Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زُبید یکی از قبائل مشهور عرب است که قسمتی از آن امروزه در خوزستان سکونت دارد. نسب این قبیله به قبائل بزرگ مذحج می رسد و طبق نظر نسب شناسان زبید لقب نیای قدیم آنان منبه بن صعب بن سعدالعشیره بن مالک (همان مذحج) و فرعی از مجمع القبائل کَهلان بن سبا بن یشجب بن یعرب بن قحطان می باشد. از دلاوران مشهور آنان به عمرو بن معدی کرب زبیدی اشاره می شود.
پانتلند با نام رسمی دولت پانتلند سومالی ، منطقه ای در شمال شرق سومالی است که توسط دولت محلی و به صورت منطقه ای خودمختار اداره می شود. تاریخ. فروپاشی حکومت مرکزی سومالی و بروز جنگ داخلی در سال ۱۹۹۱، باعث بروز خلاء سیاسی در پانتلند شد و در سال ۱۹۹۸، رهبران محلی این سرزمین را یکی از مناطق خودمختار دولت فدرال سومالی اعلام کردند. جغرافیا. پانتلند در منطقه شاخ آفریقا واقع شده و دارای سواحلی در خلیج عدن و اقیانوس هند است و با جمعیت ۳٬۹۰۰٬۰۰۰ نفر، حدود یک سوم مساحت سومالی، ۲۱۲٬۵۱۰ کیلومتر مربع و بیش از یک سوم کل جمعیت آن کشور را تشکیل می دهد.
نوبندجان شهری بود در فارس قدیم از کوره شاپور که در شمال شهر بیشاپور و در نزدیکی شعب بوان قرار داشت. بقایای این شهر باستانی امروزه در نورآباد ممسنی و با نام نوبندگان موجود است. بین این شهر و ارجان شانزده فرسخ فاصله است و با شیراز نیز در همین حدود فاصله دارد (از معجم البلدان). نوبندجان از شهرهای ساخته شده به دست شاپور است.شهر نوبندجان تا اواخر قرن چهارم هجری آباد بود اما تقریباً در نیمه اول قرن پنجم از یک طرف بین افراد خاندان بویه اختلاف ایجاد شد و از طرف دیگر، سلجوقیان نیز که به تدریج به قدرت رسیده بودند، می خواستند فارس را از تصرف خاندان بویه خارج سازند. در نتیجه در این دوران اوضاع فارس آرام نبود و ملوک شبانکاره به قسمت های مختلف فارس حمله می کردند. ابوسعد کازرونی که همان ابوسعید شبانکاره و یکی از ملوک شبانکاره بود، به نوبندجان حمله نمود و آنجا را غارت و خراب کرد. این خرابی بسیار شدید بوده است؛ چنانکه حتی مسجد جامع شهر نیز طعمهٔ حریق شد و مردم آنجا آوارهٔ سایر شهرها شدند. این شهر بعد از یک دوره آبادانی، در حملهٔ مغول و بعد تیمور مجدداً ویران گشت و دیگر روی آبادانی بر خود ندید. ابن بلخی می نویسد نوبندجان پیش ا
ز این شهری بود بزرگ و نیکو و در ایام فترت، ابوسعد کازرونی چندین نوبت آن را غارت کرد و مردم از آنجا در جهان آواره شدند و خلایقی از ایشان در غربت بمردند و چون اتابک چاولی به پارس آمد و ابوسعد را برداشت آنجا روی به آبادی نهاد. هوای آنجا گرمسیر است و آب روان بسیار دارد.» مقدسی نوشته است «یک فرسنگ از نوبندجان در مدخل غاری مجسمه ای از شاپور است. تاجی بر سر دارد. در زیر آن سه برگ سبز است. کف پای آن سیزده وجب و از سر تا پا یازده ذراع طول دارد. در پشت سر مجسمه، آبی است راکد، بدون حرکت و جریان. از غار باد شدیدی به بیرون می وزد.»
