Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قالپاق یا سرپوش چرخ ، صفحه گردی است که جنبه تزیینی داشته و بخش مرکزی چرخ (توپی چرخ) را می پوشاند. سرپوش چرخ خودرو برای پوشاندن توپی و محل اتصال پیچ و مهره های چرخ استفاده می شود تا از تجمع گرد و خاک و رطوبت جلوگیری کند. همچنین جنبه زیبایی و تزیینی برای خودرو نیز دارد. جنس قالپاق ها از قدیم تا کنون تغییر زیادی کرده است و به سمت سبک تر و مقاوم تر شدن رفته اند. قالپاق ها غالباً دارای نماد شرکت یا برندی در وسط خود هستند که به زیبایی آنها می افزاید. این کلمه از زبان ترکی آذربایجانی به معنی درپوش قابلمه' گرفته شده است که دلیل آن نیز شباهت ظاهری آنهاست. اصلی ترین طراحی قالپاق توسط دایملر و بوش بوده است. انواع کاربرد. خودروهایی که چرخ های فولادی مهر شده دارند اغلب از سرپوش هایی استفاده می کنند که تمام چرخ را می پوشانند. خودروهای با رینگ های آلیاژی یا چرخ های فولادی شکل دار و طرح دار، معمولاً از قالپاق های کوچک تری استفاده می کنند که گاهی «سرپوش مرکزی» نامیده می شوند. خودروهایی که دارای رینگ فولادی هستند دارای قالپاق های بزرگ و آنهایی که دارای رینگ های آلیاژی هستند دارای قالپاق های به مراتب کوچکتر هستند. در برخی خودرو
ها، قالپاق یا سرپوش می تواند برای مخفی کردن لاستیک زاپاس خارجی نصب شده در قسمت عقب خودرو نیز به کار رود. قالپاق ها انواع مختلفی دارند که اصلی ترین آنها قالپاق اسپرت و فابریک می باشد و قالپاق های اسپرت در رنگ ها و طرح های مختلف به خودرو زیبایی بیشتری می دهند. قالپاق ها بسته به اندازهٔ رینگ فولادی اندازه های متفاوتی دارند به طور مثال رینگ های فولادی ۱۳ اینچ برای ماشین هایی همچون پراید و تیبا استفاده می شود. تاریخچه. قالپاق چرخ برای اولین بار در سال ۱۶۸۰ در کالسکه نیوتن مورد استفاده قرار گرفتند. اولین قالپاق های چرخ بیشتر با نام قالپاق های گرد و غبار یا قالپاق های روغن شناخته می شدند. این قالپاق ها روی توپی مرکزی که به چرخ های چوبی، فولادی یا سیمی متصل می شد، بسته می شدند. این نوع قالپاق ها از ابتدای ساخت خودرو تا سال ۱۹۳۲ رایج بودند. قالپاق های پیش از ۱۹۱۵ عمدتاً از جنس برنج ساخته می شدند که با نیکل آبکاری شده بودند. قالپاق های دههٔ ۱۹۲۰ اکثراً آلومینیومی بودند. قالپاق های روغن برای چرخ های سیمی با برندهایی همچون هوک، هایس، فریر، دایتون، بوفالو، هاوس، فلپس، پاسکو، راج ویتورث، باد و استوارت از انواع کمیاب به شما
ر می روند. هنگامی که مشتری برای خرید چرخ های سیمی مراجعه می کرد، نام تجاری سازندهٔ خودرو در قسمت مرکزی قالپاق حک می شد. از سال های ۱۹۲۷ و ۱۹۲۸ بود که اولین قالپاق های مرکزی فشاری روی چرخ های سیمی ظاهر شدند. پس از سال ۱۹۳۲، تقریباً تمام خودروها از قالپاق مرکزی فشاری در قسمت میانی چرخ های سیمی، فولادی یا چوبی خود استفاده می کردند. قالپاق های چرخ سیمی در دههٔ ۱۹۳۰ دارای یک سامانه گیره نگه دارنده فنری بودند که از همان زمان تا به امروز روی قالپاق ها و سرپوش های مرکزی انواع خودرو و کامیون مورد استفاده قرار گرفته است. چرخ های فولادی در دههٔ ۱۹۳۰ دارای گیره های نگه دارنده بودند که روی چرخ نصب و به لبه پشتی قالپاق چفت می شدند. چرخ های چوبی جزو امکانات سفارشی بودند. قالپاق های این مدل از یک پایه بزرگ کرومی تشکیل می شد که شبیه قارچ به یک پایه کرومی کوچکتر منتهی می شد و آرم سازنده روی آن قرار داشت. قسمت استوانه ای شکل بین دوپایه معمولاً به رنگ سیاه درمی آمد تا این تصور ایجاد شود که پایه بالایی معلق است. این قالپاق ها معمولاً از برنج، فولاد یا آلومینیوم ساخته می شدند. در اواسط دههٔ ۱۹۳۰ اولین سرپوش های یک تکه که تمامی چرخ
را به جزء بخش کوچکی از طوقه در مجاورت تایر می پوشاندند، به بازار آمد. کورد و هادسن موتور از پیشگامان در این عرصه بودند. کورد یک سرپوش کرومی ساده تولید کرد که سطح رویی صاف و قسمت کناری سوراخ دار داشت. سرپوش هادسن مسطح بود با لبهٔ میانی و در قسمت مرکزی آن کلمات "Hudson" ,"Hudson Eight"، یا "Terraplane" درج می شد. این شکل با ضربه گیرهای رزوه ای که روی بعضی خودروهای مسابقه ای و خودروهای مجهز به چرخ های سیمی اصیل نیز دیده می شوند، متفاوت است. با اینکه ضربه گیرهای رزوه ای ظاهری شبیه به قالپاق های اولیه دارند، اما عملکرد اصلی آن ها با رزوه های خود چرخ، نگه داشتن آن جایگزین پیچ و مهره است. همه گیر شدن قالپاق با چرخ های فولادی. هم زمان با رواج چرخ های فولادی پرس شده در دههٔ ۱۹۴۰، این چرخ ها اغلب به همان رنگ بدنهٔ خودرو رنگ آمیزی می شدند. قالپاق ها بزرگتر شدند تا مهره های چرخ که برای نصب چرخ های فولادی استفاده می شدند را بپوشانند. بدین ترتیب، ضمن محافظت از مهره ها یا پیچ های چرخ در برابر زنگ زدگی و خوردگی (که می توانست جدا کردن آن ها هنگام نیاز به تعویض چرخ و تعمیر تایر را دشوار کند)، نقش حفاظتی نیز داشتند. در برخی خو
دروها علاوه بر سرپوش مرکزی، یک رینگ تزیینی کرومی که به لبهٔ خارجی طوقهٔ چرخ متصل می شد نیز یک امکان انتخابی محسوب می شد. از دیگر سو، سرپوش چرخ که همهٔ سطح چرخ را می پوشاند نیز محبوبیت یافت. این مدل به طور فزاینده ای جنبهٔ تزیینی پیدا کردند و معمولاً از فولاد ضدزنگ یا کرومی ساخته می شدند. خودروهای پایه ای به صورت استاندارد مجهز به قالپاق های ساده، بدون تزیینات و ارزان قیمت بودند که به دلیل اندازه و شکلشان با نام هایی همچون «قالپاق بی پولی» یا «قالپاق کاسه ای» خوانده می شدند. انواع مختلفی از سرپوش های یک تکه با طراحی متنوع به صورت گزینه ای وجود داشت و گاهی به صورت استاندارد روی مدل های لوکس تر ارائه می شدند. همچنین صدای ایجاد شده از قالپاق های فلزی می توانست در صورت شل شدن مهره های چرخ هشداردهنده باشد. در طول دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، خودروسازان سرپوش های چرخ پره ای از جنس فولاد ضدزنگ را ارائه کردند که ظاهر چرخ های پره سیمی سنتی و پرهزینه تر را شبیه سازی می کردند. با ورود چرخ های منیزیمی یا آلومینیومی به بازار، سرپوش چرخ به راهی ارزان برای تقلید ظاهر آن ها تبدیل شد. سرپوش چرخ پلاستیکی (که در انگلستان به «تزیین طوقه» نی
ز شناخته می شوند) در دههٔ ۱۹۷۰ پدیدار شدند و در دههٔ ۱۹۸۰ رواج یافتند. اولین خودروی سواری که از سرپوش چرخ تماماً پلاستیکی استفاده کرد، شورولت مونتزا با طراحی «تیغه بادی» بود که در رنگ های مختلف عرضه شد. تنوع و تعداد قالپاق های عرضه شده به عنوان تجهیزات اصلی خودرو افزایش یافته است. پلاستیک تا حد زیادی جایگزین فلز به عنوان ماده اصلی برای تولید قالپاق و تزیین طوقه شده، و در مواردی که هنوز از چرخ های فولادی استفاده می شود، معمولاً به رنگ مشکی رنگ آمیزی می گردند تا از میان بریدگی های موجود در تزیین طوقه چرخ کمتر به چشم آیند. امروزه در خودروهای مدرن، سرپوش چرخ کامل بیشتر در مدل های ارزان قیمت و تریم های پایه دیده می شود، در حالیکه در مدل های لوکس یا با گرایش به عملکرد و اسپرت از رینگ های آلیاژی استفاده می شود. البته حتی در رینگ های آلیاژی مدرن نیز عموماً از درپوش مرکزی کوچک و متحرک (مشابه در اندازه به اولین قالپاق ها) استفاده می شود. تنوع تزیینات طوقه برای هر خودروی خاص به میزان قابله توجهی گسترش یافته است؛ به عنوان مثال، برای بی ام و Z3 مدل ۲۰۰۳، ۲۳ آپشن مختلف طوقه عرضه شده بود. ویژگی ها و طراحی. اغلب روی قالپاق،
نماد بازرگانی یا نماد سازنده خودرو یا سازنده قالپاق حک می شود. قالپاق های قدیمی معمولاً آبکاری کروم داشتند و بسیاری از آن ها پره های تزیینی، اما غیرکاربردی، داشتند. قالپاق ها همواره بخش مهمی در سبک آرت دکو به شمار می رفتند، نمونه ای زیبا از این امر، نوار تزئینی از قالپاق ها در بخش بالایی و عقب نشسته یکی از حلقه های تزیینی اطراف ساختمان کرایسلر در محله منهتن است. بخش دیگری از تاریخچهٔ قالپاق ها به تمایل آن ها به جدا شدن و افتادن در جاده های نامناسب به دلیل برخورد با دست انداز بازمی گردد. با این حال، درپوش های مرکزی نسبت به قالپاق های یک تکه که گاهی بسیار سنگین بودند، کمتر جدا می شوند. در برخی از مناطق آمریکا و مکزیک، گاراژهایی وجود داشت که دیوارهای آن ها با قالپاق های مختلفی که در اطراف افتاده بودند تزیین می شد و عموماً برای فروش نیز گذاشته می شدند. این مشکل حتی با وجود سیستم های مختلف نگه دارنده که طراحی شده اند، همچنان پا برجاست. سیستم نگه دارندهٔ قالپاق ها معمولاً به یکی از شکل های زیر هستند: گیره ای (فنر فولادی یا پلاستیکی که شیاری در چرخ را درگیر می کند) پیچی (یک بست رزوه دار قالپاق را نگه می دارد) یا واش
ری پلاستیکی متصل به خود مهره ها. قالپاق های گیره ای عموماً با برخورد چرخ با چاله یا جدول به طور ناگهانی جدا می شوند، در حالیکه احتمال لرزیده و باز شدن قالپاق های پیچی در طول زمان وجود دارد که باعث ایجاد صدا و لرزش می شود. به منظور پیشگیری از گم شدن قالپاق، مالکان، تزیینات پلاستیکی طوقه را با استفاده از بست کمربندی پلاستیکی مخصوص (که به رنگ نقره ای هم برای همین منظور عرضه می شوند) به خود چرخ متصل می کنند. یک کیت شامل بسته ای حاوی بست های کمربندی یدک، یک جفت انبر برش، و دستکش پزشکی امکان جدا کردن آسان تزیینات نصب شده در صورت پنچری چرخ را میسر می سازد. در آمریکا، در فرهنگ خودروهای سفارشی (دههٔ ۱۹۵۰ تا اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی)، تزیین کردن خودرو با سرپوش چرخ یک مدل دیگر رایج بود. دو مورد از سرپوش های بسیار پرطرفدار عبارت بودند از: سرپوش کادیلاک مدل ۱۹۵۰ (با نام "سمبررو") و سرپوش اولدزموبیل مدل های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ که شبیه یک سه پرهٔ بزرگ و چرخان بود. از جمله عرضه کنندگان مطرح در این بازار، می توان از برند "Mooneyes" (که پس از نام مؤسس شرکت یعنی Dean Moon، نام گذاری شده بود) نام برد که از اولین ارائه دهندگان قالپاق ها و
سرپوش های چرخ به صورت مستقل برای خودروهای هات راد و سفارشی محسوب می شد. کاربرد در مسابقات اتومبیل رانی. نوع دیگری از سرپوش چرخ، با نام های «پوشش چرخ»، «پوشش لبه» یا «توربوفن»، از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی با برند آلمانی ساخت چرخ اتومبیل بی بی اس اتوموتیو شناخته می شود. این سرپوش ها ابتدا به چرخ متصل شده، سپس به شکلی پیچ می شوند که گویی راننده یا مکانیک در حال بستن چرخ به خودرو در جهت تعویض چرخ هستند. به طور معمول از آلومینیوم ساخته می شوند و طوری طراحی می شوند که جریان هوا را برای خنک کاری ترمزها هدایت کرده و درنتیجه نیروی رو به پایین بر اساس شکل سرپوش، ایجاد کنند. از این رو، این سرپوش های چرخ کاربرد عملی دارند و نه صرفاً تزیینی. به منظور دور زدن قوانین فنی فدراسیون بین المللی اتومبیل رانی (FIA) در فصل مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۰۶ مبنی بر اینکه «تمام چرخ ها باید از یک ماده فلزی همگن ساخته شده باشند»، نوعی از جنس پلیمر تقویت شده با الیاف کربن راه خود را به فرمول یک پیدا کرد. این ایده خلاقانه اولین بار توسط اسکودریا فراری (که BBS تامین کننده چرخ هایش بود) استفاده شد. در جایزه بزرگ ترکیه ۲۰۰۶، سرپوش های چرخ عقب توسط تیم ها
ی تویوتا و تورو روسو نیز به کار رفت، و بدین ترتیب استفاده از آن ها بین سایر تیم ها گسترش یافت. پیش از ممنوع شدن در جهان خودرو پی پی جی ایندی سری ۱۹۹۴، سرپوش های چرخ در پیست های پرسرعت محبوبیت داشتند تا این که تیم پنسکه نشان داد که این پوشش ها می توانند ۲٫۵٪ مقاومت هوا (نیروی پسار) را کاهش دهند. قالپاق غیر چرخان. قالپاق غیر چرخان حتی در زمان حرکت وسیله نقلیه، وضعیت قرارگیری خود را حفظ می کند. از نمونه های این نوع قالپاق، می توان به طراحی به کار رفته در رولز-رویس اشاره کرد که قسمت مرکزی آن ها دارای وزنه است و به طور مستقل از چرخ می چرخد، بنابر این نشان "RR" حتی حین حرکت وسیله نقلیه، قابل خواندن است. همچنین، این طراحی امکان قراردادن پیام ها یا تبلیغات روی قالپاق، به نحوی که در حال حرکت وسیله نقلیه نیز قابل خواندن باشد را فراهم می کند. قالپاق های غیر چرخان با تبلیغات را می توان روی خودروهای مسابقه ای، تاکسی ها، وسایل نقلیه تجاری، ماشین آلات صنعتی، اتوبوس ها و خودروی گلف یافت.
خان احمدخان ابراهیمی زنگنه (زاده ۱۲۹۰ در کرمانشاه – درگذشته ۱۳۸۴ در موناکو) وزیر، سیاستمدار دوره پهلوی بود. تولد و تحصیلات. خان احمد ابراهیمی زنگنه که به نام "مهندس زنگنه" نیز شناخته شده است، در سال ۱۲۹۰ در کرمانشاه متولد شد. پدرش حاجی خان باباخان بهادر لشکر از ایل زنگنه و نوادگان شیخعلیخان زنگنه بود. وی تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در کرمانشاه به پایان رساند. در یازده سالگی پس از درگذشت مادرش برای ادامه تحصیل به بیروت فرستاده شد. او سپس به پاریس رفت و در دانشگاه تولوز در رشته برق درجه مهندسی گرفت و سپس در لندن موفق به اخذ مدرک دکترای الکترونیک گردید. احمد زنگنه در سال ۱۳۱۶ به ایران بازگشت و دانشیار دانشکده فنی دانشگاه تهران شد و سپس به مقام استادی رسید. مناصب دولتی. اهم مشاغل وی عبارتند از: وزارت پست و تلگراف، معاون اداره تلفن، معاون فنی وزارت پیشه و هنر، معاون و سپس رئیس کارخانجات قند کشور، رئیس بنگاه صنعتی و معاونت وزارت اقتصاد، مدیر عامل بانک صنعتی، عضو شورای عالی برنامه. وی در اسفند ماه ۱۳۲۹ در کابینه حسین علاء به وزارت پست و تلگراف و تلفن منصوب گردید. مهندس زنگنه در سال ۱۳۳۰ در دولت محمد مصدق به سمت مدیر
عامل سازمان برنامه و بودجه رسید و حدود دو سال در آن سمت بود. پس از کودتای ۲۸ مرداد مدتی بازداشت شده و سپس به شغل آزاد پرداخته و در عین حال به ملیون نیز کمک می کرد. چنان که به عنوان مثال با تأسیس شرکت "نوکار" به حمایت از ملیون مغضوب دولت کودتا پرداخته بود. زنگنه همچنین مدتی رئیس کانون مهندسین ایران بوده است. اقدامات عمرانی در کرمانشاه. لوله کشی آب. احمد زنگنه را "پدر آب کرمانشاه" لقب داده اند؛ با پیگیری های محمدعلی محمدیان و حمایت ابراهیمی زنگنه، در شرایطی که حتی تهران از آب لوله کشی برخوردار نبود، شهر کرمانشاه به عنوان دومین شهر ایران پس از شیراز از لوله کشی آب بهره مند شد. آنگونه که از خاطرات وی بر جا مانده است، روزی در تابستان در محله ای فقیرنشین در کرمانشاه مشغول قدم زدن و مطالعه وضع مردم بوده که چند تانکر برای توزیع آب به آن محله می آیند و مردم که از کم آبی به شدت رنج می برده اند به سوی آن ها هجوم برده و دو کودک زیر تانکر رفته و زخمی می شوند که همین مسئله موجب تأثر شدید زنگنه شده و با کمک مردم فوراً بچه ها را به بیمارستان رسانده و تصمیم می گیرد تا به وضع آب کرمانشاه سر و سامان دهد. وی از همان جا جهت تأسی
س شرکتی برای لوله کشی آب کرمانشاه اقدام کرده و خودش هم با فروش املاک پدری بخش مهمی از سرمایه شرکت را تأمین می کند و با حمایت وی کار لوله کشی آب کرمانشاه حتی قبل از پایتخت به ثمر می رسد. ریشه کنی مالاریا و کارخانه شیر. اما به جز مشکل آب، مردم کرمانشاه و حتی ایران از دو مشکل دیگر هم که یکی بیماری مالاریا و دیگری شیر آلوده بوده، رنج می بردند که با همت احمد زنگنه هر دو مشکل حل می شوند. مالاریا ریشه کن می شود، و با کمک خیرین کرمانشاه اولین تأسیسات بهداشتی شیر هم راه اندازی می شود. کارخانه قند. تأسیس کارخانه قند بیستون کرمانشاه از دیگر اقدامات احمد ابراهیمی زنگنه است. ابراهیمی زنگنه که از بنیان گذاران صنعت قند ایران است و مدتی هم رئیس کارخانجات قند کشور بوده است، به احداث کارخانه های قند در نقاط مختلف ایران مانند شهرهای ارومیه، تربت حیدریه، بردسیر، فسا، چناران و کرمان کمک نمود. بنیاد خیریه زنگنه. احمد زنگنه با تأسیس "بنیاد خیریه زنگنه" به جمع آوری بچه های خیابانی اقدام کرده بود و به آن ها آموزش های خیاطی و برق و … داده می شد. این بنیاد با شناسائی دانش آموزان نخبه کرمانشاهی به آن ها بورس تحصیلی اعطا کرده و تا دانشگا
ه از آن ها حمایت می کرد. زندان، تبعید و وفات. احمد زنگنه پس از انقلاب از سوی حکومت جمهوری اسلامی ایران تحت پیگرد قرار گرفته و مدتی هم به زندان افتاد. وی به ناچار در اواخر عمر در فرانسه اقامت کرد و در حالی که مشتاق بازگشت به ایران بود، تلاش او برای بازگشت به کشور به نتیجه نرسید. گفته می شود که زنگنه حتی وکیل خود را نزد رئیس جمهور وقت، محمد خاتمی فرستاده ولی نتیجه ای نگرفته بود. احمد زنگنه سرانجام در سال ۱۳۸۴ در فرانسه درگذشت.
دوره دوم میانی مصر باستان دوره ای از تاریخ مصر است که در آن این کشور پس از آرامش نسبی پادشاهی میانه دوباره وارد دورانی از گسستگی و عدم یکپارچگی شد. این دوره میان پادشاهی میانه و پادشاهی نوین قرار گرفته. این دوره به دلیل ظهور هیکسوسها و نقش آن ها در پدید آمدن دودمان های پانزدهم و شانزدهم نیز مورد توجه است. تاریخچه. پس از آنکه دودمان دوازدهم با فرمانروایی واپسین فرعون آن، سوبک نفرو، در سال ۱۷۷۳ پیش از میلاد به پایان رسید، به دلیل آنکه او هیچ جانشینی نداشت دودمان دوازدهم با پایانی ناگهانی مواجه شد. این اتفاق در پایان پادشاهی کهن نیز پدید آمد و در پایان پادشاهی میانه منجر به بر سر کار آمدن پادشاهان ضعیف دودمان سیزدهم شد. پادشاهان دودمان سیزدهم در ایچتاوی (به معنای "فاتح دو سرزمین") در نزدیکی ممفیس و لیشت در جنوب دلتای نیل فرمانروایی می کردند. این دودمان نتوانست کنترل خود بر کل مصر را حفظ کند و خانوادهٔ حاکم بر استان خاسو، واقع در سرزمین های مردابی غرب دلتای نیل، توانستند با سرپیچی از حکومت مرکزی دودمان چهاردهم را بنیان نهند. با سقوط دو شهر ممفیس و ایچتاوی به دستان هیکسوس ها، طبقه حاکم بر تبس که اصلیت مصری داشتند
استقلال خود از دودمان حاکم در ایچتاوی را اعلام کردند و بنای دودمان هفدهم را گذاشتند. این دودمان بعدها علم آزادی مصر را بر دست گرفت و با جنگی که با هیکسوس ها کرد، آن ها را دوباره به خاک آسیا بازگرداند. دو شاه نیرومند این دوره تائو دوم ملقب به «تائوی شجاع» و کاموسه بودند که اغلب شکست نهایی هیکسوس ها را به آن دو نسبت می دهند. با آمدن دودمان هجدهم، دوره شکوفایی دوباره مصر در پادشاهی نوین آغاز شد.
چلسی الیزابت منینگ (زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۹۸۷ با نام پیشین بردلی ادوارد منینگ) سرباز آمریکایی است که در سال ۲۰۱۰ به اتهام در اختیار قرار دادن اطلاعات طبقه بندی شده به سایت ویکی لیکس در ماه مه سال ۲۰۱۰ و هنگام خدمت ارتش، در عراق بازداشت شد و سپس به کویت و از آنجا به خاک آمریکا منتقل شد. از آن زمان در سلولی در پایگاه نظامی کوانتیکو در ایالت ویرجینیا زندانی بود تا این که با دستور عفو باراک اوباما در ۱۷ مه ۲۰۱۷ از زندان آزاد شد. وی در نخستین جلسه دادگاه نظامی در ۲۳ فوریه ۲۰۱۲ که در فورت مید ایالت مریلند آمریکا برگزار شد، از قبول یا رد اتهامات خودداری کرد. وی متهم است هزاران سند طبقه بندی شده آمریکا را که به صورت رایانه ای در اختیار داشته در زمان اعزامش به عراق در اختیار پایگاه اینترنتی ویکی لیکس قرار داده است. وی اخیراً نیز توسط متخصصان نهادهای امنیتی آمریکا متهم شده که نشانه های ورود غیرقانونی به یک وب سایت محرمانه دولت آمریکا نیز توسط چلسی منینگ نظامی آمریکایی وجود دارد که این اقدام نیز وی را به دادن اطلاعات طبقه بندی شده آمریکا به پایگاه اینترنتی ویکی لیکس متهم می کند. وکلای چلسی منینگ، عامل یکی از بزرگ ترین موارد
نشت اسناد محرمانه آمریکا، می گویند که او در زندانی در ویرجینیا دست به خودکشی زده است. به گفته وبسایت بی بی سی فارسی، در تاریخ ۱۳ مارس، مقامات زندان محل نگه داری وی اعلام کردند که وی اقدام به خودکشی کرده است. مقامات «وقوع یک اتفاق» برای چلسی منینگ ۳۲ ساله را تأیید کرده و اعلام کردند که او در حال حاضر نجات پیدا کرده است. وی که خداناباور است صریح اللهجه از خانواده ای مذهبی از یک جامعهٔ روستایی محافظه کار در ایالت اوکلاهما است. بسیاری از هوادارن منینگ معتقدند اگر به خاطر جسارت او در افشای این مدارک نبود، انقلاب های مردمی اخیر در خاورمیانه رخ نمی داد و او را یک قهرمان می دانند. در مقابل، عده ای وی را فردی خائن می دانند که اطلاعات سرّی کشورش را افشا کرد. نام وی در سال ۲۰۱۳ جزء ۲۵۶ نفر نامزد اولیه دریافت جایزه صلح نوبل قرار گرفت؛ که هوادارانش جهت راهیابی وی به مرحله دوم اقدام به جمع آوری امضاء نمودند. چلسی منینگ، همکار وبسایت ویکی لیکس خود اعتراف کرده که ۷۵۰ هزار سند نظامی و دیپلماتیک را در اختیار گروه افشاگر ویکی لیکس قرار داده اما گفته است قصد ضربه زدن به امنیت ملی را نداشته است. وی هدف از این کار را برانگیختن بحث
عمومی دربارهٔ سیاست خارجی ایالات متحده دانسته است. منینگ در مجموع با ۲۱ اتهام مواجه است. او به ارتکاب ۱۰ مورد از این اتهامات اعتراف کرده است. دادگاهی در آمریکا این سرباز آمریکایی را در مورد اتهام «جاسوسی» گناهکار و دربارهٔ اتهام «کمک به دشمن» بی گناه دانست. این دادگاه نظامی چلسی منینگ را به علت درز اطلاعات محرمانه به بیش از ۹۰ سال زندان محکوم کرد. اقدام چلسی منینگ، بزرگترین مورد درز اطلاعات طبقه بندی شده در تاریخ آمریکا محسوب می شود. محاکمه منینگ در پادگان «فورت مید» ایالت مریلند برگزار می شود که مقر سازمان امنیت ملی، بزرگ ترین سازمان جاسوسی آمریکاست. منینگ در روز ۱۴ اوت ۲۰۱۳ (۲۳ مرداد ۱۳۹۲) برای شنیدن حکم دادگاه نظامی در فورت مید ایالت مریلند حاضر شد. منینگ در دادگاه گفت: «من بابت آسیب رساندن به مردم عذرخواهی می کنم. من بابت آسیب رساندن به آمریکا متاسفم. من بابت هر آسیب ناخواسته ای که از محل عمل من به کسی رسیده عذرخواهی می کنم. سه سال گذشته (در بازداشت) درس های خوبی به من آموخت.» در ۲۱ اوت ۲۰۱۳ (۳۰ مرداد ۱۳۹۲) سرهنگ دنیس لیند، قاضی دادگاه نظامی در فورت میدِ مریلند، چلسی منینگ را ضمن اخراج از ارتش به ۳۵ سال
زندان محکوم کرد. همچنین به گفته قاضی، مدت زمانی که منینگ در بازداشت بوده به اضافه ۱۱۲ روز از محکومیت او کم خواهد شد. دیوید کومبز، وکیل این سرباز، گفته است او باید دست کم هفت سال از دوره مجازاتش را در زندان بگذارند تا بعد بتواند درخواست آزادی مشروط بدهد. کومبز از باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا درخواست کرده که منینگ را عفو کند. او همچنین گفته است برای این حکم، درخواست تجدیدنظر می دهد. منینگ دوره محکومیتش را در شهری در ایالت کانزاس آمریکا خواهد گذارند. دادستان های نظامی آمریکا، منینگ را «یک خائن جویای نام» خوانده اند و خواسته بودند برای او حکم ۶۰ سال حبس صادر شود تا درس عبرتی برای افشاگران اطلاعاتی در آینده باشد. در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۷ دولت بارک اوباما اعلام کرد که منینگ را بخشیده و او در تاریخ ۱۷ مه ۲۰۱۷ آزاد خواهد شد. این دستور شخصاً از سوی بارک اوباما در یکی از روزهای نهایی فعالیتش به عنوان رئیس جمهور آمریکا به اجرا درآمد. آشکارسازی به عنوان زن ترنس. در ۲۳ اوت ۲۰۱۳ (۱ شهریور ۱۳۹۲) منینگ اعلام کرد که یک زن ترنس و از این پس به طور آشکار عنوان یک زن زندگی کند. او در بیانیه ای خطاب به تلویزیون آمریکایی ان بی سی، نوش
ته است: «من چلسی منینگ هستم؛ یک زن.» او به ناگهان اعلام کرد که قصد دارد هورمون درمانی را آغاز کند و می خواهد که او را چلسی صدا بزنند. به گفته دیوید کومبز (وکیل منینگ)، اگر مقامات به منینگ خدمات هورمون درمانی ندهند، این سرباز قصد دارد با اقدام قانونی آنان را وادار کند که چنین کنند. کومبز گفته است سرباز منینگ تصریح نکرده که آیا قصد دارد عمل جراحی تطبیق و بازتایید جنسیت انجام دهد یا نه. شاهدانی که برای دفاع از سرباز منینگ به دادگاه آمده بودند، از جمله روانپزشکان او، شهادت داده بودند که این سرباز گفته بود که او یک زن ترنس است. سرپرست سابق سرباز منینگ در ارتش هم در دادگاه شهادت داد که او برایش عکسی از خود با یک کلاه گیس بلوند و رژ لب بر صورت فرستاده بود. منینگ در سال ۲۰۰۷ برای تأمین هزینه دانشگاهش و همچنین طبق دفاعیه اش در دادگاه نظامی، برای از بین بردن میلش به زن بودن به ارتش آمریکا پیوست. والدین او در دوران نوجوانی اش، از هم طلاق گرفتند و او از آن پس همراه مادرش برای زندگی به ولز در بریتانیا مهاجرت کرد. برخی گزارش ها حاکی از آن است که او در ولز به خاطر همجنس گرایی مورد آزار قرار می گرفت. موضع گیری جولین آسانژ. ج
ولین آسانژ، پایه گذار وبسایت ویکی لیکس، حکم دادگاه علیه منینگ، نظامی آمریکایی همکار این وبسایت را به شدت تقبیح کرد. آسانژ گفت: «این نخستین حکم جاسوسی علیه یک فرد افشاگر در ایالات متحده و سابقه ای خطرناک و نمونه ای از افراط گرایی در زمینه امنیت ملی است.» وی حکم دادگاه را «کوته نگرانه» توصیف کرد و گفت باید این حکم لغو شود. جولین آسانژ همچنین هشدار داد که نباید اجازه داد تا منابع اطلاعاتی رسانه ها به جاسوسی متهم شوند و افزود که چنین اقدامی به معنی تهاجم به امنیت روزنامه نگاری در ایالات متحده است. وظیفه تمامی رسانه ها این است که از منابع کسب اطلاعات خود حفاظت کنند و در صورت لزوم، از آنان حمایت قانونی و سیاسی به عمل آورند. فیلم مستند ما اسرار را می دزدیم: داستان ویکی لیکس. "" ساخته الکس گیبنی فیلمی مستند است که به افشاگرهای ویکی لیکس، ژولین آسانژ و چلسی منینگ پرداخته است، این فیلم در سال ۲۰۱۳ ساخته شد. موضوعات فیلم. در این فیلم دولت آمریکا می گوید انتشار این اسناد جان انسان ها (سربازان آمریکایی و شهروندان افغان) را به خطر انداخته و ژولیان آسانژ، در یک گفتگوی تلفنی که در این فیلم وجود دارد به طور مشخص در پاسخ به ای
ن موضوع می گوید که این اسناد باید انتشار پیدا کنند، حتی به قیمت جان اشخاص. فیلم تأکید می کند که آسانژ این اسناد را در اختیار روسیه یا چین قرار نداده، بلکه با باور اطلاع رسانی بدون سانسور، آنها را منتشر کرده تا در دسترس «عموم مردمی که باید آگاه شوند»، قرار بگیرد. فیلم ماجرای هک کردن ناسا در سال ۱۹۸۹ را که فیلم با آن آغاز می شود، تلویحاً به آسانژ ربط داده است. داستان دو دختر سوئدی که از آسانژ شکایت کرده اند، به عنوان پرسش مطرح شده است. در این فیلم ژولیان آسانژ در خانه، در کنفرانس ها و سخنرانی ها، موقع کار، هنگام مصاحبه، عکس او را بر صفحه نخست چندین روزنامه، و در لندن، زمانی که با مسئولان روزنامه گاردین برای انتشار اسناد قرار می گذارد، دیده می شود. مصاحبه های فیلم: مصاحبه با نزدیک ترین همکاران ویکی لیکس و همچنین مقامات واشینگتن (از جمله رئیس سابق سیا). در پایان فیلم گفته می شود: کمترین سود ویکی لیکس این بود که دولت ها بیشتر مراقب کردار خود باشند؛ و با این پرسش اساسی به پایان می رسد که چرا چلسی منینگ، آسانژ را برای فرستادن اطلاعاتِ افشاگرانه برگزید؟
عزالدین آملی با نام کامل عزٌالدین بن جعفر بن شمس الدین آملی، عالم شیعه، ریاضیدان، سده دهم هجری قمری از مردمان طبرستان بود، عزالدین معاصر شاه طهماسب صفوی و ملازم تاج الدین حسن وزیر مازندرانی و همدرس محقق کرکی و ابراهیم قطیفی بود که هر سه از شاگردان علی بن هلال جزائری به شمار می رفتند. وی در شهر ساری وفات یافت و در همان جا دفن شد. آثار. رساله ی «حسینیه» با دیباچه و دو باب بیان اعتقادات قلبیّه و ذکر عبادات شرعیه» به نام تاج الدین حسن وزیر؛ ترجمه شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی به فارسی به نام آن وزیر؛ لمعه؛ در نکاح دائم و متعه. آرامگاه. او به همراه میر حیدر آملی در آرامگاه سه سید آملی مدفون است. پانویس. برگرفته از کتاب اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
جفری لوئیس می تواند اشاره به یکی از افراد زیر باشد:
سید قیدار هاشمی ملقب به سیدالدوله (زاده ۱۲۶۰ شمسی دولت آباد روانسر - درگذشته آبان ماه ۱۳۲۳ همان مکان) از مشاهیر کرد، سیاستمدار ؛ شاعر و از متنفذین و رجال کردستان ایران بود. وی پدر دانشمند کُرد سید محمد طاهر هاشمی است زندگی. نسبش از خاندان سادات سۆڵه ای از سلسلهٔ سادات برزنجه است. فرزند شیخ عبدالقادر ابن شیخ رسول دولت آباد از متنذفین و روسای بنام عشایر بود. در سنین نوجوانی طی دستخطی به وسیله شاه ایران به رئیس الاشراف ملقب گردید که بسیار کم از این لقب استفاده شده است، پس از مدتی لقب سیدالدوله به وی داده می شود. سید قیدار (سیدالدوله) در زمان حکومت شریف الدوله بنی آدم در کردستان به مدت دو سال به حکومت جاف و جوانرود منصوب گردید. در زمان حیات او رجال سیاسی و فرهنگی در تشکیلات علمی، عرفانی و حکومتی وی در دولت آباد روانسر به دیدارش می رفتند. ابوالقاسم لاهوتی شاعر و فعال سیاسی مشروطه خواه معروف رابطه دوستی عمیقی با سید الدوله داشت و به مدت شش ماه در دولت آباد نزد وی از حکومت متواری و سکونت داشت. او در پیوستن سالارالدوله قاجار به یارمحمدخان کرمانشاهی سردار ملی کرد نقش به سزایی داشت. در سال ۱۳۱۰ شمسی به دلیل نفوذ محلی ب