Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گارمیش-پارتنکیرچن یک منطقه کوهستانی در بایرن، جنوب آلمان است. که در بخشی به همین نام قرار دارد. این بخش با اتریش مرز دارد و در نزدیکی بزرگترین کوه آلمان تسوگ اشپیتسه(با ارتفاع ۲۹۶۱ متر) قرار دارد. علت شهرت این شهر به خاطر میزبانی بازی های المپیک زمستانی ۱۹۳۶ بوده است.
جو وورال (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۴۵ - وارینگتون) داور سابق اهل انگلستان است. وی داوری حرفه ای را از سال ۱۹۷۰ شروع کرده و از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۲ میلادی در لیست داوران فیفا قرار داشته است.
کلیو ویت (زاده ۲ مه ۱۹۴۰) داور سابق اهل انگلستان است. وی داوری را از دهه ۱۹۷۰ شروع کرده و از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ میلادی در لیست داوران فیفا قرار داشته است.
گری ویلارد (زاده ۲۳ سپتامبر ۱۹۵۹ - وورتینگ) داور سابق اهل انگلستان است. وی داوری حرفه ای را از سال ۱۹۹۰ شروع کرده و از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ میلادی در لیست داوران فیفا قرار داشته است.
جک تیلور (زاده ۲۱ آوریل ۱۹۳۰ – درگذشته ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۲) داور سابق اهل انگلستان است. وی داوری را از دهه ۱۹۵۰ شروع کرده و از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۷ میلادی در لیست داوران فیفا قرار داشته است. همچنین، وی یک سال بعد از اینکه فینال جام جهانی فوتبال ۱۹۷۴ را سوت زد، شهرآورد تهران را نیز قضاوت کرد.
استیو تانر (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۷۰ - سومرست) داور سابق اهل انگلستان است. وی داوری را از دهه ۱۹۹۰ شروع کرده و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ میلادی در لیست داوران فیفا قرار داشته است.
شامونی-مون-بلان که معمولاً به سادگی شامونی () خوانده می شود یک روستا در شهرستان اوت سووآ از ناحیه رون آلپ در فرانسه است. علت شهرت این روستا به خاطر میزبانی اولین دوره بازی های المپیک زمستانی یعنی بازی های المپیک زمستانی ۱۹۲۴ می باشد. جمعیت این روستا ۹٬۸۰۰ نفر است که رتبه ۸۶۵م در فرانسه محسوب می شود. مساحت آن ۲۴۵٫۴۶ کیلومتر مربع و ارتفاع از سطح دریا در این روستا بین ۹۹۵–۴٬۸۱۰ متر است
منطقه سه دره یک منطقه اسکی در سووآ فرانسه است. منطقه سه دره بزرگترین ناحیه اسکی در دنیا محسوب می شود و بیش از ۶۰۰ کیلومتر (۴۱۰ مایل) مسیر اسکی دارد. همچنین حدود ۱۲۰ کیلومتر مسیر اسکی میان کشوری دارد. منطقه سه دره ۱۸۳ بالابر اسکی دارد که در نتیجه می تواند ۲۶۰٬۰۰۰ اسکی باز را در ساعت جابجا کند. همچنین هر لحظه ۴۲۴ گشت اسکی و ۱٬۵۰۰ راهنمای اسکی در پیست فعالند. همانگونه که نام آن نشان می دهد این ناحیه در واقع سه دره است: دره سن بون, دره آلوس, و دره بلویل. اگرچه دره چهارمی نیز به ان اضافه شده است به نام دره مارین. ارتفاع از سطح دریای پایین ترین نقطه آن ۱۳۰۰ متر و ارتفاع از سطح دریای بالاترین نقطه ۳۲۳۰ متر است.
فندق شکن خالدار یا زاغ خالدار پرنده ای از خانواده کلاغان و کمی بزرگ تر از جیجاق است البته نوکی بسیار بزرگ تر دارد و بدون تاجی و سری به رنگ قهوه ای شکلاتی با خال های سفید و بدون تاج متمایز می شود. بال ها و دم فوقانی تقریباً سیاه و سفید با براق به رنگ آبی مایل به سبز است. از سرده فندق شکنان گونه دیگری نیز وجود دارد که به آن فندق شکن کلارک می گویند و در غرب آمریکای شمالی بیشتر یافت می شود.
وراتسا یکی از استان های کشور بلغارستان است. مساحت این استان ۳٬۶۱۹٫۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۸۶۸۴۸ نفر است. همچنین مرکز این استان شهر وراتسا است.