غُندِجان یا گندگان به فارسی دشت باری یا دشت بارین کوچکترین شهر پارس قدیم در کوره شاپور بوده است. غندجان مرکز ناحیهٔ دشت بارین بوده است که در نقشه های جدید هیچ اسمی دیده نمی شود که حاکی از موقع شهر باشد. ابن خردادبه رستاق (روستا) دشت بارین را، از توابع اردشیرخوره دانسته است. اصطخری از صنایع موجود در آن خبر می دهد. او نوشته است «از فرش های بزرگ، پرده، بالش و از آن قبیل در اینجا فرآورده هایی ساخته می شود که از نظر کار با منسوجات ارمنی هم ارزش است، یک کارگاه سلطنتی در اینجا هست و محصولات آن به دورترین ممالک صادر می شود.» ابن خردادبه رستاق دشت بارین را از توابع ولایت شاپور می شمارد بر طبق گفتهٔ او شهر در سرحد غربی اردشیرخوره قرار داشته یعنی جائی که اردشیرخوره با شاپورخوره تماس پیدا می کند. طبری می نویسد مهر نرسه وزیر بهرام پنجم ساسانی اهل دهی است به نام ابروان که به رستاق دشت بارین در اردشیرخوره تعلق دارد. به همین دلیل در آنجا و در جرٌه واقع در ولایت شاپور به علت آنکه با دشت بارین تلاقی می کند، بناهای مجلل ساخت و آتشکده ای تعبیه کرد که تا امروز آتش در آن خاموش نشده است. به این آتشکده آتشکده مهرنرسیان می گویند. غند
جان طبق نوشته نهچیری، در جنوب غربی کازرون قرار دارد که بعدها به صورت دهی از توابع کمارج درآمده سپس ده مذکور به جمیله تغییر نام یافته است. حمداله مستوفی می گوید «غندجان در تلفظ دشت بارین گویند که شهری کوچک است به گفته فارسنامه ابن بلخی راه مهمی که از شیراز به توج می رسید از اراضی ماصرم گذشته و به جره و از آنجا پس از عبور ازیغندیجان به «توج» می رفت. در غندجان راهی از این جاده جدا گردیده و در جهت جنوب به بندر نجیرم که به مسافت اندکی در مغرب سیراف بود می رسید. در جایی دیگر از فارسنامه ابن بلخی گفته شده که شهر مهم «غندجان» در «دشت بارین» و نزدیک توج قرار دارد. محل مزبور به قرار وصف فارسنامه در چهار فرسخی جره و در دوازده فرسنگی توج بوده است. هم اکنون هم اگر از دشت پر که شهر مهم ساسانی در آن قرار دارد، خط مستقیمی رسم کرده و فاصله آن را بسنجیم تقریباً دوازده فرسنگ می شود که اندازه امروزی آن ۶۵ کیلومتر خواهد شد.
بابون مقدس یک نوع میمون دم کوتاه از خانوادهٔ میمون بر قدیم است. این گونه از میمون ها از سردهٔ انترها و در راسته نخستی سانان هستند، و در شاخ آفریقا و جنوب غربی شبه جزیره عربستان زندگی می کنند. در باورهای دینی مصر باستان؛ این جانور مقدس بود، از این رو آن را بابون مقدس می نامند.
گلِن هربرت گولد (زادهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۳۲ – درگذشتهٔ ۴ اکتبر ۱۹۸۲) نوازندهٔ پیانو اهل کانادا بود. او از مشهورترین و پرآوازه ترین نوازندگان پیانو قرن بیستم شناخته می شود که عمدتاً به خاطر تأویل هایش از آثار یوهان سباستیان باخ به این شهرت رسید. ویژگی منحصربه فرد نوازندگی گولد دقت تکنیکیِ بالا و شیوایی در بیان ساختار پلی فونیک موسیقی باخ است. او به اکثر آثار موسیقایی دورهٔ رمانتیک ازجمله لیست، شومان، و شوپن بی اعتنایی می کرد. اگرچه بیشتر ضبط هایش از موسیقی باخ بود ولی رپرتوار گسترده ای نیز داشت که شامل بتهوون، هایدن و برامس می شد، از دوران پیش از باروک آهنگسازانی همچون سویلینک، گیبونس، و برد، و از موسیقی قرن بیستم هیندمیت، شونبرگ و اشتراوس را در بر می گرفت. گولد به خاطر رفتارهای عجیب و نامتعارفش نیز معروف است، از تأویل گری های غیرمعمولش گرفته تا حرکاتی که هنگام نوازندگی پشت کیبورد انجام می داد و زندگی و رفتار شخصی اش. از ۳۱ سالگی صحنهٔ کنسرت را رها کرد تا بر روی ضبط در استودیو و پروژه های دیگر تمرکز کند. او در مجله های موسیقی نویسندهٔ پرکاری بود و در آن ها دربارهٔ تئوری موسیقی و فلسفهٔ موسیقایی خودش می نوشت. گلِن گ
