Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
همچون نبرد حَرّان و دشت خون شکست دهند، پس از غارت کنت نشین ادسا در ۱۱۲۰، سرانجام با صلیبیون صلح کردند. این شرایط سبب شد تا در اواخر سال ۱۱۴۴، قرا ارسلان، بیگ حِصن کَیفا که از نوادگان سُکمان بود، با ژوسلین دوم کنت ادسا متحد شود تا با همراهی یکدیگر جنگی را علیه حلب آغاز کنند. با توافق طرفین، ژوسلین به همراه نیروهایش از ادسا خارج و عازم تل باشر شد تا به نیروهای ارتقی بپیوندد. عمادالدین که در این زمان به واسطهٔ شرایط دولت های صلیبی برتری نسبی در شام داشت، با اطلاع از حرکت ژوسلین و نیروهایش به سمت تل باشر، به سرعت عازم ادسا شد و این شهر را در ۲۸ نوامبر ۱۱۴۴ محاصره کرد. ژوسلین با اطلاع از خبر محاصره شدن ادسا، از سایر دولت های صلیبی تقاضای کمک کرد؛ رِیْمون پواتیه، شاهزاده انطاکیه، نیز که در این زمان با نیروهای بیزانس درگیر بود، درخواست ژوسلین نادیده گرفت و ملکه مِلیسانْد نیز که نائب حکومت فرزندش در اورشلیم بود، نیروهای کمکی خود را به رهبری مانسِس هیِرژ و فیلیپ مایْلی عازم ادسا کرد اما آن ها نتوانستند به موقع به این شهر برسند. شهر ادسا از استحکامات دفاعی خوبی برخوردار بود اما ژوسلین به همراه بیشتر نیروهایش در تل باشر
مستقر بود. در شب ۲۳ دسامبر، نیروهای ترک و کرد زنگی از دیوارها به درون شهر رخنه کردند و توانستند شهر را به تصرف خود درآوردند. در سال ۱۱۴۶ و به دنبال قتل عمادالدین توسط غلامش، ژوسلین برای بازپس گیری ادسا اقدام کرد. نیروهای صلیبی تحت فرمان ژوسلین و بالدوین مرعش موفق به تصرف شهر شدند اما از رسیدن به قلعه شهر بازماندند تا آن که امیر جدید زنگی، نورالدین زنگی، محاصرهٔ قلعهٔ ادسا شکست و بار دیگر شهر را تصرف کرد. پس از فتح شهر، جمعیت مسیحی شهر به دستور نورالدین زنگی کشته و از دیوارهای شهر آویزان شدند. این محاصره پایانی برای کنت نشین ادسا بود تا بدین ترتیب نخستین دولت صلیبی پس از ۴۶ سال سقوط کرد و دیگر دولت های صلیبی بیش از پیش در معرض خطر قرار گیرند. با سقوط ادسا، ژوسلین دوم همچنان به حفظ بقایای دولت خود به مرکزیت تل باشر ادامه داد، هرچند به مرور زمان سرزمین و قلمرو باقی مانده اش توسط مسلمانان فتح یا به بیزانسی ها فروخته شد. خبر سقوط ادسا تأثیر عمیقی بر دو جهان مسیحیان و نیز مسلمانان گذاشت؛ با پیروزی عمادالدین زنگی تلاش مسلمانان برای بازپس گیری اراضی از دست رفته افزایش یافت که این مسئله خود سبب شد تا دولت های صلیبی د
ر حالت تدافعی قرار گیرند. زنگی که نخستین شخصی به شمار می رفت که یک دولت صلیبی را سرنگون می کرد، لقب «"مدافع مذهب"» و «"المالک المنصور"» را دریافت کرد. هرچند شرایط موصل سبب شد تا او ادامه پیشروی در قلمروی باقی ماندهٔ ادسا و همچنین انطاکیه را متوقف و عازم خانه شود و به امور داخلی دولت خود بپردازد. با این حال، وی در سال ۱۱۴۶ م توسط غلامش، یارانکاش، کشته و پسرانش نورالدین در حلب و سیف الدین غازی در موصل جانشین او شدند. کوانتوم پردسسورس و واکنش فرانسه. خبر سقوط ادسا به سرعت به گوش حاکمان اورشلیم و انطاکیه رسید و آن ها از آنچه که در ادسا به وقوع پیوسته بود، نگران کرد. شاهزاده انطاکیه، ریمون، به سرعت فرستادگانی را به رهبری اسقف جبله، هیو، به همراه فرستادگان اورشلیم و ارمنستان عازم اروپا کرد تا این خبر را به پاپ، پادشاهان و مسیحیان آنجا برسانند. پیش از رسیدن فرستادگان دولت های صلیبی و مسیحی، نخستین روایات از حوادث ادسا در اوایل ۱۱۴۵ توسط زائران اروپایی به اروپا رسید؛ اما برای اطمینان هیو جبله به صورت رسمی و حضوری این خبر را به گوش پاپ اوژن سوم رساند. افزون بر خبر سقوط ادسا، هیو در رابطه با اسقفی که در شرق حکومت می کن
