Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر نزدیکی الله آباد به رود گنگ می پیوندد که محل تلاقی این دو رود، مکانی مقدس برای هندوهاست. بناهای تاریخی بسیاری همچون تاج محل در آگرا در امتداد کرانه های جمنا ساخته شده اند. این رود پیش تر شریانی تجاری برای منطقه بود اما امروزه منبعی برای آبیاری ایالت های اوتار پرادش و پنجاب به شمار می رود و درعین حال، میزان آلودگی آب های آن به ویژه در ناحیهٔ دهلی، بسیار زیاد است. در نتیجه رود جمنا به جز فصل بارندگی موسوم به مانسون، بسیار آلوده و کم آب بوده و در فصل تابستان، با توجه به میزان آب برداشتی از آن توسط کانال های مختلف، به جویباری کوچک در بالادست آگرا تبدیل می شود. کانال ها یا آبراه های جمنای شرقی، جمنای غربی و آگره، مهم ترین کانال های موجود در مسیر رود جمنا هستند.
روان شناسی تربیتی (انگلیسی: educational psychology) یکی از شاخه های روان شناسی است که به تحقیق در مسائل یادگیری و آموزش می پردازد. روانشناسان تربیتی در مسائل یادگیری و آموزش تخصص دیده اند و ممکن است به کار در مدارس بپردازند ولی اغلب در استخدام دانشکده های تربیت معلم هستند و به تحقیق درباره شیوه های آموزش دادن به بچه ها و تربیت معلمان می پردازند.
باشگاه النجمه (به عربی: نادی النجمة) یک باشگاه فوتبال در شهر منامه و در کشور بحرین می باشد که در لیگ برتر فوتبال بحرین بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۴۳ تأسیس شده است. النجمه سابقهٔ دو قهرمانی در جام پادشاه بحرین و دو قهرمانی در سوپر جام فوتبال کویت را در کارنامهٔ خود دارد. همچنین این باشگاه یک بار و در سال ۲۰۰۸ میلادی در مرحله گروهی مسابقات فوتبال ای اف سی کاپ حضور داشته است.
باشگاه منامه (به عربی: نادی المنامة) یک باشگاه فوتبال در شهر منامه و در کشور بحرین می باشد که در لیگ برتر فوتبال بحرین بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۴۶ میلادی تأسیس شده است. منامه شش مرتبه به مقام قهرمانی در جام ولیعهد بحرین رسیده است. همچنین این باشگاه یک بار هم به مقام قهرمانی لیگ دسته اول بحرین رسیده است.
جرمی شو هو لین (متولد ۲۳ اوت ۱۹۸۸) بازیکن حرفه ای بسکتبال در تیم هیوستون راکتس می باشد. وی که در سال ۲۰۱۱ بازیکن ذخیره در تیم نیویورک نیکس بود در یک اقدامی مقتدرانه باعث ایجاد روندی شد که هیچ کس انتظار نداشت و ظهوری فعال در مسابقات فصل ان بی ای از خود نشان داد. نیویورک نیکس در ۱۳ بازی از ۱۱ بازی رو باخت اما به واسطه جرمی لین در هفت بازی پشت سر هم باعث برد نیویورک نیکس شد. او که تنها ۲۳ سال دارد در پنج مسابقه اول که به عنوان بازیکن اصلی وارد زمین شد ۱۳۶ امتیاز گرفت و ۴۴ پاس منجر به گل داد که این امر یک رکورد در ان بی ای محسوب شد و حتی ارزش سهام شرکت صاحب نیویورک نیکس تا ۱۰ درصد افزایش پیدا کرد. اما وی در سال ۲۰۱۲ توسط تیم هیوستون راکتس در زارای مبلغی هنگفت انتخاب شد و به این تیم پیوست.
