Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شکیل می دهند. از رایج ترین سوالات در مبحث کیهان شناسی اینست که آیا می توان مرزی برای جهان قائل شد، یعنی آیا جهان لبه یا کرانه ای دارد که در آن به انتها برسد؟ در اینجا باید دو نوع مرز متفاوت را از هم باز شناخت. مرز مشاهده ای و مرز هندسی. منظور از مرز هندسی، مرزی است که به واسطهٔ هندسه جهان پدید می آید و به توانایی بشر در کاوش جهان، ربطی ندارد. مرز مشاهده ای وابسته به کارایی ابزارهای نجومی است. واژهٔ کیهان شناسی، به معنای مطالعه و بررسی کیهان است و از دو واژهٔ Kosmos به معنای نظم و هماهنگی و Logos به معنای بحث و گفت وگو است. تا اوایل قرن بیستم، کیهان شناسی جزو رشته های علم جدید به شمار نمی آمد. چون طبق طبقه بندی کریستین ولف شعبه ای از متافیزیک بود و در کنار الهیات و روان شناسی قرار می گرفت. به هر حال گرایش مردم به شناخت ستاره ها و به طور کلی شناخت عالم، گرایشی است که همواره در طول تاریخ تمدن بشر وجود داشته است. تاریخچهٔ کیهان شناسی. دوران مینوی. در این دوران، جهان مادی، صرفاً در عالم روحانیت وجود داشته است. اهورامزدا در روشنایی و اهریمن در تاریکی، مسکن داشته است و میان این دو تهیگی (فضای خالی) بوده و ارادهٔ مطل
ق اهورامزدا بر جهان حاکم بوده است. دوران آمیختگی. این دوران کارزار اهریمن و اهورامزدا شروع می شود و در این مرحله آفرینش مادی انجام می شود. دوران عزیمت اهریمن. این دوران پیروزی نهایی اهورامزدا است. در اسطوره های هندی براهم خالق و ویشنو نگهدارنده است، اما شیوا (یکی از خدایان) سعی در نابودی مخلوقات دارد. دکارت یکی از بنیان گذاران فلسفهٔ جدید کوشید تا میان دیدگاه های فلسفه سده های میانه و دیدگاه فیلسوفان یونان هماهنگی بیشتری پدیدآورد. دستاوردهای علمی کوپرنیک، گالیله، کپلر، نیوتن و … کیهان شناسی را تکوین کرد و از این پس کیهان شناسی دو سیمای متفاوت فلسفی و علمی پیدا کرد که هر چند در تعامل با هم بودند اما هر یک راهی جدا در پیش گرفتند. علم کیهان شناسی که از زمان گالیله رنگ تازه ای به خود گرفت، می بایست پیرو قوانین زیر می بود: همهٔ مواد جهان در واپسین تحلیل از یک نوع ساخته شده اند: آ. قوانین حاکم بر هر بخش از جهان در حوزه های خاص، در بخش های دیگر و در آن حوزهٔ خاص نیز حاکمند. ب. این قوانین استثناء نمی پذیرند. ج. این قوانین به زبان ریاضی نوشته شده اند. سیمای فلسفی کیهان شناسی، مشخص ترین جلوهٔ خویش را در فلسفهٔ دکارت، د
ر کنار خداشناسی و روان شناسی یافت. پس از کانت، پیرس و وایتهد از برجسته ترین چهره های فلسفی-علمی عرضه کنندهٔ کیهان شناسی بودند. آن ها جهان را به دو بخش فرودین و فرازین تقسیم می کردند که بخش فرودین آن عالم زمینی و بخش فرازین آن عالم افلاک و نفوس آسمانی بود. در سال ۱۵۴۳ کوپرنیک که افزون بر دانشوری در اخترشناسی، در الهیات و پزشکی هم تبحر داشت، کتاب به نام «گردش افلاک آسمانی» را در نوشت. وی توانست دوران زمین به دور خورشید را ثابت کند. نیوتن که بنیان گذار علوم طبیعی بود، عالم را متناهی می دانست و گرایش به این تصور داشت که عالم از مادهٔ اتمی تشکیل شده است که اندازهٔ آن متناهی است. بعدها تصورات لوکرتیوس را پذیرفت و گسترهٔ نامتناهی برای عالم تصور کرد. قطان مروزی (منجم ایرانی قرن نهم) پهنای فلک آفتاب را صد و هشت هزار و هفتصد و بیست و سه فرسنگ می داند که این رقم حدود بیست برابر قطر زمین است و قطر آفتاب را یازده هزار و نهصد و سی و شش فرسنگ ذکر می کند که حدود ۷۲٬۰۰۰ کیلومتر می شود و تنها قدری بیشتر از قطر زمین است. وی در کتاب خود، قطر و پهنای فلک عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل را حساب کرده است. با مقایسهٔ ارقام وی با گفتا
