Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی وی را نیز آغاز کرد و بتهوون را (برخلاف میلش) تشویق کرد که نسخه هایی از آثار محبوب خود را برای سایر سازهای ترکیبی تنظیم کند. بتهوون به این درخواست ها پاسخ مثبت داد، زیرا او نتوانست مانع از فعالیت ناشران دیگر برای انجام تنظیم های مشابهِ در آثارش شود. ۱۸۱۲–۱۸۰۲: دورهٔ «قهرمانانه». اوایل سال ۱۸۰۱، بتهوون در نامه هایی برای دوستانش، راجع به علائم و مشکلاتی نوشت که هم در زندگی حرفه ای و هم در زندگی اجتماعی اش، برای او مشکل ایجاد کرده بود (گرچه احتمالاً برخی از نزدیکانش قبلاً از این مشکلات آگاه بودند). مشکل آن بود که بتهوون در طی سال های پیش از آن، دچار نزول تدریجیِ شنوایی شده بود که با شکل شدیدی از وزوز گوش همراه بود. او به توصیهٔ پزشک خود از آوریل تا اکتبر ۱۸۰۲ به یک شهر کوچکِ اتریش هایلیگنشتاد، در خارج از وین، سفر کرد تا تلاش کند خود را با شرایط جدید وفق دهد. در آنجا تصمیم گرفت که نامه ای به برادران خود بنویسد که بعدها به وصیت نامه هایلیگنشتات معروف شد. در این نامه، وی به وضوح افکار خودکشی و تصمیم به متوقف کردنِ زندگی خود را به دلیل ناشنوایی ثبت کرده است. کم شنوایی او مانعی برای آهنگ سازی اش نشد، اما نوازندگی در
کنسرت ها، که یک منبع درآمد سودآور برای او بود، به طور فزاینده ای برایش دشوار شده بود. در سال ۱۸۱۱، بتهوون پس از یک تلاش ناموفق برای اجرای کنسرتو پیانو شماره ۵ (که شرح آن در خاطرات کارل چرنی نوشته شده است)، دیگر در ملاء عام، اثری اجرا نکرد، تا اینکه رهبری اولین اجرای سمفونی نهم در سال ۱۸۲۴ را به عهده گرفت که این امر نیز مشکلاتی در علامت دادنِ وی به نوازندگان ایجاد کرد و باعث نگرانی رهبر دیگر این ارکستر، میخائیل اوملاوف شد. بازگشت بتهوون به وین از هایلیگنشتاد، با تغییر در سبک موسیقی او همراه شد و این زمان به عنوان آغاز «دورهٔ میانی» زندگی او در نظر گرفته می شود که به نام «دورهٔ قهرمانانه» نیز شناخته شده است. طبق روایت کارل چرنی، بتهوون در این دوره گفته بود: «من از کارهایی که تاکنون انجام داده ام راضی نیستم. از این پس قصد دارم راهی جدید را طی کنم». اولین کار بزرگِ وی در استفاده از این سبک جدید، سمفونی سوم در می بمل ماژور، معروف به "اِروئیکا" بود. این اثر که طولانی تر و حجیم تر از هر سمفونی قبل از آن بود، در اوایل سال ۱۸۰۵ به اجرا درآمد اما با استقبال کمی روبرو شد. تعدادی از شنوندگان به طولانی بودن آن اعتراض کرد
ند یا ساختار آن را اشتباه درک می کردند، در حالی که برخی دیگر آن را شاهکار می دانستند. بعضی از آثار دورهٔ میانیِ بتهوون متأثر از هایدن و موتسارت بوده است. سمفونی شماره ۸، کوارتت های رازوموفسکی، اپوس ۵۹، سونات پیانو شماره ۲۱، سونات پیانو شماره ۲۳، "مسیح بر کوه زیتون"، کنسرتو ویولون، اپرای "فیدلیو" و بسیاری از آثار دیگر، تحت تأثیرِ این دو آهنگساز بوده است. در این دوره، بتهوون از چاپ و اجرای کارهایش، اجراهای خصوصی برای طرفدارانش و انتشار نسخه هایی از آثارش که برای یک دورهٔ انحصاری، قبل از انتشار عمومی آماده می شدند، کسب درآمد می کرد. برخی از حامیان اولیهٔ وی، از جمله شاهزاده لوبکوویتس و شاهزاده لیخنوفسکی، علاوه بر راه اندازی کارها و خریدن آثار منتشر شده، به وی دستمزد سالیانه نیز پرداخت می کردند. شاید مهم ترین حامی اشرافی وی، آرشیدوک رودولف (جوانترین فرزندِ امپراتور لئوپولد دوم) بود که در سال ۱۸۰۳ یا ۱۸۰۴ شروع به آموختن پیانو و آهنگسازی نزد وی کرد. بتهوون و این کاردینال اتریشی با هم دوست شدند و ملاقات های آنها تا سال ۱۸۲۴ ادامه داشت. بتهوون ۱۴ اثر خود، از جمله «تریو پیانو» (اپوس ۹۷) موسوم به "تریوی آرشیدوک" (۱۸۱۱)