اگریکان (؛ "تلفظ صحیح: اَگریکَن") که یک پروتئوگلیکان است توسط ژن ACAN کُدگذاری می شود. اگریکان یکی از پروتئین های سازنده ماتریکس برون سلولی در بافت های غضروفی می باشد و قابلیت تحمل بار را دارد. ساختار. اگریکان یک گلیکوپروتئین با وزن مولکولی بالا (1x10^6 &lt;M &lt;3x10^۶) می باشد. ساختار آن شبیه به شیشه شور است، که در آن شاخه های کاندرویتین سولفات و کراتین سولفات به یک پروتئین مرکزی وصل هستند جرم مولکولی اگریکان بیشتر از 2500 kDa است و در آن بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ شاخه گلیکو آمینو گلیکان (GAG) به پروتئین مرکزی وصل می باشد. اگریکان و کلاژن نوع II اصلی ترین تشکیل دهنده های غضروف هستند. عملکرد. اگریکان به دلیل بار منفی بالایی که در شاخه های GAG دارد، قابلیت مقاومت در مقابلا فشار را به بافت می دهد. نیمی از سفتی غضروف به دلیل وجود اگریکان می باشد. خاصیت بارداری بالای اگریکان باعث ایجاد فشار اسمزی در بافت نیز می شود. اهمیت پزشکی. اگریکان بسیار به پروتئین کافت (proteolysis) حساس می باشد. تحلیل اگریکان به شروع و توسعه آرتروز ارتباط داده شده است. جستارهای وابسته. پروتئوگلیکان
قلعه سنگی چَهریق مربوط به هزاره اول پیش از میلاد است و در نزدیکی روستای چهریق علیا در ۲۵ کیلومتری شهرستان سلماس استان آذربایجان غربی قرار دارد این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۷۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مکان قلعه در میان رودی بنام زولاچای و بر فراز صخره مرتفعی قرار داشته و حدوداً دو سال سید علی محمد باب پیشوای آیین بیانی در آن زندانی بوده است. تاریخچه. طبق بررسی های باستان شناسی قدمت قلعه به هزاره اول قبل از میلاد مسیح می رسد. اولین بار اورارتوها در آن ساکن شده اند. علاوه بر مستندات تاریخی، آثار کنده شده بر روی سنگهای اطراف و استفاده از آبهای جاری بوسیله آبراه ها و زهکشی های به شیوه، دوره اورارتوی گواه این مدعاست که قلعه در زمان تمدن اورارتو ساخته شده است. چهریق از دوره افشار و زندیه به بعد شهرت فراوانی یافت و به واسطهٔ قلعه ای که در آن ساخته شده بود همواره مورد توجه حاکمان و اولیای امور وقت بود. در جریان جنگ روسها با مجاهدان و مشروطه خواهان در سال ۱۲۹۰ شمسی امیر حشمت نیساری، میرزا آقا بلوری و اسماعیل امیزیرخی جهت ادامه مبارزه با روسها در قلعه چهریق مستقر شدند. در جریان جنگ جهانی اول
در سال های ۱۲۹۶ شمسی، مارشیمون (رئیس مذهبی آسوریان و مسیحیان ارومیه) در حمایت از سپاه روس و اجرای نقشه متفقین، سپاهی را برای جلوگیری از پیشرفت عثمانیان در آذربایجان تشکیل داد و برای مقاومت با تشکیل اتحاد با کردها، در قلعه چهریق مستقر گردیدند و تا سال های بعد و تا زمان سقوط سلسله قاجار در قلعه چهریق ماندند و برای استقلال دایماً با حکومت مرکزی در جنگ بودند و به دلیل موقعیت جغرافیایی منطقه، همواره بر قوای دولتی پیروز می شدند. سرانجام در زمان رضا شاه طی نبرد شکریازی، قلعه بمباران و به تصرف دولت مرکزی درآمد. محل حبس سیدعلی محمد. اعتماد السلطنه در مرآت البلدان می نویسد: «چهریق یکی از قلاع خوی می باشد و مدتی سید علی محمد باب مقتدای طایفهٔ بابیه…در آن قلعه مأخوذ و موقوف بود» بواسطه موقعیت مکانی، دسترسی به این قلعه تنها با عبور از میان رودخانه میسر بوده و به این ترتیب، دسترسی پیروان سید علی محمد باب به وی سخت تر و کنترل برای مأموران حکومتی سهل تر بوده است. آثار به جا مانده از این زندان سنگی همچنان در میان معتقدین به سید محمدعلی باب، به عنوان زیارتگاه شناخته می شود. در صفحه بعد از ۱۳۲ کتاب نقطةالکاف که به همت ادوارد بر
