Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محققان خارجی از دستاوردهای تحقیقاتی کشور پیرامون موضوعات مختلف سیاست خارجی و روابط بین الملل است. مجله مطالعات آفریقا. با توجه به جایگاه و اهمیت قاره آفریقا در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، انتشار نشریه ای در این خصوص در سال ۱۳۷۳ از سوی دفتر مطالعات راه اندازی شد. این نشریه در برگیرنده مقالات و گزارش های گوناگون پیرامون تحولات این قاره و نیز دیدگاه های سیاسی و بین المللی محافل علمی و دیپلماتیک کشور در این خصوص است. مجله آمودریا (به زبان روسی). ارائه اطلاعات و تحلیل ها در خصوص کشورهای منطقه آسیای مرکزی و قفقاز و کمک به ارتقای مباحث آکادمیک در این کشورها، از اهداف انتشار این مجله است. این نشریه به دو زبان انگلیسی و روسی منتشر و توزیع آن عمدتاً خارج از کشور به ویژه در کشورهای منطقه آسیای مرکزی و قفقاز است. ماهنامه رویدادها و تحلیل ها. این ماهنامه، داخلی و حاوی مقالات و گزارش هایی در زمینه تحلیل تحولات و مباحث روز، فعالیت های دفتر مطالعات و گزارش های انتخابی از ادارات مرکزی وزارت امور خارجه و نمایندگی های جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور می باشد. ماهنامه مذکور به صورت الکترونیکی نیز برای مشترکین ارسال می گر
دد. علاوه بر آن یک بولتن تحلیلی هفتگی نیز به صورت مجله الکترونیکی منتشر و در اختیار مشترکین قرار می گیرد. انتشار کتاب. تألیف و ترجمه کتاب در خصوص موضوعات گوناگون بین المللی یکی از سیاست های راهبردی دفتر در زمینه ترویج دانش سیاسی و دیپلماتیک می باشد. سالانه ده ها موضوع که همگی حاصل تحقیقات کارشناسان دفتر و دیگر محققان و اساتید دانشگاه ها است انتشار می یابد. به علاوه مجموعه مقالات همایش های بین المللی و میزگردهای برگزار شده از سوی دفتر نیز به صورت کتاب منتشر می شود. همچنین دفتر مطالعات از سال ها قبل مجموعه ای تحت عنوان مباحث کشورها و سازمانهای بین المللی را آغاز کرده که به «کتاب سبز» شهرت یافته اند. تاکنون بیش از یکصد و سی عنوان از این کتاب ها انتشار یافته است. طرف های خارجی. دفتر مطالعات با تعدادی از سازمان های مطالعاتی دنیا قرارداد همکاری دارد از جمله آنها: فهرست مدیران. "مدیرکل دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی" "رئیس مرکز مطالعات سیاسی و بین المللی"
نشان ملی جمهوری اسلواکی در سال ۱۹۱۹ میلادی طراحی شد و حتی مدتی مورد استفاده این کشور قرار گرفت اما پس از تشکیل جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی این نشان کنار گذاشته شد تا پس از استقلال از چکسلواکی در سال ۱۹۹۳ میلادی دوباره به عنوان نشان این کشور برگزیده شود. در مورد نشان دوصلیبه تفاسیر متفاوتی وجود دارد یکی از آن ها اشاره به دو مسیونر امپراتوری روم شرقی به نام های سنت کیرلس و سنت متودیوس دارد که برای تبلیغ به این نواحی آمده و از این نشان برای خود استفاده می کردند و در نهایت مردم این سامان را به آیین مسیحیت گروانده اند از طرفی این نشان امپراتوری روم شرقی در قرن نهم نیز بوده که کاتبان و مبلغان مسیحیت از آن استفاده می کرده اند عده ای می گویند خط اول نشان قدرت سکولار و خط دوم نشانگر قدرت دینی این امپراتوری به صورت همزمان بوده است و عده ای معتقدند که خط اول نشان مرگ و خط دوم نشان رستاخیز عیسی مسیح بوده است اما چیز مشخصی نمی توان برایش گفت و سه کوه هم نمادهای کوه های تاترا ، فاترا و ماترا می باشد که به نوعی نمادهای این کشور نیز هستند و از نشان رسمی مجارستان اقتباس شده است.
الکو نام یکی از سرداران ایرانی می باشد و معنی آن پیروز و قدرتمند می باشد. این نام در کشورهای ایران و آلمان به عنوان نام پسرانه استفاده می شود.
