Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
متغیر می شود. بدین ترتیب هر شکل و نقشی نسبت به فضا و شکل اطراف جلوه و معنای خاص پیدا می کند که ناشی از نیروهای بصری است. در نتیجه هر واحد بصری موقعیت فضایی و جلوه و نمود خود را به واسطه روابط فعال و متقابل واحدهای تصویری پیرامون خود کسب می کند و نیروهای تصویری که از جهات مختلف، راست و چپ، بالا و پایین، جلو و عقب بر آن اثر می گذارند موقعیت فضایی آن را ایجاد می کنند. علاوه بر آن رنگ با ارزش های تصویری خاص خود که دائماً تحت تأثیر و دگرگونی شرایط فضایی و تابش نور می باشد، و بافت نیز به صورت مؤثر در مشخص کردن موقعیت فضایی و کیفیات بصری عناصر تصویری مؤثر هستند. ترکیب بندی با تشابه. اگر در ترکیبی شکل، اندازه، رنگ یا بافت فرم های واحد کمی تغییر کند این فرم ها دیگر قسمتی از یک ساختار تکرار محض نیستند، بلکه با تشابه بیشتر و به صورت آزادتری به یک دیگر مربوط می شود. تشابه می تواند چگونگی استقرار فرم های واحد را نشان دهد. ترتیب استقرار مشابه فرم های واحد ممکن است به یک ساختار تکرار، شعاعی یا تغییر تدریجی شبیه شود. ترکیب بندی با تمرکز. اجتماع فرام های واحد در نواحی خاصی از ترکیب (تمرکز) نامیده می شود. تمرکز حرکاتی موزون ای
جاد می کند و اغلب یک مرکز توجه اصلی و تعدادی مرکز فرعی به وجود می آورد. تمرکز پدیده های طبیعی را نیز تداعی می کند، مانند ابرهای زودگذر، پاشیده شدن آب، ریزش برگ ها و مهاجرت پرندگان. نقاشی. تعریف ترکیب. ترکیب یا ترکیب بندی، مهم ترین فرایند در شکل گیری اثر تصویری، معماری یا ارتباط بصری است. واژه ترکیب در لغت به معنای مرکب کردن یا از چند جزء، کل جدیدی را به وجود آوردن است که چیزی متفاوت از اجزای تشکیل دهنده نخستین آن باشد. در طراحی و هنرهای بصری بیش از چهار نوع خط وجود ندارد: عمودی، افقی، اریب و دوّار؛ ولی از ترکیب و تنوعات بی شمار همین چهار نوع خط است که فرهنگ بصری ملل از کهن ترین زمان تا دورهٔ معاصر شکل گرفته است و هم چنان هنرمندان کیفیت های جدیدی از آن ابداع نموده، به جامعه بشری معرفی می کنند. شکل های بنیادین در هندسه و هنرهای تجسمی، از سه شکل مربع، دایره و مثلث فراتر نمی رود، ولی هم چنان که تاکنون شاهد بوده اید، از ترکیب همین اشکال ساده و به دست آوردن اشکال جدیدی از آنهاست که هنرمندان، در فرهنگ های مختلف، متناسب با زمان و فضا و نیز نیاز باطنشان، تصاویر و نقوش بی پایان را خلق نموده، به فرهنگ تصویری بشر ارائه م
ی نمایند. رنگ های اصلی عبارت اند از: قرمز، زرد و آبی؛ ولی از ترکیب آن ها با یکدیگر و امتزاج آن با رنگ سفید است که دنیای وسیع رنگ ها، تا بی نهایت، حاصل می آید. انواع ترکیب. ترکیب در حقیقت مهم ترین عامل در شکل گیری اثر تصویری است. ترکیب وسیله ای است برای بیان ذهنیات هنرمند از طریق تصویر، فرم و قضا یا شبکه ای از روابط است که دارای عملکرد است؛ و به هر میزان که دانش وی از ترکیب ژرف تر و جامع تر باشد تسلط وی به ابزار و اجزای کارش بیشتر، امکان و ابتکار عملش فزون تر، دسترسی به ایجاد فضاهای مورد نظرش فراهم تر است و در نتیجه آفرینشگری مسلط در بیان ذهنیات خود و القای آن به مخاطبان خود خواهد بود. ترکیب، در هنرهای تجسمی به شیوه ها و شکل های بی شمار و متنوعی آشکار می گردد. ترکیب قرینه. از انواع نخستین و در عین حال بسیار ساده ترکیب، نوع «قرینه» آن است. اصولاً هدف از ترکیب در هنرهای تجسمی ایجاد نوعی توازن و تعادل میان اجزای تشکیل دهندهٔ آن است. در عین حال استفاده از ترکیب قرینه در تناسب با زمان ایجاد آن است. ترکیب قرینه معرف زمان، محیط و ذهنیتی آرام، متعادل و موزون و ایستا است. به همین سبب این نوع ترکیب بیشتر در زمان و جوامع
