Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مایع مغزی نخاعی از طریق پرزهای عنکبوتیه: پرزهای عنکبوتیه تو رفتگی های میکروسکوپی و انگشتانه ای پرده عنکبوتیه در جدار سینوس های سیاهرگی هستند که به درون آن ها برجسته شده اند. کلافه های درهم پیچیده این پرزها به صورت ساختمان هایی ماکروسکوپی موسوم به دانه های عنکبوتیه (arachnoid granulations) هستند که می توان برجسته شدن آن ها به درون سینوس ها را دید. با میکروسکوپ الکترونی دیده اند که سلول های اندوتلیال پوشاننده پرزها دارای مجاری بزرگ وزیکولی هستند که مستقیماً از جسم سلولی می گذرند. این مجاری به حدی بزرگ هستند که امکان عبور نسبتاً آزاد (۱) مایع مغزی نخاعی، (۲) مولکول های محلول پروتئینی و حتی (۳) ذراتی به بزرگی گلبول های قرمز و سفید را به درون خون سیاهرگی فراهم می کنند. وظایف مایع مغزی-نخاعی. ۱-محافظت: مایع مغزی-نخاعی از مغز در برابر آسیب توسط عمل ضربه گیری (buffering) محافظت می کند. در مواقع خاص همچون تصادفات رانندگی یا سوانح ورزشی، CSF قادر به محافظت مغز از تماس اجباری مغز با محفظه جمجمه نمی باشد که باعث ایجاد خونریزی، آسیب مغزی، و گاهی مواقع مرگ می شود. ۲- شناوری: وزن واقعی مغز انسان حدود ۱۴۰۰ گرم است، اما وزن خ
الص مغز غوطه ور در مایع مغزی-نخاعی حدوداً ۵۰ یا ۲۵ گرم می باشد؛ بنابراین مغز در شناوری (بویانسی) خنثی قرار دارد که به مغز این امکان را می دهد تا چگالی خود را بدون آسیب دیدگی ثابت نگه دارد. فشار مایع مغزی نخاعی. فشار طبیعی دستگاه مایع مغزی نخاعی در وضعیت افقی درازکش به طور متوسط ۱۳۰ میلی متر آب(۱۰ میلی متر جیوه) است. گرچه این مقدار حتی در اشخاص سالم طبیعی ممکن است تا حداقل ۶۵ میلی متر آب یا حداکثر ۱۹۵ میلی متر آب برسد. فشار. سرعت طبیعی ساخت مایع مغزی نخاعی تقریباً ثابت است. به طوری که تغییرات ساخت مایع به ندرت عاملی برای کنترل فشار مایع است. در مقابل، عملکرد پرزها شبیه دریچه هایی است که به مایع و محتویات آن اجازه عبور آسان به درون خون سینوس های سیاهرگی را می دهند و در عین حال مانع از جریان برگشتی در جهت عکس می شوند. در حالت طبیعی این عمل دریچه ای پرزها اجازه می دهد زمانی که فشار مایع مغزی نخاعی به حدود ۱٫۵ میلی متر جیوه بالاتر از فشار خون سینوس های سیاهرگی رسید، مایع شروع به جریان به درون خون کند. از آن پس هرچه فشار مایع مغزی نخاعی بالاتر رود، دریچه ها بازتر می شوند، به طوری که در شرایط طبیعی فشار مایع مغزی نخ
اعی تقریباً هیچگاه بیش از چند میلی متر جیوه بالاتر از فشار سینوس های سیاهرگی مغز نیست. در مقابل گاهی اوقات در حالات بیماری، پرزها بر اثر ذرات بزرگ، فیبروز، یا حتی سلول های خونی زائد که در بیماری های مغزی به درون مایع مغزی نخاعی نشت کرده اند، مسدود می شوند. فشار مایع مغزی نخاعی در بیماری های پاتولوژیکی مغز: اغلب یک تومور بزرگ مغزی با کاستن از باز جذب مایع مغزی نخاعی به درون خون، فشار مایع مغزی نخاعی را بالا می برد. در نتیجه فشار مایع مغزی نخاعی زیر چادرینه می تواند تا ۵۰۰ میلی متر آب(۳۷ میلی متر جیوه) یا حدود چهار برابر حالت معمول بالا برود. در صورت وقوع خون ریزی (هموراژ) یا عفونت در حفره جمجمه(cranial vault) نیز فشار مایع مغزی نخاعی به مقدار چشمگیری بالا می رود. در هر دو حالت فوق، به صورت ناگهانی تعداد زیادی گلبول های قرمز یا سفید خون در مایع مغزی نخاعی ظاهر می شوند که می توانند سبب انسداد خطرناک کانال های ریز جذبی در پرزهای عنکبوتیه گردند. این حالت گاهی اوقات فشار مایع مغزی نخاعی را به ۴۰۰ یا ۶۰۰ میلی متر آب (حدود ۴ برابر حالت نرمال) می رساند. برخی از کودکان با فشار زیاد مایع مغزی نخاعی متولد می شوند. این ام
