Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ترکیه دو زبانه بوده و هم از زبان ارمنی (با گویش ارمنی غربی) و هم از زبان ترکی به عنوان زبان مادری خود استفاده می کنند. ارمنی غربی که گویش مورد استفاده ارمنی های استانبول و ترکیه است به ارمنی به آن "آرومتاهایرن" یکی از دو گویش ارمنی معاصر از گروه زبان های هند و اروپایی است می گویند. ارمنی غربی در اوایل قرن نوزدهم بر اساس گویش ارمنیان در استانبول که جایگزین تعدادی از گویشهای ارمنی مورد مکالمه در سراسر ترکیه شد توسعه یافت. این گویش، عمدتاً زبان نوشتاری ادبی ارمنی و در نشریات ارمنی منتشر شده در امپراطوری عثمانی و نیز بخش های عمده ای از دیاسپورای ارمنی و ترکیه مدرن شد. تا حدی به همین خاطر استانبول اواخر قرن نوزده و اوائل قرن بیستم گویش ارمنی غربی تبدیل به کانون ادبی و فرهنگی ارمنی شده بود. گویش ارمنی غربی از سوی دیاسپورای ارمنی، عمدتاً در آمریکای شمالی و جنوبی، اروپا و قسمت عمدهٔ خاورمیانه به جز ایران تکلم می شود. ارمنی های ایران به علت نزدیکی به ارمنستان از ارمنی شرقی استفاده می کنند و نظام "آوایی ماشتوسی" خود را حفظ کرده اند. گویش ارمنی غربی عمدتاً به این عامل هم مربوط است که بخش عمدهٔ دیاسپورای ارمنی در نواحی (
اروپا، آمریکا، خاورمیانه) در اواخر قرن نوزدهم و اوائل قرن بیستم از طریق جمعیت ارمنی آمده از امپراطوری عثمانی شکل گرفتند. گویش ارمنی غربی به گونهٔ برجسته ای درگرامر، تلفظ و هجی کلمات از گویش ارمنی شرقی مورد مکالمه در جمهوری ارمنستان، ایران و روسیه متفاوت است با وجود این آن ها حرف همدیگر را می فهمند. تفاوت بارز دیگر گویش ارمنی غربی در این است که ساختار سنتی املای ارمنی را حفظ کرده است در حالی که گویش ارمنی شرقی اصلاحات املایی را در ۱۹۲۰ پذیرفت. گویش ارمنی غربی هنوز هم در میان جامعهٔ ارمنی ترکیه مورد استفاده و مکالمه است ولیکن تُرکی به عنوان زبان مادری جایگزین ارمنی می شود و از آن جایی که گویش ارمنی غربی در ترکیه به عنوان زبان در معرض خطر تعریف می شود لذا یونسکو گویش ارمنی غربی را در اطلس سالانه زبان های در معرض خطر خود اضافه نموده است. از قرن هجدهم تا حدود ۱۹۵۰ و به مدت تغریباً ۲۵۰ سال بیش از ۲۰۰۰ کتاب به زبان تُرکی و با استفاده از حروف الفبای ارمنی چاپ شدند که به آن ها کتب ارمنی ترکی گویند. این کتب نه تنها مورد استفاده ارمنی ها بلکه افراد ممتاز غیر ارمنی (از قبیل روشنفکران تُرکی عثمانی) نیز بود که فعالانه متون
تُرکی با الفبای ارمنی را می خواندند. الفبای ارمنی در کنار زبان ترکی عثمانی در اسناد رسمی امپراطوری عثمانی در ترکیه عثمانی مورد کتابت و استفاده قرار می گرفت. برای مثال روزنامه رسمی امپراطوری عثمانی که در حلب منتشر می شد و نام آن "فرات" بود علاوه بر عربی و تُرکی بخشی از قوانین را هم به ارمنی چاپ می نمود. اولین نوول در امپراطوری عثمانی در سال ۱۸۵۱ به نام Akabi Hikayesi که از سوی سیاست مدار، روزنامه نگار و نویسنده ارمنی (وارتان پاشا-هوسپ وارتانیان) به زبان ترکی عثمانی به نگارش درآمده و با حروف ارمنی منتشر گردید. این نوول، یک داستان عاشقانه غیرممکن را بین دو جوان که از دو جامعهٔ متفاوت آمده اند در جوی توأم با خصومت و مصیبت شرح می دهد. وقتی که خانواده ارمنی "دوزاُقلو" ضراب خانه عثمانی را در طی سلطنت عبدالمجید یکم اداره می نمودند آن ها نیز ثبت و ضبط خود را با حروف ارمنی حفظ کردند. مجموعه بزرگی از متون ارمنی – تُرکی می توان در متون عبادتی ارمنی مسیحی تا ۱۹۵۰ یافت. کتاب مقدس مورد استفاده از سوی برخی از ارمنی ها در امپراطوری عثمانی نه تنها آیات آن به ارمنی چاپ شده بود بلکه برخی اوقات با استفاده از حروف الفبای ارمنی به
