Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان لوح های ویندولاندا (از ویندولاندا در بریتانیا، با قدمت حدود ۹۷–۱۰۳ میلادی)، افسر سواره نظام دهکوریونی به نام ماسکولوس در نامه ای به فرمانده فلاویوس سریالیس دربارهٔ دستورات روز بعد برای سربازانش پرس وجو می کند—و در آن نامه، محترمانه درخواست می کند تا برای سربازخانه آبجو فرستاده شود، چرا که ذخیرهٔ قبلی آن ها تمام شده بود. نوبی های باستان از آبجو به عنوان دارویی آنتی بیوتیکی استفاده می کردند. در بین النهرین باستان، لوح های رُسی نشان می دهند که بیشتر آبجوسازان احتمالاً زن بوده اند و آبجوسازی در آن دوران شغلی نسبتاً محترم شمرده می شده است؛ چرا که تنها حرفه ای در میان مشاغل میان رودانی بوده که از مشروعیت اجتماعی و حمایت الهی برخوردار بوده است—آن هم از سوی ایزدبانوان. به ویژه: نینکاسی که متولی تولید آبجو بود، سیریس که در معنای مجازی برای اشاره به آبجو به کار می رفت، و شیدوری که نماد لذت بردن از آبجو بود. به نظر می رسد که در شیوهٔ آبجوسازی میان رودانی از نان جو دو بار پخته ای به نام "باپیر" استفاده می شده است، که به طور اختصاصی برای تولید آبجو به کار می رفت. مردم از همان آغاز دریافته بودند که استفادهٔ مکرر از همان
ظرف برای تخمیر مَش (مایهٔ آبجو) نتایج قابل اطمینان تری به دست می دهد؛ به همین دلیل، آبجوسازانی که در حال جابه جایی بودند، لگن های خود را همراه می بردند. الواح ابلا که در سال ۱۹۷۴ در ابلا، سوریه کشف شدند، نشان می دهند که در این شهر در حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد، آبجو تولید می شده است. ردهایی اولیه از آبجو و فرایند آبجوسازی در تمدن بابل نیز یافته شده است. در آن دوران، آبجوسازان نه تنها زنان، بلکه کاهنه ها نیز بوده اند. برخی انواع آبجو به طور ویژه برای آیین های مذهبی استفاده می شده است. در سال ۲۱۰۰ پیش از میلاد، حمورابی پادشاه بابل، قوانینی را دربارهٔ اداره کنندگان میکده ها در قانون نامهٔ سلطنتی خود گنجاند. در هند باستان، وداها و رامایانا از نوشیدنی ای شبیه به آبجو با نام "سورا" یاد کرده اند که در دوران ودایی (حدود ۱۵۰۰ تا ۵۰۰ پیش از میلاد) مصرف می شده است. این نوشیدنی مورد علاقهٔ ایزد ایندرا بود. در ارته شاستره نیز از دو نوشیدنی مست کنندهٔ تهیه شده از برنج با نام های "مدکا" ("Medaka") و "پراسَنّا" ("Prasanna") یاد شده است. آبجو بخشی از رژیم غذایی روزانهٔ فرعون های مصر بیش از ۵٬۰۰۰ سال پیش بوده است. در آن زمان، آبج
و از نانِ جو پخته شده تهیه می شد و در آیین های مذهبی نیز کاربرد داشت. در دوران ساخت مجموعهٔ اهرام جیزه، هر کارگر روزانه جیره ای معادل چهار تا پنج لیتر آبجو دریافت می کرد، که هم به عنوان خوراک و هم نوشیدنی نشاط آور، نقشی حیاتی در پیشبرد ساخت اهرام داشت. نویسندهٔ یونانی سوفوکل (۴۵۰ پیش از میلاد) دربارهٔ مفهوم اعتدال در مصرف آبجو در فرهنگ یونانی سخن گفته و باور داشت که بهترین رژیم غذایی برای یونانیان شامل نان، گوشت، انواع سبزیجات و آبجو بوده است—که آن را «ζῦθος» ("زوتوس") می نامیدند. یونانیان باستان همچنین شراب جو نیز می ساختند (به زبان یونانی: «κρίθινος οἶνος» – "کریتینوس اینوس"، به معنای «شراب جو») که مورخ یونانی پولیبیوس در اثر خود "تاریخ ها" به آن اشاره کرده است؛ او می نویسد که فایاکسی ها شراب جو را در کراترهایی از جنس نقره و طلا نگهداری می کردند. در جریان ارتقای ۱٫۵ میلیارد پوندی بزرگراه A14 در کمبریج شر، شواهدی کشف شد که نشان می دهد بیش از ۲٬۰۰۰ سال پیش در بریتانیا آبجو تهیه می شده است. استیو شرلوک، مسئول باستان شناسی پروژهٔ A14 گفت: «این واقعیتی شناخته شده است که جوامع باستانی از فرایند آبجوسازی برای تصفی
