Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیعی آن ها دارد. عدم این تطابق می تواند به دلیل ساختمانی یا فیزیولوژیکی باشد. عدم موفقیت در پیوند یا به دست آمدن گیاهان ضعیف، رشد کم و غیرطبیعی پیوندک، برجستگی و رشد فوق العاده محل پیوند، سستی مکانیکی محل پیوند، که غالباً باعث شکستن و از هم جدا شدن پایه و پیوندک می شود، همگی ممکن است به دلیل عدم تطابق پایه و پیوندک باشد. این آثار در بعضی حالات یا بلافاصله بعد از عمل پیوند ظاهر می شوند، یا بعد از ۸–۷ سال که از زمان پیوند زدن گذشت بروز می کند. در این ارتباط بعضی از بیماری های ویروسی نیز می توانند نقشی بازی بکنند. بدین ترتیب که فرضاً پایه نسبت به یک بیماری ویروسی مقاوم است و پیوند، که از طریق پایه آلوده می شود، نمی تواند در مقابل بیماری جان سالم به در ببرد. محاسن پیوند. بعضی گیاهان را نمی توان با قلمه یا پاجوش تکثیر کرد اما می توان برای حفظ مشخصات خارجی و داخلی یعنی ژنتیکی پایه مادری از پیوند استفاده کرد. اگر قسمتهای هوایی درخت کهنسالی به علتی از بین رفته یا فرسوده شده باشد ولی ریشه آن قوی و فعال باشد، می توان درخت را به وسیله پیوند جوان کرد. در بعضی درختان ضعیف تراکم ریشه کم است یا به صورت طبیعی قادر به جذب شیر
ه خام به اندازه کافی نیستند. می توان با پیوند زدن شاخه ریشه داری به تنه این درختان، کمبود شیره خام را جبران کرد تا قسمت هوایی درخت قوی شود. تولیدکنندگان حرفه ایی نهال، به دلیل فواید مختلفی این روش رابه صورت گسترده در تولید درختان میوه انجام می دهند. محاسن پیوند را می توان اینگونه بیان کرد:
هفتمین فصل سریال کمدی موقعیت آمریکایی تئوری بیگ بنگ با پخش دو قسمت پشت سرهم در روز ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۳ آغاز شد. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt;
به عدم تکوین موضعی پوست یا نارسایی در تکوین آن در هنگام تولد که می تواند به مرگ منجر شود نارویش مادرزاد پوست (aplasia cutis congenita یا epitheliogenesis imperfecta) می گویند. نارویش مادرزادی پوست اغلب یک ضایعه خوش خیم ایزوله است، اما ممکن است همراه با سایر ناهنجاری های جسمانی یا نقص ها و نشانگان همراه باشد. با یک نظریه همه انواع این ضایعات را نمی توان توجیه کرد زیرا این ضایعات رُخ نمود (فنوتیپ) بیماری های مختلف هستند و بیش از یک سازوکار در به وجود آمدن آن دخالت دارد. سازوکارها شامل عوامل ژنتیک، تراتوژن ها، اختلالات عروقی و تروما است. فریدن یک طبقه بندی که شامل ۹ گروه است برای توصیف نارویش مادرزادی پوست ایجاد کرده است که براساس تعداد ضایعه و محل ضایعه و وجود یا عدم وجود ناهنجاری های همراه است.
لوتار میر بازیکن فوتبال و مهاجم اهل آلمان شرقی بود که از سال ۱۹۵۴ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بوده است. وی در ۱۶ بازی ملی حضور داشته و در بازی های ملی اش ۲ گل به ثمر رساند. لوتار میر آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۶۱ میلادی انجام داد.
گلاب فیلمی درام به کارگردانی جان استوارت است که در سال ۲۰۱۳ ساخته شد. فیلمنامه فیلم نوشته جان استوارت است که آن را بر اساس رمان مستند سپس آنها به سراغ من آمدند اثر مازیار بهاری نوشته است. خلاصه داستان. این فیلم که به پیامدهای انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران می پردازد داستان مازیار بهاری خبرنگار بی بی سی است که به ایران می آید و به دلایلی دستگیر می شود. بازیگران. گائل گارسیا برنال در این فیلم در نقش مازیار بهاری است؛ روزنامه نگاری که بیش از ۱۱۸ روز در ایران شکنجه و بازجویی شد. تولید. فیلمبرداری گلاب از ژوئن تا نیمه های اوت ۲۰۱۳ به طول انجامید. بودجه این کار رقمی بالغ بر ۱۰ میلیون دلار شد. جی. جی. آبرامز استوارت را در نوشت بخش هایی از فیلمنامه کمک کرد. جوایز. این فیلم در سال ۲۰۱۴ از سوی هیئت ملی بازبینی فیلم آمریکا، به همراه فیلم سلما، برنده جایزه آزادی بیان شد.
