Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طایفه را به سه قسمت تقسیم کرد. گروهی را به نواحی مرو و شمال خراسان فرستاد، تا در برابر حمله ازبکان و ترکمانان سدی باشد. گروه دیگر را در حدود قره باغ و شمال رود ارس، در مقابل طوایف لزگی گذاشت، و دسته سوم را گرگان(استرآباد) مسکن داد. قاجارها حداقل از قرن نهم ه .ق و بعد از آن در قراباغ، بوزوق، آیدین آناتولی و حلب شام و از اوایل قرن یازدهم ه .ق در استرآباد و مرو ساکن بودند. مردم داغستان حداقل تا قرن سیزدهم، اهالی گنجه و قراباغ و ایروان را قاجار عنوان می کردند. در محرم ۱۱۹۵ در بارفروش، آقا محمدخان به اسارت لاریجانی ها درآمد و با وساطت حاجی خان حلال خور و عباسقلی بیگ لاریجانی به همراه همسر و فرزندان برادر در بندپی تحت الحفظ نگهداری می شد. مدتی نگذشته بود جماعت حلال خوریه با نیروی نظامی، او و حرمش را در بازگشت به بار فروش و رهایی کمک کردند. پس از فتح تهران در ۱۱۹۸، آقا محمد خان دستور داد آسیه خانم و دو فرزندش از مازندران به تهران بیایند و از آن پس محل استقرار آنان تهران بود. آقا محمدخان در ۱۲۰۰ رسماً بر تخت سلطنت تکیه زد و سلسله قاجار، حکومت بر ایران را آغاز کرد. در کتاب خواجه تاجدار نوشته ژان گور که ذبیح الله منصور
ی آن را به پارسی برگردانده است آمده است: ایل قاجار توسط شاه عباس در شرق طبرستان و در استرآباد یا همان گرگان کنونی سکونت داده شدند تا سدی در برابر حملات قبایل ترکمن شمالی باشند. آقامحمد خان در این زمان برای مطیع کردن برادران خود به جنگ با آنان پرداخت و حتی یکبار با شورش برادرش حسین قلی خان تا پای مرگ پیش رفت. ولی سرانجام در بندپی توسط حاجی خان حلال خور و عباسقلی بیگ لاریجانی و چند برادرش نجات یافت و به ساری آمد و تاج سلطنتی را که توسط زرگران ساری ساخته شده بود بر سر نهاد و پایتخت خود را ساری نهاد و به دستور وی جشن نوروز را با تشریفات زیاد برگزار نمودند. در زمانی که افغان های غلجه زایی قندهار به رهبری محمود افغان به اصفهان تاخته، این شهر و شاه سلطان حسین را محاصره کردند فتحعلی خان قاجار رئیس شاخه اشاغی باش ایل قاجار به کمک پادشاه صفوی آمد ولی شاه سلطان حسین به خاطر محاصره اصفهان و به خطر افتادن جان خانواده صفوی که اسیر محمود بودند به او پیغام داد که با افغان ها درگیر نشود به همین سبب او دوباره به مازندران برگشت. پس از مرگ کریم خان زند آقا محمد خان از شیراز مرکز دولت زند گریخت و به استرآباد، مرکز ایل قاجار، رفت.
وی پس از تحکیم موقعیت خود در میان قاجارها به گسترش قلمرو خود در کشور دست زد. وی سرانجام با شکستن دادن رقیب خود لطفعلی خان زند در سال ۱۱۷۳شمسی موفق شد حکومت زند را براندازد و در سال ۱۱۷۵شمسی، خراسان را تصرف کرد و به حکومت بازماندگان افشاریان در خراسان پایان داد. پس از تثبیت قدرت تهران را پایتخت خود قرار داد و به حاکمیت سلسله قاجار در ایران رسمیت داد. تاریخ نویسانی که تاریخ قاجارها را نوشته اند ایشان را مغول دانسته اند، اما چون هیچگونه سند کتبی بکار نبرده اند این خود می رساند که تنها به گفته و مدل سر کردگان این طایفه بسنده کرده اند؛ زیرا بسیاری از طوایف ترک، از اعقاب چنگیز و پادشاهان مغول بودن را افتخاری پنداشته و خود را به ایشان نسبت داده اند و نسب خود را نخست به تیموریان و از آن راه به ایلخانان مغول رسانده و حتی قراقویونلوها و آق قویونلوها راهم که با ایشان نزدیک بوده اند با خود درین نسبت شریک کرده اند. این مورخان گفته اند که قاجارها با هلاکوخان مغول در ۶۵۶ هجری وارد ایران شده اند و تا ۷۳۹ که سلسله ایلخانان مغول منقرض شده به حال چادرنشینی و بیابان گردی از کنار جیحون گرفته تا دشت مغان زندگی کرده اند و چون در س
