Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وند. اقامت را می توان از یکی از دو راه زیر به دست آورد. اگر سرمایه گذار EB-5 در حال حاضر دارای وضعیت قانونی در ایالات متحده باشد، پس باید یک فرم I-485 را برای تنظیم وضعیت خود به اقامت دائم مشروط واصل کند. اگر سرمایه گذار در حال حاضر دارای وضعیت ایالات متحده نباشد، پس باید با ارسال یک فرم DS-230 به مرکز ملی روادید برای روادید مهاجرتی تشکیل پرونده دهد و سپس روند کنسولگری یا سفارت ایالات متحده را در کشور خود طی کند. هر دو این مراحل به طور معمول نیازمند کمک یک وکیل مهاجرت است و روادید مهاجر نیز به طور متوسط بعد از ۶ تا ۱۲ ماه صادر می شود. اقامت دائم بی قید و شرط و دادخواست I-829. در آخرین مرحله از روند اخذ روادید EB-5، متقاضیان باید اقامت دائم بی قید و شرط را از طریق حذف وضعیت مشروط دو ساله خود کسب کنند. دادخواست I-829 به USCIS 90 روز قبل از سالگرد تاریخ دریافت اقامت مشروط توسط متقاضی تسلیم می شود. این درخواست نشان می دهد که سرمایه گذار تمام الزامات برنامه روادید EB-5 را برآورده کرده است. USCIS اغلب یک گرین کارت دائمی را ۶ تا ۸ ماه بعد از تسلیم I-829 صادر می کند. سرمایه گذار، همسر و فرزندان مجرد زیر ۲۱ سال وی، پس
از آن می توانند به طور دائم در ایالات متحده زندگی و کار کنند و امکان تبدیل شدن به شهروندان آمریکایی را پس از گذشت یک دوره ۵ ساله از تاریخ دریافت اقامت مشروط اولیه خود دارند.
شان پاتریک هایس (متولد ۲۶ ژوئن ۱۹۷۰) بازیگر، صداپیشه، و کمدین اهل آمریکا است. وی بیشتر به خاطر ایفای نقش جک مک فارلند در مجموعه تلویزیونی شبکه ان بی سی (شبکه)، "ویل و گریس" شناخته می شود. به خاطر ایفای این نقش وی برنده یک جایزه امی، چهار جایزه SAG، یک جایزه کمدی آمریکایی و نامزدی شش گلدن گلوب شده است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم های سه کله پوک، مردان سول، شکلک، بزن و فرار کن، برنده یک قرار با تاد همیلتون!، سوزان تنبل و شان دنیا را نجات می دهد اشاره کرد. منابع. Wikipedia contributors, "Sean Hayes (actor)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?oldid=526504116 (accessed December ۱۲، ۲۰۱۲).
لارنس بندر (زاده ۱۷ اکتبر ۱۹۵۷ میلادی) تهیه کننده یهودی تبار آمریکایی است. او تهیه کنندگی تمام فیلم های تارانتینو را به غیر از "جنگوی زنجیربریده" و "ضد مرگ" بر عهده داشته است.
پفنبات، نوعی آبنبات نرم و پفکی با پایه شکر و شیرین است که از مخلوط ژلاتین و سفیدهٔ تخم مرغ و شکر یا شیرهٔ نشاسته غلات تهیه می شود و بافتی اسفنجی و دلپذیر دارد. پف نبات احتمالاً شکل تازه ای از نوعی شیرینی سودرسان به بدن است که از گیاه ختمی درست می شود. این گیاه از تیرهٔ پنیرکیان است با ساقه های بلند و گل های درشت تر با خواص پنیرک. و پف نبات یکی از خوشمزه ترین شیرینی جات است در برخی از کشورها پف نبات را گاهی به صورت سیخ کرده روی آتش کبابی و سپس صرف میکنند، یا برای تهیه نوعی پیش غذا به کار می رود. البته پف نبات خامه ای هم تولید شده که معمولاً به همراه کره بادام زمینی برای درست کردن لقمه از آن استفاده میکنند.
