Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سندرم ساوانت , یا ساوانتیسم، شرایطی است که در آن افرادی با ناتوانی ذهنی واضح، قابلیت های مشخصی فراتر از حد متوسط نشان می دهند. مهارت هایی که مبتلایان به این سندرم معمولاً بروز می دهند، بیشتر در ارتباط با حافظه است و می تواند شامل محاسبات سریع، علم پزشکی، توانایی هنری، نقشه نگاری یا توانایی در موسیقی باشد. معمولاً فقط یک مهارت وجود دارد. افراد مبتلا به این شرایط عموماً دچار اختلالات عصبی تکاملی از قبیل اختلال اوتیسم یا آسیب مغزی هستند. تقریباً نیمی از موارد دچار اوتیسم بوده که به آن ها ساوانت اوتیسمی گفته می شود. با اینکه این شرایط معمولاً در کودکی ظهور می کند، اما در برخی موارد در بزرگسالی ایجاد می شوند. این شرایط در دی اس ام-۵ به عنوان بیماری روانی شناخته نشده است. (هیچگونه بیماری روانیDSM-5 به نام ساوانت وجود ندارد) این نوع بیماری یک نوع اختلال عصبی است. این شرایط بسیار نادر است. یک برآورد نشان می دهد که تقریباً در هر یک میلیون نفر، یک نفر به آن دچار می شود. (یعنی به طور تقریبی۸۰ نفر در ایران به این سندرم مبتلا هستند). موارد مبتلایان مؤنث نیز بسیار نادرتر از مبتلایان مذکر است. اولین مورد از این شرایط در سال
۱۷۸۳ گزارش شده است. از هر ۱۰ تا ۲۰۰ نفر اوتیسمی، یک نفر دچار سطوح مختلف از اوتیسم ساوانت است. سریال ترکی دکتر معجزه گر به این اختلال عصبی به صورت جدی پرداخته است. برآورد می شود که در حال حاضر کمتر از صد فرد مبتلا به ساوانت با مهارت های فوق طبیعی وجود داشته باشد. علائم و عوارض. مهارت های ساوان معمولاً در یک یا چندین حوزه از پنج حوزهٔ اصلی بروز می کند: هنر، حافظه، ریاضی، توانایی موسیقی و دستکاری تصویری. با وجود اینکه این بیماری تشخیص پزشکی ندارد، ولی محقق دارولد ترفرت این سندرم را ارثی یا ژنتیکی می داند. با توجه به نظریهٔ ترفرت، تقریباً نیمی از مبتلیان به سندرم ساوان، از اوتیسم رنج می برند، در حالی که نیمهٔ دیگر به بیماری های عقب ماندگی ذهنی، بیماری های توسعه، ناهنجاری های مغزی یا بیماری هایی نظیر شیزوفرنی دچار هستند. او می گوید، همهٔ این کسانی که اوتیسم دارند، ساوان نیستند و برعکس این قضیه هم صادق است. دیگر دانشمندان ردپاهای این دو سندرم (اوتیسم و ساوانتیسم) را به هم ربط می دهند، یا نظریه های قبلی در مورد جزیره ای بودن (خاص) بودن ساوان را رد کرده اند. با وجود اینکه این حالت بسیار نادرتر از خود سندرم ساوان است
، ولی عده ای هستند که بدون داشتن ناهنجاری خاصی دارای توانایی های خاص هستند؛ یعنی این توانایی ها بر اثر یک آسیب مغزی ایجاد نمی شود. این نطریه ضربه ای بود به نظریهٔ معلول بودن افراد دارای سندرم ساوان. آثار هنری. فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی زیر به سندرم ساوان پرداخته اند:
ضرابخانه یا زرآبخانه محلی است که تولید و ساخت سکه در آن انجام می گیرد. در ضرابخانه، پس از ذوب فلزات، با استفاده از قالب، پتک ویا چکش مخصوص، نقش مورد نظر را بر روی سکه حک می کنند. بیشتر سکه ها از زَر و سیم ساخته می شدند. واژه ضراب و ضرابخانه. ضرابخانه در زبان ایتالیایی زِکَه Zecca (zéc·ca) است. به اسپانیایی و آراگونی سِکَه Ceca، و در کاتالانی Seca نوشته و خوانده میشود. سکه واژه ای پارسی برابر عملة در زبان عربی است. در زبانهای ایرانی