Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرتره نیم رخ کمال الملک نقاشی رنگ روغن اثر کمال الملک است. این نقاشی بر روی کرباس و در سال ۱۳۰۴ خورشیدی کشیده شده است.
پلوتونیم-۲۳۸ که به صورت Pu-۲۳۸ یا ۲۳۸Pu نیز نشان داده می شود، یکی از ایزوتوپ های پرتوزای عنصر پلوتونیم با نیمه عمر ۸۷٫۷ سال دارد. این ایزوتوپ منبع قوی برای تولید ذرات آلفا است و برخلاف دیگر ایزوتوپ های پلوتونیم ذرات دیگر را به مقدار بسیار اندک منتشر می کند. این ویژگی سبب شده است که از این ماده در مولد گرما-الکتریکی ایزوتوپی و واحد گرمایش رادیوایزوتوپ جهت تولید انرژی استفاده شود. این ایزوتوپ، نخستین ایزوتوپ کشف شده عنصر پلوتونیم است و در سال ۱۹۴۱ به وسیله بمباران ایزوتوپ اورانیوم-۲۳۸ با دوتریوم و توسط گلن سیبورگ تولید شد. خطر تکثیر سلاحهای اتمی با استفاده از پلوتونیم ۲۳۸. ریسک تهدیدهای هسته ای با پلوتونیم ۲۳۸ وجود ندارند. زیرا ویژگی هایی که باعث می شوند پلوتونیم ۲۳۸ برای سوخت باتری اتمی مناسب باشد، یعنی انرژی ویژه آن، موجب می شوند تا برای ساخت جنگ افزار هسته ای بدون کاربرد باشد. پلوتونیم ۲۳۸ قابلیت ایجاد شکافت زنجیره ای را ندارد. بخاطر نرخ بالای شکافت خودبخودی آن در مقایسه با پلوتونیوم ۲۳۹، وجود آن حتی به صورت یک ناخالصی باعث افزایش احتمال شروع زودرس واکنش زنجیره ای قبل از رسیدن به شرایط بهینه رخ قبل از انفجار
می شود که کارایی شکافت خودبخودی را بسیار پایین می آورد. همچنین میزان زیاد پلوتونیم ۲۳۸ باعث تولید گرما خواهد شد که باید تا قبل از انفجار بمب دفع شود. به طور کلی پلوتونیم ۲۳۸ می تواند به عنوان مرحله سوم انفجار برای افزایش قدرت سلاح از نوع شکافت-گداخت-شکافت استفاده شود اما دلیلی برای استفاده از آن در این نقش وجود ندارد. تصور می شود پلوتونیم ۲۳۸ می تواند در یک بمب تابشی یا بمب کثیف (بمب هایی که بمب اتمی نیستند، اما توسط مواد منفجره معمولی مواد پرتوزا را در محیط پیرامون پراکنده می کنند) برای استفاده از هراس عمومی استفاده شود. مقیاس قدرت به وزن. به منظور ایجاد تصوری از نسبت تولید انرژی به وزن یک باتری اتمی، می توان مشخصات یک نمونه پیشرفته از باتری های اتمی را در نظر گرفت: باتری GPHS-RTG (یک نمونهٔ طراحی آمریکایی استفاده شده در مأموریت های فضایی): رخدادها/خطرها. شش مورد حادثه در مورد باتری های اتمی سفینه های فضایی شناخته شده است. نخستین آن یک شکست در پرتاب در ۲۱ آوریل ۱۹۶۴ بود که در آن ماهواره ناوبری Transit-5BN-۳ آمریکا بود که نتوانست به مدار برسد و موقع ورود مجدد به جو در شمال ماداگاسکار سوخت. در آن رویداد سوخت
پلوتونیوم فلزی در باتری اتمی SNAP-9A ماهواره به جو زمین بر فراز نیمکره شمالی تزریق و ردی از پلوتونیم ۲۳۸ چند ماه بعد در محل یافت شد. دومین حادثه، ماهواره هواشناسی نیمبوس بی-۱ بود که وسیله پرتاب آن به خاطر خط سیر اشتباه آن مدت کوتاهی پس از پرتاب به صورت عمدی نابود شد. باتری اتمی SNAP-۱۹ که حاوی اکسید پلوتونیوم نسبتاً غیرفعال بود به صورت دست نخورده ۵ ماه بعد از بستر دریا بازیابی شد ولی هیچ نشانی آلودگی محیطی آشکار نشد. دو حادثه دیگر توسط شکست های مأموریت های شوروی