Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طیری و فرزند زئوس، غولها را شکست بدهند و آن ها را در زیر آتشفشانها دفن کنند. داستان روایت شده به اساطیر یونان مربوط بود ما غولها را در اساطیر ایران و اسکاندیناویا و... داریم. به طور مثال در بیشتر اساطیر ایران که سر منشا گرفته شده از ادیان زرتشت و مانوی و ادیان قبل از ان است غولها نمادی از شر و ناپاکی بوده اند. گورگون*ها: در اساطیر یونان، گورگون هیولایی مؤنث، با بدنی پوشیده از فلسهایی نفوذ ناپذیر، موهایی از مارهای زنده، دندان هایی تیز و چهره ای چنان زشت بوده اند که هر کس به آن ها نگاه می*کرد به سنگ تبدیل می*شد. آن ها سه تن بودند که دوتا از آن ها جاودان بودند و سومی* که مدوزا نام داشت فانی بود. یونانیان از تصویر سر این هیولا برای آراستن سپرهای خود استفاده می*کردند تا دشمنان خود را وحشت زده کرده و خود را از قدرت های شیطانی محافظت کنند. مدوزا در ابتدا دوشیزه ای بسیار زیبا بوده است، اما پس از اینکه پوزئیدون، خدای دریا او را در معبد آتنا اغوا می*کند، موجب خشم این الهه می*شود و آتنا، او را به شکل کریه*ترین موجود ممکن، یعنی یک گورگون درمی*آورد. از آنجایی که مدوزا در اصل انسان بوده است، فانی بوده و در نهایت توسط یکی ا
ز قهرمانان اساطیری به نام پرسیوس کشته می*شود. پرسیوس که تحت حمایت آتنا به نبرد با مدوزا رفته بود، موفق می*شود با هوشمندی سر او را از بدن جدا کند. تایفویوس: تایفویوس، اژدهایی با نفس آتشین، صد سر و خستگی ناپذیر بوده است. گایا، در اوج ناامیدی او را به دنیا آورد تا از تایتانها در مقابل المپیان محافظت کند. او تا حد زیادی موفق می*شود و تعدادی از خدایان المپ را فراری داده و زئوس را به بند می*کشد. هرمس به نجات زئوس می*آید و زئوس هم با استفاده از تیرهای صاعقه، تایفویوس را از بین می*برد. گفته می*شود که تایفویوس زیر کوه اتنا در سیسیل دفن شده است. سربروس: سربروس هم یکی دیگر از فرزندان تایفویوس و اکیدنا است و سگی سه سر، با ماری به جای دم است. این هیولا نگهبان جهان مردگان بوده است. او به مردگان اجازه ورود می*داده و مانع خروج آن ها از جهان زیر زمینی می*شده است. تنها چند تن از افراد زنده موفق شدند به طریقی از این سد بگذرند و به دنیای مردگان رفته و بازگردند. یکی از این افراد اورفئوس بود که توانست با خواندن آواز او را خواب کند و به نجات همسرش ذ برود. هرکول نیز، در آخرین مأموریت خود موفق شد سربروس را از جایگاه خود خارج کند و به
شاه یوریستئوس پیشکش کند. سیرن*ها: سیرنها خواهرانی بودند که در بخش های پرصخره دریا می*زیستند. آن ها آوازی بسیار زیبا و فریبنده داشتند و دریانوردان را با آوای خود گمراه کرده و به کام صخره*های مرگ آور م*کشیدند. گفته می*شود که این چهار خواهر، فرزندان آکلوس خدای طوفان بوده اند. پگاسوس: پگاسوس اسبی بالدار و فرزند رابطه مدوزا و پوزئیدون است. او زمانی که سر مدوزا توسط پرسیوس از تن جدا شد، به دنیا آمد و توسط بلروفون اهلی شد. پگاسوس در طی ماجراهای این قهرمان، مرکب او بود و به او در از بین بردن کایمرا کمک کرد. اما زمانی که بلروفون می*خواست به کمک او به المپ برسد، توسط زئوس از اسب سرنگون شد و پگاسوس به تنهایی به المپ رسید و در آنجا ماندگار شد. کریسائور: کریسائور، دومین فرزند مدوزا و پوزئیدون است. دربارهٔ این موجود اطلاع زیادی در دست نیست، تنها می*دانیم که او به احتمال زیاد یک غول بوده و جنگجویی قدرتمند به شمار می*آمده است و نام وی شمشیر طلایی معنا می*دهد. مینوتور (حیوانی که نیمی* از بدنش گاو و نیم دیگرش انسان است) مینوتور، جانوری است که بدنش یک مرد و سرش گاو نر می*باشد. مطابق با افسانه ها، گفته می*شود که این موجود هیولا
یی وحشی است که در هزارتوی Cretan Labyrinth، زندانی شده است. جایی که توسط تیسوس کشته شد. پری دریایی، موجودی دریایی است که بخشی از آن زن و بخشی ماهی است. ریشه آن را می*توان در فولکورهای بریتانیا یافت. پری های دریایی، برخلاف آنچه که در اکثر کارتون ها تجسم می*شوند، پیشگویی کننده مصیبت و فاجعه هستند. این طور فرض شده است که دیدن حیوانات دریایی چون نهنگ کوچک دریایی، مسئول ایجاد چنین افسانه هایی باشد.