ر لوکرتیوس از اندازهٔ خورشید می بینیم که طرز فکر علمی به معنای امروزی آن در این اندازه ها وارد شده است به این معنا که داده های قطان مروزی در هزار سال پیش، مبتنی بر اندازه گیری و محاسبه بوده است. برای نخستین بار در تاریخ، تلسکوپ ساخت وی توانست گالیله در سال ۱۶۰۹ سطح ناهموار ماه، لکه های خورشیدی و چندین هزار ستاره را در نوار کهکشان به گونه ای متمایز و مشخص ببیند. اما تصور دانشمندان از سن عالم بسیار غیرواقعی تر بود به طوری که در دوران فرهنگ اسلامی حدود ده هزار سال تخمین زده شده بود. در اروپا حتی تا قرن هجدهم نیز تخمین سن عالم چندان متفاوت با این نبوده است. آن ها سن عالم را از مرتبه صد هزار سال می دانستند. اما جهان چگونه آغاز شده؟ چگونه به حالت کنونی خود رسیده است؟ سرنوشت نهایی آن چیست؟ همین پرسش ها و تلاش هایی که برای پاسخ گفتن به آن ها انجام می شود شالوده علم کیهان شناسی است. کیهان شناسی نظری به صورت امروزی آن، با انتشار مقاله ای از اینشتین در سال ۱۹۱۷ آغاز شد. انیشتین در آن مقاله چگونگی به کار بردن معادلات نسبیت عام برای توصیف رفتار توده های وسیع ماده را شرح داده بود. به طور تاریخی برای پاسخ به سه پرسش اساسی ف
وق نظریه هایی وجود داشته اند که عبارتند از: نظریه جهان ایستا – نظریهٔ حالت پایا – نظریهٔ مه بانگ. دوران بابلی ها. بابلی ها اولین منجمان هستند. آنها سیستم شصت شصتی را اختراع کردند که در عصر مدرن ما به صورت ثانیه ها، دقایق، ساعت ها و درجات مورد استفاده قرار می گیرد. منجمان بابلی به خاطر پیش گویی آینده با استفاده از اخترشناسی گزارش های دقیقی در مورد حرکات ماه و سیارات در آسمان داشتند. عقاید آنها دربارهٔ زمین مربوط به پیش از دورهٔ مربوط به علم جدید می باشد. آنها به کیهانی اعتقاد داشتند که زمین در مرکز جهان بود و زیر آب محصور شده بود و هفت بدن آسمانی که در آسمان خداوندی قرار داشتند در اطراف زمین در کره های مربوط به خود حرکت می کردند. (آنها به ترتیب ماه، عطارد، ناهید، خورشید، مریخ، مشتری هستند). ستاره ها ثابت فراتر از زحل و فراتر از آبی که زمین را احاطه کرده قرار داشتند. بابلیان افسانهٔ اختراعی شباهت بسیار به سایر فرهنگ دارد. خدایان درگیر خلق جهان بودند و از بی نظمی و بی شکل کیهان می ساختند. داستان بابلیان در مورد جنسیس را می‎توان در انوما الیش پیدا کرد. در این کتاب پیکاری میان ماردوک، خدای نظم و تیامات اژدها، نمای
ندهٔ بی نظمی اتفاق می افتد. ماردوک پیروز می شود و بدن تیامات را تکه تکه می کند که از نصفی از آن اجسام آسمانی و از نصف باقیمانده، زمین را می سازد. بنابراین حتی مردمان اولیه نیز نیاز به توضیح چگونگی شکل گیری جهان را تشخیص داده بودند و بابلیان در پیشنهاد روئیدن نظم از درون بی نظمی تنها نبودند. یونان باستان. اگرچه یونانیان به خدایان و افسانه بهشت آینه ای بابلیان اعتقاد داشتند، هفت قرن قبل از میلاد دستهٔ تازه ای از متفکران با اتکا به قسمتی از مشاهدات دنیای اطرافشان استفاده