Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بختگان و پارک ملی بمو نیز از ده ها هزار راس کل و بز فقط تعداد اندکی باقی مانده است. کل وبزهای ایرانی از زیرگونه پازن هستند اما در نواحی جنوب شرقی کشور زیرگونه بز سندی زندگی می کند که جثه ای کوچک تر، شاخ های نازک تر و رنگ روشن تری دارد. بلندترین شاخ کل های ایران با ۱۵۲ سانتی متر طول مربوط به پناهگاه حیات وحش بیستون کرمانشاه می شود که رکورد جهان نیز محسوب می شود. انواع. شش زیرگونه از کل و بز شناسایی شده است:
«مرتب سازی جِی» الگوریتم درجایی است که برای مرتب ساختن کمتر از ۴۰ آیتِم از مرتب سازی رشته ای و برای آیتِم های بیشتر از مرتب سازی بی قرار استفاده می کند. "جان کوهن" ادعا می کند که این الگوریتم را اختراع کرده است.
مدیسون راین یک کشتی گیر حرفه ای آمریکایی است. او به همراه دو برادربزرگترش در اوهایو بزرگ شد. در دوران دبیرستان توانست عنوان ملکه زیبایی دبیرستان را بدست آورد. بعد از دبیرستان، او برای مسابقات تناسب اندام شروع به یادگیری کرد اما هیچ وقت در این رقابت ها شرکت نکرد. او در دانشگاه رادیولوژی می خواند اما برای ادامه کشتی ترک تحصیل کرد. زندگی شخصی. مدیسون در ۸ فوریه ۲۰۱۱، با جسی کابوت ازدواج کرد. در ۱۷ مارس ۲۰۱۳، حاملگی خود را اعلام کرد و اولین فرزندش دختری بنام چارلی در ۲۹ آگوست به دنیا آمد.
شبدرترشک سرده ای علفی کوچک از تیره شبدرترشکیان با حدود ۸۵۰ گونه است.اعضای این سرده تقریباً در تمامی مناطق دنیا پراکندگی دارند اما بیشتر آن ها گیاهانی گرمسیری هستند و بومی افریقای جنوبی و امریکای جنوبی به شمار می آیند. گونه O. corniculata با نام فارسی شبدر ترشک و نام محلی ترشه واش یکی از گیاهان دارویی است که از قدیم به عنوان غذا و دارو استفاده می شده است. این گیاه متعلق به تیره Oxalidaceae می باشد؛ و گیاهی علفی و یـک سـاله بـا میـوه کپسول و از جمله گیاهان دارویی با ارزشی است که در مناطق معتـدل ایـران بـه خـصوص مناطق شمالی در خاکی با pH حدود 7/39 رویش دارد. کلیه قسمت های گیاه مورد استفاده غذایی و دارویی قرار می گیرد و از قدیم التیام به عنوان سبزی مفیـد، معطـر و چاشـنی مـورد اسـتفاده قـرار مـی گرفـته است. اسیدهای چرب عمده در عصاره گیاه ترشواش عبارتند از پالمیتیک اسید، مخلوطی از اولئیک، لینولئیک، لینولنیک و استئاریک اسید. عصاره های متانولی و اتانولی این گیاه نیز حاوی پروتئین، کربوهیدارت، گلیکوزیدها، فیتواسترولها، ترکیبات فالوونوئیدی، اسیدهای آمینه و روغن های فرار است. برگ های این گیاه حاوی تارتاریک اسید، سیتریک ا
سید، کلسیم اگزاالت، فالوونها، گلیکوفالوون ها، فالونولها و اسیدهای فنولیک مانند پارا-هیدروکسی بنزوئیک، اسیدهای وانیلیک و سیرینجیک و ویتامین های C و E می باشد. مطالعات نشان داده است که سه نوع گلیکوفالوون به نام های ایزوارینتین، ایزوویتکسین و سرتیسین در برگ های گیاه شبدر ترشک وجود دارند. برگ های این گیاه دارای ارزش تغذیه ای میباشند و می توان آن را به عنوان یک سبزی خوراکی مصرف نمود. برگ های گیاه ترشواش غنی از مواد معدنی مانند سدیم حدود 9/91درصد، پتاسیم حدود 1/97 درصد، کلسیم حدود 1/19 درصد، نیتروژن حدود 9/13 درصد، و منیزیم حدود 0/11 درصد می باشد. این ترکیبات معدنی برای تنظیم چرخه های متابولیکی در بدن انسان ضروری می باشند. همچنین در پژوهش های انجام شده عصاره گیاه، فعالیت ضد میکروبی قوی علیه باکتری های گرم مثبت و منفی و نیز باکتری های مقاوم به دارو نشان داده است. گیاه شبدر ترشک دارای خواص ضد پارازیت، از بین برنده نماتود و انگل های گوارشی می باشد.