و "میسا سولمنیس" (۱۸۲۳) را به رودولف اهدا کرد. در اوایل سال ۱۸۰۴، با تغییر مدیریت در تئاتر ان د وین، اقامت بتهوون در آن مکان پایان یافت و او مجبور شد به همراه دوستش استفان فان برونینگ، به طور موقت به حومهٔ وین سفر کند؛ این سفر برای مدتی موجبِ کُندیِ کار بر روی اپرای "فیدلیو" شد که بزرگ ترین کار او محسوب می شد. اجرای این اثر مجدداً توسط ادارهٔ سانسور اتریش به تأخیر افتاد و سرانجام در نوامبر ۱۸۰۵ در خانه هایی که به دلیل جنگ ائتلاف سوم و اِشغال شهر توسط فرانسه، تقریباً خالی از سکنه بودند، اجرا شد. این کنسرت یک شکست اقتصادی محسوب شد، و آن نسخه از "فیدلیو" نیز یک شکست اساسی بود و بتهوون شروع به تجدیدنظر و اصلاحِ اپرا کرد. در پاییز سال ۱۸۰۸، پس از رد تقاضا برای یک شغل در تئاتر سلطنتی، وی پیشنهادی را از برادرِ ناپلئون بناپارت (جروم بناپارت)، و سپس پادشاهی وستفالیا دریافت کرد، تا بتواند دستمزد خوبی دریافت کند. سِمَت او کاپل مایستر، در دربارِ کاسل بود. همچنین برای ترغیب بتهوون به ماندن در وین، شاهزاده کینسکی، آرشیدوک رودولف و شاهزاده جوزف فرانتس فون لوبکوویتس به نیابت از دوستانِ آهنگساز، قول دادند که مُستمری ۴۰۰۰ فلو
رین در سال را به او پرداخت کنند. اما فقط آرشیدوک رودولف بود که سهم خود از این حقوق را در تاریخ توافق شده، پرداخت کرد. کینسکی که بلافاصله به نظام وظیفه فراخوانده شده بود، کمکی نکرد و کمی بعدتر به دنبال سقوط از روی اسبش درگذشت. لوبکوویتس در سپتامبر ۱۸۱۱ به علت بی ثباتیِ ارزش پول اتریش، ورشکست شد و پرداخت خود را متوقف کرد و هیچ جانشینی هم برای ادامهٔ حمایت پیدا نشد. بتهوون پس از ۱۸۱۵، بیشتر به فروش حقِ تألیف آثارِ خود و مقدار اندکی مستمری، متکی بود. در ماه مه ۱۸۰۹، هنگامی که نیروهای نظامی، وین را به توپ بسته بودند، به گفته فردیناند ریس، بتهوون بسیار نگران بود که این سروصدا، آنچه را که از شنوایی او باقی مانده بود، نابود کند. به همین جهت در زیرزمین خانهٔ برادرش پنهان می شد و گوش هایش را با بالش می پوشانید. آثار دوران میانیِ بتهوون جایگاه او را به عنوان یک استاد، تثبیت کرد. سال ۱۸۱۰، در یک بررسی از کارهای وی که توسط ارنست هوفمان انجام گرفت، همراه با هایدن و موتسارت از او به عنوان یکی از سه آهنگساز بزرگِ موسیقی کلاسیک یاد شد. هوفمان سمفونی شماره ۵ بتهوون را «یکی از مهم ترین آثار عصر» نامید. در بهار ۱۸۱۱، وی به شدت د
چار بیماری، سردرد و تب شدید شد. به توصیهٔ پزشک، شش هفته را در آبگرم شهر تپلیتسه در بوهم گذراند. زمستانِ بعدی نیز که مشغول کار روی سمفونی هفتم بود، دوباره بیمار شد و پزشک وی دستور داد تابستان سال ۱۸۱۲ را نیز در آبگرم تپلیتسه بگذراند. مسلم شده است که او هنگام اقامت در تپلیتسه، اقدام به نوشتن نامه ای عاشقانه با عنوانِ "معشوقهٔ جاودانی" نموده است. هویت گیرندهٔ نامه مدتی طولانی مورد بحث بوده است و برخی از حدس و گمان ها در مورد آن شامل ترزه مالفاتی، یوزفینه برونسویک، آنا ماریا آوردی و آنتونی برنتانو می شوند. بتهوون در تپلیتسه با گوته که مایل بود با او آشنا شود، ملاقات کرد. این دیدار خوشایندِ هیچ کدام از دو طرف نبود. بتهوون نبوغ او را تحسین می کرد ولی گوته اخلاق تند و رفتار بتهوون را نمی پسندید. گوته هیچ گاه دربارهٔ آثار بتهوون اظهار نظر نکرد و در عین حال مخالفتی هم از خود بروز نداد. وی اعتقاد داشت که موسیقی بتهوون هیجان زیادی دارد و ممکن است آرامش او را که طی سالیان دراز و با رنج به دست آورده بود، برهم زند. مندلسون می نویسد: بتهوون برخلاف گوته، هیچگاه در خدمت اشراف وین نبود و بر این اعتقاد بود که «هنرمندان به انداز