از دلیل و استدلال را برای ورود تئوری های دنیای طبیعی و کیهان شناسی آغاز نمودند. با اینکه فیلسوفان یونان باستان اعتقادات گوناگونی دربارهٔ طبیعت و جهان داشتند، می توانیم رشته ای از منطق و تحقیق را دنبال کنیم که سرانجام ما را به علم مدرن راهنمایی کند. تالس. (634-546 قبل از میلاد) اعتقاد داشت که زمین سطح صافی بود که در آب محصور شده بود. آناکساگروس. (500-428 قبل از میلاد) اعتقاد داشت که جهان شکل استوانه ای بود و اینکه ما روی سطح بالایی اش زندگی می کنیم. این جهان استوانه ای، آزادانه در فضایی خالی غوطه ور است که ستاره های ثابت در پوسته ای کروی اطراف اس
توانه می چرخند. ماه در اثر بازتاب نور رسیده از خورشید روشن می شود و ماه گرفتگی نتیجهٔ افتادن سایه زمین روی ماه است. اودوکوس. (400-347 قبل از میلاد) هم یک مدل هندسی برای زمین داشت. با این تفاوت که در آن هر کدام از سیارات، ماه و خورشید روی کره های متحدالمرکز جداگانه ای حرکت می کنند و دوباره ستاره های ثابت بر روی پوستهٔ خارجی قرار دارند. هر کدام از پوسته های متعلق به اجسام آسمانی برای توجیه حرکت شان در آسمان در نسبت های مختلف حرکت می کنند. با داشتن مدل ناشی از مشاهدات حرکات سیارات، پیروان اودوکوس تعدادی دایره به آن اضافه کردند. برای مثال برای مریخ هفت دایره لازم بود. پیچیدگی این سیستم به زودی از محبوبیت این مدل کاست. ارسطو. (384-322 قبل از میلاد) با اضافه کردن تعدادی کره برای یکسان کردن حرکات سیارات، مخصوصا حرکات پسروی سیارات خارجی را دوباره سازی کرد. ارسطو اعتقاد داشت که طبیعت از خلا تنفر دارد. بنابراین او به جهانی مملو از کره های بلوری متحرک در اطراف زمین معتقد بود. ارسطو نیز باور داشت که جهان ابدی و غیرقابل تغییرات بود و خارج از کرهٔ ثابت ستاره ها، عدم قرار داشت. آریستارکوس. (310-230 قبل از میلاد) برای اولین
بار از فاصلهٔ بین ماه و خورشید برآورد ناشیانه ای کرد. برآورد او خورشید را بیست بار دورتر قرار می داد و تنها دلیلی که باعث می شد آن دو را در یک اندازه ببینند این بود که قطر خورشید بیست بار بزرگ تر از ماه بود. آریستارکوس متحیر بود که اگر خورشید خیلی دور بود، امکان داشت که در جهان سرگردان شود؟ آیا احساس می کنید که زمین به دور آن می گردد؟ کلادیوس بطلمیوس. (100-170 بعد از میلاد) در کتاب علم نحو پایهٔ عقاید کیهان شناسی اودوکوس و ارسطو را بنیان نهاد. با این تفاوت که سیارات در فلک تدویر دایروی بر روی یک مدار بزرگ تر می چرخیدند. نظریهٔ جهان ایستا. در نظریهٔ جهان ایستا (Static universe) فرض می شود جهان نه منبسط می شود و نه انقباض پیدا می کند و جهان دارای ترمودینامیک پایدار است. معادلات انیشتین هندسه فضا – زمان را توصیف می کند و طبیعی بود که بخواهد آن ها را بر هندسه سراسر فضا – زمان (یعنی بر خود جهان) انطباق دهد. او کوشید تا این کار را موافق با بینش مقبول زمانه انجام دهد که جهان را ایستا می شمرد، ولی نتوانست. ساده ترین تفسیر این معادلات، مدل های ناایستا را مجاز می شمرد یا می شد جهانی در حال انبساط داشت یا جهانی در حال ا
