شد. بعدها، زعفران ایرانی به طور گسترده توسط اسکندر و ارتشش مورد استفاده قرار گرفت. آن ها زعفران را با چای مخلوط می کردند و برنج زعفرانی می خوردند. اسکندر، شخصاً، پیروی کوروش بزرگ، از زعفران برای استحمام استفاده می کرد. او همانند کوروش معتقد بود که زعفران زخم ها را درمان می کند، و با نتیجه گرفتن از این روش، ایمانش به زعفران افزایش یافت. او حتی استحمام زعفرانی را به مردان خود نیز پیش نهاد کرد. سربازان یونانی، با مشاهده فایده های درمانی زعفران، پس از بازگشت به مقدونیه، به استفاده از آن ادامه دادند. کشت زعفران به ترکیه امروزی نیز رسیده بود، آن ها به طور متمرکز، زعفران را در شمال شهر سافران بولو کشت می کردند؛ این مکان اکنون نیز به خاطر فستیوال های سالانه کشت زعفران مشهور است. آسیای شرقی و جنوبی. گزارش های متنوع متضادی وجود دارند که اولین ظهور زعفران در آسیای شرقی و جنوبی را توصیف می کنند. اولین گزارش های تاریخی به ثبت های فارسی مربوط می شوند. بسیاری از تحقیقات نشان می دهند
که زعفران به همراه سایر ادویه ها، برای اولین بار، توسط حاکمان ایرانی در هند گسترش یافت تا باغ ها و پارک های تازه تأسیس را پر کند. آنان این کار را با کاشت زعفران در سراسر امپراتوری ایران انجام دادند. سپس فنیقی ها در قرن ۶ام قبل از میلاد، از طریق راه های تجاری گسترده، شروع به فروش زعفران کشمیری کردند. زعفران کشمیری برای درمان سودا و رنگ پارچه به کار رفت. از سوی دیگر، افسانه سنتی کشمیری بیان می کند که زعفران برای اولین بار در قرن ۱۱ام و ۱۲ام میلادی رسیده است، زمانی که دو مرتاض صوفی خارجی، به نام های خواجه مسعود والی و شریف الدین، به کشمیر رسیدند. این صوفیان، مریض شدند، و برای درمان بیماری خود، از رئیس قبیله تقاضای کمک کردند. آن دو پس از بهبودی، به منظور تشکر از رئیس قبیله، یک شیشه زعفران به او عطا نمودند. تا به امروز، سالانه برای بزرگداشت آن دو مرد مقدس، در آغاز فصل کشت زعفران در اواخر پاییز، پیش کش هایی هدیه می کنند. در روستای پامپوره در هند، برای این دو صوفی، آرامگاه گنبدی شکل ایجاد کرده اند، که گنبدی طلایی دارد. با این وجود، شاعر کشمیری، محمد یوسف تنگ این موضوع را انکار می کند. او می گوید کشمیری ها برای بیش ا
ز دو هزاره، زعفران کشت شده داشتند. در حقیقت، در تصاویر هندوی تانتریک کشمیری به این کشت های باستانی اشاره شده است. گزارش های بودایی چین باستان، موارد دیگری را از رسیدن زعفران به هند بیان می کنند. طبق افسانه ها، یک مبلغ بودایی هندی به نام "مادهیانتیکاً در قرن ۵ام قبل از میلاد به کشمیر فرستاده شد. او با رسیدن به کشمیر، اولین برداشت زعفران را مشاهده کرد. از آن به بعد، استفاده از زعفران در شبه قاره هند گسترش یافت. علاوه بر استفاده در غذا، زعفران در آب خیس می خورد و برای رنگ رزی پارچه به کار می رفت. عشق به این پارچه سبب شد که اندکی بعد از مرگ گوتاما بودا، راهبان همراه او، رنگ زعفرانی