ر اغلب ناشی از مقاومت بالای غیرطبیعی نسبت به باز جذب از طریق پرزهای عنکبوتیه است که بر اثر خیلی کم بودن تعداد پرزها یا به واسطهٔ غیرعادی بودن خصوصیات جذبی پرزها ایجاد می شود. سنجش فشار. مایع مغزی-نخاعی را می توان برای تشخیص انواع بیماری های نورولوژیکی مورد آزمایش قرار داد. این مایع معمولاً توسط روشی موسوم به پونکسیون کمری (lumbar puncture) یا گرفتن مایع مغزی-نخاعی بدست می آید. گرفتن مایع مغزی-نخاعی یا پونکسیون کمری(LP) جزء بررسی هایی است که پزشکان در زمان مشکوک شدن به عفونت پرده های مغزی (مانند مننژیت) یا التهاب مغز آن را انجام می دهند. گاهی اوقات نیز برای تشخیص سایر بیماری های مغزی از جمله خونریزی های خاص مغزی و بیماری های التهابی انجام می شود. در برخی اوقات از این روش برای تزریق برخی داروها به فضاهای دور مغز و نخاع نیز استفاده می شود. انجام LP یا گرفتن مایع مغزی-نخاعی در هر نوزاد شیرخوار یا کودکی که مشکوک به عفونت مغزی یا پرده های مغز باشد اقدامی بسیار ضروری و فوری است که نباید به تأخیر انداخته شود به عنوان مثال کلیه شیرخوارانی که با تب و تشنج مراجعه می کنند یا علائمی مانند از دست رفتن هوشیاری، ضعف ناگهانی
عضلات، سفتی گردن دارند، مشکوک به مننژیت یا عفونت و التهاب مغز تلقی می شوند. روش معمول اندازه گیری فشار مایع مغزی نخاعی ساده است: ابتدا شخص دقیقاً به حالت افقی بر یک پهلو می خوابد، به طوری که فشار مایع در کانال نخاعی با فشار درون حفره جمجمه برابر شود. فرد را ممکن است به پهلو خوابانده یا به حالت نشسته قرار دهند و معمولاً یک نفر دستیار ستون فقرات را خم می کند تا فضای بین مهره های کمر از پشت باز شود. پس از ضدعفونی کردن و آماده سازی محل مورد نظر، سوزن مناسبی را از لابلای دو مهره کمری عبور می دهند تا نوک سوزن وارد این فضای اطراف نخاعی شود. در این حالت چند قطره از مایع نخاعی گرفته می شود و سپس سوزن خارج شده و محل پانسمان می شود. برای اندازه گیری فشار مایع نخاعی سوزن نخاعی را در انتهای تحتانی نخاع وارد کانال نخاع کمری می کنند و آن را به یک لوله شیشه ای قائم وصل می نمایند که بالای آن به هوا راه دارد. اجازه می دهند مایع تا هر اندازه که می تواند در لوله بالا رود. اگر مایع ۱۳۶ میلی متر بالاتر از سطح سوزن برود، می گویند فشار آن ۱۳۶ میلی متر آب است؛ از تقسیم این رقم بر جرم مخصوص جیوه یعنی ۱۳٫۶، فشاری معادل ۱۰ mmHg به دست م
ی آید. گرفتن مایع مغزی-نخاعی در صورتی که کلیه اصول مربوط به آن رعایت شده باشد اقدامی تقریباً بی خطر به حساب می آید. شایع ترین عارضهٔ آن بروز سردرد است که در بزرگسالان شایع تر از کودکان می باشد و با اندکی استراحت نیز بهبود می یابد. گرفتن مایع مغزی-نخاعی در حین پونکسیون کمری می تواند سردرد شدیدی بعد از گرفتن مایع ایجاد کند، زیرا کشش بر روی رگ ها و ریشه های عصبی باعث تحریک فیبرهای درد می شود. درد را می توان با تزریق داخل تراشه ای محلول استریل سالین ایزوتونیک کاهش داد. پونکسیون کمری برای شمارش سلول ها در مایع و اندازه گیری سطوح پروتئین و گلوکز انجام می گیرد. این پارامترها به تنهایی ممکن است در تشخیص خون ریزی ساب آراکنوئید و عفونت های دستگاه عصبی مرکزی (مانند مننژیت) بسیار سودمند و کمک کننده باشند. به علاوه معاینه کشت CSF ممکن است میکروارگانیزم هایی را تولید کند که مسبب ایجاد عفونت بوده اند. با استفاده از روش های پیچیده تر، از قبیل شناسایی باندهای الیگوکلونال، می توان یک بیماری التهابی مداوم (مانند اسکلروز چندگانه یا ام اس) را شناسایی کرد. سنجش بتا-۲-ترانسفرین بسیار خاص و حساس برای تشخیص، مانند نشت CSF می باشد. اد