چشمه ها در اسطوره شناسی به بررسی چشمه های می پردازد که از زمان های کهن نماد مورد علاقه مردم بوده اند و وارد در اسطوره شناسی آن ها شده اند. ایران. از آنجا که آب همواره مظهر پاکی بوده است، ایرانیان نیز این عنصر را مقدس و گرامی داشته اند. در میان عناصر چهارگانه، آب پس از آتش گرامی ترین عنصر در اساطیر ایرانی آورده شده است و ایزد ناهید، آناهیتا را به نگهبانی آن برگزیده اند. ده ها جشن، مراسم و آیین مانند جشن آبریزان، مراسم باران خواهی، پاشیدن آب پشت سر مسافر و… از روزگاران کهن بر جا مانده و هنوز متداول است. این نگرش در مذاهب و باورهای ساکنان ایران نیز تأثیر گذاشته است. چشمه آناهیتا و چشمه غسلان از مکان های مقدس یارسان است که در نزدیکی مقبره بابایادگار قرار دارد و آبی زلال و شفاف دارد که به روایتی هزاران سال است که از دل کوه می جوشد. بنابراین تاریخ این مسلک به هزاران سال قبل برمی گردد و شباهت ها و نزدیکی هایی به دین زرتشت، مسیحیت، یهودیت، بودائیسم، میترائیسم و مانویت دارد که بعضاً صبغهٔ اسلامی به آن داده شده که البته با اصول بنیادی اسلام هیچ تناقضی ندارد. هفت تنان در مسلک یارسان بسیار شبیه به امشاسپندان یا فرشتگان د
ر کیش زرتشتی می باشد، همچنین مراسم روزه داری اهل یارسان شباهت زیادی به روزه های موجود در بین یهودی ها دارد که به حوادث معینی که مربوط به افراد و پیشوایان آن ها بوده، وضع گردیده است. چنانچه نقل می شود که سلطان اسحاق و یارانش سه شبانه روز در غاری به نام مرنو، واقع در کوه شندر در مرز ایران و عراق در استان کرمانشاه، بدون آب و غذا در محاصره دشمنان بودند که پس از آن فاتح و پیروز شدند و این سه روز روزه را «روزه مرنو» می نامند. به روایت دیگری شاه خوشین، سلطان اسحاق و بابایادگار از طریق بکرزایی به دنیا آمده که در واقع نحوه تولد ایشان را مانند حضرت مسیح دانسته اند. نوشیدن آب از چشمه مقدس آناهیتا و غسلان، که در نزدیکی آرامگاه بابایادگار بوده و جزو بناهای مقدس به شمار می روند، تشریفات برای نذر و نیازهای اهل این مسلک که با تقدیس آب و نان و زانو زدن و شال بستن همراه می باشد، نمودهایی از آیین مهرپرستان و زرتشتی ها در این مسلک است. مقدس خواندن بعضی غارها و چشمه سارها و نیز میوه هایی ماند انار، بادام، جوز، زیتون، به و سیب در ادیان مختلف مسبوق به سابقه است. چشمه و آبشار شوی در اندیمشک اهالی منطقه اعتقاد بسیاری به آب «شوی» داشت
ه و آن را مقدس می دانند گفته شده که تا دهه های پیش که پای آدمهای مختلف به اینجا باز نشده بود، آب آبشار کرامات بسیار داشت و اگر زنی نازا از صمیم قلب آرزویش را می گفته و در آب جاری آن غسل می کرد، خداوند خواسته اش را اجابت می نمود و با عطای فرزندی به زندگیش برکت می داد*، اما درسال های اخیر با سست شدن اعتقاد مردم آب چشمه خاصیت ش را از دست داده است. اهالی روستای شوی از طایفه «شوینی» ایل چهارلنگ بختیاری هستند اعتقادات خاص خود را دارند از جمله آنکه از خوردن گوشت گاو پرهیز می کنند و برای طبیعت احترامی خاص قایلند. هندوستان. در هندوستان چشمه های آب مقدس بسیار زیادی وجود دارد. بسیاری از آن ها در مناطق مسلمان نشین مانند کشمیر قرار دارد. عربستان. چاه زمزم چاه مقدس آبی است در مسجدالحرام واقع در شهر مکه. چاه زمزم یکی از آثار مسجد الحرام است که با نام های چاه اسماعیل، حفیرة عبدالمطلب، شفاء سُقم، عافیه، مَیمونه، طُعم، بَرکة، بَرّة، شناخته می شود. در «کتاب مقدس» نام این مکان (که طبق متن کتاب مقدس یک چاه است) «بِئِر شَبَع» می باشد. این چاه در نزدیکی مقام ابراهیم و در هجده متری کعبه، در زیرزمین واقع است و آب آن توسط پمپ از طریق
لوله کشی به زائرین می رسد. این چاه در قسمت شرقی مسجدالحرام قرار دارد و همانند دیگر مشاهد حج، از آثار ابراهیم، اسماعیل و هاجر است. به عقیده مسلمانان این چاه به صورت معجزه آمیزی هزاران سال پیش توسط جبرئیل در زمان ابراهیم برای نوزاد تشنه او اسماعیل به وجود آمده است. منابع. بهرامی، ایرج، ۱۳۷۸. اسطوره های اهل حق، تهران: آتیه خدابنده، عبدالله، ۱۳۸۲. شناخت فرقه اهل حق، تهران: امیرکبیر صفی زاده، صدیق، ۱۳۷۵. نامه سرانجام، تهران: هیرمند.
