Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در ریاضیات، مسئله افراز گراف بر روی داده هایی در قالب گراف ("G=("V","E با "V" راس و "E" یال تعریف می شود به طوری که افراز گراف به مؤلفه های کوچکتری با ویژگی های خاص ممکن باشد. برای مثال، یک تقسیم بندی "k"-بخشی مجموعه رئوس را به "k" مؤلفه کوچکتر تقسیم می کند. افراز خوب به افرازی گفته می شود که تعداد یال های بین مؤلفه های مجزا از هم کم باشد. افراز یکریخت به نوعی از مسئله افراز گراف گفته می شود که تقسیم گراف به به مؤلفه ها به صورتی است که مؤلفه ها تقریباً هم اندازه باشند و اتصالات کمی بین مؤلفه های متفاوت وجود داشته باشد. مهم ترین کاربردهای افراز گراف در محاسبات علمی، تقسیم بندی قسمت های مختلف طراحی مدارهای VLSI و مدیریت زمانبندی کارها در سیستم های چندپردازنده ای، می باشد. اخیراً، استفاده از افراز یکریخت، به دلیل کاربردهای آن در خوشه بندی و یافتن گروه ها در شبکه های اجتماعی، شبکه های زیستی و شبکه های بیماری شناختی افزایش یافته است. پیچیدگی مسئله. معمولاً مسئله افراز گراف در رده مسائل NP-سخت قرار می گیرد. راه حل این مسائل به صورت کلی از طریق روش های مکاشفه ای و تقریبی حاصل می شود. اما نشان داده می شود که افراز یک
ریخت گراف یا افراز متعادل گراف به صورت NP-کامل می باشد که در ضریب متناهی از زمان قابل محاسبه است. حتی برای گراف هایی که نظیر درخت ها و شبکه ها که در رده خاصی قرار می گیرند هیچ الگوریتم تقریبی مستدلی وجود ندارد، مگر آن که P=NP باشد. شبکه ها از آنجهت که گراف هایی که از شبیه سازی روش اجزا محدود به دست می آیند را مدل می کند، می تواند یک مورد جالب در این زمینه باشد. زمانی که علاوه بر آنکه تعداد یال های بین مؤلفه ها تقریب زده شده است بلکه اندازه مؤلفه ها نیز تقریبی است، می توان نشان داد که هیچ الگوریتم کاملاً چندجمله ای مستدلی برای این گراف ها وجود ندارد. مسئله. فرض کنید گرافی به صورت ("G=("V","E دارید که "V"، مجموعه ای با "n" راس و "E" مجموعه یال هاست. برای یک مسئله افراز متعادل با زوج مرتب ("k","V")، هدف افراز "G" به "k" مؤلفه با حداکثر سایز ("v")("n"/"k") با مینیمم تعداد یال های مشترک بین این مؤلفه هاست. یا این که برای "G" و K"&gt;1" داده شده "V" را به "K" بخش …,"K1","k2" تقسیم کنید به طوری که بخش ها از هم مجزا باشند و دارای اندازه های مساوی بوده به علاوه این که تعداد یال هایی که نقاط انتهایی آن ها در دو بخش مت
فاوت قرار دارد کمینه شود. در مورد این مسائل به شکلی مشابه مسئله شیوه افزایش منابع بحث می شود. توسعه ای از این مسئله در مسئله ابرگراف ها مطرح می شود که در آن یک یال می تواند به بیش از دو راس متصل باشد. یک ابریال قابل برش نیست، اگر همه رأس ها در یک افراز باشند، در مقابل دقیقاً یک بار بریده می شود، اگر یکی از این رأس ها در یک افراز دیگر قرار بگیرد، مستقل از تعداد راس هایی که در افراز دیگر قرار گرفته اند. از ابراگراف ها در خودکارسازی طراحی های الکترونیکی استفاده می شود. تحلیل. برای یک مسئله افراز متعادل ("k",1+"ԑ")، به دنبال یافتن یک افراز با کمترین هزینه هستیم که گراف "G" را به "k" مؤلفه که هر کدام حداکثر دارای ((۱+"ԑ")("n"/("k") راس باشد هستیم. هزینه این الگوریتم تقریبی را با هزینه مسئله برش (k",1") مقایسه می کنیم که در آن هر کدام از "k" مؤلفه باید دقیقاً تعداد راس برابر با ("n"/"k") داشته باشند به عبارتی این مسئله، مسئله محدود تری نسبت به مسئله قبلی می باشد. بنابراین داریم که، formula_1 در حال حاضر می داینم که برش (۲٬۱) که کوچکترین مسئله دوبخشی می باشداز نوع NP-کامل است. سپس به بررسی مسئله ۳-افرازی که در آن "n
