Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به درک دلایل مختلف بروز این رفتارها کمک کند، اما به نتیجه فراگیری دربارهٔ تأثیر ژنتیک منجر نشده است. بررسی های محیطی و تأثیر محیط های بسته با انتخاب جنسی محدود، بالا رفتن میزان رفتارهای همجنس خواهانه را نشان داده اند. همچنین، تلاش به دستیابی به لذت صِرف در رابطهٔ جنسی (صرف نظر از دگرجنس گرایانه یا همجنس گرایانه بودن آن) می تواند دلیل دیگری بر پدیدآمدن این رفتارها باشد. گرایش جنسی در جانوران. دانستن اینکه یک جانور در اصل دارای چه گرایش جنسی است، دشوار و گاه ناممکن است؛ چرا که پی بردن به گرایش جنسی جانوران، نیازمند بررسی تک تک رفتارهای جنسی آن ها در طی زمانی طولانی است. پرسش دربارهٔ اینکه آیا وجود رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران، دلیلی بر همجنسگرایی مطلق تعدادی از آن ها می شود یا آنکه آن جانوران در هر زمان دارای دوجنسگرایی هم زمان هستند، پاسخ مشخصی ندارد. تنها رفتارهای بلندمدت نمونه های مشخص از یک جانور، می تواند به تشخیص گرایش جنسی آن ها کمک کند. برای بعضی از جانورانی که در طول زندگی خود به همسرانشان وفادار می مانند – همچون پرندگانی همانند مرغ نوروزی نقره ای، غاز خاکستری و پنگوئن همبهولت – این رفتار به خوبی ث
بت شده است و درازمدت بودن ارتباط همجنسگرایانه در نمونه ها توانسته است ثابت کند که تعدادی از این جانوران، در طول زندگی خود همواره با همجنس خود به سر می برند. طبیعت تک همسر پرندگان باعث می شود که رهگیری زوج های همجنس ساده باشد. در بسیاری از پرندگانی همچون قوی سیاه و مرغ نوروزی نوک حلقه ای، پیوندی زوجی تا همهٔ عمر برقرار می ماند، مگر آنکه یکی از زوج ها بمیرد یا آنکه به ندرت از هم جدا شوند. در میان پستانداران، وجود روابط همجنسگرایانهٔ بلندمدت نادر است. در این میان، استثناهایی همچون دلفین های پوزه بطری وجود دارند که روابط بلندمدتی برقرار می کنند که گاه تا ۱۰ سال یا حتی تا پایان عمر هم طول می کشد. در موارد بسیار نادری، «ترجیح» جفت گیری با همجنس بر جفت گیری با جنس مخالف، حتی در حضور آن، به ثبت رسیده است. در سنجاقک های دم آبی، نرهایی که پیشتر در گروه های کامل نر حضور داشته اند، هنگامی که در معرض انتخاب میان نر و ماده قرار گرفته اند، نر را برگزیده اند. این «انتخاب» نسبت به محیط زندگی پیشین انعطاف پیدا می کرده، و با تغییر در ترکیب اجتماعی که سنجاقک ها در آن قرار داشته اند، دگرگون می شده است. با همهٔ این ها، رفتارها و ن
مودهای همجنسگرایانه در جانوران را نمی توان به گرایش جنسی یا هویت جنسی ربط داد و اغلب این تعاریف (از جمله گی، لزبین، و غیره)، تنها برای انسان ها تعریف پذیر هستند. برای نمونه، دریافتن اینکه شخصی چه گرایش جنسی دارد شامل بررسی خیال پردازی های وی نیز می شود؛ چیزی که پی بردن به آن در جانوران (حتی در صورت اینکه چیزی همانند خیال در ذهنشان به راستی وجود داشته باشد) برای پژوهشگران ناممکن است. همچنین، هویت جنسی نیازمند وجود قدرت تشخیص خود است؛ چیزی که جز در کپی های بزرگ و دلفینها، در جانور دیگری دیده نشده است. پژوهشگران تنها می توانند آنچه را که جانوران انجام می دهند، ببینند؛ اما توانایی دانستن آنچه که آن ها خواستارش هستند را ندارند. از این رو، اطلاق عبارت «همجنسگرایی در جانوران» مناسب به نظر نمی رسد چرا که گرایشی جنسی تعریف شده برای انسان را در حوزه جانوران ترسیم می کند. در چنین مواردی، پژوهشگران از واژگان «رفتار همجنسگرایانه» یا «رفتار میان دو همجنس» بهره می گیرند. نمودها. برخلاف تصور متداول، رفتار همجنسگرایانه چه در انسان و چه در جانوران، گسترهٔ بزرگی از رفتارهای مستقل از آمیزش جنسی را شامل می شود. با این حال، تقسیم