د و قرار است دولت های صلیبی را در برابر مسلمانان یاری رساند، اخباری به پاپ داد. واکنش اروپا به سقوط ادسا و اخبار شرق هرچند آهسته اما از نظر اوژن سوم برنامه ریزی شده بود. در ۱ دسامبر ۱۱۴۵، پاپ اوژن سوم فرمان و فراخوان "کوانتوم پردسسورس" را صادر کرد که نخستین نامه و فراخوان باقی مانده از پاپ در رابطه با آغاز جنگ صلیبی جدید بود. پاپ اوژن تأکید زیادی بر پیوند دادن این کارزار جدید با دستاوردهای نخستین جنگ صلیبی داشت و از تمامی افراد حاضر در این جنگ خواست تا همچون پیشینیان خود عمل کنند. او با این درخواست سعی داشت نسل کنونی را به دلیل ضعیف عمل کردن نسبت به پیشینیان خود در گسترش قلمروهای مسیحی شرمنده کند. پیشنهاد بخشش گناهان نیز چهار بار در این فرمان ذکر گردید و تکرار شد؛ افزون بر بخشش گناهان، افرادی را که در این جنگ کشته می شدند، شهیده نام گرفته و از جایگاهی در بهشت برخوردار می شدند. مقارن با صدور فرمان پاپ، پادشاه فرانسه، لوئی هفتم، در کریسمس و در شهر بورژ اعلام کرد که درصدد سفر زیارتی به شرق و اراضی مقدس است. وی که در نخستین ایام پادشاهی خود درگیر مشکلاتی درونی و بیرونی شده بود، نگران هرج ومرج و آشوب هایی بود که د
ر غیاب وی امکان داشت به وقوع بپیوندد. افزون بر این، او در آن زمان هنوز وارث مذکری نداشت. پیش از این جنگ، هیچ یک از پادشاهان بزرگ اروپا در جنگ صلیبی و سفر به شرق شرکت نجسته بودند و پیشنهاد پادشاه فرانسه از نظر سایرین قدم گذاشتن در تاریکی بود. هرچند فراخوان و فرمان پاپ تا آن زمان به شمال فرانسه نرسیده بود و اسقفان فرانسه از جمله اِبوت سوژه نیز تمایلی به موافقت با این خواسته بدون دانستن نظر پاپ نداشتند. با این حال، پیشنهاد و طرح لوئی از جانب دربار و اسقفان رد نشد و در عوض موافقت شد که این جلسهٔ بعدی در عید پاک ۱۱۴۶ در شهر وزلی صبر کنند. برنارد کلروو. مشکلات پاپ در رم سبب شد تا او اوژن سوم مرشد و استاد پیشین خود، برنارد کلروو، را مأمور تشویق مسیحیان و پادشاهان از طریق موعظه ها و آمرزش نامه هایش برای شرکت در جنگ صلیبی جدید کند. برنارد در نخستین موعظه خود در وزلی در ۱۱۴۶، ضمن قرائت فرمان پاپ، مسیحیان را برای شرکت در کارزار جدید فراخواند. سخنرانی و موعظه پرشور او سبب شد تا علاوه بر پادشاه فرانسه و همسرش، الینور و سایر اشراف فرانسوی، مردم با هجوم به نمایندگان پاپ خواهان گرفتن صلیب و حضور در لشکرکشی جدید شوند. در ماه
های بعدی، پاپ و برنارد نمایندگانی را به سایر نقاط اروپا فرستادند تا از مسیحیان آنجا بخواهند که به یاری مسیحیان شرق بشتابند. برنارد در خطابه های خود، مردم غرب را مردمانی خوش شناس توصیف کرد که فرصت شرکت در چنین کارزاری و بهره بردن از ثروت های معنوی آن را دارند. علاوه بر این، او تضمین داد که این جنگ صلیبی با موفقیت به پایان می رسد. برنارد کلروو میان اوت ۱۱۴۶ تا مارس ۱۱۴۷، مأموریت سفر خود را برای موعظه مسیحیان اروپا آغاز کرد؛ او نخست از طریق ناحیهٔ فلاندرز و نواحی سفلی، عازم جنوب راین و بازل شد و پس از آن حرکت خود را به شمال آغاز کرد و در دربار پادشاه آلمان، کنراد سوم، در شهر اشپیر حاضر شد و در نهایت به فرانسه بازگشت. با این حال به گمان مورخان و پژوهشگران معاصر، او به افراد و گروه های نزدیک می شد و آن ها را به شرکت در کارزار جدید ترغیب می کرد که تعصب و سرسپردگی مذهبی به اراضی مقدس و اماکن مقدس آن سرزمین (این مکان ها پس از نخستین جنگ صلیبی گسترش یافته بودند) داشتند. ساخت کلیساهایی همچون کلیساهای اراضی مقدس، ظهور نخستین فرقه های نظامی-مذهبی و گسترش اراضی متعلق به آن ها در اروپای غربی، یادآورِ گسترش مسیحیت در اروپا