"=3"k" است و پیچیدگی زمانی آن چندجمله ای است، می پردازیم. حال اگر فرض کنیم یک الگوریتم تخمینی متناهی برای مسئله افراز (k,1) داریم، یا نمونه ۳-بخشی با استفاده از افراز (k,1) بر گراف G قابل حل است یا این مسئله قابل حل نخواهد بود. حال اگر نمونه ۳-بخشی قابل حل باشد، مسئله افراز (k",1") نیز در گراف G بدون جدا کردن هیچ یالی، قابل حل است؛ در غیراینصورت اگر نمونه ۳-بخشی قابل حل نباشد، بهینه ترین افراز (k",1") بر روی G حداقل یک یال را برش می دهد. یک الگوریتم تخمینی با ضریب تخمین متناهی باید قادر به تشخیص این دو مورد از یکدیگر باشد، به این ترتیب می تواند مسئله ۳-بخشی که با فرض P=NP در تناقض است را حل کند؛ بنابراین مشهود است که مسئله افراز (k",1")، الگوریتم تخمین با زمان چندجمله ای و تخمین متناهی ندارد، مگر اینکه P=NP. تئوری جداسازی گراف مسطح تأکید می کند که هر گراف مسطح با n راس را می توان با حذف (O(√n راس به بخش های مساوی، تقسیم کرد. این نوع تقسیم بندی، با افرازی که در مورد آن توضیح داده شد، یکی نیستند، زیرا در این نوع تقسیم بندی، افرازها از راسها تشکیل شده اند نه یال ها. به هرحال نتیجه یکسان به دست آمده نشان می دهد ه
ر گراف مسطح با درجه متناهی تعدادی برش متعادل با پیچیدگی (O(√n یال دارد. روش های افراز گراف. از آنجایی که افراز گراف جزو مسائل سخت است، راه حل های عملی آن از روش های مکاشفه ای به دست آمده اند. دو گروه گسترده از این روش ها وجود دارد: محلی و سراسری. از جمله این روش های شناخته شده محلی الگوریتم و الگوریتم های می باشند که از ابتدایی ترین استراتژی های مؤثر برای های جستجوی محلی با برش های ۲-تایی بودند. عمده ترین مشکل این الگوریتم ها، مقداردهی اولیه دلخواه برای رئوس افرازها بود که بر کیفیت راه حل نهایی تأثیر می گذاشت. روش های سراسری بر ویژگی های کل گراف بستگی دارد و به مقداردهی دلخواه اولیه افرازها بستگی ندارد. رایج ترین نمونه آن، افراز طیفی است که افراز در آن از طیفی از ماتریس های مجاورت به دست می آید. روش های چندمرحله ای. الگوریتم افراز چندمرحله ای در یک یا چند مرحله انجام می شود. هر مرحله اندازه گراف را با از بین بردن رأس ها و یالها کاهش می دهد، گراف های کوچکتر را افراز می کند، نهایتاً به عقب برمیگردد و بخش های گراف اصلی را تصحیح و بازسازی می کند. طیف گسترده ای از روش های تصحیح و افراز را می توان در شمای کلی روش چ
ند مرحله ای قرار داد. در بسیاری از موارد، این روش می تواند سرعت اجرای بالا و نتایج با کیفیت بالا را هم زمان به دست دهد. یکی از مثال هایی که در آن از این روش به صورت گسترده استفاده می شود، METIS که یک افرازکننده گرافاست و hMETIS معادل آن برای ابرگراف هاست. افراز طیفی و دو بخشی کردن طیف گونه. گرافی با ماتریس مجاورت "A" داده شده است، که "Aij" نشاندهنده یال بین "i" و "j"، و D، که یک ماتریس قطری است، و در آن هر اندیس قطری در سطر "i"، نشان دهنده درجه راس "i"ام است. لاپلاس ماتریس L، به صورت "L"="D"-"A" تعریف می شود. حال، ضریب برش برای گراف ("G"=("V","E"، به معنای تقسیم کردن رأس ها به دو زیرگراف "U" و "W" می باشد که در آن هزینه برش ("U","W")/(|"U"|/|"W"|) کمینه باشد. در این سناریو، دومین مقدار ویژه کوچک(L(λ، یک حد پایین برای هزینه(c) بهینه ضریب برش است که در آن c&gt;λ/n. بردار ویژه (V) منتاظر با مقدار ویژه λ، گراف را تنها به دو بخش بر اساس اندیس منتاظر در آرایه یالها، دوبخشی می کند. تقسیم به تعداد بخش های بزرگتر با استفاده از تکرار روش دوبخشی به دست می آید، اما همیشه نتایج مورد انتظار و قابل قبولی را نمی دهد. مثال ها