سلطان محمد میرزا، ملقب به سیف الدوله، شاهزاده قاجار و حاکم اصفهان بود. وی در ملایر در گذشته است. زندگی. سیف الدوله پسر فتحعلی شاه بود و مادرش طاووس خانم تاج الدوله همسر محبوب فتحعلی شاه که شاه تخت طاووس را به نام او نامگذاری کرد. به نوشته ملک ایرج میرزا (برادر سیف الدوله): «سیف الدوله در طفولیت دده ها و للـه های متعدد داشتند که غلام پیشخدمت باشی بودند، امان الله خان افشار للـه ی سواری ایشان بود. آقا الله وردی که تربیت یافته خان مروی بود، للـه ی دیگر ایشان بود و میرزا عبدالوهاب خان معتمدالدوله مربی مشق ایشان بود» سلطان محمد میرزا در ۲۶ جمادی الاول ۱۲۲۸ قمری در تهران متولد شد. در سفر فتحعلی شاه به اصفهان در ۱۲۴۰ قمری، شاه از عبدالله خان امین الدوله، حاکم وقت اصفهان، پنجاه هزار تومان پیشکشی درخواست کرد و چون امین الدوله از دادن این مبلغ امتناع ورزید، فتحعلی شاه حکومت اصفهان را به سیف الدوله که در آن زمان دوازده سال داشت سپرد و یوسف خان گرجی را به عنوان وزیر او معین کرد. در سال ۱۲۵۰ قمری فتحعلی شاه جهت رسیدگی به مالیات های پرداخت نشده شیراز، بار دیگر به اصفهان سفر کرد و در خانه سیف الدوله اقامت گزید و در همان جا
از دنیا رفت. پس از درگذشت فتحعلی شاه، جانشین او محمد شاه که قدرت عموهایش را خطری برای تاج و تخت خود می شمرد، خسروخان گرجی را مامور کرد تا سیف الدوله را از حکومت معزول کرده و به تهران بیاورد. سیف الدوله در تهران چندی در خانه مادرش تاج الدوله می زیست و منتظر بود از طرف شاه به حکومتی منصوب شود. پس از مدتی چون منسبی به او داده نشد، از شاه اجازه گرفت و به عراق رفت. چندی در بغداد زیست و به تهران بازگشت. در سال ۱۲۷۹ قمری از راه گیلان و شیروان به استانبول و اسکندریه و از آنجا به مکه رفت و پس از به جا آوردن حج از شامات به بغداد بازگشت و از آن جا به زیارت مشهد رفت و دوباره در تهران اقامت گزید. در سال ۱۲۸۸ قمری به تولیت آستان قدس رضوی منصوب شد و بعد از دو سال به تهران آمد. سیف الدوله در جوانی با دختر نظرعلی خان شاهسون ازدواج کرد. ولی چندی نگذشت که او را طلاق داد و دختر نظرعلی خان همسر عباسقلی معتمدالدوله جوانشیر شد. پس از آن سیف الدوله هیچ گاه ازدواج نکرد و فرزندی نیز باقی نگذاشت. منش و بینش. سیف الدوله شاهزاده ای متدین و درویش مسلک بود. در زمان اقامت در اصفهان در نزد عالمان و درویش های آن شهر همچون زین العابدین شیروانی
تحصیل کرده بود. او حامی شعرا و نقاشان بود. در شعر و ادبیات دست داشت و با فرزندان یغمای جندقی به خصوص اسماعیل هنر آمیزش داشت و دیوان کامل خود را به رسم یادگار به اسماعیل هنر سپرد. ملک ایرج میرزا دربارهٔ اخلاق سیف الدوله می نویسد: «همیشه از بعضی اطوار ناشایست که لازمه جوانی ست برکنار بود. قماربازی نمی داند. شراب نخورده است.» کوشش در آبادی اصفهان. اصفهان که پس از سرنگونی صفویان دچار خسارت های بسیار شده بود، بار دیگر در زمان حکمرانی سیف الدوله دوره ای از آرامش و آبادی به خود دید. سیف الدوله بسیاری از خرابی های پیشین را مرمت کرد که این موضوغ را در سفرنامه خود نیز می نویسد: «باغ هشت بهشت به کلی مخروبه و مهجور بود. عمارات را تعمیر کلی کرده و باغ را درخت نشاندم، صورت آبادی یافت. اکثر بیوتات اطراف عمارت اشرف از بناهای راقم حروف است.» تعمیر کلیسای وانک و تعیین مقرری روزانه برای آنجا نیز از دیگر اقدامات سیف الدوله بود که به این ترتیب قصد داشت نزد ارمنیان اصفهان محبوبیت کسب کند و زمینه بازگشت مسیحیان فراری به هند و بغداد را فراهم آورد. سیف الدوله بنای عمارت سرپوشیده را نیز به خود نسبت می دهد و اوژن فلاندن نیز این کاخ را
از ساختمان های سیف الدوله می داند، هرچند باور دارد که بخشی از آن از خرابه های دوره صفوی بوده است.
قرارگاه آزادی (به انگلیسی: Liberty Camp) پایگاهی نظامی در نزدیکی فرودگاه بغداد بود. این پایگاه به عنوان پادگان نظامی نیروهای آمریکایی پس از اشغال عراق تا زمان تخلیه این کشور، مورد استفاده قرار می گرفت. بعد از تعطیلی قرارگاه اشرف، «قرارگاه آزادی» به عنوان اردوگاه پناهندگان جهت اسکان اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۳۹۵ بعد از سالها بحث این کمپ تعطیل و افراد سازمان مجاهدین خلق ایران به کشورهای اروپایی و بیشتر به آلبانی منتقل شدند. بیشتر از ۲۰۰۰ نفر از اعضای این گروه در لیبرتی ساکن بودند. اندیشکده رند این اقدام وزیر دفاع آمریکا بسیار بحث برانگیز می داند که سازمانی را که تروریستی شناخته شده است را در بعنوان افراد حافظت شده تحت کنوانسیون ژنو قرار می دهد و آینده آنان را تضمین می کند. شناسایی این افراد بعنوان غیر نظامیان حفاظت شده توسط وزارت دفاع آمریکا برخلاف دیدگاه کمیته بین المللی صلیب سرخ ؛کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان و وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا بود.
دانشگاه حیدرآباد، (به انگلیسی University of Hyderabad) نام یکی از دانشگاه های معتبر هندوستان در شهر حیدرآباد است و در سال ۱۹۷۴ میلادی (۱۳۵۴ خورشیدی) تأسیس شده است و بیشتر، در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا دانش جو می پذیرد. این دانشگاه دارای ۴۶ گروه آموزشی و ۴۰۰ دانشکده می باشد و با داشتن ۵۰۰۰ دانش جو، از دانشگاه های بزرگ حیدرآباد و ایالت تلنگانا به شمار می رود. دانشگاه حیدرآباد در شمار ۱۰۰ دانشگاه برتر آسیا نیز قرار دارد. از شاخه هایی که در این دانشگاه تدریس می شوند می توان به این موارد اشاره کرد:
بوئینگ ۳۰۷ استراتولاینر نخستین هواپیمای ترابری تجاری با یک کابین تحت فشار بود. ویژگی که به هواپیما اجازه می داد در بلندای ۶٬۰۰۰ متر (۲۰٬۰۰۰ پا) بالاتر از بسیاری از اختلالات آب و هوایی پرواز کند. اختلاف فشار ۲٬۵ پوند بر اینچ مربع (psi)، بود بنابراین در ارتفاع ۴٬۴۸۰ متری (۱۴٬۷۰۰ پا) فشار درون کابین مانند ارتفاع ۲٬۴۴۰ متری (۸٬۰۰۰ پا) بود. گونه ۳۰۷ گنجایشی برای با ۵ خدمه و ۳۳ مسافر داشت. عرض کابین آن برابر با ۳٬۶ متر (۱۲پا) بود. این هواپیما نخستین هواپیمای بر پایه فرود بود که یک مهندس پرواز از اعضای خدمه آن به شمار می رفت. (در اوایل تنها چند کشتی هوایی جایگاه مهندس پرواز در خود داشتند) طراحی و توسعه. در سال ۱۹۳۵، شرکت بوئینگ یک هواپیمای مسافربری چهار موتوره را بر پایه هواپیمای بمب افکن بزرگ بی-۱۷ خود طراحی کرد، هواپیمایی که بوئینگ گونه ۲۹۹ نام داشت، سپس در طول فرایند ساخت گونه ۳۰۹ نام گرفت. این هواپیما ترکیبی از بال ها، دم، سکان، چرخ فرود و موتورهای محصول بی-۱۷سی (B-17C) در بدنه ای با سطح مقطع دایره ای جدید به قطر ۳۵۱ سانتی متر بود که اجازه ایجاد فشار در کابین را می داد. نخستین سفارش خرید برای دو فروند ۳۰۷ استرات
