Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این فیلم، ند بنسون، ابتدا داستان را از منظر شوهر ریگبی نوشت، و سپس به اصرار چستین یک نسخهٔ مجزا هم از منظر خود ریگبی نوشت. این فیلم در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو سال ۲۰۱۳ در دو قسمت به نمایش درآمد (با نام های "آن مرد" و "آن زن"). قسمت سومی از منظر هر دوی آن ها (به نام "آن ها") بعداً به طور مجزا منتشر شد. این فیلم چندان مورد استقبال قرار نگرفت، اما ای. او. اسکات، منتقد سینما، بازی چستین در آن را ستود و چنین توصیف کرد: «اتصالی بین مرزبندی های متداول میان سرسختی و شکنندگی، نمایشگر کنترلی بدیع حتی زمانی که نقش او اختیارش را از دست می دهد، و متعادل حتی وقتی فیلم به سمت ملودرام پیچ و تاب می خورد.» افت و خیز مسیر شغلی (۲۰۱۴–۲۰۲۰). در سال ۲۰۱۴ چستین در سه فیلم حضور داشت. او نقش "جولی" را در فیلم "خانم جولی" بازی کرد؛ این فیلم بر اساس نمایشنامه ای به همین نام اثر اگوست استریندبرگ بود و توسط لیو اولمان کارگردانی شد. فیلم داستان غمناک زندگی یک نجیب زاده را تعریف می کند که سرکوب جنسی شده است و رابطه ای را با یکی از کارگران پدرش (با بازی کالین فارل) برقرار می کند. چستین به برداشت فمینیستی اولمان از این موضوع علاقه پی
دا کرد. دیوید رونی، منتقد "هالیوود ریپورتر" ظرافت بازی چستین را در این فیلم تحسین کرد اما کل اثر را نامسنجم توصیف کرد. این فیلم فقط به طور محدودی نمایش یافت. در زمان فیلم برداری این فیلم در ایرلند، چستین نسخه ای از فیلمنامهٔ "میان ستاره ای" (۲۰۱۴) اثر کریستوفر نولان را دریافت کرد. این فیلم نهایتاً با بودجهٔ ۱۶۵ میلیون دلار و با شرکت متیو مک کانهی و ان هتوی ساخته شد و عمدتاً با دوربین های آی مکس فیلمبرداری شد. چستین در این فیلم نقش دختر شخصیت مک کانهی را در دوران بزرگسالی اش بازی می کرد؛ سنگینی رابطهٔ احساسی این پدر و دختر در فیلم، چیزی بود که چستین را به این شخصیت جذب کرد. درو مک وینی، منتقد سینمایی در وبگاه هیت فیکس نقش چستین در این فیلم را بسیار برجسته توصیف کرد. این فیلم، با درآمد کلی ۶۷۵ میلیون دلار، پرفروش ترین فیلم غیر پویانمایی چستین شد. آخرین فیلمی که از چستین در سال ۲۰۱۴ اکران شد، "خشن ترین سال" با کارگردانی جی. سی. چاندور بود. داستان این فیلم در شهر نیویورک و سال ۱۹۸۱ رخ می داد، که سالی بود که نرخ جرایم در این شهر به بالاترین حد رسیده بود. فیلم داستان صاحب یک کارخانهٔ نفت گرمایشی (با بازی اسکار آیزا
ک) و همسر سنگدلش (با بازی چستین) را به تصویر می کشید. به منظور آماده شدن برای این نقش، چستین در مورد این دورهٔ تاریخی تحقیق کرد، و با کمک یک مربی لهجهٔ بروکلینی را فراگرفت. او همچنین با طراح لباس فیلم روی انتخاب لباس این شخصیت کار کرد، و نهایتاً با آرمانی تماس گرفت تا لباسی مناسب این دورهٔ تاریخی برای او فراهم کند. میک لاسال، منتقد "سان فرانسیسکو کرونیکل" نوشت که چستین «تجسمی از زنان تازه به دوران رسیدهٔ نیویورک آن زمان» بود، و مارک کِرمُد از "گاردین" هم بازی چستین را «معرکه» ای نامید که در آن الهاماتی از لیدی مکبث دیده می شد. چستین بابت این فیلم نامزد جایزهٔ گولدن گلوب برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. بابت کارهایی که در سال ۲۰۱۴ از او ارائه شد نیز، انجمن منتقدان پخش فیلم به او یک جایزهٔ افتخاری برای دستاوردهای ویژه داد. در سال ۲۰۱۵، چستین نقش یک فرمانده را در فیلم "مریخی" اثر ریدلی اسکات بازی کرد؛ این فیلم بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ اندی ویر بود. شخصیت چستین فرماندهی یک تیم از فضانوردان را به عهده داشت که شامل یک گیاهشناس (با بازی مت دیمون) می شد. چستین پیش از این فیلم با چند فضانورد در آزمایشگاه پیش
