Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سِورن کولیس-سوزوکی (زاده ۳۰ نوامبر ۱۹۷۹، ونکوور) نویسنده، سخنگو و میزبان برنامه های تلویزیونی مربوط به محیط زیست و جنبش بشردوستی است. او فرزند "تارا کولیس" نویسنده و "دیوید سوزوکی" نسل شناس و فعال محیط زیست است. هنگامی که ۹ سال داشت یک گروه کوچک بنام (ECO) تأسیس نمود که به کودکان و نوجوانان دیگر، عشق به بشریت و به محیط زیست را می آموختند. در سال ۱۹۹۲ و هنگامی که تنها ۱۲ سال داشت، به همراه گروه کوچک خود و پس از جمع آوری هزینه سفر توسط کمک های مردمی به ریودوژانیرو رفت و در کنفرانس قلهٔ زمین وابسته به سازمان ملل متحد، متنی را که چشم اندازی از نوجوانان هم سن او بود، برای نمایندگان قرائت نمود. پس از خواندن متن مورد تشویق تمامی نمایندگان "قله زمین"(معروف به سامیت) قرار گرفت و ویدیوی این سخنرانی در دنیا بر سر زبان ها افتاد. نام ویدئو دختری که دنیا را ۵ دقیقه وادار به سکوت کرد نام گرفت. وی در سال ۱۹۹۳ نیز در برنامه محیط زیست ملل متحد مورد تقدیر قرار گرفت.
ورنا کلم استاد و رئیس موسسه مطالعات عربی در دانشگاه لایپزیگ در آلمان است. او متخصص تاریخ قرون اول اسلامی و ادبیات عرب است که دکترای خود در مطالعات اسلامی را در سال ۱۹۸۸ از دانشگاه توبینگن گرفت. کلم مولف کتاب های متعددی در زمینه تاریخ اسلام و ادبیات عرب و فارسی می باشد. منابع. ٰVerena Klemm, The Institute of Ismaili Studies
عکاسی نیز همچون دیگر هنرها و علوم، نیاز به ابزار و تجهیزات خاص خود دارد. برخی از ابزارها در ایجاد عکس نقش اساسی دارند و نبود آن ها فرایند عکسبرداری را ناممکن می سازد و بعضی دیگر به عکاس کمک می کنند تا علاوه بر سرعت عمل و صرفه جویی در زمان، تصویر بهتری را نیز ثبت کند. دوربین آنالوگ. دوربین آنالوگ طی سالیان طولانی از وضعیت ابتدایی خود که همان اتاق تاریک بود، تکمیل و به حالت فعلی درآمده است. اولین دوربین ها فاقد مسدودکننده و دیافراگم بودند. لنز آن دوربین ها کاملاً ابتدایی، و انحراف خطی شدید و سایه یا تاریکی در گوشه ها داشتند. لزوم مسدودکننده از زمانی احساس گردید که سرعت مواد حساس عکاسی (نورگیری) افزایش یافت و زمان نوردهی به کسری از ثانیه رسید. مسدودکننده ها در انواع مختلفی تولید شده و برای کارهای متعدد مورد استفاده قرار گرفتند. مسدودکننده های برگی در تمامی سرعت های فلاش کارایی داشتند، ولی سرعت آن ها کم بود. مسدودکننده های سطح کانونی هم با وجود سرعت بالا، در ثبت تصویر از سوژه های متحرک، بسته به جهت حرکت پره ها (افقی یا عمودی) تصویر را دچار اعوجاج می کردند. با ورود عکاسی به جامعه و دنیای خبر و ورزش، طلب برای سرعت
های بالای مسدودکننده، برای ثبت وقایع سریع افزایش یافت. سرانجام کارخانه مینولتا در سال ۱۹۹۸ دوربین ماکسیوم ۹ خود را با سرعت مسدودکننده ۱/۱۲۰۰۰ ثانیه به جهان معرفی کرد، که خود انقلابی در این زمینه محسوب می شود.مسابقهٔ دیگر سازندگان تجهیزات عکاسی در بحث روزنه درگرفت. لنزهای سریع برای کارهای خبری و ورزشی عالی بودند. بعضاً نیز بسته تر بودن روزنه، برای بدست وضوح در عمق میدان کمک زیادی می کرد. سریع ترین لنزهای جهان را، فعلاً با f/1:0.7 کارخانه زایس به سفارش سازمان ناسا برای کارهای فضایی، مخصوص دوربین های ۳۵ میلی متری و کارخانه فوجی برای دوربین های مدار بسته تولید کرده است. فیلم. فیلم عکاسی که عمده تاریخ عکاسی مربوط به پیدایش و تکامل آن است، یک سطح حساس عکاسی است که از شیشه های کلودیونِ تر شروع و تا ورق شفاف پلاستیکی که از جنس پلی استر یا نیترو سلولوز یا سلولوز استات است ادامه پیدا کرده است. این ورق با یکی از هالیدهای نقره که اکثراً برومور نقره و یک ماده ژلاتینی که برای چسباندن نمک مورد نظر بر سطح ورقه پلاستیکی ساخته شده، به وجود می آید.فیلم عکاسی دارای انواع گوناگونی است. از فیلم های عادی نور روز تا ریورسال های نور
