Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کنسرتو ویلن در می مینور، اپوس ۶۴، اثر فلیکس مندلسون آخرین کار بزرگ ارکسترال وی می باشد. این اثر بخش مهمی از رپرتوار ویلن محسوب می شود و یکی از مردم پسندترین کنسرتو ویلن ها است. یک اجرای معمولی از آن کمتر از نیم ساعت طول می کشد. این اثر سومین کوشش مندلسون در زمینهٔ فرم، «کنسرتو ویلن» محسوب می شود. دو کنسرتوی پیشین را مندلسون در پانزده سالگی تصنیف کرده؛ ولی هیچگاه آن ها را منتشر نساخته است. البته یهودی منوهین با دسترسی به نسخه دستنویس پارتیسیون یکی از این دو کنسرتو ویلن که در ر مینور تصنیف شده آن را اجرا و ضبط کرده است. تاریخچه. دوستی و علاقهٔ مندلسون به فردیناند داویت انگیزه اصلی آهنگساز در تصنیف یک «کنسرتو ویلن» بوده است. دست بر قضا هم مندلسون و هم فردیناند داویت هر دو در یک ساختمان واقع در شهر هامبورگ به دنیا آمدند ولی تا زمانی که اولی شانزده ساله و دومی پانزده ساله نشده بود، با یکدیگر فرصت آشنایی پیدا نکرده بودند. زمانی که مندلسون در ۱۸۳۵ به سمت رهبر ارکستر گهواندهاوس در لایپزیگ منصوب شد فردیناند داویت را به سمت کنسرت مایستر انتخاب کرد. در ژوئیه سال ۱۸۳۸ مندلسون که در آن هنگام سی سال داشت بار دیگر به صرافت
افتاد یک کنسرتو برای ویلن تصنیف کند. در آن ماه، مندلسون دوران تعطیلات خود را در خارج از شهر لایپزیگ می گذرانید و ضمن نامه ای برای داویت چنین نوشت: «در نظر دارم زمستان آینده یک کنسرتو ویلن برای شما تصنیف کنم. چنین کنسرتویی در تنالیتهٔ می مینور از هم اکنون در مغزم زمزمه می کند و سرآغاز آن یک لحظه آرامم نمی گذارد». ظاهراً داویت به این نامه بی درنگ پاسخ داده و اشتیاق خود را از اجرای چنین کنسرتویی ابراز داشته است؛ ولی از آن پس سالی سپری شد بدون آنکه مندلسون اشاره ای به شروع تصنیف یا به تکمیل آن بکند. ظرف پنج سالی که از آن تاریخ گذشت بین مندلسون و داویت دائماً مشورت هایی دربارهٔ این کنسرتو به عمل می آمد. در این مشورت ها، داویت مرتباً به مندلسون راهنمایی هایی در جهت تصنیف سهم ویلن نواز سولو عرضه می داشت و ظاهراً قسمت بیشتر کادنزای موومان اول، به آن ترتیب که امروز می شنویم از فکر و راهنمایی داویت حاصل شده است. اما با آنکه مندلسون راهنمایی ها و توصیه های وی را در مواردی که از نظر نوازندگی ویلن صرفاً جنبه تکنیکی داشته، پذیرفته ولی در نهایت، قدرت ابداع و احساس شخص خودش قالب کلی و محتوای این کنسرتو را تعیین کرده است. فرد
یناند داویت در نخستین اجرای کنسرتو ویلن مندلسون در لایپزیگ در مارس ۱۸۴۵، نقش نوازنده سولو را بر عهده داشت و این اجرا با استقبال پرشوری در محافل دوستدار موسیقی شهری نظیر لایپزیگ مواجه شد. سازبندی. این اثر برای ویلن سولو و ارکستر کلاسیک نوشته شده است که شامل دو فلوت، دو ابوا، دو کلارینت، دو باسون، دو هورن، دو ترومپت، تیمپانی و زهی ها می شود. موومان ها. سه موومان این کنسرتو با یکدیگر پیوستگی دارد و باید بدون هیچگونه وقفه ای در پی همدیگر اجرا شوند و دارای سرعت های زیر است: موومان اول. ۱۲–۱۴ دقیقه &lt;score&gt; relative c {set Score.tempoHideNote = ##t empo "Allegro molto appassionato" 2 = 100 key g major ime 4/4 partial 2 b4. b8 b2( g4) e' e2( b4_) g'( fis e c e) b2. b4 c(b8 a8) a4 a e'2.( b4) c( b8 a) a4 a dis2 } &lt;/score&gt; این موومان با جمله یک میزانی موجداری شروع می شود و آنگاه «ویلن سولو» بی درنگ پا به صحنه ای می گذارد و ملودی ممتدی و پرشوری را می سراید. ویلن سپس همین تم را با فصاحت تمام مورد بسط قرار می دهد و در این هنگام یک تم که حالت انتقالی دارد توسط ارکستر معرفی می شود و باز ویلن سولو آن را می نوازد.
تم اصلی دوم موومان، نخست با کلارینت ها و فلوت ها اجرا می شود و همزمان با آن، ویلن سولو یک نت را به شیوه ای ممتد مترنم می شود. بخش بسط و گسترش موومان، به طور عمده مربوط به تم اول می شود و سپس نوبت به یک کادنزای طولانی دشوار می رسد که بر عهده ویلن سولو قرار می گیرد و این کادِنزا با یک رشته آرپژ به پایان می رسد. در همان حال که نوازنده ویلن سولو به نواختن این آرپژهای پایانی کادِنزا سرگرم است، مندلسون بار دیگر پای تم اصلی اول را به میان می کشد که توسط سازهای زهی و بادی اجرا می شود. قسمت بازگشت و از سرگیری موومان و کودا جلوه ای فریبنده و درخشان دارد. موومان دوم. ۸–۹ دقیقه &lt;score&gt; relative c" {set Score.tempoHideNote = ##t empo "Andante" 8 = 100 key c major ime 6/8 e4. f8( d b) a'4.( g4. g8) f( e d a f') e4.( d4) r8 g,8( c e) d4( b16 a) g8( c e) g4( e16 d) c8( a f') d4} &lt;/score&gt; بین قسمت طوفانی و پرجوش و خروش پایانِ موومان اول و شروع موومان دوم یا آندانته، یک نت تنها که با باسون نواخته می شود چون رشته ارتباطی به کار می رود تا هیچگونه درنگی ایجاد نگردد. در موومان آهسته نیز بار دیگر تم اصلی تقریباً از هما
ن سرآغاز موومان توسط ویلن سولو معرفی می شود. این تم یک ملودی وسیع و موجدار با جریانی آرام است. قسمت میانی موومان آهسته به صورت تمی متضاد معرفی می شود که حالتی شوریده و بیقرار دارد. موومان آهسته پس از بازگشت تم اصلی و با همان حالت سرآغاز موومان به پایان می رسد در حالی که ویلن سولو بار دیگر ملودی رو به فراز رونده ای را می سراید ولی آکومپانیمان این ملودی را تا اندازه ای با آنچه در سرآغاز موومان شنیده ایم تفاوت پیدا می کند. موومان سوم. ۶–۷ دقیقه &lt;score&gt; relative c" {set Score.tempoHideNote = ##t empo "Allegro molto vivace" 2 = 80 key e major ime 4/4 partial 4 gis16ff( b_"leggiero" e gis b8-.) ais16( cis b8) e-.( b-. gis-. e-. fis-. gis-.) fisis16 a gis8 b-.( gis-. e-. b-.) dis16-.( cis b8) fis'16(e b8) dis16( cis b8) fis'16(dis b8) dis16( cis b8)} &lt;/score&gt; بار دیگر وظیفه پل اتصالی ملودیک را بر عهده ویلن سولو می گذارد و آنگاه ناگهان فیناله، آلگرو مولتو ویواچه از راه می رسد که با ارکستر آغاز می شود در حالی که به بانگ ترومپت ها، شیپورها، باسون ها و طبلها با آرپژهایی توسط ویلن سولو پاسخ گفته می شود و این
قبل از آن است که ویلن تنها با نواختن تم اصلی این موومان روندوی آخر باز وارد صحنه شود. این تم، کیفیتی پری وار و شیطنت بار دارد که شاید بتوان آن را نمونه جالبی از ابداعات مندلسون شمرد. تم دوم به شیوه فورتیسیمو توسط ارکستر معرفی می شود و آنگاه موومان به پایان شاد و وجد آمیزی می رسد در حالی که ویلن سولو و ارکستر با هم تم اصلی روندو را به وضعی بس خوشایند اجرا می کنند. تحلیل کنسرتو. این کنسرتو، تنها در موومان اول از بسیاری جهات نوآورانه است. گر چه اولین موومان به فرم سونات است اما مندلسون در برخی اوقات از فرم کنسرتوی کلاسیک جدا می شود. در فرم های کلاسیک به طور معمول، قطعه با حرکت ارکسترال و با معرفی مواردی از تم اصلی شروع می شود. اما در این قطعه نزدیکترین ورود توسط تکنواز شروع شده و سپس ارکستر اجرا می کند. در اولین کنسرتوی پیانو وی نیز این اتفاق می افتد. کادنزا نیز از این نظر جدید است که به عنوان بخشی از کنسرت و قبل از پایان موومان نوشته شده است. در کنسرت های کلاسیک، کادنزا در انتهای موومان و قبل از کودای نهایی به صورت بداهه توسط نوازنده اجرا می شد. کادِنزای نوشته شده توسط مندلسون در اولین نسخهٔ کنسرتو گنجانده نشده
بود و فقط یک نسخهٔ سادهٔ نوشته شده توسط «فردیناند داویت» وجود داشت. گر چه بعضی از نوازندگان نسخهٔ اصلی کادِانزای مندلسون را اجرا می کنند و برخی دیگر مانند جاشوا بل، کادِنزای خودش را به اجرا می گذارد. از دیگر تفاوت های این کنسرتو، اجرای بدون وقفه و بدون سکوتِ بین موومان ها است. این امر برای از جلوگیری از کف زدن های بین موومان ها بود که مخاطبان کلاسیک بر خلاف امروز به آن عادت داشتند. اجراهای شاخص. طی شصت سال اخیر، کنسرتو ویلن مندلسون تقریباً توسط همه ویولنیست های نامداری که بر روی صحنه ارکستر ظاهر شده اند اجرا و ضبط شده اند. از اجراهای شاخص می توان به اجراهای زینو فرانسسکاتی، آیزاک استرن، یاشا هایفتز و هنریک شرینگ اشاره کرد.
بیمارستان خاتم الانبیاگنبد کاووس واقع در استان گلستان، شهرستان گنبدکاووس بیمارستانی است با وسعت حدود ۱۴ هکتار و با زیربنای ۳۳۰۰۰ مترمربع در قسمت جنوبی شهرستان گنبدکاووس واقع شده که در بهمن ماه سال ۱۳۷۵ با ۵۰ تخت ثابت توسط رئیس وقت مجلس شورای اسلامی و وزیر بهداشت و درمان و آموزش پزشکی افتتاح گرددید و هم اکنون با ۱۵۰ تخت فعال ثابت فعالیت می کند.
نشان جمهوری تاجیکستان عبارت است از تصویر تاج و نیم دایره ای از هفت ستاره ای که با پرتوهای خورشید از پس کوه های برف پوش طلوع کننده رو آن را گرفته است و با چنبری آرایش یافته است، که اطرافش را از طرف راست خوشه های گندم و از طرف چپ شاخه های پنبه های شکوفان احاطه کرده است. در پایین نشان، بر روی یک رحل، کتابی باز جای گرفته است. تصویر نشان دولتی جمهوری تاجیکستان در جاهای زیر گذاشته می شود:
لئونید داداژاناویچ ریمَن زادهٔ ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۷ میلادی در سن پترزبورگ، سیاست مدار و ثروتمند اهل روسیه است. وی پیش تر وزیر ارتباطات روسیه بود و تأثیر زیادی بر این صنعت گذاشت. دارایی های او بالغ بر یک میلیارد دلار است.
مجله پرستاری نوزاد، مامایی و زنان یک مجلهٔ نقد همترازی پرستاری است که در سال ۱۹۷۲ در آمریکا پایه گذاری شده است. مطالب این مجله در زمینهٔ پرستاری زایمان، پرستاری نوزاد و پرستاری زنان است و مجله رسمی انجمن پرستاران نوزاد، بهداشت زنان و مامایی است. این مجله در آمریکا و کانادا منتشر می شود و در پایگاه های دادهٔ زیر اندکس می شود:
یادگیری در معلولیت ها نام مجله ای است که به زبان انگلیسی و در زمینه پرستاری به وسیلهٔ انتشارات کالج سلطنتی پرستاری (RCN Publishing) منتشر می شود. این ماهنامه منتشرکننده مقاله های پرستاری بالینی است.
مجله پرستاری زایمان و نوزاد مجلهٔ همترای نقد پرستاری است که از سال ۱۹۸۷، در هر سه ماه یک شماره در زمینهٔ پرستاری زایمان و پرستاری نوزاد منتشر می شود. این مجله به مجله صورتی (Pink Journal) نیز شناخته می شود. این مجله بوسیله پایگاه داده های سی آی ان ای اچ ال (CINAHL) اندکس می شود.
مجله پرستاری بیهوشی یک مجلهٔ نقد همترازی پرستاری و مراقبت های بهداشتی است که در زمینه پرستاری بیهوشی، توسط انتشارات الزویر (Elsevier) به صورت سه ماهنامه منتشر می شود. این مجله بوسیلهٔ پایگاه های دادهٔ سی آی ان ای اچ ال (CINAHL)، و اسکوپوس (Scopus) اندکس می شود.
پژوهش در پرستاری نام مجلهٔ نقد همترازی پرستاری است که در سال ۱۹۹۶ پایه گذاری و به وسیلهٔ انتشارات سِیج به صورت دوماهنامه منتشر می شود. دوماهنامه پژوهش در پرستاری در پایگاه های دادهٔ زیر اندکس می شود:
مجله آمریکایی پرستاری مامایی یا مجله ام سی ان (MCN) یک دوماهنامه در زمینه پرستاری نوزاد و زایمان است که در آمریکا منتشر می شود.
حرفه بهداشت روان نام مجله ای است که به زبان انگلیسی و در زمینه پرستاری به وسیلهٔ انتشارات کالج سلطنتی پرستاری (RCN Publishing) منتشر می شود. مطالب این ماهنامه بیشتر پیرامون پرستاری بهداشت روان است. جستارهای وابسته. فهرست مجله های پرستاری
نئوناتال نِتوُرک یا "شبکه نوزاد"، نام مجله نقد همترازی مراقبت های بهداشتی در زمینه پرستاری نوزادان است. این مجله از سال ۱۹۸۱ به صورت دوماهنامه به وسیله انتشارات اسپرینگِر (Springer Publishing) منتشر می شود. نئوناتال نِتوُرک مجله رسمی آکادمی پرستاری نوزاد (Academy of Neonatal Nursing) شمرده شده و به وسیله پایگاه های دادهٔ زیر اندکس می شود:
مجله پرستاری کل گرا مجله ای نقد همترازی پرستاری است که از سال ۱۹۸۳ در آمریکا به وسیلهٔ انتشارات سِیج (SAGE Publications) به عنوان مجله رسمی انجمن پرستاران کل آمریکا (American Holistic Nurses Association) به صورت فصلی منتشر می شود. این مجله در راستای آمیزش هرچه آسان تر دورنمای کل نگری در پرستاری کل با پزشکی سنتی غرب است و توسط پایگاه های داده زیر اندکس می شود:
پرستار اورژانس نام مجله ای است به زبان انگلیسی که به صورت ماهیانه در زمینه حرفه پرستاری منتشر می شود. این ماهنامه شامل مقالات و بررسی پژوهش های بالینی انجام شده در زمینه های کاربردی پرستاری اورژانس است.
ماکس فون سیدو با نام اصلی کارل آدولف فون سیدو (زاده – درگذشته ) هنرپیشه سوئدی بود که از سال ۲۰۰۲ به تابعیت فرانسه درآمد. او نقش اول بسیاری از فیلم ها بود و در فیلم های بیشتری در نقش دوم با زبان های سوئدی، نروژی، انگلیسی، ایتالیایی، آلمانی، دانمارکی، فرانسوی، و اسپانیایی هنرنمایی کرد. فون سیدو جایزه فرهنگی بنیاد پادشاهی سوئد را در سال ۱۹۵۴، و کاماندر دِزآر اِ دِلِتر را در سال ۲۰۰۵، و لژیون دونور را در سال ۲۰۱۰ دریافت کرد. او در طول دوران بازیگری اش در نقش های متنوعی ظاهر شده و دو مرتبه نامزد جایزه اسکار شده بود. دوران جوانی. ماکس فون سیدو با نام کارل آدولف فون سیدو، در یک خانواده ثروتمند، در لوند، اسکونه زاده شد. پدر او، کارل ویلهلم فون سیدو، مردم شناس و استاد دانشگاه لوند بود و ایرلندی، اسکاندیناوی، و فولکلور تطبیقی تدریس می کرد. مادر او، بارونس پیشین، ماریا مارگارتا «گرتا» راپ، یک آموزگار مدرسه بود. فون سیدو در خانواده ای لوترین پرورش یافت ولی بعد ندانم گرا شد. ماکس فون سیدو در سن نه سالگی به مدرسه کلیسای جامع لوند رفت و همزمان آموختن زبان آلمانی و زبان انگلیسی را آغاز کرد. در مدرسه با برخی از دوستانش یک گرو
ه تئاتر آماتور تأسیس کردند. پس از خدمت سربازی به تحصیل در تئاتر پادشاهی ("Dramaten") در استکهلم پرداخت. در استکهلم، بین سال های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۱ با لارس اکبورگ، مارگارتا کروک، و اینگرید تولین آشنا شد. در مدت کار در دراماتن برای نخستین بار در فیلم تنها یک مادر (۱۹۴۹) و خانم جولی (۱۹۵۱) آشنا شد. زندگی هنری. در سال ۱۹۵۵ به شهر مالمو کوچ کرد و با اینگمار برگمان آشنا شد. نخستین همکاری او با برگمان در تئاتر شهر مالمو بود و بعدها با او در فیلم هایی مانند مهر هفتم (۱۹۵۷)، توت فرنگی های وحشی (۱۹۵۷) و چشمهٔ باکره (۱۹۶۰) کار کرد. فون سیدو با گرفتن جایزه فرهنگ بنیاد پادشاهی در سال ۱۹۵۴ خود را به جهانیان شناساند. پس از بازی در فیلم های برندهٔ جایزهٔ اسکار دکتر نو و بزرگترین داستان عالم (۱۹۶۵) به ایالات متحده آمریکا رفت و با خانواده اش برای مدتی در لس آنجلس زندگی کرد. از سال ۱۹۶۵ در چندین فیلم آمریکایی بازی کرد و همزمان، حضور خود در سوئد را هم حفظ کرد. در ایالات متحده با دو نامزدی گلدن گلوب برای هاوایی در سال ۱۹۶۶ و جن گیر در سال ۱۹۷۳ از او قدردانی شد. در سال ۱۹۷۱ در کنار لیو اولمان اجرایی خوب در مهاجران ساختهٔ یان تروئل به نما
یش گذاشت. در میانه دهه ۱۹۷۰ (میلادی) فون سیدو به رم کوج کرد و در شماری از فیلم های ایتالیایی ظاهر شد. از جمله فیلم صحرای تاتارها (۱۹۷۶) که در ارگ بم ایران فیلمبرداری شد. در هنگام زندگی در رم با مارچلو ماسترویانی دوست شد. در ایالات متحده، او نقش فراموش نشدنی آدمکش حرفه ای اهل آلزاس را در سه روز کرکس (۱۹۷۵) را بازی کرد که جایزه KCFCC برای بهترین بازیگر نقش دوم مرد برایش به ارمغان آورد. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، او در فلش گوردون (۱۹۸۰)، دم کرده عجیب (۱۹۸۳)، تل ماسه ساخته دیوید لینچ (۱۹۸۴)، و هانا و خواهرانش (۱۹۸۶) ساختهٔ وودی آلن ظاهر شد. در سال ۱۹۸۵ او عضو هیئت داوران در سی وپنجمین جشنواره بین المللی فیلم برلین بود. او نامزد دریافت جایزه اسکاربرای بهترین بازیگر نقش اول مرد در فیلم دانمارکی و پل فاتح (۱۹۸۷) شد. پس از آن، فون سیدو جایزه بازیگر نقش اول مرد مؤسسه فیلم استرالیا برای نقش خود درفیلم پدر (۱۹۸۹)، جایزهٔ بهترین کارگردانی گلدباگن برای تنها کار او به عنوان کارگردان، کاتینکا (۱۹۸۸) (بر پایه رمان هرمان بنگ)، و جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره بین المللی فیلم توکیو برای تماس خاموش (۱۹۹۳) را
از ان خود کرد. او تحسین بین المللی را برای کار خود در نقش برنده جایزه نوبل کنوت هامسون، در فیلم داستانی هامسون ساختهٔ یان تروئل برانگیخت. او سومین جایزهٔ گلدباگن سوئدی و دومین جایزه بودیل خود را برای بازی در نقش شاه لیر دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶ در فیلم اعترافات خصوصی ساختهٔ لیو اولمان درخشید. در بازگشت به هالیوود در فیلم چه رؤیاهایی که می آیند بازی کرد. او همچنین در فیلم به پیش یا بمیر و مجموعه تودورها بازی کرد. فون سیدو برای ایفای نقش به عنوان یک وکیل سالمند در فیلم برف بر روی سروها می ریزند ساختهٔ اسکات هیکس تحسین شد. سال ۲۰۰۲ یکی از بزرگترین موفقیت های تجاری فون سیدو در همکاری با تام کروز برای بازی در فیلم گزارش اقلیت استیون اسپیلبرگ بود. در سال ۲۰۰۳ او شخصیت مربی ایویند در سریال اروپایی «حماسه حلقه نیبلونگ» را بازی کرد. این سریال در رتبه بندی رکوردار شد و در ایالات متحده آمریکا به عنوان نمایش داده شد. وی در سریال بازی تاج و تخت که از شبکه اچ بی او پخش شد در نقش «کلاغ سه چشم» حضور داشت. سال ۲۰۰۷ فون سیدو در فیلم پرفروش ساعت شلوغی ۳ بازی کرد. او کار خود را با ایفای نقش در فیلم لباس غواصی و پروانه ساختهٔ جول
یان اشنابل بر پایه خاطرات ژان دومینیک دنبال کرد. این فیلم، برنده جایزه بهترین فیلم خارجی شد. در سال ۲۰۱۰ فون سیدو در فیلم جزیره شاتر ساخته مارتین اسکورسیزی و رابین هود ساخته ریدلی اسکات، در نقش ناپدری کور رابین، سر والتر لاکسلی ظاهر شد. فون سیدو صدای شخصیت اسبرن در را داشت که در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ منتشر شد. او روایتگر تبلیغ آغازین بازی است. در آوریل ۲۰۱۳ برای بزرگداشت فون سیدو در جشنواره فیلم کلاسیک ترنر (تی سی ام) دو فیلم کلاسیک او، سه روز از کندور و مهر هفتم نمایش داده شدند. زندگی شخصی. در ۱ اوت ۱۹۵۱ فون سیدو با کریستین اینگا بریتا الین (زاده ۱۹۲۶ - درگذشت ۲۰۲۰) ازدواج کرد و در ۱۹۷۹ از او طلاق گرفت. آنها دو پسر با نام های کلاس و هنریک داشتند. فون سیدو در تاریخ ۳۰ آوریل سال ۱۹۹۷ با فیلمساز فرانسوی کاترین برلت، در پروانس ازدواج کرد. او تابعیت فرانسوی را در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد و از تابعیت سوئدی خود دست کشید. فون سیدو در ۸ مارس ۲۰۲۰ در ۹۰ سالگی درگذشت.
بتی ماریون وایت لادن ()؛ ( – ) بازیگر و کمدین آمریکایی بود. او از پیشگامان دورهٔ اولیهٔ تلویزیون بود و با بیش از هفت دهه فعالیت حرفه ای، برای کار در این صنعت شناخته می شد. وایت اغلب به عنوان «بانوی اول تلویزیون» شناخته می شود؛ این عنوان برای مستندی در سال ۲۰۱۸ به کار رفت که جزئیات زندگی و حرفه او را شرح می دهد. بتی وایت در دوران رکود بزرگ در آمریکا به همراه خانواده از ایلینوی به لس آنجلس کوچ کرد. و در اواخر دهه ۱۹۳۰ کار خود را به عنوان بازیگر آغاز کرد. او کار هنری خود را در دوران جنگ جهانی دوم به دلیل فعالیت در یک سازمان خیریه به تعویق انداخت. اما پس از جنگ، کار هنری را با مجری گری یک برنامه رادیویی و حضور در برنامه های تلویزیونی هالیوود از سر گرفت. بتی وایت دارندهٔ "رکوردهای جهانی گینس" برای بیشترین مدت زمان فعالیت در زمینهٔ تلویزیون بود. وایت هشت جایزه امی در بخش های گوناگون، سه جایزه کمدی آمریکا، سه جایزه انجمن بازیگران فیلم و یک جایزه گرمی دریافت کرد. ستاره ای با نام او در پیاده روی مشاهیر هالیوود ثبت شده و در سال ۱۹۹۵ عضو تالار مشاهیر تلویزیون بود. وایت برای بازی در سریال "دختران زرین" شناخته می شد. او د
و هفته پیش از رسیدن به سن ۱۰۰ سالگی و تنها یک روز مانده به سال نو میلادی درگذشت. از فیلم های معروف او می توان به "مرد مقدس"، "تام سایر"، "پونیو روی صخره کنار دریا"، "خواستگاری"، "داستان ما"، "پایین آوردن خانه"، "دوباره تو" و گویندگی در انیمیشنِ "لوراکس" اشاره کرد.
آرسی دی می تواند به مقاله های زیر اشاره داشته باشد:
نوارقرمزی خال دار گونه ای پروانه است که در تیره فرچه پایان قرار دارد. پهنای بال این پروانه ۳٫۵ تا ۵ سانتی متر است. زیستگاه این حشره ترکیه، ایران، افغانستان، قزاقستان، شمال پاکستان، سیبری، آسیای مرکزی، مغولستان، غرب چین، مراکش، الجزایر و تونس می باشد. این گونه بیشتر در چمنزارها، علفزارها و کنار جاده ها پرواز می کند.
فرچه پای انرواتا گونه ای پروانه است که در تیره فرچه پایان قرار دارد. زیستگاه این پروانه ایران، تیان شان، افغانستان، پاکستان و کپه داغ است. این پروانه از ماه مه تا سپتامبر پرواز می کند و پهنای بال آن ۴۵ تا ۶۰ میلی متر است.
فرچه پای آذری گونه ای پروانه است که در تیره فرچه پایان قرار دارد. زیستگاه این پروانه جمهوری آذربایجان، قفقاز جنوبی و ایران است. پهنای بال این پروانه ۴۲ تا ۴۸ میلی متر است.
ازدواج همجنس در دلاویر از ۱ ژوئیه ۲۰۱۳ قانونی شد. مجلس این ایالت لایحه قانونی ۷۵ با نام «یک لایحه برای متمم ماده ۱۳ روابط خانوادگی برای تهیه ازدواج مدنی بین افراد همجنس و تبدیل اتحاد مدنی به ازدواج مدنی» را تصویب کرد،که به امضای فرماندار جک مارکل رسید، بعد از آنکه این قانون از مجلس نمایندگان و سنای این ایالت تصویب شد.اگرچه رودآیلند قبل از دلاویر ازدواج همجنس ها را قانونی کرده است اما با توجه به زمان بندی دلاویر قبل از رودآیلند و دهمین ایالت (و یازدهمین بخش فرمانداری) در آمریکاست که ازدواج همجنس ها را قانونی می کند. دلاویر قبلاً اتحاد مدنی را برای زوج های همجنس تصویب کرده بود که «حقوق، مزایا، حمایت ها و مسئولیت های زوج های مزدوج» را به آنان اعطا می کرد. که از ۱ ژانویه ۲۰۱۲ اجرا می شد و قانون آن در ۱۱ مه ۲۰۱۱ تصویب شد و به امضای فرماندار مارکل رسیده بود. منابع. Wikipedia contributors, "Same-sex marriage in Delaware," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Same-sex_marriage_in_Delaware&amp;oldid=559096187 (accessed June 26, 2013).
فرچه پای سبزبال گونه ای پروانه است که در تیره فرچه پایان قرار دارد. زیستگاه این پروانه ژاپن، کشور کره، اروپا, مراکش, ایران, سیبری, آسیای مرکزی, جمهوری خلق چین است.
ازدواج همجنس ها در واشینگتن، دی. سی. از ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹ وقتی که آدریان فنتی شهردار، لایحه ازدواج همجنس ها امضا کرد، قانونی شد، این لایحه در شورای شهر بخش کلمبیا در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۹ تصویب شد، ۳ دسامبر ۲۰۱۰ عقدنامه ها آماده شد و از ۹ مارس ۲۰۱۰ ازدواج آغاز گردید. بخش کلمبیا اولین بخش فرمانداری آمریکاست که ازدواج همجنس ها را قانونی می کند. اگرچه در سال ۱۹۹۲ این بخش اجازه همیاری ثبت شده به زوج های همجنس می داد.
سپیدمرمر شامی گونه ای پروانه است که در تیره فرچه پایان قرار دارد. زیستگاه این پروانه ارمنستان،سرزمین های فلسطین، اسرائیل، ترکیه و ایران است. پهنای بال این پروانه ۵۵ میلی متر است. این گونه از گندمیان تغذیه می کند.
فرچه پای اورشلیم گونه ای پروانه است که در تیره فرچه پایان قرار دارد. زیستگاه این پروانه جنوب ایتالیا،بالکان، شرق قرقیزستان، جنوب کوه های اورال در روسیه و شمال ایران است.
ازدواج همجنس در مینه سوتا از ۱ اوت ۲۰۱۳ قانونی شد. بعد از آنکه رای دهندگان در ۶ نوامبر ۲۰۱۲ با ۵۲٫۶٪ متمم مینه سوتا ۱ را که ازدواج همجنس را در قانون اساسی این ایالت ممنوع می کرد، رد کردند. در مه ۲۰۱۳ قانون ازدواج همجنس در مجلس مینه سوتا تصویب شد و در ۱۴ مه ۲۰۱۳ توسط فرماندار مارک دایتون امضا گردید.
آنتونی مک لوئد کندی (متولد ۲۳ ژوئیه ۱۹۳۶) یکی از هشت قاضی دستیار دیوان عالی ایالات متحده آمریکا (۱۹۸۸ تا ۲۰۱۸) بود که توسط رونالد ریگان در سال ۱۹۸۸ پس از بازنشستگی سندرا دی اوکانر نامزد و انتخاب شد. وی همواره رأی دهنده مردد در پرونده های مرزی (۵-۴) بوده است. منابع. Wikipedia contributors, "Anthony Kennedy," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Anthony_Kennedy&amp;oldid=560482336 (accessed June 26, 2013).
ولتاژ بسیار پایین به اختلاف پتانسیل کمتر از ۵۰ ولت ای سی یا ۱۲۰ ولت دی سی بین فاز و نول یا فاز و زمین گفته می شود. این ولتاژها در سطح پایین تری از ولتاژهای پایین (ولتاژهای کمتر از ۱۰۰۰ ولت ای سی یا ۱۵۰۰ ولت دی سی برای خط، برابر ۶۰۰ ولت ای سی یا ۹۰۰ ولت دی سی برای فاز به زمین) قرار دارند. ولتاژ بسیار پایین ایمن. "ولتاژ بسیار پایین ایمن" نوعی ولتاژ بسیار پایین است که با استفاده از ترانس ایزوله کنندهٔ مخصوص (مطابق استانداردهای مربوط مانند آی ئی سی ۶۰۷۴۲) فراهم می شود. ولتاژ ثانویهٔ این ترانس ها هرگز از ۵۰ ولت آرام اس تجاوز نمی کند. ولتاژهای بسیار پایین ایمن برای مواردی که تجهیزات الکتریکی می توانند خطرات جدی در بر داشته باشند مانند استخرهای شنا و شهر بازی ها استفاده می شود. مطابق استاندارد آی ئی سی هیچ یک از هادی های زندهٔ سامانهٔ دارای ولتاژ بسیارپایین ایمن نمی باید با زمین تماس داشته باشند. پریزهای این سامانه فاقد کنتاکت زمین است و سوکت آن به گونه ای ساخته می شود که امکان اتصال ناخواستهٔ دیگر سطوح ولتاژ به آن وجود نداشته باشد. در ولتاژهای بسیار پایین ایمن که به آن "ولتاژ بسیارپایین جداشده" نیز می گویند، سامانه
از زمین و دیگر سامانه ها جدا است و بر اثر خطاهای تکی در سامانه احتمال وقوع شوک الکتریکی وجود نخواهد داشت. اصطلاح SELV برای اشاره به بیشینهٔ ولتاژهای قابل تماس به وسیلهٔ انسان که خطرساز نباشند نیز به کار می رود که معمولاً ۶۰ ولت دی سی در نظر گرفته می شود. ولتاژ بسیار پایین حفاظتی. "ولتاژ بسیار پایین حفاظتی" در مواردی به کار می رود که بخواهیم از ولتاژ بسیار پایین استفاده کنیم، اما خطر به اندازه ای نباشد که نیاز به استفاده از ولتاژ بسیار پایین ایمن باشد. تفاوت سامانه های دارای ولتاژ بسیارپایین حفاظتی با ایمن در این است که در سامانه های حفاظتی، یکی از نقاط ثانویهٔ ترانسفورماتور به زمین متصل می شود. این نوع تجهیزات با ولتاژ ۲۵ ولت آرام اس، تنها در شرایط معمولاً خشک که امکان تماس وسیع با بدن انسان نباشد به کار می روند؛ در سایر موارد که محافظتی در برابر تماس مستقیم وجود نداشته باشد، بیشترین ولتاژ آرام اس مجاز ۶ ولت پیش بینی شده است. با وجود اینکه سامانهٔ ولتاژ بسیار پایین حفاظتی از زمین جدا نیست، اما کلیهٔ شرایط دیگر سامانه های ایمن را برآورده می کند. ولتاژ بسیار پایین عملی. "ولتاژ بسیار پایین عملی" به ولتاژهایی گف
ته می شود که شرایط ولتاژ بسیار پایین را داشته باشند (کمتر از ۵۰ ولت)، اما شرایط ولتاژ بسیار پایین ایمن یا حفاظتی را فراهم نکنند. در سیستم هایی که از ولتاژ بسیارپایین عملی استفاده می کنند بکارگیری راه کارهای محافظت در برابر شوک الکتریکی نیاز خواهد بود. در سامانه های دارای ولتاژ بسیار پایین عملی، از یک ترانسفورماتور معمولی برای کاهش ولتاژ استفاده شده است. در این سامانه کلیهٔ اقدامات حفاظتی از جمله زمین کردن همهٔ هادی های در معرض تماس ثانویه ضروری است.
باغستان سنتی قزوین به مجموعه باغ هایی گفته می شود، که نیمه جنوبی و شرقی و غرب شهر قزوین را دربر گرفته است. این باغات بیش از ۲۷۸۰ هکتار وسعت دارند و در گذشته گرداگرد شهر را فرا گرفته بودند. پیشینه. شهر قزوین تا چند دههٔ پیش در حلقهٔ سبزی از انبوه درختان بادام و پسته و بوته های انگور قرار داشت. باغستان سنتی، که قدمت آن به استناد تاریخ مکتوب به بیش از هزار و صد سال و به گمان بسیاری به دوران ساسانی می رسد، به وسعت حدود ۴۰۰۰ هکتار شهر را دربر گرفته بود. نقشه ای که از شهر قزوین و باغستان در سال ۱۹۱۵ میلادی ترسیم شده است، نشان می دهد که ۱۰۰ سال پیش مساحت باغستان در گرداگرد قزوین، حدود شش برابر مساحت شهر بوده است. این در حالی است که بر اثر توسعهٔ بدون برنامه و نامتوازن شهر، جمعیت قزوین در دهه های اخیر چندین برابر شده و وسعت باغستان تقریباً به نصف، تقلیل یافته است. یکی از مشهورترین ارجاعات تاریخی در این مورد، مربوط به سفرنامهٔ ناصرخسرو است که قزوین را «شهری در میان باغ» توصیف می کند. باغستان، همچنین مجموعه ای ارزشمند از رفتارها و سنن مردم این سرزمین را در خود جای داده است. به عبارت دقیق تر، باغستان به عنوان اساسی ترین