زبان تُرکی نیز ترجمه شده بود. این روش در کلیسای ارمنی به ویژه برای کسانی که بیشتر به تُرکی آشنا بودند تا ارمنی ادامه یافت. تعدادی از سرودهای روحانی مسیحی مورد استفاده در برخی کلیساهای ارمنی نیز تُرکی - ارمنی بودند. ارامنه و زبان تُرکی. ارامنه اصلی ترین نقش را در پیشرفت زبان ترکی از طریق اصلاحات زبانی ارائه شده از سوی آتاتورک داشته اند. دو ارمنی به نام های هاگوپ مارتایان معروف به "هاگوپ دیلاشار" و سال ها قبل از آن در دوران عثمانی بدروس کِرِستِسیان در اجرای هدف آتاتورک اصلی ترین نقش را داشته اند. در اجرای هدف آتاتورک برای تغییر حروف همراه با پیشرفت صنعت چاپ در ترکیه که ارمنیان نقش اساسی در پیشرفت آن داشتند هم زمان شد. "هاگوپ مارتایان" معروف به هاگوپ دیلاشار زبان شناس ترکیه (متولد در تاریخ ۲۲ می ۱۸۹۵ در شهر استانبول و وفات در سال ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۹) او زبان های ترکی را دسته بندی نموده و دبیرکل و سرمتخصص انجمن زبان ترکی TLA بود که از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۷۹ تأسیس شده بود. او دانش آموخته دانشگاه آمریکایی به نام کریستوفر روبرت در استانبول در سال ۱۹۱۵ بوده و به ۲۲ زبان زنده دنیا مسلط بوده است. علاوه بر زبان های ترکی و ارمنی،
مارتایان زبان های انگلیسی، یونانی، اسپانیایی، لاتین، آلمانی، روسی و بلغاری را نیز می دانست. او بعد از فارغ التحصیلی از دانشگاه روبرت به عنوان استاد زبان انگلیسی در همان دانشگاه مشغول تدریس شد؛ و در دانشگاه صوفیه در بلغارستان به عنوان متخصص زبان تُرکی عثمانی و زبان های کهن شرقی تدریس می کرد. او در ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۲ به عنوان زبانشناس متخصص در اولین کنگرهٔ زبانشناسی تُرکی تحت نظارت مصطفی کمال پاشا دعوت شده بود. "استپان گوردیکیان" زبانشناس، تُرک شناس، استاد و عضو انجمن علمی و "گوورک سیمکشیان" که هر دو از تبار ارمنی بودند از سخنگویان برجسته در این اولین کنفرانس زبان تُرکی بودند. هاگوپ مارتایان به عنوان سرمتخصص و دبیرکل انجمن زبان تُرکی تغریباً از آغاز فعالیت آن به کار خود در آنکارا ادامه داد. آتاترک به او لقب دیلاشار را پیشنهاد نمود (که از لحاظ ادبی به معنای گشایندهٔ زبان بود) و او این لقب را پذیرفت. او بین سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۱ در آنکارا به تدریس زبان و تاریخ پرداخته و مشاور کل در تدوین دائرةالمعارف تُرکی بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۶۰ بوده است. فرهنگ ریشه شناسی ترکی امروزی ترکیه نیز اثر سوان نشانیان، زبان شناس ارمنی تبا
ر ترکیه است. «ریشه شناسی واژگان: فرهنگ ریشه شناسی ترکی معاصر» (Sözlerin Soyağacı Nişanyan: Çağdaş Türkçenin Etimolojik Sözlüğü)، که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد، اولین و تاکنون مهم ترین اثر مرجع در حوزه خود است. این فرهنگ لغت علاوه بر اینکه منبعی ضروری برای ترکی است، به دلیل تجزیه و تحلیل بیش از ۵۰۰۰ وام واژه عربی و فارسی که در واژگان ترکی معاصر کاربرد دارند، اکنون به عنوان ابزاری ارزشمند برای ریشه شناسی واژگان سامی و ایرانی نیز شناخته می شود. موسیقی. شکل فرهنگی و موسیقایی علاوه بر اجرای برگزیده ای غنی از تعدادی از موسیقیهای تُرکی، کُردی، گرجی، عربی و کولی در فهرستشان تعدادی از موسیقی های سنتی ارمنی را نیز در بر می گیرند، که آن ها را به عنوان قسمتی از برنامه تُرکی و ارمنی در ارمنستان که می توان حمایت از USAID باشد کنسرت می دهند. گروه "سایات نوا" که در سال ۱۹۷۱ از سوی کودکان کلیسای استانبول تأسیس شد آوازهای سنتی ارمنی را اجرا نموده و موسیقی فولکلور ارمنی را مطالعه و تفسیر می کند. در موسیقی اپرای کلاسیک و تئاتر "توتو کاراکا" چهرهٔ برجسته ای در صحنه بود در هنر فولکلور تأثیر افسانه ای اودی هرانت کنکولیان و بازی او غیرقاب
