Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی کنند". نوشته های شونزی به شکلی استثنائی سالم باقی مانده اند و اگرچه جزئیات زندگی نامه ای را ارائه می دهند، صحت این اطلاعات گاهی اوقات قابل تردید است. علاوه بر این ها، منبع اصلی اطلاعات درباره زندگی شونزی، "شیجی" (؛ "تاریخ نگاری بزرگ") سیما چیان است که شامل زندگی نامه شونزی ("SJ"، ۱۴–۱۲.۷۴) و اشاراتی به او در زندگی نامه های لی سی ("SJ"، ۱۵.۷۸) و لرد چون شِن ("SJ"، ۱۴،۲–۱.۸۷) می شود. لیو شیانگ، مورخ سلسله هان غربی، زندگی نامه اولیه سیما چیان را برای مقدمه اولین نسخه نوشته های شونزی بازنگری و گسترش داد. برخی از اشاره های جزئی به شونزی نیز در نقل قول یینگ شائو از مقدمه لیو شیانگ، همچنین در "هان فی زی"، "ژان گو تسه" و "یَنتیه لون" دیده می شود. دوره ایالت های جنگ طلب ()، دوره ای از ناپایداری و جنگ های شدید، بیش از صد سال قبل از تولد شونزی در اواخر قرن چهارم پیش از میلاد در جریان بود. با این وجود، این دوره شاهد نوآوری های چشمگیری در فلسفه چینی بود که به آن صد مکتب فکری گفته می شود. مکاتب اصلی شامل کنفوسیوس گرایی، دائوئیسم، قانون گرایی، موهیسم، مکتب نام ها و یین و یانگ بودند. شونزی فیلسوفی در سنت کنفوسیوس گرایی بود
که بیش از دو قرن قبل از او توسط کنفوسیوس آغاز شد. فلسفه. ماهیت انسان – "شینگ". شناخته شده ترین و پرارجاع ترین بخش "شون زی" فصل ۲۳، با عنوان «ماهیت انسان شر است»، است. طبیعت انسان که به نام "شینگ" () شناخته می شود، موضوعی است که کنفوسیوس به شکلی مبهم درباره آن اظهار نظر کرده و فضایی برای فیلسوفان بعدی به وجود آورده است. به نظر نمی رسد شون زی درباره شانگ یانگ اطلاعاتی داشته باشد، اما می توان او را با شانگ یانگ مقایسه کرد. در حالی که شانگ یانگ معتقد بود انسان ها خودخواه هستند، شون زی باور داشت که گرایش های ذاتی انسان شر است و هنجارهای اخلاقی برای اصلاح انسان ها ابداع شده اند. بنابراین، نوع کنفوسیوس گرایی او طعمی تاریک تر و بدبینانه تر نسبت به کنفوسیوس گرایی خوش بینانه منسیوس دارد، که انسان ها را ذاتاً خوب می دانست. با این حال، مانند اکثر کنفوسیوس گرایان، او معتقد بود که انسان ها می توانند از طریق آموزش و آیین بهبود یابند. هم منسیوس و هم شون زی به ماهیت انسان باور داشتند و معتقد بودند که می توان آن را بهتر کرد، اما برخی افراد از این کار سر باز می زدند. منسیوس "شینگ" را بیشتر مرتبط با یک حالت ایده آل می دید، در ح
الی که شون زی آن را به عنوان یک حالت اولیه در نظر می گرفت. اگرچه منسیوس پیش از نگارش این کتاب فوت کرده بود، این فصل به شکل گفتگویی میان این دو فیلسوف نوشته شده است. ایده های شون زی درباره خوب شدن انسان پیچیده تر از منسیوس بود. او معتقد بود که انسان ها باید طبیعت خود را تغییر دهند، نه اینکه فقط از آن صرف نظر کنند. برخی افراد ایده های شون زی را عجیب می دانستند، اما کشفیات جدید نشان می دهد که شاید در واقع منسیوس کسی بوده که ایده های غیرمعمولی درباره ماهیت انسان داشته است. این فصل «ماهیت انسان شر است» نام دارد، اما این تمام داستان نیست. شون زی فکر می کرد که انسان ها می توانند با یادگیری عادت ها و آداب خوب، که او آن را «هنر» (偽) می نامید، خود را بهبود بخشند. او باور داشت که انسان ها باید طبیعت خود را تغییر دهند تا خوب شوند. این امر می توانست با یادگیری از یک معلم و پیروی از آیین ها و اصول اخلاقی انجام شود. حتی با وجود شک برخی به اصالت این فصل، این بخش همچنان قسمت مهمی از فلسفه شون زی به شمار می رود. مردم هنوز درباره آن صحبت می کنند و تفاوت میان ایده های شون زی و منسیوس درباره ماهیت انسان و چگونگی بهتر شدن انسان را
بررسی می کنند. استاندارد ارزشی از کجا می آید؟ بر اساس نظریه شون زی درباره شر بودن ماهیت انسان، اخلاق در نهایت به ابزاری از ارزش های خارجی تبدیل می شود که برای حفظ ثبات اجتماعی و پاسخ به اقتدارگرایی استفاده می شود. از سوی دیگر، نظریه منسیوس درباره خیر بودن ماهیت انسان، بیان می کند که انسان ها ذاتاً خوب هستند و ما یک پایه ارزش داخلی (چهار آغازین) داریم. موسیقی – "یوئه". موسیقی در سراسر "شون زی"، به ویژه در فصل ۲۰، «گفتار درباره موسیقی» ("یوئه لون"؛ )، بحث شده است. بسیاری از دیدگاه های شون زی درباره موسیقی به موزی معطوف است، که عمدتاً موسیقی را بی ارزش می دانست. موزی معتقد بود موسیقی هیچ نیازی اساسی را تأمین نمی کند و اتلاف منابع و پول است. شون زی استدلال جامعی در مخالفت با این دیدگاه مطرح می کند، مبنی بر اینکه موسیقی خاصی شادی را فراهم می کند که برای رفاه انسانی ضروری است. موسیقی و شادی به ترتیب "یوئه" و "له" ترجمه می شوند، و ارتباط آن ها در زمان شون زی ممکن است توضیح دهد که چرا هر دو کلمه از یک کاراکتر چینی استفاده می کنند: . شون زی همچنین به استفاده از موسیقی برای هماهنگی اجتماعی اشاره می کند: بسیاری از مفسر
ان به شباهت دلایل شون زی برای ترویج موسیقی و دلایل فیلسوفان یونان باستان اشاره کرده اند. نجیب زاده – "جون زی". شونزی در نهایت بر این باور بود که نظریه های حکومتی و ساختارهای اجتماعی نباید از اصول اخلاقی و خودپروری جدا باشند و به جای معیارهای ارائه شده توسط قانون گرایان، برای نجیب زاده به عنوان سرچشمه معیار عینی استدلال کرد. نجیب زاده ("جون زی") ایده آل او و دولت، با کمک طبقه ای از دانشمندان کنفوسیوسی آموخته، مشابه ایده منسیوس است، اما بدون تحمل فئودالیسم، زیرا او عناوین موروثی را رد می کرد و معتقد بود که وضعیت فرد در سلسله مراتب اجتماعی باید تنها با شایستگی خود فرد تعیین شود.
جفریِ مانموث (؛ زاده ۱۰۹۵ درگذشته ۱۱۵۵) یک روحانی اهل بریتانیا بود. از او کتابی با عنوان تاریخچه پادشاهان بریتانیا در دست است. این کتاب داستان شبه تاریخی در رابطه با تاریخ بریتانیا است که در سال ۱۱۳۶ نوشته شده است. روحانی اهل مونماوت، ولز، و یکی از چهره های اصلی در توسعه تاریخ نگاری بریتانیا و رواج داستان های شاه آرتور بود. او بیشتر به خاطر وقایع نگاری «تاریخچه پادشاهان بریتانیا» ( یا "") شناخته شده است. که در زمان خود بسیار محبوب بود و از لاتین اصلی خود به زبان های دیگر ترجمه می شد. تا قرن شانزدهم اعتبار تاریخی به آن داده شد، اما اکنون از نظر تاریخی غیرقابل اعتماد در نظر گرفته می شود.
فرنان پائول آشیل برودل (؛ زاده درگذشته ) مورخ فرانسوی و از چهره های سرشناس مکتب آنال در قرن ۲۰ میلادی و پس از جنگ جهانی دوم بود. تحقیقات و پژوهش های وی شامل: جهان مدیترانه ای، تمدن و سرمایه داری و هویت فرانسه بوده است. برودل از مخالفان سرسخت تاریخ به مثابه واقعه نگاری بود و بر آن تاکید داشت که نکات ظریف جغرافیایی و اقتصادی در جوامع، یعنی نیروهای زیرزمینی و ناپیدایی را که در دراز مدت به تحولات تاریخی دامن می زنند بیابد. حوزه مطالعات وی بیش از هر کجا، عصر کلاسیک بود. برودل در سال ۱۹۴۶ ریاست "گاهنامه مکتب آنال" را برعهده گرفت. در سال ۱۹۴۹ به استادی کلژ دو فرانس رسید و از سال ۱۹۴۶ شروع به تاسیس بخش ششم – اقتصادی و اجتماعی- مدرسه عملی مطالعات عالی کرد که خود مدیریتش را در فاصله ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۲ بر عهده داشت. در طول این سال ها، برودل کتاب پر اهمیت خود درباره تاریخ سرمایه داری یعنی "تمدن و سرمایه داری" (۳ جلد، ۱۹۷۹) را تالیف کرد و در آن بر پیدایش تدریجی یک «اقتصاد – جهان» تاکید کرد که رفته رفته در چندین نقطه و مرکز توسعه، رشد کرد: جنوا، ونیز، بورگس، آمستردام و سپس لندن. فرنان برودل در سال ۱۹۸۴ ، یک سال پیش از مرگ، به عض
ویت فرهنگستان فرانسه برگزیده شد.
دیوید مک کولو ()؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک مورخ، و پدیدآور اهل ایالات متحده آمریکا بود. او با نگارش کتابهای زندگینامه ترومن و جان آدامز دو بار برنده جایزه پولیتزر شده است. زندگی شخصی و مرگ. مک کولو یک دوره نویسندگی در دانشگاه وسلین تدریس کرد و یک محقق مدعو در دانشگاه کرنل و کالج دارتموث بود. مک کولو پس از یک دوره ناتوانی در سلامتی، در ۷ اوت ۲۰۲۲ در خانه خود در هینگهام، ماساچوست در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
ای. جی.پی. تیلور با نام کامل آلن جان پرسیوال تیلور (؛ زاده ۲۵ مارس ۱۹۰۶ درگذشته ) یک مورخ اهل بریتانیا بود. زندگی نامه. ای.جی.پی. تیلر یا آلن جان پرسیوال تیلر در ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۶ در برک دیل، در لانکشایر، چشم به جهان گشود و در روز جمعه ۷ سپتامبر ۱۹۹۰ درگذشت. او نویسنده سیاسی و استاد تاریخ در دانشگاه های منچستر و آکسفورد و از جمله معتبرترین تاریخ نگاران قرن میلادی بود. در خانواده ای مرفه با ریشه ای مستقل از کلیسا به دنیا آمد، در تمام عمر رادیکال ماند و از پیشتازان جناح چپ حزب سوسیالیست بود. تیلر پیوندی دراز مدت با منچستر، منچسترگاردین، ساندی اکسپرس و آبزرور داشت. تیلور از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۸ استاد تاریخ دانشگاه منچستر بود. او در سال ۱۹۳۸ به کالج مگدالن-آکسفورد راه یافت و مدت ۲۵ سال به عنوان مدرس در آنجا ماندگار شد. با اینکه تیلور بیش از سی جلد کتاب نوشت، شهرتش به عنوان مورخ بیشتر به لحاظ «ریشه های جنگ جهانی دوم» و «عظمت و انحطاط اروپا» است.
شورای نظامی سریانی ( , ) یک سازمان نظامی آشوری/سریانی در سوریه می باشد. تأسیس این سازمان در ۸ ژانویه ۲۰۱۳ اعلام شد. بنا به گفتهٔ خود این سازمان اهدافی که برای آن شروع به کار کرده حفاظت از مردم سریانی و حقوق ملی آنان در سوریه می باشد. این سازمان در نظر دارد که با همکاری دیگر مردم سوریه رژیم حاضر سوریه -بشار اسد- را تغییر دهد. این سازمان بیشتر در مناطقی می جنگد که جمعیت زیادی از سریانی ها در آنجا زندگی می کنند ؛همچون استان های حلب ،دمشق ،حسکه ،لاذقیه و حمص.
زبان سوربی بالایی یک شاخه از زبان های سوربی که خود شاخه ای از زبان های اسلاوی است.
زبان سوربی پایینی یک شاخه از زبان های سوربی که خود شاخه ای از زبان های اسلاوی است.
سرگی سولویوف (؛ زاده ۱۷ مه ۱۸۲۰ درگذشته ۱۶ اکتبر ۱۸۷۹) یک تاریخ نگار اهل روسیه بود.
باربارا وِرتهایم تاکمن (زادهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲ - درگذشتهٔ ۶ فوریهٔ ۱۹۸۹) گزارشگر و تاریخ نگار آمریکایی و برندهٔ جایزهٔ پولیتزر است. زندگی. باربارا تاکمن در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲ در نیویورک به دنیا آمد. تحصیلاتِ خود را در کالجِ رِدکلیف (وابسته به دانشگاه هاروارد) در ۱۹۳۳ به پایان رساند، و سال بعد را در زادگاهِ خویش و در توکیو برای «انجمن روابط اقیانوس آرام» کار کرد. پدرش، موریس وِرتهایم، بانکدارِ آمریکایی، چند سالی امتیازِ مجلهٔ نِیشِن را داشت و در آنجا کاری به دخترِ خود واگذاشت. در سال ۱۹۳۷ با سِمتِ خبرنگارِ خارجیِ این مجله به اسپانیا رفت و مراحلِ اولیهٔ جنگِ داخلیِ اسپانیا را به چشم دید و گزارش کرد. در مادرید، مدتی همراهِ نیروهای جمهوری خواه به محاصرهٔ قوای دشمن درآمد؛ و بعد در لندن برای مجلهٔ تبلیغاتیِ جمهوری خواهان مقاله نوشت و به آرمانِ آنان یاری رساند. در طول جنگ جهانی دوم، روزنامه نگار باقی ماند. در سال ۱۹۳۹ با لِستر آر. تاکمن، که پزشکِ داخلی و استاد دانشگاهِ مَنهَتَن بود، ازدواج کرد. ثمرهٔ این ازدواج ۳ دختر بود. تاکمن در طولِ زندگی اش یازده کتاب نوشت، همه در زمینهٔ تاریخ. کتابِ اول وی دربارهٔ مناسباتِ بریتانی
ا و اسپانیا از سال ۱۷۰۰ به این طرف بود. نخستین کار جدیِ او در عالمِ نویسندگی کتابِ "کتاب مقدس و شمشیر" بود که روایتی است از جغرافیایِ بغرنجِ سیاسیِ فلسطین و اقداماتِ نابه سامانِ گذشته در چاره جویی برای مشکلاتِ منطقه. با نوشتنِ "توپ های ماهِ اوت" که وصفِ مهیجی است از پیش درآمدِ سیاسیِ درگیری در آغازِ عملیاتِ نظامیِ جنگ جهانی اول، جایزهٔ پولیتزرِ ۱۹۶۳ را ازآنِ خود نمود. "استیلوِل و تجربهٔ آمریکا در چین" جایزهٔ پولیتزر را در سال ۱۹۷۲ و برای بارِ دوم نصیب نویسنده کرد. باربارا تاکمن هرچه پا به سنّ گذاشت به گذشته بیشتر روی آورد. کتابِ "آیینهٔ دوردست: قرنِ فجیعِ چهاردهم" (۱۹۷۸) تصویرِ تأثرانگیز و ویرانگری های جنگ و ستیز و بیماریِ طاعون (مرگِ سیاه) در جامعهٔ قرونِ وسطایِ اروپاست. باربارا تاکمن در فوریهٔ ۱۹۸۹ در هفتادوهفت سالگی و بر اثر سکتهٔ مغزی درگذشت. آثار. شور و شوقِ شگفتِ تاکمن به سرگذشت ها و ماجراهایِ تاریخ به نوعی جاذبهٔ رمان به کارهای او می داد. با این که از تاریخ نویسانِ نامیِ کشورِ خود بود و سال ها ریاستِ «انجمنِ مورخانِ آمریکا» و نیز «فرهنگستانِ هنر و ادبیاتِ آمریکا» را به عهده داشت، برخلافِ غالبِ مورخانِ
«دانشگاهی»، در کارهای خود نیازی نمی دید که جز پژوهش هایش را عرضه دارد. این گزینه از سخنرانیِ ۱۹۷۸ او در لندن نمودارِ اصولِ رهنمونِ نویسنده است: «هدفِ مورخ حفظِ توجهِ خواننده است، یا باید باشد… من می خواهم خواننده ام صفحه را که برمی گردانَد، به آخر برساند. این مقصود موقعی حاصل می شود که روایت روان پیش برود، و فرسوده در بندِ تحقیق و زیرِ بارِ تفصیل به گِل ننشیند.»نخستین کتابی که از او به فارسی درآمد "سیرِ نابخردی" به ترجمهٔ حسن کامشاد بود.
فردریک جکسون ترنر (؛ زاده درگذشته ) مورخ و تاریخ نگار آمریکایی اوایل قرن بیستم بود که تا سال ۱۹۱۰ در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن و پس از آن در دانشگاه هاروارد مشغول به کار بود. او دانشجویان دکترای زیادی را تربیت کرد که بعدها جایگاه برجسته ای را در زمینه ی تاریخ تصاحب کردند. او روشهای پژوهشی بین رشته ای و کمّی را، اغلب با تمرکز بر منطقه غرب میانی ایالات متحده آمریکا بسط داد. بیشتر به خاطر مقاله اش با عنوان "مفهوم مرز در تاریخ آمریکا" شناخته می‏ شود که "نظریهء مرزها" وی را شکل داد. او مدعی شد که جابجایی سرحدّات و مرزها به سمت غرب از دوره استعمار تا ۱۸۹۰، دموکراسی و شخصیت آمریکا را شکل داده است. او همچنین برای تئوری مرزبندی جغرافیایی اش شناخته می شود.
جرج آرمیتیج میلر (؛ زاده درگذشته ) روان شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود که از پایه گذاران روان شناسی شناختی و علوم شناختی به شمار می رود. او همچنین در پیدایش روان شناسی زبان نقش ایفا کرد. مقالهٔ میلر با عنوان عدد جادویی هفت، به علاوه یا منهای دو، از پراستنادترین مقالات روان شناسی است.
هانس آیزنک (; ؛ زاده – درگذشته ) روان شناس بریتانیایی زاده آلمان بود.
لئون فستینگر (؛ زاده ۸ مه ۱۹۱۹ - درگذشته ۱۱ فوریه ۱۹۸۹) یک دانشمند در زمینه روان شناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دونالد اولدینگ هب (؛ زاده درگذشته ) یک روان شناس و عصب پژوه اهل کانادا بود.
کلارک ال. هال (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه روان شناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. هال اکثر ایام زندگی اش فلج بود. فلج او بر اثر بیماری فلج اطفال که در کودکی به آن مبتلا شده بود بود دامن گیرش شد. در سال ۱۹۴۸ دچار حمله قلبی شد و چهار سال بعد درگذشت. او در آخرین کتابش (یک نظام رفتار) اظهار تاسف کرده که سومین کتابی که قصد نوشتنش را داشته هرگز نوشته نخواهد شد. هال برای کوشش های خود در سال ۱۹۴۵ از جامعه روانشناسی آزمایشی نشان وارن را دریافت کرد. از اولین علایق هال سنجش استعدادها بود و بعدها در سال ۱۹۲۸ کتابی با عنوان سنجش استعداد نشر داد. دومین علایق هال مطالعه هیپنوتیزم بود. او پس از مطالعهٔ فراوان درباره فرایند هیپنوتیسم کتابی با عنوان هیپنوتیسم و تلقین پذیری نوشت. سومین علاقه هال که منجر به شهرتش هم شد مطالعه فرایند یادگیری بود. نخستین کتاب عمده هال دربارهٔ یادگیری با عنوان اصول رفتار مطالعه یادگیری را از بنیاد تغییر داد.
کورت لوین ( ؛ زاده ۹ سپتامبر ۱۸۹۰ درگذشته) روان شناس اهل آلمان بود.
جان برادوس واتسون (متولد ۹ ژانویه ۱۸۷۸ – درگذشته ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۸) روانشناس آمریکایی بود. بسیاری او را بنیان گذار بینش رفتارگرایی، در روانشناسی مدرن می دانند. در بینش رفتارگرایی، تأکید واتسون بر اهمیت رفتار قابل مشاهده بود. وی تفسیر حالات ذهنی و روحی افراد را فاقد دقت علمی قلمداد می کرد. در مبحث مقایسه تأثیرات وراثت و محیط؛ وی بیش از پیش بر اهمیت اثرات محیطی اصرار می ورزید. در این ارتباط شاید معروفترین نقل قولی که به او نسبت داده شده؛ این است: «۱۰ کودک سالم، بدون توجه به شغل والدینشان به من تحویل بدهید و من آنها را به هرگونه ای بخواهید؛ دکتر، وکیل یا دزد و گدا تحویل می دهم». مورد دیگری که واتسون را متمایز می کند؛ انجام یکسری مطالعات بحث برانگیز روی آزمایش آلبرت کوچولو بود. این سری آزمایشهایی که واتسون به کمک دستیار خود در سال ۱۹۲۰ میلادی، روی یک پسربچه بعمل آورد؛ از منظر اخلاق شدیداً مورد انتقاد قرار گرفته است. هدف این مطالعات، اثبات این بود که حالات هراس در رفتار انسان، ریشه در واکنشهای شرطی دارد. نکاتی از زندگی شخصی او: در مورد پدر «جان برادوس واتسون» گفته شده که او شخصی بنام «پیکنز» و معتاد به الکل بوده است
. زمانی که «جان» تنها ۱۳ سال داشته؛ پدرش خانواده آنها را ترک می کند. مادر «واتسن» که زنی مذهبی بوده؛ تربیت «جان» را همراه با سختگیری مذهبی ادامه می دهد. جان حین تحصیل ازدواج کرده و صاحب دو فرزند می شود. به دنبال روابطی که «واتسون» با یک زن در محل کارش داشته؛ همسرش تقاضای طلاق می کند. ماجرای طلاق به روزنامه محلی کشیده شده؛ و این امر باعث می شود که او در سال ۱۹۲۰میلادی، مقام خود را درهیئت علمی «دانشگاه جان هاپکینز» از دست بدهد. «جان برادوس واتسون» با زن دیگری ازدواج می کند. هر دو پسر او بعدها اقدام به خودکشی کرده اند. پسر بزرگ او «ویلیام» در سال ۱۹۵۴ میلادی در اثر خودکشی جان خود را از دست داد.
بنیامین اسپاک (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه پزشکی کودکان و روانکاوی اهل ایالات متحده آمریکا بود. اسپاک اولین پزشک متخصص کودکان بود که از طریق مطالعه روانکاوی ، تلاش کرد نیازهای کودک و پویایی خانواده را درک کند. عقاید او در مورد مراقبت از کودکان باعث شد تا چندین نسل از والدین، انعطاف و محبت بیشتری نسبت به فرزندان خود داشته و با آنها به صورت یک شخصیت فردی رفتار کنند. البته نظرات او به دلیل تکیه زیاد بر روایات و کمبود اسناد علمی مورد انتقاد نیز بوده است. سرشناسی بنیامین اسپاک بیشتر به دلیل فعالیت سیاسی او در جنبشهای چپ نو؛ و مخالفت او با جنگ ویتنام بود که در سال ۱۹۷۲ با شرکت او بعنوان نامزد حزب مردم ) در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا به اوج رسید. او همچنین چندین کتاب پزشکی ، بزبان ساده منتشر کرده است. بعضی از کتابهای او به چند زبان، از جمله به فارسی ترجمه شده و شهرت جهانی یافته است. در زمان نامزدی او در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا ، کتابهایش با این ادعا که باعث راحت طلبی جوانان میشوند مورد انتقاد قرار گرفت. اما اسپاک این انتقادات را رد کرد. بنیامین اسپاک در دوره دانشجویی خود در
دانشگاه ییل بعنوان یکی از اعضای تیم قایقرانی آمریکا، در مسابقات پاریس، در سال ۱۹۲۴ به مدال طلا دست یافته و در زمینه ورزشی نیز از قبل دارای شهرت بود. جوانی و تحصیل. بنیامین مک لین اسپاک در ۲ مه ۱۹۰۳ میلادی در نیوهیون، کنتیکت متولد شد. پدر او فارغ التحصیل دانشگاه ییل بود . او سالها در مقام مشاور عمومی راه آهن نیوهیون مشغول کار بود. نام خانوادگی او "اسپاک" ریشه هلندی دارد. بنیامین نیز مانند پدرش در دانشگاه ییل تحصیل کرد. در آغاز، رشته های تحصیلی او در دانشگاه ییل ، ادبیات و تاریخ بودند. با اندام باریک و قد بلند ۱۹۳ سانتیمتری خود، او عضو تیم قایقرانی دانشگاه نیز بود. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ در پاریس او بعنوان عضو تیم ملی آمریکا در رشته قایقرانی هشت نفره با پارو موفق به کسب مدال طلای تیمی شد. بنیامین مک لین اسپاک، قبل از انتقال به کالج پزشکان و جراحان دانشگاه کلمبیا ، دو سال در دانشکده پزشکی ییل تحصیل کرد. سرانجام بعنوان پزشک در سال ۱۹۲۹ از دانشگاه کلمبیا فارغ التحصیل شد. در آن زمان او با زنی بنام Jane Cheney ازدواج کرده بود.
سیمور مارتین لیپست ( ؛ ۱۸ مارس ۱۹۲۲ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۶) جامعه شناس و دانشمند علوم سیاسی آمریکایی بود. آثار برجسته او در زمینه های جامعه شناسی سیاسی، سازمان اتحادیه های کارگری، طبقه بندی اجتماعی، افکار عمومی و جامعه شناسی زندگی روشنفکری بوده است. او همچنین درباره شرایط تحقق دموکراسی از منظر مقایسه ای مطالب فراوانی نوشته است. وی رئیس انجمن علوم سیاسی آمریکا (۱۹۷۹–۱۹۸۰) و انجمن جامعه شناسی آمریکا (۱۹۹۲–۱۹۹۳) بود. لیپست در سال های نخست زندگی خود سوسیالیست بود، اما بعدها به سمت راست حرکت کرد و به عنوان یکی از اولین نئومحافظه کاران شناخته می شد. پس از مرگ او در سال ۲۰۰۶، روزنامه "The Guardian" او را "نظریه پرداز برجسته دموکراسی و استثناگرایی آمریکایی" نامید؛ "The New York Times" او را "جامعه شناس برجسته، دانشمند علوم سیاسی و نظریه پرداز نکته سنج بی همتایی آمریکا" توصیف کرد؛ و "The Washington Post" او را "یکی از تأثیرگذارترین دانشمندان علوم اجتماعی نیم قرن گذشته" معرفی کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. لیپست در هارلم، نیویورک، در خانواده ای از مهاجران یهودی روسی به دنیا آمد. او در منطقه برانکس در میان جوانان ایرلندی، ایتالی
ایی و یهودی بزرگ شد. او گفت: "در آن فضایی که من بودم، بحث های سیاسی زیادی وجود داشت، اما هرگز اسمی از دموکرات ها یا جمهوری خواهان نمی شنیدید؛ بحث ها درباره کمونیست ها، سوسیالیست ها، تروتسکیست ها یا آنارشیست ها بود. گروه های مختلف چپ گرایانه ای وجود داشت." سیمور از سنین جوانی در لیگ سوسیالیستی جوانان فعالیت می کرد؛ "سازمانی از تروتسکیست های جوان که بعدها ریاست آن را بر عهده گرفت." او از کالج شهری نیویورک فارغ التحصیل شد، جایی که او چپ گرای ضد استالینی بود. او در سال ۱۹۴۹ مدرک دکترای جامعه شناسی خود را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. پیش از آن در دانشگاه تورنتو تدریس می کرد. حرفه آکادمیک. لیپست استاد علوم سیاسی و جامعه شناسی در دانشگاه استنفورد و عضو ارشد مؤسسه هوور بود و سپس به عنوان استاد علوم حکومتی و جامعه شناسی در دانشگاه هاروارد مشغول شد. او همچنین در دانشگاه های دانشگاه کلمبیا، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، دانشگاه تورنتو و دانشگاه جورج میسون، جایی که استاد سیاست عمومی بود، تدریس می کرد. لیپست عضو آکادمی هنرها و علوم آمریکا، آکادمی ملی علوم ایالات متحده، و انجمن فلسفی آمریکا بود. او تنها فردی بود که ریاست هم ا
نجمن علوم سیاسی آمریکا (۱۹۷۹–۱۹۸۰) و هم انجمن جامعه شناسی آمریکا (۱۹۹۲–۱۹۹۳) را بر عهده داشت. او همچنین رئیس انجمن بین المللی روان شناسی سیاسی، انجمن تحقیقات جامعه شناختی، انجمن جهانی نظرسنجی عمومی، انجمن پژوهش تطبیقی و انجمن پل اف. لازارسفلد در وین بود. لیپست جایزه مک آیور را برای کتاب "انسان سیاسی" (۱۹۶۰) و در سال ۱۹۷۰ جایزه گونار میردال را برای "سیاست های بی منطق" دریافت کرد. در سال ۲۰۰۱، لیپست به عنوان یکی از ۱۰۰ روشنفکر برتر آمریکایی بر اساس ارجاعات دانشگاهی در کتاب ریچارد پوسنر، "روشنفکران عمومی: مطالعه ای درباره زوال" نامگذاری شد. تحقیقات آکادمیک. «برخی پیش نیازهای اجتماعی دموکراسی». یکی از آثار بسیار استنادشده سیمور مارتین لیپست، مقاله ای با عنوان «برخی پیش نیازهای اجتماعی دموکراسی: توسعه اقتصادی و مشروعیت سیاسی» (۱۹۵۹) است، که اثری کلیدی در نظریه نوسازی، دموکراتیزه شدن و مقاله ای است که شامل فرضیه لیپست مبنی بر این است که توسعه اقتصادی منجر به دموکراسی می شود. لیپست یکی از نخستین طرفداران «نظریه نوسازی» بود. این نظریه بیان می کند که دموکراسی نتیجه مستقیم رشد اقتصادی است و اینکه «هرچه یک ملت ثروتمندتر
باشد، احتمال حفظ دموکراسی در آن بیشتر است.» نظریه نوسازی لیپست همچنان در مباحث و تحقیقات آکادمیک پیرامون گذارهای دموکراتیک نقش مهمی ایفا می کند. این نظریه به عنوان «فرضیه لیپست» و «تز لیپست» نیز شناخته می شود. فرضیه لیپست از سوی گیلرمو اودانل، آدام پرژورسکی، دارون عجم اوغلو و جیمز ای. رابینسون به چالش کشیده شده است. یکی از مباحث در زمینه نحوه پیدایش دموکراسی، مربوط به دموکراتیزه شدن درون زا یا برون زا است. دموکراتیزه شدن درون زا بر این استدلال استوار است که دموکراتیزه شدن نتیجه تاریخ گذشته کشور تا آن نقطه است. بنابراین، توسعه اقتصادی و گسترش طبقه متوسط در اینجا نقش مهمی ایفا می کند. طرفداران این دیدگاه، چارلز بویکس و سوزان سی. استوکس هستند. دموکراتیزه شدن برون زا، از سوی دیگر، استدلال می کند که دموکراتیزه شدن نتیجه عوامل خارجی است، مانند روح زمانه جنبش های سیاسی طرفدار دموکراسی که از موج سوم دموکراتیزه شدن تا دهه ۱۹۹۰ دیده می شد. بر اساس آدام پرژورسکی و فرناندو لیمونگی، دلیل همبستگی میان ثروت اقتصادی و دموکراسی این است که وقتی کشوری به حکمرانی دموکراتیک منتقل می شود، احتمال ماندگاری دموکراسی در آن در صورت ثر
وتمند بودن بسیار بیشتر است، در حالی که کشورهای فقیر اغلب به حکومت های استبدادی بازمی گردند. "انسان سیاسی". کتاب "انسان سیاسی: پایه های اجتماعی سیاست" (۱۹۶۰) تحلیل تأثیرگذاری است از پایه های دموکراسی، فاشیسم، کمونیسم («اقتدارگرایی طبقه کارگر») و سایر سازمان های سیاسی در سراسر جهان، در دوره بین دو جنگ جهانی و پس از جنگ جهانی دوم. یکی از بخش های مهم این کتاب فصل دوم با عنوان «توسعه اقتصادی و دموکراسی» است. لری دایموند و گری مارکس بیان می کنند که «ادعای لیپست درباره رابطه مستقیم بین توسعه اقتصادی و دموکراسی در ۳۰ سال گذشته مورد بررسی های تجربی گسترده، چه کمی و چه کیفی، قرار گرفته است. شواهد با وضوح و ثبات چشمگیری نشان می دهند که یک رابطه علّی قوی بین توسعه اقتصادی و دموکراسی وجود دارد.» در فصل پنجم، لیپست به تحلیل «فاشیسم» در قالب راست، چپ و میانه پرداخته و توضیح می دهد که مطالعه پایه های اجتماعی جنبش های توده ای مدرن نشان می دهد که هر طبقه اجتماعی اصلی دارای بیان های سیاسی دموکراتیک و افراطی است. او اشتباه شناسایی افراط گرایی به عنوان پدیده ای راست گرا و کمونیسم به عنوان پدیده ای چپ گرا را توضیح داده است. لیپست
تأکید می کند که ایدئولوژی ها و گروه های افراطی را می توان همانند گروه های دموکراتیک، در قالب راست، چپ و میانه طبقه بندی و تحلیل کرد. کتاب "انسان سیاسی" در چندین نسخه منتشر و بازنشر شده، بیش از ۴۰۰ هزار نسخه فروش داشته و به ۲۰ زبان، از جمله ویتنامی، بنگالی و صرب کرواتی، ترجمه شده است. "ساختارهای شکاف، نظام های حزبی، و هم سویی رأی دهندگان". در این اثر مشترک با استاین روککان در سال ۱۹۶۷، لیپست نظریه «لحظه های حساس» را معرفی کرد و مشارکت قابل توجهی در نظریه شکاف داشت. "قرن دموکراتیک". در کتاب "قرن دموکراتیک" (۲۰۰۴)، لیپست تلاش کرد توضیح دهد چرا آمریکای شمالی دموکراسی های باثباتی را توسعه داد، اما آمریکای لاتین نتوانست. او استدلال کرد که دلیل این تفاوت، الگوهای اولیه استعمار، فرآیند اقتصادی ادغام مستعمرات جدید، و جنگ های استقلال متفاوت بودند. تاریخ های متفاوت بریتانیا و ایبریا به عنوان عامل ایجاد میراث های فرهنگی گوناگونی دیده می شوند که بر چشم انداز دموکراسی تأثیر گذاشتند. امور عمومی. لیپست در سال ۱۹۶۰ از حزب سوسیالیست آمریکا جدا شد و بعدها خود را یک فرد میانه رو توصیف کرد که به شدت تحت تأثیر الکسی دو توکویل، جرج
واشنگتن، ارسطو و ماکس وبر قرار داشت. او در جناح محافظه کار حزب دموکرات فعال بود و با نئومحافظه کاران ارتباط داشت، هرچند خود را نئومحافظه کار نمی نامید. لیپست معاون رئیس هیئت مدیره مؤسسه صلح ایالات متحده، عضو هیئت مدیره مؤسسه آلبرت شنکر، عضو هیئت بورس های خارجی آمریکا، هم رئیس کمیته اصلاح قانون کار، هم رئیس کمیته برای یونسکو مؤثر و مشاور بنیاد ملی علوم انسانی، مؤسسه ملی علوم انسانی، بنیاد ملی برای دموکراسی و کمیته یهودیان آمریکا بود. لیپست از حامیان قوی اسرائیل بود و ریاست «اساتید آمریکایی برای صلح در خاورمیانه»، ریاست کمیسیون ملی بی نای بریث هیلیل و هیئت مشورتی دانشگاهی آپیل یهودیان متحد را برعهده داشت. او همچنین هم رئیس کمیته اجرایی مرکز بین المللی صلح در خاورمیانه بود. لیپست سال ها در تلاش برای یافتن راه حلی برای درگیری اسرائیل و فلسطین فعالیت کرد و این تلاش ها بخشی از پروژه پژوهشی بزرگ تر او درباره عوامل پایداری دموکراسی های صلح آمیز و پایدار در جوامع بود. تحقیقات او بر این موضوع متمرکز بود که چگونه سطوح بالای توسعه اجتماعی-اقتصادی، شرایط لازم برای دموکراسی را ایجاد می کنند (همچنین به آثار آمارتیا سن مراج
عه کنید) و پیامدهای دموکراسی برای صلح چیست. جوایز. کتاب لیپست با عنوان "نخستین ملت جدید" به عنوان یکی از فینالیست های جایزه ملی کتاب انتخاب شد. او همچنین موفق به دریافت نشان های تاونزند هریس و مارگارت بیرد داوسون برای دستاوردهای قابل توجه، مدال طلای تلکام شمالی-شورای بین المللی مطالعات کانادایی و جایزه لئون اپستین در سیاست تطبیقی از انجمن علوم سیاسی آمریکا شد. او جایزه مارشال اسکلر برای تمایز در مطالعات یهودی و در سال ۱۹۹۷، جایزه هلن دینرمن را از انجمن جهانی پژوهش افکار عمومی دریافت کرد. زندگی شخصی. همسر اول لیپست، السی، در سال ۱۹۸۷ درگذشت. او مادر سه فرزند لیپست: دیوید، دنیل و کارولا («سیسی») بود. دیوید لیپست استاد انسان شناسی در دانشگاه مینه سوتا است. او شش نوه داشت. لیپست از همسر دوم خود، سیدنی گایر (مدیر JCRC)، که در سال ۱۹۹۰ با او ازدواج کرد، به جا ماند. لیپست در سن ۸۴ سالگی بر اثر عوارض ناشی از سکته درگذشت.