اون منتشر گردیده است در ذیل تصویر این قلعه و رودخانه نوشته شده است: قلعه چهریق در نزدیک ارومیه در آذربایجان که میرزا علی محمد باب قبل از کشته شدن در آنجا محبوس بوده و به «جبل شدید» از آن تعبیر می کند. همچنین در کتاب فراخوان کامل به بهشت بیان به نقل از ادوارد براون آمده است: پیوند به بیرون. قلعهٔ چهریق
باربارا هارمر (به انگلیسی: Barbara Harmer)در ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۳ در شهراسکس کشور انگلستان به دنیا آمد و در ۲۰ فوریه ۲۰۱۱ در چیکستر(Chichester) انگلستان چشم از جهان فرو بست. باربارا هارمر یکی از دو زن خلبان هواپیماهای معروف کنکورد بود( دومین خلبان زن این هواپیما بئاتریس ویال فرانسوی بود) زندگی نامه. بابارا هارمر در شهر اسکس انگلستان به دنیا آمد و سه خواهر بزرگتر از خود داشت. او در محله ای پررفت وآمد باگنر رِگیس در ناحیه آرون بزرگ شد و در یک مدرسه مذهبی بتحصیل پرداخت. در سن ۱۵ سالگی مدرسه را رها کرد تا یک آرایشگر شود و ۵ سال پس ازآن این حرفه را نیز رها کرد تا مسئول کنترل ترافیک پروازهای هوایی در فرودگاه گاتویک لندن شود.وی به همراه این کار تحصیل در رشته حقوق را نیز ادامه داد. او بعدها موفق به دریافت دیپلم جغرافی، حقوق و قانون اساسی شد. دراین میان کلاسهای خلبانی را نیز گذراند و توانست مدرک خلبانی خصوصی (Private Pilot Licence-PPL)را دریافت کند. پس ازآن او به عنوان آموزگار پرواز در مدرسه پرواز گودوود مشغول بکار شد اما همچنان بدنبال دریافت مدرک خلبانی حرفه ای بود. او تحصیل در رشته خلبانی را برای دو سال دیگر ادامه داد تا
در نهایت در ماه مه ۱۹۸۲ توانست لیسانس خلبانی حرفه ای (Commercial Pilot Licence-CPL)را بدست بیاورد. زندگی حرفه ای. باربارا هارمر پس از نوشتن بیش از صد درخواست استخدام خلبان یک شرکت هواپیمایی کوچک بنام ژن ایر (Genair)در فرودگاه بین المللی هامبرساید شد در مارس ۱۹۸۴ باربارا هارمر به شرکت هواپیمایی خصوصی بریتیش کالِدونیان پیوست و به مدت سه سال خلبان هواپیمای بی ای سی یک-یازده شد و پس ازآن با هواپیماهای مک دانل داگلاس دی سی-۱۰ در مسیرهای طولانی خلبانی می کرد. در سال ۱۹۸۷ شرکت خصوصی بریتیش کالِدونیان با شرکت بریتیش ایرویز که صاحب یک هواپیمای کنکورد بود یکی شد. در آنزمان بریتیش ایرویز شمار ۳۰۰۰ خلبان را استخدام کرده بود که تنها ۶۰ نفر آن ها زن بودند که هیچکدام آن ها تاکنون چنین هواپیمایی را خلبانی نکرده بودند. در سال ۱۹۹۲ باربارا هارمر برای گذراندن دوره شش ماهه آموزشی خلبانی کنکورد برگزیده شد و در ۲۵ مارس ۱۹۹۳ او نخستین زن خلبان حرفه ای هواپیمای کنکورد شد که در همان سال نیز نخستین پرواز خود را به عنوان First officer یا کمک خلبان از فرودگاه جان اف کندی به نیویورک انجام داد. زن فرانسوی بنام ژاکلین اُریُل (Jacqueline A
uriol) نخستین زن خلبان کنکورد بود اما او خلبان آزمایش کنکورد محسوب می شود. در اکتبر ۲۰۰۳ و پس از اینکه کنکورد از سرویس کنار گذارده شد باربارا هارمر بمدت ۱۰ سال به عنوان خلبان پی-اف در سرویس های جاری مشغول بکار بود. تنها در سال ۲۰۰۱ بود که در خطوط هوایی فرانس اِیر زن فرانسوی بنام بئاتریس ویال توانست دومین زن خلبان هواپیماهای کنکورد شود که حدود ۴۵ پرواز از پاریس تا نیویورک را نیز در کارنامه خود داراست. پس از کنارگذاشتن هواپیماهای کنکورد باربارا هارمر تا زمان کناره گیری از خدمتش در سال ۲۰۰۹ خلبان هواپیمای بوئینگ ۷۷۷ بود. خارج از هوانوردی او در مسابقات قایق های تفریحی نیز شرکت می کرد. او در نظر داشت که با قایق خود بنام Archambault 35 در مسابقات اقیانوس اطلس سال ۲۰۱۳ شرکت کند. باربارا هارمر در ۲۰ فوریه ۲۰۱۱ در سن ۵۷ سالگی در بیمارستان سن ویلفرید در شهر چیکستر به دلیل ابتلا به بیماری سرطان از دنیا رفت.
