Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می شود که از قداره های اروپایی نشأت می گیرد. مدل های جدید سخت کاری موضعی وقتی توسعه یافت که منابع حرارت دهی سریع فلز ابداع شد؛ مثل حرارت دهی القایی یا تورچ اکسی استیلن. با استفاده از روش های سخت کاری شعله ای و سخت کاری القایی، فولاد به سرعت حرارت دهی و در نواحی مشخص تفتیده شده و سپس کوئنچ می گردد. این امر فقط بخشی از شیء را سخت می کند و مابقی بدون تغییر می ماند. بازپخت موضعی به صورت متداول برای ساخت ابزارهای برش استفاده می شود، گرچه گاهی برای چاقو و شمشیر نیز مورد استفاده قرار می گیرد. بازپخت موضعی از طریق کوئنچ یکنواخت شمشیر و سپس بازپخت قسمتی از آن مثل پشت تیغه یا بخش مرکزی تیغه های دو لبه، به وسیله یک تورچ یا دیگر منابع مستقیم حرارت حاصل می شود. بخش حرارت یافته فلز با این روش نرم شده و لبه در سختی بالاتر باقی می ماند. روش سخت کاری موضعی. سخت کاری موضعی (که با نام های کوئنچ موضعی، کوئنچ انتخابی، سخت کاری انتخابی یا سخت کاری موضعی نیز خوانده می شود) معمولاً در آهنگری برای افزایش چقرمگی تیغه و در عین حال حفظ سختی و استحکام خیلی بالا در لبه استفاده می شود. این امر به تیغه کمک می کند که در برابر شکست بسیار مقاو
م باشد، چرا که پشت تیغه بسیار نرم و قابل خمش است، اما لبه امکان دارد که بسیار سخت تر باشد نسبت به حالتی که تیغه به صورت یکنواخت کوئنچ و بازپخت شود. این امر کمک می کند که تیغه نرمی ایجاد شود که لبه بسیار تیز و مقاوم در برار سایش خود را حتی در حین استفاده های خشن مثل مبارزه و جنگیدن حفظ کند. یک تیغه سخت کاری شده به روش موضعی همواره با یک لایه عایق مثل خاک رس پوشیده می شود، اما لبه بدون پوشش می ماند. وقتی تیغه تا مرحله تفتیدگی حرارت می یابد و کوئنچ می شود، لبه به سرعت سرد شده و سختی زیادی پیدا می کند، اما بقیه آن به آرامی سرد می شود و نرم تر می شود. سخت کاری موضعی اغلب شامل پوشش پشت تیغه با یک لایه عایق است. این لایه معمولاً مخلوطی است از خاک های رس، خاکسترها، پودر سنگ براق و نمک های طبیعی که پشت تیغه را از سرد شدن بسیار سریع در حین کوئنچ محافظت می کند. خاک رس معمولاً به صورت رنگ پاشی اعمال می شود که اطراف مرکز و پشت تیغه را به طور ضخیمی پوشانده و لبه را باقی می گذارد. این امر به لبه امکان می دهد که بسیار سریع سرد گردد و به ریزساختار بسیار سختی به نام مارتنزیت تبدیل شود و بقیه تیغه به آرامی سرد شود و به ریزساختا
ر نرمی به نام پرلیت مبدل شود. این روش لبه ای به وجود می آورد که به صورتی استثنایی سخت و ترد است، اما توسط فلزی نرم تر و چقرمه تر پشتیبانی می شود. البته این لبه معمولاً زیادی سخت است، بنابراین پس از کوئنچ کردن، معمولاً تمام تیغه در دمای حدود 204 درجه سلسیوس به مدت کوتاهی بازپخت می گردد تا سختی لبه را تا حدود ۶۰ HRC در مقیاس سختی راکول پایین بیاورد. ترکیب دقیق مخلوط خاک رس، ضخامت پوشش و حتی دمای آب معمولاً به عنوان اسرار مدارس آهنگری مختلف به دقت محفوظ داشته می شد. در رابطه با مخلوط خاک رس هدف اصلی پیدا کردن مخلوطی بود که دمای بالایی را تاب بیاورد و به تیغه بچسبد بدون این که منقبض شود، ترک بخورد یا در اثر خشک شدن پوسته شود. گاهی پشت تیغه با خاک رس پوشانده می شد و لبه باقی می ماند. گاهی نیز کل تیغه پوشانده می شد و سپس خاک رس از لبه زدوده می شد. روش دیگر اعمال خاک رس با ضخامت زیاد روی پشت تیغه و با ضخامت کم روی لبه برای تأمین عایق کمتر بود. با کنترل ضخامت پوشش لبه به همراه دمای آب، سرعت خنک سازی هر قسمت از تیغه برای ایجاد سختی مناسب در کوئنچ بدون نیاز به بازپخت قابل حصول است. با خشک شدن پوشش، تیغه به آرامی به صور