پس از آنکه اینشتین به فکر ارائه نظریه نسبیت عام خود بر مبنای رفع محدودیت های نسبیت خاص (مخصوصا ارتباط هندسی فضا و زمان) افتاد، اولین چالش پیش رویش مقوله گرانش نیوتنی بود که بیان می نمود جاذبه یک عاملی خارجی است و صرفاً بر اجرام تأثیر خواهد کرد. حال آنکه مطابق با نظریه نسبیت خصوصی جرم و انرژی دو تعریف (یا ظاهر) متفاوت از یک کمیت واحد هستند، لذا تمامی خصوصیات مربوط به جرم شامل انرژی نیز خواهد شد. پس گرانش نیز اگر بر اجرام اثر کرده و مسیر حرکت آن ها را منحرف می کند بایستی مسیر حرکت بسته های انرژی متحرکت (کوانتوم های نوری) را نیز منحرف نماید. این عمل به راحتی از طریق مشاهدات آرتور استنلی ادینگتون مشهود بود با این تفاوت که مقادیر نتایج این مشاهدات تقریباً دو برابر پیش بینی نسبیت خاص بود. لذا اینشتین متوجه محدودیت نسبیت خاص در خصوص نادیده گرفتن تغییرات در بازه زمانی شد چراکه با نسبیت خاص تنها انحنای فضایی مد نظر گرفته می شود. پس این ایده که اجرام ثقیل علاوه بر مکان بر زمان مجاورشان نیز تأثیر می گذارند اولین بار اینچنین به ذهن اینشتین خطور کرد. و برای توضیح ریاضیاتی آن بایستی از محاسبات تانسوری بهره بگیریم. بدین منظ
ور چون تانسور ریچی formula_1 نماد انحناء در فضا-زمان و تانسور تکانه-انرژی formula_2 نماد ماده (انرژی) در محاسبات تانسوری است بایستی رابطه خطی میان این دو بر قرار باشد، اما چون مشتق هموردا (کواریانت) formula_2 صفر است: مشتق هموردای طرف دیگر تساوی نیز باید صفر باشد که برای formula_1 اینچنین نیست لذا اینشتین جهت برطرف نمودن این مشکل ترکیبی از ریچی و اسکالر ریچی formula_6 را از طریق اتحاد بیانکی بدست آورد که مشتق کواریانت آن صفر می باشد و به تانسور اینشتین معتبر است: و همچنین دارای خاصیت تقارن شاخص ها است: و از قانون دیورژانس نیز تبعیت می کند: و اسکالر آن نیز چنین است: و اگر بخواهیم آن را بر حسب نمادهای کریستوفل بازنویسی کنیم: که در آن formula_12 به نمادهای کریستوفل معتبر است و داریم: منابع. Ohanian, Hans C.; Remo Ruffini (1994). Gravitation and Spacetime (Second edition ed.). W. W. Norton &amp; Company. . Martin, John Legat (1995). General Relativity: A First Course for Physicists. Prentice Hall International Series in Physics and Applied Physics (Revised edition ed.). Prentice Hall. .
سازمان شفقت برای حیوانات (به اختصار "MFA") یک سازمان غیرانتفاعی حامی حیوانات در آمریکا می باشد که در سال ۱۹۹۹ توسط ناتان رانکل تأسیس شد. این سازمان اکنون بیش از ۲۵ هزار عضو و حامی دارد و به عنوان یکی از سازمان های پیشرو در آمریکا، بر تحقیق، جستجوهای مخفیانه، مأموریت های نجات و عملیات تبلیغاتی برای گیاهخواری و بالا بردن آگاهی عموم از رنج حیوانات و نیاز فوری به پایان دادن به آن تمرکز دارد.