هٔ آب و ایجاد منبعی ایمن برای آب رسانی استفاده می کردند، اما این احتمالاً نخستین شاهد فیزیکی از اجرای آن فرایند در بریتانیاست.» راجر پروتز، سردبیر پیشین «راهنمای آبجوی خوب» منتشرشده از سوی کارزار آبجوی اصیل، گفت: «وقتی رومی ها به بریتانیا یورش بردند، با قبایلی روبه رو شدند که نوعی آبجو به نام "کُرمی" ("curmi") می ساختند.» در اروپا، در دوران قرون وسطی، صنف های آبجوسازان ممکن بود یک قدیس حامی برای حرفهٔ خود برگزینند. آرنولف مس (حدود ۵۸۲–۶۴۰) و آرنولف اودنبرگ (حدود ۱۰۴۰–۱۰۸۷) از سوی برخی آبجوسازان فرانسوی و فلاندری ها مورد احترام قرار می گرفتند. آبجوسازان بلژیکی نیز آرنولف اودنبرگ (یا همان آرنولد سوآسون) را گرامی می داشتند، که همچنین به عنوان قدیس حامی گلچین کنندگان رازک نیز شناخته می شود. راهبان مسیحی، صومعه هایی با کاربری آبجوسازی بنا کردند تا خوراک، نوشیدنی و سرپناهی برای مسافران و زائران فراهم آورند. شارلمانی، پادشاه فرانک ها و فرمانروای امپراتوری مقدس روم در سدهٔ هشتم، آبجو را بخشی مهم از زندگی می دانست و گاه گفته می شود که خود برخی از آبجوسازان را آموزش داده است. اروپای قرون وسطی. آبجو یکی از رایج ترین نوش
یدنی ها در دوران قرون وسطی بود. این نوشیدنی به طور روزانه توسط تمام طبقات اجتماعی در بخش های شمالی و شرقی اروپا مصرف می شد، جایی که کشت انگور دشوار یا غیرممکن بود، و آبجوسازی کاری معمول در خانه ها بود که عمدتاً توسط زنان انجام می گرفت. اگرچه شراب با کیفیت های متفاوت رایج ترین نوشیدنی در جنوب بود، آبجو هنوز هم در میان طبقات پایین محبوبیت داشت. تصور اینکه آبجو بیشتر از آب در دوران قرون وسطی مصرف می شده، توسط برخی مورخان افسانه تلقی می شود. آب ارزان تر از آبجو بود و شهرها و روستاها نزدیک منابع آب تازه مانند رودخانه ها، چشمه ها و چاه ها ساخته می شدند تا دسترسی آسان به آب فراهم شود. اگرچه احتمالاً یکی از محبوب ترین نوشیدنی ها در اروپا بود، آبجو اغلب به دلیل تصور بیماری زا بودن مورد تحقیر قرار می گرفت؛ شاید به این دلیل که پزشکان یونان باستان و پزشکان اسلامی، تجربه ای کم یا هیچ تجربه ای در مورد این نوشیدنی نداشتند. در سال ۱۲۵۶، آلدوبَراندینو از سیه نا آبجو را چنین توصیف کرد: استفاده از رازک در آبجو برای نخستین بار در سال ۸۲۲ توسط راهب دودمان کارولنژی، آدالارد کوربی، نوشته شده است. طعم دهی آبجو با رازک حداقل از قرن ن
هم میلادی شناخته شده بود، اما به تدریج پذیرفته شد، زیرا تعیین نسبت های صحیح مواد اولیه دشوار بود. پیش از آن، از مخلوطی از گیاهان مختلف به نام گرویت استفاده می شد که خواص نگهدارندهٔ رازک را نداشت. آبجویی که بدون رازک طعم دار می شد، معمولاً به سرعت فاسد می گردید و امکان صادرات آن وجود نداشت. تنها گزینهٔ دیگر افزایش میزان الکل بود که هزینه بر بود. آبجوی رازک دار تا قرن سیزدهم در شهرهای قرون وسطایی بوهم به کمال رسید. شهرهای آلمانی پیشگام یک مقیاس عملیاتی نوین با اندازه های استاندارد بشکه ها شدند که امکان صادرات در مقیاس وسیع را فراهم می کرد. پیش تر آبجو در خانه تهیه می شد، اما اکنون تولید به طور موفقیت آمیز توسط کارگاه های متوسط با حدود هشت تا ده نفر جایگزین شده بود. این نوع تولید در قرن چهاردهم به هلند و سپس به فلاندر و برابانت گسترش یافت و در اواخر قرن پانزدهم به انگلستان رسید. در انگلستان، تولید آبجو و اِیل به صورت جداگانه انجام می شد و هیچ آبجوسازی اجازه نداشت هر دو را تولید کند. شرکت آبجوسازان لندن اعلام کرده بود: «هیچ رازک، گیاه یا چیز مشابه دیگری نباید به هیچ نوع اِیل یا مایعی که از آن اِیل ساخته می شود اف