پروژهٔ مگارایس در سال ۱۹۹۶ در بخش های جنوبی کالیمانتان در بخش اندونزیایی جزیرهٔ برنئو آغاز شد. هدف این پروژه تبدیل یک میلیون هکتار از مناطق کم جمعیت و بی حاصل جنگل های توربی مردابی برنئو به شالیزار در راستای کوشش برای کم کردن کمبود فزایندهٔ غذا در اندونزی بود. در این پروژه دولت سرمایه گذاری بسیاری برای ساخت کانال های آبیاری و زدودن درختان نمود. این پروژه شکست خورد و سرانجام پس از وارد آوردن آسیب های گسترده به محیط زیست کنار گذاشته شد.
تامارا فلدمن (؛ زاده ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم کاملاً غریبه اشاره کرد.
شاهزاده کوماتسو آکی هیتو ؛ یا شاهزاده نیناجی یوشی آکی به عنوان ، زاده ۱۱ فوریه ۱۸۴۶ درگذشته )، شاهزاده و فرمانده نظامی ژاپنی بود.
ناکامورا هانجیرو، کیرینو توشی آکی ؛ زاده ۱ دسامبر ۱۸۳۸ درگذشته ۲۴ سپتامبر ۱۸۷۷) یک فرد نظامی بود.
ماتسودایرا کاتاموری ؛ زاده درگذشته ) یک سیاستمدار اهل ژاپن بود. ماتسودایرا کاتاموری ارباب قلمرو آیزو، جوانی لاغر اندام، زیبا و جدی بود که از نظر سلامتی بدنی چندان در وضععیت خوبی قرار نداشت. قلمرو آیزو قلمرویی است که بخش هایی از استان های استان فوکوشیما، استان نیگاتا و استان توچیگی امروزی را در بر می گیرد. از زمانی که پسر دومین شوگون توکوگاوا هیده تادا، هوشینا ماسایوکی (خاندان ماتسودایرا)، ارباب این قلمرو شد، این قلمرو توسط خانواده ماتسودایرا اداره می شد و ۲۳۰٬۰۰۰ ککو زمین داشت. کاتاموری در آیزو متولد نشده بود، بلکه ششمین پسر ارباب قلمرو تاکاسو در ولایت مینو بود. قلمرو تاکاسو یکی از سه خانواده اصلی توکوگاوا و شاخه ای از قلمرو اوواری بود. اگرچه این قلمرو کوچک بود، اما پیشینه خانواده به گونه ای بود که اگر ارباب قلمرو اوواری جانشینی نداشت، نامزدی از قلمرو تاکاسو معرفی می شد. کاتاموری در سال ۱۸۴۶ در سن ۱۲ سالگی توسط ماتسودایرا کاتایوشی، ارباب قلمرو آیزو، به فرزندی پذیرفته شد. او از خانواده ای مرتبط با خاندان توکوگاوا از شوگون سالاری ادو بود. او معتقد بود که کمک و حمایت از شوگون سالاری کاملاً ضروری است. از آیزو تا
کیوتو به عنوان محافظ کیوتو. دلیل اینکه خاندان آیزو، ارباب فئودالی در منطقه توهوکو، دور از کیوتو، به پایتخت آمدند این بود که آنها به عنوان «کیوتو شوگوشوکو» (محافظ کیوتو) منصوب شده بودند (۱۸۶۲). دستور این بود که شهر آشفته کیوتو را در پایان دوره ادو سرکوب کنند. در این زمان یک مقام به نام «کیوتو شوشیدای» نیز وجود داشت که مسئول حفظ نظم در کیوتو بود، اما شوشیدای دیگر به تنهایی نمی توانست اوضاع را کنترل کند و از خاندان آیزو که نیروی نظامی قوی داشتند، درخواست برای کمک به نظم در شهر کیوتو شد. در ماه دسامبر، خاندان آیزو با نیرویی حدود ۱۰۰۰ نفر به کیوتو آمدند و مقر خود را در معبد کونکای-کومیو در کورودانی مستقر کردند. معبد کونکای-کومیوجی در قسمت شرقی پایتخت واقع شده است سال بعد، آنها ساختمان «کیوتو شوگوشوکو کامیاشیکی» (Kamiyashiki) را در ضلع غربی کاخ امپراتوری ساختند. این بنا در اطراف دفتر فرمانداری فعلی کیوتو قرار داشت. طبق تابلوی اطلاعات در سمت راست (شرق) هنگام ورود به دفتر فرمانداری، چندین اقامتگاه کیوتو شوگوشوکو در سراسر شهر وجود داشت و این یکی از آنها بود. می توانید تصور کنید که خاندان آیزو، کیوتو شوگوشوکو، در پایان