ی طرح و طبع شده است که دارای چنین ویژگی هایی بوده است. در زمان معاصر که ذهن هنرمند مضطرب، نامتعادل و پویاست، ترکیب قرینه کمتر در آثار هنرمندان مشاهده می شود. ترکیب عمودی. ترکیب های عمودی اغلب معرف روحیه ای مثبت و موجب القای کیفیتی ایستا در تصویرند. بارنت نیومان (۱۹۷۰ – ۱۹۰۵) در اغلب آثار خود از حرکت عمودی خط یا سطح سود می برد و بیشتر آثار جوزف استلا، که از فضاهای شهری تشکیل شده است، مرکب از حرکت عمودی خطوط روی سطح بوم می باشند. ترکیب افقی. ترکیب با حرکت افقی خط، کاری است سهل و ممتنع. ایجاد چند خط افقی روی سطح ابتدا بسیار ساده به نظر می آید ولی به هنگام تنظیم و القای فضا از طریق آن، نیازمند خلاقیت، تمرکز، تمرین و حوصله است. خطوط افقی در محیط در دو کیفیت طبیعی و مصنوعی قابل ملاحظه است. خط افقی در محیط طبیعی: منتهی الیه یک کویر، خط افقی ساحل و انتهای اقیانوس، جایی که دریا، به ظاهر با آسمان تماس پیدا می کند. خط افقی در محیط مصنوع: کابل های انتقال نیرو، قرنیز دیوارها، جدول خیابان ها، جوی ها، کرکره ها. خطوط افقی بیشتر معرف انرژی های از نفس افتاده اند؛ سکون و آرامش درون را القا می نمایند و مبین فضایی کم تحرک و کم جن
بش اند. بسیاری از هنرمندان که در پی القای فضایی آرام، بدون هیجان و نیز کم جنب و جوش می باشند، با تأکید بر ریتم و حرکت خطوط افقی، ترکیب خود را شکل می بخشند. دایره را نمادی از آسمان و عالم ملکوت می دانند. در بسیاری از اجتماعات اولیه برای استماع بحثی یا دیدن نمایشی، جماعت، خود به خود چنین شکل دوّاری را به خود می گیرند. به همین مناسبت شکل معماری بسیاری از میدان های ورزشی یا نمایشی دارای شکل دایره است. از نظر استحکام و مقاومت، این شکل هندسی از ویژگی های خاصی برخوردار است. فشار یا نیرویی که بر سطح یک قوس یا دایره فرود می آید در یک نقطه متمرکز نمی شود بلکه در سطح آن منتشر و پخش می گردد. به همین سبب تا قبل از شیوه های نوین معماری و استفاده از آهن و سقف های پیش ساخته از طاق های «ضربی» یا قوسی و جناقی استفاده کرده اند. به قول کاندینسکی، دایره، شکل گسترش یافته یک نقطه است که معرف کهکشان، عالم ملکوت و مبین زمان است. در حقیقت تصور حرکت و زمان (که دو عنصر مترادفند) بدون وجود دایره امکان پذیر نیست. دایره بیش از هر شکل هندسی دیگر، در آنچه با حرکت و پویش سر و کار پیدا می کند حضور دارد. در پرده ها یا ترکیب هایی که به طور مستقی
م یا غیر مستقیم از شکل دایره برای ترکیب استفاده کرده اند، چشم با حرکت نرم و سیالی در تمام سطح اثر به چرخش در می آید و تجربه پویایی از فرم و خط و رنگ حاصل می شود. ترکیب متقاطع. ساده ترین نوع ترکیب متقاطع صفحه شطرنج است. صفحه شطرنج از خطوط عمودی و افقی ترکیب یافته که در تناسبی مساوی یکدیگر را قطع نموده اند. چنانچه به نقشه شهرهای کنونی توجه شود به سادگی متوجه خواهیم شد که از خطوط عمودی و افقی متقاطع تشکیل شده است. اگر حین مسافرت با هواپیما از فراز شهری عبور کنیم متوجه می گردیم که آنچه فضای زیستی شهرهای کنونی را، در کل، تشکیل می دهد، خطوط عمودی و افقی است. نوع قابل دسترس تر آن چهار راهیست که هر روز از آن گذر می کنیم. عناصر به وجود آورنده آن چیزی جز دو خط افقی و عمودی که یکدیگر را قطع نموده اند، ناست. ترکیب های متقاطع، تضادی را نیز دربردارند. تضاد بین زندگی و از پا افتادگی؛ تضاد بین حرکت و سکون؛ تضاد میان ایستایی و نرمش. هنرمند هنرهای تجسمی با هوشمندی از نیروهای بالقوه عناصر متقابل سود می جوید؛ آن ها را در کنار هم قرار می دهد؛ هماهنگشان می سازد و سپس پیام خود را از طریق آن ها منتقل می سازد. پیت موندریان (۱۹۴۴ – ۱۸