جادهٔ رؤیاها نام سومین آلبوم رسمی سیروان خسروی است که در ۱۸ آذر ۱۳۹۱ خورشیدی منتشر شد. اجرا، میکس، مسترینگ و تنظیم همهٔ قطعات آلبوم توسط خودِ سیروان انجام شده است. این آلبوم ۱۱ قطعه دارد که چهار قطعهٔ آن پیشتر به صورت تک آهنگ منتشر شده بود. برخلاف آلبوم های قبلی سیروان، ترانه سراها و آهنگسازهای این آلبوم تنوع زیادی داشته اند. شهاب رمضان، نیما رمضان، مهدی یراحی، امیر یگانه، امیر ارجینی، محسن شیرالی، امید جامع، زهرا عاملی، آرمیتا فهیمی، زانیار خسروی و البته خود سیروان سازندگان این آلبوم بوده اند. سیروان در خصوص این آلبوم گفته است: «"جادهٔ رؤیاها" بهترین کاری است که تاکنون کرده ام و راحت می توانم از آهنگ اول تا آخر را گوش بدهم و اذیت نشوم. این یک آلبوم گروهی است که با انجام آن فهمیدم باید تعصب بی جا را کنار بگذارم!» او همچنین وجه تمایز این آلبوم با کارهای قبلی اش را یک پارچگی فضای آلبوم می داند. مقدمه. سیروان مدتی پس از انتشار آلبوم دومش «"ساعت ۹"» به این نتیجه رسیده بود که فضای آلبوم بعدی اش باید یک دست تر باشد. او گفته بود: «هنوز هم وقتی تک تک قطعات "ساعت ۹" را گوش می کنم؛ برایم تازگی دارد و راضی ام. اما وقتی
قطعات آن را پشت سر هم و در قالب مجموعهٔ "ساعت ۹" گوش می کنم؛ فکر می کنم اشتباه کردم. چون در آن آلبوم چند سبک مختلف استفاده شده است که بعضاً به هم ربط ندارند.» اما پیش از انتشار جاده رؤیاها با رضایت مندی گفت: «به نظر خودم "جاده رؤیاها" خیلی پخته تر است. چون بر خلاف دو آلبوم قبلی، کاملاً یک دست است. نه این که آهنگ ها شبیه هم باشند؛ بلکه فضای فکری و موسیقایی یکسانی را به شنونده القا می کند.» سیروان مدتی پیش از آن نیز گفته بود: «بعد از "ساعت ۹" فهمیدم باید حتی سبک موسیقی ام را هم عوض کنم و دیگر آهنگ مصرفی منتشر نکنم. منظورم از آهنگ مصرفی، آهنگی است که دو ماه جالب است و به واسطهٔ این که صرفاً ریتم است یا فرم ملودی اش مُد است. در حال حاضر ترجیح می دهم کاری کنم که ماندگارتر باشد و کارهایی که در یک سال گذشته انجام داده ام همه شان در این دسته قرار می گیرند چون هیچ کدام سبک مد روز نبوده اند. به نظرم اگر این هفت تِرَک [تک آهنگ های یک سال اخیرش] را که هر کدام جدا جدا هستند تبدیل به یک آلبوم کنیم، مجموعه اش از دو آلبوم قبلی ام بهتر است.» سیروان چند ماه پس از انتشار "ساعت ۹" کار روی آلبوم سوم خود را شروع کرد و فرایند تولید
این آلبوم در دی ۱۳۹۰ پایان یافت. او با ساخت "جاده رؤیاها" بالاخره به چیزی که می خواست رسید و نتیجه کار برایش بسیار راضی کننده بود؛ تا جایی که گفت: «بهترین کاری که تا حالا کرده ام این آلبوم است. راحت می توانم از آهنگ اول تا آخرش را گوش بدهم و اذیت نشوم. در دو سال گذشته نتوانستم آهنگ های "ساعت ۹" را پشت سر هم گوش بدهم چون از ناهمگونی آن خوشم نمی آید. آن موقع به این درک کلی نرسیده بودم اما الآن نگاهم، نگاه یک پرودیوسر شده است.» تک آهنگ ها. چهار قطعه «نه نرو»، «بارون پاییزی»، «من عاشقت شدم» و «خدافظی» پیش از انتشار آلبوم، به صورت تک آهنگ منتشر شده بودند. اخذ مجوز. سیروان در حالی این آلبوم را برای بررسی به وزارت ارشاد سپرد که در یک سال اخیر موفق به گرفتن مجوز برای کنسرت نشده بود و اصطلاحاً «ممنوع الکار» بود. دلیل این ممنوعیت، خبری بود که با عنوان «اهالی پاپ نقره داغ شدند» در ۳۰ام بهمن ۱۳۹۰ از خبرگزاری پانا منتشر شد. در این خبر آمده بود که در پشت صحنه کنسرت سیروان، قوطی های خالی مشروبات الکلی کشف شده است. البته پانا چندی بعد این خبر را تکذیب و نویسنده اش را اخراج کرد. این آلبوم در حدود ۱۵ ماه در بایگانی وزارت ارشا