بود. افزون بر آن، پس از گسترش و ورود نخستین رهبران صلیبی در ادبیات غرب و تأثیر آن بر نسل جدید سبب شد تا تلاطمی در میان طبقهٔ شوالیه ها پدید آید و آن ها را مجذوب ایدهٔ شرکت در جنگ صلیبی جدید کرد. هنگامی که برنارد و سایر واعظان کلیسا در سراسر اروپا مشغول موعظه و تبلیغ بودند، راهب سیسترسی به نام، رادلف، با سخنران و موعظه های ضدیهودی، جمعیت زیادی را به سمت خود جذب کرد و از آن ها خواست که نخست «کافران موجود در خانه و سرزمین خود» را نابود سازند و پول های شان را که به گمانش از راه ربا به دست آمده بود، ضبط کنند تا از آن ها برای جنگ صلیبی استفاده شود. کلیسا که در بیشتر مواقع مأمور محافظت از جوامع یهودی بود، برای جلوگیری از بی نظمی در روند جنگ صلیبی جدید، با استناد به کتب مقدس، اعلام کرد که به یهودیان نباید آسیبی وارد شود. با وجود دستور کلیسا، جوامع یهودی در شمال فرانسه و راینلند مورد حمله قرار گرفتند. این شرایط سبب شد تا برنارد از فلاندرز به آلمان سفر کرد تا این مشکل را حل کرده و مردم را آرام نماید. پس از چندی برنارد، رودلف را در ماینتس یافت و توانست او را ساکت کرده و به صومعه بازگرداند. پس از بازگشت رادلف، کشتار و آز
ار یهودیان نیز به پایان رسید. افزون بر اراضی مقدس و شرق، دامنهٔ جنبش صلیبی فراتر از خواسته پاپ رفت و شبه جزیره ایبری و سرزمین اسلاوها در شرق آلمان را تحت شعاع قرار داد. محرک این امر حاکمان و پادشاهان بودند که درصدد استفاده از شور و شرق جنبش صلیبی برای پیشبرد قلمروی مسیحیت و قلمروی خویش بودند. این امر با خواستهٔ و ایدهٔ پاپ اوژن سوم و برنارد کلروو هم خوانی داشت و آن ها ترغیب کرد که از چنین حرکت های استقبال و حمایت کنند. واکنش آلمان. در پاییز ۱۱۴۶، ایدهٔ کارزار صلیبی جدید فراتر از جذب اشراف فرانسوی رفت. در همان ایامی که برنارد در آلمان و قلمروی کنراد مشغول موعظه بود، پاپ اوژن نیز فرمانی تحت عنوان "دیوینا دیسپنساتیونه" را برای مردمان ایتالیا و همچنین آلمان صادر کرد. برنارد نیز طی نامه هایی از مردمان باواریا و شرق فرانسه خواست که صلیب بگیرند اما به آن ها هشدار داد که با عجله و بدون داشتن رهبر مناسب عازم شرق نشوند تا مبادا نتیجه این جنگ همچون جنگ صلیبی فاجعه بار عوام الناس در سال ۱۰۹۶ شود. نگاه ویژه کلیسا به آلمان برای شرکت در این جنگ و قدرت رهبر آن در جهان لاتین، سبب شد تا پاپ درصدد تقویت روابط خود با پادشاه آلما
ن یعنی کنراد باشد. طبق منابع نخستین، کنراد ابتدا درگرفتن صلیب امتناع کرد اما پس از سخنرانی و موعظه برنارد پذیرفت که صلیب بگیرد و عازم شرق شود، هرچند تنها یک منبع برای این روایت وجود دارد. با این حال به نظر می رسد در واقعیت کنراد به خاطر مسائل داخلی و اختلافات درونی که حکومتش را تحت شعاع قرار داده بود، می خواست سفر خود را به شرق به تعویق بیندازد؛ اما به خاطر تلاش های برنارد در برقراری صلح در سراسر آلمان، برای سفر به شرق به همراه برادرش، فریدریش، اعلام آمادگی نمود و واسال های خود را برای شرکت در این لشکرکشی فراخواند. جنگ صلیبی در اروپا. جنگ صلیبی در