Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دهد و به توانایی او برای مستقل عمل کردن اشاره می کند. اسطورهٔ چشم پیش از خلقت جهان و زمانی که خورشید خلق شود — یا رع و آتوم در کار باشند — به تنهایی وجود داشته است. شو و تفنوت، فرزندان این خدای خالق، به سوی آب های نو — که از دید مصریان قبل از خلقت وجود داشته — می روند و رع برای یافتن آنان چشم خود را روانه می کند. چشم به دنبال شو و تِفنوت می گردد ولی متوجه می شود که خالق، چشم جدیدی را آفریده و به جای او نشانده است. خدای خالق با بخشیدن جایگاه والاتری بر روی پیشانی خود، او را آرام و راضی می کند که این چشم روی پیشانی در قالب اورائوس درآمده و به نظر می رسد نماد کبرا — که اغلب در هنر مصری، به ویژه در تاج سلطنتی، حضور دارد — نشانی از آن است. برابر کردن چشم با اورائوس و قرارگیری نقش چشم بر روی تاج، در تاج های رع، فرعون و آن ها که با رع مرتبط هستند، اعمال می شد. پس از بازگشت شو و تفنوت، خدای خالق اشک ریخت ولی خود نمی دانست که این اشک از خوشحالیِ بازگشتِ فرزندانش است یا از ناراحتی خشمِ چشم؛ این اشک ها منجر به ظهور اولین انسان شد. در گونهٔ دیگری از این داستان، چشم اشک می ریزد و بدین شکل او جَدّ بشریت می شود. اشک چشم رع
بخشی از ارتباط کلی چشم و گریه است. علاوه بر این، چشم در اینجا می تواند با ستارهٔ صبحگاهی و شباهنگ در ارتباط باشد. هر تابستان با شروع سال نو در گاهشماری مصری، با کنار روزیِ شباهنگ قبل از غروب آفتاب، ستاره به بالای افق می رود که خود منادی شروع فصل طغیان رود نیل و سیراب و بارور شدن زمین های کشاورزی در مصر است؛ بنابراین چشم رع به بالا می رود و اشکی می بارد که باروری را به تمامی مصر می آورد. خشونت و حفاظت. چشم رع همچنین می تواند نشانگر جنبهٔ قدرتِ مخربِ رع نیز باشد: گرمای خورشید که در مصر می تواند بسیار سخت و سوزان باشد، گاه توسط مصریان باستان به شلیک پیکانی از سوی خداوند برای نابود کردن ستمکاران، تشبیه شده است. اورائوس نمادی منطقی برای این قدرت خطرناک به شمار می رود. در آثار هنری، غالباً قرص خورشید همراه با یک یا دو اورائیِ مارپیچ در اطراف آن است. اورائوسِ شمسی نشان دهندهٔ چشم به عنوان یک نیروی دهشتناک است که گرداگرد خدای خورشید را فرا گرفته و از او، با شعله های آتشی که همچون سَمّ کبرا گسیل می گردند، در برابر دشمنانش محافظت می کند. گاهی چهار اورائی، کرجی رع را در خود محاط می کنند. مجموعاً آن ها را «حاثور و چهار ص
ورتش» می خوانند و نشان دهندهٔ خشونت چشم در تمامی جهات هستند. دشمنان رع نیروهای هرج و مرج هستند که ماعت، نظم کیهانی که رع ایجاد کرده است، را تهدید می کنند. دشمنان، افرادی هستند که به گسترش بی نظمی دامن می زنند و قدرتی کیهانی دارند؛ مانند آپـِپ که تجسمی از هرج و مرج است و رع، همراه با دیگر خدایانِ حاضر در کرجی، هر شب با او می جنگند. نحسی زل زدن آپپ، خود یک سلاح قوی در برابر رع است و چشم رع یکی از چند قدرتی است که می توانند به مقابله با آن بشتابند. برخی از تعابیر نامشخص در "متون تابوت" به این مطلب اشاره می کنند که تصور می شده آپپ قادر به مجروح کردن یا سرقتِ چشم رع از استادش در طول مبارزه است. در متون دیگری از کمک قدرتِ آتشینِ چشم به آپپ برای تخریب و بی نظمی اشاره شده است. چشم نظر یا بلاگردان، عملکردِ چشم رع و دیگر چشم های مشابه آن را دارد و اعتقاد به دفع شر توسط آن وجود دارد. پرخاشگریِ چشم حتی ممکن است دامن گیر خدایان دیگر — که برخلاف آپپ شرور نیستند — نیز شود؛ شواهدی که در اوایل "متون تشییع جنازه" آمده، نشان می دهد که هنگام سپیده دم، رع دیگر خدایان را می بلعد و این خدایان به ستارگانی که در صبحگاه محو می شوند، ت
