Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آپونوژتون ماداگاسکاری (به انگلیسی: Madagascar laceleaf) گیاهی است آبزی از راسته گیاهان و از گونه های آپونوژتون ها. این گیاه آبزی جنبه زیبایی خاصی داشته و بدین سبب از آن در زیبا سازی محیط آکواریوم ها استفاده می شود. از میان حدود ۵۰ گونه آپونوژتون ها ۱۵ گونه آن به آکواریوم ها راه یافتند. خاستگاه آپونوژتون ماداگاسکاری یا گیاه برگ توری، ماداگاسکار می باشد. در بازار جهانی بسیار مورد توجه قرار گرفته که بی شک علت اصلی آن شکل توری مانند برگ هایش است. گویی برگ های پهن یک گیاه را برهنه کرده و فقط اسکلت آن را باقی گذاشته اند. شرایط نگهداری و پرورش. نگهداری از این گیاه زیبا آسان نیست و آب باید تمیز و شفاف باشد زیرا جلبک ها یا مواد معلق موجود در آب می توانند با رسوب بر روی برگ ها، باعث آسیب دیدن آن شوند. آب آکواریوم بهتر است سبک و پی اچ آن خنثی یا کمی اسیدی باشد. همچنین این گیاه نسبت به وجود سایر گیاهان حساس بوده و اگر به صورت انفرادی نگهداری شود بهتر است و به نظر می اید که تعویض متناوب آب برای نگهداری از این گونه لازم باشد. گفتنی است که به علت هجوم بیش از حد برای برداشت گیاه برگ توری ماداگاسکاری ریا، نسل آن در خاستگاهش د
ر خطر نابودی قرار گرفته است. گونه های سازگار. آپونوژتون ماداگاسکارینزیس گیاهی است که از هم نشینی با سایر گیاهان استقبال نمی کند و بهتر است که آن را به تنهایی یا با گونه های شناور آب نگهداری نمود. پراکنش در ایران. در رویش های ایران تاکنون هیچ گونه ای از جنس آپونوژتون گزارش نگردیده است.
زمین لرزه لغمان (۲۰۱۳) در ۲۴ آوریل ۲۰۱۳، به بزرگی ۵٫۷ ریشتر در ولایت لغمان افغانستان روی داد که ۳۴۵ منزل را تخریب کرد و ۱۸ کشته و ۱۳۰ مجروح بجای گذاشت. مرکز این زلزله در ١١ کیلومتری شهر «مهترلام» مرکز ولایت لغمان افغانستان بوده که به این ولایت آسیب چندانی وارد نکرده و بیشترین آسیب و تلفات در ولایت ننگرهار بوده و یک تن در «لعل پور» و برخی از زنان و کودکان در مناطق «خیوه»، «کامه»، «دره نور» و «گوشته» کشته شده و در مناطق مختلف شهر جلال آباد نیز شش تن جان باخته اند. ولایت کنر نیز از آسیب و تلفات بدور نمانده است.
مسابقات ملی بازی سازی رایانه ای با عنوان IRAN GAME DEVELOPERS CUP یا به اختصار IRAN GDC مسابقاتی در زمینه ساخت بازی های رایانه ای در مدت زمان ۴۸ ساعت می باشد که اردیبهشت هر سال در دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشان و با مشارکت بنیاد ملی بازی های رایانه ای ایران و معاونت پژوهش و فن آوری سازمان مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی برگزار می گردد. تا کنون پنج دوره از این مسابقات برگزار شده است؛ دوره نخست در اردیبهشت ۱۳۹۱ ، دوره دوم در اردیبهشت ۱۳۹۲ ، دوره سوم در اردیبهشت ۱۳۹۳ ، دوره چهارم با تأخیر در اسفند ۱۳۹۴ و دوره پنجم در اسفند ۱۳۹۵ . در خلال این مسابقات تیم ها باید بر اساس کلید واژه هایی که به صورت قرعه کشی مشخص می شود، در مدت زمان ۴۸ ساعت، مراحل کامل ساخت بازی را طی کنند. در این بازهٔ ۴۸ ساعته، داوران در چند مرحله به ارزیابی بازی های ساخته شده می پردازند. داوری نهایی پس از پایان زمان ۴۸ ساعته انجام و برگزیدگان معرفی می شوند. اهداف. دبیرخانه دائمی مسابقات ملی بازی سازی رایانه ای از مهر ۱۳۹۰ در دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشان شروع به فعالیت نموده است. اهداف مشخص شده از سوی برگزار کنندگان مسابقات عبارت است از: کشف استعدادهای
خلاق و مبتکر و خلق آثار نو در عرصه بازی سازی، آشنایی شرکت کنندگان با دستاوردها و توان ملی ارائه گردیده در زمینه بازی های رایانه ای، برقراری ارتباط میان صنعت و بازار تجارت از طرفی و دانش و هنر و نو آوری از سوی دیگر و بسترسازی محیط علمی دانشگاه برای بروز و رشد استعدادهای بازی سازی مبتنی بر علم و هنر ایرانی اسلامی. از دیگر اهداف تعیین شده برای دوره های بعدی این مسابقات، برگزاری در سطح بین المللی، ابتدا با مشارکت کشورهای اسلامی سپس کشورهای آسیایی و اروپایی است.
پرستاری روانپزشکی و سلامت روان به تخصصی از پرستاری گویند که ازبیماران روانی ،دچار روان گسیختگی ، اختلالات دو قطبی،اختلال افسردگی اساسی و زوال عقل مراقبت می کند.
علی قافقازیالی (م۱۹۵۳، قارص، ترکیه-) نویسنده، دکترای علوم زبانشناسی، مشاور هنری سفارت فرانسه، عضو هیئت علمی زبان و ادبیات ترکی دانشگاه آتاترک و دانشکده فرهنگ کاظم قره بکیر است. زندگی. علی قافقازیالی در سال ۱۹۵۳ در شهر قارص- ترکیه چشم به جهان گشود. وی متاهل و دارای سه فرزند می باشد و یکی از فرزندانش را از دست داده است. علی قفقازیالی علاقه خاصی به ترکان ایران دارد و از سال ۱۹۹۸ به شکل وسیعی در رابطه با ادبیات ترکان ایران و محیط های عاشیقی ترکان ایران فعالیت می کند. تحصیلات. علی قافقازیالی دوره ابتدایی و متوسطه را در شهر قارص ترکیه گذراند و در سال ۱۹۷۷ دوران دبیرستان را به پایان رساند و در ۱۹۷۷ میلادی از انستیتوی هنر بوزسا در شاخه زبان ترکی فارغ التحصیل شد؛ در سال ۱۹۹۰ در امتحانات تحصیل در خارج رتبه اول آورد و برای ادامه تحصیل به فرانسه راهی شد و در سال۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ از دانشگاه آتا ترک و دانشکده هنر کاظم کارابکیر برای پایان نامه لیسانس شرکت نمود و در آموزش زبان و ادبیات ترکی مدرک لیسانس گرفت و برای مدرک فوق لیسانس به دانشگاه دولتی محمدامین رسول زاده باکو رفت و در نهایت به عنوان دانشجوی غیابی بعد از دو سال در سال ۱۹
۹۴ فوق لیسانس خود را گرفت.
آزادراه های ای۷۴(ام) و ام۷۴ دو آزادراه در کشور اسکاتلند هستند. آزادراه ام۷۴ که از شهر ترادستون شروع میشود، ۶۰ کیلومتر (۴۰ مایل) مسافت دارد و از شهرهای مهمی مانند گلاسگو، همیلتون، ایست کیلبراید عبور میکند و سپس وارد آزادراه ای۷۴(ام) میشود، این آزادراه نیز با ۷۲ کیلومتر (۴۵ مایل) مسافت تا شهر گرتنا ادامه پیدا میکند.
ارمنی های گیلان بخشی از مردمان ارمنی تبار ساکن استان گیلان که غالباً در شهرهای رشت و بندرانزلی زندگی می کنند. به زبانشان که ارمنی یکی از زبانهای هندواروپایی است، سخن می گویند و پیرو دین مسیحیت از شاخه گریگوریان هستند. ارمنی های استان گیلان به لحاظ دینی جزء ۱۲ ناحیه تابعهٔ شورای خلیفه گری ارامنه تهران و شمال می باشند. تاریخچه سکونت. ورود اولیه و سکونت ارمنی ها در نواحی شمالی ایران و استان گیلان به دوران حکومتی شاه عباس باز می گردد که در حدود ۲۴ الی ۲۷ هزار خانوار ارمنی جهت زراعت و پرورش کرم ابریشم به این منطقه کوچانده شدند، اما به علت بیماری های صعب العلاج و ناسازگاری با آب و هوای شمال موجب مرگشان گردید که تنها پنج الی شش هزار خانوار از آنان باقی ماند. در همان دوران و امروزه مرکز تجمع و سکونت ارمنی ها در مرکز استان، رشت و سپس بندرانزلی است، ولی در سایر شهرهای گیلان نظیر لاهیجان، لنگرود، رودسر، فومن و تالش نیز اقلیتی از ارمنیان در دوران گذشته سکونت داشتند. اشتغال آنان در بخش های تجارت، صنعت، ادارات دولتی، پزشکی، مشاغل آزاد و هنر بوده است. ارمنی های رشت. ارمنی ها از قرن هفدهم به بعد در رشت سکونت دارند. که در قرن
بیستم اوج شکوفایی ارمنیان بود که سبب تبدیل گشتن این شهر به عنوان یکی از مراکز مهم تجاری ارمنیان در زمینه ابریشم و برنج بدل گشته بود تبار و خانوادهٔ این گروه قومی ارمنی در استان گیلان به خانواده های تومانیان، اصلانیان، هورادانیان و گوسیکیان که از جمله خانواده های معروفی هستند که در این تجارت سابقه ای طولانی داشته اند. مراکز تجاری تومانیان و لیازانُف روابط تجاری گسترده ای با روسیه داشته اند، برمی گردند. در دهه های پنجاه قرن نوزدهم میلادی، حدود هشتصد ارمنی در رشت و چهارصد ارمنی در سایر شهرهای گیلان سکونت داشته اند. در سال ۱۹۳۴ میلادی حدود ۵۱۵ و در سال ۱۹۸۹ میلادی حدود ۴۳ خانوار ارمنی در رشت زندگی می کردند. ارمنی های بندرانزلی. اجتماع و نخستین سکونت ارمنی ها از اواسط قرن هجدهم در بندرانزلی شکل گرفته است. در دورهٔ چهارم قرن نوزدهم میلادی هفتاد خانوار ارمنی در بندرانزلی سکونت داشتند که به دلیل بیماری های صعب العلاج نظیر طاعون و مالاریا از این شهر مهاجرت کردند. بعد از گذشت چند سال، ارمنیانی از منطقه قفقاز و آستراخان به انزلی و برخی از شهرهای ایران کوچیدند، که در سال ۱۸۷۴ میلادی حدود ۳۷۰ ارمنی در انزلی اقامت داشتند
امروزه جمعیت ارمنی های به حدود ۲۳ خانوار و کمتر از ۵۰ نفر می رسد. شخصیت مشهور. از مشهورترین ارمنیان گیلان آرسن میناسیان معروف به موسیو آرسن، که وی نیکوکار و مؤسس اولین داروخانه شبانه روزی ایران و بنیانگذار اولین خانه سالمندان و معلولین کشور در شهر رشت می باشد. دیگر ارمنی معروف گیلان را می توان هراند میناسیان که در زمینه کارگردانی و تدوینگری سینما فعالیت داشت، نام بُرد.
گرمایش آب فرایندی ترمودینامیکی است که از یک منبع انرژی برای گرم کردن آب بالای دمای اولیه اش استفاده می کند. مصرف های همگانی گرمایش آب شامل پختن، شستن، استحمام و گرمایش محیط است. در صنعت آب داغ و آب گرم شده تا بخار کارکردهای زیادی دارد.
تادله ازیلال یکی از منطقه های مراکش بود که در مرکز این کشور قرار داشت. این استان ۱۷٬۱۲۵ کیلومتر مساحت داشت و جمعیت آن در سال ۲۰۰۴ برابر با ۱٬۴۵۰٬۵۱۹ نفر بوده است. مرکز منطقه شهر بنی ملال است.
دکاله عبده منطقه ای ساحلی و یکی از مناطق مراکش بود که در شمالغربی این کشور قرار داشت. این استان ۱۳٬۲۸۵ کیلومتر مساحت داشت و جمعیت آن در سال ۲۰۰۴ برابر با ۱٬۹۸۴٬۰۳۹ نفر بوده است. مرکز این منطقه شهر اسفی است.
تازه الحسیمه تاونات یکی از منطقه های مراکش بود که در شمال این کشور قرار داشت. این منطقه ۲۴٬۱۵۵ کیلومتر مساحت داشت و جمعیت آن در سال ۲۰۰۴ برابر با ۱٬۸۰۷٬۱۱۳ نفر بوده است. مرکز منطقه شهر حسیمه است.
شاویه وردیغه یکی از منطقه های مراکش بود که در مرکز این کشور قرار داشت. این منطقه ۷٬۰۱۰ کیلومتر مساحت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۴ برابر با ۱٬۶۵۵٬۶۶۰ نفر بوده است. مرکز منطقه شاویه وردیغه شهر سطات بود.
فُسطاط (عربی: الفسطاط) نخستین پایتخت مصر در دوره حکمرانی مسلمانان بود. این شهر را سردار مسلمان، عمرو بن عاص بلافاصله پس از فتح مصر به دست مسلمانان در ۶۴۱ میلادی به همراه مسجد عمرو نخستین مسجد بنا شده در مصر و سرتاسر آفریقا بنا کرد. فسطاط، که زمانی به نام مصر الفسطاط نیز شناخته می شد، اولین پایتخت مصر تحت حکومت مسلمانان بود و مرکز تاریخی شهر امروزی قاهره به شمار می رفت. این شهر بلافاصله پس از فتح مصر توسط مسلمانان در سال ۶۴۱ میلادی، توسط فرماندهٔ مسلمان، عمرو بن العاص، در مجاورت آنچه اکنون به عنوان قاهره قدیم شناخته می شود، بنا شد. مسجد عمرو، اولین مسجد ساخته شده در مصر، نیز در همین شهر قرار داشت. فسطاط در قرن دوازدهم به اوج خود رسید و جمعیت آن به حدود ۲۰۰ هزار نفر می رسید. این شهر مرکز قدرت اداری در مصر بود تا اینکه در سال ۱۱۶۸ به دستور وزیر وقت، شاور، سوزانده شد تا ثروت آن به دست صلیبیون مهاجم نیفتد. بقایای این شهر در نهایت توسط قاهره که در سال ۹۶۹ توسط فاطمیان ساخته شده بود، جذب شد. فاطمیان یک شهر جدید به عنوان محوطهٔ سلطنتی برای خلیفه بنا کردند. این منطقه برای صدها سال به حال خود رها شد و به عنوان محل تخلی
ه زباله مورد استفاده قرار گرفت. امروزه، خرابه های فسطاط در منطقهٔ قاهره قدیم قرار دارد و تنها تعداد کمی از ساختمان های آن از دوران پایتختی اش باقی مانده است. کاوش های باستان شناسی زیادی ثروت عظیمی از مواد مدفون در این منطقه را آشکار کرده است. بسیاری از اشیاء باستانی به دست آمده از این محل در موزه هنر اسلامی قاهره به نمایش گذاشته شده است. پایتختی. فسطاط به مدت تقریباً ۵۰۰ سال پایتخت مصر بود. پس از بنیادگذاری این شهر در سال ۶۴۱، اقتدار آن تا سال ۷۵۰، زمانی که دودمان عباسی علیه امویان قیام کردند، بی وقفه ادامه داشت. این درگیری نه در مصر، بلکه در سایر نقاط جهان عرب متمرکز بود. زمانی که عباسیان به قدرت رسیدند، پایتخت ها را به مناطق قابل کنترل تر منتقل کردند. آن ها مرکز خلافت خود را در بغداد تأسیس کرده بودند و پایتخت را از مرکز قبلی امویان که دمشق بود، منتقل کردند. اقدامات مشابهی در سراسر سلسله جدید انجام شد. در مصر، آن ها پایتخت را از فسطاط کمی به سمت شمال به شهر عباسی العسکر منتقل کردند که تا سال ۸۶۸ پایتخت باقی ماند. هنگامی که سلسلهٔ طولونیان در ۸۶۸ کنترل را به دست گرفتند، پایتخت مصر برای مدتی کوتاه به شهر دیگری
در شمال به نام القطائع منتقل شد. این وضعیت تنها تا سال ۹۰۵ ادامه داشت، زمانی که القطائع ویران شد و پایتخت به فسطاط بازگردانده شد. این شهر زمانی که وزیر آن، شاور، به سوزاندن آن در ۱۱۶۸ فرمان داد، دوباره جایگاه پایتختی خود را از دست داد، زیرا می ترسید به دست امالریک، پادشاه صلیبی مملکت اورشلیم، بیفتد. پایتخت مصر در نهایت به قاهره منتقل شد. نام. طبق افسانه، مکان فسطاط توسط پرنده ای انتخاب شد: کبوتری درست قبل از اینکه عمرو بن العاص (۵۸۵–۶۶۴)، فاتح مسلمان مصر، بخواهد علیه اسکندریه در سال ۶۴۱ لشکر بکشد، در چادر او تخم گذاشته بود. اردوگاه او در آن زمان درست در شمال قلعه رومی بابل قرار داشت. عمرو لانه کبوتر را نشانه ای از خدا اعلام کرد و چادر را دست نخورده رها کرد تا او و سربازانش به جنگ رفتند. هنگامی که آنها پیروزمندانه بازگشتند، عمرو به سربازانش گفت که چادرهای خود را در اطراف چادر او برپا کنند و به شهر جدید خود نام مصر الفسطاط یا فسطاط مصر دادند که به طور عام به عنوان «شهر چادرها» ترجمه می شود، اگرچه این ترجمه دقیقی نیست. مصری ها تا به امروز قاهره را «مِصر» یا به زبان عامیانه «مَصر» می نامند، اگرچه این به درستی نا
م کل کشور مصر است. اولین مسجد این کشور، مسجد عمرو، بعداً در سال ۶۴۲ در همان محل چادر فرمانده ساخته شد. تاریخ اولیه. به مدت هزاران سال، پایتخت مصر با تغییر حکومت ها، در امتداد رود نیل، بین شهرهایی مثل تبای و ممفیس جابه جا می شد. پس از فتح مصر توسط اسکندر مقدونی در حدود ۳۳۱ قبل از میلاد، اسکندریه به پایتخت تبدیل شد و این وضعیت تقریباً هزار سال پایدار ماند. در نهایت، پس از فتح منطقه به دست خلیفه عمر در قرن هفتم میلادی، تصمیم بر ایجاد پایتختی جدید گرفته شد. در سال ۶۴۱، عمرو بن العاص، فرمانده سپاه مسلمانان، شهر فسطاط را در ساحل شرقی نیل بنا نهاد. در ابتدا، ساکنان شهر را عمدتاً سربازان و خانواده هایشان تشکیل می دادند و ساختار شهر شبیه پادگان نظامی بود. فسطاط به عنوان پایگاهی برای فتح شمال آفریقا و حمله به امپراتوری بیزانس در نظر گرفته شده بود. تا زمان تأسیس قیروان در تونس در سال ۶۷۰، این شهر مهم ترین پایگاه گسترش سیطره اعراب در آفریقا به شمار می آمد. به تدریج، قبایل مختلف در اطراف مسجد مرکزی و ساختمان های اداری ساکن شدند و محله های متعددی به نام «خطه» شکل گرفت. بیشتر ساکنان از یمن و غرب عربستان آمده بودند و در کنار
آنها یهودیان و مزدوران رومی نیز حضور داشتند. عربی زبان اصلی گفتاری و نوشتاری شد، هرچند زبان قبطی تا قرن هشتم همچنان در شهر رایج بود. در دوران امویان (۶۶۰ تا ۷۵۰)، فسطاط مرکز قدرت مصر بود، اما به عنوان بخشی از خلافت اسلامی، فرمانداران گمارده شده از مراکز دیگر مانند دمشق، مدینه و بغداد بر آن حکومت می کردند. جمعیت شهر در قرن نهم به حدود ۱۲۰ هزار نفر رسید. با فتح منطقه توسط فاطمیان در سال ۹۶۹، دورانی جدید آغاز شد. گوهر، سردار فاطمی، شهر جدیدی به نام «القاهرة» (قاهره) در شمال فسطاط بنیان نهاد. در آغاز، قاهره به عنوان حصار سلطنتی خلیفه و دربار او در نظر گرفته شده بود و فسطاط همچنان از نظر اقتصادی و اداری اهمیت بیشتری داشت. اما به تدریج قاهره رونق گرفت و تا سال ۱۱۶۸ جمعیت آن به ۲۰۰ هزار نفر رسید. فسطاط شهری آباد با خیابان های سایه دار، باغ ها و بازارهای پررونق بود. این شهر ساختمان های مسکونی مرتفع حتی تا هفت طبقه داشت که گفته می شود صدها نفر را در خود جای می دادند. مقدسی در سده دهم آنها را به عنوان مناره توصیف کرد، در حالی که ناصر خسرو در اوایل قرن یازدهم برخی از آنها را تا ۱۴ طبقه توصیف کرد، با باغچه های پشت بام د
ر طبقه بالای آن با چرخ های آبی که با گاو کشیده می شد برای آبیاری. جهانگرد ایرانی، ناصر خسرو دربارهٔ اجناس عجیب و غریب و زیبای بازارهای فسطاط چنین نوشته است: سفال های رنگارنگ، بلورها و میوه ها و گل های فراوان، حتی در ماه های زمستان در این بازارها دیده می شد. از سال ۹۷۵ تا ۱۰۷۵، فسطاط یکی از مراکز اصلی تولید هنر و کاشی کاری اسلامی و از ثروتمندترین شهرهای جهان محسوب می شد. ویرانی و زوال. در اواسط قرن دوازدهم، هنگامی که خلیفه مصر نوجوانی به نام عاضد بود، قدرت واقعی در دست وزیر، شاور، قرار داشت. او سال ها درگیر بازی های سیاسی پیچیده ای بود تا هم از دست صلیبیون مسیحی و هم از نیروهای نورالدین از سوریه، مصر را حفظ کند. شاور با تغییر مداوم متحدان خود، نوعی تعادل قوا ایجاد کرده بود که مانع حمله گسترده هر نیرویی به مصر می شد. اما در سال ۱۱۶۸، امالریک یکم، پادشاه مسیحی اورشلیم، پس از سال ها تلاش برای حمله به مصر، بالاخره موفق شد. او و سپاهیانش وارد مصر شدند، شهر بلبیس را غارت کردند و تقریباً تمام ساکنانش را به قتل رساندند و سپس به سمت فسطاط حرکت کردند. آمالریک اردوگاه خود را در جنوب شهر برپا کرد و به خلیفه جوان مصر، عاضد
، پیام داد که یا شهر را تسلیم کند یا همان سرنوشت بلبیس را داشته باشد. شاور با دیدن حمله قریب الوقوع آمالریک، دستور سوزاندن شهر فسطاط را داد تا به دست او نیفتد. به گفته مورخ مصری المقریزی (۱۳۴۶–۱۴۴۲): شاور دستور تخلیه فسطاط را داد. او مردم را مجبور کرد پول و اموال خود را پشت سر بگذارند و برای نجات جان خود و فرزندانشان از شهر فرار کنند. در وحشت و آشوب این کوچ اجباری، جمعیت در حال فرار شبیه ارتشی عظیم از ارواح به نظر می رسید… برخی در مساجد و حمام ها پناه گرفته بودند… منتظر حمله ای مشابه بلبیس از سوی مسیحیان. شاور ۲۰٬۰۰۰ گلدان نفت و ۱۰٬۰۰۰ بمب آتش زا در سراسر شهر توزیع کرد. شعله ها و دود شهر را فرا گرفت و صحنه ای وحشتناک را در آسمان ترسیم کرد. این آتش سوزی ۵۴ روز به طول انجامید… پس از نابودی فسطاط، نیروهای سوری به رهبری صلاح الدین ایوبی رسیدند و با موفقیت نیروهای آمالریک را عقب راندند. سپس با رفتن مسیحیان، خود سوری ها توانستند مصر را فتح کنند. شاور که دیگر قابل اعتماد نبود کشته شد و حکومت فاطمیان عملاً پایان یافت. فرمانده سوری، شیرکوه، به قدرت رسید، اما چند ماه بعد بر اثر بیماری درگذشت و برادرزاده او، صلاح الدین
ایوبی، در دوم مارس ۱۱۶۹ به عنوان وزیر مصر قدرت را به دست گرفت و سلسله ایوبیان را بنیان نهاد. با تبدیل شدن فسطاط به چیزی شبیه حومه ای رو به مرگ، مرکز حکومت به طور دائم به قاهره در نزدیکی منتقل شد. صلاح الدین بعداً تلاش کرد با ساخت دیوارهای عظیم، قاهره و فسطاط را به یک شهر تبدیل کند، اما این تلاش تا حد زیادی ناموفق بود. در سال ۱۱۶۶، ابن میمون به مصر رفت و در فسطاط ساکن شد و در آنجا به عنوان طبیب شهرت زیادی به دست آورد و برای خانواده صلاح الدین و وزیر او قاضی الفضل البیسیمی و جانشینان صلاح الدین طبابت می کرد. لقب رئیس الامة یا الملة (رئیس ملت یا دین) به او اعطا شد. او برخی از نوشته های خود مانند «مِشناة التوراة» (۱۱۸۰) و «دلیل المتحیرین» را در فسطاط نوشت. برخی از نوشته های او بعداً در میان قطعات نسخه خطی موجود در «گنینه» (انبار) کنیسه ابن عزرا که در فسطاط قرار داشت، کشف شد. در دوران فرمانروایی ممالیک از قرن سیزدهم تا شانزدهم، منطقه فسطاط به عنوان زباله دانی مورد استفاده قرار می گرفت، اما همچنان هزاران نفر جمعیت داشت و صنایع اصلی آن سفالگری و زباله جمعی بود. لایه های زباله در طول صدها سال انباشته شد و به تدریج جم
عیت کاهش یافت و از شهری که زمانی پر رونق بود، ویرانه ای باقی ماند. شهر امروزی. امروزه، تنها سایه ای از شکوه و جلال شهر باستانی فسطاط باقی مانده است. سه پایتخت سابق، فسطاط، العسکر و القطائع، همگی در گسترش قاهره مدرن جذب شدند. اگرچه برخی از بناهای قدیمی هنوز در منطقه ای به نام «قاهره قدیم» قابل مشاهده هستند، اما بخش زیادی از آن ها رو به زوال رفته و زیر علف های هرز پنهان شده یا به محل های زباله دانی تبدیل شده اند. قدیمی ترین بنای باقی مانده در این منطقه احتمالاً مسجد ابن طولون متعلق به قرن نهم است که در زمان قرار گرفتن پایتخت در القطائع ساخته شده است. مسجد عمرو، اولین مسجدی که در مصر (و به تبع آن، یکی از اولین مساجد ساخته شده در آفریقا) بنا شده، هنوز مورد استفاده قرار می گیرد، اما در طول قرن ها به طور گسترده بازسازی شده و دیگر اثری از بنای اصلی باقی نمانده است. در فوریه ۲۰۱۷، موزه ملی تمدن مصر در مجاورت این مسجد افتتاح شد. امروزه، کاوش های باستان شناسی نشان دهنده پتانسیل کشف بخش های بیشتری از شهر مدفون زیر زباله هاست. کاوش های قبلی مسیر خیابان ها و بخشی از ساختمان ها را آشکار کرده و برخی اشیاء کشف شده در موزه هن
ر اسلامی قاهره به نمایش گذاشته شده اند.
مداخلات پرستاری به عنوان نگرش به فعالیت پرستاران در بخش برنامه ریزی فرآیندهای مراقبتی و مبتنی بر روش های تحقیق پرستاری می باشد. مداخله پرستاری نوزادان. توانایی های پرستار در انجام وظایف و مداخلات در پرستاری نوزادان، با تلفیق علوم پرستاری و مهارتهای وی به منظور مداخلات پرستاری تجلی می یابد. این مداخلات شامل ارزیابی کامل نوزاد، مراقبت های ایمن پرستاری، انجام دستورهای پزشکی به طور ماهرانه و درج صحیح و کامل این فرآیندها می باشد.
ابراهیم بن مهدی ( ۲۲۴–۱۶۲ قمری، ۸۳۹–۷۷۹ میلادی ) امیر، رامشگر و شاعر عرب، فرزند ابوعبدالله محمد مهدی سومین خلیفه عباسی و شِکله کنیز دیلمی مهدی بود. برخی ابراهیم را به مادرش نسبت داده و او را ابن شکله خوانده اند. شهرت ابراهیم گذشته از وقایع سیاسی مهمی که در آن نقش داشت بیشتر مربوط به آوازخوانی و مهارت او در موسیقی است. ابراهیم در روزگار معتصم محبوب ترین موسیقی دان بارگاه خلافت به شمار می آمد. به گفته ابن اسفندیار، مادر ابراهیم، شکله، شاهزاده طبرستان و دختر اسپهبد خورشید بود که در فتح قلمرو دابویگان به کنیزی گرفته شد و منصور دوانیقی او را به عقد پسرش درآورد.
مراقبت در منزل به معنای حمایت و مراقبت بهداشتی بیماران در خانه توسط افراد دارای مجوز در این زمینه می باشد. اهداف مراقبت های پرستاری در منازل. افزایش راحتی و آسایش بیمار پیوند به بیرون. Care
پرو یک کشور چند قومی است. بنابر آخرین آمار ۳۱ میلیون نفر پرویی در جهان وجود دارد که تمرکز و تجمع آنها با جمعیت ۳۰٬۱۳۵٬۸۷۵ نفر در کشور پرو است. بیشتر مهاجرین پرویی در آمریکا (۵۶۶٬۵۴۱ نفر) و آرژانتین (۱۵۷٬۵۱۴ نفر) زندگی می کنند.
مردم سوئیسی (زبان رومانش|ils Svizzers) به شهروندان کشور سوئیس یا به دیگر مهاجران خارج از این کشور گفته می شود. کشورهایی که بیشترین افراد اهل سوئیس در آن زندگی می کنند به ترتیب عبارتند از: فرانسه، آلمان و ایتالیا.
تله۲ شرکت مخابراتی سوئدی است، که با در اختیار داشتن بیش از ۳۴ میلیون مشترک در ۱۱ کشور، به عنوان یکی از بزرگترین اپراتورهای تلفن همراه در اروپا شناخته می شود. شرکت تله۲ دارای شبکه گسترده مخابراتی در کشورهای اتریش، کرواسی، استونی، آلمان، قزاقستان، لتونی، لیتوانی، هلند، نروژ، روسیه، فرانسه، سوئیس و سوئد می باشد، که خدماتی مانند خطوط تلفن ثابت، شبکه تلفن همراه، تلویزیون کابلی، تلویزیون دیجیتال و خدمات اینترنتی را ارائه می نماید.
انجمن پرستاری ایران اولین تشکل صنفی پرستاری در ایران است که در سال ۱۳۶۹ از سوی تعدادی از پرستاران و اعضای هیئت علمی پرستاری تشکیل گردید و از وزارت کشور پروانه تأسیس گرفت. انجمن پرستاری از طریق تشکیل شعب در استان های دیگر فعالیت های خود را در این استانها گسترش داده و همچنین در چند سال گذشته بر روی آموزش و همچنین برگزاری همایش های علمی گام برداشته است. می توان گفت که انجمن پرستاری ایران با تأسیس کانون های تخصصی پرستاری همچون کنترل عفونت، قلب، ارتوپدی، بهیاران، سرطان، کودکان و دیگر تخصص های پرستاری سعی در تخصصی نمودن فعالیت های صنفی نمود و بعد از فعالیت اقدام به راه اندازی انجمن های علمی بر اساس این کانون ها می نماید.
مردم ایتالیا (به ایتالیایی: Italiani) به قومیتی گفته می شود که بومیان کشور ایتالیا هستند و فرهنگ و تبار ایتالیایی دارند و ایتالیایی زبان مادری آنهاست.
ویکی ترجمه یک سکوی ترجمهٔ تحت وب به قدرت افزونهٔ مدیاویکی Translate است که نرم افزار مدیاویکی را به ابزاری کارآمد برای ترجمهٔ هر نوع متنی تبدیل می کند. این وب گاه با داشتن حدود ۱۳٬۹۱۲ مترجم برای بیش از ۵۰٬۰۰۰ رشته برای بیش از ۲۰ پروژه (ازجمله مدیاویکی، اپن استریت مپ، Mifos، دانشنامه زندگی، و MantisBT) هم اکنون سیزدهمین ویکی جهان بر مبنای تعداد صفحه هاست. Translatewiki.net به عنوان سکویی برای ترجمه برای همهٔ زبان های مدیاویکی در ژوئیهٔ ۲۰۰۶ توسط نیکلاس لاکستروم (Niklas Laxström) تحت عنوان "بتاویکی" (Betawiki) در دسترس قرار گرفت. این وبگاه با مشخصه های سکویی برای آزمایش و توسعه (علاوه بر ترجمه) برای مدیاویکی (نوکاویکی در ۲۰۰۵) ساخته شده بود، با تمرکز بر روی بهبود قابلیت های بین المللی سازی و محلی سازی.
گویش تارانتینو یکی از گویش های زبان سیسیلی است. این گویش به زبان ناپولی و زبان ایتالیایی بسیار نزدیک است.
آبه اس کااف یا شرکت بلبرینگ سوئد شرکت تجهیزات مکانیکی سوئدی و چندملیتی است، که در سال ۱۹۰۷ در شهر یوتبری تأسیس شد. این شرکت در زمینه تولید انواع یاتاقان ها، سامانه های روانکاری، محصولات تعمیر و نگهداری، ابزارهای مکاترونیک، تجهیزات شبکه های انتقال برق و خدمات مرتبط آن ها فعالیت می کند. شرکت اس کااف مالک بیش از ۱۰۰ کارخانه تولیدی در ۷۰ کشور جهان است، که بالغ بر ۴۰ هزار نفر در این کارخانجات اشتغال دارند.
گویش دزفولی گویشی از زبان فارسی و زیر مجموعه زبان های ایرانی جنوب غربی است. این گویش در استان خوزستان توسط ساکنان بومی شهر دزفول در شمال استان خوزستان تکلم می شود. گویش شوشتری نزدیک ترین گویش به گویش دزفولی بشمار می رود. وابستگی زبانی. در خصوص وابستگی زبانی، منابع مختلف دزفولی را گویشی از زبان فارسی دانسته اند. فهرست لینگوییست گویش شوشتری-دزفولی را مستقل از زبان فارسی و لری دسته بندی کرده انتولوگ نیز دزفولی را زبان مستقل میداند. گرنوت ویندفور آن را زیر مجموعه زبان فارسی می داند گلاتولوگ گویش دزفولی را گویشی از زبانی به نام دزفولی-شوشتری میداند که در کنار زبان لری در دسته ای به نام لری-دزفولی قرار می گیرد و ضمن جدا بودن از زبان لری و فارسی نو، موقیت مشابه ای با زبان لری دارند. همچنین گلاتولوگ گویش های ایرانی غربی نو را در کنار زبان پهلوی ساسانی (فارسی میانه)، در دسته ای به نام فارسی میانه-نو قرار میدهد. کالین مک کینون در دانشنامه ایرانیکا گویش شوشتری-دزفولی را گویشی از زبان فارسی و نزدیک به زبان لری معرفی می کند. در مقاله گویش های خوزستان، ایرانیکا گویش دزفولی-شوشتری و بختیاری را متعلق به مربوط گروه جنوبی از ز
بان لری میداند. گروه زاگرس، که گروه لری نیز نامیده می شود از شاخه ایرانیِ جنوب غربی است و بخش های کوهستانی استان خوزستان را در بر می گیرد. شوشتری و دزفولی از دیگر گونه های موجود در خوزستان هستند که از نظر زبان شناسی به گروه زاگرس شباهت دارند، اما به دلیل ویژگی هایی که نتیجه ی تماس با عربی است، از این گروه متمایز می ‎شوند. ایران اطلس گویش شوشتری، دزفولی و گویش های منطقه فارس نظیر دوانی را در این گروه طبقه بندی میکند. برخی دیگر از منابع نیز گویش دزفولی را از بازمانده های زبان پارسی میانه معرفی می کنند که از نظر ترکیب کلمات با سایر گویش های ایرانی جنوب غربی از جمله گویش شوشتری همسان می باشد و از لحاظ لهجه و تلفظ اندکی متفاوت است. گویش دزفولی در نگاشته ها و رسانه ها. محمدتقی ناهیدی دزفولی، شاعر دزفولی، دارای سروده هایی به گویش دزفولی است. از میان شاعران امروزی که به گویش دزفولی سروده اند می توان عظیم محمودزاده سراینده و پژوهشگر دزفولی را نام برد. از نوشته های محمودزاده می توان کتاب های «فرهنگ لغت دزفولی» و «کُلمِجور» که دربرگیرنده واژگان دزفولی به همراه برگردان فارسی معیار آن ها می باشند را نام برد. همچنین چندین