Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیود-ا-پاپین گردهمایی مسابقه زیبایی در آمریکا، برای برهنگان مرد و زن در رقص شهوانی است. این مراسم از سال ۱۹۷۵ میلادی تاسیس شده است و به صورت سالانه در ایالات متحده آمریکا برگزار می شود و به صورت نمادین می باشد. این مراسم توسط یک نهاد تفریحی سازمان دهی می شود. همچنین بازخوردهای منفی و انتقاداتی نیز دریافت کرده است. این رویداد برای اولین بار در 1975 در ایندیانا برگزار شد. مسابقه زیبایی "کهکشان برهنه" به اواسط دهه 70 برمی گردد. نیود-ا-پاپین کمک قابل توجهی به اقتصاد محلی می کند. این تفرجگاه در طول مسابقه برای اعضای خود بسته است و بلیط های یک روزه را فقط می توان به طور جداگانه خریداری کرد. هزینه حضور در این رویداد در سال 2005، 50 دلار بود اما تا سال 2016 به 60 دلار افزایش یافته است. تا سال 2003 ، یک رویداد در ماه جولای و دیگری در آگوست برگزار شد ، اما از سال 2004 نیود-ا-پاپین به یک آخر هفته در جولای کاهش یافت. رویداد 2020 به دلیل همه گیری COVID-19 لغو شد .
ماردی گرای سیدنی رویداد سالانه رژه دگرباشان در شهر سیدنی است. این رویداد یکی از بزرگ ترین رژه های دگرباشان در نوع خود است که هر ساله جمعیت زیادی در آن حضور می یابند.
جنگ بین روسیه و سوئد در سالهای ۱۵۹۰ تا ۱۵۹۵ توسط بوریس گودونوف به امید بازپس گرفتن قلمرو دوک استونی از سوئد انجام شد. این قلمرو از زمان جنگ لیوونی به تصرف سوئد درآمده بود. به محض پایان اعتبار معاهده پلوسا در سال ۱۵۹۰ ارتشی بزرگ به رهبری گودونوف و شوهر خواهرش فیودور اول روسیه از مسکو به سمت ولیکی نووگورود لشکر کسی کرد. در ۱۸ ژانویه از رود ناروا عبور کردند و قلعه سوئدی ناروا را به تصرف درآوردند. قلعه مهم دیگری به نام کینگیسپ در عرض دو هفته به تصرف روسها درآمد. در آن واحد روسیه در استوونی تا تالین و در فنلاند تا هلسینکی پیش رفت. در ۲۵ فوریه، حاکم محلی سوئدی کلاس هنریکسون هورن مجبور به امضای آتش بس شد، که به موجب آن سوئد می بایست زمین هایی را که در معاهده پلوسا - یعنی ایانگورود، کینگیسپ، و کوپوریه - را به روسیه پس بدهد. این قرارداد موجب نارضایتی جان سوم سوئد شد، و لشگری را برای محافظت از ایانگورود فرستاد ولی اقدام برای بازپس گیری قلعه به جایی نرسید. در این دوران مقاومت هایی از سوی دهقان های فنلاندی صورت گرفت که به علت کمبود نیروی انسانی به موفقیت نینجامید گودونوف در نهایت توانست بر این شورش ها پیروز شود. در ماجرا
ی این درگیری ها فنلاند ویران شد. سه سال طول کشید تا سوئد در ماه می ۱۵۹۵ به امضای معاهده تئوسنیا تن داد. طبق این معاهده تمام زمین هایی را که روسیه در معاهده پلوسا از دست داده بود، به جز ناروا، را به آنها بازگرداند و در مقابل روسیه می بایست دست از مالکیت استوونی دست برمی داشت. مالکیت سوئد بر استوونی در سال ۱۵۶۱ مورد تأیید روسیه قرار گرفت.
معاهده پلوسا یا صلح پلوسا (روسی: Плюсское перемирие، سوئدی Stilleståndsfördrag vid Narva å och Plusa) قرارداد صلحی بود که پس از پایان جنگ لوونی در سالهای (۱۵۸۳-۱۵۵۸) بین کشورهای روسیه و سوئد برقرار شد. این معاهده در تاریخ ۱۰ اوت ۱۵۸۳ کنار رودخانه پلوسا، واقع در شمال شهر پسکوف به امضای دو طرف رسید. این قرارداد تا تاریخ ۱۵۸۶ دارای اعتبار بود. بنابراین معاهده شهرهای ایانگورود، کینگیسپ، و کوپوریه به سوئد تعلق می گرفت و روسیه مسیری باریک برای دسترسی یه دریای بالتیک را در اختیار داشت. در سال ۱۵۹۰ با تمام شدن اعتبار این معاهده روسیه به سوئد حمله کرد. در ابتدای سال ۱۵۹۳ مذاکرات صلح خود را که به مدت دو سال به طول انجامید آغاز کردند. در نهایت دو کشور معاهده تئوسنیا را در سال ۱۵۹۵ امضا کردند.
