Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تماس با مسیر یاتاقان کاهش یابد. این منجر به 80٪ اصطکاک کمتر، 3 تا 10 برابر طول عمر بیشتر، 80٪ سرعت بالاتر، 60٪ وزن کمتر، توانایی کار با گرسنگی روانکاری، مقاومت در برابر خوردگی بالاتر و درجه حرارت بالاتر عملکرد، در مقایسه با یاطاقان های فلزی سنتی است. توپ های نیترید سیلیکون 79٪ کمتر از توپ های کاربید تنگستن هستند. بلبرینگ های سیلیکونی نیترید را می توان در بلبرینگ های پیشرفته خودرو، یاتاقان های صنعتی، توربین های بادی، اتومبیلرانی، دوچرخه، تخته غلتک و اسکیت بورد یافت. بلبرینگ های نیترید سیلیکون به ویژه در کاربردهایی که استفاده از فلزات در آن ها از خوردگی، میدان های الکتریکی یا مغناطیسی منع شده است بسیار مفید است. به عنوان مثال، در جریان سنج های جزر و مدی، که حمله آب دریا مشکلی ایجاد می کند، یا در جستجوگران میدان الکتریکی. Si 3 N 4 اولین بار در سال 1972 به عنوان یک تحمل برتر نشان داده شد اما به دلیل چالش های مرتبط با کاهش هزینه تا سال 1990 به تولید نرسید. از سال 1990، با افزایش حجم تولید، هزینه به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. اگرچه سیلیکون نیترید یاتاقان هنوز 2-5 برابر بهترین یاتاقان های فولادی گران ترند، عمل
کرد و عمر برتر آن ها تصویب سریع را توجیه می کند. حدود 15-20 میلیون سیلیکون نیترید در سال 1996 در ایالات متحده توپ تحمل برای ابزار و ماشین آلات و بسیاری از کاربردهای دیگر تولید شد. رشد سالانه 40٪ تخمین زده می شود ، اما اگر بلبرینگ های سرامیکی برای کاربردهای مصرف کننده مانند اسکیت در خط و درایو دیسک رایانه انتخاب شوند، می تواند حتی بیشتر باشد. مواد با درجه حرارت بالا. از مدت ها قبل در کاربردهای با درجه حرارت بالا از نیترید سیلیسیم استفاده می شود. به طور خاص ، این ماده به عنوان یکی از معدود مواد سرامیکی یکپارچه شناخته شده است که قادر به زنده ماندن در برابر شوک حرارتی شدید و شیب های حرارتی تولید شده در موتورهای موشکی هیدروژن / اکسیژن است. دانشمندان ناسا برای نشان دادن این قابلیت در یک پیکربندی پیچیده، از فناوری پیشرفته نمونه سازی سریع برای ساخت یک جزmber محفظه احتراق / نازل (thruster) احتراق قطعه یک اینچ استفاده کردند. راننده با موتور هیدروژن / اکسیژن داغ آزمایش شد و از پنج چرخه از جمله یک چرخه 5 دقیقه ای تا 1320 زنده ماند. C درجه حرارت ماده در سال 2010 نیترید سیلیکون به عنوان ماده اصلی در رانشگرهای کاوشگر فضایی
JAXA Akatsuki استفاده شد . از نیترید سیلیکون برای "میکرو شاتر" های ساخته شده برای طیف سنج مادون قرمز نزدیک تلسکوپ فضایی جیمز وب استفاده شد . به گفته ناسا: "دمای کار برودتی است بنابراین دستگاه باید بتواند در دمای بسیار سرد کار کند. چالش دیگر تولید کرکره هایی بود که بتوانند: بدون خستگی به طور مکرر باز و بسته شوند. باز کردن به صورت جداگانه و به اندازه کافی باز می شود تا بتواند نیازهای علمی ابزار را برآورده کند. نیترید سیلیکون به دلیل مقاومت بالا و مقاومت در برابر خستگی برای استفاده در میکروشکن ها انتخاب شد. " این سیستم میکروشاتر به دستگاه اجازه می دهد تا حداکثر 100 جرم آسمانی را به طور همزمان مشاهده و تجزیه و تحلیل کند. پزشکی. نیترید سیلیکون کاربردهای ارتوپدی زیادی دارد. این ماده همچنین جایگزینی برای PEEK (پلی اتر اتر کتون) و تیتانیوم است که برای دستگاه های همجوشی نخاعی استفاده می شود. این سطح هیدروفیلیک، ریز مخلوط نیترید سیلیکون است که در مقایسه با PEEK و تیتانیوم به مقاومت، دوام و قابلیت اطمینان مواد کمک می کند. کارهای اخیر بر روی نیترید سیلیکون نشان داده است که ترکیبات خاصی از این ماده دارای خواص ضد باکتریایی