قالی های آذربایجانی (به ترکی آذربایجانی: Azərbaycan xalçaları)- جزوی از هنر قالی بافی شرقی. قالی آذربایجانی در ماه نوامبر سال ۲۰۱۰ میلادی از سوی «یونسکو» به عنوان میراث فرهنگی ناملموس ثبت گردیده است. تاریخ قالی بافی آذربایجان. «هرودوت»، «کلودالیان»، «کسنوفون» و دیگر مورخان دنیای باستانی اطلاعاتی در مورد قالی های آذربایجانی داده اند. در دوران ساسانیان (فیمابین قرون ۳–۷) هنر قالی بافی در آذربایجان رشد چشمگیری کرد. در دوران مذکور، از ابریشم و نخ های طلایی و نقره ای قالی های نفیسی بافته شد. «موسی کالانکاتلی» تاریخدان آلبانی (قرن ۷) نیز در آثار خود از نخ های ابریشمی و فرش های رنگارنگی که آن روزگار در آذربایجان بافته می شد، سخن گشوده و آن ها را به حضور خوانندگان تقدیم نموده است. تولید فرش هایی که با استفاده از نخ های زرین و نقره ای و جواهرات انجام می شد، در قرن های ۱۶–۱۷ جنبهٔ سنتی به خود گرفت. مراکز تولیدی اصلی قالی های بدون بخویی که در قرون وسطی از نخ های زرین و نقره ای بافته می شد، شهرهای «تبریز»، «شماخی» و «بَرده» بودند. نوع ویژه فرش های موسوم به «زربفت» از اینکه برای ملوک الطوایفیان تهیه می شده اند، گرانبها بو
دند. «آنتونی جنکینسون» جهانگرد انگلیسی که در قرن ۱۶ به آذربایجان مسافرت کرده بود، در مورد قالی های بافته شده از نخ های طلایی و نقره ای موجود در مقر تابستانی «عبدالله خان» در شهر «شاماخی» اطلاع داده است. «یان ستریتس» جهانگرد هلندی که در قرن ۱۷ به آذربایجان مسافرت داشت، نوشتارهایی در مورد زین اسب حاکم شهر «شاماخی» که با برخورداری از نخ های طلایی و جواهرات گرانبها بافته و مزین گردیده بود، نگاشته است. اطلاعات و معلومات درخور توجه و جالب دربارهٔ قالی ها و مشخصات هنری آن ها در مراجع مکتوب متعلق به قرون وسطی آمده است. مؤلف نامعلوم در اثر «حدود العالم» (مرزهای جهان) متعلق به قرن ۱۰ از قالیچه ها و زین های بافته شده در «موغان»، زیلوهای «نخجوان» خبر می دهند. افزون بر این، در حماسهٔ «کتاب دَده قرقود» فرش های ابریشمی آذربایجانی، در آثار «اب الاولی گنجوی»، «نظامی گنجوی» و «خاقانی» قالی های بخویی و بدون بخو ذکر شده است. تأثیر قالی های آذربایجانی بر فرهنگ جهان. در قرن های ۱۳–۱۴ میلادی محصولات قالی بافی فراوانی از آذربایجان به کشورهای خارجی صادر می گردیده است. قالی های شهیر آذربایجانی که با زیورآلات ملیح و چشم نواز و قلابدوزی
های لطیف و نفیس خود توجه ها را جذب می کند، در آثار و مینیاتورهای مصوران اروپایی نیز انعاکاس خود را یافته است. در قرن ۱۵ نقاشان هلندی «هانس مملینگ»، «یان وان آیک» و «هانس هلبی» (قرن ۱۵) نقاش آلمانی به ترتیب قالی «شیروان» را در پتره «مریم با نوزاد خود»، قالی «زِیوِه» را در اثر «مریم مقدس» و قالی های «قازاخ» را در اثر «سفرا» نقاشی نموده اند. درنیمه دوم قرن هجدهم، بخش شمال آذربایجان شروع به تقسیم شدن به خانات ها همچوم «شکی»، «باکو»، «قوبا»، «قره باغ»، «ایروان»، «گنجه»، «نخجوان»، «شیروان»، «تبریز» و «اردبیل» گردید. رشد و توسعهٔ هنر قالی بافی در دوران خان نشینی ها زمینه ای در راستای ایجاد اسامی آموزشگاه های قالی بافی در سال های متعاقب ساخت. بهترین نمونه های قالی ها و محصولات قالی بافی آورده شده از نواحی «باکو»، «شکی»، «قوبا»، «شاماخی»، «قازاخ»، «جواد» و سایر مناطق در نمایشگاه های «مسکو - پلیتکنیک» در سال ۱۸۸۲ در «مسکو» در سال ۱۸۷۲ و در نمایشگاه دیگری تحت عنوان «نمایشگاه صنعتی وهنری روسیه» در سال ۱۸۸۲ برندهٔ جوایز طلایی و نقره ای شدند. بخش اصلی از اشیای نمایشی به نمایش گذاشته شده در نمایشگاه هایی که در سال ۱۸۷۲ در