ل توصیف است. در موسیقی معاصر آردو تونجبویاجیان و برادرش "اوننو تونج" دو آهنگساز و نوازنده جاز واقعی هستند. یاشار کورت هنرپیشه راک ترک اعلام کرد که او از اصلیت و تبار ارمنی بوده است. آهنگساز راک مشهور دیگر ارمنی هایکو جپکین می باشد. سینما و تئاتر. در فعالیت سینمایی باید اشاره خاصی به "واهی اوز" که از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ در فیلم های بسیاری ظاهر شد، اشاره نمود، و همچنین "سامی هازینز" که از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۰ تا ده تا فیلم ظاهر شد، و نوبار ترزیان که در بیش از ۴۰۰ فیلم ظاهر شد. فعالین سینمایی که دارای ریشه عمیق و قوی ارمنی هستند: هنرپیشه "تورگوت اوزاتای" دیگری هنرپیشه و کارگردان کنان پارس(نام اصلی گریگور سوزیان) و هنرپیشه تئاتر و فیلم "ایرما فلکیان" هستند. عکاسی. عکاس "آرا گولر" یکی از مشهورترین عکاسان خبرنگار از تبار ارمنی است که لقب وی " چشم استانبول " یا عکاس استانبول است. ادبیات. شعرا، نویسندگان، داستان نویسان و مقاله نویسان و منتقدان ادبی ارمنی نقش بسیار مهمی را به ویژه در صحنهٔ ادبی دیاسپورای ارمنی با کیفیت آثار خود در ارمنستان غربی ایفا می کنند. رسانه های گروهی. استانبول جایگاه تعدادی از نشریات بانفوذ و کهنه کار
ارمنی بوده است که هم اکنون برجسته ترین آن ها از میان رفته است. روزنامه هایی نظیر (آرولک – بوزانتیون- سورهانداک - منظومه افکار - ورچین لور) و در خارج از استانبول نشریات روزانه ای چون (آرشالویس - داشینک وان) نام برد. در حال حاضر استانبول دارای دو نشریه به زبان ارمنی است که نام یکی ژامامناک به معنی (زمان) است که در ۱۹۰۸ تأسیس شد و دیگری مارمارا است همچنین این شهر حافظ یک سنت زندهٔ ارمنی – ترکی است که جزء لاینفکی از زبان ارمنی غربی و ادبیات ارمنی است. "ژاماناک" یک روزنامه قدیمی منتشر شده در استانبول است این روزنامه در سال ۱۹۰۸ از سوی میساک کوچونیان تأسیس شده و یک تأسیس خانوادگی بوده است که از شروع تأسیس آن مالکیتش به خانوادهٔ کوچونیان رسیده است. بعد از میساک این روزنامه به سارکیس کوچونیان و از سال ۱۹۹۲ به آرا کوچونیان منتقل شد. "مارمارا" هم روزنامه ای است که از ۱۹۴۰ در استانبول منتشر می شود که از سوی روزنامه نگار ارمنی "سورن شاملیان" منتشر شد و از سال ۱۹۶۷ روبرت هادلر عهده دار انتشار آن شد. مارمارا هفته ای شش روز به جز یک شنبه ها منتشر می شود. "آگوس" (به معنی زمین یا مزرعه شخم زده) هفته نامه دو زبانه ارمنی و تُر
کی منتشر شده در استانبول است که در پنجم آوریل ۱۹۹۶ منتشر شد و امروزه تیراژ آن ۵۰۰۰ نسخه است. در کنار بخش ارمنی و ترکی، این روزنامه دارای بخش آنلاین انگلیسی نیز می باشد. از ابتدای تأسیس، هرانت دینک تا زمان قتلش در بیرون از اداره در استانبول در ژانویه ۲۰۰۷، مدیر مسئول آن بود. "لرابر" یک نشریه ادواری چند زبانه ترکی و ارمنی و انگلیسی است و ارگان رسمی پارتیارک نشین ارمنی استانبول است. سایر عناوین نشریات ارمنی شامل "سورپ پرگیچ" که مجله بیمارستان ارمنی سورپ پرگیچ (نجات دهندهٔ مقدس) است و نیز (کولیس - شوقاگات - نورسان) و مجله فکاهی ژبید به معنی (لبخند) می باشد.