ال ۷۳۹ دست ایلخانان از پادشاهی ایران کوتاه شد، ایشان زندگی خود را در خطر دیدند و از ایران به شام یعنی سوریه کنونی هجرت کردند تا اینکه تیمور گورکانی در ۸۰۳ بدان سرزمین رسید، قاجارها را در آنجا دید و ایشان را جزو لشکریان خود پذیرفت و با خود به ایران بازگردانید. گویا این نکته که قاجارها زمانی به شام رفته و از آنجا به ایران آمده باشند درست باشد زیرا که در میان طوایف ترکان غربی طایفه معروف بیات هست و در میان طوایف قاجار طایفه ای هست بنام شامبیاتی، یعنی بیات های شام و این می رساند که قاجارها به بیاتها نزدیک بوده اند و لااقل این طایفه شامبیاتی مدتی در شام مانده است. دلیل بسیار قوی براینکه قاجارها از نژاد مغول و حتی از ترکان شرقی نبوده اند اینست که در همه اسناد نسب خود را به طایفه «سالور» رسانده اند و سالور قطعاً از همان ترکان ماورای قفقاز بوده و در میان طوایف ماورای قفقاز همه جا نام آنها را با خزرها و قبچاتها و بلغارها و بجناکها و دیگران با هم برده اند؛ و بازدلیل دیگر اینست که قاجارها از نخست خود را خویشاوند نزدیک آق قویونلو دانسته اند و حتی به پادشاهی این سلسله فخر کرده اند و نام دیگر این طایفه «بایندر» است و بایند
ر نیز از طوایف ترکان ماوراء قفقاز بوده و نامشان را با طوایف دیگر آن سرزمین توأم کرده اند. وانگهی قاجارها تنها در دوره صفویه در تاریخ ایران پیدا شده اند. پس احتمالاً، قاجارها مغول، ترکمان و سلجوقی نبوده اند بلکه از ترکان غربی و خویشاوند نزدیک خزرها و قبچانها و بلغارها و بجناکها بوده اند و در حدود قرن هشتم با سایر طوایف ترک ماورای قفقاز از آن سرزمین هجرت کرده اند. اینان نخست در حدود قرن هشتم با سایر طوایف ترک ماورای قفقاز از آن سرزمین هجرت کرده اند و سپس ۲۰۰ سال بعد از حمله مغول به ایران مجدداً به ایران برگشته اند. صفویه آنها را از آذربایجان به مازندران و گرگان و مرکز ایران برده اند و با افشارها و بیاتها و بایندرها بسیار نزدیک بوده و حتی شریک سرنوشت و شاید همسفر ایشان بوده اند.
سینمای سوررئالیستی رویکردی مدرن در حوزه نظری، نقد و تولید فیلم است که ریشه آن به دهه ۱۹۲۰ در پاریس برمی گردد. مانند سینمای دادا، مشخصه های ویژه سینمای سورئالیستی، تلفیق، انکار روان شناسی دراماتیک و استفاده مکرر از تصاویر تکان دهنده است. نخستین فیلم سوررئالیستی "صدف و مرد روحانی" است که در سال ۱۹۲۷ بر اساس سناریویی از آنتونن آرتو، توسط ژرمن دولاک ساخته شده است. از دیگر فیلم های شاخص این گونه می توان از "سگ اندلسی" و "عصر طلایی" ساخته لوییس بونوئل و سالوادور دالی نام برد. بونوئل فیلم های زیاد دیگری را با درجات مختلفی از اثر سورئالیستی تولید کرد. اصول نظری. مایکل ریچاردسون در کتاب خود "سورئالیسم و سینما" در سال ۲۰۰۶ چنین استدلال می کند که آثار سورئالیستی نه با سبک یا فرم شان، بلکه با توجه به نتایج عمل فراواقع گرایی در آن ها، شناخته و تعریف می شوند. وی می نویسد: «سورئالیست ها در پی برآوردن و خلق برخی عوالم جادویی که فراواقعی شناخته می شوند، نیستند. علاقهٔ آن ها اغلب و انحصاراً به نقاط اتصال و لولاهای عرصه ها و حوزه های مختلف «وجود» است. سورئالیسم همیشه در مورد عزیمت است تا رسیدن. یعنی همیشه به دنبال راه های خروج