ارمنی ستیزی در جمهوری آذربایجان از آغاز قتل عام ۶ فوریهٔ ۱۹۰۵ در باکو آغاز شده و در واقع دنبالهٔ سیاست نسل کشی ارمنیان در ترکیه می باشد. امروز احساسات ضد ارمنی در جمهوری آذربایجان گسترده است. بر طبق گزارش کمیسیون اروپا علیه نژادپرستی و عدم تحمل، ارمنی های جمهوری آذربایجان، «آسیب پذیرترین گروه در جمهوری آذربایجان در زمینهٔ نژادپرستی و تبعیض نژادی است.» بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۲ میلادی ۹۱ درصد از مردم جمهوری آذربایجان، ارمنستان را به عنوان «بزرگ ترین دشمن جمهوری آذربایجان.» می دانستند. واژهٔ «ارمنی» (erməni) به طور گسترده به عنوان یک توهین در جمهوری آذربایجان استفاده می شود. «به عنوان کلیشه ای منفی در مورد ارمنیان در اکثر رسانه های گروهی در جمهوری آذربایجان می باشد.» تاریخ. قتل عام باکو قتل عامی بود که در سال های ۶ فوریهٔ ۱۹۰۵ میلادی و ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۸ و ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۹۰ میلادی علیه ساکنان ارمنی تبار شهر باکو توسط سربازان جمهوری آذربایجان انجام گرفت. در حقیقت کشتار ۱۹۹۰ ادامهٔ کشتارهای مشابهی بود که پان ترکیست ها در سال های ۱۹۰۵ و ۱۹۱۸ میلادی علیه ارامنه در باکو به مورد اجرا گذاشته بودند. بعد از قتل عام ارمن
ی های باکو سیاست ارمنی ستیزی و پاکسازی قومی ادامه داشته و در سال ۱۹۲۰ میلادی کشتار شوشی رخ داد. کشتار شوشی واقعه ای بود که در سال ۱۹۲۰ میلادی توسط سربازان آذربایجانی علیه ارمنی تبار شهر شوشی صورت گرفت و برآورد می شود که نزدیک به ۳۰٬۰۰۰ نفر از مردم ارمنی این شهر توسط نیروهای آذربایجانی به قتل رسیده باشند. بعد از کشتار شوشی قتل عام گنجه صورت می گیرد که ادامهٔ همان سیاست قوم ستیزی و ارمنی ستیزی بوده است. قتل عام گنجه یا قتل عام کیروف آباد کشتاری بود که در نوامبر ۱۹۸۸ میلادی توسط نیروهای آذربایجانی علیه مردم ارمنی تبار شهر گنجه صورت گرفت. علی رغم تلاش سربازان روسی برای جلوگیری از وقوع این قتل عام بیش از ۱۳۰ نفر از ساکنان ارمنی این شهر کشته و بیش از ۲۰۰ نفر نیز مجروح شدند. کشتار سومقاییت و تکرار وقایع خونی آن در جمهوری آذربایجان، در سال ها ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ میلادی، که با حملهٔ مسلحانه به ارمنیان قره باغ در سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ م به اوج خود رسید، ریشه های روانی و تاریخی ای دارد که در جمهوری آذربایجان غیرعادی نیست. درست است که تحریکات هدفمند یکی نیروی خارجی در این ماجرا دخیل است، لیکن علت زیر بنایی آن جنایات، همانا تعصبا
ت، نفرت ها و کوته فکری های ضد ارمنی است. کشتار سومقاییت آغازگر جنگ قره باغ بود. ارمنیان قره باغ و ارمنستان برای دفاع از خاک قره باغ و جلوگیری از نسل کشی دیگری که شبیه آنچه که در ترکیه صورت گرفت اقدام به دفاع از مردم خود نمود و باعث آغاز جنگ قره باغ شد. سهل انگاری جوامع حقوقی بین المللی، و بی اعتنایی مقامات دولتی و قضایی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به کشتار و چپاول ارمنیان سومقاییت، موجب شد عاملان آن از مجازات های کیفری مصون بمانند و به تکرار جنایاتشان بی اندیشند. به خصوص در روز ۹ ژانویه، صدها ارمنی بی دفاع و بی گناه، قربانی ارمنی ستیزی جنون آمیز ملی گرایان جمهوری آذربایجان شدند. در ماه مهٔ ۱۹۸۸، مقامات ارشد کمونیسم محلی شهر شوشی، ارمنیان بومی را از محل کار و اقامتشان بیرون راندند. در سپتامبر همان سال، ارمنی های بسیاری در خواجه لی کشته و مجروح شدند. در ماه های نوامبر و دسامبر ۱۹۸۸، کشتار ارمنیان در سراسر جمهوری آذربایجان فراگیر شد و شهرهای باکو، کیروف آباد (گنجه) شهرستان شماخی، شهرستان شمکیر، مینگه چویر و نخجوان صحنهٔ قتل و غارت ارمنی ها شدند. بیش از ۴۰ ناحیهٔ ارمنی نشین، در شمال قره باغ، شامل خان لر (گوی گو