در بالادست راین جوان (Oben am jungen Rhein) سرود ملی کشور لیختن اشتاین است که در سال ۱۹۲۰ رسمیت یافت. در سال ۱۹۶۳ این سرود کوتاه شده و ارجاعاتی که در آن به آلمان شده بود حذف شد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی.
سرود ملی بوسنی و هرزگوین (Državna himna Bosne i Hercegovine) در روز ۱۰ فوریه ۱۹۹۸ رسمیت یافت. منابع. ویکی پدیای انگلیسی.
واندا لوئیس لاندُوسکا (۵ ژوئیه ۱۸۷۹ در ورشو، لهستان، امپراتوری روسیه – ۱۶ اوت ۱۹۵۹ در لیک ویل، کنتیکت، ایالات متحده آمریکا) نوازنده هارپسیکورد لهستانی بود که نقش مهمی در احیای محبوبیت این ساز در قرن بیستم ایفا کرد. لاندوسکا نخستین کسی بود که در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی واریاسیون های گلدبرگ باخ را با ساز هارپسیکورد ضبط کرد. زندگی. لاندوسکا آهنگسازی را در ۱۸۹۶ در برلین آموخت. در ۱۹۰۰ به پاریس رفت و با هنری لو ازدواج کرد. او تحت تأثیر شوهرش که در فولکلور اعتباری داشت، به پژوهش در زمینه موسیقی کهن و سازهای کلیدی و تدریس موسیقی پرداخت. در سال ۱۹۰۳ نخستین اجرای خود با هارپسیکورد را به نمایش گذاشت. در ۱۹۰۹ و با کمک همسرش نتیجهٔ مطالعه های خود در موسیقی قرن های ۱۷ و ۱۸ را منتشر ساخت. او تا آغاز جنگ جهانی دوم به عنوان چهرهٔ مهمی در موسیقی هارپسیکورد قرن های ۱۷ و ۱۸ میلادی باقی ماند به خصوص موسیقی یوهان سباستیان باخ و فرانسوا کوپرن که چندین مقاله در ارتباط با آن ها نوشت. او در ۱۹۲۵ مدرسه ای برای مطالعهٔ موسیقی کهن در Saint-Leu-la-Forêt در نزدیکی پاریس تأسیس کرد. لاندوسکا در ۱۹۴۱ و با بالا گرفتن شعله های جنگ جهانی دوم به آ
مریکا مهاجرت و تا پایان عمر در آنجا زندگی کرد.
پریسا فرشیدی (زادهٔ ۳۰ مهر ۱۳۶۹ - تهران) تکواندوکار اهل کشور ایران است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال نقره وزن ۶۷کیلوگرم در بازی های آسیایی ۲۰۱۰، مدال برنز وزن ۶۷ کیلوگرم در مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا ۲۰۱۰ قزاقستان و مدال برنز وزن ۶۲ کیلوگرم در بازی های همبستگی کشورهای اسلامی ۲۰۱۳ اندونزی اشاره کرد. مدال طلای جام باشگاه های آسیا و ۳ طلای جام فجر و مدال طلای تورنمنت تونس در سال ۲۰۱۳ و همچنین کاپیتانی تیم ملی در سال ۲۰۱۱ از دیگر دستاوردهای وی می باشد. وی در کشور آلمان زندگی می کند و درخواست پناهندگی این کشور را کرده است.
ژرف سنگ یا باتولیت (batholith) در زمین شناسی به توده بزرگی از سنگ آذرین گفته می شود که در زیر زمین جامد شده، اما اکنون به دلیل فرسایش یافتن بخش پوشاننده اولیه در سطح زمین رخنمون یافته است. به تعریف دقیق تر تودهٔ سنگ آذرین نفوذی ناهمساز و بزرگ با رخنمون سطحی بیش از ۱۰۰ کیلومتر مربع و قاعدهٔ نامشخص را ژرف سنگ می گویند. قسمت بالایی ژرف سنگ ها به شکل گنبدی است و گسترش آن ها با عمق زیاد می شود. ژرف سنگ معمولاً گرانیتی است و ابعاد آن نسبت به عمق افزایش می یابد. ژرف سنگ هنگامی نمایان می شود که سنگ های فوقانی فرسوده شده و از محل خارج شوند. اگر فرسایش در این محل ها بر ژرف سنگ نیز اثر بگذارد خاک های حاصلخیزی را به وجود می آورد. از آنجا که بلور و سنگ های تشکیل دهنده باتولیت ها اغلب دانه درشت اند تصور می شود که زمان پدیدآمدن و متبلورشدن آنها بسیار کند و طولانی بوده است. ژرف سنگ ها بزرگترین و گسترده ترین توده های آذرین درونی اند. به طوری که حداقل وسعتی معادل یکصد کیلومتر مربع را در بر می گیرند (مانند کوه الوند در همدان) عمق باتولیت ها را به کمک یافته های ژئوفیزیکی بین ۱۰ تا ۳۰کیلومتر تخمین می زنند. ازآنجاکه بلورسنگ های تش
کیل دهنده باتولیت ها اغلب درشت است تصورمیشود زمان تشکیل و تبلور آنها بسیار کند و طولانی بوده باشد و فرسایش لایه های فوقانی باتولیت ها سبب ظاهرشدن آنها در سطح زمین می شود به جز باتولیت ها ساخت های محدودتری نیز از مواد آذرین در داخل پوسته پدید میآید. این پدیده ها حاصل تزریق شدن ماگما دربین سنگ های مجاورند. ژرف سنگ ها با نفوذ در پوسته سنگ های اطراف خود را دگرگون کرده که به آن هاله دگرگونی گفته می شود. از بهترین نمونه های شناخته شده در ایران می توان ژرف سنگ کوه الوند را در همدان مثال زد که منطقهٔ وسیعی را دربر گرفته و از سنگ های گرانیت آن برای امور ساختمانی استفاده می شود. به تودهٔ نفوذی آذرین با رخنمون سطحی کمتر از صد کیلومترمربع که به استثنای اندازه، شبیه به ژرف سنگ است، پاره ژرف سنگ stock گفته می شود.