تحلیل آثار پاشیدگی خون (به انگلیسی: Bloodstain pattern analysis، به اختصار: BPA) یکی از گرایش های تخصصی در رشته جرم شناسی است. کارشناسان تحلیلگر آثار خون، با ردیابی نوع پاشیدگی خون در محل انجام جنایت، و هم چنین تجزیه و تحلیل دی ان ای موجود در خون یافت شده در محل جرم و مقایسه نمونه های خون ها ممکن است به نتایجی دست یابند که به حل معماهای جنایی و یافتن بزهکاران کمک کند. امروزه در کشورهای پیشرفته تحلیل آثار خون با روش های علمی و با بهره گیری از دانش های زیست شناسی، شیمی، ریاضیات و فیزیک و استفاده از فناوری های پیشرفته انجام می شود. نتایجی که از این گونه روش های علمی به دست آمده و علمی بودن آن ها قابل اثبات است، می توانند مدرک معتبری برای رسیدگی به پرونده های جنایی در دادگاه به شمار بیایند. تاریخچه. تحلیل آثار پاشیدگی خون برای قرن ها به صورت غیررسمی استفاده می شد ولی اولین مطالعه مدرن دربارهٔ لکه خون در سال ۱۸۹۵ بود. دکتر ادوارد پیوتروسکی از دانشگاه کراکیو مقاله ای منتشر کرد تحت عنوان: "بسته به اطلاعات، حالت، مسیر و چرخش قطره خون بعد از ضربه کُند به سر. تعداد انتشارها نشان داد که جنبه های مختلفی از لکه خون منتشر
شده بود ولی مقاله دکتر پیوتروسکی نتوانست به آنالیز سیستمی ورود پیدا کند. کتاب "لیموینه اسنایدر" که استفاده زیادی از آن شده بود بنام ”تحقیقات قتل"(منتشر شده در ۱۹۴۱ و بروزرسانی در ۱۹۷۱) هم به صورت خلاصه اشاره کرده بود که لکه خون بعد از مدتی گذشته را نشان می دهد. بدین صورت که لکه خونی که از زخم دفاعی سقوط می کند کمرنگ تر است و حرکت حمله کننده و قربانی را نشان می دهد. دومین مطالعه مدرن تجزیه و تحلیل خون مربوط به پرونده سم شپرد در سال ۱۹۵۴بود. زمانی که همسر یک پزشک پوکی استخوان در خانه مورد ضرب و شتم قرار گرفت. مورد تفسیر از کتاب هنری با تحلیل دکتر سینا عقیل پور منابع. Bevel, Tom; Gardner, Ross M. Bloodstain Pattern Analysis With an Introduction to Crimescene Reconstruction, 3rd Ed. CRC Press 2008
آرامگاه داریوش یکم گوری صخره ای در کوه حاجی آباد نقش رستم است که در بلندای ۲۶ متری از تراز زمین جای گرفته است و سنگ نبشته ای در آن جای دارد که نشان می دهد مقبره از آن داریوش یکم است. داریوش بزرگ در اکتبر ۴۸۶ پیش از میلاد درگذشت و در این آرامگاه که در دل کوهی سنگی تراشیده بود، جای گرفت. وی در سال ۵۲۲ پیش از میلاد به تخت نشست و پس از ۳۶ سال پادشاهی، به مرگ طبیعی درگذشت. گویا داریوش ساخت آرامگاه خود را هم زمان با ساخت کاخ آپادانای شوش و تخت جمشید در سال ۵۱۹ پیش از میلاد آغاز کرده و ساخت آن روزگاری پیش از مرگش پایان یافته بود. با رویکرد به اینکه گذشت سده ها، بیش از ۵ متر خاک در پای صخره انباشته است، در گذشته این آرامگاه بلندتر و پرهیبت تر از امروزه بوده و بلندای آن به ۳۸ متر می رسیده است. پیکره و گسترهٔ نمای بیرونی آرامگاه و ویژگی های درونی آن، سراسر نوآوری است. نمای بیرونی آرامگاه که در صخره ای به بلندای ۶۰ متر کنده شده، همانند چلیپایی است با بلندای ۲۲ متر که پهنای هر یک از بازوان آن، ۱۰٫۹۰ متر است. در بخش بالایی آرامگاه، داریوش بر اورنگی که مردم سرزمین های گوناگون بر دوش دارند، ایستاده و نماد فروهر بر فراز او و