عبیر شده اند. با انجام این کار، او قدرت خدایان دیگر را جذب می کند و در نتیجه شور و نشاط خود را بازمی یابد و شب هنگام دوباره آنان را تف می کند. گفته شده چشم رع در این عمل با رع همدستی کرده و به ذبح خدایان می پردازد تا رع آنان را ببلعد. نور سرخ رنگ سحر تعبیری از خون به راه افتاده از این کشتار است. در اسطوره ای به نام "نابودی بشریت" که در "کتاب آسمانی گاو" در دورهٔ پادشاهی جدید (در حدود ۱۵۵۰–۱۰۷۰ پیش از میلاد) نوشته شده، رع از چشم به عنوان یک سلاح استفاده می کند تا در برابر انسان که علیه اقتدار او شوریده بایستد. او چشم — یا همان حاثور، با خشونتی که به صورت ماده شیری از الههٔ سخمت ظهور یافته — را به قتل عام آن ها می فرستد. اما پس از اولین روز کشتار، رع تصمیم می گیرد برای جلوگیری از کشتن همهٔ بشریت، او را بازگرداند. او فرمان می دهد آبجو رنگ قرمز گیرد و بر روی زمین ریخته شود. الههٔ چشم نوشیدنی آبجو را به اشتباه به جای خون می نوشد و از سرخوشیِ آن بدون توجه به قربانیان دیگر، نزد رع بازمی گردد؛ لذا او از طریق مستی، به شکل بی ضرری بازگشته است. نادین گویلهو معتقد است که بیداد چشم اشاره به گرما و بیماری های گستردهٔ مصر و
به طور خاص به روز کبیسهٔ قبل از سال جدید دارد که به عنوان بداقبالی شناخته می شدند. قرمزی آبجو ممکن است در اشاره به قرمزی گِل ولای باقی مانده از طغیان نیل باشد، که مصریان عقیده داشتند وجود آن برای پایان یافتن بداقبالی لازم است. هنگامی که چشم شمسی، طبیعتِ خشن خود را نشان دهد، کنترل آن حتی برای استادش سخت خواهد بود. در اسطورهٔ «الهه های دور» بن مایه ای از ناراحتی چشم نسبت به رع وجود دارد، که موجب می شود او از رع دور شود. در برخی از نسخه ها این خشم در اثر جایگزینی چشم دیگری توسط رع، هنگام جستجو برای یافتن پسران او بود، ولی در نسخه های دیگر، شورش چشم پس از تکامل هستی رخ می دهد. دیمیتری مکس و کریستین فاوارد-مکس این حوادث را واکنش چشم به فریب خوردنش توسط رع پس از کشتار بشریت تفسیر کرده اند. در حالی که کارولین گریو-براون آن را به عنوان بُعدی پیچیده از افسانه های "کتاب آسمانی گاو" می پندارد. با رفتن چشم، رع آسیب پذیر می شود و در برابر دشمنان خود از بخش زیادی از قدرتش بی بهره می ماند. غیاب چشم و تضعیف خورشید ممکن است داستانی اساطیری در اشاره به خورشید گرفتگی باشد. علاوه بر این ممکن است بخشی از یک بن مایهٔ بزرگ تر در ا
سطوره های مصر باشد که در آن یک چشمِ خدا از دست می رود و او با الههٔ دیگری آن را جایگزین می کند. این بن مایه برای چشم حورس نیز به کار برده می شود که در افسانهٔ ازیریس پاره پاره شده و باید بازگردانده شود یا شفا یابد تا حورس قدرت از دست رفته اش را بازیابد. در این بین، چشم در سرزمین های دور — همچون نوبه، لیبی یا پونت — سرگردان می شود. او به شکل یک گربه سان درمی آید که مانند نیروهای هرج و مرج، خطرناک و غیرقابل کنترل است. به منظور برقراری نظم، یکی از خدایان برای بازگرداندنش روانه می شود. در یکی از نسخه های شناخته شده، اشارات پراکنده ای به خدای جنگجو اَنحور در جستجوی چشم شده — که شکلی