م پاپی. فشار زیاد مایع مغزی نخاعی موجب ادم دیسک بینایی می شود. از لحاظ آناتومیکی، سخت شامهٔ مغز به صورت غلافی در اطراف و برگرد عصب بینایی امتداد می یابد و سپس به صلبیه (اسکلرای) چشم متصل می شود. در صورتی که فشار درون سیستم مایع مغزی نخاعی بالا برود، فشار درون غلاف عصب بینایی هم بالا می رود. سرخرگ و سیاهرگ شبکیه چند میلی متر در پشت چشم به درون این غلاف نفوذ می کنند و سپس به همراه عصب بینایی وارد چشم می شوند؛ بنابراین (۱) فشار زیاد مایع مغزی نخاعی ابتدا مایع را به درون غلاف عصب بینایی و سپس در طول فضاهای بین فیبرهای عصب بینایی به درون کره چشم می راند، (۲) این فشار زیاد باعث کاهش جریان خروجی مایع در اعصاب بینایی و در نتیجه باعث تجمع مایع اضافی در دیسک بینایی مرکز شبکیه می گردد، (۳) فشار درون غلاف همچنین مانع از جریان خون در سیاهرگ شبکیه می شود و بدین وسیله فشار مویرگ های شبکیه را در تمام چشم افزایش می دهد که حاصل آن ادم بیشتر شبکیه است. بافت های دیسک بینایی بسیار راحت تر بافت های بقیه شبکیه متسع می شوند، به طوری که دیسک بسیار بیشتر از بقیه شبکیه متورم می شود و به درون حفرهٔ چشم برجسته می گردد. به تورم دیسک که با
افتالموسکپ قابل مشاهده است ادم پاپی (papilledema) می گویند. متخصصان اعصاب می توانند با ارزیابی میزان برجستگی دیسک بینایی به درون کرهٔ چشم، فشار مایع مغزی نخاعی را تخمین بزنند. جریان خون مغزی. مغز قادر به ذخیره مواد غذایی نمی باشد و به طور مداوم به اکسیژن نیاز دارد. این نیاز مغز با جریان خون مغزی تأمین می شود. مغز تقریباً ۱۵ درصد از برون ده قلبی یا ۷۵۰ میلی لیتر خون در هر دقیقه دریافت می کند. مسیر خون مغزی منحصر به فرد می باشد زیرا جریان آن مخالف نیروی گراویتی است؛ سرخرگ های آن از زیر و سیاهرگ های آن از بالا تخلیه می شوند. در مقایسه با دیگر اندام ها که ممکن است کاهش در جریان خون را بخاطر گردش دوشادوش و نزدیک به هم کافی خود تحمل نمایند، مغز فاقد جریان خونی دوشادوش و موازی است و زمانی که جریان خون حتی برای دوره کوتاه زمانی مسدود شود ممکن است به آسیب بافت غیرقابل برگشت منجر گردد. جریان خون مغزی (CBF) از چندین جنبه منحصر به فرد می باشد. نخست آن که جریان خون سرخرگ ها و سیاهرگ های آن مشابه با دیگر اندام های بدن نمی باشد که می توان علت را تا حدی به نقش دستگاه سیاهرگی در جذب مایع مغزی نخاعی مرتبط دانست. دوم آنکه مغز
می تواند از طریق حلقهٔ ویلیس جریان خون کمی دریافت کند و در نتیجه با تغییر جهت جریان، خون را به مناطق نیازمند خون برساند. سوم آنکه، عروق خونی در مغز به جای سه لایه دارای دو لایه هستند و همین امر باعث می شود که تحت شرایط فشار یا در صورت ضعیف شدن لایه ها، عروق بیشتر مستعد پارگی باشند. سد خونی-مغزی. غلظت چند جزء مهم مایع مغزی نخاعی دقیقاً با غلظت آن ها در مایع خارج سلولی سایر قسمت های بدن یکسان نیست. به علاوه، بسیاری از مولکول های درشت به مقدار ناچیزی از خون وارد مایع مغزی نخاعی یا مایعات میان بافتی مغز می شوند، در حالیکه همین مواد به آسانی وارد مایعات معمول میان بافتی بدن می گردند؛ بنابراین گفته می شود که سدهایی به نام سد خونی-مایع مغزی نخاعی (blood–cerebrospinal fluid barrier) و سد خونی-مغزی (blood-brain barrier) به ترتیب بین خون و مایع مغزی نخاعی، و خون و مایع مغزی وجود دارد. این سدها هم در شبکهٔ مشیمیه ای و هم در غشای مویرگ های بافتی تقریباً تمام نواحی پارانشیم مغز به جز برخی از نواحی هیپوتالاموس، غدهٔ پینئال(pineal gland)، و ناحیهٔ پوسترما (area postrema) وجود دارند؛ در این قسمت ها مواد به آسانی به درون فضاه