نقباض ولی نه جهانی ساکن و ایستا. انیشتین برای آنکه معادلاتش را با جهانی وفق دهد که در آن زمان منجمان بدان عقیده داشتند، ناچار شد عاملی اضافه موسوم به «ثابت کیهان شناختی» را در آن ها وارد کند. در واقع او در معادلات خود دست برد. بعدها نظریهٔ جهان ایستا با مشاهدهٔ انبساط هابلی کهکشان رد شد. نظریهٔ حالت پایا. از سال های ۱۹۳۰ به بعد کلیهٔ رصدهایی که از کهکشان های دوردست انجام شده، تصویر انبساط عالم را هماهنگ با قانون هابل تأیید کرده است و هر چند که جزئیاتی چون مقدار دقیق ثابت هابل هنوز غیر قطعی است، تصویر کلی کاملاً روشن است. ما در جهانی در حال انبساط زندگی می کنیم. پس جهان انبساطش چگونه آغاز شده است؟ اگر جهان در حال انبساط است، باید زمانی چگال تر از این بوده باشد و کهکشان ها نیز به یکدیگر نزدیکتر بوده باشند. اگر این استدلال را بسط بدهیم نتیجه می گیریم زمانی کهکشان ها در هم فرورفته و چون نقطه ای بوده اند. آنچه اکنون می بینیم باید در انفجاری بزرگ از آن نقطه حاصل شده باشد. این موضوع هرمان باندی، فرد هویل و تامی گولد را بر آن داشت که در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و اوایل دههٔ ۱۹۵۰ کیهان شناسی دیگری را بر اساس «اصل کامل کیهان شن
اختی» پدیدآورند. مطابق این اصل جهان نه تنها در هر جهت) همسانگرد (و از هر جا (همگن) که بنگریم یکسان می نماید، بلکه در هر زمان که نظر شود نیز باید یکسان باشد (حالت پایدار). بنابراین جهان نمی تواند نقطه آغازینی داشته باشد. ظاهراً حل باطل نمای آلبرس و این کشف که جز در مورد همسایگان بسیار نزدیکمان، کهکشان ها با سرعت هایی متناسب با فاصله می گریزند حاکی از جهانی در حال تغییر است که باید از حالتی متراکم تر – انفجار بزرگ – تکامل پیدا کرده باشد. اما به طور نظری راهی وجود دارد که از آن می توان به جهانی در حال انبساط دست یافت که همیشه یکسان به نظر می رسد. نکته مطلب این است که باید کاری کرد که کهکشان های جدید جای خالی ای را پر کنند که با دور شدن کهکشان ها از یکدیگر باقی می ماند، بنابراین اگرچه ممکن است ناحیه به خصوصی از جهان که در همسایگی ماست در زمان های مختلف کهکشان های متفاوتی را شامل باشد، ولی همواره تعداد ثابتی کهکشان دارد که همان کارهای سابق را می کنند (از یکدیگر دور می شوند). در سال های ۱۹۵۰ کیهان شناسی نظریه حالت پایدار تا مدتی رقیبی جدی برای انفجار بزرگ شمرده می شد اما همیشه بر پایه های نامطمئن قرار داشت، زیرا مع
ادلاتی که برای توصیف رفتار مدل های حالت پایدار به کار می رفت صورت تعدیل شده ای از معادلات انیشتین بود. اما اگر نظریه حالت پایدار و تلاش برای رد یا اثبات آن نبود، احتمالاً چنین تلاش رصدی وسیعی نیز صورت نمی پذیرفت و اطلاعات کنونی ما دربارهٔ جهان واقعی بسیار کمتر می بود. این موضوع میان انفجار بزرگ و حالت پایدار، تلاش رصدی عمده ای را به این منظور برانگیخت که آیا به طور متوسط، قسمت های دوردست جهان متفاوت به نظر می آیند یا نه؛ و در اواخر دهه ۱۹۶۰ دلایل قانع کننده ای حاکی از آن که جهان تحول پیدا می کند، وجود داشت. ما در جهانی با حالت پایدار زندگی نمی کنیم. مِه بانگ. از آنجا که همه چیز در حال دور شدن از یکدیگرند، روزی بوده که همه به هم نزدیک تر بوده اند و اگر به اندازه کافی به عقب برگردیم به نقطه ای می رسیم که عالم با یک انفجار اولیه از آن جا شروع شده است. این نقطه کجاست؟ آیا می توان به نقطه اشاره کرد و گفت "آنجا"؟ در مورد انفجارهای معمولی پاسخ این سؤال روشن است، همه چیز از نقطه انفجار به وجود می آید، ولی برای مه بانگ پاسخ این سؤال ساده نیست. می توان این گونه گفت: «همه جا و هیچ کجا». اگر نقطه ای وجود داشت که انفجار د