ت یکنواخت گرم می شود تا از ترک خوردن یا افتادن پوشش جلوگیری شود. پس از این که تیغه تا دمای مناسب گرم شد، که با رنگ قرمز براق آلبالویی تیغه (تابش جسم سیاه) شناخته می شود، تیغه در یک خمره آب یا روغن غوطه ور می شود تا حرارت به سرعت از لبه خارج گردد. در عوض خاک رس پشت تیغه را عایق می کند که باعث می شود بسیار آهسته تر از لبه سرد شود. وقتی لبه سریع سرد می شود، یک انتقال بدون دیفوزیون اتفاق می افتد که لبه را به مارتنزیت بسیار سخت تبدیل می کند. از آن جا که تیغه به آهستگی سرد می شود، کربن در فولاد زمان دارد تا رسوب کند و به پرلیت نرم تبدیل شود. انتقال بدون دیفوزیون لبه را به صورت ناگهانی در یک حالت منبسط شده در اثر حرارت، فریز می کند، اما به پشت تیغه امکان انقباض می دهد، چرا که این قسمت خیلی آهسته تر سرد می شود. این امر نوعاً منجر به خم شدن یا انحنای تیغه در حین کوئنچ می شود، چرا که پشت تیغه بیشتر از لبه منقبض می شود. این عمل شکل منحنی خاصی را به شمشیرهایی مثل کاتانا و واکیزاشی (wakizashi) می دهد. تیغه معمولاً در حین گرم شدن صاف است اما در حین سرد شدن قوس پیدا می کند. این مسئله برش را در شمشیرهای نوع اسلش (slashing-ty
pe: ضربه سریع) تسهیل می کند، اما احتمال ترک خوردن در حین عمل را نیز افزایش می دهد. شمشیر ممکن است نیاز به شکل دهی بیشتری پس از کوئنچ و بازپخت داشته باشد تا انحنای مطلوب را به دست آورد. شمشیرهای صاف مثل نینجاتو (ninjato) معمولاً قبل از حرارت به صورت خاصی انحنا می یابند تا با کوئنچ صاف گردند. صیقل کاری پس از سختکاری. سخت کاری موضعی دو نوع منطقه مختلف سختی ایجاد می کند که واکنش های متفاوتی نسبت به ساییدن، شکل دهی و صیقل کاری نشان می دهند. پشت و مرکز تیغه بسیار سریع تر از لبه ساییده می شود، بنابراین صیقلکار نیاز به کنترل دقیق زاویه لبه خواهد داشت، که بر هندسه تیغه تأثیرگذار خواهد بود. یک صیقلکار بی تجربه ممکن است به سرعت تیغه را به خاطر فشار بیش از حد به مناطق نرم تر از بین ببرد و به سرعت شکل تیغه را بدون تغییر زیاد در ناحیه سخت شده عوض کند. گرچه پرلیت و مارتنزیت هر دو را می توان به صورت آینه ای صیقلی کرد، اما معمولاً این دو فاز سطح پرداخت ماتی دارند که اختلافی را در مقدار سختی آن ها ایجاد می کند. این امر منجر به ریزساختارهای مختلفی می شود که وقتی از زاویه های مختلف دیده می شوند، نور را به میزان های مختلفی منعکس
می کنند. پرلیت در زمان های طولانی تری تشکیل شده، خراش های عمیق تری دارد و بسته به زاویه دید صیقلی و روشن یا گاهی تاریک دیده می شود. مارتنزیت در مقابل خراش سخت تر است و در نتیجه ساییدگی های میکروسکوپی آن کوچک تر هستند. مارتنزیت همواره روشن تر و در عین حال تخت تر از پرلیت دیده می شود و این امر کمتر بستگی به زاویه دید دارد. وقتی تیغه صیقلی شده یا با اسید اچ می شود تا این جنبه های آن نشان داده شود، یک مرز دانه مشخص بین بخش مارتنزیتی و پرلیت آن دیده می شود. این مرز معمولاً خط بازپخت خوانده می شود و گاهی نیز به اسم عبارت ژاپنی آن یعنی هامون (hamon) نامیده می شود. بین لبه سخت شده و