Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او شلیک می کند، صدای «کلیک» نشان دهنده اسلحه خالی است. تونی پس از اینکه افسر پلیس چندین بار به او شلیک می کند، کشته می شود. صدای کلیک مکرر به گوش می رسد، به معنای آنکه در حال مرگ نیز در تلاش برای شلیک بوده است. پایان بندی جایگزین. اولین نسخهٔ فیلم (نسخهٔ A) در ۸ سپتامبر ۱۹۳۱ تکمیل شد، اما سازندگان به خاطر قوانین سانسور و دریافت مجوز مجبور شدند پایان بندی آن را تغییر دهند. پل مونی به دلیل کارش در برادوی به فیلم برداری پایان بندی جایگزین نرسید در نتیجه، هاکس مجبور شد از بَدَل استفاده کند. فیلمبرداری لانگ شات و نشان دادن سایه ای از بازیگر جایگزین، راهکارهای هاکس برای مخفی کردن غیبت مونی در آن صحنه ها بود. تفاوت پایان بندی جایگزین (نسخهٔ B) با نسخهٔ A در این است که تونی پس از آن که توسط مأموران پلیس دستگیر می شود می میرد. در پایان بندی اصلی تونی در حالی که سعی می کند از دست پلیس فرار کند با شلیک چند گلوله کشته می شود اما در نسخهٔ B او با اکراه خودش را تسلیم آن ها می کند. در این نسخه پس از بازداشت، چهرهٔ تونی نشان داده نمی شود و سکانس بعدی قاضی ای را نشان می دهد که حکم اعدام او را صادر می کند. سکانس پایانی هم صحن
ه هایی را نشان می دهد که تونی را به پای چوبهٔ دار می برند و حلق آویز می کنند. با این حال، نسخهٔ B هم از ممیزی سانسورچی های نیویورک و شیکاگو عبور نکرد. هوارد هیوز احساس کرد که ادارهٔ کُد هِیز نقش شبهه انگیزی در رد فیلم داشته است. آن مجموعه با لوئیس بی. مایر روابط دوستانه ای داشت و هیوز بر این باور بود که سانسور به قصد جلوگیری از بالا آمدن فیلمش در برابر رقبا اعمال شده است. او با اطمینان از این که "صورت زخمی" می تواند بیش از فیلم های مایر به چشم مخاطبان بیاید، آن را در هالیوود و نیویورک برای اهالی مطبوعات نمایش داد. نیویورک هرالد تریبیون شجاعت هیوز را برای ایستادگی در برابر سانسورچیان تحسین کرد. او نسخهٔ سانسور شده را اثر خود ندانست و در سال ۱۹۳۲ نسخهٔ A را با اضافه کردن متنی به ابتدای آن در ایالت هایی که سانسور سخت گیرانه نداشتند منتشر کرد (هیوز تلاش کرد سانسورچی های نیویورک را به دادگاه بکشاند). نسخهٔ منتشر شده به سال ۱۹۳۲ هم در گیشه موفق بود و هم نقدهای مثبتی دریافت کرد. هیوز در دعاوی بعدی علیه هیئت های سانسور فیلم موفق بود. پس از آن که هِیز با انتقاد مطبوعات مواجه شد، مدعی شد که نسخهٔ نمایش داده شده در سینم
اها، فیلم سانسور شده ای است که آن مجموعه پیش تر آن را تأیید کرده بود. موسیقی. آهنگ ساز "صورت زخمی" آدولف تندلر است و گاس آرنهیم رهبری ارکستر نوازندگان را عهده دار بوده است. با توجه به فضای شهری فیلم، موسیقی غیر روایی (روی صفحه قابل مشاهده نیست یا به شکل ضمنی در داستان حضور دارد) در "صورت زخمی" استفاده نشده است. تنها موسیقی ای که در فیلم شنیده می شود در تیتراژ آغازین و پایانی و بخش هایی از آن است که به طور طبیعی در صحنه وجود دارد مانند سکانس کلوپ شبانه. در آن سکانس، آرنهایم و نوازندگان بیگ بَند کوکِنات گرو ارکسترا قطعه های «بلوز سنت لوئیس» اثر دبلیو. سی. هَندی و «بعضی از این روزها» از شلتون بروکس را اجرا می کنند. آهنگی که تونی در سکانس کشتن جان لووُ با سوت اجرا می کند، بخشی از پردهٔ دوم اُپرای «لوچیا دی لامرمور» اثر گائتانو دونیزتی است. این ملودی که در صحنه های خشونت آمیز فیلم هم شنیده می شود در اُپرای دونیزتی با کلمه های «در چنین لحظه ای چه چیزی می تواند جلوی من را بگیرد؟» همراه است. آهنگی که فرانچسکا با پیانو اجرا می کند «متلاشی شدن خط فرسوده ۹۷» است. ارجاع های فرهنگی. نمایشنامه ای که تونی و دوستانش به تماشا