ر آن رخ داده بود آنجا مسلماً نقطه خاصی بوده و این موضوع با اصل کیهان شناختی در تعارض است. در حقیقت فضا و زمان در همان لحظه مه بانگ به وجود آمده اند و اگر از هر نقطه ای در فضا – زمان به عقب برگردیم به جایی می رسیم که مه بانگ در آن رخ داده است «یعنی همه جای عالم کنونی». اگر جهان را - چنانچه در مدل های فریدمان کره ای در حال انبساط در نظر بگیریم در هر لحظه، فضا، سطح این کره است که با گذشت زمان بزرگتر می شود. جایی که مه بانگ رخ داده مرکز این کره است در حالی که این مرکز جزئی از سطح کره (عالم کنونی ما) نیست؛ یعنی مه بانگ در «هیچ کجای عالم کنونی» رخ نداده است. مقایسه با کیهان زایی (Cosmogony). در علوم انسانی، تمایز میان «کیهان شناسی» ("Cosmology") «کیهان زایی» ("Cosmogony") چندان روشن نیست. برای نمونه، در الاهیات، برهان کیهان شناختی ("Cosmological Argument") فرض می کند یک علت نخستین وجود دارد که پیش از جهان بوده (پیشاکیهانی) و ویژگی های شخص وار دارد؛ یعنی نه صرفاً یک نیروی بی جان یا اصل انتزاعی، بلکه موجودی با اراده و آگاهی. ازاین رو، این استدلال ماهیتی کیهان زایانه دارد. در مقابل، برخی اسطوره های آفرینش دینی به یک ع
لتِ نخستینِ غیرشخصی باور دارند، مانند تائوئیسم). اما در نجوم، «کیهان زایی» را می توان از «کیهان شناسی» متمایز کرد. کیهان شناسی به بررسی جهان و هستی آن می پردازد، بی آنکه لزوماً به منشأ آن توجه کند. کیهان زایی روایت یا نظریه ای دربارهٔ آغاز و منشأ جهان است. بنابراین، میان ایده های کیهان شناختی و کیهان زایانه یک تمایز علمی وجود دارد. بیش از این، کیهان شناسی فیزیکی نیز وجود دارد که شاخه ای از اخترشناسی است و می کوشد همه مشاهدات مربوط به تحول و ویژگی های جهان را در بزرگ ترین مقیاس های آن توضیح دهد.
ماهی دیواربین (نام علمی: "Sander vitreus") نام یک گونه از تیره سوف ماهیان است.
آلو نام یکی از زیرسرده های ششگانه از سردهٔ پرونوس است. این زیرسرده در ایران ۴ گونه گیاه درختی یا درختچه ای خودرو دارد. انواع اصلاح شده زیادی در سال های اخیر در ایران رایج شده است که میوهٔ خوراکی آن ها به مصرف تغذیه می رسد در ضمن گروه های زیادی از سایر مناطق جهان به ایران وارد شده که به صورت زینتی کاشته گردیده اند و میوه آن ها نیز گاهی به مصرف تغذیه می رسند. آلو، یک میوه تک هسته ای که از لحاظ رنگ، شکل و اندازه دارای گونه های متفاوتی است. آلو ارزش تغذیه ای فراوانی دارد. این میوه را هم به صورت خام می توان خورد و هم درون انواع خوراک از آن استفاده کرد. آلو به احتمال زیاد یکی از اولین میوه های اهلی شده توسط انسان بوده است که منشأ آن به کوهستان های اروپای شرقی و قفقاز و همچنین چین بازمی گردد. این میوه از آسیا به بریتانیا آورده شد و کشت آن در اندلس، جنوب اسپانیا، مستند شده است. آلوها گروه متنوعی از گونه ها هستند که درختانشان در صورت هرس شدن به ارتفاع ۵ تا ۶ متر (۱۶ تا ۲۰ فوت) می رسند. میوه آن یک دِرَپه (میوه هسته دار) با گوشتی سفت و آبدار است. آلو را می توان تازه خورد، خشک کرد تا آلو بخارا (آلو خشک) تهیه شود، در مربا