زوده شود—تنها مایع (آب)، مالت و مخمر مجاز است». این گفته گاهی به اشتباه به عنوان ممنوعیت استفاده از رازک در آبجو تفسیر شده است. با این حال، برخی افراد با آبجوی رازک دار مخالفت می کردند: اِیل از مالت و آب ساخته می شود؛ و کسانی که هر چیز دیگری جز موارد ذکرشده به اِیل اضافه کنند، مگر مخمر، کف یا «خیر الهی» [سه واژه برای مخمر]، اِیل خود را خراب می کنند. اِیل برای یک انگلیسی نوشیدنی طبیعی است. اِیل باید این ویژگی ها را داشته باشد: تازه و صاف باشد، نباید لزج، دودآلود، یا ته نشین داشته باشد. اِیل نباید کمتر از پنج روز نوشیده شود… مالت جو بهتر از مالت جو دوسر یا هر غلهٔ دیگری اِیل به وجود می آورد… آبجو از مالت، رازک و آب ساخته می شود؛ این نوشیدنی طبیعی برای مرد هلندی (داتشه) است، و اخیراً در انگلستان به شدت استفاده می شود که برای بسیاری از انگلیسی ها مضر است… زیرا این نوشیدنی سرد است. اما باعث چاقی می شود و شکم را باد می کند، چنان که در چهره ها و شکم های مردان هلندی قابل مشاهده است. اروپای عصر جدید. در اروپا، تولید آبجو عمدتاً تا دوران قرون وسطی فعالیتی خانگی بود. اما در قرن های چهاردهم و پانزدهم، فرایند آبجوسازی به
تدریج از فعالیتی خانوادگی به حرفه ای صنعتی تر تبدیل شد، به طوری که میکده ها و صومعه ها برای مصرف انبوه، خودشان آبجو تولید می کردند. در اواخر قرون وسطی، صنعت آبجوسازی در شمال اروپا از یک صنعت کوچک خانگی به صنعتی بزرگ مقیاس برای صادرات تبدیل شد. نوآوری کلیدی در این تحول، معرفی رازک بود که در قرن سیزدهم در شمال آلمان آغاز شد. رازک فرایند آبجوسازی و کیفیت آبجو را به طور چشمگیری بهبود بخشید. دیگر نوآوری ها در سرزمین های آلمان شامل استفاده از دیگ های بزرگ تر و افزایش دفعات آبجوسازی بود. مصرف آبجو افزایش یافت، در حالی که تولید آبجو متمرکزتر شد زیرا این صنعت سرمایه بر بود؛ بنابراین، در شهر هامبورگ مصرف سرانه از میانگین ۳۰۰ لیتر در سال در قرن پانزدهم به حدود ۷۰۰ لیتر در قرن هفدهم رسید. استفاده از رازک به هلند و سپس به انگلستان گسترش یافت. در انگلستان قرن پانزدهم، آبجویی که رازک نداشت با نام اِیل شناخته می شد، در حالی که افزودن رازک آن را به آبجو تبدیل می کرد. آبجوی رازک دار از هلند به انگلستان، در شهر وینچستر، از اوایل سال ۱۴۰۰ میلادی وارد می شد و تا سال ۱۴۲۸، رازک ها در جزیره کاشته می شدند. محبوبیت رازک در ابتدا مختل
ط بود—شرکت آبجوسازان لندن تا آنجا پیش رفت که اعلام کرد: «هیچ رازک، گیاه یا چیز مشابهی نباید به هیچ اِیل یا مایعی که از آن اِیل ساخته می شود افزوده شود—تنها مایع (آب)، مالت و مخمر مجاز است.» با این حال، تا قرن شانزدهم، « اِیل» به هر نوع آبجوی قوی اطلاق می شد و تمامی اِیل ها و آبجوها حاوی رازک بودند، که این موضوع منجر به سروده ای شد که توسط مورخ قدیمی جان اوبری نقل شده است: یونانی، بدعت، بوقلمون و آبجو همگی در یک سال به انگلستان آمدند. سال مورد اشاره در این بیت، طبق گفتهٔ اوبری، سال پانزدهم سلطنت هنری هشتم (۱۵۲۴ میلادی) است. در سال ۱۵۱۶، ویلیام چهارم، دوک باواریا، قانون "راینهایتسگبوت" (قانون خلوص) را تصویب کرد، که شاید قدیمی ترین مقررات غذایی باشد که تا قرن بیستم به طور مستمر مورد استفاده قرار گرفته است (راینهایتسگبوت رسماً در سال ۱۹۸۷ از قوانین آلمان حذف شد). این قانون مواد تشکیل دهندهٔ آبجو را به آب، جو و رازک محدود کرد؛ مخمر پس از کشف لویی پاستور در سال ۱۸۵۷ به این فهرست افزوده شد. این قانون باواریایی در سراسر آلمان به عنوان بخشی از اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱ تحت رهبری اتو فون بیسمارک و تشکیل امپراتوری آلمان ا