شب. دوربین دیجیتال. دوربین دیجیتال یک دستگاه الکترونیکی است که برای گرفتن عکسو ذخیرهٔ آن، به جای فیلم عکاسی از حسگرهای حساس به نور معمولاً از دستگاه جفت کنندهٔ بار (CCD) یا نیم رسانای اکسید فلزی مکمل (CMOS) استفاده می کند و تصویر گرفته شده توسط سنسور، طی چند مرحله برای استفاده به حافظهٔ دوربین فرستاده می شود. از لحاظ عملکرد کلی، دوربین های دیجیتال بسیار شبیه به دوربین های آنالوگ می باشند. این دوربین ها همانند دوربین های آنالوگ دارای یک منظره یاب، لنز برای کانونی کردن تصویر بر روی یک وسیله حساس به نور، وسیله ای برای نگهداری و انتقال چند تصویر گرفته شده در دوربین و یک جعبه در بر گیرنده تمام این تجهیزات است.در یک دوربین آنالوگ، فیلم عکاسی حساس به نور، تصویر را ذخیره می سازد و بعد از عملیات شیمیایی برای نگهداری تصویر از آن استفاده می شود. در حالی که در دوربین دیجیتال این کار با استفاده از سنسور تصویر در حافظه انجام می گیرد و اجازه می دهد که تصاویر در شکل دیجیتال ذخیره شوند و به سرعت بدون نیاز به عملیات خاصی (نظیر عملیات شیمیایی بر روی فیلم) در دسترس باشند. گرچه اصول کلی دوربین های دیجیتال شبیه به دوربین های آنالو
گ است، ولی نحوه کارکرد درون این دوربین ها کاملاً متفاوت است. در این دوربین ها تصویر توسط یک سنسور CCD یا یک CMOS گرفته می شود. CCD به صورت ردیف ها و ستون هایی از سنسورهای نقطه ای نور هستند که هر چه تعداد این نقاط بیشتر و فشرده تر باشد، تصویر دارای دقت بالاتری است) هر سنسور نور را به ولتاژی متناسب با درخشندگی نور تبدیل کرده و آن را به بخش تبدیل سیگنال های آنالوگ به دیجیتال ADC می فرستد که در آنجا نوسانات دریافتی از CCD به کدهای مجزای باینری (عددهای مبنای دو به صورت صفر و یک) تبدیل می شود. خروجی دیجیتال از ADC به یک پردازندهٔ سیگنال های دیجیتال DSP فرستاده می شود که کنتراست و جزئیات تصویر در آن تنظیم می شود و قبل از فرستادن تصویر به حافظه برای ذخیرهٔ تصویر، اطلاعات را به یک فایل فشرده تبدیل می کند. هر چه نور درخشنده تر باشد، ولتاژ بالاتری تولید شده و در نتیجه پیکسل های رایانه ای روشن تری ایجاد می شود. هر چه تعداد این سنسورها که به صورت نقطه هستند بیشتر باشد، وضوح تصویر به دست آمده بیشتر است و جزئیات بیشتری از تصویر گرفته می شود. همهٔ این فرایند، چرخه ای هماهنگ با محیط زیست است. سنسورهای CCD یا CMOS در تمام مدت
عمر دوربین در جای خود ثابت بوده و بدون نیاز به تعویض کار می کنند. ضمناً به علت عدم وجود قطعات متحرک، عمر دوربین نیز بیشتر می شود. لنز. لنز استوانه ای حاوی مجموعه ای از عدسی است که نور را از خود عبور داده و به درون دوربین هدایت می کند و باعث می شود که تصویر به صورت واضح بر روی فیلم عکاسی یا گیرنده تصویر منعکس شود. کیفیت عکس، بیش تر به لنز بستگی دارد تا دوربین. لنز دوربین های کامپکت قابل تعویض نیستند، همچنین لنز برخی دوربین های ارزان قیمت را نیز نمی توان جدا کرد، اما لنز دوربین های تک لنزی بازتابی (SLR) قابل تعویض اند؛ عکاسان حرفه ای معمولاً چند نوع لنز دارند که در شرایط مختلف آن ها را تعویض می کنند. در دوربین های دیجیتال با هربار عوض کردن لنز، مقداری غبار وارد بدنهٔ دوربین می شود و روی سنسور می نشیند. این مسئله در درازمدت کیفیت تصاویر را کاهش می دهد، بنابراین در تعویض لنز باید احتیاط کرد. همچنین هر لنزی را نمی توان به هر دوربینی وصل کرد، زیرا پایه های کنترلی لنز که برای برقراری ارتباط با سیستم الکترونیکی دوربین بکار می روند و همچنین محل اتصال فیزیکی لنز با دوربین، در دوربین ها و مدل های مختلف تفاوت دارند. قدرت
و کیفیت لنزها به عوامل گوناگونی بستگی دارد که مهم ترین آن ها فاصله کانونی و عدد دیافراگم است. فاصله کانونی برحسب میلی متر است و معرف زاویه دید لنز است. هرچه فاصله کانونی لنز کمتر باشد، لنز زاویه دید بازتری دارد و به اصطلاح وایدتر است و هرچقدر فاصله کانونی بیش تر باشد زاویه دید کوتاه تر خواهد بود. برخی از لنزها فاصله کانونی ثابتی دارند و برخی دیگر متغیرند، لنزهایی که فاصله کانونی متغیر دارند انعطاف پذیری بیش تری دارند و عکاس راحت تر می تواند کادربندی کند. در مقابل لنزهای با فاصله کانونی ثابت، کیفیت بالاتری دارند. در دوربین های تک لنزی بازتابی فیلمی (دوربین های ۳۵ میلی متری) به دلیل آنکه اندازهٔ فیلم عکاسی ثابت است، رابطهٔ بین فاصله کانونی و زاویه دید لنزها نیز مشخص است؛ ولی در دوربین های دیجیتال با توجه به اینکه ابعاد سنسور، زاویه دید لنز را تحت تأثیر قرار می دهد و هر نوع دوربین ابعاد سنسور ویژهٔ خود را دارد، زاویه دید یک لنز براساس اینکه این لنز روی چه دوربینی با چه ابعاد سنسوری بسته باشد، می تواند تغییر کند. لنزها براساس کارکرد و ساختارشان، انواع مختلفی دارند و در شرایط گوناگونی مورد استفاده قرار می گیرند.
لنزهای متداول لنز سوپر واید به لنزهایی گفته می شود که فاصله کانونی آن ها از عرض سطح حساس عکاسی (نگاتیو یا سنسور) کوتاه تر باشد. از این نوع لنز جهت عکاسی منظره و عکاسی معماری استفاده می شود. لنز واید به لنزهایی گفته می شود که فاصله کانونی آن ها از عرض سطح حساس عکاسی (نگاتیو یا سنسور) کوتاهتر باشد. این لنزها، محدودهٔ زاویه دید زیادی را در اختیار عکاس قرار می دهند و برای عکاسی منظره و عکاسی معماری استفاده می شود. لنز نرمال به لنزهایی گفته می شود که فاصله کانونی آن ها ۳۵ تا ۷۰ میلی متر یا تقریباً به اندازهٔ عرض سطح حساس عکاسی (نگاتیو یا سنسور) باشد. اما اصولاً لنز نرمال مترادف با ۵۰ میلی متر است. تصویری که لنز نرمال ایجاد می کند، تقریباً همان چیزی است که چشم انسان می بیند، بنابراین از این جنبه هم تصویر آن نرمال است. لنز تله به لنزهایی گفته می شود که فاصله کانونی آن ها در محدودهٔ ۸۵ تا ۲۵۰ میلی متر (در لنزهای تله کوتاه) و ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی متر (در لنزهای تله بلند) باشد. هر دو گروه این لنزها در عکاسی ورزشی و عکاسی حیات وحش کاربرد دارند. در این لنزها، فاصله کانونی زیاد و زاویه دید اندک است. لنز زوم به لنزهایی گفته می
شود که دارای فاصله کانونی متغیر باشند. به عنوان مثال از ۲۴ تا ۱۲۰ میلی متر یا ۸۰ تا ۲۰۰ میلی متر. تنظیم مقدار زوم لنز از طریق حلقه ای که بر روی استوانهٔ لنز قرار دارد انجام می شود که با چرخاندن آن فاصلهٔ کانونی لنز هم تغییر می کند. افزون بر لنزهای متداولی که نام برده شد، لنزهای دیگری نیز وجود دارد که کاربردهای ویژه و خاصی دارند: لنزهای ویژه لنز ماکرو به لنزهایی گفته می شود که علاوه برداشتن همهٔ مشخصات لنزهای معمولی، امکان فوکوس کردن در فاصله های کم و قابلیت بزرگنمایی اشیاء که برای عکاسی ماکرو لازم است را نیز دارند. لنز چشم ماهی (فیش آی Fish eye) به لنزهایی گفته می شود که زاویه دید زیادی را عرضه می کند و در برخی از آن ها، زاویه دید ۱۸۰ درجه است. معمولاً فاصله کانونی آن ها بین ۶ تا ۱۶ میلی متر است و دلیل نام گذاری این نوع لنزها، شباهت آن ها به چشم ماهی و محدب بودن عدسی بیرونی لنز است. عکس حاصل از این لنزها به شکل دایره وار است و جهت ایجاد جلوه های ویژه تصویری، از آن استفاده می شود. لنز اصلاح پرسپکتیو یا لنز PC به لنزهایی گفته می شود که خطاهای پرسپکتیوی را اصلاح می کنند و در عکاسی معماری کاربرد دارند. نمایی که
از آثار معماری عکسبرداری می شود معمولاً با مرکز اثر زاویه دارد و به همین خاطر پرسپکتیوی ایجاد می شود که مطلوب نیست. این لنزها قابلیت چرخش به جوانب یا بالا و پایین یا هردو را دارند. مبدل ها. در دوربین های غیر SLR، نمی توان لنزش را عوض کرد و در نتیجه، بزرگنمایی لنز محدود به بزرگنمایی اولیهٔ دوربین عکاسی خواهد بود. در دوربین های SLR امکان تعویض لنز وجود دارد ولی هزینهٔ آن زیاد است. روش دیگر این است که برای تغییر محدودهٔ بزرگنمایی و فاصله کانونی از مبدل استفاده کرد؛ مبدل ها انواع مختلف و کارکردهای گوناگونی دارند. مبدل تله، ابزاری است نورشناختی، که مابین لنز و بدنهٔ دوربین عکاسی قرار گرفته و باعث افزایش فاصله کانونی لنز می شود. مبدل های تله، تقریباً برای تمامی دوربین ها وجود دارند. این نوع مبدل هم برای دوربین های با قابلیت تعویض لنز وجود دارد و هم مخصوص دوربین هایی که لنز آن ها از بدنه دوربین جدا نمی شود، طراحی و ساخته شده اند که در این مورد، مبدل به جلوی لنز بسته می شود. حلقه گسترش فاصله کانونی لوله ای است که به منظور عکاسی ماکرو مابین لنز و دوربین قرار می گیرد. معمولاً این وسیله در سه اندازه و به صورت پکیج ارائه
می شود. این لوله ها حاوی هیچ نوع عنصر نورشناختنی (عدسی) نیستند. تنها کار این حلقه ها ایجاد فاصله بین فیلم و لنز است. با استفاده از این حلقه ها، زمان نوردهی طولانی تر خواهد شد و عکسبرداری از سوژه های متحرک بخاطر نوردهی طولانی و خروج سوژه از عمق میدان وضوح که در این حالت بشدت کاهش می یابد، مشکل است. عدسی درشت نما، یک لنز سادهٔ ثانویه است که عکاسی ماکرو را، بدون نیاز به لنز ماکرو، ممکن می سازد. در هنگام استفاده از آن ها، عمق میدان کاهش می یابد. فیلترهای کلوزآپ، نمونه های مدرنی از این نوع مبدل ها هستند که آن ها را با شماره های ۱ تا ۴ مشخص می کنند که هر شماره برای فاصلهٔ معینی بکار می رود: شمارهٔ ۱ برای عکاسی در فاصلهٔ ۵۰ تا ۱۰۰ سانتی متر،شمارهٔ ۲ برای فاصلهٔ ۳۳٫۵ تا ۵۰ سانتی متر،شمارهٔ ۳ برای فاصلهٔ ۲۵ تا ۳۳٫۵ سانتی مترشمارهٔ ۴ جهت عکاسی در فاصلهٔ ۱۹ تا ۲۵ سانتی متر بکار می روند. فلاش. فلاش وسیله ای است که جهت نورپردازی صحنه های تاریک و کم نور و نقاطی که از شرایط نوری نامطلوبی برخوردارند، از آن استفاده می شود. فلاش یک منبع نور کوچک قابل حمل است که می تواند نوری قوی برای یک چندم ثانیه از خود بیرون دهد. فلاش ها مع
مولاً از طریق باتری یک بار مصرف یا قابل شارژ تغذیه می شوند ولی بعضی از آن ها را می توان از طریق یک آداپتور به برق شهر نیز وصل نمود.فلاش ها در حالت کلی، دو نوع کاربر دارند؛ یک کاربرد آن افزایش نور محیط در زمانی که نور اصلی برای عکاسی کافی نیست یا شرایط عکاسی را سخت می کند، است و کاربرد دیگر آن، اصلاح نور محیط در زمانی که نور اصلی کافی است، ولی ترکیب خوبی به وجود نمی آورد است. فیلتر. فیلترها در عکاسی، صفحاتی از جنس شیشه، پلاستیک یا ژلاتین با قاب فلزی یا بدون قاب و به صورت ورقی هستند، که در جلوی دهانهٔ لنز یا منبع نور قرار داده می شوند. انتهای لنز دوربین های تک لنزی بازتابی، رزوه است و می شود فیلتر را به آن پیچ نمود. فیلترها انواع مختلفی دارند و هرکدام در شرایط خاصی مورد استفاده قرار می گیرد: فیلتر UV یا فرابنفش، شیشه ای شفاف است که پرتوهای فرابنفش خورشید را جذب می کند و مانع ورود آن ها به دوربین می شود. در واقع این فیلتر نقش محافظت از لنز و دوربین را دارد. علاوه بر این، این فیلتر به علت قیمت ارزانش، نقش محافظ فیزیکی لنز را نیز برعهده دارد؛ به این ترتیب که اگر لنز دوربین با جایی برخورد کند، به جای شکستن و آسیب ر
سیدن به لنز گران قیمت، فیلتر از بین می رود. فیلتر پولارایزر یک نوع فیلتر عکاسی است که جهت تغییر در نور ورودی به دوربین عکاسی و تأثیر بر رنگ ها مورد استفاده قرار می گیرد. نور، خاصیتی به نام «پولاریته» (قطبیت) دارد که زاویهٔ محور موج الکتریکی نور را با محور مبنا مشخص می کند. نور در همهٔ جهات و زوایا حرکت و به سطح اشیاء برخورد می کند و سپس در همهٔ جهات ممکن، منعکس می شود. اما در سطوح غیرفلزی و مخصوصاً آب و شیشه، امواج نوری پس از برخورد با سطح آن ها فقط در یک جهت انعکاس پیدا می کنند که اصطلاحاً می گویند، امواج پلاریزه یا قطبی شده اند. فیلتر پولارایزر که از دو صفحهٔ شیشه ای متحرک تشکیل شده است، مانع و سدی بر سر راه این امواج ایجاد و از ورود آن ها به دوربین جلوگیری می کند. در نتیجه می شود با استفاده از فیلتر پولارایزه انعکاس ها را حذف کرد. یکی دیگر از تأثیرات این فیلتر روی رنگ آبی آسمان است که کنتراست آسمان را افزایش می دهد. تصاویری که با این فیلتر گرفته می شوند، واضح تر و دارای غلظت رنگ بالاتری هستند. فیلترهای اسکای لایت عملکردی شبیه فیلتر فرابنفش دارند؛ در عکس هایی که قسمتی از آن را آسمان تشکیل داده، با کاهش تأثی
ر گرد و غبار باعث وضوح بیشتر تصویر می شود. زمانی که از فیلتر اسکای لایت استفاده می شود، نیازی به فیلتر فرابنفش وجود ندارد، چون هر شیشه ای، حتی شیشه معمولی هم در صدی زیادی از اشعه فرابنفش را جذب می کند. این فیلتر یک تون صورتی کمرنگ در عکس ایجاد می کند ولی فیلتر فرابنفش تون آبی کمرنگ در عکس پدیدمی آورد. فیلتر مادون قرمز شیشه ای کاملاً تیره است که چشم انسان پشت آن را نمی بیند، این فیلتر نور مرئی را حذف می کند و فقط نور مادون قرمز را از خود عبور می دهد. از این نوع فیلتر، جهت عکاسی مادون قرمز استفاده می شود. ضمناً این فیلتر در کمّیّت نور نیز تأثیر دارد و استفاده آن باعث گشادگی بیشتر دیافراگم یا کاهش سرعت شاتر (مسدودکننده) می گردد. فیلترهای ND یا کاهندهٔ نور، فیلترهایی هستند که شدت نور را کم می کنند. این گونه فیلترها زمانی کاربرد دارند که لازم باشد سرعت شاتر را بیشتر از آنچه دیافراگم اجازه می دهد کاهش داد یا دیافراگم را بیش تر از آنچه سرعت شاتر اجازه می دهد، باز کرد. فیلترهای کاهندهٔ نور، خاکستری رنگ هستند و غیراز کاهش نور ورودی، هیچ تأثیری بر تون رنگ ها ندارند. از فیلترهای رنگی در عکاسی سیاه و سفید جهت بهبود کنترا
ست عکس استفاده می شود. فیلترهایی به رنگ های زرد، قرمز و نارنجی با تاریک کردن آسمان و حفظ روشنایی ابر، کنتراست آسمان و ابر را افزایش می دهند. پایه ها. سه پایهٔ عکاسی، وسیله ای است که می توان دوربین را روی آن نصب کرد و به کمک آن عکس گرفت. یک استفادهٔ سه پایه، جلوگیری از لرزش دوربین در نوردهی های زیاد است. همچنین به وسیلهٔ سه پایه می توان از تار شدن عکس که بر اثر تکان خوردن دوربین ایجاد می شود، جلوگیری کرد. سه پایه ها وزن های مختلفی دارند که علاوه بر اندازهٔ سه پایه، به جنس آن نیز بستگی دارد، سه پایه ها را معمولاً از فلزات سبک و بادوام همچون آلومینیوم و منیزیم و از ترکیبات کربنی می سازند که علاوه بر جلوگیری از زنگ زدن و افزایش استحکام، باعث کاهش وزن و سبکی سه پایه نیز می شود. زیاد بودن وزن سه پایه، تعادل آن را بیش تر می کند و در نتیجه برای عملکرد اصلی آن مناسب تر است. به همین دلیل بسیاری از عکاسان سه پایه های سنگین را ترجیح می دهند. سه پایه ها ارتفاع های مختلفی دارند؛ از سه پایه های کوچکی که حدود ۱۰ سانتی متر ارتفاع دارند گرفته، تا سه پایه هایی که از قد انسان نیز بلندترند. معمولاً سه پایه ها تلسکوپی هستند و می ت
وان آن ها را جمع نمود. تلسکوپی بودن پایه ها، انعطاف پذیری دستگاه را هم افزایش می دهد، زیرا می توان پایه ها را به اندازه دلخواه باز کرد تا ارتفاع تنظیم شود. از آن گذشته می توان هر پایه را در ارتفاع خاصی قرار داد تا سه پایه بتواند در سطوح ناصاف نیز تعادل داشته باشد. دوپایه یکی از تجهیزات کمکی دوربین عکاسی است که می توان آن را حد واسط تک پایه و سه پایه ها دانست، با این توضیح که این وسیله تنها دو عدد پایهٔ تلسکوپی دارد و می توان ارتفاع آن را تغییر داد. از دوپایه ها به ندرت در فیلم برداری یا عکاسی های تجاری استفاده می شود، زیرا می توان با باز کردن دوپایه از پایه های سه پایه ها، یک دوپایه ساخت. تک پایه وسیله ای است که دوربین عکاسی به آن متصل می شود و لرزش را تا حدی از بین می برد. ساختمان تک پایه، همانند ساختمان پایه در سه پایه ها، تلسکوپی است و ارتفاع دوربینی را که توسط یک پیچ به سر سه پایه متصل می شود نسبت به زمین افزایش یا کاهش می دهد. در قسمت سر آن در مدل های پیشرفته تر چندین بخش مفصلی متحرک وجود دارد. یکی از استفاده های اصلی تک پایه ها، تحمل وزن دوربین و لنز است. این مسئله زمانی کاربرد دارد که قرار باشد مدت عکا
سی طولانی شود و نیاز به تغییر دادن دائمی دوربین نیز وجود داشته باشد. از تک پایه ها در عکاسی حیات وحش، عکاسی ورزشی، عکاسی از موزه ها و هنگامی که چرخش سریع دوربین در جهت افقی برای عکاسی مورد نیاز است، مانند ثبت عکس های پنینگ، بیشتر استفاده می شود. به طور کلی می توان موارد زیر را به عنوان برتری آن ها نسبت به سه پایه ها بیان نمود: البته برای ثبت عکس های با بیشترین کیفیت ممکن، یا عکاسی های نیازمند نوردهی طولانی (عکاسی در نور کم)، یا برای ثبت عکس هایی با نوردهی های متفاوت از سوژه ای ثابت، بازهم بیشتر عکاسان به سراغ سه پایه ها می روند ولی لازم است ذکر شود که تک پایه ها را نیز مانند سه پایه ها می توان ثابت بر روی زمین قرار داد، که این کار توسط قطعه ای جانبی با عنوان ثابت کننده انجام می شود. سرپایه قطعه ای است که به عنوان رابط بین دوربین عکاسی و سه پایه یا تک پایه بکار می رود؛ به این ترتیب که از طریق صفحه ای به زیر دوربین عکاسی پیچ می شود و با کمک یک گیره به سه پایه یا تک پایه متصل می شود. سرپایه ها به دو گونهٔ سر پایهٔ گوی دار (Ball Head) و سر پایهٔ بدون گوی تقسیم می شوند. وسه پایه های نور.
در دوربین های غیر SLR، نمی توان لنز را عوض کرد و در نتیجه، بزرگنمایی لنز محدود به بزرگنمایی اولیهٔ دوربین عکاسی خواهد بود. در دوربین های SLR امکان تعویض لنز وجود دارد ولی هزینهٔ آن زیاد است. روش دیگر این است که برای تغییر محدودهٔ بزرگنمایی و فاصله کانونی از مبدل استفاده کرد؛ مبدل ها انواع مختلف و کارکردهای گوناگونی دارند. مبدل های تله. مبدل تله، ابزاری است نورشناختی، که مابین لنز و بدنهٔ دوربین عکاسی قرار گرفته و باعث افزایش فاصله کانونی لنز می شود. مبدل های تله، تقریباً برای تمامی دوربین ها وجود دارند. این نوع مبدل هم برای دوربین های با قابلیت تعویض لنز وجود دارد و هم مخصوص دوربین هایی که لنز آن ها از بدنه دوربین جدا نمی شود، طراحی و ساخته شده اند که در این مورد، مبدل به جلوی لنز بسته می شود. حلقه گسترش فاصله کانونی. حلقه گسترش فاصله کانونی لوله ای است که به منظور عکاسی ماکرو مابین لنز و دوربین قرار می گیرد. معمولاً این وسیله در سه اندازه و به صورت پکیج ارائه می شود. این لوله ها حاوی هیچ نوع عنصر نور شناختنی (عدسی) نیستند. تنها کار این حلقه ها ایجاد فاصله بین فیلم و لنز است. با استفاده از این حلقه ها، زمان ن
وردهی طولانی تر خواهد شد و عکسبرداری از سوژه های متحرک بخاطر نوردهی طولانی و خروج سوژه از عمق میدان وضوح که در این حالت به شدت کاهش می یابد، مشکل است. عدسی های درشت نما. عدسی درشت نما، یک لنز سادهٔ ثانویه است که عکاسی ماکرو را، بدون نیاز به لنز ماکرو، ممکن می سازد. در هنگام استفاده از آن ها، عمق میدان کاهش می یابد. فیلترهای کلوزآپ، نمونه های مدرنی از این نوع مبدل ها هستند که آن ها را با شماره های ۱ تا ۴ مشخص می کنند که هر شماره برای فاصلهٔ معینی بکار می رود: شمارهٔ ۱ برای عکاسی در فاصلهٔ ۵۰ تا ۱۰۰ سانتی متر، شمارهٔ ۲ برای فاصلهٔ ۳۳٫۵ تا ۵۰ سانتی متر، شمارهٔ ۳ برای فاصلهٔ ۲۵ تا ۳۳٫۵ سانتی متر شمارهٔ ۴ جهت عکاسی در فاصلهٔ ۱۹ تا ۲۵ سانتی متر بکار می روند.
فیلتر UV یا فیلتر فرابنفش، شیشه ای شفاف است که پرتوهای فرابنفش خورشید را جذب می کند و مانع ورود آن ها به دوربین می شود. در واقع این فیلتر نقش محافظت از لنز و دوربین را دارد. علاوه بر این، این فیلتر به علت قیمت ارزانش، نقش محافظ فیزیکی لنز را نیز برعهده دارد؛ به این ترتیب که اگر لنز دوربین با جایی برخورد کند، به جای شکستن و آسیب رسیدن به لنز گران قیمت، فیلتر از بین می رود.
استاپ فیلترهای ND یا کاهندهٔ نور، فیلترهایی هستند که شدت نور را کم می کنند. این گونه فیلترها زمانی کاربرد دارند که لازم باشد سرعت شاتر را بیشتر از آنچه دیافراگم اجازه می دهد کاهش داد یا دیافراگم را بیش تر از آنچه سرعت شاتر اجازه می دهد، باز کرد. فیلترهای کاهندهٔ نور، خاکستری رنگ هستند و غیراز کاهش نور ورودی، هیچ تأثیری بر تون رنگ ها ندارند.
ژانت پیکرینگ رانکین (؛ زاده ۱۱ ژوئن ۱۸۸۰- در گذشته ۱۸ مه ۱۹۷۳) نخستین زن در کنگره ایالات متحده آمریکا بود. رانکین از نظر سیاسی جمهوری خواه و صلح جو بود. رانکین از ایالت مونتانا در ۱۹۱۶ و دوباره در ۱۹۴۰ برگزیده شد. وی تنها کسی در کنگره ایالات متحده آمریکا بود که بر ضد وارد شدن ایالات متحده آمریکا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم رای داد. رانکین تنها خانمی است که تا کنون در مونتانا برای کنگره انتخاب شده است. ژانت در مزرعه ای نزدیک میزولا، در مونتانا زاده شد. وی نخستین فرزند جان رنکین مزرعه دار، مهاجری از کانادا بود. رنکین هفت خواهر و برادر داشت که یک از آن ها در کودکی درگذشت. رانکین که در عصر ترقی خواهی مبارزی برای گرفتن حق رای زنان بود، سازماندهی و تلاش کرد تا حقوق زنان را در چندین ایالت از جمله مونتانا، نیویورک و داکوتای شمالی قانونی کند. زمانی که در کنگره بود، قانونی را معرفی کرد که در نهایت به متمم نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا تبدیل شد و حق رای نامحدودی را به زنان در سراسر کشور اعطا کرد. او در طول زندگی حرفه ای که بیش از شش دهه به طول انجامید، از بسیاری از موضوعات مختلف حقوق زنان و حقوق مدنی و سیا
سی دفاع کرد. زندگی نامه. رانکین در ۱۱ ژوئن ۱۸۸۰ در نزدیکی میزولا در خطه مونتانا، نه سال قبل از تبدیل شدن آن به یک ایالت، در خانواده معلم مدرسه اولیو (پیکرینگ) و مهاجر اسکاتلندی-کانادایی جان رانکین، یک کارخانه دار ثروتمند، متولد شد. او بزرگ ترین فرزند از شش فرزند بود، از جمله پنج خواهر (که یکی از آنها در کودکی فوت کرد) و یک برادر به نام ولینگتون بود که دادستان کل مونتانا شد و بعداً قاضی دادگاه عالی مونتانا شد. یکی از خواهران او، ادنا رنکین مک کینون، اولین زن متولد مونتانا بود که در آزمون وکالت در مونتانا موفق شد و یک فعال اجتماعی اولیه برای دسترسی به پیشگیری از بارداری بود. رنکین در سال ۱۸۹۸ از دبیرستان فارغ التحصیل شد. او در دانشگاه مونتانا تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۲ به اخذ مدرک لیسانس زیست شناسی نایل شد. قبل از حرفه سیاسی و وکالت، او مشاغل مختلفی از جمله طراحی لباس، طراحی مبلمان و تدریس را بررسی کرد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۰۴، رانکین مسئولیت مراقبت از خواهر و برادر کوچکترش را بر عهده گرفت. فعالیت در جنبش حق رای. در سن ۲۷ سالگی، رانکین به سانفرانسیسکو نقل مکان کرد تا شغلی در زمینه مددکاری اجتماعی، که یک زمینه ج
دید و در حال توسعه بود، بگیرد. با اطمینان از اینکه خواسته خود را پیدا کرده است، در مدرسه بشردوستی نیویورک در شهر نیویورک ثبت نام کرد و سالهای ۱۹۰۸ و ۱۹۰۹ در آنجا بود. پس از یک دوره کوتاه به عنوان یک مددکار اجتماعی دراسپوکن، واشینگتن، رانکین برای حضور در دانشگاه واشینگتن به سیاتل نقل مکان کرد و در جنبش حق رای زنان درگیر شد. در نوامبر ۱۹۱۰، رای دهندگان واشینگتن اصلاحیه ای را در قانون اساسی ایالتی خود تصویب کردند و زنان به طور دائم از حق رای برخوردار شدند، این پنجمین ایالت در اتحادیه بود که این کار را انجام داد. با بازگشت به نیویورک، رانکین یکی از سازمان دهندگان حزب حق رأی زنان در نیویورک شد، که به سایر سازمان های حق رأی پیوست تا لایحه مشابهی را در مجلس قانونگذاری آن ایالت تبلیغ کند. در این دوره، رانکین همچنین به واشینگتن سفر کرد تا از طرف انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی (NAWSA) لابی کند. در فوریه ۱۹۱۱، او اولین زنی بود که در مقابل مجلس قانونگذاری مونتانا سخنرانی کرد و در حمایت از حق رای برای زنان در ایالت خود بحث کرد. در نوامبر ۱۹۱۴، مونتانا هفتمین ایالت شد که به زنان حق رای نامحدود اعطا کرد. رانکین تلاش های ساز
مان های مردمی مختلف را برای ترویج کمپین های حق رأی خود در نیویورک و مونتانا (و بعداً در داکوتای شمالی) هماهنگ کرد. بعدها، او از همان زیرساخت های مردمی در طول مبارزات انتخاباتی خود در کنگره در سال ۱۹۱۶ استفاده کرد. رانکین بعداً کار خود را در جنبش حق رای زنان با ترویج سیاست خارجی صلح طلبانه ای که حرفه او در کنگره را تعریف کرد، مقایسه کرد. او مانند بسیاری از رای دهندگان آن دوره معتقد بود که فساد و ناکارآمدی دولت ایالات متحده ناشی از عدم مشارکت زنان است. او در یک کنفرانس خلع سلاح در دوران بین دو جنگ گفت: «مشکل صلح مشکل زنان است». مجلس نمایندگان. اولین دوره کنگره. کارزار رنکین برای به دست آوردن یکی از دو کرسی اصلی مجلس مونتانا در انتخابات کنگره ۱۹۱۶ توسط برادرش ولینگتون، یکی از اعضای بانفوذ حزب جمهوری خواه مونتانا، تأمین مالی و مدیریت شد. او مسافت های طولانی را طی کرد تا به مردم ایالت که جمعیتی بسیار پراکنده بودند برسد. رانکین تلاش برای بدست آوردن حمایت را در ایستگاه های قطار، گوشه های خیابان ها، صرف شام در مزرعه ها و در مدرسه های کوچک دورافتاده ادامه داد. او به عنوان یک ترقی خواه در کارزار انتخاباتی شرکت کرد و بر