Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خورش یخنی، غذای محلی شهرستان درگز است که در اغلب مراسم و اعیاد به عنوان غذای اصلی خورده می شود. طرز تهیه. مواد لازم برای تهیه این خورش: گوشت ران با استخوان گوسفند ۳۰۰ گرم، پیاز داغ قهوه ای فراوان، کره یا روغن حیوانی و نمک به مقدار دلخواه می باشد. گوشت را ابتدا شسته و به صورت قطعات بزرگ تکه تکه می کنیم و با کمی روغن تف می دهیم و پیاز داغ فراوان را به گوشت ها اضافه می کنیم و سپس به مقدار کافی آب جوش اضافه کرده و شعله را کم می کنیم تا خورش کاملاً بپزد و سپس در انتها کمی کره یا روغن حیوانی را برای طعم بهتر روی خورش می ریزیم، توجه داشته باشیم که این خورش همراه برنج سرو می شود.
خلیل عمرانی (زاده ۹ تیر ۱۳۴۳، روستای جمرک، شهرستان دیر – درگذشته ۱۳۹۱، تهران) شاعر آیینی از اهالی بندر دیر استان بوشهر بود. زندگی نامه. خلیل عمرانی شاعری را از سال ۱۳۵۷ به طور جدی تر پی گرفت. تخلص شعری وی پژمان دیری بود. وی کارشناس ارشد و دبیر ادبیات فارسی و کارشناس ادبی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در پرورش استعداد ادبی جوانان در وطن خود، استان یزد و تهران بود. وی در پست های مشاور وزیر آموزش و پرورش، مسئول آفرینش های ادبی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان کشور و معاونت فرهنگی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان بوشهر فعالیت داشته است. از میان دوستان شاعر خود، با محمدجواد محبت و سید فضل الله طباطبایی ندوشن (امید) و نصرالله مردانی انسی دیرینه داشت. او بنیانگذار انجمن ادبی نسل مروارید و نیز انتشاراتی به همین نام (انتشارات نسل مروارید) بود. عمرانی در ۱۹ آذر سال ۱۳۹۱ و در سن ۴۸ سالگی به علت سکته مغزی درگذشت. یادمان ها. پس از درگذشت او و تاکنون (۱۳۹۸) چند کتاب و دفتر با مضمون یادبود او منتشر شده است: "گدازه های سکوت" (به کوشش مبین اردستانی، تهران: انتشارات شهرستان ادب)، "یادمان اربعین پژمان" (به کوشش بهزاد
مرتضوی)، "کتاب فصل پژمان - دفتر اول" (تهران: انتشارات تیرگان، ۱۳۹۵، ۸۰ص) و "کتاب فصل پژمان - دفتر دوم" (تهران: انتشارات تیرگان، ۱۳۹۶، ۱۱۰ص) از این جمله اند. در هفتیمن سالروز درگذشت او (آذر ۱۳۹۸)، سومین دفتر از «کتاب فصل پژمان» که به همت جمعی از شاگردان او گردآوری شده بود، در تالار امیرحسین فردی حوزه هنری رونمایی شد. در این آیین مصطفی علی پور به ذکر نکاتی از ویژگی های خاص شعری عمرانی اشاره کرد. نمونه شعر. بوم سروده ای قدیمی از عمرانی:
نیروی دریایی شوروی بازوی دریایی نیروهای مسلح شوروی بوده است. نیروی دریایی شوروی نقش کلیدی در پیمان ورشو در مقابله با پیمان ناتو بازی می کرد. بدین گونه که در صورت بروز یک جنگ احتمالی میان بلوک غرب و شرق از انتقال نیرو از آمریکای شمالی به اروپای غربی جلوگیری می نمود. نیروی دریایی شوروی به به چهار ناوگان بزرگ تقسیم می شد: ناوگان شمالی، ناوگان اقیانوس آرام، ناوگان دریای سیاه و ناوگان بالتیک. همچنین پایگاه دریایی لنینگراد تحت فرماندهی جداگانه ای قرار داشت. ناوگان کوچک دریای خزر نیز بازوی کوچکتر نیروی دریایی شوروی در این دریا بود. پنجمین اسکادران عملیاتی کوچک در دریای مدیترانه واحدهای خود را از دریای سیاه، دریای بالتیک و ناوگان شمال دریافت می نمود. اسکادران اقیانوس هند نیز با ناوگان اقیانوس آرام تغذیه می شد. از شاخه های دیگر نیروی دریایی می توان به نیروهای هوابرد نیروی دریایی، پیاده نظام نیروی دریایی و توپخانهٔ ساحلی اشاره نمود. بنابر مندرجات مجلهٔ تایم در سال ۱۹۸۰ غیراسلاوها از دستیابی به پست های استراتژیک در نیروهای مسلح از جمله نیروی دریایی، نیروهای موشکی استراتژیک و نیروی هوایی منع می شدند، زیرا حاکمیت شوروی به