جرا شد و از آن زمان به روزرسانی هایی برای تطبیق با روندهای مدرن آبجوسازی داشته است. تا به امروز، "راینهایتسگبوت" به عنوان نشانه ای از خلوص در آبجوها شناخته می شود، هرچند که این موضوع محل بحث و جدل است. اکثر آبجوها تا دوران نسبتاً اخیر به صورت تخمیر سطحی تولید می شدند. آبجوهای تخمیر کف (تخمیر در پایین) به طور تصادفی در قرن شانزدهم کشف شدند، زمانی که آبجو برای مدت طولانی در غارهای سرد ذخیره شده بود؛ از آن زمان، این نوع آبجوها از نظر حجم تولید، به طور قابل توجهی از آبجوهای تخمیر سطحی پیشی گرفته اند. آسیا. چین. شواهد مستند و قبرهای تازه کشف شده نشان می دهند که چینی ها از دوران پیشاتاریخ، نوشیدنی های الکلی را هم از غلات مالت شده و هم از غلاتی که توسط کپک تبدیل شده بودند، تهیه می کردند. اما فرایند تبدیل مالت نسبت به استفاده از کپک هایی که به طور ویژه روی حامل برنج کشت می شدند (برنج کپک زده حاصل به چینی 酒麴 (Jiǔ qū) و به ژاپنی کوجی (Koji) گفته می شود) برای تبدیل برنج پخته شده به قندهای قابل تخمیر، تا حد زیادی ناکارآمدتر شمرده می شد، هم از نظر مقدار قند قابل تخمیر حاصل و هم محصولات جانبی باقی مانده. (چینی ها تفاله های
باقی مانده پس از تخمیر برنج، که 酒糟 (Jiǔzāo) نامیده می شود را به عنوان مادهٔ خوراکی در بسیاری از غذاها به کار می برند، اغلب به عنوان ماده ای در سس ها که در غذاهای غربی معمولاً از شراب استفاده می شود). این امر به دلیل آن است که نشاستهٔ برنج پس از پوسته زدایی و پخت تبدیل می شود، نه به صورت دانهٔ کامل و با پوسته مانند مالت جو. علاوه بر این، گیاه رازک در شرق آسیا شناخته شده نبود، و نوشیدنی های الکلی مبتنی بر مالت به خوبی در طول زمان حفظ نمی شدند، و استفاده از مالت در تولید نوشیدنی های الکلی در چین به تدریج کاهش یافت تا جایی که در پایان دودمان تانگ کاملاً از تاریخ چین حذف شد. استفاده از برنج غالب شد، به طوری که شراب های میوه ای از هر نوع به جز به عنوان واردات، در تاریخ چین تقریباً ناشناخته بودند. تولید نوشیدنی الکلی از برنج پخته شده که توسط میکروب ها تبدیل شده، تا به امروز ادامه دارد و برخی انواع مختلف چینی 米酒 (Mǐjiǔ) و ژاپنی ساکی را به عنوان آبجو طبقه بندی می کنند، چرا که این نوشیدنی ها از نشاستهٔ تبدیل شده ساخته می شوند نه قندهای میوه ای. با این حال، این موضوع محل بحث است و این نوشیدنی ها معمولاً به عنوان «شراب
برنج» یا «ساکه» شناخته می شوند که در واقع واژه ای عمومی در زبان های چینی و ژاپنی برای تمام نوشیدنی های الکلی است. قدیمی ترین شواهد از آبجوسازی در چین مربوط به حدود ۵٬۰۰۰ سال پیش و در محل باستانی میجایا است. سایر مناطق. برخی از فرهنگ های جزایر اقیانوس آرام، نشاسته ای را که توسط بزاق انسان به قندهای قابل تخمیر تبدیل شده، تخمیر می کنند؛ روشی مشابه با چیچا در آمریکای جنوبی. این روش توسط بسیاری از قبایل دیگر در سراسر جهان نیز استفاده می شود، که یا دانه ها را می جویند و سپس در ظرف تخمیر تف می کنند، یا در ظرفی که دانهٔ پخته شده دارد تف می کنند و سپس آن ظرف را برای تخمیر مهر و موم می کنند. آنزیم های موجود در بزاق، نشاسته را به قندهای قابل تخمیر تبدیل می کنند که توسط مخمرهای طبیعی تخمیر می شوند. اینکه محصول نهایی را بتوان آبجو نامید یا خیر، گاهی مورد اختلاف است، زیرا: برخی از قبایل تایوانی فرایند تخمیر را یک گام جلوتر برده و نوشیدنی الکلی حاصل را تقطیر کرده اند که نتیجهٔ آن مشروب شفافی است. با این حال، از آنجا که هیچ یک از قبایل تایوانی به داشتن سیستم نوشتاری شناخته شده نیستند، هیچ سندی برای تعیین قدمت این روش یا اینک