۷۲) نقاش هلندی، از جمله هنرمندانی است که در ترکیب بندی هایش از تضاد میان حرکت های عمودی و افقی سود برده است. او ابتدا هنرمندی بود که از مناظر طبیعی نقاشی می کرد ولی به تدریج فرم های طبیعی منظره را ساده نمود تا به ناب ترین شکل آن یعنی خطوط عمودی و افقی نزدیک گردد. او در جست و جوی یک واقعیت ناب و خالص بود. او در بخشی از بیانیه خود تحت عنوان: «هنرهای تجسمی و هنرهای تجسمی ناب» می گوید: «هر چند هنر اصولاً همیشه و در همه جا یک عنصر واحد است، ولی با این حال در بیان های مختلف و متنوع آن دو گرایش وجود دارد که در تضاد با یکدیگرند. یکی از آن ها به آفرینش مستقیم زیبایی جهان توجه دارد و دیگری به بیان زیبا شناختی انسان، یعنی به بیان فکر و تجربه او می پردازد. روش نخست واقعیت را به صورت عینی قبول دارد، ولی دیگری آن را به صورت ذهنی می پذیرد؛ بنابراین در آثار فیگوراتیو به نمایش زیبایی به صورت عینی برمی خوریم که صرفاً از طریق فرم و رنگ، همراه با تناسبات متعادل و متقابل بیان شده اند و در عین حال تلاش شده است تا رنگ و فرم احساسی را در ما زنده کند. این کوشش اخیر که به طور حتم نتیجه بیان فردی است مانع از نمایش ناب زیبایی می شود؛ ول
ی با وجود این اگر یک اثر هنری احساسی را در ما بیدار کند، وجود دو عنصر مخالف هم (یعنی ذهن و جهان) در آن انکارپذیر است. هنر مجبور است تا راه حل صحیحی را پیدا کند. هنر طبیعت گرا به رغم دوگانگی تمایلات خلاقه اش میان ذهنیت و عینیت هماهنگی لازم را فراهم آورده است. در نظر بیننده در شرایطی که خواهان زیبایی خالص است، تمایل به بیان فردی در درجه اول اهمیت است؛ ولی از نظر هنرمند، جست و جوی بیانی واحد از طریق توازن و تعادل دو قطب مخالف همیشه و همه جا مورد توجه بوده و خواهد بود.» افزون بر موندریان هنرمندان دیگری نیز از ترکیب متقاطع (عمودی – افقی)، در آثارشان سود برده اند که از آن میان می توان به آثار جوزف آلبرز (۱۹۷۶ – ۱۸۸۸)، فریتز کلارنر (۱۹۷۲ – ۱۸۹۹) و رابرت رایمن اشاره کرد. ترکیب مثلثی. یکی دیگر از انواع ترکیب دوازده گانه، ترکیب مثلثی است. این نوع ترکیب از جهات بسیاری با ترکیب قرینه شباهت دارد ولی از قوانین خاص قرینه (که آنچه در سمت راست ساختمان یا تصویر ساخته شده است، بدون کم و کاست در طرف دیگر تکرار می شود) پیروی نمی کند. ترکیبات مثلثی عموماً از استحکام استثنایی برخودارند. از این رو، بسیاری از ترکیبات صدر رنسانس دارای
ترکیب مثلثی شکل هستند. هنرمندان دیگری نیز از استحکام و ساختار منسجم مثلث، برای ترکیب بندی، سود برده، کیفیت آن را با نیاز تصویر مورد نظر منطبق نموده و در مجموع، مفهوم کلاسیک آن را دگرگون ساخته اند. ترکیب اریب. نمونهٔ دیگری از ترکیب های دوازده گانه که موارد بسیاری از آن در آثار هنرمندان معاصر دیده می شود، ترکیب اریب است. حرکت اریب در تصویر، نمایشی از عدم ایستایی و تعادل است؛ ولی هنرمندان معاصر از ریتم سازنده بالقوه حرکت اریب بهره مثبت برده و ساختار بسیاری از آثارشان را بر آن اساس تنظیم نموده اند. حرکت اریب اگرچه در وهله نخست حکایت از ریزش، عدم پایداری و نابسامانی دارد، ولی همین عامل های منفی، در ذهن هنرمندی خلاق تبدیل به فضایی سازنده و مثبت گشته و به مثابه یک بیانیه تصویری قابل تعمق در می آید. ترکیب متمرکز و غیر متمرکز. این نوع ترکیب به ویژه در دورهٔ انسان گرایی رنسانس، که انسان مرکز ثقل هر اندیشه و بینش فرهنگی بود، مورد استفاده قرار گرفت. در تابلوهای دوره رنسانس، انسان در مرکز ترکیب بندی قرار داشت و دیگر عناصر تشکیل دهنده اثر، همه در جهت جلب توجه بیننده به آن (انسان) عمل می نمودند. در ترکیب های «غیرمتمرکز» عن