مصطفی خان سورتیجی از مردان متموّل و متنفّذ استان مازندران و درشهر ساری در عهد قاجار و مقرّبین دربار محمدشاه و ناصرالدین شاه قاجار بوده که در غائلهٔ سرکوبی بابیان در جنگ قلعه طبرسی نقش داشته است. به نقل از "ناسخ التواریخ سپهر"، "روضةالصفای ناصری رضاقلی خان هدایت" و "تنبیه الغافلین اعتمادالسلطنه"، پس از فوت محمدشاه هست که بابیه اظهار وجود می کنند. خبر شورش ملاحسین بشرویه ای در روز تاج گذاری ناصرالدین میرزا به تهران می رسد و او از اعیان حاضر در مجلس می خواهد که دفع فتنه را وجه همت سازند. نخستین فرد، مصطفی خان پیش قدم می شود و برادر خود آقا عبدالله خان سورتیج را در ساری مأمور فرونشاندن این شورش و رویارویی با آن می کند. آقا عبدالله هم گروهی از افواج سورتیجی، اشرفی، افغان و... را به روستای افرا می برد تا بقعه و قلعه را محاصره کنند، اما ملاحسین و یارانش از قلعه بیرون آمده، سپاه مسلمانان را مورد حمله قرار می دهند و آقا عبدالله در این نبرد به شمشیر ملاحسین کشته می شود. بعد از این جریان خود مصطفی خان سورتیجی به همراه نیروهای دولتی و بومی و قشونی که خود در اختیار داشته به قلعه حمله می کند و بابیه را شکست می دهد و در این
جریان ملاحسین بشرویه ای کشته می شود و شمشیرش به دستور مصطفی خان به زرین آباد ساری منتقل می شود. بعدها ناصرالدین شاه لقب وکیل الرعایا به مصطفی خان سورتیجی می دهد و بخشی از روستاهای چهاردانگه را به او بابت خون بهای برادرش می بخشد. مسعود میرزا ظل ّالسطان پسر ناصرالدین شاه در تاریخ مسعودی هنگام سفر خود به مازندران، به عنوان مهمان مصطفی خان به این لقب اشاره دارد و می نویسد: از رجال معتبر ساری، مصطفی خان زرّین کلاهی (=سورتیجی) وکیل الرّعایا، شخص اول مازندران بود. به خصوص در شهر ساری، مرد متمولِ در خانه بازی [ بود که] مکرّر ما را در زرّین کلا، ده مخصوص خودش به شکار مهمانی کرد. واقعه شیخ طبرسی. ادوارد براون در تشریح واقعه شیخ طبرسی می نویسد: آغاز این جنگ بنابر آنچه که جهانگیر میرزا مولف (تاریخ نو) نگاشته، دو ماه قبل از وفات محمد شاه بوده است. اردشیر میرزا حاکم مازندران سعی در سرکوبی پیروان باب نمود. بواسطه عدم موفقیت به پایتخت مراجعه نموده و امیر زاده خانلر میرزا در اواخر ماه رمضان ۱۲۶۴ هجری قمری به جای وی انتخاب و به مازندران وارد می شود. وی نیز به جهت شورش ها و مبارزات پی در پی امکان تحرک نیافته با دریافت خبر مرگ
محمد شاه به دارالخلافه مراجعت می نماید. این شورش ها نتیجه تبلیغات و آگاهی های اجتماعی ای که بابیان پس از کنفرانس بدشت و پراکنده شدنشان در سطح مازندران انجام داده اند و البته در این میان نقش قرةالعین را نمی توان نادیده گرفت. در ابتدا خوانین محلی و ملایان وابسته به درگیری با نیروهای تحت فرماندهی ملاحسین بشرویه، که وی را دوم رجل نهضت بابیه به حساب آورده اند، می پردازند. وی حدود ۸۰۰ هواخواه داشته است. نواب امیرزاده مهدی قلی میرزا را به جای نواب خانلر میرزا مامور داشتند و به اکابر آن ولایت در باب قلع و قمع این طایفه و حلقه فرمان صادر شد. ملاحسین در ۲۰کیلومتری بارفروش - بابل در نقطه ای که آرامگاه شیخ طبرسی در آنجا بود به ساختن قلعه ای حصین و بروجی مشیّد و خندقی عمیق و خاکریزی متین پرداخت واقعه شیخ طبرسی. در اکتبر ۱۸۴۸ ارتش شاه برای سرکوبی بابیان از تهران به مازندران گسیل گردید (تقریباً ۲ هزار نفر)، این نیرو هم از بابی ها شکست خورد. نیروهای تازه نفسی در حدود ۷۰۰۰ تن از تهران به سوی قلعه شیخ طبرسی فرستاده شد و محاصره دژ بابی ها آغاز گردید. روحانیون علیه بابی ها فتوای (جهاد) دادند اما ارتش شاه نیز کامیابی بدست نیاورد.