ه این تکنیک از طریق مهاجران هان چینی به تایوان آورده شده باشد وجود ندارد. با توجه به اینکه این تکنیک معمولاً در قبایلی که از ارزن (غله ای بومی شمال چین) به عنوان ماده اولیه استفاده می کنند دیده می شود، احتمال دوم بسیار محتمل تر است. انقلاب صنعتی. پس از بهبودهای چشمگیر در کارایی موتور بخار در سال ۱۷۶۵، صنعتی شدن تولید آبجو به واقعیت پیوست. نوآوری های بیشتری در فرایند آبجوسازی با معرفی دماسنج در سال ۱۷۶۰ و آب سنج در سال ۱۷۷۰ به دست آمد که به آبجوسازان اجازه داد کارایی و میزان تخمیر را افزایش دهند. تا اواخر قرن هجدهم، مالت عمدتاً بر روی آتش های ساخته شده از چوب، زغال یا کاه خشک می شد و پس از سال ۱۶۰۰، از کک استفاده می شد. به طور کلی، هیچ یک از این مالت های اولیه به خوبی از دود حاصل از فرایند خشک کردن محافظت نمی شدند و در نتیجه، آبجوهای اولیه طعمی دودی داشتند؛ شواهد نشان می دهد که مالت سازان و آبجوسازان همواره تلاش می کردند تا میزان دود در آبجوی نهایی را کاهش دهند. نویسندگان آن دوره طعم متمایز حاصل از مالت های خشک شده با دود چوب را توصیف کرده و نفرت تقریباً عمومی از آن را ذکر کرده اند. آبجوها و اِیل های دودی منطق
هٔ غربی کشور به خاطر غیرقابل نوشیدن بودن مشهور بودند — به جز برای محلی ها و افراد ناامید. این نقل قول از «راهنمای آبجوسازی مالت لیکور» (۱۷۰۰) است: در بیشتر مناطق غرب، مالت آن ها آنقدر بوی دود چوبی می دهد که هیچ غریبه ای نمی تواند آن را تحمل کند، اگرچه ساکنان محلی که به آن عادت کرده اند، می توانند آن را مانند هلندی ها که آبجوی سیاه غلیظ تهیه شده با گندم سیاه را می نوشند، سر بکشند. ارجاعی حتی قدیمی تر به چنین مالت هایی توسط ویلیام هریسون در کتابش «توصیف انگلستان» در سال ۱۵۷۷ ثبت شده است: در برخی مکان ها، مالت به آرامی تنها با چوب یا تنها با کاه خشک می شود، و در برخی دیگر با ترکیبی از چوب و کاه، اما از همه بهتر، مالت خشک شده با کاه است؛ زیرا مالت خشک شده با چوب وقتی آبجوسازی می شود، علاوه بر اینکه رنگ نوشیدنی تیره تر است، برای کسانی که به آن عادت ندارند به دلیل دود، باعث آسیب و ناراحتی سر می شود. کسانی که از هر دو به صورت مخلوط استفاده می کنند، چوب خود را در تنور پوست می کَنند، می شکنند و خشک می کنند تا تمام رطوبتی که باعث تولید دود می شود را از بین ببرند … «لندن اند کانتری بروئر» (۱۷۳۶) انواع «مالت قهوه ای» محب
وب در شهر را مشخص کرد: مالت های قهوه ای با کاه، چوب و سرخس و غیره خشک می شوند. مالت خشک شده با کاه بهترین است، اما نوع چوبی طعمی بسیار غیرطبیعی دارد که به جز نیازمندان و کسانی که به طعم قوی دودی آن عادت دارند، کمتر کسی می تواند تحمل کند؛ با این حال، در برخی از مناطق غربی انگلستان بسیار استفاده می شود و هزاران کوارتر از این نوع مالت قبلاً در لندن برای تهیه آبجوهای بشکه ای به کار رفته است، زیرا قیمت آن دو شیلینگ در هر کوارتر از مالت خشک شده با کاه ارزان تر بود. این کیفیت مالت خشک شده با چوب توسط برخی از آبجوسازان چندان جدی گرفته نمی شد، زیرا طعم ناخوشایند آن در طول ۹ تا ۱۲ ماه با کهنگی آبجو و مقدار زیاد رازکی که برای نگهداری آن به کار می رفت، از بین می رفت. آب سنج نحوهٔ آبجوسازی را متحول کرد. پیش از معرفی آن، آبجوها از یک نوع مالت تهیه می شدند: آبجوهای قهوه ای از مالت قهوه ای، آبجوهای کهربایی از مالت کهربایی، و آبجوهای روشن از مالت روشن. با استفاده از آب سنج، آبجوسازان قادر بودند بازده مواد قابل تخمیر از مالت های مختلف را محاسبه کنند. آن ها مشاهده کردند که مالت روشن، اگرچه گران تر است، مواد قابل تخمیر بسیار بیش