ترانه گراسیاس آلا ویدا () سروده ویولتا پارا هنرمند مشهور شیلیایی است که در سن ۴۹ سالگی با شلیک گلوله ای به سر خود، خودکشی کرد. این ترانه با صدای هنرمندانی چون جوآن بائز، الیس رجینا و مرسدس سوسا شهرت جهانی یافته است. خود ویولتا پارّا آنرا خوانده بود و هنرمندان دیگر هم اجرا نموده اند. گراسیاس آلا ویدا یکی از مردمی ترین ترانه های آمریکای لاتین است. اجرای ترانه در آرژانتین. اواخر سال ۱۳۵۷ وقتی مرسدس سوسا در آرژانتین ترانه گراسیاس آلا ویدا را اجرا می کرد. در میانه کنسرت مأموران حکومت نظامی آرژانتین حمله کردند و جلسه را بهم زدند و از آن به بعد پخش آثار مرسدس سوسا ممنوع و وی از آرژانتین تبعید شد. مرسدس سوسا بعدها افشا نمود آن زمان از سوی جوخه های مرگ و کارگزاران حکومتی تهدید به مرگ شده بود. مرسدس سوسا در سال ۲۰۰۷ در مصاحبه ای با خبرگزاری آسوشیتدپرس اظهارات مرسدس سوسا در مورد جوخه های مرگ به خبرنگار آسوشیتدپرس گفت در آن زمان از سوی تشکل Triple A تهدید به مرگ شده بود؛ این تشکل که در واقع یک جوخه مرگ راست گرا محسوب می شد، در حین دوره حکومت نظامیان در آرژانتین بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳ فعالیت می کرد و افراد مظنون به مخال
فت با دولت را مورد ارعاب قرار می داد. گراسیا آلا ویدا ماندگار می شود. ترانه گراسیا آلا ویدا را جان بائز پس از سرنگونی پینوشه بازخوانی نمود و بعد از زلزله شیلی در سال ۱۳۸۹ هم چند خواننده آمریکای لاتینی خواندند. پس از سرنگونی فرانکو در اسپانیا نیز گراسیاس آلا ویدا بر سر زبانها افتاد. به جز ویولتا پارّرا و مرسدس سوسا هنرمندان دیگر هم گراسیاس آلاو ویدا را خوانده اند. جان بائز، ماریا دولورس پرادّرا، آریه نا مازه دری، ایزابل پارا، پلاسیدو دومینگو، اسزاک دلگادو، خلن مونروئخ، مارگارت منه زی، روبرتو لیوی، نانا موسکوری، پرلا باتالا، اسکار چاوز، آلبرتو کورتز، الیس رگینا، ریچارد کلایدرمن، گابریلا فری، یاسمین لوی و… خواننده فنلاندی آریو سایوّما هم ترانه گراسیاس آلا ویدا را به زبان فنلاندی و سوئدی اجرا نموده است. مضمون ترانه گراسیاس آلا ویدا. گراسیاس آلا ویدایکی از زیباترین ستایش ها در وصف زندگی است که با نوای موسیقی در هم آمیخته شده است. شادی همراه با اندوه نهفته در شعر به زیبایی و غنای آن افزوده است. سپاس از زندگی به خاطر اعطای چشم بصیرت، سپاس از زندگی به خاطر اعطای گوشی برای شنیدن صدای طبیعت و زندگی، سپاس از زندگی به خا
طر اعطای پایی برای رفتن و راهی برای رسیدن به مقصود، سپاس از زندگی به خاطر اعطای چشمان زیبا به محبوب، سپاس از زندگی به خاطر قلبی برای بازشناختن خوبی از بدی، سپاس از زندگی برای اعطای لبخند و سرودن شعری که شعر همه مردم جهان است. ترجمه ترانه به فارسی. سپاس از زندگی بخاطر تمام چیزهایی که به من بخشید بخاطر چشمانی که با آنها سیاهی را از سفیدی تشخیص بدهم و از بین همهٔ مردم کسی که دوستش می دارم را ببینم. سپاس از زندگی که به من گوش هایی داد تا با تمام وسعتشان شباهنگام و در روشنای روز بشنوم صدای جیرجیرک ها و قناری ها را بشنوم صدای چکشها و توربین ها و آجرها را بشنوم صدای طوفان ها را بشنوم صدای دلنشنینِ محبوبم را سپاس از زندگی به خاطر تمام چیزهایی که به من بخشید بخاطر تمامی صداها و حروف الفبا تا با آن کلمهٔ «مادر» را کلمهٔ «رفیق» و «برادر» را به زبان بیاورم تا روشنایی بتابد بر مسیر روحی که عشق می ورزد. سپاس از زندگی به خاطر تمام چیزهایی که به من بخشید سپاس از او که به پاهای خسته ام توان بخشید تا با آنها بگذرم از شهرها و ناهمواری ها تا با آنها بگذرم از دره ها و کویرها از کوه ها و دشت ها تا قدم بگذارم به خیابانی که تو در آن
