Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی خروج از دنیای زیرین به عهده می گیرد و جلو می افتد. در این مسیر آ ن ها "نوم های خاکزی" را نیز دوباره ملاقات کردند که از قضا آنان نیز تحت افسون جادوگر سبز بودند و اکنون که با مرگ او جادویش نیز از بین رفته و آزاد شده اند، به خانه های خودشان در اعماق پایین تر زمین می روند؛ به سرزمینی به نام بیسم. یکی از آن نوم ها به ریلیان و همراهان ریشه ای را نشان می دهد که با دنبال کردن آن به سطح زمین و نزدیکی "کر پاراول" می رسند و آنها نیز با دنبال کردن آن مسیر، همزمان با بازگشت کاسپین از سفر دریایی اش به کر پاراول وارد می شوند. کاسپین بالاخره پس از ده سال موفق به یافتن فرزند گمشده اش می شود و در حضور همگان او را در آغوش می گیرد. اما این دیدار دوباره دیری نمی پاید چراکه کاسپین در آغوش ریلیان جان سپرده و از دنیا می رود. و این گونه می شود که در میان جمعیت گریان، ریلیان به عنوان پادشاه جدید نارنیا برگزیده می شود. پس از این اتفاق، "اصلان" بر کودکان ظاهر گشته و با تبریک به آنان برای موفقیت در مأموریت شان دوباره سوار بر آن وزش باد جادویی به سوی کشورش رهسپارشان می کند. هنگامی که دو کودک در ساحل کشور اصلان فرود آمده و اصلان را در آن
جا می یابند، او جنازه ی کاسپین را درمقابل شان ظاهر می کند. اصلان یوستاس را امر می کند تا خاری را بر پنجه ی او بکشد، یوستاس چنین می کند و از زخم ایجاد شده قطرات خون اصلان بر بدن بی جان پادشاه فرو می ریزند. به ناگاه بدن پیر و فرتوت کاسپین جوان شده و جان دوباره ای می یابد. اصلان سپس به جیل و یوساتس می گوید گرچه آنان اکنون باید به دنیای خودشان و مدرسه شبانه روزی بازگردند، اما قول می دهد که پس از چند صباحی زندگی درآنجا دوباره به کشور اصلان این بار برای ماندن و اقامت کردن برمی گردند. اصلان به کاسپین اجازه می دهد که پیش از اقامت دائم اش در آنجا، برای مدتی کوتاه یوستاس و جیل را همراهی کند تا با هم به قلدرهای مدرسه درس خوبی بدهند. آن سه نفر به خانه آزمودن درست پس از غیب زدن کودکان برگشته و با ادب کردن قلدرها، آن مکان را به جای به غایت بهتری برای درس و زندگی تبدیل می کنند و سپس کاسپین به کشور اصلان باز می گردد. همزمان در نارنیا، ریلیان پدرش به خاک سپرده و برای او عزاداری می کند. از آن به بعد قلمرو نارنیا سال های سال را به خوبی خوشی می گذراند، با این حال پادل گلوم اغلب این نکته را یادآوری می کند که:«سپیده دم های روشن و
مطلوب بعدازظهرهای خیس و ناخوشایند را به همراه دارند و نمی توان انتظار داشت که خوبی و خوشی تا ابد دوام داشته باشند». شخصیت ها. جیل پُل – از دانش آموزان مدرسه "خانه آزمودن" که پس از اینکه توسط "یوستاس" به حال گریان و پنهان شده از دست قلدرهای مدرسه پیدا می شود، با وی دوست و هم صحبت می شود. یوستاس اسکراب – از شخصیت های رمان پیشین، "سفر کشتی سپیده پیما"، که پسرعموی کودکان پِوِنسی شخصیت های اصلی رمان های پیشین بوده و پس از اتفاقات رمان قبلی و بلاهایی که در نارنیا بخاطر اخلاق و رفتار زننده اش سرش آمد، اکنون متحول شده و به پسر خوش رفتاری تبدیل شده است. پادِل گِلوم – مرداب-جُنبَک بدبینی که جیل و یوستاس را در مأموریت شان همراهی و راهنمایی می کند. او راه بلدشان بوده و اغلب در نقش صدای وجدان و ندای منطق داستان عمل می نماید. بانوی سبزجامه – حکمران "دنیای زیرین" که با گروگان گرفتن و افسون کردن جانشین برحق تاج وتخت نارنیا، تلاش در فتح و تسلط بر این سرزمین می کند. شاهزاده ریلیان – جانشین پادشاهی نارنیا که به مدت یک دهه توسط بانوی سبزجامه در دنیای زیرین به اسارت گرفته شده بود. اصلان – شیر بزرگ و باشکوهی که نارنیا را به وجود آ
