Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جام خیریه انگلستان ۱۹۷۱ ، ۴۹امین رقابت سالانه مابین قهرمانان لیگ دسته اول فوتبال انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان است. این مسابقه در تاریخ ۷ آگوست ۱۹۷۱ مابین تیم های لیورپول و لستر سیتی در ورزشگاه فیلبرت استریت لستر برگزار شده است. تیم لستر سیتی در این مسابقه با نتیجه یک بر صفر به پیروزی رسید.
جام خیریه انگلستان ۱۹۷۰ ، ۴۸امین رقابت سالانه مابین قهرمانان لیگ دسته اول فوتبال انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان است. این مسابقه در تاریخ ۸ آگوست ۱۹۷۰ مابین تیم های چلسی و اورتون در ورزشگاه استمفورد بریج لندن برگزار شده است. تیم اورتون در این مسابقه با نتیجه دو بر یک به پیروزی رسید.
فکر بکر یک بازی رمزگشایی برای دو بازیکن است. این بازی به صورت امروزی به همراه چندین میخ در سال ۱۹۷۰ توسط مردخای میرویدز، رئیس دفتر پست و متخصص اسرائیلی، اختراع شد. اما این بازی شبیه یک مداد و کاغذ بازی ابتدایی به نام گاو نر و ماده بود که به بیش از یک قرن پیش بازمی گشت. نحوهٔ بازی و قوانین. بازی توسط این ابزارها اجرا می شود: دو بازیکن به صورت از پیش تعیین شده در مورد تعداد دفعات بازی که می خواهند طی کند، که باید عددی فرد باشد، تصمیم می گیرند. یکی از بازیکنان رمزنگار، و دیگری رمزگشا می شود. رمزنگار الگویی از چهار میخ رمزی را انتخاب می کند. تکراری ها قابل قبول هستند، بنابراین بازیکن می تواند حتی چهار میخ رمزی یک رنگ انتخاب کند. الگوی انتخاب شده در چهار سوراخ پوشیده شده توسط حفاظ جای می گیرند؛ که برای رمزنگار قابل رویت است و اما برای رمزگشا این طور نیست. رمزگشا سعی می کند تا الگو را، هم ترتیب و هم رنگ، در دوازده (یا ده، یا هشت) مرتبه حدس بزند. هر حدس به وسیلهٔ جای گذاری یک ردیف از میخ های رمزی روی صفحهٔ رمز گشایی انجام می شود. هنگامی که قرار گرفتند، رمزنگار، در جواب، از صفر تا چهار میخ راهنما را در سوراخ های کوچک
ردیف حدس قرار می دهد. میخ راهنمای رنگی (معمولاً مشکی) برای هر میخ رمزی از حدس که هم رنگ و هم موقعیت درستی دارد قرار داده می شود. میخ سفید وجود میخی با رنگ صحیح که در موقعیت نادرست قرار دارد نشان می دهد. اگر در حدس رنگ های تکراری وجود داشته باشد، همهٔ آن ها نمی توانند یک میخ راهنما بگیرند مگر این که آن ها با تعداد یکسان از رنگ های تکراری در رمز مخفی مطابق باشند. برای مثال، اگر رمز مخفی سفید-سفید-مشکی-مشکی و بازیکن سفید-سفید-سفید-مشکی حدس بزند، رمزنگار دو میخ راهنمای رنگی برای دو سفید صحیح، هیچ میخ راهنما برای سومین سفید چون سفید سومی در رمز وجود ندارد، و یک میخ راهنمای رنگی برای سیاه اعطا خواهد کرد. در حقیقت هیچ نشانی داده نمی شود برای این که رمز همچنین شامل یک سیاه دومی باشد. یک بازخورد آماده می شود، حدس دیگری زده می شود؛ حدس ها و بازخورد به طور متناوب ادامه داده می شوند تا این که یا رمزگشا درست حدس بزند، یا دوازده (یا ده، سا هشت) حدس نادرست زده شود. رمزنگار برای هر حدس که یک رمزگشا می زند یک امتیاز می گیرد. چنانچه رمزگشا الگو را در آخرین حدس به طور دقیق حدس نزند، یک امتیاز اضافی توسط رمزنگار گرفته می شود. (
هر تناوب امتیاز دادن بر اساس تعداد میخ های راهنمایی رنگی که قرار داده شده اند است) برنده کسیست که کم ترین امتیاز بعد از توافق بر تعداد بازی هایی که انجام می شود داشته باشد. پیشینه. از سال ۱۹۷۱، حقوق مربوط به فکربکر توسط اینویکتا پلاستیک از اودبی دریافت شده است. (اینویکتا همیشه بازی را فکر بکر می نامید) آن ها در اصل این بازی را خودشان ساخته بودند، اگرچه آن ها اجازهٔ تولید بازی تحت پروانهٔ هزبرو را در سراسر جهان دارند، همچنین دو محصول دیگر که دارای قوانین تولید آمریکا و اسرائیل هستند. در اوایل سال ۱۹۷۳، جعبهٔ بازی تصویری خوش لباس، با تیپ فاخر از یک مرد سفیدپوست که در جلوی تصویر نشسته، همراه یک زن جذاب آسیایی که در کنار وی ایستاده نشان می داد. دو مدل غیرحرفه ای (بیل وودوارد و سیسیلیا فانگ) در ژوئن ۲۰۰۳ برای قرار گرفتن یک تصویر تبلیغاتی دیگر انتخاب شدند. بازی های پایونیر هریسون هیث، یک نسخهٔ خیلی ساده از فکربکر معرفی کرد، که در آن از دیسک به جای میخ استفاده می شد، و شبیه بازی اتصال ۴، تولید قبلی وی بود. هرچند این نسخه موفقیت بسیار کمی نسبت به کار اسبقش داشت و تنها سود ۳۶۰٬۰۰۰ دلار را برای وی دربرداشت. الگوریتم. ب
ا چهار میخ و شش رنگ، ۶۴ = ۱۲۹۶ الگوی مختلف (اجازهٔ استفادهٔ رنگ ها تکراری) وجود دارد. الگوریتم شش حدسی. الگوریتم زیر بازی (شش رنگه) را در شش حدس یا کم تر حل می کند. این الگوریتم دارای یک روش عمومی به همراه تعداد کمی استثنا می باشد. در این جا شش رنگ به حروف آ تا ج ارجاع داده شده اند. ۱۲۹۶ حالت ممکن بازی را به چهار دسته بندی تقسیم کنید: روند کلی به گونه ای است که همهٔ بازی هایی که می تواند با اطلاعات اکنون شما درست باشد، لیست کنید. لیست باید بر حسب تعداد تکرارها و در هر سطح تکرار بر حسب حروف الفبا به صورت صعودی مرتب شود. قبل از حدس ۱، لیست همهٔ ۱۲۹۶ حالت ممکن است؛ در نتیجه حدس ۱ همیشه "آ ب پ ت" است. برای مثال اگر جواب حدس ۱ "۰ ۰" باشد، بنابراین لیست بعد از آن شامل ۱۶ حدس می شود مربوط به ث و ج می شود. هر حدس بعدی اولین بازی باقی مانده در لیست است، به همراه استثنائات زیر: الگوریتم پنج حدسی. در سال ۱۹۷۷، دونالد کنوت ثابت کرد که رمزگشا می تواند الگو را در پنج حرکت یا کم تر حل کند، با استفاده از الگوریتمی که به طور پیشرونده تعداد الگوهای ممکن را کاهش می دهد. الگوریتم به صورت زیر کار می کند:
رایان وین وایت (؛ زاده ۶ دسامبر ۱۹۷۱ – درگذشته ۸ آوریل ۱۹۹۰) یک نوجوان اهل ایالات متحده آمریکا بود که بعد از اخراج شدن از مدرسه به خاطر آلودگی به بیماری ایدز مورد توجه مردم آمریکا قرار گرفت. او که یک بیمار مبتلا به هموفیلی بود از دریافت خون آلوده که به خاطر معالجه به او تزریق می کردند آلوده شد و وقتی در ماه دسامبر سال ۱۹۸۴ تشخیص دادند که او مبتلا به ایدز است به او گفته شد که فقط شش ماه می تواند زندگی کند. با وجود اینکه پزشکان می گفتند که رفتن رایان به مدرسه برای سایر دانش آموزان هیچ خطری ایجاد نمی کند اما به دلیل درک پایین مردم از بیماری ایدز در آن زمان، موضوع رفتن وی به مدرسه موجب جنجال شد. زمانی که وایت می خواست به مدرسه برگردد تعدادی از والدین و معلم ها در شهر کوکومو به حضور او در مدرسه اعتراض کردند و این منجر به یک مشاجرهٔ حقوقی طولانی با سیستم آموزش و پرورش شد. رسانه ها وایت را به خاطر این که او به یک شهرت ملی دست یافته بود و همچنین تریبونی برای بررسی و تعلیمات ایدز شده بود تحسین می کردند. او به طور مکرر در رسانه ها با مشاهیری همانند مایکل جکسون، التون جان و فیل دوناهو ظاهر می شد. وایت در ۸ آوریل ۱۹۹۰ در
حالی که فقط یک ماه تا جشن فارغ التحصیلی اش مانده بود، درگذشت. پزشکان وی از این بابت که وایت ۵ سال بیشتر از آنچه که پیش بینی شده بود زندگی کرد متعجب بودند. قبل از این که وایت به ایدز مبتلا شود، شایع بود که این بیماری تنها در بین مردان همجنس گرا وجود داشت زیرا برای اولین بار در آن ها تشخیص داده شد. این طرز تفکر در زمان وایت تغییر یافت و سایر افراد برجسته ای که به این بیماری آلوده بودند همانند مجیک جانسون، ری برادرز و کیمبرلی برگالیس در رسانه ها به خاطر حمایت بیشتر از بررسی ایدز و تعلیمات عمومی و برای سخنرانی کردن در مورد این بیماری ظاهر شدند. پس از مرگ رایان وایت، کنگره ایالات متحده آمریکا یک لایحه بزرگ از قوانین ایدز با عنوان فعالیت مراقبتی رایان وایت را تصویب کردند. این قانون دو بار دیگر؛ یکبار در سال ۲۰۰۶ و مجدداً در سال ۲۰۰۹ توسط رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا به اجرا گذاشته شد. قانون رایان وایت، بزرگ ترین فراهم کنندهٔ خدمات برای افراد مبتلا به ویروس ایدز در ایالات متحده آمریکا است. اوایل زندگی و بیماری. رایان وایت در بیمارستان جوزف مموریال در شهر کوکوموی در ایالت ایندیانا از جین الاین هال (مادر) و هابرت و