شبه جزیرهٔ ایبری. آفونسوی یکم، پادشاه پرتغال، احتمالاً نخستین حاکمی بود که خود را به دستگاه پاپ نزدیک کرد. او چندین سال در تلاش بود تا لیسبون را از کنترل طوایف و دولت های مسلمان خارج کند اما تا آن ایام ناکام مانده بود. زمانی که اروپا با فرمان پاپ اوژن و موعظه های برنارد کلروو در حال صلیب گرفتن برای آغاز جنگ صلیبی جدید بود، آفونسو با اطلاع از این شرایط، فرصت را مناسب دید تا از نیروهای صلیبی که درصدد حرکت از مسیر دریا به سمت شرق با دور زدن شبه جزیرهٔ ایبری بودند، یاری
بگیرد. برنارد کلروو نیز برای حمایت از آفونسو، نامه های متعددی نوشت و با فلاندری ها برای کمک رساندن به آفونسو ارتباط برقرار کرد تا آن ها را ترغیب به شرکت در این لشکرکشی کند. با این حال، هیچ توافق و عهدی میان طرفین منعقد و ثبت نشد اما دست کم مقرر شد تا ناوگانی متشکل از ۱۶۵ کشتی راینلند، فلاندر و قلمروی آنگلو-ساکسون که از بندر دارتموث حرکت می کردند، با دور زدن شبه جزیرهٔ ایبری عازم اراضی مقدس شوند. در حالی که هیچ فرمان رسمی ای از این لشکرکشی باقی نمانده است اما حضور نمایندگان کلیسا همراه با صلیب راستین در این کارزار و مشاهدات برخی شاهدان این لشکرکشی، گسترش جغرافیای جنگ صلیبی در آن ایام را نشان می دهد. برای مهیا کردن شرایط برای ورود نیروهای صلیبی، آفونسو نخست شهر راهبردی و مهم سانتاری را در مارس ۱۱۴۷ تصرف کرد. زمانی که ناوگان صلیبیون به شمال هیسپانیا رسید، آفونسو اسقف شهر پورتو را به استقبال آن ها فرستاد. افزون بر خوش آمدگویی، مقرر شد تا اسقف پورتو با بیان مزیت و ارزش های معنوی فتح لیسبون، صلیبیون را برای شرکت در این جنگ متقاعد کند. در نهایت توافقی صورت گرفت و محاصره لیسبون در ۲۸ ژوئن آغاز شد. در روزهای نخست، پی
شروی نیروهای متحد به کندی پیش می رفت؛ اما نبودِ نیروهای کمکی برای نیروهای مدافع شهر و همچنین کمبود آذوقه در شهر به صلیبیون اجازه داد محاصره را ادامه دهند. سرانجام صلیبیون با برج های محاصره و نَقب زدن توانستند در ۲۴ اکتبر ۱۱۷۴ وارد شهر شوند و آن را تصرف کنند. پس از تصرف لیسبون، برخی صلیبیون با توجه به شرایط آب وهوایی، ترجیح دادند که زمستان را در آن شهر سپری کنند و سپس عازم اراضی مقدس شوند. محاصره و فتح لیسبون تنها فعالیت صلیبیون در شبه جزیره ایبری در سال ۱۱۴۷ نبود. آفونسوی هفتم، پادشاه کاستیا و لئون، نیز همچون پادشاه پرتغال درصدد بود گسترش قلمروی خود را با جنگ مقدس پیوند دهد. او به صلیبیون پیشنهاد کرد به بندر آلمریا در جنوب شبه جزیره حمله کنند. برای قانع کردن نیروهای صلیبی و به خصوص جنوایی ها برای شرکت در جنگ، افزون بر امتیازات معنوی، او امتیازات تجاری و مالی قابل توجهی را ارائه کرد. با موافقت صلیبیون، محاصرهٔ آلمریا از ژوئیه ۱۱۴۷ آغاز گشت و پس از دو ماه مقاومت، شهر توسط نیروهای صلیبی اشغال و فتح شد. امتیازات آفونسو به جنوایی ها، ترکیب انگیزه های مختلف آفونسو را که به نفع خود اوست نشان می دهد: «چرا که [جنوایی