، خواص ضد قارچی ، و خواص ضد ویروسی است. ابزار و برش فلز. اولین کاربرد عمده سیلیکون نیترید ابزار ساینده و برش بود . به دلیل سختی، پایداری حرارتی و مقاومت در برابر سایش، از نیترید سیلیکون فله، یکپارچه به عنوان ماده ای برای برش ابزار استفاده می شود. به خصوص برای ماشینکاری با سرعت بالا چدن توصیه می شود. سختی گرم ، مقاومت در برابر شکست و مقاومت در برابر شوک حرارتی به این معنی است که نیترید سیلیکون متخلخل می تواند آلیاژهای پایه چدن، فولاد سخت و نیکل را با سرعت سطح تا 25 برابر سریع تر از آن هایی که با مواد معمولی مانند کاربید تنگستن به دست می آورند، برش دهد. استفاده از سیلیکون نیترید ابزار برش تأثیر چشمگیری بر میزان تولید دارد. به عنوان مثال ، تراش صورت چدن خاکستری با درج های نیترید سیلیکون، سرعت برش را دو برابر افزایش می دهد، عمر ابزار را از یک قسمت به شش قسمت در هر لبه افزایش می دهد، و در مقایسه با ابزارهای سنتی کاربید تنگستن، متوسط هزینه درج ها را 50 درصد کاهش می دهد. الکترونیک. نیترید سیلیکون اغلب به عنوان عایق و سد شیمیایی در ساخت مدارهای مجتمع ، برای جداسازی الکتریکی ساختارهای مختلف یا به عنوان ماسک اچ در میک
روماشین فله استفاده می شود. به عنوان یک لایه انفعال برای ریز تراشه ها، از دی اکسید سیلیکون برتر است، زیرا به طور قابل توجهی مانع انتشار در برابر مولکول های آب و یون های سدیم، دو منبع اصلی خوردگی و بی ثباتی در میکروالکترونیک است. همچنین به عنوان دی الکتریک بین لایه های پلی سیلیکون در خازن ها در تراشه های آنالوگ استفاده می شود. نیترید سیلیکون رسوب شده توسط LPCVD حاوی حداکثر 8 درصد هیدروژن است. همچنین تنش کششی شدیدی را تجربه می کند که ممکن است باعث ضخامت فیلم های ضخیم تر از 200 شود نانومتر با این حال، مقاومت و مقاومت دی الکتریک بالاتری نسبت به بسیاری از عایق های معمول در تولید میکرو (10 16 Ω· سانتی متر و 10 به ترتیب MV / cm). نه تنها نیترید سیلیسیم، بلکه ترکیبات مختلف سه تایی سیلیکون، نیتروژن و هیدروژن (SiN x H y ) از لایه های عایق استفاده می شود. آن ها با استفاده از واکنش های زیر پلاسما رسوب می کنند: این فیلم های SiNH دارای تنش کششی بسیار کمتری هستند، اما خصوصیات الکتریکی بدتری دارند (مقاومت 10 6 تا 10 15) Ω · سانتی متر و قدرت دی الکتریک 1 تا 5 MV / سانتی متر) این فیلم های سیلیکونی همچنین در شرایط خاص فیزیکی در
برابر دمای بالا از نظر حرارتی پایدار هستند. نیترید سیلیکون همچنین به عنوان یکی از لایه های درام عکس در فرایند xerographic استفاده می شود. نیترید سیلیسیم همچنین به عنوان منبع اشتعال برای وسایل گازسوز خانگی استفاده می شود. به دلیل خواص الاستیک خوب، نیترید سیلیکون، همراه با اکسید سیلیکون و سیلیکون، محبوب ترین ماده برای کنسول ها است - عناصر سنجش میکروسکوپ های نیروی اتمی . تاریخچه. اولین آماده سازی در سال 1857 توسط هنری اتین ساینت-کلر دویل و فردریش وهلر گزارش شد . در روش آن ها، سیلیکون در یک بوته حلقوی شده درون یک بوته بسته بندی شده دیگر با کربن گرم می شد تا از نفوذ اکسیژن به بطری داخلی کاسته شود. آن ها محصولی را گزارش دادند که به آن نیترید سیلیکون می گفتند اما بدون تعیین ترکیب شیمیایی آن. پاول شوتزنبرگر ابتدا محصولی را با ترکیب تترانیترید ، سیلیکون نیترید، در سال 1879 که با حرارت دادن سیلیکون با براسک (خمیری که با مخلوط کردن زغال چوب، ذغال سنگ یا کک با خاک رس تهیه می شود و سپس برای چیدن بوته ها استفاده می شود) در کوره بلند به دست آمد. در سال 1910، لودویگ ویس و تئودور انگلاردت سیلیسیم را تحت نیتروژن خالص گرم کردن