از آنچه هست می گردد تا یافتن آنچه هست! ریچاردسون به جای ارائه دادن یک زیبایی شناسی ثابت، سورئالیسم را چونان نقطهٔ متغیر جذبه و کششِ پیرامون آنچه که فعالیت پیوستهٔ سورئالیست ها به دست می دهد، تعریف می کند.» سورئالیسم بر اساس تصاویر غیرمنطقی و ذهن ناهشیار ترسیم می شود. با این حال نباید سورئالیست ها را به خطا خیال باف یا ناتوان از تفکر منطقی دانست. بلکه بسیاری از سورئالیست ها در این زمینه خود را انقلابی معرفی می کنند. به جای ارایهٔ یک زیبایی شناسی ثابت، می توان سورئالیسم را به عنوان یک شکل هنری همیشه در حال تغییر تعریف کرد. بی اطمینانی به تماشاگر. سینمای سوررئالیسم به جای ایجاد اطمینان در مخاطب مبنی بر واقع گرایی رویدادها، او را در فضایی از ابهام و تردید قرار می دهد. این نوع سینما با بهره گیری از عناصر بصری و روایی غیرمعمول، مرز میان واقعیت و رویا را مبهم می کند و به مخاطب اجازه می دهد تا تعابیر شخصی خود را از فیلم داشته باشد. این بی‎اعتمادی تعمدی به واقعیت، عنصری کلیدی در سینمای سوررئالیسم است و به مخاطب این امکان را می دهد تا به لایه های پنهان ذهن و ناخودآگاه خود نفوذ کند. در واقع، سینمای سوررئالیسم به شدت با
عناصر انفعالی سینما گره خورده است. زمانی که مخاطب در مواجهه با تصاویر و رویدادهای عجیب و غریب قرار می گیرد، به جای اینکه به دنبال یافتن پاسخ های منطقی باشد، به درون خود فرو می رود و به دنبال یافتن معانی شخصی و نمادین در آن ها می گردد. این رویکرد انفعالی، به مخاطب اجازه می دهد تا به طور فعال در خلق معنا و تفسیر فیلم مشارکت کند. ایهام. سوررئالیسم و ایهام، هرچند با هم مرتبط اند، اما مفاهیم متمایزی هستند. ایهام به معنای چند معنایی بودن و قابلیت تفسیرهای مختلف از یک عنصر یا عبارت است. در حالی که سوررئالیسم جریانی هنری است که به دنبال خلق آثاری مبهم، رویاگونه و فراواقع گرا است. در سوررئالیسم، ایهام به عنوان ابزاری برای ایجاد فضای مبهم و تحریک تفکر مخاطب به کار می رود. اما این به معنای آن نیست که هر اثر مبهم، سوررئالیستی است. بسیاری از آثار هنری دارای لایه های معنایی چندگانه هستند، اما لزوماً سوررئالیستی نیستند. سوررئالیسم به دنبال ایجاد شکافی میان واقعیت و رویا است و با استفاده از عناصر غیرمنطقی و ترکیب های عجیب و غریب، مخاطب را به دنیایی فراتر از واقعیت می برد. در این دنیا، مرز میان واقعیت و خیال، منطق و احساس، و
عقل و شهود محو می شود. به همین دلیل، تفسیر آثار سوررئالیستی اغلب دشوار و چندوجهی است. بنابراین، می توان گفت که ایهام یکی از ویژگی های آثار سوررئالیستی است، اما سوررئالیسم به معنای ایجاد ایهام صرف نیست. بلکه هدف سوررئالیسم، خلق آثاری است که مخاطب را به تفکر و تعمق وادار کند و او را به دنیایی از معنا و رمز و راز ببرد. فیلم های جدیدتر. ژزف کورنل پس از ۱۹۳۰ و در آمریکا فیلم های سورئالیستی می ساخت. فیلم هایی مانند "رز هوبارت" محصول ۱۹۳۶. آنتونن آرتو، فیلیپ سوپو و روبر دسنوس فیلم نامه های فیلم های بعدی را می نگاشتند. سالوادور دالی در ۱۹۴۵ سکانس یک خواب در فیلم "طلسم شدهٔ" آلفرد هیچکاک را طراحی کرد. دالی و والت دیزنی در ۱۹۴۶ شروع به کار بر روی فیلمی به نام "دستینو" (انیمیشنی ۷ دقیقه ای) کردند که این پروژه در نهایت در سال ۲۰۰۳ به پایان رسید. آثار فیلم ساز و کارگردان تلویزیونی آمریکایی، دیوید لینچ مانند "کله پاک کن"، "توئین پیکس"، "جاده مالهالند" و "اینلند امپایر"، جز سینمای سورئالیستی طبقه بندی می شوند.