هامون یک ناحیه میانی نیز وجود دارد که به ژاپنی نیوی (nioi) نامیده می شود و تنها در زاویه طولی قابل مشاهده است. نیوی خطی است به پهنای حدود یک یا دو میلی متر در کنار هامون که از دانه های مارتنزیتی منفرد (نایه niye) تشکیل شده که در زمینه ای پرلیتی احاطه شده است. در ژاپن از زمان افسانه ای آهنگر معروف آماکانی (Amakuni)، هامون ها در اصل صاف و موازی با لبه تیغه بودند، اما از قرن دوازدهم قبل از میلاد آهنگرانی مثل شینتوگو کانیمیتسو (Shintogo Kunim
itsu) شروع به تولید هامون هایی با اشکال غیر منظم نمودند. از قرن ششم قبل از میلاد، آهنگران ژاپنی عموماً شمشیرهایشان را قبل از کوئنچ به آرامی گرمای بیشتری می دادند تا نایه های بزرگتر و زیباتری تشکیل شوند، گرچه اندازه دانه بزرگتر شمشیر را کمی ضعیف تر می کرد. در این زمان، توجه زیادی در ژاپن به ساخت هامون های زینتی معطوف شد که از طریق شکل دهی دقیق خاک رس میسر بود. در این دوره بسیار متداول شد که شمشیرهایی با هامون های موجی، رسم گل یا میخک در خط بازپخت، پای موش، درخت یا دیگر اشکال ساخته شوند. در قرن هیجدهم، هامون های تزیینی اغلب با روش های تزیینی تا شدن ترکیب شد تا چشم انداز کاملی ایجاد شود مثل جزیره های خاص، موج های شکسته، تپه، کوه، رودخانه و گاهی نقاط کوتاهی از خاک رس جدا می شد تا نایه دور از هامون تشکیل شود و آثاری مثل پرنده در آسمان ایجاد گردد. گرچه سخت کاری موضعی لبه بسیار سختی ایجاد می کند اما مابقی شمشیر نرم باقی می ماند که می تواند در برابر بارهای سنگین مثل دفع حمله سنگین حریف، تمایل به انحنا پیدا کند. همچنین لبه می تواند به ترک یا تراشه شدن مستعدتر شود. جنگجویان سامورایی ژاپن یادمی گرفتند که با کناره های شم
شیرشان دفاع و مبارزه کنند تا لبه برنده شمشیر را حفظ کنند. این نوع شمشیرها قابلیت تیز شدن مجدد را تنها قبل از رسیدن به فلز نرم تر زیر لبه به تعداد کمی دارا بودند. اما اگر به خوبی محافظت و نگهداری می شدند می توانستند به مدت زمان زیادی لبه شان را نگاه دارند، حتی پس از عبور از بین استخوان و گوشت یا آدمک های نمادین تمرینی. سخت کاری شعله ای. سخت کاری شعله ای معمولاً برای سخت کردن تنها بخشی از یک شی از طریق حرارت دادن سریع با یک شعله بسیار داغ در یک ناحیه مشخص و سپس کوئنچ فولاد استفاده می شود. این عمل بخش حرارت دیده را به مارتنزیت بسیار سخت تبدیل می کند و مابقی آن را بدون تغییر باقی می گذارد. معمولاً تورچ گاز اکسیژن برای تأمین این دمای بالا مورد استفاده قرار می گیرد. سخت کاری شعله ای یک روش سخت کاری سطحی بسیار معروف است که معمولاً برای تهیه یک سطح بسیار مقاوم به سایش به کار می رود. یک کاربرد متداول آن برای سخت کاری سطح چرخ دنده ها است که دندانه ها را بسیار مقاوم به فرسایش می کند. چرخ دنده معمولاً اول برای رسیدن به یک سختی مشخص کوئنچ و بازپخت می شود که بیشتر چرخ دنده را نرم می کند و سپس دندانه ها سریع گرم شده و بلافا
