Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عه Manhunt را در اواسط اوایل دهه نود آغاز کرد و بازی را با موتور RenderWare ساخت که برای عناوین Grand Theft Auto استفاده شده بود. در سپتامبر 2003، GamesMaster پیش نمایش Manhunt را منتشر کرد و اظهار داشت: «[Rockstar North] تخیل خود را به کار انداخت تا روش ساخت بازی ها در آینده را بیشتر بچرخاند و حمله ای بدون عذرخواهی به استانداردهای بازی ارائه کند. دارای یک ظرافت منحرف شده است که واقعیت بازی را زیر سوال می برد... تجربه ای بی ثمر، خشن و خشونت آمیز ایجاد می کند و سپس آن را با یک چیز هولناک سوراخ می کند و تاریک کمیک..." در یک قطعه گذشته نگر، یکی از کارمندان سابق راک استار اعتراف کرد که بازی تقریباً باعث شورش در شرکت شده است، و گفت که تیم "از قبل جنجال های زیادی را در مورد GTA III و Vice City پشت سر گذاشته بود. هیچ غریبه ای برای آن وجود ندارد - اما Manhunt با GTA احساس متفاوتی داشت، ما همیشه این بهانه را داشتیم که گیم پلی باز شده است - شما هرگز مجبور نیستید به کسی آسیب برسانید. در یکی از ماموریت ها «آدم بد» نبود، اگر می خواستید می توانید کاملاً اخلاقی بازی کنید، و به هر حال بازی تقلیدکننده بود، پس سبک تر باشید». M
anhunt در E3 در می 2003 اعلام شد. این بازی در ابتدا برای تاریخ انتشار اکتبر در نظر گرفته شده بود، و در نهایت برای پلی استیشن 2 در 19 نوامبر 2003 در آمریکای شمالی منتشر شد، و پس از آن در اروپا در 21 نوامبر منتشر شد. در طول اولین ماه فروش آن، این بازی 75000 نسخه در ایالات متحده فروخت، "کسری" از نسخه های فروخته شده توسط Grand Theft Auto III و Grand Theft Auto: Vice City، بازی هایی که توسط Rockstar نیز توزیع شده اند. با وجود این فروش نسبتاً ضعیف، بازی یک پورت برای ویندوز و ایکس باکس دریافت کرد که در آمریکای شمالی در 20 آوریل 2004 و در اروپا در 23 آوریل منتشر شد. Rockstar کالاهای انحصاری، نسخه های محدود و پاداش های پیش سفارش مانند موسیقی های متن رسمی، چهره Piggsy و یک تغییر صدای دستی را منتشر کرد. این بازی در ژانویه 2008 به Steam اضافه شد. Manhunt به صورت رایگان برای بازیکنانی که نسخه PC بازی Manhunt 2 را در نوامبر 2009 پیش خرید کرده بودند گنجانده شد. در 14 مه 2013، Manhunt برای خرید در PlayStation 3 تحت دسته PlayStation Network's PS2 Classics در دسترس قرار گرفت. در 22 مارس 2016 دوباره برای پلی استیشن 4 با کیفیت 1
080p و پشتیبانی از تروفی منتشر شد.
یونکرس یو ۵۲ یک هواگرد ترابری سه موتوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود. این هواگرد اوایل دهه ۱۹۳۰ طراحی و به شکل گسترده در کاربری های نظامی و غیرنظامی به کار برده شد. طراحی و توسعه. یونکرس یو ۵۲ به عنوان یک هواپیمای مسافربری با هفده صندلی توسط گروه ارنست سیندل طراحی شد. سال ۱۹۳۴ یک نسخه نظامی از مدل یو ۳/۵۲ام برای "لوفت وافه" که هنوز فعالیت مخفی داشت، پدید آمد. این هواگرد با عنوان یو ۳/۵۲ام گه۳ایی یک بمب افکن سنگین با چهار خدمه بود. مجموع تولیدات مدل یو ۳/۵۲ام، شامل هواگردهای غیرنظامی، بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۴ بالغ بر ۴۸۴۵ فروند بود. تاریخچه عملیاتی. سال های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ دست کم ۴۵۰ فروند از آن ها به "لوفت وافه" تحویل داده شد و در قالب جناح ۱۵۲ رزمی "هیندنبورگ" وارد خدمت گردید. حدود دو سوم از آرایش های بمب افکن لوفت وافه تا پایان سال ۱۹۳۵ به این هواگرد مجهز شدند. ماه اوت سال ۱۹۳۶ بیست فروند به خلبانی «داوطلبان» آلمانی به جنگ داخلی اسپانیا فرستاده شد. نخستین مأموریت آن ها انتقال ۱۰٬۰۰۰ تن از نیروهای ملی گرا از مراکش به اسپانیا بود. لژیون کوندور ماه نوامبر ۵۰ فروند بمب افکن یو ۳/۵۲ام گه۴ایی در اختیار داشت. عملیات