هٔ اشراف قابل احترام اند». در یکی از روزهای ملاقاتِ گوته با بتهوون در سال ۱۸۱۲، چنین نقل می کنند: «روزی گوته و بتهوون در کوچه های ویَن در حال قدم زدن بودند. جمعی از اشراف زادگان ویَنی از مقابل آن دو در حال عبور از همان کوچه بودند. گوته به بتهوون اشاره می کند که بهتر است کناری بروند و به اشراف زادگان اجازهٔ عبور دهند. بتهوون با عصبانیت می گوید که «ارزش هنرمند بیشتر از اشراف است. آن ها باید کنار روند و به ما احترام بگذارند». گوته بتهوون را رها می کند و در گوشه ای منتظر می ماند تا اشراف زادگان عبور کنند. کلاهش را به نشانهٔ احترام برمی دارد و گردنش را نیز خم می کند. بتهوون با همان آهنگ به راهش ادامه می دهد. اشراف زادگان با دیدن بتهوون کنار می روند و راه را برای عبور او باز کرده و به وی ادای احترام می کنند. بتهوون هم از میان آن ها عبور می کند و فقط کلاهش را به نشانهٔ احترام، کمی با دست بالا می بَرد. او سپس در انتهای دیگرِ کوچه منتظرِ گوته می ماند تا پس از عبورِ اشراف زاده ها به او بپیوندد». وی در اواخر اکتبر سال ۱۸۱۲، با برادرش «نیکولاوس یوهان» دیدار کرد. او آرزو داشت که یوهان به زندگی مشترک با ترزه اوبرمایر (زنی
که قبلاً فرزند نامشروع داشته)، پایان دهد. ولی قادر به متقاعدکردنِ یوهان برای پایان دادن به این روابط نبود و از مقامات محلی و مذهبی درخواست وساطت کرد. اما سرانجام یوهان و ترزه در ۹ نوامبر با هم ازدواج کردند. ۱۸۲۲–۱۸۱۳. اوایل سال ۱۸۱۳، ظاهراً بتهوون دورهٔ عاطفی سختی را پشت سر گذاشت و فعالیت آهنگسازی او کاهش یافت. ظاهرِ شخصی وی نیز مانند: نظم، ظرافت و رفتارهای عمومی در بین مردم (به خصوص هنگام صَرفِ غذا) تخریب شد. همزمان او از برادرش (که از بیماری سل رنج می برد) و خانواده خود مراقبت می کرد، و اظهار می کرد که زحمت و هزینهٔ این کار، او را بی پناه گذاشته است. در ژوئن ۱۸۱۳، پس از ایجاد ائتلافی توسط نیروهای تحت رهبری آرتور ولزلی و خبری مبنی بر شکست نیروهای ناپلئون در شهر بیتوریا، بتهوون مشتاق شد تا قطعه ای ارکسترال با موضوع نبردی معروف به "پیروزی ولینگتون" بنویسد. این اثر نخستین بار در ۸ دسامبر به همراه هفتمین سمفونیِ وی در یک کنسرت خیریه برای قربانیان جنگ اجرا شد. اجرای این اثر مورد استقبال قرار گرفت و محبوب شد (که احتمالاً به دلیل برنامهٔ سرگرم کننده و ساده ای بود که برای این کنسرت به کار بست). این برنامه اجراهای مک
رری در کنسرت های ژانویه و فوریه ۱۸۱۴ داشت. محبوبیت تجدیدشدهٔ بتهوون منجر به تقاضا برای احیای (بازنویسی) اپرای "فیدلیو" شد که سومین نسخهٔ اصلاح شدهٔ آن در اولین اجرای ماه ژوئیه همان سال، با استقبال خوبی روبرو شد. در تابستان ۱۸۱۴، بتهوون برای اولین بار و پس از پنج سال کم کاری، یک سونات پیانو (شمارهٔ ۲۷، اپوس ۹۰) را آهنگسازی کرد. این اثر به صورت قابل توجهی نسبت به سونات های قبلی او رمانتیک بود. وی که مانند بسیاری از آهنگسازان آن دوره، آثاری با مضمونِ وطن پرستانه می ساخت، این قطعات را برای سرگرمی سران دولت و دیپلمات هایی ساخت که در کنگره وین — که از نوامبر ۱۸۱۴ فعالیت آن آغاز شده بود — شرکت داشتند. از آثار بتهوون با مضمونِ وطن پرستانه در این دوره می توان به دو مجموعهٔ قطعات، که اولین آن با نام به "عزیزان دور"، اپوس ۹۸ و دومین مجموعه با نام "امیدواری"، اپوس ۹۴ (۱۸۱۵) اشاره کرد. تنظیم مجددِ مجموعهٔ قطعات دوم در مقایسه با اولین تنظیم آن در سال ۱۸۰۵ (هدیه ای برای یوزفینه برونسویک)، برتری فوق العاده ای داشت. بین سالهای ۱۸۱۵ و ۱۸۱۷، کارایی بتهوون برای آهنگسازی دوباره کاهش یافت. خودِ او بخشی از این توقف را ناشی از یک بی
