Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نِب وُرث یک محله مدنی در شمال هرتفوردشر و درست در جنوب استیونج در انگلستان است. شواهدی از زندگی مردم در این منطقه در قرن یازدهم وجود دارد، همان طور که در کتاب روز رستاخیز در ۱۰۸۶ ذکر شده است، جایی که از آن به عنوان «چنپ ورد» با جمعیت ثبت شدهٔ ۳۳ خانوار و زمین های متعلق به «اِسکیل» (از اهالی وُر) یکی از تگن های ادوارد خستو (آخرین پادشاه آنگلوساکسون از دودمان وسکس) یاد شده است.
بغض فیلمی ایرانی به کارگردانی و نویسندگی رضا درمیشیان و محصول ۱۳۹۰ است. تولید. درمیشیان قصد داشت این فیلم را در تهران بسازد ولی اجازه ساخت فیلم را در ایران پیدا نکرد و در نتیجه قصه و فضای داستان را به خارج از ایران برد و به شرط ساخت فیلم در خارج از کشور پروانه ساخت گرفت. فیلم به طور کامل در شهر استانبول، ترکیه فیلمبرداری شده است و باران کوثری و بابک حمیدیان و مهران احمدی بازیگران اصلی آن هستند. فیلم برداری "بغض" در ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۰ آغاز و پس از بیست و شش جلسه فیلمبرداری، در ۱۵ خرداد به پایان رسید. تمام مراحل فنی فیلم در تهران، ایران انجام شده است. "بغض" در سی امین جشنوارهٔ فیلم فجر مورد استقبال منتقدان و نویسندگان سینمای ایران قرار گرفت اما با این حال از داوری و بخش مسابقهٔ اصلی این جشنواره کنار گذاشته شد. هر چند بغض جایگاه خود را پیدا کرد و در سی امین جشنواره فیلم فجر با استقبال شدید منتقدان و نویسندگان سینمای ایران روبرو شد. این فیلم در اولین حضور بین المللی خود نیز در بخش رقابتی فیلم های اول سی و ششمین جشنواره فیلم مونترال کانادا مورد استقبال تماشگران و منتقدان قرار گرفت. "بغض" اولین ساختهٔ بلند رضا درمیشی
ان بود و با شعار «فیلم دههٔ شصتی ها» در مهر ۱۳۹۱ به اکران عمومی سینماهای ایران درآمد و در حدود چهارصد میلیون تومان در گیشه فروش کرد. "بغض" نخستین فیلم ایرانی است که علاوه بر دی وی دی، نسخهٔ بلو-ری استاندارد آن تولید و توزیع شده است. بنا به دستور شورای پروانه نمایش خانگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تماشای این فیلم برای افراد زیر ۱۶ سال ممنوع است. خلاصه فیلم. بغض داستان تلخ مهاجرت است. ماجرای پرتنش عشق و نفرت و داستان دو روایت از دو مقطع زندگی حامد و ژاله در استانبول است. ژاله و حامد دو جوان از نسل سوم مهاجران ایرانی هستند که ناخواسته تن به مهاجرت داده اند. روایت اول: حامد (بابک حمیدیان) پسر جوان ایرانی گرافیت کاری در ترکیه، که کارش کشیدن نقاشی های خیابانی است، مجردی نمی تواند وارد دیسکو شود. او برای رفتن به داخل دیسکو با ژاله (باران کوثری) آشنا می شود و این آغاز رابطه عاشقانه آنهاست. روایت دوم: هشت ساعت سرنوشت ساز زندگی حامد و ژاله در آخرین ساعات حضورشان در استانبول که دست به سرقت از مغازه عموی حامد (مهران احمدی) می زنند و... نمایش خانگی. بغض نخستین فیلم سینمای ایران است که علاوه بر دی. وی. دی، نسخه بلوری استا
ندارد آن تولید و توزیع شده است. بنا به دستور شورای پروانه نمایش خانگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تماشای این فیلم برای افراد زیر ۱۶ سال ممنوع است. بغض از تولیدات مستقل سینمای ایران است. سینمای مستقل به این معنی که برای ساخت این فیلم از هیچ نهاد، سازمان، مرکز، موسسه، ارگان، شبکه، بنیاد دولتی و غیر دولتی هزینه، وام و کمک هزینه ای دریافت نشده است و فیلم کاملاً تولید بخش خصوصی است. «بغض» تاکنون مجوز پخش از تلویزیون دولتی ایران را دریافت نکرده است. حضور جهانی. فیلم بغض در جشنواره های زیر به نمایش در آمد