رانش جت و مرکز فضایی جانسون ملاقات کرد و شخصیتش را بر اساس تریسی دایسن (که با او در هیوستون وقت گذرانده بود) شکل داد. "مریخی" دومین فیلم چستین در دو سال متوالی بود که فروشی بالای ۶۰۰ میلیون دلار داشت. همچنین در سال ۲۰۱۵ چستین در فیلم "قله ای به رنگ خون" اثر گی یرمو دل تورو نقش یک کنتس را بازی کرد که با برادرش (با بازی تام هیدلستون) همدست می شود تا تازه عروسش را (با بازی میا واشیکوفسکا) بترساند. چستین نسبت به این نقش منفی رویکردی دلسوزانه داشت و برای آماده شدن برای این نقش اشعار روی سنگ قبرها را مطالعه کرد و فیلم های "ربه کا" (۱۹۴۰) و "چه بر سر بیبی جین آمد؟" را تماشا کرد. دل تورو تلاش کرد بازیگرانی برای این فیلم برگزیند که ناراحتی روانی شخصیت ها را به خوبی به نمایش بگذارند، اما پیتر دبروژ منتقد "ورایتی" نوشت که چستین به اشتباه برای این نقش انتخاب شده بود و نتوانست که سنگ دلی این شخصیت را به خوبی منتقل کند. بر عکس، دیوید سیمز منتقد مجلهٔ "اسلیت" چستین را بابت به نمایش درآوردن «حسادت [شخصیتش در فیلم] تا قبضهٔ سلاح» ستود. پس از بازی در چندین نقش پرتنش، چستین به دنبال نقش های ملایم تری بود او این چنین نقشی را او
ل در فیلم فانتزی "" (۲۰۱۶) یافت، که در آن در کنار کریس همسورث، شارلیز ترون و امیلی بلانت نقش آفرینی کرد. این فیلم هم دنباله و هم پیش درآمدی بود برای فیلم "سفیدبرفی و شکارچی" (۲۰۱۲). چستین مجذوب این نکته شد که شخصیت او در فیلم، یک زن جنگجو با قابلیت هایی هم تراز نقش اول مرد فیلم بود، اما فیلم نهایتاً نقدهای منفی گرفت و فروش خوبی هم نداشت. او سپس نقش اول فیلم "دوشیزه اسلون" را بازی کرد که یک لابی گر سیاسی بود. در این فیلم، چستین یک بار دیگر با جان مدن کار کرد. چستین به منظور آماده شدن برای این فیلم، کتاب "تنبیه کنگره" از جک ابراموف را خواند تا با روند لابی گری سیاسی در آمریکا آشنا شود، و با چند زن که لابی گری سیاسی می کردند ملاقات کرد تا با طرز رفتار و پوشش آن ها آشنا گردد. پیتر تراورس در نقد این فیلم، چستین را یکی از بهترین بازیگران روی زمین نامید و تصویرگری موفق او از زندگی اسلون را تحسین کرد، و جاستین چنگ هم در "لس آنجلس تایمز" از نقش آفرینی چستین به عنوان «تور دو فرانسِ دقت در بلاغت و تنش احساسی تنگاتنگ» یاد کرد. چستین برای این فیلم نامزد جایزهٔ گلدن گلوب برای بهترین بازیگر زن در یک فیلم درام شد. در سال ۲۰۱
۶ چستین یک کمپانی تهیه کنندگی سینمایی با نام فرکل فیلمز تأسیس کرد، که توسط تیمی از مدیران زن اداره می شد. چستین سال ۲۰۱۷ را با تهیه کنندگی فیلم "من جین دو هستم" آغاز کرد؛ این فیلم، که در آن چستین راوی داستان هم بود، یک مستند راجع به بردگی جنسی بود. چستین که مایل بود بیشتر با زنان فیلمساز کار کند در این سال در دو فیلم که توسط زنان کارگردانی شده بودند بازی کرد: "همسر نگهبان باغ وحش" اثر نیکی کارو، و "زن جلو می رود" اثر سوزانا وایت. فیلم اول اقتباسی از کتابی به همین نام، اثر دایان آکرمن بود، و در آن چستین به همراه یوهان هلدنبرگ نقش آنتونینا زابینسکی و همسرش جان زابینسکی را بازی می کردند؛ این دو، یک زوج لهستانی بودند که در جنگ جهانی دوم، جان انسان ها و حیوانات را نجات دادند. این فیلم نقدهای متناقضی دریافت کرد، اگر چه استیون هولدن نوشت که شخصیت «گوش به زنگ و لایه لایه» چستین به این فیلم قدرت بخشیده بود. داستان فیلم "زن جلو می رود" راجع به کارولاین ولدون بود، که مشاور گاو نشسته، رهبر قبیلهٔ سرخ پوست سو تا پیش از ماجرای کشتار ووندد نی بود. چستین در این نقش تلاش کرده بود که الگویی برای دختران جوانی ارائه کند که دنبال