ماری طولانی مدت (که او آن را «تب التهابی» نام نهاده بود) می دانست که از اکتبر ۱۸۱۶ شروع شد و بیش از یک سال ادامه داشت. زندگی نامه نویسان دلایل مختلف دیگری را نیز مطرح کرده اند که در کاهشِ فعالیت وی نقش داشته است، از جملهٔ آنها را علاقه های او به عاشقی و ارتباط با زنان یا سیاست های سانسورِ شدیدِ دولت اتریش می دانستند. بیماری و مرگ برادرش کاسپار در اثر بیماری سل نیز ممکن است در این دورهٔ کم کاری، نقش داشته باشد. همچنین در مدتی که کاسپار بیمار شده بود، بتهوون برای مراقبت از وی در سال ۱۸۱۵، متحمل هزینه زیادی شد و نتوانست برای مراقبت از خودش پولی داشته باشد. پس از درگذشت کاسپار در ۱۵ نوامبر ۱۸۱۵، بتهوون بلافاصله وارد یک درگیری حقوقی طولانی با همسرِ کاسپار، یوهانا فان بتهوون، شد که موضوع آن گرفتنِ سرپرستی کارل، فرزند کاسپار و یوهانا، پس از نه سالگی بود. بتهوون یوهانا را به دلیل مدیریت مالی و اخلاقی جزو والدین ناسالم قلمداد می کرد (او قبل از ازدواج با کاسپار، دارای یک فرزند نامشروع بود و محکومیت کیفری سرقت نیز داشت) و پیشتر موافقت کاسپار را برای حضانت تنها پسرش جلب کرده بود. نهایتاً بر اساس یک نوشته شبیه وصیت نامه ا
ز کاسپار (که دیر به دست آمده بود)، باعث شد تا سرپرستی کاسپار را به صورت مشترک به وی و یوهانا بدهند. در حالی که بتهوون موفق شد خواهر و برادرش را در فوریه ۱۸۱۶ از حضانت خارج کند، پروندهٔ برادرزاده اش تا سال ۱۸۲۰ به طور کامل حل نشده بود، و او غالباً به دنبال دادخواهی و دیدار با کارل، ابتدا در یک مدرسهٔ غیرانتفاعی و سپس در بهزیستی بود. بتهوون عشق و علاقهٔ شدیدی به برادرزاده اش کارل داشت و در این راه از هیچ کوشش و فداکاری دریغ نمی کرد، به همین خاطر متحمل رنج و سختی های زیادی شد. وی در این باره می نویسد: در اوایل سال ۱۸۱۸، سلامتی بتهوون مقداری بهبود یافته بود و برادرزادهٔ وی در ژانویهٔ همان سال به او ملحق شد؛ اما شنوایی اش بدتر از قبل شده بود تا جایی که مکالمه نیز برایش دشوار شد و برای این کار نیاز به استفاده از دفترچهٔ یادداشت داشت. همزمان، مدیریت خانواده نیز تا حدودی بهبود یافته بود. نانت اشترایشر، که در طولِ بیماریِ بتهوون از او مراقبت کرده بود، همچنان به حمایت خود ادامه داد. بازدهیِ موسیقی او در سال ۱۸۱۸ هنوز هم تا حدودی کاهش یافته بود، اما کماکان آثار و آهنگ هایی ساخت، از جمله سونات پیانو شماره ۲۹، و همچنین طر
ح هایی برای دو سمفونی، که سرانجام در حماسه نهم تجلی یافت. در سال ۱۸۱۸، او مجدداً گرفتار درگیری های حقوقی پیرامون کارل شد. سیستم قضاییِ اتریش دارای یک قانون عرفی برای دادگاه نجیب زادگان و بسیاری از دادگاه های دیگر برای غیر اشراف زاده ها بود که از جمله آنها می توان به «دادگاه مدنیِ دادستانی وین» اشاره کرد. بتهوون علی رغم ارائهٔ شواهد به دادگاه نجیب زادگان، نتوانست اشراف زادگیِ کارل را ثابت کند و به تبعِ آن، در ۱۸ دسامبر ۱۸۱۸ این پرونده به دادگاهی مدنی منتقل شد، و در آنجا وی حق حضانت خود را از دست