پاورلیفتینگ یا وزنه برداری قدرتی یک ورزش قدرتی است که شباهت هایی با ورزش وزنه برداری دارد. هر دو شامل بلند کردن وزنه در سه تلاش هستند. پاورلیفتینگ از ورزشی به نام odd lifts اقتباس شده است؛ که ان هم شامل سه نوبت برای ثبت بهترین وزنه بوده ولی شامل رویدادهای بیشتری بوده که سرانجام به پاورلیفتینگ امروزی تبدیل شده که به ترتیب شامل سه حرکت اسکوات، ددلیفت و پرس سینه است. پاورلیفتینگ می تواند با تجهیزات یا بدون تجهیزات اجرا شود. در سال ۲۰۱۹ در وزن ۶۰کیلوگرم ارش فرهمندفر کشتی گیر جوان شیرازی با بلند کردن وزنه ۲۱۸ کیلوگرمی از شیراز توانست رکورد ایران رادر این وزن و حتی دو وزن بالاتر بزند.پاورلیفتینگ سبک بدون تجهیزات به عنوان پاورلیفتینگ «کلاسیک» (classic) شناخته می شود. در صورتی که از تجهیزات مخصوص استفاده گردد، پاورلیفتینگ با لوازم (equipped) نامیده می شود. این تجهیزات شامل سوت اسکوات، سوت سینه و زانوبند است. وزنه بردار یا پاورلیفترها قدرت بدنی خود را در هر سه حرکت به چالش می کشند. در هر حرکت ۳ بار فرصت دارند تا وزنه را بلند کنند و در هر حرکت سنگین ترین وزنه به ثبت می رسد. در پایان هم بهترین امتیاز از هر حرکت با هم جم
ع می شود و مجموع امتیاز وزنه بردار برای نتیجه نهایی در نظر گرفته می شود. مسابقات پاورلیفتینگ در سرتاسر جهان برگزار می شود ولی مهم ترین مسابقات در کشورهای ایالات متحده، سوئد، آفریقای جنوبی، جمهوری چک، روسیه و کانادا برگزار می شود. پرس سینه از حرکات پاورلیفتینگ از سال ۱۹۸۴ در مسابقات پارالمپیک گنجانده شده است. مسابقات پاورلیفتینگ در رویداد چند ورزشی بازی های جهانی که مخصوص ورزش های غیر المپیکی است برگزار می شود. ورزش پاورلیفتینگ یک ورزش مجزا و مستقل از ورزش قویترین مردان است. تشکیلات پاورلیفتینگ. از ابتدا تشکیلات، سازمان ها، انجمن ها و فدراسیون های مختلفی درحال فعالیت در رشته پاورلیفتینگ می باشند. تفاوت این تشکیلات با یکدیگر در قوانین فنی، نحوه برگزاری مسابقات و در کنترل دوپینگ است ولی هدف همه آن ها گسترش و رشد پاورلیفتینگ است. حرکات در همه تشکیلات یکی هستند و شامل اسکوات، ددلیفت و پرس سینه می باشند. فدراسیون بین المللی پاورلیفتینگ با نام IPF تنها تشکیلاتی که مورد تأیید سازمان جهانی مبارزه با دوپینگ ((WADA)) و کمیته بین المللی المپیک ((IOC))می باشد. IPF یکی از پر سابقه ترین، معتبرترین و بزرگ ترین تشکیلات پاورلی
فتینگ در دنیا است. ولی در حال حاضز دیگر تشکیلات و سازمان های پاورلیفتینگ وجود دارند که مسابقات مهیج تر و جذاب تری را برگزار می کنند. ولی به دلیل اینکه در برخی از این فدراسیون ها تست دوپینگ از ورزشکار گرفته نمی شود یا تست های دوپینگ گرفته شده زیر نظر WADA نمی باشد کمیته بین المللی المپیک این تشکیلات را به رسمیت نمی شناسد. دسته بندی وزنی. در سال ۲۰۱۱ فدراسیون بین المللی پاورلیفتینگ ((IPF)) دسته بندی های جدید وزنی را اعلام کرد که به شرح زیر هستند مردان: تا ۵۳ کیلو (جوانان و پایین تر), ۵۹ کیلو، ۶۶ کیلو، ۷۴ کیلو، ۸۳ کیلو، ۹۳ کیلو، ۱۰۵ کیلو، ۱۲۰ کیلو، ۱۲۰+ کیلو زنان: تا ۴۳ کیلو (جوانان و پایین