Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رو ببندد. در این صورت دموکراسی به خطر می افتد. اگر دولت آمریکا قانون سوپا و پیپا را اجرا کند، پس باید منتظر باشد تا دولت های دیگر نیز این قانون را اجرا کنند. «لارنس اچ ترایب»، پروفسور دانشگاه هاروارد، نامه ای آزاد در اینترنت منتشر کرد مبنی بر اینکه قانون سوپا، بازبودن و تبادل اطلاعات مجانی در قلب وب را تضعیف می کند و متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را نقض می کند. «پول آلمیدا»، عضو فدراسیون کار و کنگره سازمان های صنعتی آمریکا، به نفع قانون سوپا صحبت کرد. او اعتقاد دارد که سوپا ربطی به آزادی بیان ندارد زیرا آزادی بیان مترادف بی قانونی در اینترنت نیست. همچنین اعتقاد دارد هیچ تناقضی بین حفاظت از اینترنت آزاد و حفاظت از مالکیت معنوی وجود ندارد. محافظت از مالکیت معنوی با سانسور کردن مترادف نیست و متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا از دزدی حمایت نمی کند. کشورهای استبدادی. طبق بنیاد الکترونیک مرزی، پراکسی سرور، همانند چیزی که در کشورهای عربی استفاده می شود، می تواند قانون کپی رایت را نقض کند بنابراین طبق سوپا، غیرقانونی محسوب می شود. «جان پالفری»، دستیار کارگردان مرکز اینترنت و جامعهٔ برکمن، مخالفتش را
با استفاده از تحقیقاتش به نفع سوپا اعلام کرده است. او اعلام کرد: سوپا بسیاری از ابزارهای دی ان اس را غیرقانونی اعلام می کند و این باعث می شود که جوامع طرد شده در کشورهای استبدادی با خطر جدی تری روبه رو شوند. بیشترین سود مالی این ابزارها به جیب دولت آمریکا می رود. بنابراین، ضد تولدی محسوب می شود اگر دولت آمریکا این ابزار را تولید و به فروش برساند و سپس آن ها را غیرقانونی بخواند. «ماروین آموری» اعلام کرد قانون سوپا امکان دارد سامانهٔ تور را قانونی بخواند. تور که بودجه اش توسط امور خارجه آمریکا تأمین می شود، باعث می شود که اطلاعات مخالفان رژیم های سرکوب گر محفوظ باقی بماند(آن رژیم ها این سامانه را منع می کنند). آموری در ادامه می افزاید که لامونت، رئیس سابق دادگاه عالی آمریکا، به وضوح مشخص کرد که طبق متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، آمریکایی ها می توانند به این چنین اخبار مخالف و سرکوب شدهٔ کشورهای استبدادی دیگر دسترسی داشته باشند و آن اخبار را بخوانند و گوش بدهند حتی اگر آن کشورها، خودشان فاقد آزادی بیان مشابه باشند.(برای مثال تحت قانون اساسی کشورشان یا از طریق پروتکل اختیاری تحت میثاق بین المللی حقوق
مدنی و سیاسی سازمان ملل متحد). موافقان. افرادی که با این قانون موافق هستند، اعتقاد دارند که با استفاده از آن می توانند از سرقت مطالب جلوگیری کرده و به این ترتیب از محتواهایی که دارای حق مالکیت هستند، حمایت کنند. مخالفان. افراد یا سازمان هایی مخالف، اعتقاد دارند که این قانون می تواند این اختیار را به دولت آمریکا بدهد که به راحتی بر محتوای موجود در وب سانسور را تحمیل کند. به عبارت دیگر در صورتی که این قانون به تصویب برسد این اجازه به دولت آمریکا داده خواهد شد که به آسانی بتواند وب سایت هایی را که تشخیص می دهد باعث نقض حق مالکیت آثار شده اند، تعطیل کند. شرکت ها و سازمان ها. از مهم ترین شرکت های اینترنتی مخالف این طرح می توان به موارد زیر اشاره کرد.