سرانجام ارتباط ایشان با روستاهای پیرامون بریده شد. با این حال باز هم یورش بابی ها ادامه داشت. در دهم ربیع الاول سال ۱۲۶۶، یورش شبانهٔ آنان نیروهای مسلح را وادار به هزیمت کردند. در این شب با بشکه های نفت مکان استقرار لشکریان را به آتش کشیدند و بسیاری از جمله دو تن از فرماندهان لشکر را به قتل رساندند. مولف کتاب فتنه باب می نویسد: با اعزام نیروهای جدید و تمام شدن آذوقه اهالی قلعه که از هفته ها قبل آخرین آذوقه ها را نیز به پایان برده بودند، قلعه پس از چهار ماه محاصره سقوط کرد. گویا تعداد اسیر شدگان ۲۱۴ نفر بود اند که محمدعلی بارفروش نیز از آنجمله بوده است. بجز تنی چند که گریختند، جمله بابیان را یک به یک شکم دریدند. مهدی قلی میرزا (درگذشته ۱۸۵۴) شاهزاده قاجار ملقب به "سهام الملک" و پسر بیستم عباس میرزا. در سال ۱۲۶۲ به حکومت بروجرد و دو سال بعد به حکومت مازندران منصوب شد. در همین سال بابیان به سرکردگی محمدعلی بارفروشی و ملاحسین بشرویه در مازندران به مبارزه برخاستند و در جنگ قلعه طبرسی اجتماع کردند. ناصرالدین شاه مهدیقلی میرزا را مامور دستگیری و تسلیم آنان کرد. پس از مدت ها جنگ و کشته شدن ملا حسین، بابیان به دلیل ق
حطی و نایابی غذا در قلعه، مجبور به تسلیم شدند. به دستور مهدیقلی میرزا جمعی از بابیان را در قلعه کشتند و باقی را به مازندران فرستادند تا در آنجا کشته شوند. خدمات فرهنگی و آثار بجای مانده. در کنار دارا بودن قدرت و نفوذ بسیار بالای سیاسی و ثروت و املاک بی حساب ؛ مصطفی خان سورتیجی انسانی عالم وارسته و خیر بود. در سال ۱۲۷۳ هجری قمری مسجد بزرگ و حوزه علمیه حاج مصطفی خان را در ساری بنیاد نهاد که هم اکنون نیز در محله چهار راه برق به عنوان یک اثر گرانقدر ثبت شده باستانی و به عنوان دومین مسجد بزرگ ساری مورد استفاده عموم قرار می گیرد. در کنار این مسجد دکان های بسیاری بوسیله ایشان ساخته و پرداخته شده بود که بصورت موقوفی صرف هزینه های طلاب علوم دینی در مازندران می شده است و تا به امروز نیز می گردد. نقل است روزی که نخستین سنگ مسجد را می نهادند حاج مصطفی خان از کلیه علما و روحانیون شهر درخواست نمود تا یک نفر که در همه عمرنماز صبح اش قضا نشده است اولین سنگ بنا را جایگذارد. هیچ کس از جای خود برنخاست تا اینکه خودش در حالی که دامن به کمر می زد و خدای را به شهادت می طلبید که در تمام دوران عمر نماز صبحش فوت نشده است اولین سنگ بنا
را فرو گذارد . از مصطفی خان کتاب های خطی بسیاری باقی مانده از جمله کتاب سفرنامه حاج مصطفی خان سورتیجی با عنوان تبصرة الزائرین که بنا به گزارش خبرگزاری مهر؛ به تصحیح و تحشیه سامان سورتیجی و بوسیله حوزه هنری مازندران در آذر ماه ۱۳۹۱ خورشیدی به انتشار رسیده است . وکیل الرعایا مصطفی خان سورتیجی در ساختار فرهنگ دیار خود نقش غیرقابل انکاری داشته است و کماکان بعد از گذر سالیان همچنان شاعران اندیشمند و فرهیخته ای همچون فخرالدین سورتیجی و شهرام سورتجی را در فهرست نوادگان خلف خود دارا می باشد.