از الههٔ مِحیت را به خود گرفته — از مهارت های خود مثل یک شکارچی استفاده می کند. در داستانی دیگر شو در جستجوی تفنوت است؛ در اینجا چشم به عنوان خدایی مستقل نشان داده می شود. همچنین احتمال دارد تحوت که اغلب به عنوان یک رسول و میانجی در میان خدایان مصریان بوده، به دنبال چشم رفته باشد و نقش خود را در بازگشتِ چشم رع به همان شکل که در افسانهٔ ازیریس برای چشم حورس انجام داده، ایفا کند. در پاپیروس های دوره متأخر لقب «اسطوره چشم خورشید»، برای مت
قاعد کردن چشم رع به بازگشت از طریق ترکیبی از سخنرانی ها، ترفندها و داستان های سرگرم کننده، به تحوت اهدا شده است. تلاش های او همواره موفق نبوده؛ در یک جا الهه از سخنان تحوت بسیار خشمگین شده و از یک گربه سان خوش خیم تبدیل به ماده شیری آتشین کام بدل می شود که تحوت را از جای می پراند. زمانی که الهه متقاعد شد که بازگردد، او را برای بازگشت به مصر همراهی می کنند. بازگشت او نشانهٔ آغاز آب گیری نیل و سال جدید است. بدین طریق الههٔ چشم یک بار دیگر نزد خدای خورشید، یا در برخی از نسخه های این داستان نزد خدایی که موجب بازگشت او شده، خواهد رفت و همسری او را خواهد کرد. محیت همسر آنحور شده، تفنوت با شو برابر است و همسر تحوت گاه به نِحمِتاوی — الهه ای کوچک به شکل آرام شدهٔ چشم — است. در بسیاری از موارد، الههٔ چشم و همسرش یک فرزند الهی می آفرینند که خدای خورشید بعدی خواهد شد. تغییر حالت الهه از شکل خصومت آمیزش به گونهٔ صلح آمیز یک گام کلیدی در تجدید خدای خورشید و پادشاهی ای است که او نمایندهٔ آن است. ماهیت دوگانهٔ الههٔ چشم از منظر گریوز-براون نشانگر «دیدگاه مصریان بر طبیعت دوگانهٔ زنان، شامل هر دو احساس شدید خشم و عشق است.» ای
ن همان نظر دربارهٔ زنانگی است که در متونِ توصیفِ ویژگی های زنان در "آموزش آنخششونگ" آمده است، که می گوید زمانی که یک مرد می تواند همسرش را خوشحال نگه دارد، او همچون یک گربه است و زمانی که نتواند چنین کند، مانند یک ماده شیر می شود. ارتباط با دیگر الهه ها. به طور کلی شخصیت چشم رع بخش مهمی از مفاهیمِ حاملگیِ زن در الوهیت مصر را تشکیل داده و گاه چشم برابر با الههٔ بسیار برجسته ای مانند حاثور یا آن گونه که در کتیبه ای آمده، برابر با ماده شیری مبهم به نام مِستجِت قرار گرفته است. مصریان بسیاری از خدایان مرتبط با خورشید را در قالب گربه ایان در نظر گرفته اند و خدایان ماده شیر همچون سخمت، منحیت و تفنوت را برابر با چشم تعبیر کرده اند. باستت به شکلی به تصویر کشیده شد که هر دو حالت گربه و شیر از آن درک گردد و این دوگانگی شمایل او می تواند نشان دهندهٔ دو جنبهٔ مسالمت آمیز و خشونت آمیز چشم باشد. یکی دیگر از الهه های چشم خورشیدی موت، همسر خدای آمون، از همراهان رع، بود. موت در ابتدا به نام چشم رع، در دورهٔ اواخر پادشاهی جدید، نامیده می شد و جنبه های شخصیتی او که مرتبط با چشم بود، به طور فزاینده ای در طول زمان رشد کرد و برجسته