یکی از آثار مشهور جی.جی. بالارد که به فارسی هم ترجمه و منتشر شده، رمان برج (مجتمع مسکونی) است که برای اولین بار در سال ۱۹۷۶ میلادی منتشر شده است. رمان «برج» یکی از آثار کلاسیک علمی تخیلی پسارستاخیزی و پادآرمان شهری محسوب می شود. داستان این رمان در یک برج بسیار مدرن و لوکس اتفاق می افتد که به گونه ای طراحی شده است که تمام نیازهای ساکنانش را برآورده و به نوعی آن ها را از دنیای خارج منزوی می کند. منتقد ادبی فاینانشیال تایمز از برج چنین یاد می کند: «برج اسطوره جهان معاصر و مدرن ما است؛ نگاهی به پیامدهای احتمالی فناوری پیشرفته معاصر است و نگاهی است به طبیعت موش گونه آدمی که در این میان به دام افتاده است.» منتقد «ساندی تلگراف» می گوید: «بالارد می خواهد نشان بدهد چه طور می شود که انسان نمی تواند مدت زیادی تن به نظم دهد؛ آن هم نظمی که بر شانه هایش سنگینی می کند. شیوه بیان این ماجرا اثر کوبنده ای برخواننده می گذارد.» خلاصه پیرنگ. در ابتدا به نظر می رسد برج تمام امکاناتی را که یک ساختمان مدرن و پیشرفته می تواند به ساکانش بدهد، فراهم کرده است؛ چیزهایی از قبیل استخر شنا، مدرسه، فروشگاه مواد غذایی، آسانسورهای پرسرعت و مان
ند آن. "البته باید دقت کرد که ساختمانی مسکونی با چنین امکاناتی در سال ۱۹۷۵ تصویر و نوشته شده است." با این حال، برج چنان طراحی شده است که با رفع تمام نیازهای ساکنان، ارتباط آنان را با دنیای خارج قطع کند. اولین حادثه کوچک و کم اهمیت، مثل قطع بسیار کوتاه مدت برق یا مزاحمت های قابل اغماض همسایگان، به آغاز و تشدید سریع خشونت ساکنان نسبت به هم و نسبت به برج می انجامد و چرخه تخریب برج آغاز می شود. در این چرخه، ساکنان برج به سه بخش کلاسیک دنیای مدرن، یعنی طبقه پایین، متوسط و بالا، تقسیم می شوند و هر یک بر اساس ساخته وپرداخته های ذهنی خود از طبقه دیگر، آنان را دشمن می پندارند و به تخریب و محدود کردن امکانات برج برای طبقات دیگر می پردازند. گروه های حمله یا دفاع و حتی شبیخون و غارت به دیگر طبقات تشکیل می شود و وضعیت برج روزبه روز به وخامت می گذارد. از سوی دیگر، ساکنان که به انزوای برج از دنیای بیرون خو گرفته اند، موضوع را کاملاً داخلی می دانند و نه آن را به مقامات محلی و پلیس گزارش می دهند و در نتیجه، نه کمکی از آن دریافت می کنند. انزوا و تخریب مداوم برج به کشتار و تجاوز می انجامد و تمام ساکنان، صرف نظر از طبقه شان، ملا
حظات اخلاقی و شئون اجتماعی را کنار می گذارند و به جامعه ای بدونی تبدیل می شوند.
بیمارستان افضلی پور در شهر کرمان قرار دارد و یکی از بزرگترین و مجهزترین بیمارستانهای ایران و مجهزترین و بزرگترین بیمارستان جنوب شرق ایران است. این بیمارستان یکی از مراکز چندگانه آموزشی-درمانی این شهر نیز هست. بیماران زیادی از استان های همجوار و سایراستان ها برای درمان به این بیمارستان مراجعه می کنند و مراحل درمان خود را در بیمارستان افضلی پور کرمان طی می کنند. معرفی. این بیمارستان در ۲ فاز و ظرفیت ۵۴۰ تخت برنامه ریزی شده که در حال حاضر فاز اول با ۴۶۲ تخت مصوب مشغول ارائه خدمات درمانی می باشد. خصوصیات و ویژگی های این مرکز درمانی بر اساس آخرین اطلاعات استاندارد بین المللی زمان طراحی تدوین گشته است. وسعت. این پروژه در زمینی به مساحت ۲۳ هکتار، به مساحت کلی ۶۲۰۰۰ متر مربع، با هزینه ای بالغ بر ۹ میلیارد تومان و هزینه ارزی ۲ میلیون دلار احداث گردیده است. مزایا، بخش ها و تجهیزات. از مزیتهای این بیمارستان برخورداری از فناوری روز و تجهیزات و تسهیلات نوین پزشکی برای ارائه خدمات به همشهریان و دانشجویان و نزدیکی آن به پردیس دانشگاه علوم پزشکی کرمان می باشد این مرکز شامل اورژانس ها (اطفال، بزرگسال، زنان) بخش های ویژه (ICUا
طفال، ICUبزرگسال،NICU،CCU(A،B)) بخش های تخصصی (اطفال، جراحی عمومی، زنان، لیبر و مامایی، پوست، عفونی، دیالیز) بخش های فوق تخصصی (RCU، غدد بزرگسالان، غدد اطفال، عفونی اطفال، جراحی اطفال، پوست اطفال، جراحی توراکس، پیوند کبد، پیوند کلیه، پیوند مغز استخوان، آنکولوژی اطفال، ریه، گوارش،IVF) و اتاق عمل شامل ۷ تخت فعال جهت انجام اعمال جراحی عمومی، اطفال، توراکس، زنان و زایمان، پیوند کلیه، پیوند کبد، PCNL، دندانپزشکی اطفال همچنین درمانگاه های فعال شامل غدد (فوق تخصصی)، پوست (تخصصی)، پوست کودکان (فوق تخصصی)، داخلی (تخصصی)، گوارش (فوق تخصصی)، هپاتیت (فوق تخصصی)، پیوند کبد (فوق تخصصی)، پیوند کلیه (فوق تخصصی)، جراحی (تخصصی)، جراحی توراکس (فوق تخصصی)، هموفیلی (فوق تخصصی) می باشد.