یک شخصیت الهام بخش هستند، و خارج از فیلم اطلاعاتی منتشر کرده بود تا مظنون به طرفداری از سفیدپوستان نشود. چستین در فیلم "بازی مالی" (۲۰۱۷)، اولین فیلم به کارگردانی آرون سورکین، نقش مالی بلوم نویسنده و قمارباز آمریکایی را بازی کرد. مالی بلوم که قبلاً به اسکی مشغول بود، به دلیل برگزاری یک برنامهٔ قماربازی سنگین نهایتاً توسط اف بی آی دستگیر شد. چستین این نقش را پذیرفت چرا که می خواست با سورکین کار کند؛ او با نوشته های سورکین آشنا بود و آن را عمیقاً ستایش می کرد. چستین به جای آن که به شخصیت عمومی بلوم اکتفا کند، با او ملاقاتی مستقیم داشت تا با واکاوی عمیق تر شخصیت او، نواقص و نقاط ضعفش را شناسایی کند. همچنین، او به تحقیق راجع به قماربازی زیرزمینی پرداخت و با برخی از مشتریان بلوم نیز مصاحبه کرد. پیتر دبروژ، بازی چستین در این فیلم را «یکی از بهترین نقش آفرینی های زنان در عرصهٔ سینما» نامید و موفقیت آن را هم به «ذکاوت فرازمینی» چستین نسبت داد و هم به فیلمنامهٔ سورکین. چستین بابت این فیلم، برای پنجمین بار نامزد جایزهٔ گلدن گلوب شد. در سال ۲۰۱۸، چستین مجری یک بخش از برنامهٔ طنز "پخش زنده شنبه شب" شد. او همچنین در فیلم
"مرگ و زندگی جان اف. داناون" از زاویه دولان نقش یک شخصیت منفی را بازی کرد اما این نقش بعداً به دلیل عدم تطابق با داستان فیلم حذف شد. چستین در سال ۲۰۱۹، دو فیلم بر روی پرده داشت. نخست؛ بازی در نقش یک موجود فرازمینی بدطینت در فیلم "دارک فینکس" که قسمت دوازدهم از مجموعه فیلم های "مردان ایکس" است و چستین به دلیل تمرکز این فیلم بر شخصیت های زن بازی در آن را پذیرفت. پیتر بردشاو منتقد سینما نوشت که به نظر او بازی چستین در این فیلم باعث «هدر رفتن استعدادهای او» شده است. این فیلم با شکست هنری و تجاری مواجه شد. در ادامه، چستین در دومین همکاری مشترک خود با موشیاتی، در فیلم ترسناک "" ظاهر شد. "آن: بخش دوم" دنباله ای بر فیلم "آن" (۲۰۱۷) است و چستین در آن نقش زنی به اسم بورلی مارش را بازی کرد که به همراه دوستانش با ترس های قدیمی خود مواجه می شوند. فیلم برداری برای چستین در این فیلم چالش برانگیز بود زیرا موشیاتی کار با جلوه های تجربی را به تصاویر کامپیوتری ترجیح می داد؛ او در سکانسی ویژه از فیلم ملزم شد تا ۱۷۰۰۰ لیتر خون مصنوعی روی خود بریزد. این فیلم با نقدهای مثبتی همراه بود و منتقدی از "ایونینگ استاندارد" چستین را در نق
شش «به نحو مناسبی ناراحت و غم انگیز» توصیف کرد. فروش جهانی این فیلم ۴۷۰ میلیون دلار بود. چستین تحت شرکت فرکل فیلمز، یکی تهیه کنندگان فیلم مهیج "ایوا" (۲۰۲۰) بود و در آن نیز ایفای نقش کرد. این فیلم را متیو نیوتن نوشته و قرار بود که کارگردان آن باشد، اما از آن جا که نیوتن سابقه خشونت خانگی دارد انتقاداتی به این انتخاب شد، و نهایتاً کارگردانی فیلم به تیت تیلور محول شد. بوید ون هویج از "هالیوود ریپورتر" در نقد خود گلایه کرد که استعدادهای چستین به عنوان یک ستارهٔ اکشن در فیلمی ناامیدکننده به هدر رفته است. در حالی که "ایوا" در طول همه گیری کووید-۱۹ در سینما اکران شد، این فیلم در گیشه شکست خورد اما در سیستم فروش ویدئو هنگام درخواست موفق بود. موفقیت در کسب جوایز (۲۰۲۱–اکنون). اندرو گارفیلد و چستین در درام زندگی نامه ای "چشم های تامی فی" (۲۰۲۱) به ترتیب نقش شخصیت های تلویزیونی، جیم و تامی فی باکر را بازی کردند. چستین در سال ۲۰۱۲ حق انتشار زندگی نامهٔ فی را به دست آورد و تحت کمپانی فرکل فیلمز، فیلم را تهیه کنندگی کرد. به منظور شبیه بودن به بکر، چستین از روش آرایش مصنوعی استفاده می کرد که تکمیل آن چهار تا هفت ساعت زمان