استفاده کرد، یا به شراب تبدیل کرد و از آن براندی تقطیر کرد. دانه های آلو (که به آن هسته نیز گفته می شود) حاوی سم شبه سیانیدی به نام آمیگدالین هستند که یک گلیکوزید سیانوژنیک است و باید در مصرف آن احتیاط شود. در سال ۲۰۲۳، چین ۵۵ درصد از کل تولید جهانی آلو را به خود اختصاص داد. آلوهای ژاپنی یا چینی در بازار میوه تازه غالب هستند، در حالی که آلوهای اروپایی نیز در برخی مناطق رایج هستند. تاریخچه. خاستگاه و اهلی سازی آلو. آلو به احتمال زیاد یکی از اولین میوه هایی بوده که توسط انسان اهلی شده است. سه گونه از پرکشت ترین آلوها در طبیعت یافت نمی شوند و تنها در اطراف سکونتگاه های انسانی دیده می شوند: آلو (درخت) که ریشه های آن به کوهستان های اروپای شرقی و قفقاز بازمی گردد، در حالی که آلوی ژاپنی و Prunus simonii منشأ چینی دارند. بقایای آلو در مکان های باستان شناسی مربوط به دوران نوسنگی در کنار زیتون، انگور و انجیر یافت شده است. به گفته کن آلبلا، آلو از ایران سرچشمه گرفته است و از آسیا به بریتانیا آورده شده است. تاریخچه کشت آلو در جهان و اروپا. مقاله ای دربارهٔ کشت درخت آلو در اندلس (جنوب اسپانیا) در کتاب کشاورزی ابن العوام،
اثر کشاورزی قرن دوازدهم او، آمده است. کشت آلو در صومعه های قرون وسطایی در انگلستان نیز ثبت شده است. چاسر نیز به باغی با «آلوها» و «بولاس ها» (نوعی آلو) اشاره کرده است. توسعه و محبوبیت. کشت آلو در طول قرون ۱۷ و ۱۸ افزایش یافت. در این دوره، به گرین گیج ها نام انگلیسی داده شد و آلوی میرابل به طور محکم تثبیت شد. پیشرفت هایی در توسعه ارقام جدید در انگلستان توسط توماس ریورز صورت گرفت. دو نمونه از کارهای ریورز، ارقام Early Rivers و Czar هستند که هر دو هنوز هم مورد احترام هستند. شهرت آلوی ویکتوریا، که اولین بار در سال ۱۸۴۴ به فروش رسید، بیشتر به بازاریابی خوب آن نسبت داده شده است تا به کیفیت ذاتی آن. ارزش غذایی و خواص درمانی. آلو سرشار از مواد معدنی مانند فسفر، منگنز، منیزیم، مس و پتاسیم است. این ماده غذایی همچنین دارای روی و آهن و مقدار کمی کلسیم است. آلوها سرشار از ویتامین A, K و ویتامین C هستند. این میوه دارای مقادیر فراوانی از نیاسین، ریبوفلاوین و تیامین است. هسته آلو. آلو ظاهر جذابی دارد. چربی آن کم است و سرشار از ویتامین A و C است. آلو به صورت خام، مربا، ترشی، لواشک و حالات دیگر استفاده می شود؛ اما هسته آن برا
ی سلامتی مقداری خطر دارد؛ بالأخص وقتی برای تهیه آلوچه و لواشک از آن استفاده می شود، ممکن است هسته آن در ماده غذایی وارد شده و حالت سمی ایجاد کند. هسته آلو دارای گلیکوزیدهای سیانوژنیک است که در بدن به مواد سمی و خطرناکی تبدیل می شود. بدن مقادیر اندکی از سیانید را می تواند پاکسازی کند، اما مقادیر فراوان آن خطرناک است و بدن توانایی از بین بردن آن را ندارد. مخصوصاً در کودکان بسیار مواظب باشید که هستهٔ این میوه را در دهانشان نگه ندارند.
برگ نمدی، گاو پنبه، ابوتیلون (نام علمی: Abutilon) نام یک سرده از تیره پنیرکیان است. این جنس در ایران پنج گونه گیاه علفی یکساله و چندساله و غالباً درختچه ای دارد. ابوتیلون گل گاوپنبه ای ، ابوتیلون فانوسی ، ابوتیلون زینتی ... نام علمی گونه های موجود در ایران عبارتند از: ریشه شناسی نام سرده Abutilon. نام علمی سرده Abutilon از واژه ای عربی گرفته شده(a) و یک اسم عربی است که ابوعلی سینا برای این گیاه یا گیاهی مشابه آن از تیره پنیرک (Malvaceae) بکار برده بود.
تابیده شاخ (نام علمی: "Addax") نام یک سرده از تیره گاوسان است.