داد. او سپس درخواست تجدیدنظر داد و سرپرستی مجدد را به دست آورد. در طولِ سالهای بعد، بتهوون به طور مکرر در زندگی برادرزادهٔ خود دخالت می کرد، کاری که کارل احساس می کرد رفتاری مغرورانه است. بتهوون بعدها کارل را شایستهٔ عشق و محبت خود ندانست و در نامه ای به او نوشت: «... اگر باید یکبار دیگر هم مزد رنج های من، حق ناشناسی و ناسپاسی باشد، بسیار خوب. اگر بنا هست که رشتهٔ ارتباط ما گسیخته شود، چنین باشد! تمام مردمِ بی طرف وقتی از این ماجرا باخبر شوند، از تو نفرت خواهند داشت …». نامه های بتهوون به کارل، دردناک و غم انگیز است و
در شکلی ساده تر و تاثیرگذارتر، شبیه نامه های میکل آنژ به برادرانش است. بتهوون آرزو داشت و سعی می کرد برادرزاده اش تحصیلات عالیه داشته باشد یا تاجری معروف شود، اما در این راه ناکام ماند و کارل بیشترِ وقت خود را در قمارخانه ها می گذراند و از دیگران پول قرض می گرفت. بتهوون در نامه ای دیگر به او می نویسد: «... برای شخص فاسدی چون تو ضرری نخواهد داشت که بکوشی ساده و با حقیقت باشی، دل من از رفتارِ ریاکارانه ای که با من داشته ای رنج ها برده است و به آسانی نمی توان از یاد برد…». با این حال مهر و محبت او به کارل باعث می شود که او را ببخشد و برایش بنویسد: «... پسر عزیزم! دیگر یک کلمه حرف هم لازم نیست، به آغوش من بازگرد، دیگر هیچ حرف تندی از من نخواهی شنید …». در اظهاراتی که به کارل نسبت داده شده است گفته است: «من خراب و فاسد شده ام، عمویم می خواست بهترین باشم». و سرانجام کارل در تابستان ۱۸۲۶، تصمیم گرفت با شلیک گلوله ای به مغز خود، زندگی اش را پایان دهد، اما وی از این حادثه جانِ سالم به در برد ولی بتهوون را تا آستانهٔ مرگ از غصه به پیش برد. رفتار کارل در مرگ بتهوون بی تأثیر نبود و کسی که بتهوون آرزو داشت هنگام مرگ در با
لین او باشد و چشم های او را ببندد، حضور نداشت و کارل کسی نبود که بتهوون، «پسرم» می نامید. بتهوون در سال ۱۸۱۹، کار بر روی واریاسیون های دیابلی و میسا سولمنیس را شروع کرد و در طی سال های بعد سونات ها و باگاتل های پیانو را برای برآوردنِ مطالباتِ ناشران و رفع نیاز مالی خودش آهنگسازی کرد. وی دوباره در سال ۱۸۲۱ برای مدت طولانی بیمار شد و تحویلِ قطعهٔ «میسا سولمنیس» را در سال ۱۸۲۳، سه سال پس از موعد مقرر به اتمام رساند. در حدود سال ۱۸۲۲، برادرش یوهان شروع به کمک به وی در امور تجارت کرد، از جمله وام هایی در مقابلِ مالکیتِ برخی از آثار به او پرداخت کرد. ۱۸۲۷–۱۸۲۲. بتهوون نسبت به عدمِ استقبال اهالی وین از آثارش گلایه داشت. او در سال ۱۸۲۲ خطاب به فریدریش روخلیتس (منتقد هنری و موسیقی شناس آلمانی)، که به دیدار او رفته بود، می گوید: در همین سال دریافتِ دو حق الزحمه، چشم انداز مالیِ بتهوون را بهبود بخشید. انجمن فیلارمونیک سلطنتی در لندن، پیش پرداختی برای سمفونی ارائه داد. همچنین شاهزاده نیکلاس گولیتسین از سنت پترزبورگ پیشنهاد داد دستمزدِ بتهوون برای سه کوارتت زهی را بپردازد. این اولین حق الزحمه برای تحققِ سمفونی نهم بود که
نخستین بار به همراه «میسا سولمنیس» در ۷ مه ۱۸۲۴ در سالن تئاترِ کِرْنْتْنِرتور وین اجرا شد و باعث تحسین فراوان «روزنامه عمومی موسیقی» (چاپ آلمان) شد و نوشت که این اثر «نبوغی وصف ناشدنی از دنیای جدید را به ما نشان داد». کارل چرنی نوشت که در سمفونی «نفسی تازه، سرشار از جنب و جوش و نیروی جوانی دمیده شده است» و اینکه «همان اندازه قدرت، نوآوری و زیبایی در آن هست که در دیگر آثار این مرد اصیل وجود دارد، اگرچه او یقیناً گاهی چنان موسیقی را نوشته که کلاه گیس داران قدیمی سرِ خود را (به علامت رضایت) تکان دهند». اما برخلاف کنسرت های قبلی که پرسودتر بود، از این کنسرت پول زیادی به دست نیامد، زیرا هزینه های اجرای آن به طور قابل توجهی بیشتر بود. دومین کنسرت در تاریخ ۲۴ مه برگزار شد و اگرچه تهیه کنندهٔ آن، حداقلِ هزینه را برای بتهوون تضمین کرد، اما از این کنسرت موفقیتی حاصل نشد. برادرزاده اش کارل گفته است که دلیل این عدم موفقیت، آن بود که «بسیاری از افراد (قبلاً) از کشور رفته بودند». این آخرین کنسرت عمومی بتهوون بود. در سال ۱۸۲۵، نُه سمفونی او در یک دوره، برای اولین بار توسط ارکستر گواندهاوس لایپزیگ تحت رهبری یوهان فیلیپ کریست
یان شولتز اجرا شد. این دورهٔ کنسرت در سال ۱۸۲۶، بار دیگر تکرار شد. سپس بتهوون به نوشتن کوارتت های زهی برای شاهزاده نیکلاس گولیتسین روی آورد. این مجموعه از کوارتت ها، معروف به آخرین کوارتت ها، فراتر از چیزی بود که در آن زمان نوازندگان یا شنوندگان انتظار داشتند. آهنگساز لویی اشپور، آنها را «غیرقابل کشف» و «وحشتِ اصلاح نشدنی» نامید. نظرها پس از اولین استقبالِ مبهم، بسیار تغییر کرد. فرم ها و ایده های این اثر الهام بخشِ آهنگسازانی چون ریشارد واگنر و بلا بارتوک شد که بعداً به این سبک ادامه دادند. از «آخرین کوارتت ها»، چهاردهمین کوارتت (در دو دیز مینور، اپوس ۱۳۱)، مورد علاقهٔ بتهوون و گزینهٔ اول او بود؛ وی این اثر را به عنوان کامل ترین اثر مجردِ خود ارزیابی می کرد. آخرین آرزوی موسیقایی شوبرت، شنیدن «کوارتت اپوس ۱۳۱» بود، که در ۱۴ نوامبر ۱۸۲۸ (پنج روز قبل از مرگش) آن را شنید. بتهوون «آخرین کوارتت ها» را هنگام ناخوشی نوشت. در آوریل ۱۸۲۵ در بستر بیماری افتاد و حدود یک ماه طول کشید. او در هنگام این بیماری یا به عبارت دقیق تر پس از بهبودی از این بیماری، به یاد آورد که موومان نیمه تمام و آهستهٔ کوارتت پانزدهم را باید به خ
وبی تکمیل کند و به اتمام برساند. او این قسمت را «شکرگزاری مقدس» به الوهیت خواند. بتهوون در ادامه، تکمیلِ کوارتت هایی را که اکنون شمارهٔ آنها سیزدهم، چهاردهم و شانزدهم است، به پایان رساند. آخرین اثری که بتهوون تمام کرد، موومان نهاییِ کوارتت سیزدهم بود که برایش یک قطعهٔ جایگزین، به جای قسمت دشوارِ "فوگ بزرگ" نوشت. اندکی پس از آن، در دسامبر سال ۱۸۲۶، بیماری وی دوباره شدت یافت و با استفراغ و اسهال همراه شد. در ۳۱ ژوئیهٔ ۱۸۲۶، برادرزادهٔ بتهوون، که پس از شلیک به خود با هدف خودکشی، زنده مانده و در خانهٔ مادرش بهبود یافته بود، با بتهوون آشتی کرد، اما کارل اصرار داشت به ارتش بپیوندد و آخرین دیدارش با بتهوون، ژانویهٔ سال ۱۸۲۷ بود. بیماری و مرگ. در اواخرِ پاییز ۱۸۲۶، بتهوون در راه بازگشت از سفری به ییلاق های اطرافِ وین، به شدت دچار سرماخوردگی و سینه پهلو شد و در منزلش بستری گردید. برادرزاده اش را در پیِ طبیب فرستادند اما نقل می شود که وی این مأموریت را فراموش کرده و پس از دو روز به یاد می آورد که چه کاری داشته است. بتهوون در هنگام بستری بدون پرستار بود و برادرزاده اش نیز مشغول بازی بیلیارد بود و پول هایی هم که از بتهوو
ن می گرفت، خرج قمار می کرد. سرانجام مستخدم میخانه ای که کارل در آنجا قماربازی می کرد، طبیبی را به بالین بتهوون فرستاد. پزشک که او را با صورت برافروخته و تنگیِ نفسِ شدید مشاهده کرد، برای مشورت از جراح معروف شهر کمک خواست و بتهوون تحت عمل جراحی قرار گرفت. او چهار بار در تاریخ های ۲۰ دسامبر ۱۸۲۶، ۸ ژانویه، ۲ فوریه و ۲۷ فوریهٔ ۱۸۲۷، تحت عمل جراحی قرار گرفت و جسم نیرومند وی به مدت سه ماه با بیماری دست و پنجه نرم می کرد. در این زمان خیلی از دوستان بتهوون او را فراموش کرده بودند و اگر کمک های دوستان انگلیسی وی نبود، آخرین روزهای زندگی اش با فلاکتِ بیشتری سپری می شد. از اواخر فوریه، حال بتهوون رو به وخامت گذاشت، یوهان نپوموک هومل کدورت های خود را با بتهوون به فراموشی سپرد و به همراه همسرش در ششم مارس، به دیدار بتهوون شتافت. وی پس از دیدنِ بتهوون نتوانست مانع از ریختن اشک خود شود. فردیناند هیلر که در زمان بیماری و چند روز قبل از مرگ، به ملاقات بتهوون آمده بود، می گوید: بتهوون بیشتر ماه های باقی مانده از عمرش در بستر بود و بسیاری از دوستانش برای ملاقات به آنجا می آمدند. وی در ۲۶ مارس ۱۸۲۷ در سن ۵۶ سالگی درگذشت. این باو
ر نیز وجود دارد که رفتار و خودکشی نافرجام برادرزاده اش کارل، در مرگ زودهنگام بتهوون تأثیر داشته است. دوست وی آنسلم هوتنبرنر، که در لحظهٔ مرگ حضور داشت، گفت که: «حدود ساعت پنج بعدازظهر در لحظهٔ مرگ، طوفان و رعدوبرق وجود داشت، بتهوون چشمان خود را باز کرد و چند لحظه با دست راست مشت گره کرده اش را بالا برد و پس از آن نه نفسی وجود داشت و نه ضربان قلبی». کالبدشکافی آسیب قابل توجهی در کبد را نشان می داد که ممکن است به دلیلِ مصرف سنگینِ الکل باشد. همچنین آسیب دیدگی در اعصاب شنوایی و سایر اعضای بدن نیز مشاهده شد. در مراسم تشییعِ جنازهٔ بتهوون در ۲۹ مارس ۱۸۲۷، طبق تخمین های متفاوتی که از شاهدان عینی نقل می شود، حدود ده تا سی هزار نفر حضور داشته اند که تا آن زمان بی سابقه بود. فرانتس شوبرت، که مشعل دارِ این مراسم بود، یک سال بعد درگذشت و در کنار او دفن شد. تشییع پیکر وی پس از خواندن مناجات و دعای آمرزش در کلیسای مقدس، به گورستان اختصاصی در قبرستان واهرینگ، شمال غربیِ وین، منتقل و به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۶۲ (چند سال پس از خاک سپاری) بقایای جسدِ وی برای مطالعه مجدد نبش قبر شد و در سال ۱۸۸۸ به گورستان مرکزی وین (در کنار
قبر شوبرت) منتقل شد. پس از مرگ بتهوون، تمام نوشته ها، دفاتر یادداشت روزانه، کتاب های خطی، موسیقی و اثاثیهٔ وی به حراج گذاشته شد و به فروش رفت. در میان کتاب ها، آثاری علمی و ادبی وجود داشت که مسیر فکری بتهوون را نشان می داد که این امر موجب توقیف برخی از کتاب ها توسط پلیس شد و از حراج و فروش آن جلوگیری کردند، چرا که موضوع آنها بر ضد سلطنت، اشرافیت و دین مسیح بود. در مورد علت مرگ وی اختلاف نظر وجود دارد: سیروز، سیفلیس، هپاتیت آ، مسمومیت سرب، سارکوئیدوز و بیماری ویپل، همه پیشنهاد شده اند. دوستان و بازدیدکنندگان قبل و بعد از مرگ وی، چین هایی از موی او برداشتند که برخی از آنها نیز حفظ شده اند و مورد تجزیه و تحلیل بیشتر قرار گرفته اند؛ همان طور که قطعاتی از جمجمه نیز در هنگام بازبینی در سال ۱۸۶۲، برداشته شده است. برخی از این تجزیه و تحلیل ها منجر به ادعاهای بحث برانگیزی مبنی بر اینکه وی با دوزهای زیاد از درمان هایی مبتنی بر سرب (که تحت تجویزِ پزشک بوده) و به طور تصادفی، مرگ وی بر اثر سم بوده است. در سال ۲۰۱۲، در پیِ سرقت های سنگینِ آرامگاه های سایر آهنگسازان مشهور وین، آرامگاه وی نیز مورد بررسی قرار گرفت و مشخص شد ک