صدف و کشیش یکی از فیلم های تجربی سینمای فرانسه است که توسط ژرمن دولاک ساخته شده است. فیلم نامه این اثر توسط آنتونن آرتو نگاشته شده است. این فیلم در ۹ فوریه ۱۹۲۸ برای اولین بار در پاریس نمایش یافت. فیلم کوتاهی وهم انگیز، تصویرمحور، سورئالیستی و موجز است. در این اثر کشیشی دیوسرشت گرفتار وسوسه زنی می شود که سینه بندی از صدف به تن دارد. هنگامی که زن پستان بند صدفیش را باز می کند و از تن بیرون می آورد، سینه بند شعله ور می شود
اصل خاک یکی از شیوه های اعطای تابعیت است که بر اساس آن هر فردی که در قلمرو یا سرزمین یک کشور متولد می شود تابعیت یا شهروندی آن کشور را هم دریافت می کند. اصل خاک بیشتر در کشورهای مهاجرپذیر مورد اقبال واقع شده است کشورهایی که به کنوانسیون کاهش بی تابعیتی سال ۱۹۶۱ پیوسته اند، به افرادی که در کشتی، هواپیما یا قلمرو یا در آسمان و در محدودهٔ هوایی آن کشور متولد شده اند حق شهروندی و تابعیت می دهند و فرد متولد شده دارای تمام حقوق شهروندی آن کشور می باشد و این حقوق ربطی به ملیت یا شهروندی یا نوع اقامت (قانونی یا غیرقانونی) والدینش ندارد و گذشت زمان بر حقوق شهروندی فرد تأثیر ندارد. اصل خاک در مقابل اصل خون قرار می گیرد که دیگر شیوهٔ معمول برای اعطای تابعیت است. بر اساس اصل خون هر کسی که فرزند یکی از اتباع کشوری باشد تابعیت آن کشور را دارا می شود. البته بسیاری از کشورهای دنیا نیز تلفیقی از اصل خاک و اصل خون را در نظام تابعیتی خود گنجانده اند. اصل خاک در دنیا. کانادا و آمریکا تنها کشورهای توسعه یافته هستند که از اصل خاک تبعیت می کنند. همانطور که در نقشه مشخص است اصل خاک بیشتر در بر جدید (قاره های آمریکای شمالی و جنوبی) م
ورد استفاده است و از سال ۲۰۰۴ هیچ کشور اروپایی ای از قانون اعطای تابعیت بدون قید و شرط (اصل خاک) تبعیت نمی کند. طبق گزارش اوت ۲۰۱۰ از میان ۱۹۴ کشور فقط ۳۰ کشور از اصل خاک تبعیت می کنند. وضعیت اصل خاک: اصل خاک اصلاح شده. در بعضی از کشورها برای جلوگیری از مهاجرت های غیرقانونی شروطی را برای اصل خاک قائل شدند: لغو اصل خاک. بعضی از کشورها مانند هند از قبل این قانون را داشتند ولی برای جلوگیری از مهاجرت غیرقانونی کشورهای همسایه مانند بنگلادش اصل خاک را ملغی کردند و شرطی مبنی بر دارا بودن ملیت آن کشور توسط یکی از والدین را برای اعطای ملیت به کودک به دنیا آمده در خاکشان قرار دادند. هند در تاریخ ۳ دسامبر ۲۰۰۴ این شرط را قرار داد. برای جلوگیری از تابعیت مضاعف اول اوت ۱۹۸۹ قانون اساسی کشور مالت به اصل خون انتقال یافت در همه پرسی ۲۰۰۴ ایرلند برای مقابله با هجوم پناهندگان اصل خاک را به اصل خون تغییر داد.
ناصر رفعت (زاده ۱۳۰۷ - تهران) کارگردان، فیلم نامه نویس، تهیه کننده، مدیر فیلم برداری و تدوین گر اهل ایران است. وی در سال ۱۳۵۰ استودیو آربی را تأسیس کرده است.
ادریس دبی ایتنو (زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۵۲ – درگذشته ۲۰ آوریل ۲۰۲۱ ) رئیس جمهور چاد از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۱ و رئیس جنبش نجات میهن پرستی بود. وی رهبری یک کودتا علیه رئیس جمهور حسین حبری در دسامبر ۱۹۹۰ را برعهده داشت و به این ترتیب قدرت را به دست گرفت و از شورش های مختلف بعدی و تلاش هایی که برای کودتا علیه وی صورت گرفت جان سالم به در برد. دبی در انتخابات ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱ پیروز شد و پس از برداشتن موانع قانونی و محدودیت های تکرار دوره ریاست جمهوری موفق شد در سال های ۲۰۰۶، ۲۰۱۱، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۱ دوباره در انتخابات پیروز شود. دبی باعث شد تا چاد در پایین فهرست شاخص مردم سالاری قرار گیرد. او در ۲۰ آوریل ۲۰۲۱ هنگام فرماندهی نیروهای خود علیه شورشیان جبهه تغییر و توافق چاد (FACT) کشته شد. زندگی سیاسی. ادریس دبی در دسامبر ۱۹۹۰ با کودتای نظامی دولت حسین حبری را ساقط کرد و در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱ قدرت را به دست آورد و پس از آن با تغییر در قانون اساسی توانست دوباره در انتخابات سال ۲۰۰۶ و ۲۰۱۱ نیز نامزد شرکت در انتخابات ریاست جمهوری چاد شود و به پیروزی برسد. او در ژانویه ۲۰۰۶ به نام خانوادگی خود "Itno" را اضافه کرد. انجام اصلاحات
قانون اساسی چاد در سال ۲۰۰۵ به منظور مجوز شرکت در انتخابات ریاست جمهوری، سبب شد که دبی پشتیبانی ارتش را از دست بدهد و این کشور دچار شورش های فراوانی از سمت مخالفان شود. انتخابات ۲۰۲۱ ریاست جمهوری چاد، با تحریم «صالح کبزابو»، «واد العبد القادر کاموگه» و «گارلژی یورونگ» سه نامزد مخالف دولت در انتخابات همراه شد. این سه نامزد مخالف ادریس دبی از وجود هزاران کارت انتخاباتی اضافی خبر داده بودند. دبی در این انتخابات تنها با «پاهامی پاداکت آلبرت» و «ناجی مادو» که با آرای زیر ۵ در صد آوردند به رقابت پرداخت. مرگ. اعلام پیروزی دبی در انتخابات ساختگی ریاست جمهوری با بیش از ۷۹ درصد آرا موجب تشدید درگیری ها در چاد شد. روز ۲۰ آوریل ۲۰۲۱ دبی براثر جراحات ناشی از درگیری ها با شورشیان در شمال این کشور کشته شد. دبی برای بازدید از نیروهای نظامی به خط مقدم درگیری ها با شورشیان در مرز چاد با لیبی رفته بود. بدنبال مرگ دبی، پارلمان و دولت منحل شد و محمد ادریس دبی، پسر دبی، برای ۱۸ ماه اداره کشور را برعهده گرفت.