در مسیحیت، تبدیل آب به شراب در ازدواج در قانا اولین معجزه عیسی در انجیل یوحنا است. در گزارش انجیلی عیسی و مادرش به یک مراسم عروسی دعوت شده بودند، و وقتی شراب تمام شد، عیسی با تبدیل آب به شراب معجزه کرد. موقعیت دقیق قانا بین دانشوران انجیلی و باستان شناسان محل بحث است؛ گمان می رود محل آن در نزدیکی کفر کنای امروزی در استان شمال اسرائیل باشد. مایکل هومن معتقد است بسیاری از دانشوران انجیلی "شراب" را به غلط ترجمه کرده اند در حالی که ترجمه درست "آبجو" است. با این حال، محققانی دیگر با یادآوری اینکه oinos در زبان یونانی تنها به معنای شراب است و نویسندگان این انجیل کلمه sikera (به معنای آبجو) را به کار نبرده اند، نظر او را رد کرده اند.
سمانه شش پری (زاده ۹ مهر ۱۳۶۶ - تهران) تکواندوکار اهل کشور ایران است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال برنز وزن ۵۳ کیلوگرم در بازی های آسیایی ۲۰۱۰، مدال نقره وزن ۵۳ کیلوگرم در مسابقات تکواندو آسیا ۲۰۱۰، مدال نقره وزن ۵۳ کیلوگرم در مسابقات تکواندو آسیا ۲۰۱۲ ویتنام و مدال نقره وزن ۵۳ کیلوگرم در بازی های همبستگی کشورهای اسلامی ۲۰۱۳ اندونزی اشاره کرد.
در ایالات متحده آمریکا، تأمین اجتماعی برنامه فدرال بیمه سالمندان، بازماندگان و ناتوانان است. لایحه اصلی تأمین اجتماعی (۱۹۳۵) و نسخهٔ کنونی آن چنان که ضمیمه شده، برنامه های بیمه ای اجتماعی و رفاه اجتماعی متعددی را در بر می گیرد. تأمین اجتماعی اصولاً از طریق مالیات بر درآمد تخصیص داده شده تأمین بودجه می شود. این مالیات ها به یک صندوق فدرال واریز می شود. بنا بر گفتهٔ مارتین فلدستاین اقتصاددان، در ۲۰۰۳، تأمین اجتماعی ۳۷٪ هزینه کرد دولت و ۷٪ تولید ناخالص ملی را در بر می گیرد. تخمین زده می شود حدوداً ۴۰ درصد همهٔ آمریکاییان بالای ۶۵ سال توسط تأمین اجتماعی در حال حاضر از فقر بیرون آورده می شوند. مرکز اداره تأمین اجتماعی در وودلون مریلند درست غرب بالتیمور است.
آرشه نوعی فرآورده لبنی است که توسط مردم ایل سنگسری در استان سمنان تولید می شود. آرشه در واقع از تفت دادن نوعی پنیر به دست می آید و نگهداری آن نیازی به یخچال ندارد. ترکیبات. آرشه از شیر تازه گوسفند و بز، (پنیر، لور، ماک) درست می شود. طرز تهیه. آرشه در واقع از تفت دادن نوعی پنیر به دست می آید. برای تهیه آرشه پنیر یا لور را با کمی روغن و مقدار ناچیزی آرد و زردچوبه یا زعفران با حرارت پایین تفت می دهند تا زمانی که محصول به رنگ طلایی دربیاید. معمولاً از هر ۱۰ کیلو پنیر نزدیک به ۳ تا ۴ کیلو آرشه بدست می آید. تهیه آرشه کار بسیار ظریف و وقت گیر است و به مهارت خاصی نیاز دارد. حوزه تولید. آرشه در عشایر ایل سنگسر تولید می شود. در افسانه های سنگسری ابداع و نخستین تولید آن به زنی به نام زرشه نسبت داده می شود. همچنین در روستای طرود در شهرستان شاهرود نیز با نام "هاروشه" تولید می شود؛ با این تفاوت که در زمان پخت به آن آرد و روغن نباتی و در انتها شکر اضافه می شود که محصول نهایی کاملاً شیرین است. سودمندی ها. آرشه با طبعی گرم، تقویت کننده قوای بدن، مقوی و انرژی زا است و برای رشد قوای جسمی و ذهنی کودکان مفید است. گفته شده که آرشه
برای افزایش سطح ایمنی بدن، پیشگیری و درمان بیماری هایی مانند ام اس، آلزایمر، انواع سرطان، پوکی استخوان و گرفتن رطوبت و سردی استخوان (جلوگیری از پرانتزی شدن پاها) مفید است. آرشه بسیار مقوی و تقویت کننده قوای حیاتی بدن است. خواص زیادی برای آن ذکر شده و مصرف آن برای هر سنی مناسب است. برای رشد کودکان، تقویت قوای فکری آنان و تقویت بدن مفید است. همچنین مشتقات آن نیز مصرف دارویی دارد. نگهداری. نگهداری آرشه نیازی به یخچال ندارد. ماندگاری آرشه نزدیک به ۴ سال است و باید در جای خشک و خنک نگهداری و از تماس هرگونه رطوبت (حتی قاشق نم دار) دور نگاه داشته شود.