یش نشسته و در پایان پردهٔ دوم آن را ترک می کنند، "باران" جان کالتون و کلمنس رَندالف است که بر اساس داستان "خانم سَدی تامپسون" سامرست موآم ساخته شده است. اجرای این نمایش در سال ۱۹۲۲ در برادوی آغاز شد و طی دههٔ ۱۹۲۰ ادامه پیدا کرد. (بر اساس این نمایشنامه فیلمی با همان نام و با بازی جوآن کراوفورد توسط یونایتد آرتیستس تولید و هم زمان با "صورت زخمی" اکران شد) گرچه تقریباً در فیلم اشارهٔ آشکاری نمی شود و اکثر بینندگان هم متوجه آن نشدند، قرار بود خانوادهٔ کامونتی تا حدی از خانوادهٔ ایتالیایی-اسپانیایی بورجیا الگوبرداری شود. این موضوع از طریق رابطهٔ نامحسوس و احتمالاً مَحرَم آمیزی تونی کامونتی و خواهرش برجسته می شود. حسادت بیش از اندازهٔ کامونتی به روابط خواهرش با مردان دیگر به این رابطه اشاره دارد. تصادفاً، دونیزتی (که ملودی «لوچیا دی لامرمور» او هم در فیلم استفاده شده) اُپرای لوکرتزیا بورجیا از خاندان بورجیا را نوشته است. انتشار. رسانهٔ خانگی. "صورت زخمی" یکی از اولین فیلم هایی بود که توسط یونیورسال پیکچرز در می ۱۹۸۰ به صورت ویدئویی منتشر شد. نسخهٔ دی وی دی فیلم اولین بار در ۲۲ می ۲۰۰۷ منتشر شد و در ۲۸ اوت ۲۰۱۲ هم
زمان با صدمین سالگرد یونیورسال استودیو توسط بخش سرگرمی خانگی آن شرکت بازنشر شد. هر دو نسخهٔ دی وی دی شامل مقدمه ای از رابرت آزبورن، مجری و تاریخ شناس فیلم شبکهٔ ترنر کلاسیک موویز و پایان بندی جایگزین فیلم هستند. در نسخهٔ ویدئویی و تلویزیونی، فیلم پایان اصلی هاکس را حفظ می کند اما همچنان دربردارندهٔ تغییرات دیگری است که او ملزم به انجام آن ها در طول فیلمبرداری بود. از "صورت زخمی" نسخه ای عاری از هر نوع تغییر و سانسور در دست نیست. بازخورد. در زمان انتشار، نظر مخاطبان عموماً مثبت بود. به گفته جرج رفت که چند بار آل کاپون را در کازینوها ملاقات کرد، حتی خود کاپون نیز از فیلم خوشش آمد و در ادامه اش گفت: «بشون بگو اگرم بچه های من سکه بندازن هوا، اون سکه طلای بیست دلاریه.» "ورایتی" به صورت زخمی چنین اشاره کرد: «آن تعلیق قدرتمند و گیرایی که در همه فیلم های گانگستری وجود دارد در این فیلم دو برابر است و آن را سرگرمی جالبی می کند» و ایفای نقش بازیگران به شکلی است «که انگار در همه عمرشان هیچ کار دیگری انجام نداده اند.» هیئت ملی بازبینی "صورت زخمی" را به عنوان یکی از بهترین فیلم های سال ۱۹۳۲ معرفی کرد. با این حال، در زمان ا
نتشار (۱۹۳۲)، اعتراضی عمومی نیز در مورد این فیلم و ژانر گانگستری به طور کلی، وجود داشت که بر درآمدهای گیشه فیلم تأثیر منفی گذاشت. جک آلیکوت در "فیلم دیلی" نقدی تند به "صورت زخمی" نوشت که خشونت و موضوع فیلم «احساس مشخص تهوع» را برای او به همراه داشت. وی ادامه می دهد که فیلم «هرگز نباید ساخته می شد» و اکران آن «بیش از هر فیلم دیگری که تا کنون نشان داده شده، به صنعت سینما همه افراد مرتبط با آن آسیب می رساند.» اگرچه بن هکت اغلب کار خود برای هالیوود را نکوهش می کرد اما اعتراف کرد که "صورت زخمی" «بهترین کارگردانیِ فیلمی است که دیده است». با این حال، هکت به اجرای میونی انتقاد داشت. وی که با آل کاپون آشنا بود، ادعا کرد میونی کاپون را بیش از حد «ساکت» و «دمدمی» به تصویر درآورده و بیشتر شبیه به «هیتلر» است. برخی از منتقدان با انتخاب بازیگر بریتانیایی بوریس کارلوف مخالف بودند و اعتقاد داشتند لهجه او در یک فیلم گانگستری نابجاست. در مقاله ای در "نیویورک تایمز" آمده است: «لهجه بریتانیایی او به سختی برای این نقش مناسب است». با این حال، منتقدان دیگر او را نقطه اوجی در فیلم می دانستند. این فیلم ۶۰۰٬۰۰۰ دلار در گیشه به دست آور