ولاینر در سال ۱۹۳۷ و به دست خطوط هوایی پن آمریکن انجام شد و به دنبال آن در مدت کوتاهیبه دست همین خطوط هوایی به شش فروند افزایش یافت. سفارش دوم برای خرید پنج فروند از این هواپیما به دست خطوط هوایی تی دبلیو ای انجام شد و این باعث شد تا بوئینگ کار ساخت دسته نخست از هواپیماهای مسافربری را آغاز کند. تبدیل سی-۷۵. هنگامی که در دسامبر ۱۹۴۱ ایالات متحده وارد جنگ جهانی دوم شد، عبور از اقیانوس ها یک خوش گذرانی نایاب بود،این جنگ نیازمند مقامات نظامی و حکومتی بود تا از اقیانوس ها عبور کنند و بیشتر هواپیماهای تجاری بردبلند چهار موتوره از جمله ۱۴ کشتی هوایی خطوط هوایی پن ای ام و ۵ بوئینگ ۳۰۷ تی دبلیو ای به شدت در حال خدمت دهی بودند. در این شرایط مخزن های سوخت اضافی به این هواپیماها افزوده شد تا برد پرواز بیشتری که مورد نیاز بود را به آن ها بدهد، تا این که تبدیلات آن ها سی-۷۵ را برای استفاده های نظامی پدیدار کرد. پیش از جنگ جهانی دوم تولید آن ها به پایان رسید، ۱۰ فروند ۳۰۷ تجاری ساخته شده بود. تی دبلیو ای در مسیرهای داخلی بین نیویورک و لس آنجلس برای ۱۸ ماه پروازهای خود را انجام داد تا هنگامی که ارتش استراتولاینرهای آن ها را
برای استفاده در مسافت های طولانی و فرستادن افراد برجسته مختلف و بارهای حساس به آن سوی اقیانوس اطلس در زمان جنگ خریداری کرد. تی دبلیو ای هواپیماهای ۳۰۷ خود را در ژانویه سال ۱۹۴۲ به خدمت دهنده های نظامی تبدیل کرد و در پی آن قسمت بین قاره ای آن (ICD) طبق قراردادی با فرماندهی ترابری هوایی ارتش ایالات متحده (ATC) تا ماه ژوئیه سال ۱۹۴۴ این سی-۷۵ها را بکار گرفت. تا پیش از ورود داگلاس سی-۵۴ اسکای مستر در نوامبر ۱۹۴۲ این ها تنها هواپیماهای تجاری ساخته شده ایالات متحده آمریکا با توانایی عبور از اقیانوس آتلانتیک به همراه بار بودند. تبدیل کردن هواپیما به سی-۷۵، حذف تجهیزات ایجاد فشار برای حفظ وزن هواپیما، حذف چهار (یا پنج) صندلی از نه صندلی لمیدنی در جلوی قسمت در و تعویض دو کوپه پالمن مانند (واگن تخب خواب دار در قطار) (از چهار کوپه) در سمت راست از قسمت چپ راهرو مرکزی را شامل می شد. بدین گونه فضای لازم برای تجهیزات خدمه در پروازهای بسیار طولانی و افزودن پنج مخزن سوخت ۸۰۴ لیتری (۲۱۲٬۵ گالن امریکا) فراهم شد. چرخ های فرود تقویت شدند بیشینه وزن برخاست از ۲۰٬۴۰۰ به ۲۵٬۴۰۰ کیلوگرم (۴۵٬۰۰۰ به ۵۵٬۰۰۰ پوند) افزایش یافت و بدنه بیرو
نی هواپیما با زیتونی نظامی یکنواخت رنگ آمیزی شد. تاریخچه کارکرد. نخستین پرواز هواپیمای بوئینگ ۳۰۷ استراتولاینر (نه نمونه نخستین، همانگونه که برای تحویل به پن ای ام برنامه ریزی و ازمایش شده و گواهینامه آن صادر شده بود) ثبت شده به شماره ان ایکس ۱۹۹۰۱ در تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۳۸ در میدان هوایی بوئینگ در سیاتل، واشینگتن انجام شد. هرچند این هواپیما در تاریخ ۱۸ مارس ۱۹۳۹ هنگامی که در حال نمایش برای نمایندگان کی ال ام بود سقوط کرد، در آن زمان کارایی ۳۰۷ با دو موتور غیرفعال روی یک بال نمایان شد، زمانی که موتورها خاموش شدند، خلبان برای جبران و مقابله با انحراف ایجاد شده، سکان هواپیما را به حداکثر زاویه خمش حرکت داد، پس از آن، از آن جایی که کنترل کننده های نیرو از این که پایدارکننده افقی دوباره به حالت مرکزی برگردد جلوگیری کردند، استراتولاینر حالت قفل شدن پایدارکننده افقی را تجربه کرد و در نتیجه آن هواپیمای ۳۰۷ به چرخش افتاد و سقوط کرد. ۱۰ نفر سرنشین آن از جمله خلبان آزمایشی کی ال ام آلبرت فن بومر (Albert von Baumhauer)، خلبان آزمایشی بوینگ جولیوس بار ( Julius Barr)، رئیس آئرودینامیک بوئینگ رالف کرم (Ralph Cram)، سرمهندس ب