ها شامل حمله به بندرهای جمهوری خواه در کرانه مدیترانه و پشتیبانی از نیروی زمینی می شد. این هواگردها در بمباران گرنیکا مشارکت داشتند. بمب افکن یو ۵۲ در خدمت "لوفت وافه" به زودی با نمونه های جدیدتر از جمله یو ۸۶ و دو ۱۷ جایگزین شد و از آن پس صرفاً به عنوان هواگرد ترابری نظامی عمل کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، ماه آوریل سال ۱۹۴۰ هواگردهای یو ۵۲ در خط مقدم تهاجم به دانمارک و نروژ بودند. صد و شصت فروند از آن ها نیروهای چترباز را برای تسخیر پایگاه های هوایی کلیدی انتقال دادند و در همین حال ۳۴۰ فروند دیگر تدارکات و نیروی کمکی می رساندند. حدود ۴۷۵ فروند یو ۵۲ برای تهاجم به هلند به کارگرفته شد که در مراحل اولیه آن متحمل خسارات سنگین (۱۶۷ فروند) گشتند. تهاجم هوابرد بعدی یعنی نبرد کرت در ماه های مه و ژوئن سال ۱۹۴۱، آخرین عملیات از نوع خود در "لوفت وافه" بود. در این تهاجم ۴۹۳ فروند یو ۵۲ به کار برده شدند. این عملیات هم بسیار پر خسارت بود و منجر به از دست رفتن ۲۷۱ فروند از این هواگردها شد. شش گروه از هواگردهای یو ۵۲ از تهاجم آلمان به شوروی از ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ پشتیبانی می کردند. بعدها ۲۶۶ هواگرد در جریان تلاش برای نجات ارت
ش ششم از محاصره استالینگراد از بین رفتند. با ۱۵۰ فروند از تهاجم اروین رومل در شمال آفریقا پشتیبانی شد. بین ماه های ژوئیه تا سپتامبر سال ۱۹۴۲، این ها و سایر هواگردهای ترابری ۴۶٬۰۰۰ نفر نیروی کمکی و ۴٬۰۰۰ تن تجهیزات به شمال آفریقا رساندند. پش از شکست در نبرد العلمین جنگنده های متفقین خسارت سنگینی به آن ها وارد کردند. بین رزوهای ۲۵ اکتبر تا ا دسامبر ۷۰ هواگرد منهدم شد. تا پایان سال ۱۹۴۲ حدود ۳۰۰ هواگرد در جبهه مدیترانه عمل می کردند. شدیدترین تلاش آن ها در سال ۱۹۴۳ صورت گرفت که در آن آلمانی ها و ایتالیایی ها تلاش فراوانی برای تدارکات رسانی به نیروهای محور در تونس انجام دادند. تنها در روز ۷ آوریل سال ۱۹۴۳ جنگنده های آمریکایی و بریتانیایی ۵۲ فروند از ۷۷ هواگرد یو ۵۲ حاضر در نزدیکی رأس الطیب را منهدم کردند. بین روزهای ۵ تا ۲۲ آوریل دست کم ۴۳۲ هواگرد ترابری آلمانی، غالبا یو ۵۲، از بین رفتند. مشخصات فنی. "یو ۳/۵۲ام":
لا تراویاتا اپرایی در سه پرده که توسط جوزپه وردی ساخته شده است. اپرانامه آن را فرانچسکو ماریا پیاوه، اپرانامه نویس و شاعر ایتالیایی، بر اساس نمایش نامه خانم کاملیا (۱۸۵۲ میلادی) اقتباس شده از رمانی اثر الکساندر دوما (پسر)، نوشته است. این اپرا در تاریخ ۶ مارس ۱۸۵۳، با نام "ویولتا" - شخصیت اصلی داستان - برای نخستین بار در خانه اپرای لا فنیچه ونیز به روی صحنه رفت. تاریخچه. پیاوه و وردی قصد داشتند که زمان رخداد وقایع این اپرا را برای دوران معاصر تنظیم کنند، اما اصرار افراد مسئول و با نفوذ در خانه نمایش لا فنیچه باعث شد که زمان گذشته (حدود ۱۷۰۰ میلادی) برای آن انتخاب شود؛ تا اینکه سرانجام در سال ۱۸۸۰، آهنگساز و اپرانویس این اثر پر طرفدار، توانستند به خواسته خود؛ یعنی برگرداندن زمان اپرا به عصر حاضر، تحقق بخشند. از اواخر ۱۸۵۱ تا مارس ۱۸۵۲، جوزپه وردی و همسرش از پاریس دیدن می کردند و در ماه فوریه بود که به تماشای نمایش"خانم کاملیا" اثر "الکساندر دوما (پسر) " رفتند. بنابر گفته های زندگی نامه نویس وردی، این آهنگساز به شدت تحت تأثیر داستان این اثر قرار گرفته و بلافاصله تصمیم به ساخت اپرایی با همین مضمون می کند؛ که بعده