دوره ادو چقدر قدرتمند بود و دربار امپراتوری و شوگون سالاری چه انتظاراتی از کیوتو شوگوشوکو داشتند. کودتای ۱۸ اوت - حادثه ایکِه دایا - حادثه هاماگوری گومون. در فوریه همان سال، افرادی نیز از شرق به کیوتو آمدند. آنها اعضای شینسنگومی (که در آن زمان با نام روشیتای شناخته می شدند) بودند. در ماه مارس، کاتاموری توسط شوگون سالاری «مدیریت» روشی را به عهده گرفت؛ بنابراین، روشی ها عنوان «روشی تحت نظر ماتسودایرا هیگو نو کامی» را دریافت کردند و تحت سرپرستی قلمرو آیزو قرار گرفتند و وظیفه محافظت از شهر کیوتو را بر عهده گرفتند. آنها همچنین نقش فعالی در کودتای ۱۸ آگوست (کودتایی که در آن قلمرو آیزو و سایر جناح های دربار امپراتوری و ائتلاف شوگون سالاری، جناح های طرفدار امپراتوری، ضد خارجی و افراطی، عمدتاً از چوشو را اخراج کردند) ایفا کردند. قلمرو آیزو به آنها نام «شینسنگومی» را داد. این تولد شینسنگومی بود. قلمرو آیزو مانند والدینی بود که شینسنگومی را به دنیا آورد و بزرگ کرد. سپس حادثه ایکه دایا رخ داد. آنها به جناح رادیکال سوننو جوئی، از جمله اعضای چوشو، حمله کردند. قرار بود قلمرو آیزو آنها را در این مأموریت همراهی کند، اما نتوا
نستند منتظر رسیدن آیزو بمانند، شینسنگومی با این ادعا که آنها در حال «گشت دولتی» هستند، پیش رفتند. دلیل تأخیر قلمرو آیزو در حمله به ایکه دایا بود که آنها نگران رابطه شان با چوشو بودند. رویارویی مستقیم، خشم چوشو را برمی انگیزد و منجر به بدتر شدن اوضاع می شود. کاتاموری فکر می کرد که ابتدا باید از امپراتور کومی و توکوگاوا یوشینوبو اجازه بگیرند. این نشان دهندهٔ جدیت کاتاموری است. این باعث تأخیر آنها شد و زمانی که خاندان آیزو رسیدند، کوندو و افرادش حمله کرده بودند و نبرد آغاز شده بود. در نهایت، سامورایی های خاندان آیزو در نبرد شرکت نکردند، بلکه در عوض، ایکِدایا را محاصره کردند. با این حال، اگرچه خاندان آیزو مستقیماً نجنگید، شینسنگومی = آیزو. در نتیجه، نفرت خاندان چوشو نسبت به خاندان آیزو افزایش یافت. «شوگون سالاری را سرنگون کنید»، «اول، کاتاموری را در کیوتو بکشید.» این درگیری به یکی از درگیری های چوشو در مقابل آیزو/ساتسوما (دربار امپراتوری/شوگون سالاری) تبدیل شد. قلمرو چوشو، با نفرت روزافزون، در حادثه هاماگوری گومون (که با نام حادثه کینمون در سال ۱۸۶۴ نیز شناخته می شود) حمله متقابلی را علیه شوگون سالاری آغاز کرد. خ
اندان چوشو به سمت کاخ امپراتوری پیشروی کردند. در این زمان، خاندان آیزو به مقابله برخاست و از کاخ دفاع کرد. با همکاری خاندان ساتسوما، آنها توانستند بر این وضعیت دشوار غلبه کنند. با این حال، کاتاموری که از قبل در وضعیت سلامتی نامناسبی بود، رو به وخامت گذاشت. امور مالی نیز تحت فشار قرار گرفت. گذراندن سال ها در کیوتو، دور از آیزو، از نظر جسمی و مالی به مرز ناتوانی رسید. خاندان آیزو به معنای واقعی کلمه در مخمصه گرفتار شده بود. کاتاموری بارها پیشنهاد استعفا از سمت خود به عنوان محافظ کیوتو را داد، اما درخواست او پذیرفته نشد. دو فرمان ضدونقیض از دربار. در ۲۵ ژوئن، فرمان امپراتوری به شوگوشوکو کیوتو صادر شد تا به ادو فرود آید. با این حال، این یک «فرمان امپراتوری دروغین» از سوی افراط گرایان بود تا کاتاموری و خاندان آیزو را از کیوتو دور نگه دارند. کاتاموری دست نشانده های خود را به همه طرف فرستاد، اما نتوانست اوضاع را درک کند و این ماجرا بی نتیجه پایان یافت. خاندان آیزو گیج شده بودند و می گفتند: «ما در حال حاضر در مسیر هماهنگی بین دربار امپراتوری و شوگون سالاری هستیم. چرا چنین فرمان امپراتوری صادر می شود؟» امپراتور کومی ع