ی بیایم خانه ات و به ایوانِ کوچکش سپاس از زندگی به خاطر تمام چیزهایی که به من بخشید بخاطر قلبی که گهگاه چهارستون بدنم را می لرزاند هنگام که ثمرهٔ ذهن بشر را می بینم هنگام که می بینم چه دور است راهِ خوبی از بدی هنگام که زل می زنم به زلالِ چشمانت سپاس از زندگی به خاطر تمام چیزهایی که به من بخشید بخاطر خنده ها و اشتیاقی که به من داد تا با آن رنج و خوشی را بشناسم همان چیزهایی که سرود مرا ساخته اند که آواز تو را ساخته اند که ترانهٔ زندگی هرکس دیگر را شکل داده اند سپاس از تو ای زندگی سپاس از تو ای زندگی سپاس زندگی سپاس دو پرتو نورانی داد که وقتی باز می شوند، به خوبی می توانم سیاهی را از سپیدی تمیز دهم. و بنگرم پس زمینه پر ستاره را در آسمان بالای سرم و ببینم از میان انبوه مردمان، کسی را که دوستش دارم. سپاس از زندگی، که به من چیزهای زیادی داد. گوشی داد تا با تمام وسعت اش ضبط کنم - شب و روز - آوای جیرجیرک و قناری را، چکش ها و توربین ها و آجرها و طوفان ها را، و صدای دلنشین محبوبم را. سپاس از زندگی، که به من چیزهای زیادی داد. صدا و الفبا را داد و با آنها کلماتی که بیندیشم و بیان کنم: «مادر»، «دوست»، «برادر» و روشنایی بت
ابد به مسیر روحی که عشق می ورزد. سپاس از زندگی، که به من چیزهای زیادی داد. توان رفتن داد با پاهای خسته ام. با آنها از شهرها و گودال ها گذشتم، از دره ها و دشت ها، کوه ها و بیابان ها، و از خانه تو، از خیابان و حیاط خلوت ات. سپاس از زندگی، که به من چیزهای زیادی داد. دلی را داد که باعث می شود چهار ستون تنم بلرزد وقتی که می بینم میوه و ثمره ذهن آدمی را. وقتی که می بینم خوبی چقدر از بدی فاصله دارد. وقتی که می بینم در روشنی چشمان تو… سپاس از زندگی، که به من چیزهای زیادی داد. بلند خندیدن و اشتیاق را داد. با آنها شادی و رنج را تمیز دادم، دو ماده ای که به ترانه هایم شکل می دهند، و به ترانه های تو نیز هم که همچون همان اند، و به ترانه های همه که همان ترانه های من اند. سپاس از زندگی، به خاطر همه آنچه به من ارزانی داشت.
رسانه ها در ایران، چه در مالکیت خصوصی باشند و چه عمومی، زیر نظر دولت و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعالیت می کنند. مطبوعات ایران می توانند خصوصی یا دولتی باشند، امّا در هر دو حالت باید از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز انتشار بگیرند. در ایران، صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، بیش از دوازده کانال رادیویی و چهل و هفت کانال تلویزیونی منطقه ای و ملّی را اداره می کند. همچنین این سازمان، مالک روزنامهٔ جام جم یکی از بزرگ ترین نشریات چاپی ایران است. با این حال، صدا و سیما تنها یکی از ابزارهای نفوذ داخلی به شمار می رود. سایر سازمان های دولتی، مانند وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، روزنامه های خود را مدیریت کرده و سیستم های تأمین مالی و صدور مجوز را کنترل و مواضع تحریریه مطبوعات نیمه مستقل ایران را تعیین می کنند. بیت رهبری یک روزنامهٔ بزرگ دیگر را اداره می کند و بر شبکه ای از نشریات محافظه کار نظارت دارد که تنها به مقامات مذهبی پاسخگو هستند. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز فعالیت های مطبوعاتی وابسته به خود را دارد. اگرچه این سازمان های خبری دیدگاه های متنوعی از جهان را ارائه می دهند، امّا دامنهٔ باورهای «قابل قبول» توسط سان
سورچی های دولتی تعیین می شود. نشریات و روزنامه های ایران بیشتر در پایتخت این کشور منتشر می شوند و بر اساس قانون مطبوعاتی انقلابی ایران، مجوز می گیرند. انتشار تمایلات و باورهای ضد اسلام، کاملاً ممنوع بوده است. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، خبرگزاری جمهوری اسلامی را اداره می کند. خبرنگاران خارجی، تنها در موارد ویژه ای مجازند به این کشور وارد شوند. با وجود تضمین های قانونی آزادی رسانه، سانسور رسانه های همگانی و اینترنت، توسط عناصر محافظه کار دولت، گسترده است. جدا از این موضوعات، رسانه های چاپی در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، در رشد اصلاحات سیاسی در ایران نقش به سزایی داشتند. در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی نیز گروه های اصلاح طلب و مخالف، به طور فزاینده ای پیام های خود را در اینترنت پخش می کردند. در برابر آنان، مقامات حکومت، تلاش های خود را برای خاموش کردن مخالفت های آنلاین، تشدید کردند. روزنامه های این کشور، شامل روزنامه هایی چون اطلاعات و کیهان می شود. ایستگاه های پخش رادیو و تلویزیون در ایران، توسط حکومت اداره شده و سراسر کشور را پوشش می دهند؛ برخی از پخش های این بخش، دریافت بین المللی نیز دارند. حکومت جمهوری اسلامی، تجهیزات دری
افت ماهواره ای را در سال ۱۳۷۳ غیرقانونی اعلام کرد، امّا این ممنوعیت به طور نامنظمی اجرا شد و بسیاری از ایرانیان، به دریافت برنامه های ماهواره ای ادامه دادند. برنامه های ساخت ایران، به زبان فارسی، برخی از زبان های خارجی و نهایتاً به زبان ها و گویش های محلی پخش می شوند. با وجود اینکه سواد سیاسی در سال های پس از انقلاب ۱۳۵۷ به میزان قابل توجهی افزایش یافته، امّا رسانه های دیداری و شنیداری بسیار اثرگذارتر از رسانه های چاپی هستند؛ به ویژه در مناطق روستایی ایران. رادیو و تلویزیون. شبکه های تلویزیونی و رادیویی ایران در حال حاضر دولتی هستند و نظارت بر آن ها وظیفهٔ «شورای نظارت بر سازمان صدا و سیما» است. رئیس صدا و سیما از سوی علی خامنه ای رهبر ایران، منصوب می شود. نخستین فرستندهٔ تلویزیونی در ایران، در سال ۱۳۳۷ ایجاد شد. به طور کل، گسترش تلویزیون در ایران، سرگرمی های سنتی دیگری چون شهر فرنگ را از میان برد. با وجود اینکه بازی های آسیایی ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) با سیستم رنگی پخش شد ولی برنامه ریزی کامل تلویزیون رنگی، از چهار سال پس از آن، انجام شد. تلویزیون با پخش کردن اخبار و برنامه های گوناگون آموزشی، اثری قابل توجه در افزایش آگ
اهی اجتماعی داشت. نمایش مسابقه های گوناگون و پخش مستقیم سفر سرنشینان آپولو ۱۱ به کره ماه و جشن های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی، نمونه هایی از برنامه های این دوره هستند. بر اساس گزارشی در ایسنا، «تلویزیون ملی ایران در هر هفته ساعت ها فیلم های خارجی به ویژه آمریکایی پخش می کرد. در این فیلم ها صحنه هایی از زندگی عاشقانه غربی، باغچه آرایی، پوشش ویژه زنان در غرب، شیوهٔ سکونت و زندگی در خانه و تصویری از دنیای وسترن پخش می شد.» پس از انقلاب ۱۳۵۷، انتشار و پخش برنامه های صوتی و تصویری فراگیر در انحصار صدا و سیما بوده است. در قانون اساسی جمهوری اسلامی، رادیو و تلویزیون، دولتی بوده و راه اندازی شبکه های رادیویی و تلویزیونی خصوصی، مغایر این اصل دانسته شده است. سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران (نام پیش از انقلاب ۱۳۵۷: سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران) بزرگ ترین سازمان رسانه ای ایران و یکی از بزرگ ترین سازمان های رسانه ای جهان، از دید شمار نیروی انسانی بوده است. این سازمان، سالانه ردیف بودجهٔ خود را داشته و بر پایهٔ گزارشی در سال ۱۳۹۵، بودجهٔ این سازمان، بیش از ۲ هزار میلیارد تومان بوده است. صدا و سیما در دورهٔ جمهوری اسلامی
