Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای قدیمی، ای آزاد سرود ملی دفاکتو کشور سوئد است که ابتدا در سال ۱۸۴۴ میلادی توسط ریکارد دیبک در دو بخش نوشته شده است و سپس در سال ۱۹۱۰ دو بخش دیگر توسط لویس آهلین به آن اضافه شده است. بخش های اضافه شده توسط آهلین جزو سرود ملی محسوب نمی شود. ملودی این سرود بر اساس ترانه های محلی ورملاند تنظیم شده است. وضعیت رسمی. در قانون سوئد سرود ای قدیمی ای آزاد به روش قانونی به عنوان سرود ملی سوئد انتخاب نشده است. در طی سال ها، نمایندگانی در پارلمان سوئد تلاش کردند که بندی را در قانون برای شناختن «ای قدیمی ای آزاد» به عنوان سرود ملی سوئد بگنجانند. با این حال، کمیته ای پارلمانی در سال ۲۰۰۰ با این تلاش ها مخالفت کرد و دلیل مخالفت را این گونه اعلام کرد که این سرود با انتخاب مردم و در طی سال ها به عنوان سرود ملی سوئد دست یافته است و ترجیح آن است که همین گونه بماند و نیازی به تصمیمات سیاسی بدین منظور نیست. ملودی. &lt;score vorbis="1"&gt; ew Staff « set Score.tempoHideNote = ##t override Score.BarNumber #'transparent = ##t clef treble key bes major empo 4=76 relative c" { key bes major partial 8 d8 | d4 bes8 bes bes4 c8 d | d4 c
8 bes a4 r8 c8 | break c4 a8 bes c a d8. bes16 | g2 f4 r8 f8 | break bes4 bes8 c a4 a8 bes | g8. f16 g8 a f4 r8 repeat unfold 2 { f8 | break bes8. a16 bes8 c d bes es d | c2 bes4 r8 } bar "|." addlyrics { Du gam -- la, Du fri -- a, Du fjäll -- hö -- ga nord Du tys -- ta, Du gläd -- je -- ri -- ka skö -- na! Jag häl -- sar Dig, vä -- nas -- te land __ _ up -- på jord, Din sol, Din him -- mel, Di -- na äng -- der grö -- na. Din sol, Din him -- mel, Di -- na äng -- der grö -- na. addlyrics { Du tro -- nar på min -- nen från forn -- sto -- ra da'r, då ä -- rat Ditt namn flög ö -- ver jor -- den. Jag vet att Du är och Du blir __ _ vad Du var. Ja, jag vill le -- va jag vill dö i Nor -- den! Ja, jag vill le -- va jag vill dö i Nor -- den! » &lt;/score&gt;
دالیا گریبائوسکایته Dalia Grybauskaitė (زاده ۱ مارس سال ۱۹۵۶) رئیس جمهور فعلی کشور لیتوانی و کمیسر سابق بودجه و برنامه ریزی مالی اتحادیه اروپا است. وی در انتخابات ریاست جمهوری لیتوانی ۱۲ ژوئیه سال ۲۰۰۹ با کسب اکثریت آرا به پیروزی رسیده و اولین رهبر زن در این کشور شد. خانم گریبائوسکایته از سال ۲۰۰۴ که لیتوانی به عضویت اتحادیه اروپا درآمد تا سال ۲۰۰۹ عضو کمیسیون بودجه اتحادیه اروپا مستقر در بروکسل بوده است. خانم گریبائوسکایته دارای کمربند مشکی در فنون رزمی و مشهور به رک گویی است و می گوید الگوی سیاسی وی مارگارت تاچر، نخست وزیر سابق انگلیس است؛ بنابراین خانم گریبائوسکایته مشهور به «بانوی آهنین» و «مگنولیای فولادی» است.
کروکی معماری کروکی بیانی است آزاد ، فارغ از محدودیتهای هنرهای دیگر بدور از تحمیل حرکتی برای رسیدن به ذات اصلی اشیاء ، ذات اصلی خلقت . به صفر ، به شروع نه به کلمه ، نه تعریف ، نه اغماض ، نه ریا ، نه شک ، رک و بی غل و غش . بیانی کوتاه ، ایجاد حس که نیاز به تفکر ندارد . ایجاد خلوتی در درون ، نه فرار از بیرون ، حرکتی به سوی یگانگی و وحدانیت . پر نه ، خالی . تفکر نه ، حس . حرکتی از صورت ، از کلمه ، به معنا ، به سکوت حرکت از پر به خالی ، از صحبت ، از کلمه به سکوت ، از جزء به کل واحد ، از تفکر ، به حس . سکوتی از درون ، کشیدن برای نکشیدن و یاد گرفتن برای یاد نگرفتن _ ریاضت برای آرامش ، برای رهایی ، برای سکوت ، برای خلاء ، ادراک گذشته در گدشته و حال در حال ، ادراک بد به خوبی تفکر بسیار برای دوری از تفکر فراگیری فن و تکنیک برای دور شدن از تکنیک ، از فن ، از راه بیان آزاد با خطوط بی آلایش ، کاری که باید قلم یک معمار و سکوت قلمش سخن معماران دیروز را بر کاغذ امروز برای فرداها روایت کند . فرار از پرسپکتیو ، از نقاشی ، از عکس ، از نمایش ، از درجه ، از زاویه ، از خطوط انباشته ، از ندیدن و نتوانستن ، از صدا و شنیدن از ناتوانی
در انتخاب به انتخاب ، به توانستن ، به خودسازی ، به آزادی ، به رهایی ، به سکوت ، به خلاء ، به ...
باغ فیروزی یا باغ اتابک یکی از باغ های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده است که در دوران اتابکان توسط اتابک ابوبکر بن سعد زنگی بنا شده است. این باغ که هم اکنون ویران شده است در بین محله های سر دزک ، سنگ سیاه ، میدان شاه و درب مسجد قرار داشته است و در نزدیکی آن دارالشفایی به دست ابوبکر سعد نیز ساخته شده است.
سال آرون کریپکی (به انگلیسی: Saul Aaron Kripke)، فیلسوف و منطق دانِ آمریکایی و زاده ۱۳ نوامبرِ ۱۹۴۰، درگذشته ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ می باشد. از سالِ ۱۹۶۰ که نخستین مقاله های اش را منتشر کرد تا به امروز، تأثیرِ بسیار ژرفی در منطقِ ریاضی، فلسفهٔ زبان، فلسفه ریاضی، متافیزیک، معرفت شناسی و نظریهٔ مجموعه ها داشته است. بخشِ عمده ای از اثرهایِ او، یا هیچ گاه منتشر نشده اند، یا به صورتِ نوارهایِ سخنرانی و نسخه هایِ دست نویس، به صورتِ خصوصی و محدود منتشر شده اند. کریپکی در سالِ ۲۰۰۱، برندهٔ جایزهٔ شوک پرایز در فلسفه و منطق شد و در نظرسنجی ای که به تازگی بینِ فیلسوفان انجام شده است، به عنوانِ یکی از ۱۰ فیلسوفِ برتر دو سدهٔ گذشته انتخاب شده است. کریپکی زمانی که هنوز نوجوان بود، کارهای تأثیرگذاری در منطق و به خصوص معناشناسی منطقِ موجهات، منتشر کرد. در حالی که برایِ یک فیلسوفِ حرفه ای، بسیار غیرمعمول به نظر می رسد، تنها مدرکِ او، مدرکِ کارشناسیِ ریاضی از دانشگاهِ هاروارد است. کارهایِ او تأثیر عمیقی بر فلسفهٔ تحلیلی داشته است و یکی از مهم ترینِ آن ها، ارائهٔ معناشناسی ای برایِ منطقِ موجهات است که این معناشناسی، شاملِ معرفیِ جهان
هایِ ممکن، در چارچوبِ سیستمی است که اکنون با نامِ معناشناسی کریپکی شناخته می شود. یکی دیگر از سهم هایِ مهمِ او، استدلالی بود که نشان می داد، ضرورت، یک مفهومِ 'متافیزیکی' است و بنابراین باید آن را، از مفهومِ 'معرفت شناختیِ' پیشینی جدا کرد و بنابراین، می توان حقیقت هایِ 'ضروری پسینی' داشت، مثلاً گزارهٔ "آب، همان H۲O است. او همچنین، در کتاب "ویتگنشتاین و قواعد و زبان خصوصی"، تفسیرِ معروفی از نوشته هایِ ویتگنشتاین ارائه می دهد که به کریپکنشتاین معروف است. معروف ترین اثرِ او نام گذاری و ضرورت نام دارد. جوایز و افتخارات. برخی از جوایزی که سول کریپکی دریافت کرده عبارت است از:
باغ منصورآباد یکی از باغ های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده است که در دوران قاجار بنا شده است. این باغ در شمال غربی شیراز در محله منصور اباد قرار دارد و و دارای محوطه مربعی شکلی است که با درختان تنومند چنار محصور شده است.
باغ زکی خان یکی از باغ های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده است که در دوران قاجار توسط زکی خان نوری مازندرانی ، وزیر حسین علی میرزای فرمانفرما بنا شده است. این باغ که هم اکنون ویران شده است در شمال شیراز قدیم،در محله موردستان (در دوره قاجار به نام محله درب شاهزاده شناخته می شده است) و در کنار باغ نشاط در محدوده پشت ارگ کریمخان قرار داشته است.
باغ بهشت یا باغ صبوح آباد یکی از باغ های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده است که در دوران سلجوقیان بنا شده است. این باغ متشکل از سه باغ به هم پیوسته بوده است و در دوره ترکمانان به باغ ترکمانان نام گرفته است. این باغ که هم اکنون ویران شده است در جنوب شرقی شیراز و در دروازه قصابخانه قرار داشته است. امیر قرایوسف قراقویونلو فرزند جهانشاه در سال ۸۶۹ ه . ق باغ های صبوح آباد و روستای خسروآباد را به آستانه شاهچراغ وقف نمود.
معین الدّین پروانه یا پروانهٔ روم، شهرت سلیمان بن مهذّب الدّین علی دیلمی از رجال و وزراء سلجوقیان روم است که در سال ۶۷۵ قمری به حکمِ اباقاخان از ایلخانان مغول به قتل رسید. پیشینه و زادگاه و اصالت او در کتب تاریخی به درستی مشخص نیست. ابن بی بی او را دیلمی و مستوفی او را کاشانی دانسته اند. نامِ پدرش را نیز مهذب الدین علی دیلمی ثبت کرده اند. وی در آغاز مکتب دار بود و اندک اندک با کفایت خود به مقامات عالی رسید. هنگامی که کیخسرو بن سلیمان به فرمانِ اباقاخان به جایِ پدر نشست و سلطنت روم را به او دادند و چون در دورانِ کودکی به سر می برد دستور دادند که متولیِ امور معین الدین پروانه باشد. او به رتق و فتقِ امورِ روم پرداخت و مادرِ سلطان را در حباله یِ نکاحِ خویش درآورد. احساس وفاداری شخصی او نسبت به خاندانِ پادشاهی فراوان بوده و تنها او به علّتِ هوش و ذکاوت در میانِ آنها به سلطنت رسیده است. کیخسرو بن سلیمان هجده سال فرمان روایی کرد تا در ۶۸۲ق در ولایت آذربایجان به فرمانِ احمدخان به قتل رسید. پروانه تا زمانی که کیخسرو بن سلیمان به سن بلوغ رسید و خود امورِ کشور را به دست گرفت، نیابت فرمانرواییِ مطلق داشت و حتی عزل و نصب
سلاطینِ سلجوقیِ روم به مشورت و مصلحت او بود. اما هنگامی که پادشاه به حد رشد و استقلال رسید، با بیبرس سلطانِ وقت مصر وارد مذاکره شود. آن دو با یکدیگر توطئه چیدند که مغول ها را از آسیایِ کهن بیرون برانند و پروانه را بر جایِ سلجوقیان بنشانند. در آغاز همه چیز بر طبقِ نقشه پیش رفت و در سالِ ۶۷۵ قمری در البستان با امراء توقو و تودون بهادر که حاکمِ آنجا بوند، جنگ کرد و ایشان را کشتند و مغول ها را شکست دادند و وارد قونیه شدند؛ ولی زمانی که قوایِ خود را در قیصریه برای مبارزهٔ بیشتر جمع آوری کردند، پروانه به وحشت افتاد و وحشتِ او به سپاهیان نیز سرایت کرد. البته باید این نکته را نیز در نظر گرفت که پیرامونِ نقشِ پروانه در دعوت از بیبرس و شکستِ سپاه مغول آراء گوناگونی ابراز شده است: برخی معتقدند که وی در شکستِ لشکرِ مغول نقشی پُررنگ داشته است؛ چنان که در شبِ حادثه مغولان را به عشرت مشغول کرد. برخی هم بر این نظرند که مولانا او را به خاطرِ همکاری با مغولان نکوهش کرده است. در هر صورت، اباقاخان؛ پادشاه خشمناک ایلخانیِ مغول، این حرکت از فعلِ پروانه می دید و او را در سالِ ۶۷۵ قمری در شهرِ آلاتاق به قتل رساند. پروانه و فرهنگ و د
انش. معین الدّین پروانه را باید از آن دست وزرا و سلاطینی دانست که در ساخت، حفظ و نگاهداریِ فرهنگ و دانشِ مشرق زمین و آسیایِ کهن نقشی اساسی و پررنگ را ایفاء کرده اند. او مانند، سلطان رکن الدین و سلطان عزالدین از مریدانِ مشایخ و بزرگانی چون مولانا بوده اند، که تحت همین ارادت و گوش فرادادنِ سخنانِ این بزرگان، «چنان کرده اند کار که بزرگان می کنند». برایِ نمونه او در ساخت رصدخانه ای در سمرقند با غیاث الدین جمشید کاشانی همکاریِ فراوان داشته و در بالا بردنِ این بنا جهدی تمام به کار بسته است. اما کارهایِ او را نباید تنها در زمینهٔ دانش هایی چون ریاضی و نجوم دانست. او و خانواده اش به مشایخ نیز احترامی ویژه می گزارده اند و در ساخت و بزرگداشت خانقاه ها نیز، از هیچ تلاشی فروگذار نمی کردند. او آنچنان دانش دوست و اهلِ فرهنگ بوده است که کتابِ جامع الاصول را از شیخ صدرالدین سماع کرده است. پروانه نه تنها به مولانا، بلکه به دیگر صوفیان و عارفان نیز ارادتی خاص داشته است. برایِ نمونه از فخرالدین عراقی؛ عارف ایرانی، دعوت کرده، خانقاهی را در شهرِ توقاه ساخته و عراقی را شیخِ آن خانقاه کرده و تا زمانِ مرگِ پروانه، عراقی در آن شهر و
در آن خانقاه بوده است. زندگیِ پروانه بسیار شبیه شمس الدین محمد جوینی است. این دو مردِ بزرگ برایِ حفظ و تداومِ فرهنگِ ایرانی در غوغایِ غلبهٔ بیگانگان بر ایران، به جان کوشیدند و سرانجام هر دو به بهانهٔ خیانت به دستگاهِ مغول جان باختند. پروانه و مولانا. پروانه به مولانا ارادت تمام داشت و غالباً در خانقاه مولانا حضور می یافت و در مجالس وی شرکت می کرد، بسیاری از غزلیات مولانا در همین مجالس سروده شده است. اکثرِ مکاتیب مولانا نیز به نامِ همین پروانه صدور یافت و از شدت ارتباطِ وی با آن بزرگ حکایت می کند. خاندانِ پروانه نیز به مولانا علاقهٔ ویژه ای داشتند. همسرِ پروانه؛ گرجی خاتون، یکی از آنان است. او هرگاه با پروانه مشکلی داشته، برایِ حلِ آن، به مولانا مراجعه می کرده است: روزی گرجی خاتون، از پروانه رنجیده بود. شفاعتِ تمامِ اکابر و نوّابِ دیوان اثر نکرد. سرانجام گفت به شرطی صلح کنم که پروانه به طلاق سوگند بخورد که هر چه از او بخواهم، بدهد. پروانه راضی شد و التزام نمود، گرجی خاتون گفت: مولانا فرمود که آن خواهش را معلّق نگه دارد… پروانه چنان شیفتهٔ مولانا بوده است که مردم برایِ رفعِ مشکلاتشان، شفاعتِ او را جانبِ پروانه
می بُرده اند، هر چند که مولانا علاقهٔ چندانی به دیدارِ پادشاهان نشان نمی داده است. روزی بعضی از یارانِ پروانه در خدمتِ مولانا از او ستایش می کردند و از خیرات و عدلِ او شواهدی می آوردند و می گفتند: «با وجودِ پُرجودِ او عالمیان آسوده اند و امنِ عظیم و ارزانی نعمت بی نهایت است و همچنان در زمانِ او علما و شیوخ و افاضل در مدارس و خوانق مرفه و جمع اند، بی حدّ تحسین ها می کردند؛ حضرتِ مولانا فرمود که یاران راست می گویند؛ آنچه گویند صد چندان است.» رابطهٔ مولانا و پروانه به گونه ای ست که بخشی از کتابِ فیه ما فیه، خطاب به پروانه است. افلاکی از حضرت ولد نقل می کند که «روزی پروانه از حضرتِ مولانا التماسِ نمود که وی را پند دهد و نصیحت کند؛ زمانی متفکّر مانده بود، سرِ مبارک برداشت و گفت که امیر معین الدّین می شنوم که قرآن را یادگرفته ای؟ گفت: آری، دیگر شنیدم که جامع الاصول را از خدمتِ شیخ صدرالدین سماع کرده ای؟ گفت: آری. گفت: چون سخنِ خدا و رسول را می خوانی و کماینبغی بحث می کنی و می دانی و از آن کلمات پندپذیر نمی شوی و بر مقتضایِ هیچ آیتی و حدیثی عمل نمی کنی، از من کجا خواهی شنیدن و متابعت نمودن؟ پروانه گریان برخاست و روا
نه شد و بعد از آن به عمل و عدل گستری و احسان مشغول گشته، خیرات نمود تا یگانهٔ آفاق شد. گویند روزی مولانا حالِ چندان خوشی نداشت و پروانه سریع، این ماجرا را فهمید و حسام الدین را حاضر آورد. در تاریخ آمده است که بعد از مرگِ مولانا مدّتِ چهل روز، یاران و مردمِ قونیه تعزیتِ او را می داشتند… اهلِ مجلس ناله و زاری می کردند و پروانه را بی اختیاریِ عظیم دست داد و بسیار بگریست و احسانِ بسیار به فقرا کرد. همچنین پروانه به همراهِ علم الدین قیصر بر سر تربت مولانا بنایی ساختند که قبهٔ خضرا خوانده شد.
جمهوری دموکراتیک افغانستان حکومتی کمونیست بود که از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۲ میلادی بر افغانستان حکومت کرد. این دولت توسط حزب دموکراتیک خلق در پی انقلاب ثور ایجاد شد و در سال ۱۹۸۶ به جمهوری افغانستان تغییر نام داد. حزب دموکراتیک خلق از طریق یک کودتای ارتش، با نام انقلاب ثور به قدرت رسید، که در پی آن در ۲۸ آوریل ۱۹۷۸ محمد داود خان و خانواده اش به قتل رسیدند و دولت او فروپاشید. در ۳۰ آوریل ۱۹۷۸ نورمحمد تره کی به عنوان رئیس دولت منصوب شد. تره کی و حفیظ الله امین، که انقلاب را راه اندازی کرده بودند، در طول حکومتشان چند اصلاحات در مورد حقوق "زمین" و "ازدواج" معرفی کردند. امین همچنین علاوه بر اصلاحات معرفی شده توسط داوود، آموزش و پرورش کلی و حقوق برابر برای زنان را معرفی کرد. کمی پس از گرفتن قدرت، مخالفت هایی در داخل حزب دموکراتیک خلق به وجود آمد که موجب تأسیس دو جناح در داخل این حزب شد. جناح خلق به رهبری تره کی و امین، و جناح پرچم به رهبری ببرک کارمل. پس از کشمکش های مختلف «خلقی ها» پیروز شدند و پرچمی ها از حزب «پاکسازی» شدند. برجسته ترین رهبران پرچم به بلوک شرقی و اتحاد جماهیر شوروی تبعید شدند. پس از مبارزه میان جناح های
خلق و پرچم، نبرد قدرت در درون جناح خلق بین تره کی و امین آغاز شد. امین در این مبارزه پیروز شد و تره کی به دستور او کشته شد. حاکمیت وی در کشورش (به دلیل اصلاحاتی که قبلاً ذکر شد) در اتحاد جماهیر شوروی مورد استقبال قرار نگرفت. اتحاد جماهیر شوروی برای حمایت دولت افغانستان در دسامبر ۱۹۷۹ وارد عمل شد و در ۲۷ دسامبر امین توسط نیروهای نظامی شوروی ترور شد. کارمل به جای او رهبر افغانستان شد. دوران کارمل، که از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۶ ادامه داشت، بیشتر به خاطر جنگ شوروی در افغانستان علیه شورشیان مجاهد افغان شناخته می شود. این جنگ منجر به تلفات زیادی از غیرنظامیان و همچنین آواره شدن میلیون ها نفر شد که به پاکستان و ایران گریختند. در آوریل ۱۹۸۰ یک قانون اساسی جدید، توسط دولت معرفی شد و چندین عضو غیر PDPA به عنوان بخشی از سیاست دولت برای گسترش پایگاه حمایتی اش در دولت گنجانده شدند. سیاست های کارمل در برقراری صلح در این کشور جنگ زده ناکام ماند و در سال ۱۹۸۶ محمد نجیب الله به عنوان دبیرکل حزب دموکراتیک خلق (PDPA) جانشین وی شد. نجیب الله سیاست آشتی ملی با مخالفان را دنبال کرد، قانون اساسی جدید افغانستان در سال ۱۹۸۷ معرفی شد و انتخابات
دموکراتیک در سال ۱۹۸۸ (که توسط مجاهدین تحریم شد) برگزار شد. پس از خروج شوروی از افغانستان در سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹، دولت با مقاومت فزاینده ای روبرو شد. سال ۱۹۹۰ نشان داد که سالی برای تغییر در سیاست های افغانستان است: قانون اساسی جدیدی وضع شد که بر اساس آن افغانستان جمهوری اسلامی بود و حزب دموکراتیک خلق به حزب وطن تبدیل شد که تا به امروز به عنوان حزب دموکراتیک وطن باقی مانده است. در جبهه نظامی، دولت قادر به شکست مخالفان مسلح در نبرد علنی بود، مانند نبرد جلال آباد با این حال، با مخالفان مسلح مهاجم، مشکلات داخلی مانند کودتای نافرجام جناح خلق در ۱۹۹۰ و انحلال اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱، دولت نجیب الله در آوریل ۱۹۹۲ سقوط کرد. روسای کشور. افراد زیر به ترتیب رهبری جمهوری دموکراتیک افغانستان را به عهده داشتند:
چیزهایی هست که نمی دانی فیلمی ایرانی محصول ۱۳۸۹ به کارگردانی فردین صاحب الزمانی و تهیه کنندگی منیژه حکمت است. علی مصفا، لیلا حاتمی و مهتاب کرامتی از جمله بازیگران اصلی فیلم هستند. خلاصه داستان. فیلم روایتگر زندگی یک راننده آژانس به نام علی است و داستان به صورت چند اپیزود مستقل از زندگی او و اطرافیانش روایت می شود. هر اپیزود به جنبه ای از روابط انسانی، چالش ها و تضادهای اجتماعی می پردازد و تصویری مدرن و اجتماعی از زندگی شهری ارائه می دهد. تحلیل فیلم. فیلم با سبک روایت اپیزودیک خود به بررسی ابعاد مختلف زندگی شهری و روابط انسانی می پردازد. تمرکز بر جزئیات روانشناختی شخصیت ها و دغدغه های اجتماعی، فیلم را به نمونه ای از سینمای مدرن اجتماعی ایران تبدیل کرده است. موسیقی متن، تدوین و فیلمبرداری به تقویت جو و فضای روایت کمک می کنند. تولید. تولید فیلم به دلیل سبک تجربی و روایت چند اپیزودی با چالش هایی همراه بود که تیم تولید آن را با موفقیت پشت سر گذاشت. بازخوردها. این فیلم در جشنواره ها و محافل نقد سینمایی مورد توجه قرار گرفت. نقدها بر واقع گرایی داستان و بازی های قوی بازیگران تأکید داشتند و آن را نمونه ای موفق از سینم
ای اجتماعی معاصر ایران دانستند.
اسلام در افغانستان، اسلام سنی (حنفی/دیوبندی) بزرگ ترین و دین رسمی افغانستان است. اسلام در افغانستان پس از فتح افغانستان توسط اعراب از قرن هفتم تا دهم میلادی رواج یافت و آخرین گروه هایی که در برابر تغییر دین مقاومت می کردند، در اواخر قرن نوزدهم تسلیم شدند. این دین عموماً توسط جوامع محلی به عنوان جایگزینی برای زرتشتی گری و بودیسم پذیرفته شد و قبایل محلی شروع به گرویدن به دین جدید کردند. اسلام دین رسمی دولت افغانستان است و تقریباً ۹۹٫۷٪ از جمعیت افغانستان مسلمان هستند. تقریباً ۸۵٪ از آنها پیرو اسلام سنی هستند، در حالی که حدود ۱۰٪ شیعه هستند. اکثر شیعیان به شاخه دوازده امامی تعلق دارند و تنها تعداد کمتری از آنها پیرو اسماعیلیه هستند. پس از تکمیل فتح ایران توسط اسلام، اعراب مسلمان شروع به حرکت به سمت سرزمین های شرق ایران کردند و در سال ۶۵۲ میلادی هرات را تصرف کردند. غزنویان تا پایان قرن دهم میلادی، پادشاهان کابل شاهی را مطیع خود کردند. شیعه در افغانستان. شیعیان افغانستان، از نظر جمعیت، دومین مذهب مردم افغانستان به حساب می آیند و از آن جایی که هیچگاه در افغانستان سرشماری دقیق و قابل اعتمادی انجام نگرفته آمارها و تخ
مین های مختلفی وجود دارد. ۱۵ درصد یا ۲۰ درصد یا بین ۲۵ تا ۳۰ درصد یا بر اساس تخمین بصیر احمد دولت آبادی و عنایت الله حفیظ ۳۰ تا ۳۵ درصد و بر اساس اطلاعات مرکز دایرة المعارف امام حسین ۳۵ درصد افغانستانی ها شیعه مذهب هستند. همچنین طبق تحقیقات مستقل و جامع جمعیت شناسی افغانستان که از سال ۲۰۰۶ تا به هم اکنون در دانشکده روابط بین الملل دانشگاه کلمبیا انجام پذیرفته ۲۵ درصد از جمعیت افغانستان را شیعیان جعفری و ۴/۵ درصد را نیز شیعیان اسماعیلی تشکیل می دهند.
سیمای زنی در دوردست (۱۳۸۲) فیلمی است در زمره سینمای مستقل ایران به کارگردانی علی مصفا. با بازی همایون ارشادی، لیلا حاتمی و حضور افتخاری زری خوشکام. مصفا در بخشی از این فیلم، پدرش مظاهر مصفا و مادرش امیربانو کریمی را به تصویر کشیده است. داستان. مهندس (همایون ارشادی) مرد پا به سن گذاشته ای است که از همسر و پسرش جدا شده و تنها زندگی می کند. در شبی که قرار است آن دو از ژاپن برسند (به همراه شوهر جدید زن) صدای دختری روی پیغام گیر تلفن خانهٔ مهندس توجه او را جلب می کند. دختر می گوید که شماره را تصادفی گرفته و می خواسته پیش از خودکشی به کسی خبر بدهد. مهندس اول سری به پدر و مادر پیر و مستأصل و غرغرویش می زند و بعد راه خانهٔ دختر را در پیش می گیرد. دختر آنجا نیست، در عوض زن جوانی (لیلا حاتمی) هست که ادعا می کند دوست دختر است (مشخص می شود او و زنی که تماس گرفته هر دو یک نفر هستند و او به این مشکل عجیب عادت کرده). آن دو با هم به چند بیمارستان سر می زنند اما به نتیجه ای نمی رسند. دختر می گوید بازیگر است و بعد مرد را دعوت می کند به دیدن نمایشگاه عجیبی با نام «پرواز» که از یک صبح تا پنج صبح برگزار می شود. گروهی از هنرمندان
و روشنفکران دور هم جمع شده اند و ظاهراً نمایشگاهی از «آثار مفهومی» برگزار کرده اند به نفع کودکان افغان. مهندس در آنجا تصویر خواننده زن افغان را می بیند و به یاد خاطرات گذشته اش می افتد و با یکی از دوستان قدیمی اش که آن جا می بیند در مورد زن حرف می زنند. فلسفه نمایشگاه پرواز بدین گونه است که هر کس تصویری را که دوست دارد می خرد و آن را به حمایت از کودکان افغان به آتش می کشد!!! و شعار نمایشگاه این است :آواز افغانی٬پرواز ایرانی. سپس در صبح زود آن دو به خانه پدری و کودکی مهندس می روند، که او قرار استدر آنجا عملیات عمرانی انجام دهد. آن دو با کارگران ساختمانی صبحانه می خورند. در راه بازگشت از آنجا دختر به سینمایی خالی می رود شروع می کند به تمرین فن بیان و تعریف خاطرات از سالن خالی و معلوم می شود که بازیگر هم نیست!. مهندس دختر را گم می کند و با واسطهٔ یک زن مشکوک خیابانی به خانه ای می رود که خورشید (زری خوشکام)، همان خوانندهٔ افغان، سال ها در آنجا زندگی کرده. رابطهٔ میان خورشید، دختر و مهندس چندان واضح نیست (به نظر همه در سر مهندس و دختر به نوعی بدل از همان زن افغان است و هجوم خاطرات مرد از او.) اما در آخر دختر همان
جا به سراغ مهندس می آید. مهندس تصمیم می گیرد خانهٔ خود را بازسازی کند و دختر با او همراه می شود. در کنار این تصاویر زندگی نامهٔ خورشید را با صدای خود او می شنویم. موسیقی فیلم. موسیقی این فیلم که توسط پیمان یزدانیان ساخته شده در سینمای ایران بی سابقه است. در ساخت موسیقی متن این فیلم برای نشان دادن فضای توهم وار قصه فیلم تنها از سازهای سینتی سایزر و طبلا استفاده شده است. موسیقی متن این فیلم چند سال بعد از اکران فیلم توسط نشر موسیقی هرمس در آلبومی به نام گذر انتشار یافت و با فروش خوبی مواجه شد. اکران و پخش سی دی. فیلم در سال ۱۳۸۴ اکران محدودی در چند سینمای وابسته به طرح ناموفق آسمان باز (پخش فیلم های هنری) داشت که با استقبال چندان مردم عادی و برخی از منتقدان روبرو نشد اما برخی از مردم نیز آن را ستایش کرده اند. فیلم چهار سال بعد از اکران (تابستان ۸۸) توسط تصویر دنیای هنر به صورت وی سی دی منتشر شد و فروش چندانی نیز نداشت. شاید علت فروش کم این فیلم داستان شخصی و عجیبش باشد. نکته جالب در مورد این فیلم است که در سکانسی از آن (صحنه نمایشگاه) افراد مشهوری مثل سیامک انصاری، لیلی رشیدی، آتیلا پسیانی، حافظ احمدی، مهتاب کر
امتی، سیامک صفری، محمود کلاری و .. به صورت افتخاری در چند ثانیه به عنوان مهمانان نمایشگاه ظاهر شده اند! و از آنان در تیتراژ پایانی تشکر شده.
دانشگاه قندهار یکی از بزرگ ترین دانشگاه های جنوبی افغانستان می باشد که در شهر قندهار واقع است. این دانشگاه در سال ۱۳۶۹ در زمان جمهوری دموکراتیک افغانستان در دوران ریاست جمهوری محمد نجیب الله تأسیس شد. دکتر توریالی ویسا اولین رئیس این دانشگاه بود. در دانشگاه قندهار رشته های پزشکی، مهندسی، داروسازی، حقوق، مدیریت، الهیات، روزنامه نگاری، علوم کامیپوتر، اقتصاد، زبان و ادبیات و تربیت تعلیمی تدریس می شود. یکی از بزرگترین دانشگاه های دولتی کشور است. این دانشگاه تحت نظر وزارت آموزش عالی است که دفتر مرکزی آن در کابل قرار دارد. این دانشگاه در دو دهه گذشته با اضافه شدن ساختمان ها و امکانات جدید زیادی گسترش یافته است. همچنین دارای یک کتابخانه بزرگ و یک زمین ورزشی چند منظوره است. رئیس های دانشگاه. توریالی ویسا، یک کانادایی افغان تبار که از کانادا به افغانستان بازگشت و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ به عنوان والی ولایت قندهار خدمت کرد، اولین رئیس دانشگاه قندهار بود. حضرت میر توتاخیل جایگزین او شد. رئیس فعلی دانشگاه محمد اکرام شاه عاصم است که پس از بازگشت امارت اسلامی افغانستان به قدرت، جایگزین دکتر عبدالوحید واثق شد. دانشکده ها. ▪︎پزش
وونگ تائو شهری در جنوب ویتنام است. این شهر در سال ۲۰۰۵، ۲۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشته است. این شهر که مرکز استان با ریا-وونگ تائو است، دارای ۱۳ بخش شهری و یک روستا می باشد. شهر وونگ تائو، یکی از شهرهای گردشگری کشور ویتنام است.
آکادمی نظامی ملی افغانستان یکی از دانشگاه نظامی افغانستان در کابل می باشد. در این دانشگاه افسران نظامی بعد از چهار سال تحصیل فارغ التحصیل شده و وارد اردوی ملی افغانستان می شوند. این دانشکده بر طبق نمونه ای از آکادمی نظامی وست پوینت ایالات متحده، در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد. این آکادمی یکی از سه مؤسسه دانشگاهی دانشگاه دفاع ملی مارشال فهیم بود. این یک مؤسسه توسعه نظامی چهار ساله بود که به مأموران ارتش ملی افغانستان (ANA) و نیروی هوایی افغانستان (AAF) اختصاص داشت. مأموریت NMAA تولید افسران برای نیروهای مسلح افغانستان بود که دارای مدرک لیسانس چهار ساله نیز هستند. این آکادمی بر اساس آکادمی نظامی ایالات متحده و آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده ایجاد شد. پس از سقوط جمهوری اسلامی افغانستان در ۱۵ اوت ۲۰۲۱ به دست طالبان و سقوط همزمان ارتش ملی افغانستان و نیروی هوایی افغانستان در همان روز، آکادمی رسماً تعطیل شد. دانشگاهیان. همه دانشجویان فارغ التحصیل از NMAA مدرک لیسانس دریافت می کردند که در زبان انگلیسی، مهندسی عمران، علوم کامپیوتر، مدیریت و حقوق (اسلامی، قانونی و عرفی) ارائه می شد. همه دانشجویان به مدت چهار سال بر اساس دوره ز
بان آمریکایی که توسط مرکز زبان انگلیسی مؤسسه دفاعی زبان نوشته شده بود، به تحصیل انگلیسی پرداختند. دانشجویان دانشکده افسری در تمرین آمادگی جسمانی صبحگاهی و تمرینات ورزشی بعد از ظهر به عنوان بخشی از آموزش افسری خود شرکت می کردند. آموزش نظامی. همه دانشجویان دانشکده افسری به عنوان ستوان دوم در ارتش ملی افغانستان یا نیروی هوایی افغانستان در یکی از مدارس شعبه آن مأمور شدند. از اواسط سال ۲۰۱۰ تا اواسط سال ۲۰۱۱، NMAA تعداد مدارس را از هشت به دوازده افزایش داد. لیست فعلی مدارس زرهی، توپخانه، منابع انسانی، سیگنال، پیاده نظام، مهندسی، حقوقی، پلیس نظامی، لجستیک، امور مذهبی/فرهنگی، اطلاعات و مالی است. دانشکده زرهی. فرانسه و یونان مدرسه زرهی ANA را اداره می کردند. آنها مسئول اصلی راهنمایی تیپ مکانیزه اردوی ملی یعنی تیپ سوم قول اردوی ۲۰۱ مستقر در جلال آباد و تیپ سوم لشکر ۱۱۱ پایتخت مستقر در کابل بودند. دانشکده توپخانه. مدرسه توپخانه که در اکتبر ۲۰۱۰ افتتاح شد، از سال ۲۰۱۱ هنوز تحت نظارت آیساف در آموزش و پشتیبانی ارزیابی می شد. دانشکده سیگنال. مکتب سیگنال آکادمی ملی نظامی که در سال ۲۰۱۰ افتتاح شد که در مرکز آموزش نظامی کابل