را به عنوان رنگ رسمی لباس و پوشش بودایی معرفی کنند. برخی مورخان معتقدند، زعفران از طریق مهاجمان مغولی و از راه ایران وارد چین شد. در متون پزشکی چینی باستان به زعفران اشاره شده است، از جمله کتاب دارویی «گیاه بزرگ»، کتابی که به سال ۱۶۰۰ قبل از میلاد بازمی گردد (و به دودمان شانگ نسبت داده می شود)، و در آن برای بیماری های متنوع، هزاران روش درمان گیاهی ذکر شده است. تا قرن سوم میلادی، اشاراتی مبنی بر کشمیری بودن زعفران های موجود در چین دیده
می شود. محقق پزشکی چینی، وان زن، نوشته است «زیستگاه زعفران در کشمیر است، جایی که مردم در اصل آن را برای اهدا به بودا کشت می کنند.» وان اشاره می کند که در زمانش چه استفاده هایی از زعفران رایج بود: «گل زعفران بعد از چند روز پژمرده می شود و سپس زعفران حاصل می گردد. ارزش آن به رنگ زرد یک پارچه اش بستگی دارد. می توان از آن در شراب استفاده کرد.» در عصر مدرن، با توجه به تلاش های اتحادیه اروپا و بریتانیا، کشت زعفران به افغانستان نیز رسیده است. آنان سعی می کنند در میان کشاورزان فقیر افغان، به جای کشت پر سود و غیرقانونی تریاک، کشت زعفران را ترویج دهند. آنان با توجه به آب وهوای گرم و نیمه خشک افغانستان، تأکید دارند که این مکان برای پرورش زعفران مناسب است. اروپای بعد از کلاسیک. بعد از سقوط امپراتوری روم، کشت زعفران در اروپا به شدت کاهش یافت. بعد از آن رویداد، به مدت چند قرن کشت زعفران در سراسر اروپا وجود نداشت یا بسیار اندک بود. این روند با گسترش تمدن مورها از شمال آفریقا در شبه جزیره ایبری، بخش هایی از فرانسه و ایتالیای جنوبی معکوس شد. طبق یک نظریه، مورها در طول شکست در نبرد تور به دست شارل مارتل، در سال ۷۳۲ میلادی، زعف
ران را برای بار دیگر به اروپا معرفی کردند. دو قرن پس از فتح اسپانیا به دست مورها، آن ها زعفران را در سراسر استان های جنوبی اندلس، کاستیا، لامانچا و والنسیا کشت کردند. در فرانسه، احتمالاً کشت زعفران از قرن ۱۳ام آغاز شد. منشأ آن احتمالاً اسپانیا یا خاورمیانه بوده، که از طریق مسافران، تاجران و شوالیه ها گسترش یافته بود. سند اولین استفاده از آن در امپراتوری جنوب غرب به حدود سال ۱۲۵۰ بازمی گردد. این احتمال وجود دارد که پادشاهان و کلیساها در آن زمان سعی بر کشت زعفران داشته باشند: زعفران، نادر، گران قیمت و پرطرفدار بود و امکان کشت آن در عرض جغرافیایی فرانسه وجود داشت. در قرن ۱۴ام، استفاده گسترده از زعفران به عنوان ادویه و خوش رنگ کننده غذا در کتاب های آشپزی مکتوب، قید شده است. در آن زمان زعفران نه تنها به عنوان رنگ، بلکه برای نشان دادن ثروت خود در مقابل اشراف دیگر به کار می رفت. از آنجایی که زعفران بسیار کمیاب و گران بود، این اشراف به آشپزها دستور تهیه غذاها با ادویه هایی مانند زعفران می دادند و با آن فخر می فروختند. و در قرن ۱۵ام، اختصاص مالیات از سوی کلیسا به کشت زعفران سبب شد اهمیت این محصول بیش از پیش معلوم شود.