حاوی وسایل نقلیه سطح ماه در سال ۱۹۶۹ بود که هردو در هنگام سوختن مقداری رادیواکتیویته آزاد کردند. همچنین پنج شکست در ارتباط با سفینه های فضایی شوروی یا روسیه وجود داشته است که این سفینه ها به جای باتری های اتمی، رآکتورهای اتمی با خود حمل می کرده اند که این رویدادها بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۹۳ میلادی رخ دادند. مأموریت آپولو ۱۳ نیمه کاره ماند و ماه نشین آن که قرار بود روی ماه فرود بیاید موفق به این کار نشد و در ۱۷ آوریل ۱۹۷۰ به صورت کنترل شده بر فراز اقیانوس آرام سقوط کرد و بر اثر حرارت بالای حرکت با سرعت بالا در جو زمین سوخت اما باتری اتمی آن از سقوط در جو
زمین جان سالم بدر برد و اکنون در حوالی درازگودال تونگا در عمق ۶٫۵ کیلومتر زیر آب قرار گرفته است. این باتری که حاوی حدود ۴ کیلوگرم پلوتونیوم بود طوری طراحی شده بود که در برابر حرارت زیاد و چنین سقوطی مقاومت کند و مواد رادیواکتیو از آن نشت نکنند؛ به همین خاطر اثری از نشت رادیواکتیو از آن دیده نشد. این باتری تا دو هزار سال رادیواکتیو باقی می ماند. اما گفته شده که مواد مقاوم دربرابر خوردگی کپسول، تا ۱۰ نیمه عمر (۸۷۰ سال) قادر به نگهداری پلوتونیوم داخل آن هستند. البته تا آن زمان به سبب سپری شدن نیمه عمر، مقدار فعالیت رادیواکتیو باقی مانده به مقدار قابل توجهی کاهش یافته است. شوروی تعداد زیادی فانوس دریایی و سیستم های امواج رادیویی ناوبری بدون متصدی ساخت. باتری های اتمی بکار رفته در این دستگاه ها به وسیلهٔ استرانسیم ۹۰ تولید انرژی می کردند که یک منبع بسیار قابل اطمینان و یکنواخت از انرژی را تأمین می کند. اما منتقدان استدلال می کنند که نشت یا سرقت مواد رادیواکتیو بکار رفته در این باتری ها می تواند سال ها (یا احتمالاً برای همیشه) پنهان بماند. در یک مورد، قسمت های پرتوزا به وسیلهٔ یک سارق باز شده اند. در موردی دیگر سه
نفر در کشور گرجستان در یک شب سرد از یکی از این فانوس ها به عنوان جای گرم برای خواب استفاده کردند که باعث سوختگی رادیواکتیو شدند. تعداد زیادی از باتری های اتمی Beta-M ساخته شده توسط شوروی برای تأمین قدرت فانوس دریایی و دستگاه های سیگنال ناوبری تبدیل به منابع تشعشع خارج از کنترل شده اند. شماری از این دستگاه ها به صورت غیرقانونی بخاطر فلز قراضه اوراق شده اند که باعث درمعرض گذاری کامل استرانسیم-۹۰ شده است، و به داخل اقیانوس افتاده اند، یا بخاطر طراحی ضعیف یا صدمه فیزیکی، سپرهای تشعشع معیوبی دارند. برنامه کاهش تهدید مشارکتی دپارتمان دفاع ایالات متحده در مورد اینکه مواد این باتری های اتمی می توانند توسط تروریست ها برای ساخت یک بمب کثیف استفاده شوند ابراز نگرانی کرده است. تازه ترین حادثه مربوط به شکست، پرتاب کاوشگر Mars ۹۶ روسی است که در ۱۶ نوامبر ۱۹۹۶ رخ داد. دو باتری اتمی که مجموعاً ۲۰۰ گرم پلوتونیوم را حمل می کردند باید از ورود مجدد به جو جان سالم بدر برده باشند (آنچنان که اینطور طراحی شده بودند). نظر بر این است که آن ها اکنون جایی در یک مساحت تخم مرغی شکل با ۳۲۰ کیلومتر درازا و ۸۰ کیلومتر پهنا که مرکز آن ۳۲ کیل
ومتر در شرق شهر ایکیکه کشور شیلی است قرار دارند.