ولد به عنوان یک آهنگساز، کمتر برجسته بود و خیلی از این پروژه ها را ناتمام باقی گذاشت. او، علاوه بر نوازندگی پیانو، به رهبری ارکستر و تهیه و اجرای برنامه های رادیویی و تلویزیونی و نوشتن دربارهٔ موسیقی نیز می پرداخت. سبک کار او اغلب غیرمتعارف بود و گاه با انتقاد روبه رو می شد. در بعضی از اجراها، برخلاف اصل اثر، با صدای خود کارِ نوازندگی را همراهی می کرد. زندگی. کودکی. نام پدر او راسل هربرت گولد و مادرش فلورنس اِما گولد بود. پدربزرگ مادری اش عموزادهٔ آهنگساز نروژی ادوارد گریگ می شد. علاقه و استعداد گولد به موسیقی خیلی زود معلوم شد. والدینش هر دو اهل موسیقی بودند. مخصوصاً مادرش که گلن را به خاطر پیشرفت های اولیه اش در موسیقی تشویق می کرد. قبل از به دنیا آمدنش، مادرش قصد داشت او را به یک موسیقیدان موفق تبدیل کند، به همین دلیل از دوران حاملگی سعی داشت گلن را با موسیقی آشنا کند. در سه سالگی، گوش موسیقی اش کشف شد. او حتی قبل از اینکه بتواند خواندن و نوشتن کلمات را بیاموزد، خواندن نت های موسیقی را فراگرفت. گفته می شود گولد جوان وقتی پشت پیانو می نشست و تک نتی را می نواخت، برای مدتی طولانی تا لحظهٔ خوابیدن کامل صدای نت
کاملاً به صدای آن متمرکز می شد، کاری که پدرش می گفت بچه های معمولی انجام نمی دهند. علاقهٔ گولد به پیانو هم زمان با علاقه اش به آهنگسازی بیشتر می شد. او قطعات کوچک تصنیفی خودش را برای خانواده، دوستان و حتی گردهمایی های بزرگ تر (همچون در سال ۱۹۳۸ در کلیسایی در نزدیکی خانه شان) اجرا می کرد. در شش سالگی در کنسرتی از یک نوازندهٔ مشهور شرکت کرد که تأثیر عمیقی بر وی گذاشت. او بعداً تجربه اش را شرح داد: هوفمان بود که می نواخت. فکر می کنم آخرین اجرایش در تورنتو بود، و احساس غیر فابل وصفی در من ایجاد می کرد. تنها چیزی که می توانم به خوبی از آن به یاد آورم این بود که وقتی داشتند با ماشین مرا به خانه برمی گرداندند، من در حالت شگفت انگیز نیمه هشیاری بسر می بردم که در آن می توانستم همهٔ صداهای لذت بخشی را که در ذهنم گذر می کرد بشنوم. تمام آن صداها ارکستری بودند، ولی "این من بودم" که همهٔ آن ها را می نواختم، و ناگهان من دیگر هافمن بودم. مسحور شده بودم. به عنوان یک کودک، مادرش به او درس پیانو می داد. در ۱۰سالگی در کنسرواتوار موسیقی تورنتو حاضر می شد. تئوری موسیقی را از ژوزف اسمیت، ارگ را از سیلوستر و پیانو را نزد گررو فرامی
گرفت. گولد توانست تکنیکی به دست آورَد که او را توانا می ساخت که هم زمان با رعایت فاصلهٔ دقیق نت ها و وضوح آن ها با تمپوی خیلی سریع بنوازد. مسلماً موقعیت کم ارتفاعی که صندلی مخصوصش به وجود می آورد به او اجازه می داد کنترل بیشتری بر روی کیبورد داشته باشد. گولد پیانیست. گولد اظهار داشته است که او تقریباً هیچ وقت روی پیانو تمرین نکرده است؛ او برای مطالعه در موسیقی خواندن آن را به نواختن آن ترجیح می داد و این تکنیکی بود که از گررو آموخته بود. تمرین های او بر بیان موسیقایی متمرکز بود و کمتر مکانیکی بود. او ممکن است کنایه دار در مورد تمرین کردنش صحبت کرده باشد، ولی به هر حال مدارکی وجود دارد که نشان می دهند او به سختی تمرین می کرده است، و بعضی اوقات خودش مشق های خودش را تمرین می کرده و تکنیکش را کامل می کرده. او بیان کرده است که نیاز پیانیست های دیگر به تمرین مداوم برای تقویت تسلطشان بر ساز برای ساعت های طولانی را نمی فهمد. به نظر می رسد گولد می توانسته است بدون دسترسی به ساز و به طور ذهنی تمرین کند. گولد نه تنها می توانست یک رپرتوار گسترده را از روی حافظه بر روی پیانو اجرا کند بلکه می توانست دامنهٔ وسیعی از تنظیم
های آثاری ارکستری و اپراها برای پیانو را نیز از روی حافظه اجرا کند. او می توانست با یک نگاه به حافظه بسپارد و یکبار یکی دوستانش را به چالشی دعوت کرد و از او خواست نام هر قطعه ای که می خواهد بگوید که او نتواند بلافاصله از روی حافظه بنوازد. گولد دربارهٔ پیانو گفته است: «سازی نیست که عشق و علاقهٔ خیلی زیادی نسبت به آن داشته باشم… [اما] تمام عمرم این ساز را نواخته ام، و بهترین وسیله ای است که می توانم ایده هایم را با آن بیان کنم.» گولد به داشتن تخیلی واضح و روشن شناخته می شد. شنوندگانش بعضی از تأویل هایش را دارای خلاقیت هوشمندانه می دانستند و برخی دیگر را به کلی عجیب و غریب برمی شمردند. پیانونوازی او مخصوصاً در پاساژهای دارای کنترپوان، وضوح، پختگی، و دقت بسیار بالایی داشت.
