Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اونگرن () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۴٫۵۷۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۵٫۹۴۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۴٫۸۰۶ نفر افزایش یافته است.
سینگراجا () شهری در استان بالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۵٫۳۳۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۱٫۹۶۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۳٫۵۸۳ نفر افزایش یافته است.
ادیورنا () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۲٫۶۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۵٫۴۴۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۲٫۳۹۸ نفر افزایش یافته است.
پرینگسوو () شهری در استان لامپونگ کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۶٫۴۴۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۲٫۱۵۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۱٫۹۷۹ نفر افزایش یافته است.
کیسرن () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۴٫۶۷۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۸٫۹۰۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۹٫۲۰۰ نفر افزایش یافته است.
سوبانگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۳٫۰۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۷٫۹۴۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۸٫۴۶۱ نفر افزایش یافته است.
ایندرامایو () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۶٫۴۴۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۶٫۳۷۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۶٫۰۷۱ نفر افزایش یافته است.
پادارالنگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۶٫۴۷۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۲٫۴۹۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۵٫۲۱۴ نفر افزایش یافته است. ناحیه پادالارنگ به ۱۰ زیربخش (دهستان) تقسیم می شود که به شرح زیر هستند:
بلیتر () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۲٫۹۸۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۲۶٫۴۵۳ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۴٫۵۷۰ نفر افزایش یافته است.
لومجنگ () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۹٫۵۵۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۳٫۳۳۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۲٫۷۶۹ نفر افزایش یافته است.
جومبنگ () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۲٫۶۰۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۵٫۰۰۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۱٫۱۵۵ نفر افزایش یافته است.
پامانوکان () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۱٫۴۳۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۳٫۷۸۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۱٫۰۰۹ نفر افزایش یافته است.
کتاپنگ () شهری در استان کالیمانتان غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۰٫۴۹۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۷٫۷۶۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۰٫۵۲۹ نفر افزایش یافته است.
کلاتن () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰۳٫۳۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۹٫۳۳۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۹٫۶۸۹ نفر افزایش یافته است.
کرسک () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۰٫۳۳۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۹٫۷۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۶٫۳۸۸ نفر افزایش یافته است.
گاروت () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۵٫۸۱۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۶۰۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۵٫۸۶۶ نفر افزایش یافته است.
کدونگوونی () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۶٫۹۴۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۲٫۹۴۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۳٫۳۷۸ نفر افزایش یافته است.
پانگکاه () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۳٫۷۴۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۴٫۷۴۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۱٫۷۷۱ نفر افزایش یافته است.
پره پره () شهری در استان South Sulawesi کشور Indonesia است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۴٫۰۹۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۳٫۶۵۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۷٫۶۴۷ نفر افزایش یافته است.
تبینگ تینگی () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۶٫۷۴۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۷٫۳۴۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۷٫۱۲۷ نفر افزایش یافته است.
ارجاوینانگون () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۳٫۵۶۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۵٫۴۴۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۵٫۳۰۸ نفر افزایش یافته است.
موجوکرتو () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۶٫۶۲۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۷٫۶۹۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۴٫۲۹۵ نفر افزایش یافته است.
سیپارای () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۱٫۴۶۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۷۴۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۴٫۰۵۲ نفر افزایش یافته است.
پوروورجو () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۶٫۳۵۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۶٫۴۸۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۳٫۵۵۳ نفر افزایش یافته است.
کیساروا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۳٫۴۱۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۴٫۳۱۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۲٫۹۸۵ نفر افزایش یافته است.
سیربون اوتارا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۲٫۳۸۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۸٫۴۶۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۲٫۷۲۷ نفر افزایش یافته است.
سیتوروپ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰۵٫۰۷۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۸٫۹۰۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۰٫۳۲۷ نفر افزایش یافته است.
بانیووانگی () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۹٫۸۷۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۲٫۴۲۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۰٫۳۱۳ نفر افزایش یافته است.
سونگایپنوح () شهری در استان جامبی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۰٫۶۴۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۸٫۴۲۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۰٫۳۰۳ نفر افزایش یافته است.