میقاً از این وضعیت نگران شد و تصمیمی گرفت. اگرچه این اقدامی بود که با آداب و رسوم دربار امپراتوری مغایرت داشت، اما او نامه ای را مستقیماً از طریق صدراعظم سابق کونوئه تاداهیرو به کاتاموری تحویل داد. این دست خط امپراتوری امپراتور بود. کاتاموری که لباس رسمی پوشیده بود، یک صندوق پستی به او دادند که روی آن نوشته شده بود: «تنها آرزوی من این است که شوگو را در این زمان به شرق بفرستم. این یک فرمان امپراتوری دروغین است که توسط افراد متکبر و دیوانه صادر شده است، اما این فرمان واقعی است. آنها احتمالاً در آینده نیز به صدور فرمان های امپراتوری دروغین ادامه خواهند داد، بنابراین لطفاً حقیقت را از دروغ تشخیص دهید. من بیش از همه به آیزو تکیه می کنم.» کاتاموری چنان غرق در مهربانی امپراتور شد که نتوانست سرش را بلند کند و به گریه ادامه داد. در توطئه ای که توسط ماکی یاسواومی با سانجو سانه تومی انجام شد یک فرمان امپراتوری برای ماتسودایرا کاتاموری، ارباب آیزو، صادر کردند و به او دستور دادند تا به کانتو سفر کند تا از شر کاتاموری و قلمرو آیزو که به شدت طرفدار شوگون سالاری بود خلاص شوند و او را به کانتو بفرستند. با این حال، این فرمان ا
مپراتوری واکنش شدیدی از سوی سامورایی های آیزو برانگیخت. با توجه به اعتماد عمیقی که امپراتور کومی به کاتاموری داشت، سامورایی های آیزو احساس می کردند که این فرمان امپراتوری، صرف نظر از اینکه چگونه به آن نگاه کنید، یک «فرمان امپراتوری جعلی» است. "کیوتو شوگوشوکو شیماتسو" به وضوح بیان می کند که این فرمان امپراتوری یک «فرمان امپراتوری جعلی» بوده است. بسیاری از کتاب ها بیان می کنند که در آن زمان، قلمرو چوشو از اشراف رادیکال تحت حمایت خود برای کنترل شوراهای امپراتوری استفاده می کردند و اغلب «فرمان های امپراتوری دروغین» صادر می کردند. با این حال، این بدان معنا نیست که بیشتر فرمان های امپراتوری صادر شده در آن زمان واقعا! «فرمان های امپراتوری دروغین» بودند. دلیل این امر این است که این فرمان های امپراتوری به درستی در دربار امپراتوری تصویب شده و اسناد رسمی بودند که در نهایت به تأیید امپراتور رسیده بودند. به عبارت دیگر، از نظر اسناد و رویه ها، بدون شک «فرمان های امپراتوری واقعی» بودند. با نگاهی به توضیحات "نانانن شی" (تاریخ هفت ساله)، در آن آمده است که «امپراتور کومی می دانست که گزارش تهیه شده توسط ماکی و سانجو حاوی نوعی ت
وطئه بزرگ است، اما نتوانست این پیشنهاد را رد کند و در نتیجه آن را تأیید کرد.» در فرمان دیگری که به طور مخفی پس از آن صادر شد امپراتور به کاتاموری پیغام داد که «هرگز قصد نداشتم کاتاموری را به شرق بفرستم. با این حال، نتوانستم از این امر حمایت کنم و مجبور شدم به او دستور دهم به شرق برود، اما این چیزی نیست که واقعاً می خواهم. اگر کاتاموری امتناع کند، من بسیار خوشحال خواهم شد.» در فرمان دوم ارسال فرمان امپراتوری که به کاتاموری دستور می داد به شرق برود، رسماً توسط امپراتور کومی تأیید شد، اما نحوه ای که او به راحتی بلافاصله پس از صدور آن، فرمان امپراتوری دیگری صادر کرد و گفت: «آن فرمان امپراتوری قبلی قصد واقعی من نیست» و آن را لغو کرد. علاوه بر این، این واقعیت که او نوشت: «من قصد ندارم دوباره فرمان امپراتوری برای رفتن به شرق صادر کنم، اما در صورت بعید که چنین فرمانی صادر شود، قصد واقعی من نخواهد بود»، نشان دهنده تفکر ضعیف دربار در آن زمان است. اگر نامه ها و بیانیه های اشراف آن زمان بررسی شود، تعداد زیادی از این عبارات غیرمستقیم و طفره آمیز وجود دارد و در بسیاری از موارد، آنها از این روش برای انداختن مسئولیت به گردن
دیگران و فرار از آن استفاده می کنند. به این ترتیب، تغییر سریع نگرش بسته به موقعیت، روش اشراف در آن زمان بود و همچنین یکی از دلایل هرج و مرج در سیاست در پایان دوره ادو (باکوماتسو) بود. پس از شوگونی یوشینوبو. تا سال ۱۸۶۷ (کیو ۳)، توکوگاوا یوشینوبو شوگون شده بود، کمی پس از آن امپراتور کومی درگذشته بود و دوران امپراتور میجی آغاز شده بود. در این مدت، شوگون سالاری هنوز در آشفتگی بود و از خارج با کشتی های خارجی و از داخل با لشکرکشی چوشو درگیر بود. در همین حال، چوشو با دشمن اصلی خود، ساتسوما (اتحاد ساتسوما-چوشو) متحد