ا "لا تراویاتاً نام می گیرد. از طرفی ژولیان بادن - پژوهشگر اپرا و تهیه کننده برنامه های رادیویی - اظهار می داشت که وردی قبل از دیدن این نمایش، کتاب آن را خوانده بوده و هنگامی که به ایتالیا بازگشته و روی اپرای " تراواتور " کار می کرده، اندیشه ساخت لا تراویاتا را در سر می پرورانده است. پس از نخستین اجرای این اپرا، عده ایی آن را مورد نقد قرار دادند؛ چرا که ایفای نقش ویولتا، که کم سنّ و به شدت بیمار بوده، بر عهده " فنی سالوینی- دوناتلی " که زنی ۳۸ ساله و با وزن بالا بود، گذاشته می شود. وردی نیز قبلاً، به نامناسب بودن این انتخاب اشاره کرده بود؛ اما مسئولین تئاتر نظر او را نادیده گرفته بودند. با این وجود، پایان نمایش نخست با تشویق و تحسین اندک حضار همراه بود؛ در حالیکه در پایان، در بخشی که خواننده سوپرانوی فربه در بستر مرگ افتاده بود، حضار این صحنه را غیرواقعی یافته و به تمسخر نمایش پرداختند. کار به جایی کشید که صدای خوانندگان نیز شنیده نمی شد. وردی اجرای آن شب را «شکستی مفتضحانه» نامید. او فردای آن روز به دوستش نوشت: «زمان مشخص خواهد کرد که دلیل ناموفق بودن این اثر چیست؛ آیا اشکال از بازیگران است یا خود اپرا!؟» دو
مین اجرای لا تراویاتا به اصرار یکی از دوستان وردی و در سالن کوچک تری و با بازیگران جدیدی انجام گرفت که با استقبال مردم روبرو شد. از آن زمان لا تراویاتا کم کم به سالن های اپرای اروپا نیز راه یافت و در تاریخ ۳ دسامبر ۱۸۵۶، در آمریکا - آکادمی موسیقی نیویورک - اجرا شد. جرج تمپلتون استرانگ، وکیل و روزنامه نگار آمریکایی، می نویسد: "مردم می گویند که صحنه های این اپرا غیر اخلاقی است، اما من در مقایسه با اپراهای دیگر چیز بدتری نمی بینم؛ چه بسا که اپرای دون ژوان مملو از صحنه های بی بند و باری و شهوترانی می باشد. " روزنامه نگاران نیویورک پست نیز این اپرا را با دون ژوان مقایسه کرده و ابراز داشتند که اگر کسی نشسته و تمامی صحنه های آن را با بیخیالی نگاه کرده، بعید است که هنگام تماشای لا تراویاتا خم به ابرو بیاورد یا صورتش سرخ شود! با گذشت زمان، لا تراویاتا به اثری فوق العاده مشهور و محبوب تبدیل شده و هم اکنون در رده بندی پر اجراترین ها در دنیا، رتبه نخست را به خود اختصاص داده است. خلاصه داستان. مکان: پاریس و حومه آن زمان: اوایل قرن ۱۸ میلادی پرده یک. "تالاری در خانه ویولتا" ویولتا، به مناسبت احساس بهبودی از بیماری، در خانه
اش جشن بزرگی بر پا کرده است. گاستون - یک اشراف زاده - به همراه دوستش آلفردو جرمونته، در میهمانی حضور دارند؛ آلفردو مدت زیادیست که مجذوب ویولتا شده و دورادور او را زیر نظر دارد. هنگام وارد شدن به سالن، گاستون به ویولتا می گوید که آلفردو عاشقش شده و در تمام مدتی که او بیمار بوده، هر روز به در خانه اش آمده و جویای حالش بوده است. آلفردو هم به میان صحبت آن ها آمده و گفته های گاستون را تأیید می کند. بارون دوفول - معشوق فعلی ویولتا - منتظر ویولتاست تا او را در سالن همراهی کند؛ میهمانان تقاضا دارند که بارون با ایراد یک سخنرانی، فضا را صمیمانه تر کرده و باده نوشی را آغاز کنند؛ اما او قبول نمی کند؛ بنابراین، مدعوین رو به آلفردو کرده و از او می خواهند که یک «بریندیزی» (آواز قبل از نوشیدن) برایشان بخواند؛ مرد جوان هم قبول می کند (آلفردو، ویولتا، گروه کر: بیایید از جام های شادی بخش بنوشیم). از سالنی دیگر، صدای ارکستر به گوش می رسد و میهمانان برای رقص به آنجا می روند. ویولتا احساس سر گیجه می کند و به دوستانش می گوید که کمی بعد، وقتی حالش بهتر شود به آن ها ملحق خواهد شد. میهمانان سرگرم شادمانی و پایکوبی می شوند؛ در حالیکه