ورده ست. او تنها شخصیتی است که در تمامی داستان حضور دارد. گلیمفِدِر(پَرچراغی) – جغد بزرگ جثه و سخنگویی که شاهد رسیدن جیل و یوستاس از سوی کشور شرقی اصلان بود. او با آوردن کودکان به شورای جغدها، هم سرگذشت و گم شدن ریلیان را برایشان شرح می دهد و هم کمک شان می کند تا به نزد راه بلدی همچون پادل گلوم برای یافتن ریلیان بروند. نوع سخن وری وی عموما بر وزن آوایی "نام آوا"ی جغدها؛ هو-هوو! می باشد. مانند این نقل قول از کتاب:«شما دوتا دارین یه چیز جادو. دیدم که اومدین، سوار بادو!». اقتباسات و الهامات. شبکه ی بی بی سی داستان کتاب را در سریالی تلویزیونی ساخته ۱۹۹۰ اقتباس کرد. این چهارمین و آخرین اقتباس تلویزیونی بی بی سی از کتاب های نارنیا بود. در یکم اکتبر ۲۰۱۳، "کمپانی سی. اس. لوئیس" خبر از انعقاد قراردادی با "شرکت فیلم سازی مارک گوردون" داد تا به طور مشترک تهیه و تولید فیلم "سرگذشت نارنیا: صندلی نقره ای" را برعهده گیرند و موازی با روند چاپ اولیه کتاب ها(درمقابل اصرارهای کمپانی والدن مدیا که مصمم بود تا "خواهرزاده جادوگر" به عنوان فیلم چهارم ساخته شود)، انتشار فیلم ها را نیز پیش ببرند. قرار بر این بود که مارک گوردون و داگ
لاس گِرِشام به همراه رئیس شعبه لس آنجلس کمپانی لوئیس، وینسنت سیِبر تهیه کنندگان فیلم بوده و درکنار هم فیلم نامه اولیه را نیز توسعه دهند. در ۵ دسامبر ۲۰۱۳ نیز اعلام شد که فیلمنامه نهایی توسط دیوید مگی نوشته خواهدشد. ۳ سال بعد در ژانویه ۲۰۱۶ گوردون اعلام کرد که این فیلم به عنوان "بازراه اندازی" مجموعه عمل می کند اما سپس اعلام شد که سونی پیکچرز و اینترتینمنت وان هزینه تولید "فیلم چهارم" را با مشارکت هر دو کمپانی سی. اس. لوئیس و مارک گوردون، می پردازند. در ۷ آوریل ۲۰۱۷ اعلام شد که جو جانستون کارگران این فیلم خواهدبود. بند موسیقی "Silverchair" نام خود را با الهام گیری از این کتاب انتخاب کرده اند.
اقتصاد خانواده به بررسی جوانب مختلف چرخه "عمر خانواده" می پردازد. چرخه عمر خانواده از زمان ازدواج تا زمان مرگ یا طلاق است. استراتژی کلی در مطالعه این شاخه از علم، استفاده از روش های اقتصادی برای تجزیه و تحلیل انتخاب های مردان و زنان در اموری هم چون شکل گیری، تداوم و انحلال خانواده است. اقتصاددان ها تلاش می کنند تا نحوه تصمیم گیری مردم را از زمان ازدواج تا زایمان و طلاق به عنوان نتیجه مقایسهٔ سود حاشیه ای و هزینه حاشیه ای آحاد اقتصادی درک کنند. تاریخچه. یکی از اتفاقات مهم در اقتصاد پایان قرن بیستم و آغاز قرن بیست و یکم، گسترش تجزیه و تحلیل اقتصادی پیرامون موضوعاتی بود که به طور سنتی در محدودهٔ اقتصاد در نظر گرفته نمی شد. کتاب هایی مانند فریکونومیک این کاربرد جدید اقتصاد را نشان می دهند، موفقیت این کتاب ها در کسب محبوبیت بین مخاطبین نشان می دهد که تقاضا برای استفاده از اقتصاد در زمینهٔ روشن کردن بسیاری از مسائل اجتماعی وجود دارد. یکی از اولین نهادهای اجتماعی که شخصی به نام گری بکر در این روش مطرح کرد خانواده بود. سی سال پیش، گری بکر نظریه بازار ازدواج را مطرح کرد. این نظریه در عمق تحلیل طیف وسیعی از رفتار زناشو