محمدحسین خان صدر اصفهانی (زاده ۱۱۸۵ ه .ق ۱۷۵۸ م در اصفهان – درگذشته ۱۲۳۹ ه .ق ۱۸۲۳ م در تهران) ملقب به صدر اصفهانی، امین الدوله و مستوفی الممالک، داماد حاج ابراهیم کلانتر، باجناغ میرزا ابوالحسن شیرازی و سومین صدراعظم فتحعلی شاه بود. فرزند محمدعلی و نوهٔ محمدرحیم علوفه فروش، در اصفهان به دنیا آمد و از افراد ثروتمند بود. در سال ۱۱۹۳ ق هنگامی که آغا محمد خان به واسطهٔ فوت کریم خان از شیراز فرار کرد به منزل محمدحسین خان آمد و از او پذیرایی به عمل آمد. بعدها آغا محمدخان در سال ۱۲۰۹ قمری او را به سمت بیگلربیگی اصفهان منصوب کرد و در همین زمان او با دختر حاج ابراهیم ازدواج کرد. محمدحسین خان تا زمانی که آغامحمدخان زنده بود، حاکم اصفهان بود. بعد از کشته شدن آغامحمدخان، فتحعلی شاه از شیراز به طرف تهران حرکت کرد. در اصفهان مورد پذیرایی حاج محمدحسین خان قرار گرفته و شاه جوان او را به تهران برد. در سال ۱۲۲۱ قمری فتحعلی شاه کابینهٔ کوچکی مرکب از ۴ وزیر تحت عنوان وزرای اربعه تشکیل داد که اعضای آن عبارت بودند از: ۱- میرزا محمد شفیع، وزیر اول ۲- محمدحسین خان امین الدولهٔ اصفهانی، مستوفی الممالک و وزیر ثانی ۳- میرزا رضاقلی نوای
ی وزیر داخله و منشی الممالک ۴- هدایت الله تفرشی وزیر لشکر. بدین ترتیب وزیر ثانی شد و میرزا ابوالحسن شیرازی باجناغ خود را برای سفارت انگلستان به فتحعلی شاه معرفی کرد. در سال ۱۲۳۴ قمری میرزا شفیع درگذشت و با این که میرزا عیسی قایم مقام فراهانی، پیشکار عباس میرزا در آذربایجان قائم مقام صدارت بود، و علی القاعده می بایست او جانشین میرزا شفیع شود، فتحعلی شاه حاج محمدحسین خان اصفهانی را به صدراعظمی برگزید و لقب امین الدوله را به پسر ارشد او عبداله خان داد. وی در ۱۲۳۹ قمری به مرض یرقان در گذشت و در مدرسهٔ صدر در نجف اشرف مدفون شد. صدارت پس از او به فرزندش عبدالله رسید. مناصب و مشاغل. در مقام نایب الحکومه. منطقهٔ اصفهان (از ۱۲۱۲ ه .ق) در سال ۱۲۱۲ ه .ق محمدعلی خان قاجار از جانب فتحعلی شاه، حکومت اصفهان را به عهده داشت و حاج محمدحسین خان پیشکار وی بود. در سال ۱۲۱۳ ه .ق حسینقلی خان برادر فتحعلی شاه که والی شیراز بود به خیال رسیدن به سلطنت، به سمت تهران حرکت کرد. محمدعلی خان قاجار و حاج محمدحسین از اصفهان فرار کردند اما بعد از اینکه فتحعلی شاه نیروهای حسینقلی خان را شکست داد، مجدداً حاج محمدحسین به سمت بیگلربیگی اصفهان من
صوب گردید. چند سال بعد دوباره حسینقلی خان سرکشی نمود و حاج محمدحسین را از بیگلربیگی اصفهان معزول کرد. محمدحسین خان هنگامی که بیگلربیگی اصفهان بود دختری ارمنی به نام طاووس خانم از ارمنی های ساکن در جلفای اصفهان را برای شاه در نظر گرفت که سوگلی فتحعلی شاه شد. در مقام وزیر. استیفای ممالک (وزارت مالیهٔ ایران) (از ۱۲۲۱ تا ۱۲۲۸ ه .ق) فتحعلی شاه در سال ۱۲۲۱ ه .ق کابینه کوچکی تحت عنوان وزرای اربعه تشکیل داد که محمدحسین خان با لقب امین الدوله منصب مستوفی الممالکی را عهده دار شد و در این منصب برقراری مواجب و محاسبه مالیات ولایات و صدور برات و … با او بود. از نظر سیاسی حاجی محمدحسین خان امین الدوله به همراه میرزا شفیع در سال ۱۲۲۲ ه .ق پیمان دوستی ایران و فرانسه را در زمان مسافرت ژنرال گاردان امضاء نمود. در سال ۱۲۲۳ ه .ق هنگام ورود سِر هارفورد جونز بریجز سفیر انگلیس به تهران، مهماندار او بود. در مقام حاکم. منطقهٔ فارس (از ۱۲۲۸ تا ۱۲۳۴ ه .ق) در ۱۲۲۸ ه .ق فتحعلی شاه، محمدحسین خان امین الدوله را به نظام الدوله ملقب و به ایالات فارس و عراق فرستاد و پسرش را مستوفی الممالک کرد. در مقام صدراعظم. حکومت قاجار (از ۱۲۳۴ه .ق ۱۸۱۸م ت
ا ۱۲۳۹ ه .ق ۱۸۲۳م) پس از فوت میرزا شفیع صدراعظم، حاج محمدحسین خان نظام الدوله به جانشینی وی برگزیده شد و از این زمان به «صدر اصفهانی» معروف گردید. دوران صدارت حاجی محمدحسین خان با نومیدی ایرانیان در اثر شکست از سپاهیان روسیه و انعقاد قرارداد گلستان مصادف بود. تنها واقعه سیاسی در دوران صدارت نظام الدوله حمله ایران به خاک عثمانی بود که به دلیل تحریک روس ها، اغوای عشایر مرزنشین در کردستان و آذربایجان و میل باطنی عباس میرزا برای جنگ با عثمانی و جبران شکست از روس ها رخ داد. درگیری های مرزی در ۱۲۳۷ ه .ق با شکست قوای عثمانی و تقاضای صلح و مذاکرات منجر به عهدنامه ارزروم پایان یافت. ساخت و توسعه بناهای عمومی. صدر اصفهانی بانیِ ساخت و توسعه اماکن عمومی زیادی در ایران بود، از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد: او همچنین در ترویج محصولات ایران کوشش بسیار نموده است؛ از آن جمله قلمکار صدری و برنج صدری از یادگارهای او هستند. شجره نامه. شجره نامهٔ خاندان صدر توسط حاج محمدحسین صدری (خان بابا)، پسر حاج علی اکبر خان صدرالدوله، پسر حاج محمدحسین خان صدرالدوله، پسر محمدابراهیم خان ناظرالدوله، پسر حاج محمدحسین خان نظام الدوله
