Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رفت که در آن آئین سیاوش کاملاً شناخته بود (مرو)، رنگ ایرانی ماجرا و اثر سوگ آئین در شکل گیری و پیروزی آن بی تأثیر نبوده است. می دانیم که جامه نیلی کردن که بعدها سیاه پوشی و سیاه جامگی شده است، از آئین سیاوش گرفته شده است. پس از اسلام. ابن اثیر در "الکامل فی التاریخ"، دربارهٔ نخستین سوگواری رسمی-اجتماعی در رویدادهای سال ۳۵۲ق نوشته است که معزالدوله دیلمی در بغداد دستور داد که «مردم در روز عاشورا دکان هایشان را ببندند، خرید و فروش در بازارها را لغو کنند، زاری کنند، گنبدها و مزارها را آماده سازند، زنان موهایشان را چاک کنند و سر روی را سیاه پوش کنند… و این نخستین روزی بود که برای حسین زاری شد.» در کشورهای اسلامی. ایران. در روزهای عزاداری محرم چهره شهرهای بزرگ و کوچک ایران به صورت چشمگیری تغییر می کند و سیاهپوش می شود. بیرق ها و علم های سیاه و گاه سبزرنگ بر در و بام تکایا، مساجد، خانه ها، مؤسسات، ادارات و معابر افراشته می شود. زن و مرد و پیر و جوان سیاه می پوشند و خصوصاً در ظهر عاشورا برخی چهره ها و موهایشان را گِل آلود می کنند. در این روزها زنان و مردان و به ویژه جوانان در مساجد و معابر و تکایا جمع می شوند به سر و
سینه خود می کوبند تا عزا برپا دارند و با کشته شدگان واقعه کربلا که چهارده قرن پیش در صحرای کربلا رخ داد ابراز همدردی کنند. با آنکه شهر چهره ای پُرآشوب دارد و پر از مردانی است که با زنجیر و دست به سر و سینه خود می کوبند، اما آنچه گویتیسولو را به شگفت می آورد، مشاهده انبوه مردمانی است که از زن و مرد، پیر و جوان، بزرگ و کوچک، با مهربانی و همدلی در کنار هم سوگواری می کنند. او می نویسد مردمان در این دو سه روز با یکدیگر از زمان های دیگر مهربان ترند و همدل تر. در ایران روضه ها بیشتر در ماه های محرم و صفر برگزار می شوند. معمولاً هر مجلس روضه از دو بخش زنانه و مردانه تشکیل می شود. برخی روضه ها ممکن است کاملاً زنانه باشند و گاه کاملاً مردانه. مجلس روضه ممکن است در خانه تشکیل شود یا در تکیه ها، مساجد و حسینیه ها برپا شود. یکی از انواع عزاداری است که در شهرهایی از ایران مانند بشرویه، میناب و… انجام می شود در بشرویه این مراسم قدمتی ۴۰۰ساله دارد و از سال ها پیش در حسینیه حاج علی اشرف انجام می شده این مراسم با نوای حسین حسین و چرخاندن علم ها در دور حسینیه انجام می شود و جمعی از سادات در جلو علم ها حرکت می کنند این مراسم هر
ساله از شب پنجم محرم تا روز عاشورا انجام می شود. عراق. در این عزاداری، عزاداران با پای برهنه از طویریج -شهری در نزدیکی کربلا- حرکت می کنند و در حالی که هروله کنان شعار «لبیک یا حسین» می گویند و با دست بر سر و صورت خود می زنند، خودشان را به حرم حسین بن علی می رسانند و پس از زیارتی کوتاه مدت که چند دقیقه ای بیشتر طول نمی کشد، محل را ترک می کنند. این مراسم پیش از نماز ظهر و عصر از منطقه طویریج آغاز شده، به گونه ای که عزاداران نماز را در میانه راه و در نزدیکی خیمه گاه اقامه کرده و پس از خاموش کردن خیمه های آتش گرفته، خود را دوان دوان و هروله کنان به حرم حسین بن علی می رسانند. طویریج که نام دیگر آن «هندیه» است نام منطقه ای در ۱۰ کیلومتری کربلاست که در زمان قیام حسینی محل سکونت قبیله بنی اسد بوده و عزاداران حسینی در کربلا به رسم دیر رسیدن این قبیله در عصر عاشورا به کربلا، مراسم عزاداری خود را از این منطقه آغاز می کنند. «مشق شمشیر» آیین سنتی عزاداری اهالی نجف است که بنا به تاریخ در شب عاشورا، حبیب ابن مظاهر اسدی، برای آرام کردن زینب به همراه عباس بن علی و یارانی که برای دفاع از دین و امامشان مانده بودند، به سمت خیمه