واریاسیون های گلدبرگ BWV 988 اثری مشهور از یوهان سباستیان باخ برای ساز هارپسیکورد است که نخستین بار در سال ۱۷۴۱ در آلمان منتشر شد. این اثر از ۳۲ قطعه تشکیل شده است. شناخته شده ترین اجرای آن متعلق به گلِن گولْد است.
پیوند شُش یا پیوند ریه یا نوعی عمل جراحی است که در آن قسمتی یا تمام شش برداشته می شود و با یک شش اهدا شده جایگزین می شود. اهداکنندگان معمولاً افراد درگذشته می باشند ولی در موارد نادری می تواند اهدا از طرف یک فرد زنده هم باشد. در چنین مواردی، دو اهدا کننده زنده به ازای یک دریافت کننده وجود دارد که یکی از آنها شش چپ و دیگری شش راستش را اهدا می کند. در این موارد نادر نیز معمولاً گیرنده نسبت نزدیک با اهداکنندگان دارد. در حالی که پیوند شش با خطراتی نیز همراه است ولی می تواند کیفیت زندگی و طول عمر را در بیمارانی که در مرحله پایانی بیماری های ریوی به سر می برند افزایش دهد. تاریخچه. اولین پیوند شش در سال ۱۹۶۳ توسط دکتر جیمز هاردی (James Hardy) در جکسون می سی سی پی به انجام رسید. قبل از انجام این پیوند دکتر هاردی و گروه تحقیقاتی وی چیزی در حدود ۴۰۰ پیوند را بر روی سگ انجام داده بودند. هرچند که نتیجه پیوند شش در چند روز بعد از عمل مساعد بود ولی بعد از گذشت ۱ ماه با وجود تجویز داروهای سرکوب کننده در جانور، شش به طور کامل پس زده می شد. اولین گیرنده شش مرد ۵۸ ساله دارای سرطان شش راه هوایی سمت چپ، انسداد راه های هوایی دیست
ال و سینه پهلو راجعه بود که چند ماه بعد از دریافت پیوند به علت نارسایی پیشرونده کلیه فوت کرد. بعد از کالبدگشایی علائمی از رد پیوند در بیمار مشاهده شد. با این وجود، در طول ده سال بعد تنها ۳۶ پیوند شش در سراسر جهان به انجام رسید که و اکثر دریافت کنندگان در عرض چند روز درگذشتند، و فقط دو دریافت کننده بیش از یک ماه زنده ماندند. علت اصلی مرگ و میر ضعف در آناستوموز (اتصال) راه هوایی به شش، که گاهی اوقات به دلیل صدمه عروق مجاور منجر به خون ریزی فراوان و ورود حجم بالایی از خون به شش می شد. در سال ۱۹۸۱، دکتر نورمن شاوی و همکارانش در دانشگاه استنفورد سه پیوند قلب و شش را انجام دادند. ۲ پیوند از این ۳ پیوند با موفقیت انجام شدند و دریافت کنندگان هنوز زنده بودند زمانی که تیم نتایج خود را در سال ۱۹۹۲ اعلام کردند، یکی از دریافت کنندگان به علت نارسایی چندارگان فوت نمود. دکتر شاوی موفقیت خود را به اصلاح روش جراحی از طریق آزمایش بر روی پستانداران و ظهور داروی سیکلوسپورین، که با کاهش دوز استروئید لازم باعث کاهش اثر سرکوب کنندگی خود بر ناحیه آناستوموز می شود نسبت داد. در سال ۱۹۸۳، گروه پیوند شش تورنتو، اولین پیوند شش موفقیت آمیز