کینوآ گیاهی است که به خاطر دانه های خوراکی اش کاشته می شود. جزو غلات نیست و به خانواده اسفناج شباهت دارد. این گیاه در آمریکای جنوبی می روید و نحوه طبخ دانه های آن مشابه برنج است. کینوآ گیاه بومی کوه های آند در بولیوی، شیلی و پرو، بسیار خوش هضم و منبع غنی از پروتئین، آهن، فسفر، انواع ویتامین ها و امگا۳ است. این گیاه قدمتی بیش از پنج هزار سال دارد و اکنون نیز در آمریکای جنوبی در سطح وسیعی در حال کشت است. در دهه اخیر کینوآ به عنوان یکی از «دانه های باستانی» و جایگزین سالم تر و جذاب تر گندم در کشورهای غربی شناخته شده است. فیبر موجود در کینوا باعث بهبود هضم غذا شده و باعث سلامتی دستگاه گوارش می شود. گلوتامیک اسید موجود در کینوا در معده به گلوتامین تبدیل شده و باعث سلامت مخاط معده می شود. مقادیر بالای فیبر موجود در کینوا به بهبود حرکات روده کمک کرده و باعث پیشگیری و درمان یبوست می شود. گیاه کینوآ، گیاهی مقاوم به شرایط کم آبی و شوری است. میزان برداشت آن در هکتار با توجه به شرایط کشت دو تا شش تن می باشد. ارزش غذایی. کینوآی خام و نپخته دارای ۱۳٪ آب، ۶۴٪ کربوهیدرات، ۱۴٪ پروتئین، ۶٪ چربی است. تحقیقات نشان داده است که ۱۰
۰ گرم کینوآی خام در روز منبع غنی برای پروتیین، فیبر غذایی، ویتامین ب و مواد مغذی معدنی است. کینوآی پخته، که معمولاً به این صورت مصرف می شود، دارای ۷۲٪ آب، ۲۱٪ کربوهیدرات، ۴٪ پروتئین، ۲٪ چربی است. مواد مغذی کینوآ پس از پختن به صورت محسوسی کاهش پیدا می کند. ۱۰۰ گرم کینوآی پخته ۱۲۰ کالری دارد و منبع غنی منگنز و فسفر است (به ترتیب ۳۰٪ و ۲۰٪ نیاز روزانه) و همچنین شامل کمی فیبر غذایی (۱۰–۱۹٪ نیاز روزانه) و سایر مواد مغذی معدنی از جمله آهن، روی و منیزیم است. کینوآ در ایران. در سال ۱۳۸۷، مؤسسه اصلاح تهیه نهال و بذر، با واردات بذر این گیاه تنها توانست عملکرد یک تن در هکتار داشته باشد که موفقیت آمیز نبود. در سال ۲۰۱۳ که سال کینوآ نام گذاری شده بود، فائو برخی ارقام این گیاه را به هشت کشور منتقل کرد که ایران یکی از این کشورها بود عملکرد چهار تنی در آب شیرین به دست آمد. در حال حاضر در ایران تلاش می شود تا کاشت این گیاه در مناطق شور صورت گرفته و افزایش عملکرد به دست آید. کینوآ به عنوان ماده غذایی مجاز برای افرادی که به گلوتن موجود در گندم حساسیت دارند استفاده می شود و در حال حاضر از این گیاه برای تولید آرد، غنی کردن آرد، گ
ندم، تولید بیسکوئیت و پاستا استفاده می شود. از برگ های جوان به عنوان سبزی تازه یا به صورت پخته در ترکیب غذایی مانند، خوراک سبزیجات، کوکو و آش استفاده می شود. ولی محصول اصلی این گیاه، دانه آن است که دارای ارزش غذایی بالایی است. کینوآ در کشورهای آمریکای جنوبی به نام های: خاویار گیاهی و برنج اینکا هم معروف است. دانه های این گیاه مقدار سدیم کمتر ولی میزان کلسیم، فسفر، منیزیم، پتاسیم، آهن، مس، منگنز و روی بیشتری از گندم، جو و ذرت دارند. تفاوت کینوآی سفید، قرمز و سیاه. مانند دیگر غلات، کینوآ هم در رنگ های مختلف وجود دارد. کینوآی سفید بیشتر از بقیه در دسترس است و در واقع یک رنگ مایل به زرد دارد که به آن کینوآی طلایی هم گفته می شود. در واقع همه انواع کینوآ دانه های یکسانی هستند و تفاوت کینوآی سفید، قرمز و سیاه از نظر مواد مغذی اندک است. تفاوت کینوآی سفید، قرمز و سیاه از نظر ارزش غذایی کم است ولی در طعم، بافت و زمان پخت متفاوت هستند. کینوآی سفید ظریف ترین و سبک ترین بافت را دارد و بعد از پخت نرم تر از انواع دیگر کینوآ است. کینوآی قرمز که بعد از پخت بیشتر به قهوه ای روشن تبدیل می شود، طعم شیرین تری دارد و بافت آن هنگام