بندی رفتارهای جانوران به گروه های مشخص، به دلیل نبود مرز مشخص میان بروز یک رفتار و نمودهای مختلف آن در جانوران گوناگون مشکل است. از آنجا که نمی توان همهٔ رفتارهای جنسی و اجتماعی جانوران را از هم جدا کرد، بعضی پژوهشگران مخالف این تقسیم بندی هستند و تنها رفتارهایی را که تحریک مستقیم جنسی را شامل شوند، جزو رفتارهای جنسی به شمار می آورند. بعضی دیگر اما همهٔ رفتارهایی (اجتماعی یا جنسی) را که در نهایت جایگاه جنسی–اجتماعی دارند جزو دستهٔ بزرگتر رفتارهای همجنسگرایانه می شناسند. در حالت کلی، می توان گسترهٔ رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران را به پنج گروه عمده تقسیم کرد؛ رفتارهای جفت گیری، مهر، سکس، جفت پیوندی، و فرزندداری. جفت گیری رفتاری است که جانوران برای جلب علاقهٔ جفت خود انجام می دهند و می تواند شامل حرکات بدنی یا درآوردن صداهای ویژه باشد. در صورتی که ابراز علاقه دوطرفه باشد، دیگر جفت نیز اقدام به انجام همین حرکات می کند. آداب جفت گیری اغلب پیش درآمد رابطهٔ جنسی و محکم کنندهٔ جفت پیوندی میان دو جانور است. در میان جفت های همجنس، بسیاری از جانوران از آمیزه ای از رفتارهای پرتحرک و نمایش گونه ای چون بادکردن و به رقص
درآوردن پرها در پرندگان یا تماس بدنی و تمیز کردن و سر خم کردن در پستانداران بهره می گیرند. مرغ های نوروزی برای هم غذا هدیه می آورند، قوهای سیاه، رقص هماهنگ سر و گردن اجرا می کنند، نهنگ های قاتل به شکل هم زمان در آب به دور خود می پیچند، و بعضی پرندگان جست و خیز و به دنبال هم پرواز کردن را اجرا می کنند. این رفتارها در بعضی جانوران همراه با تولید صدا نیز هست؛ انواع پستانداران و پرندگان برای جفت های خود صداهای گلویی مختلفی تولید می کنند که هم نقش جذب جفت را دارند و هم در پیوند جفت پیوندی مناسبند. بعضی نیز اگرچه از گلو صدایی بیرون نمی آورند، اما رفتار جفت گیریشان شامل ایجاد صداهای مختلف می شود. برای نمونه، صخره خروس های گینه ای نر، سیاه خروس های طوق دار، و جولاهای سرخ در جفت گیری خود با زدن پر و بالشان به محیط اطراف و سنگ ها، صداهای تپشی گوناگونی پدیدمی آورند. این صداها ممکن است تحریک کننده جنسی باشند؛ برای نمونه دلفین های پوزه بطری نوعی سوت ویژه در کنار اندام های جنسی جفتشان تولید می کنند تا به تحریکشان بپردازند. ابراز علاقه یا مهرورزی به مجموعه ای از رفتارهای اجتماعی–جنسی گفته می شود که در آن ها جانوران درگیر کن
ش هایی می شوند که آشکارا جنسی نیستند (یعنی شامل تماس اندام های جنسی نمی شوند)، اما درون مایه های آشکار جنسی دارند. این رفتارهای مهرورزانه، در میان نزدیک به یک چهارم همهٔ جانوران دیده می شوند و بعضی از آن ها نیز میان نمونه های همجنس پدید می آیند. یکی از این رفتارها، «خارش و مالش» است. شیرهای نر پیش از آمیزش با هم، سرها را به هم می مالند و کل ها هم با مالیدن شاخ ها به هم تحریک جنسی می شوند. مالاندن بدن و خارش یکدیگر در میان دلفین ها و کپی ها و بابون های همجنس نیز مرسوم است. دیگر نوع این ابراز علاقه، «بوسیدن» است. بوسیدن و ارتباط دهانی در میان جانوران متعددی از جمله گاوهای دریایی، فیل های آفریقایی، و پرندگان دیده شده است. در انواع گوناگون نخستی ها، بوسیدن کمابیش همانند آنچه در انسان ها روی می دهد، وجود دارد؛ بوسه بونوبوها اما شامل تماس کامل و شهوانی دهانی با تحریک زبانی فراوان است. از دیگر رفتارهای مهرورزانه در میان جفت های همجنس می توان به در آغوش گرفتن، بازی–نبردهای دارای درون مایه جنسی، گاز گرفتن، در هم تنیدن خرطوم، و تماس آرام دست ها و پاها با بدن جفت دیگر اشاره کرد. مهرورزی و جفت گیری، در نهایت منجر به رفتا
رهای آشکارا آمیزشی می شوند. رفتار آمیزشی به معنای حرکتی است که در آن تماس مستقیم اندام های جنسی وجود داشته باشد. این آمیزش در بیش از ۹۵ درصد موارد به شکل «سوار شدن» بر جفت مقابل است. این طرز قرارگیری، درست همانند آمیزش جنسی دگرجنس گرایانه است که از پشت صورت گرفته و سر دو جفت رو به جلو قرار می گیرد و چه در میان زوج های همجنس نر و چه ماده، به یک صورت انجام می شود. با این حال در بعضی جانوران، به ویژه نخستیان، جفت ها می توانند از روبرو با هم نزدیکی کنند. تماس اندامی هم خود به روش های بسیار متنوعی صورت می گیرد. در اورانگوتانها و بایزنها و نخستیان نر، دخول کامل مقعدی انجام می شود، اورانگوتان های ماده انگشت خود را در مهبل دیگری فرومی کنند، بونوبوها کلیتوریس تحریک شده را در فرج هم فرو می برند، و دلفین های چرخان ماده بالهٔ خود را در شکاف جنسی جفت مقابل فرومی کنند. تماس سادهٔ اندام های جنسی و مالاندن و فشار لگنی نیز در میان جانوران همجنس بسیار گستردگی دارد. بعضی گونه های آمیزش نیز عجیب هستند؛ برای نمونه، دلفین های بوتوی نر، کیر خود را درون سوراخ تنفسی همدیگر می کنند یا آنکه اورانگوتان های نر، کیر خود را به طریقی شکل می
دهند که فرورفتگی ای پدید آید و نر دیگر بتواند بدان دخول کند. آمیزش جفت ها شامل سکس دهانی نیز می شود که خود می تواند مکیدن پستانها و دیگر اندام های جنسی را شامل گردد. انواع ماکاکیها، خفاش های خون آشام، بابون ها، و کفتارهای خالدار، از آمیزش دهانی بهره می گیرند و این آمیزش، برای پستانداران آب بازسان به صورت تماس و مالش اندام های جنسی جفت مقابل با دهان و پوزه است. از دیدگاه فرگشتی. از گذشته، تصور بر این می رفت که رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران گونه ای متناقض نما در نگره داروینی از فرگشت هستند. دربرداشتی صلب از فرگشت داروینی، تصور غالب بر این بود که هر یاخته تلاش بر این دارد تا با افزایش میزان موالید، شانس خود برای بقا را بالا ببرد و در این میان، گونه ها یا رفتارهایی که در خود همجنسگرایی داشته باشند با اصل بقای داروینی در تضاد هستند، چرا که منجر به فرزندآوری نمی شوند. با این حال، بررسی های بعدی – که شامل مشاهده انبوه رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران می شدند – این باور را زیر سؤال بردند و بر اهمیت موفقیت یاخته در به ثمر رساندن موالید و بالا بردن شانس کلی بقا برای همه اعضای گونه تأکید کردند. در چنین رویکردی، ارتب
اط جنسی تنها هدف تولید نسل و همانندسازی گونه ای را دنبال نمی کند، بلکه خود ابزاری برای اطمینان حاصل کردن از افزایش احتمال بقای گروه و یاخته در مواجهه با شرایط زیستی می شود. اگرچه تاکنون توضیح های فرگشتی چندی دربارهٔ علت های پدید آمدن این گونه رفتارها در میان جانوران ارائه شده اند، اما در همهٔ آن ها، نقیض کارکرد توصیف شده در بسیاری دیگر گروه های جانوری دیده شده است. این اگرچه به معنای نادرستی آن توضیح ها نیست و هر یک از آن ها می تواند در جای خود، چگونگی پدید آمدن رفتارهای ویژه در گروه ویژه ای از جانوران را به خوبی بیان کند؛ ولی در حالت کلی، نگره ای فرگشتی که بتواند توضیحی بر همهٔ رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران داشته باشد وجود ندارد. نخستین توضیح های فرگشتی از چرایی پدید آمدن رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران در نیمه دوم سده بیستم میلادی ارائه شدند. دلیل تأخیر در بررسی های علمی در این زمینه می توانسته عدم درک صحیح دانشمندان از گستردگی این رفتارها و نیز چه بسا ترس های همجنسگراهراسانه بوده باشد. با این حال، با افزایش مشاهدات مربوط به گستردگی بسیار این رفتارها در قلمروی جانوری، نخستین بررسی های علمی در ارائهٔ توض
یحی فرگشتی از این روابط با مقاله ولفگانگ ویکلر (۱۹۶۷) آغاز شدند. ویکلر بر این باور بود که سوار شدن یک جانور بر جانور دیگر به نشانهٔ اعلام برتری و بالاتر بودن اولی نسبت به دومی تعبیر می شود. به عبارتی، جانور نخست با سوار شدن بر جانور دوم، جایگاه خود در سلسله مراتب اجتماعی میان آن گروه از جانوران را اعلام می کند. این اندیشه آغازگر نوعی شناخت از روابط جنسی–اجتماعی بود که با ارائهٔ کتاب "" توسط ادوارد ویلسون، شکلی جدید به خود گرفت و دانش زیست جامعه شناسی را پدیدآورد. ویلسون بر این باور بود که رفتارهای همجنسگرایانه به این دلیل در گروه های جانوری باقی مانده اند که مشارکت کنندگان در آن ها اگرچه در جریان تولید مثل مستقیم نیستند، اما با کمک به خویشاوندان خود در گروه، آن ژن هایی را که با خویشاوندشان اشتراک دارند را به نسل بعد می رسانند. به دلیل تفاوت میان «چگونگی» و «چرایی» پدید آمدن رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران، دانش مندان تجربی تلاش خود را بیشتر بر مشاهده رفتارهای همجنسگرایانه و تلاش برای درک و کنترل سازوکارهایی که منجر به رفتارهای اینچنینی در جانوران می شوند، متمرکز کرده اند. حال آنکه دانش مندان نگری تلاش کرده ا
ند تا با بررسی چرایی پدید آمدن رفتارهای همجنسگرایانه، نگره ای فرگشتی از تغییرات این سازوکارها در طول زمان را ارائه دهند. برای نمونه، جداسازی جنسیتی در گروه های تماماً نر، باعث افزایش رفتارهای همجنسگرایانه می شود. چنین چیزی در میان گروه های بایزن و گوریل و میمون های لانگور دیده شده است. در حالی که کمبود ماده ها چگونگی ایجاد این پدیده را توصیف می کند، پاسخ فرگشتی دربرگیرندهٔ چرایی شکل گیری نیاز به ارتباط با همجنس در آن موقعیت است. نگره های چندی دربارهٔ چرایی شکل گیری رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران ارائه شده اند. اغلب این نگره ها بر پایه این بنا نهاده شده اند که این رفتارها جنسی–اجتماعی هستند و سودهای به خصوصی به جمعیت های جانوری می رسانند. از جمله این منافع، می تواند بالا رفتن تندرستی جامعه یا تقویت راهبرد تولید مثل باشد. به استثنای نگرهٔ «کنترل اندازهٔ جمعیت»، دیگر نگره های موجود در توضیح فرگشتی این پدیده، فرض می کنند که منافع به دست آمده از چنین رفتارهایی بشخصه به خود شرکت کنندگان در این رفتارهای جنسی می رسند. کنترل اندازه جمعیت. نگرهٔ کنترل اندازه جمعیت بر این پایه استوار است که «رفتار همجنسگرایانه با افزا
یش تراکم جمعیتی، افزایش می یابد تا فشار را بر منابع زیستی کم کند». این نگره از دیدگاه تاریخی را نخستین بار ارسطو گزارش داد؛ کسی که در کتاب "سیاست" خود نوشت آمیزش جنسی میان مردان کرتی تشویق می شد تا فشار جمعیتی بر منابع طبیعی را کم کند. از دیدگاه فرگشتی، این نگره دارای این اشکال است که اعضای یک گونه به تنهایی برای «سعادت گروه» تلاش نمی کنند. ممکن است تعدادی از اعضا از فرصت پدید آمده توسط دیگر اعضایی که اقدام به تولید مثل نمی کنند بهره بگیرند تا جمعیت موالید خود را بالا ببرند. در این صورت، ژن این اعضا به نسل بعد رفته و ویژگی همجنسگرایی در طی زمان حذف می شود. همچنین، تصور اینکه اعضای همجنسگرا در تولید مثل شرکت نمی کنند، نادرست است، چرا که زوج های همجنسگرا، حتی با احتمال بالاتری فرزندان خود را به بلوغ می رسانند. از سوی دیگر، پیامد این نگره آن است که جمعیت های رو به افول دارای موارد کمتری از رفتارهای همجنسگرایانه باشند؛ حال آنکه بررسی ها بر روی جانوران در خطر انقراض نشان از چنین کاهشی ندارند. ابراز غلبه. دلیل دیگر پدید آمدن رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران، می تواند ابراز چندبارهٔ جایگاه اجتماعی فرد در گروه باشد.
از این منظر، سوار شدن نمودی از غلبه است و سواری دادن نمودی از تسلیم. فرض این نگره این است که نمونهٔ غالب با سوار شدن بر نمونه های مغلوب در گروه، جلوی رفتارهای تهاجمی آن ها را می گیرد. در اینجا، آن نمونه ای که از دیدگاه اجتماعی دارای رتبهٔ بالاتری است، غالب متصور می شود. با این حال، سوار شدن زیردستان به نمونهٔ غالب نیز پدیده ای کم پیدا نیست. برای نمونه، گوزن های زیردست بیشتر آغازگر آمیزش جنسی با غالب خود و سوار شدن بر آن هستند تا بلعکس. اما در میان بعضی جانوران که رفتارهای غلبه ای آشکارا وجود دارند – همچون میمون ها – نمونه های مغلوب و زیردست به طور معمول اقدام به سوار شدن بر نمونه غالب می کنند و این گاه درست پس از درگیری های غلبه ای و شکست خوردن از نمونهٔ غالب روی می دهد. همچنین، در بعضی جانوران پیش از آمیزش، نمونهٔ مغلوب خود اقدام به نزدیک شدن و تحریک جنسی نمونه غالب می کند. در یک رابطهٔ دگرجنس گرایانه، چنین چیزی به نشان دادن علاقهٔ جنسی تعبیر می شود. چنین رفتارهای جنسی در تضاد آشکار با این نگره است. برای بر طرف کردن این اشکال در این نظریه، بعضی دانش مندان پیشنهاد داده اند که سوار شدن جانوری بر جانور دیگر نه
صرفاً ابراز غلبه آن بر دیگری، که روندی گفتگویی میان دو نمونه است تا در طی آن جایگاه یکدیگر را نسبت به هم بیابند. برای نمونه، کنش های همجنسگرایانه در دلفین های نر جوان بیشتر نوعی مذاکره در زمینهٔ تفاهم بر سر غلبه است تا نشان دادن و تحکیم آن. پیوندبخشی اجتماعی. واتانابی و اسموتس (۱۹۹۹) نگره ای در زمینهٔ رفتارهای همجنسگرایانه جانوران ارائه دادند که چرایی این رفتارها را در بسیاری جانوران توجیه می کرد. در نگرهٔ آنان، رابطهٔ همجنس ها می تواند بیانگر پیوند دوجانبه باشد و جایزه ای ذهنی–جسمی به طرفین بدهد که روابط درازمدت را تقویت کند. این نگرهٔ برآمده از ترکیب زیست شناسی و انسان شناسی اجتماعی، توانست رفتارهای همجنسگرایانه بابون های زیتونی نر در هنگام خوشامدگویی به هم را به مثابه نوعی «آداب ویژه» توجیه کند؛ در این جانوران، نرها گاه درگیر کنش های ویژه ای می شوند که شامل در آغوش گرفتن همدیگر، لمس همدیگر، سوار شدن برهم، لمس ناحیهٔ تناسلی، و کشیدن کیر با دست است. اهمیت این رفتارها در این است که در دیگر موارد، تقریباً هیچ گاه نمی توان بابون های زیتون نر را در حالتی «دوستانه» نسبت به هم یافت و آن ها همواره مدام در خصومت به
سر می برند. چنین رفتاری را می توان مترادف با ابراز «اعتماد» به یکدیگر در قراردادن کیر خود در دستان دیگری دانست که در نهایت برابر ابراز تمایل دو طرف به همکاری با یکدیگر در هنگام برخورد با هم است. رفتارهای همجنس گرایانه در میان جانوران گله زی با زندگی گروهی پیچیده شایع تر است و گاه نقشی اساسی در زندگی آنان بازی می کند. رفتارهای همجنسگرایانه می تواند به نوعی جلوی درگیری های خونین و نالازم را بگیرد و باعث کاهش تنش با فراهم آوردن لذت آنی شود. برای نمونه، این رفتارها بالغ بر ۷۵ درصد از آمیزش های جنسی در بونوبوها را شامل می شوند که در آن ها، بونوبوهای مادهٔ مهاجر از رابطهٔ جنسی به عنوان روشی برای تحکیم دوستی با ماده های قدرتمندتر در دستهٔ بونوبوهای مقیم بهره می گیرند. بونوبویی که در رتبه پایین تری قرار دارد با تولید سروصدا به دیگران می فهماند که در حال آمیزش جنسی با بونوبویی با رتبه بالاتر است. آمیزش جنسی در بونوبوها معمولاً برای کاهش استرس و رقابت، توسعه وابستگی، بیان روابط اجتماعی و تسلی قربانیان در پریشانی استفاده می شود. انتخاب خویشاوندی. توضیح انتخاب خویشاوندی از رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران می تواند این با
شد که این رفتارها زمان و انرژی ارزشمند جانورانی را که صرف بزرگ کردن فرزندان خودشان می کند را رها می سازد تا به جای آن، ژن های خود را به صورت نامستقیم از راه کمک به زادآوری خویشاوندان به نسل بعد برسانند. بر پایهٔ این نگره، اگرچه در صورتی که یک نمونه خود اقدام به زادآوری کند ۵۰ درصد ژن هایش را به نسل بعد می رساند، ولی اگر همان نمونه به برادر یا خواهر خود برای بزرگ کردن دو فرزند یاری برساند، برابر همان مقدار از ژن ها (formula_1) را به نسل بعد می رساند. هواداران این نگره شواهدی بر آن حتی در میان انسان ها ارائه کرده اند. برای نمونه به صورت طبیعی، احتمال همجنسگرا شدن یک فرزند پسر با افزایش تعداد برادران متولد شده پیش از او بالاتر می رود؛ چیزی که با عنوان «پدیدهٔ برادر کوچکتر» شناخته می شود. ولی با این حال، حتی در میان انسان ها نیز شواهد کافی برای نشان دادن اینکه همجنسگرایان بیشتر از دگرجنس گرایان از خانوادهٔ نزدیک خود (برادران و خواهران) پشتیبانی می کنند، وجود ندارد. بابرو و بیلی نشان دادند که انسان های دگرجنسگرا حتی بیشتر از همجنسگراها به برادران و خواهران خود کمک مالی می کنند. در کل، اگرچه نگرهٔ انتخاب طبیعی به ف
هم رفتارهای جانورانی اجتماعی همچون زنبورها و مورچه ها کمک کرده است، اما جز در میان انسان ها کمتر شواهدی از درگیر شدن «کارگران سر خانه» در کنش های همجنسگرایانه در این جانوران در دست است. چنین کارگرانی – که برای بزرگ شدن برادران و خواهران خود به سختی کار می کنند – یا هیچ گاه در رفتارهای جنسی شرکت نمی جویند یا گهگاه برخلاف تلاش اعضای بلندپایه تر کلنی، اقدام به برقراری روابط دگرجنس خواهانه پنهانی می کنند. بیش فعالی جنسی. در طبیعت، ماده ها در طول سال یا در حال نگهداری از و شیردهی به فرزندانشان هستند، یا باردار هستند. در هر دو حال، داشتن رابطهٔ جنسی بیشتر و گردآوردن اسپرم بیشتر از نرهای مختلف، کمکی در افزایش تعداد موالید نمی کند. نرها اما در طول سال میزان زیادی اسپرم تولید می کنند، که آن ها را به سوی داشتن رابطهٔ جنسی بیشتر سوق می دهد. شهوت داشتن رابطهٔ جنسی بیشتر، کارکردی فرگشتی برای اطمینان حاصل کردن از تولید هر چه بیشتر فرزند است، اما در اغلب اوقات که ماده ها یا در دسترس نیستند یا توانایی زایشی ندارند، این شهوت منجر به سوق طبیعی نر به تلاش برای داشتن زوج های هرچه بیشتر، و خالی کردن اسپرم خود می شود. در این هنگام
، تشخیص نادرست ماده از نر می تواند منجر به تلاش برای سوار شدن بر نرها نیز بشود. هواداران این نگره بر این باورند که آنچه همجنس خواهی در میان جانوران خوانده می شود، در واقع نوعی دوجنس خواهی یا تلاش برای ایجاد رابطهٔ جنسی با هر دو جنس موجود است. رفتارهای جنسی جانوران، به ویژه در میان نرها، تا حد زیادی این نگره را پشتیبانی می کنند. دیگر دلایل. از جمله دیگر دلایل احتمالی پدید آمدن رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران، می توان به نقش این رفتارها در کاهش تنش و استرس در گروه های جانوری و کمک به آن ها در رفع تنش ها با کمک لذت برآمده از آمیزش اشاره کرد. بونوبوهای ماده به کرّات از آمیزش با همجنسان خود از گروه هایی جز گروه خودشان، برای به دست آوردن غذای بیشتر در عین خشمگین نکردن گروه دوم به خاطر ورود غریبه ها به قلمروشان، بهره می گیرند. تعدادی از پژوهش ها پیشنهاد داده اند که یکی از دلایل سوار شدن ماده ها بر دیگر ماده ها می تواند تلاش مادهٔ سوارشو برای کنترل جنسی و زایشی مادهٔ سوارشده با فراهم آوردن تحریک جنس جایگزین، و در نتیجه پایین آوردن شانس موفقیت رقیب در روند زادآوری است. بر پایه این نگره، ماده های بعضی جانوران همچون بو
قلمونهای اهلی، برای آنکه رقیبان خود را از نرها به دور نگه دارند و خود شانس بالاتری برای زادآوری داشته باشند، آن رقیبان را – به ویژه اگر در رتبهٔ اجتماعی پایین تری باشند – با رابطهٔ همجنسگرایانه به گونه ای ارضای جنسی می کنند که مادهٔ سوارشده میل کمتری برای نزدیکی با نرها خواهد داشت؛ چیزی که شانس مادهٔ نخست برای به دست آوردن نرها را بالا می برد. ناکارآمدی این نگره اما در آن است که روش های مؤثرتری چون تعقیب کردن، پرخاش، و نوک زدن از سوی ماده ها برای بیرون راندن رقیبان وجود دارد و روش های تهاجمی، اغلب بیشتر از دیگر روش ها از سوی جانوران دنبال می شوند. از سوی دیگر، بررسی ها تاکنون رابطهٔ مشخصی میان وجود رفتارهای همجنسگرایانه در گروه های جانوری با کم شدن روابط دگرجنس گرایانه در آن ها نیافته اند. «تمرینی برای روابط دگرجنس خواهانه» نیز ممکن است از جمله دلایل بروز رفتارهای همجنسگرایانه در جانوران باشد. در بعضی جانوران، از جمله میمون های ماکاکی، نرهای جوانی که به سن باروری رسیده اند، توانایی رقابت با نرهای بزرگسال تر را ندارند. چنین چیزی می تواند باعث سوق آن ها به انجام رابطهٔ جنسی، اما با همجنسان خود شود. در واقع چنین
رابطه های جنسی نوعی بازی–تمرین می شوند تا جای روابط دگرجنسی را بگیرند. این بازی های جنسی را می توان در دلفین ها، لانگورها، بایزن ها، و گوریل های کوهی دید. با این حال، مشکل این نگره در آن است که نمونه های بالغ نیز در حالی که نیازی به به دست آوردن تجربهٔ جنسی ندارند، اقدام به برقراری روابط همجنسگرایانه می کنند. از سوی دیگر، در بعضی جمعیت ها، تنها تعداد خاصی از نمونه ها اقدام به چنین بازی های جنسی کرده اند. چنین چیزی چرایی عدم نیاز دیگر نمونه ها به به دست آوردن این تجربه را پررنگ تر می کند. از دیدگاه ژنتیکی. در دهه های پس از ۱۹۹۰، آگاهی دربارهٔ نقش ژنتیک در رفتارهای جنسی رشد بالایی داشته است. پژوهش هایی که در زمینه امکان ارتباط ژن ها با رفتار همجنس خواهانه انجام شده اند، اغلب در زمینه بررسی مگس های "دروسوفیلا" بوده اند. چندین ژن در این مگس ها به کنترل رفتار جنسی می پردازند. برای مدت های طولانی، دانش مندان به این حقیقت که جهش در ژن های «نابارور» این مگس ها باعث رفتار همجنس خواهانه می شوند آگاه بودند. کدهای ژنتیکی نازا برای فاکتورهای رونویسی که رفتار جفت گیری نر–نر را نتیجه می دهند، و جهش هایی که عملکرد این فاکتو
رها را تحت تأثیر قرار می دهند، به درجات مختلفی از جفت گیری نر–نر منجر می شوند. با این حال، ژن های "نابارور" تنها ژن هایی نبوده اند که موجب رفتار همجنسگرایانه شده اند، بلکه تغییر در ژن های دیگری نیز توانسته توانایی تشخیص نر و ماده از هم را از مگس گرفته، باعث تلاش او برای جفت گیری با نرها نیز شود. برای نمونه، ژنی گیرای OR67d برای فرومون های فرّار، و ژنی دیگر (GR32a) برای فرومون های نافرّار، هر دو با تحت تأثیر قراردادن توانایی تشخیص جاندار از راه فرومون های مختص جنسی، باعث می شوند که مگس با نرها نیز جفت گیری کند. ژن ها از روش دیگری نیز می توانند توانایی تشخیص مگس "دروسوفیلا" را از کار بیندازند. جهش در ژنی به نام "genderblind" که مسئول کنترل سطح گلوتامات شیمیایی برون یاخته ای است، باعث می شود که پردازش اطلاعات فرومونی در سلول های عصبی در مغز نمونه های نر با مشکل روبرو شده، توانایی های شیمیایی حسی جاندار مورد اخلال قرار گیرند. در این حالت، مگس نر نمی تواند ماده و نر را از هم تشخیص بدهد و با هر دو جنس نزدیکی می کند. با این حال، پژوهش ها بر روی مگس های "دروسوفیلا" نتوانسته اند به درک صحیح از نقش ژنتیک در ایجاد رفتار
همجنسگرایانه در حالت کلی کمک کنند. تغییر در بعضی ژن ها، باعث عدم توانایی تشخیص مگس می شوند، و این اطلاعی دربارهٔ ترجیح مگس یا گرایشش به هر کدام از جنس ها نمی دهد. تغییر در ترجیح جنسی جانور با دگرگون شدن ژن ها را اما می توان در میان موش های معمولی دید. در این موش ها، انتخاب شریک جنسی متأثر از قوه بویایی و مواد شیمیایی است که موش از راه گیرنده های بویایی خود تشخیص می دهد. ژن "trp2" کنترل کننده پروتئین مورد نیاز برای این گیرنده ها است و از کار افتادن آن، توانایی تشخیص مواد شیمیایی را از جانور می گیرد. بررسی بر روی موش های نری که توانایی تولید پروتئین های "trp2" خود را از دست داده اند نشان از افزایش قابل ملاحظه در سوار شدن این موش ها بر نرهای دیگر (در عین قابل دسترس بودن ماده ها) دارد؛ هنگامی که این موش ها در محیطی با ماده ها و نرها قرار گرفتند، اگرچه سوار شدن بر ماده ها را ترجیح می دادند، اما به میزان بسیار بیشتری از نمونه های غیرجهش یافته با نرهای دیگر جفت گیری می کردند. همچنین، این نرهای جهش یافته میزان بسیار پایین تری از پرخاش را بروز می دهند. به نظر می رسد که اگرچه توانایی تشخیص جنسیت موش های دیگر در نرهای
جهش یافته برداشته شده بود، اما آزمایش بر روی موش هایی که با ادرار نرها آغشته شده بودند نشان از افزایش اندکی در ترجیح شریک جنسی نر از سوی این نرها دارد. دلیل این مسئله می تواند این باشد که نرهای جهش یافته بعضی توانایی های بویایی خود را از راه روپوشه بویایی نگاه داشته اند. از آنجا که رفتارهای همجنسگرایانه در گستره وسیعی از جانوران دیده می شوند و در بعضی نیز منجر به تغییرات ساختاری جمعیتی در طی فرگشت شده اند، بررسی اینکه این رفتارها چه تغییرات ژنتیکی می توانند پدیدآورند، توجه دانشمندان را به خود جلب کرده است. پیشنهاد شده است تا تأثیر غیرمستقیم ژن هایی که ممکن است در یک نمونه باعث رفتار همجنس خواهانه وی شوند، بر فنوتیپ نمونه دیگری که با نمونه نخست در ارتباط بوده است بررسی شود. برای نمونه، نمونه دوم می تواند به دلیل اعمال شدن کنش همجنس خواهانه توسط نمونه نخست، برازش زایشی کمتر یا بیشتری پیدا کند. از آنجا که تأثیر غیرمستقیم ژن ها می تواند به شکل تعیین کننده ای پاسخ های فرگشتی به انتخاب طبیعی را تحت تأثیر قرار دهند، رفتار جنسی همجنس گرایانه را نیز می توان هم یک «خصیصه» برآمده از فرگشت دانست و هم یک «نیرو» که انتخاب