کلیشم می تواند اشاره به یکی از موارد زیر داشته باشد:
در الکترومغناطیس, تانسور الکترومغناطیسی یا تانسور میدان الکترومغناطیسی (گاهی تانسور شدت میدانها, تانسور فارادی یا شبه بردار ماکسول هم گفته می شود.) یک مورد ریاضی است که میدان الکترومغناطیس یک مجموعهٔ فیزیکی را توصیف می کند. تانسور میدان که برای اولین بار بعد از تانسور ۴ بعدی روابط نسبیت خاص استفاده شد را هرمان مینکوفسکی معرفی کرد. تانسور به بعضی قوانین فیزیکی اجازه می دهد تا بسیار خلاصه تر نوشته شوند. تعریف. تانسور الکترومغناطیسی، قراردادی با حرف "F"نمایش داده می شود، و به عنوان مشتق خارجی چاربردار پتانسیل, "A", دیفرانسیل فرم۱ است: پس"F" یک دیفرانسیل فرم۲—که یک تانسور میدان مرتبه۲ نامتقارن در فضای مینکوفسکی است. رابطه با میدان های کلاسیک. تانسور الکترومغناطیسی نسبت به میدانهای الکتریکی و مغناطیسی کاملاً همدیس , گرچه میدانهای الکتریکی و مغناطیسی با تغییر قاب مرجع تغییر می کنند، تانسور الکترومغناطیسی این گونه نیست. در حالت کلی، رابطه تقریباً پیچیده است، ولی در مختصات دکارتی، با استفاده از قاب مرجع خود دستگاه مختصات، رابطه بسیار ساده می شود. که "c" سرعت نور، و کهformula_5 نماد لوی چوی است. به عبارت ماتریسی: یا:
شکل نا همسان در رابطهٔ نیروی لورنتس ظاهر می شود: formula_8، where در این مقاله از این جا به بعد دستگاه مختصات را دکارتی و قاب مرجع را خود دستگاه فرض کنید. مشخصات. شکل ماتریسی تانسور میدان مشخصات زیر را داراست: ۱=ضد تقارن: ۲=۶ جزء مستقل: در مختصات دکارتی، که سه مؤلفه فضایی میدان الکتریکی("Ex, Ey, Ez") و میدان مغناطیسی ("Bx, By, Bz") هستند. ۳=ضرب داخلی: اگر از ضرب داخلی تانسور شدت میدان استفاده کنیم یک ثابت لورنتس را می توان به صورت زیر نوشت: با تغییر قاب مرجع این عدد تغییر نمی کند. ۴=ثابت شبه اسکالر: ضرب تانسور formula_12 با تانسور دوگانهٔ formula_13 ثابت لورنتس را نتیجه می دهد: که formula_15 نماد لوی چوی مرتبه ۴ است. نماد آن بستگی به مجمع مورد استفاده برای نماد لوی چوی دارد. مجمعی که در این جا استفاده می شود formula_16. ۵=دترمینان: که مربع ثابت بالاست. نکات. با استفاده از تعریف داریم: بنابرین اگر: در آن صورت:
پرتره عضدالملک نقاشی رنگ روغن اثر کمال الملک است. این اثر بر روی کرباس و در سال ۱۲۸۹ خورشیدی کشیده شده است. نقاشی، تصویر عضدالملک را نشان می دهد که عصایی را در دست گرفته است.
میدان باغ شاه نقاشی رنگ روغن اثر کمال الملک است. این اثر بر روی کرباس و در سال ۱۲۶۷ خورشیدی کشیده شده است. نقاشی، منظره ای از میدان باغشاه را نشان می دهد که تندیس ناصرالدین شاه سوار بر اسب، در میان آن است.
خیابان دوشان تپه نقاشی رنگ روغن اثر کمال الملک است. این اثر بر روی کرباس و در سال ۱۲۷۸ خورشیدی کشیده شده است. نقاشی، منظره ای از خیابان دوشان تپه در تهران را نشان می دهد. در میانهٔ نقاشی زنی در حال قدم زدن است.
استان لهستان کوچک (در زبان لهستانی، "województwo małopolskie"؛ تلفظ:)، استانی در جنوب لهستان است که دارای مساحتی برابر با ، و جمعیتی بالغ بر ۳٬۲۶۷٬۷۳۱ (۲۰۰۶) نفر است. نام این استان از نام منطقه تاریخی لهستان کوچک آمده است. منابع. Wikipedia contributors, "Lesser Poland Voivodeship," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lesser_Poland_Voivodeship&amp;oldid=587286718 (accessed January 16, 2014).
دایان فوسی متولد ۱۶ ژانویه ۱۹۳۲ در شهر سان فرانسیسکو، کالیفرنیا، یک جانورشناس و رفتارشناس مشهور در زمینه شناخت گوریل ها است. در یک نگاه. شهرت وی مدیون شناخت رفتار گوریلهای کوهستان است. او به مدت ۱۸ سال از نزدیک با گوریلها زندگی کرد. فیلم گوریل ها در مه بر اساس زندگی واقعی دایان فوسی و کتاب معروف وی با همین نام ساخته شده است. پس از سفری به آفریقا در سال ۱۹۶۳ با دکتر لوئیس لیکی ملاقات کرد و به مطالعه در زمینه گوریلهای کوهستان علاقه مند شد. دایان فوسی یکی از بهترین متخصصان نخستی شناسی در زمان حیاتش بود. او به همراه جین گودال محقق شمپانزه و بیروت گالدیکاس محقق اورانگوتان سه زن مهم پژوهشگر زمان خویش بودند که به فرشتگان لیکی معروف شدند، بوسیله دکتر لیکی برای شناخت بیشتر نخستی سانان به حیات وحش و زیستگاه های بومی این جانوران اعزام شدند. اوایل زندگی. فوسی در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا، دختر هیزل (با نام خانوادگی کید)، یک مدل مد، و جورج ادوارد فوسی سوم، یک مشاور املاک و صاحب کسب و کار به دنیا آمد.[2][5] وقتی او شش ساله بود والدینش طلاق گرفتند.[6] مادرش سال بعد دوباره با تاجر ریچارد پرایس ازدواج کرد. پدرش سعی کرد ارتباط خ
ود را حفظ کند، اما مادرش آن را دلسرد کرد و متعاقباً تمام تماس قطع شد.[7] ناپدری فوسی، ریچارد پرایس، هرگز با او مانند فرزند خود رفتار نکرد. او به فوسی اجازه نمی داد که در هنگام شام با او یا مادرش پشت میز ناهارخوری بنشیند.[8] ریچارد پرایس، مردی که به نظم و انضباط سخت پایبند بود، حمایت عاطفی کمی به فوسی ارائه کرد.[9] اگرچه، تا سال 1950، ریچارد و هیزل با دیان به شهرستان مارین نقل مکان کردند، همان شهرستانی که پدرش جورج فوسی، که اکنون با خانم گلدیس بوو (با نام خانوادگی کوهلر) ازدواج کرده بود، زندگی می کرد.[10][11] (جورج و گلادیس تا سال 1960 طلاق گرفتند. سومین و آخرین ازدواج او با کاترین اسمیت در حدود سال 1959 بود. کاترین در طول سال ها به اشتباه به عنوان مادر دیان ذکر شده است.) فوسی که با ناامنی شخصی دست و پنجه نرم می کرد، به حیوانات به عنوان راهی برای جلب پذیرش روی آورد.[13] عشق او به حیوانات با اولین ماهی قرمز خانگی اش آغاز شد و در طول زندگی او ادامه یافت.[8] در شش سالگی، او شروع به اسب سواری کرد و نامه ای از مدرسه اش گرفت. با فارغ التحصیلی از کالج در سال 1954، فوسی خود را به عنوان یک سوارکار تثبیت کرد. تحصیلات و
حرفه پزشکی. فوسی در دبیرستان لاول تحصیل کرد. به دنبال راهنمایی ناپدری خود، او در یک دوره تجاری در کالج مارین در سانفرانسیسکو ثبت نام کرد. با این حال، گذراندن تابستان خود در مزرعه ای در مونتانا در 19 سالگی عشق او را به حیوانات دوباره زنده کرد و او در یک دوره پیش دامپزشکی در زیست شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، دیویس ثبت نام کرد. فوسی برخلاف خواسته های ناپدری اش برای تحصیل در یک مدرسه بازرگانی، تصمیم گرفت زندگی حرفه ای خود را با حیوانات بگذراند. در نتیجه، والدین فوسی نتوانستند هیچ گونه حمایت مالی قابل توجهی از او در زندگی بزرگسالی اش انجام دهند.[8] او با کار به عنوان منشی در یک فروشگاه بزرگ وایت فرانت، انجام سایر کارهای منشی و آزمایشگاهی، و کار به عنوان ماشین کار در یک کارخانه، مخارج خود را تأمین می کرد. اگرچه فوسی همیشه یک دانش آموز نمونه بود، اما در شیمی و فیزیک مشکل داشت و در سال دوم این برنامه شکست خورد. او به کالج ایالتی سن خوزه منتقل شد و در آنجا به عضویت انجمن کاپا آلفا تتا درآمد و در رشته کاردرمانی تحصیل کرد و مدرک لیسانس خود را در سال 1954 دریافت کرد.[14] فوسی کار خود را در کاردرمانی آغاز کرد. او در بیمارس
تان های کالیفرنیا کارآموزی کرد و با بیماران سل کار کرد.[15] فوسی به یک سوارکاری برنده جایزه تبدیل شده بود که او را در سال 1955 به کنتاکی کشاند و یک سال بعد به عنوان کاردرمانگر در بیمارستان کودکان فلج کوسایر در لوئیزویل مشغول به کار شد. شخصیت خجالتی و محجوب او به او کمک کرد تا به خوبی با بچه های بیمارستان کار کند.[17] فوسی به همکار خود مری وایت "گینی" هنری، منشی مدیر ارشد بیمارستان و همسر یکی از پزشکان، مایکل جی. هنری، نزدیک شد. Henrys از فوسی دعوت کرد تا در مزرعه خانوادگی آنها به آنها ملحق شود، جایی که او روزانه با دام کار می کرد و فضای خانوادگی فراگیر را که برای بیشتر عمرش وجود نداشت، تجربه کرد.[7][18] در اوقات فراغت خود به دنبال عشق خود به اسب بود. مرگ. در ۲۶ دسامبر ۱۹۸۵ جسد دایان فوسی در اتاق کابین اش در حالی که به قتل رسیده بود کشف شد. پرونده مرگ مشکوک وی همچنان باز است.
میدان واتسلاو از میدان های اصلی پراگ، پایتخت جمهوری چک است. اهمیت تاریخی. یان پالاخ در روز ۱۶ ژانویه ۱۹۶۹ میلادی، در بلوار واتسلاو، در اعتراض به تهاجم اوت ۱۹۶۸ نیروهای پیمان ورشو به چکسلواکی اقدام به خودسوزی کرد.