آتشدان شاهی در برابرش کنده کاری شده اند. درون آرامگاه ۹ گور وجود دارد که نشان می دهد افزون بر داریوش، نزدیکان وی نیز در آنجا آرمیده اند. بخش بیرونی آرامگاه دارای دو سنگ نبشته به زبان های فارسی باستان، عیلامی و اکدی است که آوا و گفتاری مانند وصیت نامه و اندرزنامه دارد. کوه حاجی آباد و پیرامون نقش رستم در بین مردم بومی به "حسین کوه"، "کوه استخر" یا "کوه نِفِشت" نامور است ولی کتزیاس از آن با نام "کوه دوگنبدان" یاد می کند و می گوید: «داریوش فرمان داد تا در کوه دوگنبدان آرامگاهی درآوردند. این کار چنان که خواست وی بود، انجام شد.» دیودور سیسیلی (کتاب ۱۷، بند ۷۱) نیز آرامگاه های نقش رستم را این گونه یاد کرده است که راهی برای ورود به آرامگاه ها نبوده و تابوت را با کمک ابزارهایی به درون آرامگاه وارد می کرده اند. مشخصات آرامگاه. پیکره و گسترهٔ نمای بیرونی آرامگاه و ویژگی های درونی آن، سراسر نوآوری است. و هیچ نمونهٔ همانندی برای آن در خاور نزدیک، مصر و یونان پیدا نشده است. تنها چند گور صخره ای در شمال غربی ایران و کردستان عراق یافت شده است که مدت ها به عنوان گور مادی و الگوی کار داریوش پنداشته می شد اما اینک روشن شده اس
ت که این آرامگاه ها خود، برگرفته از آرامگاه داریوش است. داریوش و جانشینانش آرامگاه های در سنگ کنده شده فراهم می آوردند. پس از آن ها، در دوره های آینده این روش کمابیش به صورت های گوناگون رواج پیدا کرد و تا زمان آل بویه (سدهٔ دهم میلادی) ادامه یافت، چنان که آرامگاه های پادشاهان آل بویه در کوه های اطراف ری، نزدیک تهران، هم از این دست آرامگاه های در سنگ درآورده شده اند. شاخهٔ بالایی آرامگاه، نگارهٔ اورنگی را نشان می دهد که پایه های آن مانند پنجه های شیر ساخته شده و بیست و هشت نفر در دو ردیف چهارده تایی آن را بر روی دست گرفته اند و دو نفر هم سر و ته آن را در دست دارند. داریوش در جامهٔ پارسی و با کمانی در دست چپ، بر روی سکویی سه پله ای ایستاده و دست راستش را به سوی آتشدان، تا نیمه بالا آورده و بالای سرش نماد فروهر جای دارد و در گوشهٔ راست، دایرهٔ کاملی که هلالی در درون دارد، دیده می شود. در دو سوی داریوش، چند شخص دیگر نیز کشیده شده اند که یاران و نزدیکان وی بوده اند. بر دو شاخه ی میانی آرامگاه، نمای کاخی که در ورودی آن، به راهرویی وارد می شود نقش شده است و درون آن سه اتاقک جای دارد که هرکدام دارای سه گور صندوق مانن
د هستند. شاخهٔ پایینی صلیب، بی نقش است و برای ایجاد دشواری در صعود، صیقل خورده است. درست در زیر آرامگاه داریوش، دو سنگتراشی بزرگ از دورهٔ ساسانی قرار دارد که هر دو، نبرد شهریارانی اسب سوار را نشان می دهد که دشمنان خود را نگونسار کرده اند. نقش پایانی احتمالاً و نقش بالایی به قطعیت، از آن بهرام دوم شاه ساسانی است. نقوش بالایی. چشمگیرترین قسمت بالایی آرامگاه، پیکر تراشیدهٔ داریوش بزرگ است که ۲٫۷۰ متر بلندی دارد و در سمت چپ مجلس، به حالت نیم رخ و روبه سمت راست، بر سکویی سه پلّه ای ایستاده است. وی تاجی کنگره دار بر سر نهاده و ردایی بلند و گشادآستین و پُرچین و شکن به تن کرده است. کفشش ساده و نیم تنه اش را کمربندی استوار نموده، ریشش بلند و حلقه حلقه است و مویش را پیچ درپیچ در پشت سر انبوه کرده و آراسته است، حلقه ای از گوش آویخته و دستبندهایی نقش دار بر مچ دارد. وی با دست چپ یک کمان را گرفته است و دست راستش را به حالت نیایش، رو به جلو آورده و با کف و انگشتان به سوی آتشدان و نماد فروهر دراز کرده است. روبروی داریوش، آتشی در آتشدان، فروزان است که می تواند آتشِ ستایشگر اهورامزدا، در محراب باشد. این آتشدان ساقه ای تقریباً