د تا تولید شود E. Friederich و L. Sittig Si 3 N 4 را در سال 1925 از طریق کاهش کاربوترمال تحت نیتروژن، یعنی با گرم کردن سیلیس، کربن و نیتروژن در 1250-1300 درجه سانتی گراد تولید کردند. نیترید سیلیکون قبل از اینکه در کاربردهای تجاری استفاده شود، برای دهه ها فقط یک کنجکاوی شیمیایی بود. از سال 1948 تا 1952، شرکت Carborundum، نیاگارا فالز، نیویورک، چندین اختراع ثبت شده در زمینه تولید و استفاده از نیترید سیلیکون را درخواست کرد. تا سال 1958 نیترید سیلیکون Haynes ( Union Carbide ) برای تولید لوله های ترموکوپل، نازل موشک و قایق و بوته های ذوب فلزات در تولید تجاری قرار داشت. کار انگلیس در مورد نیترید سیلیکون، که در سال 1953 آغاز شد، با هدف بخش هایی با دمای بالا از توربین های گازی انجام شد و منجر به تولید نیترید سیلیکون متصل به واکنش و نیترید سیلیکون پرس گرم شد. در سال 1971، آژانس پروژه تحقیقات پیشرفته وزارت دفاع ایالات متحده 17 دلار آمریکاقرارداد دو میلیون تومانی با فورد و وستینگهاوس برای دو توربین گازی سرامیکی قرار داد . حتی اگر خواص نیترید سیلیکون کاملاً شناخته شده بود، وقوع طبیعی آن فقط در دهه 1990 به عنوان اجزا ریز
کشف شد (حدود 2 μm × 0.5 اندازه μm) در شهاب سنگ ها . این ماده معدنی به دلیل پیشگام طیف سنجی جرمی ، آلفرد OC Nier ، نیریت نام گذاری شد. این ماده معدنی ممکن است قبلاً، فقط به طور انحصاری در شهاب سنگ ها، توسط زمین شناسان شوروی کشف شده باشد.
کلرید ساماریم(II) با فرمول شیمیایی SmCl۲ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب کم ۶۳۹۳۹۵۳ است. که جرم مولی آن ۲۲۱٫۲۷ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، پودر خاکستری بی بو است.
یدید ساماریم (II) با فرمول شیمیایی SmI۲ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب کم ۱۴۱۶۸۹ است. که جرم مولی آن ۴۰۴٫۱۶ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای قهوه ای است.
برمید قلع(IV) با فرمول شیمیایی SnBr۴ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۴۳۸٫۳۳ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، سبز جامد است.
کلرید قلع (IV) با فرمول شیمیایی SnCl۴ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن 260.50 (anhydrous) 350.60 (pentahydrate) g/mol می باشد.
فلوئورید قلع(II) با فرمول شیمیایی SnF۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۵۶٫۶۹ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب جامد پودری است.
تترافلوئورید قلع با فرمول شیمیایی SnF۴ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۹۴٫۷۰۴ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، جامد بی رنگ است.
یدید قلع(II) با فرمول شیمیایی SnI۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۳۷۲٫۵۱۹ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، جامد سفید است.
یدید قلع (IV) با فرمول شیمیایی SnI۴ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۶۲۶٫۳۲۸ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، جامد نارنجی و قرمز است.
اکسید قلع(II) با فرمول شیمیایی SnO یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۳۴٫۷۱ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، جامد نارنجی و قرمز است. کاربرد در شیشه سازی. زمانی که اکسید قلع در تولید شیشه مصرف شود، کاملاً در آن نفوذ کرده و با مواد شیمیایی موجود در شیشه واکنش می دهد تا آن را از حالت شفاف به مات تغییر دهد. محصول بدست آمده با نام شیشهٔ شیری نیز شناخته می شود و دارای کاربرد در محیط های مسکونی و تجاری است. استفاده از آن برای تولید لعاب سفید رنگ جهت پوشش دهی ظروف چینی هم مرسوم است.