راشد بن مکتوم آل مکتوم امیر دبی بوده است. او در سال ۱۸۸۶ امیر دبی شد و در سال ۱۸۹۴ درگذشت. هاشر بن مکتوم بدون به جا گذاشتن خط مشخصی از جانشینی درگذشت و باعث ایجاد شکاف در خانواده شد و دو مدعی برای این عنوان مطرح شدند: شیخ مکتوم بن هاشر، پسر ارشدحاشر و شیخ راشد بن مکتوم، برادرحشر شیخ رشید حمایت اکثریت خانواده و رهبران قبایل را به دست آورد و در سال ۱۸۸۶ با ادامه سیاست های تجارت آزاد و مصالحه که توسط هاشر ایجاد شده بود، به آن ملحق شداو یک حاکم بانفوذ بود و هنگامی که شیخ زاید ابوظبی برای کمک در جریان درگیری بر سر بوریمی در سال ۱۸۹۱ به او مراجعه کرد، توانست نیروی قابل توجهی متشکل از ۳۰۰ شتر سوار و ۳۰ سوار را به حمایت زاید گرد آورد رشید وارث درگیری های مداوم با حاکمان امارات شمال بود و درگیری به ندرت در ساحل غایب بود، یورش ها و گسیختگی ها تقریباً ثابت بود به ویژه در سال های ۱۸۸۹ و ۱۸۹۰. در سال ۱۸۹۱، حدود ۴۰۰ مرد از قبیله مارار، با توجه به آن ها که مورد بدرفتاری رشید قرار گرفتند، فصل مرواریدسازی را با قایق هایشان به شارجه به پایان رساندند. این اقدام به سه سال مذاکرات تلخ منجر شد که توسط مقیم بریتانیا داوری شد، دعاوی
مالی و دعاوی متقابل حل و فصل شد که منجر به تعدادی درگیری در زمین شد. منابع. Wilson, Graeme (1999). "Father of Dubai". Media Prima. p. 28.
گئورگ کریستوف لیشتن برگ (۱ ژوئیه ۱۷۴۲ - ۲۴ فوریه ۱۷۹۹) دانشمند، فیلسوف و طنزپرداز آلمانی بود. او بیشتر به خاطر کشف فیگور لیشتنبرگ که یک طرح تخلیه الکتریکی منشعب و درخت مانند است، شناخته می شود. این فیگورها به عنوان فراکتال در نظر گرفته می شوند. زندگی. جرج کریستف لیختنبرگ (به آلمانی: Georg Christoph Lichtenberg؛ زادهٔ ۱ ژوئیه ۱۷۴۲ در اوبررام شتات – درگذشتهٔ ۲۴ فوریه ۱۷۹۹ در گوتینگن) نویسنده، فیزیک دان، ریاضی دان، و فیلسوف آلمانی قرن هجدهم بود. او یکی از نخستین افرادی بود که منصب استادی فیزیک تجربی در آلمان را برعهده گرفت و همچنین به دلیل نگارش «دفترچه های یادداشت» (آفوریزم ها) شهرتی پایدار یافت که در تاریخ اندیشه مدرن جایگاهی ممتاز دارند. تحصیلات و فعالیت های دانشگاهی. لیختنبرگ در دانشگاه گوتینگن تحصیل کرد و به زودی به عنوان استاد در همان دانشگاه مشغول به کار شد. او در سال ۱۷۷۰ به مقام استادی فیزیک تجربی رسید، کرسی ای که از آن زمان تا پایان عمرش در اختیار داشت. او در این مقام به تدریس علوم طبیعی، فیزیک نیوتنی، و نگارش مقالات علمی پرداخت. سخنرانی های او به دلیل روشنگری، طنز، و بینش عمیقش مورد توجه قرار می گرفتن
د. یادداشت ها و آفوریزم ها. لیختنبرگ بیشتر به واسطهٔ «دفترچه های یادداشت» (به آلمانی: Sudelbücher) شناخته می شود؛ مجموعه ای از تأملات، شوخ طبعی ها، اندیشه های فلسفی، علمی، و اجتماعی که پس از مرگ او منتشر شدند. این یادداشت ها از نمونه های پیش روی ادبیات آفوریزمی به شمار می روند و از قرن نوزدهم به بعد تأثیر زیادی بر نویسندگان و متفکرانی چون آرتور شوپنهاور، فریدریش نیچه، و حتی ویتگنشتاین گذاشته اند. نقش در توسعه علوم تجربی. او در زمینه الکتریسیته، نورشناسی، و شیمی تجربی نیز پژوهش هایی انجام داد. آزمایش های او بر روی الکتریسیته ساکن به کشف الگوهای معروف به "شکل های لیختنبرگ" انجامید، که