بابون گینه ای یک نوع میمون دم کوتاه از خانواده میمون بر قدیم است. این گونه از میمون ها از سرده عنترها و در راسته نخستییان بوده و در قاره آفریقا و کشورهایی چون گینه، سنگال، گامبیا و موریتانی زیست می کند. محیط زندگی این جاندار بیشتر در جنگل های استوایی است.
فاروق محمد شوشه (۹ ژانویه ۱۹۳۶ در روستای الشعراء در استان دمیاط- ۱۴ اکتبر ۲۰۱۶) یک شاعر اهل مصر بود. وی از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۶ مجری برنامه تلویزیونی محبوب «أمسیة ثقافیة» ("عصر فرهنگی") بود. او حافظ قرآن و فارغ التحصیل دانشگاه دارالعلوم در سال ۱۹۵۶ است. او بعد از ادامهٔ تحصیل در دانشگاه آمریکایی ادبیات عرب در قاهره مشغول به تدریس شد. وی مدیر بخش های مختلف صدا و سیمای مصر شد. از مهمترین مقام های ایشان می توان به ریاست فرهنگسرای ادبیات عرب در مصر اشاره کرد. مصطفی عبدالغنی دربارهٔ فعالیت های ادبی شوشه کتابی با عنوان (البنیة الشعریة) را تألیف کرد. تا کنون چندین همایش در رابطه با نقد و بررسی تألیفات شوشه از سوی وزارت فرهنگ مصر صورت گرفته است.
بابون دماغه یا "Chacma baboon" یک نوع میمون دم کوتاه از خانواده میمون دنیای قدیم است. این گونه از میمون ها از سرده انترها و در راسته نخستییان بوده و در قاره آفریقا و مناطقی چون آفریقای جنوبی، آنگولا، زامبیا و موزامبیک زیست می کند. این نوع از بابون ها (میمون دم کوتاه) با طولی برابر ۱۱۵ سانتیمتر و وزنی معادل ۱۵ تا ۳۵ کیلوگرم، بزرگ ترین و سنگین ترین نوع بابون است. این نوع میمون ها، دارای رنگ قهوه ای تیره یا خاکستری هستند و نرهای آن ها برخلاف گونه های شمالی، یال ندارند. همچنین صورت این جاندار به شکل شیب دار و رو به پایین است.
بابون گلادا یک نوع میمون دم کوتاه از خانواده میمون دنیای قدیم است. این گونه از میمون ها از سرده انترها و در راسته نخستییان بوده و در قاره آفریقا زیست می کند. این میمون در مناطق مرتفع اتیوپی یافت می شود. این جاندار بزرگ و قوی بوده و به رنگ قهوه ای تیره است، به صورتی که بازوها و پاهای آن تقریباً سیاه است. نرهای بالغ موهای بلندتری در پشت خود دارند و یک لکه قرمز روشن و برجسته از پوست تقریبا به شکل یک ساعت شنی روی سینه خود دارند. ماده ها نیز این لکه را دارند، اما در مواقع عادی کمتر مشخص می شود، مگر در زمان فحلی که خود را بصورت «گردن بندی» از تاول های پر از مایع نشان می دهد. نرها به طور متوسط ​​18.5 کیلوگرم (41 پوند) و ماده ها به طور متوسط ​​11 کیلوگرم (24 پوند) وزن دارند. طول سر و بدن 50 تا 75 سانتی متر (20 تا 30 اینچ) و دم 30 تا 50 سانتی متر (12 تا 20 اینچ) است. مانند خویشاوندان نزدیکشان ، بابونها، این جانور بیشتر روی زمین زندگی می کند و علف تا 90 درصد رژیم غذایی آن ها را تشکیل می دهد.