تر), ۴۷ کیلو، ۵۲ کیلو، ۵۷ کیلو، ۶۳ کیلو، ۷۲ کیلو، ۸۴ کیلو، ۸۴+ کیلو دسته بندی وزنی قبل از سال ۲۰۱۱. مردان: ۵۲ کیلو، ۵۶ کیلو، ۶۰ کیلو، ۶۷٫۵ کیلو، ۷۵ کیلو، ۸۲٫۵ کیلو، ۹۰ کیلو، ۱۰۰ کیلو، ۱۱۰ کیلو، ۱۲۵ کیلو، ۱۲۵+ کیلو زنان: ۴۴ کیلو، ۴۸ کیلو، ۵۲ کیلو، ۵۶ کیلو، ۶۰ کیلو، ۶۷٫۵ کیلو، ۷۵ کیلو، ۸۲٫۵ کیلو، ۹۰ کیلو، ۹۰+ کیلو دسته بندی سنی. رده بندی های سنی بسته به نظر فدراسیون های مختلف تفاوت دارند ولی به طور عمده به این صورت هستند: فدراس
یون بین المللی پاورلیفتینگ ((IPF))که یکی از معتبرترین فدراسیون های پاورلیفتینگ در سطح جهانیست رده بندی های سنی به شرح زیر دارا می باشد: مسابقه. مسابقه به این صورت برگزار می شود که هر شرکت کننده می تواند در هر یک از حرکت ها (ددلیفت-پرس سینه-اسکوات) سه حرکت بستگی به قوانین سازمان پاورلیفتینگی که ان مسابقه تحت ان برگزار می شود انجام می دهد و بهترین وزنه جابجا شده در هر یک از لیفت ها به عنوان وزنه ای که در مجموع حساب می شود برای ورزشکار منظور می گردد. اگر دو ورزشکار به مجموع یکسانی برسند ورزشکاری مقام بالاتر دارد که وزن سبک تری داشته باشد. پرس سینه: نوعی از رشتهٔ وزنه برداری قدرتی است که فقط حرکت پرس سینه در آن انجام می شود یعنی شخص به صورت خوابیده بر روی نیمکت هالتر را بلند می کند. مسابقات وزنه برداری معلولان از سال ۱۹۸۴ در رقابت های پارالمپیک شرکت داده شد.
جیاکوب لاموتا معروف به جِیک لاموتا (۱۰ ژوئیه ۱۹۲۲–۱۹ سپتامبر ۲۰۱۷) بوکسور سابق ایتالیایی تبار آمریکایی بود که قهرمان دسته میان وزن (۷۲٬۶۴ کیلو) بوکس حرفه ای از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ بود. رابرت دنیرو در فیلم گاو خشمگین اثر مارتین اسکورسیزی زندگی او را به تصویر کشیده است. استقامت و خشونت او در رینگ لقب گاو برانکس یا گاو خشمگین را برایش به ارمغان آورده بود. کم دقتی او باعث می شد تا معمولاً در ابتدای مسابقه چندین ضربه سنگین را از حریف دریافت کند و سپس خشم خود را متوجه حریف می کرد. رقبای لاموتا در ۱۰۶ مبارزه حرفه ای او هیچگاه نتوانستند او را ناک اوت کنند. او از سال ۱۹۴۱ وارد دنیای بوکس حرفه ای شد. در سال ۱۹۴۳ اولین شکست شوگر ری رابینسون را رقم زد که تا آن زمان رکورد ۴۰ برد و بدون باخت داشت. البته آن ها ۶ مسابقه با هم دادند که پنج مسابقه دیگر را رابینسون برنده شد. در ۱۹۴۹ با شکست مارسل سردان قهرمان دسته میان وزن شد و دو بار از عنوان خود دفاع کرد تا این که در ۱۹۵۱ مغلوب ری رابینسون شد. او در ۱۹۵۴ با ۸۹ پیروزی (۳۰ ناک اوت)، ۱۹ باخت و ۴ تساوی از ورزش حرفه ای خداحافظی کرد. وی در سال ۱۹۲۲ در خانواده ای ایتالیایی-آمریکایی در محله
فقیرنشین برانکس در نیویورک متولد شد و از کودکی پدرش او را مجبور به جنگ با کودکان دیگران برای سرگرم شدن اهالی محله و دریافت پول برای پرداخت اجاره منزل خود می کرد. لاموتا در فهرست بهترین بوکسورهای حرفه ای هشتاد سال اخیر مجله رینگ در رتبه ۵۲ قرار گرفته است. توانایی مثال زدنی در تحمل ضربات سنگین حریفان، بی رحمی و خشونت در هنگام مسابقه، مبارزه از فاصله نزدیک و فیزیک بدنی لاغر، اما عضلانی از ویژگی های این بوکسور ۱۷۳ سانتی متری بود. جیک لاموتا پس از خروج از بوکس حرفه ای در بیش از ۱۵ فیلم سینمایی از جمله بیلیاردباز ظاهر شد و در تولید فیلم گاو خشمگین در مورد زندگی خود هم به عنوان مشاور مشارکت داشت.
موتورسیکلت گازی گونه ای موتور سیکلت کم قدرت است که به عنوان یک وسیله نقلیه اقتصادی،کم استهلاک، ایمن و با حداقل نیاز به گواهینامه، از آن استفاده می شود. این وسیله در ابتدا همانند دوچرخه دارای پدال بود، اما امروز مدل های بدون پدال آن هم به بازار آمده اند. حداکثر سرعت مجاز آن معمولاً ۵۰ کیلومتر در ساعت است و در بیشتر کشورها به گواهینامه ای با سن و مهارت کمتر از اتومبیل و موتورسیکلت قابل راندن است.
غریان شهری در استان جبل غربی واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۳۸٫۴۰۲ نفر بوده است.
الابیار شهری در استان بن غازی واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۳۲٫۵۶۳ نفر بوده است.
هون شهری در استان جفره واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۳۰٫۷۱۵ نفر بوده است.
الخمس شهری در استان مرقب واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۰۸٫۹۷۶ نفر بوده است.
مزده شهری در استان جبل غربی واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۳٫۰۱۴ نفر بوده است.
کورنا شهری یونان باستان و بعدها روم در نزدیکی شحات کنونی، لیبی بود. این شهر قدیمی ترین و مهم ترین شهر از پنج شهر یونانی، معروف به پنتاپولیس در منطقه بود و نام کلاسیک سیرنائیک را به شرق لیبی داد که تا دوران مدرن حفظ شده است. این شهر واقع در نزدیکی محوطه باستانی نکروپلیس سیرنه است. بنیانگذار سنتی شهر باتوس لاکدمونی بود. قیروانی (/ saɪri:ni: / یونان باستان: Κυρήνη Kyrēnē) شهرستان یونان باستان و روم باستان نزدیک شحات امروزی، لیبی بود. قیروانی قدیمی ترین و مهم ترین شهر از پنج شهرستان یونانی در منطقه بود.
الزنتان شهری در استان جبل غربی واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۵٫۸۸۴ نفر بوده است.
ودان شهری در استان جفره واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۵٫۰۵۷ نفر بوده است.
صبره شهری در استان تلمسان واقع در کشور الجزایر است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۸ میلادی ۲۸٬۵۵۵ نفر بوده است.
راس لانوف شهری در استان سرت واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۳٫۲۷۷ نفر بوده است. منابع.
مرزق شهری در استان مرزق واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۲٫۷۴۶ نفر بوده است.
صرمان شهری در استان زاویه واقع در کشور لیبی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۰٫۹۲۴ نفر بوده است.
محمودِ فُتوحیِ رودمَعجَنی (زادهٔ ۲ شهریور ۱۳۴۳ در رودمعجن، تربت حیدریه) از استادان زبان و ادبیات فارسی در ایران است.او استاد تمام بازنشسته دانشگاه فردوسی مشهد و ساکن کانادا است. زندگی. محمود فتوحی رودمعجنی، روز دوم شهریور ۱۳۴۳ در رودمعجن، از روستاهای تربت حیدریه در خراسان به دنیا آمد. دورهٔ دبیرستان را در شهر خود گذراند و در سال ۱۳۶۸ از دانشگاه تربیت معلم (خوارزمی) تهران مدرک کارشناسی ادبیات فارسی گرفت. کارشناسی ارشد را در دانشگاه تهران گذراند و دورهٔ دکتری زبان و ادبیات فارسی را در سال ۱۳۷۴ در دانشگاه تهران با نگارش پایان نامه با عنوان «دیدگاه های نقد ادبی در عصر صفوی» زیر نظر دکتر عبدالحسین زرین کوب و دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی به پایان برد. نقد فعالیت ها. علی کیانی فلاورجانی در شماره ۶۹ مجله «کتاب ماه ادبیات» (دی ماه ۱۳۹۱)، کتاب "سبک شناسی" محمود فتوحی (سخن، ۱۳۹۱) را همان کتاب "سبک شناسی" اثر پاول سیمپسون می داند. مقاله ها. از محمود فتوحی تاکنون بیش از ۱۰۰ مقاله در نشریات دانشگاهی و غیردانشگاهی به چاپ رسیده است. برخی از این مقالات عبارتند از: همکاری در تألیف. ۱۳۸۰: ممیزی کتاب، احمد رجب زاده، تهران: کویر، ۱۳۷
۸ بخش ادبیات (داستان و شعر و تحقیقات ادبی) پیوندها. کاروند پارسی وبلاگ محمود فتوحیسبک شناسی رسائل سعدیگستره کار مورخ ادبیمفهوم معاصر در تاریخ ادبیات شصت داستان مثنوی به نثر منابع. نقد کتاب "بلاغت تصویر" نگاهی تطبیقی به «بلاغت تصویر» دکتر محمود فتوحی و «صور خیال در شعر فارسی» دکتر شفیعی کدکنی مقالات محمود فتوحی در پایگاه دانشگاه فردوسی مشهد فصلنامه نقد ادبی به سردبیری محمود فتوحی معرفی کتاب "نظریه تاریخ ادبیات" تألیف محمود فتوحی نقد کتاب "نظریه تاریخ ادبیات"تألیف محمود فتوحی معرفی کتاب سبک شناسی تألیف محمود فتوحی نقد کتاب سبک شناسی تألیف محمود فتوحی نقد و بررسی کتاب سبک شناسی، نظریه ها، رویکردها و روشها، تألیف محمود فتوحی رودمعجنی نقد کتاب آیین نگارش مقاله علمی و پژوهشی تألیف محمود فتوحی نقد کتاب صد سال عشق مجازی تألیف محمود فتوحی
مرج شهری در لیبی است و همچنین مرکز استان مرج می باشد.
سیدی بلعباس شهری در استان سیدی بلعباس واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۱۸۰٫۲۶۰ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۲۰۸٫۴۹۸ نفر رسیده است.
تیارت (آمازیغی: ) شهری در استان تیارت واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۱۴۵٫۳۳۲ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۹۸٫۲۱۳ نفر رسیده است. پیشینه. این شهر در قدیم تاهَرْت (یا تیهَرت / تاهِرت) نام داشت و دودمان ایرانی تبار رستمیان آن را بنا کردند و آن را پایتخت خود قرار دادند. گفته می شود که در زبان بربری، تاهرت به معنای شیر ماده یا دایره زنگی است. در منطقه، قبایل مختلفِ اباضی (لَمایه، لَواته، هَوّاره، مَغیله، زُواغه، مَطْماطه و مِکناسه و زَناته) زندگی می کردند و بخش بندی محلات شهر نیز در قدیم بر حسب تقسیم بندی گروه های قومی بود. کیش غالب مردم شهر در دوران های اولیه اباضی بود. اصطخری که در روزگار تأسیس مهدیّه زندگی می کرد با اشاره به ناحیه (کوره) تاهرت، در باره شهر تاهرت نوشته است: «شهری بزرگ و آبادان و پرنعمت که گرداگرد آن را دشت وسیع حاصلخیز با منابع آب فراوان احاطه کرده بود» و اباضیان همچنان «نیروی مسلط آنجا» بودند.» تاهرت بر اثر جنگ هایی که در پی حاکمیت فاطمیان در سراسر مغرب مرکزی درگرفت، آسیب بسیار دید. این شهر از ۴۰۸ به بعد، جزو قلمرو حَمّادی بود. امیر عبدالقادر الجزایری پایتخت
خود را در تگدمت (۱۲۵۱ـ۱۲۵۹) قرار داد. در آنجا بود که ژنرال لا موریسیر در ۱۲۸۰/۱۸۶۳ تیهرت (تیارت) امروزی را برپا کرد، که امروزه مرکز استان است.
بجایه شهری در استان بجایه واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۱۴۷٫۰۷۶ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۸۲٫۱۳۱ نفر رسیده است.
ورقله شهری در استان ورقله واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۱۲۹٫۴۰۲ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۸۳٫۲۳۸ نفر رسیده است.
پینگو (به آلمانی: Pingu) یک مجموعه انیمیشن استاپ موشن کمدی، ساختهٔ اوتمار گوتمان محصول کشور سوئیس است و داستان «پینگو» پنگوئن کوچک و اتفاقاتی که در جریان زندگی عادی با خانواده اش می افتد را نشان می دهد. با استفاده از شخصیت پینگو بازی های ویدئویی برای کنسول نینتندو دی اس، گیم بوی و پلی استیشن تولید شده است. تاریخچه. از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۰ مجموع ۱۵۶ اپیزود پنج دقیقه ای اصلی به همراه یک اپیزود مخصوص بیست دقیقه ای بنام یک عروسی خیلی خاص تولید شد و سپس دوباره از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ اپیزودهای دیگری در ۳ فصل با داستان نویسی سیلیو ماتزولا و کارگردانی اوتمار گوتمان با همان سبک پویانمایی خمیری در استودیوی تریک فیلم استودیو در روسیکون سوئیس تولید شد. شخصیت های اصلی. پینگو: شخصیت اصلی این مجموعه یک بچه پنگوئن بازیگوش و کنجکاو است. او پسری با اراده و مصمم ولی زودرنج است. پینگا: خواهر کوچکتر پینگو است و از قسمت «تازه وارد» به این مجموعه افزوده شد. او شبیه بچه پنگوئن امپراتور است. پدر و مادر: پدر پینگو یک پست چی است که در نخستین اپیزودهای این مجموعه همیشه در حال کشیدن پیپ بود که بعدها آن را ترک کرد. او یک سورتمه موتوری دارد که با
آن نامه ها را پخش می کند که در این کار پینگو نیز گاه او را کمک می کند. مادر پینگو خانه دار است که بیشتر زمان خود را صرف شست شو و پخت وپز در خانه می کند. پینگو و پینگا در کارهای خانه به مادرشان کمک می کنند. نام پدر و مادر پینگو در این مجموعه مشخص نیست. پدربزرگ: او پدربزرگ پینگو و پینگا است. نخستین بار در اپیزود «درس موسیقی» ظاهر شد. او که آکوردئونیست بود در این قسمت برای پینگو قطعه ای را می نوازد. او در گذشته وزنه بردار بود. منابع. وبگاه رسمی پینگو
سکیکده شهری در استان سکیکده واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۱۵۲٫۳۳۵ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۷۸٫۶۸۷ نفر رسیده است.
جیجل شهری در استان جیجل واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۱۰۶٫۰۰۳ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۴۸٫۹۰۱ نفر رسیده است.
بسکره شهری در استان بسکره واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۱۷۰٫۹۵۶ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۲۰۷٫۹۸۷ نفر رسیده است.
خنشله شهری در استان خنشله واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۱۰۶٫۰۸۲ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۳۸٫۷۵۴ نفر رسیده است.
قالمه شهری در استان قالمه واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۱۰۸٫۷۳۴ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۳۳٫۱۲۷ نفر رسیده است.
غلیزان شهری در استان غلیزان واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۱۰۴٫۲۸۵ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۲۶٫۷۹۴ نفر رسیده است.
الاغواط شهری در استان الاغواط واقع در کشور الجزایر است که در سال ۱۹۹۸ میلادی ۹۶٫۳۴۲ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۲۶٫۲۹۱ نفر رسیده است.
مصطفی قلی خان صمصام الملک بیات (زاده ۱۲۶۷ در اراک – مرگ ۱۳۱۶ در آلمان) از مدیران تکنوکرات دوره پهلوی و بنیانگذار کشاورزی نوین ایران و بنیان گذار دانشکده کشاورزی کرج (که اکنون دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران خوانده می شود) همچنین بنیان گذار مؤسسه تحقیقات علوم دامی ایران و مؤسسه تحقیقات واکسن و سرم سازی رازی بود. وی در اواخر عمر به عنوان وزیر کشاورزی ایران مشغول به فعالیت شد. باغ نمونه کشاورزی کرج از دیگر اقدامات اوست. در سال ۱۳۲۵ به پاس خدماتش مجسمه نیم تنه او در باغ کشاورزی کرج نصب شد. زندگی. پدرش حاج عباسقلی خان سهم الملک، ملاک و نماینده مجلس، برادر کوچکترش مرتضی قلی خان سهام السلطان بود که به نخست وزیری رسید و برادر بزرگترش شیخ نصرت الله شیخ العراقین از روحانیونی بود که در دوره رضاشاه به نمایندگی رسید. او همچنین خواهرزاده دکتر محمد مصدق بود. مصطفی قلی خان تحصیلات ابتدایی را نزد معلمان خصوصی فراگرفت. سپس به مدت دو سال به روسیه رفت تا فنون نظامی فرا گیرد، پس از آن که نتوانست نظام خشن و بدون انعطاف ارتش روسیه را تحمل کند به ایران بازگشت و به کشاورزی مشغول شد. در ۱۲۹۶ دوباره به اروپا رفت و در فران
سه به مدت چهار سال در رشته کشاورزی تحصیل کرد و از مدرسه ملی کشاورزی گرینیون فارغ التحصیل شد. پس از بازگشت به ایران به استخدام وزارت فلاحت، فوائد عامه و تجارت درآمد و به معاونت این وزارتخانه رسید. در شهریور ۱۳۰۳ سردار سپه رضاخان رئیس الوزرا در کابینه خود تغییراتی داد و عبدالحسین تیمورتاش را به وزارت فلاحت، فوائد عامه و تجارت منصوب کرد. بیات در دولتهای بعدی نیز همچنان معاون وزیران فوائد عامه مختلف ماند تا شانزدهم فروردین ۱۳۰۹ که این وزارتخانه منحل شد و به جای آن دو وزارتخانه اقتصاد ملی و طرق و شوارع تشکیل شد. محمدعلی فروغی به وزارت اقتصاد ملی تعیین شد و بلافاصله بیات را به معاونت خود انتخاب کرد. در دی ۱۳۰۹ مهدی قلی هدایت در کابینه خود تغییراتی داد. در این تغییرات بیات نیز تغییر سمت داد و به معاونت وزارت کشور تعیین شد. در شهریور ۱۳۱۲ مهدی قلی هدایت از رئیس الوزرایی کناره گیری کرد و محمدعلی فروغی وزیر امور خارجه به نخست وزیری منصوب شد. او بیات را به ریاست اداره کل فلاحت و صناعت منصوب کرد که معاون وزیر اقتصاد ملی نیز محسوب می شد. این وزارتخانه وزیر نداشت و مستقیم زیر نظر فروغی اداره می شد. در اسفند ۱۳۱۳ اداره کل ص
ناعت جدا شد و بیات رئیس اداره کل فلاحت باقی ماند. در آذر ۱۳۱۴ که محمود جم به نخست وزیری رسید بیات در سمت خود ابقا شد. مصطفی قلی بیات در سال ۱۳۱۶ در ۴۹ سالگی به مرگ زودرس در آلمان وفات یافت. خدمات و آثار. بیات از بنیانگذاران کشاورزی نوین ایران و مؤسس دانشکده کشاورزی کرج بود. باغ نمونه کشاورزی کرج از اقدامات اوست. او برای پیشگیری امراض دامی به تأسیس مؤسسه تحقیقات واکسن و سرم سازی رازی و تربیت گروهی از دامپزشکان همت گماشت. او همچنین با فعال کردن مدرسه فلاحت مقدمات تأسیس دانشکده کشاورزی را فراهم آورد. در دوران خدمت او شعب خاصی برای امور دفع آفات، جنگلبانی و ایستگاه های کشاورزی پی ریزی شد. در سالهای ۱۳۰۲ و ۱۳۰۳، همه گیری طاعون گاوی در اردبیل و همدان ظاهر شد و به تهران رسید. از آنجا که در آن زمان به غیر از انستیتو پاستور تشکیلات مسنجم پزشکی و دامپزشکی دیگری در کشور وجود نداشت، به ناچار برای تشخیص بیماری به این مؤسسه مراجعه شد. اواسط سال ۱۳۰۳ مصطفی قلی بیات در مقام معاونت وزارتخانه فوائد عامه، مبارزه با طاعون گاوی را سرلوحه اقدامات خود قرار داد. او نخستین دبیرستان پسرانه اراک را تأسیس کرد که صمصامیه نام گرفت. بیات ه
مچنین تمام هزینه اقامت پنج ساله علینقی وزیری در اروپا را که به منظور تحصیل موسیقی انجام شده بود تقبل کرد. کانون فرهنگی ایران جوان. اولین گروه جوانان تحصیل کرده در اروپا که در سالهای پایانی جنگ جهانی اول به ایران بازگشتند کانون فرهنگی ایران جوان را با هدف اشاعه تمدن جدید و ترویج جنبه مثبت تمدن غرب تأسیس کردند. مؤسسان آن عبارت بوند از حسین افشار، مشرف نفیسی، رستم جمشیدیان، حسن شقاقی، علی اکبر سیاسی و محمود افشار. این کانون در بدو امر به مرام و مسلک افراد توجهی نداشت و اعضای آن منحصر می شد به جوانان تحصیل کرده در اروپا و آشنا با طرز فکر جدید. مدتی بعد حسن شهرت و تحصیلات بالاتر از لیسانس نیز به شرایط عضویت افزوده شد. در سال ۱۳۰۰ خورشیدی مرامنامه کانون انتشار یافت که اهم موارد آن عبارت بودند از استقرار حکومت عرفی در ایران، جدایی دین از سیاست، الغای کاپیتولاسیون، احداث راه آهن، محدود کردن کشت تریاک و مبارزه با افیون، تأسیس مدارس دخترانه و اجباری کردن آموزش ابتدایی و رفع موانع ترقی زنان. پس از انتشار روزنامه ایران جوان، این کانون به حزب تبدیل شد. با تأسیس حزب ایران که تیمورتاش، وزیر دربار رضا شاه بانی آن بود و برقرا
ری نظام تک حزبی گمان انحلال آن می رفت که با کوشش و ابتکار مصطفی قلی بیات به صورت کانون فرهنگی به فعالیت خود ادامه داد. حزب ایران جوان در دوره ششم انتخابات مجلس هفت نفر از اعضای خود را نامزد کرد و در آگهی تبلیغاتی خود میرزا مصطفی قلی خان بیات فارغ التحصیل از مدرسه عالی فلاحت فرانسه و معاون وزارت فوائد عامه را بعنوان یکی از هفت نماینده منتخب خود معرفی کرد. خانواده. مصطفی قلی بیات برادر مرتضی قلی بیات نخست وزیر ایران در دوره محمدرضا شاه پهلوی و شیخ نصرت الله شیخ العراقین بیات نماینده مجلس شورای ملی و خواهرزاده دکتر محمد مصدق بود. جستارهای وابسته. سایر منابع درباره مصطفی قلی خان بیات فیلم درباره خاندان بیات
کیسومو شهری در استان نیانزا واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۳۲۲٫۷۳۴ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۳۹۴٫۶۸۴ نفر رسیده است.
ناکورو شهری در استان ریفت والی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۲۱۹٫۳۶۶ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۲۷۶٫۲۶۳ نفر رسیده است.
الدورت شهری در استان ریفت والی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۱۶۷٫۰۱۶ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۲۳۰٫۳۵۱ نفر رسیده است.
رویرو شهری در استان مرکزی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۷۹٫۷۴۱ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۲۲۵٫۷۹۴ نفر رسیده است.
ماچاکوس شهری در استان شرقی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۱۴۴٫۱۰۹ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۶۶٫۳۶۷ نفر رسیده است.
مرو شهری در استان شرقی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۱۲۶٫۴۲۷ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۴۶٫۹۸۶ نفر رسیده است.
کیتاله شهری در استان ریفت والی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۸۶٫۰۵۵ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۱۵٫۹۵۷ نفر رسیده است.
کریچو شهری در استان ریفت والی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۸۲٫۱۲۶ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۱۰۷٫۹۴۱ نفر رسیده است.
تیکا شهری در استان مرکزی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۸۲٫۶۶۵ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۹۹٫۵۳۸ نفر رسیده است.
کاکامگا شهری در استان غربی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۷۳٫۶۰۷ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۹۲٫۰۸۱ نفر رسیده است.
کیسی شهری در استان نیانزا واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۵۹٫۲۴۸ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۷۱٫۳۰۴ نفر رسیده است.
مالیندی شهری در استان ساحلی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۵۳٫۸۰۵ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۶۷٫۳۴۴ نفر رسیده است.
وبویه شهری در استان غربی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۴۸٫۸۰۶ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۶۳٫۷۸۸ نفر رسیده است.
میگوری شهری در استان نیانزا واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۳۱٫۶۴۴ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۵۲٫۵۷۰ نفر رسیده است.
بونگوما شهری در استان غربی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۴۴٫۱۹۶ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۵۱٫۴۵۰ نفر رسیده است.
واجیر شهری در استان شمال شرقی واقع در کشور Kenya است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۳۲٫۲۳۷ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۴۹٫۸۷۵ نفر رسیده است.
بوسیا شهری در استان غربی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۳۰٫۷۷۷ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۴۹٫۷۰۰ نفر رسیده است.
هوما بی شهری در استان نیانزا واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۳۲٫۱۷۴ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۴۷٫۷۵۸ نفر رسیده است.
کیلیفی شهری در استان ساحلی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۳۰٫۳۹۴ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۴۵٫۷۸۳ نفر رسیده است.
مومیاس شهری در استان غربی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۳۶٫۱۵۸ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۴۵٫۳۸۵ نفر رسیده است.
نایواشا شهری در استان ریفت والی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۳۲٫۲۲۲ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۴۲٫۸۶۰ نفر رسیده است.
ماراگوئا شهری در استان مرکزی واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۲۷٫۳۸۴ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۴۰٫۱۸۴ نفر رسیده است.