ل)، کارهاد (شهرستان داش کسن)، شمخور، شهرستان گدابیگ، و ۴۰٬۰۰۰ نفر سکنهٔ ارمنی شهر کیروف آباد (گنجه) به اجبار خانه و کاشانه شان را ترک کردند. پس از آن، به جز بخش خودمختار قره باغ منطقهٔ شاهومیان و چهار روستای منطقهٔ خان لر (گتاشن، مارتوناشن، آزاد و کامو) ارمنیان مقیم جمهوری آذربایجان بسیار کاهش یافتند. اکثر ارمنی ها در باکو اقامت داشتند و در آن زمان حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر می شدند، در صورتی که درآغاز سال ۱۹۸۸، قریب به ۲۱۵٬۰۰۰ نفر ارمنی در باکو زندگی می کردند. ضرب و شتم، کشتار، غارت، و یورش به ارمنی ها در سال ۱۹۸۹ م. هم ادامه یافت و در این زمینه نیز برآورد دقیقی از خسارات جانی و مالی در دست نیست. در ماه های اوت، سپتامبر، و دسامبر ۱۹۸۹، ارمنیان آماج حملات غیرمنتظرهٔ آذری ها شدند و مردم وادار به ترک باکو شدند. کار به جایی رسید که براساس برخی محاسبات، در ژانویه ۱۹۹۰، حدود ۳۰ تا ۳۵ هزار نفر ارمنی در باکو باقی مانده بودند و آن ها نیز اکثراً سالمندان و ناتوانانی بودند که راه گریز نداشتند و مجبور بودند اوضاع را تحمل کنند. در طول جنگ قره باغ کشتار دیگری رخ داد که کشتار ماراقا بود. کشتار ماراقا واقعه ای بود، که منجر به کشتار مر
دم ارمنی تبار روستای ماراقا توسط سربازان جمهوری آذربایجان شد. روستای ماراقا یکی از بزرگ ترین روستاهای قره باغ بود. این کشتار در آوریل ۱۹۹۲ میلادی و در طول جنگ قره باغ اتفاق افتاد. در این واقعه دست کم ۴۰ نفر ارمنی کشته و بیش از ۴۳ نفر نیز ربوده شدند. عملیات حلقه. عملیات حلقه ، نام رمز عملیاتی است که از ۳۰ آوریل تا ۱۵ مهٔ ۱۹۹۱ میلادی، نیروهای امنیت داخلی شوروی و وزارت امور داخلی جمهوری شوروی آذربایجان توسط نیروهای ویژه موسوم به OMON,لشکر چهارم شوروی و گروهان ۲۳ نیروهای زرهی، که مجهز به تانک، بالگردهای نظامی و توپخانه بودند به بهانهٔ خلع سلاح کردن نیروهای فدایی ارمنی (گروهای داوطلب ارمنی) و چک کردن پاسپورت، به شهرهای شوشی، شاهومیان، هادروت، مارتاکرت و به ۲۴ روستا حمله کردند. طی این حمله صدها غیرنظامی زخمی و کشته شدند و هزاران نفر از شهرها و روستاهای خود اخراج شدند. برخی از نویسندگان این اقدام مشترک شوروی و جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان را پاکسازی قومی نامیدند؛ که با نقص گسترده حقوق بشر همراه بوده است. وقایع خوجالی. بر اساس ادعای ارمنیان حادثهٔ مورد ادعای (خوجالی) با هدف تحت الشعاع قرار دادن قتل عام های ارامن
ه توسط جمهوری آذربایجان در "سومقاییت"، "گنجه" و "باکو" و "ماراقا" که در طول جنگ قره باغ اتفاق افتاد (که همگی سال ها پیش از حادثهٔ مورد ادعا دربارهٔ خوجالی رخ داده اند) مطرح می شوند. نگرانی دولت های خارجی از دستیابی جمهوری آذربایجان به تسلیحات و مهمات باقی مانده شوروی در قلمرو آن کشور بود. رافی هُوانسیان، در مسکو و در حضور آندره کوزیراف، حسین آقا صدیق اف، همتای آذربایجانی خود، را به قبول استقرار نیروهای کلاه آبی سازمان ملل یا نیروهای صلح مشترک کشورهای تازه استقلال یافته ترغیب می کرد. در ۲۵ فوریه ۱۹۹۲م، لوون تر-پتروسیان، بار دیگر خواستار دخالت رهبران چهارده کشور جهان برای جلوگیری از تشدید جنگ از سوی جمهوری آذربایجان و خصوصاً اقدامات بازدارندهٔ روسیه در دستیابی آذربایجان به تسلیحات به جای مانده از روزهای حکومت شوروی در آن کشور شد. اعتقاد راسخ بر آن بود که ارمنستان هیچ گونه ادعای مرزی ندارد و حل مناقشهٔ آرتساخ فقط در بطن مذاکرات مستقیم دولت آذربایجان و کادر رهبری قره باغ ممکن است. دخالت، میانجی گری و وساطت سازمان ها و دولت های دیگر مانع ادامه و تشدید خون ریزی نشد چرا که شاید فاجعهٔ جنگ همیشه هم زمان با مذاکرات صل