صله کوئنچ می شود تا فقط سطح آن سخت شود. پس از آن، ممکن است مجدداً بازپخت شود یا نشود سختی موضعی نهایی حاصل شود. این فرایند معمولاً برای ساخت چاقو استفاده می شود و در طی آن تنها لبه تیغه ای که قبل از آن کوئنچ و بازپخت شده حرارت داده می شود. وقتی لبه به دمای رنگی (color temperature) مناسب می رسد کوئنچ شده و تنها لبه را سخت می کند و مابقی تیغه در سختی پایین تری باقی می ماند. سپس چاقو مجدداً بازپخت می شود که سختی موضعی نهایی را به وجود می آورد. اما برخلاف تیغه که به طور یکنواخت حرارت داده شده و به صورت موضعی کوئنچ شده، سخت کاری شعله ای یک منطقه متأثر از حرارت به وجود می آورد. برخلاف نیوی، مرز بین فلز گرم و سرد که با این ناحیه متأثر از حرارت تشکیل می شود، منجر به سرد شدن بسیار سریع در هنگام کوئنچ می گردد. این امر همراه با با تنش های شکل گرفته، ناحیه ای بسیار ترد بین فلز سخت و نرم به وجود می آورد که معمولاً این روش را برای شمشیرها یا ابزارهایی که در معرض تنش های برشی و فشاری هستند غیرقابل استفاده می کند. سخت کاری القایی. سخت کاری القایی یک روش سخت کاری سطحی است که از کویل های القایی برای تأمین وسیله ای بسیار سریع ب
رای حرارت دادن به فلز استفاده می کند. با حرارت دهی القایی، فولاد می تواند بسیار سریع گرم شده و به سطح تفتیده برسد پیش از آن که حرارت بتواند عمق زیادی از فلز را تحت تأثیر قرار دهد. سپس این سطح کوئنچ شده و سخت می گردد و معمولاً بدون بازپخت بعدی مورد استفاده قرار می گیرد. این عمل سطح را در برابر سایش بسیار مقاوم می کند، اما بلافاصله در زیر سطح فلز نرم تری به وجود می آورد و قسمت اعظم شیء را بدون تغییر باقی می گذارد. یکی از کاربردهای متداول سخت کاری القایی برای سخت کاری سطوح یاتاقان ها یا تکیه گاه های اصلی میل لنگ اتوموبیل یا میله های سیلندرهای هیدرولیک می باشد. بازپخت موضعی. بازپخت موضعی (که با نام های بازپخت مدرج، بازپخت انتخابی یا بازپخت موضعی نیز خوانده می شود) معکوس سخت کاری موضعی است که نهایتاً نتایج مشابهی ایجاد می کند. بازپخت موضعی ابتدا با فولادی که به صورت یکنواخت کوئنچ و سخت شده آغاز می شود و سپس این فولاد در نواحی مشخص حرارت داده می شود تا سختی را کاهش دهد. این فرایند غالباً برای ابزارهای برش، نرم کردن پشت، شافت یا بدنه و همزمان بازپخت لبه تا یک سختی بسیار بالا استفاده می شود. این فرایند در اروپا قدیم
برای ابزارسازی بسیار متداول بود اما به سرعت برای چاقو و شمشیر نیز به کار گرفته شد. کاربرد متداول بازپخت موضعی برای عملیات حرارتی ابزارهای برش مثل تبرها و قلم ها بود که در آن ها لبه بسیار سخت مورد نظر بود اما مقداری چکش خواری و ارتجاع در مابقی ابزار مورد نیاز بود. قلمی با لبه بسیار سخت می تواند باعث مواد سخت تری را ببرد، اما اگر تمام قلم سختی بالایی داشته باشد ممکن است تحت ضربات چکش بشکند. بازپخت موضعی عمدتاً برای تهیه یک لبه بسیار سخت و در عین حال نرم کردن قسمت هایی از ابزار که در معرض ضربه و بار ناگهانی است مورد استفاده قرار می گیرد. قبل از آن که یک ابزار به روش موضعی مورد بازپخت قرار گیرد، ابتدا تا حد تفتیدگی گرم شده و سپس کوئنچ می شود تا کل ابزار سخت شود. این امر باعث می شود ابزار برای استفاده های معمولی بسیار سخت گردد؛ بنابراین ابزار بازپخت می شود تا سختی آن تا حد مناسب تری کاهش یابد. اما برخلاف بازپخت معمولی، کل ابزار حرارت نمی بیند. به جای آن، حرارت تنها به قسمتی از ابزار اعمال می شود که این امکان را می دهد که حرارت به سمت لبه برنده سردتر هدایت شود. فولاد کوئنچ شده ابتدا ماسه کوبی یا صیقلکاری می شود تا