ها] شهر را به افتخار خدا، کل مسیحیت و جنوا تسخیر کردند». در آوریل ۱۱۴۸، پاپ اوژن آفونسو را به حمله به شهر خائن در جنوب شبه جزیره تشویق کرد اما این لشکرکشی با شکست همراه شد و بدون نتیجه به پایان رسید. افزون بر آلمریا، جنوایی ها با رامون برنگر چهارم، کنت بارسلون، در ازای مزایای اقتصادی قابل توجه از جمله یک سوم شهر، برای شرکت در محاصرهٔ شهر ترتسا در شمال شرق شبه جزیره به توافق رسیدند. محاصرهٔ این شهر در ۱ ژوئیه ۱۱۴۸ آغاز گشت و سرانجام در ۳۰ دسامبر انجام شد. گرچه آلمریا در سال ۱۱۵۷ توسط مسلمانان بازپس گرفته شد، ترتسا و لیسبون برای همیشه تحت کنترل مسیحیان باقی ماند. در هر حال این فتوحات به گمان بسیاری از مورخان جدید، مهم ترین دستاورد صلیبیون در جنگ صلیبی دوم بود. جنگ صلیبی وندی. با فراگیری جنبشِ صلیب گرفتن در آلمان پس از سخنرانی و موعظه های برنارد، برخلاف آلمانی های جنوب که برای شرکت در کارزار جدید صلیبی داوطلب شده بودند، آلمانی های ساکسون در شمال، تمایلی به این کار نشان ندادند. آن ها نمایندگانی را عازم فرانکفورت آم ماین کردند تا در مجلس امپراتوری در ۱۳ مارس ۱۱۴۷، ضمن بیان برنامهٔ پیشنهادی خود در دربار امپراتوری،
با برنارد ملاقات کنند. آن ها پیشنهاد دادند در ازای عزیمت به شرق، با اسلاوهای کافر (وندی ها) در مرزهایشان مبارزه کنند. افزون بر این، شمالی ها معتقد بودند که ساکنان جزیره روگن تنها برای امنیتشان به مسیحیت گرویده بودند و پس از اطمینان خاطر، دوباره به کیش گذشته بازگشته اند. افزون بر آلمانی های شمال، دانمارکی ها، لهستانی ها و برخی اهالی بوهم نیز موافق این طرح بودند و آمادگی خود را برای شرکت در آن اعلام کردند. برنارد با پیشنهاد ساکسون ها موافقت کرد و پاپ را از این موضوع مطلع ساخت. پاپ اوژن نیز رسماً این پیشنهاد را در فرمان "دیوینا دیسپنساتیونه دو" تأیید کرد و در آن بیان داشت که جنگ مقدس علیه وندی ها از همان پاداش معنوی جنگ در اراضی مقدس و شبه جزیره ایبری برخوردار است. با موافقت پاپ، نماینده او، آنسلم هاولبرگ، فرماندهی نیروهای شمال را در دست گرفت. پیش از این، ساکسون ها برای دهه ها در حال جنگ با وندی ها و قبایل اسلاو در مرزهای خود بودند اما این نخستین بار بود که تحت لوای نیروهای صلیبی با آن ها می جنگیدند. بنا به گفتهٔ برنارد، هدف اصلی از آغاز جنگ صلیبی در شمال مبارزه با اسلاوهای کافر بود تا آن که «تغییر کیش دهند یا ک
شته شوند». با این حال مورخان جدید متقدند که علاوه بر دلایل معنوی و اعتقادی، بسیاری از گروه ها، همچون شبه جزیره ایبری، با هدف گسترش قلمروی خود در این جنگ حاضر شدند. مشارکت آلمانی ها در جنگ جدید صلیبی علیه اسلاو، قبایل اسلاوهای غربی از جمله اوبوتری ها را سخت آشفته و خشمگین کرد. آن ها برای پیشگیری از آغاز جنگ صلیبی در شمال، در ژوئن ۱۱۴۷ به واگریا در هولشتاین حمله کردند؛ اما نتیجهٔ این حمله خلاف تصوراتشان بود، زیرا جنگ صلیبی در اواخر تابستان همان سال آغاز شد. پس از اخراج اوبوتری ها از مناطق مسیحی نشین، صلیبیون به قلعهٔ اُبادریت در دوبین و قلعهٔ لیوتیزیان در دمین یورش بردند. نیروهایی که در حمله به دوبین شرکت داشتند مشتکل از کانوت پنجم، اسون سوم، آدلبرت دوم، اسقف اعظم برمن و دوک هاینریش شیر بودند. ارتش ساکسون تحت فرماندهی دوک هاینریشِ شیر سرانجام پس از رضایت نیکلات — رهبر اسلاوها — به انجام غسل تعمید در دوبین، از آن مناطق عقب نشینی کرد. پس از محاصرهٔ ناموفق دمین، گروهی از جنگجویان صلیبی با راهنمایی یک مرزبان از مسیر از پیش تعیین شده منحرف شده و در عوض به پومرانی حمله بردند. جنگجویان صلیبی که به شهر مسیحی شچچین رسید