پرابومولیح () شهری در استان South Sumatra کشور Indonesia است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۲٫۹۷۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۸٫۶۱۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۹٫۹۹۰ نفر افزایش یافته است.
ماگلانگ () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۲۳٫۱۵۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۵٫۵۹۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۹٫۴۹۶ نفر افزایش یافته است.
سومبر () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۹٫۷۷۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۷٫۷۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۷٫۲۵۳ نفر افزایش یافته است.
پاندگلانگ () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۰٫۶۶۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۷٫۷۱۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۵٫۴۲۴ نفر افزایش یافته است.
سینگ کوانگ () شهری در استان کالیمانتان غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۹٫۲۶۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۴٫۰۰۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۴٫۷۹۸ نفر افزایش یافته است.
تالانگ () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۲٫۱۵۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۵٫۶۷۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۴٫۷۴۱ نفر افزایش یافته است.
ترنیت () شهری در استان ملوک شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۳٫۵۶۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۵٫۹۲۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۳٫۹۲۸ نفر افزایش یافته است.
دپوک (یوگیاکارتا) () شهری در استان یوگیاکارتا کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰۶٫۸۲۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۵٫۹۷۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۳٫۶۸۲ نفر افزایش یافته است.
کیکارانگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۲۹٫۰۵۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۶۳۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۳٫۳۰۸ نفر افزایش یافته است.
پادانگ پاریامن () شهری در استان سوماترای غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۶٫۹۴۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۱٫۷۲۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۲٫۶۷۹ نفر افزایش یافته است.
وونوزوبو () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۲٫۶۱۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۲٫۷۸۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۲٫۶۲۰ نفر افزایش یافته است.
بوکیت تینگی () شهری در استان سوماترای غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۲٫۰۹۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۹٫۳۹۳ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۲٫۵۲۱ نفر افزایش یافته است. بوکیت تینگی یکی از شهرهای مهم سوماترای غربی در کشور اندونزی است که به واسطهٔ موقعیت جغرافیایی، تاریخ غنی و جاذبه های گردشگری اش شناخته می شود. این شهر در ارتفاع ۹۳۰ متری از سطح دریا، در میان آتشفشان های سینگالانگ (غیرفعال) و ماراپی (فعال) قرار دارد و دارای اقلیمی خنک با دمای میانگین بین ۱۶٫۱ تا ۲۴٫۹ درجهٔ سانتی گراد است. جمعیت بوکیت تینگی در میانهٔ سال ۲۰۲۳ حدود ۱۲۴٬۰۴۷ نفر برآورد شده است. تاریخ. در دوران استعمار هلند، بوکیت تینگی با نام فورت د کوک ("Fort de Kock") شناخته می شد که در سال ۱۸۲۵ به عنوان پایگاهی نظامی برای مقابله با جنگ پادری تأسیس شد. در زمان اشغال ژاپن در جنگ جهانی دوم، این شهر به مقر ارتش ۲۵ ژاپن تبدیل شد. پس از استقلال اندونزی، نام شهر به بوکیت تینگی تغییر یافت و در فاصلهٔ سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۷ به عنوان پایتخت سوماترای مرکزی عمل می کرد. در فوریهٔ ۱۹۵۸، دولت انقلابی جمهوری اند
ونزی (PRRI) در این شهر اعلام موجودیت کرد اما تا مه همان سال توسط دولت مرکزی سرکوب شد. جاذبه های گردشگری. جم گادانگ (Jam Gadang): برج ساعت نمادین شهر، ساخته شده توسط هلندی ها در سال ۱۹۲۶ دره سیانوک (Ngarai Sianok): دره ای با چشم اندازهای طبیعی تونل ژاپنی ها (Lubang Jepang): مجموعه ای از پناهگاه های زیرزمینی دوران جنگ جهانی دوم پارک بوندو کاندوانگ (Taman Bundo Kanduang): شامل موزه مینانگکابائو و باغ وحش خانهٔ محمد حتا: زادگاه محمد حتا، یکی از بنیان گذاران استقلال اندونزی پل لیمپاپه (Jembatan Limpapeh): پلی که قلعهٔ فورت د کوک را به باغ وحش متصل می کند دیوار کوتو گادانگ (Janjang Koto Gadang): مسیر پله ای شبیه به دیوار چین که بوکیت تینگی را به روستای کوتو گادانگ متصل می کند شخصیت های برجسته. بوکیت تینگی زادگاه محمد حتا، نخستین معاون رئیس جمهور اندونزی، است. همچنین، روستای کوتو گادانگ در نزدیکی شهر، زادگاه شخصیت هایی مانند سوتان شهریر، آگوس سلیم و امیل سلیم است. ترابری. این شهر از طریق جاده به پادانگ متصل است. تا دههٔ ۱۹۸۰، بوکیت تینگی ایستگاه پایانی راه آهنی از پادانگ پانجانگ بود. سامانهٔ حمل ونقل عمومی آن شامل م
ینی بوس هایی با نام های مرسی (Merapi Singgalang) و IKABE است. همچنین، استفاده از کالسکه های سنتی موسوم به بِندی میان گردشگران رایج است. خواهرخواندگی. بوکیت تینگی با شهر سرمبان در ایالت نگری سمبیلان مالزی رابطهٔ خواهرخواندگی دارد.
دوکوهتوری () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۰٫۸۵۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۸٫۷۹۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۱٫۸۹۴ نفر افزایش یافته است.
پدانگ سیدمپوان () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۱٫۱۵۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۷٫۵۰۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۱٫۴۴۳ نفر افزایش یافته است.
تاراکان () شهری در استان کالیمانتان شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۵٫۵۰۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۹٫۱۶۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۴۸۸ نفر افزایش یافته است.
ماجالنگکا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۸٫۸۶۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۴٫۱۵۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۳۴۲ نفر افزایش یافته است.
پامه کاسان () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۸٫۶۵۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۵٫۶۴۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۱۶۷ نفر افزایش یافته است.
تمبیلاهان () شهری در استان ریائو کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۷٫۹۰۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۴٫۶۰۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۰۵۹ نفر افزایش یافته است.
فیل نائومان یکی از گونه های فیل از سردهٔ Palaeoloxodon است که تا اواخر دوران پلیستوسن در ژاپن وجود داشته است. انقراض آن بر اثر تغییرات پس از آخرین عصر یخبندان و بالا رفتن درجهٔ حرارت محیط بوده است.
شرکت فناوری سیگیت یا سیگیت شرکت ذخیره سازی داده آمریکایی است که در سال ۱۹۷۸ به عنوان فناوری شوگارت ثبت شد و در سال ۱۹۷۹ تجارت خود را آغاز کرد. از سال ۲۰۱۰، این شرکت در دوبلین، ایرلند، با دفتر مرکزی عملیاتی در فریمانت، کالیفرنیا، ایالات متحده ثبت شده است. این شرکت به عنوان بزرگ ترین تولیدکننده هارد دیسک در جهان شناخته می شود. شرکت سیگیت در توسعه درایوهای هارد دیسک مهم ترین نقش را داشته، که فعالیت خود را در این زمینه، در سال ۱۹۸۰ با عرضه درایوهای اس تی-۵۰۶ با حجم ۵ مگابایت، آغاز نمود. این شرکت، در طول دهه ۱۹۸۰ اصلی ترین تولیدکننده قطعات در بازار ریزرایانه ها، محسوب می شد. شرکت سیگیت در سال ۱۹۸۹، کنترل دیتا کورپوریشن را، خریداری نمود. در سال ۲۰۰۶ نیز، تمام سهام شرکت مکستور را به قیمت ۱٫۹ میلیارد دلار خریداری کرد. در دستهٔ محصولات تجاری و سازمانی، سیگیت انواع ابزار ذخیره سازی مانند هارد درایو و مموری های SSD را برای سرورها و کامپیوترهای مین فریم تولید می کند. در دستهٔ مصرف کننده، محصولات سیگیت در انواع کامپیوترهای شخصی رومیزی و لپ تاپ کاربرد دارند. دستهٔ دیگری از محصولات نیز به صورت اختصاصی برای دستگاه های الکترو