هر گونه لایه اکسیدی باقی مانده آن حذف شده و فلز بدون روکش زیرین معلوم شود. سپس مناطق مشخصی از فولاد مثل لبه چکشی در یک قلم یا دسته یک تبر حرارت می بیند. سپس آهنگر به دقت با مشاهده رنگ بازپختی فولاد، دما را می سنجد. با حرارت یافتن فولاد این رنگ ها تشکیل می شوند که از زرد تا قهوه ای، ارغوانی و آبی و رنگ هایی بین آن ها تغییر می کنند و نشان دهنده دمای فولاد هستند. با اعمال حرارت، این رنگ ها در نزدیکی منبع حرارت تشکیل شده و سپس به آرامی در طول ابزار شروع به حرکت می کنند و حرارت را دنبال می کنند تا به لبه برسند. قبل از این رنگ زرد یا رنگ «حصیری روشن» به لبه برسد، آهنگر حرارت را قطع می کند. پس از آن به مدت کوتاهی حرارت به انتقال خود ادامه می دهد و رنگ ها را به سمت لبه انتقال می دهد. وقتی رنگ حصیری روشن به لبه رسید، معمولاً آهنگر فولاد را در آب غوطه ور می کند تا فرایند را متوقف کند. این عمل عموماً یک لبه بسیار سخت ایجاد می کند که در حدود ۵۸–۶۰ HRC در مقیاس راکول سختی دارد، اما لبه مقابل آن را بسیار نرم تر باقی می ماند. سختی دقیق لبه نرم به عوامل زیادی بستگی دارد، اما عامل عمده سرعت حرارت یافتن فولاد یا مقدار فاصله ای
است که رنگ ها در آن گسترده شده اند. رنگ حصیری روشن فولاد بسیار سخت و ترد است اما آبی روشن فولاد نرم تر و ارتجاعی است. بعد از رنگ آبی، وقتی فولاد خاکستری می شود احتمال زیادی دارد که بسیار چکش خوار گردد که معمولاً در کمورد یک قلم مطلوب نیست. اگر فولاد زیادی نرم شود ممکن است تحت نیرو یک چکش تغییر شکل پلاستیک دهد و انحنا پیدا کند یا قارچی شکل شود. برخلاف سخت کاری موضعی مرز مشخصی بین فلز سخت تر و نرم تر وجود ندارد، اما تغییر از سخت به نرم بسیار تدریجی است که تشکیل یک طیف پیوسته از یا یک شیب از سختی می دهد. به هر ترتیب، دماهای بالاتر حرارت دهی باعث می شود رنگ ها کمتر گسترش یابند و شیب تندتری را به وجود می آورد، در حالی که دماهای پایین تر می تواند با استفاده از بخش کمتری از کل طیف، این تغییر را شیب دار تر کند. رنگ های بازپختی تنها نشان دهنده بخشی از کل طیف هستند، چرا که فلز در دمای بالاتر از 343 درجه سلسیوس خاکستری رنگ شده و قضاوت در مورد دما سخت می شود، اما سختی همچنان با افزایش دما کاهش پیدا می کند. حرارت دهی تنها در یک بخش مثل لبه تخت یک سنبه مرکزی باعث می شود طیف کاملاً در زیر طول ابزار گسترش یابد. از آن جا که
طیف پیوسته در طول کل ابزار همواره مطلوب نیست، روش های متمرکز سازی این تغییرات توصیه شده اند. ابزاری مثل یک قلم می تواند به سرعت حرارت داده شود تا بازپخت آن کاملاً در طول کل شافت تا رنگ ارغوانی یا آبی انجام شود، اما بقیه حرارت به سرعت تا فاصله کوتاهی از لبه جریان می یابد. روش دیگر نگه داشتن لبه در آب است که آن را سرد نگه می دارد تا بقیه ابزار بازپخت گردد. وقتی رنگ مناسبی به دست می آید، لبه از آب خارج شده و امکان بازپخت با بقیه حرارت را پیدا می کند و وقتی لبه رنگ مناسب خود را به دست می آورد، تمام ابزار در آب غوطه ور می گردد. به هر ترتیب، این گونه حرارت دادن در مناطق مشخص با چنین دمای پایینی ممکن است برای اشیای بزرگتری مثل یک تبر یا یک پتک دشوار باشد، چرا که فولاد ممکن است قبل از این که بتواند حرارت را به لبه برساند، حرارت زیادی را از دست بدهد. گاهی فولاد به صورت کامل تا دمایی کمتر از دمای مورد نظر و نزدیک آن حرارت می بیند و سپس به صورت موضعی بازپخت می گردد. در این حالت کنترل تغییر دما راحت تر است. روش دیگر فروکردن قسمتی از فولاد در یک عایق مثل ماسه یا آهک است که از اتلاف زیاد حرارت در حین بازپخت جلوگیری می کند.