د و در حالی که "صورت زخمی" بیشتر از سایر فیلم های هیوز در آن زمان به موفقیت مالی دست پیدا کرد، به دلیل هزینه های بالای تولید، بعید به نظر می رسد وضعیت مالی فیلم بهتر از سربه سر شده باشد. این فیلم خشم سازمان های ایتالیایی و افراد ایتالیایی تبار را برانگیخت، آنها به تمایل فیلم سازان برای ایتالیایی نشان دادن گانگسترها و قاچاقچیان در فیلم هایشان اشاره می کردند. در این فیلم، یک آمریکایی ایتالیایی در محکومیت فعالیت های گانگستری سخنرانی می کند، این سخنرانی بعداً در تولید برای آرام کردن سانسورچیان اضافه شد. با این حال، این امر مانع ناپسند شمردن "صورت زخمی" توسط سفارت ایتالیا نشد. سازمانی از ایتالیایی های در آمریکا نیز فیلم را توهین آمیز به جامعه ایتالیایی ها دانست و رسما آن را محکوم کرد و سایر سازمان ها از اعضای خود خواستند این فیلم و سایر فیلم های موهن نسبت به ایتالیایی ها یا آمریکایی-ایتالیایی ها را بایکوت کنند. ویل هیز به سفارت ایتالیا نامه نوشت و خود را از رسیدگی معاف کرد و معتقد بود این فیلم سهوی تاریخی است چون تولید آن دو سال به تعویق افتاده و نشانِ روند فعلی سانسور را با خود ندارد. آلمان نازی نمایش فیلم را برا
ی همیشه ممنوع کرد. برخی از شهرهای انگلستان نیز این فیلم را ممنوع کردند و معتقد بودند سیاست های هیئت سانسور فیلم بریتانیا در قبال فیلم های گانگستری اهمال کارانه است. این فیلم در ایرلند به تاریخ های ۱۹ اوت ۱۹۳۲ و ۲۹ اوت ۱۹۴۱ (با عنوان جایگزین «جنگ دسته تبهکاران») توقیف شده بود. این تصمیمات هر بار توسط هیئت استیناف فیلم تایید می شد. در ۲۴ آوریل ۱۹۵۳ (با عنوان اصلی آن) ممنوع شد. فرجام خواهی نشد. دلایل گوناگون عبارت بودند از هوچیگری، جذاب نشان دادنِ سبک زنگی گانگسترها و رابطه نامشروع قهرمان داستان با خواهرش. صنعت سینما. در سال ۱۹۹۴، "صورت زخمی" توسط کتابخانه کنگره ایالات متحده آمریکا به عنوان «یک اثر برجسته از نظر فرهنگی، تاریخی یا زیبایی شناختی» در فهرست ملی فیلم ثبت شد. شخصیت تونی کامونتی در فهرست ۱۰۰ سال… ۱۰۰ قهرمان و شرور اِی اف آی رتبهٔ ۴۷ را به خود اختصاص داده است. ژان-لوک گدار هم در "کایه دو سینما" این فیلم را به عنوان «بهترین فیلم ناطق آمریکایی» انتخاب کرده است. در ژوئن ۲۰۰۸، انستیتوی فیلم آمریکا فهرستی از «ده فیلم برتر در ده ژانر فیلم کلاسیک آمریکایی» منتشر کرد که "صورت زخمی" به عنوان ششمین فیلم برتر ژانر
گانگستری شناخته شد. در آن فهرست نسخهٔ سال ۱۹۸۳ فیلم در ردهٔ دهم قرار گرفته که باعث شده "صورت زخمی" تنها فیلمی باشد که هم نسخهٔ اصلی و هم بازسازی اش در «۱۰ فیلم برتر ۱۰ ژانر» جایی داشته اند. تحلیل. محققان بر سر این مساله اختلاف نظر دارند که آیا "صورت زخمی" فیلمی با اهمیت تاریخی است و یا صرفا به عنوان یک فیلم از دوره گانگستری هالیوود طبقه بندی شود. اهمیت تاریخی آن به اعتبار نویسندگان فیلمنامه افزایش یافت: دابلیو. آر. برنت نویسنده رمان گانگستری "سزار کوچک" که بر اساس آن فیلمی با همین نام ساخته شد، فرد دی. پاسلی، تاریخ دان برجسته باندهای شیکاگو و بن هکت گزارشگر سابق شیکاگو. وقایعی همچون ترور جیم کالیسمو و کشتار روز سنت ولنتاین به واقع گرایی و سندیت فیلم کمک می کند. رابرت ای شروود، منتقد فیلم، نظرش را چنین بیان کرد: «به عنوان یک سند جامعه شناسی یا تاریخی ... جایگاهی دارد ... [و] تلاشِ سراسر توجیه ناپذیری برای سرکوب آن شد—نه برای آن که مستهجن است... بلکه برای این که... بسیار به گفتن حقیقت نزدیک می شود.» زیاده روی. به گفته فران میسون، محقق مطالعات فیلم، یک موضوع برجسته در فیلم افراط و تفریط است. آغاز فیلم صحنه را چ