ی توضیح داده شده در شکل ۱و ۲ نحوه انجام روش دوبخشی طیف گونه را توضیح می دهد. زمانی که تعداد گروه هایی که باید افراز شوند یا اندازه افرازها، معلوم نیست، افراز با کمترین برش، ناموفق است. برای مثال بهینه سازی اندازه برش برای گروه های آزاد، همه رأس ها را در یک گروه قرار می دهد. به علاوه، امکان دارد اندازه برش برای کمینه سازی اشتباه باشد، از آن جهت که برای داشتن یک افراز و تقسیم بندی مطلوب، تنها شرط کمترین یال میان گروه ها کفایت نمی کند. این توضیحات، انگیزه را برای استفاده از پیمانگی (Q) به منزله یک استاندارد برای بهینه سازی افراز متعادل، را ایجاد می کند. مثال های توضیح داده شده در شکل ۳، ۲ نمونه که یکی از آن ها از ضریب برش و دیگری از پیمانگی به عنوان استاندارد استفاده می کنند، را توضیح داده است. به هر حال، اخیراً اثبات شده است که روش پیمانگی مشکل محدودیت تفکیک پذیری دارد که موجب می شود، هنگام استفاده آن در گروه های کوچک، نتایج غیرقابل اعتمادی تولید کند. در این زمینه، روش surprise، به عنوان روشی جدید برای ارزیابی کیفیت روش های محاسبه کننده افراز، پیشنهاد شده است. سایر روش های افراز گراف. مدل های چرخشی به منظور خوش
ه بندی داده های چند متغیره، که در آن ها همگونی ها موجب ایجاد قدرت چسبندگی بین آن ها می شود، مورد استفاده قرار می گیرد. ویژگی های پیکربندی روش های چرخشی، به صورت مستقیم می تواند به گروه هایی که قبلاً توضیح دادیم، تعبیر شود. به این ترتیب، گراف ها افراز می شوند تا دورهامیلتونی (H) را در گراف افراز شده به حداقل برسانند. دور هامیلتونی با نسبت دادن جایزه و مجازات به افرازهای پیش رو به دست می آید: - به یالهای بین رأس های یک گروه جایزه می دهد. - نبود یال بین رأس ها را در یک گروه را مجازت می کند. - یالهای بین رأس های گروه های متفاوت را مجازات می کند. - نبود یال بین رأس ها در گروه های متفاوت را جایزه می دهد. به علاوه، خوشه بندی طیفی مبتنی بر PCA هسته ای، از یک چارچوب مبتنی بر کمترین مربعات بردار، بهره می برد و به این ترتیب امکان تصویر مدخل های داده را به هسته PCA، که ویژگی هایی همچون واریانس بالا را داراست، فراهم می کند؛ بنابراین یک جداسازی در سطح بالا را بین گروه های تصویر شده پیاده می کند. برخی دیگر از روش ها، افراز گراف ها را به مانند یک بهینه سازی چندضابطه ای بیان می کنند. این دسته از مسائل بهینه سازی را می توان با
استفاده از روش های محلی که در چارچوب علمی بیان می شوند، حل کرد. در این مسائل هر راس می تواند افراز خود را خود انتخاب کند. ابرازهای نرم افزاری. بسته های نرم افزاری متنوعی وجود دارند که الگوریتم های شرح داده شده را پیاده سازی کرده اندیکی از اولین بسته های نرم افزاری در دسترس قرار داده شده Chaco نامیده می شود. می باشد که متعلق به Hendrickson و Leland می باشد. همانند بیشتر بسته های نرم افزاری در دسترس عموم، Chaco تکنیک های چند متغیره که در بالا ذکر شده است الگوریتم های جستجوی محلی پایه را پیاده سازی کرده است. علاوه بر آن این بسته ها تکنیک های افراز طیفی را نیز پیاده سازی کرده اند.Metris، نیز از خانواده ابزارهای افراز گراف می باشد که توسط Karypis و Kumar توسعه داده شده است. kMetis بر روی سرعت افزار متمرکز شده است و hMetis که یک افراز گر ابرگراف می باشد بر روی تساوی افرازها تمرکز دارد. PaToH نیز در افراز ابر گراف ها به صورت گسترده کاربرد دارد که افرازهایی با کیفیت بالا تولید می کند. ParMetis یک پیاده سازی موازی از الگوریتم های افراز گراف مربوط به Metis است. Scotch نیز یک چارچوب برای افراز گراف است که توسط Pellegri
ni توسعه داده شده است. این بسته از روش های دو بخشی سازی بازگشتی چند متغیره از هر دو نوع تکنیک های موازی و پشت سر هم حمایت می کند. Jostle نیز یک افراز گر موازی یا پشت سر هم برای گراف فراهم می کند که توسط Chris Walshaw توسعه داده شده است. نسخه تجاری این افراز گر با نام NetWorks شناخته شده است. اگر مدلی از شبکه ارتباطی به در دسترس باشد آنگاه Jostle و Scotch می توانند از این مدل را به عنوان ورودی فرایند افراز گراف مورد استفاده قرار دهند. Party از نیز مجموعه مفیدی از الگوریتم ها به همراه الگوریتم های Bubble/shape-optimized را پیاده سازی می کند. بسته نرم افزاری DibaP نیز and its MPI-parallel variant PDibaP توسط Meyerhenke چارچوب Bubble را به کمک انتشار پیاده سازی کرده است.DibaP همچنین از تکنیک های مبتنی بر AMGen حل مسائل سیستم های خطی استفاده می کند. Sanders و Schulz نیز یک بسته نرم افزاری افراز گراف به نام KaHIP را پیاده سازی کرده اند. لیست چارچوب های رایگان متن باز:
کوبودو اوکیناوایی ، به مجموعه جنگ افزارهای هنرهای رزمی اوکیناوا و روش های بکارگیری آن ها گفته می شود. کوبودو یک اصطلاح ژاپنی است که می توان آن را به "طریقت مبارزه قدیم" ترجمه کرد. کوبودوی اوکیناوایی شامل جنگ افزارهایی چون روکوشاکوبو (بو یا چوب بلند شش فوتی)، سای (جنگ افزاری با سه شاخه)، تونفا (نوعی باتوم دسته دار)، کاما (به شکل داسی کوچک)، نانچیکو (چوب زنجیردار)، تکو (شبیه به پنجه بوکس)، تینبه روچین (نیزه کوتاه و سپر)، سوروجین (زنجیر با وزنه)، تامبو (چوب کوتاه)، هانبو (چوب متوسط) و اکو (شبیه به پارو) است. سبک های مختلفی وجود دارند که به طور ویژه به تمرین کوبودو اوکیناویی می پردازند. علاوه بر آنها، سبک هایی از دیگر هنرهای رزمی اوکیناوا نیز هستند که تمامی یا بخشی از این جنگ افزارها را به کار می برند؛ از این هنرها می توان کاراته گوجوریو را نام برد که تمامی جنگ افزارهای کوبودو اوکیناوایی را دارند. تاریخچه. در داستان ها و نیز باور مردم چنین آمده که پس از حمله سامورایی های قلمروی ساتسوما در ژاپن به جزایر ریوکیو (اوکیناوای امروزی)، آن ها روستاییان را از داشتن جنگ افزار منع کردند و همین باعث شد که جنگ افزارهای کوبودی
اوکیناوایی امروزی از ابزارهای ساده زندگی کشاورزی پدید آیند. اگرچه جنگ افزارهایی با همین شکل در چین، مالزی و اندونزی از زمان های باستان وجود داشته است. جنگ افزارها و کاتاها. کوبودوی اوکیناوایی در نزدیک به یک سده پیش به اوج و شکوفایی کامل خود رسید و بیشتر کاتاهای امروزی در آن زمان نیز اجرا می شده اند و تنها بعدها تعداد کمی از آن ها تغییر کرده و بهبود یافتند. کم شدن آموزش ریوکیو کوبوجوتسو (کوبودو اوکیناوایی را با این نام نیز می شناخته اند) در آغاز سده بیستم، آینده این هنر رزمی را به خطر انداخت. در دوره تایشو (۱۹۱۲ - ۱۹۲۶)، برخی از رزمی کاران همچون "یابیکو مودن" حمله های بسیاری به این هنر رزمی کردند. بیشتر فرم هایی که امروزه باقی مانده اند به خاطر کوشش های "تایرا شینکن" (Taira Shinken) بوده است که در آغاز سده بیستم میلادی در سراسر جزایر ریوکیو سفر می کرد که حاصل آن گردآوری ۴۲ کاتای هشت جنگ افزار اوکیناوایی بوده است. بو. بو (bō) چوبی با بلندی حدود شش فوت است که برخی اوقات دو انتهای آن باریک تر است. احتمالا از یک وسیله کشاورزی به نام "تنبین" (Tenbin) گرفته اند که چوبی است که آن را روی شانه ها می گذارند و دو سبد از
دو انتهای آن آویزان می کنند. همچنین می تواند به عنوان دسته بیل یا شن کش استفاده شود. از جنگ افزارهای دیگری همچون جو و هانبو بلندتر است و می تواند حتی از عصاهای پیاده روی های راهبان نیز گرفته شده باشد. بو را قویترین جنگ افزار اوکیناوایی می دانند چرا که ضعف دیگر جنگ افزارها در مبارزه با آن نمایان می شود. بو قدیمی ترین جنگ افزار اوکیناوایی است و معمولاً با چوب بلوط سرخ یا سفید ساخته می شود. سای. سای (Sai)، یک جنگ افزار سه شاخه است که گمان می رود از وسیله ای مانند چنگک کشاورزی به وجود آمده باشد که در کشاورزی بکار می رود. پلیس محلی اوکیناوا (Ufuchiku) در دوره فئودال ژاپن از وسیله ای مانند سای بهره می برد که بنام جیت یا جوت شناخته می شد و شباهت زیادی با اسلحه سای دارد. جیت در نوع پیشرفته با نام سای-جیت نیز شناخته می شود. شاخه میانی آن بلند بوده و برای ضربه زدن به حریف است و از دو شاخه کوچکتر اطراف آن برای گیر انداختن سلاح حریف (شمشیر، بو و غیره) استفاده می شود. گونه ای دیگر از آن وجود دارد که جهت دو شاخه کوچک ان برخلاف یکدیگر است و با نام مانجی سای شناخته می شود. تونفا. تونفا (Tonfa) یک چوب با طول حدود ۱۵ تا ۲۰ ای
نچ است که دسته ای کوچک به طور عمود بر آن قرار دارد و معمولاً با چوب درخت بلوط قرمز و به صورت جفتی ساخته می شود. بیشتر کاتاهای آن همچون کاتاهای دیگر جنگ افزارهای اوکیناوایی بیانگر فرم های دست خالی است. در دهه ۱۹۶۰ با افزایش گرایش به شناخت هنرهای رزمی در جهان، سازمان های اجرایی قانون در جهان به برتری های تاکتیکی تونفا بر باتوم پی بردند و بدین دلیل است که امروزه نیروهای امنیتی کشورهای مختلف از آن استفاده می کنند. نونچاکو. نونچاکو (Nunchaku) یک سلاح سرد سنتی اوکیناوایی است که از دو میلهٔ باریک تشکیل می شود که در انتها با یک زنجیر یا طناب کوتاه به هم متصل شده اند. یک باور عامیانه می گوید که نانچاکو در اصل یک ابزار خرمن کوبی برای جداکردن برنج از شلتوک بوده که کشاورزان ژاپنی آن را به شکل یک سلاح مرگبار درآوردند تا با آن به نبرد سامورایی ها اشغالگر بپردازند. برخی دیگر نیز می گویند که کشاورزان اوکیناوایی، نونچاکو را با تغییر در نوعی لگام اسب در سدهٔ هفدهم میلادی ابداع کردند. نونچاکو در برخی هنرهای رزمی چینی نیز به کار گرفته می شود، اما چوب های نوع اوکیناوایی آن در اصل دارای سطح مقطع هشت ضلعی بوده و با موی اسب به هم مت
صل می شوند. گونه های مختلفی از آن وجود دارد، که برخی از سه قسمت تشکیل شده اند (سان ستسوکون) و برخی نیز از قطعات بیشتری. داشتن این جنگ افزار در ایالت نیویورک آمریکا، کانادا و برخی کشورهای اروپایی غیرقانونی است. کاما. کاما (Kama)، ابزار کشاورزی سنتی ژاپن و فیلیپین است که از آن به عنوان جنگ افزار نیز استفاده می کنند. کاما را می توان تکی یا دوتایی به کار گرفت. در مبارزه از لبه و نوک تیغه کاما که بسیار تیز هستند استفاده می شود که به راحتی می تواند باعث ایجاد جراحت های خطرناک در حریف شود. در کاتاهای اوکیناوایی می توان از لبه و نوک تیغه کاما برای دفاع، گیر انداختن و خلع سلاح حریف استفاده کرد. اکو. اکو (Eku) (آنرا ایکو یا ای ئه کو نیز می نامند) جنگ افزاری اوکیناوایی است که از پارو گرفته شده و حدود ۱۶۰ سانتی متر طول دارد. طبق داستان های بازمانده از گذشته، ماهیگیران از پارو برای دفاع از خود در برابر دشمنان مسلح استفاده می کرده اند. معمولاً پیش از اینکه کسی شروع به یادگیری اکو کند به او بو (چوب بلند) را یاد می دهند. اکو وزنی بیشتر از بو دارد و مرکز ثقل آن نیز در مرکز آن نیست به همین دلیل یادگیری آن سخت تر از بو است. به
دلیل وزن زیاد اکو، معمولاً تکنیک های آن شامل ضربه های دورانی بزرگ است.
کشتی با چوخه یکی از ورزش های محلی ایران است. کشتی با چوخه که در میان اهالی استان خراسان رواج دارد، از تاریخچهٔ کهنی برخوردار است و این ورزش بومی در بسیاری از مراسم محلی به خصوص جشن عروسی نیز رایج بوده است. مردم خراسان از قدیم برای این کشتی اهمیت خاصی قائل بودند و در پرورش پهلوانان این رشته می کوشیدند. این کشتی به طور سنتی در مراسم عروسی و نوروز در روستاها برگزار می شد که بعدها توسعه و رواج پیدا کرد. ریشهٔ نام. لفظ چوخه از قدیم در میان اقوام مختلف کرد و ترک و تات و ترکمن خراسان کاربرد داشته است. این واژه هم به پارچه ای بافته شده از پشم گوسفند اطلاق می شد و هم به نوعی لباس بی آستین و پالتویی گرم برای چوپانان که از آن پارچه دوخته شده بود. اما اکنون فقط هنگام مسابقات ورزش کشتی با چوخه (که در عرف منطقه به آن کُشنی می گویند) کشتی گیران آن را به تن می کنند. در تعریف این واژه در برخی کتاب های منتشر شده در این دیار آمده است که واژه چوخه شنل کوتاهی است که کشتی گیران آن را با شال سفیدرنگی محکم می بندند. در فرهنگ ادبیات فارسی، واژه چوخا در یکی از ابیات خاقانی شروانی شاعر قرن ششم بدین صورت به چشم می خورد: مرا بینند اندر ک
نج غاری / شده مولوزن و پوشیده چوخا به نقل از مقدمه کتاب نزهت المجالس، زبان محاوره مردم شروان در زمان خاقانی مانند ساکنان سایر نواحی شمال غرب ایران،زبان آذری یا گونه ای از زبان پهلوی (یا فهلوی) بوده است و کلمه مولوزن به معنای به صدا درآورنده ناقوس است و حکایت از آن دارد که چوخا را نصاری در کلیسا می پوشیدند و به همین دلیل برهان قاطع ذیل فرهنگ لغات بازیافته چوغا را که همان چوخاست به معنای عبا گرفته است. این واژه در مقالات شمس نیز بدین صورت آمده است: ... گفتم که صد و پنجاه چوغا و پوستین فتد (مقالات: ص 232). در ذیل این جمله آمده است: «چوغا تلفظ دیگری از چوخاست، جامه ای شولا مانند، ضخیم و درشت بافت که با بند یا شالی بسته می شود که اغلب چوپانان می پوشند». کشتی با چوخه در دیگر کشورها. کشتی با چوخه را می شود مادر تمام رشته های کشتی آزاد و فرنگی، جودو و کوراش(کشتی بومی خراسانی ها) دانست. فردی پیروز میدان است که بتواند ۳بار پشت یا شانه های حریفش را به زمین برساند، بدون اینکه زمانی برای رقابت درنظر گرفته شده باشد. اما مسابقه های امروزی این رشته در وقت ۱۰دقیقه ای برگزار می شود. کشتی چوخه به غیراز خراسان، با عناوین «گوراش»
، «گولش» و «آلیش» در ازبکستان، قزاقستان و تاتارستان رواج دارد. نحوهٔ اجرا. مسابقهٔ کشتی با چوخه در اصل رقابتی بدون مدت زمانی مشخص بوده است و وقتی فردی در آن پیروز میدان اعلام می شده که بتواند ۳ بار تخت پشت یا شانه های حریفش را به زمین برساند. اما مسابقه های امروزین این رشته در وقت ۱۰ دقیقه ای برگزار می شود که اگر در پایان پیروزی نداشته باشد، سرنوشت برنده به وقت اضافی ۵ دقیقه ای موکول خواهد شد. ضمن این که اجرای فن در خاک و گرفتن زیر زانوی حریف خطا محسوب می شود و کُشتی گیران در ۴ یا ۵ وزن دسته بندی می شوند. چوخه کاران در چهار وزن ۷۰، ۸۰، ۹۰ و بالای ۹۵ کیلوگرم به مصاف یکدیگر می روند. گاه در اوزان ۶۵، ۷۵، ۸۵ و ۸۵+ کیلوگرم نیز رقابت میان شرکت کنندگان برگزار می شود. کشتی گیران آستین ها را تا آرنج بالا می زنند، کمربندی پارچه ای به میان می بندند و دامن های چوخه را برای آن که مانع فعالیت دست و پا نشود برمی گردانند و زیر کمربند محکم می کنند؛ شلوار را نیز تا زانو بالا می زنند و با پاهای برهنه زیر نظر داوران کشتی می گیرند. در کشتی با چوخه کسی پیروز است که پشت حریف را به خاک برساند. در این مراسم ساز و دهل نیز می نوازند و
تماشاگران کشتی گیران را تشویق می کنند. جوایز. جوایز کشتی با چوخه نیز به سبب ماهیت سنتی و ملی اش متفاوت است. در اصطلاح به فاتحان میدان چوخه «قند» اهدا می شود، کسی که نفر اول شود قند اول را به او می دهند و نفرات دوم و سوم هم به تناسب قندهای دیگر می گیرند. در کنار قند، هدایایی نظیر شتر، قوچ، قالی و گوسفند، لوازم منزل، وجه نقد و سکه عاید پهلوانان این مسابقات می شود. غالباً به طور سنتی جوایز کشتی با چوخه از نمادهای زندگی عشایری و روستایی در نظر گرفته می شود. گاهی نیز از دست بافته های عشایر نظیر قالی و جاجیم و گلیم استفاده می شود. البته این جوایز می تواند در مناطق مختلف متفاوت باشد، مهم این است که جوایز متناسب با شأن این ورزش بوده و پشتوانه ای برای کشتی گیر باشد. زمان و مکان برگزاری. مسابقات کشتی با چوخهْ خراسان قبل از آمدن روی تشک در سرای خان ها، عروسی ها، روز عید فطر و ۱۴ فروردین روی چمن و خاک نرم برگزار می شد. کشتی با چوخه از دیرباز معمولاً در دل طبیعت و محیط های باز برگزار می شده است. بیشتر گودهای کشتی با چوخهٔ کنونی که از قدیم دایر بوده اند، مانند گود پهلوان ججو در ریواده، گود زیارتگاه سلطان زیرابه در روستای ا
مام وردی خان قوچان، گود روستای رهورد در قوچان، گود زینل خان در اسفراین، گود امام مرشد در فاروج و دیگر گودها که در مناطق تفریحی و دامان طبیعت قرار دارند. میدان کشتی چوخه محلی ۱۰ متر در ۱۰ متر است. کشتی روی خاک نرم یا چمن و با حضور انبوه تماشاگرانی از زن و مرد و پیر و جوان برگزار می شود. امروزه این مسابقات در اواسط زمستان و در بهمن ماه در مانه و سملقان، ۸ فروردین در ریواده، ۱۲ فروردین هر سال در شیروان، ۱۳ فروردین در بجنورد به صورت استانی با حضور پهلوانان نامدار این خطه برگزار می شود. اما رقابت های اصلی و ملی همه ساله در روز ۱۴ فروردین در گود زینل خان شهرستان اسفراین برگزار می شود. چوخه. پشم چینی گوسفندان در خراسان شمالی و خراسان رضوی به پز برین یا برین یا بری کردن معروف است در این میان به وسیلهٔ "هورینگ" یا همان قیچی پشم زنی، به سراغ بره هایی که پشم حنایی و زیبا دارند می روند، به پشم چیده شده که اولین بار به دست ممی آید "لواگ می گویند. سایر پشم هایی که چندین بار از بدن گوسفندان بزرگتر چیده می شود "هری" می نامند. لوا به دست آمده شسته، سپس حلاجی و «تیت» شده آنگاه به وسیلهٔ دوک یا تشی آن پشم ها را می ریسند تا توپ
نخ و گریف به دست آید. سپس دار یا «تون» آماده می شود و نخ ها در کنار هم یکرنگ و همدست بافته می شوند و پارچه ای که از لوا یا هری بود ساخته می شود و به این پارچه چوخ گفته می شود. پارچه چوخ «توک» یا پُرز داده می شود پس از پایان کار جوانان و پهلوانان که عموماً ورزشکار هستند پارچه چوخ را برای تبدیل شدن به پالتو، کت و شلوار و پاتابه به دست خیاط می دهند. کشتی گیران و پهلوانان می بایست پالتوی چوخ را در هنگام مبارزه کشتی به تن می کردند و این از قوانین اولیه کشتی محسوب می شد و از این لحاظ کشتی را چوخه نام نهادند و این کشتی به کشتی چوخه شهرت یافت. لباس چوخه در آن روزگار مقاوم ترین لباس عشایر خراسان بود به طوری که هیچ پارچهٔ دیگری مثل پارچهٔ چوخه در مبارزهٔ کشتی گیران دوام نمی آورد. میدان کشتی با چوخه. میدان کُشتی که دایره ای با قطر ۱۰ متر است و کشتی در آن جا برگزار می شود. اجرای کشتی به شکل سنتی و بدون کلیشه (کشتی روی خاک و با سرنا و دهل) انجام می شود. از زیبایی های کشتی با چوخه برگزاری آن به شکل سنتی است که می تواند برای تمام قشرها و رده های سنی جذابیت داشته باشد. کشتی با چوخه همیشه در فضای باز و طبیعت و اماکن تفریحی و