یی نفس می کشید. اقتصاددانان و دیگر دانشمندان علوم اجتماعی کار او را دنبال کرده اند. تئوری. زمانی که اقتصاددانان برای اولین بار شروع به تجزیه و تحلیل اقتصادی مسائل مربوط به خانواده به این شکل را کردند، بسیاری اعتراض کردند که این کار باعث کاهش محبت در خانواده می شود؛و قائل بودند که این گونه نگاه به ازدواج اشتباه و آسیب زا می باشد. ولی مطالعات بعدی نشان داد این نگرانی ها بی جاست. در اقتصاد خانواده، مثل بقیه شاخه هایی که نحوه تصمیم گیری انسان مورد مطالعه و بررسی قرار می گیرد، هزینه ها و منافع به صورت مالی و نقدی مورد بررسی نمی شود بلکه تمرکز روی هزینه و سود حاشیه ای است که تجزیه و تحلیل اقتصادی را ممکن می کند. یکی از بخش های عمدهٔ اقتصاد خانواده اقتصاد ازدواج و تحلیل و بررسی آن است که در ذیل به آن می پردازیم: اقتصاد ازدواج. چگونه زن و مرد تصمیم می گیرند که بهترین گزینه را انتخاب کرده اند؟ آیا فرد انتخاب شده بهترین است و او باید بررسی را متوقف و ازدواج نماید؟ هزینه و سود ازدواج چیست؟ سود ازدواج: هزینه سرانه غذا کاهش می یابد، دیگر نیازی به دو تا از وسایل خانه مثل جارو، یخچال و.. نیست هزینه های ازدواج: به اشتراک گذا
ری فضا و منبع باعث هزینه هایی خواهد شد مثلاً یکی از هزینه ها نتایج تصمیم گیری مشترک است در این صورت در مقایسه با حالتی که فرد به تنهایی تصمیم می گیرد، یک یا دو فرد به آن چیزی که می خواهند نمی رسند. هم چنین ازدواج یک تعهدنامه بلند مدت است که پایان دادن به آن ارزان نمی باشد. نرخ ازدواج. برای مثال اقتصاد دان ها می دانند که نرخ ازدواج در قرن ۲۰ کاهش یافته و هم چنین در طول ۵۰ سال گذشته مردم رفته رفته دیرتر و دیرتر ازدواج می کنند. یک راه برای بررسی این دو پدیده این است که مشاهده شود که آیا منافع خالص حاصل از ازدواج (به خصوص برای افراد جوان تر) در دهه های اخیر کاهش یافته است؟ از لحاظ تاریخی، زمانی که فرصت های اقتصادی زنان کمتر بود مزایای بیشتری از ازدواج کسب می کردند. در آن زمان تنها راه بقای اقتصادی زنان مشارکت در درآمد شوهرانشان بود. حتی برای مردان نیز مزایای ازدواج در دوران اخیر کاهش یافته است. دلیل آن را می تواند درتولید خانگی جستجو کرد. خانواده مجموعه ای از تولیدات دارد و اعضای خانواده سرمایه های انسانی فرایند تولید می باشند. خروجی تولیدات خانگی شامل موارد بسیاری ماند: فرزندان و پرورش آنان، غذاها، تمیز کردن منز
ل و مدیریت مالی خانوار به حساب می آورند. مانند هر فرایند تولید دیگر، تولید خانگی نیز نیازمند تقسیم نیروی کار است که در اینجا این تقسیم بین زن و مرد انجام می شود. در طول زمان، هزینه و مزایای ازدواج تغییر کرده است. به خصوص، از زمانی که زنان در بازار کار سهم بیشتری را به خود اختصاص دادند و همچنین به دلیل رشد تکنولوژی نیروی کمتری برای تولیدات خانگی لازم است. در نتیجه مزایای مرتبط با تخصیص نیروی کار در بخش خانگی به طور قابل ملاحظه ای کاهش یافته است. زنان دیگر نیازی ندارند تا به درآمد مردان دستیابی داشته باشند و مردان نیز دیگر به فردی برای مدیریت منزل احتیاج ندارند زیرا وسایلی مثل مایکرویو، ماشین لباسشویی، کاهش در هزینه تهیه غذا از بیرون از خانه و استفاده گسترده از ارائه دهندگان مراقبت از کودکان باعث شده که خانوارها کالا و خدمات کمتری خودشان تولید کنند و بنابراین نیروی کارکمتری نیز لازم است. این تغییرات در هزینه و مزایای ازدواج باعث شده که زنان و مردان انتخاب های متنوعی پیش رو داشته باشند. این تغییرات به خوبی می تواند کاهش نرخ ازدواج و تأخیر در آن را توضیح بدهد. اقتصاد فرزند. تئوری های اقتصادی هم چنین می توانند درب