وئینگ ارل فرگوسن ( Earl Ferguson) و یک نماینده تی دبلیو ای کشته شدند. آزمایش تونل باد پس از این رخداد نشان داد که اضافه کردن یک بالچه پشتی جلوتر و متصل به دم عمودی هواپیما از قفل شدن سکان پایدارکننده افقی عقب هواپیما در زمان رخداد جلوگیری می کرد، این موضوع در طراحی دوباره سکان عقب ۳۰۷ گنجانده شد، در عین حال در طراحی دوباره بدنه پشتی گونه های "ای" تا "جی" بمب افکن دورپرواز بوئنگ نیز گنجانده شد نخستین تحویل به مشتری این هواپیما به هوارد هیوز میلیونر بود، او یک هواپیمای ۳۰۷ را برای یک پرواز دور دنیا خریداری کرد به این امید که رکورد خود در این زمینه را بشکند، رکوردی که به میزان ۹۱ ساعت ۱۴ دقیقه بین ۱۰ تا ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۸ و با یک هواپیمای لاکهید ۱۴ ثبت کرده بود. هواپیمای استراتولاینر هیوز با مخزن های سوخت اضافی نصب شده آماده شده بود تا در نخستین مجموعه کوشش ها برای دور زدن جهان شرکت کند و زمانی که در تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ آلمان نازی به لهستان حمله کرد باعث شد تا این کوشش کنار گذاشته شود. بعدها مخزن های سوخت اضافی این ۳۰۷ حذف شد و موتورهای بسیار قدرتمندتر آر-۲۶۰۰ ساخت شرکت هوانوردی رایت روی آن نصب شد و به یک پنت هاوس پ
رواز لوکس برای هیوز تبدیل شد. هرچند این هوپیما کم مورد استفاده قرار گرفت سرانجام در سال ۱۹۴۹ به یک سرمایه دار نفتی به نام گلن مک کارتی ( Glenn McCarthy) فروخته شد. تحویل هواپیماها به شرکت هواپیمایی پن آمریکن در ماه مارس ۱۹۴۰ آغاز شد و شرکت تی دبلیو ای نخستین هواپیمای ۳۰۷ را در آوریل همان سال دریافت کرد. استراتولاینرهای شرکت تی دبلیو ای پروازهایی سه توقفه بین لوس آنجلس و نیویورک انجام می دادند در صورتی که هواپیماهای شرکت پن آمریکن بین میامی و آمریکای لاتین در پرواز بودند. ۱۰ فروند هواپیمای ۳۰۷ ساخته شد، چهار فروند برای تحویل به شرکت پن آمریکن، پنج فروند برای شرکت تی دبلیو ای به همراه یک فروند که برای هوارد هیوز ساخته شد. زمانی که به دنبال حمله به پرل هاربر، ایالات متحده امریکا وارد جنگ جهانی دوم شد، شرکت هواپیمایی پن آمریکن به فعالیت استراتولاینرهای خود در مسیرهای آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی ادامه داد اما در راستای دستورالعمل نیروی هوایی ارتش ایالات متحده، هواپیماهای ۳۰۷ شرکت تی دبلیو ای به دولت ایالات متحده فروخته شدند، به بوئینگ سی-۷۵ تبدیل شدند و به دست نیروی هوایی ارتش ایالات متحده امریکا (USAAF) به کارگ
رفته شدند (هرچند هنوز به طور معمول به دست خدمه شرکت تی دبلیو ای پرواز می کردند). ارتش ایالات متحده در سال ۱۹۴۴ پنج فروند سی-۷۵ را به تی دبلیو ای بازگرداند و آن ها برای پیاده و سوارکردن دوباره و بازسازی های گسترده برای بوئینگ فرستاده شدند. بوئینگ بال ها و دم عمودی آن ها را با نمونه های هواپیمای بهبودیافته گونه بی-۱۷جی جایگزین کرد، موتورهای بسیار قدرتمند تر روی آن ها جاداده شد و سیستم الکتریکی آن ها بر پایه هواپیماهای بی-۲۹ سوپرفورترس بوئینگ جایگزین گردید. گنجایش مسافران از ۳۳ به ۳۸ نفر افزایش یافت. این بازسازی برای شرکت تی دبلیو ای ۲ میلیون دلار آمریکا برای ۵ فروند هواپیما هزینه دربرداشت و در تاریخ ۱ آوریل ۱۹۴۵ دوباره برای جابه جایی مسافران به کار گرفته شدند. اگرچه در آن زمان تی دبلیو ای هواپیمای بزرگ تر و سریع تر لاکهید کانتلیشن را بکار گرفت، استراتولاینرها همچنان برای استفاده در خدمات منطقه ای باقی ماندند تا هنگامی که در آوریل ۱۹۵۱ از خدمت بیرون شده و فروخته شدند. تی دبلیو ای استراتولاینرهای خود را به شرکت فرانسوی ایگل آزور فروخت و این شرکت فرانسوی از آن ها برای پروازهای برنامه ریزی شده به شمال و مرکز آفریقا