کودک ربایی خیابان مجیدیه به رویداد کودک ربایی رخ داده در روز چهارشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۲ در خیابان ۱۶متری دوم مجیدیه شمالی (خیابان رسالت تهران) گفته می شود. در این رویداد، کودکی ۸ماهه به نام «محمدطاها فراهانی» توسط فردی ناشناس ربوده شد. سرانجام پس از گذشت ۵۹ روز عصر شنبه ۲۶ مرداد ۱۳۹۲ این کودک در شبستان مسجد امام رضا در حوالی بزرگراه باقری در حالی که شماره تلفن پدرش با سنجاق به سینه اش وصل شده بود درون یک سبد پیدا شد و با تن درستی به آغوش خانواده اش بازگشت. شرح ربایش. چهارشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۲ مادر محمدطاها (مریم میرزایی) به اتفاق دختر ۵ساله اش زهرا و محمدطاهای ۷ماهه برای خرید به بیرون از منزل رفته بود. محمدطاها درون کالسکه اش خواب بود که به سوپرمارکتی با پله های بلند رسیدند که مانع ورود کالسکه محمدطاها می شد. مادر محمدطاها بناچار او را برای چند لحظه در پیاده رو رها کرد و با دخترش زهرا از پله های سوپرمارکت بالا رفت تا سؤالی بپرسد؛ ولی هنگامی که در کمتر از یک دقیقه از آن جا بیرون آمد متوجه شد کالسکه خالی است و محمدطاها ربوده شده است. دقایقی با پریشانی از افراد آن خیابان و خیابان های اطراف پرس وجو کرد که بی نتیجه بود؛
بنابراین، به کلانتری ۱۲۷ نارمک رفت و ماجرا را شرح داد. پیگیری های پلیسی. با تشکیل پرونده مقدماتی با موضوع «ربایش کودک» به دستور شعبه یازدهم بازپرسی دادسرای ناحیه ۲۷ تهران این پرونده برای انجام تحقیقات تخصصی در اختیار اداره یازدهم پلیس آگاهی تهران بزرگ قرار گرفت. کارآگاهان این اداره پس از مراجعه به محل ربایش و انجام دادن تحقیق متوجه شدند زنی حدوداً ۳۵ساله با روسری قرمز و مانتوی بنفش این کودک را ربوده و پیش از خروج مادرش از داخل فروشگاه به سرعت از محل متواری شده است. سرهنگ کارآگاه، آریا حاجی زاده، معاون مبارزه با جرایم جنایی پلیس آگاهی تهران بزرگ اعلام کرد با توجه به حساسیت موضوع تیم ویژه ای در اداره یازدهم پلیس آگاهی تهران بزرگ رسیدگی به این پرونده را بر عهده دارد. پلیس آگاهی از شهروندان تهران نیز خواسته بود در صورت داشتن هر گونه اطلاعات در این باره مراتب را در اختیار اداره یازدهم پلیس آگاهی تهران بزرگ قرار دهند. قاضی پرونده نیز مجوز انتشار عکس این کودک را در روزنامه ها صادر کرد. ماجرای پیداشدن. ۲۶ مرداد ۱۳۹۲، ساعت ۲۱:۴۱، وبلاگ "در جستجوی پسر عزیزمان محمدطاها" (که توسط بستگان محمدطاها برای یافتن او راه اندازی
شده بود) خبری را منتشر کرد مبنی بر این که: «"محمدطاها پیدا شد و به آغوش خانواده بازگشت... اخبار تکمیلی فردا عصر به اطلاع می رسد"» و سه عکس جدید از محمدطاها را منتشر کرد. فردای آن روز ماجرای پیدا شدن محمدطاها در آن وبلاگ به این شرح منتشر شد: در روزهای بعد پدر و مادر محمدطاها (حسن فراهانی و مریم میرزایی) در گفتگو با رسانه های گروهی جزئیات بیش تر و در بعضی موارد متفاوتی را از ماجرای پیدا شدن فرزندشان بازگو کردند. به گفته پدر محمدطاها (حسن فراهانی) ظاهراً خانواده ای که محمدطاها را از کودک ربا خریده بودند از اهالی محله دروازه غار تهران هستند. دستگیری کودک ربا (یان). به رغم آن که کارآگاهان پلیس آگاهی ایران سرنخ هایی از رباینده/ربایندگان این کودک به دست آورده اند ولی تاکنون موفق به دستگیری او/آنان نشده اند. بازتاب رسانه ای. این کودک ربایی بازتاب گسترده ای در رسانه های گروهی ایران داشت. به طوری که، علاوه بر انتشار اخبار مربوط به آن در رسانه های نوشتاری پرتیراژ از جمله روزنامه همشهری، روزنامه جام جم، روزنامه ایران، روزنامه شرق، روزنامه کیهان، روزنامه اطلاعات، روزنامه خراسان، و خبرگزاری های برخط، در برنامه تلویزیونی پر
بیننده «ماه عسل» (با اجرای احسان علیخانی، آخرین روز ماه رمضان ۱۳۹۲) نیز به طور ویژه به آن پرداخته شد. کمپین در جستجوی پسر عزیزمان محمدطاها. بستگان محمدطاها با راه اندازی یک وبلاگ با عنوان «"در جستجوی پسر عزیزمان محمدطاها"» کمپینی را برای یافتن این کودک به راه انداختند. در این وبلاگ که با استقبال کم نظیری روبرو شد از شهروندان تهرانی درخواست شد هرگونه اطلاعی از محمد طاها به دست آوردند در اختیار آنان بگذارند و مژدگانی دریافت کنند. سرانجام، ۲۶ مرداد ۱۳۹۲ ساعت ۲۱:۴۱ بر روی این وبلاگ خبری منتشر شد مبنی بر این که: «محمد طاها پیدا شد و به آغوش خانواده بازگشت... اخبار تکمیلی فردا عصر به اطلاع می رسد» و سه عکس از محمدطاها پس از پیدا شدنش را منتشر کرد. فردای آن روز نیز شرح تفصیلی ماجرای پیدا شدن محمدطاها در این وبلاگ منتشر شد.
راه آب نامه چاپ ۱۳۲۶ یکی از آثار نویسنده معاصر ایرانی، محمدعلی جمال زاده است. در این کتاب جمالزده با بیان داستانی ساده و طنزپردازانه به بررسی روحیه و خلقیات ایرانیان پرداخته. بکارگیری اصطلاحات عامیانه و بهره گیری از زبان رایج مردم از مشخصه های این کتاب است. داستان. «راه آب نامه» حکایت مردی است که از سفر فرنگ (در دوره تحصیلاتش) برای شرکت در عروسی خواهرش به ایران می آید. اما پس از انجام مراسم عروسی، با مشکل راه آب خانه روبه رو می شود؛ و حل این مشکل، فضای کلی داستان را در بر می گیرد؛ که در واقع بیان واقعیت های آشکار در نوع ارتباطات، خلقیات و رفتارهای مردم آن روز ایران است.
بهلول یک نشریه طنز و اولین نشریه طنزی بود که در کشور ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ منتشر شد. این نشریه در سال ۵۷ آغاز و تا سال ۱۳۶۰ مجموعاً ۹۰ شماره منتشر شد. نشریه بهلول که رویه خود را فکاهی، سیاسی-انتقادی اعلام کرده بود، از نشریات موفق پیش از کودتای ۱۳۳۲ بود. این نشریه در سالهای پس از کودتا دیگر منتشر نشد؛ ولی شماره نخست پس از انقلاب در روز سه شنبه ۲۹ اسفند ۱۳۵۷، در ۲۸ صفحه، به قیمت ۵ تومان و با روی جلد و پشت جلد رنگی تحت عنوان: «دوره جدید، سال بیست و نهم» انتشار یافت. سید احمد سکاکی صاحب امتیاز و مدیر مسئول، و سید ابراهیم سکاکی و سردبیر آن بود. این مجله از شماره ۲ زیر نظر شورای نویسندگان اداره می شد. بهلول، بعنوان آغازگر حرکت مجدد مطبوعات طنز پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به شمار می آید که بخشی از مطالب و تصاویر آن، تداوم بخش حرکات هزل پیش از خود است. عمده ترین مطالب بهلول شامل کاریکاتور، عکس، نثرهای کوتاه، صفحه جوک، گزارش طنز از مجلس (تماشاخانه پارلمان)، فرهنگ بهلول، داستان کوتاه (با امضای عوضعلی خان)، جدول و شعر بود. طنزپردازانی مثل محمد حاجی حسینی، محمد خرمشاهی، قدرت اله عسگری، محمد اوزی، ناصر داروگر کرمانی، ایرج ش
مس (با امضای ایرج آنتن) با بهلول همکاری مستمر داشتند. از حاجی حسینی اشعار ضربی در این نشریه چاپ می شد که طرفداران خاص خود را داشت. در زمینه کاریکاتور، احمد عبداللهی نیا، جواد علیزاده، بیژن دلزنده، بهمن عبدی و داروین میثاقی با آن نشریه همکاری داشتند. بهلول، از نظر سیاسی به جناح فکری خاص وابستگی نداشت و سعی می کرد در جهت انقلاب حرکت کند و موضعی انتقادی- ارشادی در برخورد با مسایل روز داشته باشد. ضمن اینکه بخش قابل توجهی از آثار و کاریکاتورهای آن، به خاندان سلطنت و وابستگان بیگانه می پرداخت. با این وجود، بهلول برای تداوم کار، با مشکلاتی مواجه بود. پس از چاپ شماره ۱۷ در یکشنبه ۳۱ تیر ۱۳۵۸ توقیف شد و شماره ۱۸ را پس از یک وقفه پنج هفته ای، در ۴ شهریور همان سال چاپ کرد. انتشار این نشریه از تابستان ۱۳۶۰ به بعد کاملاً متوقف شد و آخرین شماره آن (شماره ۹۰) در ۲۸ صفحه، در ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ به چاپ رسید و بعد از آن توقیف شد. پیشینه. بهلول پیش از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ هم منتشر می شد و به همین دلیل وقتی که این مجله در آخرین روز سال ۵۷ منتشر شد، روی جلدش نوشت: دوره جدید، سال ۲۹. ابوالقاسم صادقی، طنزنویس پیشکسوت ایرانی می گوید: فضای