ارهٔ چگونگی تصمیم گیری برای بچه داری و تعداد آن ها ارائه بدهد. منطق هزینه و منافع حاشیه ای هم چنان منطق اصلی این آنالیز است. منافع فرزندان هم اقتصادی و هم عاطفی است؛آن ها به عنوان سرمایه های اقتصادی به حساب می آیند، به خصوص به عنوان پشتیبانان والدین در دوران کهولت؛ هم چنین آن ها به عنوان نیروی کار در بازار کار یا بازار تولیدات خانگی به حساب می آیند. و از طرف دیگر آن ها لذت زیادی برای والدین خود به همراه دارند. تمام این منافع باید در مقابل هزینه های آن سنجیده شود. مشخصاً، هزینه های خوراک، غذا و تحصیل کودکان از جمله هزینه هایی است که باید توسط والدین برای کودکان پرداخت شود. کودکان هم¬چنین بیشتر زمان والدین را می گیرند و در نتیجه آن ها زمان کمتری برای تخصیص در دیگر بازارها خواهند داشت. علاوه بر این بچه ها باعث کاهش آزادی پدر و مادر خواهند شد، زیرا که برای هر تصمیم گیری آن ها باید توجه کنند که این تصمیم آن ها چه اثری روی بچه های آن ها دارد. به طور خلاصه می توان گفت که در تولد کودکان صرفه ناشی از مقیاس وجود دارد؛ یعنی هزینه متوسط افزایش تعداد فرزندان در هر کودک بعدی کاهش می یابد، زیرا هزینهٔ حاشیه ای کودکان بعدی ک
اهش می یابد. به وضوح مشخص است که نیرویی که برای بزرگ کردن دو کودک نیاز است دو برابر نیروی لازم برای پرورش یک کودک نیست، و هم چنین وسایلی مثل لباس و اسباب بازی را بچه های بعدی نیز می توانند استفاده کنند. اقتصاد طلاق. اقتصاد طلاق در بسیاری از حالات رفتاری معکوس اقتصاد ازدواج دارد. وقتی که مزایای ازدواج کاهش می یابد، آمار طلاق افزایش می یابد. و زمانی که مزایای ازدواج افزایش می یابد، آمار طلاق کاهش می یابد. در نتیجهٔ مطالعهٔ این حوزه از اقتصاد، می توانیم نتیجه گیری هایی در حوزهٔ سیاست گذاری انجام دهیم. به عنوان مثال اگر قانون طلاق پرهزینه و دشوار باشد، طلاق کمتر می شود، حتی اگر زن و شوهر از ادامهٔ زندگی ناراضی باشند. پس در شرایطی که همهٔ مؤلفه ها یکسان باشد و قانون هزینهٔ طلاق را کاهش دهد، نرخ طلاق زیاد می شود. در نتیجه اقتصاد خانواده قالب کاملی برای بررسی این که افراد در حوزهٔ خانواده چگونه تصمیم می گیرند، را به ما ارائه می دهد برای مطالعهٔ بیشتر. در حوزهٔ "خانواده": در حوزهٔ "ازدواج و طلاق": در حوزهٔ "تولد فرزند": در حوزهٔ زمان "ازدواج و تولد":
اندی مور (زادهٔ ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۸۰ در استوک-آن-ترنت، بریتانیا) دی جی و تولیدکنندهٔ موسیقی در سبک های ترنس و پراگرسیو متال است.
شیمی کشاورزی به علمی گفته می شود که مطالعه از هر دو نوع شیمی و بیوشیمی است که در تولید محصولات کشاورزی مهم هستند. شیمی کشاورزی پردازش محصولات خام به غذاها و نوشیدنی ها و نظارت بر روابط محیط زیست و اصلاح آن است. این مطالعات تاکید بر روابط بین گیاهان ، حیوانات و باکتری ها و محیط زیست است. شیمی کشاورزی اغلب در حفظ یا افزایش باروروی خاک با هدف حفظ و بهبود فعالیت کشاورزی و بهبود محصولات کشاورزی است. شیمی کشاورزی، پیوند نزدیک با پتروشیمی و صنایع داروسازی دارد.در درازمدت و آینده ای دور، صنعت نوپایی به نام فیتوشیمی، جایگزین این دو صنعت خواهد شد.
صالح نجفی (متولد سال ۱۳۵۴) پژوهشگر، نویسنده و مترجم حوزهٔ فلسفه، سینما و هنر است. او فرزند محمدعلی نجفی، کارگردان و فیلمنامه نویس ایرانی، و برادر آیت نجفی است. نجفی عضو هیئت علمی مؤسسهٔ مطالعات سیاسی_اقتصادی پرسش است. وی در سال ۱۳۶۴ به همراه آیت نجفی، برادرش در سریال بوعلی سینا نقش کودکی بوعلی سینا را بازی کرد.