نین می آراید که لویی کاستیلو بزرگ در بقایای یک مهمانی عنان گسیخته نشسته است، و دوستانش را متقاعد می کند که جشن بعدی او بزرگتر، بهتر خواهد بود و «همه چیز بسیار بیشتری» خواهد داشت. این نشان دهنده زندگی افراطی یک گانگستر است، چه در لذت و چه در خشونت. صحنه مرگ کاستیلو فضای بعدی افراط را ایجاد می کند. در این صحنه مخاطب تنها سایه تونی کامونتی را با اسلحه می بیند، صدای شلیک گلوله ها و صدای برخورد بدن با زمین را می شنود. صحنه های خشونت آمیز با پیشرفت فیلم شدیدتر می شوند. بیشتر خشونت های فیلم از طریق مونتاژ نشان داده می شود، در حالی که صحنه ها به ترتیب دنبال می شوند و قتل های وحشیانه ای را نشان می دهند که تونی و دسته اش مرتکب می شوند، مانند خشونت با صاحبان بار، پرتاب بمب از خودرو و قتل عام هفت مرد سینه دیوار. در یک صحنه، تقویمی نشان داده می شود که مسلسلی به آن شلیک می کند و برگ های تقویم به نشانِ گذر زمان از آن جدا می شوند، خشونت بیش از حد را به نمایش درمی آورد. خشونت فقط توسط گانگسترها انجام نمی شود. پلیس در صحنه آخر با تونی و چسکا از هیچ تلاشی برای دستگیری خواهر و برادر بدنام کامونتی دریغ نمی کنند که تعداد نامتناسب
افسران پلیس و ماشین های اطراف مجتمع آپارتمانی برای دستگیری یک مرد نشانگر آن است. استفاده زیاده از حد تونی و پلیس از خشونت در طول فیلم، آن را عادی می کند. عنصری از هجو در زیر شادی غیرعادی تونی هنگام استفاده از تفنگ های تامی است. در صحنه ای در رستوران که مردان دسته شمال سعی می کنند با یک تامی به تونی شلیک کنند، او از قدرت لذت می برد. به جای خم شدن در زیر میزها، سعی می کند به بیرون نگاه کند تا اسلحه ها را در حال شلیک تماشا کند و از شدت هیجان به طرز دیوانه واری می خندد. او پس از به دست آوردن اولین تفنگ تامی خود شاد و شنگول می شود و مشتاقانه می رود تا «اسم [ش] را در سراسر شهر با آن به حروف بزرگ بنویسد». مصرف بیش از حد گانگستر از طریق تلاش تونی برای به دست آوردن کالاهای گران قیمت و نمایش دادن آنها، به صورت طنز بازنمایی می شود. در اولین برخورد تونی با پاپی به تنهایی در راه پله، او به کت و شلوار جدید، جواهرات و ماشین ضد گلوله خود می بالد. پاپی تا حد زیادی پیشنهادات اغواگرانه او را نادیده می گیرد و ظاهر او را «یه کم زنونه» می نامد. مصرف زنانه و وسواس ظاهر و لباس را داشتنِ او، در کنار مصرف مردانه اش قرار می گیرد که با
ماشین جدیدش نشان داده می شود. بعداً، تونی یک دسته از پیراهن های جدید را به پاپی نشان می دهد و ادعا می کند که هر پیراهن را فقط یکبار می پوشد. ناشی گری و ناآگاهی او از زیاده روی خود، این صحنه گتسبی گونه را بیش از آنکه جدی باشد، خنده دار کرده است. مصرف او نمادی از فروپاشی ارزش های مدرنیته است که به ویژه با ذائقه بد و وسواس او نسبت به پول و موقعیت اجتماعی نشان داده می شود. افراط تونی از هجو فراتر می رود و خطرناک می شود زیرا او نشان دهنده فقدان کاملِ خودداری است که در نهایت منجر به سقوط او می شود. افراط و تفریط تونی در جنگ باندها در شهر آشکار می شود. به او دستور صریح داده می شود که اوهارا، گفنی و بقیه باند شمال شهر را تنها بگذارد. او به دلیل میل به قدرت، خشونت و قلمرو بیشتر، نافرمانی می کند. او نه تنها ساختار خارجیِ قدرتِ باندها را در رابطه با قلمرو فیزیکی تهدید می کند، بلکه با نافرمانی گستاخانه از رئیس خود جانی لوو، ساختار داخلی قدرتِ باند خود را نیز مختل می کند. وضعیت فیزیکی گفنی در کنار وضعیت تونی گذاشته می شود. در سرتاسر فیلم، حرکت گفنی هم به خاطر موقعیت و هم به اشاره ضمنی، محدود می شود چون وی در فضاهای شلوغی