ای بافتی انتشار می یابند. سهولت انتشار در این نواحی از آن جهت مهم است که آن ها دارای گیرنده های حسی پاسخ دهنده به تغییرات مختلف مایعات بدن نظیر تغییرات اسمولالیته و غلظت گلوکز هستند، و نیز گیرنده هایی برای هورمون های پپتیدی تنظیم کنندهٔ تشنگی مانند آنژیوتانسین II. همچنین سد خونی-مغزی دارای مولکول های خاص ناقل است که انتقال هورمون هایی مانند لپتین را از خون به هیپوتالاموس تسهیل می کنند؛ در آنجا هورمون ها به گیرنده های خاص کنترل کنندهٔ اعمال دیگر نظیر اشتها و فعالیت دستگاه عصبی سمپاتیک متصل می شوند. به طور کلی سدهای خونی-مایع مغزی نخاعی و خونی-مغزی نفوذپذیری زیادی نسبت به آب، دی اکسید کربن، اکسیژن و بیشتر مواد محلول در چربی نظیر الکل و هوشبرها(anesthetics) دارند؛ نسبت به الکترولیت هایی نظیر سدیم، کلر و پتاسیم مختصری نفوذپذیرند؛ و نسبت به پروتئین های پلاسما و بیشتر مولکول های آلی و درشت نامحلول در چربی تقریباً به کلی نفوذناپذیرند. بنابراین سدهای خونی-مایع مغزی نخاعی و خونی-مغزی اغلب حصول غلظت های مؤثر داروهایی نظیر آنتی بادی های پروتئینی و داروهای نامحلول در چربی را در مایع مغزی نخاعی یا پارانشیم مغز ناممکن می س
ازند. علت نفوذپذیری کم سدهای خونی-مایع مغزی نخاعی و خونی-مغزی، نحوهٔ اتصال سلول های اندوتلیال مویرگ های بافت مغز به یکدیگر است. آن ها بوسیلهٔ اتصالات محکم به هم متصلند. به عبارت دیگر غشاهای سلول های اندوتلیال مجاور بر خلاف بیشتر مویرگ های دیگر بدن که منافذ شکافی بازی بین خود دارند، محکم به یکدیگر متصل شده اند. سد خونی-مغزی (BBB) مسئول نگهداری از مایع مغزی-نخاعی و سیال مغزی بوده و اجازه عبور محدود سدیم، کلر و پتاسیم را می دهد اما اجازه عبور هیچ پروتئین پلاسما و مولکول آلی را نمی دهد. دسترسی بسیاری از مواد موجود در پلاسمای خون (مانند داروها، رنگ ها و آنتی بیوتیک ها) به دستگاه عصبی مرکزی غیرممکن است. بعد از تزریق این مواد به داخل خون، به دلیل وجود سد خونی-مغزی آن ها نمی توانند به نورون های دستگاه عصبی مرکزی دسترسی پیدا کنند. این سد توسط سلول های اندوتلیال مویرگ های مغز ساخته می شود که با به وجود آوردن اتصالات پی در پی و محکم، مانع و سدی در برابر نفوذ ماکرومولکول ها و بسیاری ترکیبات دیگر ایجاد می نماید. تمامی مواد وارد شده به مایع مغزی-نخاعی بایستی از طریق سلول های اندوتلیال مویرگی و آستروسیت ها گذشته و توسط آن ه
ا پالایش و فیلتر شوند. اغلب در نتیجه تروما، ادم مغزی و هیپوکسمی مغزی، سد خونی-مغزی تغییر می کند که باید در انتخاب دارو و درمان اختلالات دستگاه اعصاب مرکزی در نظر گرفته شود. جستارهای وابسته. فشار داخل جمجمه ای
مصر علیا یا مصر بالاتر (در عربی: "صعید مصر") منطقه ای در جنوب مصر کنونی است. از هنگامه های دور، رود نیل بیشترین توجه را در میان مصریان ایجاد می کرده است و به همین دلیل، این بخش را «مصر علیا» می نامیده اند. رود نیل از مرکز آفریقا (جایی که دریاچه های بزرگ قرار دارند) سرچشمه می گیرد و پس از در نوردیدن مصر به سوی شمال، در دلتای نیل به دریای مدیترانه می ریزد. از روی قانون حرکت آب ها روی زمین می توان پی برد که جنوب مصر بالاتر از شمال آن قرار دارد. این می تواند دلیلی برای آن باشد که مصر علیا در جنوب آن، از گورستان تبس تا سد اسوان و آغاز نوبیه، قرار گرفته است. نماد مصر علیا تاج سپید رنگ هچت بوده است.
سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۰) هفتمین دورهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران بود که در ۲۱ تیرماه سال ۱۳۹۰ رئیس جمهور احمدی نژاد دستور آن را برای اجرا در سراسر کشور اعلام کرد. این طرح، که در گذشته هر ۱۰ سال یکبار انجام می شد، طبق مصوبهٔ هیئت وزیران در سال ۱۳۸۶، مقرر شد هر ۵ سال یکبار انجام شود. سرشماری نفوس در ۱۳۳۵ نخستین سرشماری عمومی نفوس کشور بود و در آن تمامی افراد کشور شمارش شدند. در سال ۱۳۹۰ هم این طرح در طول ۲۰ روز در سراسر کشور اجرا شد. تعداد سوالات پرسیده شده. درصد عدم همکاری در نرم بین المللی در سرشماری ها یک درصد است اما این میزان در این سرشماری ۵ در هزار بوده است. پاسخگویان عمدتاً زنان خانه دار بودند که حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه برای پاسخ به پرسشنامه وقت صرف کردند، رئیس ستاد سرشماری هر استان نیز، استاندار و در شهرستان ها فرماندار بود. مدت زمان انجام این سرشماری که از تاریخ ۲ تا ۲۴ آبان به طول انجامید ۲۴ روز بود که ۲۱ روز آن برای انجام سرشماری و سه روز آن برای سرشماری غایبان تمدید شد. آمارگران ۶۰ پرسش از هر خانوار مطرح کردند. سؤالها در مورد تعداد اعضای خانواده، تحصیلات، شغل پرسیده شد. علاوه بر آن در این
سرشماری برای اولین بار پرسش های جدیدی چون شماره ملی، کد پستی، اقامتگاه دوم، دسترسی به اینترنت و کامپیوتر و فهرست بهره برداران کشاورزی پرسیده شد. نتایج اولیه. کل جمعیت. بر این اساس، جمعیت کشور بالغ بر ۷۵٬۱۴۹٬۶۶۹ تن است. سرشماری سال ۱۳۹۰ از دو سال پیش در مرکز آمار یعنی از سال ۸۸ آغاز شده بود که شامل مرحله طراحی، آزمایش، سازماندهی و اجرا و استخراج و پردازش بوده است. اخذ کد پستی و کد ملی برای اولین بار در سرشماری های عمومی نفوس و مسکن صورت گرفته است. روند جمعیتی در سرشماری سال ۹۰ با پیش بینی های مرکز آمار همخوانی نداشت. بر اساس این سرشماری، جمعیت سال ۱۳۹۰ به صورت رند ۷۵ میلیون نفر و به طور دقیق ۷۴۹۶۱۷۰۲ نفر است که با توجه به تمدید مهلت برای سرشماری خانوارهای غایب پیش بینی می شود در نتایج نهایی این تعداد یک درصد افزایش یابد. نسبت مرد (درصد مردان کشور به جمعیت) ۵۱ درصد و زنان ۴۹ درصد است. در سرشماری سال ۸۵ نیز این اعداد همین گونه بوده است در سرشماری سال ۸۵ جمعیت کشور بالغ بر ۷۰ میلیون و ۴۹۵ هزار و ۷۸۲ نفر بوده است. درصد جمعیت شهری کشور بر اساس سرشماری سال ۹۰، ۷۱ درصد اعلام شد، این درصد در سرشماری سال ۸۵ بالغ بر ۶۸
درصد بوده است. نسبت جنسیتی. نسبت جنسیتی جمعیت کشور بر اساس سرشماری سال ۹۰ به سال ۸۵ تغییری نکرده است و بر اساس این سرشماری در مقابل هر ۱۰۰ زن ۱۰۳ مرد وجود دارد که این رقم بر اساس نرم بین المللی و طبیعی است. رشد جمعیت. متوسط نرخ رشد جمعیت سالانه در سال ۹۰ معادل ۱٫۳ درصد بوده است که این رقم در سرشماری سال ۸۵ معادل ۱٫۶ درصد بوده است این در حالی است که پیش بینی مرکز آمار رقم ۱٫۴۷ درصد بوده است بنابراین پیش بینی مرکز آمار محقق نشد. بعد و تعداد خانوار. بعد خانوار ایرانی (تعداد نفرات در هر خانوار ایرانی) بر اساس سرشماری ۹۰ معادل ۳٫۶ نفر بود که این رقم مطابق پیش بینی مرکز آمار بوده است این در حالی است که بعد خانوار بر اساس سرشماری سال ۸۵ معادل ۴ نفر و در سرشماری سال ۷۵ معادل ۴٫۴ نفر بوده است. کاهش ۴ دهم درصدی بعد خانوار در سال ۹۰ نسبت به سال ۸۵ طی ۵ سال اتفاق افتاده است اما کاهش ۴ دهم درصدی بعد خانوار در سال ۸۵ نسبت به سرشماری سال ۷۵ طی ۱۰ سال اتفاق افتاده است. خطای پوششی در این سرشماری حداکثر یک درصد و خطای محتوایی نیز حداکثر یک درصد است. تعداد خانوارها بر اساس این سرشماری ۲۰ میلیون و ۷۰۳ هزار و ۹۵۳ خانوار اعلام شد
و افزود: ۳٫۴ درصد خانوارها قبل از زمان تمدید غایب بودند که تلاش شد این میزان به کمتر از یک درصد برسد.
واخواهی (Lodging a protest) یکی از روش های اعتراض به آراء دادگاه ها است. واخواهی به معنی اعتراض به یک حکم یا تصمیم قانونی است. این اعتراض به یک مرجع بالاتر از مرجع صادرکننده حکم یا تصمیم ارائه می شود و هدف آن بررسی مجدد پرونده و رفع اشتباهات احتمالی است. واخواهی با فرجام خواهی (تجدیدنظرخواهی) متفاوت است. در فرجام خواهی، مرجع بالاتر به ماهیت دعوا و دلایل ارائه شده توسط طرفین رسیدگی می کند، در حالی که در واخواهی، صرفاً به بررسی مجدد پرونده و رفع اشتباهات احتمالی پرداخته می شود. در آیین دادرسی مدنی ایران، هر زمان صحبت از واخواهی می شود، بیشتر اعتراض به حکم غیابی را می رساند. در نظام قضایی ایران، واخواهی به دو صورت امکان پذیر است: در هر دو صورت، درخواست واخواهی باید ظرف مهلت قانونی و با رعایت تشریفات مقرر به مرجع صالح ارائه شود. مرجع صالح برای رسیدگی به واخواهی، معمولاً همان دادگاهی است که حکم یا تصمیم اولیه را صادر کرده است. مهلت قانونی برای ارائه درخواست واخواهی برای افرادی که مقیم ایران هستند، بیست روز و برای اشخاصی که در خارج از ایران اقامت دارند، ۲ ماه از تاریخ ابلاغ واقعی خواهد بود.
دربارهٔ نسبت بابک با ساسان در منابع اولیه تفاوت هایی وجود می دارد. برپایهٔ آنچه طبری و سایر مورخین اسلامی به دست می دهند، ساسان پدر بابک بوده است. این گزارش طبری مبنی بر وجود ارتباط پدر و پسری میان ساسان و بابک مشکوک است و با بدگمانی نگریسته می شود زیرا وی شجره نامه ای دراز از نیاکان «اردشیر پسر بابک» به دست می دهد که نسب وی را به پادشاهان اسطوره ایِ ایران باستان می رساند. گزارش درخور دیگری که پیرامون نسبت بابک با ساسان وجود می دارد، قول موجود در کارنامهٔ اردشیر بابکان و شاهنامهٔ فردوسی است. این منابع چنین به دست می دهند که بابک حاکمی محلی در ایالت فارس بود که دخترش را به عقد ساسان —که از نسل دارا می پنداشتش— درآورد و اردشیر زادهٔ این پیوند است. موسس خورناتسی نیز این روایت را بطور گذرا نقل می کند. این روایت احتمالاً سرچشمه ای برای نشان دادن حقانیت و مشروعیت بخشی به پایه گذار سلسلهٔ ساسانیان بوده است. لیکن برخی نیز گزارش شاهنامه را از دیگر گزارش ها موجه تر می دانند و معتقدند ساسان پدر واقعی اردشیر بوده است که اندکی پس از تولد اردشیر، درگذشت و براساس رسومات زردشتی، بابک اردشیر را به فرزندخواندگی بپذیرفت یا اینک
ه پس از مرگ شاپورنامی که فرزند بابک بود، فرایند فرزندخواندگی صورت پذیرفت. تفسیر دیگر بر اینکه اردشیر پسر دختر بابک بوده این است که او اردشیر بابکان نامیده می شد، به استناد مجمل التواریخ بابک مدعی شد که اردشیر پسر اوست بدین خاطر که از افشای اصل و نسبش به اشکانیان می ترسید. غرر ثعالبی به ما اطلاع می دهد که ساسان افسر و داماد بابک بوده است ولی ساسان زود از دنیا می رود بنابراین اردشیر توسط پدربزرگش بابک بزرگ می شود و به دربار اردوان فرستاده می شود و آنجا باقی می ماند تا اینکه بابک می میرد. ریچارد فرای گزارش می دهد که در یک مأخذ پهلوی به نام کارنامهٔ اردشیر آمده است که ساسان شبان پاپک شاه بود که در شهر استخر نزدیک تخت جمشید فرمانروایی می کرد. ساسان از بازماندگان هخامنشیان بود ولی این راز را پنهان می داشت تا آنکه پاپک خوابی دید که آن را چنین تعبیر کردند که پسر ساسان روزی فرمانروای جهان می شود. پس پاپک دختر خویش را به زنی به ساسان داد و از این پیوند اردشیر زاده شد. همین داستان را فردوسی در حماسهٔ ملی ایران آورده است و چنین می نماید که این داستان را همگان باور داشتند. زیرا که آگاثیاس که در سدهٔ ششم می زیسته، داستانی
می دهد که اندکی با آنچه گفته شد، تفاوت دارد. وی پاپک را اخترشناس و ساسان را سربازی که مهمان پاپک بوده، نوشته است. چون پاپک در ساسان نشان بزرگی دید همسر خویش را به او داد و از این پیوند اردشیر زاده شد. سالها بعد هنگامی که اردشیر بر تخت شاهی نشسته بود، دو پیر کهنسال پیکار کردند و داوری نزد اردشیر که پسر پاپک ولی از پشت ساسان بود بردند. در کتیبهٔ شاپور یکم در کعبه زرتشت، ساسان یک نجیب زاده (و نه پدر بابک) و بابک یک پادشاه نمایانده شده است. آگاثیاس نیز روایتی متفاوت با آنِ «کارنامهٔ اردشیر بابکان» و «شاهنامهٔ فردوسی» به دست می دهد. آگاثیاس چنین نقل کرده که بابک کفشگری بود که از اخترشناسی علمی داشت. روزی بابک از وضعیت ستارگان دریافت که مهمان وی (ساسان) پسری خواهد داشت که شخص مهمی خواهد شد؛ بنابراین بابک اجازه می دهد که ساسان با زنش بخوابد و از این اتفاق اردشیر زاده می شود و بابک اردشیر را همچو فرزند خود می پروراند؛ بنابراین اردشیر پسر بابک لیکن از تبار ساسان می شود. شکی روایت آگاثیاس را داستان بیهوده و مبتذلی از جانب مغرضین و بدخواهان ساسانی توسط سرگویس نامی، مترجم سوریانی دربار انوشیروان می داند. شکی می گوید روشن
است که این اراجیف را سرگیوس مسیحی ریاکارانه به آگاثیاس القا کرده است، گو اینکه از نسب نامه اردشیر در کارنامه گرده برداشته است، از برساخته های مسیحیون و فرق الحادی و دهریون و غیره است. استدلال شکی بر قانون جاری در مناسبات زناشویی است که در آن فرزندانی که حاصل ازدواج زن با همسر دومش (بعد از طلاق از همسر اولش)، به همسر اولی تعلق خواهند داشت. در بندهشن نیز پیرامون نسبت بابک با ساسان روایتی موجود است؛ در بندهشن شجره نامهٔ اردشیر بابکان اینگونه نوشته شده است: «اردشیر پسر بابک که مادرش دختر ساسان، پسر وه آفرید [است]» برخی مورخین چنین پیش نهاده اند که همچو هخامنش که نیای دور هخامنشیان بوده، ساسان نیز نیای دور یا «نام خاندان» آنان بوده است. در روایت دیگری از ابن اثیر و اوتیکیوس و دیگران ساسان از شهریاران فارس و بابک را پسر و اردشیر را نوه او دانسته اند. بیشتر دانشمندان امروزه به ویژه پس از پیدا شدن کتیبه سه زبانه شاپور اول در کعبه زرتشت که برای تبار ساسانیان همانند کتیبه فارسی باستانی بیستون است در این عقیده هم داستانند. در این کتیبه از ساسان با عنوان «بزرگ» یاد شده و چنین می نماید که از نیاکان شاپور باشد. اما از باب
ک در اینجا و جاهای دیگر به ویژه با عنوان پدربزرگ شاپور یاد شده است. نام مادر بابک را دناک نوشته ولی هیچ نگفته است که او با ساسان پیوند زناشویی بست؛ و از ساسان همچون پدربزرگ اردشیر یادی نشده با آنکه این احتمالی است مبتنی بر فرض؛ بنابراین حتی درین کتیبه گونه ای تاریکی دربارهٔ پیوند درست میان ساسان و بابک وجود دارد
ژانگ تائوفنگ یک تک تیرانداز چینی در طول جنگ کره بود. شهرت او با رکورد ۲۱۴ تیراندازی موفق (منجر به مرگ) در طول ۳۲ روز و بدون استفاده از تفنگ دروبین دار حاصل گشته است. جنگ کره. ژانگ در 11 ژانویه 1953 به همراه گروهان 8، هنگ 214، سپاه 24 در تریانگ هیل مستقر شد. او کمتر از دو سال بود که بخشی از ارتش بود. او با یک موسین-ناگانت قدیمی بدون محدوده PU مسلح بود.[1] 18 روز بعد ژانگ یک هدف را مشاهده کرد. او بلافاصله 12 بار هدف گرفت، شلیک کرد و از دست داد و تقریباً در اثر ضد آتش کشته شد. بر اساس آن تجربه، ژانگ یک تکنیک هدف گیری را با استفاده از دید آهنی توسعه داد و در مرحله بعد به یک هدف برخورد کرد. در 15 فوریه، او 7 هدف را با 9 گلوله اصابت کرد، نسبتی که از بسیاری از تک تیراندازان با تجربه پیشی گرفت.[1]
بتی بی ریخته یک مجموعه تلویزیونی خانوادگی-کمدی به تهیه کنندگی سیلویو هورتا است که از ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۶ تا ۱۴ آوریل ۲۰۱۰ از تلویزیون ABC پخش شد.