د ماند و در نهایت با اعمال تغییراتی موفق به کسب مجوز از وزارت ارشاد شد و روانه بازار گردید. این تغییرات شامل حذف نام زانیار خسروی از بسته بندی آلبوم، به دلیل حساسیت های موجود به خاطر پخش چند نماهنگ از او در شبکه های تلویزیونی ماهواره ای بود. در بسته بندی آلبوم به جای نام زانیار خط تیره "-" قرار گرفت. بر جلد آلبوم این جمله به نقل از سیروان نقش بسته است: «این آلبوم را به برادر عزیزم زانیار تقدیم می کنم که در تک تک لحظات ساخت این مجموعه در کنارم بود و با ایده های خود مهمترین نقش را در شکل گرفتن جاده رؤیاها داشت.» انتشار و فروش. تبلیغات. به دلیل محدودیت های موسیقی در ایران، صاحب اثر نتوانست مجوز لازم برای نصب تبلیغات شهری را کسب کند و تبلیغات آلبوم به جای بیلبوردها، در پوسترهای کاغذی انجام شد. سیروان این اقدام را تبعیض آمیز خواند و به آن شدیداً اعتراض کرد. نشر پیش از موعد. یک روز پیش از انتشار رسمی آلبوم، برخی از سایت های اینترنتی اقدام به انتشار آن در فضای مجازی کردند. سیروان خسروی و صدرالدین حسین خانی از چگونگی این اتفاق ابراز بی اطلاعی کردند و از مردم خواستند که فقط نسخه اصلی اثر را تهیه کنند. ساعاتی بعد، بسیا
ری از وبگاه های موسیقی فارسی این آلبوم را حذف کردند. برخی رسانه ها این رویداد را این گونه تعبیر کردند که این کار از طرف خود صاحب اثر و برای اجرای یک نمایش تبلیغاتی بوده است. روزنامه تماشا در این باره نوشت: «رسانه نداشتن و عدم تبلیغات آلبوم ها بزرگ ترین بحران موسیقی در سال های اخیر است که باعث شده خواننده های پاپ برای بیشتر دیده و شنیده شدن آلبوم هایشان، به راهکارهایی جدید روی بیاورند. یکی از این راهکارها انتشار اینترنتی آثار است که جدیداً به طرز عجیبی هم پرطرفدار شده و چهره های زیادی سراغ آن آمده اند.» فروش مجاز. صاحب حقوقی این اثر، شرکت فرهنگی هنری ایران گام است. دانلود نسخه اصلی آلبوم در ایران، از طریق وبگاه بیپ تیونز میسر است و مسئول پخش لوح های فشردهٔ این اثر، شرکت پخش هنر شهر می باشد. پخش نسخه های آلبوم، در صبح ۱۸ آذر ۱۳۹۱ آغاز شد و در کمتر از ۴۰ روز پس از شروع توزیع، ۲۰۰٬۰۰۰ نسخه از آلبوم به فروش رسید. با وجود این که آمار دقیقی از آلبوم های منتشر شده در دست نیست؛ به احتمال زیاد جاده رؤیاها پس از "حباب"، "خاطرات مبهم" و "عاشقانه ها"، چهارمین آلبوم پرفروش ایران در سال ۱۳۹۱ است. نقدها و بازخوردها. جاده رؤی
اها نقدهای بسیاری از سوی منتقدان دریافت کرد و تعدادی از منتقدان آن را ستودند. آرتین ولی الهی، نویسنده موسیقی ما، در توصیف آلبوم نوشته است: «از نکات بارز این آلبوم، پیشرفت قابل توجه سیروان در خوانندگی است.» یکی از ایراداتی که از این آلبوم گرفته شد؛ تقلید تصاویر روی جلد آلبوم از کاور فیلم کازینو رویال بود. همچنین برخی «اینم میگذره» را تقلیدی از آهنگ «بدون تو» از داوید گتا می دانند. حمیدرضا منبتی، منتقد موسیقی، معتقد است اگرچه این آلبوم خوب است؛ اما انتظار شنونده از سیروان بالاتر است. او مهم ترین وجه تمایز کارهای سیروان را چگونگی صدا دادن و لایه های پرتعداد و خوش چین صدا و میکس و مسترینگ قوی، و نقطه ضعفش را شعر می داند. او بهترین قطعه های این آلبوم را «نه نرو» و «بارون پاییزی» برشمرده است. منبتی می گوید: «به نظر من این اولین آلبومی است که سیروان در آن یک خواننده درجه یک ظاهر شده است؛ با این وجود این را بهترین آلبوم سیروان نمی دانم. به نظر من بهترین آلبوم سیروان، "ساعت ۹" است.» بابک ریاحی پور می گوید این آلبوم، خوب و قابل توجه است. او بر این باور است که تأثیرپذیری سیروان از آثار غربی تقلید نیست و جاده رؤیاها را آ
لبومی دلچسب با تنظیم های مدرن و قوی توصیف می کند. احسان خواجه امیری دربارهٔ این آلبوم می گوید تنظیم های این آلبوم فوق العاده است و خیلی خوب صدا می دهد و نسبت به آلبوم قبلی سیروان پیشرفتش کاملاً محسوس است.