این وایت (پدر) به دنیا آمد. هنگامی که ۶ ساله بود پزشکان تشخیص دادند که مبتلا به بیماری هموفیلی شدید است. نوعی اختلال انعقاد خونی ارثی که به کروموزوم ایکس ربط دارد. در این بیماری حتی یک جراحت خفیف منجر به خون ریزی شدید می شود. وایت برای معالجه، فراورده های خونی فاکتور ۸ را دریافت می کرد. فاکتور ۸ یک فراورده خونی است که از ذخیرهٔ پلاسمای بیماران غیر هموفیلی ایجاد می شود، که در آن زمان درمان رایج بیماران مبتلا به هموفیلی بود. مبتلا بودن وایت به ویروس ایدز زمانی مشخص شد که در ماه دسامبر ۱۹۸۴ به سینه پهلو مبتلا شد. پزشکان او در ۱۷ دسامبر ۱۹۸۴ در طی مراحل نمونه گیری از ریه اش متوجه این موضوع شدند. در آن زمان کمیتهٔ دانشمندان در مورد ایدز اطلاعات کمی داشتند. دانشمندان فقط به یک نکته پی برده بودند که ویروس اچ آی وی عامل ایدز است. وایت فراوردهٔ خونی آلوده یعنی فاکتور هشتی که به ویروس اچ آی وی آلوده بود را دریافت کرده بود، زیرا اچ آی وی اخیراً فقط مانند ویروس ایدز شناخته شده بود. مقادیر زیادی فاکتور ۸ که برای عرضه شدن جمع می شد آلوده شده بود، زیرا در آن زمان پزشکان قادر نبودند عامل این بیماری را در خون با آزمایش های ت
شخیصی شناسایی کنند، همچنین اهداکنندگان نمی دانستند که آلوده اند. در این بین تقریباً ۹۰ درصد افراد مبتلا به بیماری هموفیلی که فاکتورهای انعقاد خون بین سال های ۱۹۷۹–۱۹۸۴ دریافت کرده بودند، به ویروس اچ آی وی آلوده شدند. در زمان تشخیص بیماری تعداد سلول T او به ۲۵ افت کرده بود (در بدن اشخاص بدون ویروس اچ آی وی تعداد این سلول حدود ۱۲۰۰ است) دکترها پیش بینی کردند که وایت فقط ۶ ماه می تواند زندگی کند. بعد از تشخیص بیماری، وایت به شدت مریض بود و نمی توانست به مدرسه برگردد. اما در اوایل سال ۱۹۸۵ روند بهبودی اش شروع شد. مادرش می خواست او به مدرسه بر گردد، اما رسماً گفته شد که وی نمی تواند به مدرسه بیاید. در ۳۰ ژوئن سال ۱۹۸۵ در خواست رسمی برای اجازهٔ ورود رایان به مدرسه، توسط مدیر انجمن مدرسهٔ وسترن جیمز اسمیت رد شد، که این امر منجر به مشاجرهٔ حقوقی ای شد که حدود ۸ ماه به طول انجامید. مشاجرهٔ حقوقی با مدرسه. بعد از علنی شدن تشخیص بیماری رایان دبیرستان وسترن راس ول از طرف تعداد زیادیی از والدین با فشار روبرو شد تا از ورود او به حیاط مدرسه جلوگیری کند. ۱۱۷ نفر از والدین (یک مدرسه با ۳۶۰ نفر دانش آموز) و ۵۰ معلم دادخواستی ر
ا برای ترغیب رؤسای مدرسه امضاء کردند تا وایت را از مدرسه اخراج کنند. با توجه به وحشت و ناآگاهی گسترده نسبت به بیماری ایدز، هیئت مدیرهٔ مدرسه در برابر فشارها تسلیم شدند و وایت را خراج کردند. خانوادهٔ وایت شکایتی را به دادگاه منطقه در ایندیانا پلیس ارائه کردند. با وجود این دادگاه از شنیدن این مسئله تا اعلام نتیجه استیناف اداره مورد نظر امتناع کرد. در ۲۵ نوامبر ادارهٔ هیئت رئیسهٔ آموزش ایندیانا اعلام کرد که مدرسه باید از دستور العمل های هیئت سلامت ایندیانا پیروی کند و به وایت اجازه دهد تا در مدرسه حضور یابد. در دهه ۱۹۸۰ راه هایی انتقال که ایدز به طور کامل شناخته شده نبود. دانشمندان گمان می کردند که بیماری از طریق خون منتقل می شود و از هیچ نوع ارتباط عادی مثلاً دست دادن سرایت نمی کند. اما اندکی بعد در سال ۱۹۸۳ انجمن پزشکی آمریکا به این نتیجه رسید که شواهد نشان می دهد تماس های خانوادگی ممکن است ایدز را منتقل کند، و معتقد بودند که عامل بیماری می تواند به راحتی منتشر شود. در آن زمان کودکان مبتلا به ایدز نادر بودند، به طوری که هنگام طرد شدن وایت از مدرسه، مراکز کنترل بیماریدر ایالات متحده فقط ۱۴۸ مورد کودک مبتلا به ا
