Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محمدجعفر کبودرآهنگی قره گوزلو ملقب به مجذوب علیشاه همدانی (زاده ۱۱۷۵ قمری، متوفّا در ۱۲۳۸ قمری)، فرزند حاج صفرخان از طایفه قره گوزلو از علما و عرفای شیعه است. کبودرآهنگی تا هجده سالگی در همدان علوم ادبی و منطق را فرا گرفت و سپس به مدت پنج سال جهت کسب علم به اصفهان هجرت نمود، سپس به کاشان رفت و در پایان دهه دوم عمر خود از آن سامان به قم مهاجرت کرد. زندگی نامه. بنا بر شرح مختصری که از زندگی محمّدجعفر کبودرآهنگی ملقّب به مجذوب علیشاه در کتاب رهبران طریقت و عرفان نگارش محمّدباقر سلطانی آمده است: «نامش محمّدجعفر و از ایل قراگوزلو از طایفه ازبک لو می باشد. پدر بر پدر، بزرگ ایل و قبیلهٔ خود را سرخیل بوده اند و بعضی از آنان به وزارت فارس و سرداری کرمان نایل آمده بودند. جدّش حاج عبدالله خان در زمان کریم خان زند دارای جاه و جلال و حکومت همدان و نواحی آن را عهده دار و با سِمَت حکومت، متّقی و پرهیزکار و عادل و خوش رفتار بوده است. پدر محمّدجعفر کبودرآهنگی، حاج صفرخان، با وجود مهیّابودن تمام وسایل جاه و جلال و آمادگی همهٔ ممکنات برای به دست گرفتن حکومت و اقتدار، از امور دنیوی اِعراض و کناره گیری نموده، با داشتن همه قسم وسع
ت مالی به اقلّ مایقنع از مأکول و ملبوس اقتصار کرده، شب و روز به طاعت پروردگار مشغول بوده، و اکثر سال ها به زیارت ائمه هدی (ع) به عتبات عالیات مشرّف می شده تا در سفر آخر در کربلای معلّی به درگذشته است. محمّدجعفر کبودرآهنگی در هنگام صباوت به تحصیل علوم مشغول و تا ۱۷سالگی در همدان، علوم صرف و نحو و منطق و ادبیات را تحصیل کرده و سپس به اصفهان عزیمت نموده و پنج سال در آنجا نزد علمای وقت به تکمیل علوم مختلفه اشتغال داشته است. پس به کاشان رفته، چهار سال در خدمت مولانا مهدی نراقی کسب حکمت الهی و علم فقه و اصول نمود و با اشتغال و سرگرمی به تحصیل علوم ظاهری و مراقبت در مراتب زهد و تقوی، طریق تحقیق و تدقیق در راه دین را نیز از نظر دور نداشته است. با اینکه در رَیَعان جوانی بوده دل به جهان و زخارف آن خوش نکرده و دنیا را در نظر همّت وی محبّتی و قدر و اعتباری نبوده، همواره در پی یافتن حقیقت و یافتن مقصود حقیقی بوده است؛ از این رو به حضور جمعی از زهّاد و علماء و حکماء عصر از قبیل میرزا محمدعلی میرزا نصر و مولانا محراب گیلانی و میرزا ابوالقاسم مدرس اصفهانی و شیخ جعفر نجفی و شیخ احمد احسایی و غیرهم رسیده، از هر بوستانی گلی چید
، ولی جمال مقصود نهائی را در صحبت آن ها ندید. عاقبت آتش شوق در طلب مقصود تیزتر شده و دست طلب گریبانش را گرفته و به طرف عرفا و فقرا کشانیده است و وی را با جمعی از این طایفه اتّفاق ملاقات و مصاحبت دست داد. تا این که در اصفهان به خدمت حسینعلی شاه مشرّف گردید و جمال مقصود را در جبّهٔ وی مشاهده نمود. دست ارادت به وی داد، توبه و تلقین یافت و به یُمن تربیت وی در مدّتی کوتاه به مرتبهٔ عالی از سلوک نایل آمد. سپس به خدمت سید معصومعلی شاه و نورعلیشاه رسید و در سال ۱۲۰۷ قمری از طرف نورعلیشاه اجازهٔ دستگیری و ارشاد یافت و به راهنمائی عباد مشغول شد. تا این که در سال ۱۲۳۴ حسینعلی شاه در کربلای معلّی وی را به جانشینی خویش تعیین و امور فقرا را به وی محوّل نمود. وی پس از حسینعلی شاه به وطن مراجعت و به ترویج آداب شریعت و طریقت و نشر علوم ظاهری و باطنی مشغول گردید. با این که علماء معاصر وی به مراتب اجتهاد او معترف بودند و به کرّات تقاضا می نمودند که در امور شرعی فتوا صادر کند و به صدور احکام شرعی مبادرت ورزد، وی به هیچ وجه قبول ننمود و حتّی به امامت جماعت یا تولیت موقوفات و امثال آن ها هیچ گاه مبادرت نکرد، با این حال، بنابر شیوه
ٔ همیشگی اهل دنیا، به سعایت حسودان و منکران فقر و عرفان، جمعی از عالم نمایان عصر، فتوی به الحاد و کفر وی نوشتند و حکّام را نیز در این باب با خود یار و یاور ساختند و شروع به آزار و اذیت وی نمودند. تا بالاخره ناچار به طرف تبریز مسافرت نمود و در تبریز در سال ۱۲۳۹ موقع نماز و هنگام سجود، روحش به آشیان قدس پرواز نمود. جانشین و خلیفهٔ وی مستعلی شاه است. مدت قطبیّت وی پنج سال بوده است. وی دارای مصنّفات متعدّدی است؛ از جمله رسالهٔ مراحل السالکین مشتمل بر ۲۴ فصل در آداب سلوک، دیگر مرآت الحق به زبان فارسی مشتمل بر ۱۵ فصل، دیگر شرحی بر دعای اَللّهم نَوِّر ظاهرِی بطاعتِک و دیگر شرحی بر زیارت جامعه. مأذونین طریقتی وی:
کردسازی یک نوع تغییر فرهنگی برای اقوام غیرکُرد برای تبدیل شدن به مردم کرد گفته می شود، پس از اشغال عراق و برکناری صدام، کُردسازی در عراق شامل حال آشوری ها و ترکمن های عراق شده است. "کردسازی"' یک نوع سیاست و فرهنگ تغییر هویتی است که برای تبدیل شدن طایفه ها و اقوام غیرکُرد به مردم و طایفه کرد گفته می شود یا فرد یا موضوعی را که ماهیت کُردی ندارد به اختیار یا به اجبار هویت کُردی بدهند. این فرایند پیشتر در تاریخ وجود داشته و رخ داده است ولی به صورت رسمی برای اولین بار طی نسل کشی مردمان ارمنی نژاد توسط (ائتلاف ترکان جوان) و (حزب اتحاد و ترقی) دولت عثمانی و دیگر کابینه های پیشتر آن، با توجه به کرد بودن تعداد زیاد از نظامیان ارتش عثمانی این فعالیت به همراه ترک سازی بر مردمان ارمنی نژاد و دیگر مردمان آناتولی (گرجی ها و یونانی ها و …) اعمال شده است. رویدادها و شواهدهایی وجود دارد که پس از اشغال عراق و برکناری صدام حسین و پس از شروع جنگ داخلی سوریه، کُردسازی توسط اقلیم کردستان در عراق و خودمختار شمال و شرق (روژاوا) در سوریه، شامل حال عرب ها، آشوری هاو اقوام و طایفه های ایرانی نژاد (لرها عراق از جمله فیلی ها و چگنی ها و
…، ایزدیان، شبکی ها و آسی ها) و ترک نژاد (ترکمن های عراق) و قفقازی نژادها ( و داغستانی ها و چرکس ها و…) شده است. همچنین احزاب اپوزیسیون کُرد ایران، اصرار دارند که لکها را بخشی از کُردها و لکی را گویشی از زبان کُردی یا یکی از زبان های کُردی بخوانند. همچنین قابل ذکر است که لکی توسط اکثریت زبانشناسان و دانشنامه های معتبر شاخه ایی از زبان کُردی طبقه بندی شده است. عبدالرحمان قاسملو در کتاب «کُردستان و کُرد» می نویسد: «زمانی که روسو در قرن ۱۸ از عشایر لر نامی به میان می آورد از عشایر کلهر و مکری و زنگنه که امروزه همگان آنها را کُرد محسوب میدارند نام میبرد. بدین ترتیب می توان اذعان کرد که اکثریت لرها بعد از توسعه روابط اقتصادی و تثبیت ملیت کرد، به صورت جزئی از خلق کرد در خواهند آمد.»
هنر اسکی نوعی روش طراحی گرافیکی است که با استفاده از رایانه و با کنار هم قرار دادن نویسه ها انجام می شود. تاریخچه. هنر ماشین تحریر. استفاده از ماشین تحریر برای ایجاد هنرهای بصری از سال ۱۸۶۷ باب شد و قدیمی ترین طراحی شناخته شده از این دست تصویر پروانه ای است که در سال ۱۸۹۸ توسط فلورا استیسی طراحی شد. هنر ماشین تحریر، هنر صفحه کلید نیز نامیده می شد. هنر اسکی. استفاده گسترده از هنر اسکی در اواخر ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ رواج یافت. محدویت امکانات رایانه ها در آن زمان استفاده از حروف و نشانه های نوشتن را برای ایجاد و نمایش تصاویر ناگزیر ساخت. انواع وشیوه ها. شکلک ها. شکلک تصویرنگاری است که با استفاده از حروف و علائم نقطه گذاری نمایش داده می شود تا حس و حالت صورت شخص را نمایش دهد. خندانک های محبوب. فهرست زیر برخی از نمونه های محبوب برای اهداف نمایشی را نشان می دهد. صدها نوع از خندانک های متنی متفاوت در طول زمان ایجاد شده است، اما تنها تعداد کمی به طور عمومی پذیرفته شده و استفاده می شود و قابل درک است.
جک هالبورن نام یک مجموعهٔ تلویزیونی کوتاه است که با همین عنوان در اوایل دهه ۷۰ از شبکه ۱ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش گردیده است.
کالسکه رانی رشته ای است در ورزش سوارکاری که در آن سوارکاران در کالسکه های دو یا چهارچرخه، با یک یا چند اسب، در مواد مختلف به رقابت می پردازند. منابع. واژه های مصوّب فرهنگستان تا پایان سال ۱۳۸۹ (مجموع هشت دفتر فرهنگ واژه های مصوّب فرهنگستان)
بادسواری یا بادموج سواری ورزشی است مرکب از موج سواری و قایق رانی بادبانی که با استفاده از تخته بادبان انجام می شود. در این ورزش از تخته مخصوصی که دارای طولی به اندازه ۲ تا ۴ متر است استفاده می شود و ورزشکار به واسطه نیروی باد بر بادبانی که بر روی این تخته سوار شده به حرکت درمی آید. بادسواری برخلاف موج سواری نیازی به موج های بلند ندارد. این ورزش در اوایل دهه ۱۹۷۰ از فرهنگ موج سواری در کالیفرنیا ظهور کرد. بادسواری تا اواخر همان دهه ۱۹۷۰ طرفداران بسیار زیادی را در سراسر آمریکای شمالی پیدا کرده بود و در دهه ۱۹۸۰ به محبوبیتی جهانی و قابل توجه دست یافت. تجهیزات نصب شده بر روی بورد و دکل به راحتی قابل چرخش می باشند و به ورزشکار این امکان را می دهند تا در هنگام حرکت دارای آزادی عمل بالایی باشد. محدوده بادبان از حدود ۳ مترمربع تا ۱۲ مترمربع با توجه به شرایط گوناگون و نیز مهارت ورزشکاران متفاوت است. بادسواری یک ورزش تفریحی است که بیشتر در آب های مسطح (فاقد صخره و چاله های ژرف پراکنده) سراسر جهان محبوبیت دارد و ایمنی و دسترسی آسان را برای شرکت کنندگان مبتدی و آماتور به سادگی فراهم می نماید. این ورزش دارای دو گروه علاقه
مند مشخص است که در قالب رقابت های معمولی و مسابقه ای به این فعالیت می پردازند. عناوین حرفه ای جهانی برای برگزیدگان رشته های مختلف بادسواری مثل مارپیچ و موج در کلاس های تخته های باله دار و آزاد اعطا می شود.
حمید میرزاده (زادهٔ ۳۰ مرداد ۱۳۲۹) مهندس، استاد دانشگاه، رئیس سابق دانشگاه آزاد اسلامی ایران و عضو هیئت مؤسس و هیئت امنای این دانشگاه بود. زندگی نامه. حمید میرزاده تا اخذ دیپلم ریاضی در سیرجان تحصیل کرد و پس از آن در دوره کارشناسی شیمی از دانشگاه فردوسی مشهد در سال ۱۳۵۲ فارغ التحصیل شد و پس از انجام خدمت سربازی در سال ۱۳۵۴ به عنوان دبیر شیمی در دبیرستان های سیرجان مشغول به کار گردید. در سال ۱۳۵۵ برای ادامه تحصیلات به تهران آمد و در پلی تکنیک تهران برای دوره کارشناسی ارشد مهندسی پلیمر پذیرفته و در سال ۱۳۵۷ فارغ التحصیل شد و از فروردین ۱۳۵۸ به عنوان عضو هیئت علمی در دانشگاه شهید باهنر کرمان استخدام گردید. در سال ۱۳۷۳ موفق به دریافت درجه دکترا در همین رشته از دانشگاه نیو ساوت ولز استرالیا (UNSW) شد. فعالیت کاری. میرزاده در سه دولت بعد از انقلاب اسلامی (دولت محمدعلی رجائی، دولت میرحسین موسوی و دولت هاشمی رفسنجانی) در امور اجرایی مشغول بوده است. میرزاده از سال ۱۳۵۹ تا سال ۱۳۷۶ در سمت های فرماندار سیرجان، استاندار کرمان، معاون نخست وزیر، معاون اجرایی رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان برنامه و بودجه مشغول
فعالیت بوده است. در سال ۱۳۶۴ براساس پیشنهاد وی که معاونت اجرایی نخست وزیر وقت، میرحسین موسوی را بر عهده داشت و با موافقت نخست وزیر در خصوص لزوم رشد صنایع وابسته به نفت از جمله تولید مواد پتروشیمیایی و مصنوعات پلیمری با شرکت سیاست گذاران و دست اندرکاران اجرایی، تحقیقاتی و آموزشی کشور کمیسیون هماهنگی علوم و تکنولوژی مواد پتروشیمیایی و صنایع پلیمری تشکیل و مسئولیت ایجاد هماهنگی برای پیش برد این امر را بر عهده گرفت. با پیشنهاد کمیسیون مزبور و تصویب شورای گسترش آموزش عالی، مرکز تحقیقات و توسعه علوم و تکنولوژی مواد پلیمری و پتروشیمیایی در سال ۱۳۶۵ تأسیس شد که با استقرار در بنای اصلی و توسعه آن در اثر تلاش ها و حمایت های مستمر وی پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران نام گرفت که هم اکنون یکی از پژوهشگاه های برتر کشور و بی نظیر در منطقه و کم نظیر در جهان است. با توجه به نقش مؤثر سازمان برنامه و بودجه، تأسیس معاونت پژوهشی، آموزشی و فرهنگی، که تا سال ۱۳۷۴ در تشکیلات این سازمان وجود نداشت، از اقدام های بنیادی و مهم میرزاده بود که موجب افزایش شدید بودجه دانشگاه ها و مراکز پژوهشی شد مبنایی برای سال های بعدی گردید. تدوین برنامه
«ایران ۱۴۰۰»، برنامه «اقتصاد بدون نفت» و طرح «فقرزدایی» و سرشماری سال ۱۳۷۵ از دیگر اقدامات مهم میرزاده در دوران تصدی سازمان برنامه و بودجه بود. تأسیس شهرک های تحقیقاتی پژوهش (تهران) در سال ۱۳۶۴ و کاوش (کرج) در سال ۱۳۶۹ و مرکز رشد فناوری پلیمر در سال ۱۳۸۱ و همکاری در تأسیس مؤسسه دانش و پژوهش ایران در سمت نایب رئیس هیئت امنای این مؤسسه و نیز بنیان گذاری مؤسسه توسعه فناوری نخبگان با همکاری دفتر همکاری های فناوری ریاست جمهوری و جمعی از وزرای دانشگاهی در سال ۱۳۸۱ و همکاری با مرکز تحقیقات استراتژیک در سمت معاون علوم و فناوری مرکز تا سال ۱۳۸۴ و نیز صندوق حمایت از پژوهشگران کشور ریاست جمهوری از سال ۱۳۸۳ از دیگر اقدامات میرزاده در عرصه علم و فناوری است. در سال ۱۳۷۶ فعالیت های علمی و پژوهشی خود را گسترش داده و در کنار همکاری با مرکز تحقیقات استراتژیک (از سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۸۶) در سمت معاون علوم و تکنولوژی در امر نظریه پردازی برای توسعه علمی ایران مشغول شد، اما همچون گذشته در دانشکده های مهندسی پلیمر و مهندسی پزشکی دانشگاه صنعتی امیرکبیر و پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران کار تدریس و تحقیق را ادامه داد که تاکنون چند بار به عن
وان پژوهشگر نمونه در دانشگاه صنعتی امیر کبیر و پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران و در سال ۱۳۸۷ نیز به عنوان استاد نمونه کشوری انتخاب شد و چندین بار هم از جشنواره های خوارزمی و رازی مفتخر به دریافت جایزه پژوهشگر برتر در زمینه پلیمرهای پزشکی گردید. فعالیت دانشگاهی. میرزاده از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۷۳ عضو هیئت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان، عضو هیئت علمی پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران و دانشگاه صنعتی امیرکبیر بوده و اخیراً با دانشگاه علوم پزشکی ایران برای تدریس دوره مهندسی بافت همکاری داشته است. مدت ۳۳ سال است که افزون بر کارهای اجرایی متعدد و هم زمان به کار تدریس و پژوهش اشتغال داشته و هم اکنون استاد تمام پایه ۴۱ دانشگاه صنعتی امیرکبیر است. حاصل فعالیت های علمی و پژوهشی وی تا خرداد ۱۳۹۶، ۳۸۸ مقاله علمی پژوهشی (۱۷۷ مقاله ژورنال با نمایه ISI و ۲۱۱ مقاله کنفرانس)، چندین کتاب و گزارش علمی و ۳۱ ثبت اختراع و اجرای ده ها پروژه پژوهشی و فارغ التحصیلی نزدیک به ۷۶ نفر در دوره های کارشناسی ارشد و دکتری در رشته مهندسی پلیمر بوده است. میرزاده از سال ۱۳۷۶ تاکنون از ۷ دوره ۶ دوره رئیس انجمن پلیمر ایران بوده و طی سال های گذشته موفق شده
است ۱۰ سمینار بین المللی علوم و تکنولوژی پلیمر ایران را برگزار و در انتشار واژه نامه پلیمر ایران و نزدیک به ۲۴ جلد از دانشنامه پلیمر ایران و بانک اطلاعات پلیمر ایران با همکاری اعضای انجمن پلیمر ایران بوده است. هم چنین ۲۳ سال دو ماهانه علمی پژوهشی علوم و تکنولوژی پلیمر (فارسی) و ۲۰ سال مجله بین المللی Iranian Polymer Journal (تنها مجله ماهانه ISI ایران) را در سمت مدیر مسئول و سردبیر منتشر کرد. از سال ۲۰۱۱ میلادی با موافقت دانشگاه آزاد اسلامی و انتشارات بین المللی Springer کار تأسیس یک ژورنال بین المللی به نام Progress in Biomaterials و به عنوان مدیر مسئول آن ژورنال را شروع کرده که تاکنون ۷ شماره آن منتشر شده است. ریاست دانشگاه آزاد اسلامی. حمید میرزاده در سال ۱۳۸۶ با دعوت اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس هیئت مؤسس و هیئت امنای دانشگاه آزاد اسلامی و با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی به عنوان عضو هیئت مؤسس دانشگاه آزاد اسلامی و دبیر این هیئت و با تصویب هیئت مؤسسه به عضویت هیئت امنای دانشگاه درآمد. «بررسی پژوهش ایران در سالهای برنامه پنج ساله چهارم توسعه کشور برای تمام بخش های خصوصی و دولتی» برای اولین بار به عنوان یک ط
رح ملی و تهیه اساسنامه جدید دانشگاه آزاد اسلامی از اقدامات مهمی بود که در دبیرخانه هیئت مؤسس دانشگاه آزاد اسلامی انجام شد. همچنین موفق گردید، با همکاری دانشگاه آزاد اسلامی و دفتر ریاست هیئت امنای آیین نامه تشکیل هیاتهای امنای استان ها و نیز برنامه پنج ساله ۱۳۹۴–۱۳۹۰ و برنامه استراتژیک دانشگاه آزاد اسلامی تا افق ۱۴۰۴ را تهیه و تدوین کرده و به تصویب هیئت مؤسس و هیئت امنای دانشگاه برساند. میرزاده در ۲۷ شهریور ۱۳۹۲ با رأی شش تن از هیئت امنای دانشگاه آزاد (اکبر هاشمی رفسنجانی، سید حسن خمینی، سید حسن قاضی زاده هاشمی، جعفر توفیقی، حمید میرزاده و بهمن یزدی)، سرپرست دانشگاه آزاد اسلامی شد و در ۲۸ آبان ۱۳۹۲ با رأی مثبت اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی، رسماً ریاست دانشگاه آزاد اسلامی را بر عهده گرفت. در دوره مدیریت وی، ظرفیت دوره دکترا به بیش از ۸ برابر افزایش پیدا کرد. او در توجیه این تصمیم، چشم انداز ۱۴۰۴ و حجم بی رویه مهاجرت از کشور جهت تحصیل در دوره دکترا را عنوان کرد. منابع. آخرین رزومه در لینک زیر: https://aut.ac.ir/cv/2315/%D8%AD%D9%85%DB%8C%D8%AF-%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87?slc_lang=fa&amp;&amp;cv=
2315&amp;mod=scv رزومه مقالات: https://scholargps.com/scholars/84725643852725/hamid-mirzadeh
آنتینوس (همچنین شناخته شده به عنوان "Antinoüs" یا "Antinoös _" احتمالاً زادهٔ ۲۷ نوامبر ۱۱۱ پس از میلاد؛ فوت پیش از ۳۰ اکتبر ۱۳۰ میلادی")" یک نوجوان یونانیِ اهل "بیتینی" و معشوق امپراتور روم، "هادریانوس" بود. به وی پس از مرگش جایگاه ایزدی داده شد و در هر دوی شرق یونانی و غرب لاتین مورد پرستش قرار گرفت؛ گاهی چونان یک خدا (theos) و گاهی نیز صرفاً چونان یک قهرمان (heros). در مورد زندگی وی اطلاعات چندی در دسترس نیست، هر چند معروف است که وی در کلودیوپولیس(امروزه در بولو، ترکیه)، استان رومیِ بیتینی زاده شد. وی احتمالاً در ۱۲۳ میلادی به هادریانوس معرفی شده و پیش از اینکه برای آموزش بالاتر به ایتالیا فرستاده شود در سال ۱۲۸ میلادی مورد عشق هادریانوس واقع گردید،زمانی که در سفری به عنوان یکی از خدم و حشم شخصیِ هادریانوس برده شده بود. آنتینوسْ هادریانوس را در طول حضورش در مراسم سالانهٔ اسرار الوزینیا در آتن همراهی نمود، و در لیبی وقتی یک شیر ماروسیایی را کشت همراه وی بود. در اکتبر ۱۳۰ وقتی آنان در ناوگان کوچکی که در طول نیل می راندْ بودند، آنتینوس تحت شرایط رازآلودی درگذشت. گمانه زنی های گوناگونی در مورد چگونگی مرگش وجود
دارند که از غرق تصادفی تا یک هبه عمدی یا خودکشی را دربر می گیرند. در پی مرگش، هادریانوس وی را تقدیس نمود و سنت متمرکزی برپا کرد که به پرستش وی اختصاص داشت و در سرتاسر امپراتوری گسترده بود. هادریانوس شهر آنتینوپولیس در نزدیکی محل مرگش را تأسیس نمود که خود تبدیل به مرکز فرهنگی برای پرستش آنتینوسِ ازیریس گردید. هادریانوس همچنین مسابقاتی برای بزرگداشت آنتینوس برپا ساخت که هم در آنتینوپولیس و هم در آتن برگزار می شدند؛ آنتینوس نیز خود به نمادی از رؤیاهای پان-هلنیستی هادریانوس بدل گردید. پرستش آنتینوس بدل به یکی از پابرجاترین و محبوب ترین رسومِ بزرگداشتِ انسان های تقدیس شده در امپراتوری روم گردید، و این رسوم تا مدّت ها پس از مرگ هادریانوس نیز برپا بودند. آنتینوس در فرهنگ باختری زمین با همجنس گرایی پیوند خورده است، و در آثار اسکار وایلد و فرناندو پسوآ دیده می شود. زندگی نامه. کلاسیک پژوهی به نام "کارولین ووت" خاطر نشان ساخته که بیشتر متونی که به زندگی آنتینوس می پردازندْ فقط مختصراً به وی پرداخته و از لحاظ تاریخی به دوران پسا-هادریانوسی بازمی گردند؛ بنابراین نتیجه می گیرد که «بازسازی یک زندگی نامهٔ مفصلْ ناشدنی است»
. تاریخ نگار "ثورستن اوپر" اظهار داشته که «به سختی می توان چیزی در مورد زندگی آنتینوس دانست، و این حقیقت که منابع ما اخیراً اطلاعات بیشتری در خود گنجانده اند نیز سبب اطمینان نیست». زندگی نامه نویسِ آنتینوس، آقای "رویستون لَمبرت" نیز همین دیدگاه را بازتاب داده و گفته است که اطلاعات در باب وی «همواره به واسطهٔ فاصله[ی زمانی]، گاهی هم به واسطهٔ پیش داوری و [گاهی هم] به واسطهٔ طُرُق خطیر و نامعمولی که با آن ها منابعِ درجه اول به دستمان رسیده اندْ مخدوش شده اند.» کودکی. معروف است که آنتینوس در یک خانوادهٔ یونانی در شهر "کلودیوپلیس" زاده شد، [شهری] که در استان رومیِ بیتینی در شمال-شرقی ترکیهٔ امروزی واقع شده است. سال تولد وی ثبت نشده است، هرچند تخمین زده شده که احتمالاً بین ۱۱۰ و ۱۱۲ میلادی بوده است. منابع اولیه ذکر کرده اند که زایش وی در [ماه]نوامبر بوده است، و هرچند تاریخ دقیق نامشخص است، "لَمبرت" تأکید کرده که احتمالاً در ۲۷ نوامبر بوده باشد. با در نظر گرفتن محل تولد و ظاهر بدنی اش، ظاهراً بخشی از دودمان و تبار وی یونانی نبوده است. چندین سرچشمهٔ محتمل برای نام "آنتینوس" وجود دارند: ممکن است که از روی شخصیت آنتین
وس که یکی از خواستگاران "پنه لوپه" در شعر حماسی "هومر" یعنی "اودیسه" استْ گرفته شده باشد. نیز ممکن است که وی معادل مذکر "آنتینوئه" باشد، زنی که یکی از چهره های کلیدی "مانتینیا" بود، شهری [در یونان کنونی] که احتمالاً روابط نزدیکی با بیتینی داشت. هرچند بسیاری از تاریخ نگاران از زمان "رنسانس" به این سو ادعا نموده اند که آنتینوس یک بَرده بوده است _تنها یکی از حدود پنجاه منبع اولیه آنرا ادعا می کنند _ [اما این ادعا] به ظاهر نادرست می آید، چه اگر بَرده می بودْ اعطای مقام خدایی به یک بَردهٔ پیشین در جامعهٔ رومی اکیداً جای بحث بود. امروزه شواهد برجای ماندهٔ قابل اتکایی وجود ندارد که زمینهٔ خانوادگی آنتینوس را نشان دهد، هر چند "لمبرت" باور دارد که محتمل ترین اینست که خانواده اش دهقانانی رعیتی یا صاحب کسب و کاری خُرده پا بوده باشند؛ در نتیجه از لحاظ اجتماعی قابل تمییز از فقیرترین قشرها جامعه نبوده باشند. "لمبرت" همچنین این احتمال را مطرح کرده که آنتینوس آموزش های مقدماتی در دوران کودکی و نیز خواندن و نوشتن فرا گرفته باشد. زندگی در کنار هادریانوس. امپراتور هادریانوس بسی از طول مدت زمامداری اش را به دید و بازدید رسمی از
قلمرو امپراتوری اختصاص داد و در ژوئن ۱۲۳ به "کلودیوپلیس" رسید که احتمالاً نخستین دیدارش با آنتینوس در این میان روی داده است. با توجه به شخصیت هادریانوس، "لمبرت" گمان برده که بعید است آنان در این گاه عاشق یکدیگر شده باشند، در عوض حدس می زند که شاید آنتینوس برای فرستاده شدن به ایتالیا برگزیده شد؛ جایی که وی احتمالاً در در "پایداگوجومِ" سلطنتی واقع در "تپهٔ کایلیان" آموزش دید. در این میان هادریانوس به گشت زنی در امپراتوری ادامه می داد و تنها در سپتامبر ۱۲۵ بود که به ایتالیا بازگشت؛ زمانی که در ویلای خود در "تیولی" اقامت گزید. از برخی جهات، طی سه سال آینده بوده که آنتینوس به معشوق شخصی وی بدل گردید؛ چراکه سه سال بعد وقتی وی به یونان عزیمت نمودْ آنتینوس را به عنوان قِسمی از خدم و حشم با خود به همراه بُرد. "لمبرت" آنتینوس را به عنوان «تنها شخصی که ظاهراً به طرز عمیقی با هادریانوس در سرتاسر باقی زندگی اش پیوند خورده بود» توصیف کرد. ازدواج هادریانوس با "ویبیا سابینا" نافرخنده بود و شواهد قابل اتکایی وجود ندارند که وی حتی گرایش سکسی نسبت به زنان نشان داده باشد، بر خلاف بسی شواهد اولیهٔ قابل اتکا که نشان می دهند وی از
لحاظ سکسی شیفتهٔ پسران و مردان جوان بوده است. برای سده ها، روابط آمیزشی میان یک مرد و یک پسر در میان طبقات مرفه و برخوردار از حقوق شهروندیِ [جامعهٔ] یونانی از لحاظ اجتماعی پذیرفته شده بود؛ چنان که فرد مسن تر را "اِراستس"(عاشقی که میان ۲۰ و ۴۰ سال سن داشت) می نامیدند که عهده دار سرپرستی یک "اِرومنوس" (معشوقی که میان ۱۲ تا ۱۸ سال سن داشت) و ایفای نقشی محوری در آموزش دادنش بود. هادریانوسْ آنتینوس را در هیئت یک مستخدم مورد علاقه با خود بُرد، زمانی که هر یک به ترتیب ۴۸ و ۱۳ سال سن داشتند. چنین سنت اجتماعیِ شاهدبازی برخاسته از فرهنگ رومی نبود هر چند دوجنس گرایی در بدو سدهٔ دومْ خود یک هنجار در میان طبقات والای جامعهٔ روم بود و از لحاظ اجتماعی نیز به طور گسترده ای پذیرفته شده بود. معروف است که هادریانوس اعتقاد به هوشمندی و عاقلیِ آنتینوس داشت، و اینکه آنها علاقهٔ مشترکی به شکار کردن داشتند، [چیزی] که در فرهنگ رومی چونان تفریحی خصوصاً مردانه دیده می شد. دانسته شده که هادریانوس یک خودزندگی نامه و یک شعر اروتیک در باب پسرانی که معشوقش بودندْ نگاشت، هر چند امروزه از میان رفته اند؛ همچنین در مورد آنتینوس نیز احتمالاً نوش
ته است. منابع اولیه به وضوح ابراز می دارند که رابطهٔ میان هادریانوس و آنتینوس سکسی بوده است. شواهدی وجود ندارند که در طول روابط شانْ آنتینوس حتی از تأثیر و نفوذش بر امپراتور برای دستاوردهای شخصی یا سیاسی سود جسته باشد. در مارس ۱۲۷، هادریانوس _شاید به همراهی آنتینوس_ به ناحیهٔ "سابینی" ایتالیا، "پیچه نوم"، و "کامپانیا" سفر نمود. از ۱۲۷ تا ۱۲۹ امپراتور به مرضی دچار گردید که پزشکان از توضیح آن عاجز بودند. در آوریل ۱۲۸ وی سنگ زیربنای معبد "ونوس" و "روما" در شهر رُم را طی یک تشریفات مذهبی پایه ریخت و به احتمال فراوان آنتینوس نیز وی را همراهی می نموده است. از آنجا، هادریانوس در معیت آنتینوس به بازدید از "آفریقا" رفت. در پایان ۱۲۸ هادریانوس و آنتینوس در "کورینتوس" اتراق کردند و سپس به "آتن" رفتند، جایی که تا مه ۱۲۹ در آنجا ماندند و "ویبیا سابینا" و "پدانیاس فوسکوس" "جوانتر" نیز در معیت آن دو بودند. در آتن بود که در سپتامبر ۱۲۸ در جشن سالانهٔ اسرار الوزینیا حضور یافتند؛ جایی که هادریانوس در ورود به جایگاه "اِپوپتس" در "تلستریون" مورد پاگشایی قرار گرفت. عموماً مقبول است که آنتینوس نیز در همان هنگامه مورد پاگشایی قرار
گرفت _هر چند ثابت نشده است. از آنجا آنان روانهٔ "آسیای صغیر" و در ژوئن ۱۲۹ در "انطاکیه" مستقر شدند، جایی که برای یک سال در آنجا ماندند و از "سوریه" و "یهودا" دیدن کردند. از آنجا بود که هادریانوس بطور فزاینده ای منتقد فرهنگ "یهودی" گردید، [فرهنگی] که وی از مخالفت هایش با رومی سازی هراسناک بود؛ و برای همین سیاست هایی اعمال نمود که عمل ختنه را قدغن و دستور به ساخت معبدی برای "ژوپیتر" (معادل رومیِ "زئوس") در "حرم شریف" داد. از آنجا روانه "مصر" شدند و در اوت ۱۳۰ به "اسکندریه" رسیدند و در آنجا از تابوت دان "اسکندر بزرگ" دیدن نمودند. هر چند مورد شادمانی و استقبال عموم قرار گرفتند اما برخی انتصابات و اقدامات هادریانوسْ خشم نخبگان اجتماعی هلنیِ (یونانی) شهر را برانگیخت؛ کسانی که شروع به شایعه پراکنی در مورد فعالیت های سکسی وی نمودند، از جمله روابطش با آنتینوس. به زودی، و احتمالاً در سپتامبر ۱۳۰، هادریانوس و آنتینوس به سوی غرب یعنی "لیبی" رهسپار شدند، جایی که راجع به یک شیر "ماروسیایی" که اسباب دردسر برای مردم محلی بودْ شنیده بودند. آنها شیر را شکار نمودند، و هرچند تفصیل حوادث ناروشن هستند آشکار است که هادریانوس در طول
تقابل با شیر جان آنتینوس را نجات داد؛ پیش از اینکه حیوان درنده کشته شود. هادریانوس واقعه را به اطلاع عموم رساند، مدال هایی برنزین به افتخار آن ضرب کرد، تاریخ نگاران را فرمان داد راجع به آن بنویسند، "پانکراتس" را مأمور سرودن شعری در این باب نمود، و توندویی که ماجرا را به تصویر می کشانْد نیز ساخته شد که بعدها بر "طاق" "کنستانتین" نهاده شد. در این توندو روشن است که آنتینوس دیگر یک نوجوان نیست، عضلانی و پُرمو تر شده، و در نتیجه قادر به مقاومتِ بیشتر در برابر سرورَش است؛ همچنین احتمال می رود که روابطش با هادریانوس در نتیجهٔ این تغییراتْ دگرگون شده باشد. مرگ. در پایان سپتامبر یا آغاز اکتبر ۱۳۰، هادریانوس و همراهانش از جمله آنتینوس در "هلیوپلیس" جمع شدند تا با ناوگان کوچکی در طول رود نیل بر خلاف جریان آب حرکت کنند. این همراهان شامل صاحب منصبان، فرماندار انتظامی، فرماندهان ارتش و ناوگانی، و همین طور چهره های ادبی و علمی بودند. احتمال می رود که همراه آنان "لوچوس چِیونیوس کومودوس" نیز بوده باشد، آریستوکرات جوانی که ممکن است آنتینوس وی را به سان رقیبی در جلب توجه امپراتور نگریسته باشد. در طول سفرشان در نیل، آنان در "هر
موپولیس مانیا" (شهر "هرمس") توقف نمودند؛ مکانی که زیارتگاه اولیهٔ ایزد "تحوت" بود. به مدت کوتاهی پس از آن در اکتبر ۱۳۰ _نزدیک به زمان برگزاری فستیوال "ازیریس"_ بود که آنتینوس به رودخانه سقوط کرد و جان باخت. هادریانوس مرگ وی را به صورت عمومی اعلام نمود، و به زودی شایعاتی بر سر زبان ها پیچیدند که وی از روی عمد کشته شده است. مرگ وی تا به حال چونان راز مانده است، و ممکن است که هادریانوس خود نیز هیچگاه [علت آن را] ندانسته باشد؛ به هر حال، فرضیه های گوناگونی پیش کشیده شده اند: اگر فرضیهٔ آخر درست می بود، هادریانوس نمی توانست علت مرگ آنتینوس را اعلام کند چرا که مایل نبود خود را از حیث جسمی یا سیاسیْ ناتوان نشان دهد. حقیقت این است که هادریانوس هبهٔ انسانی را نمی پسندید و در امپراتوری قوانینی که علیه آن بودند را تقویت نموده بود. ایزد انگاری و فرهنگ آنتینوسی. هادریانوس با مرگ آنتینوس روحیه خود را باخت، و ممکن است عذاب وجدان نیز تجربه کرده باشد. در مصر، روحانیون محلی فوراً آنتینوس را با به رسمیت شناختنِ وی در کنار "ازیریس" به خاطر شیوه مرگشْ مقام ایزدی بخشیدند. بر پایه سنت مصری، شاید بدن آنتینوس توسط روحانیون عطرآگین و