ویولتا در آینه، به چهره رنگ پریده و بیمارگونه خود می نگرد. آلفردو پیش او می آید و می گوید که بسیار نگران سلامتی اوست و سپس عشق و عواطف قلبی اش را به او ابراز می دارد (Alfredo, Violetta: Un dì, felice, eterea). ویولتا گفته های مرد جوان را نادیده می گیرد و اظهار می دارد که عشق برایش هیچ معنایی ندارد؛ در حالیکه در درون خود احساس می کند علاقه آلفردو نسبت به او با دیگران متفاوت است. این احساس درونی ویولتا باعث می شود که هنگام ترک آلفردو، گلی را به او بدهد و از وی بخواهد وقتیکه گل پژمرده شد، نزدش باز گردد و به مرد عاشق وعده ملاقات در آن روز را می دهد. وقتی میهمان ها می روند، ویولتا به فکر فرو می رود که آیا آلفردو می تواند مرد زندگی اش باشد (Violetta: Ah, fors'è lui)؛ از طرفی، تمایلی هم به کنار گذاشتن آزادی ها و نحوه زندگی کنونی خود ندارد(Violetta: Sempre libera). از دور صدای آلفردو که آوازی عاشقانه برای ویولتا می خواند، به گوش می رسد. پرده دو. صحنه اول: "ویلای ویولتا در حومه شهر پاریس" سه ماه بعد، آلفردو و ویولتا زندگی شاد و آرامی را در ویلای ویولتا، در حومه شهر پاریس، می گذرانند. ویولتا دلباخته آلفردو شده و شیوه ز
ندگی گذشته خود را کاملاً کنار گذاشته است. آلفردو هم از بودن با ویولتا بسیار راضی و خوشحال است (Alfredo: De' miei bollenti spiriti / Il giovanile ardore). آنینای خدمتکار، از پاریس به آنجا میاید؛ وقتی آلفردو دلیلش را می پرسد، او می گوید که برای رفاه بیشتر آن ها در زندگی کنونی شان، ویولتا اسبها، کالسکه ها و دیگر اموالش را در پاریس به فروش گذاشته است و می باید به مسائل مربوط رسیدگی شود. آلفردو از این خبر جا می خورد و بلافاصله برای سر و سامان دادن به امور و به قصد پاریس آنجا را ترک می کند. ویولتا به خانه می آید و کارت دعوتی از طرف دوستش فلورا، برای حضور در میهمانی همان عصر در پاریس، دریافت می کند. پدر آلفردو، جیورجو جرمونته، به ویلای ویولتا میاید؛ او از زن جوان می خواهد که رابطه اش با آلفردو را هر چه زودتر تمام کند؛ چرا که وصلت با بانوی بدنامی مثل او در شأن خانواده آن ها نبوده و به علاوه باعث برهم خوردن نامزدی دخترش نیز خواهدشد (Giorgio: Pura siccome un angelo). رفتار متشخصانه و موقرانه ویولتا، تا حدود زیادی با آنچه که پدر آلفردو از یک روسپی انتظار داشته متفاوت تر می نماید؛ اما با این حال و حتی با وجود دریافتن عشق
خالصانه او به پسرش، به اصرار از او می خواهد که دیگر آلفردو را نبیند. تن دادن به این جدایی برای ویولتا بسیار سخت بود؛ اما او در آخر، به خاطر مصلحت های خانوادگی آلفردو، به شکستن عهدش با معشوقش رضایت می دهد(Violetta, Giorgio: Dite alla giovine sì bella e pura). برای سپاس و قدرشناسی از لطف و تصمیم فداکارانه ویولتا، جیورجیو بوسه ایی بر پیشانی دختر دلشکسته می زند و او را با ضجه ها و غٔصه هایش تنها می گذارد. ویولتا نامه ایی به فلورا نوشته و دعوتش را برای میهمانی پاریس قبول می کند؛ سپس به رسم وداع، نامه ایی نیز برای آلفردو می نویسد. آلفردو سر می رسد؛ ویولتا نمی تواند اندوهش را مخفی نگاه دارد و شروع به گریه و زاری می کند؛ او به طور مکرر علاقه پاکش به آلفردو را بزبان می آورد و از او نیز می خواهد که این عشق را همیشه به خاطر بسپارد (Violetta: Amami, Alfredo, amami quant'io t'amo). ویولتا با عجله نامه خداحافظی را به خدمتکارش می دهد تا پس از خروج او، به دست آلفردو برساند. پس از رفتن ویولتا به مهمانی فلورا، خدمتکار نامه را به آلفردو می دهد و همچنان که وی مشغول خواندن بوده، پدرش وارد می شود و برای منحرف کردن ذهن آشفته پسرش،