نیکی مخصوص مصرف کننده مانند دوربین های فیلم برداری و کنسول های بازی تولید می شوند. سیگیت همچنین انواع راهکارهای ذخیره سازی را برای کسب وکارها ارائه می کند که شامل پشتیبان گیری آنلاین و راهکارهای حفاظت و بازگردانی از داده می شود. امروزه سیگیت به همراه رقیب خود وسترن دیجیتال بر بازار درایو دیسک سخت تسلط دارد. تاریخچه. فناوری سیگیت که در آن زمان فناوری شوگارت نامیده می شد در ۱ نوامبر ۱۹۷۸ استفاده می شد و فعالیت خود را با بنیانگذاران ال شوگارت، تام میچل، داگ ماهون، فینیس کانر و سید ایفتکار در اکتبر ۱۹۷۹ آغاز کرد. این شرکت با ایده راه اندازی شرکتی جدید برای توسعه درایو دیسک سخت های ۵٫۲۵ اینچی که کانر پیش بینی کرد رونق اقتصادی آتی در بازار درایو دیسک خواهد بود به وجود آمد. سپس نام شرکت به فناوری سیگیت تغییر یافت تا از شکایت شرکت تابعه زیراکس یعنی "همکاران شوگارت" که توسط شوگارت تأسیس شده بود جلوگیری شود. اولین محصول این شرکت اس تی-۵۰۶ با ظرفیت ذخیره سازی ۵ مگابایت در سال ۱۹۸۰ عرضه شد. این اولین هارد دیسکی بود که با فرم فاکتور ۵٫۲۵ اینچی مینی فلاپی درایو شوگارت مطابقت داشت. در این محصول از کدگذاری مدولاسیون فرکانس ا
صلاح شده (MFM) استفاده شده بود و بعداً در نسخه ۱۰ مگابایتی ST-412 منتشر شد. با این کار، سیگیت قراردادی را به عنوان یک تأمین کننده اصلی برای "IBM XT"، اولین رایانه شخصی آی بی ام که حاوی هارد دیسک بود، به ثبت رساند. در سال اول، سیگیت ۱۰ میلیون دلار دستگاه را برای مصرف کنندگان ارسال کرد. تا سال ۱۹۸۳، بیش از ۲۰۰۰۰۰ واحد را برای درآمد ۱۱۰ میلیون دلاری ارسال کرد. در سال ۱۹۸۳، آلن شوگارت، توسط تام میچل، مدیر ارشد عملیاتی آن زمان به عنوان رئیس تعیین شد تا در مواجهه با بازار در حال تغییر، بازسازی شرکتی را به پیش ببرد. شوگارت به نظارت بر برنامه ریزی شرکت ادامه داد. تا این مرحله، این شرکت ۴۵ درصد از سهم بازار هارد دیسک تک کاربره را در اختیار داشت و آی بی ام ۶۰ درصد از کل تجارتی را که سیگیت در آن زمان انجام می داد، خریداری کرد. در سال ۱۹۸۹، سیگیت "فناوری ایمپریمیس"، بخش ذخیره سازی دیسک شرکت کنترل دیتا را خریداری کرد که در نتیجه سهم بازار ترکیبی ۴۳٪ را به دست آورد. سیگیت از فناوری ایمپریمیس سود می برد در حالی که ایمپریمیس به قطعات و هزینه های تولید کمتر سیگیت دسترسی پیدا کرد. در سپتامبر ۱۹۹۱، تام میچل تحت فشار هیئت مدیره
از ریاست استعفا داد و آلن شوگارت دوباره ریاست شرکت را بر عهده گرفت. شوگارت دوباره تمرکز شرکت را بر روی بازارهای سودآورتر خود و درایوهای پردازنده مرکزی به جای درایوهای خارجی متمرکز کرد. او همچنین از برون سپاری تولید قطعات در خارج از کشور کنار کشید. این امر به سیگیت اجازه داد تا با تقاضای رایانه های شخصی که در سال ۱۹۹۳ به سرعت در سراسر بازار افزایش یافت، سازگاری بیشتری داشته باشد. این کار شامل یک مشارکت داخلی با کورنینگ اینکورپوریتد بود که شروع به استفاده از یک ترکیب شیشه-سرامیک جدید برای تولید بسترهای دیسک کرد. در سال ۱۹۹۱، سیگیت همچنین سیگیت باراکودا درایو دیسک سخت، اولین هارد دیسک صنعتی با سرعت اسپیندل ۷۲۰۰ دور بر دقیقه را معرفی کرد محصولات. حافظه داخلی. سیگیت محصولات مختلفی را در درایو حالت جامد (SSD) و درایو دیسک سخت (HDD) تولید می کند که بر اساس نام آنها برای استفاده مورد نظر طبقه بندی می شوند. حافظه خارجی. سیگیت سری محصولات ذخیره سازی خارجی مختلفی را برای رایانه ها و لپ تاپ ها تولید می کند. این نوع هارد دیسک ها به صورت جداگانه و قابل حمل هستند و برای بک آپ گرفتن از اطلاعات، انتقال داده بین دستگاه ها و ذخ
یره فایل های حجیم استفاده می شوند. ذخیره سازی کنسول بازی. سیگیت با پلی استیشن و ایکس باکس همکاری کرده است تا دستگاه های ذخیره سازی مختلفی را برای پلی استیشن ۴، ایکس باکس وان و ایکس باکس سری اکس و سری اس ارائه دهد. برای سری های پلی استیشن ۴ و ایکس باکس وان، سیگیت «درایو بازی» را ارائه کرد که یک هارد اکسترنال ۲ تا ۴ ترابایتی یواس بی ۳ است. علاوه بر این برای سری ایکس باکس وان، سیگیت اکنون یک «درایو بازی جدید» با ظرفیت های ۲ تا ۵ ترابایت و یک «مرکز درایو بازی» با ظرفیت حداکثر ۸ ترابایت ارائه می کند که هر دو از رابط یواس بی ۳ نیز استفاده می کنند. لایو کلود. لایو کلود (Lyve Cloud) سرویس ذخیره سازی مبتنی بر ابر است که برای اولین بار توسط سیگیت در فوریه ۲۰۲۱ ارائه شد. این محصول با مشارکت اکوئینیکس توسعه یافته و برای استفاده سازمانی در نظر گرفته شده است. در ژوئن ۲۰۲۱، سیگیت، Exos CORVAULT را معرفی کرد که سیستم ذخیره سازی بلوک 4U با کنترلرهای ذخیره سازی دوگانه است که توسط تراشه VelosCT خود سیگیت تغذیه می شود. آرایه ذخیره سازی از فناوری حفاظت خودکار توزیع شده پیشرفته (ADAPT) و بازسازی درایو خودکار (ADR) برای تعمیر و نگه
داری خودکار و در نتیجه کاهش زباله های الکترونیکی استفاده می کند. سیستم های ذخیره سازی داده ها. سیگیت سیستم های ذخیره سازی داده های مختلفی را برای شرکت ها مانند سکوهای همگرایی محاسباتی و ذخیره سازی (compute &amp; storage convergence platforms) و آرایه های فلش، هیبریدی و دیسک ارائه می دهد. امور مالی شرکت. سیگیت در ابتدا به عنوان یک شرکت سهامی عام در بورس نزدک تحت نماد نماد SGAT معامله می شد. در سال ۱۹۹۴، به عنوان SEG به بورس اوراق بهادار نیویورک نقل مکان کرد. در سال ۲۰۰۰، سیگیت به منظور کاهش مالیات بر درآمد، در جزایر کیمن ادغام شد. در سال ۲۰۰۰، این شرکت توسط یک گروه سرمایه گذاری متشکل از مدیریت سیگیت، شرکای نقره ای لیک، گروه تگزاس پاسیفیک و دیگران در یک ادغام سه جانبه با نرم افزار وریتاس تکنالوجیز خصوصی شد. وریتاس با سیگیت توسط گروه سرمایه گذاری ادغام شد. گروه مدیریت اطلاعات نرم افزار سیگیت در می ۲۰۰۱ به "کریستال دیسیژنز" (Crystal Decisions) تغییر نام داد. در دسامبر ۲۰۰۲، سیگیت مجدداً با نام STX وارد بازار عمومی نزدک شد. تا نوامبر سال ۲۰۲۳، به میزان ۸۹ درصد سهام توسط سرمایه گذاران نهادی کنترل می شد و ۸ سرمایه گ