چون کردی از واژه سکه (سککه) استفاده میشود. در زبان اردو و پشتو هم سکه را سکه و ایکی میگویند. ضرابخانه Zarabkhaneh در عربی «دار سک العملة» خوانده می شود. «دار» در عربی برابر با سرا (سرای) در زبان پارسی است، و چنانکه گفته شد «عملة» نیز برابر سکه است. جایی که سکه ساخته میشود. هنگامیکه دریافت سجل یا شناسنامه در ایران اجرایی شد برای کسانیکه در ضرابخانه کار می کردند عنوان ضرّاب، ضرّابی و ضرابی بکارگرفته شد و باوجود برچیده شدن ضرابخانه ها یا زَرآبخانه ها (با ارزشترین سکه ها از زَر ساخته می شدند و از اینرو با این نام شناخته می شدند) این نام از بازماندگان آنان برجای مانده، و یادآور نسب ایشا
ن است. در پاسپورت یا گذرنامه ها و سندهایی که به لاتین نوشته می شوند با توجه به صورت نویسه ی فارسی این نام خانوادگی، مشدد و یا بدون تکیه به شکل Zarabi و Zarrabi نوشته می شود. به لحاظ حقوقی اعضای خانواده ها بهتر است از یک صورت نوشتاری استفاده کنند. خانواده های ضرابی کاشان و تهران (نوادگان آقا محمدخان ضرابی کاشانی و عبدالرحیم کلانتر ضرابی) ، خانواده ضرّاب در تبریز، و ضرّابیه یزد Zarrabieh یا Zarrabiyeh نمونه هایی از این دست هستند. هر کسی از سرپرست زرآب خانه تا کارگر ساده عنوان ضرابی گرفت. بنابراین ضرابی بطور گسترده میتواند معنای سرپرست و استاد زرآب خانه و کسی که در ساخت سکه مشارکت میکند داشته باشد. از آنجا که افراد گوناگونی که نسبت خویشاوندی با یکدیگر نداشتند در ضرابخانه ها به مشاغل مختلفی مشغول بودند نامهای خانوادگی با جزئیاتی از هم سوا شد که نشان دهنده عدم خویشاوندی این افراد باشد. سرپرستان ضرابخانه ها. سپهسالار امیر غیاث الدین بیگ (معروف به ضرابی) امیر شریف بیگ عباس منظورخان ضرابی «امیر غیاث الدین بیگ سردار و سپهسالار سپاه شاه عباس دوم بود،... شاه عباس اداره نقاطی از جمله نیاسر، اسحق آباد و ضرابخانه کاشان را
به او سپرد. بعد از فوت او پسرش امیر شریف بیگ ملقب به عباس منظورخان تیولات پدر از جمله ضرابخانه کاشان را مدیریت می کرد. پسر وی آقامحمدخان ضرابی (معاصر نادرشاه و اوایل کریم خان زند) ابنیه و عمارات و مستحدثات خیریه فراوان از خود به یادگار گذاشت.» خاندان ضرابی کاشان نام خانوادگی خود را از او گرفته اند. محمد ابراهیم معاون الدوله (فرزند ابوطالب مشهور به فرخ خان امین الدوله) زاده ی ۱۲۷۶ هجری قمری، تهران. از کارگزاران دولت و رئیس خزانه و ضرابخانه کشور بود، همچنین در چند دولت به عنوان وزیر امور خارجه، وزیر پست و تلگراف و وزیر مالیه خدمت کرد. امین الضربی که از جمله شغل های دیوانی و دولتی بود در دوره ناصری با برچیده شدن ضرابخانه ها به پایان رسید. از شخصیت های مهم دارای سمت امین الضربی میتوان به محمدحسن امین الضرب اصفهانی که فنون ضرب سکه را در فرنگ آموخته بود (اولین سرمایه گذار صنعتی ایران)، و فرزند وی محمدحسین امین الضرب (سرمایه دار و پدر برق ایران) نام برد. محمدحسن از طریق آشنایی با غرب و تجارتخانه های اروپایی و امریکایی ایران با شیوه های بازرگانی و تجارت آشنا شد و به تشکیل کمپانی پرداخت. آشنایی امین الضرب با غرب و تأث
یراتی که از آن پذیرفت، موجب شد تا در زمینه های جدیدی مثل راه آهن و کارخانه نیز سرمایه گذاری کند. محمدحسن امین الضرب اصفهانی بزرگ ترین بازرگان قرن نوزدهم و اولین سرمایه گذار صنعتی در ایران و رئیس اتاق بازرگانی تهران بود. همچنین میتوان از عبدالله جهان آرا نام برد که هفت سال، ریاست ضرابخانه کشور را برعهده داشت. تاریخچه. در ضرابخانه های سنتی در ایران از وسایل زیر استفاده می شد: از زمان ساسانیان نام زَرآبخانه بر سکه نوشته میشد. بررسی سکه های دوره ساسانی دانش گسترده ای در اختیار پژوهشگران می گذارد. اپرشهر، آترا، ایرانشهر شاپور، زرنج و سکستان، سمرکند از این دست است. (سکه های ساسانی و ضرابخانه های ساسانی) در دوران افشاریه و زندیه تا اواسط قاجاریه وضع ضرب سکه کم وبیش به همان صورت بود تا در سال ۱۲۸۲ هجری قمری، ناصرالدین شاه دستور داد ضرابخانه ای با روش جدید و به صورت ماشینی از فرانسه خریداری و به ایران وارد شود و پس از وقفه ای دوازده ساله، ضرابخانه جدید در سال ۱۲۹۴ قمری به دستیاری مستشاری اتریشی به نام پشان، کار خود را آغاز نمود. فکر ایجاد چنین ضرابخانه ای، سال ها قبل از این تاریخ، یعنی به سال ۱۲۲۲ هجری قمری در زمان ول
یعهدی عباس میرزا نایب السلطنه در تبریز مورد توجه بوده و اقدام به تهیه مسکوک رسمی یا چرخی شده بود، اما به علت گرانی هزینه در حدود ۲۰۰ قطعه سکه سیمین (نقره ای) تهیه و ضرابخانه تعطیل شد. پیشینه ی ضرابخانه ها. پیش از تاسیس بانک، شهرهای گوناگون ضرابخانه ی جداگانه ی دولتی داشتند. بنابراین ضرابی های شهرهای گوناگون چون خاندان ضرابی کاشان، طایفه ضرابی کرمانشاه، شیراز، طایفه ضرابی گیلان... هیچیک نسبت خویشاوندی ندارند. تاریخچه ی چاپ اسکناس در ایران. در اواخر قرن هفتم هجری (قرن ۱۳ میلادی) و در دوره سلطنت گیخاتوخان (سال ۶۹۳ ه .ق) پنجمین پادشاه سلسله ی ایلخانیان، به پیشنهاد عزالدین مظفر از نزدیکان صدر جهان (وزیر گیخاتو) با الهام از پول کاغذی چین، پول کاغذی (چاوه) برای مدت کوتاهی متداول شد و نخستین بار پول کاغذی به نام چاو(موسوم به چاو مبارک) در تبریز چاپ شد اما بر اثر مقاومت شدید مردم کنار گذاشته شد. اولین بانک ایرانی که به چاپ اسکناس پرداخت، بانک جدید شرق بود که مرکز آن در لندن قرار داشت و اسکناس های چاپ شده توسط این بانک در بانک بازرگانی ایران انتشار می یافت. اسکناس های چاپ شدهٔ این بانک از پنج قران به بالا بود. در سال ۱
۲۶۷ هجری قمری، امتیاز چاپ اسکناس از بانک جدید شرق به بانک شاهی واگذار شد. بانک شاهنشاهی ایران طبق قرارداد رویترز حق انحصاری چاپ اسکناس را داشت، اما چاپ اسکناس همچنان در بانک جدید شرق انجام میگرفت و سیاست های پولی را نیز همین بانک تعیین میکرد. در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی، نمایندگان نخستین مجلس شورای ملی خواستار تأسیس بانک ملی شدند، سرانجام در ۱۷ شهریور ۱۳۰۷ بانک ملی شروع به کار کرد. بانک شاهنشاهی تا سال ۱۳۰۹ شمسی به فعالیت خود ادامه می داد و در این سال ایران حق انحصاری نشر اسکناس را به مبلغ ۲۰۰ هزار لیرهٔ انگلیس خریداری کرد و مسئولیت چاپ اسکناس به بانک ملی ایران واگذار شد. در سال ۱۳۱۰ هجری شمسی اسکناس های چاپ شدهٔ قبلی از رده خارج شدند و به موجب مادهٔ ۵ قانون اصلاح (قانون واحد و مقیاس پول) حق انحصاری انتشار اسکناس به مدت ۱۰ سال به بانک ملی واگذار شد. از این تاریخ به بعد تعیین نوع طرح و مبلغ، نوع اسکناس و تعداد آن ها را بانک ملی تعیین می کرد و اسکناس ها همچنان در لندن چاپ می شدند. اولین اسکناس بانک ملی در فروردین ۱۳۱۱ چاپ شد. بانک ملی تا سال ۱۳۳۹ اقدام به نشر اسکناس می کرد تا اینکه با تأسیس بانک مرکزی، حق نشر اسکناس
به بانک مرکزی ایران داده شد. تا پیش از سال ۱۳۶۲ شمسی، ایران اسکناس مورد نیاز خود را به کشورهای خارجی و بیشتر انگلستان سفارش می داد. اما از این سال به بعد با تأسیس کارخانه تولید کاغذ اوراق بهادار، رفته رفته اسکناس ها روی کاغذ ایرانی چاپ شدند و از سال ۱۳۶۷ کل اسکناسهای ایران در داخل چاپ می شوند اما تا سال ۱۳۸۱ همچنان کاغذ مورد نیاز از خارج کشور وارد می شد. محله ضرابخانه. محله ضرابخانه (سه راه ضرابخانه) در شهر تهران منطقه ۴ در تقاطع خیابان شریعتی، بزرگراه همت - زین الدین و ابتدای خیابان پاسداران است. هنوز آثاری از بنای ضرابخانه قجری و پهلوی در آنجا باقی است. محل نشر سکه و اسکناس و مؤسسه عالی بانکداری، موزه و مسجد ضرابخانه، در ابتدای خیابان پاسداران، یادگار همان دوران است. بخش های مرتبط:باغ ضرابخانه سلطنت آباد (پاسداران کنونی)
یارا سایه شهیدی (؛ زادهٔ ۱۰ فوریهٔ ۲۰۰۰) بازیگر و مدل آمریکایی است. از جمله آثار سینمایی او می توان به "تصورش کن" (۲۰۰۹)، "پاکوچولو" (۲۰۱۸) و نقش اصلی "خورشید هم یک ستاره است" (۲۰۱۹) اشاره کرد. "تایم" نام او را در فهرست «۳۰ فرد تأثیرگذار نوجوانان سال ۲۰۱۶» قرار داد. او از پدری ایرانی و مادری آفریقایی-آمریکایی است. زندگی اولیه. یارا شهیدی از پدری ایرانی آمریکایی به نام افشین شهیدی در مینیاپولیس ،مینه سوتا به دنیا آمد، پدرش عکاس بود و مادرش با نام کری سالتر شهیدی آفریقایی آمریکایی وچاکتاو است. زمانی که یارا چهار ساله بود به خاطر کار پدرش افشین به کالیفرنیا رفتند. او خواهر بزرگتر هنرپیشه کودک و مدل سعید شهیدی است، آن ها یک برادر کوچکتر به نام احسان هم دارند. رپر آمریکایی ناز که با نام ناس هم شناخته می شود خویشاوند (پسردایی) آنهاست. جوایز. یارا شهیدی در پانزده سالگی توانست جایزهٔ بهترین بازیگر زن سریال های کمدی را از NAACP Image دریافت کند.
کنسرت یانی در آکروپولیس اولین آلبوم زنده توسط یانی است. این آلبوم در اودئون هرودس آتیکوس واقع در شهر آتن در یونان در تاریخ به صورت زنده ضبط شد، و در ۱۹۹۴ انتشار یافت. این آلبوم رتبهٔ نخست را در دسته بندی «آلبوم عصر نوی برتر» مجله بیلبُرد و نیز رتبهٔ ۵ را در جدول «۲۰۰ برتر "بیلبُرد"» در همان سال بدست آورد. فیلم این آلبوم بمدت ۲۲۹ هفته در جداول «برترین ویدئو موزیک» و جداول «پرفروشترین وی اِیچ اِس» قرار داشت، و نامزدی یک جایزه امی را برای "دستاورد برجسته فردی در نورپردازی (الکترونیک) برای سریال درام، سریال متفرقه، سریال کوتاه، فیلم، یا ویژه برنامه" در سال ۱۹۹۴ بدست آورد. این کنسرت در ۶۵ کشور جهان پخش شده و بیش از نیم میلیارد نفر آن را مشاهده کرده اند. این آلبوم با ۷ میلیون نسخه فروش جهانی، پرفروش ترین آلبوم ویدئویی جهان بعد از «تریلر مایکل جکسون» است. آهنگ "آکرویالی/ایستادن در جنبش" از این آلبوم از طرف "ژورنال جامعه سلطنتی پزشکی" () دربردارندهٔ اثر موتزارت دانسته شد، زیرا ترکیب آن از لحاظ ضرب آهنگ، ساختار، هم آوایی ملودیک و هارمونیک و قابلیت پیش بینی مشابه "سونات شماره ۴۴۸ موتزارت" است، ویژگی هایی که پنداشته می
شود در کاهش حملات صرع و بهبود کارایی تجسم فضایی مؤثر باشند. این کنسرت به رهبریِ شهرداد روحانی آهنگساز ایرانی در آکروپولیس مکان باستانی شهر آتن برگزار شده است.
بابامبارکی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری رسمی ایران در سال ۱۳۹۵ آمار جمعیت آن ۸۴۰ نفر می باشد. بر همین اساس در سال ۱۳۸۵ آمار جمعیت آن ۵۳۱ نفر بوده است.
تل قلعه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۹۰ نفر بوده است.
چم دره روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۶۵ نفر بوده است.
ذکی علمداری روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. جمعیت. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۵ نفر بوده است.
بیدبلند روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۸ نفر بوده است.
جان ادگار هوور یا به صورت مخفف جی. ادگار هوور (۱ ژانویهٔ ۱۸۹۵ – ۲ مه ۱۹۷۲) اولین گرداننده و رئیس اداره تحقیقات فدرال (پلیس فدرال آمریکا یا اف بی آی) بود. او در سال ۱۹۲۴ به مقام ریاست «ادارهٔ آگاهی» که یک ادارهٔ دولتی بود منصوب گشت، او این اداره را که بعداً در ۱۹۳۵ به اداره تحقیقات فدرال (اف بی آی) تغییر نام داد ظرف مدت نسبتاً کمی به یک سازمان خوش نام و مورد احترام تبدیل کرد که در حوزهٔ جاسوسی و اطلاعات فعال بود. هوور همچنین یک لیست سیاه ملی را ایجاد و گسترش داد. در طول جنگ سرد، وی اف بی آی را به عنوان یک ارگان ضدکمونیستی به کار انداخت. هوور تا پایان عمرش (۱۹۷۲) یعنی به مدت ۴۷ سال ریاست اف بی آی را به عهده داشت. بعدها در زندگی و پس از مرگش، هوور به چهره ای بحث انگیز تبدیل شد، زیرا شواهدی از سوءاستفاده های مخفیانه او از قدرت آشکار شد. زندگی و تحصیلات. هوور در اول ژانویهٔ ۱۸۹۵ در واشینگتن، دی.سی. به دنیا آمد. پدرش «دیکرسون نیلور هوور» در ادارهٔ نقشه برداری و چاپ دولتی کار می کرد و مادرش «آنا ماری» از تبار آلمانی بود. هوور پس از پایان دبیرستان، در کتابخانه کنگره مشغول به کار شد و هم زمان در دانشگاه جورج واشینگتن
در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد. او در سال ۱۹۱۶ مدرک کارشناسی حقوق (LLB) و در سال ۱۹۱۷ مدرک کارشناسی ارشد حقوق (LLM) دریافت کرد. آغاز فعالیت دولتی. در سال ۱۹۱۷، هوور به عنوان کارمند در وزارت دادگستری ایالات متحده مشغول به کار شد. در جریان جنگ جهانی اول، او مسئول بررسی پرونده های امنیتی و ضدجاسوسی بود. در سال ۱۹۱۹، به عنوان دستیار ویژهٔ دادستان کل «ای. میچل پالمر» منصوب شد و نقش کلیدی در حمله های پالمر علیه آنارشیست ها و کمونیست ها ایفا کرد. این اقدامات، هرچند با انتقادهایی دربارهٔ نقض آزادی های مدنی همراه بود، موجب شهرت و ارتقای جایگاه هوور در ساختار امنیتی کشور شد. ریاست بر اداره تحقیقات فدرال. در سال ۱۹۲۴، هوور به ریاست اداره تحقیقات (BOI) منصوب شد. پس از تأسیس اف بی آی در سال ۱۹۳۵، او به عنوان نخستین رئیس این نهاد انتخاب شد و تا زمان مرگش در این سمت باقی ماند. هوور با ایجاد سیستم های نوین مانند پروندهٔ اثر انگشت، آزمایشگاه جنایی، و آکادمی ملی اف بی آی، ساختار حرفه ای و علمی این نهاد را پایه گذاری کرد. در دههٔ ۱۹۳۰، اف بی آی تحت رهبری هوور با گانگسترهایی مانند آل کاپون، جان دیلینجر و بونی و کلاید مقابله کرد. در دهه
های بعد، تمرکز اف بی آی به مقابله با جاسوسی خارجی، کمونیسم، و فعالیت های چپ گرایانه در داخل کشور معطوف شد. در دوران جنگ سرد، هوور نقش مهمی در نظارت بر فعالیت های سیاسی و فرهنگی ایفا کرد. روش ها و جنجال ها. هوور به خاطر روش های سخت گیرانه، استفادهٔ گسترده از شنود غیرقانونی، نفوذ در گروه های سیاسی، و جمع آوری اطلاعات محرمانه از شخصیت های عمومی، مورد انتقاد قرار گرفت. او فهرست هایی موسوم به «FBI Index» تهیه می کرد که شامل هزاران فعال سیاسی، هنرمند، و روشنفکر بود. پس از مرگ او، اسناد محرمانه ای منتشر شد که نشان می داد هوور از قدرت خود برای تهدید سیاسی، اخاذی اطلاعاتی، و تضعیف مخالفان استفاده کرده است. از جمله اقدامات بحث برانگیز او می توان به برنامهٔ کوینتلپرو (COINTELPRO) اشاره کرد که هدف آن نفوذ و تضعیف گروه هایی مانند جنبش حقوق مدنی، حزب پلنگ سیاه، و فعالان ضدجنگ بود. این برنامه ها با نقض آشکار حقوق شهروندی همراه بودند و پس از افشای آن ها، اعتبار اف بی آی به شدت آسیب دید. زندگی شخصی و مرگ. هوور هرگز ازدواج نکرد و زندگی شخصی اش همواره در هاله ای از ابهام قرار داشت. رابطهٔ نزدیک و طولانی مدت او با «کلاید تولسون
»، معاون و دوست صمیمی اش، موضوع گمانه زنی های فراوانی بود. با این حال، هیچ سند رسمی دربارهٔ گرایش جنسی او منتشر نشده است. هوور در ۲ مهٔ ۱۹۷۲ در سن ۷۷ سالگی در واشینگتن، دی.سی. درگذشت. پیکر او در گورستان کنگره به خاک سپرده شد. پس از مرگش، تولسون به طور موقت ریاست اف بی آی را بر عهده گرفت.
فرامرزی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۷۹ نفر بوده است.
چم برکه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. جمعیت. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳ نفر بوده است.
کنسرت یانی در رویال آلبرت هال در سال ۱۹۹۵ در رویال آلبرت هال در شهر لندن برگزار شده است.
حاجی آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۰۷ نفر بوده است.
کتابخانه آزاد فیلادلفیا (Free Library of Philadelphia) تأسیس ۱۸۹۱ میلادی نام سامانه کتابخانه عمومی در شهر فیلادلفیا است. این کتابخانه ۵۴ شعبه در سرتاسر شهر دارد. این کتابخانه مجموعاً ۴٬۶۴۲٬۰۹۴ کتاب دارد که این مؤسسه را از بزرگ ترین مخازن کتب کشور کرده است.
علی آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۰۴ نفر (۱۸۹ خانوار) بوده است.
محمدی آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۵۹ نفر بوده است.
هفت چاه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ دارای ۳۵ نفر جمعیت است و در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۵۷ نفر (۱۲ خانوار) بوده است.
پلنگی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۴۲ نفر بوده است.
اسلام آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۱۳ نفر و در سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۱۲۳۷ نفر (۳۵۵ خانوار) است. در آمار سال ۱۳۹۵ وجود ندارد احتمال دارد بدلایل توسعه صنعتی خالی از سکنه شده باشد یا محله ای از شهر جم به حساب آید.
کتابخانه آکادمی فیلیپس اکستر (Phillips Exeter Academy Library) تأسیس ۱۸۳۳ میلادی نام کتابخانه دبیرستان آکادمی فیلیپس اکسیتر در ایالت نیوهمپشایر است. دیوید رینهرت همکار لویی کان می گوید طراحی هر مکانی برای کان همسان با طراحی یک معبد مذهبی است و آکادمی فیلیپس نیز برای کان به مثابه معبدی برای برای آموختن این کتابخانه بزرگ ترین کتابخانه در مقطع دبیرستان در جهان (از لحاظ حجم و دارایی) است. معماری بنای کنونی که در ۱۹۶۵ تکمیل شد از آن لوییس کان است.
بس ملخی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۵۱ نفر بوده است.
لاورگل، روستایی در دهستان شیرینو بخش سیراف شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۰ نفر (۴۲ خانوار) بوده است.
لاورده، روستایی در دهستان شیرینو بخش سیراف شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. به تازگی، دهیاری این روستا از درجه دو به درجه سه ارتقاء یافته است. تاریخچه. این روستای کوهستانی در بالادست شهر شیرینو واقع شده و اغلب اهالی آن به دامداری مشغول هستند. به دلیل نزدیکی به صنایع پتروشیمی مستقر در عسلویه، تعداد زیادی از ساکنان این روستا در این شرکت ها مشغول به کار هستند. ویژگی های فرهنگی و جاذبه ها. لاورده به خاطر قرارگیری بین دو کوه و آب و هوای خنک اش، به عنوان مکان تفریحی مورد توجه است. در گرمای شدید عسلویه، مردم به این روستا و همچنین روستاهای اطراف نظیر لاور گل و هفت چاه که در بالادست کوهستان قرار دارند، مراجعه می کنند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۹۷ نفر (۷۱ خانوار) بوده است.
آمانتین اُرُر لوسیل دوپَن و بعدتر بارونس دودوان (پاریس، ۱ ژوئیه ۱۸۰۴–۸ ژوئن ۱۸۷۶)، که بیشتر با نام مستعار ژرژ ساند شناخته می شود یک زن رمان نویس رمانتیک، نمایشنامه نویس، روزنامه نگار، اصلاح طلب اجتماعی و خاطره نگار فرانسوی بود. امروز کتاب های پرشمار ساند کمتر خوانده می شود و او را بیشتر به دلیل سبک زندگی نامتعارف و روابط عاشقانهٔ متعددش می شناسند اما در سدهٔ نوزدهم او یکی از تأثیرگذارترین زنان زمانهٔ خود و مهم ترین نویسندهٔ زن فرانسه بود. در دههٔ سوم قرن نوزده او که از آثارش برای ترویج و آموزش اصلاحات سوسیالیستی استفاده می کرد، تصویر کلیشه ای از زنان، کارگران، دهقانان و طبقات فرودست را تغییر داد. او نخستین نویسنده ای بود که زندگی کارگران و کشاورزان و کودکان را در رمان های خود به تصویر کشید و گونه ای از رمان به نام رمان روستایی را ابداع کرد که فرم داستان های شفاهی پای بخاری را داشت و آداب و رسوم و سنت های اجتماعی منطقهٔ سکونتش در کودکی را که با وقوع انقلاب صنعتی به سرعت در حال ناپدید شدن بود روایت می کرد ساند از پیشگامان ادبیات فمینیستی بود و در آثارش قواعد ازدواج و نگاه کلیشه ای مردانه به نقش زن را به چالش می
کشید. شخصیت قدرتمند، زندگی نامتعارف، دیدگاه های رادیکال سیاسی و استعداد ادبی ساند او را به شخصیت افسانه ای در ادبیات فرانسه در زمان خود و پس از آن بدل کرده است. او در زمان خود از پرفروش ترین نویسندگان فرانسه بود و در محبوبیت و تعدد و تنوع آثار با ویکتور هوگو رقابت می کرد. ساند زنی بود که به جای پوشیدن لباس های زنانه لباس های مردانه می پوشید، در مجامع عمومی سیگار می کشید و در مکان هایی رفت وآمد می کرد که در آن زمان برای زنان پسندیده نبودند. رفتارهای خلاف عرف ساند و زندگی نامتعارفش در زمان خود منتقدان بسیاری داشتند. با این حال این زن شورشی در قلب زندگی روشنفکرانه و هنری فرانسه قرار داشت و دایرهٔ دوستانش فرانتس لیست، اوژن دولاکروا، گوستاو فلوبر و انوره دو بالزاک را دربرمی گرفت. نویسندگان غیر فرانسوی بسیاری نیز از جمله هنری جیمز، جورج الیوت، داستایوفسکی، تورگنیف و میخائیل باکونین شیفتهٔ او بودند. تأثیر ساند بر نویسندگان انگلیسی زبانی چون خواهران برونته، الیزابت برت براونینگ و جورج الیوت انکار نشدنی ست. ساند با فردریک شوپن رابطه ای عاشقانه داشت که این رابطه دو سال پیش از مرگ شوپن پایان یافت. ژرژ ساند در طول زندگی
خود بیش از ۷۰ رمان، ۲۶ داستان کوتاه/ نوولا و بی شمار مقاله نوشت. ۲۵ نمایشنامهٔ او در زمان حیاتش در تئاتر حرفه ای روی صحنه رفت. او همچنین خودزندگی نامه ای به نام "داستان زندگی من" نوشت که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. مجموعهٔ نامه نگاری های ساند با افراد مختلف که از سال ۱۸۱۲ (زمانی که هشت سال بیشتر نداشت) آغاز و تا پایان عمرش ادامه داشت در مجموعه ای ۲۶ جلدی جمع آوری شده است. نسب خانوادگی. پدر اُرُر، موریس دوپن، ستوان بازنشستهٔ ارتش جمهوری، بود و مادرش، سوفی ویکتوری دولابُرد، زنی غیر اشرافی و فرزند یک پرنده فروش پاریسی. پدر و مادر اُرُر یک ماه پیش از تولد او در ۱ ژوئیه ۱۸۰۴ در پاریس ازدواج کردند. پدربزرگ پدری اُرُر، ام. دوپن دو فرانکویی، با بیوهٔ کنت هورن ازدواج کرده بود. کنت هورن فرزند نامشروع لوئی پانزدهم بود و همسرش (مادربزرگ پدری اُرُر) فرزند مارشال ژنرال فرانسه، موریتس زاکسن بود که خود مشهورترین فرزند نامشروع آگوست دوم، پادشاه لهستان، و یک اشراف زادهٔ آلمانی بود. ژرژ ساند که سخت به اصل وراثت معتقد بود فصل کاملی از کتاب خودزندگی نامه اش، "داستان زندگی من"(۱۸۵۷) را به تشریح شجره نامهٔ پیچیده اش اختصاص داده
است و به «خون اشرافی» ای که در رگانش جریان دارد می بالد. او بی آن که پروایی از تولدهای نامشروع در خانواده اش داشته باشد نسب خود را به لویی شانزدهم و شارل دهم می رساند و در عین حال خود را "vilaine et très vilaine" (زمخت و ناهنجار مثل یک دهاتی) می نامد. کودکی و جوانی. اُرُر در پاریس به دنیا آمد. در ۴ سالگی پدرش درگذشت و تربیت او بر عهده مادربزرگ پدری اش قرار گرفت که در نوآن زندگی می کرد. یشتر دوران کودکی اُرُر در نوآن، نزد مادربزرگش گذشت. او بعدتر از این مکان در بسیاری از رمان هایش استفاده کرد. در سال ۱۸۱۷، به صومعه ای انگلیسی در پاریس فرستاده شد و در سال ۱۸۲۰ به نوآن بازگشت جایی که وقت خود را به مطالعهٔ گسترده به زبان انگلیسی و فرانسوی و سوارکاری می گذراند. پس از مرگ مادربزرگ در سال ۱۸۲۱، مادرش، سوفی، سرپرستی او را بر عهده گرفت و ارر نوجوان را با خود به پاریس برد. اما رابطهٔ ارر با مادر عامی و ناآموخته اش چندان خوب نبود و کم کم تحمل یکدیگر برایشان دشوار می شد. سوفی در سفری دو سه روزه به خانهٔ یکی از دوستانشان در نزدیکی مولن، ارر را همراه خود برد و سرپرستی موقت او را به خانوادهٔ دوپلسیس سپرد. جیمز و آنژل دوپلسی
س که خود ۵ دختر داشتند، پذیرفتند مدتی از ارر نگهداری کنند. گاهی آن ها ارر را با خود به پاریس می بردند تا تئاتر ببیند. در یکی از این سفرها، ارر با مرد جوانی به نام کازیمیر دودِوان (۱۸۷۱–۱۷۹۵) آشنا شد. کازیمیر ددوان فرزند نامشروع بارون ژان-فرانسوا دودِوان بود و بعدتر لقب پدرش را به ارث برد. این آشنایی در سال ۱۸۲۲، وقتی ارر نوزده ساله بود، به ازدواج منجر شد. در سال های اول ازدواج، ارر خوشبخت بود اما پس از مدتی از شوهر خوش طینت اما نه چندان حساسش دلزده شد و ابتدا رابطه ای افلاطونی با یک دادستان جوان و بعدتر رابطه ای پرشور با یکی از همسایگانشان برقرار کرد. ساند و دودوان صاحب دو فرزند به نام های موریس و سولانژ شدند. در ژانویهٔ سال ۱۸۳۱، ارر همسرش را ترک کرد تا با شاعری به نام ژول ساندو زندگی کند. در چهار تا پنج سال بعد زندگی ای را در پیش گرفت که می توان آن را "عصیانی عاشقانه" نامید. او به پاریس رفت و دوستی نزدیکی با هنری دو لاتوش، مدیر فیگارو، برقرار کرد. برخی مقاله های او که با همکاری ژول ساندو نوشته بود با نام مستعار "ژول ساند" در فیگارو چاپ شد. ساند در فوریهٔ ۱۸۳۶ به شکل قانونی از همسرش جدا شد و فرزندانش را با خ