دی اکسید قلع با فرمول شیمیایی SnO یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن 134.709 g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، به 2 شکل است که شکل پایدار آن آبی-سیاه و شکل غیر پایدار آن قرمز است.
سولفید قلع(II) با فرمول شیمیایی SnS یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۵۰٫۷۶ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، پودر به رنگ قهوه ای تیره است.
تلورید قلع با فرمول شیمیایی SnTe یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۴۶٫۳۱ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، جامد قهوه ای تیره است.
نیترات استرانسیم با فرمول شیمیایی Sr(NO۳)۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۱۱٫۶۳ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای دستگاه بلوری مکعبی خاکستری است. همچنین در اثر قرار گرفتن در شعله رنگ قرمز را به شعله میدهد که مربوط به استرانسیوم موجود در آن است.
کلرید استرانسیم با فرمول شیمیایی SrCl۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۵۸٫۵۳ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، دانهٔ سفید است.
اکسید استرانسیم با فرمول شیمیایی SrO یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۰۳٫۶۲ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، جامد بلوری سفید است.
سولفات استرانسیم با فرمول شیمیایی SrSO۴ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۸۳٫۶۸ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای دستگاه بلوری مکعبی بی رنگ است.
آب تریتیومی یا آب زبَرسنگین با فرمول شیمیایی T۲O or ۳H۲O یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب کم ۱۰۴۷۵۲ است؛ که جرم مولی آن ۲۲٫۰۳۱۵ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای دستگاه بلوری راست لوزی سفید است.
کلرید تانتال (V) با فرمول شیمیایی TaCl۵ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۳۵۸٫۲۱ g/mol می باشد.
تربیم(III, IV) اکسید با فرمول شیمیایی Tb۴O۷ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۷۴۷٫۶۹۷۲ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای دستگاه بلوری مونوکلینیک سفید است.
سیلیسید تربیم با فرمول شیمیایی TbSi۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۱۵٫۰۹ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، قهوه ای تیره جامد است.
تترابرمید تلوریم با فرمول شیمیایی TeBr۴ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب کم ۸۲۳۱۱ است. که جرم مولی آن ۴۴۷٫۲۲ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، پودر خاکستری است.
دی اکسید تلوریم با فرمول شیمیایی TeO۲ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب کم ۶۲۶۳۸ است. که جرم مولی آن ۱۵۹٫۶ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای زرد و نارنجی است.
تری اکسید تلوریم با فرمول شیمیایی TeO۳ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب کم ۸۳۴۸۱ است. که جرم مولی آن ۱۷۵٫۶ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، جامد سفید است.
دی اکسید توریم با فرمول شیمیایی ThO۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۶۴٫۰۴ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای زرد و نارنجی است. دی اکسید توریم بالاترین نقطه ذوب (۳۳۹۰ درجه سانتیگراد) را در میان اکسیدها دارد.
اکسید تیتانیم(III) با فرمول شیمیایی Ti۲O۳ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۴۳٫۷۶ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بنفش تیره، جامد و بی بو است.
کلرید تیتانیم (III) با فرمول شیمیایی TiCl۳ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب کم ۶۲۶۴۶ است. که جرم مولی آن ۱۵۴٫۲۲۵ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، پودر بی بو بنفش سیاه است. کاربردها. TiCl3 از اجزاء اصلی کاتالیزور زیگلر-ناتا است که در تولید صنعتی پلی اتیلن کاربرد دارد.