تابع رفاه اجتماعی ضابطه یا روشی است که به وسیلهٔ آن می توان ترجیحات تمام افراد را در قالب یک ترجیح اجتماعی جمع یا به عبارت بهتر ترکیب کرد. یعنی اگر بدانیم تمام افراد چگونه تخصیص های متفاوت را رتبه بندی می کنند، می توانیم با استفاده از این تابع این اطلاعات را برای رتبه بندی اجتماعی تخصیص های متفاوت استفاده کنیم. همان طور که به نظر می رسد این یک مسئلهٔ تصمیم گیری اجتماعی در کلی ترین سطح خودش می باشد. پیش درآمد. می دانیم تخصیصی بهینه پارتو خواهد بود که نتوان به وسیلهٔ بازتوزیع منابع گروهی از مردم را در وضعیت بهتری قرار داد بدون اینکه به سایر مردم صدمه ای برسد، ولی در میان تخصیص های پارتو فراوانی که ممکن است وجود داشته باشند، جامعه چگونه میان آنها انتخابی خواهد داشت؟ در واقع مفهوم بهینه پارتو چیزی نسبت به توزیع رفاه بین مردم بیان نمی کند و برای جمع کردن مطلوبیت های متفاوت افراد باید از ابزار دیگری به نام تابع رفاه اجتماعی استفاده کنیم. به طور کلی این تابع روشی برای مرتب کردن توزیع متفاوت مطلوبیت مصرف کنندگان است بنابراین قبل از اینکه کاربرد این مفهوم را بررسی کنیم بهتر است به وسیلهٔ چند مثال ببینیم که چه طور ترکی
ب ترجیحات فردی مصرف کنندگان در قالب یک ترجیح اجتماعی امکان پذیر است. چند مثال از توابع رفاه اجتماعی. تابع رفاه اجتماعی را با نماد formula_1 نشان می دهیم. یک شکل خاص از این تابع حاصل جمع توابع مطلوبیت افراد می باشد: formula_2 که در آن از formula_3 برای نشان دادن مطلوبیت فرد formula_4 از یک تخصیص مانند formula_5 استفاده می کنیم و formula_6 تعداد افراد جامعه است. این رابطه با عنوان تابع رفاه بنتامایت یا یوتیلیترین (Utilitarian) شناخته می شود. این رویکرد تفاوتی بین انتقال رفاه از فقیر به غنی و بر عکس قائل نیست چرا که سطح ثروت اولیهٔ افراد را در نظر نمی گیرد و مادامی که مجموع مطلوبیت افراد افزایش یابد هر نوع توزیع درآمد/ثروتی قابل قبول می باشد. یعنی اگر وضع مالیات بر فقیر و توزیع آن به ثروتمند باعث افزایش مطلوبیت ثروتمند شود، به شکلی که کاهش مطلوبیت فقیر را جبران کند، از دید یوتیلیترانیسم انتظار داریم که جامعه این انتقال ثروت را بپزیرد. چراکه در این رویکرد مجموع مطلوبیت است که اهمیت دارد و در اثر این انتقال، افزایش مطلوبیت نزد غنی به قدری بوده است که کاهش آنرا نزد فقیر خنثی کرده و مجموع مطلوبیت جامعه را افزایش می
دهد. پیشگامان این رویکرد دیوید هیوم، جرمی بنتام و جان استوارت میل می باشند. یکی دیگر از توابع رفاه اجتماعی، تابع رفاه اجتماعی برنولی-نش می باشد: formula_7 تابع برنولی-نش اهمیت زیادی به برابری توزیع ثروت می دهد چرا که رفاه اجتماعی را حاصلضرب مطلوبیت تک تک افراد جامعه می داند و بنابراین انتقال ثروت از فقیر به غنی تنها در صورتی قابل پذیرش است که افزایش مطلوبیت نزد ثروتمند بسیار بسیار زیاد باشد، چرا که در این مدل indifference curve جامعه بر خلاف مدل یوتیلیترین خطی نبوده و به شکل منحنی است. از آنجایی که بیشینهٔ این تابعِ حاصلضرب، در صورتی حاصل می شود که تمام مضرب ها (مطلوبیت ها) برابر باشند، این مدل گرایش شدیدی به برابری توزیع ثروت و درآمد برای افزایش رفاه اجتماعی دارد و از افزایش مالیات ثروتمندان و بازتوزیع آن بین فقرا حمایت می کند. تابع رفاه جالب دیگر تابع رفاه اجتماعی رالزین یا مینیماکس است: formula_8 این تابع رفاه بیان کنندهٔ آن است که رفاه اجتماعی یک تخصیص فقط بستگی به رفاه فرد دارای حداقل مطلوبیت دارد و معتقد است که مطلوبیت کل جامعه فقط در صورتی افزایش میابد که مطلوبیت افراد دارای حداقل مطلوبیت افزایش یابد.
رای گیری اکثریت به عنوان تابع رفاه اجتماعی و نواقص آن. یک روش برای جمع کردن ترجیحات افراد آنست که از رای گیری استفاده کنیم. برای مثال می توانیم فرض کنیم که اگر اکثریت افراد تخصیص x را بر تخصیص y ترجیح دهند آنگاه x بر y از نظر اجتماعی ترجیح دارد. برای نشان دادن مشکلی که ممکن است به وجود بیاید حالت زیر را در نظر می گیریم؛ در اینجا رتبه بندی سه تخصیص y, x و z را به وسیلهٔ جدول زیر نمایش داده ایم، بعضی از افراد تخصیص x را به y و بعضی دیگر y را به z و اکثریت افراد z را به y ترجیح می دهند. در ادامه نشان می دهیم که جمع کردن ترجیحات افراد از طریق رای گیری اکثریت عملی نیست؛ ابتدا مقایسهٔ دو تخصیص x و y را در نظر می گیریم، در مرحلهٔ بعد برندهٔ این مقایسه باید در مقابل z قرار بگیرد. چون اکثریت افراد x را به y ترجیح می دهند دومین مقایسه بین x و z خواهد بود بود و نتیجه z خواهد بود. اما اگر آنها در ابتدا برای رای گیری تخصیص z را در مقابل x قرار دهند و در مرحلهٔ بعد برندهٔ این رای گیری در مقابل y بایستد چه می شود؟ حال تخصیص z برندهٔ اولین رای گیری خواهد بود، ولی y در دومین رای گیری z را شکست می دهد، بنابراین اینکه کدام پیام
د برندهٔ نهایی است بستگی به ترتیبی دارد که در آن انواع راه حل برای رای گیرندگان نشان داده می شود. نوع دیگر رای گیری این است که به تعداد تکرارهای هر تخصیص رای بدهیم. در اینجا هر فردی کالاها را برحسب ترجیحاتش رتبه بندی می کند و عددی را برای رتبه بندی اش مشخص می کند؛ مثلاً ۱ به بهترین و ۲ به دومین و همین طور الی آخر. در نهایت امتیازات هر تخصیص را برای تمام افراد جامعه جمع می کنیم تا امتیاز کلی هر تخصیص به دست آید و اگر پیامدی کمترین امتیاز را داشته باشد آنگاه از نظر اجتماعی ترجیح دارد. برای نشان دادن مشکلی که در اینجا ممکن است حالت زیر را در نظر بگیرید، در جدول قبل یک نظم ترجیحات ممکن بین سه نوع تخصیص x, y و z و به وسیلهٔ دو نفر A و B آورده شده است. فرض کنید که در ابتدا فقط دو انتخاب x و y در دسترس باشد. فرد A به تخصیص x رتبهٔ ۱ و به تخصیص y رتبهٔ ۲ می دهد. در مورد فرد B برعکس این اتفاق می افتد، از این رو نتیجهٔ رای گیری برای هر دو تخصیص ۳ می باشد. حال فرض کنید که z به رای گیری اضافه شود. فرد A امتیاز ۱ را به x و ۲ را به y و ۳ را به z بدهد و فرد B امتیاز ۱ را به y و ۲ را به z و ۳ را به x بدهد. این مطلب بدین معنی
است که حال x رتبهٔ کلی ۴ و y رتبه کلی ۳ را دارد و بنابراین در این حالت y بر x براساس رای گیری رتبه بندی تنظیم شده ارجح می باشد. مشکل رای گیری اکثریت و رای گیری براساس تکرار این است که نتایج هر دوی آن ها می تواند بوسیلهٔ افراد زیرک تحت تأثیر قرار بگیرد، رای گیری اکثریت را می توان با تغییر ترتیبی که به تخصیص ها رای داده شده است دستکاری کرد به نحوی که منجر به پیامد مورد نظر بشود. رای گیری براساس تکرار را هم می توان با معرفی تخصیص های جدید که منجر به تغییر در رتبه بندی نهایی تکرارهای مربوطه می شود جابه جا کرد. به طور طبیعی این سؤال مطرح است که آیا مکانیزم های تصمیم گیری های اجتماعی وجود دارد که از این دستکاری ها مصون بماند؟ آیا روش هایی وجود دارد که ترجیحات را جمع بندی کنیم به نحوی که نواقص فوق را نداشته باشند؟ حال چیزهایی را که می خواهیم سازوکار تصمیم گیری اجتماعی انجام دهد را فهرست وار متذکر می شویم: ۱. با مشخص بودن هر مجموعهٔ کامل، انعکاس پذیر و انتقال پذیر ترجیحات فردی، مکانیزم تصمیم گیری اجتماعی باید به ترجیحات اجتماعی که همان خواص را دارند منجر گردد. ۲. اگر همهٔ افراد تخصیص x را بر y ترجیح دهند آنگاه ترجیح
اجتماعی نیز باید x را بر y ترجیح دهد. ۳. ترجیحات بین x و y فقط باید به این ارتباط داشته باشد که مردم چگونه تخصیص x را در مقابل y رتبه بندی می کنند نه اینکه چطور تخصیص های دیگر را رتبه بندی می کنند. با وجود اینکه این سه شرط کاملاً منطقی به نظر می رسند پیدا کردن مکانیزمی که در هر سه شرط صدق کند کاملاً مشکل است، در ادامه نتیجهٔ قابل توجهی را که کنت ارو این مورد اثبات کرده است را بیان می کنیم. نظریه عدم امکان پذیری ارو. نظریه عدم امکان پذیری ارو: اگر یک مکانیزم تصمیم گیری اجتماعی سه خاصیت مطلوب سازوکار تصمیم گیری اجتماعی را داشته باشد آنگاه این مکانیزم باید یک دیکتاتوری باشد و در واقع تمام رتبه بندی اجتماعی رتبه بندی یک نفر خواهد بود. این نتیجه کاملاً تعجب آور است زیرا بیان می کند که خصوصیات مورد نیاز تصمیم گیری اجتماعی با دموکراسی تناقض دارد و روش کاملی برای تصمیم های اجتماعی وجود ندارد و اگر بخواهیم روش کاملی برای جمع بندی ترجیحات اجتماعی پیدا کنیم باید از یکی از خواص مکانیزم تصمیم گیری اجتماعی در قضیهٔ ارو صرف نظر کنیم. به علاوه این قضیه نشان می دهد که روش ایده آلی برای جمع کردن ترجیحات افراد و تبدیل آن به تر
جیحات اجتماعی وجود ندارد، با این وجود اقتصاددانان غالباً توابع رفاه را به طرق مختلف برای قضاوت در مورد توزیع های مختلف استفاده می کنند. حداکثر کردن رفاه. زمانی که تابع رفاهی داشته باشیم می توانیم حداکثر کردن رفاه را بررسی کنیم. فرض می کنیم از نماد formula_9 برای مشخص کردن اینکه فرد formula_4 چقدر کالای formula_11 را دارد استفاده کنیم، و فرض می کنیم که formula_6 مصرف کننده و formula_13 کالا وجود دارد. آنگاه تخصیص formula_5 معرف فهرستی از این است که هر فردی چقدر از هر کالا دارد. اگر مقدار کل formula_15 از کالاهای ۱ تا formula_13 بین مصرف کنندگان توزیع شده باشد می توانیم مسئله حداکثر کردن رفاه را به شکل زیر مطرح کنیم: formula_17 formula_18 formula_19 formula_20 با استفاده از این مسئلهٔ بیشینه سازی تخصیص ممکنی را که رفاه اجتماعی را حداکثر می کند پیدا می کنیم. در مورد مهم ترین خصوصیات این تخصیص می توان گفت تخصیص رفاه حداکثر باید یک تخصیص بهینهٔ پارتو باشد. اثبات بسیار ساده است: فرض کنید چنین نباشد، آنگاه تخصیص ممکن دیگری وجود خواهد داشت که حداقل به هرکسی به همان اندازه مطلوبیت برسد و فرد دیگری مطلوبیت کاملاً بزرگت
ری داشته باشد؛ ولی تابع رفاه یک افزاینده نسبت به مطلوبیت فرد می باشد. از این رو این تخصیص جدید باید رفاه بالاتری داشته باشد، که با فرضی که در ابتدا داشتیم یعنی حداکثر رفاه، تناقض دارد. تا زمانی که تابع رفاه نسبت به مطلوبیت هریک از افراد صعودی باشد حداکثر رفاه بهینهٔ پاراتو خواهد بود، به علاوه هر تخصیص کارای پاراتو را می توان یک نوع حداکثرسازی تابع رفاه در نظر گرفت. توابع رفاه اجتماعی بر اساس فردگرایی. تاکنون ترجیحات افراد به عنوان تابعی از تمام تخصیص ها در نظر گرفته ایم ولی این امکان وجود دارد که افراد فقط به سبد خودشان توجه کنند. در این حالت می توانیم از نماد formula_21 برای سبد مصرفی فرد formula_4 استفاده کنیم، و فرض کنیم formula_23 سطح مطلوبیت فرد formula_4 باشد. آنگاه تابع رفاه اجتماعی شکل زیر را خواهد داشت: formula_25 این تابع رفاه مستقیماً تابعی از سطوح مطلوبیت افراد است و به طور غیر مستقیم تابعی از سبدهای مصرفی افراد می باشد این شکل خاص تابع رفاه، به عنوان تابع رفاه فردی یا تابع رفاه ساموئلسون—برگسون نامیده می شود. اگر مطلوبیت هر فردی فقط به مصرف خودش بستگی داشته باشد، آن وقت اثرات جانبی مصرفی وجود ندا