در پژوهش های مربوط به تخلیه الکتریکی کاربرد پیدا کردند. این کشف، که در واقع الگوهایی از جرقه های الکتریکی بر صفحات عایق بود، بعدها در فیزیک پلاسما و مهندسی الکترونیک نیز مورد استفاده قرار گرفت. نقد اجتماعی و دیدگاه های فلسفی. لیختنبرگ از منتقدان تیزبین خرافات، تعصب مذهبی، و نادانی عمومی بود. او با نگاهی شکاکانه و عقل گرایانه به مسائل اجتماعی و مذهبی می نگریست و گاه با طنزی گزنده این دیدگاه ها را در نوشته هایش بیان می کرد. در کنار
این ها، او از نظریه های نیوتن دفاع می کرد و در نقد نظریات ضعیف علمی دوران خود بی پروا بود. نگاه فلسفی او اغلب با طنز آمیخته و در عین حال، عمیق و کاوش گرانه بود. میراث و تأثیرات بعدی. تأثیر لیختنبرگ بر ادبیات و فلسفه مدرن انکارناپذیر است. آثار او از قرن نوزدهم به بعد به زبان های مختلف ترجمه شده و در حلقه های روشنفکری اروپایی مورد توجه قرار گرفته اند. نیچه او را "نابغهٔ طنز آلمان" خوانده و ویتگنشتاین آثارش را در زمره بهترین نمونه های تفکر غیرسیستماتیک می دانست. مرگ و یادبودها. لیختنبرگ در ۵۶ سالگی در گوتینگن درگذشت. پس از مرگ، بسیاری از یادداشت های او به وسیله شاگردان و دوست دارانش گردآوری و منتشر شد. امروزه از او به عنوان یکی از پیشگامان نقد ادبی و فکری در عصر روشنگری یاد می شود و نامش در میان چهره های تأثیرگذار فکری آلمان جای دارد. در نگاه دیگران. جرج کریستف لیختنبرگ در طول تاریخ اندیشه آلمان، از معدود چهره هایی بوده است که هم نزد دانشمندان و هم نزد ادیبان جایگاهی خاص یافته اند. فریدریش نیچه، که خود از برجسته ترین نویسندگان و فیلسوفان آلمان به شمار می رود، لیختنبرگ را «تیزبین ترین طنزپرداز آلمان» توصیف کرده و
نوشته های او را سرشار از نبوغ انتقادی دانسته است آرتور شوپنهاور نیز از علاقه مندان جدی آثار لیختنبرگ بود و او را «یکی از بزرگ ترین استادان اندیشه موجز» می نامید. به باور شوپنهاور، لیختنبرگ از معدود افرادی بود که می توانست پیچیده ترین حقایق انسانی را با زبانی طنزآلود، اما ژرف، بیان کند. لودویگ ویتگنشتاین، فیلسوف بزرگ قرن بیستم، در نوشته هایش بارها از لیختنبرگ یاد کرده و تأکید کرده است که مطالعه یادداشت های او را به مثابه نوعی تمرین فلسفی می بیند؛ تمرینی برای اندیشیدن بدون تکیه بر نظام های از پیش ساخته شده. به زعم ویتگنشتاین، لیختنبرگ استاد پرسیدن سؤال هایی است که نظام های فلسفی از پاسخ به آن ها ناتوان می مانند. لئو تولستوی نیز لیختنبرگ را در زمره نویسندگان مورد علاقه اش قرار داده بود. او در فهرستی از متفکرانی که «راستگو، ژرف نگر، و عاری از فریب» هستند، از لیختنبرگ در کنار پاسکال، سقراط و اپیکتتوس یاد کرده است. به باور تولستوی، نوشته های لیختنبرگ نمونه هایی از تفکر انسانی پاک و صادقانه اند که هم عقل و هم اخلاق را مخاطب قرار می دهند. تولستوی در یکی از متون خود بیان می دارد: برای من باور ناپذیر است که ملت آلمان
خردمند ترین انسان تاریخ خود یعنی جرج کریستوف لیشتنبرگ را به درستی نمی شناسد. امروزه بسیاری از منتقدان ادبی و پژوهشگران علوم انسانی، لیختنبرگ را پیشرو در ژانر یادداشت نویسی و تأملات فردی می دانند و آثار او را الگویی برای گونه ای از نوشتار می خوانند که میان فلسفه، ادبیات و روان شناسی پل می زند.