متیو کالبریت پری (زادهٔ ۱۰ آوریل ۱۷۹۴ - درگذشتهٔ ۴ مارس ۱۸۵۸) افسر نیروی دریایی ایالات متحده و فرماندهِ چندین کشتی بود. او در جنگ ها و عملیات گوناگونی شرکت داشت که از مهم ترین آن ها می توان به جنگ ۱۸۱۲، جنگ آمریکا و مکزیک و گشودن درهای ژاپن اشاره کرد. گشودن درهای ژاپن. در ۸ ژوئیه سال ۱۸۵۳، در زمانی که شوگون سالاری توکوگاوا دورهٔ انتقالی از استبداد نظامی شوگون ها به دولت میجی را طی می کرد، دریادار متیو پری با چهار کشتی سیاه جنگی و نامهٔ رییس جمهور آمریکا که حاوی دستورهایی برای امضای یک معادله تجاری بود، وارد خلیج ادو شد. او دستور وصول نامهٔ رئیس جمهوری را داد و تهدید به استفاده از نیروی نظامی کرد. پس از آن که ژاپنی ها حاضر به پذیرش نامهٔ رئیس جمهور آمریکا شدند، پری با اعلام اینکه برای دریافت پاسخ نامه بازخواهد گشت، به سوی چین حرکت کرد. پری در فوریه سال ۱۸۵۴ به ژاپن بازگشت و پاسخ مطلوب خود را در قالب امضای عهدنامه ای به نام عهدنامه کاناگاوا دریافت کرد.
آن تری وایت (۱۹۸۰-۱۸۹۶) نویسنده زن اهل انگلستان بود. از جمله کتاب های ترجمه شده به فارسی از او می توان به آثار زیر اشاره کرد:
نبرد تبریز رزمی بود که بین شاه عباس بزرگ و عثمان دوم عثمانی در سال ۱۶۱۸ میلادی برابر با (۹۹۷ خورشیدی) روی داد. در این نبرد ایران به پیروزی رسید و نهایتاً صلح نامه ای امضا شد. طی صلح حاصل شده با نام عهدنامه سراب دستاوردهای زیر نصیب ایران شد: قبول متصرفات ایران از سوی پادشاهی عثمانی، به رسمیت شناختن حاکمیت ایران بر گرجستان شرقی، ارمنستان شرقی و کل آذربایجان. پیش زمینه. در سال ۱۵۸۵، هجوم عثمانیان، منجر به اشغال تبریز و سپس عهدنامه فرهاد پاشا گشت. در سال ۱۶۰۳، شاه عباس بزرگ توانست شهر تبریز را در یک نبرد پس بگیرد. سلطان عثمان دوم پادشاه عثمانی که به تازگی بر تخت سلطنت نشسته بود به همراه تاتارهای کریمه و طهمورث خان گرجی که مسبب فتح تفلیس و نبرد گوگجه بود، متحد شده و سپاه بزرگی را در سال ۱۶۱۸ میلادی برابر با ۹۹۷ خورشیدی به سمت تبریز روانه کردند. انتصاب قرچغای خان به حاکمیت تبریز و سپهسالاری جنگ. در این زمان قرچغای خان از سوی شاه عباس بزرگ به عنوان حاکم تبریز منصوب شده بود. قراچقای خان ابتدا از رویارویی با سپاه عثمانی خودداری کرد و مسیر وان به تبریز را به آتش کشید تا سپاه عثمانی دچار گرسنگی شود، سپس در انتظار کمک شا
ه عباس ماند. حرکت شاه عباس از اصفهان به اردبیل. شاه عباس با ارتش خود از پایتخت به اردبیل روانه می شود. شاه ایران قصد داشت سپاه عثمانی را به داخل خاک ایران بکشاند. این کار شاه عباس با هدف ته کشیدن آذوقه سپاه عثمانی و کم رنگ کردن قدرت توپخانه و تفنگچی های عثمانی با کشیدن آن ها به سرزمین های کوهستانی بود. برخورد دو سپاه در دشت سراب. سرانجام در مسیر تبریز به قزوین در ناحیه ای موسوم به دشت سراب، قراچقای خان که حالا از نیروهای تازه نفس شیراز و امامقلی خان حاکم جنوب نیز برخوردار شده بود همان نیرنگ جنگی پیشین و کاربردی شاه عباس را علیه عثمانی ها به کار می بندد، بدین شکل که ابتدا سواران کمی را به دستور امامقلی خان به سمت تاتارها به رهبری خان کفا فرستاد. این دسته به رغم برتری سنگین سربازان تاتار به شکل نبرد و گریز، جنگ را علیه عثمانی ادامه دادند و قسمت بزرگی از سپاه تاتار را به سوی اردوی سپاه ایرانی کشاندند و ناگهان به سمت بیابان تظاهر به عقب نشینی کردند. قراچقای خان فرصت را مناسب دید و با چهار دسته از نیروهای خود یورش را به یگان های سواره و پیاده تاتار و عثمانی آغاز کرد. به نقل از پیتر دلاواله علی رغم تلاش زیاد نیروها