یک سالِ نخستین پس از انقلاب از حیث آزادیِ کم سابقه مطبوعات، یادآور دوران طلایی آزادی مطبوعات پیش از کودتای سال ۱۳۳۲ بود. اتفاقاً اولین نشریه طنزی هم که بعد از انقلاب منتشر شد، «بهلول» بود که پیش از کودتا هم منتشر می شد. «بهلول» را ما در سال ۱۳۵۷ راه اندازی کردیم. دوره انتشار. این نشریه مجموعاً در ۹۰ شماره منتشر گردید انتشار این نشریه از سال ۱۳۵۷ شروع شد و تا سال ۱۳۶۰ ادامه داشت. ویژگیها. حالتی عصبی و پرخاشگرانه که در اوایل انقلاب ایران غلبه فراوانی داشته، عموماً بر فضای اغلب نشریات آن دوران حاکم بوده و این نشریه نیز از این قاعده مستثنی نبوده و محتوای آن تحت تأثیر شرایط سال اول پیروزی انقلاب ایران و مخاصمات آن دوران است.
بدن ده پایان سخت پوست مانند خرچنگ، میگو و شاه میگو از ۱۹ قطعه تشکیل شده که در دو بخش اصلی به نام های سرسینه گاه cephalothorax و شکم گاه abdomen دسته بندی شده اند. هر قطعه ممکن است یک جفت اندام های آویزه ای داشته باشد گرچه این آویزه ها در برخی گروه ها تحلیل رفته یا حذف شده اند. سرسینه گاه. سر. در بخش سر همچنین چشم مرکب قرار گفته است که معمولاً پایه دار است. به بخش انتهایی آرواره ها که به عنوان حسگر عمل می کند شاخک حسی palp گفته می شود. سینه گاه Thorax / نَوَردتنه Pereon. بَرواره پاها Maxillipeds و آرواره پاها gnathopods آویزه های تغییریافته ای هستند که برای رساندن غذا به دهان استفاده می شوند. در ده پایانِ ابتدایی تر، آرواره پاها همانندی زیادی با نوردپا Pereiopod دارد. نَوَردپاها پاهایی هستند که کار اصلی آنها راه پیمایی است اما برای تغذیه هم استفاده می شوند. نوردپاهایی که دارای چنگ هستند اصطلاحاً چنگ پا cheliped یا به اختصار چنگ chela نامیده می شوند. انگشت های تکان خورنده چنگ های ده پایان انگشتک dactyl نامیده می شوند. نوردپاها حامل اندام جنسی ده پایان هستند و این اندام در ماده ها در سومین نوردپا و در نرها در پن
جمین نوردپا جای گرفته اند. هر اندام آویزه ای از آرواره بالایی دوم تا نوردپای پنجم نیز یک آبشش را در خود جا داده است. در ناهنجاردُمان Anomura (خرچنگ های گوشه گیر و جانوران مرتبط) جفت پنجم نوردپاها اغلب در درون اتاقک آبششی پنهان شده و برای نظافت آبشش ها استفاده می شود. سرسینه گاه ده پایان به وسیله یک پشت لاک پوشیده شده که کار آن حفاظت از اندام های داخلی و آبشش ها است؛ آن بخش از پشت لاک که از جلوی چشم ها بیرون زده منقارک rostrum نام دارد. شکم گاه Abdomen / شناتنه Pleon. شناپاها Pleopod یا swimmeretsپاهای کوچکی هستند که کارکرد اصلی آن ها شنا کردن است اما برای حفاظت از تخم ها، گرفتن خوراک نیز به کار می رود. شناپاها گاه آبشش های خودرا دارند. در برخی گروه ها، یک یا دو جفت اول شناپاها در نرها تخصصی شده و برای بارورسازی ماده به کار می روند که در این حالت به آن ها زادپا gonopod گفته می شود. در انتهای شناتنه Pleon دُم چتر tail fan قرار گرفته که از دُم پاها uropods دوشاخه ای و یک پایانچه telson تشکیل شده است. مقعد در پایانچه قرار دارد. جانور از دم چتر خود برای دُم زنی استفاده می کند که حرکتی فوری است برای فرار از صحنه پر
خطر. در خرچنگ ها و ده پایان خرچنگی شده carcinised شکم گاه در زیر سرسینه گاه چین خورده است.