یدز را شناسایی کرده بودند. بسیاری از خانوادها در کوکومو معتقد بودند که حضور او در مدرسه خطر غیرقابل قبولی را به وجود می آورد. در ۱ فوریهٔ سال ۱۹۸۶ وقتی به وایت اجازه داده شد که برای یک روز درمدرسه حاضر باشد ۱۵۱ دانش آموز از ۳۶۰ دانش آموز در خانه ماندند. همچنین او به عنوان روزنامه رسان کار می کرد، و مردم زیادی از مسیر او اشتراکشان را به این دلیل که فکر می کردند اچ آی وی از طریق روزنامه های منتقل می شود، لغو کردند. عضو هیئت بهداشت و درمان ایالت ایندیانا دکتر وودرو مایرز که تجربهٔ گسترده ای در درمان بیماران مبتلا به ایدز در سانفرانسیسکو داشت، و مراکز کنترل بیماری هر دو اعلام کردند که وضعیت وایت هیچ مخاطره ای برای دیگر دانش آموزان ندارد، اما هیئت رئیسه و بسیاری از والدین اظهارات آن ها را نادیده گرفتند. در ماه فوریهٔ سال ۱۹۸۶ روزنامهٔ پزشکی نیو انگلند نتایج مطالعه ای بر روی ۱۰۱ نفر که ۳ ماه را با افراد مبتلا به ایدز اما بدون رابطهٔ جنسی زندگی گذرانده بودند منتشر کرد. این بررسی پایان داد به اینکه خطر ابتلا به بیماری ایدز در تماس های خارجی حداقل است حتی موقعی که این تماس قسمت مسواک زدن، تیغ ها، لباس، شانه ها، نوشیدن
از لیوان مشترک، خواب در یک تخت یکسان، آغوش گرفتن و بوسیدن را شامل شود. سر انجام وقتی وایت در ماه آوریل دوباره در مدرسه پذیرفته شد، گروهی از خانوادها فرزندانشان را از مدرسه خارج کردند و یک نوبت مدرسهٔ دیگر راه انداختند. تهدید به خشونت و دادخواهی ها ادامه داشت. به گفتهٔ مادر وایت، مردم در خیابان خطاب به رابان فریاد می زدند، «ما می دانیم تو همجنس بازی». سردبیران و ناشران کوکومو تریبون، که به دو صورت سرمقاله و کمک های مالی از وایت حمایت می کردند، نیز به دلیل رفتار اقداماتشان توسط افراد جامعه به تمسخر گرفته یا حتی تهدید به مرگ می شدند. وایت در دبیرستان وسترن برای ورود به پایهٔ هشتم در سال تحصیلی ۸۷–۱۹۸۶ حضور یافت، اما عمیقاً ناخرسند بود و دوستان کمی داشت. مدرسه ای او را مستلزم کرده بود تا در ظروف یک بار مصرف غذا بخورد، از سرویس بهداشتی جداگانه استفاده کند، و از ثبت نام در کلاس های ورزشی منع شده بود. تهدیدها ادامه داشتو و زمانی که گلوله ای از وسط پنجرهٔ اتاق نشیمن شلیک شد خانوادهٔ وایت تصمیم گرفتند تا کوکومو را ترک کنند. بعد از تمام شدن سال تحصیلی خانواده اش به سیسرهٔ ایندیانا نقل مکان کردند جایی که وایت در دبیرست
ان هامیلتون هایتز ثبت نام کرد. در ۳۱ اوت ۱۹۸۷ مدیر در یک خوشامدگویی «پر اضطرای» مدرسه تونی کوک، سرپرست مدرسه باب جی کارنال و تنی چند از دانش آموزانی که در مورد ایدز آموزش دیده بودند بدون دلهره با وایت دست دادند و از اون استقبال کردند. سخنگوی ملی. انتشار محاکمهٔ وایت در حین رشد موج گزارش از بیماری ایدز، او را به کانون توجه در اخبار رسانه ها تبدیل کرده بود. در بین سال های ۱۹۵۸–۱۹۸۷ شمار شرح خبرها در مورد ایدز در رسانه های ایالات متحده آمریکا دو برابر شد. زمانی که وایت را از دبیرستان مجزا کردند به طور مکرر در تلویزیون ملی ظاهر می شد و با روزنامه ها در مورد رنج های ناشی از بیماری ایدز بحث می کرد. سرانجام او به عنوان یک پسر تبلیغ کننده بحران های بیماری ایدز شناخته شد. در جمع آوری اعانه و اقدامات به خاطر بیماری ایدز ظاهر می شد. وایت در همایش های متعدد به نفع کودکان ایدزی شرکت می کرد. از ابتدا تعدادی از افراد مشهور با وایت در طی محاکمه اش ظاهر می شدند تا به طور آشکارا به افراد ایدزی کمک کنند. خواننده جان کاگر ملنکمپ، التون جان و مایکل جکسون، بازیگر مرد مت فریور، دایور گرگ لوآنیس، رئیس جمهور، و خانمش، جراح عمومی سی.