جهانی زبانی یا جهانی های زبانی یا همگانی های زبان الگو یا عنصری است که به صورت نظام مند در زبان های طبیعی نمود می یابد. مثلاً همهٔ زبان ها دارای واکه (مصوِّت) و همخوان (صامت) هستند. نخستین بار جوزف گرینبرگ بر این مفهوم تأکید کرد و «جهانی ها» بعدها در دستور زایشی بسیار اهمیت یافتند.
جان رابرت راس (متولد ۷ مه ۱۹۳۸ در بوستون) زبان شناس آمریکایی ست که در روند تکامل دستور زایشی و همچنین پیدایش معناشناسی زایشی نقش مهمی داشت. یکی از مهم ترین آثار او، پایان نامه اش تحت عنوان «محدودیت هایی بر متغیرها در نحو» (۱۹۶۷) است.
زبان شناسی نظری شاخه ای از علم زبان شناسی است که به تدوین الگوهای دانش زبانی می پردازد. حوزه های اصلی در زبان شناسی نظری شامل نحو، واج شناسی، صرف و معناشناسی هستند. اگرچه آواشناسی معمولاً ارتباط تنگاتنگی با واج شناسی دارد، اما مثل حوزه هایی همچون جامعه شناسی زبان و روان شناسی زبان، خارج از حوزه زبان شناسی نظری قرار می گیرد. زبان شناسی نظری همچنین در پی تبیین جهانی های زبان است.
بروس هیز (متولد ۹ ژوئن ۱۹۵۵) زبان شناس و آواشناس آمریکایی و استاد گروه زبان شناسی دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس است. او دکترای خود را به راهنمایی موریس هله در سال ۱۹۸۰ از ام.آی.تی اخذ کرد. او عمدتاً در حوزه واج شناسیِ آواشناسی بنیاد فعالیت می کند و بیشتر به دلیل کتابش تحت عنوان شناخته می شود. پاتریشیا کیتینگ همسر اوست.
فریدریش ویلهلم کریستین کارل فردیناند فون هومبولت (۲۲ ژوئن ۱۷۶۷ – ۸ آوریل ۱۸۳۵) زبان شناس، دیپلمات و فیلسوف آلمانی و بنیان گذار دانشگاه هومبولت بود. زندگی و اندیشه. هومبولت در ۱۷۶۷ در نزدیکی های برلین متولد شد. برادرش الکساندر فون هومبولت دانشمند و کاشف مشهوری بود، اما ویلهلم حقوق، ادبیات باستان و فلسفه خواند. او مدتی در نظام قضایی خدمت کرد و بعد به جنوا رفت و در آنجا به مطالعهٔ علوم انسانی و هنر پرداخت و در حوزه هایی مختلفی از جمله زیبایی شناسی، ادبیات، فلسفه و مردم شناسی، قلم زد. وارد حلقه های دیپلماتیک و سیاسی شد و با شیلر و گوته رابطهٔ نزدیکی برقرار کرد. در نهایت هومبولت تمرکز خود را بر مطالعات زبان شناختی گذاشت و به طور مشخص به مسائل هرمنوتیک علاقه مند شد. تمام آثاری که او در مورد شعر و ادبیات و زبان نوشت تأثیر سرنوشت سازی بر هرمنوتیک گذاشت. علاوه بر این، هومبولت همانند معاصران خود به این آگاهی رسید که مطالعهٔ تاریخ به دلیل محتوای اومانیستی آن ضرورت دارد. همین توجهات سبب شد تا هرمنوتیک در نوشته های تأثیرگذار تاریخی او محور قرار بگیرد و نظرات تأثیرگذاری در این زمینه مطرح کند. هومبولت پیوند جدایی ناپذیری بی
ن سرشت آدمی و زبان و ساختار درونی ذهن برقرار می کند. او باورهای مشترکی با هم عصران خود در این حوزه همانند شلایرماخر، دبلیو. شلینگ، اف. شلینگ و نوالیس در مورد دیدگاه های عمومی زبان شناختی رمانتیک داشت و در فلسفهٔ زبان خود برخی از نظرات شلایرماخر را اخذ کرد. او در کتاب "درآمدی بر زبان کاوی" که بعد از مرگ در ۱۸۳۶ منتشر شد، استدلال می کند فهم از سرشت ذاتی زبانی آدمی سرچشمه می گیرد و خود فهم قابلیتی درونی و ذاتی و نه بیرونی است.