شد. موت بیش از اندازه به هر دو فرم شیر و گربه شباهت دارد. به همین ترتیب، الهه های کبرا اغلب نمایندگانی از چشم هستند. در میان چنین الهه هایی، وادجت یک خدای قیمومتی از مصر سفلی بود که ارتباط تنگاتنگی با تاج سلطنتی و حفاظت از پادشاه داشت. از دیگر خدایان چشم گونهٔ مرتبط با الههٔ کبرا، الههٔ باروری رنه نوتت، الههٔ شعبده بازی وِرِت هِکائو و الههٔ محافظ دفینه ها در شهر تبای به نام مرت سکر بودند. خدایانِ در ارتباط با چشم، محدود به اشکال گربه و مار نبودند. شکل غالب حاثور در میان حیوانات، یک گاو است که دارای ارتباط تنگاتنگی با الههٔ چشم مِحِت وِرِت است. نِخبِت نیز یک کرکس بود که با وادجت، چشم و تاج مصر مربوط است. بسیاری از الهه های چشم به نظر می رسد به طور عمده در قالب انسان بودند از جمله نیث، که گاهی خدای جنگاوری و گاهی مادر خدای خورشید است و ساتِت و آنوکت که مرتبط با آبشارهای نیل و طغیان این رود بودند. از دیگر الهه های مشابه، سوثیس، خدای ستارهٔ هم نامی، و میت، تجسم نظم کیهانی که دختر رع هم نامیده شده، بوده اند. حتی ایزیس که معمولاً به جای رع همراه اُزیریس بوده، یا عشتروت که یک خدای باروری و جنگ در سرزمین کنعان بوده
است، گاهی با چشم خورشیدی برابر دانسته شدند. غالباً دو الههٔ مرتبط به چشم با هم ظاهر می شوند و هر یک به نمایندگی از یکی از جنبه های دوگانهٔ چشم ایفای نقش می کنند. در کنار هم قرار دادن این خدایان اغلب برای ارائه نقش های زایش و خشمِ شخصیت چشم است که گاهی حاثور و سخمت آن را ایفا کرده اند. وادجت و نخبت می توانند برای نشان دادن مصر علیا و سفلی با تاج قرمز و سفید نقش گیرند. به طور مشابهی موت، که توسط فرقه های شهر تِبای پرستیده می شد، گاهی به عنوان نماینده مصر علیا همتای سخمت بود، که در ممفیس در مصر سفلی، پرستش می شده است. این الهه ها و شمایل نگاری شان غالباً با هم آمیخته است. بسیاری از ترکیب ها مانند حاثور–تفنوت، موت–سخمت و باستت–سوثیس نیز به نظر می رسد در متون مصری حضور داشتند. وادجت می تواند گاهی با سر شیر، به جای کبرا به تصویر درآید و نخبت می تواند در شکل کبرا به عنوان همتایی برای وادجت گردد و بسیاری از این الهه ها قرص خورشید را بر روی سر خود دارند و گاهی علاوه بر این، اورائوس یا شاخ گاوی، مانندِ حاثور روی سرشان وجود دارد. در آغاز پادشاهی میانه در هیروگلیف اورائوس می تواند به عنوان یک واژه نگاشت یا مشخصه برای کلم
هٔ «الهه» باشد، چون تقریباً هر الهه ای با چشم در ارتباط است و مشخصات مشابهی میان شان وجود دارد. پرستش. چشم رع در بسیاری از قسمت های دین مصریان وارد شده و اسطورهٔ او با بسیاری از الهه ها آمیخته شده است و آن ها را با نام چشم می شناسند. پرواز چشم و بازگشتش به مصر یکی از ویژگی های مشترکِ مراسم های دوران بطلمیوسی و رومی (۳۰۵ قبل از میلاد – ۳۹۰ پس از میلاد) بوده است، وقتی سال جدید فرامی رسید و رود نیل طغیان می کرد، مردم مصر بازگشت چشم از دورهٔ سرگردانیش در سرزمین های خارجی را جشن می گرفتند. معابد مصریان که در امتداد رودخانهٔ نیل ساخته شده اند، حاوی تصاویری از شادی حیوانات و کوتوله ها به خاطر ورود الهه هستند. دانشمندان نمی دانند که چگونه این اسطوره توسعه یافته و آداب و تشریفات در زمانه های قدیم تر چگونه بوده است. یکی از قدیمی ترین نمونه ها، بازگشت موت به معبد خود در تِبای است که هر ساله جشن گرفته می شد و این مربوط به اوایل دورهٔ پادشاهی جدید است. در معبدی متعلق به مونت در مدامود جشنواره ای از اواخر پادشاهی میانه بوده که شاید بازگشت همسر مونت، رائت تاوی، را پاس می داشته که می توان این اسطوره را برابر حاثور و چشم رع د
انست. بازگشت این الههٔ چشم، در قالب باروری و حاصلخیزی، شرایط را برای ازدواج مجددش با مونت و تولد فرزند اساطیری شان، که شکلی از حورس بود، مهیا می کرد. جشن سال جدید و بازگشت الهه به خانه اش در این معبد با نوشیدن و رقص همراه بود، که همتای وضع سرمستی الهه پس از بازگشتش بوده است. در شهرهای دیگر دو الهه به عنوان جنبه های متخاصم و صلح آمیز چشم پرستش می شدند؛ مانند آیـِت و نِهم ِتاوی در هراکلئوپولیس یا ساتت و آنوکِت در اسوان. در یک آیین دیگر معابد، فرعون یک بازی تشریفاتی به افتخار الههٔ چشم، به شکل حاثور، سخمت یا تفنوت شرکت می کرد که طی این بازی، او توپی به عنوان نمادِ چشمِ آپپ را با چماقی ساخته شده از نوعی چوب — که گفته می شد حالت ارتجاعی دارد — می زد. این مراسم نبرد چشم رع با بزرگترین دشمنش را در قالب یک بازی نشان می دهد. مفهوم چشم خورشیدی به عنوان مادر، همسر و دختر خدا با ایدئولوژی سلطنتی درهم آمیخت. فراعنه در نقش رع و همسران شان در ارتباط با چشم و الهه های برابر با آن در نظر گرفته می شدند. قرص خورشید و اورائیِ به کاررفته در پوشش سر همسران فراعنه در دورهٔ پادشاهی نو، بازتاب دهندهٔ این ارتباط است. این زنانِ روحانی
به عنوان «همسران» تشریفاتیِ خاصِ خدایان در طول دورهٔ میانی سوم (حدود ۱۰۵۹–۶۵۳ پیش از میلاد) شناخته می شدند، مانند «همسر خدای آمون» که روابط مشابهی با خدایانی که بدان ها خدمت کرده، داشت. آمنهوتپ سوم حتی یک معبد در سده اینگا برای ملکه تیه به عنوان جلوه ای از چشم رع اختصاص داد که همتای معبد خود آمنهوتپ در نزدیکی سولب است. شکل ظاهری چشم نیز در مراسم مذهبی و نمادگرایی به عنوان عامل حفاظت مطرح شده است. اورائی در پوشش سر سلطنتی و الهی به نقش الهه های چشم به عنوان محافظان خدایان و پادشاه هان اشاره دارد. به شکل مشابه، اورائی در بالای حرم و سایر سازه های مقدس دیده می شود و به صورت نمادین از آن ها در برابر قدرت های خصمانه محافظت می کند. بسیاری از آیین های معبد به الهه های چشم مربوط هستند تا از معبد یا حاکم مقدس دفاع کنند. اغلب، متون مربوط به چنین آیینی به طور خاص شامل مجموعه ای از چهار اورائی دفاعی هستند. این اورائی ها گاهی در قالب های مختلفی از الهه های مرتبط با چشم شناسایی می شوند، اما آن ها همچنین می توانند به عنوان نشانی از «حاثور چهار چهره» شناخته شوند، که وظیفهٔ حفاظت از کرجی خورشید را داشته و به مکان های خاصی در
زمین گسترش یافته است. چشم رع همچنین می تواند برای دفاع از افراد عادی استفاده شود. برخی از تعویذهای بلاگردان شکل چشم حورس را در یک طرف و تصویر الهه ها را در سوی دیگر دارند. این بلاگردان ها به احتمال زیاد نشانه ای از ارتباط بین چشم حورس و چشم رع برای استفاده از قدرت هاشان در حفاظت شخصی به کار گرفته شده اند. علاوه بر این، طلسم های جادویی خاصی از دوره پادشاهی جدید وجود داشته است، مانند قرار دادن شکلی رُسی از اورائی در اطراف یک خانه یا اتاق که برای محافظت اورائی خورشیدی در آیین هایی مقدس پرستش می شده است. تصور می شد که این اورائی ها منزل را از شر ارواح بد و کابوس هایی که به آن ها تعلق داشتند، یا سایر دشمنان ساکن خانه، محافظت می کنند. بر طلسم ها نوشته شده «آتش بر دهان شان». مدل هایی مانند این طلسم در بقایای شهرهای باستانی مصر یافت شدند و شامل کاسه هایی بودند که سوخت را بر دهانه های آن ها می توان سوزاند، لیکن نمونه های کشف شده اثری از سوختگی ندارند. چه حقیقی باشد یا استعاری، آتش در دهان کبرا، مانند شعله های آتش توسط چشم رع، به منظور نابودیِ تاریکیِ شبانه و سوزاندن موجودات خطرناکی که در آن حرکت می کنند، تعبیر می شود.
اهمیت چشم به زندگی پس از مرگ نیز گسترش می یابد. متون تدفینی مصر، روحِ درگذشته را همراه رع در سفر شبانه اش به دوات، قلمرو مرده گان، دانسته و معتقد به تولد دوبارهٔ او در سپیده دم هستند. در این متون چشم و مظاهر مختلف آن، اغلب برای محافظت و باززایش مرده ای که همراه رع شده، مشاهده می شوند. طلسم در "متون تابوت" بیان می کند که باستت، به عنوان چشم، دوات را مانند یک مشعل روشن می کند و اجازه می دهد که مرده ها با خیال راحت به سوی اعماق عبور کنند.
آراسته آروارگان (نام علمی: "Compsognathidae") نام یک تیره از کلاد ددپایان است.
سنگفرش خزندگان (نام علمی: "Edaphosauridae") نام یک تیره از راسته لگن خزندگان است.
تاجدارسوسمار (نام علمی: "Estemmenosuchus") نام یک سرده از راسته ددکاوان است که حدود ۲۶۷ میلیون سال پیش در روسیه می زیست این جانور ۴ متر طول داشت و به رغم جثه بزرگ و ظاهر نامتعارفش گیاهخوار بود تاجدارسوسمار دارای دندان های نیش بزرگ و برجسته و همچنین شاخ هایی بر روی سر خود بود و از این شاخ ها و دندان ها در رقابت برای جفت و دفاع در برابر شکارچیان استفاده می کرده است.
میخ به سر (نام علمی: "Styracocephalus") نام یک سرده از زیرراسته سهمگین سران است.
مفلوک سر (نام علمی: "Tapinocephalus") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
ماردندانان (نام علمی: "Ophiacodontidae") نام یک تیره از راسته لگن خزندگان است.
ماردندان (نام علمی: "Ophiacodon") نام یک سرده از تیره ماردندانان است. "ماردندان" از بزرگ ترین هم کمانان ابتدایی بود. این جانورِ تمساح مانند آرواره هایی کشیده و تعداد زیادی دندان تیز داشت که برای گرفتن ماهی ها عالی بودند. ماردندان در پوزه ی درازش، ۱۶۶ دندان تیز داشت. استخوان های تخت انگشت های دست ها و پاهای این جانور نشان می دهند که نیمه آب زی بوده است و می توانسته دست ها و پاهایش را در نقش پارو به کار بگیرد. بر خلاف پلیکوسورهای متأخرتری مثل "دواندازه دندان"، "ماردندان" برای کشتن جانوران بزرگ انطباق نیافته بود. "ماردندان" با اندازه ی بزرگ و آرواره های تمساح مانندش شکارگری هولناک به نظر می رسید، اما بیشتر ماهی ها و مهره داران کوچک را شکار می کرد و دنبال طعمه های بزرگ نبود. این جانور شبیه تمساح زندگی می کرد، یعنی کنار آب کمین می گرفت تا مهره داران خشکی زی کوچک تر و ماهی ها را به دام بیندازد. با این حال، "ماردندان" به سبب هم کمان بودنش به پستانداران نزدیک تر است تا به تمساح های امروزی. این نمونه ای از تکامل هم گراست که در آن چند انطباق با یک شیوه ی زندگی مشخص به صورت جداگانه و در گروه های متفاوت جانوری رخ می دهند
گوه ای دندان (نام علمی: "Sphenacodon") نام یک سرده از رده هم کمانان است.
هنر مصر باستان شامل نقاشی، مجسمه سازی، معماری، هنر و دیگر گونه هایِ هنرِ تولید شده بدستِ تمدن مصر باستان در بخشِ پایینیِ درهٔ رود نیل(مصر سفلی) از حدود ۵۰۰۰ پیش از میلاد تا ۳۰۰ پس از میلاد است. هنر در مصر باستان از دودمان دوم مصر آغاز شد و تا دودمان سوم مصر یعنی از ۳۰۰۰ پیش از میلاد تا قرن سوم توسعه و ادامه یافت. نمادگرایی. حیوانات چهره های بسیار نمادین در هنر مصر بوده اند. رنگ ها از حالتِ طبیعیِ خود اغراق آمیزتر هستند: پوست قرمز برای جوانان که بر اثر کار سخت آفتاب سوخته شده اند بکار می رفت، در حالی که پوست زرد برای زنان و مردان میانسالی که در داخل خانه کار می کردند مورد استفاده قرار می گرفت. آبی یا طلایی نشان دهنده الوهیت بود و استفاده از سیاه و سفید برای چهره های سلطنتی استفاده می شد که بیان کنندهٔ باروری رود نیل بود.
زاهد (صفت: eremitic or hermitic) کسی است که تا حدی در انزوا و بدور از جامعه زندگی می کند. مسیحیت. پیشینه زندگی به شکل راهب و راهبه مسیحی به سده سوم در مصر و فلسطین بازمی گردد و این زاهدان به شکل خلوت نشینی و تنها در دیرهای بیابانی می زیستند. فشار بیش از اندازهٔ این تنهایی ها باعث شد تا راهبی به نام پاخوم نظام جدیدی را برپا کند که صومعه نشینی نام گرفت و بر اساس آن راهب ها و راهبه ها می توانند بسیاری از مراسم را به صورت جمعی انجام دهند و با هم در تماس باشند. در مسیحیت، اصطلاحِ زاهد در اصل به یک مسیحی گفته می شود که در انزوا و خارج از گروه مذهبی زندگی می کند و به آن الهیات صحرا از عهد عتیق نیز گفته می شود. در سنت مسیحی زندگی گوشه نشینی فرم اولیه زندگی رهبانی است. اسلام. در جهان بینی زاهد دنیا و آخرت به یکدیگر پیوسته اند. دنیا مزرعه آخرت است از نظر زاهد آنچه به زندگی این جهان سامان می بخشد، موجب رونق و صفا و امنیت و آسایش آن می گردد، این است که ملاکهای اخروی و آن جهانی وارد زندگی این جهانی شود و آنچه مایه و پایه سعادت آن جهانی است این است که تعهدات و مسئولیتهای این جهانی خوب انجام شود و با ایمان و پاکی و طهارت و
تقوا توأم باشد.
لندو سیستانی یکی از خوراک یا شیرینی های سنتی سیستان است. لندو در سیستان به عنوان میان وعده استفاده می شود به این دلیل نیز آن را نوعی خوراک به حساب می آورند. لندو همچنین به عنوان نوعی شیرینی هم برای میهمانان سیستانی به حساب آمده و تنقل آن مناسبت های مختلف از جمله مراسمات شادی و در طول بارداری و پس از آن برای افزایش شیر مادر استفاده می شود. طرز تهیه. طرز تهیه شیرینی لندو مرحله اول. برای تهیه شیرینی لندو خوشمزه ابتدای کار گندم را می شوییم، سپس درون یک کاسه حاوی آب می ریزیم و اجازه می دهیم به مدت ۲ ساعت درون آب بماند تا خیس بخورد. طی این زمان آب آن را ۳ مرتبه عوض می کنیم. مرحله دوم. حالا پس از گذشت این زمان گندم را درون آبکش می ریزیم تا آب اضافی اش خارج شود. در ادامه روی سطح کار را با پارچه نخی تمیز می پوشانیم، سپس گندم را به صورت پخش روی پارچه می ریزیم تا آب اضافی اش کشیده شود. مرحله سوم. در این مرحله یک تابه مناسب روی حرارت ملایم قرار می دهیم، سپس اجازه می دهیم تابه به خوبی گرم شود. در ادامه زمانی که گندم ها مرطوب هستند، آن ها را درون تابه می ریزیم و به صورت مداوم هم می زنیم. مرحله چهارم. حالا هسته خرما را جدا
می کنیم، سپس درون یک طرف مناسب می ریزیم و با گوشت کوب می کوبیم تا خرما کاملاً له شود. در ادامه زمانی که بوی خامی گندم از بین رفت و کاملاً برشته شد تابه را از روی حرارت برمی داریم. مرحله پنجم. در این مرحله گندم را به صورت داغ به خرما له شده اضافه می کنیم و مخلوط می کنیم. در ادامه تابه را مجدداً روی حرارت ملایم قرار می دهیم، سپس کنجد را اضافه می کنیم و تفت می دهیم تا کنجد برشته شود. مرحله ششم. حالا کنجد را به مخلوط خرما اضافه می کنیم، سپس هم می زنیم تا مواد ترکیب و یکدست شود. در ادامه مخلوط خرما را درون یک سینی مناسب می ریزیم، سپس پخش می کنیم و یک جسم سنگین روی آن قرار می دهیم. مرحله هفتم. در این مرحله اجازه می دهیم این جسم سنگین به مدت ۱۲ تا ۱۳ ساعت روی مواد شیرینی بماند. در ادامه پس از گذشت این زمان جسم سنگین را از روی مواد شیرینی برداشته، سپس مقداری از آن را برمی داریم. در نهایت شیرینی لندو را در کف دست به صورت گردو فرم می دهیم و درون ظرف مورد نظرمان قرار می دهیم. برای تهیه اول از همه هسته خرما را جدا کرده و در ظرفی ریخته می شود. بعد از آماده کردن خرما نوبت گندم است که بعد از خوب برشته شدن، گرما گرم در خرما
ریخته می شود. کنجد را هم به همین صورت اضافه می کنند. وقتی همه گندم ها و کنجدها به خرما اضافه شد مواد را با هم مخلوط کرده و زیر بار سنگین گذاشته می شود تا بهم خوب بچسبند و سفت شوند. بعد از ۱۲ الی ۱۳ ساعت از زیر بار برداشته و به شکل دلخواه در می آید.
زبان غلافان (نام علمی: "") نام یک راسته از شاخه بندپایان است.
تیتان بالان (نام علمی: "") نام یک راسته از شاخه بندپایان است.
اوموناسور (نام علمی: "Umoonasaurus") نام یک سرده از راسته نزدیک سوسماران است.
بادپرکیسه دارها نام سرده ای متشکل از ۶ گونه کیسه دار درخت زی عضو تیره بادپرکیسه داران است. این گونه ها بومی استرالیا و گینه نو هستند. اعضای این سرده عبارتند از:
درون دندان (نام علمی: "") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
شترمرغ سر (نام علمی: "Struthiocephalus") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
شاخی سر (نام علمی: "") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
باستان سوسمار (نام علمی: "") نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
موش-کانگوروی روفوس (نام علمی: "Aepyprymnus rufescens") نام یک گونه ی کیسه دار است که در استرالیا یافت می شود. این گونه، از نظر جثه بزرگ ترین کانگوروی موش وار است و در خطر انقراض نمی باشد.
بادپر بیاک (نام علمی: "Petaurus biacensis") نام یک گونه از سرده بادپرکیسه دارها است.
بادپر شکری (نام علمی: "Petaurus breviceps") یا شوگر گلایدر نام یک گونه از سرده بادپرکیسه دارها است. این گونه در جنوب شرق آسیا و استرالیا به شکل بومی زندگی می کند اما توسط انسان ها به دیگر مناطق جهان نیز برده شده است. بادپر شکری از بدن سنجابی مانند با دم بلند و جزئی (ضعیف) برخوردار است. طول از بینی تا نوک دم حدود ۲۴ تا ۳۰ سانتی متر ، و نرها و ماده ها به ترتیب ۱۴۰ و ۱۱۵ گرم وزن دارند. دامنهٔ ضربان قلب ۲۰۰ تا ۳۰۰ ضربان در دقیقه و سرعت تنفس ۱۶ تا ۴۰ نفس در دقیقه است. بادپر شکری گونه ای از جنس جنسی است که نرها معمولاً از ماده ها بزرگتر هستند. بدگمانی جنسی به دلیل افزایش رقابت همسران ناشی از ساختار گروه های اجتماعی احتمالاً تکامل یافته است و در مناطقی از عرض جغرافیایی بالاتر که در آن رقابت برای جفت گیری به دلیل افزایش در دسترس بودن مواد غذایی بیشتر است، بیشتر مشهود است.
بادپر ماهوگنی (نام علمی: "Petaurus gracilis") نام یک گونه از سرده بادپرکیسه دارها است.
بادپر سنجابی (نام علمی: "Petaurus norfolcensis") نام یک گونه از سرده بادپرکیسه دارها است.
پره کیسه دارها نام سرده ای از کیسه داران عضو تیره درخت نوردان کیسه دار است. اعضای این سرده به خاطر داشتن پره در میان انگشت های پاهای عقبیشان شناخته شده اند. از آن ها اغلب با عنوان کوسکوس یاد می شود.
کوسکوس گب (نام علمی: "Phalanger alexandrae") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس کوهی (نام علمی: "Phalanger carmelitae") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس خاکی (نام علمی: "Phalanger gymnotis") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس معمولی شرقی (نام علمی: "Phalanger intercastellanus") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس وودلاک (نام علمی: "Phalanger lullulae") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس چشم آبی (نام علمی: "Phalanger matabiru") نام یک گونه از شاخه طنابداران است.
کوسکوس تلفومین (نام علمی: "Phalanger matanim") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس معمولی جنوبی (نام علمی: "Phalanger mimicus") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس معمولی شمالی (نام علمی: "Phalanger orientalis") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس آراسته (نام علمی: "Phalanger ornatus") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس روتشیلد (نام علمی: "Phalanger rothschildi") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس ابریشمی (نام علمی: "Phalanger sericeus") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.
کوسکوس اشتاین (نام علمی: "Phalanger vestitus") نام یک گونه از سرده پره کیسه دارها است.