ه دندان های وی به سرقت رفته است. در ۲۲ مارس ۲۰۲۳، مجلهٔ "کارنت بیولوژی" اعلام کرد طبق تحقیقات انجام شدهٔ دانشمندان بر روی دی ان ای پنج تار موی بتهوون که اطمینان داشتند معتبر است، وی دارای اختلال ژنتیکی در کبد بوده است که در اواخر عمر به بیماری هپاتیت ب نیز مبتلا شده است و نتیجه می گیرند که این دو عامل همراه با نوشیدن زیاد الکل، می تواند دلایلی کافی برای مرگ بتهوون باشد. آهنگسازی. سبک. بتهوون که متعلق به نسلی جوانتر از هایدن و موتسارت بود، بسیار تحتِ تأثیر و نفوذ موسیقی آن دو قرار گرفت. وی به خاطر افکارِ نوآورانه و رمانتیکی که داشت، شخصیتی اساسی و نقشی تأثیرگذار در عبور از موسیقی دورهٔ کلاسیک (قرن هجدهم) به دورهٔ رمانتیک (قرن نوزدهم) داشت و نفوذ او بر نسل های بعدیِ آهنگسازان عمیق بود. وی در ابتدا از فرم های معمولِ آن دوره مانند فرم سونات، تم و واریاسیون، و روندو استفاده کرد؛ از همین رو، بزرگ ترین آثارش برای موسیقی سازی است و تنها دو اثر به نام های "میسا سولمنیس" و اپرای "فیدلیو" را برای موسیقی آوازی نوشته است. بتهوون نیز مانند دیگر افرادی که در دورهٔ انتقالی قرار می گیرند، به سختی در سبک کلاسیک می گنجید، چرا ک
ه شخصیتِ قهرمانانه، اندیشه و نبوغِ بتهوون، در آرمان های رمانتیک تحقق می یافت. این نبوغ با حس بیگانگیِ توأم بود که ناشی از ناشنوایی و رنجی بود که در طولِ زندگی اش با آن درگیر بود. بتهوون از حدود سال ۱۸۱۵ تا لحظهٔ مرگش، در یک سیر تدریجی، آثاری به مراتب باشکوه تری ثبت کرد و سبک او به سمت خلق آثاری به شدت شخصی حرکت کرد. سونات پیانوهای آخرین وی در نهایتِ دقت نوشته شده اند و آخرین کوارتت های زهی وی نیز دارای تکنیک پیچیده و از نظر اجرا بسیار مشکل هستند. دوران بتهوون را به عنوان اوجِ موسیقی کلاسیک و شروع رمانتیک توصیف می کنند؛ نوآوری هایی مانند مدولاسیون های زیاد، ناگهانی و خیلی دور از تنالیتهٔ اصلی، حذف سکوت و ایست در بین بعضی از موومان ها، حرکت دَوَرانی (سیکلیک) بر روی یک تم، طولانی کردن موومان ها از طریق گسترش و کدا، جایگزینی اسکرتسو به جای منوئه، گنجاندن مارش عزا و موسیقی آوازی در سمفونی (که تا آن زمان معمول نبود)، استفادهٔ متفاوت از نوانس نسبت به موسیقی کلاسیک (که در آن زمان فقط به عنوان یک سایه روشن برجستگی داشت) به صورت کرشندوی شدید با حرکت مداومِ جملهٔ موسیقی از یک نقطهٔ تاریک به روشنایی و شدت صدای زیاد برای
تغییر بیان و حالات جدیدِ دراماتیک (شیوه ای برای رسیدن به اوجِ فینال که ناشی از تأثیرات مکتب مانهایم بود)، و در نهایت ارکستراسیون نوآورانه و رنگ آمیزی های جدید ارکسترال، باعث می شود تا بتوان بتهوون را نخستین آهنگساز رمانتیک به شمار آورد. فعالیت بتهوون به عنوان آهنگساز، معمولاً به دوره های اولیه، میانی و پایانی تقسیم می شود. «دورهٔ اولیه» به صورت تقریبی تا سال ۱۸۰۲ ادامه دارد، «دورهٔ میانی» از ۱۸۰۲ تا ۱۸۱۲ و «دورهٔ پایانی» پس از آن است. این تمایز برای اولین بار در سال ۱۸۲۸، فقط یک سال پس از مرگ وی به کار گرفته شد، و اگرچه اغلب مورد چالش و پالایش قرار می گیرد، اما به عنوان نقطهٔ شروع، برای درک و پیشرفت کارِ بتهوون در نظر گرفته شده است. آثار. بتهوون در سبک های مختلف موسیقی و برای انواع سازها آهنگسازی کرده است. آثار او برای ارکستر سمفونیک شامل ۹ سمفونی (که سمفونی نهم شامل گروه کر نیز می شود) و حدوداً ۱۰ قطعهٔ موسیقی «گاه به گاه» است. وی ۷ کنسرتو برای یک یا چند تکنواز با ارکستر، و همچنین چهار اثر کوتاه تر نوشت که شامل تکنواز همراه با ارکستر است. تنها اپرای او "فیدلیو" است. سایر آثار آوازی ارکسترال او شامل ۲ مس و تع