برای مثال، در سال ۱۴۷۸، اسقف آلبی یک دوازدهم تولید زعفران را به عنوان مالیات دریافت می کرد. با حمله طاعون به اروپا از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۰، تقاضای زعفران سر به فلک کشید. بسیاری از بیمارانی که طاعون داشتند، با توجه به خواص دارویی، در آرزوی اندکی زعفران بودند، و هنوز بسیاری از کشاورزانی که قدرت کاشت آن را داشتند مرده بودند؛ لذا مقدار زیادی زعفران از کشورهای غیر اروپایی وارد شد. به دلیل خاطرات جنگ های صلیبی، مسلمانان که بهترین رشته های زعفران را داشتند، حاضر به کمک کردن نبودند و رودز و سایر مکان ها بهترین راه تهیه زعفران اروپای مرکزی و شمالی بودند. زعفران یکی از رقابتی ترین نقاط دشمنی ها بود که بین اصیل زادگان و تاجران تازه به دوران رسیده و ثروتمند آتش افروزی می کرد. «جنگ ۱۴ هفته ای زعفران» زمانی شعله ور شد که اشراف، محموله ۳۶۳ کیلوگرمی را دزدیدند. این محموله که وارد شهر بازل شد، در بازار امروزی، ۵۰۰ هزار دلار ارزش دارد. در نهایت این محموله بازگردانده شد، اما در قرن ۱۳ام، تجارت زعفران با مشکل بزرگتری به نام «دزدان دریایی» روبه رو شد. دزدانی که در مدیترانه رفت وآمد می کردند، اغلب از کشتی های حمل طلا چشم می پوشاندند
و کشتی های حمل زعفران را به تاراج می بردند. بازل برای دوری از این شرایط نامطلوب، زعفران مورد نیازش را کشت می نمود. چندین سال کشت متوالی زعفران موجب شد که بازل در مقایسه با سایر شهرها به نمونه ای بسیار موفق تبدیل شود. مردم با غیرقانونی کردن خروج زعفران از شهر، از شرایط خود دفاع کردند. همچنین نگهبانانی تعبیه شده بودند که از زعفران ها در مقابل دزدان محافظت می نمودند. ده سال بعد، کشت زعفران با مشکلاتی روبه رو شد و بازل کشت آن را رها کرد. محور تجارت زعفران در اروپای مرکزی به نورمبرگ انتقال یافت. تاجران ونیزی، قانون خود را در تجارت دریای مدیترانه ادامه دادند، اجناس متنوعی را از سیسیل به فرانسه و اسپانیا، اتریش، کرت و یونان، و امپراتوری عثمانی بردند. محصولات قاچاقی نیز راه خود را پیدا کردند: آن ها در عسل قرار گرفتند، با گلبرگ های گل همیشه بهار مخلوط شدند، یا در مکان های مرطوب قرار گرفتند. این موضوع سبب به خشم آمدن مقامات نورمبرگ و ایجاد کد مخصوص تجارت زعفران شد. در نتیجه قاچاق چیان جریمه، زندانی و اعدام شدند. تولیدکننده بزرگ بعدی انگلستان بود. طبق یک نظریه کشت زعفران در قرن ۱۴ام و سلطنت ادوارد سوم، به مناطق ساحلی شر
ق انگلستان رسید. درسال های بعدی، کشت زعفران با سرعت زیاد، در سراسر انگلستان گسترش یافت. نورفلک، سوفلک و کمبریج شر جنوبی رشد ویژه ای داشتند. در طول قرن های ۱۷ و ۱۸ام، رولاند پارکر گزارشی از کشت خود را در روستای فوکستون، کمبریج شر فراهم کرد، «اغلب مردم اندکی از زمین خود را بدان اختصاص می دادند»؛ یک هکتار زمین مملو از زعفران، کشتی به ارزش ۶ را فراهم می کرد و آن را «به محصولی بسیار سودآور تبدیل می نمود که کار پرداخت نشده فراوانی در دست رس بود؛ در آن زمان و تا دو قرن بعد، کار بدون دست مزد یکی از ویژگی های کشاورزی بود.» در فرانسه، تولید زعفران در قرون ۱۷ام و ۱۸ام، اهمیت بسیاری یافت و به چند تن رسید. در آن زمان کشت زعفران در سرسر امپراتوری گسترش یافت. عمدتا زعفران در آلبی، آنگومیوس، گاتیناییس، نورماندی، پریگورد، پوتیو، پرونس، و کوئرسی کشت می شد. در قرن ۱۸ام، میزان کشت به طور رازآلودی کاهش یافت که احتمالاً دلیل آن گسترش بیماری های قارچی، زمستان های سرد و بازار رقابتی کشورهای پیرامون مدیترانه بود. در اواسط قرن ۲۰ام، تنها تعداد انگشت شماری از خانواده ها به منظور زینت و استفاده شخصی، زعفران را در باغ خود رشد دادند. کشت