و بعدها به مستعمراتش در منطقه هندوچین (ویتنام و اطرافش) در شرق آسیا استفاده کرد. این ۳۰۷ها پس از آن به شرکت ویتنامی تابعه ایگل آزور فرستاده شدند و به دست تعدادی از خطوط هوایی در جنوب شرقی آسیا مورد استفاده قرار گرفتند و تا سال ۱۹۷۴ دست کم یک هواپیما برای استفاده تجاری باقی ماند. شرکت پن ای ام استراتولاینرهای اصلاح نشده خود را زودتر از تی دبلیو ای کنار گذاشت و آن ها را به تعدادی از کاربران کوچک فروخت، یک هواپیما توسط نیروی هوایی هائیتی خریداری شد که به عنوان حمل کننده رئیس جمهور هاییتی فرانسوا دوالیر مورد استفاده قرار گرفت. این هواپیما بعدها دوباره به ایالات متحده بازگردانده شد و به دست موزه اسمیتسونین خریداری شد. سی-۷۵. در دو راه اصلی پروازها انجام می شد: واشنگتن دی سی به قاهره از روی اقیانوس اطلس جنوبی و نیویورک به اسکاتلند از روی اقیانوس اطلس شمالی. آن ها اغلب ۳٬۴۱۵ کیلومتر (۲٬۱۲۵ مایل) را بدون توقف بین جزیره نیوفاندلند و پرستویک اسکاتلند در شمال و ۴٬۱۰۰ کیلومتر (۲٬۵۵۰ مایل) را بین ناتال در برزیل و آکرا پایتخت جمهوری غنا در جنوب پرواز می کردند و این یک پرواز بسیار طولانی در زمان خود بود. پس از ژوئیه ۱۹۴۲،
ایستادن و سوخت گیری دوباره در جزیره اسنشن یک گزینه در راه پروازهای جنوبی بود و در شمال نیز ایستادن در ایسلند یا گرینلند اغلب مورد نیاز بود به ویژه پروازهایی که به سوی غرب و در برابر باد غالب انجام می شد. هنگامی که سی-۵۴ها در مسیر نیوفاندلند به پرستویک پرواز کردند، سی-۷۵ها در یک سرویس پروازی بین شهر مراکش و پرستویک بیرون از اقیانوس اطلس بکارگرفته شدند. در آوریل ۱۹۴۵ پنج ۳۰۷ به شرکت تی دبلیو ای بازگردانده شدند، به دست بوئینگ بازسازی شدند و توسط سازمان هوانوردی غیرنظامی آمریکا (CAA) تحت نام SA-307B-1 برای ترابری غیرنظامی با شماره های ثبت قدیمی دوباره گواهی و ثبت شدند. بازسازی انجام شده شامل بال ها و موتورهای جدید هواپیمای بی-۱۷جی فلایینگ فورترس می شد، سکان نگه دارنده عمودی به اندازه ۰٬۹ متر به طرف عقب هواپیما منتقل شد و سیستم الکترونیکی هم همانند سیستم گونه هواپیمای بی-۲۹ بهبود پیدا کرد. تی دبلیو ای پس از آن کابین داخلی را به دو بخش دوباره چینی کرد به گونه ای که ۱۰ صندلی در جلو و ۲۸ صندلی در عقب قرار گرفت. گونه ها. ۳۰۷ که با موتورهای سری رایت سایکلون جی آر-۱۸۲۰-جی۱۰۲ همراه سوپرشارژر تک سرعته تجهیز شده بود و ۵ خد