ح به اوج خود می رسد. رخدادهای خوجالو نیز از این قاعده مستثنا نبود. خوجالی مسلماً گواه اسف بارترین رخدادهای مناقشهٔ قره باغ بوده است. درطی هیچ یک از عملیات جنگی این تعداد از افراد بی دفاع، خصوصاً زنان و کودکان، کشته نشده بودند. شمار کشته شدگان تا به امروز نیز به درستی اعلام نشده است. دولت جمهوری آذربایجان از ۱۹۸۸ م. ترک های مسختی اخراج شده از ازبکستان را در خوجالی اسکان داده بود. نیروهای جمهوری آذربایجان مستقر در خوجالی توسط ب ام-۲۱ گراد و راکت اندازها شهر استپاناکرت را مورد هدف قرار می داد. در استپاناکرت بیش از ده ها نفر از ساکنان شهر جان خود را از دست دادند و زخمی شدند. ۴٬۵۰۰ بمب، از جمله سه هزار موشک گراد، در طول فقط چند ماه بیش از ۸۰ در صد شهر استپاناکرت را ویران کرده بود. تعداد تلفات ۱۱۱ نفر و زخمی ها ۳۳۲ نفر از بین ساکنان شهر گزارش شد. روبرت کوچاریان، بر این اعتقاد بود که دو طرف درگیری معمولاً عملیات خود را از مناطق مسکونی دور نگه می دارند ولی ارتش آذربایجان خوجالو را مرکز عملیات تهاجمی خود قرارداده بود و از چهار ایستگاه موشکی گراد مستقر در این شهر اقدام به بمباران مداوم شهر استپاناکرت می کرد. شلیک موشک
ها از مرکز مسکونی شهر خوجالی، بنابر قانون جنگ، خود شهر خوجالو را به هدف اصلی آتش دشمن تبدیل کرد و طبیعتاً منجر به قتل ساکنان بی گناه شهر شد. ساموئل بابایان، از فرماندهان قره باغ، تعبیر دیگری از رخدادها داشت. او می گوید که: «بستر رودخانه کارکار به منزله دالان امن خروج ساکنان غیرنظامی از خوجالو به طرف شهرستان آقدام، از سوی رزمندگان ارمنی مشخص شده بود و از آن محافظت می شد. آنچه که انتظارش نمی رفت اتفاق افتاد. ساکنان بی دفاع خوجالو، که از میان سنگرهای ما درطول دالان امن خروج به سمت شهر آقدام در حرکت بودند، از رو به رو با آتش سربازان جبهه ملی آذربایجان، که از طرف شهر آقدام به طرف ما گشوده شده بود، مواجه شدند.» در ادامه می نویسد: «شرایط برای جلوگیری از خروج شش هزار تن از ساکنان بی دفاع و کشتار دسته جمعی آن ها برای ما فراهم بود ولی فرماندهی ما به عمد عملیات را برای چند روز به تعویق انداخت و دالان فرار را برای ساکنان غیر مسلح خوجالو فراهم کرد.» طبق اطلاعاتی که (ویلسون گور)، مورخ کانادایی ارائه می دهد، نیروهای آذری مستقر در آقدام نیز اشتباهاً بر روی این بخت برگشته ها آتش گشودند. باید توجه داشت که این عملیات در منطقه و
سیعی در هنگام شب صورت می گرفته و تشخیص افراد مسلح از غیرمسلح اساساً غیرممکن و امکان اشتباه از سوی هر دو طرف زیاد بود. چنگیز مصطفی یف می نویسد: «بسیار امکان داشته که واحدهای مسلح آذری مستقر در آقدام کوچ کنندگان را در تاریکی شب با مهاجمان ارمنی اشتباه گرفته و به روی آن ها آتش گشوده اند. سپس، برای پنهان کردن آثار اشتباه مرگبار خود، جسدها را تا حد غیرقابل شناسایی مثله و صبح روز بعد با بوق و کرنا ارمنیان را مسئول این جنایت معرفی کرده اند.» واقعیت اینست که قربانیان خوجالی در منطقه ای که تحت کنترل نیروهای آذری و ۱۱ کیلومتر دور از دسترس نیروهای دفاعی قره باغ بود به خاک افتادند. وقوع این فاجعه در زمانی بود که جنگ قدرت بین دولت وقت آذربایجان به رهبری ایاز مطلب اف و ابوالفضل ایلچی بیگ به اوج خود رسیده و طرفین از هیچ چیز برای ضربه زدن به یکدیگر رویگردان نبودند. اوضاع وقت خوجالی موقعیت ایدآلی را برای طرفداران ایلچی بیگ فراهم آورد. واحدهای ارتش آذربایجان برخوردی سبعانه با افرادی که به سمت آقدام در حرکت بودند داشتند. چه طراحی شده و چه ناخواسته واحدهای رزمی آذربایجان باعث این تراژدی شدند. ایرادی که پاره ای از سازمان های دیدب