این محصول تنها از هزاره سوم احیا شده است. در انگلستان، کشت زعفران تنها در خاک نورگیر و خوب زهکشی شده اسکس شمالی امکان پذیر است. شهر سافرون والدن در اسکس، به این دلیل چنین نامی را به خود گرفته است که مرکز پرورش و تجارت زعفران می باشد. نام اصلی آن چپینگ والدن بود و تغییر این نام بر اهمیت کشت آن بر مردم تأثیر گذاشت. با ظهور انگلستان از دل قرون وسطا، افزایش احساسات پیوریتانی، فتوحات خارج از کشور جدید، استفاده و کشت زعفران در انگلستان را به خطر انداخت. طرفداران پیوریتان به غذاهای تند و بدون ادویه علاقه داشتند. زعفران نیز محصولی بود که به کار فراوان نیاز داشت، با افزایش دست مزد، این موضوع به عیبی دیگر تبدیل شد؛ و در نهایت هجوم انواع متنوع ادویه از شرق دور سبب شد که توجه انگلستانی ها همانند سایر اروپاییان به موارد ارزانتر دیگر منعطف شود. این تمایل به وسیله ویلیامم هربرت، کشیش منچستر مکتوب شده است. او نمونه ها را جمع آوری کرد و اطلاعاتی را دربارهٔ زعفران نوشت. او از کاهش کشت زعفران در قرن ۱۷ام و هم زمان با طلوع انقلاب صنعتی نگران بود؛ در این عصر، در اروپا امکان تولید آسان و ارزان ذرت و سیب زمینی فراهم شد. به علاوه، س
رمایه دارانی که قبلاً در تجارت زعفران دست داشتند، به سمت کالاهای جذاب نو مانند شکلات، قهوه، چای، و وانیل گرویدند. تنها در جنوب فرانسه و در ایتالیا و اسپانیا، جایی که کشت زعفران قدمتی دیرینه داشت، این کشت به عنوان کشت غالب باقی ماند. آمریکای شمالی. زعفران زمانی مسیر خود به جهان نو را یافت که آناباپتیستهای آلزاسی، آلمانی و سوئیسی و سایر افراد در اروپا از دست آزار کلیسا گریختند. آن ها در اصل در پنسیلوانیای شرقی در دره رود ساسکوهنا ساکن شدند. این مهاجران که به هلندیان پنسیلوانیا معروف شدند، در سال ۱۷۳۰، به طور گسترده بعد از آمدن دانه ها به آمریکا، کشت زعفران را آغاز کردند. مالک آن زمین های زعفران پروتستان های آلمانی بودند. آن ها عاشق زعفران بودند و در آلمان نیز به کشتش ادامه دادند. محبوبیت زعفران پنسیلوانیا به سرعت توسعه یافت و به مستعمره های اسپانیا در کارائیب رسید. اما جنگ ۱۸۱۲، بسیاری از کشتی های تجاری حمل کننده زعفران آمریکایی را نابود کرد. بعد از آن، تولیدکنندگان زعفران در پنسیلوانیا با تولید مازاد روبه رو شدند و تجارت با کارائیب هرگز مثل سابق نشد. با این وجود، تولیدکنندگان پنسیلوانیایی در پخت وپزهای خود، اس
تفاده های فراوانی برای زعفران مازاد ایجاد کردند-کیک، رشته فرنگی، مرغ یا قزل آلا. کشت زعفران در اصل در شهرستان لانکستر، پنسیلوانیا ادامه یافت و به امروز رسید. منابع. کتاب ها Journal articles Miscellaneous