وفاداری اقلیت های قومی مشکوک بود. ولی با وجود این نام های بسیاری از اقلیت های قومی در میان آدمیرال های نیروی دریایی و ژنرال های ارتش شوروی وجود دارد که این موضوع را با شک و تردید روبه رو می سازد. بخش بزرگی از نیروی دریایی شوروی پس از فروپاشی اتحاد شوروی در سال ۱۹۹۱ تبدیل به نیروی دریایی روسیه شد. تاریخچه. در دوران امپراتوری روسیه این کشور فاقد یک نیروی دریایی کلاسیک نیرومند مانند کشورهای دیگر اروپایی مانند بریتانیا و فرانسه بود. دو علت برای این امر وجود داشت. نخست این که روسیه با توجه به موقعیت جغرافیش دسترسی بسیار کمی به آبهای آزاد بین المللی داشت و در مناطقی هم که به آبهای آزاد دسترسی داشت در آن مناطق در فصل های سرد آب یخ می بست. دلیل دیگر این موضع این بود که روسیه کشور بسیار پهناوری بود و با توجه به این موضوع و قرار داشتن در میان آسیا و اروپا تجارت دریایی برای این کشور بی معنی بود و چنانچه می خواست از راه دریا به تجارت بپردازد بایست برای محافظت از محموله ها یک کشتی اسکورت نظامی نیز به همراه کشتی های تجاری بفرستد. بنیان نیروی دریایی شوروی بر بر روی نیروی دریایی امپراتوری روسیه قرار داشت و این نیروی دریایی
در انقلاب سال ۱۹۱۷، جنگ داخلی روسیه و شوروش کرونشتات تقریباً نابود شده بود. در خلال انقلاب ملوانان کشتی های خود را ترک کرده و از وظایفشان چشم پوشی کردند. برخی از افسران به وسیلهٔ ترور سرخ کشته شدند. برخی به ارتش سفید (ضد کمونیست) پیوستند و برخی نیز استعفا دادند. کارخانه های کشتی سازی تعطیل شد. وضعیت ناوگان دریای سیاه بهتر از دریای بالتیک نبود. انقلاب بلشویکی بسیاری از افسران را قتل عام کرد و کشتی ها بی استفاده و رو به پوسیدگی گذاشتند. در پایان آوریل ۱۹۱۸ نیروهای آلمانی وارد کریمه شدند و به سوی پایگاه دریایی سواستوپول پیشروی نمودند. کشتی های کارآمدتر از سواستوپول به نووروسیسک برده شدند، ولی با التیماتوم آلمانی ها و در پی آن به دستور ولادیمیر لنین نابود شدند. کشتی های باقی مانده در سواستوپول را آلمانی ها و پس از آنها در سال ۱۹۱۸ انگلیسی ها تصاحب نمودند. در روز اول آوریل ۱۹۱۹ هنگامی که ارتش سرخ کریمه را فتح کرد، اسکادران های بریتانیا مجبور به عقب نشینی شد، ولی پیش از عقب نشینی آنها همهٔ ناوهای باقی مانده و سیزده زیردریایی جدید را از میان بردند. هنگامی که ارتش سفید کریمه را در سال ۱۹۱۹ فتح کرد چند واحد از کشتی ها
و زیردریایی ها را نجات داده و سر و سامان داد. نخستین کشتی نیروی دریایی انقلاب کشتی شوروش زدهٔ ارورا بود که پرسنل آن به بلشویک ها ملحق شده بودند. پیش از انقلاب در سال ۱۹۰۵ نیز یک شورش بلشویکی بر روی رزمناو پوتمکین به وقوع پیوسته بود. ملوانان ناوگان بالتیک در طول انقلاب اکتبر از نیرویهای بلشویک پشتیبانی می کردند. برخی از کشتی های امپراتوری روسیه با نام های دیگری پس از انقلاب اکتبر به خدمت ادامه دادند. بخش بزرگی از ناوگان قدیمی را دولت شوروی به عنوان اوراقی به آلمان فروخت. در دریای بالتیک فقط سه نبردناو، دو رزم ناو، ده ناوشکن و چند زیردریایی باقی مانده بود که هیچ گونه رسیدگی به آنها نمی شد. با وجود این وضعیت ناوگان بالتیک یک واحد تشکیلات نظامی قابل توجه باقی ماند و ناوگان دریای سیاه نیز پتانسیل گسترش و نوسازی را داشت. به غیر از این دو ناوگان چیزی حدود سی ناوگان کوچک جنگی نیز وجود داشت. در خلال دههٔ ۱۹۳۰ همگام با صنعتی شدن اتحاد شوروی برنامه ریزی هایی برای گسترش نیروی دریایی شوروی و تبدیل آن به یکی از نیرومندترین نیروی دریایی جهان انجام شد. با مصوبهٔ شورای کار و دفاع در سال ۱۹۲۶، برنامه های کشتی سازی شامل برنامه