جویدن بیشتر حس می شود. کینوآی قرمز تا حدودی از نظر طعم و بو شبیه فندق است. کینوآی قرمز برای تهیه سالاد سرد انتخاب بهتری است زیرا شکل خود را بعد از پخت حفظ می کند. کینوآی سیاه عطر و طعم خاکی تری دارد و کمی شیرین مزه تر از کینوآی سفید است و رنگ سیاه خود را بعد از پخته شدن حفظ می کند. با وجود اینکه تفاوت اندکی در عطر و طعم انواع رنگ های کینوآ وجود دارد ممکن است بافت و طعم یکی از آن ها شما را برای یک غذای خاص بیشتر تحت تأثیر قرار دهد. ۲۰۱۳ سال جهانی کینوآ. مجمع جهانی سازمان ملل متحد سال ۲۰۱۳ را سال جهانی کینوآ اعلام کرد تا بدین وسیله از سنت های بومی مردم آند که توانسته بودند در هماهنگی با طبیعت این گیاه را حفظ کرده و به نسل های آینده منتقل کنند تقدیر به عمل آورد. منابع. ۸. سایت شرکت کیان فود http://www.kianfood.com ۹. دستور عمل پخت کینوآ http://www.hezargiah.com/پخت-کینوا/
وارنا نام یکی از استان های کشور بلغارستان است. مساحت این استان ۳۸۲۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۴۷۵۰۷۴ نفر است. همچنین مرکز این استان شهر وارنا است. مهمترین منطقه وارنا، گلدن سندز می باشد که مردم شهر وارنا طی تابستان درآمد خود را از این منطقهٔ توریستی کسب می کنند. این منطقه تنها در تابستان پذیرای توریست و مسافران است زیرا در سایر فصل ها و ماه ها این منطقه از هوای بسیار سردی برخوردار است به نحوی که ایم منطقه را به طور کل تعطیل می نمایند.
پلِون نام یکی از استان های کشور بلغارستان است. مساحت این استان ۴٬۳۳۳٫۵ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۶۹۷۵۲ نفر است. همچنین مرکز این استان شهر پلون است.
صوفیه نام یکی از استان های کشور بلغارستان است. مساحت این استان ۷٬۰۵۹ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۴۶٬۶۶۸ نفر است. همچنین مرکز این استان شهر صوفیه است.
اسمولیان یکی از استان های کشور بلغارستان است. مساحت این استان ۳٬۱۹۳ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۲۱۷۵۲ نفر است. همچنین مرکز این استان شهر اسمولیان است.
شاهزاده ماکسیمیلیان الکساندر فریدریش ویلهلم فون بادن یا به کوتاهی ماکس فن بادن(زادهٔ ۱۰ ژوئیهٔ ۱۸۶۷ – درگذشتهٔ ۶ نوامبر ۱۹۲۹) سیاست مدار آلمانی بود. وی وارث گران دوشهٔ بادن بود. ماکسیمیلیان در بازهٔ زمانی کوتاهی در سال ۱۹۱۸ صدر اعظم آلمان بود. زندگی. شاهزاداه ماکسیمیلیان در بادن-بادن زاده شد. مادر او خویشاوند الکساندر دوم تزار روسیه بود. در خلال جنگ جهانی اول او به آزادی خواهی شناخته می شد؛ در اکتبر ۱۹۱۸ او به صدراعظمی برگزیده شد تا کار را با متفقین به مصالحه بکشاند. دولت او برای نخستین بار نمایندگانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان چون فریدریش ابرت و فیلیپ شایدمان داشت. او همچنین با دخالت های نظامیان در امور دولتی مقابله کرد. کوشش های دولت وی برای صلح با انقلاب ۱۹۱۸ در اوایل نوامبر ۱۹۱۸ متوقف شد. وی ویلهلم دوم را ناچار به کناره گیری کرد. در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ ماکسیمیلیان به سود فریدریش ابرت از صدراعظمی کناره گیری کرد. منابع. Wikipedia contributors, "Prince Maximilian of Baden," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Prince_Maximilian_of_Baden&amp;oldid=441368330 (accessed July 26,
بوریابافی از نی و علف، صنعتی است که حتی از صنعت پارچه بافی هم کهن تر است. نمونه هایی از بوریای بافته شده در عراق پیدا شده است که متعلق به ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح است. بوریا در ایران در ساختن سقف خانه های گلی به کار می رود. بوریا همواره به عنوان یکی از مهم ترین صنایع دستی اهواز و جنوب کشور شناخته می شود. این هنر به عنوان یکی از ۲۷ میراث فرهنگی و معنوی می باشد که به نام کشور عزیزمان ایران در یونسکو ثبت شده است. دلیل اصلی که باعث شده این هنر به عنوان یکی از هنرهای ثبت شده ایرانی شناخته شود، قدمت طولانی و دور و دراز آن و همچنین کارایی منحصر به فرد این محصول است. پیشینه اصلی این هنر مربوط به شهرستان زرقان می باشد؛ یعنی به واسطه تحقیقات در رابطه با بوریا بافی زرقان بود که این هنر در یونسکو ثبت شد. طبق تحقیقات انجام شده بوریا به عنوان اولین زیراندازی شناخته می شود که توسط بشر گذشته مورد استفاده قرار گرفته و زندگی را برای آن ها راحت تر کرده است. طراحی و بافت این محصول در استان های متفاوتی در کشور ما مانند استان های فارس و هرمزگان، سیستان و بلوچستان، خوزستان، و همچنین استان های شمالی مانند گلستان، گیلان، مازندران و