مقدسی نام خانوادگی چندین نفر و چندین آبادی می باشد:
عبدالرحمان بن اسماعیل مَقدَسی شهرت یافته و لقب گرفته به ابو شامه (۹ دسامبر ۱۲۰۲ - ۱۰ ژانویه ۱۲۴۸) قاری، محدث، فقیه، زبان شناس، تاریخ نگار، نویسنده و شاعر شامی در سدهٔ هفتم هجری بود. زندگی. وی در دمشق زاده شد و از خردسالی به حفظ قرآن و آموختن علوم مشتاق بود. در ۶۰۱ خورشیدی به بیت المقدس و سپس به مصر رفت و در شهرهای قاهره، دمیاط و اسکندریه به کسب دانش پرداخت. از جمله استادان او در مصر و شام، باید از فخر الدین ابومنصور ابن عساکر، ابوالحسن علی سخاوی نام برد. پس از بازگشت به دمشق، گویا تا پایان زندگی، دیگر به سفر نپرداخت و روزگار خود مرا به مطالعه، تدریس، نقل حدیث، تألیف و پاسخ گویی به مسایل شرعی گذرانید. از جمله مشاغل او، استادی دارالحدیث اشرفیه، ریاست قاریان تربت اشرفیه و در اواخر عمر، مدیریت دارالحدیث اشرفیه بود. او عادت به بدگویی از دیگران و اهانت به علما و بزرگان داشته و از سوی دیگر جسارت در بیان حق و مبارزه با بدعتها و درگیریهای مذهبی حنبلیها شافعیان او را گرفتار کرد. دو تن از شاگردانش یا به روایتی از مخالفان او، به بهانه ای وارد خانه اش شدند و او را زخمی کردند که در پی این آسیب یا بر اثر سوءقصدی دیگر درگذشت
و در دارالفرادیس دمشق به خاک سپرده شد. از معروفترین کتاب های وی کتاب «الروضتین فی أخبار الدولتین الصلاحیة والنوریة» است. منابع. کتابخانه تبیان
هیلدگارد (زادهٔ ۷۵۸ – درگذشتهٔ ۳۰ آوریل ۷۸۳) زنی آلمانی تبار بود که در ۷۷۱ به عنوان دومین همسر شارلمانی به ازدواج او درآمد و تا هنگام مرگش در ۷۸۳ ملکهٔ فرانک ها بود. زندگینامه. هیلدگارد دختر گیرولت فون آنگلاخگائو، کُنت کرایشگائو و آنگلاخگائو و امای آلامانیایی، دختر هنابی، دوک آلامانی بود. در ۷۷۱ شارلمانی، پادشاه فرانک ها، که به تازگی از همسرش دسیدراتا، دختر دسیدریوس، پادشاه لمباردها جداشده بود با هیلدگارد ازدواج کرد. آن دو در طول زندگی مشترکشان صاحب ۹ فرزند شدند. هیلدگارد در طول لشکرکشی های شارلمانی به ایتالیا در فاصلهٔ سال های ۷۷۳ تا ۷۷۴ همراه او بود و در محاصرهٔ پاویا حضور داشت. او در آنجا فرزندش آدلاید را به دنیا آورد که هنگام بازگشت در جنوب فرانسه درگذشت. او همچنین در لشکرکشی به اسپانیا در ۷۷۸ با همسرش همراه بود و در نزدیکی پوآتیه، دوقلوهایش لوتر و لویی پارسا را به دنیا آورد. هیلدگارد روابطی حسنه با راهبه ای به نام لیوبا (بعدتر لیوبای قدیسه) داشت که اغلب برای ملاقات ملکه به دربار می آمد. او همچنین کمک های بسیاری به کلیساها، به ویژه کلیساهای جامع کمپتن و رایشنو نمود. هیلدگارد در ۳۰ آوریل ۷۸۳ در تیون ویل، پ
س از به دنیاآوردن آخرین فرزندش در سن ۲۶ سالگی درگذشت. او را در کلیسای آرنولد مقدس واقع در شهر متز در شمال شرقی فرانسه به خاک سپردند. ۵ ماه پس از مرگ هیلدگارد، شارلمانی با فاسترادای فرانکونیایی ازدواج کرد.
چرخه اتو در علم ترمودینامیک چرخهٔ ایده آل موتورهای درون سوز جرقه ای است. این چرخه ترمودینامیکی از دو فرایند هم حجم و دو فرایند هم آنتروپی ثابت تشکیل شده است. اتو برای مطابقت کار ماشین های درون سوز و برون سوز نظریه زیر را داد: اتو فرض کرد که در مرحلهٔ احتراق جسم در بالاترین دما و فشار خود قرار می گیرد و نمی سوزد بلکه به بالاترین نقطه انبساطی میرسد و در مرحلهٔ تخلیه نیز بسیار سرد می شود به طوریکه به ماده اولیه داخل سیلندر تبدیل می شود و ماده سوختنی خارج نمی شود و در چرخه بعدی شرکت می کند.
مهندس محمد یونس نواندیش شهردار کابل می باشد. وی از سال ۱۳۸۸ تا به حال شهردار کابل می باشد. فعالیت ها. یکی از کارهای که شهردار کابل شخصاً به رسیدگی می کند بازسازی بناهای تاریخی کابل و زنده کردم رسوم گذشته این شهر است.
پیِر بونار (۱۸۶۷–۱۹۴۷) نقاش فرانسوی و از بنیان گذاران گروه نبی ها بود. زندگی نامه. پیِر بونار در سال ۱۸۶۷ در حومهٔ پاریس به دنیا آمد. زندگی جوانی او به عنوان پسر وزیر برجسته و رسمی جنگ فرانسه، شاد و سبکبار بود. به خاطر پافشاری پدرش، او حقوق خواند، فارغ التحصیل شد و مدت کوتاهی به عنوان وکیل مدافع کار کرد. در عین حال او در کلاس های هنری هم شرکت می کرد. ابتدا در آکادمی ژولین و سپس در مدرسه هنرهای زیبای پاریس هنرآموزی کرد. در دهه ۱۸۹۰ به کار طراحی پوستر، طراحی صحنه تئاتر و نقاشی دکور پرداخت. مدتی نیز به کشیدن صحنه هایی از زندگی روزمره خانگی مشغول شد. اولین نمایشگاهش در گالری دوراند روئل در ۱۸۹۶ بود. در دهه بیستم زندگیش عضوی از یک گروه پاریسی بود که خود را «نبی ها» (پیامبران) می نامیدند و به بونار لقب «نبی بسیار ژاپنی» داده بودند. گروه نبی ها، گروهی از هنرمندان جوانی بودند که معتقد به خلق آثار سمبلیک و طبیعت معنوی بودند. دیگر نبی ها شامل ادوارد ویارد و موریس دنی بودند. نبی ها، که گو گن را قهرمان خود می دانستند، همچون او به دنبال سبکی بودند که سادگی و ظرافت را در خود جمع داشته باشد و به پیچیدگی های رنگ باخته هنر رس
می پاسخ گوید. او در سال ۱۹۱۰ پاریس را به مقصد جنوب فرانسه ترک گفت و به طو ر دائم مقیم آنجا شد. بونار خود به دلیل آنکه با جنبش معاصرتری همیشه همراه نبود، خود را " واپسین نقاش امپرسیونیست می نامید. او در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۷ در لو کنه (جنوب شرقی فرانسه) چشم از زندگی فروبست. هنگامی که پیر بونار در سال ۱۹۴۷ چشم از زندگی فروبست، نمایشگاه یادمانی بزرگی از آثار او در پاریس بر پا شد. خصوصیات آثار. اکثر تابلوهای او دارای رنگهای شاد و متنوع و نقش مایه های چشم آشنایند. فضاهای داخلی زندگی عادی یا چند نفری که دور یک میز جمع شدند، یا زنی برهنه که در حال شستشو و آرایش خویش است، و نیز طبیعت بی جان و چشم اندازها – و هر کدامشان علاقه مندان خاص خود را دارد. آنها نه سورئالیستی اند، نه هنر انتزاعی، ونه به معنای آکادمیک و پیشا امپرسیونیستی، شکل نما (یا فیگوراتیو)اند. بونار بیش از بیست سال از زندگی خود را درجنوب فرانسه گذرانده و نقاشی هایش گویی سرشار از تابناکی و درخشندگی سواحل مدیترانه است. در بیشتر تابلوهایش مناظر مدیترانه را تصویر کرده است و نور در آثار او فراوان دیده می شود. برجستگی بونار در شور و عشقی بود که به باسمه های چوبی ژاپنی،
رنگ بندی تخت آنها، فضاهای موزون، و ترکیب بندی های غالباً مقطع و با روح آن ها داشت. بونار در آثارش از نقاشی های ژاپنی الهام گرفته بود و تابلوهای او مناظر گیاهان را نشان می- دهد. شهرت اولیه وی حاصل چاپ نقش هایی بود که این ویژگی ها در آن نمایان بودند. نقاشی های همان سال او، اغلب صمیمانه تر و دارای فضای گرمتری هستند: آن ها تابلوهای کوچکی اند، که بامایه های ملایم و خال خالهای شکل دار خفیفی، تزئینات داخلی آن زمان خانه های بورژوایی را منعکس می کنند. برخی از این تابلوها شامل پیکره های برهنه اند که به ویژه یکی، دوتای آن ها شهوت انگیزند، ولی فضای معمول آنها، فضای آرامش بخش درون خانه است. افزون بر آنها، بونار در فرصتهایی در این دوره از عهدهٔ کشیدن نقاشی های تزئینی بزرگ-تری برآمده است که مایه های تصویری سبک تر و حال وهوای روشن تری دارند و آرایش فرمهای تزئینی شان به گونهٔ واضحی به چشم می آید. در چند تابلو یک سگ را در کنار زن جوانی به تصویر می کشد، یعنی عنصری بیگانه را به نقشی از زیبایی خیالی می افزاید تا ده ناتانسون که از دوستان نزدیک بونار بود می گفت:" سگ همیشه بخشی از شخصیت بونار بود. نظر منتقدان و علاقه مندان آثار. عل
اقه مندان، تابلوهای او را " با شکوه "، " پر جاذبه "، و" شاد " توصیف می کردند. منتقدان تابلوهای بونار را به خاطر حال وهوای درون خانه ای آنها، " خودمانی نامیده اند بونار به هیچ وجه یک امپرسیونیست نبود: درون مایهٔ کار او دریافت بصری نیست بلکه حافظه و خاطره است. ویلیام جیمز، فیلسوف وروان شناس آمریکایی، حدود سال ۱۸۹۰ در بارهٔ خاطره سخنی گفته است که ذکرش بی مناسبت نیست: " خاطره، مانند احساس مستقیم و بی واسطه است. گرمی و صمیمیتی که با یک خاطره درآمیخته می شود با موضوعات عینی و پیش رو میانه ای ندارد." مارسل پروست نویسندهٔ فرانسوی هم عصر بونار، زندگی خویش را وقف ساختن بنای با شکوه و پر ظرافت خاطره کرد و حاصل آن کتاب (در جستجوی زمان از دست رفته) بود (که حدوداً در سال ۱۹۱۲ به پایان رسید و بین سال های ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۷ انتشار یافت) سوان، پرسوناژ اصلی کتاب، هنگامی که در پایان تلاش ها یش به گذشته می اندیشید چنین می گوید: " دچار خستگی و بیم می شدم از این حس که همهٔ این زمان دراز را نه تنها بی هیچ وقفه ای زندگی کرده، اندیشیده، زائیده بودم و این همه زندگی من در وجود خود من بود، بلکه باید آن را دقیقه به دقیقه به خود متصل نگه می داش
تم، بر آن سوار بودم و بر بلندای سرگیجه آورش جا گرفته بودم و با هر حرکتم باید آن را هم جا به جا می- کردم." " زائیدن" کلمهٔ گویا یی برای فعالیت بونار است که محرک آن لذت نیست، بلکه درد است. شیوهٔ کار بونار. او به طور معمول یک بوم را از عرض، روی دیوار یک اتاق، اغلب روی یک کاغذ دیواری نقش دار، میخ می کرد و دو، سه سوژه کاملاً متفاوت را، از حافظه و بدون نگاه به مدل، روی آن نقاشی می کرد. می گفت: من خیلی ضعیفم و در برابر یک شی یا شخص عنان اختیار از کنم خارج می شود. همچنین می گفت: " حضور شی یا شخص، ذهن نقاش را مغشوش می کند. نقاشی که کارش ضبط و ثبت "ایدهٔ اولیه" و "جذبه و فریبندگی" است: "اگر این جذبه و فریبندگی، و ایدهٔ اولیه محو شود، تنها چیزی که باقی می ماند نقش مایه است، موضوعی که به نقاش هجوم می آورد و بر او چیره می گردد." تحلیل اثر برهنه در حمام. بونار هنگامی که به جنوب فرانسه نقل مکان می کند و آفتاب مدیترانه را به فضای نقاشی خود راه می دهد، حضور پیکرههای برهنه در تابلوهایش بیشتر و حرکت قلمش آزادتر می گردد. نمونهٔ گونه نمای این دورهٔ کار اوست. زن جوان، یک سگ و وسایل حمام را در فضایی می بینیم که آفتاب مدیترانه ای از