نهایتاً این که این روش برای شمشیر و چاقو مورد استفاده قرار می گیرد تا تأثیرات مکانیکی مشابه سخت کاری موضعی به وجود آورد، اما تفاوت های مهمی هم وجود دارد. یک تیغه بازپخت شده به روش موضعی، ابتدا کل تیغه به صورت کامل کوئنچ و سخت می شود و سپس در مناطق مشخص حرارت می بیند که در این حالت حرارت به سمت لبه جریان می یابد. در تیغه های تک لبه ای، ممکن است ممکن است برای حرارت از آتش یا تورچ استفاده شود. تیغه تنها در امتداد پشت تیغه و زبانه آن حرارت می بیند که امکان جریان یافتن حرارت به سمت لبه وجود دارد. اما در تیغه های دولبه ای منبع حرارت همواره نیاز به حرکت دادن دقیقی دارد، چرا که حرارت باید کاملاً در طول مرکز تیغه اعمال شود تا به سمت هر دو لبه جریان پیدا کند. غالباً یک میله تفتیده سرخ شده یا زرد شده برای تأمین حرارت استفاده می شود و در امتداد مرکز تیغه قرار می گیرد. برای ممانعت از اتلاف بیش از حد حرارت در تیغه، ممکن از پیش گرم، عایق کاری جزئی یا قرار گرفتن بین دو میله تفتیده به صورت ساندویچی استفاده شود. وقتی رنگ مناسب در لبه به دست آمد، تیغه در آب غوطه ور می شود تا فرایند خاتمه یابد. بازپخت موضعی ممکن است با تغییر شک
ل تیغه خیلی مشکل شود. موقع بازپخت یک شمشیر دولبه با تیزی در امتداد طول آن، نوک تیغه ممکن است قبل از ساقه آن به دمای مناسب برسد. آهنگر ممکن است بتواند دما را از طریق روش هایی مثل ریختن آب در امتداد بخش های مشخصی از لبه یا سرد کردن آن با یخ کنترل کند که در اثر آن دمای مناسب در تمامی لبه به صورت همزمان حاصل می شود. بدین ترتیب، گرچه زمان کمتری نسبت به سخت کاری موضعی با خاک رس مصرف می شود، اما وقتی فرایند آغاز می شود، آهنگر باید به دقت مراقب هدایت حرارت باشد. مجال کمی برای اشتباه وجود دارد و خطا در شکل دهی منطقه سخت شده به راحتی قابل تصحیح نیست. اگر چاقو یا شمشیر انحنا یا یک شکل غیرمعمول یا نوکی بسیار تیز داشته باشد، کار مشکل تر نیز خواهد شد. شمشیرهای بازپخت شده بدین روش، مخصوصاً شمشیرهای دولبه عموماً باید پهن تر باشند، مثل قداره، تا فضای بیشتری برای شیب لازم داشته باشند. به هر ترتیب، بازپخت موضعی شکل تیغه را تغییر نمی دهد. وقتی یک شمشیر، چاقو یا ابزار به صورت کامل کوئنچ می شود، کل شیء تبدیل به مارتنزیت می شود که بسیار سخت است و هیچ گونه پرلیت نرمی تشکیل نمی شود. بازپخت سختی فولاد را با تغییر تدریجی مارتنزیت به ری
زساختاری از کاربیدهای مختلف مثل سمنتیت و فریت نرم تر (آهن) کاهش می دهد و ریزساختاری را شکل می دهد به نام «مارتنزیت بازپخت شده». موقع بازپخت فولاد پرکربن به روش آهنگری، رنگ یک علامت کلی است از سختی نهایی، گرچه مقداری سعی و خطا نیز همیشه لازم است تا رنگ درست با نوع فولاد مطابقت پیدا کند و سختی دقیق به دست آید، چرا که مقدار کربن، سرعت حرارت دهی و حتی نوع منبع حرارتی نتیجه را تحت تأثیر قرار می دهد. بدون تشکیل پرلیت، فولاد به صورت افزایش پله ای بازپخت می شود تا سختی مناسب در هر ناحیه به دست آید و از این که هیچ منطقه ای زیادی نرم نیست اطمینان حاصل شود. برای مثال در مورد قداره از آن جا که تیغه نوعاً پهن تر، نازک تر و سنگین تر است، تیغه در حین مبارزه مستعد انحنا یافتن است. اگر مرکز تیغه بیش از حد نرم باشد، این انحنا ممکن است دائمی باشد، اما اگر شمشیر تا یک سختی ارتجاعی بازپخت گردد، احتمال بیشتری دارد که به حالت اولیه خود بازگردد. شمشیر بازپخت شده بدین روش معمولاً نمی تواند لبه ای به سختی شمشیر سخت کاری شده به روش موضعی مثل کاتانا داشته باشد، زیرا فلز نرم تری بلافاصله زیر لبه برای پشتیبانی از فلز سخت تر وجود ندارد. ای
ن امر لبه را مستعد به تراشه شدن در قطعات بزرگتر می کند. اما در مبارزه با شمشیرهای نوع تیشه ای مثل قداره ها، چنین لبه سختی همواره مطلوب نیست، چرا که دفاع و سد کردن با لبه، نرم تر انجام می شود. در مورد این شمشیرها عموماً مطلوب است که لبه مقاوم تری به ضربه داشته باشیم، حتی به قیمت امکان نگه داشتن آن لبه. این لبه لازم است تا رنگ حصیری تیره یا بیشتر بازپخت شود تا این امر محقق گردد و مرکز تا رنگ آبی یا ارغوانی بازپخت شود. این امر تفاوت بسیار کمی بین لبه و مرکز ایجاد می کند و مزایای این روش نسبت به بازپخت کل شمشیر (بازپخت کامل) ممکن است خیلی قابل توجه نباشد. اما یک شمشیر بازپخت شده به این روش، می تواند چندین بار مجدداً تیز شود و گرچه سختی در هر بار تیز شدن مجدد کاهش می یابد، اما کاهش سختی معمولاً تا وقتی که مقدار زیادی از فولاد زدوده نشده، قابل توجه نیست.