می برد. این نقش ملزم به آوازخواندن بود که به گفتهٔ خودش این موضوع او را عصبی کرده بود. او برای ضبط هفت ترانه از موسیقی متن فیلم با تهیه کنندهٔ موسیقی، دیو کاب، همکاری کرد. دیوید فیر از "رولینگ استون" چستین را تنها دلیل دیدن این فیلم زندگی نامه ای دانست و او را به خاطر مستقل شدن از فیلم نامه، به منظور انسانیت بخشیدن به شخصیت فی ستایش کرد. کوین مهر از "تایمز" آن را «نقش آفرینی خیره کننده، فارغ و سزاوار جوایز» توصیف و آن را با نقش آفرینی واکین فینیکس در "جوکر" (۲۰۱۹) مقایسه کرد. او جوایز اسکار، انجمن بازیگران فیلم و انتخاب منتقدان در رشتهٔ بهترین بازیگر زن را کسب کرد و علاوه بر این نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد. همچنین در سال ۲۰۲۱، چستین بازی در مینی سریال تلویزیونی "صحنه هایی از یک ازدواج" را با هدف براندازی ایفاگری کلیشه ای از زنان پذیرفت. این مینی سریال بازسازی انگلیسی زبان از مینی سریال سوئدی به همین نام در سال ۱۹۷۳ ساختهٔ اینگمار برگمان است که جنسیت بازیگران تغییر یافته است. لوسی منگان از "گاردین" اشاره داشت کرد که کشش متقابل بین چستین و هم بازی اش اسکار آیزاک، به نشان دادن رابطهٔ پیچیدهٔ بین کاراکترهای
آن ها کمک کرده و کارول میدگلی از "تایمز" آن ها را به خاطر ارائهٔ بی نقص دیالوگ ها تحسین کرد. او برای این نقش نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر زن در مینی سریال شد که دومین نامزدی او در مراسم آن سال بود. چستین در "بخشیده شده" که اقتباسی از رمان به همین نام نوشتهٔ لارنس آزبورن بود، بار دیگر با ریف فاینز هم بازی شد. برای فیلم جاسوسی و زن محور "۳۵۵" (۲۰۲۲)، چستین به همراه تیم بازیگران زن فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۸، ایده زنانه سازی را به پذیرندگان احتمالی پیشنهاد دادند و در آن جا یونیورسال پیکچرز حقوق توزیع فیلم را به دست آورد. نظرات منتقدان به این فیلم عموماً نامطلوب بود و از لحاظ تجاری نیز عملکرد خوبی نداشت. چستین در آن زمان حضور کوتاهی در نقش مرین ترامپ در فیلم تاریخی "زمان آرماگدون" ساختهٔ جیمز گری داشت. در "پرستار خوب"، او نقش پرستار شیفت شب به نام ایمی لاگرن را بازی کرد که متوجه می شود همکارش چارلز کالن (با بازی ادی ردمین) قاتل زنجیره ای است. او برای این نقش همکاری تنگاتنگی با لاگرن داشت و به منظور آماده سازی، در دانشکدهٔ پرستاری شرکت کرد. کیت اربلند از ایندی وایر متوجه شد که اجرای او «عملکردی مؤ
ثر در مجموعه ای بسیار آرام» است. چستین تهیه کنندهٔ اجرایی مینی سریال زندگی نامه ای "جرج و تمی" بود که در آن خوانندهٔ کانتری، تمی وینت، را در مقابل جرج جونز (با بازی مایکل شنون) به تصویر کشید. در طول آماده سازی، چستین و شنون برای خواندن چند ترانه از شخصیت هایشان به وسیلهٔ مربی آواز تعلیم داده شدند. او برای اینکه نقش وینت در اواخر عمرش را بازی کند، وزن خود را نیز کاهش داد. اما فریزر در وبگاه "د پلی لیست" از کشش متقابل بین بازیگران تقدیر کرد و به «ظرافت و سرسختی» نقش چستین تأکید داشت. این مجموعه آمار بینندگان فراوانی در پلت فرم های مختلف داشت. او برای آن برندهٔ جایزهٔ انجمن بازیگران فیلم، نامزد یک گلدن گلوب دیگر، و نیز برای بار نخست نامزد امی ساعات پربیننده شد. چستین به تئاتر برادوی بازگشت و در بازآفرینی سال ۲۰۲۳ نمایش "خانهٔ عروسکِ" هنریک ایبسن، نقش نورا هلمر، زن خانه دار غصه دار، را به روی صحنه برد که به مدت ۱۶ هفته در تئاتر هادسون نمایش داده شد. این نمایش ابتدا برای تئاتر وست اند در سال ۲۰۲۰ برنامه ریزی شده بود، اما به دلیل همه گیری کووید-۱۹ لغو شد و بعداً به اصرار چستین به نیویورک منتقل شد. این نمایش به دلیل
فروش گیشهٔ قوی اجراهای پیش پرده، یک هفته تمدید شد. گلوریا اولادیپو در "گاردین"، اجرای چستین را قابل توجه و گیرا پنداشت و افزود «از طریق اجرای چستین، پرترهٔ کامل تر و بی کرانی از قهرمان دیرینه ترسیم شده است». او برندهٔ جایزهٔ دراما دسک در رشتهٔ اجرای اصلی برجسته در نمایش و همچنین نامزد جایزهٔ تونی بهترین بازیگر زن در نمایش شد. چستین در فیلم درام مستقل "حافظه" اثر میشل فرانکو، نقش یک الکلی در حال بهبود را بازی کرد. او از پذیرش این پروژهٔ به دور از کانون توجهات خشنود بود و لباس های شخصیتش را خودش از تارگت خریداری کرد. پیتر دبروژ اشاره کرد که چستین در ایفای نقش شخصیتی از نظر اخلاقی تفرقه افکن، تا به حال به این اندازه آسیب پذیر در پردهٔ سینما ظاهر نشده بود. در سال ۲۰۲۴، چستین در کنار ان هتوی در "غریزه مادران" به ایفای نقش پرداخت. این اثر بازسازی یک فیلم مهیج روان شناختی بلژیکی به همین نام بود و چستین هم تهیه کنندگی آن را بر عهده داشت. به عنوان دوست نزدیک هتوی، برای چستین چالش برانگیز بود که نقش شخصیتی را بازی کند که نسبت به شخصیتِ هتوی ستیزه جویانه باشد. چستین در سال بعد با فیلم درام عاشقانهٔ "رویاها" که درمورد م
هاجرت غیرقانونی به ایالات متحده بود، بار دیگر با میشل فرانکو کار کرد. فعالیت های غیر سینمایی. چستین یک فمینیست است و بارها علیه تبعیض جنسیتی که در مورد زنان و اقلیت ها در هالیوود اعمال می شود صحبت کرده است. در دسامبر ۲۰۱۵ او یک ستون مطلب در "هالیوود ریپورتر" منتشر کرد که حاوی نظراتش در مورد عدم توازن جنسی در صنعت سینما بود. همچنین در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۷، چستین که خود عضو هیئت داوران هم بود از تصویر منفعلی که از زنان در بیشتر فیلم ها ارائه شده بود گله کرد. او همچنین از کمبود منتقدان سینمایی زن شکایت کرده و این امر را سدی در راه به تصویر کشیدن زنان به شکلی که جنسیت زده نباشد عنوان کرده است. چستین مدافع توازن بیشتر بین دو جنس در صحنهٔ سینما است، به ویژه حضور بیشتر زنان در بین دست اندرکاران پشت صحنه و در مناصب صاحب قدرت. در شبکه های اجتماعی هم چستین تلاش می کند "تقویت کنندهٔ صدای" قربانیان آزار جنسی در صنعت سینما باشد. در سال ۲۰۱۸، او با ۳۰۰ زن دیگر که در هالیوود فعال هستند همکاری کرد تا جنبش دیگر بس است را برپا کنند؛ این جنبش حامی زنانی است که مورد آزار یا تبعیض قرار گرفته اند. در همین سال چستین در فیلم مستند "
این همه چیز را تغییر می دهد" نقش بازی کرد که موضوعش نوع برخورد با بازیگران زن در هالیوود است. چستین همچنین علناً از برابری درآمد در محل کار دفاع می کند و چند پیشنهادی کاری را که از این جهت غیرمنصفانه بوده اند رد کرده است. او در حمایت از میشل ویلیامز که برای "تمام پول های جهان" در سال ۲۰۱۷ دستمزد کمتری نسبت به همبازی اش مارک والبرگ دریافت کرد، به طور انتقادی صحبت کرد. به گفتهٔ ویلیامز، این حرکت منجر به آگاهی بیشتر از این موضوع و کمک مالی به ارزش ۲ میلیون دلار به صندوق دفاع قانونی دیگر بس است شد. در سال ۲۰۱۳ چستین از جنبش «پشتت هستیم» حمایت کرد که از کهنه سربازان ارتش ایالات متحده پشتیبانی می کند، و در سال ۲۰۱۶ هم عضو هیئت مشاوران سازمان «با هم انجامش می دهیم» شد که فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی می سازد که به زنان قدرت می بخشند. در سال ۲۰۱۷ چستین به همراه چندین شخصیت معروف هالیوودی در اجرایی از "تک گویی های کودکان" نقش آفرینی کرد؛ نقش چستین یک دختر ۱۳ ساله بود که توسط عموی خود مورد تجاوز قرار گرفته بود. در این برنامه برای مؤسسهٔ خیریه ای به اسم "نیازهای دراماتیک" کمک مالی جمع شد که به بچه های آفریقایی که در رش
ته های هنری فعالیت می کنند کمک می کند. در سال ۲۰۲۰ چستین سرمایه گذار فرنچایزی مستقر در لس آنجلس برای لیگ ملی فوتبال زنان شد. این تیم جدید از آن زمان باشگاه فوتبال انجل سیتی نام گرفته است. چستین که خواهر خودش را به دلیل خودکشی از دست داده است، تلاش می کند که آگاهی در مورد افسردگی را افزایش دهد و از کسانی که از آن رنج می برند حمایت کند. او از سازمان های خیریه ای که به بهبود سلامت روانی می پردازند حمایت می کند و با سازمان غیرانتفاعی "روی بازوانش بنویس عشق" کار می کند که به دانش آموزان دبیرستانی که هویت جنسی یا جنسیتی متفاوتی دارند کمک می کند تا بر احساس عدم امنیت خود غلبه کنند. خود چستین در زمان کودکی به خاطر موهای قرمز و صورت پر از کک و مکش متلک می شنید و اینک در برابر قلدری و تمسخر اندام می ایستد. چستین همچنین برای دسترسی زنان به بهداشت باروری قابل استطاعت تلاش می کند و در سال ۲۰۱۷ مجلهٔ "ورایتی" بابت همکاری چستین با سازمان فرزندپروری تنظیم شده از او با افتخار یاد کرد. او در واکنش به ممنوعیت سقط جنین در برخی ایالت های آمریکا، به چندین سلبریتی پیوست و از کار کردن در آن مناطق امتناع کردند. در سال ۲۰۲۲، چستین در
جریان حمله روسیه به اوکراین، به کی یف در اوکراین سفر کرد. او در طول این سفر از بیمارستان کودکان بازدید کرد و با رئیس جمهور ولودیمیر زلنسکی و رئیس اداره ریاست جمهوری آندری یرماک دیدار کرد. سبک بازیگری و تصویر در رسانه ها. در سال ۲۰۱۵ روی پورتر نویسندهٔ مجلهٔ "این استایل" در توصیف شخصیت چستین در پشت دوربین چنین نوشت که «او بلوغ یافته است، چیزی که همیشه در هالیوود نمی بینیم؛ پاسخ های صادقانهٔ ناخودآگاه می دهد، عمق نگاهی دارد که نزد همکارانش نادر است، و نظراتی واقعی دارد.» پورتر همچنین او را از معدود بازیگرانی دانست که «تماماً وقف این هنر» هستند. اوجنیا پرتز یکی از ویراستاران "ونتی فر" هم چستین را «حساس ترین و همدل ترین بازیگری» نامید که تا به حال با او مصاحبه کرده است. چستین در به تصویر کشیدن شخصیت هایی که از نظر احساسی ناتوان هستند تخصص دارد، و به بازی کردن نقش زن های قدرتمند اما دارای کاستی علاقه مند است. سانجیو باتاچارا در نقش های او یک مضمون مشترک یافته که عبارت است از «برانداختن انتظارات جسنیتی»، و دیوید الریخت از ایندی وایر او را به عنوان تنها بازیگر زن آمریکایی که همواره نقش هایی با «ایده آل های فمینیستی»
را پیش می برند تحسین کرده است. چستین به آماده سازیِ مُفصّل برای نقش هایش اعتقاد دارد و چنین گفته است: «من خود را تا جایی که بتوانم با تاریخچهٔ آن نقش مملو می کنم». منتقدان سینمایی راجر ابرت و ریچارد روپر چستین را به خاطر گوناگونی نقش هایش ستوده اند، و مجلهٔ "دبلیو" بابت پرهیز از نقش آفرینی های شبیه به هم او را تحسین کرده است. گیرمو دل تورو — که چستین قبلاً در فیلم "قله ای به رنگ خون" به کارگردانی وی بازی کرده است — می گوید که چستین «علاقه دارد که آفتاب پرست وار باشد» و حتی به وضعیت های غیرعادی هم اصالت می بخشد. سوفی هیوود از "گاردین" اعتقاد دارد که توانایی چستین در این که حداقلی از غرور را به شخصیت هایش راه بدهد، باعث می شود که شخصیت خود او در نقش هایش برای بینندگان قابل شناسایی نباشد. سارا کارمالی از "هارپرز بازار" می نویسد که چستین تماماً در نقش هایش غرق می شود و چنان به عمق نقش فرومی رود که گویی چهره اش هم برای هر نقش تغییر می کند. لیا گولدمن از "ماری کلر" هم او را با بازیگرانی همچون مریل استریپ و کیت بلانشت مقایسه می کند و می نویسد که چستین به هنرش بیشتر از ظاهرش اهمیت می دهد. همچنین بن دیکینسون از مجلهٔ
"ال" در توصیف فعالیت های چستین در سال ۲۰۱۷ چنین نوشته است: "ووگ" چستین را «بسیار دلپذیر با ویژگی هایی در چهرهٔ رنگ پریده اش که به آثار بوتیچلی می ماند و ساختار استخوانی در صورتش که کمی مردانه است، حتی تا زنخدان پایین چانه اش» توصیف می کند. در سال ۲۰۱۲ چستین در یک نظرخواهی که توسط پیتا برگزار شد به عنوان سکسی ترین گیاه خوار انتخاب شد. از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ او در فهرست مجلهٔ اینترنتی "اَسک مِـن" برای خواستنی ترین زنان قرار داشت، و در سال ۲۰۱۵ مجلهٔ "گلمر" او را جزو یکی از خوش لباس ترین زنان سال نامید. در سال ۲۰۱۲ مجلهٔ "تایم" چستین را جزو صد شخصیت با بیشترین اثرگذاری در جهان نام برد. همان سال، او برای عضویت در آکادمی علوم و هنرهای سینما دعوت شد، و عطری ساختهٔ ایو سن لوران با نام "مانیفستو" را پشتیبانی کرد. در سال ۲۰۱۵، او سفیر جهانی شرکت جواهرات و ساعت های سوییسی پیاژه شد و در سال ۲۰۱۷ هم چهرهٔ تبلیغاتی برای عطری از رالف لورن با نام "زن" شد. برای این عطر، او طرحی به نام مانند یک زن رهبری کن را رهبری کرد و در یک فیلم کوتاه به نام "رهبری با شور و شوق" (۲۰۱۹) ساخته شده توسط بازیگران و پرسنل کاملاً زنانه حضور داشت. زندگ
ی شخصی. به رغم توجه رسانه ها، چستین در مورد زندگی خصوصی اش بسیار محتاط بوده و در مراسم فرش قرمز هرگز به همراه شریک زندگی اش شرکت نکرده است. او خود را شخصی خجالتی می داند، و در سال ۲۰۱۱ گفت که از انجام فعالیت های فردی مثل راه بردن سگ ها یا نواختن یوکللی بیشتر لذت می برد تا رفتن به مهمانی. او ایزابل هوپر را (که هم زمان با بازی نقش های آنچنانی زندگی شخصی موفقی هم داشت) به عنوان فردی مؤثر بر سبک زندگی خودش یاد کرده است. چستین به حیوانات علاقهٔ زیادی دارد و خودش هم یک سگ بی پناه را به خانه آورده است. او مدت زیادی از زندگی اش را به ماهی خواری گذراند، اما پس از یک سری مشکلات سلامتی، به گیاهخواری مطلق روی آورد. او از سرمایه گذاران شرکت شبه گوشت بیاند میت است. در دههٔ ۲۰۰۰، چستین رابطه ای طولانی مدت با ند بنسون، نویسنده و کارگردان سینما داشت، اما این رابطه در سال ۲۰۱۰ به پایان رسید. در سال ۲۰۱۲ او رابطه اش با جیان لوکا پاسی د پره پوسولو را آغاز کرد؛ جیان لوکا یک کُنت ایتالیایی از خانواده ای اشرافی است که یک برند پوشاک با نام مونکلر را اداره می کند. در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۷ او و جیان لوکا در ملک خانوادگی جیان لوکا در ایتالیا با
هم ازدواج کردند. این زوج در سال ۲۰۱۸ از طریق رحم اجاره ای صاحب یک دختر شدند. آن ها بعداً دختر دومی داشتند. آن ها در شهر نیویورک زندگی می کنند. کارنامهٔ هنری و جوایز. بر اساس وبگاه راتن تومیتوز و وبگاه آماری باکس آفیس موجو، پرفروش ترین و پرافتخارترین فیلم های چستین عبارتند از: "پناه بگیر" (۲۰۱۱)، "خدمتکاران" (۲۰۱۱)، "کوریولانوس" (۲۰۱۱)، ' (۲۰۱۲)، "سی دقیقه پس از نیمه شب" (۲۰۱۲)، "ماما" (۲۰۱۳)، "میان ستاره ای" (۲۰۱۴)، "خشن ترین سال" (۲۰۱۴)، "مریخی" (۲۰۱۵)، "دوشیزه اسلون" (۲۰۱۶)، "بازی مالی" (۲۰۱۷) و ' (۲۰۱۹). در بین نقش های او روی صحنهٔ تئاتر هم می توان به اجرای "وارثه" در سال ۲۰۱۲ اشاره کرد. پروژه های تلویزیونی او شامل "صحنه هایی از یک ازدواج" (۲۰۲۱) و "جرج و تمی" (۲۰۲۲) می شوند. چستین برای "چشم های تامی فی" جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را کسب کرد و دو بار دیگر نامزد دریافت جایزه اسکار شده است: جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن بابت فیلم "خدمتکاران" (۲۰۱۱) و جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن بابت "سی دقیقه پس از نیمه شب" (۲۰۱۲). او یک بار بابت "سی دقیقه پس از نیمه شب" جایزه گلدن گلوب بهترین باز
یگر زن – فیلم درام را برده است و هفت بار دیگر هم نامزد گلدن گلوب شده است: جایزهٔ بهترین بازیگر زن درام بابت "دوشیزه اسلون"، "بازی مالی" و "چشم های تامی فی"؛ جایزهٔ بهترین بازیگر زن در نقش مکمل بابت "خدمتکاران" و "خشن ترین سال" و جایزهٔ بهترین بازیگر زن در مینی سریال برای "صحنه هایی از یک ازدواج" و "جرج و تمی".
امپراتور ساگا دوران زندگی (۸۴۲–۷۸۶) پنجاه و دومین امپراتور ژاپن بود. دومین فرزند پسری امپراتور کانمو بود. هنگامی که برادر بزرگترش امپراتور هی زی در سال ۸۰۶ (میلادی) به سلطنت رسید، در سن ۲۱ سالگی به عنوان ولیعهد انتخاب شد. امپراتور بعدی امپراتور جونا برادر ناتنی او بود. ساگا ۴۹ فرزند از حداقل ۳۰ زن مختلف داشت. رویدادهای زندگی ساگا. بلافاصله پس از بر تخت نشستن امپراتور ژاپن خود ساگا بیمار شد. در آن زمان امپراتور هی زی بازنشسته با برادرش بر سر مکان ایده آل دربار دعوا کرده بود، دومی پایتخت هی آن را ترجیح می داد، در حالی که اولی متقاعد شده بود که بازگشت به دشت نارا ضروری است، و هی زی با سوء استفاده از سلامت ضعیف ساگا، این فرصت را غنیمت شمرده و شورشی را که از نظر تاریخی به نام حادثه کوسوکو شناخته می شود، برانگیخت. با این حال، نیروهای وفادار به امپراتور ساگا، به رهبری «شوگون» ساکانواوئه نو تامورامارو، به سرعت شورشیان هی زی ای را شکست دادند که در نتیجه عواقب نامطلوبی را که ممکن بود به دنبال هر درگیری گسترده تری به دنبال داشت، محدود کرد. همین تامورامارو در سالانه آئوموری نبوتا ماتسوری آئوموری نبوتا ماتسوری به یاد می آ
ید که تعدادی شناور کاغذی غول پیکر، به ویژه ساخته شده اند. این فانوس سازه های بزرگ با چهره های افسانه ای رنگارنگ نقاشی شده اند. و تیم هایی از مردان آنها را در خیابان ها حمل می کردند و جمعیت تشویق می کنند. از این رهبر نظامی اوایل قرن نهم به این طریق یاد می شود، زیرا گفته می شود که دستور داده است فانوس های نورانی عظیمی در بالای تپه ها قرار دهند. و هنگامی که یک کنجکاو قوم امیشی برای تحقیق به این چراغ های درخشان نزدیک شد، توسط مردان تامورامارو دستگیر شد.
آلیسون بروکس جانی (؛ زاده ۱۹ نوامبر ۱۹۵۹) بازیگر آمریکایی است. در طول سه دهه فعالیت حرفه ای، او به دلیل ایفای نقش های گوناگون در ژانرهای مختلف سینما و تئاتر شناخته می شود. جانی افتخارات گوناگونی از قبیل یک جایزه اسکار، یک جایزه بفتا، یک جایزه گلدن گلوب و هفت جایزه امی دریافت کرده و دو بار نامزد جایزه تونی شده است. جانی که در بوستون متولد و در دیتون، اوهایو بزرگ شده بود پس از فارغ التحصیلی از کالج کنیون بورسیه تحصیلی در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک را دریافت کرد. پس از سال ها حضور جزئی در فیلم و تلویزیون، موفقیت جانی با ایفای نقش سی. جی. کرگ در مجموعه درام سیاسی "بال غربی" (۲۰۰۶–۱۹۹۹) اتفاق افتاد که برایش چهار جایزه امی به همراه داشت. در سال ۲۰۱۴، او برای بازی در نقش مارگارت اسکالی در درام "کارشناسان سکس" برنده جایزه امی ساعات پربیننده بهترین بازیگر زن مهمان در مجموعه درام شد. جانی به موجب به تصویر کشیدن بانی پلانکت، یک معتاد بدبین در حال بهبودی در مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت "مام" (۲۰۲۱–۲۰۱۳) شش بار نامزد دریافت جایزه امی شد که موفق به کسب دو جایزه بهترین بازیگر مکمل زن در مجموعه تلویزیونی کمدی شده است. جان