ذار دیگر ۵۲ درصد از سهام را کنترل می کردند. بزرگ ترین سهام متعلق به صندوق های تأمینی به ترتیب با ۱۱٪، ۷٫۲٪، ۷٫۲٪ از سهام موجود را تشکیل می دهند. همکاری و تملک. فینیس کانر در اوایل سال ۱۹۸۵ سیگیت را ترک کرد و "لوازم جانبی کانر" (Conner Peripherals) را تأسیس کرد که در اصل در درایوهای کوچک برای کامپیوترهای قابل حمل تخصص داشت. لوازم جانبی کارنر نیز با خرید "شرکت آرشیو" (Archive Corporation) وارد تجارت نوار درایو شد و پس از ده سال به عنوان یک شرکت مستقل در سال ۱۹۹۶ در سیگیت ادغام شد. در سال ۲۰۰۵، سیگیت شرکت "میرا" (Mirra) را که تولیدکننده سرورهای شخصی برای بازیابی اطلاعات بود، خریداری کرد. همچنین "آزمایشگاه های بازیابی اطلاعات اکشن فرانت" (ActionFront) را خریداری کرد که خدمات بازیابی اطلاعات را ارائه می دهد. جنجال ها. در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۴، مقالات فناوری متعددی در سراسر جهان یافته های ارائه دهنده ذخیره سازی ابری بلکبلیز را منتشر کردند که نشان داد هارد دیسک های سیگیت در بین تولیدکنندگان برجسته دیسک سخت کمتر قابل اعتماد هستند. با این حال، آزمایش های بلکبلیز به دلیل داشتن روش شناسی معیوب که دارای متغیرهای محیطی متناقض اس
ت، مانند دمای محیط، ارتعاش و استفاده از دیسک مورد انتقاد قرار گرفته اند. در چشم انداز وسیع تر، درایوهای سازمانی سیگیت به مدت هفت سال در نظرسنجی IT Brand Pulse از متخصصان برتر فناوری اطلاعات به عنوان «قابل اعتمادترین» نامگذاری شدند. در سال ۲۰۱۹، بلکبلیز آمار به روزرسانی شده ای منتشر کرد که گزارش داد درایوهای سیگیت بیشترین خرابی را در سه ماهه دوم سال ۲۰۱۹ داشته اند، در حالی که درایوهای با بهترین رتبه آن توسط توشیبا ساخته شده اند. در اکتبر ۲۰۲۱، گزارشی از سوی جمهوری خواهان سنای ایالات متحده ادعا کرد که سیگیت با فروش قطعات به هواوی در پی تحریم های ایالات متحده علیه این شرکت مخابرات چینی، مقررات اداره صادرات را نقض کرده است. این شرکت نامه دیگری را در اوت ۲۰۲۲ از دفتر صنعت و امنیت وزارت بازرگانی ایالات متحده (BIS) به اتهام نقض تحریم های صادراتی برای فروش هارد دیسک های هواوی دریافت کرد. سیگیت هرگونه تخلفی را تکذیب کرد و مدعی شد که هارد دیسک های ساخت خارجی آن مشمول محدودیت نیستند، زیرا دیسک ها و تجهیزات ساخت آنها محصول مستقیم هیچ فناوری یا نرم افزار نیمه رسانای آمریکایی نبوده اند. در آوریل ۲۰۲۳، سیگیت با وزارت بازرگا
نی ایالات متحده با پرداخت ۳۰۰ میلیون دلار - بزرگ ترین جریمه مدنی اعمال شده توسط وزارت بازرگانی ایالات متحده- برای فروش بیش از ۷٫۴ میلیون دیسک سخت به هواوی بدون مجوز موافقت کرد.