بیش از سه هزار سال است که زعفران به یک چاشنی، عطردهنده، رنگ دهنده و داروی کلیدی تبدیل شده است. زعفران به عنوان یکی از گران قیمت ترین گونه ها بر اساس وزن، شامل کلاله هایی است که از گل های زعفران گسترش یافته رویشی خارج می شوند. طعم تلخ «رشته ها» ی خشک شده حاصل و عطر یونجه مانند آن ها موجب شناسایی شان می شود. زعفران در حیات وحش ناشناخته است؛ احتمالاً خودرو و از گونه زعفران زینتی است که ریشه آن به کرت یا آسیای مرکزی بر می گردد. زعفران متعلق به جنوب غربی آسیا بوده و در ابتدا در منطقه ای از یونان امروزی کشت شده است. از عصر باستان تا امروز، تاریخچه زعفران مملو از کاربردهایی در غذاها، نوشیدنی ها، و درمان های گیاهی سنتی است: از آفریقا و آسیا تا اروپا و آمریکا، رشته های قرمز درخشان زعفران در آشپزی، ادویه جات و انواع نوشیدنی ها مورد توجه قرار گرفته اند. مردم باستان معتقد بودند که زعفران قادر است معده درد، طاعون و آبله را درمان کند. جایگاه و منشأ اصلی. عده ای از پژوهشگران منشأ و جایگاه تاریخی زعفران را ایران می دانند و عده ای مانند پروفسور محمد یوس تینگ نیز بر این نظر هستند که جایگاه اولیه آن کشمیر هند بوده و از آنجا به
ایران و یونان قدیم برده شده است. اما برابر نظر استاد براکریتی گوبتا اولین بار زعفران در دوره امپراتوری پارسی حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد وارد کشمیر هند شده است. اما در دوره امپراتوری مغول به صورت انبوه از ایران به کشمیر و منطقه بامبور کاروا در شرق سریناگار آورده شده است و از این دوره تاکنون کشت زعفران در کشمیر ادامه داشته است. زعفران از دیر باز بروی کمربند گسترده ای از اوراسیا کشت می شود و تولیدکننده های عمده آن از دوران باستان تاکنون ایران، اسپانیا، کشمیر و یونان بوده اند و بر تجارت این محصول تسلط دارند. همچنین این محصول در سافرون والدن بریتانیا نیز به طور موفق رشد کرده است. کشت زعفران در آمریکا برای نخستین بار در کلیسای اسونگفلدر در پنسیلوانیا شروع شد. در دهه های اخیر کشت آن به نیوزیلند، تاسمانی، و کالیفرنیا نیز گسترش یافته است. ایران نزدیک به ۹۰–۹۳–۹۶–۹۹–۱۰۰٪ از تولید جهانی زعفران را در اختیار دارد و به عنوان صادرکننده اصلی در راس تمام سرزمین های زیر کشت زعفران به شمار می آید. تجارت مدرن. تقریباً تمام زعفران در کمربندی کشت می شود که به مدیترانه در غرب و مناطق کوهستانی کشمیر در شرق محدود است. سایر قاره ها به
جز قطب جنوب، مقدار اندکی زعفران تولید می کنند. در سال ۱۹۹۱، تقریباً ۳۰۰ تن (۳۰۰۰۰۰ کیلوگرم) از تمام رشته ها و پودر به طور سالانه جمع می شوند، که ۵۰ تن (۵۰۰۰۰ کیلوگرم) زعفران با کیفیت است. ایران با فاصله زیاد، مهمترین تولیدکننده جهان است: در سال ۲۰۰۵ ایران ۲۳۰ تن (۲۳۰۰۰۰ کیلوگرم) رشته خشک شده تولید کرد که ۹۳٫۷ حجم تولید جهانی را تشکیل می داد؛ اکثر تولیدات ایران صادر می شوند. در همان سال، یونان با تولید ۵٫۷ تن (۵۷۰۰ کیلوگرم) در رده دوم قرار گرفت. مراکش و منطقه مورد جدال کشمیر، هر یک با تولید ۲٫۳ تن (۲۳۰۰ کیلوگرم) در رتبه های بعدی قرار گرفتند. رده بندی تولید جهانی به ترتیب شامل ایران، یونان، مراکش، منطقه کشمیر، آذربایجان، اسپانیا و ایتالیا می باشد. در ایران، بزرگترین تولیدکننده جهان، استان خراسان سابق که در شمال شرق این کشور واقع است، و در سال ۲۰۰۴ به سه استان تقسیم شد، ۹۵ درصد زعفران ایران را تولید می کنند: کرانه های بیرجند، قائن، فردوس و بشرویه در استان خراسان جنوبی، به همراه مناطق مجاور گناباد و تربت حیدریه در استان خراسان رضوی مناطق کلیدی کشت زعفرانند. در سال های اخیر افغانستان کشت زعفران را از سر گرفته است.