مکعب مستطیل دارد که در آن طاقچه ای کنده شده و زیرش سکویی با سه پایهٔ مکعبی است که هرکدام کوچکتر از دیگری است. این آتشدان با تفاوت هایی اندک در همهٔ نقش های آرامگاه های هخامنشی تکرار شده است. در بالاترین بخش صحنه، نشان موسوم به نماد فروهر که حالت نیمرخ دارد، در مقابل داریوش جای گرفته و دست راستش را کمی بالا آورده و رو به جلو دراز کرده است و با دست دیگر حلقه ای را در دست دارد. ریشهٔ حلقهٔ بالدار از مصر است و در هنر آشوری، نماد قدرت شاهی و شخص شاه به شمار می رفته که شاه را در میان گردهٔ خورشید نشان می داده اما در هنر هخامنشی بالهای این نشان را کشیده تر کردند و پیکرهٔ انسان نمای آن را از میان خورشید بیرون کشیدند. به قطعیت نمی توان مفهوم این نماد را تشخیص داد، چنان که برخی از ایران شناسان آن را نماد اهورامزدا می دانند که در حال سپردن حلقهٔ فرمانروایی به داریوش است و عده ای دیگر آن را مثال روحانی و همزاد داریوش می دانند که نیرویی از مثال تمام جهان و اهورامزدا را دربردارد و از وی پشتیبانی می کند و در نهایت، برخی هم آن را فرهٔ کیانی می دانند. در گوشهٔ بالایی سمت راست صحنه و هم سطح با نماد فروهر، یک دایرهٔ کامل که هل
الی در درون دارد، دیده می شود. این گوی می تواند نگارهٔ توأمان ماه و خورشید (شب و روز) یا نگارهٔ ماه در دو هنگام بدر و هلال باشد. اما به عقیدهٔ شاپور شهبازی، چون این هلال رو به پایین و قرص دار است، نشان دهندهٔ ماه شب های بیستم تا بیست ودوم در ایران است و ممکن است به رمز، پایان عمر داریوش را بیان کرده باشد. شاخهٔ بالایی آرامگاه، تصویر اورنگی را نشان می دهد که پایه های آن به شکل پنجه های شیر ساخته شده و ۲۸ نفر در دو ردیف چهارده تایی، اریکهٔ شاهنشاهی را بر روی دست گرفته و دو نفر هم سر و ته آن را در دست دارند. لبه های تخت به نقوش گلبرگ های عمودی و موازی، مزین است. دو رده از اورنگ بران تخت شاهی را بر سر دست ها گرفته اند و همهٔ آن ها مسلح اند و با دقتی که می توان گفت علمی است، از یکدیگر متمایز گشته اند. سر همهٔ آن ها نیمرخ است ولی بازو تا کمرشان از روبه رو و پاهایشان دوباره از نیمرخ نمایان شده است. ملیت آن ها به سه خط میخی پارسی باستان، عیلامی و اکدی در کنارشان با عباراتی همچون «این است پارسی»، «این است مادی» و… مشخص شده است. گرچه همین نقش بر فراز همهٔ آرامگاه های شاهان هخامنشی بعد از داریوش حجاری شده ولی فقط در این
جا دارای کتیبه است. این نقش را می توان به عنوان تجلی فلسفهٔ مشارکت در نظر گرفت. چنین نقش هایی، حتی پس از مرگ، اقتدار، استواری و فرمانروایی شاه را به ذهن می آورد. وجود این مجلس در آرامگاه داریوش، کوششی برای یادآوری شکوه و بیانگر دوام قدرت خاندان شاه حتی پس از مرگ است. دیواره های دو جانب شاخهٔ بالایی صلیب نیز دارای نقش هستند که سه نقش در سمت چپ و سه نقش در سمت راست، تراشیده شده است. از این نقش ها، دو نقش دارای کتیبه اند؛ یکی نگارهٔ گئوبروه که نیزهای در دست دارد و به واسطهٔ کتیبه ای سه زبانه که در بالای سرش نوشته شده، "گئوبروه، نیزه دار داریوش شاه" شناسانده شده است و دیگری اسپه کانه، که تبرزینی در دست راست و کمانی در دست چپ دارد و "اسپه کانهٔ کماندار، که تبرزین داریوش شاه را حمل می کند" معرفی شده اما از هویت چهار نقش دیگر اطلاعی در دست نیست ولی چون گئوبروه و اسپه کانه دو تن از نجبای هفتگانه هخامنشیاند که در کشتن گئومات و به شاهی رساندن داریوش، نقش داشته اند. می توان یقین کرد که چهار شخص دیگر منقوش بر دیواره های کناری هم، از نجبای هفتگانه هخامنشی همراه داریوش بوده اند. بر دیوارهای درونی، سه غیرنظامی در سمت راست و