هایی برای ساخت دوازده زیردریایی می شد که شش فروند نخست با عنوان ردهٔ دکابریست شناخته شد. در تاریخ چهارم نوامبر ۱۹۲۶ دفتر فنی شمارهٔ چهار (نام پیشین آن دپارتمان زیردریایی بود و هنوز سری محسوب می شد) با رهبری بوریس میخائیلویچ مالینین ساخت زیردریایی در کشتی سازی بالتیک را آغاز کرد. در سال های بعد ۱۳۳ زیردریایی با مدیریت مالینین ساخته شد. گسترش های بعدی نیروی دریایی شوروی شامل افزوده شدن ناوگان اقیانوس آرام در سال ۱۹۳۲ و ناوگان شمال در سال ۱۹۳۳ بود. نیروی دریایی شوروی در جنگ زمستانی ۱۹۴۰–۱۹۳۹ در دریای بالتیک چندان فعال نبود و عمدتاً به درگیری رزم ناوها و نبردناوهای شوروی با توپخانه های فنلاندی محدود می شد. جنگ جهانی دوم. پرسنل نیروی دریایی شوروی نقش مهمی در نبرد زمینی ادسا، سواستوپول، استالینگراد، نووروسیسک، تواپسه و لنینگراد داشتند. ناوگان نیروی دریایی شوروی در سال ۱۹۱۴ شامل تجهیزات زیر بود: بعداً ۲۱۹ فروند کشتی دیگر از جمله سه نبردناو، ۲ رزم ناو سنگین و ۷ رزم ناو سبک و ۴۵ ناوشکن و ۹۱ زیردریایی افزوده شد. در خلال جنگ بسیاری از کشتی ها در سواحل لنینگراد و میکولائیف از میان رفتند (بیشتر به وسیلهُ هواپیما و مین)،
ولی نیروی دریایی شوروی چند فروند ناوشکن رومانیایی را به غنیمت گرفته و چند فروند کشتی کوچک از ایالات متحده و کشتی جنگی اچ.ام. اس را از بریتانیا اجاره نمود. کشتی جنگی اچ.ام. اس به آرخانگلسک تغییر نام داده شد. نیروی دریایی شوروی در جنگ با آلمان و ژاپن بین ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ تا ماه مه سال ۱۹۴۵، متحمل ۱۵۴٬۷۷۰ تن تلفات غیرقابل بازگشت شد که شامل ۴۷٬۷۰۰ کشته و مقادیر زیادی مفقود بود. جنگ سرد. پس از جنگ جهانی دوم اتحاد شوروی به این نتیجه رسید که باید در هر شرایطی بتواند با نیروی نظامی غرب رقابت کند. از این رو در زمینهٔ نیروی دریایی اقدام به ساخت زیردریایی طبق طرح های زیردریایی های آلمان در زمان جنگ جهانی دوم نمود و تعداد بسیاری از این زیردریایی ها را در چند سال پس از جنگ به آب انداخت. سپس با ترکیبی از پژوهش های بومی و تکنولوژیی که از راه جاسوسی در آلمان نازی و کشورهای غربی به دست آورده بود آرام آرام در طراحی زیردریایی پیشرفت کرد، گرچه تا یکی دو دهه از کشورهای عضو ناتو در این زمینه عقب تر بود. شوروی ها به سرعت ناوگان سطح دریایی خود را مجهز به انواع موشک ها نمودند. قرار دادن موشک های بزرگ بر روی کشتی های کوچک ولی سریع یک
ی از ویژگی های طراحی شوروی بود که در غرب چنین طراحیی از نظر تاکتیکی قابل قبول نبود. نیروی دریایی شوروی همچنین چندین رزم ناو بسیار بزرگ برای پرتاب موشک های هدایت شونده ساخت. تا دهه ۱۹۷۰ تکنولوژی زیردریایی های شوروی از بعضی جهات پیشرفته تر از زیردریایی های غربی بود و چندین نوع آن برتر از رقبای آمریکایی در نظر گرفته می شد. ناوهای هواپیمابر و هلیکوپتربر. گرچه فرماندهٔ نیروی دریایی اتحاد شوروی در زمان جنگ آدمیرال کوزنتسوف کوشید تا اتحاد شوروی را دارای ناوهای هواپیمابر ساز، ولی ایدئولوژی حزب کمونیست ناوهای هواپیمابر را ابزاری برای تهاجم امپریالیستی سرمایه داری می دانست و آنان را برای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نامناسب می دید. علاوه بر این نیروی دریایی نسبت به نیروهای مسلح دیگر در میان مدیران حزب کمونیست از درجهٔ اهمیت پایین تری برخوردار بود. نیکیتا خروشچف و لئونید برژنف ساخت ناوهای هواپیمابر را بیش از اندازه هزینه بر و زمان بر و این نوع ناوها را آسیب پذیر می دانستند. نیروی دریایی شوروی هنوز مأموریت رویارویی با زیردریایی های غربی را داشت و برای همین می بایست کشتی های بزرگی برای حمل هلیکوپترهای ضد زیردریایی بسازد.
در خلال سال ۱۹۶۹–۱۹۶۸ ناو هلیکوپتربر کلاس مسکو به بهره برداری رسید که بعداً چهار فروند رزمناو هواپیمابر کلاس کیف در سال ۱۹۷۳ جایگزین آن گردید. هر دو نوع این ناوها توانایی حمل هلیکوپترهای ضد زیردریایی را داشتند. ناو هواپیمابر کلاس کیف فقط توانایی حمل هواپیمای عمودپرواز یاک-۳۸ فورجر و هلیکوپترهای ضد زیردریایی را داشت. در خلال دههٔ ۱۹۷۰ شوروی ها پروژهُ ارل را کلید زدند که هدف آن ساخت ناوهواپیمابر برای دفاع از ناوگان دیگر بود. این پروژه در خلال برنامه ریزی به خاطر ارجحیت استراتژیک کنسل شد. در دهه ۱۹۸۰ نیروی دریایی شوروی نخستین ناوهواپیمابر واقعی خود را به نام تفلیس ساخت که بعداً نام آن به آدمیرال کوزنتسوف تغییر پیدا کرد. این ناو هواپیما بر توانایی حمل سوخو-۳۳ فلانکر و میگ-۲۹ و هلیکوپترهای کا-۲۷ را داشت. وجه ممیزهٔ ناوهای هواپیمابر شوروی تسلیحات موشکی آنها بود که شامل موشک های ضدهواپیما با برد بلند می شد. ناوهای هواپیمابر غربی برعکس بر فاصلهٔ زیاد ناو از هدف و حمله از فاصلهٔ کم (با هواپیما) تأکید داشت. تجهیزات. فهرست. ۶ زیردریایی کلاس تایفون ۴۰ زیردریایی کلاس دلتا ۱۲ زیردریایی کلاس یانکی ۵ زیردریایی کلاس هتل ۶ زی
ردریایی کلاس اسکار ۶ زیردریایی یانکی ناچ ۱۴ زیردریایی کلاس چارلی ۳۰ زیردریایی کلاس اکو ۱۶ زیردریایی کلاس جولیت ۵ زیردریایی کلاس آکولا ۲ زیردریایی کلاس سیرا ۶ زیردریایی کلاس آلفا ۴۶ زیردریایی کلاس ویکتور ۶ زیردریایی کلاس نوامبر ۳ زیردریایی کلاس یانکی ۱۸ زیردریایی کلاس کیلو ۲۰ زیردریایی کلاس تانگو ۲۵ زیردریایی کلاس فاکستروت ۱ زیردریایی کلاس بلوگا ۱ زیردریایی کلاس لیما ۲ زیردریایی کلاس هند ۴ زیردریایی کلاس براوو ۱ زیردریایی کلاس Losos ۱ ناو هواپیمابر کلاس کوزنتسوف ۴ ناو بالگرد/هواپیمابر کلاس کیف ۲ فروند ناو بالگردبر کلاس موسکو ۳ نبردناو کلاس کیروف ۳۰ رزمناو: ۳ رزمناو کلاس اسلاوا ۷ رزمناو کلاس کارا ۴ رزمناو کلاس I Kresta ۱۰ رزمناو کلاس II Kresta ۴ رزمناو کلاس Kynda ۲ رزمناو کلاس Sverdlov ۴۵ ناوشکن: ۱۱ ناوشکن کلاس سوورمنی ۱۱ ناوشکن کلاس آدلیو ۱۸ ناوشکن کلاس کاشین ۳ ناوشکن کلاس کانین ۲ ناوشکن کلاس کیلدین ۳۲ ناوچه کلاس Krivak ۱ ناوچه کلاس کنی ۱۸ ناوچه کلاس میرکا ۳۱ ناوچه کلاس پتیا ۳۱ ناوچه کلاس ریگا ۱۰ عدد کروت کلاس پارچیم ۳۶ ناوچه کلاس Nanuchka ۷۸ کروت کلاس گریشا ۴۲ کشتی جنگی آبی-خاکی: ۳ کشتی فرود کلاس ایوان روگوف
۱۹ فروند کشتی از کلاس روپوچا ۱۴ فروند کشتی از کلاس تمساح ۶ فروند کشتی از کلاس Polnocny ≈۴۲۵ قایق گشتی جنگنده ضربتی. ۷۹ فروند یاکوولف یاک-۳۸ ۱۳۳ فروند کاموف کا-۲۵ ۱۰۶ فروند کاموف کا-۲۷ هواپیماهای مستقر بر روی زمین. ۱۲۲ فروند توپولف تو-۲۲ ام ۱۲۵ فروند توپولف تو-۱۶ ۱۵ فروند توپولف تو-۲۲ ۹۷ فروند سوخو-۱۷ ۱۰۱ فروند سوخو-۲۴ ۵۰ فروند توپولف تو-۱۴۲ ۴۰ فروند ایلیوشین ایل-۳۸ ۵۰ فروند توپولف تو-۱۶ ۱۵ فروند آنتونوف ای ان-۱۲ ۱۰ فروند توپولف تو-۲۲ ۲۰ فروند توپولف تو-۹۵ ۱۵ فروند سوخو-۲۴ ۹۰ فروند برییف بی ئی-۱۲ ۱۱۸ فروند میل می-۱۴ توپولف تو-۱۶ دیگر هواگردها. میل می-۸ ایلیوشین ایل-۱۸
ملکه ملک زاده (بیانی) (زاده ۱۲۸۹ – درگذشته ۱۲ خرداد ۱۳۷۷) باستان شناس و سکه شناس ایرانی بود. او در دانشگاه لوور پاریس تحصیل کرده بود. وی کارشناس و عضو انجمن جهانی کارشناسان سکه فرانسه، سوییس و یونسکو بود. او علاوه بر تدریس در دانشگاه تهران، ریاست بخش سکه ها، مهرها و الواح موزه ایران باستان را برعهده داشت و موزه سکه بانک سپه تهران را بنیان نهاد. او در هنرهای نقاشی و نگارگری ایرانی نیز مهارت داشت و تابلوهای گرانبهایی از خود بر جای گذاشته است. زندگی. ملکه ملک زاده در سال ۱۲۸۹ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. وی فرزند مهدی ملک زاده (یکی از پایه گذاران علم پزشکی جدید در ایران و نویسنده کتاب تاریخ مشروطیت ایران)، نوادهٔ ملک المتکلمین و نیز نوادهٔ میرزا سلیمان خان میکده (از رجال دوره قاجار و از مشروطه خواهان) بود. ملک زاده تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مدرسه های ناموس و ژاندارک به پایان برد و موفق به اخذ دیپلم زبان فرانسه گردید. وی با داشتن استعداد هنری ذاتی به آموختن نقاشی گرایش پیدا کرده و نگارگری ایرانی را نزد میرزا هادی خان تجویدی، فرا گرفت. ملک زاده، از سال ۱۳۱۳ در دانشکده هنرهای زیبای پاریس به فراگیری نقاشی
همت گماشت و هم چنین هم زمان موفق شد فوق لیسانس خود در رشته باستان شناسی و سکه شناسی را به صورت مشترک از دانشکده لوور و دانشگاه سوربن پاریس، گرفته و در زمینه سکه شناسی سرآمد گردد. او در سال ۱۳۱۷ پس از چهار سال به ایران بازگشت و به ریاست بخش سکه ها، مهرها و الواح موزه ایران باستانِ موزه ملی ایران برگزیده شد. در موزه ملی ایران، بخش سکه ها و مهرها به همت وی و به شکل علمی راه افتاد. آموزش سکه شناسی و مهرشناسی در گروه باستان شناسی و تاریخ هنر دانشگاه تهران در شمار فعالیت های او بوده است که از سال ۱۳۴۷ تا سال ۱۳۵۷ تا بازنشستگی ادامه یافت. ملک زاده را می توان پایه گذار تدریس علمی این شاخه مهم از مطالعات باستان شناسی در ایران دانست. ملک زاده به زبان های فرانسه و انگلیسی مسلط بوده و در خواندن خطوط باستانی تبحر داشت. ملکه ملک زاده با خانبابا بیانی استاد رشته تاریخ دانشگاه تهران ازدواج کرد. دو فرزند آنها شیرین بیانی و سوسن بیانی هستند: اولی در گروه تاریخ و دومی در گروه باستان شناسی این دانشگاه بودند. ملک زاده در تاریخ دوازدهم خرداد ماه سال ۱۳۷۷ خورشیدی درگذشت. مقاله ها و کتاب ها. از ملک زاده در حدود پنجاه مقاله به زبان ه
ای فارسی و فرانسه، در مجلات معتبر داخلی و خارجی به چاپ رسیده که عمدتاً دربارهٔ سکه ها و مهرهای دوران باستان و سکه های دوره اسلامی ایران هستند. از جمله کتاب های او می توان به موارد زیر اشاره نمود:
بوداگرایی در ایران به حدود سده های پنجم و ششم پیش از میلاد، یعنی زمان زندگی بودا می رسد. یک افسانه پالی می گوید که گسترش آیین بودا به بلخ به دست دو برادر بازرگان که از اهالی باختر بوده اند صورت گرفته است. از قرن دوم میلادی، پارتی هایی همچون آن شی گائو برای گسترش بودیسم در چین کوشش کرده اند. بیشتر مترجمان اولیه متون بودایی به زبان چینی از اهالی پارت و دیگر پادشاهی های مرتبط با ایران امروزین بوده اند. بودایی ها در دوره زمامداری ساسانیان مورد آزار قرار گرفتند و بسیاری از مکان های آن ها در آتش سوزانده شد. مکان های بودایی باقی مانده نیز در قرن پنجم میلادی در حمله هپتالیان از بین رفتند. در هنگام حمله اعراب در میانه قرن هفتم میلادی، بسیاری از مردمان شرق ایران بودایی بودند. افغانستان یکی از مکان های پرتجمع بوداییان بوده است؛ از مکان های دیگر یافت شده می توان ترکمنستان، تاجیکستان، ازبکستان و نیز خود ایران امروزی را نام برد. پیروزی اعراب، تیر نهایی را بر پیکره بوداگرایی در شرق ایران و افغانستان زد اگرچه در برخی مکان ها همچون بامیان و هده تا قرن های هشتم و نهم بوداییان وجود داشتند. حاکم مغول، غازان، که در جوانی آموزش ها
ی بودایی دیده بود، در ۱۳۱۰ میلادی به اسلام گروید و آن را دین رسمی حکومت ایلخانان ساخت. او همچنین آیین بودایی را ممنوع اعلام کرد ولی به راهبان بودایی اجازه داد که به مناطق بودایی همسایه تبعید شوند. در سال های اخیر، آیین بودایی در میان مردمان ایران مورد توجه قرار گرفته است. برخی از شعرهای سهراب سپهری از آیین بودایی الهام گرفته اند و نیز شاعر معاصر، احمد شاملو، کتابی از اشعار هایکوی ژاپنی را به زبان فارسی برگردانده است.
کوه قولی داشی در منطقه به نام های مختلف قاراول داغی، قاراول داشی، قولی تاش، قولا داشی،گولا داشی، قولا داغی،قیبله داشی،قیبله داغی معروف است و در غرب کوه موغان داغی و در جنوب شهر گرمی مغان، در دهستان اجارود غربی و در مرز ایران و جمهوری آذربایجان واقع شده است. این کوه یکی از قله های ارتفاعات اطراف روستای تولون می باشد و حدود ۲۲۰۴ متر ارتفاع دارد. ارتفاعات اطراف روستای تولون سرچشمه شاخه غربی رودخانه گرمی چای (رودخانه تولون) می باشد. قیبله داشی کوهی است در دهستان اجارود، شهرستان مغان، ۳۲ کیلومتری جنوب غرب گرمی، ارتفاع ۲۲۰۴ متر و سرچشمه رودهای دیزده و جین، مرز ایران و جمهوری آذربایجان . دامنه این کوه جزو مراتع ییلاقی می باشد که مورد استفاده دامداران قرار می گیرد.
تلفات توان به سه گروه تلفات فنی توان، تلفات غیر فنی توان و تلفات بازرگانی توان دسته بندی می شود. اگر کل تلفات را هم از تفاضل انرژی ساخته شده و انرژی فروخته شده بگیریم باید تلفات بازرگانی را نیز به شرح زیر به آن بیافزائیم. تلفات بازرگانی + انرژی فروخته شده - انرژی ساخته شده = تلفات کل در واقع در فرمول بالا داریم: تلفات غیر فنی + تلفات فنی = انرژی فروخته شده - انرژی ساخته شده که تلفات فنی مربوط به ساختار ذاتی و نوع طراحی و اجرای سیستم قدرت می باشد و به آن دسته از تلفات انرژی گفته می شود که به شکل گرما از سیستم توان بیرون می روند و بیشتر به جهت بهینه نبودن دستگاه و زیر بخش های آن رخ می دهد. اگرچه تلفات غیر فنی تلفاتی است که در تجهیزات اندازه گیری و حفاظتی یک سیستم قدرت ایجاد می شودبه تلفاتی گفته می شود که بیشتر جنبه اندازه گیری و شمرداری دارند. اما تلفات بازرگانی دارای چیستی ای جدا از دو نوع تلفات فنی و غیر فنی است و در واقع یک نوع تلفات رفتن مستقیم انرژی نمی باشد بلکه به آن دسته از زیانهای اقتصادی گفته می شود که در پی بی برقی یا دشواری های کیفیت توان دامنگیر آفریدگاران و بهره برندگان انرژی الکتریکی می گردد. تلف
ات فنی. تلفات فنی به دسته ای از تلفات دستگاه توان گفته می شود که به گونه ای منجر به تبدیل انرژی الکتریکی به گرما، از آغاز آفریدن تا گام رساندن به مصرف کننده می گردد. تلفات فنی که در بسیاری از زمان ها بجای کل تلفات دستگاه توان جابجا گرفته می شود دربردارنده طیف گسترده ای از همه گونه تلفات می باشد که در این بخش با دو عنوان تلفات فرستادن و تلفات پخش تشریح گردیده اند. کمابیش تلفات دستگاه آفریدن (نیروگاه ها) در دسته تلفات دستگاه توان به شمار نمی آید و نیروگاه ها به عنوان یکه های صنعتی انگاشته می شوند که فروش برق به شبکه را پذیرا هستند و همه انرژیهای مصرف شده در نیروگاه به عنوان مصرف درونی آن به شمار می آید که گهگاه کاهش یافتنی است. تلفات غیر فنی. تلفات غیر فنی به بخشی از تلفات انرژی گفته می شود که در دسته تلفات فنی جای نمی گیرند و بیشتر جنبه گزندهای شمرداری و اندازه گیری دارند. در این بخش، انواع تلفات غیر فنی در یک دستگاه توان آورده شده است: تلفات بازرگانی. این تلفات بگونه غیر مستقیم به مصرف انرژی وابسته است. در واقع چشم پوشی از موارد برق دزدی و موارد اندازه گیری نشده، دسته ای دیگر از تلفات غیر فنی پدید آمده اند که
وابسته با ناکارامد بودن دستگاه شمردار و دیگر دشواری های جنبی می باشند و اصولاً زیانهای اقتصادی را می برگیرند. بیشترین موارد این دسته به شرح زیرند:
مسابقات جهانی دو و میدانی ۱۹۸۳ اولین دوره مسابقات جهانی دو و میدانی بوده است که در شهر هلسینکی، فنلاند زیر نظر اتحادیه بین المللی فدراسیون های دو و میدانی برگزار شده است. این مسابقات از ۷ اوت تا ۱۴ اوت ۱۹۸۳ با حضور ۱٬۳۵۵ ورزشکار از ۱۵۳ کشور جهان انجام شده است.
شراتس یکی از قدیمی ترین شهرستان های لهستان است که در مرکز لهستان و در کنار رود ورتا واقع شده است. این شهر در استان ووجکی قرار دارد و بر اساس آمار سال ۲۰۰۴، ۴۴٫۳۲۶ نفر جمعیت دارد. تاریخ تأسیس این شهر به قرن ۱۳ میلادی بر می گردد. تفریح و گردشگری. شهر شراتس از لحاظ ورزشی کاملاً مجهز می باشد. این شهر دارای سه زمین استاندارد فوتبال، دو میدانی و دو محموعه ورزشی می باشد. این شهر همچنین دارای هتل، رستوران های متفاوت، زمین تنیس و بهداری است. یک استخر بزرگ نیز در شیرادز واقع شده است. میدان اصلی شهر شیرادز خود یکی از جاذبه های شهر برای گردشگران می باشد. انواع فروشگاه ها در میدان اصلی واقع شده اند که اجناس با کیفیت بالایی را ارزه می کنند. کلیساها در شیرادز نقش تاریخی مهمی دارند یکی از جاذبه های شیرادز رودخانه ورتا است که تابستان ها در کرانه رودخانه محل شنا است. جنگل های مجاور به رودخانه وردا محل مناسبی برای رویش انواع قارج های جنگلی است و در پایان تابستان و اوایل پاییز خانواده ها برای جمع آوری قارچ های کوهی به این جنگل ها می روند. منابع:
یونایتد پرس اینترنشنال (به اختصار: UPI) یک آژانس خبری پرمخاطب آمریکایی است که از سال ۱۹۵۸ تاکنون با این عنوان در حال فعالیت می باشد. نام این خبرگزاری در ابتدا یونایتد پرس اسوسیشن بود که در بین عموم، یونایتد پرس خوانده می شد. این خبرگزاری در سال ۱۹۰۷ با ادغام سه خبرگزاری کوچکتر ایجاد شد و از سال ۱۹۵۸ با عنوان خبرگزاری یونایتد پرس اینترنشنال فعالیت نموده که تا به امروز نیز ادامه داشته است. این خبرگزاری از ۹۰ سال پیش تاکنون با خبرگزاری آسوشیتد پرس در سطح محلی و با رویترز، آسوشیتد پرس و خبرگزاری فرانسه در سطح جهانی، در حال رقابت بوده است. یونایتد پرس اینترنشنال در زمان اوج خود، دارای بیش از ۲۰۰۰ کارمند تمام وقت، ۲۰۰ دفترخانه در ۹۲ کشور مختلف و بیش از ۶۰۰۰ مشترک بود.
روچینه به معنی مواد خوراکی تزیینی یا اصلی است که بر روی غذاها قرار می دهند. به این واژه در زبان انگلیسی تاپینگ (Topping) گفته می شود. روچینه در آخرین مرحله تهیه خوراکی بر آن نهاده می شود. از رایج ترین خوراکی هایی که بر آن روچینه قرار می دهند می توان به پیتزا و بستنی اشاره کرد.
مفکانه (در زبان زولو: "خرد کردن" یا "پخش کردن")، که در زبان سوتو به نام های دیفکانه یا لیفکانه شناخته می شود دوره ای از آشوب و جنگ میان قبیله های بومی جنوب آفریقا میان ۱۸۱۵ تا حدود ۱۸۴۰ بود. شاکا به وسیله نظامی گری قلمرو پادشاهی زولو را گسرتش می داد و مفکانه از حمله های شاکا آغاز گردید. در این دوره خونریزی های بسیار زیادی صورت گرفت و خیلی از مناطق آفریقای جنوبی کاملاً خالی از سکنه گردید. منابع. Wikipedia contributors، "Mfecane،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mfecane&amp;oldid=526130979 (accessed December 12, 2012).
شرکت نفت برمه شرکت نفت و گاز بریتانیایی بود، که به عنوان یکی از نخستین شرکت های نفتی جهان شناخته می شود و در سال ۱۸۸۶ توسط دیوید سایم کارگیل در شهر گلاسگو، اسکاتلند تأسیس شد. این شرکت پایه گذار شرکت های نفتی بسیاری بوده است. اولین شرکت نفتی خاورمیانه؛ شرکت نفت آنگلو-پرشین (و یا شرکت نفت ایران و انگلیس) یا همان بی پی از شرکت های تابعه این شرکت نفتی بریتانیایی محسوب می شد. شرکت بی پی نیز در آغاز فعالیت، از شرکت های زیرمجموعه شرکت نفت برمه بود، که چند سال پس از تغییر نام به بریتیش پترولیوم مستقل شد. تضّاد. شرکت نفت برمه بر خلاف نامش از آغاز تأسیس و فعالیت، یک شرکت کاملاً بریتانیایی بود. در سال ۱۹۶۶ شرکت نفت برمه، شرکت تولید روغن موتور کسترول را خریداری کرد. سپس دو شرکت با هم ادغام شدند و شرکت جدید «برمه-کسترول» نام گرفت. شرکت برمه-کسترول در سال ۲۰۰۰ توسط بی پی خریداری شد و در نهایت در همان سال، بخش مربوط به شرکت نفت برمه، با شرکت بی پی ادغام گردید و بخش مرتبط با شرکت کسترول نیز به عنوان یک شرکت تابعه از بی پی، ولی با مدیریت مستقل به فعالیت خود ادامه داد. شرکت نفت برمه در نهایت در سال ۲۰۰۰ منحل شد.
ویزای EB-5 نوعی روادید برای سرمایه گذاران مهاجر به ایالات متحده است که بر اساس قانون مهاجرت ۱۹۹۰ ایجاد شده است. این ویزا روشی برای گرفتن کارت سبز برای افراد خارجی که در ایالات متحده سرمایه گذاری کنند فراهم می آورد. افراد برای گرفتن این ویزا باید حداقل ۱ میلیون دلار (یا حداقل ۵۰۰ هزار دلار در مناطق حاشیه ای با بیکاری بالا) سرمایه گذاری کنند و حداقل ده کارگر آمریکایی را حفظ یا استخدام کنند. چگونگی دریافت. چهار مرحله کلی وجود دارد که سرمایه گذاران باید برای کسب اقامت دائم ایالات متحده از طریق برنامه روادید EB-5 تکمیل کنند. پس از تکمیل این مراحل، سرمایه گذاران EB-5، همسر و فرزندان مجرد زیر ۲۱ سال آنها اقامت دائم ایالات متحده را دریافت می کنند. آنها همچنین می توانند ۵ سال پس از اخذ اقامت دائم، شهروندی آمریکا را به دست بیاورند. تعیین پروژه. مرحله مقدماتی، پیدا کردن یک پروژه کسب و کار مناسب برای دریافت سرمایه گذاری است. این پروژه ها به طور کلی به شکل شرکت های تجاری جدید یا پروژه های مرکز منطقه ای هستند. مأموران مهاجرت در خارج از کشور اغلب به سرمایه گذاران EB-5 در تعیین پروژه ای که به بهترین وجه مناسب نیازهای آن ها ب
اشد، کمک می کنند. متقاضیان همچنین باید اطمینان حاصل کنند که الزامات درآمد سرمایه گذار معتبر را به منظور ادامه روند بررسی ویزا برآورده می کنند. سرمایه گذاری و دادخواست I-526. در مرحله دوم، متقاضیان باید مقدار سرمایه مورد نیاز برای سرمایه گذاری در پروژه انتخابی خود را فراهم کنند. این امر به طور معمول مستلزم آن است که یک حسابدار اطمینان حاصل کند که مبلغ ۵۰۰٬۰۰۰ یا ۱ میلیون دلار سرمایه گذاری شده یا در روند سرمایه گذاری در پروژه EB-5 می باشد. اغلب این سرمایه گذاری ها به یک حساب امانی سپرده می شوند. سپس یک وکیل مهاجرت، تأییدیه این سرمایه گذاری را با واصل کردن یک دادخواست I-526 به USCIS فراهم می کند. سازمان شهروندی و مهاجرت ایالات متحده آمریکا به طور معمول پس از ۴ تا ۶ ماه پذیرفته شدن یا نشدن دادخواست I-526 را به متقاضیان اطلاع می دهد. دو سال اقامت دائم مشروط. در مرحله سوم از روند درخواست EB-5 متقاضی باید اقامت دو ساله مشروط ایالات متحده را بگیرد به طوری که بتواند پروژه سرمایه گذاری EB-5 خود را به کار بیندازد. سرمایه گذاران EB-5 هنگامی که دادخواست I-526 آنها توسط USCIS تأیید شد واجد شرایط کسب اقامت ایالات متحده می ش