شروع به صحبت از خانواده شان در پروانس می کند (Giorgio: Di Provenza il mar, il suol chi dal cor ti cancellò? your heart). آلفردو احساس می کند که ویولتا از عشق او دلزده شده و دوباره حال و هوای بارون به سرش زده است؛ او کارت دعوت را هم روی میز می بیند و فکر می کند که ویولتا برای خوش گذرانی و دیدن دوستان قدیمی اش، رفتن به این میهمانی را قبول کرده است. مرد جوان به شدت خشمگین و مضطرب شده و تصمیم می گیرد که به آن میهمانی رفته و با ویولتا رودررو گردد؛ تلاش های پدرش هم برای ممانعت وی از اینکار بی نتیجه می ماند و آلفردو راهی پاریس می شود. صحنه دوم: "میهمانی خانه فلورا" فلورا از جدایی ویولتا و آلفردو خبر دار می شود و مانند همه کسانی که به این ماجرا پی برده بودند، شگفت زده می شود. موسیقی و رقص و آواز برای شادی و سرگرمی میهمانان آغاز می شود(Chorus: Noi siamo zingarelle venute da lontano; Di Madride noi siam mattadori) گاستون و دوستانش نیز شروع به آواز خواندن می کنند (Gastone, chorus, dancers: È Piquillo un bel gagliardo Biscaglino mattador). ویولتا با بارون وارد می شوند؛ آن ها آلفردو را پای میز قمار می بینند؛ وقتی آلفردو
نیز آن ها را با هم می بیند، با صدای بلند اعلام می کند که امشب ویولتا را با خود به خانه بر خواهد گرداند. برای تلافی حرف های آزار دهنده آلفردو، بارون با او پای میز قمار نشسته و شروع به بازی می کند؛ تا زمانی که فلورا حضار را به میز شام دعوت می کند، آلفردو مقدار زیادی پول برنده شده بوده و با دست پر، بازی را برای صرف غذا ترک می کند. وقتی مدعوین به سمت سالن غذا خوری می رفتند، ویولتا آلفردو را به کناری می برد و از او می خواهد که میهمانی را ترک کند؛ چرا که بارون از حضور وی بسیار عصبانیست و ممکن است به وی پیشنهاد دوئل بدهد. آلفردو باز هم خیال می کند که ویولتا میل دارد با بارون تنها باشد و بدون حضور او خوش بگذراند؛ او از ویولتا می خواهد که به بیوفایی اش اعتراف کند. ویولتا قولش به پدر آلفردو را به خاطر می آورد و با اندوه و عذاب وجدان، اظهار می دارد که عاشق بارون است. پس از این گفته، آلفردو خشمگینانه میهمانان را صدا می زند تا شاهد آنچه می گوید باشند (Questa donna conoscete). او جلوی همه، شروع به تحقیر و تقبیح ویولتا می کند و همه پولی را که از قمار برنده شده بود، بابت باز پرداخت آن چند ماهی که ویولتا خود را در اختیار وی گ
ذاشته، به سمتش پرتاب می کند. ویولتا از شدت غٔصه و ناراحتی بیهوش می شود و حضار هم شروع به سرزنش آلفردو کرده و از وی می خواهند که هر چه زودتر آنجا را ترک کند (Di donne ignobile insultatore, di qua allontanati, ne desti orror). پدر آلفردو که به دنبال پسرش به سمت پاریس راه افتاده بوده، سر می رسد؛ او با دیدن ویولتا روی زمین و وحشت مدعوین، پی به رفتارهای ناشایست فرزندش می برد و عکس العمل های او را مایه سرافکندگی می شمارد. وی ابراز می کند که اگر یک مرد به زنی توهین کند، هر چقدر هم که عصبانی بوده باشد، خود نیز مستحق دشنام و ناسزاست (Giorgio, Alfredo, Violetta, chorus: Di