گوزن شمالی ایرلندی بزرگ ترین گونه گوزن بود که در مناطق مختلف اوراسیا از ایرلند تا ژاپن زندگی می کرد و در حدود ۶ هزار سال پیش از میلاد منقرض شده است. چون بیشتر فسیل های این جانور در ایرلند پیدا شده به این نام شناخته شده است. این گونه تا اوایل دورهٔ جُومُون در ژاپن وجود داشته است اما بر اثر تغییرات دمایی پس از آخرین عصر یخبندان و بالا رفتن درجهٔ حرارت محیط در این کشور نیز منقرض شده است. کم قدمت ترین باقی مانده هایی که از این جانور کشف شده اند مربوط به ۷٬۷۰۰ سال پیش بوده و در سیبری کشف شده اند. در یک مطالعه چنین نتیجه گرفته شده است که گوزن شمالی ایرلندی از نظر تبارشناسی به مرال نزدیک است. اما مطالعات بیشتر روی تبارزایش این گونه نشان می دهند که نزدیک ترین گونهٔ امروزی به آن گوزن زرد اروپایی است. شاخ این گوزن به طور شاخصی بزرگ بوده است. یکی از فرضیه هایی که برای توضیح این پدیده مطرح شده آن است که گوزن های نر در تنازع بقا و برای این که در انتخاب جنسی گونهٔ ماده موفق باشند، بسیار با هم می جنگیده اند و در نتیجهٔ این فشارها شاخ های بزرگ و مستحکمی پیدا کرده اند. در نشان دولت ایرلند شمالی از شمایلی از گوزن شمالی ایرلندی
استفاده شده است.
گوزن سیکا یا گوزن ژاپنی یکی از انواع گوزن است، که از آمور تا ویتنام در شرق آسیا و کشور ژاپن یافت می شود. گوزن سیکا اکنون در خاک اصلی قاره آسیا بسیار کمیاب است، اما در ژاپن جمعیت آن بسیار زیاد و حتی بیش از ظرفیت محیطی است. این حیوان به نقاط مختلف دنیا از جمله بسیاری از کشورهای اروپایی، نیوزیلند، فیلیپین، ایالات متحده وارد شده و در بسیاری از نقاط به صورت گونه مهاجم درآمده و باعث آسیب فراوان به محیط زیست بومی شده است. بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۱۰ محققان سوئیسی انجام دادند گوزن سیکا پس از رات قهوه ای مخربترین گونه پستاندار غیربومی قاره اروپا است. بر اساس این تحقیق گوزن سیکا یک تهدید جدی برای جنگل های اروپا محسوب می شود و در برخی موارد نیز ناقل سل گاوی و سل پرندگان به حیوانات بومی است.
چیکن تیکا ماسالا (;; انگلیسی: chicken tikka masala) غذایی است که از پخت تکه های کبابی شده مرغ در سسی که حاوی ادویه های فراوان از جمله ماسالا است بدست می آید و یکی از محبوب ترین غذاهایی است که در اکثر رستوران های هندی سرو می گردد. این سس معمولاً خامه دار و غلیظ است، و بخاطر وجود ادویه جات مختلف نارنجی رنگ است. گفته شده چیکن تیکا ماسالا محبوبترین غذا در رستوران های بریتانیاست و «یک غذای ملی واقعی» خوانده شده. منشأ غذا روشن نیست. هم پنجاب در هند و هم گلاسکو در اسکاتلند به عنوان مناطقی که ممکن است این غذا ابتدا در آنجا تهیه شده باشند، مطرح شده اند. البته با توجه به نام غذا و نوع ادویه (ماسالا) بکار رفته در آن، احتمالاً زادگاه اصلی آن هندوستان یا بنگلادش می باشد.
تورتیا نوعی نان نازک پخته شده از آرد سفید بسیار آسیاب شده است. این نان که ماده آن از ذرت نشأت می گیرد معمولاًً به همراه گوشت برای پختن غذاهایی چون تاکو، بوریتو و انچیلادا استفاده می شود. تورتیا از نوآوری هایی بود که پس از آورده شدن گندم از اسپانیا به قاره آمریکا هنگام استعمار این منطقه ایجاد شد. سرخ پوستان در قدیم برای تهیه تورتیا، ذرت را با دانه کوب در کابیله کوبیده و آماده می کردند.
شی مفرغی نوعی صنایع دستی ساخته شده از مفرغ (برنز) است. سکهٔ پول حتی اگر از مفرغ هم ساخته شده باشد شامل اشیاء مفرغی نمی شود. این اشیاء عمدتاً در دوران باستان ساخته شده اند. ظهور شی مفرغی کمی قبل از ظهور اشیای آهنی بوده است و به زمان ظهور این اشیاء عصر مفرغ گفته می شود.