اصر گوناگون، انسان، طبیعت و اشیا در چندین نقطه اثر پراکنده می شوند و هر کدام به نوبه خود در ساختار کلی اثر نقش تعیین کننده ای دارند. چشم در این قبیل آثار در نقطه مشخصی ثابت نیست و در سرتاسر نگاره گردشی موزون دارد. بیننده در این قبیل آثار به تجربه کم نظیری از نور و رنگ هدایت می شود که در دیگر آثار کمتر شاهد آن بوده است. یکی از نمونه های مشخص این نوع ترکیب، نگارگری سنتی ایران است. نگارگری سنتی ایران دارای حرکت است، از سطحی به سطح دیگر و از ورای همین حرکت است که وجد عارف منشانه ای در بیننده به وجود می آورد. نقاشی قهوه خانه نیز که ارائه منطقی همان جهان بینی است، بیننده را با خود در سطوح مختلف اثر به گردش وامی دارد، و با هر حرکت، حکایت تازه ای روایت می کند. از مشخص ترین ترکیب های متمرکز نقاشی دیواری لئوناردو دا وینچی (۱۵۱۹ – ۱۴۵۲) از آخرین شام حضرت مسیح (ع) است. در این نقاشی دیواری حضرت مسیح (ع) دقیقاً در کانون تصویر قرار گرفته و سایر اجزای تصویر، چشم بیننده را به کانون تصویر (پیکر حضرت مسیح (ع))، هدایت می نماید. ترکیب حلزونی. در ترکیب «معراج حضرت رسول» (ص)، اثر سلطان محمد نقاش، محفوظ در موزه بریتانیا، با یکی از ب
دیع ترین انواع ترکیب حلزونی رو به رو هستیم: فراخ ترین خط قوس حلزونی با اندام فرشته ای که در پایین سمت راست نگاره قرار دارد آغاز و سپس حول فرشته هایی که اطراف حضرت رسول (ص) را احاطه کرده اند، ادامه یافته و کانون آن به پیکر حضرت ختمی مرتبت خاتمه می یابد. ترکیب موّاج. ترکیب های موّاج در اینجا به دو صورت معرفی می گردند: نخست ترکیب های موّاجی که معرف التهاب و اضطراب درونند، مانند آثار ونسان وان گوگ و دیگری ترکیب های موّاجی که به تنظیمی موزون و حساب شده نزدیک شده و هیولای درون به نظمی هندسی فرجام یافته است نظیر آثار هنرمند معاصر بریژیت رایلی. در ترکیب های مواج وان گوگ، «شور جنون آسای هنرمند که در سراسر منظره پخش شده است، هر گونه قاعده ترکیب بندی کهن را در هم می شکند و همه خط های مسیر را در توده گردان پویایی که نماد جذب کامل هنرمند در دل طبیعت است، در هم می پیچد. این همه تاویلی است از شکنجه های هستی انسان» برعکس در آثار بریژیت رایلی حرکت موج گونه زمان به قالب نظم بسیار دقیق و معقولی در می آید و نوعی دیگر از حرکت و زمان در تصویر معرفی می گردد. ترکیب منتشر از نوع ترکیب «منتشر»، در نگاره های سنتی ایران، نقاشی خاور دور،
و در آثار نقاشان معاصر نظیر تورس کارسیا (۱۹۴۹ – ۱۸۷۴)، ژان بازن (۱۹۷۵ – ۱۹۰۴) و پیتر یانک، می توان سراغ کرد. ترکیب بندی در حقیقت مجموعه گامهایی است که از طرح های خام و ساده آغاز می گردد؛ سپس در ذهن آفرینشگر آن مراحل بسیار حساس «تاویل»، «تعدیل» و «تبدیل» را در مقاطع و شرایط بسیار پیچیده و گوناگون پشت سر می گذارد و تدریجاً به مرحله نهایی، که گویای انتخاب فرجامین هنرمند است، نزدیک می شود. دریافت پیام برای مخاطب، در این مسیر معکوس است. به این معنی که بیننده ابتدا کل پیام را به صورت فیگوراتیو، انتزاعی یا هندسی دریافت می کند و در مرحله بعد محتوا، ترکیب، اصول، مبانی و شیوه اجرا را در ذهن جمع بندی نموده، پیام را درک می کند. ناگفته پیداست که تمام این فرایند، ناآگاهانه صورت می بندد؛ ولی به هر تقدیر اطلاعات به ذهن منتقل می شود. چنانچه مقاصد اصلی ترکیبی که پیام را می سازد، موفقیت آمیز باشد، یعنی به راه حلی منطقی رسیده باشد، نتیجه روشن و دارای ارتباط منطقی لازم خواهد بود. در یک ترکیب بندی بسامان، ارتباط میان فرم و محتوا را می توان زیبا و ظریف خواند و هرگاه تصمیماتی که به یک ترکیب ناموفق منتهی می شود، پدیدار گردند، نتیجه
کار مبهم خواهد بود. مجموعه عواملی نظیر ترکیب، هدف، ساختار و بیان، باید از هر نظر کافی و توانمند باشند تا پیام بصری مؤثر و کارساز افتد. در غیر این صورت بیان تصویری به سطح نازلی از روابط و تناسبات نزدیک خواهد شد که توان القای پیام و ایجاد ارتباط را نخواهد داشت. ترکیب در طراحی سنتی ایران. مقصود از ترکیب، کنار هم چیدن عناصر، و در مورد هنر نقش هایی است که در نهایت وحدت ایجاد کند. یگانگی، هدف شکل و محتوای ترکیب است. به هیچ وجه نمی توان نقش های آماده (طراحی و رنگ شده) را پهلوی هم چید و نام آن را طراحی گذاشت، اشتباهی که اغلب و اکنون به ویژه طراحانی می کنند که به جای قلم از رایانه استفاده می کنند. در کار طراحی سنتی گذشته از اینکه نقش ها باید با هم سازگار و همجنس باشند، باید هر یک رنگ بندی مناسب خویش و در عین حال مناسب دیگر اجزا کنار خود و زمینه کار داشته باشند و مقصود از ترکیب همین است. ترکیب وحدتی است که از کثرت پدید می آید و بنابراین طراح باید بسیار سنجیده و کار آزموده باشد و نه تنها ترکیب شکل ها (فرم ها) بلکه رنگ ها را خوب بشناسد و در کار خویش تضاد، ناسازگاری، نقطهٔ ضعف و امثال آن ها باقی نگذارد. در نظر گرفتن نه تن
ها تناسب متن و حاشیه، متن و اجزا درون آن بلکه ملاحظه اجزا مناسب متن و حاشیه از مهم ترین عوامل موفقیت طرح و کمال آن است. باید توجه داشت که طراحی سنتی ایران، خود فرهنگ بالغی است که از طریق کوشش های نسل های فراوان و گاه بسیار هوشیار، دانشمند و هنرمند پدید آمده است؛ بنابراین رعایت مبانی آن ناگزیر است. ترکیب نه تنها در طراحی سنتی، یعنی طرح کاشی، قالی، کارهای فلزی و چوبی اهمیت دارد، بلکه یکی از مهم ترین کارکردهای آن در معماری سنتی ایران است که مشمول عمده قواعد طراحی سنتی است. نقشه کلات ها (چه به شکل دژ و چه به صورت روستا یا قلعه) و نیز نقشه باغ ها، کوشکها و خانه ها و مسجدهای ایران تابع آن است. نگارخانه. این نقاشی ها همه یک موضوع را نشان می دهند، ظهور لازاروس، و اساساً چهره های یکسانی دارند، اما ترکیبات بسیار متفاوتی دارند. ترکیب بندی در تئاتر. کمپوزیسیون ترتیب قرار دادن اشخاص بازی بر روی صحنه، به منظور کشف رویداد دراماتیک و ترسیم آن به ساده ترین شکل ممکن، از طریق تاکید یا تقابل است. در تعریفی دقیق تر کمپوزیسیون حرکت را شامل نمی شود، بلکه حالت ایستا دارد. گویی کمپوزیسیون نوع قرار گرفتن اشخاص بازی بر روی صحنه، در لحظ
ه ای خاص است که به کمک دوربین عکاسی آن را ثبت کرده ایم. ترکیب بندی، ساختار و شکل یا طرح بندی یک گروه است، اما هدف آن بیان معانی تصویر صحنه نیست. ترکیب بندی قادر است احساس، کیفیت و حال و هوای موضوع را از طریق رنگ، خط، حجم، و شکل بیان کند. داستان را روایت نمی کند و ایده نیست، بلکه یک فن است. چیدمان منطقی آدم ها در یک دسته بندی صحنه ای از طرق تأکید، ثبات، توالی و توازن برای رسیدن به زیبایی و وضوحی رضایت بخش است.
کلیسای اولم یک کلیسای لوتریانیسم تاریخی در شهر اولم آلمان است.به خاطر بزرگی ساختمان آن گاهی به آن لقب کلیسای جامع داده می شود اما اولم در واقع کلیسای جامع نیست چرا که هیچگاه مقر اسقفی نبوده است. ساخت کلیسای اولم در دوره باروک (۱۳۷۷ میلادی) آغاز گشت و در سال ۱۸۹۰ پایان یافت. ارتفاع برج این کلیسا ۱۶۱ متر است که آن را به بلندترین برج کلیسا در جهان تبدیل کرده است. همچنین این کلیسا بین سال های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۱ عنوان بلندترین ساختمان جهان را دارا بود.
برگه دان مستند مجازی بین المللی و به اختصار ویاف نام پروژه مشترکی میان چندین کتابخانه ملی است تا برگه دان مستندی از داده های کتابداری ایجاد کنند. ویاف از سوی مرکز کتابخانه رایانه ای پیوسته (اوسی ال سی، OCLC) مدیریت می شود. پروژه ویاف به ابتکار کتابخانه ملی آلمان و کتابخانه کنگره ایالات متحده راه اندازی شد.
محمدحسن خان سردار ایروانی (درگذشتهٔ ۱۷ ذیحجهٔ ۱۲۷۱ ه .ق) معروف به خان بابا خان سردار پسر محمدخان ایروانی و حکمران یزد و کرمان در دوره ناصرالدین شاه قاجار بود. از او در منابع به عنوان سردار ماکویی نیز یاد شده است. او در عمران و آبادی مناطقی که تحت حکومت داشت می کوشید و توسعه صنایع و حرف را تشویق می کرد. در دوران حکمرانی او عمارت دیوانی یزد و سرای گنجعلی خان که رو به ویرانی نهاده بودند، مرمت شدند. وی همچنین بانی باغ سردار در تهران به شمار می رود. محمدحسن خان را نباید با حسن خان قاجار قزوینی (ملقب به ساری اصلان) برادر حسین خان سردار ایروانی اشتباه کرد. زندگی. حکومت عراق. در سال ۱۲۵۵ قمری که محمدخان ایروانی پدر خان باباخان سردار در هرات درگذشت، عناوین و مناصب او به خان باباخان داده شد. از جمله حکومت عراق بود که به سردار سپرده شد و او نیز عبدالله خان پسر خود را به نیابت به حکومت آنجا فرستاد. احترام محمدحسن خان در دربار محمدشاه به حدی بود که در سلام عام سپر و دبوس به دست می گرفت و پیشاپیش صف شاهزادگان می ایستاد. حسن خان مورد توجه حاجی میرزا آقاسی و حاجی میرزا آقاسی او را «فرزند» خطاب می کرد ولی پس از درگذشت محمدشاه
، هرچند شبی حاجی را از دست دشمنانش در باغ خود پناه داد، ولی در کنار میرزا یوسف مستوفی الممالک، صدرالممالک اردبیلی، عباسقلی خان جوانشیر، میرزا محمدخان سپهسالار و حسینعلی خان معیرالممالک جزء هیئتی بود که به سفارت انگلستان را رفتند تا مخالفت خود را با انتصاب دوباره حاجی میرزا آقاسی به صدارت ابراز کنند. در همین زمان اهالی اراک نیز به تحریک یوسف خان گرجی که بانی این شهر و سال ها حاکم عراق عجم بود سر به شورش برداشتند و خواستار عزل عبدالله خان شدند. یوسف خان همچنین پسر خود محمدعلی خان را فرستاد تا فوج عراق را به سمت تهران حرکت دهد تا در زمان رسیدن ناصرالدین شاه به این شهر به استقبال او رفته و اظهار سرسپردگی کنند. محمدحسن خان که فوج عراق را جزئی از حکومت عراق و ابواب جمعی خود می دید سعی کرد تا از حرکت فوج جلوگیری کند و در نهایت حسین پاشاخان فرمانده فوج مراغه را به همراه عده ای از هواخواهنش شبانه بر سر سربازان عراقی تازاند و آنان را خلع سلاح کرد. در آن زمان ناصرالدین شاه در قزوین بود و چون از این ماجرا خبردار شد آن را تعبیر به خودسری محمدحسن خان کرده و نامهٔ توبیخ آمیزی به او نوشت که اگر بار دیگر از حد خود تجاوز کند،
سرش را به باد خواهد داد. به همین خاطر محمدحسن خان، پسر از ورود شاه به تهران، برخلاف سایر درباریان به حضور شاه نرفت و از روی احتیاط در خانهٔ خود به سر می برد تا آنکه امیرکبیر به صدارت نشست و به وساطت او به نزد شاه بار یافت. حکومت یزد و کرمان. محمدحسن خان در سال ۱۲۶۵ قمری به حکومت یزد و کرمان منصوب شد و چنان که مرسوم او بود و خود هیچ گاه به محل حکومت نمی رفت، آقاخان ایروانی، برادرزاده خود را، به نیابت از خود به یزد فرستاد. در آن زمان بابیان در یزد ظهور کرده بودند و نظم و آرامش در آن محدوده از میان رفته بود. از آنجایی که آقاخان در مهار امور توفیقی نیافت، محمدحسن خان یکی از عمودزادگانش را به نام شیخعلی خان ماکویی به یزد فرستاد و او اشرار آن حدود را از میان برداشت. او در سال ۱۲۶۷ در سفر ناصرالدین شاه به اصفهان به همراه میرزا تقی خان امیرکبیر و تنی چند از درباریان از ملتزمین رکاب بود. چون در این سال امیرکبیر از صدارت عزل شد و مورد غضب ناصرالدین شاه قرار گرفت، سفارت روسیه تنی چند قراول به خانه امیر فرستاد و اعلام کرد که او تحت الحمایه روسیه است. از آنجا که محمدحسن خان تابعیت روسی نیز داشت، ناصرالدین شاه او را مأمور
مذاکره با سفیر روسیه کرد تا از او ملاقات و سؤال کند که به چه حقی نظامیان روسی را به خانه ای که مادر و خواهر شاه آنجا سکونت دارند فرستاده است. محمدحسن خان در سال آغازین صدارت میرزا آقاخان نوری نشان تمثال همایون دریافت کرد و هفت فوج از افواج قشون ایران ابوابجمعی او شدند و پنج فوج نیز به پسرش عبدالله خان سپرده شد. باغ سردار. محمدحسن خان در محدوده خیابان ایران و بهارستان فعلی که در آن زمان خارج از حصار تهران قرار داشت، باغ بزرگی ساخت که حد شمالی آن خیابان ژاله، حد شرقی آن خیابان ایران، حد جنوبی آن خیابان امیرکبیر و حد غربی آن خیابان سیروس بود. این باغ در زمان خود بزرگترین باغ های تهران بود و قناتی نیز به نام آب سردار مخصوص آبیاری این باغ احداث شده بود که در ضلغ شرقی باغ جریان داشت و امروز خشک شده است. بعد از فوت محمدشاه حاجی میرزا آقاسی به همراه سایر رجال ایروانی که در طول دوره حکمرانی محمدشاه مناصب و مقام های دولتی را در انحصار خود درآورده بودند، از ترس مخالفان در در این باغ پناه گرفتند، تا آنکه مهد علیا به ایشان امان داد و حاجی میرزا آقاسی نیز مخفیانه به شاه عبدالعظیم فرار کرد و در آنجا بست نشست. باغ سردار بیش
از سی چهل سال دوام نیاورد و پس از فوت سردار، همسرش ماه رخسارخانم فخرالدوله باغ را تکه تکه کرد و به تدریج به فروش رساند. بزرگترین این تکه ها نصیب حاجب الدوله شد که او نیز به پاشاخان امین الملک فروخت و پس از پاشاخان به میرزا حسین خان سپهسالار انتقال یافت و او باغ بهارستان و مسجد سپهسالار در این زمین ها ساخت. قسمت باقی مانده باغ به خانه ها و باغ های کوچک و بزرگی تبدیل شد که امروز محله ایران را تشکیل می دهد. خانواده. محمدحسن خان با ماه رخسارخانم فخرالدوله دختر عباس میرزا ازدواج کرد و از او صاحب چهار پسر و شش دختر شد. پسرهای وی محمد خان میرپنجه، یوسف خان سرتیپ، ابوالفتح خان صارم الدوله و عبدالحسین خان فخرالملک (ناصرالسلطنه، کُفری) نام داشتند. از دختران فرخ لقا خانم (همسر اسماعیل میرزا معزالدوله)، بدیع الجمال خانم (همسر انوشیروان میرزا ضیاءالدوله)، فاطمه خانم شمس السلطنه (همسر داوود خان نوری)، هما خانم (همسر عبدالله میرزا نایب الایاله) را می توان نام برد. محمدحسن خان پیش از فخرالدوله همسر دیگری داشت و از او همچنین صاحب یک پسر بود به نام عبدالله خان و دختری بنام آغا بیگم.
سازمان جهانی مبارزه با دوپینگ یا آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ به اختصار (WADA)، یک بنیاد مستقل ایجادشده با ابتکار جمعی از رهبران کمیته بین المللی المپیک (IOC) است. این بنیاد در ۱۰ نوامبر ۱۹۹۹ در لوزان، سوئیس ایجادشد. این سازمان به مبارزه با دوپینگ (زورافزایی) در ورزشکاران می پردازد.در سال ۲۰۰۲ مقر این سازمان به مونترآل انتقال یافت.
بندر نیویورک یکی از بزرگ ترین بنادر طبیعی جهان است که در شهر نیویورک واقع شده است. مجسمه آزادی در این بندر و در دهانه رودخانه هادسون قرار دارد.
پیشینه باشگاه فوتبال استقلال تهران (۱۳۸۰–۱۳۵۷) دومین دورهٔ تاریخ باشگاه استقلال و از فاصلهٔ سال های ۱۳۵۷ تا پایان آخرین دورهٔ جام آزادگان در ۱۳۸۰ است. استقلال در این سال ها دوران پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشت و در فاصله ۲ فصل قهرمانی در جام باشگاه های آسیا در فصل ۷۱–۱۳۷۰ تا حضور در دسته ۳ جام آزادگان در فصل ۱۳۷۲ را تجربه کرد. در کنار قهرمانی در آسیا استقلال در این دوره موفق به کسب عنوان های دیگری همچون ۳ عنوان قهرمانی در لیگ ایران، ۲ قهرمانی در جام حذفی و ۳ قهرمانی در جام باشگاه های تهران شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ و دگرگونی هایی که در ابعاد اجتماعی و فرهنگی پدید آمد، ورزش و فوتبال نیز تحولات گسترده ای را شاهد بود. باشگاه تاج که پیش از انقلاب دارای امکانات و زیرساخت های بسیاری در تهران و دیگر نقاط کشور بود، به یک باره تمامی امکانات خود را از دست داد و در برهه ای ادامهٔ حیات تیم فوتبال باشگاه نیز به مخاطره افتاد. در این میان تلاش چند تن از بازیکنان قدیمی باشگاه و رایزنی هایی که با مقام های دولت موقت داشتند، موجب شد تا اساس باشگاه از گزند فروپاشی دور بماند و بستری برای ادامهٔ کار باشگاه با نام استقلال فراهم شود. ب
ه این ترتیب با تلاش های بازیکنان پیشین استقلال این تیم با نام نوینش در مسابقات داخلی و بین المللی حاضر شد. منصور پورحیدری پیش آهنگ ورزشکارانی بود که برای برون رفت باشگاه از شرایط دشوار پیش آمده تلاش می کردند. حضور و نقش منصور پورحیدری در این دوران برای استقلال بسیار پر رنگ بود و اگر چه دوران سرمربی گری پورحیدری در این سال ها متوالی نبوده است و گهگاه مربیان دیگری نیز هدایت استقلال را بر عهده داشته اند، با این حال نقش او در بقا و ادامهٔ فعالیت باشگاه استقلال بیش تر از دیگران بوده است. در پی پیروزی انقلاب مسابقات سراسری فوتبال ایران که با نام جام تخت جمشید برگزار می شد از دستور کار مدیران فوتبال ایران کنار رفت و در فاصله سال های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۸ مسابقات لیگ سراسری در ایران برگزار نشد و استقلال به همراه دیگر تیم های تهران در مسابقات استانی جام باشگاه های تهران و جام حذفی تهران شرکت کرد. استقلال در این دوران و بر خلاف دوران پیشین حضورش در فوتبال ایران تغییرات فراوانی به خود دید و بارها مربیان و مدیران استقلال عوض شدند و این تغییرات گاهی تنها به فاصله چند روز بود و تیم استقلال هیچگاه در سیستم مربیان و مدیرانش آرامش دهه
های پیشین را نداشت. با این وجود استقلال توانست در ۳ فصل عنوان قهرمانی جام باشگاه های تهران را از آن خود کند. با آغاز فصل ۶۹–۱۳۶۸ مسابقات سراسری مجدداً با شکل و نامی دیگر، جام قدس، برگزار شد و بدین ترتیب استقلال بار دیگر به مسابقات سراسری ایران بازگشت و با قهرمانی در نخستین دوره این مسابقات توانست به عنوان نماینده ایران راهی مسابقات جام باشگاه های آسیا ۹۱–۱۹۹۰ شد و با کسب قهرمانی در این مسابقات علاوه بر دومین قهرمانی بین المللی برای خود باشگاه دومین قهرمانی بین المللی باشگاه های ایرانی را نیز به دست آورد. با آغاز دهه ۱۳۷۰ مسابقات باشگاهی فوتبال ایران با نام جام آزادگان برگزار شد و استقلال در این مسابقات حاضر شد و با وجود فراز و نشیب های فراوان که حتی تا باعث حضور این تیم در دسته پایین تر فوتبال ایران نیز شد، توانست دو بار قهرمان این مسابقات شود. در این دهه استقلال دو مرتبه نیز توانست جام حذفی ایران را از آن خود کند. ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۸. اشغال سازمان تاج. پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ در ایران، سازمان ورزشی و فرهنگی تاج از نخستین مکان هایی بود که توسط کمیتهٔ انقلاب تسخیر شد. بنا به گفتهٔ منابع انقلابی، در شب یک شنبه ۲۲ به