… کاربرد داشته است. بوریا بافی شهرستان زرقان یکی از ۲۷ میراث فرهنگی و معنوی ثبت شده ایران در سازمان یونسکو است. قدمت ساخت بوریا و حصیر در شهرستان زرقان ۸۰۰۰ سال می باشد. مراحل کار. اندازه های حصیرها در حدود ۴ در ۸ متر است. آنها را لوله کرده و به کسانی که ساختمان می سازند، می فروشند. مرکز معروف این صنعت زرقان نزدیک شیراز است و نی ها را از باتلاق های اطراف رودخانه پلوار به دست آورده می شود. منابع. ای. وولف، هانس. صنایع دستی کهن ایران. ترجمهٔ ابراهیم زاده، سیروس. چاپ اول. چاپ:تهران. انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی. سال چاپ ۱۳۷۲
در شبکه های کامپیوتری، لایه پیوند یا لایه واسط شبکه پایین ترین لایه در میان پشته پروتکل اینترنت (که معمولاً به عنوان "TCP/IP" شناخته می شود) بوده و ساختار معماری شبکه بندی اینترنت را تشکیل می دهد. (RFC 1122 و RFC 1123) این لایه مجموعه ای از متدها و پروتکل ها می باشد که تنها در بخش رابط میزبان عمل می کند. این رابط فیزیکی بوده و اجزای مجازی شبکه برای متصل کردن میزبان ها و گره ها در داخل شبکه مورد استفاده قرار می گیرند. پروتکل پیوند مجموعه ای از متدها و استانداردهایی است که تنها بین گره های مجاور در یک شبکه محلی (LAN) یا یک شبکه گسترده (WAN) انجام وظیفه می کنند. علی رغم تعاریف گوناگون لایه بندی در مدل های TCP/IP و OSI، لایه پیوند را اغلب ترکیبی از دو لایه پیوند داده (لایه ۲) و فیزیکی (لایه ۱) در مدل مرجع اتصال داخلی سیستم های باز می دانند. با این وجود، لایه های TCP/IP بیشتر در حوزه های عملیاتی (کاربرد، میزبان-به-میزبان)، شبکه و پیوند) عمل می کنند نه در رویه های عملیاتی جزئی یا تکنولوژی های شبکه بندی. استاندارد RFC 1122 با مثال نشان می دهد که پروتکل های شبکه های محلی نظیر اترنت و IEEE 802 و نیز پروتکل های فریم بن
دی نظیر پروتکل نقطه-به-نقطه (PPP) متعلق به لایه پیوند هستند. تعاریف مختلف در استانداردها و متون تخصصی. خصوصیات استانداردهای LAN نظیر اترنت و IEEE 802 برای واژگان تخصصی خود به جای استفاده از مدل مرجع TCP/IP از مدل هفت لایه OSI بهره می برند. مدل TCP/IP معمولاً خصوصیات فیزیکی را در نظر نمی گیرد و به جای آن یک زیرساختار شبکه فعال و کارآمدی که بتواند فریم های در سطح رسانه را به رابط ارائه دهد را مورد استفاده قرار می دهند؛ بنابراین، RFC 1122 و RFC 1123، که تعریف TCP/IP را دربردارند، در مورد مسائل فیزیکی و انتقال داده فیزیکی بحث نکرده و هیچ استانداردی را برای آن موضوعات تعیین نمی کنند. در عوض به طور گسترده ای آن ها را در اجزای لایه پیوند دخیل می کند. برخی از مؤلفین کتاب های فنی از این تفسیر تبعیت می کنند که انتقال داده فیزیکی می بایست بخشی از لایه پیوند باشند. برخی دیگر نیز عقیده دارند استانداردهای انتقال داده فیزیکی در قالب پروتکل های ارتباطی نگنجیده و بخشی از مدل TCP/IP نیستند. این دسته از مؤلفین یک لایه سخت افزار یا لایه فیزیکی را در زیر لایه پیوند در نظر می گیرند و بسیاری از آنان نیز واژه لایه پیوند داده را به ج