اورت کوپ، مربی دانشگاه بسکتبال ایندیانا بابی نایت، بازیکن بسکتبال کریم عبدالجبار همه با وایت دوست شدند او همچنین با تعدادی از بجه های ایدزی و با دیگر افراد با شرایط ضعف جسمی دوست بود. وایت بقیهٔ زندگیش را در ظاهر شدن در نمایش مذاکرهٔ فیل دوناهو ظاهر می شد. التون جان به خانوادهٔ وایت کمک کرد تا یک خانه در سیسره بخرند. وایت همچنین در دورهٔ دبیرستان یک (اتومبیل کروکی قرمز) ماستنگ می راند که از مایکل جکسون هدیه گرفته بود. علی رغم شهرت و بخشش هایش وایت بیان می کرد که او از مرکز توجه قرارگرفتن متنفر است و همچنین از اظهاراتی که آشکارا مادرش را به خاطر به بار آوردن بیماریش سرزنش می کرد و تأکید می کرد که او هیچ وقت خواستار آن نخواهد شد که به خاطر رهایی از بیماری نامش را عوض کند. در سال ۱۹۸۸ وایت بیشتر با رئیس کمیسیون ایدز ایالات متحده آمریکا صحبت کرد. وایت به کمیتهٔ تشخیص بیماری ایدز گفت که موقعی که او می خواست به مدرسه برگردد به خاطر تعلیمات کمی که از بیماری داده شده بود او مجبور شد که به شهر سیسره برود. وایت به تجربه های مختلفش در کوکومو و سیسره به عنوان مثال بارز و با اهمیت در مورد تعلیمات بیماری ایدز تأکید می کرد.
در سال ۱۹۸۹ گروه نمایش ای بی سی یک فیلم تلویزیونی با عنوان داستان رایان وایت ساختند که در آن ستارگانی همچون لوکاس هاس در نقش رایان، جودیت لایت در نقش جین و نیکی کوکس در نقش خواهرش آندری درخشیدند. وایت در یک سکانس فیلم حضور داشت تا به هاس در بازی کردن نقش یک پسر که از بیماری ایدز رنج می برد کمک کند. بعد از نمایش فیلم ساکنین کوکومو معتقد بودند که فیلم در کل، جنبه های ی منفی شهر را به طرز ناعادلانه ای توصیف می کند. بعد از نمایش فیلم، دفتر شهردار کوکومو رابرت اف. سرجنت با سیل شکایت ها از سراسر کشور روبرو شده بود. با این حال سرجنت، پاسخ گوی مباحثهٔ بی منطق آنان نشد. در اوایل سال ۱۹۹۰، وضیعت رایان به سرعت بدتر شد. در آخرین حضور عمویش او یک مهمانی بعد از مراسم اسکار به همراه رونالد رئیس جمهور وقت و خانم وی درکالیفرنیا داد. اگر چه وضعیت جسمیش بدتر می شد وایت با رئیس جمهور وقت در مورد حضور در جشن فارغ التحصیلی اش و برای امید وار بودن به حضور در کالج صحبت کرد. مرگ. در ۲۹ مارس سال ۱۹۹۰ چند ماه پیش از فارغ التحصیلی، وایت را به بیمارستان رایلی مخصوص بچه های مبتلا به عفونت دستگاه تنفسی وارد کردند. همان طور که شرایطش بدتر
می شد تنفس مصنوعی داده بودند تا آرام شود. او با التون جان ملاقات کرد و بیمارستان با سیل تماس هایی از اشخاص خیر خواه روبرو شد. وایت در روز یکشنبه ۸ آوریل سال ۱۹۹۰ در گذشت. در ۱۱ آوریل بیش از ۱۵۰۰ افراد درتشییع جنازهٔ وایت در یک مکان، واقع در دومین کلیسایی که توسط مشایخ در خیابان مریدیان در ایندیاناپولیس اداره می شد حضور پیدا کردند. حاملان تابوت وایت شامل التون جان، ستارهٔ فوتبال لاوی لانگ و فیل دوناهو بودند. التون جان و به همراه او گروه کر دبیرستان هامیلتون با او آهنگ "کبوتر خط افق" را در تشییع جنازهٔ وایت اجرا کردند. همچنین مایکل جکسون و باربارا بوش، بانوی اول ایالات متحده آمریکا نیز در این مراسم شرکت کردند. وایت در سیسره نزدیک خانهٔ مادرش دفن شد. همان طور که زمان می گذشت، قبر رایان برای دوستدارانش مانند یک آرامگاه شد. میراث وایت یکی از معدود افراد خیلی مشهور مبتلا به بیماری ایدز در سال ۱۹۸۰ و اوایل سال ۱۹۹۰ بود که به عوض شدن برداشت مردم از ایدز کمک کرد. وایت همراه با هنرپیشهٔ مرد راک هادسون یکی از نخستین افرادی بود که با ایدز روبرو شد. میراث. همراه با آن دیگر افراد مشهور بودند که به ویروس اچ آی وی یا همان بی
ماری ایدز مبتلا بودند مانند ری برادرز، مجیک جانسون، کیمبرلی برگالیس و فردی مرکوری. وایت به افزایش آگاهی افراد از اینکه بیماری ایدز به طور چشم گیر یک بیماری همه گیر است کمک های شایانی کرد. مؤسسه های خیریهٔ متعددی در زمان مرگ وایت شکل گرفت. دانشگاه رقص ماراتن ایندیانا در سال ۱۹۹۱ شروع به جمع آوری پول از طرف بیمارستان رایلی به خاطر بچهٔ های ایدزی کردند در بین سال های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۸ این رویداد کمک کرد که بیش از ۵ میلیون دلار برای بچه های ایدزی در بیمارستان رایلی جمع شود. همچنین با پول جمع شده یک کلینیک بیماری عفونی در بیمارستان برای مراقبت از بچه های مریض تأسیس کردند. در یک مصاحبه در سال ۱۹۹۳ عضو فعال بیماری ایدز لاری کرامر گفت " من فکر می کنم رایان وایت کوچک عواقب بد این بیماری را تحمل می کرد تا هیچ کس ترک کردن او را از محل زندگیش نخواهد و او در کنار مادرش جین وایت باشد. در سال ۱۹۹۲ مادر وایت، سازمان غیرانتفاعی ملی رایان وایت را تأسیس کرد. سازمان تلاش می کرد توجه مردم را به مشکلات ناشی از ایدز معطوف کند. سازمان در سال ۱۹۹۰ فعال بود تا اینکه کمک ها به ۳۰۰۰۰۰ دلار در سال ۱۹۹۷ رسید. با وجود این در سال های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۰
کمک ها به بیماران ایدزی در سرتاسر کشور حدود ۲۰ در صد کاهش یافت و سازمان رایان وایت متوجه شد که تراز کمک ها به ۱۰۰٬۰۰۰ دلار کاهش یافته است. در سال ۲۰۰۰ مادر وایت به سازمان ملحق شد تا بقیهٔ دارایی آن را برای یک مؤسسهٔ خیریهٔ بزرگتر برای کمک به بیماران ایدزی وقف کند. او یک زن سخنگو برای فعالیت های مربوط به بیماری ایدز شد و شرح رویدادها را به سایتی که برای پسرش اختصاص داده بود (ryanwhite.com) می گذاشت. رایان وایت و آگاهی مردم از ایدز. در اوایل سال ۱۹۸۰ ایدز به عنوان یک بیماری کاهش ایمنی مرتبط با همجنس گرایی شناخته شده بود، زیرا این بیماری برای اولین بار در جوامع همجنس گرایان نیویورک سیتی و سانفرانسیسکو شناسایی شده بود. در شروع همه گیری ایدز در ایالت متحده گمان می شد بیماری یک «مشکل هم جنسبازی» است و تا حد زیادی از سوی سیاست گذاران نادیده گرفته شد. عیب شناسی بیماری وایت به بسیاری ثابت کرد که ایدز منحصر به همجنسگرایان، اقلیت ها ومردم فقیر نیست. وایت در حمایت های برای تحقیقات ایدز، همیشه هر گونه انتقاد از هم جنسبازی را رد می کرد، هرچند خودش هم جنسباز نبود. از سوی برخی به وایت به عنوان «قربانی بی گناه» نگاه می شد. وا
یت و خانواده اش به شدت صفت «قربانی بی گناه» را رد می کردند زیرا این عبارت غالباً به این دلیل استفاده می شد تا همجنسگرایان را «گناه کار» جلوه دهد. مادر وایت به نیویورک تایمز گفت: رایان همیشه می گفت: من هم مثل دیگر مبتلایان به ایدز هستم، مهم نیست که چطور به آن مبتلا شده ام. او هرگز مایل نبود که طولانی تر از افرادی که از طریق هم جنس گرایی آلوده به بیماری شده بودند زندگی کند. مردم نیویورک قبل از اینکه ما در ایندیانا شناخته شویم، مطمئن می شدند که ما از جدیدترین روش های درمانی باخبر شویم.
عرفان شهید (زادهٔ ۱۵ ژاونیهٔ ۱۹۲۶، ناصره، فلسطین - درگذشت ۹ نوامبر ۲۰۱۶ واشنگتن، ایالات متحده) استاد دانشگاه جورج تاون شهر واشینگتن بود. او جز نویسندگان تاریخ اسلام کمبریج بوده است
تَرَنچی ها گروهی از مسلمانان باشندهٔ واحه های پیرامون حوضه تاریم در ایالت کنونی سین کیانگ چین می باشند. آنان از تبار اویغورها، تخاری ها و دیگر اقوام ایرانی تبار، خلخ ها، مغولان و دیگر مردمان ترکی-مغولی می باشند. مذهب آنان سنی حنفی است. زبان آنان گویش ترکی خَلُّخی می باشد که وام واژه های فراوانی از فارسی، عربی، چینی و مغولی درخود دارد. ریشهٔ نام. ترنچی گرفته شده از واژهٔ مغولی "تری" به معنای "شانه زدن" می باشد که استعاره ای است از "شخم زدن" و اشاره به پیشهٔ آنان که کشاورزی است دارد. تاریخچه. نخستین اشاره ها به ترنچی ها به سدهٔ نوزدهم میلادی بازمی گردد که در آن زمان دولت چین گروهی از کاشغری ها را در کرانهٔ رود ایلی جاگیر ساخت. در پیرامون ۱۸۲۰ و با بهره از شورش ترکستان چین ترنچی ها نیز از این بخت بهره بردند و زیر فرمان سلطان ابول آغلان حکومتی خودمختار به راه انداختند. در ۱۸۸۱ و برپایهٔ پیمان سن پترزبورگ ترکستان شرقی به چین واگذار شد. در این زمان بیشتر ترنچی ها با خروج روس ها به روسیه کوچیدند و در هفت آب ساکن شدند. در ۱۸۹۷ جمعیت ترنچی های روسیه به بیش از ۶۶هزار تن می رسید. در ۱۹۱۱ از ۲۵ هزار جمعیت یارکند ۱۶هزارتا
یش ترنچی بودند. تا آغاز سدهٔ بیستم هنوز چند هزار ترنچی در چین مانده بودند. چینی ها در سدهٔ بیستم در سرشماری ها به طور مستقل از ترنچی ها نام نمی بردند و آنان را بخشی از اویغوران می شمردند. در پی شورش ۱۹۶۲ در سین کیانگ و رسرکوب سخت از سوی چینیان بسیاری از ترنچی ها در موج دیگری از مهاجرت به شوروی پناه بردند و بسیاری از آنان در قزاقستان جاگیر شدند.
راجِر مِروین سِیوُری (۲۷ ژانویهٔ ۱۹۲۵ – ۱۷ فوریه ۲۰۲۲) استاد بازنشسته بریتانیایی در دانشگاه تورنتو بود. زمینهٔ کاری او بیشتر ایران شناسی، به ویژه تاریخ دوران صفویه بود و کتاب های بسیاری در این زمینه نوشته است. نوشته های متعدد او دربارهٔ تاریخ سیاسی، نظامی، اداری، دیوان سالاری و دیپلماسی صفویه که به زبان های مختلف ترجمه شده اند، تأثیر بسیاری در شناخت این دوره از تاریخ ایران داشته است. راجر سیوری پیوسته به عنوان یکی از برجسته ترین مورخان تاریخ صفویه شناخته می شود. او ۲۷ سال در گروه مطالعات شرقی دانشگاه اُتاوا به تدریس و تحقیق دربارهٔ ایران پرداخت و در قامت یک «صفویه پژوه» شناخته می شد. کتاب "ایران عصر صفوی" مشهورترین اثر اوست که در ایران تا سال ۱۴۰۱ به چاپ ۳۲ رسیده بود. زندگی نامه. راجر سیوری در ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۲۵ در پیتربورو انگلستان زاده شد. او در مدرسهٔ سلطنتی شهر پیتربورو تحصیل کرد. سیوری در سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۷ نخست در خدمت ارتش و سپس به عنوان کارمند وزارت خارجه بریتانیا در ایران اقامت داشت و با بورس تحصیلی ادارهٔ جنگ و وزارت اطلاعات، دورهٔ فشرده زبان فارسی را در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی در دانشگاه لند