تیتانیوم هیدرید با فرمول شیمیایی TiH۲ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب کم ۱۹۷۰۹۴ است. که جرم مولی آن ۴۹٫۸۸۳ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای بنفش و قرمز است. تیتانیوم هیدرید جزو خانواده ترکیبات غیر آلی بوده و در زمرهء مواد غیر استوکیومتری قرار می گیرد. این ترکیب به صورت پودری در رنگ های خاکستری/سیاه در بازار یافت می شود. از کاربردهای این ترکیب می توان به موارد زیر اشاره کرد: واکنش و تولید تیتانیوم هیدرید. برای تولید تیتانیوم هیدرید غیر استوکیومتری، تیتانیوم را با گاز هیدروژن در فشار 1 اتمسفر در دمای بین 300-500 درجه سانتی گراد واکنش می دهند. این واکنش سریع انجام می شود و به دلیل جذب هیدروژن گرماده است و موجب تغییر رنگ اسفنج تیتانیوم می شود. محصول این واکنش پودری است که ترکیبی برابر TiH1.95 دارد.برای تولید تیتانیوم هیدرید در مقیاس آزمایشگاهی می توان پودر تیتانیوم را در معرض حرارت گاز هیدروژن با دمای 700 درجه سانتی گراد قرار داد. واکنش آن به صورت زیر خواهد بود: &lt;chem&gt;Ti + H2 -&gt; TiH2&lt;/chem&gt; سایر روش های تولید تیتانیوم هیدرید: ، در برابر تاثیرات آب و هوا خنثی است ولی با اسیدهای قوی مثل هیدر
وفلوئوریک اسید و سولفوریک اسید داغ واکنش داده و در آن ها حل می شود. از طرفی این ماده در برابر عامل اکسنده به سرعت واکنش می دهد، به همین دلیل از تیتانیوم هیدرید در کاربردهای آتش بازی استفاده می شود. کاربرد تیتانیوم هیدرید در باتری لیتیم-یون. تیتانیوم هیدرید به عنوان الکترود منفی در باتری های لیتیم-یون توسط الکترولیت &lt;chem&gt;LiBH4&lt;/chem&gt; استفاده می شود. از ویژگی های مهم تیتانیوم هیدرید خواص الکتروشیمیایی مطلوب آن در فرایند الکترولیزی نسبت به سایر مواد است. کاربرد تیتانیوم هیدرید در تولید پودر. اسفنج فلز تیتانیوم که اغلب تیتانیوم خالص است، شکل پذیری بالایی دارد که این امر موجب دشواری فرایند تولید پودر می شود. یکی از راه حل های رایج استفاده از فرایند هیدروژن دهی-هیدروژن زدایی است. نفوذ عامدانه هیدروژن به اسفنج تیتانیوم منجر به تشکیل تیتانیوم هیدرید می شود. از آنجایی که تیتانیوم هیدرید یک فاز سخت و شکننده است؛ منجر به سهولت تولید پودر توسط آسیاب کردن آن اسفنج تیتانیومی می شود. بعد از تولید پودر مطلوب، آن را هیدروژن زدایی کرده تا مجدداً تیتانیوم خالص حاصل شود. از پودر تیتانیوم هیدرید می توان برای تولید پو
درهای آلیاژی اسفاده کرد. برای این کار پودر تیتانیوم هیدرید را با پودر فلز آلومینیوم مخلوط می کنند تا یک پودر یکنواخت حاصل شود. در نهایت این ترکیب به مرحله ی تف جوشی و متالورژی پودر، برای تولید محصولات فشرده می رود. اثر تردی هیدروژنی بر تیتانیوم و آلیاژهای آن. آلیاژهای تیتانیوم به طور گسترده ­ای در محیط­ های دارای هیدروژن و تحت شرایطی که در آن کوپل­ های گالوانیک یا باردهی کاتدی موجب می­ شود هیدروژن روی سطح فلز احیا شود به کار می­ روند. در بیشتر موارد، این آلیاژها مقاومتی عالی در برابر آسیب نشان می­ دهند. هیدروژن بوسیله منابع زیادی از جمله بخار آب، اسیدهای به کار رفته برای اسیدشویی و هیدروکربن­ ها تامین می­ شود. مقدار جذب عمدتا به فیلم اکسید تیتانیوم روی سطح فلز بستگی دارد به طوری­که یک فیلم بدون شکستگی چسبیده به سطح می­ تواند به طور محسوسی جذب هیدروژن را کند نماید. جذب هیدروژن و تشکیل تیتانیوم هیدرید موجب تاثیرات مخربی بر تیتانیوم و آلیاژهای آن می شود. این اثر با تردی هیدروژنی شناخته می شود و همچنین نگرانی اصلی در سازه هایی است که توسط تیتانیوم یا آلیاژهای آن ساخته شده اند. از نمونه های این سازه ها می توان به