ای واژه لایه پیوند به کار می برند. در مدل پیش از TCP/IP یعنی مدل مرجع آرپانت (RFC 908, 1982) موضوعات مرتبط با لایه پیوند با عناوینی ضعیف همچون، "لایه دسترسی به شبکه، پروتکل دسترسی به شبکه و نیز لایه شبکه" خوانده می شدند، در حالیکه لایه بالاتر "لایه شبکه شبکه ها" نامیده می شد. در برخی از کتاب های فنی جدید، "لایه واسط شبکه، لایه میزبان-به-شبکه و لایه دسترسی به شبکه" گاهی اوقات مترادف لایه پیوند یا لایه پیوند داده در نظر گرفته می شوند و اغلب لایه فیزیکی را نیز در بر می گیرند. پروتکل های لایه پیوند. پروتکل های اصلی این لایه که توسط نیروی ضربت مهندسی اینترنت یا Internet Engineering Task Force) IETF) تعیین شده اند عبارتند از: پروتکل تفکیک آدرس یا Address Resolution Protocol) ARP)، پروتکل تفکیک آدرس معکوس یا Reverse Address Resolution Protocol) RARP) و پروتکل کشف همسایه یا Neighbor Discovery Protocol) NDP) که پروتکلی مشابه ARP در پروتکل اینترنت نسخه ۶ است. از زمانیکه IPv6 ابداع شد، پروتکل Open Shortcut Path First) OSPF) را نیز می توان در لایه پیوند در نظر گرفت، با این وجود نسخه IPv4 این پروتکل در لایه اینترنت عمل می
کند. پروتکل سیستم میانی به سیستم میانی یا RFC 1142) IS-IS) پروتکل مسیریابی حالت لینک دیگری است که با در نظرگرفتن مدل TCP/IP می توان آنرا در این لایه قرار داد هر چند این پروتکل در داخل مدل مرجع OSI توسعه داده شده بود (در لایه ۳ عمل می کرد). این پروتکل یک پروتکل استاندارد اینترنتی نیست. لایه پیوند همچنین شامل تمام متدهای واسط مختص به سخت افزار است. از آن جمله می توان به اترنت و دیگر طرح های کپسوله سازی IEEE 802 اشاره نمود. ارتباط با مدل OSI. لایه پیوند در مدل TCP/IP اغلب به طور مستقیم با لایه پیوند داده و لایه فیزیکی در مدل مرجع اتصال داخلی سیستم های باز یا OSI مورد مقایسه قرار می گیرد. اگرچه این دو لایه مشترکاتی با هم دارند و موضوعاتی را هم پوشانی می کنند، اما متدهای دسته بندی متفاوتی را به نمایش می گذارند. لایه پیوند در مدل TCP/IP هنوز هم در حوزه اجرایی گسترده تر می باشد اما در زمینه قوانین و اصول استاندارد کلاس بندی دارای نواقص متعددی است این مشکل زمانی نمایان می شود که پروتکل های خاصی نظیر پروتکل تفکیک آدرس یا ARP، که در مدل TCP/IP در لایه پیوند است، در مدل مرجع OSI در جایی بین لایه پیوند داده و لایه شبکه
قرار می گیرد. در کل باید از مقایسه دقیق این دو مدل دوری جست. بحث لایه بندی در مدل TCP/IP از یک معیار طراحی اصولی پیروی نمی کند و معمولاً آنرا خطرناک و نادرست می دانند. (RFC 3439) واژه دیگری که بعضی اوقات ممکن است به آن بر بخوریم، «لایه دسترسی شبکه»، است که سعی دارد این موضوع را نمایان کند که این لایه ارتباط نزدیکی با شبکه فیزیکی دارد. با این وجود، این نوع کاربرد اشتباه و غیر استاندارد است، زیرا لایه پیوند محتوی متدها و عملیاتی است که از سطح صرفاً دسترسی به شبکه بسیار فراتر است. برای مثال، پروتکل های عمده لایه پیوند برای بررسی توپولوژی شبکه محلی، یافتن روترها و میزبان های همسایه به کار می رود، عملیاتی که فراتر از دسترسی به شبکه می باشد. مثال هایی از عملیاتی که این لایه پشتیبانی می کند. لایه پیوند عملیات زیر را ارائه می دهد:
فلدیِگر، پلیس نظامی یا گشت ساحلی (در نیروی دریایی) ، بخشی از ارتش آلمان است که از ۱۴ مهرماه سال ۱۳۳۴ خورشیدی فعالیت خود را آغاز نموده است. فلدیگر. نام این سازمان از دو واژه فِلد(feld) به معنای میدان و یِگِر(jäger) به معنای شکارچی مشتق شده است و هیچ ارتباطی به پلیس نظامی کنونی ندارد. نخستین بار در سال ۱۶۳۱ میلادی در هسن-کاسل و پس از مدتی در بقیه قلمرو پروس نیروی امنیتی با این نام تشکیل شد و نام پلیس نظامی آلمان برگرفته از آن است. مأموریت و سازمان. این سازمان به همه زیرمجموعه های ارتش آلمان اعم از نیروهای زمینی، دریایی و هوایی و همچنین نیروهای امدادی و پشتیبانی خدمت رسانی می کند. پلیس نظامی آلمان از ۸ گردان تشکیل شده است که در هر یک از مناطق چهارگانه نظامی آلمان دو گردان مشغول به فعالیت هستند.