میان کرکرهٔ پنجره به درونش تابیده و بر اثر برخورد با کاشی ها انعکاس یافته است. زنی که بدن او در این تابلو قرار گرفته مارت نام دارد که از سال های ۱۸۹۰ دوست وی بود و سپس همسر رسمی او شده است. آنچه در وهلهٔ نخست جلب نظر می کند، غنای صدفی این نقاشی است؛ ولی آن در عین حال یک تصویر متحیرکننده است. زن در یک ژست غیرعادی دیده می شود و عملش نا معلوم است. سگی که در کنار پای او لمیده، یک سیلوئت (با طرح سایه وار) نیمه مشخص است که رنگ غیرواقعی دارد. رنگ ها کاملاً با واقعیت جور در نمی آیند: تغییر رنگ کاشی ها عصبیت به نظر می رسند، سایه زیر چهار پایهٔ سفید رنگ است، و زن بنفش و ارغوانی است. برخی اشیا خط و مرز و شخصی دارند و برخی نا مشخص اند، و نمی توانیم توصیفی برای اختلاف آن ها داشته باشیم. سپس به یاد می آوریم که مارت باید در آن موقع به پنجاه سالگی رسیده باشد. او که اندامی ظریف داشت و بسیار جذاب به نظر می رسید، موجودی عصبی بود که وسواس بهداشت و سلامتی داشت. بونار اغلب او را در حمام به تصویر درآورده است، و او همیشه حضوری تقریباً غیر مادی دارد، همچون مرواریدی است که در جا نگین خود گذاشته شده است. بونار نقاشی هایی چون برهنه در
حمام را کاری نفس گیر می دانست. هنگامی که یکی از آن ها را به پایان رسانده بود گفت: «من دیگر به هیچ وجه جرئت نخواهم کرد که چنین سوژهٔ مشکلی را انتخاب کنم»، ولی بارها و بارها چنین کرد.
قصر تاج بیگ یکی از بناهای تاریخی کابل است که در سال ۱۲۱۰ هجری قمری برابر به ۱۷۹۵ میلادی برابر به ۱۱۷۴ خورشیدی در دوران زمان شاه درانی احداث گردید. فعلاً این قصر کاملاً مخروبه و بلا استفاده است. شهرداری کابل معتقد است که این قصر قابل ترمیم نبوده و می بایست برای احیای آن از نو ساخته شود. پیشینه قصر و تپه تاج بیگ. در دامنه تپه تاج بیگ سازه تاریخی های ویرانه وجود دارد که ممکن است از زمان داریوش و دوران کابل شاهان باشد. در زمان حملات قشون چنگیز به و یرانه ای مبدل شد. تیموریان این بنا را دوباره آباد نمودند. سپس این بنا در جنگ های بین سلطنتهای گوناگون باز تخریب می شود. بابرشاهان باز هم در بالای مخروبه آن قصر آباد نمودند که این بنا هم تخریب شد. بالاخره در دوران شاه زمان این قصر با پول شاه گورگانی برای نواده «عالمگیر دوم» یعنی دختر اش ونواسه های اش نوآوری شد که باز ویران شد. قصرنوین با نام کهن تاج بیگ. در دهه بیست قرن بیستم میلادی (۱۹۲۲ میلادی، ۱۳۰۱ خورشیدی برابر به ۱۳۴۰هجری قمری در زمان سلطنت امان ﷲ خان این قصر و قصرها و ساختماهای نوین دیگری مانند "پل آرتن"، قصر دارالامان کابل مانند "رایش تاگ" پیش از جنگ جهانی دوم بو
ندستاگ کنونی در برلین به عنوان پارلمان و مرکز حکومت امانی، "لیسه امانی" (دبیرستان)، وصدها خانه ها و ویلاهای در کارته چار کابل و شهر پغمان از سوی ۲۲ مهندسان آلمانی بنا شد. سبک این قصر دیگر به شیوه گورگانی- ایرانی نیست بلکه به قصرهای به گونه شاهزاده های آلمانی می ماند که در زبان آلمانی "Herrenhäuser" یاد می شود. تنها باغ قصر به شیوه زینه ای پله به پله گورگانی مانند باغ بابر ساخته شده بود. دوران پس از کودتا هفت ثور. این قصر در سال ۱۳۵۸ خورشیدی مورد توجه حفیظ الله امین، رئیس جمهوری وقت قرارگرفت و آن را به عنوان خانه رئیس جمهوری استفاده می کرد. قصر تاج بیگ در سال های جنگ اخیر بیشتر به لحاظ موقعیت استراتژیک آن مورد توجه نظامیان بوده است. در سالهای دهه شصت خورشیدی این قصر مورد استفاده سربازان شوروی سابق بوده و پس از آنان، ارتش دولتی افغانستان استفاده می کرد نوت. شوربختانه دولت مردان کشور نامنهاد افغانستان در برگردان سنه ها و سالهای میلادی به قمری یا به خورشیدی مشکل دارند. سال ۱۲۱۰ خورشیدی + ۶۲۱ = ۱۸۳۱ میلادی می شود. مرگ زمان شاه درانی در سال ۱۸۴۴ میلادی بود.