آشکارا به حمایت رسانه ای از اسلام و حکومت جمهوری اسلامی پرداخته است. بنا بر اساسنامهٔ صدا و سیما، هدف اصلی این سازمان ایجاد محیطی مساعد برای تزکیه و شتاب بخشیدن به حرکت تکاملی انقلاب اسلامی در سراسر جهان است. این هدف ها در چهارچوب برنامه های ارشادی، آموزشی، خبری و تفریحی این سازمان اجرا شده اند. عملکرد این سازمان توسط ایرانیان مورد انتقاد واقع شده و برخی آن را «دستگاه تولید دروغ» نامیده اند. مسئول بخش ایران و افغانستان در سازمان گزارشگران بدون مرز، اعلام کرد رسانه هایی نظیر صدا و سیما تنها در چند کشور دیگر از جمله چین و کره شمالی وجود دارند. این سازمان اهمیت ویژه ای در جمهوری اسلامی ایران دارد و در سال ۱۳۹۸، بودجه دولتی این سازمان به تنهایی نزدیک ۲ تریلیون تومان بوده است. علی خامنه ای، رهبر ایران نیز صدا و سیما را «عمده ترین مرکز هدایت فکری» دانسته است. همچنین حکومت جمهوری اسلامی، تجهیزات دریافت ماهواره ای را در سال ۱۳۷۳ غیرقانونی کرد، امّا این ممنوعیت به طور نامنظمی اجرا شد و بسیاری از ایرانیان به دریافت برنامه های ماهواره ای ادامه دادند. برنامه های ساخت ایران، به زبان فارسی، برخی از زبان های خارجی و در پایا
ن به زبان ها و گویش های محلّی پخش می شوند. رادیو و تلویزیون خصوصی. تاکنون تلاش هایی به منظور ایجاد امکان تأسیس رادیو و تلویزیون خصوصی انجام شده است. از جمله مهدی کروبی، نامزد نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران اعلام کرده بود که قصد ایجاد یک شبکه خصوصی را دارد. قرار بود ادارهٔ این شبکه بر عهدهٔ بهروز افخمی باشد. علی مطهری نیز طرحی را به منظور تغییر در نحوهٔ اداره و نظارت رادیو و تلویزیون دولتی در ایران به مجلس هشتم ارائه کرد که می توانست راه را برای تأسیس شبکه های خصوصی باز کند. همهٔ این تلاش ها مغایر با قانون اساسی دانسته شد و ناکام ماند. رسانه های نوشتاری. روزنامه ها. اغلب روزنامه های ایران (از جمله دنیای اقتصاد، ایران، کیهان، شرق، اعتماد، رسالت، اطلاعات و همشهری) به زبان فارسی منتشر می شوند؛ البته روزنامه هایی به زبان انگلیسی (از جمله ایران دیلی و تهران تایمز) و زبان های دیگر نیز منتشر می شوند. نشریات طنز. چندین نشریه طنز در ایران منتشر می شده که مهم ترین و از آخرین بازماندگان این گونه نشریات، مجلّهٔ گل آقا بوده که در حال حاضر با مرگ گل آقا نشر خود را متوقف کرده است. اینترنت. به شکل رسمی، برای نخستین با
ر، ایران در سال ۱۳۷۲ به اینترنت متصل شد؛ امّا همه گیری آن در این کشور بیشتر از هشت سال طول کشید. در سال ۱۳۸۱ به دستور علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، شبکهٔ اینترنت به زیر دیدبانی و کنترل درآمد. کمی بعد، فهرستی از نخستین وبگاه ها برای فیلترینگ ایجاد شد. هفت سال پس از آن، حکومت جمهوری اسلامی با ساخت محدودیت های بیشتر در زمینهٔ اینترنت، از پخش شدن بخش بزرگی از اخبار همانند تصاویر و فیلم های سرکوب اعتراضات به نتیجهٔ انتخابات سال ۱۳۸۸ جلوگیری کرد؛ اگرچه آن محدودیت نیز برای مقام های این نظام، کافی نبود و به سرعت ساخت اینترنت داخلی آغاز شد. اعتراض های ضدحکومتی گسترده در سال ۱۳۹۶ ساخت این شبکهٔ داخلی را تشدید کرد و در همین دوره، مسدودسازی های گسترده ای رخ داد. به طور کل، جمهوری اسلامی ایران، کشوری با محدودیت بالا در دسترسی به اینترنت است و سانسور اینترنت در ایران در دوران جمهوری اسلامی، به شکل گسترده ای صورت گرفته است. نیمی از ۵۰۰ وبگاه برتر الکسا در این کشور فیلتر هستند. شماری از شبکه های اجتماعی پربازدید نیز فیلتر شده اند؛ توییتر نمونه ای از موارد فیلترشده بوده که هنگام سانسور همگانی، مقامات حکومتی در آن فع
الیت می کردند. قطعی اینترنت در هنگام تظاهرات همانند قطعی سراسری ۱۳۹۸ و تشویق ایرانیان به استفاده از شبکه ملی اطلاعات، از دیگر مسائل اینترنت در ایران بوده اند. اینترنت ملی در دوران محمود احمدی نژاد طرح و در دوران حسن روحانی، پیگیری شد. بر اساس گزارشی در بی بی سی فارسی، شکل ایده آل مورد نظر این حکومت، داشتن شبکه ای درون کشور است که در این شبکه، کاربرها بتوانند با یکدیگر ارتباط بگیرند ولی همهٔ محتوای فرستاده شده در بستر آن، بررسی و مانیتور شوند. هر داده ای از بیرون به داخل چنین شبکه ای نیز باید «پالایش» شود. سطح هایی نیز برای دسترسی به اینترنت تعریف شده تا افراد برای نمونه بر پایهٔ شغلی که دارند، بتوانند از اینترنت استفاده کنند. با این موارد، طرح صیانت گامی بزرگ برای رسیدن به محدودیت های دلخواه حکومت جمهوری اسلامی دانسته شده است. رهبر جمهوری اسلامی، خامنه ای، پیش از این از مقام های ایرانی گله کرده بود که «فضای مجازی ول و رهاست.» کمی پیش از این طرح نیز، شبکهٔ اجتماعی پرهوادار تلگرام در ایران فیلتر شد. بر اساس گزارشی در دی ماه ۱۳۹۹، ۸۰ درصد ایرانیان از اینترنت استفاده می کنند. بازی های ویدئویی. بازی های ویدئویی در
ایران با رشد پیوستهٔ صنعت بازی های ویدئویی در این کشور، در حال فراگیری بوده است. صنعت بازی های ویدئویی در ایران، از حدود سال ۱۳۹۳، با شیب تندی به سوی افزایش فروش دیجیتالی رفته است. از سال ۱۳۹۲، ساخت بازی های موبایلی در ایران، گسترش پیدا کرده و شمار بازیکنان آن نیز به طور قابل توجه ای، از بازیکنان رایانه پیشی گرفته است. صنعت بازی در ایران، به دلیل عدم رعایت کپی رایت به ویژه در مورد بازی های دیگر کشورها، دچار مشکلات فراوانی شده است. بر اساس گزارشی که در سال ۱۳۹۶ منتشر شد، از هر ۱۰۰ ایرانی، ۳۵ نفر گیمر هستند و نیمی از این گیمرها آنلاین بازی می کنند. با ورود کنسول های نسل هشتم به ایران، درآمدهای نرم افزاری و سخت افزاری وابسته در این کشور، افزایش بسیاری یافتند. از دیدگاه جنسیتی، ۳۷ درصد از گیمرهای ایرانی، زن هستند. میانگین مدّت انجام بازی های دیجیتال کامپیوتری و ویدئویی در ایران، از ۷۹ دقیقه در روز در سال ۱۳۹۴، به ۹۰ دقیقه در سال ۱۳۹۶ رسیده است. جوانان، بیشتر گیمرها در ایران را تشکیل می دهند و نزدیک به یک سوم بازیکنان ایرانی، مابین ۱۲ تا ۱۹ سال سن دارند. پس از آن، گیمرهای ۲۰ تا ۳۴ ساله و پس از آن، کودکان ایرانی،
بیشترین علاقه را به بازی های ویدئویی دارند. رسانه های جمهوری اسلامی ایران نیز، با تمرکز بر محتوای جنسی برخی از بازی ها، آن ها را «مستهجن و مضر» خوانده و بر فروش آسان آن ها در ایران انتقاد کرده اند. پادکست. پادکست فارسی از میانهٔ دههٔ ۱۳۸۰ با برنامه های اوّلیهٔ «رادیو کوچه» و نخستین مجموعه پادکست های بی بی سی فارسی شکل گرفت، امّا جهش اصلی آن از سال ۱۳۹۴ و با فراگیر شدن تلفنِ هوشمند و پلتفرم های بومی مانند «شنوتو» و «Namlik» رخ داد. در سال ۱۳۹۸ مسدود شدن موقت سرویس جهانی Castbox و اجرای مقررات «ساترا» بحث تازه ای دربارهٔ محدودهٔ آزادی بیان در فضای صوتی آنلاین برانگیخت. امروزه نزدیک به ۴۰۰ پادکست فعال فارسی در ژانرهای روایت مانند چنل بی، فناوری-جامعه مانند رادیو گیک و خبر و تحلیل مانند رادیو فردا فعالیت می کنند و سهم زنان پادکستر نیز رو به افزایش است. جرائم مطبوعاتی. بر اساس اصل ۱۶۸ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به جرائم مطبوعاتی در دادگاه مطبوعات به صورت علنی و با حضور هیئت منصفه رسیدگی می شود. چنانچه رسانهٔ مکتوبی به تشخیص هیئت منصفه به اقدام علیه امنیت ملّی، توهین به مقدسات یا نشر اکاذیب محکوم شود، مجوز نشر
یه به طور دائم یا موقت لغو می شود. در کنار دادگاه مطبوعات، دادسرای فرهنگ و رسانه نیز کار رسیدگی «متمرکز» و «تخصصی» به پرونده های رسانه ای و فرهنگی را برعهده دارد. برخی اتهام های مطبوعاتی همچون اقدام علیه امنیت داخلی، توهین به روح الله خمینی و سید علی خامنه ای و توطئه علیه نظام جمهوری اسلامی در حیطهٔ کار دادگاه انقلاب اسلامی قرار می گیرد.
کتاب فارسی اول دبستان، فارسی بخوانیم یک کتاب درسی و آموزشی است که توسط اداره کل چاپ و توزیع کتاب های درسی منتشر شده است. این کتاب درسی برای آموزش زبان فارسی پایه اول دبستان های ایران اختصاص یافته است. این کتاب شامل ۹ فصل است.
کتاب فارسی اول دبستان، فارسی بنویسیم کتابی است درسی و آموزشی که توسط اداره کل چاپ و توزیع کتابهای درسی منتشر شده است. این کتاب درسی به آموزش نوشتاری زبان فارسی پایهٔ اول دبستان اختصاص یافته است. کتاب شامل ۹ فصل است.
مقبول فدا حسین (، ، ، مشهور به «ام. اف» نقاش برجستهٔ هندی مقیم قطر بود. او که مشهور به «پیکاسوی هند» بود تأثیر زیادی بر یک نسل از هنرمندان این کشور برجای گذاشت. او در زمان درگذشت یکی از شخصیت های ملی هند بود. آثار این هنرمند و همچنین نحوهٔ زندگی او تأثیر بسیاری بر هنر و هنرمندان معاصر هند گذاشته است و همچنین او را به عنوان یکی از ۵۰۰ مسلمان تأثیرگذار در جهان معرفی کرده اند. از حسین در حدود شصت هزار نقاشی به جای مانده و آثار او را به عنوان گرانترین آثار هنرمندان معاصر هندی می شناسند. زندگی. مقبول فدا حسین در سال ۱۹۱۵ زاده شد. در سنین کودکی مادرش را از دست داد. وقتی ۱۷ سال داشت در یک مسابقه برای یک نقاشی پرترهی رنگ و روغن مدال طلا گرفت و به این ترتیب پدرش را راضی کرد او را به هنرستان بفرستد. او کار خود را در دهه ی۱۹۳۰ با نقاشی تجاری و کشیدن پوستر سردر سینماها شروع کرد. شهرت این نقاش در دههٔ ۱۹۵۰ در هند افزایش یافت و یکی از آثارش به نام «زمین» جایزه ای ملی برایش به همراه داشت. در سال ۱۹۹۶ پس از انتشار آثارش در یکی از مجلات معتبر هند مورد توجه مجامع بین المللی قرار گرفت و جهانیان با آثارش آشنا شدند. سال ۱۹۸۹ حسین
به نشان «پادما ویبوشان» نایل شد که دومین افتخار شهروندی هند است. حسین در طول زندگی هنری خود، جوایز بسیاری برده بود و فروش آثارش سر به میلیون ها دلار می زد. او در عین حال، شاید جنجالی ترین هنرمند هند هم به شمار می رفت. منش، پوشش و رفتار. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ حسین برای این که بیشتر مورد توجه قرار بگیرد سروشکل عجیبی برای خودش درست کرد و حتی در گفتگویی اذعان کرده بود «اگر در اروپا بودم از سالوادور دالی هم عجیب تر بودم.» حسین با موهای سفید و ریش های بلندش همیشه پابرهنه راه می رفت و قلم موهای بسیار بزرگی همراه داشت. آنجولی الا منون، هنرمند پیشرو هندی دربارهٔ او می گفت «مقبول فدا حسین هیچ وقت پیر نشد. او نیرو، طنز و توانایی شگفت انگیزش برای کار کردن را حفظ کرد.» «بی قرار بود، اغلب می گفت که هیچ وقت اتاق خوابی نداشته که در آن بخوابد. خانه به دوش و کولی بود.» اس کالیداس، منتقد هنری دربارهٔ وی می گوید که حسین تا دو هفته پیش از مرگش همچنان نقاشی می کشید. «او زندگی کاملی را تجربه کرد.» نقاشی های جنجالی و مهاجرت. نقاشی های مقبول فدا حسین از خدایان عریان هندو، پیروان افراطی هندوییسم را به خشم آورده بود. آن ها که او را ب
ه هرزه نگاری و وقاحت متهم می کردند؛ به خانهٔ این نقاش حمله کردند و نمایشگاه های آثارش را برهم زدند و در نهایت او را مجبور به ترک وطن ساختند. حتی گالری های هنری در هند از نمایش آثار او ترس داشتند. حسین در سال ۲۰۰۶ از بمبئی به دبی و از آن جا به لندن نقل مکان کرد. او که مسلمان بود در سال ۲۰۱۰ شهروند قطر شد و از آن موقع بین قطر و لندن در سفر بود. در سال ۲۰۰۶ مقبول فدا حسین بابت کشیدن تابلوی «مادر هند» علناً عذرخواهی کرد. این تابلو زن برهنه ای را نشان می داد که روی زمین زانو زده بود و هند را خلق می کرد. ام اف حسین همچنین قول داد که این نقاشی جنجالی را از حراجی خیریه ای که آن را به فروش گذاشته بود خارج کند. در سال ۲۰۰۸، دادگاه عالی هند حاضر نشد پروندهٔ شکایت علیه آقای حسین را به جریان بیندازد. این دادگاه اعلام کرد که نقاشی های او هرزه نگاری نیستند و «برهنگی» در تاریخ و پیکرنگاری هند مرسوم بوده است. او در مصاحبه ای تلویزیونی در سال ۲۰۱۰ گفته بود: «خیلی پیر شده ام که بخواهم با چنگ و دندان با این افراد مبارزه کنم، به ابزار و امکاناتی که برای آثارم لازم است رسیده ام. مرزها معنایی برای هنرمندان و آثارشان ندارد و این آثا