sprezzo degno sè stesso rende chi pur nell'ira la donna offende). حال ویولتا کمی بهتر می شود؛ فلورا و دیگر بانوانی که آنجا بودند از او می خواهند که سالن را ترک کند؛ اما زن رنجیده خاطر به سمت آلفردو می رود و ابراز می دارد که او هیچگاه عشق پاک ویولتا را درک نکرده است (Alfredo, Alfredo, di questo core non puoi comprendere tutto l'amore...). پرده سه. "اتاق خواب ویولتا" دکتر گرنویل به آنینا می گوید که بیماری سل ویولتا به شدت پیشرفت کرده و او مدت زیادی دوا
م نخواهد آورد. هنگامی که ویولتا در اتاقش تنها گذاشته می شود، نامه پدر آلفردو را می خواند مبنی بر اینکه آلفردو و بارون دوئل کرده اند و نتیجه آن تنها زخمی شدن بارون بوده است. او همچنین ویولتا را مطلع می سازد که همه چیز را به پسرش گفته و حالا آلفردو میداند که به چه دلیل ویولتا تصمیم گرفته او را ترک کند. جیورجیو در ادامه می نویسد که به زودی آلفردو برای دیدن ویولتا و عذر خواهی از او نزدش خواهد آمد؛ اما حس بیماری و ضعف شدید ویولتا به او می گوید که دیگر بسیار دیر شده و رویاهایی که در سر داشته، هیچگاه به واقعیت نخواهند پیوست (Violetta: Addio, del passato bei sogni ridenti). آنینا با عجله وارد اتاق ویولتا می شود و خبر ورود آلفردو را می دهد. این دو دلداده با دیدن هم، یکدیگر را در آغوش می گیرند و آلفردو از ویولتا می خواهد که با هم پاریس را ترک کنند و دوباره زندگی مملو از عشق و شادیشان را از سر بگیرند (Alfredo, Violetta: Parigi, o cara, noi lasceremo). با دیدن آلفردو، ویولتا جان تازه ایی می گیرد و برای لحظاتی احساس می کند که بیماری از وجودش رخت بربسته؛ اما اندکی بعد، باز هم درد و ناتوانی به سراغش می آید و به معشوقش می گو
ید که قسمت او مرگ در جوانی است و شاید سرنوشت آلفردو جور دیگری رقم خورده باشد (Alfredo, Violetta: Gran Dio!...morir sì giovane). حال ویولتا لحظه به لحظه وخیم تر می شود و پدر آلفردو، در حالیکه به شدت از کرده خود پشیمان بوده، به همراه دکتر وارد می شود. ویولتا و آلفردو یکدیگر را در آغوش می گیرند و با هم آوازی عاشقانه می خوانند. ناگهان ویولتا از جا بلند می شود و می گوید که دیگر هیچ دردی او را آزار نمی دهد؛ اما تنها لحظاتی بعد، در میان بازوان آلفردو جان می سپارد.
دیدبانی خودکشی به عملی گفته می شود که در آن یک یا چند تن اقدام به مواظب و پایش شخص یا اشخاصی می کنند که احتمال ارتکاب خودکشی بر آن ها می رود. دیدبانی خودکشی در واقع فعالیتی است در جهت پیشگیری از خودکشی. این عمل معمولاً در مکان هایی همچون زندان، بیمارستان، بیمارستان روانپزشکی و پایگاه نظامی – که در آن ها این احتمال وجود دارد که بیمار، زندانی یا سرباز دست به خودکشی بزند – توسط مأموران و مراقبان انجام می شود. اگر احساس شود که فردی به گونه ای قصد خودآزاری دارد، وی را تحت دیدبانی خودکشی قرار می دهند. اشکال. اشکال گوناگونی از دیدبانی خودکشی وجود دارد. مثلاً ممکن است زندانبان یا پرستار به طور مداوم یا پی در پی فردی رو مورد دیدبانی قرار داده و در صورت لزوم از خودکشی وی پیشگیری به عمل آورند. از مهم ترین اشکال دیدبانی می توان به موارد زیر اشاره کرد. دیدبانی دوره ای. دیدبانی خودکشی دوره که در بیشتر بیمارستان های روانپزشکی امری شناخته شده است، به معنای آن است که در دوره های مشخص زمانی فرد مظنون به خودکشی زیر نظر گرفته شود. دیدبانی شدید. دیدبانی شدید نیز حالتی است که در آن فردی را به منظور دیدبانی دائم و به طور مستقیم یا
غیرمستقیم استخدام می کنند.