گردآوری گردیده است.
یواس اس کارونالد (آی اف اس-۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۵۳ ساخته شد.
یواس اس کارترت (ای پی ای-۷۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس کاسین (دی دی-۳۷۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
یواس اس کاسین (دی دی-۴۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۳ ساخته شد.
یواس اس کاستین (آی ایکس-۲۱۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
یواس اس کاستین (پی جی-۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۹۲ ساخته شد.
یواس اس کاتالپا (۱۸۶۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۶۴ ساخته شد.
یواس اس کاتالپا (ای ان-۱۰) یک کشتی بود که طول آن 163' 2" بود. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
یواس اس کاتامانت (ال اس دی-۱۷) یک کشتی بود که طول آن 457 ft 9 in (139.5 m) overall بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
یواس اس کاتبرد (ای ام-۶۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۳۸ ساخته شد.
یواس اس کتکلا (ای ان-۶۰) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس کتس (دی یی-۷۶۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس کتاکتین (ای جی سی-۵) یک کشتی است که طول آن 459 ft 3 in می باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس کترون (ای پی ای-۷۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس کتسکیل (۱۸۶۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۶۲ ساخته شد.
یواس اس (ال اس وی-۱) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس اس کاشن (ای ام-۱۵۸) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس اس کاوالا (اس اس-۲۲۴) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس کاوالا (اس اس ان-۶۸۴) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۷۲ ساخته شد.
یواس اس کاوالارو (ای پی دی-۱۲۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس کایوگا (۱۸۶۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۶۱ ساخته شد.
یواس اس کایوگا (ال اس تی-۱۱۸۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۶۹ ساخته شد.
یواس اس کلنو (ای کی-۷۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس اس کلریتاس (اس پی-۶۶۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۶ ساخته شد.
یواس اس سرو (اس اس-۲۲۵) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس سرو (اس پی-۱۱۸۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
یواس اس چاشالاکا (ای ام سی-۴۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
یواس اس چاف (دی دی جی-۹۰) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۲۰۰۲ ساخته شد.
یواس اس چامپلین (دی دی-۱۰۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۸ ساخته شد.
یواس اس چامپلین (دی دی-۶۰۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس اس چانسلارس وییل (سی جی-۶۲) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۸۸ ساخته شد.
یواس اس چندلور (ای وی-۱۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
یواس اس چنتیکلر (اس پی-۶۶۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۷ ساخته شد.
یواس اس چنتیکلر (ای اس آر-۷) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس اس چار (اس اس-۳۲۸) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس چَرِت (دی دی-۵۸۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس اس چاتلین (دی یی-۱۴۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس چاترر (ای ام سی-۱۶) یک کشتی بود که طول آن not known بود.
یواس اس چاترر (ای ام اس-۴۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.