ه بودند، پس از ملاقات با اسقف آلبرت پومرانی و شاهزاده راتیبور یکم پراکنده گشتند. اگرچه جنگ صلیبی به تغییر دین بسیاری از وندها نینجامید، ساکسون ها به طور قابل توجهی در دوبین توانستند کیش مردمان آنجا را تغییر دهند، هرچند آن ها به محض متفرق شدن سپاه صلیبیون دوباره به کیش پیشین خود بازگشتند. آلبرت پومرانی در این رابطه می گوید که «اگر آن ها برای گسترش مسیحیت آمده بودند، باید این کار را با موعظه انجام می دادند، نه با بازوهایشان». افزون بر این، بسیاری از حاضران در این جنگ به غارت سرزمین ها و کشتار اسلاوها چنین واکنش نشان دادند که «آیا اراضی که ما ویران می سازیم، زمین ما نیست؟ یا مردمی که ما با آن ها می جنگیم مردم ما نیستند؟». در پایان جنگ صلیبی، مَکلِنبورگ و پومرانی با خونریزی زیاد، به ویژه توسط نیروهای هاینریش شیر، غارت و ویران شدند. این امر برای کمک به دستیابی به پیروزی های بیشتر توسط مسیحیان در دهه های آینده بود. همچنین ساکنان اسلاو طی این جنگ هزینه و زیان زیادی را متحمل شدند که باعث مقاومت محدودشان در نبردهای آینده شد. جنگ صلیبی در اراضی مقدس. نیروها. نیروهای مسلمانان. نیروهای زبدهٔ دولت های اسلامی در آن ایام مع
مولاً از ترکان بودند که آموزش نظامی دیده و مهارت های زیادی در رزم داشتند. پایه و اساس نظام نظامی در خاورمیانهٔ اسلامی، سیستم نظامی اقطاع زمین بود که در هر منطقه از تعدادی سرباز پشتیبانی می کرد. در صورت جنگ، از شبه نظامیان أحداث — که معمولاً از قوم عرب بوده و در شهرهای مختلف تحت فرماندهی فردی به عنوان رئیس قرار داشتند — خواسته می شد که تعداد نیروهای نظامی را با پیوستن شان به آن ها افزایش دهند. شبه نظامیان اَحداث، هرچند کمتر از نیروهای حرفه ایِ ترکْ آموزش دیده بودند، اما اغلب به شدت توسط دین تهییج می شدند و به ویژه با مفهوم جهاد، انگیزهٔ زیادی به دست می آوردند. به علاوه پشتیبانی بیشتری نیز می توانست از طرف خدمهٔ ترکمان و کردها که در زمان جنگ فراخوانده می شدند تأمین شود، هرچند این نیروها تمایل زیادی به سرکشی و تمرد از خود نشان می دادند. فرماندهٔ اصلی مسلمانان از ۱۱۳۸ تا ۱۱۴۹، معین الدین اُنر، اتابک شهر دمشق بود. در ظاهر خاندان بوری بر دمشق حکومت می کردند، اما فرمانده نظامیان، انر، حاکم واقعی شهر بود. مورخانی همچون دیوید نیکول، انر را به عنوان یک فرمانده و دیپلماتی توانا و همچنین به عنوان کسی که از هنر حمایت می ک
رده توصیف نموده است. از آن جایی که سلسلهٔ بوری در سال ۱۱۵۴ با خاندان زنگی جایگزین شدند، نقش انر در دفع جنگ صلیبی دوم به وسیلهٔ مورخان و رویدادنگارانِ وفادار به زنگیان پاک شده است، تا اعتبار رقیب انر، نورالدین زنگی، امیر حلب را افزایش دهند. نیروهای صلیبی. نیروهای آلمانی از حدود ۲۰٬۰۰۰ شوالیه و نیروهای فرانسوی از حدود ۷۰۰ شوالیه از سرزمین پادشاه و تعداد شوالیه های جمع آوری شدهٔ کمتری از سرزمین های اشراف و نجبای فرانسوی تشکیل شده بود و پادشاهی اورشلیم نیز نیرویی در حدود ۹۵۰ شوالیه و ۶۰۰۰ پیاده نظام داشت. هر دو گروهِ فرانسوی و آلمانی شمار زیادی شهروند و غیرنظامی به همراه داشتند که با سپاه شان حرکت می کردند که اکثریت آن ها نتوانستند تا هنگام جنگ صلیبی در سرزمین مقدس زنده بمانند. اد دو دوی راهب حاضر در ایم کارزار، در اثر خویش نوشته است که «ضعیفان و درماندگان، همیشه باری بر دوش فرماندهان و یک منبع قربانی برای دشمنان شان هستند». شوالیه های فرانسوی جنگیدنِ سواره را ترجیح می دادند، درحالی که شوالیه های آلمانی دوست داشتند پیاده مبارزه کنند. وقایع نگار یونانی، ژان کیناموس نوشته است: «فرانسوی ها به ویژه قادرند با بهترین ن