روی خاک نرم یا چمن برگزار می شده است. دهل و سرنا. با نواختن دهل و سرنا (زورنه) توسط بخشی ها، کشتی گیران حول میدان کشتی به حرکت در می آیند و خود را گرم می کنند و برای مسابقه آماده می شوند. نوای دهل و سورنا بانگ آوازی نیز برای خبر کشتی است و از مردم می خواهد که جمع شوند و به تماشای کشتی بنشینند. دو نوازندهٔ سرنا و دهل با نواختن موسیقی، حال و هوای خاصی به ورزش کشتی می دهند، در حین کشتی نوای سرنا و دهل یا قوشمه و دهل بخشی ها با ریتم خاصی شروع شده و به تدریج که کشتی اوج می گیرد ریتم آن نیز تندتر می شود و وقتی زورآزمایی کشتی گیران به اوج می رسد، بر سرعت چوب طبل و سرنا می افزایند.
راست یک زبان برنامه نویسی ترجمه شده، عام منظوره و چند الگویی است که توسط تحقیقات موزیلا توسعه یافته است. این زبان طراحی شده است تا یک زبان مطمئن، همسو و عملی باشد که مدل های تابعی خالص، امری-رویه ای و شی گرا را پشتیبانی می کند. زبان از یک پروژهٔ شخصی توسط توسعه دهندهٔ Graydon Hoare به وجود آمد، که او کار بر روی آن را در سال ۲۰۰۶ آغاز کرد؛ کارفرمای او موزیلا، در سال ۲۰۰۹ درگیر این پروژه شد و رسماً آن را برای اولین بار در سال ۲۰۱۰ پرده برداری کرد. در همان سال، کار از کامپایلرهای اولیه (نوشته شده در OCaml) خود را به کامپایلر خود میزبان نوشته شده در Rust تغییر داد. چیزی که به عنوان rustc شناخته شد، با موفقیت خود را در سال ۲۰۱۱ کامپایل کرد. کامپایلر خود میزبان از LLVM به عنوان بَک اند (backend) استفاده می کند. اولین نسخه از کامپایلر Rust، که آلفا نام گذاری شد در ژانویه ۲۰۱۲ منتشر شد. نسخه فعلی (نسخه ۰٫۸)، در سپتامبر ۲۰۱۳ منتشر شده است. Rust به طور کامل در بازخورد باز و همکاری و کمک از جامعه توسعه یافته است. طراحی این زبان از طریق تجربه حاصل از نوشتن موتور چیدمان Servo اصلاح شده و Rust خودش را کامپایل کرده است. اگر
چه توسعه آن با حمایت مالی موزیلا و سامسونگ بوده است، اما یک پروژهٔ اجتماعی است. بخش بزرگی از تصدیقات نسخهٔ فعلی از اعضای جامعه می باشد. توصیف. هدف Rust این است که یک زبان خوب برای ایجاد مجموعهٔ بزرگی از مشتری ها و سرور برنامه هایی که بر روی اینترنت اجرا می شوند باشد.این امر زبان را به یکی از ویژگی های مجموعه با تأکید بر ایمنی، کنترل از طرح حافظه و همزمانی هدایت می کند. اگر عملکرد زبان تنها عامل مورد توجه باشد، عملکرد قابل اطمینان بودن کد همان طور که انتظار می رود آن را کندتر از ++C می کند اما پیشگیری های از پیش تعریف شده در Rust با احتساب اقدامات محتاطانه ای که زبان ++C به طور دستی انجام می دهد، از نظر سرعت برابری می کند و یا حتی سریعتر است.نحو زبان Rust مشابه C و ++C است؛ با بلاک هایی از کد که بین آکولادها محدود شده است و کلمات کلیدی کنترل جریان مانند while ,do ,else ,if و for. البته تمام کلمات کلیدی C و ++C وجود ندارد اما به هر حال دیگران (مانند تطابق واژه کلیدی برای انشعاب چند جهت) برای برنامه نویسانی که از این زبان ها می آیند کمتر آشنا خواهد بود. با وجود شباهت نحوی، Rust از نظر معنایی با C و ++C متفاوت ا