گاه حسین رفتند. حبیب ابن مظاهر فریاد زد: «ای گروه بانوان و حرم های رسول خدا این شمشیرهای جوانمردان شماست که سوگند یاد کرده اند در غلاف نکنند مگر اینکه گردن دشمنان را بزنند و این نیزه های جوانان شماست که قسم خورده اند به زمین نیفکنند مگر اینکه به سینه های دشمن فروکنند». مشعل گردانی یکی از قدیمی ترین عزاداری های سنتی ویژه اهالی نجف به شمار می رود و شرکت کنندگان به صورت نمادین برای یاری سید الشهدا اعلام آمادگی می کنند. مشعل گردانی از شب هشتم محرم شروع شده و تا شب عاشورا ادامه دارد. در این مراسم، ۲۰ تا ۴۰ مشعل بر روی یک چوب بلند و باریک نصب شده و هر مشعل به شیوه سنتی با استفاده از پارچه های ضخیم و پشمی و با نفت سیاه یا گازویل روشن می شود. سپس افراد تنومند یا قد بلند هیئت این مشعل را بر دوش خود حمل می کنند و به همراه دسته های عزاداری به سمت حرم علی بن ابی طالب حرکت می کنند. در جلو و پشت هر مشعل هم دو نفر حامل مشعل را کمک می کنند تا مشعل نیفتد یا کسی آسیب نبیند. دور هر مشعل بین ده تا بیست نفر شمشیر به دست به صورت نمادین به پایکوبی پرداخته که گویی خود را برای جنگ با دشمنان آماده می کنند و شعار سر می دهند. در جلوی ه
ر یک از مشعلها چند نفر پرچم های بلند سیاه و قرمز با شعار یا حسین را به اهتزاز درمی آورند. طبل و سنج از بخشهای مهم آیین مشعل گردانی است و طبلها در وسط عزاداران با ضرب آهنگی سریع و تند نواخته می شوند و عزاداران و مشعل گردانها را به هیجان بیشتر وامی دارند. هند. محرم یک تعطیلی رسمی در هند و شروع سال اسلامی است. این روز برای بسیاری از کارمندان تعطیل هستند. بعضی از مردم شروع سال جدید اسلامی را با آتش بازی جشن می گیرند. مسلمانان اهل سنت در روز عاشورا روزه میگیرند زیرا آن را دستوری از سوی پیامبر می دانند. آنها ممکن است جلسات مخصوص دعا در منازل یا مساجد داشته باشند. همهٔ مسلمانان این مراسم را اجرا نمی کنند و در این مناسبت رفتار مشابه ندارند. بعضی از مسلمانان ماه محرم را به خاطر جنگ و حادثهٔ کربلا، ماه عزاداری می دانند. پولیکالی که با نام رقص ببر هم معروف می باشد، گوشه ای از مراسم محرم در ایالت کرالا ست. بعضی از مسلمان ها بدنشان را به شکل ببر نقاشی می کنند و ماسک می زنند و در خیابان رژه می روند، می خوانند و می رقصند و حرکات ببر را تقلید می کنند. احتمالاً آنها با این کار می خواهند به صورت خیالی، تصویری از شجاعت حسین را
به نمایش بگذارند (به نظر می رسد منظور اعتقاد به این واقعه باشد که حتی حیوانات عزادار حادثهٔ کربلا بودند. در شهرستان مهریز یزد شاهد گونه ای از این عزاداری هستیم که مردی در جلد شیر فرومی رود و با ماشین دور تا دور حسینیه چرخانده می شود در حالی که کاه بر سر می پاشد. باید در نظر گرفت واژهٔ رقص الزاماً به معنای آیینی برای شادمانی نیست). رویدادهای دیگر که در ده روز اول محرم رخ می دهند عبارتند از: رژه همراه ماکتی از آرامگاه حسین پخش کردن خوراکی بین فقیران بعضی از این رویدادها در جهان اسلام مورد بحث است. محرم {ممکن است منظور روز عاشورا باشد. چون در تقویم هند تعطیل است اما مردم برای روز عاشورا نیز از واژهٔ محرم استفاده می کنند}, عمدتاً یک تعطیلی اسلامیست اما مردم از سایر ادیان نیز ممکن است در این مراسم شرکت کنند یا شاهد فعالیتها باشند. روز اول محرم در هند تعطیلی رسمی ست بنابرین ادارات دولتی، دفاتر پست و بانکها تعطیل هستند. ممکن است مغازه ها و کار و بار و سایر نهادهای اسلامی، تعطیل باشند یا ساعات کار را کاهش دهند. مردمی که مایل به استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی هستند ممکن است نیاز باشد که جدول زمانی را با مسئولان محلی
هماهنگ کنند. نماز جماعت و مراسم دعا، رژه و راهپیمایی در این روز ممکن است باعث ترافیک شدید خصوصاً در مناطق مسلمان نشین شود. در میان شیعیان هند مراسمی معمول است که ممکن است در نواحی مختلف، جزئیاتی متفاوت داشته باشند. به محض ظاهر شدن ماه جدید، مردم هر سال در مکان های دائمی (که در جنوب هند به عاشور خانه معروف است) گرد هم می آیند. آنها بعد از خوردن شربت (نوشیدنی شیرین و خنک), یا برنج {منظور نذری ست} با نام حسین فاتحه می خوانند. نوشیدنی خنک به معنای یادآوری مؤمنان از تشنگی حسین و خانواده و همراهانش هست که رنج برده اند. بعد خوراک و نوشیدنی بین مردم خصوصاً فقرا پخش می شود. در بعضی مکان ها هر روز غروب مردم گودالی حفر می کنند و درونش آتش روشن می کنند و دورش با چوب یا شمشیر حفاظ می سازند. یا دورتا دور این گودال می دوند و فریاد می زنند عاشور خانه معمولاً با پارچه های سیاهی که روی آن آیات قرآن نوشته شده تزئین می شود. درون عاشور خانه تابوت ها و سازه های چوبی قرار دارد که با ورق های نقره ای، کاغذهای رنگی و زرق و برق دار پوشش داده شده. آنها با تخیل و احساس هنری ساخته شده است و به منظور نشان دادن آرامگاه حسین، در دشت کربلا،
یا مقبره پیامبر در مدینه یا حتی تاج محل در اگرا بنا شده. در کنار آن ها وسایل جنگی قرار دارد که متصور هستند امام حسین در کربلا از آنها استفاده کردند. مثل عمامه (از طلا)، یک شمشیر، سپر، تیر و کمان همچنین تعدادی علم یا علامت در اشکال گوناگون وجود دارد که هر کدام معنی مخصوص خود را دارند. اغلب علم ها شکل یک دست را در راس خود دارند. این علامت از آنجایی محبوب است که به پنج تن از اعضای خانوادهٔ پیامبر اشاره دارد: محمد، علی، فاطمه، حسن و حسین به یاد کربلا هر روز عصر مردم در عاشور خانه یا منازل خود گرد هم می آیند. این مجالس، یادآور قدم به قدم وقایع کربلاست. از زمانی که امام حسین دعوت کوفیان را دریافت کرد تا زمانی که شهید شد. ذاکر خطابه ای را برای اعضای مجلس می خواند و مرثیه گوها اشعاری را که حوادث کربلا را به یاد می آورد، قرائت می کنند. این وقایع به طور هنرمندانه ای بی رحمی یزیدیان که امام حسین، خانواده و همراهانش را کشتند روایت می کنند. این مراثی شامل نوحه (اشعار درد و رنج) همراه با سوز خوانده می شوند تا احساسات شنوندگان را برای ندبه و گریستن تحریک کنند. مؤمنان از جا برمی خیزند و با اندوه سینه می زنند و فریاد می زنند:
یا حسن، یا حسین. در عین حال یزید، خلیفه ای که باعث کشته شدن امام حسین شد، نفرین می شود. دسته ها و مراسم دیگر از هفتم تا دهم محرم مراسمی برگزار می شود که در بزرگداشت پسر حسن، قاسم هست. قاسم، در حالی کشته شد که تازه داماد بود. همراه با هیئتی که در صفوف منظم می روند، اسب سفیدی (دلدل یا ذوالجناح) می رود که نشانهٔ مرکب امام حسین هست. یا اشاره به اسب عروس قاسم دارد. قاسم دقیقاً قبل از حادثهٔ کربلا با دختر امام حسین (فاطمه صغرا) ازدواج کرده بود. به خاطر همین مردم مکرراً فریاد می زنند:عروس! داماد! عروس! داماد! در روز هشتم نیزه ای به حرکت در می آید در حالی که سر حسین را حمل می کند. این کاراشاره به واقعه ای دارد که به دستور یزید سرها را بر نیزه کردند. به علاوه تابوتهایی از امام حسن، امام حسین و قاسم حمل می شوند. تمام مدت مردم سینه می زنند و می گویند: حسن! حسین! بعضی مواقع این کار متوقف می شود و گروهی از مردان و پسران با نیم تنهٔ برهنه و با دسته های تیغ خودشان را می زنند که خون از پشتشان جریان میابد {قمه زنی} یا گروهی بزرگ تشکیل می شود که در حالی که به شدت بر سر و سینه می کوبند، همراه هم داد می زنند: یا حسن! یا حسین! ر
سم است که تابوت ها و علم های سبز (علامت های ارتش حسین، تزئین شده با نقره، طلا و برنج) در صفوف منظم توسط مردان پابرهنه که سینه می زنند، مرثیه می خوانند و گاهی اوقات برای ابراز غم و اندوه خود، خودزنی می کنند، حمل می شوند. این پروسه در طول ماه محرم ادامه دارد و در روز دهم ماه، که روز عاشورا نام دارد، به اوج خود می رسد. روز دهم، عاشوراست. در این روز تابوتها را در آب می اندازند یا در گودالی که به این منظور و به نام کربلا حفر کرده اند، به صورت دسته جمعی دفن می کنند. در غروب دوازدهم مردم تمام شب را بیدار می مانند و برای بزرگداشت حسین قرآن و مرثیه می خوانند. روز آخر مقداری خوراکی تهیه می شود و بعد از خواندن فاتحه آن را به فقرا می دهند. با این امور خیر، مراسم محرم پایان میابد.
ساوُجبُلاغ شهرستان مرکزی استان البرز است. مرکز شهر ساوجبلاغ هشتگرد است. جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ «۲۵۹٬۹۷۳» نفر بوده است. شهرستان ساوجبلاغ براساس آخرین تقسیمات کشوری با وسعتی معادل ۱۱۵۸ کیلومتر مربع در غرب استان البرز واقع شده است. این شهرستان از شرق با شهرستان کرج، از جنوب با شهرستان اشتهارد، از غرب با شهرستان آبیک و نظرآباد و از شمال با شهرستان طالقان همجوار است. موقعیت جغرافیایی. شهرستان ساوجبلاغ از ارتفاع ۱۱۶۰ متر در جنوب غرب تا ۳۷۰۰ متر (قله سیاه بند) در شمال شرق گسترده شده است. در بین این دو منطقه، دشت نسبتاً وسیع و زمین های تپه ماهوری و کوه های مرتفع همراه با دره های عمیق قرار گرفته که به لحاظ توپوگرافی شاهد تنوع زیادی در منطقه هستیم. قسمت عمده ای از بخش چندار در منطقه کوهستانی و بخش مرکزی در منطقه دشت و زمین های تپه ماهوری واقع شده اند. وجه تسمیه. نام ساوجبلاغ ترکی و به معنی «چشمه آب سرد» است. این شهرستان دارای روستاهای زیادی است و محصولات کشاورزی فراوانی دارد. میوه های آلو شابلون روستای رامجین و گیلاس روستاهای فشند و آردهه و توت ولیان کیفیت بالایی دارد. همچنین در روستای عباس آباد بزرگ
در سهیلیه هم باغ های گلابی، هلو و شلیل آن معروف است که اکثر آنها متعلق به طایفه دهقانی میباشد. ساوجبلاغ نیوز رسانه مستقل و رسمی این شهرستان است. مصوبه ایجاد و تأسیس شهرستان ساوجبلاغ. ساوجبلاغ ابتدا یکی از بخش های شهرستان کرج بود که با تصویب هیئت وزیران در سال ۱۳۶۸ تبدیل به شهرستان گردید و از دو بخش مرکزی و طالقان تشکیل شد. شماره و تاریخ مصوبه: ۱۳۶۸٫۰۴٫۲۱ -.۴۹۱۴۰ ت۶۰۱–۱۳۶۸٫۰۵٫۱۴–۸۴۵. هیئت وزیران در جلسه مورخ ۱۳۶۸٫۴٫۲۱ بنا به پیشنهاد شماره ۱۸۴۶۳٫۴٫۲۲ وزارت کشور و به استناد ماده ۱۳ قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری مصوب پانزدهم تیر ماه یک هزار و سیصد و شصت و دو مجلس شورای اسلامی و آیین نامه اجرایی آن مصوب بیست و دوم مهر ماه یک هزار و سیصد و شصت و سه و در اجرای ماده ۷ همین قانون تصویب کردند. شهرستان ساوجبلاغ به مرکزیت شهر هشتگرد از ترکیب: ۱- بخش مرکزی به مرکزیت شهر هشتگرد شامل دهستان های برغان، نجم آباد، سعیدآباد، چهاردانگه، خور-هیو، چندار، تنکمان، احمدآباد، رامجین، سیدجمال الدین و گلسار و شهر نظرآباد. ۲- بخش طالقان به مرکزیت روستای شهرک شامل دهستان های بالای طالقان، میان طالقان و پایین طالقان. در تابعیت استان
تهران ایجاد و تأسیس گردد. در سال ۱۳۷۴ بخشی به نام نظرآباد در آن ایجاد شد که این بخش نیز در سال ۱۳۸۱ از شهرستان ساوجبلاغ منفک گردید. بخش طالقان نیز از جمله بخشهایی است که جدیداً (مهر ۱۳۸۹) با تصویب هیئت دولت تبدیل به شهرستان شده است. اگرچه این دو شهرستان زیر نظر فرمانداری ساوجبلاغ نیستند. اما وابستگی هائی به هشتگرد که مرکز ساوجبلاغ است دارند. مثلاً مرکز حوزه انتخابیه ساوجبلاغ، طالقان و نظرآباد که دو شهرستان طالقان و نظرآباد را نیز شامل می شود شهر هشتگرد است. در حال حاضر شامل بخش های مرکزی (به مرکزیت هشتگرد) و چندار (به مرکزیت کوهسار)می باشد. شهرها: هشتگرد و شهر جدید مهستان و گلسار (ششمین شهر ساوجبلاغ با نام قدیمی سیف آباد) شهر: کوهسار زبان. اهالی بومی شهرستان ساوجبلاغ به زبان فارسی، گویش کرجی و ترکی با گویش ساوجبلاغی سخن می گویند. گویش کرجی توسط بومیان هشتگرد و آبادی هایی همچون سیرود، اسپی داران (سپیدداران)، اسکولدره، کله رود (گلین رود)، عالم زمین، ولیان، آغشت، برغان، بانو صحرا، خوروین، ورده (هندوکوچیک)، سیواندره، سیبستان، آجین دوجین، کوشک زر، آردهه، فشند، ینگی امام، شنده، سنج، بریانچال، سرهه، طالیان و غیره گو
یش می شود. پیشینه تاریخی. نام ساوجبلاغ از زبان ترکی به معنای "سرزمین چشمه های آب سرد" با تاریخ، فرهنگ و مدنیت هفت هزار ساله و مشاهیر نام آور و رسوم دیرپا و ریشه دار گره خورده است. سرزمین خاندان های علمی آل طالقانی سادات و غیر سادات، آل صالحی، آل برغانی، آل حکمی، آل رفیعی، آل میرحبیب، آل میرعرب شاه، آل شهید ثالث، آل علوی شهید، آل فشندی و آل نحوی که با تأسیس مدارس علمیه صالحیه، سردار، نواب و التفاتیه در شهر قزوین، مدرسه شاهزاده خانم در تهران و سرودن اشعار در مدح اهل بیت (علیهم السلام)، خدمات فراوان علمی و فرهنگی به ایران و اسلام کرده اند. وجود آرامگاه حدود پنجاه تن از امامزادگان در محدوده شهرستان ساوجبلاغ گویای علاقه ساوجبلاغی ها به مذهب تشیع است. این امامزادگان در دو مقطع تاریخی - به هنگام حکومت علویان در طبرستان و طالقان و به هنگام حضور علی بن موسی الرضا در خراسان - وارد ساوجبلاغ شدند تا با گذر از این منطقه به نواحی یاد شده برسند که به وسیله امویان و عباسیان جان باختند. حمدالله مستوفی در کتاب نزهه القلوب در باب ولایت ساوجبلاغ می نویسد: سا وجبلاغ ولایتی است که در اوان سلاجقه مال به ری می داده و در عهد مغول سوی
شده، هوایی بغایت خوب دارد. اکثر آبش از قنوات است، میوه و قله بسیار می باشد و نانش در غایت نیکویی و حقوق دیوانی او دوازده هزار دینار مقرر است و مردم آنجا چون اکثر صحرا نشینند مقید به مذهب نیستند؛ و از اعظم قرای آنجا خرداد (خراو)روستای خور فعلی و نجم آباد و سنقر آباد است؛ و در سنقر آباد سادات آلی نسب اند. مناطق باستانی : محوطه های باستانی شهرستان ساوجبلاغ مهم ترین مناطق مذهبی و تفریحی در این شهرستان: ۱.امامزاده بی بی سکینه خاتون و درخت ۲۵۰۰ ساله روستای سنقرآباد ۲. امامزاده عبدالقهار (روستای ورده (البرز)) و روستای برغان است. 3. مسجد و روستای تاریخی سیرود . امامزاده ها. پیشینه حضور امامزاده ها در شهرستان. گروهی از سادات علوی که به سبب شنیدن خبر ولایت عهدی علی بن موسی الرضا رو به خراسان نهاده و در راه گذر از این دشت دچار شبیخون دشمنان شده و کشته شدند. در این باره در کتاب «کنزالانساب» آمده است: «چون مأمون الرشید، حضرت علی ابن موسی الرضا را از مدینه به شهر طوس دعوت کرد؛ جمله فرزندان و فرزند زادگان حضرت امام کاظم به تدریج از بغداد رو به ولایت خراسان نهادند؛ ‚من جمله تعدادی از این بزرگواران همچون جعفر و ابراهیم و ابو
الجواد چون به ناحیه ساوجبلاغ رسیدند، دشمنان از عقب آمدند و مجادله بسیار کردند و آخرالامر حسن بن موسی الکاظم را شهید کردند و بعضی را جراحت رسیده بود و چون شب درآمد لاعلاج رو به اطراف نهادند؛ اما جعفر بن حضرت امام موسی الکاظم که در ساوجبلاغ در حین دفاع مجروح گردیده بودند؛ در توابع ورامین به موضع سناردک (= شهر پیشوا) بر اثر شدت جراحات وارده به شهادت رسیدند». مؤلف «تاریخ رویان» در این باره می نویسد: «آوازه ولایت عهدی امام رضا، سادات را به سوی ری و نواحی قومس کشانید». در آن روزگار دشت بزرگ ساوجبلاغ از نواحی ری به شمار می رفت. علویان زید. نخستین علوی که با اهالی طالقان ارتباط برقرار کرد یحیی بن عبدا… (برادر نفس زکیه) از نوادگان حسن بن علی بود که در سال ۱۷۶ ه .ق وارد طالقان شد. هارون الرشید جهت سرکوبی، فضل بن یحیی برمکی را با لشکری متشکل از پنج هزار نفر مأمور دستگیری یحیی نمود. یحیی در زندان بغداد در گذشت. این حکومت شیعی مذهب در منطقه طبرستان در سال ۲۵۰ ه .ق با خروج حسن بن زید از نوادگان حسن بن علی آغاز و تا سال ۳۱۶ ه .ق ادامه داشت که منطقه طالقان و قسمت هایی از ساوجبلاغ را شامل می شد. اوج این مسئله درگیری محمد بن ز
ید علوی با رافع بن هرئمه در منطقه طالقان در نزدیکی روستای گلیرد طالقان رخ داد. تحقیق در احوال امامزادگان. تحقیق در احوال امامزادگان دارای بقعه و شناخت کامل شجره نامه آن ها اغلب به دلایل زیر در نهایت صعوبت و گاه غیرممکن است:
علیرضا عزیزی (زاده ۲۴ دی ۱۳۲۷ آبادان - درگذشتهٔ ١۶ مرداد ١۴٠٠) بازیکن سابق فوتبال ایرانی بود. وی در باشگاه های هما، پرسپولیس و بانک ملی سابقه عضویت و همچنین ۱۰ بازی ملی در کارنامه داشت. درگذشت. عزیزی در ١۶ مرداد ١۴٠٠ پس از سال ها مبارزه با بیماری سرطان درگذشت.
صرفاً جهت اطلاع نام یک برنامه خبری است که پنجشنبه شب ها در شبکه ۲ سیمای جمهوری اسلامی ایران و اخبار شبانگاهی ساعت ۲۲ شبکه ۳ سیمای جمهوری اسلامی ایران توسط واحد مرکزی خبر و با مجری گری و تهیه کنندگی کامران نجف زاده و ولی الله شجاعی پخش می شد. این برنامه خبری نگاهی انتقادی و طنزآلود نسبت به صحبت های سیاستمداران و برنامه های تلویزیونی دارد. این برنامه را محمد دلاوری پایه گذاری کرد و پس از حدود دو سال و هشتاد برنامه هفتگی، نویسندگی و اجرای آن را به کامران نجف زاده و ولی الله شجاعی سپرد. دلاوری علت خروج خود را از این برنامه، درخواست مسئولین برای موضع گیری های ناحق دربرابر برخی مسائل فرهنگی و سیاسی و استرس و فشار زیادی که بر او وارد می شد، عنوان کرد. این برنامه انتقادهای متعددی نسبت به برنامه های صدا و سیما از جمله و برنامه نود داشته است. این برنامه همچنین به نصب بیلبوردها و نشر کتاب ۱۰ روزه در مورد سال جهاد اقتصادی انتقاد کرد. پخش این برنامه انتقادهایی را دربرداشت به طوری که هیئت رئیسه مجلس شورای اسلامی ایران از این برنامه انتقاد کرد. منوچهر متکی، وزیر امور خارجه سابق ایران در سخنرانی خود گفته بود که قصد دارد با د
قت در سخنان خود مورد استفاده خاص صرفاً جهت اطلاع قرار نگیرد. این برنامه در سال ۱۳۹۵ به دلایل نامعلوم تعطیل شد.
خلفای امپراتوری عثمانی ()(ترجمه تحت اللفظی :دفتر خلافت) ادعای سران دودمان عثمانی ترک مبنی بر خلافت اسلام در اواخر قرون وسطی و اوایل دوران مدرن بود. در دوره گسترش عثمانی، حاکمان عثمانی پس از فتح ممالیک مصر توسط سلطان سلیم یکم در سال ۱۵۱۷، ادعای خلافت کردند که لقب مدافع شهرهای مقدس مکه و مدینه را به او اعطا و ادعای خلافت عثمانی ها را در جهان اسلام تقویت کرد. تا پیش از سلیم، هیچ یک از سلاطین عثمانی خلیفه نبودند، چراکه خلافت عباسی پس از سقوط بغداد در قاهره و تحت لوای ممالیک مصر و شام احیا شد. در این وضعیت، عنوان خلیفه صرفاً عنوانی تشریفاتی در سرزمین های ایران و روم و ماوراالنهر بود و گاه در اشاره به حکام به کار می رفت، اما خلیفه در قاهره بود. سقوط خلافت عثمانی به دلیل فرسایش آهسته قدرت در رابطه با اروپای غربی و به دلیل پایان یافتن دولت عثمانی در نتیجه تجزیه امپراتوری عثمانی با دستور جامعه ملل اتفاق افتاد. عبدالمجید دوم، آخرین خلیفه عثمانی، برای چند سال پس از تقسیم، سمت خلیفه خود را داشت، اما با اصلاحات سکولار مصطفی کمال پاشا و متعاقب آن تبعید خانواده سلطنتی عثمان اوغلو از ترکیه در سال ۱۹۲۴، مقام خلیفه لغو شد. مصط
فی کمال پاشا خلافت را به احمد شریف السنوسی پیشنهاد کرد، مشروط بر اینکه او در خارج از ترکیه اقامت کند. سنوسی این پیشنهاد را رد و حمایت خود را از عبدالمجید دوم تأیید کرد. با تأسیس فرقه های بکتاشی و مولوی، رویکردهای دگرگون ساز، ترکیبی و عرفانی مانند تصوف به اسلام شکوفا شد. جستارهای وابسته. الغای خلافت عثمانی
سپه وند یک نام خانوادگی ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
ساسان قهرمان (۱۳۴۰- مشهد) نویسنده، شاعر، بازیگر، ناشر و روزنامه نگار ایرانی است. در بهار ۱۳۶۲ به دلیل فعالیت های سیاسی اش مجبور به ترک ایران شد و از ۱۹۸۴ در تورنتو زندگی می کند. نخستین رمان او «گسل» مورد توجه منتقدان قرار گرفت و نقدهای زیادی در مورد آن انتشار یافت. این کتاب در چاپ های متعدد در خارج از ایران منتشر شد اما هرگز امکان انتشار رسمی در ایران را نیافت. او برادر ساقی قهرمان است. زندگی. قهرمان در سال ۱۳۴۰ در مشهد در خانواده ای فرهنگی به دنیا آمد. مادرش آموزگار و شاعر و پدرش پزشک ارتش بود و به دلیل نقل و انتقالات مبتنی بر شغل پدر، دوران دبستان را نخست در مشهد، مزدوران (قرارگاهی نظامی بین مشهد و سرخس)، سپس در تهران و باز در مشهد گذراند، و سراسر دوران دبیرستان را در ارومیه سپری کرد. در دوازده سالگی در بدو ورود به ارومیه با تئاتر آشنا شد و طی یک دوره هشت ساله به آموزش و فعالیت در گروه های تئاتر خانه جوانان، اداره کل فرهنگ و هنر و کارگاه نمایش رادیو و تلویزیون ملی ایران پرداخت و پیش از ورود به دانشگاه (نخست رشته علوم سیاسی در دانشکده علوم اجتماعی، و سپس رشته بازیگری و کارگردانی در دانشکده هنرهای زیبا- دانشگ
اه تهران، مدتی به عنوان بازیگر و چهره پرداز در استخدام کارگاه نمایش بود. با تعطیلی دانشگاه ها در جریان «انقلاب فرهنگی»، تحصیل او در ایران نیمه کاره ماند، و اندکی پس از بازگشایی دانشکده هنرهای زیبا در بهار ۱۳۶۲، مجبور شد به صورت غیرقانونی ایران را ترک کند. او سال ها بعد در کانادا، تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته ادبیات انگلیسی ادامه داد. در پی خروج از ایران، پس از سپری کردن حدود یک سال در ترکیه و ایتالیا، در تابستان ۱۹۸۴ به کانادا آمد و از آن زمان ساکن تورنتو بوده است. از فعالیت های فرهنگی او در تورنتو می توان به همکاری با انجمن های ایرانیان انتاریو، انجمن نویسندگان ایرانی در کانادا، روزنامه نگاری، تأسیس نشر افرا، تنظیم متن و اجرای مکرر نقالی «مجلس سهراب کشی» با نگرشی تازه به این شیوه بازیگری، تدریس زبان و ادبیات فارسی و همکاری با «باشگاه ادبی واژه» و «کلوپ ادبی کافه رنسانس» نام برد. او همچنین همکاری مستمری با گروه های تئاتری ایرانی به عنوان بازیگر، کارگردان و چهره پرداز داشته، به عنوان نویسنده یا انجام امور اداری و مدیریتی با نشریات سایبان و شهروند همکاری کرده، در سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ سردبیر نشریه اینترنتی دو
زبانه «گذار» (چشم اندازی برای حقوق بشر و دموکراسی در ایران) بوده است و نیز نشریه فرهنگی اجتماعی سپیدار (مدیرمسئول، دبیر بخش اجتماعی، و سردبیر در دوره های دوم و سوم) را در سه دوره در فاصله ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۵ منتشر کرده است. او همچنین دو دوره عضو هیئت دبیران و سخنگوی انجمن نویسندگان ایرانی در کانادا بوده است، و در سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱، به عنوان عضو جایگزین در هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران در تبعید، نماینده هیئت دبیران در آمریکای شمالی بوده است. او ضمناً عضو پن کاناداست و در سال ۲۰۰۵، به عنوان یکی از اعضای کمیته نویسندگان تبعیدی پن کانادا و در تقدیر از فعالیت های ادبی و هنری اش، یک ماه رزیدنسی در مرکز فرهنگی - هنری «بنف» را از این انجمن دریافت داشت تا به تکمیل رمان چهارم خود (بندباز آماتور) و ویرایش ترجمه انگلیسی رمان «کافه رنسانس» بپردازد. تاکنون سه رمان «گسل»، «کافه رنسانس»، و «به بچه ها نگفتیم»، سه مجموعه شعر «سبز» و «رنگ» و «هفده روایت مرگ» (نشر اینترنتی) و مجموعه مقالات «نیم نگاه- سی مقاله در نگاه به فرهنگ و جامعه» به قلم او منتشر شده است و چهار اثر دیگر نیز شامل یک رمان، گزیدهٔ اشعار، مجموعه مقالات، و مجموعه
داستان های کوتاه، در دست انتشار دارد. مهاجرت و علل و پی آمدهای آن و نیز مسائل اجتماعی و فرهنگی مرتبط با زنان مهم ترین موضوع آثار ساسان قهرمان را تشکیل می دهند. بکری تمیزی (منتقد و پژوهشگر) آثار او را طلیعه ای امیدبخش در «نگاه فمینیستی» نویسندگان مرد معاصر ایران خوانده است، و نویسندگان و منتقدان دیگری چون نازی عظیما، محمد فرخفال، پرویز همایون پور، نادر بکتاش، حسام صارمی و دنا رباطی نیز نگاه او به مسائل زنان در فرهنگ و جامعه را مثبت، دقیق و موشکاف ارزیابی کرده اند. ساسان قهرمان در سال های اخیر به آموزش داستان نویسی و شیوه های نقد و بررسی در کارگاه های آموزشی «کافه رنسانس آکادمی» و «فرهنگ خانهٔ ایرانی تورنتو» مشغول بوده است و در کنار فعالیت های اجتماعی، روی پنجمین رمان خود، تدفین، و و درسنامهٔ آشنایی با مقدمات داستان نویسی کار می کند.
فاطمه اختصاری (زادهٔ ۲۶ خرداد ۱۳۶۵) شاعر، ترانه سرا، نویسنده، فیلمساز و زندانی سابق سیاسی ایرانی است. او از شاعران مطرح غزل پست مدرن در دههٔ ۱۳۸۰ خورشیدی بود و بسیاری از آثارش به زبان های دیگر نظیر نروژی، انگلیسی، آلمانی، چکی و عبری ترجمه شده است. همچنین بسیاری از اشعار او توسط خوانندگانی نظیر شاهین نجفی، شادی امینی، الهه سرور، شبنم طلوعی، لیلی محسنی، نوید زردی و ماریا اجرا شده است. او در ایران سردبیر نشریهٔ تخصصی "غزل پست مدرن" بود که در خرداد ۱۳۸۸ توقیف شد و پس از خروج از ایران، سردبیری گاهنامهٔ "ادبیات مستقل ایران" را بر عهده گرفت. وی همچنین مدتی کارگاه های ادبی رایگان در شهر تهران برگزار می کرد که با فشار نیروهای امنیتی بسته شد. دستگیری و زندانی شدن اختصاری در سال های آغازین دههٔ ۱۳۹۰ بازتاب زیادی در رسانه های جهانی داشت. او پس از چند بار دستگیری، نهایتاً در دادگاه انقلاب تهران به خاطر فعالیت های ادبی و هنری اش به ۱۱٫۵ سال زندان و ۹۹ ضربه شلاق محکوم شد. وی در سال ۱۳۹۴ به صورت غیرقانونی از ایران خارج شد و پس از مدتی اقامت در ترکیه، از زمستان ۱۳۹۵ به عنوان هنرمند مهمان در نروژ زندگی می کند. اختصاری ۱۱ مجموع