راکتورهای هسته ای اشاره کرد. تردی هیدروژنی موجب کاهش شکل پذیری و شدن سطح فلز تیتانیوم می شود. میزان تاثیر هیدروژن به شدت وابسته به ترکیب آلیاژ و ریزساختار آن است. بنابراین فرایندهای پیشینی که برای تولید محصول تیتانیومی صورت گرفته، بر میزان اثر هیدروژن تاثیر می گذارد. تیتانیوم تجاری یا CP (درصد خلوص کمتر از %99.55)، مستعدتر از تیتانیوم خالص آلفا در برابر اثر تردی هیدروژنی است. مقدار هیدروژن لازم برای ایجاد رفتار انتقال از نرمی به تردی در تیتانیوم خالص بسیار کمتر از نیمی از مقدار لازم در تیتانیوم خالص است. حضور هیدروژن حتی به مقدار بسیار اندک(ppm 30-40)، موجب شکل گیری محلول جامد هیدروژن در تیتانیوم شده و به دنبال آن منجر به کاهش شکل پذیری قطعه متأثر از تردی هیدروژنی می شود.تردی جدی در گریدهای تجاری در حضور یک تنش پسماند بالا یا یک افزایش ­دهنده تنش و دمای بالا می­ تواند رخ دهد. این شرایط موجب مهاجرت هیدروژن به افزایش­ دهنده تنش شده منجر به تمرکز موضعی بیشتر هیدروژن و رسوب هیدریدها می­ شود که می­ تواند منجر به گسیختگی گردد. مواردی از تشکیل موضعی هیدریدها در محیط ­هایی که تیتانیوم به طور متفاوتی عملکرد خوبی داشته
است وجود داشته است. بررسی ­ها از چنین مواردی نشان می­ دهد که تشکیل هیدرید نتیجه ناخالصی­ های موجود در فلز (به ویژه مقدار آهن) و مقدار آلودگی سطحی وارد شده در حین تولید است. یک پیوند مستحکم بین آلودگی آهن سطح و تشکیل هیدریدهای تیتانیوم وجود دارد. تشکیل شدید هیدرید در هیدروژن خشک گازی با فشار بالا در اطراف ذرات آهن موجود روی سطح ملاحظه شده است. جوشکاری تیتانیوم و آلیاژهای آن منجر به تشکیل ذرات هیدرید در ترکیب می شود. به همین دلیل برای جوشکاری آلیاژهای تیتانیوم از گاز محافظ به منظور حداقل سازی میزان تشکیل هیدرید، استفاده می شود. لایه ی اکسیدی تیتانیوم که در شرایط عادی غیرفعال یا passive است؛ شامل ترکیبی از اکسیدهای مختلف است. این اکسیدها شامل (Ti(IV) , Ti(III), Ti(II هستند. این لایه ی اکسیدی موجب محافظت از فلز در برابر نفوذ هیدروژن می شود. لازم است ذکر شود برای محافظت بهتر، از روش های آندش برای ضخیم سازی این لایه ی حفاظتی استفاده می شود. آندایز کردن در محلول سولفات آمونیوم 10 درصد آلودگی سطحی را از بین برده و منجر به ضخیم ­شدن فیلم اکسید می­ شود. در مصارف شیمیایی که دما به گونه ­ای است که می­ تواند به درون فیلم
اکسیدی محافظ نفوذ کند، اگر فیلم اکسیدی محافظ تخریب شود تردی شدیدی می­ تواند رخ دهد. برای نمونه، در اسیدهای به شدت احیاکننده که فیلم اکسید تیتانیوم ناپایدار است هیدرید می­ تواند به سرعت تشکیل شود. انباشت هیدروژن نیز تحت شرایط با سرعت بالا که فیلم محافظ به همان سرعتی که تشکیل می­ شود ساییده می­ شود ملاحظه شده است.