فناوری دیجیتال هایک ویژن هانگژو یا به طور ساده هایک ویژن شرکت تولیدکننده و تأمین کننده دولتی چینی تجهیزات نظارت تصویری برای اهداف غیرنظامی و نظامی است که دفتر مرکزی آن در هانگژو، ژجیانگ قرار دارد. تاریخچه. این شرکت در سال ۲۰۰۱ در هانگژو چین تأسیس، و به سرعت تبدیل به یکی از پیشتازان صنعت نظارت تصویری جهان گردید. هایک ویژن از سال ۲۰۱۰ در بورس اوراق بهادار شنژن پذیرفته شده است. در اکتبر ۲۰۱۶، این شرکت قراردادی را برای استفاده از فناوری بینایی رایانه ای موویدیوس ثبت کرد. در ماه مه ۲۰۱۷، هایک ویژن شرکت "هایک استوریج" را تأسیس کرد، یک شرکت تابعه بر تولید دستگاه های ذخیره سازی متمرکز است. در ژانویه ۲۰۲۱، این شرکت برنده ۳۳ میلیون دلار آمریکا برای پروژه شهر هوشمند با ۱۹۰۰ دوربین در شهرستان شانگه، شاندونگ شد که شامل دوربین هایی با فناوری های تشخیص چهره و تشخیص پلاک می شود. در سال ۲۰۲۱، بست بای، هوم دیپو و لاوز فروش دوربین های برند Hikvision Ezviz را به دلیل نگرانی در مورد همدستی هایک ویژن در نظارت و نقض حقوق بشر در سین کیانگ متوقف کردند. در سال ۲۰۲۲، هایک ویژن قراردادی با دولت چین برای توسعه نرم افزاری برای ردیابی «افر
اد کلیدی» به منظور جلوگیری از ورود آنها به پکن، ثبت شد. در همان سال، IPVM گزارش داد که هایک ویژن آلارم های خاصی در نرم افزار خود دارد تا پلیس چین را در مورد مذهب، فالون دافا و فعالیت های اعتراضی آگاه کند. در سال ۲۰۲۲، هایک ویژن قرارداد «پردیس هوشمند» را با دولت چین به دست آورد تا به مدیران دانشگاه دربارهٔ دانشجویانی که در ماه رمضان روزه می گیرند هشدار دهد. خدمات وب آمازون خدمات ابری را به هایک ویژن ارائه می دهد. در سال ۲۰۲۳، هایک ویژن نرم افزاری را منتشر کرد که شامل تشخیص اقلیت های قومی بود. در ژانویه ۲۰۲۴، هایک ویژن به پیمان جهانی سازمان ملل متحد پیوست. مالکیت. از ۳۱ دسامبر ۲۰۱۷، هایک ویژن متعلق به گروه HIK فناوری الکترونیک چین بود. گروه فناوری الکترونیک چین یک شرکت دولتی است که تحت مالکیت و نظارت کمیسیون نظارت و اداره دارایی های دولتی شورای دولتی است. گروه فناوری الکترونیک چین ۱٫۹۶ درصد از سهام هایک ویژن را از طریق پنجاه و دومین مؤسسه تحقیقاتی خود در اختیار دارد. از نوامبر ۲۰۱۹، بزرگ ترین سهامدار انفرادی شرکت، نایب رئیس آن، گونگ هونگجیا با ۱۳ درصد سهم بود. از ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹، Fidelity International نیز یکی ا