Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه» را مستقیماً از بخش «گردش های بهاریِ» "پرستش بهار" اقتباس کرده است. برای الیویه مسیان "پرستش بهار" از اهمیت ویژه ای برخوردار بود؛ او دائماً این اثر را تجزیه، تحلیل و شرح می داد، که به او الگویی ماندگار برای حرکت ریتمیک و گردآوریِ مطالب داد. پس از اجرای اولیه، لئون والاس (موسیقی شناس فرانسوی)، اظهار داشت که استراوینسکی موسیقی را ۳۰ سال جلوتر از زمان خود نوشته است که برای شنیده شدن در سال ۱۹۴۰ مناسب است. تصادفاً، در همان سال بود که والت دیزنی فیلم بلندِ انیمیشن «فانتازیا» را با استفاده از موسیقی "پرستش بهار" و دیگر آثار موسیقی کلاسیک، به رهبری لئوپولد استوکوفسکی منتشر کرد. بخش استفاده از موسیقی "پرستش بهار" در این فیلم، سیاره زمین را از پیشاتاریخ تا انقراض دایناسورها به تصویر می کشد. از جمله کسانی که تحت تأثیر این فیلم قرار گرفتند، گونتر شولر آمریکایی بود که بعدها آهنگساز، رهبر ارکستر و محقق موسیقی جاز شد. او می گوید که سکانس "پرستش بهار،" او را تحت تأثیر قرار داد و آیندهٔ شغلی اش در موسیقی را رقم زد، او گفت: «امیدوارم [استراوینسکی] قدردان این باشد که صدها (شاید هزاران) موسیقی دان از طریق فیلم «فانتزیا» به "پ
رستش بهار" روی آوردند… آهنگسازانی که در غیر این صورت ممکن بود هرگز این اثر را نمی شنیدند، یا حداقل سال ها بعد آن را می شنیدند». استراوینسکی در اواخر عمر خود از این اقتباس (فانتزیا) ابراز انزجار کرد؛ هرچند همان طور که راس می گوید، در آن زمان هیچ انتقاد خاصی هم نکرد. به گفتهٔ راس، پل هیندمیت اظهار داشت که «به نظر می رسد ایگور عاشق آن است». استراوینسکی نسبت به تحلیل بیش از حد روشنفکرانه نسبت به "پرستش بهار" تردید داشت. گفته می شود که او در پاسخ به میشل لوگران در مورد نظرِ پیر بولز در باره این اثر می گوید: «این مرد [بولِز] برای هر نُت دلایلی پیدا کرده است و اینکه گفته: خطِ کلارینت در صفحه ۳، کنترپوان معکوسِ هورن در صفحه ۱۹ است؛ من هرگز به این موضوع فکر نکرده ام». این اثر به عنوان یکی از اولین نمونه های مدرنیسم در موسیقی در نظر گرفته می شود. اجراهای بعدی. احیای باله. پس از اجراهای پاریس و لندن، اتفاقاتی دست به دست هم دادند تا از اجرای بیشترِ این باله جلوگیری شود. طراحی رقص نیژینسکی که توماس کِلی آن را «بسیار چشمگیر، بسیار تکان دهنده و بسیار شکننده از نظرِ حفظ کردن» توصیف می کند، دیگر ظاهر نشد تا اینکه در دهه ۱۹۸۰،
تلاش هایی برای بازسازی آن انجام شد. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۳، نیژینسکی با رومولا دِ پولسکی (رقصنده و اشراف زادهٔ مجارستانی) ازدواج کرد، در حالی که گروه بالهٔ روس بدونِ دیاگیلف در آمریکای جنوبی در حال برگزاری یک تور بود؛ وقتی دیاگیلف از ازدواج معشوقه اش اطلاع یافت، آشفته و خشمگین شد و نیژینسکی را اخراج کرد. دیاگیلف سپس مجبور شد میخائیل فوکین را که در سال ۱۹۱۲ استعفا داده بود، دوباره استخدام کند، زیرا از نیژینسکی خواسته شده بود که طراحی رقص بعدازظهر یک فان را انجام دهد. فوکین شرط استخدامِ مجددِ خود را به این شرط قبول کرد که هیچ یک از طراحی رقص های نیژینسکی اجرا نشود. استراوینسکی در نامه ای به الکساندر بنوآ، نوشت: «مدتی است که امکان دیدن هر چیز ارزشمندی در زمینهٔ رقص و از آن مهم تر، دیدنِ دوبارهٔ این فرزندم از بین رفته است». با اختلالی که پس از وقوع جنگ جهانی اول در اوت ۱۹۱۴ و پراکنده شدنِ بسیاری از هنرمندان ایجاد شد، دیاگیلف آماده بود تا نیژینسکی را دوباره به عنوان رقصنده و طراح رقص به کار گیرد، اما نیژینسکی در آن زمان به عنوان «شهروندِ دشمنِ روسیه» در مجارستان اقامت داشت و در حصر خانگی قرار گرفته بود. دیاگیلف در سا
ل ۱۹۱۶ برای آزادی او جهتِ برگزاری یک تور در ایالات متحده مذاکره کرد، اما سلامتِ روانِ این رقصنده به طور پیوسته رو به وخامت گذاشت و پس از سال ۱۹۱۷ دیگر در اجرای بالهٔ حرفه ای شرکت نکرد. در سال ۱۹۲۰، هنگامی که دیاگیلف تصمیم به احیای "پرستش بهار" گرفت، متوجه شد که اکنون هیچ کس طراحی رقص را به یاد نمی آورد. با این حال استراوینسکی پس از گذراندن بیشترِ سال های جنگ در سوئیس و تبعید دائمی از وطن خود پس از انقلاب روسیه (۱۹۱۷)، همکاری خود را با دیاگیلف پس از پایان جنگ از سر گرفت. در دسامبر ۱۹۲۰، ارنست آنسرمه اجرای جدیدی را در پاریس رهبری کرد که طراحی رقص آن را لئونید ماسین بر عهده داشت و طراحی صحنه نیکلای رریخ حفظ شده بود؛ رقصندهٔ اصلی برای این اجرا، لیدیا سوکولووا (رقصندهٔ انگلیسی) بود. استراوینسکی در خاطرات خود دربارهٔ اجرای ماسین دوپهلو صحبت می کند؛ او می نویسد که طراحی رقصِ این جوان، «استعداد بی چون وچرا» را نشان داد، اما چیزی «اجباری و مصنوعی» در طراحی رقص او وجود داشت که فاقد رابطهٔ ارگانیک لازم با موسیقی بود. سوکولووا، در روایت بعدیِ خود، برخی از تنش های پیرامون این اجرا را یادآوری می کند، در حالی که آنسرمه ارکس
تر را تمرین می داد: «استراوینسکی حالتی داشت که می توانست صدها باکرهٔ برگزیده را بترساند و در راهروی مرکزی بالا و پایین بپرند». طراحی های بعدی رقص. این باله برای اولین بار ۱۱ آوریل ۱۹۳۰، در ایالات متحده به نمایش درآمد، اجرا با نسخهٔ طراحی رقصِ ماسین در سال ۱۹۲۰، توسط ارکستر فیلادلفیا در فیلادلفیا زیر نظر لئوپولد استوکوفسکی، با رقصِ مارتا گراهام در نقشِ «دختر برگزیده»، همراه بود. پس از آن پروژهٔ اجرای باله به نیویورک منتقل شد، جایی که ماسین از استقبال تماشاگران آسوده شد، به نظر او نشانه ای بود که نیویورکی ها بالاخره شروع به جدی گرفتنِ باله کردند. اولین محصول طراحی شده توسط آمریکا، در سال ۱۹۳۷، مربوط به رقص مدرنِ لستر هورتون (رقصندهٔ آمریکایی) بود، که از نسخهٔ محیط «بت پرستان روسیه»، به رقص های بومی آمریکایی، با پس زمینه غرب وحشی، جایگزین شد. در سال ۱۹۴۴، ماسین همکاری جدیدی را با نیکلای رریخ آغاز کرد، که پیش از مرگش در سال ۱۹۴۷، تعدادی طرح اولیه برای یک نمایش جدید تکمیل کرده بود و ماسین آن را در سال ۱۹۴۸ در لا اسکالایِ میلان به ثمر رساند. این امر، نویدبخش تعدادی از نمایش های مهم اروپایی پس از جنگ بود. ماری ویگمن
در برلین (۱۹۵۷) برای برجسته کردنِ جنبه های شهوانی قربانیِ باکره، از لستر هورتون پیروی کرد، همان طور که موریس بژار در بروکسل (۱۹۵۹) نیز همین کار را کرد. نمایش موریس بژار، قربانی نهایی را با تصویری از آنچه رابرت جانسون (منتقد) آن را «آمیزش تشریفاتی» توصیف می کند، جایگزین کرد. نمایشِ باله سلطنتی در سال ۱۹۶۲، با طراحی رقص کنت مک میلان و طراحی صحنهٔ سیدنی نولان، برای اولین بار در ۳ ماه مه اجرا شد و یک موفقیت مهم بود. این نمایش با حدودِ بیش از ۵۰ سال، هنوز در رپرتوار گروه باقی مانده است؛ پس از احیای آن در ماه مه ۲۰۱۱، مارک موناهان، منتقد روزنامهٔ دیلی تلگراف، آن را یکی از بزرگ ترین دستاوردهای «بالهٔ سلطنتی» نامید. در مسکو، اولین بار "پرستش بهار" در سال ۱۹۶۵، با نسخه ای که برای «باله بولشوی» توسط ولادیمیر واسیلیف و ناتالیا کاساتکینا طراحی شده بود، اجرا شد. این نمایش چهار سال بعد در سنت پترزبورگ در «تئاتر اپرای مالی» به نمایش درآمد، و داستانی را معرفی کرد که در آن معشوقی برای «برگزیدن» در نظر گرفته شده بود و پس از قربانی شدن، از «بزرگان» انتقام می گیرد. رابرت جانسون این نمایش را «محصول الحاد دولتی… تبلیغات شوروی در
بهترین حالتِ آن» توصیف می کند. در سال ۱۹۷۵، پینا باوش، طراح رقص مدرن و مدیر مرکز «باله صحنه ووپرتال» که بعداً آن را به «تئاتر رقص ووپرتال» تبدیل کرد، طرحی با تصویرسازی بی پردهٔ خود، و بر روی صحنه ای پوشیده از خاک اجرا شد که در آن فرد برگزیده قربانی می شد تا زن ستیزیِ مردانِ اطراف را ارضا کند، این اجرا در دنیای رقص غوغایی به پا کرد؛ در پایان، به گفتهٔ لوک جنینگز (منتقد رقص و روزنامه نگار) از گاردین، «بازیگران [در این نمایش] با ظاهری عرق کرده، کثیف و با صدای نفس نفس زدن هستند». بخشی از این رقص در فیلم پینا هم ظاهر شد. همچنین نسخهٔ پینا باوش، توسط دو گروهِ «بالهٔ اپرای پاریس» و «بالهٔ ملی انگلیس»، اجرا شده است. سال ۱۹۸۰ در آمریکا، پل تیلور (رقصنده و طراح رقص آمریکایی) از نسخه پیانویی چهاردستیِ استراوینسکی به عنوان موسیقی متن در پس زمینه، با سناریویی مبتنی بر قتل کودکان و تصاویر فیلم های گانگستری (به جای رقص) استفاده کرد. در فوریه ۱۹۸۴، مارتا گراهام، در نودمین سال زندگی اش، با طراحی رقص برای یک اجرای جدید در تالار دیوید اچ. کوک، همکاری خود را با گروه "پرستش بهار" از سر گرفت. منتقد نیویورک تایمز، اعلام کرد که این
اجرا «یک پیروزی… کاملاً بنیادی، به همان اندازه که در بیان احساساتِ اساسی، مانند هر مراسم قبیله ای و بَدَوی است، به همان اندازه که در غم و اندوه عمدیِ خود، به طرز وهم آوری به صحنه رفته، غنی از مفاهیم ضمنی است». در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۷، گروه «باله جافری» در لس آنجلس، نمایش "پرستش بهار" را بر اساس طراحیِ اولیه واتسلاف نیژینسکی در سال ۱۹۱۳، بازسازی و اجرا کرد، تا آن زمان گمان می رفت طراحی اولیه فراموش شده باشد. این اجرا حاصلِ سال ها تحقیق، عمدتاً توسط میلیسنت هادسون (طراح رقص و بازسازی) بود که طراحی رقص را از کتاب های اصلی، طرح ها، عکس های معاصر، خاطرات ماری رامبرت و دیگر بازماندگان گردآوری کرد. نسخه هادسون از آن زمان توسط باله مارینسکی، در تالار مارینسکی، سال ۲۰۰۳، و بعداً در همان سال در «کاونت گاردن» اجرا شده است. «باله جافری» برای فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۲ خود، اجراهای صدمین سالگرد "پرستش بهار" را در مکان های متعددی از جمله دانشگاه تگزاس، دانشگاه ماساچوست و با ارکستر کلیولند، برگزار کرد. ناشران موسیقی تخمین زده اند که پس از زمانِ اولین اجرای باله، حداقل بیش از ۱۵۰ اجرا داشته است که بسیاری از آنها به آثار کلاسیک تبدیل شده و در
سراسر جهان اجرا شده اند. از جمله تفسیرهای رادیکال تر از این باله، نسخهٔ گلن تتلی (رقصندهٔ مدرن آمریکایی) در سال ۱۹۷۴ است که در آن شخصیت برگزیده (قربانی)، یک مرد جوان است. اخیراً نسخه های رقص تک نفره توسط مولیسا فنلی (رقصندهٔ آمریکایی) و خاویر د فروتوس (رقصندهٔ اسپانیایی/ونزوئلایی)، و یک تفسیرِ پانک راک از مایکل کلارک، (رقصندهٔ اسکاتلندی) ارائه شده است. فیلم «ریتم همین است!» محصول ۲۰۰۴، پروژه ای را به رهبری سایمون رتل با ارکستر فیلارمونیک برلین و طراحی رقصِ رویستون مالدوم (رقصنده بریتانیایی) برای اجرای این باله با ۲۵۰ کودک از مدارس دولتی برلین و از ۲۵ کشور جهان را مستند کرد. همچنین «باله استرالیا» در نمایشِ "پرستش بهار" (۲۰۰۸)، با همکاری «تئاتر رقص بانگارا»، برداشت های بومیان استرالیا از عناصر خاک، هوا، آتش و آب را به اجرا گذاشت. اجرای کنسرتی. در ۱۸ فوریه ۱۹۱۴، اولین اجرای کنسرتی "پرستش بهار" (موسیقی بدون باله)، در سنت پترزبورگ به رهبری سرگئی کوسیویتسکی بود. در ۵ آوریل همان سال، استراوینسکی شخصاً موفقیتِ "پرستش بهار" را به عنوان یک اثر کنسرتی در کازینوی پاریس تجربه کرد؛ پس از اجرا، باز هم به رهبری پیر مونتو، آ
هنگساز با پیروزی، بر دوشِ تحسین کنندگانش در سالن حمل شد. اولین اجرای کنسرتِ بریتانیاییِ "پرستش بهار"، ۷ ژوئن ۱۹۲۱، در «تالار ملکه» لندن توسط یوجین گوسنس (آهنگساز و رهبر انگلیسیِ ارکستر) بود. اولین اجرای آمریکایی در ۳ مارس ۱۹۲۲ رخ داد، زمانی که لئوپولد استوکوفسکی آن را در برنامه ارکستر فیلادلفیا گنجاند. گوسنس همچنین مسئول معرفیِ "پرستش بهار" به استرالیا در ۲۳ اوت ۱۹۴۶، در تالار شهر سیدنی، به عنوان رهبر مهمان، با «ارکستر سمفونی سیدنی» بود. استراوینسکی اولین بار این اثر را در سال ۱۹۲۶، در کنسرتی که توسط ارکستر سمفونیک سلطنتی در آمستردام برگزار شد، رهبری کرد. دو سال بعد، استراوینسکی آن را برای دو اجرا به رهبری خودش در «تالار پلیل» به پاریس آورد. او بعداً در مورد این موارد نوشت: «به لطف تجربه ای که با انواع ارکسترها کسب کرده بودم… به نقطه ای رسیده بودم که می توانستم دقیقاً آنچه را که می خواستم، همان طور که می خواستم، به دست آورم». مفسران عموماً توافق دارند که این اثر در سالن کنسرت، تأثیر بیشتری نسبت به صحنه داشته است. بسیاری از اصلاحات استراوینسکی در موسیقی با در نظر گرفتن سالن کنسرت و نه تئاتر، انجام شده است. این
اثر به یکی از آثار اصلی در رپرتوارهای همه ارکسترهای برجسته تبدیل شده است و لئونارد برنستاین آن را «مهم ترین قطعهٔ موسیقی قرن بیستم» می داند. در سال ۱۹۶۳، ۵۰ سال پس از اجرای اولیه، پیر مونتو (آن زمان در سن ۸۸ سالگی) موافقت کرد که یک اجرای یادبود را در رویال آلبرت هال لندن رهبری کند. به گفتهٔ آیزایا برلین، استراوینسکی به یکی از دوستان نزدیکش اطلاع داد که قصد ندارد موسیقی او «توسط آن قصاب ترسناک به قتل برسد»؛ به جای آن، بلیت هایی را برای شرکت در اجرای یک شبِ خاص از اپرای عروسی فیگارو اثرِ موتسارت، در تالار اپرای سلطنتی لندن ترتیب داد. استراوینسکی تحت فشار دوستانش متقاعد شد که اپرا را پس از پردهٔ اول، ترک کند و به کنسرت خودش بیاید. او درست زمانی که اجرای "پرستش بهار" در حال پایان یافتن بود به سالن آلبرت رسید و آهنگساز و رهبر ارکستر در آغوش یکدیگر و در مقابل تماشاگران، مشتاقانه تشویق شدند. جان کانارینا (زندگینامه نویسِ پیر مونتو)، در این مورد زاویه دیدی متفاوت ارائه می دهد و می نویسد که در پایان شب، استراوینسکی ادعا کرده بود که «مونتو، تقریباً تنها رهبر ارکستری است که هرگز "پرستش بهار" را بی ارزش نکرد یا در آن به
دنبال افتخار خودش نبود و تمام عمرش با نهایت وفاداری به اجرای آن ادامه داد». نسخه ها. اولین پارتیتور منتشرشده، تنظیم برای پیانوی چهاردستی توسط «انتشارات موسیقی روسی» (با کد: RV196) بود که مربوط به سال ۱۹۱۳ است. انتشار پارتیتور کاملِ ارکسترال با شروع جنگ در اوت ۱۹۱۴، متوقف شد. پس از احیای اثر در سال ۱۹۲۰، استراوینسکی که هفت سال موسیقی را نشنیده بود، اصلاحات متعددی در پارتیتور انجام داد که سرانجام در سال ۱۹۲۱ (در قالب پارتیتورهای بزرگ و جیبی با کد: RV 197/197b)، انتشار یافت. در سال ۱۹۲۲، ارنست آنسرمه، که در حال آماده شدن برای اجرای اثر در برلین بود، فهرستی از خطاهایی را که در پارتیتور منتشرشده پیدا کرده بود، برای استراوینسکی فرستاد. در سال ۱۹۲۶، استراوینسکی به بهانهٔ آماده سازی خود برای اجرا با ارکستر سمفونیک سلطنتی، بخش «فراخوانی اجداد» را بازنویسی کرد و تغییرات اساسی در «رقص قربانی» ایجاد کرد. حجم این اصلاحات، همراه با توصیه های آنسرمه، استراوینسکی را متقاعد کرد که انتشار یک نسخه جدید ضروری است و این نسخه در سال ۱۹۲۹ (به صورت بزرگ و جیبی)، از طرف «انتشارات موسیقی روسی» به چاپ رسید. با این حال، تمام اصلاحات آن
سرمه را در بر نمی گرفت و به طرز گیج کننده ای، تاریخ و کُدِ (RV) نسخه ۱۹۲۱ را داشت که این امر شناسایی نسخهٔ جدید را دشوار می کرد. استراوینسکی به اصلاح اثر ادامه داد و در سال ۱۹۴۳، «رقص قربانی» را بازنویسی کرد. در سال ۱۹۴۸، انتشارات بریتانیاییِ «بوسی و هاکس» نسخهٔ اصلاح شده ای از پارتیتور ۱۹۲۹ (B&amp;H 16333) را منتشر کردند، اگرچه اصلاحیهٔ اساسیِ استراوینسکی در سال ۱۹۴۳ بر «رقص قربانی» در نسخه جدید، گنجانده و اجرا نشد و این امر باعث ناامیدی آهنگساز شد. او آن را «نواختن بسیار آسان تر … و از نظر تعادل و طنین صدا برتر»، نسبت به نسخه های قبلی می دانست. انگیزهٔ کمتر موسیقایی برای استفاده از نسخه های اصلاح شده، به خاطر قانون کپی رایت بود. آهنگساز در آن زمان انتشار آثارش را از «شرکت موسیقی گلکسی» (نمایندگان «انتشارات موسیقی روسی»، ناشر اصلی) را به «انتشارات مرتبط با موسیقی» انتقال داده بود و به همین دلیل ارکسترها تمایلی به دو بار پرداخت هزینه برای دو نسخه از دو ناشر، جهتِ مطابقت با اثرِ کامل و «رقص قربانیِ» اصلاح شده نداشتند. علاوه بر این، رقصِ اصلاح شده فقط می توانست در آمریکا منتشر شود. موسیقی متن سال ۱۹۴۸، حق تکثیر
این اثر را در آمریکا، (که در جای دیگری قانون «حق تکثیرِ» آن وجود نداشت)، حفظ کرده بود، اما «بوسی و هاکس» (که امتیازِ «انتشارات موسیقی روسی» را خریداری کرده بود) حقی بر نسخه نهایی و اصلاح شده نداشت. پارتیتورِ سال ۱۹۲۹ که در سال ۱۹۴۸ اصلاح شد، اساسِ اکثر اجراهای مدرن از "پرستش بهار" را تشکیل می دهد. انتشارات «بوسی و هاکس»، نسخهٔ ۱۹۴۸ خود را در سال ۱۹۶۵ دوباره منتشر کرد و در سال ۱۹۶۷ یک نسخهٔ جدیدِ حکاکی شده (B&amp;H 19441)، انتشار یافت. این شرکت همچنین در سال ۱۹۵۲ یک چاپ مجدد و بدون تغییر از نسخهٔ پیانوییِ سالِ ۱۹۱۳ (B&amp;H 17271) و یک نسخهٔ پیانوییِ اصلاح شده، شامل اصلاحات سالِ ۱۹۲۹، در سال ۱۹۶۷ منتشر کرد. در ماه مه ۲۰۱۳، «بنیاد پاول ساچر»، با همکاری «بوسی و هاکس»، اعلام کرد که به عنوان بخشی از جشن های صدمین سالگردِ "پرستش بهار"، قصد دارد پارتیتور دست نویس سال ۱۹۱۳ را که در اجراهای اولیه استفاده شده بود، منتشر کند. پارتیتور دست نویس پس از دهه ها نگهداری در روسیه، در سال ۱۹۴۷ توسط «بوسی و هاکس» خریداری شد. این شرکت در سال ۱۹۶۲، در هشتادمین سالگرد تولد استراوینسکی، پارتیتور را به او اهدا کرد. پس از مرگ آهنگساز
در سال ۱۹۷۱، این نسخهٔ خطی توسط «بنیاد پاول ساچر» خریداری شد. آنها علاوه بر پارتیتور دست نویس ارکسترال، پارتیتور دست نویس پیانویی را نیز منتشر کردند. در سال ۲۰۰۰، «انتشارات موسیقی کالموس» نسخه ای را منتشر کرد که در آن کلینت نیوگ (کتابدار سابق ارکستر فیلادلفیا)، بیش از ۲۱۰۰۰ اصلاحیه در پارتیتور و قطعات انجام داده است. از آن زمان، یک لیست غلط نامهٔ منتشرشده، حدود ۳۱۰ اصلاحیهٔ دیگر را اضافه کرده است. سپس در سال ۲۰۲۱، «انتشارات سرنیسیما موزیک» نسخهٔ جدیدتری از نیوگ را منتشر کرد که شامل ۲۲۰۰ اصلاحیهٔ دیگر بر اساس پارتیتور دست نویس استراوینسکی بود و جایگزین نسخهٔ قدیمی ترِ سال ۲۰۰۰ شد. ضبط ها. پیش از انتشار اولین ضبط ها با دیسک گرامافون از "پرستش بهار" در سال ۱۹۲۹، استراوینسکی در تولید نسخه ای توسط پیانولا از این اثر برای «کمپانی آئولیان»، شعبه لندن، اقدام کرده بود. او همچنین تنظیمِ پیانوییِ بسیار جامع تری برای «کمپانی فرانسوی پلیل»، که با آنها دو قرارداد در آوریل و مه ۱۹۲۱ امضا کرده بود، انجام داد و بر اساس آن بسیاری از آثار اولیهٔ او در این رسانه بازتولید شدند. نسخهٔ پیانوییِ «کمپانی پلیل» از "پرستش بهار"، در سا
ل ۱۹۲۱ منتشر شد؛ همچنین رکس لاوسون (پیانیست بریتانیایی)، اولین بار این اثر را در سال ۱۹۹۰، و به این شکل ضبط کرد. در سال ۱۹۲۹، استراوینسکی و پیر مونتو (رهبر ارکستر فرانسوی) برای رهبری اولین ضبط روی گرامافون و تنظیم ارکسترال از "پرستش بهار،" با یکدیگر رقابت کردند. در حالی که استراوینسکی اثرش را با «ارکستر کنسرت استرام» برای کلمبیا رکوردز رهبری و ضبط می کرد، مونتو نیز در همان زمان آن را برای «کمپانی اچ ام وی رکوردز» انجام می داد. همچنین نسخهٔ لئوپولد استوکوفسکی در سال ۱۹۳۰ منتشر شد. استراوینسکی دو ضبط دیگر در سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۶۰ انجام داد. به گفتهٔ ادوارد گرینفیلد (منتقد انگلیسی موسیقی)، استراوینسکی از نظر فنی رهبر ارکستر بزرگی نبود، اما گرینفیلد می گوید، در ضبط سال ۱۹۶۰ با «ارکستر سمفونی کلمبیا»، این آهنگساز اجرایی با «قدرت و انعطاف پذیری فوق العاده» را الهام بخشید. استراوینسکی در گفتگوهایی با رابرت کرافت (رهبر ارکستر آمریکایی)، چندین ضبط از "پرستش بهار" که در دههٔ ۱۹۶۰ انجام شده بود را بررسی کرد. او فکر می کرد ضبط سال ۱۹۶۳ توسط هربرت فون کارایان با ارکستر فیلارمونیک برلین خوب است، اما «اجرا… بیش از حد شُسته و
رُفته و یک وحشی خانگی است به جای یک وحشی واقعی». استراوینسکی معتقد بود که پیر بولز، با «ارکستر ملی فرانسه» (۱۹۶۳)، «آنقدر که انتظار داشتم خوب نبود… تمپوها بسیار بد و برخی تغییرات، بی سلیقگی» بود. او ضبط سال ۱۹۶۲ توسط ارکستر سمفونی دولتی مسکو را به خاطر روسی جلوه دادنِ موسیقی ستود، و اینکه «کاملاً درست است»، اما قضاوت نهایی استراوینسکی این بود که هیچ یک از این سه اجرا، ارزشِ نگهداری ندارند. از دهه ۱۹۳۰ تا به امروز، تقریباً همه رهبران ارکستر مشهور جهان تلاش کرده اند تا این قطعه را ضبط کنند؛ تا سال ۲۰۱۳، بیش از ۱۰۰ ضبط مختلف از "پرستش بهار" به صورت تجاری در دسترس بود و بسیاری دیگر در آرشیوهای صوتی کتابخانه ها نگهداری می شدند. این اثر به یکی از ضبط شده ترین آثار موسیقی قرن بیستم تبدیل شد. در سال ۱۹۷۷، بخشِ «رقص قربانی» از "پرستش بهار"، اجراشده به رهبری استراوینسکی، در صفحه طلایی وویجر به ثبت رسید و یک ضبط فونوگرافی که حاوی نمونه های گسترده ای از تصاویر، صداهای رایج، زبان ها و موسیقی زمین است، با کاوشگر وویجر به فضا فرستاده شد.
ضریب تضعیف () مقدار ضعیف شدن پرتوی از نور، صدا، ذرات، یا انرژی یا ماده دیگر طی نفوذ در ماده مورد نظر است. بزرگ بودن مقدار ضریب تضعیف نشان دهندهٔ «تضعیف» بیشتر پرتو هنگام عبور از یک محیط معین است، در حالی که یک مقدار کوچک نشان دهندهٔ این است که این محیط اثر میرایی کمی بر میزان عبور نور داشته است. یکای اس آی برای این ضریب میرایی جذب متر متقابل (m−1) است. این کمیت معمولاً، به صورت ثابت واپاشی اندازه گیری می شود، یعنی مقدار فاصله تاشوی الکترونیکی به سمت پایین شدت اصلی را زمانی که انرژی شدت از یک واحد (مثلاً یک متر) ضخامت ماده عبور می کند، اندازه گیری می کند؛ آنگونه که کاهش می یابد. (m−1). ضریب ۱ یا m-۱ به این معنی است که پس از عبور از ۱ متر، تابش با ضریب e کاهش می یابد و برای مواد با ضریب ۲ m-۱، دو برابر e یا "e"2 کاهش می یابد. معیارهای دیگر ممکن است از یک عامل متفاوت از e استفاده کنند، مانند ضریب تضعیف دهی در زیر. ضریب تضعیف پرتو پهن، تشعشعات پراکنده رو به جلو را به جای تضعیف شده به عنوان انتقال می شمارد و بیشتر برای محافظت از تشعشع کاربرد دارد. ضریب تضعیف به میزان جذب نور در یک محیط می گویند. در شیمی، بیوشیمی،
زیست شناسی ملکولی و میکروبیولوژی، ضریب تضعیف جرمی و ضریب جذب مولار پارامترهایی هستند برای توصیف این که تا چه اندازه یک ماده نور را در طول موجی خاص و چگالی و غلظت مولار به خصوصی جذب می کنند.
کریستین نوربرگ شولتز یکی از برجسته ترین چهره های پدیدارشناسی در معماری است که تأثیری ژرف بر بسط و گسترش این گفتمان داشته است. وی معتقد است که توجه اش به وجوه کیفی نظریهٔ معماری به کتاب "نیات معماری" (۱۹۶۳) باز می گردد که در آن بیشتر متمرکز بر روانشناسی اگون برونشوی و مباحث جامعه شناختی بوده است. اما وی پس از آشنایی با کتاب "انسان و فضا" ی اوتو فردریش بولنوو (۱۹۶۳) و بالاخص توجه به مفهوم جاستی (دازاین) هایدگر در می یابد که پدیدارشناسی «روشی است کاملاً مناسب جهت نفوذ در جهان روزمره، چراکه معماری به واقع در خدمت کلیت است، کلیتی که اصطلاح "زیست ـ جهان" متضمن آن است و از فرایند علمی دوری می گزیند». ارائهٔ درکی درست و جامع از پدیدارشناسی مورد نظر نوربرگ ـ شولتز جز با مطالعهٔ گستردهٔ آرای او که در کتب و مقالات متعدد بیان شده اند میسر نیست. به گمان وی، پدیدارشناسی یک روش است و نه نوعی از فلسفه، راه و روشی که بر آن است تا ساختارها و معانی جهان ِ زندگی را فراچنگ آورد. پدیدارشناسی «بر آن نیست تا جایگزین علوم طبیعی گردد، بلکه جایگزین روابط و کل اصول و معیارهایی می گردد که آن علوم بیان می کنند». به نظر وی رویکرد علمی به "
چیزها" آن ها را از زمینهٔ واقعی شان برمی کند و به آنان چونان اموری "سنجش پذیر" توجه دارد. وی می گوید: «پدیدارشناسی نقطهٔ عزیمت خود را شعار هوسرل مبنی بر "به سوی خود چیزها" و نیز تأکید وی که علم مدرن نتوانست به فهم ما از "زیست جهان عینی" کمک کند قرار می دهد) به واقع زیست ـ جهان، جهان ِ چیزهای خصلتمند و معنادار است، و پدیدارشناسی راه و طریقی است که «رویکردش به چیزها مطابق همان طبیعتمندی ای است که از خود بروز می دهند، یعنی نه چونان موجوداتی جدا از هم، بلکه چونان تجلی های یک ذاتمندی یا طریقی از بودن که تنها در رابطه با دیگر طرق بودن قابل فهم بوده و در طی زمان مقاومت می کند، بی آنکه این ـ همانی خود را از دست بدهد» تاریخچه. اگر چه واژه پدیدارشناسی در قرن هیجدهم میلادی از سوی کسانی چون لابرت، هردر، کانت، فیخته و هگل مورد استفاده قرار گرفته است، اما باید ادموند هوسرل را اولین فیلسوفی دانست که آن را چونان نوعی فلسفیدن مطرح ساخت، امری که بعد وی از سوی متفکرانی چون هایدگر، مرلوپونتی، باشلار، گادامر و دیگران شرح و بسط یافت و تمامی عرصه های اندیشه و فرهنگ، از فلسفه علم گرفته تا نقد هنری را تحت تأثیر قرار داد. بی شک معماری
و شهرسازی یکی از مهم ترین این عرصه هاست. پس از آزمون معماری مدرن و آموزه های آن در تولید و توسعه معماری و شهرسازی قرن بیستم و بحران های حاصل از آن، معماران و منتقدان معماری در جستجوی نقطه عزیمتی مطمئن تر، جامع تر، و دقیق تر بودند تا به کمک آن خوانشی ژرف از معماری و محیط خویش ارائه دهند که از یکسو از سطحی نگری ها و تعمیم های معماری مدرن به دور باشد و از دیگر سو افقی نو بر هستی و سویه های وجودی انسان و فضا بگشاید. در این تلاش گسترده، برخی از معماران و نظریه پردازان در دهه های شصت و هفتاد میلادی به توانمندی های پدیدارشناسی آگاهی یافتند و در صدد تبیین نگرشی نو بر پایه آموزه های فلسفی پدیدارشناسی بر آمدند. این فرایند، که شاید بتوان آن را "معمارانیدن فلسفه پدیدارشناسی" خواند بی شک چهره های برجسته ای دارد که مطالعه اندیشه های آن ها جهت درک ماهیت این خوانش ضرورت دارد.
موتو جی یک گوشی ارزان قیمت است که توسط شرکت موتورولا طراحی و تولید شده است. این گوشی با قیمت ۱۷۹ دلار برای مدل ۸ گیگابایتی و ۱۹۹ دلار برای مدل ۱۶ گیگابایتی عرضه می شود. مزایا. موتو جی دارای مزایای زیادی همچون تراشه Qualcomm Snapdragon 400 با پردازنده چهار هسته ای Cortex-A7 در با سرعت ۱٫۲ گیگاهرتز و پردازنده گرافیک Adreno 305 است. این گوشی حسگر Proximity، نور محیط و شتاب سنج دارد و دارای قابلیت برطرف کردن نویز با میکروفن اختصاصی نیز می باشد. کارایی بلندگوی این گوشی عالی است. معایب. در موتو جی امکان افزایش حافظه وجود ندارد و باتری توسط کاربر قابل جابجایی نیست. کیفیت تصویر دوربین نسبتاً پایین و تنظیمات دوربین محدود است. سیستم هشدار Active Display برخلاف موتو ایکس در این گوشی وجود ندارد زیرا تراشه خیلی حرفه ای نیست و درصورت وجودداشتن این قابلیت، شارژ زیادی از باتری مصرف می کرد.
مبانی اسپرانتو، بنیاد اسپرانتو یا فوندامِنتو دِ اسپرانتو عنوان کتابی از دکتر لودویک زامنهوف، خالق زبان بین المللی اسپرانتو، است که در بهار سال ۱۹۰۵ انتشار یافت. در بند چهارم اعلامیه بولونی که در نخستین کنگره جهانی اسپرانتو ارائه گردید، این کتاب به عنوان منبع رسمی زبان اسپرانتو پذیرفته شد. اصول کلی این کتاب در مورد زبان اسپرانتو و گرامر آن تا زمان جهان گیر شدن کامل اسپرانتو که در فرهنگ اسپرانتو به آن la fina venko پیروزی نهائی گفته می شود غیرقابل تغییر دانسته شده است. جستارهای وابسته. اسپرانتو فرهنگ اسپرانتو جنبش اسپرانتو
کف ابر پایین ترین ارتفاع بخش قابل دیدن ابر است. یکای اندازه گیری آن متر یا پا از سطح میانگین آب های آزاد یا سطح فشار در یکای هکتوپاسکال(برابر با میلیبار) است.
سازه های باز و بسته شونده افزایش جمعیت، پیشرفت تکنولوژی، محدودیت امکانات ساختمان سازی را به سمت استفاده از شیوه های نوین طراحی و حداکثر استفاده بهینه از فضا هدایت می کند. و بدین سبب معماران و طراحان سازه ترغیب به استفاده از ایده ها و فرم ها و اشکالی خواهند شد که حداقل اتلاف فضایی و مصالحی را داشته باشد و در عین حال کارایی و امکانات مناسب را ارائه دهد. یکی از این ایده ها ساخت بنا با سقف متحرک و باز و بسته شونده است تا شرایط مناسبی را برای بنا در فصول مختلف در شرایط متغیر ایجاد کند. تاریخچه. امروزه سقف بیشتر ورزشگاه ها و بعضی آمفی تئاترها به گونه ای طراحی شده که قابلیت باز و بسته شوندگی با توجه به تغییر شرایط محیطی در فصول مختلف داشته باشد. ساخت بنا با سقف متحرک از اعصار پیش رواج داشته است مانند چادرهای عشایر یا ولاهای رومی. ولاهای رومی که نوعی تئاتر رومی مرکب از تیرهای چوبی و ترکه های عمودی بوده است که با طناب به هم متصل می شده و با کشیدن طناب زاویه قرارگیری طناب را متغیر می ساخته اند. در باغسازی دوره قاجاریه از سازه های سبک در باغ ها به جهت ایجاد سایه در میان باغ استفاده می شده که در تابستان در زیر این چادرها