ظمْ سوارکاری و با نیزه حمله نمایند و سواره نظامِ آن ها در سریع حرکت کردن از آلمانی ها پیش می افتند. اگرچه آلمانی ها می توانند بهتر از فرانسوی ها به صورت پیاده مبارزه کنند و در استفاده از شمشیرهای بزرگ برتری دارند.» گرچه کنراد سوم که به عنوان یک شوالیهٔ شجاع مطرح شده ولی اغلب در لحظات بحرانی و جنگی، دودل توصیف شده است. لوئی هفتم یک مسیحی مذهبی و دارای حساسیت هایی بود که اغلب توسط معاصرانش مانند برنارد کلروو مورد حمله قرار می گرفت، مانند این که به همسرش، الینور، بیشتر عشق می ورزید تا این که به جنگ یا سیاست علاقه مند باشد. پادشاه انگلستان، استیون، بخاطر دلایل و درگیری های داخلی از شرکت در جنگ صلیبی دوم حاضر نشد. دیوید یکم، پادشاه اسکاتلند، نیز پس از اعتراض رعایای خود در حضور در این جنگ و پیوستن به سایر نیروها انصراف داد. تلاش برای بازپس گیری ادسا. در ایامی که اروپا مشغول آماده ساختن خود برای آغاز کارزار جدید صلیبی بود، پس از قتل عمادالدین زنگی و هرج مرج در قلمروی او ارمنی ها و مسیحیان ادسا با ژوسلین دوم ارتباط برقرار کرده و با طرح بازپس گیری ادسا را پی ریزی کردند. طرح پیشین مسیحیان شهر برای بازپس گیری ادسا در ما
مه ۱۱۴۶ سرکوب شد و زنگیان برای کنترل جمعیت، خانواده های یهودی را در شهر مستقر کردند. ژوسلین به همراه بالدوین مرعش و نیروهایش که متشکل از سواره نظام و پیاده نظام می شد، در اکتبر دولوک را به مقصد ادسا ترک گفتند و در ۲۷ اکتبر به این شهر رسیدند. نیروهای ژوسلین طی شب با کمک مسیحیان داخل شهر با طناب و نردبان توانستند وارد شهر شوند. ژوسلین به سرعت توانست بر شهر مسلط شود اما با عقب نشستن نیروهای ترک به قلعه و نداشتن ادوات محاصره از فتح قلعه شهر بازماند. او برای تکمیل پیروزی خود فرستادگانی را عازم دولت های صلیبی کرد تا از آن ها برای گشایش قلعه ادسا طلب کمک کند. با این حال کنت طرابلس درخواست او را رد کرد. استیون رانسیمان در این رابطه می گوید که «اقدام ژوسلین برای بازپس گیری ادسا بدموقع بود». در ایامی که نیروهای صلیبی بر شهر مسلط شده بودند، دست به غارت و کشتار مسلمانان شهر زدند. مابقی مسلمانان شهر نیز یا به حران گریختند یا به قلعه شهر پناه بردند. نورالدین پسر عمادالدین که وارث حکومت او در حلب شده بود، به محض اطلاع از سقوط شهر ادسا، جنگ خود را شاهزاده انطاکیه، ریمون، متوقف کرد. پس از آن از همسایگان خود برای لشکرکشی علیه
ژوسلین تقاضای نیرو ("لوی ان ماس") کرد. پس از جمع شدن نیروهایش، نورالدین با لشکرکشی بالغ بر ۱۰ هزار نفر از حلب عازم ادسا شد. ژوسلین به محض اطلاع از حرکت نورالدین به سمت ادسا، بدون اطلاع و هماهنگی با مسیحیان شهر، مخفیانه از شهر عقب نشینی کرد. به محض رسیدن نیروهای نورالدین، نیروهای باقی مانده به سرعت درهم شکستند و با دستور نورالدین کشتار مسیحیان و ارمنی ها شهر به جرم خیانت آغاز گشت. براساس گفته میخائیل سوری طی دو محاصره ۳۰ هزار نفر کشته و ۱۶ هزار نفر نیز اسیر و برده شدند. با کشتار ادسا، ژوسلین و بالدوین ضدحملاتی را علیه نیروهای نورالدین ترتیب دادند اما همگانی آن ها ناکام ماند. بالدوین مرعش کشته و ژوسلین پس از زخمی شدن به سامسات فرار کرد. شکست ژوسلین در مقابل نورالدین برای بازپس گیری ادسا، پایانی برای کنت نشین ادسا و قلمروی آن بود. حرکت صلیبیون به سمت شرق. صلیبیون فرانسوی در ۱۶ فوریه ۱۱۴۷ در شهر اتامپ گرد آمدند تا در مورد مسیر حرکت شان گفتگو کنند. آلمانی ها قبلاً تصمیم گرفته بودند تا از راهِ خشکی و از مجارستان عبور کنند، زیرا گذر از مسیر دریا به علت خصومت راجر دوم پادشاه سیسیل با کُنراد از لحاظ سیاسی شدنی نبود.