اریک یان هانوسن (۲ ژوئن ۱۸۸۹ وین - ۲۵ مارس ۱۹۳۳ برلین) روزنامه نگار اتریشی-یهودی و متخصص روشن بینی بود که با هیتلر همکاری می کرد. نام اصلی او هرمان اشتاین شنایدر بود و با تغییر اسم خود اصالت یهودی خود را پنهان کرده بود. هانوسن که به داشتن توانایی در هیپنوتیزم، علم غیب، و طالع بینی مشهور بود در جمهوری وایمار و دوره نازیها مشغول به فعالیت بود. او به هیتلر نحوه خاص سخنرانی کردن را آموخت. کودکی. بر خلاف ادعای هانوسن مبنی بر اصالت دانمارکی اش، او در واقع یهودی و اسلاو بود که نام واقعی او نیز هرمان اشتاین شنایدر بود. پدر هانوسن، زیگفرید اشتاین شنایدر (۱۸۵۸–۱۹۱۰)، هنرپیشه بود و مسئولیت نگهداری از کنیسه را به عهده داشت و با آنتونی جولی کوهن در وین پایتخت اتریش ازدواج کرد. پدر و مادر هانوسن همیشه در حال سفر بودند. پدر او هنرپیشه و مادرش خواننده بود. آن ها با درآمدی کم، در نواحی بین ایتالیا و اتریش سفر می کردند و هانوسن را با خود به سفر می بردند. جوانی. پس از جنگ جهانی اول، هانوسن با انجام هیپنوتیزم و ذهن خوانی در برلین به شهرت زیادی رسید. او در دوران اوج شهرت خود با سران ارشد ارتش آلمان و بازرگانان آلمانی در ارتباط بو
د و حتی توانست به به نیروهای اس آ نزدیک شود و به آن ها مبلغ های زیادی وام می داد. او به رغم داشتن اصالت یهودی، که آن را از دیگران مخفی می کرد، از نازی ها حمایت می کرد. داستان های زیادی در مورد ملاقات هانوسن و هیتلر، قبل از انتخابات نوامبر ۱۹۳۲ وجود دارد، که در آن ملاقات هانوسن به هیتلر روش هایی را یاد می داد تا بتواند جمعیت را جذب و علاقه مند کند. هانوسن همچنین با دیگر سران نازی - به عنوان مثال اریک ارنست و وولف هاینریش گراف فون هلدورف - ارتباط نزدیکی داشت، که به اغلب آن ها پول قرض می داد. دکتر والتر لانگر، روانکاوی که مسئول بررسی و تحلیل روانشناختی شخصیت هیتلر برای سازمان اطلاعات و جاسوسی آمریکا در زمان جنگ جهانی دوم بود، در سال ۱۹۴۳ به هانوسن اشاره می کند، "نخستین سالهای دهه ۲۰، هیتلر به صورت منظم نزد هانوسن نحوه سخنرانی و کنترل جمعیت می آموزد، هانوسن طالع بین و پیش گو است. او شخص بسیار باهوشی است و به هیتلر شیوه سحر کردن جمعیت را آموخته است. در سال ۱۹۳۱، هانوسن چاپخانه ای خریداری کرد و به چاپ مجله ای در مورد علوم خفیه پرداخت. مجله هانوسن و خبرنامه بونته که دوهفته نامه های مشهور برلین بودند از جمله مجلاتی ا
ست که به چاپ می رساند. در این مجله ها ستونی به طالع بینی اختصاص یافته بود. او از درآمد حاصل از فروش مجله ها و نمایش هایش خانه ای بزرگ خرید و آن را به کاخ علوم خفیه نامید. او در این کاخ افراد را دعوت می کرد و در آن آینده آنها را پیش بینی می کرد. او در کار خود بسیار موفق بود و همیشه برای اجرای چنین برنامه هایی از او دعوت می شد. آلفرد نوی بائور، مدیر مشهور تیم موتورسواری، در زندگی نامه خود که در سال ۱۹۶۰ نوشته شده است به هانوسن اشاره می کند که از هانوسن پرسیده است که در مسابقات سال ۱۹۳۲ آلمان چه کسی برنده می شود. هانوسن دو نام را یک تکه کاغذ نوشت و آن کاغذ را تا کرد و در یک پاکت گذاشت. هانوسن سپس گفت «یکی از ما می میرد و یکی از ما برنده می شود، هر دو نام در این پاکت هستند». او کاغذ را به رئیس کاباره داد تا از آن نگهداری کند و گفت تا زمان مسابقه نباید پاکت باز شود. در این مسابقه، پرینس لولوکویتس، یکی از مسابقه دهندگان، کشته شد، و براوخیتچ برنده شد. نویباور می نویسد که پس از مسابقه پاکت را باز کرد و آن نام ها را روی کاغذ دید. ترور. پیش بینی آتش گرفتن ساختمان رایشس تاگ در سال ۱۹۳۳ که باعث شد هیتلر به قدرت نامحدود ب
رسد، مهم ترین پیش گویی هانوسن به حساب می آید. او پس از مدت کوتاهی از این پیش گویی ترور شد. هانوسن در ۲۵ مارس ۱۹۳۳، احتمالاً توسط گروهی از افراد اس آ به قتل رسید و به سرعت در حومه شهر برلین، نزدیکی اشتانس دورف به خاک سپرده شد. او رقیب یوزف گوبلس و هرمان گورینگ در جلب نظر هیتلر به حساب می آمد و این قضیه می تواند عامل کشته شدن او باشد. ادعاهای اثبات نشده ای مبنی بر دخالت او در آتش سوزی ساختمان رایشستاگ وجود دارد، که او مارینوس فان در لوبه، کسی که آتش سوزی را به راه انداخت، را برای انجام آتش سوزی هیپنوتیزم کرده بوده است.