ی تاتار و عثمانی، کشتار بزرگی از نیروهای تاتار و عثمانی به راه افتاد. فرار سپاه عثمانی و تاتار و برخورد دوباره با دو سپاه دیگر ایرانی. نهایتا" تاتارها و عثمانی ها میدان جنگ را خالی کرده و گریختند. با وجود این که سپاه خلیل پاشا از لحاظ نفرات و تجهیزات به شکلی کاملا" بدون استفاده بودند ولی برتری نسبی سپاه ایران باعث خسارت فراوان سپاه عثمانی و تاتار در جنگ شد. در راه بازگشت نیروهای عثمانی و تاتار و در مسیر تبریز و اردبیل با دو سپاه ایرانی (سپاه شاه عباس و قراچقای) برخورد کردند. فرماندهان عثمانی ادامه جنگ را بی فایده دانستند و با هدف برقراری صلح، سفیر خود را به اردبیل نزد شاه عباس فرستادند. صلح. ترک های عثمانی که از سوی شاه عثمان دوم دستور داشتند تا به صلح رسمی برسند یا به جنگ ادامه دهند عاقبت با قبول شرایط سخت ایران آتش بس را پذیرفتند و شاه عباس یکم نیز در ازای خودداری آن ها از تخریب مسیر بازگشت، اجازه خروج از ایران را به آن ها داد. طی صلح حاصل شده با نام عهدنامه سراب دستاوردهای زیر نصیب ایران شد: قبول متصرفات ایران از سوی پادشاهی عثمانی، به رسمیت شناختن حاکمیت ایران بر گرجستان شرقی، ارمنستان شرقی، کل آذربایجان.
سی لنگ (به انگلیسی Clang) به عنوان فرانت اند کامپایلر برای C , C ++، زبان Objective-C و هدف- C ++ زبان های برنامه نویسی، و همچنین به عنوان کتابخانه، از OpenCL، از RenderScript، CUDA، و HIP چارچوب ها استفاده می شود. کلنگ به عنوان جایگزینی برای مجموعه کامپایلر گنو (GCC) عمل می کند و از اکثر پرچم های کامپایل و پسوندهای زبان غیررسمی پشتیبانی می کند. کلنگ شامل یک تحلیلگر استاتیک و چندین ابزار تجزیه و تحلیل کد است. کلنگ به صورت پشت سر هم با کامپایلر LLVM عمل می کند و یک پروژه فرعی از LLVM 2.6 به بعد بوده است. همانند LLVM، این نرم افزار آزاد و منبع باز تحت مجوز نرم افزار مجوز آپاچی ۲٫۰ است. شرکت هایی مانند Apple, Microsoft, Google, ARM, Sony, Intel, و AMD با کلنگ مشارکت داشته اند. کلنگ ۱۲، آخرین نسخه اصلی کلنگ از آوریل ۲۰۲۱، از تمام استانداردهای C++ منتشر شده تا C++17 پشتیبانی کامل دارد، اکثر ویژگی های C++20 را پیاده سازی می کند و پشتیبانی اولیه را برای استاندارد آینده C++23 اضافه می کند. از نسخه ۶٫۰٫۰، Clang C++ را با استفاده از گویش GNU++14 به طور پیش فرض کامپایل می کند، که شامل ویژگی هایی از استاندارد C++14 و پسو
ندهای مطابق با گنو است. زمینه. از سال ۲۰۰۵، شرکت اپل استفاده گسترده از LLVM را در چندین محصول تجاری، از جمله iOS SDK وXcode ۳٫۱ آغاز کرد. یکی از نخستین استفاده های LLVM یک کامپایلر کد OpenGL برای OS X بود که تماس های OpenGL را به فراخوان های اساسی تر برای واحدهای پردازش گرافیکی (GPU) تبدیل می کند که از ویژگی های خاصی پشتیبانی نمی کنند. این به اپل این امکان را داد تا از OpenGL در رایانه هایی که از چیپ ست های GMA اینتل استفاده می کنند، پشتیبانی کند و عملکرد را در این دستگاه ها افزایش دهد. پروژه LLVM در ابتدا برای استفاده از قسمت جلویی GCC در نظر گرفته شده بود. کد منبع GCC، با این حال، بزرگ و تا حدودی دست و پاگیر است. همان طور که یکی از توسعه دهندگان قدیمی GCC با اشاره به LLVM گفت: «تلاش برای رقص اسب آبی واقعاً سرگرم کننده نیست». علاوه بر این، نرم افزار اپل از Objective-C استفاده می کند که برای توسعه دهندگان GCC اولویت پایینی دارد. به این ترتیب، GCC به راحتی در محیط توسعه یکپارچه اپل (IDE) ادغام نمی شود. در نهایت، موافقت نامه مجوز GCC، مجوز عمومی عمومی GNU (GPL) نسخه ۳، از توسعه دهندگانی می خواهد که برنامه های ا
فزودنی یا نسخه های اصلاح شده GCC را توزیع می کنند تا کد منبع خود را در دسترس قرار دهند، اما مجوز نرم افزار مجاز LLVM فاقد چنین مانعی است. در پایان، اپل تصمیم گرفت Clang را توسعه دهد، یک کامپایلر جدید که از C, Objective-C و C++ پشتیبانی می کند. در جولای ۲۰۰۷، این پروژه مجوز متن باز شدن را دریافت کرد. طرح. Clang در پشته با LLVM کار می کند. ترکیب Clang و LLVM بیشتر زنجیره ابزار را برای جایگزینی پشته GCC فراهم می کند. یکی از اهداف اصلی Clang ارائه یک معماری مبتنی بر کتابخانه است، به طوری که کامپایلر بتواند با ابزارهای دیگری که با کد منبع تعامل دارند، مانند محیط های توسعه یکپارچه (IDE) همکاری کند. در مقابل، GCC در یک گردش کار کامپایل-لینک - اشکال زدایی کار می کند. ادغام آن با ابزارهای دیگر همیشه آسان نیست. برای مثال، GCC از مرحله ای به نام "fold استفاده می کند" که کلید فرایند کامپایل کلی است، که اثر جانبی ترجمه درخت کد به شکلی دارد که شبیه کد منبع اصلی نیست. اگر خطایی در حین یا بعد از مرحله فولد یافت شود، ترجمه آن به یک مکان در منبع اصلی ممکن است دشوار باشد. علاوه بر این، فروشندگانی که از پشته GCC در IDEها استفاده
می کنند باید از ابزارهای جداگانه برای فهرست کردن کد استفاده کنند تا ویژگی هایی مانند برجسته سازی نحو و تکمیل کد هوشمند را ارائه دهند. Clang اطلاعات بیشتری را در طول فرایند کامپایل نسبت به GCC حفظ می کند و شکل کلی کد اصلی را حفظ می کند و نگاشت خطاها را به منبع اصلی آسان تر می کند. گزارش های خطای Clang دقیق تر، خاص تر و قابل خواندن توسط ماشین هستند، بنابراین IDEها می توانند خروجی کامپایلر را فهرست کنند. طراحی ماژولار کامپایلر می تواند نمایه سازی کد منبع، بررسی نحو، و سایر ویژگی هایی را که معمولاً با سیستم های توسعه سریع برنامه مرتبط هستند ارائه دهد. درخت تجزیه همچنین برای پشتیبانی از بازآفرینی خودکار کد مناسب تر است، زیرا مستقیماً کد منبع اصلی را نشان می دهد. Clang فقط زبان های شبیه به C مانند C, C++، Objective-C و Objective-C++ را کامپایل می کند. در بسیاری از موارد، Clang می تواند در صورت نیاز جایگزین GCC شود، بدون اینکه تأثیر دیگری بر روی زنجیره ابزار به عنوان یک کل داشته باشد. از اکثر گزینه های رایج GCC پشتیبانی می کند. پروژه "Flang" توسط Nvidia و The Portland Group پشتیبانی از Fortran را اضافه می کند. با ا
ین حال، برای سایر زبان ها، مانند Ada , LLVM همچنان به GCC یا یک کامپایلر دیگر وابسته است. عملکرد و سازگاری GCC. Clang با GCC سازگار است. رابط خط فرمان آن بسیاری از پرچم ها و گزینه های GCC را به اشتراک می گذارد. Clang بسیاری از پسوندهای زبان گنو و ذاتی کامپایلر را پیاده سازی می کند که برخی از آنها صرفاً برای سازگاری هستند. به عنوان مثال، کلنگ intrinsics اتمی که دقیقاً متناظر با C11 فیزیک هسته ای و همین طور لینوکس کتابخانه libstdc ++ در کلنگ، توسط جی سی سی ، codice_1 intrinsics برای سازگاری با GCC به انجام رسید. سازگاری ABI را با کد شی تولید شده توسط GCC حفظ می کند. در عمل، Clang جایگزینی برای GCC است. هدف توسعه دهندگان Clang کاهش ردپای حافظه و افزایش سرعت کامپایل در مقایسه با کامپایلرهای رقیب مانند GCC است. در اکتبر ۲۰۰۷، آنها گزارش دادند که Clang کتابخانه های کربن را بیش از دو برابر سریعتر از GCC جمع آوری کرد، در حالی که از حدود یک ششم حافظه و فضای دیسک GCC استفاده می کرد. به نظر می رسد تا سال ۲۰۱۱، Clang این مزیت را در عملکرد کامپایلر حفظ کرده است. از اواسط سال ۲۰۱۴، Clang همچنان سریعتر از GCC در یک معیار زم
ان کامپایل ترکیبی و معیار عملکرد برنامه کامپایل می شود. با این حال، تا سال ۲۰۱۹، Clang در کامپایل هسته لینوکس به طور قابل توجهی کندتر از GCC است در حالی که در کامپایل LLVM کمی سریعتر باقی می ماند. در حالی که Clang از لحاظ تاریخی در تدوین سریع تر از GCC بوده است، کیفیت خروجی عقب مانده است. از سال ۲۰۱۴، عملکرد برنامه های کامپایل شده با Clang از عملکرد برنامه های کامپایل شده توسط GCC عقب تر بود، که گاهی به دلیل فاکتورهای بزرگ (تا ۵٫۵ برابر)، که گزارش های قبلی از عملکرد کندتر را تکرار می کرد. هر دو کامپایلر از آن زمان به بعد تکامل یافته اند تا عملکرد خود را افزایش دهند، با کاهش فاصله: در سال ۲۰۲۱ معیاری برای مقایسه عملکرد LLVM 2.7 در مقابل LLVM 11 و زمان های کامپایل ایجاد شد. نتیجه این بود که LLVM 11 کامپایل کد با بهینه سازی ها ۲ برابر طول می کشد، و در نتیجه کدی تولید می کند که ۱۰ تا ۲۰ درصد سریع تر اجرا می شود (با گاه به گاه در هر جهت)، در مقایسه با LLVM 2.7 که بیش از ۱۰ سال قدمت دارد. رابط. libclang یک رابط از C ارائه می دهد که یک API نسبتاً کوچک ارائه می دهد. عملکردهای آن شامل: تجزیه کد منبع در یک AST، بارگیری
ASTها، عبور از AST، مرتبط کردن مکان های منبع با عناصر درون AST است.
روابط ایران و استرالیا از سال ۱۹۵۶ پایه ریزی شد و تا امروز ادامه یافته است. این روابط از آغاز بر محور روابط اقتصادی شکل گرفته است و اقتصاد، همواره مهم ترین رکن ادامه این رابطه بوده است. علی رغم اینکه دو کشور پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران اختلاف نظرهای اساسی در خصوص سیاست خارجی پیدا کرده اند، ولی دو طرف، به موجب منفعتی که از ادامه تجارت دوجانبه بدست می آورند همواره تلاش کردند مرزهایی بین روابط سیاسی و اقتصادی شکل دهند. استرالیا به ایران به چشم یک بازار فروش بزرگ گندم، فراورده های لبنی و تولیدات خود می نگریسته و ایران نیز همواره از کیفیت کالاهای وارداتی استرالیا رضایتمند بوده است. این روابط با توجه به ماهیت آنرا می توان به چند دوره زمانی مختلف تقسیم بندی کرد که عمده ترین آنها روابط در زمان دودمان پهلوی و حکومت جمهوری اسلامی ایران هستند. پس از پیروزی انقلاب ایران و ایجاد محدودیت هایی برای پیروان برخی مذاهب و تفکرات سیاسی و همچنین شرایط مناسب تحصیل و کار در استرالیا که از مهاجرپذیرترین کشورهای جهان به شمار می رود مهاجرت ایرانیان به این کشور به شدت افزایش یافت. امروزه بر اساس آمارهای غیررسمی نزدیک به ۷۰ هزار استرالیایی
ایرانی تبار در آن کشور زندگی می کنند. روز ۴ شهریور ۱۴۰۴ دولت استرالیا سفیر ایران در استرالیا را اخراج کرد. پیش از انقلاب. تا سال ۱۹۵۶ تلاش چندانی برای برقراری روابط دوجانبه بین دو کشور انجام نشده بود. در این سال دو کشور توافقاتی برای تبادل دیپلمات به عمل آوردند. این آغاز، مقدمه ای شد برای تأسیس سفارت استرالیا در تهران در سال ۱۹۵۹ و ۲ سال بعد نیز سفیر ایران در اندونزی به عنوان سفیر آکرودیته در استرالیا منصوب شد. سفارت ایران در استرالیا در کانبرا نیز در سال ۱۹۷۲ گشایش یافت و از این تاریخ به بعد روابط دو کشور با چند عامل از جمله:۱-بالارفتن بهای نفت خام و کسب سرمایه هنگفت توسط ایران و تمایل استرالیا برای سرمایه گذاری در ایران ۲-پیوستن بریتانیا به اتحادیه اروپا و سخت شدن صادرات استرالیا به آن کشور و جستجو برای بازارهای صادراتی تازه ۳-دیدگاه های سیاسی نزدیک و وابسته به سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا و نقش مشابهی که آمریکا برای هر دو این کشورها به عنوان ژاندارم منطقه ای تعریف کرده بود ۴-موقعیت جغرافیای دو کشور در دو سوی اقیانوس هند که موجب می شد امنیت این منطقه توسط این دو کشور تأمین شود؛ گسترش یافت. در این دوره فر
ماندار کل استرالیا ۲ بار به ایران سفر کرد و محمدرضا پهلوی نیز در سال ۱۹۷۴ سفری به این کشور انجام داد. در سال ۱۹۷۵ مقامات استرالیا در هنگام سفری که به ایران داشتند موافقت اصولی خود را با فروش اورانیوم به ایران ابراز داشتند. در سال ۱۹۷۶ کمیسیون مشترک وزیران دو کشور تأسیس و در همین سال نخستین نشست خود را در تهران به انجام رساند. دومین نشست در سال ۱۹۷۸ در کانبرا انجام شد. آغاز انقلاب تا پایان جنگ. دولت استرالیا چند روز پس از پیروزی انقلاب ایران، با انتشار بیانیه رسمی، دولت موقت مهدی بازرگان را به رسمیت شناخت. در این بیانیه، انقلاب ایران، تنها یک خروش ناشی از عقاید مذهبی دانسته نشده بلکه نشانه هایی مبنی بر وجود خواسته های اقتصادی و سیاسی نیز در آن وجود دارد که از سوی بخش بزرگی از مردم ایران مطرح شده است. در پایان این بیانیه، از سخنان سید روح الله خمینی مبنی بر دوستی با سایر ملتها استقبال شده است و ابراز امیدواری شده است که استرالیا و سایر کشورهای غربی در این دسته قرار داشته باشند. دولت استرالیا در ۲۸ مارس ۱۹۸۰ با انتشار بیانیه دیگری، دوباره از گسترش و پیشرفت انقلاب ایران پشتیبانی کرد و مشکلات سیاسی، مذهبی و اقتصاد
ی که حکومت تازه با آن ها مواجه است را متذکر شد. پس از انقلاب، نخستین سفیر ایران در استرالیا در سال ۱۹۸۵ انتخاب و به کانبرا اعزام شد. پس از حمله عراق بعثی به ایران، استرالیا ضمن امیدواری بر پایان جنگ، از طرح پیشنهادی آمریکا برای فرستادن نیروی نظامی برای باز نگه داشتن تنگه هرمز دفاع کرد. دولت استرالیا استفاده عراق از سلاح های شیمیایی و گسترش جنگ به خلیج فارس (جنگ نفت کش ها) را که مرگ یک استرالیایی را در پی داشت محکوم کرد. در سال ۱۹۸۴ نیز که هیئت ناظران سازمان ملل متحد برای بررسی استفاده عراق بعثی از جنگ افزارهای شیمیایی در جبهه های جنگ به ایران آمد دکتر پیتر دان استرالیایی عضوی از این گروه بود که در پایان بررسی ها استفاده عراق بعثی از این جنگ افزار را تأیید کرد. گرچه سرانجام در شورای امنیت سازمان ملل متحد، استفاده از جنگ افزارهای شیمیایی بدون نام بردن از عراق بعثی محکوم شد. در سال ۱۹۸۶ زمانی که برای دومین بار بازرسان سازمان ملل متحد به ایران آمدند، دوباره دکتر دان در این هیئت حضور داشت و با تأکید دوباره بر استفاده عراق بعثی از این جنگ افزارها و تلاش نماینده استرالیا که در آن زمان کشورش عضو غیر دائم در شورای امن
یت به حساب می آمد عراق بعثی به عنوان بکارگیرنده این جنگ افزارها محکوم شد. پس از تصویب قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت، استرالیا تلاش زیادی برای پذیرفتن آن از سوی طرفین جنگ انجام داد که این اقدام به بهبود نسبی روابط با ایران انجامید. پس از جنگ تا انتخاب خاتمی. پس از پذیرش قطعنامه از سوی ایران، تلاش های دو طرف برای بهبود روابط سرعت گرفت. نیل بلوات ، وزیر تجارت خارجی استرالیا، به ایران سفری داشت و نخستین کمیسیون مشترک وزارتی دو کشور را پس از انقلاب ایران، که به بیان بهتر، سومین نشست از این دیدار است را با مقامات ایران برگزار نمود. در سال ۱۹۹۲ سفر علی اکبر ولایتی به استرالیا اهمیت زیادی داشت. او عالی رتبه ترین سیاستمدار ایرانی بود که از آغاز انقلاب، قدم به استرالیا می گذاشت. پس از آن، سفر وزرای کشاورزی، معادن و فلزات، مسکن و شهرسازی و تعاون ایران نیز انجام گرفت و چهارمین، پنجمین و ششمین نشست های کمیسیون مشترک تجاری نیز در پایتخت های دو کشور انجام گرفت. عالی رتبه ترین مقام استرالیایی نیز که در این دوره به ایران سفر داشت، مایکل بیهان ، رئیس مجلس سنای استرالیا بود. در این دوره، اعزام دانشجویان بورسیه ایرانی به استرالیا افزا