بسیاری از نجیب زادگان فرانسوی به مسیر زمینی از میان امپراتوری بیزانس، بخاطر شهرت و اثر اقدامات ناخوشایند بیزانسی ها در نخستین جنگ صلیبی، اعتماد نداشتند. با این وجود، آنان تصمیم گرفتند به تأثی از کنراد پیروی مسیر خشکی را طی کنند بنابراین در ۱۵ ژوئن حرکت خود را آغاز کردند. راجر دوم از این اتفاق رنجیده خاطر شد و مشارکتش را در تمام اقدامات متوقف کرد. ابوت سوژهدر مدت حضور پادشاه در اراضی مقدس طی مجلسی در اتامپ به عنوان نایب السلطنهٔ فرانسه انتخاب شد. در آلمان، آدام ابراخ به موعظه کردن ادامه داد و اوتو فرایزینگی نیز صلیب برگرفت. آلمانی ها برنامه ریزی نموده بودند تا در روز عید پاک حرکت شان را آغاز کنند اما این حرکت تا ماه مه به عقب افتاد. مسیر آلمانی ها. صلیبیون آلمانی، همراه با نماینده پاپ و کاردینال تئودین، قرار گذاشتند تا در قسطنطنیه به فرانسوی ها ملحق شوند. اتوکار سوم اشتایرمارک در وین به کنراد پیوست و دشمن کنراد، گزای دوم پادشاه مجارستان نیز به آن ها اجازه داد بدون اینکه آسیبی ببینند از مجارستان بگذرند. هنگامی که ارتش ۲۰٬۰۰۰ نفری آلمان به قلمرو بیزانس وارد شد، امپراتور مانوئل یکم از ترس این که مبادا آلمانی ها ب
ه او حمله کنند، نیروهای بیزانس را برای اطمینان از این که مشکلی به وجود نمی آید به نگهبانی آنان گمارد. درگیری کوچکی با برخی از آلمانی های یاغی در نزدیکی پلوودیف و در ادرنه به وقوع پیوست و در آنجا بود که ژنرال بیزانسی، پرساچ با فریدریش بارباروسا خواهرزادهٔ کنراد و امپراتور آینده، به مبارزه پرداخت. کشته شدن بعضی از سربازان آلمانی در ابتدای ماه سپتامبر بر اثر سیل، شرایط را وخیم تر کرد. در ۱۰ سپتامبر، اگرچه آلمان ها به قسطنطنیه رسیدند اما به علت روابط ضعیف با مانوئل — که در اثر نبردی به وجود آمده بود — به این نتیجه رسیدند که باید در سریع ترین زمانِ ممکن قسطنطنیه را به قصد آسیای کوچک ترک کنند. مانوئل از کنراد درخواست کرد که برخی از نیروهایش را در آن جا بگذارد تا به بیزانسی ها به دفاع در مقابل حملات راجر دوم — که این فرصت را یافته بود تا شهرهای یونان را غارت کند — کمک نمایند اما کنراد با وجود دشمنی با راجر، با این خواسته موافقت نکرد. در آسیای صغیر، کنراد تصمیم گرفت که منتظر فرانسوی ها نماند و بنابراین حرکت خود را به سمت قونیه، پایتخت سلطنت سلجوقی روم ادامه داد. کنراد ارتش خود را به دو بخش تقسیم کرد. قدرت و اختیار ام
پراتوری بیزانس در مناطق غربی آسیای کوچک بیشتر اسمی بود تا حقیقی و اکثر این مناطق سرزمین های متروکی بودند که توسط عشایر ترک کنترل می شدند. کنراد مدت راهپیمایی جنگی در آناتولی را دست کم گرفته بود، هرچند فرض بر این بود که اقتدار امپراتور مانوئل در آناتولی بیشتر است اما در واقع این ادعایی بیش نبود. کنراد شوالیه ها و بهترین سربازان خود را برای راهپیمایی از راه خشکی انتخاب نمود و غیرنظامیان و شهروندانِ همراهِ سپاهش را به همراه اوتو فرایزینگی از راه جادهٔ ساحلی به حرکت درآورد. گروهی که به وسیلهٔ کنراد هدایت می شد، تقریباً به طور کامل توسط سلجوقیان در نبرد دوم دورلیوم در ۲۵ اکتبر ۱۱۴۷ نابود شد. در نبرد، ترک ها از تاکتیک عقب نشینی صوری استفاده کرده سپس بازگشته و به نیروی کوچک سواره نظام آلمان که از ارتش اصلی برای تعقیب آن ها جدا افتاده بودند، حمله کردند. کنراد به آهستگی عقب نشینی به سمت قسطنطنیه را آغاز کرد و ارتش او که آواره و شکست خورده در حال عقب نشینی بود، هر روز توسط ترک ها مورد حمله و آسیب قرار می گرفت. حتی کنراد هم در زدوخوردی با آن ها مجروح شد. بخش دیگر ارتش که توسط برادر ناتنی پادشاه، اسقف اوتو فرایزینگی رهبر