تری نسبت به مالت های ارزان تر تولید می کند. برای نمونه، مالت قهوه ای (که برای تهیهٔ پورتر استفاده می شد) به ازای هر کوارتر ۵۴ پوند عصاره تولید می کرد، در حالی که مالت روشن ۸۰ پوند عصاره می داد. پس از آگاهی از این موضوع، آبجوسازان بیشتر از مالت روشن برای تمام انواع آبجو استفاده کردند و مقدار کمی مالت با رنگ تند را برای رسیدن به رنگ مناسب آبجوهای تیره تر به آن اضافه می کردند. اختراع برشته کُن در سال ۱۸۱۷ توسط دنیل ویلر امکان تولید مالت های بسیار تیره و بوداده را فراهم کرد که به طعم آبجوهای پورتر و استاوت کمک شایانی نمود. توسعهٔ این دستگاه به دلیل قانون بریتانیایی سال ۱۸۱۶ بود که استفاده از هر ماده ای جز مالت و رازک را ممنوع کرده بود. آبجوسازان پورتر که عمدتاً از مالت روشن استفاده می کردند، به شدت به یک مادهٔ رنگ دهنده قانونی نیاز داشتند و مالت ثبت اختراع شده ویلر راه حل این مشکل بود. کشف نقش مخمر در فرایند تخمیر توسط لویی پاستور در سال ۱۸۵۷ باعث شد آبجوسازان روش هایی برای جلوگیری از ترش شدن آبجو توسط میکروب های نامطلوب توسعه دهند. در سال ۱۹۱۲، بطری های قهوه ای توسط شرکت آبجوسازی «جوزف شلیتز» در میلواکی، ویسکانس
ین، ایالات متحدهٔ آمریکا به کار گرفته شدند. این نوآوری از آن زمان به طور جهانی پذیرفته شده و از آسیب پرتوهای مضر به کیفیت و پایداری آبجو جلوگیری می کند. آبجوی مدرن. بسیاری از کشورهای اروپایی دارای سنت های پیوستهٔ آبجوسازی هستند که به قدیمی ترین مدارک تاریخی بازمی گردد. آبجو نوشیدنی بسیار مهمی در کشورهایی مانند بلژیک، آلمان، اتریش، ایرلند، بریتانیا (انگلستان، ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی)، فرانسه، کشورهای اسکاندیناوی، لهستان، جمهوری چک، اسپانیا و دیگران است که هر یک، سنت ها، روش های خاص آبجوسازی و سبک های منحصر به فرد خود را دارند. برخلاف بسیاری از نقاط جهان، بازار قابل توجهی در اروپا (به ویژه بریتانیا) برای آبجوهای حاوی مخمر زنده وجود دارد. این آبجوهای فیلترنشده و پاستوریزه نشده نسبت به آبجوهای معمولی «مرده» که فروخته می شوند، نگهداری دشوارتری دارند؛ کیفیت آبجوی «زنده» ممکن است در صورت مراقبت ضعیف کاهش یابد، اما بسیاری طعم آن را ترجیح می دهند. در حالی که آبجو معمولاً برای مدت زمان نسبتاً کوتاهی (چند هفته تا چند ماه) نسبت به شراب رسیدگی می شود، برخی از آبجوهای قوی تر به نام اِیل واقعی ممکن است در طول چند دهه ش
خصیت و طعم بیشتری پیدا کنند. در برخی نقاط جهان، کارخانه های آبجوسازی که به عنوان کسب وکار خانوادگی توسط آلمانی ها یا مهاجران اروپایی دیگر آغاز شده بودند، به شرکت های بزرگی تبدیل شدند که اغلب در دست کسانی قرار گرفتند که بیشتر به سودآوری توجه داشتند تا به سنت های کیفیت، که این امر منجر به کاهش کیفیت محصول شد. در سال ۱۹۵۳، مورتون کاوتس از نیوزیلند تکنیک تخمیر پیوسته را توسعه داد. کاوتس این فرایند را ثبت اختراع کرد؛ فرایندی که در آن آبجو از طریق مخازن مهر و موم شده عبور می کند، تحت فشار تخمیر می شود و حتی هنگام بطری شدن هیچ گاه با هوا در تماس قرار نمی گیرد. این فرایند در ایالات متحده و بریتانیا معرفی شد، اما امروزه تنها در نیوزیلند برای تولید تجاری آبجو استفاده می شود. در برخی بخش ها، آبجوسازان تمایل چندانی به پذیرش فناوری جدید ندارند زیرا نگران از دست دادن ویژگی های سنتی آبجوی خود هستند. برای مثال، کارخانهٔ آبجوسازی مارستون در برتون آن ترنت هنوز از دستگاه های چوبی باز برای تخمیر استفاده می کند تا کیفیت و طعم آبجوهای خود را حفظ کند، در حالی که آبجوسازان لامبیک در بلژیک حتی آبجوهای خود را در معرض هوای آزاد قرار می
دهند تا مخمرهای وحشی طبیعی که باعث تخمیر مالت می شوند جذب شوند. تکنیک های سنتی آبجوسازی با حفظ لایه ای از دی اکسیدکربن روی مالت در حال تخمیر، از اکسید شدن آبجو جلوگیری می کنند. امروزه کارخانه های آبجوسازی انواع مختلفی از آبجو را تولید می کنند، از جمله سبک های باستانی مانند لامبیک های تخمیر خودبه خودی بلژیک؛ لاگر، آبجوهای تیره، آبجوی گندم و سایر انواع آلمانی؛ استاوت ها، مایلدها، پیل ایل ها، بیترها، اِیل طلایی بریتانیا و همچنین خلاقیت های مدرن آمریکایی مانند آبجوی فلفلی، کریم اِیل و ایندیا پیل ایل دوگانه. امروزه آبجو کسب وکاری عظیم و جهانی است که شامل چندین کورپوریشن چندملیتی و هزاران تولیدکنندهٔ کوچک تر از جمله میخانه های آبجوسازی تا آبجوسازی های منطقه ای می شود. پیشرفت در فناوری های یخچال سازی، حمل ونقل بین المللی و قاره ای، بازاریابی و تجارت منجر به ایجاد بازاری بین المللی شده است که در آن مصرف کننده صدها گزینهٔ مختلف از سبک های محلی، منطقه ای، ملی و خارجی را در اختیار دارد. پیش از ممنوعیت الکل، هزاران کارخانهٔ آبجوسازی در ایالات متحده وجود داشت که عمدتاً آبجوهای سنگین تری نسبت به آنچه امروزه مصرف می شود، ت