بر روی پرده نمایش داده می شود و دسته سرسپردگانش دائماً وی را محاصره کرده اند. تونی در ابتدای فیلم می تواند آزادانه حرکت کند ولی مرحله به مرحله دور و برش شلوغ تر می شود تا جایی که مانند گفنی محدود می شود. او توسط سرسپردگانش محاصره شده است و نمی تواند آزادانه در سراسر شهر حرکت کند. با این حال، همه اینها را میل بیش از حد او به قلمرو و قدرت، به وی تحمیل کرده است. مضمون افراط، بیش از این با تمایل جنسی تونی به زنای با محارم نسبت به خواهرش چسکا نشان داده می شود و تلاشی که تونی برای کنترل و ایجاد محدودیت برای چسکا می کند. مادر آنها به عنوان ندای عقل عمل می کند اما تونی به او گوش نمی دهد و خانواده اش را در معرض خشونت و تندروی هایی قرار می دهد که بر سرش می آید. شهوت او به خشونت، بازنمای شهوت چسکا به آزادی جنسی است که با رقص اغواگرانه او برای رینالدو در کلوب نمایان است. رینالدو بین وفاداری اش به تونی و عطش خود به چسکا بر سر دوراهی است و به عنوان نمادی از جنگ قدرت بین خواهر و برادر کامونتی عمل می کند. رینالدو نمادی از قدرت و برتری تونی است؛ قتل او نشان دهنده عدم کنترل و سقوط تونی است که به مرگ خود تونی ختم می شود. رؤیای
آمریکایی. پیشرفت و دستیابی کامونتی به شهرت و موفقیت الگو گرفته از رؤیای آمریکایی ست، اما آشکارا خشونت آمیزتر. همان طور که فیلم ظهور و سقوط یک گانگستر ایتالیایی را دنبال می کند، تونی بیشتر و بیشتر آمریکایی می شود. اولین باری که تماشاگر چهرهٔ او را می بیند، زمانی ست که از زیر حولهٔ آرایشگر بیرون می آید. با لهجهٔ غلیظ ایتالیایی، موهایی صاف و ظاهر نسبتاً نئاندرتال که زخم روی گونه اش آن را برجسته تر می کند تونی خارجی به نظر می رسد. همان طور که فیلم جلو می رود، او با از دست دادن لهجه و تغییر کت و شلوارهایش از جلف به شیک، آمریکایی تر می شود. در پایان فیلم، لهجهٔ تونی به سختی قابل تشخیص است. در زمان مرگش «چیزهای» بسیاری را دور خود جمع کرده که موفقیت موعود رؤیای آمریکایی را نشان می دهند: منشی اش، دوست دختری با موقعیت اجتماعی قابل توجه (مُهم تر این که او معشوقهٔ رئیس قدیمی اش بود)، همچنین یک آپارتمان مجلل، ماشین های بزرگ و جامه های زیبا. کامونتی نمونه ای عینی از رؤیای آمریکایی است و یک نفر که با پیروی از تکیه کلام او در آمریکا به موفقیت می رسد: «اول این کار را انجام بده، خودت انجامش بده، و به انجام دادنش ادامه بده.» از
دیگر سو کامونتی نشان دهندهٔ میل شدید آمریکایی ها به پشت پا زدن به زندگی و جامعهٔ مدرن است و به نوبهٔ خود آمریکایی گرایی را رد می کند. این گانگستر برای همان رؤیای آمریکایی تلاش می کند که دیگران، اما با توسل به خشونت و قانون شکنی با روشی به آن می رسد که با ارزش های اجتماعی مدرن در تضاد است. ترس از تکنولوژی. صورت زخمی ترس و سردرگمی در آمریکا را نشان می دهد که ناشی از پیشرفت های فناوری آن زمان بود: آیا باید از پیشرفت فناوری و تولید انبوه ترسید یا تحسین شان کرد. پس از جنگ جهانی اول، این اضطرابی همگانی بود که آیا تکنولوژی جدید باعث نابودی نهایی می شود یا اینکه به آسان تر کردن زندگی و ایجاد خوش بختی کمک می کند. در فیلم، تونی با هیجان از امکانی که مسلسل ها پدید می آورند و می توان افراد بیشتری را سریع تر و از راه دورتر کشت، لذت می برد. این سؤال ایجاد می شود که آیا تولید انبوه برابر است با نابودی همگانی یا کارایی همگانی. میراث. با وجود عدم موفقیت در گیشه، "صورت زخمی" یکی از فیلم های پربحث سال ۱۹۳۲ بود و این توجه به دلیل موضوع و کشمکش آن با هیئت های سانسور و پیروزی بر آنان بود. "صورت زخمی" (اغلب به همراه "سزار کوچک" و