مه داشت. ۳۰۷بی. که با موتورهای سری رایت سایکلون جی آر-۱۸۲۰-جی۱۰۵اِی با سوپرشارژر دو سرعته برای بهبود کارایی در ارتفاعات بالا تجهیز شده بود و ۷ خدمه داشت. سی-۷۵. پنج فروند ۳۰۷بی که برای ترابری نظامی به طور فشرده به خدمت نیروی هوایی ارتش ایالات متحده در آمدند و در آن ها فشار کابین برای کاهش وزن حذف شده بود. ۳۰۷بی-۱. در پی خدمت نظامی گونه سی-۷۵ با بال ها و دم هواپیمای بی-۱۷جی و چهار موتور رایت سایکلون جی آر-۱۸۲۰-جی۶۰۶ و سیستم الکترونیکی هواپیمای بی-۲۹ به روز شدند. بازمانده ها. تنها بوئینگ ۳۰۷ استراتولاینر بازمانده (NC19903) در مرکز استیون اف. ادوار-هیزی از موزه اسمیتسونین و در شرایط پرواز نگهداری شد، در ۲۸ مارس ۲۰۰۲، این هواپیمای ویژه دچار یک تصادف شدید شد و طی آن در خلیج الیوت در شهر سیاتل، واشینگتن ایالت واشینگتن امریکا در آب فرو رفت در حالی که قرار بود این آخرین پرواز این هواپیما پیش از حرکت به سوی اسمیتسونین باشد، با وجود این رخداد این هواپیما دوباره بازسازی شد به اسمیتسونین پرواز کرد و هم اکنون به نمایش گذاشته شده است. بدنه هواپیمای ۳۰۷ شخصی هوارد هیوز نیز به جای مانده است گرچه به یک خانه قایقی دگرگون گشته
است. ویژگی ها (بوئینگ ۳۰۷). ویژگی های کلی
دکنی گویشی از زبان هندوستانی (هندی-اردو) و زبان رسمی دربار دکن از پیرامون ۱۳۰۰ میلادی بود. امروزه زبان اردو موقعیت پیشین زبان دکنی را از آن خود نموده است. دکنی نیز همانند اردو، با آنکه ریشه در زبان هندی داشت، ولی وام واژگان فراوانی را از فارسی گرفته است؛ زبان های دیگری چون کونکنی، اردو، عربی، مراتی و تلوگو نیز بر این زبان اثر بسیاری نهاده اند. ادبیات دکنی غنی است و بیشتر گویشورانش نیز در دکن تاریخی، که امروزه بیشترش در مرزهای سیاسی کنونی هند، به ویژه ایالت های مهاراشترا، مهاراشترا، کارناتاکا، تلانگانا، آندرا پرادش و تامیل نادو، جای می گیرد، می زیند و مسلمانند. دکنی زبان ملی ایالت حیدرآباد تا پیش از انحلالش بود. دسته بندی. دکنی زبانی از گروه هندوآریایی خانواده زبان های هندواروپایی است. دکنی سال ها زبان شناسان را متحیر کرده و دسته بندی درست آن گیج کننده شده است؛ چرا که می توان آن را از تبار اردو یا خواهر آن، یا گویش فارسی شده مراتی دانست. پراکندگی جغرافیایی. بیشتر گویشوران دکنی در دکن هند می زیند. آن ها در مناطق پادشاهی های پیشین مسلمان در فلات دکن ساکنند که شامل بخش هایی از ایالت های تلانگانا، آندرا پرادش، گوا
، کارناتاکا، مهاراشترا، تامیل نادو می شود. در تامیل نادو، اندکی از مسلمانان از گویش تامیلی شده این زبان استفاده می کنند (گرچه همگی به تامیلی مسلط هستند). همه آن ها را مسلمانان دکنی می نامند. در تامیل نادو، اردوزبانان زیرگروه جامعه مسلمانان تامیلی نیستند. گویش ها. دکنی به دو گویش شمالی (شامل گویش حیدرآبادی) و جنوبی تقسیم می شود. گویش سروجی از این زبان نیز در میان سروجی ها در مهاراشترا رایج است. میراث. دکنی از ترکی وام واژه های بسیاری پذیرفته است چرا که نیاکان مردم آن از نژاد مملوک بوده اند، گرچه بیشتر جمعیت دکنی کارناتاکا بالای ۹۰ درصد ژن های هندی را دارند. دکنی همانند گویش دهلوی از فارسی تأثیر پذیرفته است، اما به دلیل تاثیرپذیریش از مراتی، تلوگو و کانارا که در ایالت های مهاراشترا، تلانگانا، آندرا پرادش، کارناتاکا و تامیل نادو رایج است، با دهلوی تفاوت هایی دارد. اردوی دکنی میراث ادبی غنی و گسترده ای دارد که مهمترین آن کتاب نورس و کدم راو پدم راو است. کتاب نورَس، مجموعه ای شعری به زبان دکّنی است که توسط سلطان ابراهیم عادل شاه دوم، حاکم بیجاپور در سدهٔ شانزدهم میلادی، تألیف شده است. این کتاب با مقدمه ای به زبان