شده بود. آشفتگی های آن زمان چنان آشفته بود که کاتاموری صادق شاید نمی توانست به اندازه ساتسوما و چوشو زیرکانه مانور دهد. شوگون توکوگاوا یوشینوبو تصمیم گرفت حکومت امپراتوری را به امپراتور بازگرداند. یوشینوبو قصد داشت سیستم جدیدی را با محوریت خانواده توکوگاوا ایجاد کند. پیش از اعلام بازگشت حکومت امپراتوری به امپراتور در قلعه نیجو، با کاتاموری و دیگر مقام های شوگون سالاری از قبل مشورت شد. گفته می شود که کاتاموری مقام های دیگر شوگون سالاری را که با این اقدام مخالف بودند، آرام کرد. کاتاموری در اعلام بازگشت قدر
ت سیاسی به امپراتور در قلعه نیجو نیز حضور داشت. سرانجام، یک نظام سیاسی جدید با محوریت خانواده توکوگاوا تأسیس شد. این احتمالاً همان چیزی بود که کاتاموری به آن امید داشت. با این حال، قلمرو ساتسوما وارد عمل شد. آنها سربازان آیزو را که از کاخ امپراتوری محافظت می کردند، اخراج کردند، شورایی به نام جلسه کوگوشو در حضور امپراتور تشکیل دادند و تصمیم گرفتند که توکوگاوا یوشینوبو از سمت رسمی خود استعفا دهد و زمین های خود را بازگرداند. این یک کودتا برای سرنگونی یوشینوبو بود. قبل از اینکه کسی متوجه شود، ساتسوما و چوشو (دربار امپراتوری) در مقابل آیزو (شوگون سالاری) قرار گرفتند. آیزو از سمت خود به عنوان محافظ کیوتو، سمتی که با سختی آن را حفظ کرده بود، مجبور به کناره گیری شد. خشم سامورایی ها قابل کنترل نبود آنها می گفتند که در کیوتو علیه ساتسوما بجنگید. سامورایی ها در قلعه نیجو جمع شدند. با این حال، کاتاموری وفاداری خود را به خانواده توکوگاوا رها نکرد. کاتاموری از یوشینوبو پیروی کرد که به قلعه اوساکا عقب نشینی کرده بود. سپس، آنها از اوساکا به کیوتو راهپیمایی کردند. در ۳ ژانویه ۱۸۶۸، آنها با نیروهای ساتسوما و چوشو در فوشیمی درگ
یر شدند و نبرد آغاز شد. این آغاز نبرد توبا-فوشیمی بود. آنها برای جنگ به سمت کیوتو رفتند، جایی که آنقدر سخت از آن دفاع کرده بودند. با این حال، آنها توسط قدرت نظامی قاطع نیروهای ساتسوما و چوشو شکست خوردند. تنها سه روز بعد، در ششم ژانویه، توکوگاوا یوشینوبو قلعه اوساکا را ترک کرد و با قایق به ادو بازگشت. کاتاموری نیز در کشتی بود. حتی پس از آن، کاتاموری و سامورایی های آیزو به جنگیدن به طرفداری از شوگون سالاری ادامه دادند. در ماه سپتامبر، زمانی که نام این دوره از کیئو به دوره میجی تغییر کرد، قلمرو آیزو قلعه را به نیروهای دولتی جدید تسلیم کردند. در ماه مه سال بعد، نیروهای سابق شوگون سالاری در گوریوکاکو تسلیم شدند و جنگ بوشین سرانجام به پایان رسید. بنابراین، دوران جدیدی آغاز شد. پس از یک دوره تعلیق، ماتسودایرا کاتاموری پیش از درگذشت در سال ۱۸۹۳ در سن ۵۹ سالگی، علاوه بر سایر مناصب، به عنوان کاهن ارشد معبد نیکو توشوگو نیز خدمت کرد. سامورایی های آیزو به خاطر این جمله شان معروف هستند: «حتی اگر برای عدالت بمیریم، برای گناه زندگی نمی کنیم .» قبر سامورایی های آیزو که برای این واژه ها جان باختند، در معبد کونکای-کومیو واقع شد
ه است، جایی که مقر شوگوشوکو کیوتو (محافظ کیوتو) قرار داشت. ارتباط با شینسنگومی. شینسنگومی یک سازمان شبه پلیسی شوگون سالاری توکوگاوا بود که به طور ویژه تحت نظر ماتسودایرا کاتاموری، ارباب آیزو که در اواخر دوره ادو به عنوان شوگوشوکوی کیوتو (سازمان حافظت از کیوتو) خدمت می کرد، تأسیس شد. در ابتدا میبو روشیگومی نامیده می شد. ریشه های این سازمان، روشیگومی بود که توسط هاچیرو کیوکاوا به شوگون سالاری پیشنهاد شد و رونین ها را از سراسر کشور جذب می کرد. هدف آن تقویت نظم عمومی و محافظت از شوگون چهاردهم در هنگام سفر به کیوتو بود، جایی که جنبش ها برای سرنگونی شوگون سالاری در پایان دوره ادو رو به افزایش بود.