ن گذراند. او در سال ۱۹۴۷ به مطالعات عربی و فارسی در دانشکدهٔ کوئینز در دانشگاه آکسفورد روی آورد و پس از مراجعت به انگلستان، در سال ۱۹۵۰ در رشتهٔ شرق شناسی از دانشگاه آکسفورد لیسانس گرفت. او در سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۵۰ به تدریس زبان فارسی در «مرکز مطالعات شرقی و آفریقایی» دانشگاه لندن اشتغال داشت. سیوری سال ۱۹۵۸ از همان دانشگاه در رشتهٔ ایران شناسی درجهٔ دکتری گرفت و از آن پس نیز به عنوان استاد مطالعات اسلامی و خاور نزدیک به تدریس و پژوهش در مراکز آموزشیِ مختلف پرداخت. او در ۱۷ فوریه ۲۰۲۲ (۲۸ بهمن ۱۴۰۰)، به سن ۹۷ سالگی در اتاوا کانادا درگذشت. فعالیت. در سال ۱۹۶۰، راجر سیوری به عنوان استاد مدعو راهی دپارتمان مطالعات شرقی دانشگاه تورنتو در کانادا شد. در سال ۱۹۶۱، با پذیرش دریافت پیشنهاد شغل دائمی در دپارتمان تازه تأسیس «مطالعات اسلامی» این دانشگاه، برای همیشه در کانادا ماندگار شد. او نقش مهمی در پیشبرد این دپارتمان و به طور خاص گسترش مطالعات ایرانی در آن داشت. سیوری از سال ۱۹۷۶، عهده دار کرسی امور خاورمیانه و اسلامی در دانشگاه تورنتو کانادا بود و پس از بازنشستگی در سال ۱۹۸۷، به عنوان استاد ممتاز همکار در دانشکده تری
نتی به کار خود ادامه داد. سیوری بیشتر یک نظامی و سپس یک کارمند اداری بود و با همین پیشینه و حتی با استفاده و بهره گیری از آن، به عرصهٔ تدریس دانشگاهی وارد شد. نکتهٔ مهم دیگری که در شکل دهی افکار و بینش سیوری نقش کلیدی خاصی بازی کرد، آشنایی او با کتاب "عالم آرای عباسی" بود. او حتی این کتاب را به زبان انگلیسی ترجمه کرد که تقریباً ذهن اداری او را که سابقهٔ مطالعات تاریخی خاصی نداشت، شکل داد. سیوری از طریق این اثر با تاریخ صفویان آشنا شد و در مورد آن دچار شیفتگی و وابستگی گشت. اولین و مهم ترین کتاب سیوری دربارهٔ تاریخ صفویه، کتاب "ایران عصر صفوی" است که شهرت خاصی یافته و چاپ های مکرر از آن، حکایت از بخت و اقبال بلند آن دارد. این کتاب به دلیل قدمت آن در میان مآخذ مربوط به تاریخ سلسله صفوی و از آن جهت که پایه و اساس چهارچوب فکری و نظری سیوری دربارهٔ صفویان در این کتاب بنا شده، حائز اهمیت است. راجرز سیوری جزو نویسندگان "تاریخ اسلام کمبریج"، "تاریخ ایران کمبریج" و "دانشنامه ایرانیکا" بوده است. از دیگر کوشش های او می توان به همکاری در نگارش کتاب "ایران بعد از اسلام: مروری بر تاریخ، فرهنگ و زبان آن" در سال ۱۹۶۴، ویرایش
کتاب "مقدمه ای بر تمدن اسلامی" در سال ۱۹۷۶، ترجمهٔ کتاب "عالم آرای عباسی" اثر اسکندربیک منشی در دو جلد به زبان انگلیسی در سال ۱۹۷۸ و تألیف کتاب "ایران عصر صفوی" در سال ۱۹۸۷ و چاپ چندین مقالهٔ دیگر دربارهٔ این دوره از تاریخ ایران اشاره کرد. دامنهٔ آثار سیوری باعث شد تا به عنوان متخصص برجستهٔ تاریخ صفویه شهرت یابد. اگرچه نوشته های او در باب این دوران، بازخوردهای متفاوتی را در میان تاریخ نگاران ایرانی برانگیخته است. فهرست آثار. حاصل چهار دهه کوشش و پژوهش های راجر سیوری، بی شمار کتاب ها و مقاله های گوناگون بود. اکثر آثار وی تاکنون به فارسی ترجمه نشده اند. فهرست کامل آثار وی (به انگلیسی) به شرح زیر است:
مدار ۴۵ درجه شمالی، دایره ای از عرض جغرافیایی است که در ۴۵ درجه شمال خط استوا قرار دارد. و از اروپا، آسیا، اقیانوس آرام، آمریکای شمالی و اقیانوس اطلس عبور می کند. گذر از مناطق. از نصف النهار مبدأ شروع می شود و به سمت مشرق ۴۵ درجه شمالی از موارد زیر گذر می کند:
مدار ۴۵ درجه جنوبی، دایره ای از عرض جغرافیایی است که در ۴۵ درجه جنوب خط استوای زمین قرار دارد؛ و از آبهای اقیانوس اطلس، اقیانوس هند و اقیانوس آرام و کشورهای نیوزیلند، شیلی و آرژانتین عبور می کند. گذر از مناطق. از نصف النهار مبدأ شروع می شود و به سمت مشرق ۴۵ درجه جنوبی از موارد زیر گذر می کند: