Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اری جزء «ده‏ کهنه» محسوب می‏شود. اکثریت ساکنین " پهناب ریزی " از مردم «شول گپ» می‏باشند، چندین خانوار قلعه نوی و ده کهنه ای و منصورآبادی نیز در میان آن هاوجود دارند. همه ی آنان از ساکنان قدیمی ده کهنه ‏اند که طی دو دهه ی گذشته در اثر کم بود جا و زمین، به این جا آمده وخانه‏ های مجلل ساخته اند. جمعیت. این روستا در بخش کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۸ نفر (۸۰خانوار) بوده است.
حسین آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۰۳ نفر (۲۲۷خانوار) بوده است.
قلعه نو یا قلعه نو پالنگری روستایی در بخش کامفیروز شمالی شهرستان مرودشت استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۸۱ نفر (۶۷خانوار) بوده است.
خانیمن، شهری در مرکز بخش کامفیروز شمالی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. این شهر دارای دو بخش قدیم و جدید است . در اواخر دوره پهلوی مردم این شهر به قسمت جدید نقل مکان کردند. تا همین چند سال قبل بخش قدیم (ده دومنی) پا برجا بود ولی متاسفانه به دلیل استفاده به عنوان زمین زراعی از بین رفته و تنها طرحی بسیار مات از آن باقی مانده است. آخرین قسمت از بین رفته قلعه سلیمان خان بود که آن هم به دلیل طمع استفاده زمین به عنوان برنجزار تخریب شد.بین بخش قدیم و جدید کانال آبی ( جو بالایی) وجود دارد که از چند روستا بالاتر بین سربست الله مرادخانی سرچشمه میگیرد. البته در بخش قدیم هم کانال آبی وجود داشته که مرز بین روستا و زمین های کشاورزی در آن زمان بوده.پلی بخش جدید(ده بالایی) و بخش قدیم (ده دومنی)را به هم متصل می نموده که معروف به پل آسیاب (پل آسیو) بوده است. حمام عمومی در قسمت پایینی پل ساخته شده که از حدود سال ۱۳۹۲ دیگر مورد استفاده قرار نگرفت.لازم به ذکر است حمام عمومی قدیمی که به سبک حمام های زندیه و قجری ساخته شده بود در این مکان وجود داشته که متاسفانه در سال ۱۳۸۸ با تصمیم اشتباه شورای شهر تخریب گشت. مردم. مردم این
شهر عمدتا لر می باشند. جمعیت. این شهر در بخش کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن۳۰۲۰ نفر (۹۱۹خانوار) بوده است.
ده کهنه روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. این روستا قدیمی ترین روستا در هر دو بخش کامفیروز شمالی و جنوبی و سندی بر هویت چند هزار ساله کامفیروز است. تاریخچه. اندکی بعد از روستای «حسین آباد» و به اعتباری، وصل به آن، روستای تاریخی «ده کهنه» قرار دارد. ده کهنهٔ امروز همان «پالنگری» قدیم است، لذا ثبت دفتری آن به نام «پالنگری کهنه» می باشد، به همین لحاظ به آن «ده کهنه» می گویند. پالنگری» سرزمین افسانه ای ومحل شکل گیری افسانه ها ورؤیاهااست. در حوالی «پالنگری» کنونی شهرک قدیمی به نام «قیطریه» برپا بوده است که محل تبعید گاه مجرمین در عهد کریم خان زند بوده است. هم چنین گفته شده که روزگاری «پالنگری» کهن از چنان آبادی و وسعت برخوردار بوده که یک رأس کهرهٔ پالنگرینی، بام به بام رفته تا به روستای «گرمه» رسیده است. بعضی ها می گویند آن کهره از «پالنگری» شروع کرده، بام به بام رفته تابه باغ نوسابق رسیده است، عدهٔ هم می گویند آن کهرهٔ کذایی ازباغ نوشروع کرده وبه «گرمه» تمام نموده است. طبیعی است که جدول مهم «جلال آباد» رکن اصلی عظمت پالنگری کهنه (ده کهنه) محسوب شده ومی شود، دربارهٔ این جدول گفت
ه شده که اول بار پالنگرینی ها این جدول را احداث نموده اند، آن ها می گویند: حفر این کانال به دستور سلطان جلال الدین خوارزم شاه آغاز شده و به مدت یک سال از سر بند خود در زیر دست صحرای اللّه مراد خانی تا انتهای «قلعه نو» کنونی کشیده شد. اوج پیش رفت «پالنگری کهنه» را درزمان سلجوقیان می توان نام برد؛ به طوری که «پالنگرین بیگ» یکی از اُمرای قدرت مند سلجوقی در این جا حکومت می راند، درآن موقع روستای «پالنگری» (کهنه) یک قصابچهٔ بوده که حکم مرکزیت ملوک الطوائفی منطقه راداشته است و دارای مسجد، حمام، مراکز پیشه وری وپیله وری بوده است. استادکاران و سنگ تراشان به طورحرفهٔ دراین جا کار می کرده اند. آثار وبقایای از نمونهٔ کارهای آنان تا هنوز در این محل موجودمی باشد. سنگ های با کنده کاری و تراش زیبا برروی قبور اموات وجود دارد که شاهد روشن بر این گفته است. یک نمونهٔ دیگر، سنگ عصاری خانه می باشد، که هم اکنون در زیردست قبرستان «ده کهنه» به روی زمین های مزروعی موجود است، این سنگ بزرگ که بین ۲ تا ۳ تن وزن دارد، با مهارت تراشیده شده و به صورت یک دایرهٔ بزرگ، با قطری بیش از نیم متر درآمده است، وسط این دایره سوراخ است؛ گویا این سنگ،
جفتی شبیه خودهم داشته که اکنون دردست رس نیست. این سنگ ها به وسیلهٔ نیروی احشام به حرکت درآورده می شده وبدان طریق روغن گنجد گرفته می شده. دیگر از نمونه های پیش رفت «پالنگری» آن بوده که آب چشمهٔ حاجت، یاهمان بهشت گمشده رابه وسیلهٔ لوله های ساخته شده از ساروج به «پالنگری» انتقال می دادند، این لوله ها در زیر زمین تعبیه شده و از زیر بستر رودخانهٔ «کُر» عبور می کرده است. بقایای از این نوع لوله در پوزهٔ «پالنگری» کشف شده است. جریان آب به طور دایم بوده و خانه های «پالنگری» همواره آب جاری در خود داشته است. حمام ها نیز از همان آب استفاده می نموده اند. طبق مضمون کتاب فارس نامهٔ ناصری «پالنگرین بیگ» پسری داشت به نام «حالت خاص بیک» او جوانی برجسته، غیور و متنفذ بود؛ وقتی که میان ملک شاه سلجوقی و برادرش اختلاف افتاد، وی را به عنوان نایب الحکومة و واسطه جهت اصلاح بین خود به همدان دعوت کردند، او چند صباحی مهارحکومت را در دست گرفت، قصد تصرف دایمی حکومت به سرش زد «حالت خاص بیک» نزد خود چنین برنامه ریخت که طی نقشهٔ با دعوت از برادر ملک شاه سلجوقی که در آن زمان در جنوب ایران زندگی می کرد، هر دو برادر رادریک جلسه به قتل رسانیده و
حکومت خودرادایمی نماید. اما این نقشهٔ او در نزد ملک شاه سلجوقی افشاء شد، در شبی که فردای آن قراربود جلسهٔ آشتی میان آن دو برادر برگزار گردد، مأمورین ملک شاه سلجوقی شب هنگام، وارد اتاق خواب حالت خاص بیک شده وسر او را ازتن جدا کردند؛ سپس ملک شاه سلجوقی دستور حمله به «پالنگری» را صادر نموده و آن محل را به آتش کشید، امیر «پالنگری» از این وقایع جنون برداشته و عدهٔ زیادی از افراد مردم را یا خود کشت، یا به کشتن داد، اوضاع به طور جدی غیرقابل زندگی شد. گروهی زیادی از مردم «پالنگری» مجبور شدند منطقه را ترک نموده، به طرف بوانات فرارنمایند، چنان که تا هنوز در بوانات افراد وخانوادهای زیادی هستند که با نام خانوادگی «کامفیروزی» زندگی می کنند. قرن ها و زمان های طولانی گذشت تااین که جرقهٔ دیگر ی در تاریخ شکوفایی «پالنگری» به وقوع پیوست وآن در زمان نادر شاه افشاربود که نسبت به این منطقه توجه خاص گردید. با توجه به آثار، نشانه ها و بقایای سنگ های که هم اکنون موجود، است می توان گفت که «پالنگری» دوباره به قصابچهٔ آباد مبدل گردید. مساجد، حمام ها، مغازه ها و حرفه ها دوباره رونق گرفت؛ چنان که سالانه مبلغ زیادی مالیات به دولت می پرداخ
ت. این روند در دوره های زندیه وقاجاریه نیز هم چنان دوام داشت. «در اواخر دولت صفویه وفتنهٔ افغانی محمد حسین بیگ چهارده چریک به ضابطی این بلوک برقرار گردید و چهارده چریک نام تیره ای از ایلات قشقایی است، بعد از وفات او پسرش حاجی یوسف علی بیگ کامفیروزی به جای پدر نشست، بعد از وفات او پسرش حاجی محمد حسین بیگ کامفیروزی به ضابطی این بلوک مأمور گردید، بعد از وفات او پسرش حاجی احمد خان کامفیروزی مباشر امر ضابطی گردید، بعد از وفات او حاجی اسداللّه خان کامفیروزی ضابطی این بلوک راقبول نمود. اورادو پسراست، جان محمد خان کامفیروزی چندی به عاملی «کامفیروز» برقرار و درعنفوان جوانی بدرود زندگانی را نمود. خلف الصدقش یوسف خان چون والدهٔ او دختر حامی خان کلانتر شیرازی مشهور به «بیضایی» است، در کنف تربیت اعمام مادری خود تربیت یافت و در «شیراز» متوطن گشته است. پسر دیگر حاجی اسداللّه خان کامفیروزی عالی جاه حاجی نصراللّه خان کامفیروزی است، چند سالی است که املاک موروثهٔ خود رااز دست داده و در بلوک بوانات مسکن گرفته است.» پالنگری کهنه (ده کهنه) کنونی: «ده کهنه» کنونی دارای ۲ قسمت می باشد: ۱- بخش قدیمی ۲- بخش بخش جدید که به آن «پهناب ری
زی» می گویند، در ناحیهٔ قدیمی، خانواده هایی زندگی می کنند، که شامل چند گروه و طایفه، مانند: پالنگرینی، شولی، ترک، بنویی، سی سختی، باغ نوی، منصورآبادی، قلعه نوی … می شوند. به فاصلهٔ ۵۰۰ متردورتراز محلهٔ قدیمی «ده کهنه» محلهٔ " پهناب ریزی " قرار دارد، که از لحاظ اداری جزء «ده کهنه» محسوب می شود. اکثریت ساکنین " پهناب ریزی " از مردم «شول گپ» می باشند، چندین خانوار منصورآبادی و قلعه نوی و ده کهنه ای نیز در میان آن هاوجود دارند. همهٔ آنان از ساکنان قدیمی ده کهنه اند که طی دو دههٔ گذشته در اثر کم بود جا و زمین، به این جا آمده وخانه های مجلل ساخته اند. مردم. مردم این روستا لرتبار هستند و به زبان لری سخن می گویند جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۳ نفر (۱۰۱ خانوار) بوده است.
بکیان، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. مردم. مردم این روستا لرتبار هستند و به زبان لری محلی سخن می گویند که بسیار خالص تر از فارسی است و امروزه در دست فراموشی است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۵۲۶ نفر (۳۳۱خانوار) بوده است.
پالنگری نو، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۲۵ نفر (۲۵۹خانوار) بوده است.
حاجی آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۲۱ نفر (۱۹۷خانوار) بوده است.
الله مرادخانی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶۲ نفر (۱۰۴خانوار) بوده است.
ده دامچه، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۷ نفر (۴۰خانوار) بوده است.
چم زیر، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۹ نفر (۷۹خانوار) بوده است.
چم سهراب خانی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۱ نفر (۶۱خانوار) بوده است.
سربست (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۶۷ نفر (۱۰۵خانوار) بوده است.
آب ماهی (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۴ نفر (۴۹ خانوار) بوده است.
پیرسبزعلی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۸ نفر (۶۴خانوار) بوده است.مردم این روستا به دلیل آب و هوای معتدل و مرطوب به کشت برنج و باغداری روی آورده اند.
چشمه نوروزی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
چم چنار، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۴۰۱، جمعیت آن ۵۰۰ نفر (۷۰خانوار) بوده است.
چم کنگری، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۴ نفر (۷۱خانوار) بوده است.
گرمه (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۸۲ نفر (۱۵۳خانوار) بوده است.
کوه سبز، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.کوه سبز در نزدیکی پتروشیمی های شیراز و مرودشت قرار دارد. این روستا دارای بستنی های سنتی معروفی است که همواره مورد استقبال مسافران قرار می گیرد. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۹۰۶ نفر (۶۵۲خانوار) بوده است.
فخرآباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵۸ نفر (۹۹خانوار) بوده است.
قاسم آباد رامجرد یا قاسم آباد روستایی در دهستان رامجرد یک بخش مرکزی شهرستان مرودشت استان فارس ایران است.این روستا در 15 کیلومتری شهر مرودشت و 7 کیلومتری پتروشیمی شیراز قرار دارد.چند سالیست افتتاح شرکت های صنعتی مجاور این روستا افزایش یافته. این روستا دارای طبیعتی زیبا مخصوصا در فصل بهار است. امامزاده شاهغیب در این روستا وجود دارد که یک مکان زیارتی است. علاقمندان به تاریخ این روستا میتوانند به کتاب (ده قاسم اباد رامجرد) نوشته مهندس ایرج روحانی منتشر شده سال 1343 هجری شمسی مراجعه کنند جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۸۸۱ نفر (۲۴۶خانوار) بوده است.
اسفدران، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹۹ نفر (۱۶۱خانوار) بوده است.
دم افشان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵۶ نفر (۹۴خانوار) بوده است. شغل مردم و راه های درآمد. بیشتر مردم به شغل کشاورزی و دامپروری مشغول هستند. محصولات کشاورزی. عمده محصول کشاورزی روستا گندمو جو و ذرت می باشد. کاشت گوجه فرنگی و برنج نیز در روستا به چشم می آید
شهرک طالقانی (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷۹ نفر (۱۰۹خانوار) بوده است.
اسلام آباد یا شهرک خارا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. نام محلی ان شرکت خارا است و ساکنان آن بعد ازتخریب دو روستای گروازجان و مالنجان در این مکان مستقر شدند . از افراد معتمد و امین این روستا میتوان حاج اسدالله خیری را نام برد که کدخدای این منطقه نیز بودند . جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۹۵ نفر (۱۸۲ خانوار) بوده است.
زقانک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۳۳ نفر (۱۶۸خانوار) بوده است.
فالونک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۳ نفر (۱۰۸خانوار) بوده است.
دولت آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. دارای مناطق سبز و آب هوایی معتدل و خوب است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۹ نفر (۷۱خانوار) بوده است.
زرگران (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در منطقه رامجردیک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۷۴۷ نفر (۳۷۹خانوار) بوده است.
بادکی (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۲ نفر (۵۳خانوار) بوده است.
حسن آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱ نفر (۲۰خانوار) بوده است.
عمادآباد (مرودشت) روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. زبان مردم این روستا فارسی است و لهجه خاص خود را دارد. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۲۳ نفر (۲۳۲خانوار) بوده است.
احمدآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۲ نفر (۴۱خانوار) بوده است.
خالدآباد علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. خالدآباد علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت دهستان رودبال در استان فارس ایران است.نام خالدآباد از روستای قدیمی در فاصله تقریبی 2 کیلومتری روستای فعلی به سمت روستای احمدآباد که با نام خالدآباد بوده، گرفته شده است.ظاهرا روستای خالد آباد در اثر هجوم اقوام بیابانگرد(کولی) مورد چپاول قرار گرفته به نحوی که ادامه حیات در آنجا به صلاح نبوده است لذا در قسمت بالای آبادی (علیای خالد آباد) روستای فعلی پی ریزی می شود.بافت اصلی جمعیتی شامل: 1_ فارس های محلی از خاندان قاسمی که از نوادگان قاسم قاسمی و فرزندش میرزاقا قاسمی می باشند. 2_طایفه بهمئی که در زمان کریم خان زند، به منطقه مرودشت آمده و ابتدا در روستای حسن آباد تل کمین و سپس در علیا خالد آباد ساکن شدند. 3_ فامیل های دیگر نظیر مرادبیگی، مرزبان، خالدی، پورمند و ... شغل اصلی مردم روستا کشاورزی بوده و از کشاورزان قدیمی دارای حق نسق که به رعیت معرف هستند و در سال 1342 و طی اصلاحات ارضی صاحب زمین شده و نیز کشاورزانی که بعد از انقلاب و در هیات های هفت نفره تحت عنوان خوش نشین زمیندار
شدند تشکیل یافته است. روستای علیا به عنوان روستای فرهنگی معروف می باشد و تعداد معلمان آن نسبت به سرانه جمعیتی در رده های بالای شهرستان قرار دارد. ویرایش ها بدون خلاصه ویرایش جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱۲ نفر (۲۰۲خانوار) بوده است.
معصوم آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است که دارای تاریخی کهن است این دهستان در مجاورت کوه میان قلعه قرار دارد که این کوه داری آثار باستانی فروان وتمدن اصیلی بوده جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹۰ نفر (۱۰۶خانوار) بوده است.
مقصودآباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۵ نفر (۲۰خانوار) بوده است.
حسین آباد باصری، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۸ نفر (۵۵خانوار) بوده است. شغل بیشتر اهالی این روستا دامپروری و کشاورزی می باشد. این روستا از نظر قومیتی جزء عشایر فارس و از ایل خوشنام وشجاع باصری می باشد . مردمانی با هوش -ساده و صمیمی با دلی پاک و بی الایش .
میان قلعه (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۱ نفر (۱۰۳خانوار) بوده است.
گَلیان (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کناره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹۳ نفر (۱۹۶خانوار) بوده است.
کناره (مرودشت)، شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. کناره با ۶٬۵۷۱ نفر جمعیت، پرجمعیت ترین روستای شهرستان مرودشت و استان فارس است. اهالی بومی روستای کناره فارسی زبان (در اصطلاح بومی: تاجیک) هستند. جمعیت. این روستا در دهستان کناره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶٬۵۷۱ نفر (۲٬۰۳۳ خانوار) بوده است. رتبه در استان. روستای کناره مرکز دهستان کناره با ۶،۵۷۱تن جمعیت طبق آمار رسمی سازمان آمار ایران در سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۹۵ بزرگترین روستای شهرستان مرودشت و بزرگترین روستای بزرگ استان فارس است و از ۵۳ شهر استان جمعیت بیشتری دارد که در زیر آمده است. منابع. از منابع:کتابخانه مجلس شورای اسلامی منابع :لغت نامه دهخدا (چاپ قدیم)
امامزاده ابراهیم (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کناره قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
شهرک ولی عصر روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کناره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۷۹ نفر (۳۴۱خانوار) بوده است.
فیروزی (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. آثار تاریخی :پل قدیم فیروزی یکی از پل های ناشناخته و در حال تخریب روستای فیروزی مرودشت است که در سال ۸۸ به ثبت آثار ملی رسیده، با این وجود باستان شناسان معتقدند که ثبت نتوانسته به این اثر تاریخی کمکی کند و پل فیروزی نیاز به مدت طولانی ندارد تا به زباله دانی تاریخی بپوندد. از پل قدیم فیروزی چیزی جز تلی خاک و پیکری نیمه شده باقی نمانده است. مردم بومی روستای فیروزی فارسی زبان(در اصطلاح بومی: تاجیک) هستند. جمعیت. این روستا در دهستان کناره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۶۳۹ نفر (۶۹۹خانوار) بوده است.
جونجان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کناره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۰ نفر (۴۶خانوار) بوده است.
ده بید (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کناره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۱۷ نفر (۲۷۱خانوار) بوده است.
رشمیجان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در کنار شهرستان مرودشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۳۹ نفر (۱۷۳خانوار) بوده است. تاریخچه روستا. روستای رشمیجان کلانتری دارای تاریخچه ای بیش از۲۵۰۰ سال میباشد.وجود تل تاریخی ومربوط به عهد هخامنشیان در ضلع شمالی روستا که امروزه به منظور گورستان روستا شناخته میشود و همچنین تل دیگری در ضلع غربی روستا که این روزها اشتباهی به نام تل کجوری معروف شده است و در واقع نام این تل .تل قلعه میباشد و همچنین آداب و رسومی که پاره ای از آنها ریشه های چند هزار ساله دارند و در جای خود به موقع بیان خواهد شد نشانگر قدمت این روستاست. نام روستا. همانگونه که مشاهده می کنید نام روستا از دو بخش تشکیل شده که هر یک دارای مفهومی جداست.ابتدا به بررسی بخش اول که همان رشمیجان میباشد میپردازیم.رشمیجان از دو بخش رشمی و جان تشکیل شده است.کلمه رشمی دارای چند معنی و مفهوم میباشد که در اینجا به همه آنها خواهیم پرداخت.در واقع ریشه اصلی کلمه رشمی از رش گرفته شده است که به معنی محل نگهداری و پرورش اسب و همچنین محلی که در آن
جا باران فراوان میبارد و در آخر به مکانی گفته میشود که در بلندی واقع شده است.حال باید ببینیم کدام نام مربوط به این روستاست. ما میدانیم که در این روستا باران زیادی نمیبارد که بدین نام خوانده شود.ولی آیا این روستا محل نگهداری اسب بوده یا در بلندی واقع شده است؟خوب ما میدانیم که این روستا با اختلاف کمی از بقیه روستا های اطراف بلند تر است اما آیا این میتواند دلیل مستندی بر این ادعا باشد؟.ولی به نظر شخصی من نام این روستا از محل پرورش و نگهداری اسب ها گرفته شده است دلیلی که برای این ادعا دارم این است که بعد از رش دو کلمه جدا یعنی می و جان آورده شده است.میدانیم که می به معنی شراب است و کنایه ای از سرخ رنگ بودن است اما اگر این گونه باشد چرا بعد از می کلمه جان آورده شده؟این کلمه در واقع گون بوده است که بعد ها و طی گذشت زمان تبدیل به جون و جان شده است هنوز هم وقتی از کهنسالان روستا در باره نام روستا بپرسید رشمیجان را رشمیگون میخوانند.کلمه گون خلاصه شده کلمه گونه یا شکل است وقتی میگوییم می گون یعنی سرخ رنگ و برنگ شراب که اشاره به رنگ اسب هاییست که در این روستا پرورش داده میشده است.حال اگر بگوییم در اینجا بلندیی به رنگ سر
خ بوده است کمی دور از منطق است هر چند ادعای دیگری در باره بلندی سرخ رنگ وجود دارد که به آن نمیپردازم.پس تا به اینجا بهترین نتیجه ای که میشود گرفت همان رشمیگون است اما چرا پسوند کلانتری را این روستا یدک میکشد.همانگونه که میدانید کلمه کلانتر از کلمه کلان گرفته شده یعنی بزرگ و کلانتر به معنی بزرگتر است.از اینرو این روستا را کلانتری میخواندند که در گذشته خان های این روستا که معروف ترینشان محمد رفیع خان و پسرش محمد ربیع خان مرودشتی که از ساکنان این روستا میبوده و امروزه قبر ایشان در این روستاست( البته بعدا در این باره بیشتر سخن خواهییم گفت) چندین روستا و منطقه بزرگ را زیر نظر داشته و در واقع کلانتر این مناطق بوده اند و رشمیگون به عنوان کلانتری محل شناخته میشده است.در چند دهه گذشته بخاطر سهل انگاری اهالی و شورای روستا پسوند کلانتری از روستا گرفته شده بود که امسال به همت جوانان و همکاری همه جانبه شورای اسلامی روستا این پسوند با ارزش که نشانگر ارزش و تاریخچه روستاست به روستا باز گردانده شد تل رشمیجان. تل رشمیجان مربوط به دوره هخامنشی است و در شهرستان مرودشت، بخش مرکزی، دهستان کناره، شمال غرب روستای رشمیجان به طرف روس
تای کوشک واقع شده و این اثر در تاریخ ۳۰ بهمن ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۹۱۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است
کوشک (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کناره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳٬۰۳۵ نفر (۷۳۷خانوار) بوده است.
گلدشت علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مجدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۴۶ نفر (۳۱۳خانوار) بوده است.
گودزرشک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مجدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۱ نفر (۸۶خانوار) بوده است.
گیندشلی سفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مجدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۵ نفر (۴۳خانوار) بوده است.