ان حقوق بشر به نیروهای ارمنی می گیرند این است که ولو اینکه نیروهای آذری مردمشان را آگاهانه دم گلوله توپ گذاشته بودند و ولواینکه تشخیص افراد مسلح از غیر مسلح در آن هرج و مرج آسان نبوده، ارمنیان کلاً نمی بایستی روی آذری ها آتش می گشودند، چون به هرحال امکان داشت که افراد بی گناه در این میان قربانی شوند. سلیمان عباس اف، از ساکنان خوجالو، شکایت می کرد که: «چند روز مانده به جنگ خوجالو، بلندگوهای ارتش ارمنیان خبر حملة نهایی برای اشغال خوجالو و اختصاص دالان فرار برای ساکنان غیرنظامی دهکده را پخش می کردند و در حالیکه بالگردهای ارتش ما بارها بر فراز خوجالو در پرواز و ناظر بر اوضاع بودند، کسی را نگران سرنوشت خود نمی دیدیم. درآن شرایط نه فقط قدمی برای نجات ما برداشته نشد، هیچ کمکی دریافت نکردیم و بدتر از همه، هنگامی که امکان خروج زنان، اطفال و افراد سالخورده از مسیر دالان فرار وجود داشت، ما را به ماندن ترغیب می کردند.» تحریک افکار عمومی آذربایجان و اصرار در ایجاد نفرت و نژادپرستی نمی تواند حقایق گزارش شده از سوی خبرنگاران آزاد آذربایجانی و ناظران بین المللی را پنهان نماید. عین الله فتح الله اف، خبرنگار آذربایجانی، در بها
ر ۲۰۰۵م از خوجالو بازدید و با بازماندگان جنگ مصاحبه کرد. او پس از بازگشت به باکو مقاله ای از قول پناهندگان نفتالان با این مضمون نوشت: «آنها چند روز مانده به نبرد خوجالو با بلندگوهایشان از ساکنان غیر مسلح شهر می خواستند که شهر را از طریق دالان امن رودخانه کارکار ترک کنند. اگر ساکنان شهر از طریق دالان امن شهر را ترک می کردند ارتش آزادی بخش ارمنیان قره باغ بر روی آن ها آتش نمی گشود ولی نمی دانیم چرا برخی از سربازان جبهه نخست آذربایجان آن ها را به سمت شهر نخجوانیک، که در اشغال ارتش ارمنیان بود، حرکت می دادند. تنها راه امن خروج از مهلکه از میان نیروهای ارمنی، بدون درگیری، تضمین شده بود ولی گویا سربازان جبهه ملی آذربایجان دریای خون هم وطنان را برای مرگ سیاسی رئیس جمهور مطلب اف فراهم می ساختند.» طبق گزارش ها، اکثر ساکنان شهر نیز از طریق این معبر شهر را ترک کردند. حدود۸۰۰ – ۷۰۰ نفر از ساکنان شهر، از جمله ۳۰۰ ترک های مسختی که قادر به ترک شهر نشده بودند توسط نیروهای دفاعی قره باغ به استپاناکرت منتقل و موقتاً درآنجا اسکان داده شدند. چند روز بعد، آوارگان آذری بدون هیچ گونه قید و شرطی از طریق کمیته بین المللی صلیب سرخ به
مقامات آذربایجان تحویل گردیدند. رویداد مزبور را سازمان حقوق بشر مستقر در مسکو به نام انجمن یادبود گزارش نموده است. (دانا مازالووا) می گوید: «بسیاری از اجساد فراریان خوجالو، در نزدیکی شهر آقدام که در اختیار ارتش آذربایجان دیده شده بود. از فاصله کم به زانوی آن ها شلیک شده و گویا کسانی می خواسته اند از فرار آن ها جلوگیری کنند. همکاران من در ۲۹ فوریه از این اجساد فیلم برداری کرده اند. سه روز بعد وقتی در ۲ مارس دوباره از آن اجساد فیلم برداری می کردیم لباس اجساد را کنده، بدنها را تکه تکه کرده و حتی پوست سر آن ها را نیز کنده بودند! و همه اینها در مناطق تحت اشغال نیروهای آذربایجان اتفاق افتاده بود.» ایاز مطلب اف می گوید: «همه اینها از پیش برای برکناری من از قدرت طراحی شده بود. با شناختی که از ارمنیان دارم بعید می دانم که آن ها این چنین آشکارا آثار جنایت خود را در اختیار ما قرار داده باشند. اگر اعلام کنم که همه تقصیرها بر گردن مخالفان دولت من است، مرا متهم به افتراء بستن خواهند کرد ولی از حقایق نمی توان گذشت. مسلم است که ارتش ارمنیان قره باغ دالان امنی را برای خروج ساکنان بی دفاع به وجود آورده بودند و دلیلی برای شلیک