"دشمن مردم") به عنوان کهن الگوی ژانر فیلم گانگستری ذکر می شود، این فیلم استاندارد اولیه ژانری را می گذارد که هنوز در هالیوود دیده می شود. با این حال، "صورت زخمی" آخرین فیلم از سه فیلم بزرگ گانگستری در اوایل دهه ۱۹۳۰ بود. پس از آن به دلیل خشم ناشی از خشونتِ پیشا-کد که این سه فیلم، به خصوص "صورت زخمی"، ایجاد کردند، در سال ۱۹۳۴ اداره کد تولید پدید آمد. هاوارد هاکس از "صورت زخمی" به عنوان یکی آثار مورد علاقه خود یاد کرد و فیلم مایه افتخار هوارد هیوز بود. چند سال پس از انتشار، هیوز فیلم را در گاو صندوق خود امن گذاشت و بسیاری از پیشنهادات پرسود را برای توزیع فیلم و یا خرید امتیاز آن رد کرد. در سال ۱۹۷۹، سه سال پس از مرگ هیوز، شرکت سوما که به اموال وی رسیدگی می کرد، امتیاز "صورت زخمی" و هفت فیلم دیگر را به یونیورسال پیکچرز فروخت. این فروش منجر به فیلم تازه در سال ۱۹۸۳ با حضور آل پاچینو شد. اگرچه برای یک برداشت تازه معمولا نادر پیش می آید ولی نسخه ۱۹۸۳ نیز مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. بازی پل مونی در "صورت زخمی" به عنوان «ضد قهرمان گانگستر ناب» کمک زیادی به صعود سریع او در حرفه بازیگری تحسین شده اش کرد. پل مونی برای
بازی خود در نقش تونی کامونتی تمجیدهای بسیاری دریافت کرد. منتقدان مونی را برای اجرای قوی و خشن اش ستودند. آل پاچینو اظهار داشت که بسیار از پل مونی الهام گرفته است و مونی در بر اجرای او در برداشت تازه "صورت زخمی" در سال ۱۹۸۳ تاثیر گذاشته است. فیلم های مرتبط. پس از مرگ هوارد هیوز که حق مؤلف "صورت زخمی" از انحصار خارج شد، برایان دی پالما در سال ۱۹۸۳ نسخه ای بازسازی شده از فیلم را با حضور آل پاچینو در نقش صورت زخمی منتشر کرد. این فیلم که داستانش در میامی معاصر می گذرد به دلیل خشونت بصری و استفاده از الفاظ رکیک شناخته شده است. "صورت زخمی" دی پالما برای دههٔ ۸۰ میلادی خشن و وقیح به شمار می آید همان طور که فیلم اصلی برای سینمای دههٔ ۱۹۳۰. نسخهٔ سالگرد فیلم که در سال ۲۰۰۳ و در قالب دی وی دی منتشر شد مجموعه ای شامل هر دو نسخهٔ ۱۹۸۳ و ۱۹۳۲ بود. در پایان "صورت زخمی" ۱۹۸۳ جملهٔ «این فیلم به هاوارد هاکس و بن هَکت تقدیم شده است» نشان داده می شود. در سال ۲۰۱۱ یونیورسال استودیوز اعلام کرد که در حال تهیهٔ نسخه جدیدی از "صورت زخمی" است. به گفتهٔ یونیورسال فیلم جدید نه دنباله است و نه بازسازی، بلکه عناصری از هر دو نسخهٔ ۱۹۳۲ و
۱۹۸۳ را در خود دارد، از جمله شخصیتی که در مسیر تحقق رؤیای آمریکایی به یک شاه مُهره تبدیل می شود. در سال ۲۰۱۶ یونیورسال اعلام کرد که در حال مذاکره با آنتوان فوکوآ برای کارگردانی فیلم است. در ۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۷، فوکوآ که با برادران کوئن مشغول بازنویسی فیلمنامه بود پروژه را ترک کرد. پس از او یونیورسال دیوید آیر را برای کارگردانی به خدمت گرفت و با دیه گو لونا به عنوان بازیگر قرارداد بست، اما آیر اخراج شد چون فیلمنامه اش بیش از اندازه خشن بود. در سال ۲۰۱۸، فوکوآ به پروژه بازگشت. "صورت زخمی" اغلب با دیگر فیلم های جنایی پیشا-کد اوایل دههٔ ۳۰ مانند "دریچه ای به جهنم" (۱۹۳۰)، "سزار کوچک" (۱۹۳۱) و "دشمن مردم" (۱۹۳۱) مربوط دانسته می شود. به باور فرَن مِیسِن از دانشگاه وینچستر، "صورت زخمی" به واسطهٔ افراطی بودنش بیشتر به "دههٔ پُرشور بیست" (۱۹۳۹) شباهت دارد تا فیلم های گانگستری هم عصر خود در سال های آغازین آن دهه.