ولید می کردند. از سال ۱۹۲۰، بیشتر این کارخانه ها ورشکست شدند، اگرچه برخی به تولید نوشیدنی های غیرالکلی و کسب وکارهای دیگر روی آوردند. آبجوهای قاچاق اغلب با افزودن آب برای افزایش سود رقیق می شدند، روندی که تا امروز ادامه دارد و بازارهای آمریکایی به تبلیغ گستردهٔ آبجوهای سبک تر و محبوب نگه داشتن آن ها می پردازند. تمرکز کارخانه ها و اعمال استانداردهای کنترل کیفیت صنعتی منجر به تولید و بازاریابی انبوه آبجوهای لاگر سبک شده است. تبلیغات به جایگاه بالایی رسید و شرکت های بزرگ تر در این بازار بهتر عمل کردند. دهه های پس از جنگ جهانی دوم شاهد تمرکز شدید صنعت آبجوسازی آمریکا بود: شرکت های آبجوسازی رقبای خود را صرفاً برای جذب مشتریان و سیستم های توزیع می خریدند و سپس عملیات تولیدی آن ها را تعطیل می کردند. با وجود افزایش بی سابقهٔ تولید بین سال های ۱۸۷۰ تا ۱۸۹۵، تعداد شرکت ها ۴۶٪ کاهش یافت. میانگین تولید هر کارخانه به طور قابل توجهی افزایش یافت که بخشی از آن به دلیل رشد سریع تولید بزرگ ترین کارخانه ها بود. تا سال ۱۸۷۷، تنها چهار کارخانه بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ بشکه در سال تولید می کردند. تا سال ۱۸۹۵، شانزده شرکت بزرگ ظرفیت تولید خو
د را به طور چشمگیری افزایش داده بودند و همه بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ بشکه در سال تولید می کردند؛ و از اواسط دههٔ ۱۹۸۰ واردات آبجو بیشتر شده است. تعداد کارخانه های آبجوسازی بنا به منبع، در سال ۲۰۰۷ بیش از ۱٬۵۰۰ یا در سال ۲۰۱۰ بیش از ۱٬۴۰۰ عنوان شده است. تا ژوئن ۲۰۱۳، انجمن آبجوسازان گزارش داده است که تعداد کل کارخانه های فعال در آمریکا ۲٬۵۳۸ مورد است که تنها ۵۵ مورد از آن ها کارخانه های غیرصنعتی هستند. اسطوره شناسی. حماسهٔ فنلاندی کالوالا، که در قرن نوزدهم به صورت مکتوب جمع آوری شده اما بر اساس سنت های شفاهی چندین قرن پیش است، بیشتر از منشأ انسان به منشأ آبجو و آبجوسازی اختصاص یافته است. پادشاه افسانه ای فلاندری گامبرینوس (مشتق شده از «یان پریمس» (جان اول)) گاهی به اختراع آبجو نسبت داده می شود. طبق افسانه های چک، ایزد رادگاست، خدای مهمان نوازی، آبجو را اختراع کرده است. نینکاسی، ایزدبانوی حامی آبجوسازی در سومر باستان بود. در اسطوره شناسی مصری، عطش شدید خون آشامی الههٔ شیرزن خشمگین، سخمت، تنها پس از فریب خوردنش به نوشیدن مقدار بسیار زیادی آبجوی قرمزرنگ (که آن را خون می پنداشت) فروکش کرد؛ او چنان مست شد که از کشتار دست کشی
د و رام شد. در اسطوره شناسی نورس، خدای دریا اگیر، همسرش ران و نه دخترشان، اِیل (یا مید) برای خدایان می پختند. در «لوکاسنا» روایت شده که اگیر میهمانی برگزار می کرد که همه خدایان در آن آبجویی را که او برایشان تهیه کرده بود می نوشیدند. او این آبجو را در دیگ غول پیکری می ساخت که ثور آورده بود. جام های تالار اگیر همیشه پر بودند و جادویی بودند که پس از خالی شدن دوباره پر می شدند. اگیر دو خدمتکار در تالارش داشت به نام های الدیر [آتش افروز] و فیمافنگ [دست یار]. در حماسهٔ نرتها، شاتانا (در زبان اوبیک ، در زبان آدیغی و در زبان آسی )، مادر نرت ها، شخصیتی بارور و مادرخوانده است که اختراع آبجو را به او نسبت می دهند.