خودسوزی یکی از خشن ترین و دردناک ترین روش های خودکشی است و به دلیل زخم ها و عفونت های عمیق و پیچیده، میزان هلاکت با آن حتی از روش هایی چون حلق آویزی هم بیشتر است. امروزه استفاده از این روش برای خودکشی، در کشورهای پیشرفته رایج نیست اما در بخش هایی از آفریقا، آسیا و به ویژه هندوستان از این روش بسیار استفاده می شود. خودسوزی سیاسی. خودسوزی شکل نادر و الهام بخشی از اعتراض سیاسی و اجتماعی است. در برخی موارد همچون خودسوزی یان پالاخ یا محمد بوعزیزی باعث جرقه قیامی مردمی و تغییرات بنیادین سیاسی در کشورهایشان شدند. راهبان بودایی در اعتراض به سیاست های دولت چین در اشغال تبت، هرساله اعتراض خود را به حاکمیت ۶۰ ساله چین با موجی از خودسوزی ها نشان می دهند. یونس عساکره شهروند عرب ایرانی در مارس ۲۰۱۵ به دلیل آنکه شهرداری خرمشهر دکه میوه فروشی او را مصادره کرد، در مقابل ساختمان شهرداری آن شهر خودسوزی کرد. در ایران. خودسوزی در غرب و شمال غرب ایران هم رایج است. بر پایهٔ گزارش سازمان پزشکی قانونی ایران در سال ۱۳۸۰ خورشیدی، از افراد درگذشته از خودکشی، خودسوزی مهم ترین روش خودکشی در میان زنان بوده است (۶۹٫۲۹٪). همین گزارش بالاترین
درصد خودکشی مردان با روش خودسوزی را ۴۷٪ در استان یزد و بالاترین درصد خودکشی زنان با این روش را ۹۴٫۴٪ در استان بوشهر اعلام کرده است. نظرزاده و همکاران با مطالعهٔ فراتحلیل ۱۹ پژوهشِ انجام شده در دو دههٔ قبل از خرداد ۱۳۹۱ خورشیدی که شامل ۲۲۴۹۸ مورد اقدام به خودکشی می شده است (با کنار گذاشتن پژوهش هایی که تنها خودکشی های منجر به مرگ را بررسی کرده بوده اند)، نتیجه گرفته اند که به طور کلی در میان روش های فیزیکی خودکشی در ایران، خودسوزی با شیوع ۱۳٪ رایج ترین روش است. مطالعهٔ آن ها نشان داده است که بیشترین شیوع خودسوزی به ترتیب در استان های کهگیلویه و بویراحمد (۴۸٪)، ایلام (۲۸٪)، و خراسان جنوبی (۱۰٪) بوده است. به گفتهٔ نظرزاده و همکاران، اگرچه خودکشی به وسیلهٔ خودسوزی در ایران از کشورهایی مانند هند (۴۰٪)، سریلانکا (۲۴٪)، و مصر (۱۷٪) کمتر است ولی شیوع خودسوزی در ایران از کشورهای آفریقایی چون زیمبابوه (۱۱٪) و آفریقای جنوبی و همچنین کشورهای اروپایی چون آلمان بیشتر است. پژوهش نظرزاده و همکاران نشان داده است که بدون در نظر گرفتنِ مسمومیت، به طور کلی زنان و مردان ایرانی از روش های خشنی برای خودکشی استفاده می کنند (در مطالع
هٔ آن ها: خودسوزی، حلق آویزی، سلاح گرم) که شیوع این روش های خشن در استان های غربی و جنوب شرقی کشور بیشتر است. افراد سرشناس خودسوزی کرده. ایرانی: خارجی:
بادبان های سیاه یک سریال تلویزیونی درام اکشن-ماجراجویی به کارگردانی جاناتان استاینبرگ و رابرت لوین است که از ۲۵ ژانویه ۲۰۱۴ از شبکه "استارز" پخش شده است. استاینبرگ در کنار مایکل بی و برَد فولِر مدیر تولید کار خواهد بود ضمن اینکه لِوین، دستیار تولید است. این مجموعه پیش درآمدی بر رمان معروف جزیره گنج اثر رابرت لویی استیونسن است. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۳، استارز اعلام کرد که فصل دوم سریال هم در ده قسمت ساخته خواهد شد. این تصمیم سریع بخاطر واکنش مثبت طرفداران مجموعه در کامیک-کان بین المللی سن دیگو بود. در تاریخ ۱۷ ژانویه ۲۰۱۴، استارز اولین قسمت این مجموعه را در یوتیوب منتشر کرد. داستان. وقایعِ سریال بادبان های سیاه، بیست سال قبل از داستان جزیرهٔ گنج روی می دهد. داستان این سریال پیش درآمدی است بر رمان مشهور «جزیرهٔ گنج» اثر رابرت لوئیس استیونسنون که اقتباس های سینمایی زیادی از روی آن ساخته شد. ماجرا دو سال قبل از داستان رمان آغاز می شود؛ سال ۱۷۱۵ میلادی است و دوران طلایی دزدان دریایی. مستعمرهٔ سابق بریتانیا که اکنون جزیره ای بی قانون است، به دست یکی از بدنام ترین ناخدایان دزدان دریایی، ناخدا فلینت، اداره می شود. هم زمان ب
ا تهدیدهای ناوهای بریتانیای که برای پس گرفتن سرزمین های خود به آب های آن مناطق برگشته اند، چهرهٔ جدیدی از ناخدا فلینت پدیدار می شود. او با النور گاتری، دختر یکی از قدرتمندترین قاچاقچیان متحد می شود تا در کنار یکدیگر غنیمتی بزرگ بدست آورند و با جبران خسارت های وارده، بقایشان را تضمین کنند... تولید. بادبان های سیاه در کیپ تاون آفریقای جنوبی، با شرکت فیلم آفریقا فیلمبرداری شده است. برای ساخت این سریال از خدمه های زیادی استفاده شد، به طور مثال برای ساخت یک کشتی ۳۰۰ نفر به کار گرفته شده است. جوایز. بادبان های سیاه در شصت و ششمین دوره جایزه امی در بخش هنرهای خلاقانه نامزد چهار جایزه و برنده سه جایزه شد. فصل ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; منابع. در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم ها
نبرد نخست اسمولِنسک (به ، «نبرد محاصره ای اسمولنسک»؛ به ، «عملیات راهبردی دفاعی اسمولنسک») نبردی دوماهه در جریان مرحله دوم عملیات بارباروسا در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود. این نبرد در پی یورش نیروهای زرهی ورماخت برای محاصرهٔ قوای ارتش سرخ شوروی پیرامون شهر اسمولنسک از اوایل ماه ژوئیه تا اوایل ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ در ۷۰۰ کیلومتری عمق خاک شوروی و ۴۰۰ کیلومتری غرب مسکو به وقوع پیوست. پیشتر، از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ گروه ارتش مرکز ورماخت با تهاجمی غافلگیرکننده دربرابر دفاع ضعیف و نامنظم ارتش سرخ، طی دو هفته پیشروی برق آسایی کرده و با انهدام تقریبی جبههٔ غربی شوروی در مجاورت مرز، آسیب های زیادی در نبردهای اطراف مینسک به آن زده بود. در ادامهٔ عملیات به سمت شرق، اگرچه شوروی ارتش های ذخیرهٔ راهبردی خود را به کار گرفت ولی نبرد حوالی اسمولنسک نیز با پیروزی آلمانی ها، انهدام بسیاری دیگر از نیروهای ارتش سرخ — شامل ارتش های شانزدهم، نوزدهم و بیستم — و باز شدن راه پیشروی ورماخت به سمت مسکو به پایان رسید. با این همه، در پی تأخیر در بسته شدن حلقهٔ محاصره و فاصله افتادن بین نیروهای زرهی و پیاده نظام پشت سر آن ها، بخش قابل توجه
ی از نیروهای شوروی توانستند به سمت شرق عقب نشینی کنند و از مهلکه بگریزند. بر خلاف تصور آلمانی ها مبنی بر اتمام توان رزمی ارتش سرخ، سه جبههٔ غربی، ذخیره و بریانسک شوروی اواخر ماه اوت چندین ضدحملهٔ قدرتمند به اجرا درآوردند و درگیری ها با شدت ادامه پیدا کرد. اگرچه مهاجمان موفقیت های چشم گیری به دست آوردند اما تأخیر در پیشروی نیروهای آلمانی — متأثر از نبرد و ضدحملات متعاقب شوروی — و افزایش مقاومت ارتش سرخ سبب شد خسارات جانی و مادی گسترده، به ویژه در ناحیه یلنیا، به ورماخت وارد گردد و رویکرد عملیاتی فرماندهی عالی آلمان دربارهٔ چگونگی پیشبرد تهاجم تغییر کند. ورماخت پس از نبرد اسمولنسک به جای پیشروی مستقیم به سمت مسکو، گروه ارتش مرکز را متوقف و نیروهای زرهی آن را به جناحین شمالی و جنوبی گسیل کرد. برخی تاریخ دانان، یکی از عمده دلایل ناکامی ورماخت در پیروزشدن بر دشمن و پایان دادن به جنگ را تأخیر سه ماههٔ رسیدن آلمانی ها به مسکو در ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ دانسته اند که باعث شد عملیات آن ها با فصل گل آلودشدن راه ها و زمستان روسیه در دروازه های پایتخت شوروی همزمان شود. نبرد اسمولنسک مجموعه پیچیده ای از کنش های تهاجمی و تدافع
ی نیروهای ورماخت و ارتش سرخ بود که در پهنهٔ وسیعی از اراضی به وقوع پیوست. این پهنهٔ جغرافیایی طولی به اندازهٔ حدود ۶۵۰ کیلومتر از شمال به جنوب و عرضی به اندازهٔ حدود ۲۵۰ کیلومتر از شرق به غرب داشت و شامل نبردهای موضعی زیر نیز می شود: پیش زمینه. فرمان شماره ۲۱ پیشوا که برای تأیید نهایی طرح عملیاتی بارباروسا در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۰ صادر شد، اگرچه به اهداف جغرافیایی متعددی (از جمله مسکو) اشاره می کرد، آشکارا هدف نهایی عملیات ورماخت را انهدام توان نظامی شوروی دانسته بود. بر اساس این طرح، گروه ارتش مرکز بار اصلی تهاجم آلمان به شوروی را عهده دار بود. عملیات روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ با گذر نیروهای فیلدمارشال فِدُر فُن بُک از خط مرزی آغاز شد. آغاز تهاجم آلمان هرج و مرج شدیدی بین نیروهای ارتش سرخ ایجاد کرد و ساختار فرماندهی جبهه غربی شوروی تقریباً از همان ابتدا تا حد زیادی از کار افتاد. بیشتر نیروهای ارتش های سوم، چهارم و دهم جبههٔ غربی شوروی، که در جانب غربی برآمدگی بیاویستوک متمرکز شده بودند، در بین مسیر پیشرویِ دو گروه زرهی ۲ و ۳ ورماخت قرار گرفتند. ضدحملات جبههٔ غربی شوروی بدون ارتباطات مؤثر، پوشش هوایی و پشتیبانی تدارک
اتی مناسب و با ناتوانی در آماده سازی و جهت دهی مناسب، با وجود تحمل خسارات و تلفات سنگین، بی تأثیر بود؛ آشفتگی حاکم بر نیروهای این جبهه، اکثر اقدامات مقابله ای آن را محکوم به شکست می ساخت. البته همین ضدحملاتْ نیروهای زرهی و پیاده ورماخت را مجبور به توقف و دفع آن ها کرد و به بخشی از نیروهای شوروی فرصت داد به سمت مینسک عقب بنشینند. با این همه، سرانجام در روز ۲۸ ژوئن مینسک توسط آلمانی ها تصرف شد. روز بعد، طلایه داران دو گروه زرهی ورماخت به یکدیگر پیوستند و حلقهٔ محاصره را در حومهٔ شرقی مینسک در ۳۰۰ کیلومتری عمق خاک شوروی بستند تا ارتش های سوم، چهارم، دهم و بخش هایی از ارتش سیزدهم شوروی را به دام بیندازند. محاصره کاملاً موفقیت آمیز نبود و بخش هایی از چهار ارتش شوروی توانستند به سمت شرق عقب بنشینند. در این شرایط، تقریباً نیمی از قوای گروه ارتش مرکزْ درگیر انهدام نیروهای درون محاصره بودند. آماده سازی و برنامه ریزی آلمان. اگرچه هیتلر سلطه بر مناطق تحت محاصره در ناحیهٔ مینسک و پاکسازی اراضی پشت سر نیروهای جلودار را لازمهٔ ادامه کار می دید، ارتشبد فرانتس هالدر — رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان — در دید عملیاتی خود تهدید
جناحین و مناطق تحت محاصرهٔ دشمن در اراضی پشت سر را دارای اهمیت ثانویه تلقی می کرد و به حفظ شدت پیشروی اولویت مطلق می داد. با این حال، ظاهر دستورهای فرماندهی عالی نیروی زمینی همواره نشان گر مقاصد هالدر نبود و درخواست های شفاهی هیتلر را نیز دربرمی گرفت که گاه منجر به بلاتکلیفی فرماندهان میانی می شد. در این شرایط، یکی از نگرانی های گروه ارتش مرکز وظیفهٔ دوگانهٔ به اتمام رساندن نبردها در غرب مینسک و همزمان حرکت به سمت شرق بود. بخش نخست این مأموریت را ارتش های پیاده نظام چهارم و نهم ورماخت و بخش دوم آن را گروه های زرهی ۲ و ۳ بر عهده داشتند. البته این مسئله با توجه به گستردگی دو محاصرهٔ بزرگ بین بیاویستوک و مینسک و لزوم انهدام هر دو، کار آسانی نبود. بنابراین دو گروه زرهی می بایست ابتدا حلقهٔ محاصرهٔ شرقی را تنگ تر می کردند تا جلوی خروج گستردهٔ نیروهای دشمن از آن را بگیرند، سپس تهاجم را به سمت شرق ادامه می دادند. هرچه این اقدامات بیشتر طول می کشیدند، شوروی نیز فرصت بیشتری برای تنفس و ایجاد و تقویت خط دفاعی جدید می یافت. شناسایی هوایی آلمان پیش تر حرکت جاده ای و ریلی گستردهٔ نیروهای شوروی به سمت اسمولنسک را مشاهده ک
رده بود و شنود رادیویی از حضور مارشال تیموشنکو و ووراشیلوف — دو مقام عالی رتبه نظامی دشمن در خط مقدم — خبر می داد که بی شک نشانه ای از نبردهای سنگین در آینده هنگام اجرای مرحلهٔ دوم عملیات توسط آلمانی ها بودند. گروه زرهی ۲ در ادامهٔ پیشروی، در طول تنها راه مناسب بین مینسک و بابرویسک، به رود برزینا روی آورد و لشکر سوم زرهی والتر مدل از سپاه ۲۴ موتوریزهٔ آن در روز ۲۹ ژوئن با شکست سپاه ۴۷ تفنگ دار شوروی، گذرگاهی بر این رود در بابرویسک را به سلطهٔ خود درآورد. درحالیکه لشکر چهارم زرهی ورماخت گذرگاه خود را بر رود برزینا در شمال بابرویسک گسترش می داد، لشکر سوم زرهی ورماخت دو روز منتظر ماند تا مهندسان پلی مناسب بر روی این رود احداث کنند. تنها در روز ۳۰ ژوئن آلمانی ها ۵۰ هواگرد شوروی را که قصد داشتند پلِ در حال ساخت را منهدم نمایند، ساقط کردند. با تصرف پل خط آهن در سویسلوش توسط لشکر چهارم زرهی، تیپ ۲۱۲ هوابرد و بیشتر نیروهای سپاه ۲۰ مکانیزه شوروی که با کمتر از ۹۳ تانک قدیمی می خواستند این حملات را دفع کنند، محاصره شدند. پیش از تحقق این مرحله در میدان نبرد، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان هیچ طرحی را برای پس از آن آماده
نکرده بود. روز ۲۹ ژوئن، هیتلر نگرانی خود از عملیات های برد بلند نیروهای زرهی را که موفقیت در مناطق بزرگ تحت محاصرهٔ بیاویستوک-مینسک را به خطر می انداخت، با فون براوخیچ در میان گذاشت و از او خواست از گروه ارتش مرکز بخواهد اجازهٔ پیشروی فرا تر از بابرویسک به گودریان ندهد و این شهر را نیز تنها «جهت امنیت» حفظ کند. با وجود این هالدر امیدوار بود «فرماندهان میانی بدون دریافت دستور صریح و به ابتکار خود کار درست را انجام دهند» و گروه زرهی ۲ خود را به روگاچف و موگیلف نیز برساند؛ با این حال با نگرانی های هیتلر از انحراف تمامی نیروهای گروه ارتش مرکز، از صدور فرمان مستقیم اجتناب کرد. از آن جایی که هالدر از ۲۴ ژوئن دیگر مطمئن شده بود که ارتش سرخ هیچ قصدی برای عقب نشینی ندارد و می خواهد در همان محل مقاومت کند، می پنداشت پیشروی سریع به سمت گذرگاه های دنیپر محاصرهٔ نیروهای دشمن، سلطه بر ویتبسک و اسمولنسک و گشودن راه مسکو ضروری است. روز ۳۰ ژوئن، هالدر به دو گروه زرهی ۲ و ۳ دستور داد هر چه زودتر ناحیهٔ بین پولوتسک تا روگاچف را پاکسازی کنند. همان روز ارتش های دوم و نهم ورماخت موفق شدند کار پاکسازی محاصرهٔ کوچک تر بیاویستوک را
به پایان برسانند و نخستین سپاه های پیاده نظام آن ها توانستند به طرف نیروهای زرهی گودریان و هوت حرکت کنند. این امر به سادگی صورت نمی گرفت؛ راه پیمایی اجباری شدید و مداوم پیاده نظام زیر گرمای هوای شبه استوایی و گرد و خاک غلیظ و نفس گیر برخواسته از جاده های شنی، آن را بسیار دشوار ساخته بود و فشار زیادی بر نفرات و اسب های فرسوده می آورد. در جریان این راهپیمایی، لشکرهای پیاده نظام ستون هایی تا درازای ۳۰ کیلومتر در جاده ها ایجاد می کردند و گذر آن ها از رودهای بزرگ، حتی بدون دخالت دشمن، تا یک روز طول می کشید. دستور هالدر روز ۱ ژوئیه توسط فرماندهی گروه ارتش مرکز ابلاغ و زمان آغاز آن، ۳ ژوئیه تعیین گردید. بر این اساس، گروه زرهی ۲ می بایست با گذر از رود دنیپر در ناحیهٔ روگاچف-اورشا، در طول بزرگراه مینسک-مسکو تا خط بین یلنیا و ارتفاعات شرق یارتسفو پیش می رفت. گروه زرهی ۳ نیز دستور گرفت پس از گذر از مناطق مردابی برزینای علیا، از دو طرف ویتبسک تا نواحی بین خط برزوفو و ولیژ یورش بَرَد و برخی از یگان هایش را روانهٔ نیفیل کند. یک لشکر دوازدهم زرهی و دو لشکر چهاردهم و بیستم پیاده نظام موتوریزه برای پاکسازی محاصرهٔ مینسک پشت س