چهار نظامی در سمت چپ آرامگاه وجود دارد که روی هم هفت نفر می شوند. دربارهٔ هویت و موقعیت اجتماعی و سیاسی این افراد نیز اطلاعاتی در دست نیست. بخش میانی. بخش میانی نمای بیرونی آرامگاه، با چهارستون به فاصلهٔ ۳٫۱۵ متر و سرستون های کله گاوی، سقف افقی ایوان را که چهار تیرک دارد بردوش گرفته و در وسط، دری به درون آرامگاه باز شده است. و چنان که اشمیت متوجه شده، کاخ منقوش بر جبههٔ میانی آرامگاه در بیشتر خصوصیات همانند کاخ تچر است و همان را هم پادشاهان دیگر تقلید کرده اند. همانندی در خصوصیات کلی به شرح زیر است: برابری این ابعاد نمی تواند از روی تصادف باشد و ظاهراً قصد داریوش تکرار نمای عمومی کاخ شخصی اش (تچر) بر دیوارهٔ نقش رستم بوده است. دلیل این کار را می توان ناشی از آن دانست که داریوش تفاوتی میان خانهٔ این جهانی و سرای ابدی خود نمی دید. درون آرامگاه. در درون آرامگاه، ایوانی دراز و کم عرض تراشیده شده که با درگاهی به درون راهرویی بلند و باریک هدایت می شود. محور طولی این راهرو موازی با جبههٔ بیرونی آرامگاه است و ۱۸٫۷۲ متر درازی، ۲٫۱۳ متر پهنا و ۳٫۷۰ متر بلندی دارد و سقفش کاملاً مسطح می باشد. این راهرو دارای سه اتاقک اس
ت که در کف راهرو کنده شده اند؛ یکی از آن ها درست روبه روی در ورودی و دو اتاقک دیگر در سمت چپ قرار دارند و هرکدام ۲٫۸۰ متر پهنا و ۴٫۷۵ متر درازا دارند، سقفشان صاف و همسطح سقف راهرو است. کف هر اتاقک ۱٫۰۵ متر از کف راهرو بالاتر است که در کف آن ها سه حفرهٔ مستطیل شکل صندوق مانند کنده اند که ۲٫۱۰ متر طول و ۱٫۰۵ ژرفا دارند و این سه حفره برای جای دادن مردگان ساخته شده بود و برای اینکه بخار و چکهٔ آب ناشی از نم یا نفوذ باران درون صندوق های سنگی را خیس نکند، آبراهه های بسیار باریکی در سه طرف اتاقک ها کنده شده تا آب را به درون جوی باریکی در کف راهرو، هدایت کند و به بیرون بریزد. در دیوارهٔ راهرو و اتاق ها هیچ گونه نگاره و نبشته ای وجود ندارد. هیچ نشانه و مدرکی برای انتساب ۹ قبر درون آرامگاه به افراد مشخصی، در دست نیست. حتی در خود تابوت ها هم چندان اختلاف و مزیتی دیده نمی شود، که بتوان یکی از آن ها را تابوت داریوش انگاشت. سنگ نوشته های آرامگاه. داریوش در مقام فرمانروایی جهانی، در بالا و کنار دیوارهٔ بیرونی آرامگاه خود با دو نبشتهٔ بزرگ که هریک به سه زبان فارسی باستان، عیلامی و اکدی نوشته شده، وصیتی معنوی از خود برجای گذا
شته که در تاریخ خاورمیانه بی مانند است. نخستین نبشته در قسمت بالایی است و به DNa مشهور است و دومی بر کنار درگاه ورودی آرامگاه کنده شده و به نام DNb معروف می باشد. هردو نوشته جنبهٔ شاعرانه دارند و تجلی مؤثری از شخصیت و نبوغ داریوش اند و خصوصیات وی را به نیکی روشن می سازند. او نبشته اش را به دو بخش تقسیم کرده است. یکی نبشته ای همگانی و بیطرفانه (DNa) و دیگری، نوشته ای شخصی (DNb). در زیر متن عیلامی، سنگ نبشته ای بیست و پنج سطری به خط آرامی وجود دارد که ارنست هرتسفلد در سال ۱۹۲۳ آن را تشخیص داد ولی این نبشته بسیار آسیب دیده و نمی توان چیز زیادی از آن دریافت اما والتر هنینگ در سطر چهارم آن، نام "سلوکوس" را تشخیص داد، بنابراین می بایست پیشینهٔ این سنگ نبشته به ۳۱۲ تا ۳۰۵ پیش از میلاد یعنی نزدیک به دویست سال پس از ساخت آرامگاه، باشد. داریوش در سنگ نبشتهٔ DNa که دارای شش بند است، نخست اهورامزدا را ستایش می کند و اعلام می دارد که قدرت و شاهی را اهورامزدا به وی بخشیده است، پس از آن خود را معرفی می کند، سرزمین های فرمانروایی اش را نام می برد و تأکید می کند که چون اهورامزدا این سرزمین را آشفته دید، شاهی به آن ارزانی داشت
، آنگاه در بند پایانی از دیگران می خواهد که از فرمان اهورامزدا پیروی کنند و شورش نکنند! آشکار است که نه فقط وفاداری به شاه و حمایت از او خواست اهورامزدا معرفی می شود، بلکه همهٔ اعمال و اراده های شاه نیز با تأیید ایزدان است. در سنگ نبشتهٔ DNb که در میان ستون های آرامگاه جای دارد، داریوش با صراحت بیشتری از خود و اهدافش می گوید. این نبشتهٔ داریوش، به صورت غریبی، شخص داریوش را در مرکز همهٔ اندیشه های سرزمینش قرار می دهد. داریوش در این سنگ نبشته که ۱۲ بند دارد، پس از ستایش اهورامزدا، می گوید: به گفتهٔ خانم هایدماری کخ، چنین بیانیه ای از زبان یک شاه در سدهٔ ششم پیش از میلاد به معجزه می مانَد. داریوش در ادامهٔ سخنانش اشاره می کند که به هرکس فراخور کاری که کرده است، پاداش یا کیفر می دهد و از کسی که در حد توانش کار کند خشنود است. او از هوش بالا و توانایی های جسمی اش مانند توانایی اش در نبرد تن به تن، کاربرد هر دو دست و پا، سوارکاری، کشیدن کمان و نیزه زنی می گوید و تأکید می کند که نیزه زنی و کمانداری اش چه در حالت سواره و چه پیاده خوب است. در دو بند پایانی، داریوش بی پروا رو به مردم کشورش می کند و از آن ها می خواهد که
دریابند وی چگونه انسانی بوده و هنر و برتری اش چه بوده است و می گوید که مبادا آنچه به گوشتان رسید را دروغ و نادرست انگارید. رنگ آمیزی نقش ها. نقش های روی آرامگاه داریوش، سراسر رنگی بوده است که این مطلب خود از ویژگی های هنری نگاره ها و سنگ نبشته های این بنا حکایت دارد. چنان که اشمیت در دههٔ ۳۰ میلادی، آثار رنگ آبی را بر روی سرستون های آرامگاه و برخی از حرف های عیلامی و پارسی باستان سنگ نبشتهٔ بالایی تشخیص داده است و می افزاید آثار رنگ های قهوه ای، آبی، قرمز، و سبز بر لبهٔ طاقچه مانندی که اورنگ بران ردیف پایینی بر رویش ایستاده اند، می رساند که این پیکره ها را دقیقاً و جداگانه رنگ آمیزی کرده اند. در پژوهش های سال ۱۳۸۲ هنگامی که کارشناسان بازسازی، پوسته های آهکی را که بارش باران و شرهٔ آب بر روی آرامگاه شاهان هخامنشی پدیدآورده بود برمی داشتند، دریافتند که همهٔ سطح آرامگاه داریوش رنگی بوده است و درون تمام نوشته های میخی با رنگ لاژِوَرد پر شده بوده و بیشتر نقش های برجسته به ویژه نقش برجستهٔ داریوش و خود آرامگاه سراسر رنگی بوده است. رنگ آبی آرامگاه داریوش که به رنگ لاجوردی مصری مشهور است دارای فرمول شیمیایی CaCOSi۴O۱
۰ (ترکیب عنصرهای سیلیسیم، مس، کلسیم و اکسیژن)، رنگ سبز با فرمول CuCO۳.Cu(OH)۲ (ترکیب مس، کربن، اکسیژن و هیدروژن) و رنگ قرمز هم با دو فرمول Fe۲O۳ (اکسید آهن ۲) و HgF (فلوئورید جیوه) ساخته شده اند.
اینتِف سوم چهارمین فرعون دودمان یازدهم در مصر باستان است. خانواده. اینتف سوم پسر اینتف دوم است. نام همسر اصلی او "یاح" بوده و منتوحتپ دوم را از این همسر دارد. دوران. به دلیل دوران طولانی فرمانروایی پدرش، به نظر می رسد که او در سن پیری به تخت نشسته باشد. بر طبق فهرست پادشاهان تورین، او تنها برای ۸ سال پادشاهی کرد. درباره اوضاع سیاسی حکومت او اطلاعات چندانی در دست نیست، با این حال مشخص است که او توانست قلمروهایی که توسط پدرش گرفته شده بودند و تا نوم هفدهم مصر می رسیدند را به خوبی نگه دارد. او در صَف البَرقَعه به خاک سپرده شده است.
منتوحُتپ دوم فرعونی در دودمان یازدهم مصر بود که میان سال های ۲۰۶۱ تا ۲۰۱۰ پیش از میلاد پادشاهی می کرد. او که در آغاز در مصر علیا فرمانروایی می کرد، توانست در طول زندگی خود برای نخستین بار پس از دوره نخست میانی مصر را یکپارچه کند. پاپیروس تورین طول دوران فرمانروایی او را ۵۱ سال تمام ذکر می کند. خانواده. منتوحتپ دوم پسر اینتف سوم و شهبانو یاح بود. همسر اصلی او شهبانو تم بود. نام دیگر همسران او نفرو دوم، عاشیت، هنحنت، کاویت، کمسیت و ساده بودند. جانشین او، منتوحتپ سوم، نتیجه ازدواجش با تم بود. دوران. او زمانی میان ۳۰ تا ۳۹ سال فرمانروایی کرد. او را بنیان گذار و آغازگر پادشاهی میانه می شناسند و نخستین شاهی بود که القاب شاهی با هر پنج نام آن را دارا بود. او در طول فرمانروایی اش دو بار نام حوروسی خود را تغییر داد. واپسین آن ها معنای «یکپارچه کننده ی دو سرزمین» می دهد.