ایسامی کوندو ؛ زاده ۹ نوامبر ۱۸۳۴ درگذشته ) یک واکادوشیوری در دوره باکوماتسو اهل ژاپن بود. او شمشیرزن و سامورایی، استاد نسل چهارم سبک شمشیرزنی تننن ریشین-ریو بود و به خاطر نقشش به عنوان فرمانده شینسنگومی شهرت داشت. در اواخر دوره ادو، کیوتو در حال تبدیل شدن مرکز سیاسی جدید بود و تروریسمی به نام "تنچو" (مجازات الهی) در کیوتو، شهری که توسط افراط گرایانی که طرفدار سوننو جوئی (ایدئولوژی احترام به امپراتور و اخراج دشمنان خارجی) بودند، رهبری می شد و باعث بی نظمی عمومی شدیدی شده بودد. به منظور بازگرداندن نظم عمومی، کیوتو شوگوشوکو (گروه محافظان کیوتو) تأسیس شد که توسط قلمرو آیزو (استان فوکوشیما امروزی) اداره می شد. علاوه بر این، تحت کنترل قلمرو آیزو، شینسنگومی به عنوان یک نیروی کاری تأسیس شد. وندو ایسامی به عنوان رئیس شینسنگومی این گروه را رهبری می کرد، کوندو ایسامی، چهارمین رئیس مکتب شمشیرزنی تننن ریشین-ریو بود. وضعیت زمانه. شوگون سالاری در پایان دوره ادو، زمانی که شینسنگومی متولد شد، در دورانی ناپایدار قرار داشت و بحث بر سر این بود که آیا باید درهای کشور را به روی جهان باز کرد یا خارجی ها را اخراج کرد. کیوتو همچنین
پر از سامورایی هایی بود که از قلمرو فئودالی خود گریخته بودند و ایدئولوژی های «سرنگونی شوگون سالاری» و «اخراج بیگانگان» را برای خلاص شدن از شر شوگون سالاری که نسبت به کشورهای خارجی سست عنصر بود، در سر می پروراندند. شوشیدای کیوتو و ماچیبوگیو، مناصب دولتی که نظم عمومی را در کیوتو حفظ می کردند، به تنهایی قادر به مقابله با این وضعیت نبودند؛ بنابراین، تصمیم گرفته شد که چهاردهمین شوگون، توکوگاوا ایه موچی، برای گفتگو با دربار امپراتوری به کیوتو (به سمت کیوتو) سفر کند. در سال ۱۸۶۲ (بونکیو (دوره) ۲)، روشیگومی ها برای محافظت از شوگون در طول این سفر به کیوتو استخدام شدند. هشت نفر از مدرسه شیئیکان، از جمله کوندو ایسامی، هیجیکاتا توشیزو و اوکیتا سوجی، برای نگهبانی درخواست دادند. سال بعد، در سال ۱۸۶۳ (بونکیو ۳)، کوندو ایسامی، هیجیکاتا توشیزو، اوکیتا سوجی و هشت نفر دیگر از شیئیکان به کیوتو رفتند. تشکیل میبو روشیگومی. سال ۱۸۶۳ (بونکیو ۳) نقطه عطف در زندگی کوندو ایسامی بود. در پاسخ به فراخوان شوگون سالاری ادو برای جذب روشیگومی (گروه هایی از سامورایی های بدون استاد)، او رفقای دوجوی (مکان آموزش شمشیرزنی) خود را به کیوتو هدایت کر
د. با این حال، به محض اینکه کوندو ایسامی و گروهش به کیوتو رسیدند، کیوکاوا هاچیرو به آنها اطلاع داد که هدف واقعی روشیگومی محافظت از شوگون نیست، بلکه انجام فعالیت های سوننو جوئی (به امپراتور احترام بگذارید، بربرها را بیرون کنید) است و مشارکت کوندو ایسامی در روشیگومی از هم پاشید. در حالی که بسیاری از اعضا به ادو بازگشتند، کوندو ایسامی و گروهش تصمیم گرفتند در کیوتو بمانند و به خاندان آیزو، که به عنوان کیوتو شوگوشوکو (محافظ کیوتو) خدمت می کرد، پناه بردند. کسانی که در کیوتو باقی ماندند، میبو روشیگومی نام گرفتند و از اقامتگاه یاگی و «اقامتگاه مائکاوا» در روستای میبو، کیوتو (که امروزه بخش ناکاگیو، شهر کیوتو، استان کیوتو نامیده می شود) به عنوان سربازخانه خود استفاده کردند. اینجا جایی بود که میبو روشیگومی، سازمان مادر شینسنگومی، متولد شد و کوندو ایسامو به عنوان رئیس آن منصوب شد. در آن زمان، سه رئیس وجود داشت و کوندو ایسامو در موقعیتی بود که می توانست از رئیس ارشد، سریزاوا کامو، حمایت کند. اعضای اصلی میبو روشیگومی، کوندو ایسامی، هیجیکاتا توشیزو و سریزاوا کامو، به عضویت درآمدند و به گروهی متشکل از حدود ۳۶ عضو تبدیل شدند.