تیتانیوم نیترید که گاهی tinite نیز خوانده می شود یک ماده سرامیکی با سختی فوق العاده بالاست که معمولاً به عنوان پوشش آلیاژهای تیتانیوم، فولاد، کاربید و اجزای آلومینیومی برای بهبود خواص سطح ماده زیرین مورد استفاده قرار می گیرد. تیتانیوم نیترید به صورت یک پوشش نازک، برای سختکاری ابزارهای برشی، برای کاربردهای تزئیناتی (به دلیل ظاهر طلایی زیبای آن) و به عنوان یک پوشش غیر سمی برای ایمپلنت ها یا درون کاشت های پزشکی مورد استفاده قرار می گیرد. ضخامت این پوشش در اغلب موارد کمتر از ۵ میکرومتر است. خواص. عدد سختی ویکرز تیتانیوم نیترید در حدود ۱۸۰۰ تا ۲۱۰۰، مدول الاستیسیته آن ۲۵۱ گیگاپاسکال، ضریب انبساط گرمایی آن 9.35x10-6 k-1 و دمای تبدیل ابررسانای آن ۵٫۶ کلوین است. تیتانیوم نیترید در دمای ۸۰۰ درجه سلسیوس در اتمسفر معمولی اکسید می شود. در دمای ۲۰ درجه سلسیوس به صورت شیمیایی پایدار است. این ماده در دماهای کرایوژنیک خاصیت ابررسانایی پیدا می کند و دمای بحرانی آن برای کریستال تکی برابر ۶ کلوین می باشد. با سرد کردن لایه نازکی از این ماده تا نزدیک صفر مطلق، مقاومت به طور ناگهانی با ضریب ۱۰۰۰۰۰ افزایش می باید که اینکار باعث تول
ید اولین شناخته شده گردید. کاربردها. یکی از کاربردهای شناخته شده تیتانیوم نیترید جهت پوشش دهی مته های دریل و تیغچه های فرزکاری برای حفظ لبه های تیز و جلوگیری از خوردگی است. این پوشش معمولاً باعث افزایش ۲ تا ۱۰ برابری عمر ابزار می شود. تولید. شناخته شده ترین روش اجرای پوشش تیتانیوم نیترید استفاده از فرایند انباشت بخار فیزیکی (PVD) و انباشت بخار شیمیایی (CVD) است. در هر دو روش تیتانیوم تصعید شده و در یک محیط خلاء و با انرژی بالا با نیتروژن واکنش داده می شود. برای پوشش دهی TiN بر روی سطح نمونه ها بعد از آماده سازی و صیقلی نمودن سطح نمونه ها، آنها را درون محفظه دستگاه PACVD قرار می دهند. با اعمال خلاء درون محفظه گازهای اضافی از درون منبع حذف می شود. سپس گازهای نیتروژن، هیدروژن و آرگون با مقدار معین وارد محفظه شده و با اعمال اختلاف پتانسیلی در حدود ۶۰۰ ولت، بر روی سطح نمونه ها پلاسما تشکیل می شود. در این شرایط این گازها به صورت یونیزه درآمده و به سطح نمونه که کاتد می باشد برخورد می کنند. در اثر برخورد این ذرات با سطح نمونه، هم آلودگی های سطح نمونه ها با استفاده از روش کندو پاش از بین رفته و هم دمای نمونه افزایش می
یابد تا نمونه به دمای مورد نظر برسد. بعد از رسیدن نمونه به دمای انجام واکنش به مدت یک ساعت همین گازها به درون محفظه وارد می شوند تا سطح نمونه در اثر برخورد یون های نیتروژن، نیتروژن دهی شود. با اتمام فرایند نیتروژن دهی مقدار گازهای نیتروژن و هیدروژن در ترکیب گاز کم شده و به جای آن گاز تیتانیوم تتراکلرید (TiCl4) که تأمین کننده تیتانیم مورد نیاز می باشد به درون محفظه وارد می شود. این گاز درون پلاسما یونیزه شده و با یون های نیتروژن درون محفظه واکنش می دهد و بر روی سطح نمونه رسوب می کند. با مجتمع شدن این ذرات سطح نمونه از ماده TiN پوشیده شده و لایه مورد نظر ایجاد می شود.
تیتانیوم دی سولفید با فرمول شیمیایی TiS۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۱۱٫۹۹ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، روکشی از رنگ طلایی است.
تیتانیوم دی سیلیسید با فرمول شیمیایی TiSi۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۰۴٫۰۳۸ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، پودر زرد است.
کربنات تالیم(I) با فرمول شیمیایی Tl۲CO۳ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب کم ۲۳۰۳۱ است. که جرم مولی آن ۴۶۸٫۷۷۶ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای دستگاه بلوری راست لوزی سیاه است.
سولفید تالیم(I) با فرمول شیمیایی Tl۲S یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۴۴۰٫۸۳۳ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای سفید بی بو است.
سولفات تالیم (I) با فرمول شیمیایی Tl۲SO۴ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب کم ۲۴۸۳۳ است. که جرم مولی آن ۵۰۴٫۸۳ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای جامد سفید است.
کلرید تالیم(I) با فرمول شیمیایی TlCl یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۳۹٫۸۲ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، پودر منشوری سفید یا متراکم است.
اورانیوم نیترید با فرمول شیمیایی U۲N۳ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۵۱۸٫۰۷۸ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای جامد سفید بی بو است.
اورانیوم تترافلورید با فرمول شیمیایی UF۴ یک ترکیب شیمیایی است که جرم مولی آن ۳۱۴٫۰۲ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای جامد است.
اورانیوم دی اکسید با فرمول شیمیایی UO۲ یک ترکیب شیمیایی است که جرم مولی آن ۲۷۰٫۰۳ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای جامد سبز است.
اورانیل استات با فرمول شیمیایی UO۲(CH۳COO)۲ (anhydrous)UO۲(CH۳COO)۲·2H۲O (dihydrate) یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۴۲۴٫۱۴۶ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، پودر زرد رنگ است.
اورانیل نیترات با فرمول شیمیایی UO۲(NO۳)۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۳۹۴٫۰۴ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای زرد است.
تری اکسید اورانیم با فرمول شیمیایی UO3 یک ترکیب شیمیایی است؛ که جرم مولی آن ۲۸۶٫۲۹ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، جامد زرد و سبز است.
وانادوسن با فرمول شیمیایی V(C۵H۵)۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۸۱٫۱۲۸ g/mol می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، پودر نارنجی و زرد است.
کلرید بنزالکونیوم (BZK , BKC , BAK , BAC)، که به کلرید آلکلید متیل بنزیلاممونیوم (ADBAC) و با نام تجاری Zephiran نیز شناخته می شود، یک نوع سورفکتانت کاتیونی است. این ماده یک نمک آلی است که به عنوان یک ترکیب آمونیوم چهارتایی طبقه بندی می شود. ADBACها سه دسته اصلی استفاده دارند: به عنوان ماده زیست کش، سورفاکتانت کاتیونی و عامل انتقال فاز. ADBAC مخلوطی از کلریدهای آلکیل بنزیل دی متیل آمونیوم است که در آن گروه آلکیل دارای زنجیره های طولی متفاوت آلکیل با تعداد زوج است. حلالیت و خواص فیزیکی. بسته به میزان خلوص، کلرید بنزالکونیوم از بی رنگ تا زرد کمرنگ (ناخالص) دیده می شود. کلرید بنزالکونیوم به راحتی در اتانول و استون حل می شود. انحلال در آب به کندی صورت می گیرد. محلول های آبی باید خنثی تا کمی قلیایی باشند. محلول ها بعد از تکان دادن کف می کنند. محلول های غلیظ دارای طعم تلخ و بوی ضعیف مانند بادام هستند. کنسانتره های استاندارد به صورت محلول های ۵۰٪ و ۸۰٪ وزنی بر وزن (w/w) تولید می شوند و با نام های تجاری مانند BC50، BC80، BAC50، BAC80 و غیره به فروش می رسند. محلول ۵۰٪ کاملاً آبکی است، در حالی که محلول های غلیظ تر برای
جلوگیری از افزایش گرانروی یا تشکیل ژل در شرایط دمای پایین نیاز به ترکیب اصلاح کننده های رئولوژی دارند (مثل الکل ها، پلی اتیلن گلیکول ها و غیره). سورفاکتانت کاتیونی. کلرید بنزالکونیوم دارای خواص سورفاکتانتی است، باعث حل شدن فاز لیپیدی لایه نازک (فیلم) اشک در چشم می شود و به افزایش نفوذ دارو در آن کمک می کند، و به همین دلیل آن را به یک مفید تبدیل می کند، اما با ایحاد خطر آسیب به سطح چشم. عامل انتقال فاز. کلرید بنزالکونیوم یک رکن اصلی در تجزیه و تحلیل انتقال فاز است که در کابردهایی مثل دارو یک فناوری مهم در سنتز ترکیبات آلی به حساب می آید. عامل زیست فعال. کلرید بنزالکونیوم یک ماده فعال در بسیاری از محصولات مصرفی به خصوص برای فعالیت ضد میکروبی است: کلرید بنزالکونیوم در بسیاری از فرایندها و محصولات غیر مصرفی در ضد عفونی جراحی و به عنوان یک ماده فعال استفاده می شود. لیست جامع کاربردهای این ماده شامل کاربردهای صنعتی نیز می شود. یک مزیت کلرید بنزالکونیوم، به غیر از ضد عفونی کننده های مبتنی بر اتانول یا ضد عفونی کننده پراکسید هیدروژن، آن است که هنگام استفاده بر روی پوست آسیب دیده، احساس سوزش ایجاد نمی کند. با این حال