خیابان اسکارلت فیلمی ۱۰۳ دقیقه ای به کارگردانی فریتز لانگ با بازی ادوارد جی. رابینسون است. خلاصه داستان. «کریس کراس» مردی که ۲۵ سال صندوقدار بوده، یک ساعت طلا و مقداری اشیا قیمتی دارد. در شبی بارانی او «کیتی» زنی زیبا را از دستان دوست پسرش «جانی» نجات می دهد. «کریس» که نقاش تازه کاری است اجازه می دهد «کیتی» تصور کند او یک بازیگر ثروتمند است. به اصرار «جانی» او به همراه «کریس» در یک آپارتمان مستقر می شوند. «کریس» چند نقاشی زیبا می کشد اما «جانی» آنها را به نام «کیتی» بفروش می رساند و…
منشی فیلمی ۱۱۱ دقیقه ای به کارگردانی استیون شینبرگ با بازی مگی جیلنهال و جیمز اسپیدر است. داستان آن به این شرح است که زن جوانی ( مگی جیلنهال ) که به تازگی از یک بیمارستان روانی آزاد شده است، به عنوان منشی در دفتر یک وکیل مرد ( جیمز اسپیدر ) شروع به کار می کند، اما طولی نمی کشد که رابطه بین آن دو فراتر از یک رابطه کاری می رود.
عقل و احساس () فیلمی در ژانر درام دورانی به کارگردانی انگ لی و بر پایهٔ رمان به همین نام نوشتهٔ جین آستن است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. اما تامپسون فیلم نامهٔ این اثر را نوشت و در آن نقش الینور داشوود را ایفا می کند. کیت وینسلت نقش خواهر کوچک الینور، ماریان را ایفا می کند. داستان فیلم در مورد خواهران داشوود، اعضای یک خانوادهٔ ثروتمند انگلیسی از نجیب زادگان است که باید با شرایط فقر ناگهانی کنار بیایند. آن ها مجبور می شوند از طریق ازدواج به دنبال تأمین مخارج خود باشند. هیو گرانت و آلن ریکمن نقش خواستگارشان را ایفا می کنند. تهیه کنندهٔ فیلم، لیندسی دوران، از ستایش کنندگان دیرینهٔ رمان آستن، تامپسون را برای نوشتن فیلم نامه استخدام کرد. تامپسون پنج سال را صرف نوشتن پیش نویس نسخه های متعدد فیلم نامه کرد و پیوسته روی فیلم نامهٔ این فیلم و سایر فیلم هایی که در آن حضور داشت کار می کرد. استودیوها از اینکه تامپسون در اولین تجربه فیلم نامه نویسی خود بخشی از عوامل نویسنده این فیلم بود، نگران بودند. در نهایت کلمبیا پیکچرز موافقت کرد که این فیلم را توزیع کند. در ابتدا قرار بود نقش الینور برای بازیگر دیگری باشد، اما تامپسون پذ
یرا شد که این نقش را بر عهده بگیرد. فیلم نامهٔ تامپسون ثروت خانواده داشوود را بزرگ نمایی می کرد تا صحنه های فقر برای مخاطبان مدرن آشکارتر شود. همچنین ویژگی های مردان را تغییر داد تا برای بینندگان امروزی جذاب تر شود. ویژگی های مختلف الینور و ماریان از طریق شبیه سازی و سکانس های ساختگی مورد توجه قرار گرفت. انگ لی برای کارگردانی انتخاب شد؛ او برای کارش در فیلم "ضیافت عروسی" (۱۹۹۳) و به این دلیل که لیندسی دوران عقیده داشت که به فیلم کمک می کند تا مخاطبان بیشتری را جذب کند، انتخاب شد. لی برای این فیلم بودجه ای ۱۶ میلیون دلاری معین کرد. "عقل و احساس" در ۱۳ دسامبر ۱۹۹۵ در ایالات متحده منتشر شد. این فیلم با ۱۳۵ میلیون فروش در جهان با موفقیت تجاری همراه بود. این فیلم پس از انتشار با نظرات مثبتی از سوی منتقدان روبرو شد و افتخارات گوناگونی نظیر سه جایزهٔ و ۱۱ نامزدی در جوایز فیلم بفتا ۱۹۹۵ دریافت کرد. این فیلم هفت نامزدی در جوایز اسکار به دست آورد؛ از جمله بهترین فیلم و بهترین بازیگر نقش اول زن. تامپسون جایزهٔ بهترین فیلم نامه اقتباسی را دریافت کرد و تنها شخصی بود که برای بازیگری و فیلم نامه نویسی برندهٔ اسکار شد. "عقل
و احساس" باعث افزایش محبوبیت آثار آستن شد و منجر به تولیدات بیشتر در ژانرهای مشابه شد. این فیلم به عنوان یکی از بهترین اقتباس های آستن در تمام دوران محسوب می شود. خلاصه داستان. در اواخر قرن هجدهم (فاصلهٔ سال های ۱۷۹۲_۱۷۹۷) در منطقه ای در جنوب غربی انگلستان، مرد ثروتمندی به نام آقای «دشوود» که در آستانه مرگ قرار دارد، تمامی ملک و املاکش را به پسر ارشد خود، «جان» که از همسر اولش است، می دهد، اما در مقابل از او می خواهد که مراقب دخترانش، «الینور»، «ماریان» و «مارگارت» نوجوان که از همسر دوم او هستند، باشد و مخارج آنها را به طور کامل بپردازد. پس از مرگ پدر، جان که تحت سلطه همسرش «فانی» قرار دارد، از قولی که به پدر داده سر باز می زند و حال دختران دشوود به همراه مادرشان مجبورند که از عمارت اشرافی «پارک ساکس» که اکنون متعلق به جان است، بروند و به فکر جایی، البته محقرتر برای ادامهٔ زندگی باشند. «الینور» و «ماریان»، که دو خواهر با روحیه های متفاوت هستند، هیجان زده به خانه ای جدید نقل مکان می کنند و هنگامی که درگیر ماجراهای عاطفی شان هستند، عشق و دلشکستگی را نیز تجربه می کنند.