رد. تخصیص های عادلانه. روش تابع رفاه در کل روش خیلی کلی برای بیان رفاه اجتماعی است و به دلیل همین کلی بودن می تواند برای خلاصه کردن خصوصیات بسیاری از قضاوت های اخلاقی مورد استفاده قرار گیرد از سوی دیگر این روش در تصمیم اینکه ممکن است چه نوع قضاوت اخلاقی منطقی باشد کاربردی ندارد. روش دیگر این است که با قضاوت های اخلاقی خاصی شروع کنیم و آنگاه کاربرد آنها را در توزیع اقتصادی بررسی کنیم. این روشی است که در تخصیص عادلانه انجام می گیرد یعنی با تعریفی از اینکه چه روشی عادلانه است تا سبد کالا تقسیم شود شروع می کنیم و آنوقت از اطلاعات خودمان در مورد تحلیل های اقتصادی برای بررسی آن استفاده می کنیم، ایدهٔ تخصیص عادلانه روش دیگری برای قضاوت دربارهٔ توزیع های اقتصادی است. ابتدا چند مفهوم مورد استفاده در این مبحث را تعریف می کنیم؛ تخصیصی را متقارن می گوییم که هیچ فردی سبد مصرفی کالاهای فرد دیگر را بر سبد خودش ارجح نداند. اگر فرد i سبد مصرفی فرد j را ترجیح دهد آنگاه می گوییم که فرد i بر فرد j حسادت دارد. بالاخره اگر تخصیصی هم متقارن و هم بهینه پارتو باشد آن را تخصیص عادلانه می نامیم. فرض کنید به شما کالایی داده شود که به طو
ر عادلانه بین n نفر تقسیم کنید. چطور آن را انجام خواهید داد؟ شاید عاقلانه باشد بگوییم که در این مسئله اکثر مردم کالاها را به طور یکسان بین n نفر تقسیم می کنند. چه قضاوتی در خصوص تقسیم یکسان وجود دارد و ویژگی جذاب این نوع تقسیم چیست؟ یک ویژگی مطلوب متقارن بودن آن است؛ هر فردی سبد کالاهای یکسانی دارند و کالاهای افراد دیگر را به سبد خودش ترجیح نمی دهند، چون همهٔ آنها یک چیز است. متأسفانه اگر افراد سلیقه های متفاوت داشته باشند تقسیم یکسان لزوماً یک بهینه پارتو نخواهد بود و افراد مسلماً تمایل به دوری از تقسیم یکسان دارند. فرض کنید این مبادله صورت بگیرد و ما را به یک تخصیص بهینه پارتو برساند، اکنون این سؤال ایجاد می شود که آیا وجود مبادله با شروع از نقطهٔ اولیه تقسیم یکسان بازهم ویژگی های تخصیص اولیه از جمله تقارن نقطهٔ اولیه را خواهد داشت؟ پاسخ این است؛ لزوماً خیر. به مثال زیر توجه کنید سه نفر B, A و C را در نظر بگیرید. A و B یک سلیقه و C سلیقهٔ متفاوتی دارد. از یک تقسیم یکسان شروع می کنیم و فرض می کنیم که A و C دست به دست هم بدهند و مبادله کنند. آنگاه مسلماً هر دو وضعیت بهتری خواهند داشت. حال B که فرصت مبادله را
با C پیدا نکرده است به فرد A حسادت می کند یعنی او سبد A را برسبد خودش ارجح می داند. اگرچه A و B با یک تخصیص یکسان شروع کرده اند فرد A در مبادله اش خوشبخت تر بوده و این تقارن تخصیص اولیه را خراب می کند. این بدان معنی است که مبادله اختیاری از تقسیم یکسان لزوماً تقارن نقطه شروع تقسیم یکسان را حفظ نمی کند. ممکن است سؤال کنیم که آیا تخصیصی وجود دارد که این تقارن را حفظ کند؟ آیا تخصیصی وجود دارد که همزمان پارتو و عادلانه باشد؟