معبد بت-ال از میراث فرهنگی و اماکن مذهبی شهر سن آنتونیو در تگزاس است. این بنا دارای معماری منحصربه فردیست و در جنب کالج سن آنتونیو قرار دارد. این بنا کهنترین کنیسه در منطقه جنوب تگزاس است. سال ساخت آن ۱۸۷۴ ثبت شده.
قره آغاج شهری است در کشور ترکیه که در استان ادرنه واقع شده است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی ۹٬۵۲۵ نفر و بر اساس برآوردهای سال ۲۰۰۹ میلادی ۱۰٬۵۸۸ نفر می باشد.این شهر را یونان بعد از شکست از ترکیه در دوران پس از جنگ جهانی اول به عنوان غرامت جنگی به ترکیه واگذار کرد.
لیپوپروتئین بس کم چگالی به اختصار وی. ال.دی. ال ، نوعی از لیپوپروتیئن ها می باشد که در کبد ساخته می شود. وی.ال.دی. ال یکی از ۵ دسته اصلی لیپوپروتئین ها می باشد که در نقل و انتقال چربی ها و کلسترول در جریان خون نقش دارد. لیپوپروتئین بسیار کم چگال در کبد از تری گلیسیرید، کلسترول و آپولیپوپروتئین ساخته می شود. این لیپوپروتئین در جریان خون به لیپوپروتئین کم چگال تبدیل می شود. ذرات وی.ال.دی. ال به اندازه ۳۰ تا ۸۰ نانومتر می باشند. وظایف. وی.ال.دی. ال در نقل و انتقال تری گلیسیرید، فسفولیپید، کلسترول و استرهای کلسترول نقش دارد. این نقش به عنوان سازوکار انتقال چربی ها در داخل بدن است. تغییرات صورت گرفته در جریان خون. لیپوپروتئین بسیار کم چگال (وی.ال.دی. ال) تازه ترشح شده از کبد، دارای آپولیپوپروتئین ب۱۰۰، آپولیپوپروتئین سی۱، آپولیپوپروتئین ئی، کلسترول، استرهای کلسترول و تری گلیسیرید می باشد. در جریان خون این لیپوپروتئین، آپولیپوپروتئین سی۲ و آپولیپوپروتئین را از لیپوپروتئین پرچگال می گیرد. در این حالت، ول.ال.دی. ال بالغ به وجود می آید. در گردش خون، ول.ال.دی. ال ممکن است با لیپوپروتئین لیپاز در بستر مویرگی برخورد کرده
و این آنزیم، تری گلیسیرید را برای تولید انرژی و ذخیره سازی آن، جدا می کند. در این حالت وی.ال.دی. ال، آپولیپوپروتئین سی۲ را به اچ.دی. ال برمی گرداند. همچنین اچ.دی. ال، استرهای کلسترول را به لیپوپروتئین بسیار کم چگال در ازای فسفولیپید و تری گلیسیرید می دهد. سپس تری گلیسیرید بیش تری از لیپوپروتئین بسیار کم چگال جدا شده و تبدیل به لیپوپروتئینی با چگالی بیش تر از خود، می شود. ۵۰ درصد از این لیپوپروتئین، توسط گیرنده های کبد شناخته شده و وارد سلول می شود. ۵۰ درصد باقی مانده آپولیپوپروتئین ئی خود را از دست می دهند و تبدیل به لیپوپروتئین کم چگال شده و در نهایت جذب می شود.