با وجود تلاش های گسترده برای کشت در کشورهایی مانند انگلستان، استرالیا، آلمان و سوئیس، تنها مناطق انتخابی در شمال و مرکز اروپا به کشت زعفران ادامه می دهند. در میان آن ها روستای کوچک «موند» در سوئیس در بخش کانتون قرار دارد که تولید سالانه زعفران آن به چندین کیلوگرم می رسد. در مقیاس خرد، در تاسمانی، چین، مصر، فرانسه، اسرائیل، مکزیک، نیوزلند، ترکیه (به ویژه سافران بولو)، کالیفرنیا و آفریقای مرکزی، زعفران کشت می شود. علت هزینه بالای زعفران، دشواری استخراج دستی تعداد کلاله هایی می باشد که تنها بخش از گیاه زعفران هستند که عطر و طعم مورد نظر را دارا می باشند. برای به دست آوردن بازده سودآور زعفران، به تعداد گزافی گل نیاز است. به دست آوردن ۱ پوند (۰٫۴۵ کیلوگرم) زعفران خشک تقریباً به ۵۰۰۰۰ گل نیاز دارد، که باید به زمینی معادل یک میدان فوتبال در حدود ۷۱۴۰ متر مربع کشت شود. مطابق تخمینی دیگر، برای تولید یک پوند زعفران خشک، به ۷۵۰۰۰ گل نیاز است. این تعداد به طور چشم گیری به اندازه کلاله هر گیاه زعفران وابسته است. یکی دیگر از دشواری های به دست آوردن زعفران، شکوفه دهی هم زمان و زودگذر این گیاه می باشد. از آن جا که بسیاری از
گل های زعفران باید به ثمر بنشینند، حتی برداشت مقادیر بسیار اندک زعفران خشک، می تواند کاری دیوانه کننده و متضمن حدوداً ۴۰ ساعت کار دشوار باشد. در کشمیر، هزاران تولیدکننده باید به طور مداوم به مدت یک یا دو هفته در طول شبانه روز کار کنند. کلاله ها، باید پس از خارج شدن به سرعت خشک شوند، تا مبادا به گونه ای تجزیه شوند، یا کپک زنند که نتوان آن ها را به بازار عرضه کرد. روش سنتی خشک کردن شامل پهن کردن کلاله های تازه در پرده های دارای شبکه ریز می باشد، آن ها بر فراز زغال های داغ یا اتاق های اجاق گرم با رسیدن دما به ۳۰–۳۵ درجه سانتی گراد، به مدت ۱۰ الی ۱۲ ساعت می پزند. بعد از آن، گونه های خشک شده ترجیحاً در ظروف شیشه ای محافظت شده در برابر ورود اکسیژن نگهداری می شوند. مقادیر فله ای کم کیفیت زعفران هر پند بیش از ۵۰۰ دلار آمریکا به فروش می رسند؛ هزینه های خرده فروشی برای مقادیر کمتر، ممکن است ده برابر بیشتر از آن مقدار باشند. در کشورهای غربی، قیمت خرده فروشی زعفران، به ازای هر پوند ۱۰۰۰ دلار می باشد. در سایر مکان ها، قیمت ها متنوع اند، اما به طور میانگین کمتر از این میزان می باشند. قیمت های بالا تا حدودی به وسیله مقادیر
اندک مورد نیاز در آشپزخانه ها مصرف می شود: حداکثر چند گرم در استفاده دارویی و حداکثر چند رشته در استفاده دارویی؛ در هر پوند بین ۷۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ رشته وجود دارد. خریداران باتجربه زعفران هنگام سنجیدن خریدهایشان، قوانینی دارند. آن ها به دنبال رشته هایی هستند که رنگ قرمز روشن، اندکی رطوبت و قابلیت ارتجاعی نشان می دهند. آن ها رشته های دارای رنگ قرمز آجری (نشان دهنده کهنه بودن)، و خرده های جمع آوری شده در ته ظرف را که به دلیل کهنه بودن شکننده شده اند، نمی خرند. این نمونه های کهن سال، به احتمال زیاد پیرامون فصل برداشت، یعنی ژوئیه، در مرض فروش قرار می گیرند، خرده فروشان در این زمان سعی می کنند تا موجودی کهنه خود را به فروش برسانند و برای کشت های جدید فضا ایجاد نمایند. خریداران ترجیح می دهند که تنها از رشته های فصل تازه استفاده شود. عمده فروشان و خرده فروشان معتبر زعفران سال برداشت یا دو سال مربوط به برداشت را قید می کنند؛ یک برداشت در اواخر سال ۲۰۰۲ با عنوان "۲۰۰۲|۲۰۰۳" نشان داده می شود. صادرات زعفران ایران. صادرات یکی از بهترین روش ها برای افزایش توان اقتصادی هر کشوری است. در ایران زعفران جزو یکی از بهترین محصولات اس