با افزایش تعداد اعضا، محافظت از شهر کیوتو و سرکوب رونین های سرکش تحت حمایت ماتسودایرا کاتاموری، ارباب قبیله آیزو که به عنوان «کیوتو شوگوشوکو» خدمت می کرد، به آنها سپرده شد. ماتسودایرا کاتاموری نام میبو روشیگومی را به «شینسنگومی» تغییر داد. ریاست شسنسنگومی. هنگامی که خاندان آیزو، که از خشونت مکرر سریزاوا کامو نگران شده بودند، دستور پاکسازی و ترور او را دادند، کوندو ایسامی این پاکسازی را با کمک هیجیکاتا توشیزو و دیگران انجام داد. پس از آن کوندو ایسامی به عنوان رئیس شینسنگومی، هیجیکاتا توشیزو به عنوان معاون رئیس و اوکیتا سوجی به عنوان کاپیتان واحد اول منصوب شدند. حادثه ایکه دایا. در حادثه ایکه دایا که در سال ۱۸۶۴ (بونکیو ۴/گنجی ۱) رخ داد، تندروترین میهن پرستان سوننو جوئی (به امپراتور احترام بگذارید، بربرها را بیرون کنید) به همراه تعداد کمی از زیردستان خود وارد مهمانخانه ایکه دایا شدند، جایی که آنها در حال برگزاری یک جلسه مخفی بودند که شینسنگونی به آنها حمله کرد و بسیاری از میهن پرستان سوننو جوئی را اسیر گرفتند و کشتند. این حادثه باعث شد نام کوندو ایسامی و شینسنگومی در سراسر کشور بر سر زبان ها بیفتد. از این نقطه
به بعد، نقش شینسنگومی ها گسترش یافت و آنها علاوه بر حفظ صلح در کیوتو، به عنوان یک سازمان اطلاعاتی برای شوگون سالاری ادو نیز فعالیت می کردند. حادثه ایکه دایا همان چیزی است که شینسنگومی را در سراسر ژاپن مشهور کرد. این حادثه ای بود که در آن شینسنگومی به سامورایی های طرفدار امپراتوری و ضد خارجی از خاندان های چوشو و توسا حمله کرد. گفته می شود که توطئه آنان شامل آتش زدن کیوتو و ترور هیتوتسوباشی یوشینوبو (که بعدها به نام توکوگاوا یوشینوبو شناخته شد) و ماتسودایرا کاتاموری بود، و زمانی که شینسنگومی ها این موضوع را کشف کردند، به ایکه دایا حمله کردند. مهاجمان کوندو ایسامی، اوکیتا سوجی، ناگاکورا شینپاچی از شیئیکان و تودو هایسوکه بودند. اگرچه آنها بسیاری از روشی ها (رونین ها) را کشتند، اما اعضای شینسنگومی نیز جراحات جدی برداشتند. اگرچه افراد زیادی در حادثه ایکه دایا کشته شدند، اما شینسنگومی به طور گسترده در ژاپن شناخته شد. آنها همچنین به دلیل جلوگیری از آتش سوزی عمدی کیوتو و ترور یوشینوبو هیتوتسوباشی، از سوی شوگون سالاری ادو مورد ستایش زیادی قرار گرفتند. در سال ۱۸۶۵ (گنجی ۲/کیئو (دوره) ۱)، کوندو ایسامی خودش به هیروشیما ر
فت و با پنهان کردن هویت واقعی خود به عنوان رئیس شینسنگومی، از مقامات قلمرو چوشو (استان یاماگوچی امروزی) بازجویی کرد. علاوه بر این، کوندو ایسامی رسماً در سال ۱۸۶۷ (سومین سال دوران کیئو) به خدمت مستقیم شوگون سالاری ادو درآمد و از طریق فعالیت های اطلاعاتی خود اطلاعاتی در مورد سرنگونی مسلحانه شوگون سالاری توسط قلمرو ساتسوما (استان کاگوشیما امروزی) و قلمرو چوشو به دست آورد. بر اساس این اطلاعات، پانزدهمین شوگون سالاری ادو، توکوگاوا یوشینوبو، «بازگرداندن حکومت امپراتوری به امپراتور» را انجام داد. جنگ بوشین. در (کیئو (دوره) ۳)، پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، در بیانیه ای معروف به تایسی هوکان، قدرت را به دربار امپراتوری بازگرداند. او در ۲۴ اکتبر از مقام خود به عنوان شوگون کناره گیری کرد و در ۹ دسامبر، با حمایت سامورایی ساتسوما، اوکوبو توشیمیچی و اشراف زاده ایواکورا تومومی، دربار امپراتوری «اعلامیه بزرگ برای احیای حکومت امپراتوری» را صادر کرد. این پایان حکومت شوگون سالاری ادو بود که تقریباً ۲۶۰ سال دوام آورده بود. رسماً، توکوگاوا یوشینوبو قدرت را به امپراتور میجی واگذار کرد، اما در واقع، او هنوز توسط دربار امپراتو
ری به حکومتداری سپرده شده بود. خاندان های ساتسوما و چوشو، رهبران جناح ضد شوگون سالاری، از این وضعیت راضی نبودند. علاوه بر این، خاندان های طرفدار شوگون سالاری، آیزو، کووانا و کیشو نیز به طور فزاینده ای با واگذاری قدرت مخالفت می کردند. توکوگاوا یوشینوبو ارتش سابق شوگون سالاری را سازماندهی کرد و جنگ بوشین را در ژانویه ۱۸۶۸ آغاز کرد. از آن زمان به بعد، ژاپن حدود یک سال و نیم درگیر جنگ داخلی بین نیروهای دولتی جدید و نیروهای سابق شوگون سالاری شد. در این زمان، شینسنگومی در اولین نبرد جنگ بوشین، نبرد توبا-فوشیمی، شرکت کرد. شینسنگومی با روحیه ای بالا وارد نبرد شد و معتقد بود که این نبردی برای بازپس گیری قدرت است، اما نیروهای دولتی جدید «کینسن نو گوکی» (پرچم طلایی) را به اهتزاز درآورده بودند. کینسن نو گوکی نمادی است که نماد خانواده امپراتوری است. نیروهای دولتی جدید که این پرچم را به اهتزاز درمی آوردند، ارتش رسمی دربار امپراتوری بودند و نیروهای سابق شوگون سالاری، از جمله شینسنگومی، به دشمنان سیاسی آنها تبدیل شدند. نیروهای دولت جدید با استفاده از جدیدترین توپ ها و تفنگ های وارداتی از انگلستان به حمله به نیروهای سابق شوگو
ن سالاری ادامه دادند. طبیعتاً، نیروهای سابق شوگون سالاری که تنها به توپ ها، توپ ها و شمشیرهای قدیمی مسلح بودند، حریف نیروهای دولت جدید نشدند و در نبرد توبا-فوشیمی شکست سختی خوردند. با این حال، جبهه نبرد از کیوتو تا ادو، توهوکو و هوکایدو ادامه یافت. شوگون سالاری سابق به شینسنگومی دستور داد تا نام خود را به کویو چینبوتای (Kōyō Chinbutai) تغییر دهند. کوندو ایسامی نام خود را به «اوکوبو یاماتو» به عنوان یکی از خادمان مستقیم شوگون سالاری ادو تغییر داد. او کویو چینبوتای را سازماندهی کرد و به جلو لشکرکشی کرد، اما در جایی که اکنون شهر کوشو، یاماناشی، استان یاماناشی است، شکست خورد. اعدام. او در شهری که اکنون ناگاریاما، استان چیبا است، تسلیم نیروهای دولتی جدید شد و در آوریل ۱۸۶۸ (چهارمین سال کیئو (دوره)/اولین سال دوره میجی) در میدان اعدام ایتاباشی گردن زده شد. سر کوندو ایسامی در محل اعدام و سپس در سانجوگاوارا در کیوتو به نمایش گذاشته شد. آخرین سخنان او دو شعر چینی در مورد «فدا کردن خود برای شرافت و صداقت با وفاداری» و «پرداخت بدهی قدردانی، با مرگ» بود. رویدادهای بعدی. اوکیتا سوجی، که کاپیتان لشکر اول بود، در ۳۰ مه ۱۸۶۸