به سوی آن ها نداشتند. به محض محاصره خوجالو از سوی تانک های ارمنی، می بایست اقدام به خروج ساکنان بی دفاع از شهر می شد.» ادعا شده که نیروهای روسی (هنگ موتوریزه ۳۶۶ شوروی سابق) نیز درگرفتن شهر خوجالی شرکت داشته اند. هنگ موتوریزه یاد شده در نزدیکی استپاناکرت، پایتخت قره باغ مستقر و خود آماج آتشبارهای ارتش آذربایجان قرارداشت و تلفاتی هم متحمل شده بود. بعد از این تلفات، از مرکز فرماندهی روسی به هنگ دستور داده می شود که پاسخ آتش توپخانه آذری را بدون خروج از پایگاه خودشان بدهند. جدال آتشبارهای دو طرف (طرف آذری و روسی) چند روز قبل از سقوط شهر را ساکنان فراری خوجالی گزارش داده اند. به نظر می آید که دلیل نشر این اطلاعات غیرواقع این باشد که اول: مدافعان شکست خورده خوجالی عملکرد، و در واقع بی عملی خود را نزد هموطنانشان بتوانند توجیه کنند و دوم: این اولین بار بود که آنان می دیدند نیروهای دفاعی قره باغ از ادوات و خودروهای زرهی استفاده می کنند. بازسازی مسجد جامع شوشی. مسجد جامع شوشی یا مسجد پناه خان اشاره کرد. آغاز ساخت این بنای که احتمالاً در ۱۱۸۲ق/ ۱۷۶۸م به دست ابراهیم خلیل جوانشیر افتتاح شده، به سال ۱۱۶۹ق، در دورهٔ پناه خ
ان، بازمی گردد. بنای عظیم این مسجد، که آن را "مسجد گوهریه" نیز می نامند، در میدان قدیمی و اصلی شهر واقع شده است. مسجد گوهریه، که بسیاری از دولتمردان باکو آن را ویرانه ای بیش نمی دانند و در تمامی رسانه ها و اخبار خود ارمنیان را به تخریب آن متهم می کنند، هم اکنون بازسازی شده است و هیچ گاه نیز مورد بی احترامی ارمنیان قره باغ قرار نگرفته. با توجه به اطلاعاتی که از ۱۹۹۸م در دست است این مسجد به علت جنگ و عدم استفاده تقریباً به مخروبه ای تبدیل شده بود که خوشبختانه دولت قره باغ، با به وجود آوردن آرامش، از ۲۰۰۶م شروع به بازسازی آن کرده است. تعمیر سقف، خاکبرداری از صحن مسجد، تعمیر کتیبه های آسیب دیده، صاف کردن سنگ قبرهای افتاده و نصب پله های جدید از جمله اقداماتی بود که این مسجد مخروبه را به بنایی قابل قبول در شأن نام یک مسجد تبدیل کرده است. نابودسازی فرهنگی درمنطقهٔ نخجوان. پس از استقلال جمهوری های سابق شوروی و آغاز مناقشهٔ قره باغ، ارمنیان باقی مانده در نخجوان نیز از این منطقه اخراج شدند. طی سال های پس از استقلال، جمهوری آذربایجان با پیروی از سیاست های ترکیه برای اثبات عدم تعلق ارمنیان به این منطقه و نبود پیشینه ای ا
ز آنان اقدام به تخریب بناهای تاریخی به جای مانده از ارمنیان در ابعاد بسیار وسیع کرد. حد نهایت این نابودسازی فرهنگی در منطقهٔ جلفا اتفاق افتاد. در کنارهٔ رود ارس و در نزدیکی خط مرزی ایران، حدود سه هزار چلیپاسنگ (سنگ صلیب) مربوط به سده های نهم تا شانزدهم میلادی قرار داشت که آثاری منحصر به فرد محسوب می شدند. در ۱۹۹۸م جمهوری آذربایجان با کمک ماشین آلات سنگین پس از خرد کردن این چلیپاسنگ ها شروع به حمل آن ها با قطار به محلی نامعلوم کرد که با اعتراض دولت ارمنستان و دخالت یونسکو تخریب این چلیپاسنگ ها متوقف شد اما به دلیل عدم قاطعیت سازمان های بین المللی در جلوگیری از نابودسازی فرهنگی درمنطقهٔ نخجوان دولت آذربایجان تخریب این آثار را از سر گرفت و در نوامبر ۲۰۰۴م، با اعزام حدود دویست سرباز طی چند روز کلیهٔ سنگ صلیب ها خرد شد، آن ها را به داخل رود ارس ریختند و سپس، در محل این آثار با ارزش تاریخی میدان تیر بنا کردند. قتل گورگن مارگاریان. در قبال رامیل صفرف افسر جمهوری آذربایجان نیز چنین برخوردی انجام گرفت. او که در ۱۹ فوریه ۲۰۰۴ در دوره آموزش زبان انگلیسی سازمان ناتو شرکت کرده بود، تبری خریداری کرد و گورگن مارگاریان افسر
ارمنی هم دوره ای خود را در خواب به قتل رساند. دادگاه او را به حبس ابد محکوم کرد؛ ولی وی از سوی مقامات مجارستان به جمهوری آذربایجان تحویل داده شد. پس از ورود به کشور از او استقبالی همچون یک قهرمان ملی به عمل آمد. جمعیتی که در خیابان ها حضور یافته بود علاقه خود را به "صفرف" ابراز داشتند و دولت آذربایجان نیز به وی منزلی جدید اهدا کرده و با پرداخت حقوق معوقه هشت ساله درجه نظامی او را نیز ارتقاء داد. مقدمات این بازگشت "غرور آفرین" مدت ها پیش تدارک دیده شده بود. براساس تبلیغات رسانه های جمهوری آذربایجان، گورگن مارگاریان پرچم آذربایجان را مورد اهانت قرار داد بود. ادعایی که هیچ گاه در دادگاه به اثبات نرسید. از هر سو که بنگریم آنچه که مورد اصابت ضربات تبر قرار گرفته نه گورگن مارگاریان بلکه حقوق بین الملل است. مجارستان که هم اینک غرق در بدهی است وعده هایی برای کمک مالی از جمهوری آذربایجان دریافت کرده بود. از جمله این که جمهوری آذربایجان اوراق قرضه دولتی این کشور به ارزش سه میلیارد دلار را خریداری کرده است. در نتیجه این تصمیم پر حاشیه دولت مجارستان با انتقاد پارلمان اروپا و دیگران روبرو شد و ارمنستان روابط خود با این کش
ور را به حالت تعلیق درآورد. پس از اتخاذ این تصمیم همه آحاد ملت ارمنی در معرض حمله قرار دارند. پیام این تصمیم این چنین است: «یک ارمنی را مورد هدف قرار بده و ترفیع درجه بگیر، این است عدالت موجود در جمهوری آذربایجان.» اکرام آیلیسی و کتاب رویاهای سنگی. اکرام آیلیسی نویسنده ای است آذربایجانی که برای بیان واقعیات مربوط به رویدادهای فاجعه بار سال ۱۹۸۸–۱۹۹۰ سومقاییت و باکو با به مخاطره انداختن جان و مال خود و بستگانش قلم به دست گرفت و رمانی را تحت عنوان "رویاهای سنگی" به رشته تحریر درآورد. اکرام آیلیسی اکرم آیلسلی تنها کسی نیست که به اعمال غیرانسانی جمهوری آذربایجان واقف باشد. بسیاری از شهروندان جمهوری آذربایجان مخالف سیاست های ارمنی ستیزی دولتمردان باکو بوده و خواهان افشاء حقایق مسکوت مانده می باشند. اکرام آیلیسی در مصاحبه ای با یکی از رسانه های باکو در ارتباط با کتاب خود چنین گفته است: «آثار ادبی را نمی توان در قالبهای سیاسی گنجاند. این غیرقابل قبول است. هر کس قانوناً «مجاز به خلق آثار خود است و در قانون اساسی صریحاً» به این موضوع اشاره شده است. اگر به من احترام قایل نیستند، اقلاً به قانون اساسی احترام بگذارند.» بر
رسی کتاب های درسی جمهوری آذربایجان. از مطالعهٔ کتاب های درسی تاریخ جمهوری آذربایجان این گونه استنباط می شود که در این کتاب ها از تشکیل کشور آذربایجان نوین در آینده، که بخشی از خاک ارمنستان، گرجستان، روسیه و ایران را در بر می گیرد، به صورت علنی و آشکار صحبت شده است. مساحت مورد ادعا برای تشکیل آذربایجان بزرگ بین ۵۱۴ تا ۵۴۰ هزار کیلومتر مربع است که در این میان چهارصد هزار کیلومتر مربع از خاک ایران، ۸۶٬۶۰۰ کیلومتر مربع مساحت جمهوری آذربایجان فعلی، ۷٬۹۰۰ کیلومتر مربع از اراضی ارمنستان ـ چخور سعد تاریخی ـ ۸٬۷۰۰ کیلومتر مربع از اراضی "قوبرنیا"ی تفلیس شامل "قرایازی"، آخالکالاکی و بخش جنوبی "سیقناق" و مابقی هم اراضی داغستان روسیه را در بر می گیرد. مشخصات عمومی کتاب های درسی تاریخ جمهوری آذربایجان:
باشگاه فوتبال آی ان ای سی کوبه لئونسا یکی از باشگاه های فوتبال ژاپن و نمایندهٔ شهر کوبه است که در سال ۲۰۰۱ تاسیس شد. آی ان ای سی (به انگلیسی:INAC) مخفف International Athletic Club (به معنای: باشگاه ورزشی بین المللی) و لئونسا به زبان ایتالیایی به معنای شیرهای ماده است. آنها در سال ۲۰۰۶ به لیگ برتر فوتبال زنان ژاپن (با نام رسمی:نیهون جاشی ساکا ریکو) راه یافتند و از آن پس در این لیگ بازی می کنند. سال ۲۰۰۸ با کسب عنوان نایب قهرمانی و قهرمانی در جام ملکه در سال ۲۰۱۱ با ضربات پنالتی توانستند بخشی از پیشرفت این باشگاه در سال های اخیر رقم بزنند که بردن این دو جام با دهمین سالگرد این باشگاه نیز قرین شده بود. از بازیکنان شاخصی که در این باشگاه بازی کرده اند می توان به ساوا همر بازیکن سال فوتبال زنان در سال ۲۰۱۱ اشاره کرد.
سر ماکس فاکتور (؛ زاده درگذشته ) یک شیمی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آگوست فروند (؛ زاده درگذشته ) یک شیمی دان در زمینه شیمی آلی اهل آلمان بود.
الکساندر پاینز (؛ – ۲ نوامبر ۲۰۲۴) شیمی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فیلیپ آبلسون (؛ زاده ۲۷ آوریل ۱۹۱۳ – درگذشته ۱ اوت ۲۰۰۴) یک دانشمند در زمینه فیزیک هسته ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فرد آلیسون (؛ زاده درگذشته ) یک شیمی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جان آگوست آرفودسون (؛ زاده ۱۲ ژانویه ۱۷۹۲ درگذشته ۲۸ اکتبر ۱۸۴۱) یک دانشمند در زمینه شیمی اهل سوئد بود. وی تعدادی از ترکیبات لیتیم را کشف کرد و در سال ۱۸۱۷ فلز لیتیم را به صورت آزاد به دست آورد.
آنتوان-ژِرُم بالار (؛ زاده درگذشته ) یک شیمی دان اهل فرانسه بود.
گریگوریو بارو (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه پرتوشیمی و شیمی هسته ای اهل Argentine بود.
جرج برندت (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه شیمی و کانی شناسی اهل سوئد بود.
کارل ارنست کلاوس (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه شیمی، داروسازی، و گیاه شناسی اهل روسیه بود.
برنار کورتوی (؛ زاده - درگذشته ) یک شیمی دان اهل فرانسه که در سال ۱۸۱۱ عنصر ید کشف نمود.
اکسل بردریک کرونستد (؛ زاده ۲۳ دسامبر ۱۷۲۲ درگذشته ۱۹ اوت ۱۷۶۵) یک دانشمند در زمینه شیمی و کانی شناسی اهل سوئد بود.
آندره-لویس دبیرن (؛ زاده – درگذشته ) یک شیمی دان اهل فرانسه بود.
فردریک ارنست دورن (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک دان اهل آلمان بود.
خوان خوسه الویار (؛ زاده ۱۵ ژوئن ۱۷۵۴ - درگذشته ۲۰ سپتامبر ۱۷۹۶) یک شیمی دان و کانی شناسی اهل اسپانیا بود.
کاژیمیش فایانس (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک دان در زمینه شیمی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آلبرت گیورسو (؛ زاده ۱۵ ژوئیه ۱۹۱۵ درگذشته ) یک دانشمند در زمینه علوم هسته ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فردریش اسکار گیزل (؛ زاده درگذشته ) یک شیمی دان در زمینه پرتوشیمی اهل آلمان بود.
جان گوفمان (؛ زاده ۲۱ سپتامبر ۱۹۱۸ - درگذشته ۱۵ اوت ۲۰۰۷) یک دانشمند در زمینه زیست شناسی، شیمی، و فیزیک بود. گوفمان به عنوان یک مدافع هشدار دهنده در مورد خطرات ناشی از انرژی هسته ای عمل کرد. از سال 1971 به بعد، او رئیس کمیته مسئول انرژی هسته ای بود.
ویلیام گرگور (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه کانی شناسی اهل بریتانیا بود.
کارل ساموئل لبرچت هرمان (؛ زاده – درگذشته ) یک شیمی دان اهل آلمان بود.