«وین» (اتریش)، در سال ۱۹۱۱ در «تورین» (ایتالیا)، در سال ۱۹۱۳ در «لندن» و «برلین» برگزار شد، قالی ها و محصولات قالی بافی بودند که از آذربایجان بدان نمایشگاه ها برده شده بودند. انواع فرش های بدون بخو. قالی های آذربایجانی بلحاظ ویژگی های تکنیکی خود بر دو قسمت – بخویی و بی بخو تقسیم می شوند. تاریخ شروع بافتن قالی های بی بخو به دوره اولیه هنر بافندگی بر می گردد. بافتن قالی های بدون بخو از نظر روش بافت، ساختار ترکیبی، کثرت زیورآلات و رنگش به تنوع هایی نظیر «پالاز»، «جاجیم»، «لادی»، «گلیم»، «شَدّه»، «وِرنی»، «زیلو» و «سماق» تقسیم می شود. مدارس قالی بافی آذربایجان. قالی های آذربایجانی به عنوان یک رشته و تخصص، هم از نظر موقعیت جغرافیایی و نیز از لحاظ نقش، ترکیب، رنگ، مشخصات فنی به طور مشروط بر ۷ مدرسه قالی بافی تقسیم می شود. آن ها به شرح ذیل می باشد: رشد قالی بافی در قرن بیستم. در دوران شوروی سابق، قالی آذربایجانی جایگاه و اهمیت خود در بازارهای بین المللی را از دست داد. تا اوایل قرن نوزدهم و سال ۱۹۲۰ میلادی، قالی آذربایجانی حائز جایگاه مهمی در بازار قالی جهانی بود. قالی «قوبا» از نظر فنی و ترکیبش دارای رتبهٔ اول بود.
این قالی ها بر روی کف های خانه ها و ساختمان ها، بیش از قرن ها به زندگی خود ادامه داده است. این تکنولوژی بافتی «بندینک سوزن ماند» نام داشت که این نیز قالی هایی بودند که بندینک آن ها به سطحشان خارج نمی شد. یک کارشناس با اشاره به اینکه در این قناوری ارتفاع بخو در مقایسه با دیگر تکنولوژی ها بلندتر بوده، افزوده است که پایین ترین ارتفاع بخوی قالی های آذربایجانی ۶ میلی متر بوده است که این نیز دلیل ماندگاری طولانی مدت آن ها شده است. دوره توسعه بعدی قالی های آذربایجانی به اواسط قرن ۲۰ میلادی بر می گردد. دراین دوره توسعه هنر فرش آذربایجانی درچند محور ادامه داشته و جنبه چند چانبه به خود گرفته است. قالی بافان جداگانه کماکان به سنن قالی بافی آذربایجان ادامه می دهند. قالی های بافته شده بر اساس چاشنی های سنتی از سوی بافندگان فوق الذکر، ترکیب کلاسیک و رویکرد خلاقانه ای را به طور برجسته نمایش می دهد. همچنین در هنر قالی بافی ترکیب های جدید و عنصرهای نقش پدید می آید. در چاشنی های تازه به وجود آمده، می توان تمایل نسبتاً بیشتری به نقوش گلدار با خطوط منحنی، تصویرهای انسان، حیوان و پرنده، ترکیبات سوژه ای ساخته شده در سبک و سیاق غزل
ی یا عشقی را مشاهده کرد. یکی از دلیل های رشد و پیشرفت هنر قالی بافی، یگانگی تولیدی «آذرخالچا» می باشد. تصحیح خلاقانه بافندگان با بهره برداری از نقش و رنگ های سنتی، بر روی قالی های بافته شده در کارگاه های «آذرخالچا» بر ترکیب قالی افزوده و آن ها را سرشارتر می سازد. قسمتی از هنر قالی بافی توسط نقاشان حرفه ای تداوم و رشد می یابد. قالی هایی که بر پایهٔ زینت آلات و چاشنی های ایجاد شده از سوی آن ها بافته می شوند، در غنی سازی ترکیب های سنتی از اهمیت بسزایی برخوردار می باشند. اقدامات مهمی در راستای پیشبرد هنر قالی بافی در آذربایجان صورت پذیرفته است. هنر قالی بافی به عنوان رشته علم و هنر در مدرسه دولتی نقاشی آذربایجان به نام «ع. عزیمف» و دانشگاه دولتی فرهنگ وهنر آذربایجان و همچنین در کالج های هنر بنیاد تدریس می شود. قالی بافی مانند یک تخصص، در هنرستان ها، گالری های تصویری کودکان و سایر مراکز یاد داده می شود. «لطیف کریموف» (۱۹۰۶–۱۹۹۱) بنیان گذار تدریس هنر قالی بافی به عنوان یک رشته علمی در جمهوری آذربایجان و با این روش دلیل پیشرفت مدرن در آفرینش نقاشان آذربایجانی می باشد. ایشان که کار آزموده ماهری در قالی های شرقی از جم
له آذربایجانی و در هنر تزئینی– کاربردی، آرایشگر و نقاشی برجسته و محقق بودند، سال های مدیدی پژوهش هایی در رابطه با قالی های آذربایجانی انجام داده، هنرتزئینی آذربایجان را با زیورآلات جدیدی غنی ساخته و نقوش تزئینی جدید بر اساس عناصرتزئینی سنتی ایجاد کردند. فرش های تزئینی و پرتره ای همچون «افشان» (۱۹۳۲)، «قُوناق کَند» (۱۹۳۹)، «لَچَک تُورُونج» (۱۹۵۲)، «شوشی» (۱۹۵۳)، «گئگول» (۱۹۵۸)، «قره باغ» (۱۹۶۰)، «اسلیمی» (۱۹۶۴)، «بوتالی» (۱۹۶۵)، «بهار» (۱۹۶۶–۱۹۷۶)، «درجهان حیوانات» (۱۹۶۹)، «شب هجران» (۱۹۷۵)، «زرخارا» (۱۹۷۷)، «فردوسی» (۱۹۳۴)، «صمد وورغون» (۱۹۵۶)، «واقف» (۱۹۶۷)، «فضولی» (۱۹۷۲)، «نسیمی» (۱۹۷۴)، «صفی الدین اروموی» (۱۹۷۵)، «عجمی» (۱۹۷۶) و غیره… که بر اساس طرح های «لطیف کریمف» درست شده اند، بلحاظ انطباق عناصر تزئینی، تکمیل ترکیب، ظرافت نقش ها و سرشاری رنگ ها یکی از الگوهای ارزشمند هنر بالی بافی تلقی می شوند. ایشان به دلیل قالی «استالین» که در سال ۱۹۴۹ میلادی با مؤلفان جمعی خلق کرده بودند، برندهٔ جایزهٔ دولتی شوروی در سال ۱۹۵۰ میلادی شدند. در سال ۱۹۸۶ میلادی نمایشگاه وی در شهر «لندن» با موفقیت برگزار شده و در نمایشگا
ه مذکور آثار وی مثل «بند رومی» (۱۹۸۰–۱۹۸۱)، «لَچَک تُورُونج» (۱۹۸۱)، «خطایی» (۱۹۸۱–۱۹۸۵)، «آچما-یومّا» (۱۹۸۲)، «لچک بندلیک» (۱۹۸۳)، «کتبه بندلیک» (۱۹۸۴)، «نوای قرن ها» (۱۹۸۵) و غیره… به نمایش گذاشته شده است. قالی آذربایجان در لیست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو. در سال ۲۰۱۰، یونسکو هنر سنتی بافت فرش آذربایجان به عنوان یک میراث فرهنگی ناملموس بشریت رسمیت شناخته شده. جلسه ای تحت عنوان «اقتضائات دوران مدرن، مسایل حفاظت» در موزه دولتی قالی و صنایع دستی جمهوری آذربایجان برگزار شد. به گزارش خبرگزاری «آپا»، «سودا محمد علی اوا» معاون وزیر فرهنگ و گردشگری جمهوری آذربایجان، طی سخنرانی خود در این جلسه با اشاره به اینکه تاریخ هنر قالی بافی آذربایجان از عصربرنز شروع به پیشرفت کرده و تا امروزه رسیده است، افزود: قالی های ما در موزه های «متروپلیتن» نیویرک، «ویکتوریا و آلبرت» لندن، «لوور» پاریس، «توپ قاپی» استانبول و همچنین در موزه های معروف روم، برلین، تهران، مسکو، قاهره و وین به نمایش گذاشته می شوند. جای تاسف دارد که، این فرش ها در برخی موارد در بعضی موزه ها به عنوان هنر مردمی که منسوب می شوند، معرفی نمی شوند، بلکه مانند «قالی
ایران»، «قالی قفقاز» یا با نام های دیگر معرفی می شوند؛ ولی در این مورد کارهای لازمه توسط نهادهای ذی ربط در حال انجام شدن می باشد. «رؤیا تاقی اوا» رئیس موزه دولتی قالی و صنایع دستی جمهوری آذربایجان ضمن سخنرانی خود در این جلسه خاطرنشان ساخت که امروزه در راستای پیشرفت هنر قالی بافی در آذربایجان کارهای سازنده و لازمه انجام می شود. بعد «سودا محمد علی اوا» معاون وزیر فرهنگ و گردشگری جمهوری آذربایجان، اظهار داشت: قالی آذربایجانی در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو به ثبت خواهد رسید. وی با تأکید بر اینکه دیگر، اقدامات مهمی در این راستا برداشته شده و اسناد مرتبط در مرحلهٔ آماده سازی است، افزود: مطمئن هستم که در این زمینه موفق خواهیم بود و جهت رسیدن به تبع خوبی باید بدون وقفه کار کرد. قالی های آذربایجانی به عنوان قالی های دیگر مردمان به نمایش گذاشته می شوند. ثابت شده است که قالی «داغ کَسَمَن» «قازاخ» که تا کنون در موزهٔ هنری «کیف» به عنوان قالی ارمنی معرفی می شد، متعلق به فرهنگ قرن هجدهم «قازاخ» می باشد. این اشتباه در نمایش برگزار شده در موزهٔ هنری «کیف» تصحیح گردیده است. در کنفرانس علمی- عملی ای که با حضور کارشناسان
ی از کشورهای اوکراین، آذربایجان، روسیه و لهستان در موزه مذکور برگزار شد، قالی بافان آذربایجانی ثابت نمودند که از اینکه زیورآلات موجود بر روی فرش ها، منتسب به روش قالی بافی آذربایجان می باشد، آن ها مال آذربایجان است. قالی آذربایجان در آثار هنرمندان خارجی. در قرن سیزدهم میلادی صادرات قالی های فراوان آذربایجانی که دارای نقوش نفیس و لطیفی بودند، به اروپا آغاز گردید. بزودی با زیور آلات ظریف خود مورد توجه مصوران اروپایی قرار گرفت و در آثار خلق شده از سوی آن ها منعکس گردید. بدین دلیل امروزه نیز می توان قالی آذربایجانی را در آثار منتسب به قرون وسطی نقاشان ایتالیایی، هلندی و آلمانی دید. از این نوع آثار می توان به موارد زیر اشاره کرد:
گَملا سْتان ، در زبان سوئدی به معنی "شهر قدیم"، به بافت تاریخی شهر استکهلم گفته می شود که بر روی چهار جزیره بنا شده است. این محدوده تا سال ۱۹۸۰ به طور رسمی "شهرِ میان پل ها" نامیده می شد. از جمله ساختمان های تاریخی گملا ستان، می توان از کاخ سلطنتی استکهلم، کلیسای ریدارهولمن، کلیسای جامع استکهلم و موزه نوبل نام برد. همچنین میدان "ستور توریِت" که در زبان سوئدی به معنی "میدان بزرگ" است و محل وقوع حمام خون استکهلم بوده در گملا ستان واقع شده است.
اتاق جووانی دومین رمان جیمز بالدوین، منتشر شده در ۱۹۵۶ میلادی است. داستان آن دربارهٔ مرد مهاجر آمریکایی به نام دیوید در پاریس و کنار آمدن او با گرایش جنسیش است. خلاصه داستان. دیوید که در نوجوانی تجربه رابطه جنسی با پسری را داشته است، تمایل های خود را که در جامعه پذیرفته نشده اند، سرکوب می کند. او در پاریس دختری به نام هلا لینکلن را ملاقات و از او خواستگاری می کند. هلا مدتی به اسپانیا می رود تا به پیشنهاد او فکر کند. دیوید در این مدت عاشق پسری ایتالیایی به نام جووانی که متصدی بار است می شود. عشقی که تا چند ماه ادامه می یابد. دیوید که هنوز نمی تواند با موضوع همجنس گرایی خود کنار بیاید جووانی را رها می کند و با هلا به مسافرت می رود. هلا دیوید را همراه با دریانوردی در بار همجنس گرایان می یابد و او را ترک می کند. دیوید همچنان در پذیرفتن تمایلات خود در کشش است.
لوکیوس یونیوس بروتوس یک سردار رومی بود که از تجاوزِ سکستوس به لوکرتیا انتقام کشید و تارکوئینیوس متکبر، هفتمین پادشاه روم، را بیرون کرد و جمهوری روم را بنیان گذاشت و نخستین کنسولش شد. او یکی از اجداد خاندان رومی یونیا بود، خاندانی که شامل دکیموس یونیوس بروتوس آلبینوس و مارکوس یونیوس بروتوس ــ مبدعان اصلی ترور ژولیوس سزار ــ می شود. در دوران پادشاهی روم. او در زمان پادشاهی دایی مستبدش، لوکیوس تارکوئینیوس متکبر، می زیست که از ۵۳۴ ق.م. تا ۵۰۹ ق.م. سلطنت کرد. دایی اش هفتمین و البته ستمگرترین پادشاه روم بود که علاقهٔ زیادی به طرح های جاه طلبانه و جنگجویانه داشت. او بر دولت شهر گابیئی و بر وُلسکیان و روتولان هجوم برد و کوشید شهرشان آردئا را باحمله ای تصرف کند، اما جنگ طول کشید و فرساینده شد. پس سعی کرد شهر را با محاصره تسلیم خود کند. برای همین، اردوگاه هایی پیرامون آن شهر برپا کرد و سپاهیان را در آن ها اسکان داد و خود نیز در اردوگاه ماند، و چون جنگْ بیشتر فرساینده بود تا خونین، به سربازان مرخصی بسیار می دادند. در جریان یک باده گساری در خیمهٔ فرماندهان، بحث همسرانِ هریک از شاهزادگان به میان آمد. آنگاه، هریک با گزافه
گوییْ زیبایی و کمالات و اخلاقِ همسرِ خودش را ستود و بعد که مجادله داغ شد، لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس ــ پسرِ پسر عموی پادشاه ــ پیشنهاد کرد که همگی به خانهٔ همدیگر بروند و یواشکی رفتار زنانشان را ببینند تا معلوم شود که همسر کدام یک از بقیه زیباتر و بااخلاق تر است ـ او مطمئن بود که همسر خودش، لوکرتیا، باکمالات تر و عفیف تر از همسر بقیه است. شاهزادگان پیشنهادش را پذیرفتند و از اردوگاه (در آردئا) به سوی روم راه افتادند تا یواشکی همسران یکدیگر را دید بزنند و ببینند که هریک، در غیاب شوهرش، به چه کاری مشغول است. آنان دیدند که همسرانِ هرکدامشان فقط مشغول عیاشی با همسالانشان هستند. سپس به سوی کولاتیا (منزل کولاتینوس) تاختند تا به خانهٔ کولاتینوس هم بروند و همسر او، لوکرتیا، را هم ببینند و بعد دربارهٔ زنانشان جمع بندی کنند. شب هنگام، وقتی به خانهٔ کولاتینوس رسیدند، دیدند که لوکرتیا تا پاسی از شب مشغول رشتن پشم است و به کنیزانش هم کمک می کند. پس همسرِ کولاتینوس در مسابقهٔ فضیلت زنانه پیروز شد، و کولاتینوس به خودش بالید. سپس به سوی اردوگاه در آردئا بازگشتند. تجاوز پسر شاه به لوکرتیا. اما چند روز بعد، جوان ترین پسرِ پا
دشاه، سکستوس تارکوئینیوس، مخفیانه و بی آنکه کولاتینوس بداند، به کولاتیا بازگشت و از آن زن عفیف و زیبا خواست به زنا رضایت دهد. چون زن مخالفت کرد، سکستوس شمشیر کشید و او را به تجاوز تهدید کرد، اما زن به قیمت جانش نیز تسلیم بدکاری نشد. پس سکستوس او را تهدید به آبروریزی، به عنوان آخرین حربه، کرد و گفت که وقتی او را کشت، جنازهٔ لختِ یک غلام را کنارش قرار می دهد تا همه بگویند که او در جریان یک زنا، آن هم با یک غلام، کشته شده است. لوکرتیا دید که نه تنها جان که آبرویش نیز در خطر است، به ناچار به زنا رضایت داد. پس از آن، سکستوس، شادمان از مقهور کردن عفت زن، از کولاتیا رفت. لوکرتیا، که بسیار افسرده شده بود، پیکی نزد شوهرش کولاتینوس، در اردوگاه آردئا، و نزد پدرش لوکرتیوس، در روم، فرستاد و از آنان خواست که باشتاب به کولاتیا بیایند، و البته هرکدام یک مرد صمیمی و قابل اعتماد با خودش بیاورد. پس آن دو لوکیوس یونیوس بروتوس و پوبلیوس والریوس پوبلیکولا را برگزیدند و با هم، چهار نفری، به منزل لوکرتیا درآمدند. آنجا، لوکرتیا ماجرای تجاوز پسر پادشاه را برایشان شرح داد و از آنان خواست که انتقام او را از سکستوس بِکشند. پس چون آن چهار
مرد سوگند انتقام گیری خوردند، لوکرتیا خنجری را که زیر جامه اش پنهان کرده بود در قلبش فروکرد و خودکشی کرد تا ثابت کند که فقط به خاطر حفظ آبرویش مجبور به تن دادن به رابطه با سکستوس شده بود، و گرنه به هیچ روی راضی به رابطه نبوده است. انقلاب و براندازی. در حالی که همسر و پدرِ لوکرتیا مشغول شیون و زاری بودند، بروتوس خنجر را از قلب لوکرتیا درآورد و جلوی خود گرفت و به خون زن قسم خورد که انتقامش را می کشد و اجازه نمی دهد خاندان تارکوئینیان یا هر خاندان دیگری بر روم حکومت کنند. سپس، این چهار مرد جنازهٔ لوکرتیا را برداشته تا میدان عمومی شهر کولاتیا بردند و در معرض دید عموم گذاشتند و هریک از ددمنشی و گستاخی خاندان شاه دادوناله سرداد و کمک خواست ـ خاصه بروتوس از آنان خواست که، به جای گریستن بر جنازهٔ زن، دست به شمشیر ببرند و خاندان فاسد شاه را خلع کنند. پس عدهٔ زیادی از جوانان داوطلب شدند و سپاهی تشکیل داده به سوی روم راه افتادند. از قضا، چنان که پیش تر گفته شد، سپاه روم و پادشاهش، چند کیلومتر دورتر، مشغول محاصرهٔ شهر آردئا بودند و از شورش اهالی کولاتیا و حرکتشان به سوی روم خبر نداشتند. وقتی سپاه داوطلب کولاتیا به روم د
رآمد، چون مردم روم می دیدند که بروتوس و کولاتینوس و لوکرتیوس و پوبلیکولا ـ چهار تن از اشراف روم ـ در خط مقدم آن سپاه می آیند، تعجب کردند. بروتوس رومیان را به میدان مرکزی فراخواند و همان نطقی که برای اهالی کولاتیا ایراد کرده بود را برای رومیان هم کرد و از آنان خواست شمشیر بدست بگیرند و رأی به خلع قدرت لوکیوس تارکوئینیوس متکبر و، کلاً، خاندان تارکوئینیان بدهند. رومیان نیز پذیرفتند و با همسر و پدر لوکرتیا همدردی کرده رأی به خلع قدرت تارکوئینیوس ــ که با پسرانش در آردئا بود ــ دادند. وقتی این اخبار انقلابی را به تارکوئینیوس رساندند، او دستپاجه و هراسان با گارد وفادارش به سوی روم به راه افتاد تا شورش را بخواباند. اما دروازه های روم را به رویش بستند و حکم تبعیدش را قرائت کردند و اکثریت سپاهش، که در اردوگاه آردئا مانده بود، نیز با انقلابیان همدلی کرد و به شاه پشت کرد، و او مجبور شد با پسرانش به کائره، از دولت شهرهای اتروسکان و واقع در شمال روم، برود. بدین سان، دوران پادشاهی روم (۷۵۳ تا ۵۰۹ ق. م) به پایان رسید و جمهوری روم تأسیس شد. پس از تأسیس جمهوری. تشکیل مقام کنسولی. در حکومت جدید، بجای یک پادشاه مطلقه دو کنسول د
ر رأس قدرت بودند که هر دو به دست مردم و در مجمعی موسوم به مجمع کنتوریاها گزینش می شدند و اقتدارشان محدود به یک سال بود. نخستین کنسولان این جمهوری بروتوس (انتقام جوی لوکرتیا) و کولاتینوس (شوهر لوکرتیا) بودند. تاریخ نگار رومی سدهٔ یکم قبل از میلاد، تیتوس لیویوس، در کتاب "از پیدایش روم" می گوید که پس از تأسیس جمهوری نمایان ترین تفاوتی که با دوران پادشاهی روم پدید آمد این بود که قدرت شخص اول مملکت (=کنسول) محدود به یک سال شد، و گرنه در باقی موارد نخستین کنسولانِ جمهوری از همان اقتدارات و امتیازات و نمادهای پادشاه (از جمله تبردار) برخوردار بودند؛ مثلاً به یکی از آن دو کنسول (=بروتوس) دوازده تبردار دادند که در دولت پادشاهی نیز همین تعداد تبردار همراه شاه بودند. نخستین اقدامات برای تحکیم آزادی. نخستین کاری که بروتوس کرد این بود که شهروندان روم را ــ که بسیار دوستدار آزادی نوپایشان بودند ــ واداشت که سوگند بخورند که «اجازه نمی دهند کسی در روم پادشاه باشد،» چه بیمناک بود مبادا خاندان شاه مخلوع با التماس یا وعدهٔ زر ایشان را بفریبند و آزادی شان را بخرند. سپس بروتوس حواس خویش را معطوف امور دینی-روحانی کرد: در رژیم پادشا
هی، خودِ پادشاهان شخصاً بعضی مناسک اعطای قربانی را به جای می آوردند؛ حالا که شاهی نبود، برای آنکه جای خالی پادشاهان احساس نشود، بروتوس منصبی به نام «پادشاه قربانیان» را ایجاد کرد که متصدی اش به جای پادشاهان قربان می کرد. برای آنکه کلمهٔ «پادشاه» که در عنوانِ این منصب بود فرد متصدی اش را مستبد نکند و سودای پادشاهی در سرش نیفتد، این منصب را مادون منصب پونتیفکس قرار دادند. ظاهراً، رومیان در پاسداری از آزادی نوپایشان بیش از اندازه حساس بودند: زیرا آقای لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس، یکی از دو کنسول، فقط به سبب نام فامیلی «تارکوئینیوس» که داشت منفور شده بود، چه تارکوئینیوس نامِ پادشاهانِ پنجم و آخریِ روم نیز بود و، برای همین، توده ها از هرچه نام فامیلی تارکوئینیوس نفرت داشتند. ایشان گلایه می کردند که تارکوئینیوس ها بیش از حد به سلطنت خو گرفته اند؛ یعنی ابتدا تارکوئینیوس پریسکوس در ۶۱۶ ق.م. شاه شد و تا ۵۷۸ ق.م. سلطنت کرد و سرویوس تولیوس (ششمین شاه روم) جایش را گرفت، اما پسرِ شاه پیشین، تارکوئینیوس متکبر، تسلیم نشد و سلطنتی را که ارث پدری خود می دانست با زور و خدعه غصب کرد تا دومین تارکوئینیوسی شود که به سلطنت می رسد
؛ یعنی حالا که تارکوئینیوس متکبر را از شهر رانده اند، یک تارکوئینیوس دیگر (لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس) عالی ترین مقام جمهوری را دارد. کلاً، تارکوئینیوس ها بلد نیستند مثل یک شهروند عادی بزیند. پس کنسول بروتوس توده ها را به نشست فراخواند. در این نشست، او ابتدا سوگند توده ها مبنی بر اینکه «اجازه نمی دهند کسی بر روم حکومت کند یا خطری برای آزادی شان ایجاد کند» را بهشان یادآوری کرد و ایشان را سفارش کرد که این سوگند را با تمام وجود پاس دارند. سپس به توده ها حق داد که، با وجود اخراج خاندان شاه، خود را کاملاً آزادشده از استبداد ندانند؛ زیرا هنوز کسانی از خاندان شاه مخلوع نه تنها در شهرند بلکه بالاترین منصب را هم دارند، و همین امر خود خطری برای آزادیست. پس روی به همکارش تارکوئینیوس کولاتینوس کرده گفت: بزرگان شهر از جمله لوکرتیوس، پدرزنِ تارکوئینیوس کولاتینوس، جلو آمدند و همان خواهش ها را کردند و از او خواستند تا در برابر ارادهٔ عموم ملت کوتاه بیاید. تارکوئینیوس کولاتینوس کم کم ترسید که مبادا وقتی یک سال سپری شد و مدت قانونی کنسولی اش به پایان رسید و یک شهروند عادی شد، ایشان باز سراغش بیایند و همین درخواست ها را تکرار
کنند و، علاوه بر این ها، دارایی هایش را هم غصب کنند. پس محترمانه و در اوج قدرت سیاسی استعفا کرد و با جملگی دارایی اش روم را به مقصد لاوینیوم ترک گفت. بروتوس شهروندان را فرمود که هرکس که از خاندان تارکوئینیوس است از شهر برود. سپس مجمع کنتوریاها را تشکیل داد که در آن پوبلیوس والریوس، به جای کولاتینوس، به عنوان کنسول همکار بروتوس برگزیده شد. تلاش های خاندان شاه برای بازگشت به قدرت. درحالی که رومیان تردید نداشتند که به زودی تارکوئینیان بر سر بازپس گیری تاج وتختشان جنگی با ایشان به راه خواهند انداخت، تارکوئینیان به جای جنگ به توطئه متوسل شدند. ماجرا از این قرار بود که در روم چند جوانِ اشرافی بودند که در زمان سلطنت تارکوئینیوس همسن و هم بازی پسران پادشاه بودند و به خوشگذرانی و آداب ورسوم شاهانه خو گرفته بودند؛ و حالا که ولی نعمتشان خلع و سفره شان برچیده شده بود، شاکی بودند که «آزادیِ شهروندان به اسارتمان انجامیده است.» ازقضا، همین زمان، تعدادی فرستاده ازجانب خاندان شاه آمدند که، بدون اشاره به بازگشت تارکوئینیان، خواستار استرداد اموال شاه مخلوع شدند. سنای روم در باب این تقاضا چند روز بحث و نظرخواهی کرد. سناتورها چن