ایل سَنگسَری یکی از ایل های عشایر کوچ روی ایران است که در دامنه رشته کوه البرز فعالیت می کنند. مرکز و خاستگاه این ایل شهر سنگسر (مهدی شهر امروزی) در استان سمنان است. منطقه زیست این ایل در فصل گرمسیردر دامنه های جنوبی رشته کوه البرز از لواسانات، دماوند، سد لار و فیروزکوه تا شهمیرزاد، چاشم و پشتکوه در شمال مهدی شهر (سنگسر سابق) و در فصل سردسیر به طرف شرق تا روستاها و نقاط علف خیز در دهستان های طرود، بیارجمند، خارطوران شاهرود و درونه کاشمر در حاشیه شمال دشت کویر مرکزی است. عشایر این ایل محصولات لبنی و گوشتی و صنایع دستی منحصر بفردی را تولید می کنند. عشایر ایل سنگسری. شهر مهدی شهر(سنگسر سابق) مرکز شهرستان مهدیشهر، خاستگاه ایل سنگسری است که خانوارهای عشایری از اواخر شهریور تا اواسط خرداد ماه در آن سکونت دارند. سنگسری ها شاخص ترین کوچندگان دامنه های البرز هستند. آن ها طولانی ترین مسیر کوچ جهان را طی می کنند به طوری که فاصلهٔ دورترین نقطهٔ ییلاقی و قشلاقی آنان به بیش از ۱۵۰۰ کیلومتر می رسد. برنارد هورکد محقق مشهور اروپایی نیز معتقد است عشایر ایل سنگسری طولانی ترین مسیر کوچ رو جهان را دارا هستند. چراگاه های دامداران
سنگسری به سه قسمت تقسیم شده: چراگاه های قشلاقی، ییلاقی و میان بند. در اصطلاح محلی به ییلاقات هر طایفه ایل سنگسری خیل (xil) گفته می شود. در هر خیل برای هر یک از خانواده های آن طایفه یک یا چند خیل مال ( xil mal) شکل می گیرد. نظر اندیشمندان دربارهٔ ایل سنگسر. برنارد هورکد رئیس انجمن ایرانشناسان اروپا: دکتر مرتضی فرهادی، جامعه شناس ایرانی: سیاه چادر (گوت). سیاه چادر همان خانه عشایر ایل سنگسر در دوره ییلاق است که بایستی ضمن استحکام و ماندگاری در برابر تابش آفتاب، از ساکنین چادر در مقابل خطرات گوناگون محافظت کند. گوت نام سیاه چادر عشایر ایل سنگسر است که از موی بز بافته می شود. سیاه چادر عشایر سنگسری که «گوت» نام دارد منحصر به فرد است و در مقایسه با سیاه چادر دیگر عشایر ایران از ساختار ویژه ای برخوردار است. تقسیمات داخلی سیاه چادر سنگسری همسان معماری ایرانی است. پلاس سنگسری کف آن را مفروش و دیوارهای نقش دار، فضای داخل چادر را به محل میهمانان، خانواده و آشپزخانه تفکیک می کنند. دست بافته ها و آویزه های بسیاری که دارای نقش و رنگ هستند در داخل چادرها کاربرد دارند. مکان برپا کردن هر «گوت» را «گوت‏ کِ‏ مال» گویند. «گوت‏ ک
ِ‏ مال» دربردارنده هموارسازی و زیرسازی گوت با مصالح بنایی است که تعریف کننده حدود فضا است و موقعیت پوشش خارجی «گوت» را مشخص می کنند. کف سیاه چادر سنگسری با پلاس یا گلیم سنگسری به عنوان زیرانداز پوشانده می شد. گوسفند سنگسری. گوسفند سنگسری نوعی نژاد منحصر بفرد از دام سنگسری و از انواع نژاد گوسفند گوشتی در ایران است. خاستگاه گوسفند سنگسری مراتع عشایر ایل سنگسر در شهرستان مهدیشهر و تعدادی از استان های همسایه است. همچنین گوسفندان سنگسری از حیث پرواری بی نظیراند و محصول گوشت آن ها تقریباً ٪۶۰ وزن گوسفند پیش از ذبح شدن است. پوشاک زنان عشایر. در گذشته های نه چندان دور، زنان سخت کوش ایل سنگسر علاوه بر رسیدگی به امور خانه، بخش مهمی از بار اقتصادی خانواده را با بافت انواع پارچه های پشمی و ابریشمی و پارچه های ظریف برای مصارف تخصصی گوناگون بر دوش می کشیدند. از جمله این پارچه ها می توان نمونه های زیر را برشمرد: سرگیرا sar gira (سگیرا)، پارچه پشمینه ظریف که زنان سنگسری درگذشته از آن به عنوان چادر استفاده می کردند و پارچهٔ آن را با پشم و با طرح چهارخانه می بافتند. متراژ پارچه مورد نیاز سرگیرا تخته های ۱۷ متر و با عرض ۳۵ سانت
ی متر بود که با اتصال تخته ها به همدیگر چادر دوخته می شد. کژین شوی kajin shevi، نوعی پارچه ابریشمین که تن پوش زنان سنگسری بوده است. مکنه makene یا مقنعه، که کاربرد آن نظیر مقنعه امروزی بوده است، با این تفاوت که مکنه معمولاً با نوعی سوزن دوزی ظریف و منحصر به فرد همراه است و به آن «ساخته مکنه» گفته می شود. فراخ شوال ferakh sheval که دامن گلدار و چند لایه زنان سنگسری بوده است. شاید اکنون نیز بتوان در سکوت راز آلود شب های شهر، صدای کوبه های دفتین یا کارگاه پارچه بافی خانگی را از ورای پنجره یک خانه گلی در کوچه های سنگسر (مهدیشهر) شنید. محصولات تولیدی عشایر سنگسر. محصولات لبنی. عشایر ایل سنگسری از شیر گوسفند و بز، بیش از ۳۲ نوع محصول لبنی تولید می کنند که برخی از آن ها همچون وارهون (نوعی روغن زرد پنیر)، آریشه و لورئین در نوع خود منحصر به فرد است. لازم بذکر است آرشه یکی از فرآورده های شیری در شاخه پنیر که غذای کامل بحساب می آید زیرا حاوی مقادیر زیادی کلسیم و منیزیم می باشد. همچنین آنان در تولید نوعی شکلات محلی به نام چیکو تبحر خاصی دارند. چیکو و روغن زرد که ماحصل تلاش عشایر ایل سنگسر است، بخشی از سوغات مهدیشهر را تش
کیل می دهد. از دیگر فراورده های لبنی عشایر سنگسر می توان به شیر، ماست، توک، کره، خورش، رهون، درنه، سزمه، دوونه (کشک)، سه جو، تفره و … اشاره کرد. صنایع دستی. از صنایع دستی منحصر به فرد و شاخص عشایر سنگسری می توان به چنگوم، پلاس و … اشاره کرد. چنگوم نوعی آویز مخصوص زنان و پلاس نوعی زیرانداز رنگارنگ است. چرمینه و دوخت چرم، کار با چوب، ساخت قفل و کلیدهای چوبی، کار با مس قلمکاری و قلمزنی، آهنگری و سفال و سوزن دوزی از دیگر صنایع دستی ایل سنگسری است. ۹ محصولات گوشتی. نژاد گوسفند سنگسری، متعلق به عشایر ایل سنگسر است. گوشت این نژاد از حیث پرواری بی نظیر است به طوری که، محصول گوشت تقریباً ۶۰٪ از وزن گوسفند پیش از ذبح را تشکیل می دهد. جشن ها و آیین های ایل سنگسر. جشن نرون. جشن نرون یکی از جشنهای کهن و اساطیری ایل سنگسر است. نرون یا انیران به معنای روشنایی بی پایان است و در شهریور ماه اجرا می شود که جشن نرون در مهدیشهر و به خصوص در بین عشایر ایل سنگسر از تاریخ ۶ شهریور شروع شده و به مدت یک هفته ادامه می یابد. در این جشن گوسفندان نر زیبا و از نژاد اصیل قوچ سنگسری را آذین می کنند و در فضایی وسیع رهایشان می کنند. آنگاه انار
را بر شاخ شان می کوبند تا تکه تکه شود و بعد آن ها را رها می کنند تا در گله ازدیاد نسل کنند. فلسفه تکه تکه شدن انار همانا ازدیاد بیش از پیش نسل در دامهای سنگسری است. همچنین شب نرون پایان سال حساب و کتاب گله داری است. جشن تیرگان. جشن تیرگان در میان سنگسری ها به جشن تیر مُ ای سیزده مشهور است. در سیزدهمین روز از ماه تیر تقویم سنگسری (مصادف با ۷آبان ماه شمسی)، خانواده ها به دیدار بزرگ فامیل می روند، اشعاری از فردوسی و حافظ و افسانه های کهن منطقه سنگسر می خوانند و بدین شکل این جشن باستانی را پاسداری می کنند. در این جشن غذای محلی به نام «سیزده تامو» پخت می شود. زبان سنگسری. زبان سنگسری (ISO/DIS ۶۳۹–۳)، زبانی مخصوص[۱] و عضوی از گروه زبان های سمنانی شاخهٔ شمال غربی، غربی و زبان های ایرانی است که خود شاخه ای از زبان های هندوایرانی و آن نیز به نوبه خود شاخه ای از زبان های هندواروپایی است[۲] (در برخی منابع زبان سنگسری مستقلاً عضوی از شاخهٔ شمال غربی زبان های ایرانی قرار گرفته است[۳]). [۴][۵] و با زبان سمنانی، سرخه ای و لاسگردی نزدیکی و شباهت خاصی دارد.*[۱] همچنین زبان سنگسری در موارد عدیده مشابهت به خوارزمی قدیم دارد بر
ای مثال در گاهنمای سنگسری «نو سال» همان است که در تقویم سغد قدیم به نام نوسرد و در تقویم خوارزم آن روزگار به نام «ناوسارجی» خوانده می شده است.*[۲] این زبان بیشتر توسط مردم شهر سنگسر و چند منطقه در اطراف آن استفاده می شود. همچنین شماری از گویشوران این زبان در شهرستان ساوه در استان مرکزی نیز، حضور دارند.[۶] تقریباً تعداد ۱۰۰٫۰۰۰ نفر در سراسر جهان به این زبان سخن می گویند. قلمرو ایل سنگسر. امروزه بخش هایی از مراتع استان های سمنان، تهران، قزوین، قم، مرکزی، مازندران، گلستان، گیلان، خراسان رضوی، خراسان شمالی، خراسان جنوبی و اصفهان همچنان در اختیار عشایر ایل سنگسر قرار دارد. برنارد هورکد محقق مشهور اروپایی نیز معتقد است عشایر ایل سنگسری طولانی ترین مسیر کوچ رو جهان را دارا هستند و معتقد است اردوهای تابستانی (خیل های) سنگسری ها به لحاظ وسعت و تجمل، از شکوه و جلوه خاصی برخوردار است. گاهشماری سنگسری. گاه شماری سنگسری سالنمایی در میان مردم سنگسر (مهدیشهر) و ایل سنگسری است که قدمتی بیش از ۳۴۰۰ سال دارد. به طور مثال سال ۱۳۹۰ شمسی برابر با سال ۳۴۱۰ تقویم سنگسری است. این تقویم در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. این تقویم
کهن را یدالله حاجعلیان، محقق سنگسری گردآوری کرده و به صورت سالنامه و تقویم انتشار داده است. مبدأ این گاهشماری ۲۰۲۰ سال پیش از تقویم هجری شمسی است. روز اول سال از ۱۶ فروردین هجری شمسی است. مانند تقویم باستانی ایران دارای ۱۲ ماه سی روزه و یک پنجه که پیتک خوانده می شود در پایان می باشد و کبیسه گیری آن ظاهراً مانند تقویم هجری خورشیدی است. مانند تقویم باستانی ایران روزهای آن نیز دارای نام هستند و به نام های باستانی آن خیلی همانندند. سالنمای سنگسری گویای زمان آمدن آریایی ها به ایران است. جشنواره ملی ایل سنگسر. نخستین جشنواره ملی ایل سنگسری در آبان ماه ۱۳۹۸ در شهرستان مهدیشهر برگزار شد.
فهرست ها یکی از انواع نگارشی و متون پدید آمده در تمدن اسلامی هستند که امروزه می توان با عنوان کتاب شناسی از آنها نام برد. اصلی ترین مشخصه کتب «فهرست» که آن را از دیگر انواع آثار مثل «طبقات»، «رجال»، «معجم» و «تراجم» و «مشیخه» جدا می کند، توجه به آثار و کتب مکتوب است و نه نقل شفاهی. البته نویسندگان و مؤلفان روش های متفاوتی در تدوین فهرست ها به کار می برند که گویای تنوع مخاطبان و کاربران آنها است. از میان فهرست های کهن محدثان شیعی (اعم از امامی و غیر امامی) اینک تنها فهرست های احمد بن علی نجاشی و شیخ طوسی (هر دو از علمای امامی قرن ۵ هجری) در دست است که هر سه از یک روش یعنی ذکر نام مصنفان شیعه به ترتیب حروف الفبا پیروی می کنند.
تسوگ اشپیتسه با ارتفاع ۲۹۶۲ متر، بلندترین کوه رشته کوه های وتراشتاین و کشور آلمان است. این کوه در کنار شهر گارمیش-پارتنکیرچن قرار گرفته و مرز آلمان و اتریش از قلهٔ غربی آن عبور می کند.