در نظریه احتمالات و آمار روابط تنگاتنگی میان توزیع های احتمال وجود دارد. این روابط را میتوان در چهار گروه دسته بندی کرد: روابط یک توزیع با خودش، روابط یک توزیع با سایر توزیع ها، روابط تقریبی (حدی) میان توزیع ها، روابط بیزی (مرکب). روابط یک توزیع با خودش. منظور از روابط یک توزیع با خودش این است که تابعی از متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان، دارای توزیعی یکسان (هم خانواده) با آنها باشد ولی با پارامتر(های) متفاوت. این روابط را میتوان در شش گروه جای داد: مجموع متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان. در این گروه از توزیع های احتمال مجموع متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان توزیعی مشابه با آنها ولی با پارامترهای دیگر دارد. توزیع جدید پیچشی از توزیع اولیه است. تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از: توزیع نرمال،توزیع پواسون،توزیع دوجمله ای،توزیع گاما،توزیع دوجمله ای منفی،توزیع کی دو،توزیع کوشی،توزیع فوق نمایی. مثال: حاصلضرب متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان. در این گروه از توزیع های احتمال حاصلضرب متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان توزیعی مشابه با آنها ولی با پارامترهای دیگر دارد.
تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از: توزیع برنولی،توزیع لاگ نرمال. مضربی مثبت از یک متغیر تصادفی. در این گروه از توزیع های احتمال ، هر مضرب ثابت مثبت از میان اعداد حقیقی ضرب در یک متغیر تصادفی دارای توزیعی مشابه با آن متغیر تصادفی است ولی با پارامتر(های) مختلف. تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از:توزیع نرمال،توزیع گاما،توزیع کوشی،توزیع نمایی،توزیع ارلنگ،توزیع وایبل،توزیع لاجستیک،توزیع خطا،توزیع توانی،توزیع رایلی. معکوس یک متغیر تصادفی. در این گروه از توزیع های احتمال ، معکوس یک متغیر تصادفی توزیعی مشابه با آن متغیر دارد ولی با پارامتر(ها)ی متفاوت. تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از:توزیع کوشی،توزیع F،توزیع لاگ لاجستیک. کمینهء متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان. در این گروه از توزیع های احتمال، کمینهء متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان توزیعی مشابه با آنها ولی با پارامترهای دیگر دارد. تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از:توزیع برنولی،توزیع هندسی،توزیع نمایی،توزیع مقادیر نهایی،توزیع پا
رتو،توزیع وایبل،توزیع رایلی. بیشینهء متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان. در این گروه از توزیع های احتمال، بیشینهء متغیرهای تصادفی مستقل با توزیع یکسان توزیعی مشابه با آنها ولی با پارامترهای دیگر دارد. تعدادی از توزیع های یک متغیره که در این گروه قرار دارند عبارتند از:توزیع برنولی،توزیع توانی. روابط یک توزیع با سایر توزیع ها. منظور از روابط یک توزیع با سایر توزیع ها این است که ، ترکیبی از متغیر های تصادفی مستقل و همتوزیع، دارای توزیعی دیگر باشد ویا یک توزیع در حالت خاصی از مقادیر پارامترها، با توزیع دیگری یکسان باشد. روابط تقریبی (حدی) میان توزیع ها. منظور از روابط حدی یا تقریبی این است که ترکیبی از متغیرهای تصادفی مستقل و همتوزیع یا حالت خاصی از پارامترگذاری با نزدیک شدن پارامترشان به مقداری نهایی، به صورت تقریبی به توزیع دیگری نزدیک شوند. مثال:
بازی های آسیایی ۱۹۵۱ ، که به طور رسمی به عنوان اولین دوره بازی های آسیایی شناخته می شود، یک رویداد چند ورزشی بود که از ۴ تا ۱۱ مارس ۱۹۵۱ در دهلی نو، هند برگزار گردید. در مجموع ۴۸۹ ورزشکار به نمایندگی از ۱۱ کمیته ملی المپیک آسیا (NOC) در ۵۷ رویداد از ۸ رشته ورزشی شرکت کردند. این بازی ها به عنوان جانشین برای بازی های خاور دور و همچنین به نوعی احیا کننده بازی های آسیایی غربی بود. آسیاد ۱۹۵۱ در ابتدا قرار بود در سال ۱۹۵۰ برگزار شود، اما به دلیل تأخیر در آماده سازی تا سال ۱۹۵۱ به تعویق افتاد. در ۱۳ فوریه سال ۱۹۴۹، فدراسیون بازی های آسیایی به طور رسمی در دهلی تأسیس شد، که در آن دهلی به اتفاق آرا به عنوان اولین شهر میزبان بازی های آسیایی اعلام شد. این بازی ها توسط یک کمیته اجرایی بزرگ سازماندهی و برگزار شد. (به بخش زیر مراجعه کنید). تقریباً تمام کشورهای مستقل آسیا در آن زمان به جز اتحاد جماهیر شوروی و ویتنام، به دلیل ساختار سیاسی این کشورها به بازی ها دعوت شده بودند. ورزشگاه ملی دیان چاند محل برگزاری همه مراسم های این رویداد بود. نشان رسمی آسیاد اول، با یک خورشید درخشان به رنگ قرمز با ۱۶ پرتو و یک دایره سفید در وسط
خورشید و همچنین یازده حلقه متصل به هم، که هر کدام نماینده یکی از ۱۱ کشور شرکت کننده بود، با یک پس زمینه به رنگ سفید، که نمادی از صلح را نشان می داد، طراحی و ساخته شده بود. ورزشکاران ژاپنی با کسب ۲۴ طلا و ۶۰ مدال در مجموع بیشترین مدال های طلا و مجموع را کسب کردند. در حالی که کشور میزبان، هند با ۱۵ مدال طلا و ۵۱ مدال مجموع، که بیشترشان برنز بود (۲۰ عدد)، در رده دوم جدول مدال ها به کار خود پایان داد. بازی های بعدی آسیایی که توسط هند برگزار شد، حدود ۳۱ سال بعد و بازی های آسیایی ۱۹۸۲ بود. تاریخچه. بازی های آسیایی ۱۹۵۱ به عنوان جانشین یک رویداد چند ورزشی در مقیاس کوچک تری موسوم به بازی های خاور دور شناخته می شود که بین یک دوره بیست و پنج ساله از ۱۹۱۳ تا ۱۹۳۸ در شهرهای مختلف ژاپن، فیلیپین و چین برگزار شد. اولین دوره بازی های خاور دور پس از تلاش های فدراسیون ورزشکاران آماتور فیلیپین (PAAF) در سال ۱۹۱۳ در مانیل، فیلیپین برگزار شد. این بازی ها برای ۹ دوره بعدی با موفقیت سازماندهی و برگزار شد، اما در سپتامبر ۱۹۳۷، ژاپن پس از حادثه پل مارکو پولو به چین حمله کرد و جنگ دوم چین و ژاپن (که بعدها جزئی از جنگ جهانی دوم شد) را
آغاز کرد، و به همین سبب بازی های سال ۱۹۳۸ که قرار بود در اوساکا برگزار شود، لغو شد و بازی های خاور دور پس از آن دیگر برگزار نشد. در سال های آغازین دهه ۱۹۳۰، تلاش شد تا یک رویداد چند ورزشی برگزار شود که کشورهای غرب آسیا نیز در آن حضور داشته باشند و این امر باعث تشکیل «بازی های قهرمانی شرق» شد، که بعد از آن و پیش از آغاز نخستین دوره، نام آن را به «بازی های آسیایی غربی» تغییر دادند. گستره کشورهای این بازی ها شامل تمام کشورهای موجود در شرق سوئز و غرب سنگاپور بود. اولین دوره بازی های آسیایی غربی در سال ۱۹۳۴ و در سالن آمفی تئاتر ایروین در دهلی نو برگزار شد که در آن چهار کشور افغانستان، انگلیس هند، فلسطین و سیلان حضور داشتند. در آن زمان تصمیم گرفته شد که این بازی ها هر چهار سال یکبار و در میان دو المپیک تابستانی برگزار شود. قرار بود بازی های آسیایی غربی سال ۱۹۳۸ در تل آویو، فلسطین برگزار شود. با این حال، این بازی ها به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم لغو شد و تا سال ۱۹۵۱ تلاشی برای احیا و برگزاری این بازی ها صورت نگرفت و بازی های آسیایی غربی، رها شد. انتخاب میزبان. در ۱۲ و ۱۳ فوریه ۱۹۴۹، جلسه ای در خانه پاتیا، در دهلی، بین