دوباره احمق های چلم The Fools of Chelm and Their History، کتابی است طنز به قلم آیزاک بشویتس سینگر و با برگردان فارسی خدیجه روزگرد و برای اولین بار محمد کمونه آن را با ویدیو معرفی کرد که مجموعه هشت داستان طنز برای رده سنی کودک و نوجوان می باشد. خلاصه کتاب. ماجرای کتاب درباره مردم دهکده ای کوچک به نام چلم است که همگی در حماقت مشهورند و اداره این دهکده با رئیس شورا و بزرگانی است که همگی احمقند که نام رئیش آنان گرونام گاوه و نام بزرگان به ترتیب لکیش احمق، زایتول سقیه، تریتول کودن، سندر الاغ، شمندریک بی مخ و فیول کله خر و تصمیم گیری های احمقانه آنان و اتفاقاتی که برای مردم شهر حادث می شود. جوایز کتاب. برنده جایزه Caldecatt در سال ۱۹۶۹.
ویلا آدریانا یا ویلای هادریان یک مجموعهٔ بزرگ باستانی رومی در تیولیِ ایتالیاست. تاریخچه. ویلای هادریان در طی دهه های دوم و سوم سدهٔ دوم میلادی در تیبور (تیوولی امروزی) برای امپراتور وقت روم هادریان ساخته شد. دلیل ساخت این ویلا در این مکان این بود تا امپراتور هرگاه می خواست از رم به دور باشد در آنجا اقامت نماید. از سوی دیگر گفته شده است که هادریان از کاخ خود در کولیس پالاتیوم در رم راضی نبود و همین موضوع باعث ساخته شدن این ویلا شد. هادریان همچنین ادارهٔ امپراتوری در سالیان پایانی حکومت خود را از همین ویلا انجام می داد و در نتیجه تعداد زیادی از درباریان به طور دایم در آنجا سکونت داشتند. ویلای هادریان تا رم ۱۸ مایل فاصله داشت و ارتباطات بین دو نقطه از طریق چاپار انجام می شد. پس از مرگ هادریان این ویلا مورد استفادهٔ شماری از جانشینان او قرار گرفت. با این حال ویلای هادریان در دوران افول امپراتوری روم بی استفاده ماند و بخشی از آن ویران شد. پس از آن در سدهٔ ۱۶ میلادی کاردینال ایپولیتوی دوم بسیاری از سنگ های مرمر و تندیس های ویلا را برداشت تا برای تزئین ویلای خودش موسوم به ویلا دسته در نزدیکی همان مکان استفاده نماید.
ساختار و معماری. ویلای هادریان مجموعه ای از بیش از ۳۰ ساختمان بود که مساحتی نزدیک به دست کم ۱ کیلومتر مربع (برابر با ۲۵۰ هکتار) را در بر می گرفت. این ویلا بزرگترین نمونهٔ رومی از باغ های اسکندری است که چشم اندازی مقدس را به وجود می آورد. این مجموعهٔ ویلایی شامل کاخ ها، چندین حمام سلطنتی، تئاتر، پرستشگاه، کتابخانه، اتاق های حکومتی و اقامتگاه هایی برای درباریان، پرتورینها، ندیمه ها و بردگان بود. ویلای هادریان مجموعه ای از معماری های گوناگون به ویژه معماری یونانی و مصری را به نمایش می گذارد. از آنجا که هادریان یکی از امپراتوران اهل مسافرت بود، این طرح ها را با خود به ارمغان آورده بود که از این میان می توان به ستون های زن پیکر و در کنارشان تندیس های بس، ایزد زناشویی مصریان اشاره نمود. در زندگی نامهٔ هادریان آمده است که بخش های مختلف ویلا با توجه با مناطقی که امپراتور در سفرهایش از آن ها بازدید کرده بود نامگذاری شده بودند. امروزه تنها مکان های اندکی را که در این زندگی نامه بهشان اشاره شده است را می توان به طور دقیق با ویرانه های ویلای هادریان مطابقت داد. یکی از قابل توجه ترین بخش های ویلا که به خوبی نیز تا به امر
وز حفظ شده است استخر و غاری مصنوعی است که کانوپوس و سراپیوم نام دارند. کانوپوس شهری در مصر بود که معبد سراپیوم برای پرستش ایزد سراپیس در آنجا قرار داشت. با این حال معماری این بخش برگرفته از معماری یونانی است و این موضوع را می توان در ستون های کورینتوسی و کپی هایی از مجسمه های معروف یونانیِ دورادور استخر مشاهده کرد. داستانی نیز دربارهٔ سراپیوم و گنبد عجیب الشکلش نقل است که آپولودوروس دمشقی، از معماران برجستهٔ روزگار خود با رد طرح هادریان، این گنبد را به یک کدوتنبل تشبیه کرده و به هادریان می گوید: «برو و کدوتنبل هایت را بِکِش. تو هیچ از از این موضوعات (معماری) نمی دانی.» اما هادریان به مقام امپراتوری رسید و پس از آن آپولودوروس را تبعید و سپس فرمان مرگش را صادر کرد. بخش جالب توجه دیگر ویلا، تئاتر آن موسوم به تئاتر دریایی است. این ساختمان از یک ایوان مدور و طاقی تونل مانند تشکیل شده که ستون هایی این طاق را نگاهداشته اند. درون ایوان استخری حلقه مانند با جزیره ای در میان آن وجود دارد. در دوران باستان این جزیره توسط دو پل متحرک به ایوان متصل می شده است. درون جزیره یک خانهٔ کوچک رومی قرار دارد که شامل آتریوم، کتابخان
ه، اتاق نهارخوری و حمام هایی کوچک است. این قسمت احتمالاً توسط امپراتور در زمان هایی که می خواست از گرفتاری های دربار به دور باشد استفاده می شده است. مجسمه های بسیاری نیز در این مکان وجود دارد که نماد مردمان سدهٔ دوم میلادی است. این ویلا علاوه بر دارا بودن سبک های گوناگون معماری از نوآوری هایی نیز برخوردار است. برای نمونه محدودهٔ ویلا دارای شبکهٔ وسیعی از تونل های زیرزمینی است که از این تونل ها بیشتر برای جابجایی خدمه و کالاها از یک قسمت به قسمت دیگر استفاده می کردند. مسیرها و جاده های بالاتر از سطح زمین برای استفادهٔ آن دسته از ساکنین ویلا در نظر گرفته شده بود که از مقام های بالاتری نسبت به دیگران برخوردار بودند. از گنبد و تاق های تونل مانند به وفور در معماری ویلای هادریان استفاده شده است. گنبدهای حمام های بخار در رأس خود دارای حفره ای مدور بودند تا بخار بتواند از آن قسمت خارج شود. این موضوع یادآور پانتئون است که آن نیز به فرمان هادریان ساخته شد. در سال ۱۹۹۸ باستانشناسان به بقایای آرامگاهی در ویلای هادریان دست یافتند و مدعیند که این باید مقبرهٔ آنتینوس یا معبدی برای او باشد. مجسمه ها و آثار هنری. طی کاوش های
باستانشناسی، مصنوعات زیبای بسیاری از این ویلا به دست آمده و بازسازی شده است که از این میان می توان به مجسمه های مرمرین آنتینوس، پسر زیبارویی که معشوق هادریان بود و هادریان او را پس از مرگش بر اثر غرق شدن در مصر تا جایگاه ایزدان بالا برد و موزائیک های تئاتر و حمام ها اشاره نمود. کپی های بسیاری از مجسمه های یونانی (برای نمونه آمازون زخمی) و حتی تجسم مصری گونهٔ خدایان رومی یا برعکس در این ویلا پیدا شده است. بیشتر این آثار برای نگهداری و بازسازی به رم فرستاده شده و در موزه های کاپیتولینی یا واتیکان قابل مشاهده اند. با این حال آثار بسیار دیگری نیز هستند که در سدهٔ ۱۸ میلادی توسط دلالان عتیقه جاتی همچون پیرانسی و گوین همیلتون از دل خاک بیرون کشیده شده و به توریست های مهم و عتیقه شناسانی همچون چارلز تاونلی فروخته شده اند، در نتیجه این آثار امروزه در کلکسیون هایی در دیگر جاهای اروپا و آمریکای شمالی قرار دارند. از دیگر آثار هنری پیداشده در ویلای هادریان می توان به موارد زیر اشاره نمود: میراث جهانی. ویلای هادریان در سال ۱۹۹۹ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. این ویلا همچنین از نظر فرهنگی و باستانشناسی از اهمیت ب
سیاری برخوردار است و همراه با ویلا دِستِه و شهر تیولی، یکی از جاذبه های گردشگری منطقه به شمار می رود. منابع. نیازمندی های تخصصی ویلا و زمین www.khaneyeman.ir
هرات خوره یا هِرِیَه یکی از شهرهای کوره اصطخر در فارس قدیم بود. برای تمایز از شهر هرات واقع در خراسان هرات خره نامیده شده است. اصطخری نوشت است «هرات بزرگتر از ابرقو است و از نظر عمارات و سایر مطالبی به ابرقو شبیه است. مگر آنکه آب زیاد دارد و میوه های فراوان در آنجا عمل می آید، خیلی بیشتر از آنچه سکنه بتوانند مصرف کنند. به همین دلیل آن را به مناطق دیگر صادر می کنند.» سوای باغ های پردرخت، یاقوت حموی و زکریای قزوینی به صراحت از بسیاری مزارع غله در حوزهٔ شهر یاد می کند. تقسیمات ایالت فارس. ایالت فارس از دورهٔ قبل از اسلام به پنج خوره (کوره) تقسیم شده بود. این پنج کوره که در دوره بعد از اسلام نیز برقرار بودند عبارتند از:
نامحدود نام فیلمی آمریکایی و محصول سال ۲۰۱۱، به کارگردانی نیل برگر می باشد. داستان. «ادی مورا» نویسندهٔ ناموفقی است که «لیندی» ،دوست دخترش، به تازگی او را به دلیل اینکه آدم بدرد نخوری است ترک کرده. ادی خود را در تمام امور زندگی شکست خورده می پندارد و امید به بهتر شدن اوضاع ندارد اما به طور اتفاقی به دارویی دست پیدا می کند که او را قادر می سازد از ۱۰۰٪ توانایی های مغز خود استفاده کند؛ ادی به تدریج پی می برد که با استفاده از این قدرت می تواند دست به کارهای بزرگتری بزند و نویسندگی را رها می کند. مجموعه تلویزیونی. مجموعه تلویزیونی ۲۲ قسمتی با همین نام { نامحدود (مجموعه تلویزیونی) } در سال ۲۰۱۵ به نمایش درآمد که به نحوی ادامه و دنباله ای برای این فیلم می باشد.
لوییس آلبرتو سوارز دیاز (زاده ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که برای باشگاه فوتبال اینتر میامی در لیگ برتر آمریکا بازی می کند. سوارز یکی از بهترین بازیکنان نسل خود در جهان و نیز یکی از بهترین مهاجم نوک های تاریخ فوتبال به شمار می رود. او از معدود فوتبالیست هایی است که بیش از ۵۰۰ گل را در رقابت های باشگاهی و ملی به ثمر رسانده و پس از لیونل مسی و سزار رودریگز، سومین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا است. او در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶ به عنوان بهترین گلزن فصل اروپا، کفش طلای اروپا را دریافت کرد، او در سال ۲۰۱۶ بالاتر از لیونل مسی و کریستیانو رونالدو بهترین گلزن فصل لا لیگا شده بود. سوارز فوتبال حرفه ای را سال ۲۰۰۳ از باشگاه ناسیونال اروگوئه در ردهٔ جوانان شروع کرد و با آن تیم قهرمان لیگ کشورش شد. او در سال ۲۰۰۷ به آژاکس آمستردام پیوست و در دوران حضورش در این باشگاه ۱۱۱ گل را به ثمر رساند. او در سال ۲۰۱۰ اولین افتخار تیمی خود را با قهرمانی در جام حذفی هلند تجربه کرد و آقای گل لیگ برتر هلند و بهترین بازیکن سال فوتبال هلند شد. سوارز در سال ۲۰۱۱ با آژاکس توانست لیگ هلند را نیز فتح کند. او در ژانویه ۲۰۱۱ به لیورپول فروخته شد و
در فصل ۱۴–۲۰۱۳ با این تیم به نایب قهرمانی در لیگ جزیره دست یافت. او همچنین در این فصل جایزهٔ بازیکن سال فوتبال انگلستان را دریافت کرد و به همراه کریستیانو رونالدو مشترکاً بهترین گلزن سال اروپا شد. سوارز پس از آن با قراردادی به قیمت ۸۲٫۳ میلیون یورو به بارسلونا پیوست و یکی از گران قیمت ترین بازیکنان جهان شد. او در اولین فصل حضورش با بارسلونا در کنار لیونل مسی و نیمار، خط حمله این تیم، با عملکرد درخشان خود به همراه این تیم به قهرمانی در سه گانه لا لیگا، کوپا دل ری و لیگ قهرمانان اروپا ۱۵–۲۰۱۴ رسید. سوارز در فصل ۱۶–۲۰۱۵ درحالی که در ۶ فصل گذشته تنها مسی و رونالدو به این عنوان رسیده بودند، آقای گل لا لیگا شد و عناوین بهترین گلزن و بیشترین پاس گل را به طور همزمان دریافت کرد. سوارز در آن فصل با ۴۰ گلِ زده برای بار دوم برنده کفش طلای اروپا شد و به سلطهٔ شش سالهٔ مسی و رونالدو بر آقای گلی در لالیگا و اروپا پایان داد. او در سال ۲۰۲۰ به باشگاه اتلتیکو مادرید پیوست و در فصل اول حضورش قهرمان لا لیگا ۲۱–۲۰۲۰ و بهترین بازیکن در این فصل لا لیگا شد. سوارز در ردهٔ ملی ۱۴۳ بار برای تیم ملی اروگوئه به میدان رفته و چهار دورهٔ ج
ام جهانی ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ را با تیم ملی کشورش تجربه کرده است. او بهترین گلزن ملی تمام دوران های فوتبال در اروگوئه است. سوارز با ۴ گل، نقش زیادی در قهرمانی اروگوئه در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ داشت و به عنوان بهترین بازیکن این جام، توپ طلای بهترین بازیکن را برنده شد. دوران باشگاهی. ناسیونال. سوارز در سن ۱۴ سالگی وارد تیم ناسیونال شد؛ و از سال ۲۰۰۵ وارد تیم بزرگسالان ناسیونال شد و در سپتامبر ۲۰۰۵ اولین گلش را زد. ناسیونال در این فصل قهرمان لیگ اروگوئه شد. او در پایان فصل در ۲۷ بازی ۱۰ گل زد. لوئیس سوارز فوتبال را از سنین پایین آغاز کرد و در سن چهارده سالگی به آکادمی جوانان باشگاه ناسیونال پیوست. دو سال بعد به دلیل مواجهه با کارت قرمز داور در یکی از مسابقات ناسیونال، با سر به داور ضربه زد. زمانی که عضو باشگاه ناسیونال بود، یک شب در حالت مستی در یک پارتی شبانه دستگیر شد، بعد از این اتفاق سرمربی آکادمی ناسیونال او را تهدید کرد که تا به شکل جدی تمرکز خود را بر روی فوتبال نگذارد و از این چنین کارهایی دست نکشد، به زمین مسابقه برنخواهد گشت. در ماه مه سال ۲۰۰۵ در حالی که هجده ساله بود برای اولین بار پیراهن تیم بزرگسالان
ناسیونال را در مقابل تیم اتلتیکو جونیورِ کلمبیا بر تن کرد، این دیدار از سری رقابت های جام کوپالیبرتادورس برگزار شد. سوارز اولین گل خود را برای تیم بزرگسالان ناسیونال در ماه سپتامبر سال ۲۰۰۵ زد و با زدن ده گل در بیست و هفت حضورش برای ناسیونال در طول فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ به قهرمانی تیم اروگوئه ای در مسابقات آن فصل کمک زیادی کرد. در زمانی که مأموران استعدادیابی باشگاه خرونینگن هلند برای بررسی عملکرد و وضعیت بازیکن دیگری به اروگوئه رفته بودند، توجهشان به سوارز جلب شد. نمایش بسیار خوب سوارز در جریان مسابقه ناسیونال و دفنسور اسپورتینگ باعث شد که مأموران باشگاه خرونینگن بر جذب سوارز پافشاری کنند. بعد از پایان مسابقات آن فصل باشگاه خرونینگن سوارز را با قیمت هشتصد هزار یورو از ناسیونال خرید. از آن جایی که سوفیا بالبی همسر فعلی سوارز قبلاً به شهر بارسلونا رفته و در آن جا اقامت گزیده بود، ستاره اروگوئه ای از نقل مکان به اروپا بسیار خوشحال شد. آن ها از سال های قبل با هم ارتباط داشتند و سوارز می خواست به او نزدیک تر شود. خرونیگن. سوارز در ابتدای حضور خود در باشگاه جدید تا حدی دچار مشکل بود چون نمی توانست به زبان هلندی یا انگلیسی
صبحت کند. همچنین سوارز در بدو ورود خود به باشگاه جدید وارد تیم دومِ خرونینگن شد تا ابتدا با شرایط باشگاه جدید و همچنین فوتبال هلند آشنا شود. برونو سیلوا که عضو باشگاه هلندی بوده و هم ملیتی سوارز هم بود، در راه جا افتادن در خرونینگن و انطباق با شرایط جدید به سوارز کمک کرد. سوارز تلاش زیادی کرد تا زبان هلندی را بیاموزد و پشتکار او در این زمینه احترام هم تیمی هایش را برانگیخت. اما سوارز در حالی که برای خرونینگن گلزنی می کرد، مشکلات انضباطی هم داشت. او در پنج مسابقه خرونینگن در ماه ژانویه سال ۲۰۰۷ سه بار گلزنی کرد، سه بار کارت زرد گرفت و یک بار هم از زمین اخراج شد. تأثیر سوارز به خصوص در پیروزی چهار بر سه خرونینگن بر ویتسه بسیار قابل توجه بود. در جریان این مسابقه سوارز ده دقیقه مانده به پایان بازی، دو بار گلزنی کرد و یک پنالتی هم برای تیمش گرفت. سوارز این فصل را با ده گل در بیست و نه مسابقه به پایان رسانید و در رده هشتی خرونینگن در پایان فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ تأثیر زیادی داشت. او در اولین مسابقه اروپایی خود برای خرونینگن در مقابل پارتیزان بلگراد که نهایتاً با شکست چهار بر دوی خرونینگن به پایان رسید، باز هم برای تیمش گلز