دیوید برینکلی (؛ زاده درگذشته ) یک فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
والتر کرونکیت (؛ زاده درگذشته ) گزارشگر و مجری آمریکایی تلویزیون بود. او بین سال های ۱۹۳۵ تا ۲۰۰۹ میلادی فعالیت می کرد و شهرتش بیشتر به عنوان گوینده اخبار بخش شبانگاهی سی بی اس نیوز در دهه های ۶۰ و ۷۰ میلادی است.اغلب به عنوان «معتمدترین مرد در آمریکا» از او نام می بردند. کرونکیت حوادث بسیاری را از ۱۹۳۷تا ۱۹۸۱ گزارش کرد، از جمله بمباران در جنگ جهانی دوم. محاکمه نورنبرگ؛ نبرد در جنگ ویتنام؛ هواپیماربایی میدان داوسون. واترگیت؛ بحران گروگان گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا در ایران؛ و ترور رئیس جمهور جان اف کندی، مارتین لوتر کینگ جونیور پیشگام حقوق مدنی و جان لنون نوازنده بیتل ها. او همچنین به دلیل پوشش گسترده برنامه فضایی ایالات متحده، از پروژه عطارد گرفته تا فرود روی ماه و شاتل فضایی شناخته شده بود. او تنها دریافت کننده جایزه سفیر اکتشاف غیر از ناسا بود. کرونکیت در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۹ در سن ۹۲ سالگی بر اثربیماری مغزی-عروقی در خانه خود درگذشت.
هوراس گریلی (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
والتر لیپمن (؛ زاده درگذشته ) روزنامه نگار، خبرنگار و مفسر سیاسی آمریکایی و یکی از نخستین کسانی که مفهوم جنگ سرد را معرفی کرد، وی همچنین رایج کننده اصطلاح «کلیشه» یا تفکر قالبی در روان شناسی مدرن بود و در ستون مطبوعاتی و چندین کتاب از جمله درخشان ترینش «دیدگاه عمومی» (۱۹۲۲) به نقد رسانه و دموکراسی می پرداخت. لیپمن همچنین نقش قابل توجهی در هیئت تحقیق وودرو ویلسون پس از پایان جنگ جهانی اول به عنوان مدیر تحقیقات ایفا کرد. نظرات او راجع به نقش روزنامه نگاری در دموکراسی در تناقض با نوشته نویسنده هم عصرش جان دیویی بود که اکنون از آن به عنوان مباحث لیپمن-دیویی نام برده می شود. لیپمن دوبار برنده جایزه پولیتزر شد، یکبار به خاطر ستونش در روزنامه سندیکایی «امروز و فردا» و دیگری مصاحبه اش با نیکیتا خروشچف در ۱۹۶۱. او همچنین با عناوینی چون «تاثیرگذارترین روزنامه نگار قرن بیستم» تا «پدر روزنامه نگاری مدرن» ستایش شده است. مایکل شادسون نوشته که جیمز دبلیو کری کتاب «دیدگاه عمومی» والتر لیپمن را «کتاب پایه گذار روزنامه نگاری مدرن و تحقیقات رسانه در آمریکا» قلمداد کرده است. نظریات. لیپمن از فلاسفه و متفکران لیبرالی بود که تحت ت
أثیر تحولات تاریخی قرن بیستم، به صورت ویژه با تجربه دو جنگ جهانی و همچنین بحران رکود اقتصادی و سیاست جدید دولت روزولت در ایالات متحده، دچار تحول فکری شد و از فردگرایی به نوعی جمع گرایی روی آورد. وی حتی اندیشه برنامه ریزی و مدیریت جمعی در قرن بیستم را هم پایهٔ کشف عقل در یونان باستان می شمرد. اما مسئلهٔ مهمی نیز وی را به خود مشغول داشته و آن نیز تعارض میان ارزش های عمده لیبرال دموکراسی به ویژه نظم با آزادی و بازار آزاد با عدالت اجتماعی بود. دموکراسی نه تنها نوعی سازمان حکومتی بلکه نوعی راه زندگی است. آثار. مقدمه ای بر سیاست (۱۹۱۳) افکار عمومی (۱۹۲۲) جامعه خوب (۱۹۳۷) گفتارهایی در فلسفه عمومی (۱۹۵۵)
بیل مویرز (؛ زاده ) یک خبرنگار اهل ایالات متحده آمریکا است. او یک روزنامه نگار آمریکایی و مفسر سیاسی است؛ که از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ به عنوان دبیر مطبوعاتی کاخ سفید در دولت جانسون فعالیت کرده است. او همچنین به مدت ده سال به عنوان یک خبرنگار شبکه تلویزیونی فعالیت می کرده است.