گروهبان یورک فیلمی ۱۳۴ دقیقه ای ساخت ۱۹۴۱، به کارگردانی هاوارد هاکس با بازی گری کوپر است. داستان فیلم. این فیلم دربارهٔ گروهبان آلوین سی یورک از سربازان آمریکا در جنگ جهانی اول است که موفق به کسب نشان افتخار شد. جوایز. این فیلم برندهٔ ۲ اسکار (برنده اسکار بهترین تدوین و بهترین بازیگر نقش اول مرد) و کاندیدای ۹ اسکار دیگر (کاندیدای اسکار بهترین موسیقی- بهترین صدابرداری- بهترین طراحی هنری- بهترین فیلمبرداری- بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی- بهترین کارگردانی- بهترین بازیگر نقش مکمل زن- بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و کاندیدای اسکار بهترین فیلم) در سال ۱۹۴۲ شد.
هفت عروس برای هفت برادر فیلمی ۱۰۲ دقیقه ای به کارگردانی استنلی دانن با بازی هاوارد کیل است. خلاصه داستان. «آدام» بزرگترین برادر خانواده برای ازدواج به شهر می رود. او «مایلی» را متقاعد می کند که با او ازدواج کند. آنها به مزرعه خود بازمی گردند. درست پس از بازگشت آنها شش برادر دیگر او تصمیم می گیرند ازدواج کنند…
نظر قضاوت، دیدگاه یا بیانیه ای که در موردِ مسائل معمول در نظر گرفته می شود و نتیجهٔ احساسات یا تفسیر حقایق است. آنچه واقعیت را از عقیده متمایز می کند اینست که حقایق قابل اثبات هستند، یعنی حقیقت به طور عینی ثابت شده و رخ داده است. برای نمونه: در مقابلِ عقیدهٔ «آمریکا در جنگ ویتنام درگیر شد» می تواند عقیدهٔ «آمریکا حق داشت در جنگ ویتنام درگیر شود» قرار داشته باشد. عقیده ممکن است توسطِ حقایق پشتیبانی شود، که در آن صورت به یک استدلال (یا نشانوند) تبدیل می شود، اگر چه مردم ممکن است از همان مجموعه حقایق، نظراتِ دیگری ترسیم کنند. دیدگاه ها به ندرت بدونِ استدلالهای تازه دچار تغییر می شوند.
شان پتریک هنتی (زاده ۱۹۶۱) مجری گفتگوهای تلویزیونی، نویسنده و صاحبنظر سیاسی محافظه کار آمریکایی است. او مجری "د شان هنتی شو"، شوی رادیویی است که در سرتاسر آمریکا پخش می شود. او همچنین میزبان شوی خبری تلویزیونی "هنتی" در شبکه فاکس نیوز است. هنتی نویسنده سه کتاب پرفروش نیویورک تایمز است. اوایل زندگی. هنتی در نیویورک متولد شده است. همه پدربزرگ ها و مادربزرگ هایش از ایرلند مهاجرت کرده اند. او در نیویورک به مدرسه رفت و و از دبیرستان مقدماتی حوزه عملیه سینت پایس دهم دیپلم خود را دریافت کرد. او وارد دانشگاه نیویورک و دانشگاه ادلفی شد ولی بدون کسب مدرک ترک تحصیل کرد.
بلاک کنترل ریسه (یا به اختصار TCB) ساختار داده ای در هسته سیستم عامل است که اطلاعات مدیریتی مختص به ریسه ها را نگه داری می کند. هر ریسه TCB مخصوص به خودش را دارد. از جمله اطلاعاتی که در این ساختار داده قرار می گیرد عبارتست از: