Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دهستان حومه، یکی از دهستان های بخش مرکزی شهرستان سملقان در استان خراسان شمالی ایران است. مرکز این دهستان، روستای اسلام آباد کرد است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان حومه برابر با ۱۴٬۷۲۵ نفر بوده است.
معصومه تقی پور (زاده ۱۳۳۴ در تهران) بازیگر تئاتر، سینما، تلویزیون و دوبلر ایرانی است. زندگی. معصومه تقی پور حمامی در سال ۱۳۳۴ در تهران زاده شد. بازی در تئاتر را از سال ۱۳۵۰ و همچنین فعالیت در دوبله را از سال ۱۳۶۵ تجربه کرد. کار در سینما را از سال ۱۳۵۲ با فیلم «مغربی» به کارگردانی «رضا فاضلی» آغاز کرد. تدریس تئاتر. آموزش به دانشجویان «کانون تئاتر دانشگاه علم و صنعت ایران» تابستان سال ۱۳۷۹ / تدریس در اداره تئاتر - تدریس در اداره ارشاد رباط کریم. داور جشنواره های منطقه ای در کردستان - شهر کرد. تدریس تئاتر در تبریز ۱۳۶۸.
فهرست وقفه رالف براون یا فهرست جامعی از وقفه ها، رابط ها، فراخوان ها، ساختمان های داده، آدرس های حافظه و درگاه ها و آپکدهای پردازنده برای ماشین های ایکس۸۶، از اوائل دوران رایانه های شخصی در سال ۱۹۸۱ تا سال ۲۰۰۰ است، که بیش تر آن ها هنوز هم در رایانه های شخصی استفاده می شوند. این فهرست سیستم عامل ها، راه اندازها و نرم افزارهای کاربردی را پوشش می دهد. اطلاعات مستندسازی شده و نشده آن، از جمله اشکالات، کاستی ها، راه حل ها، همراه با نسخه و اطلاعات مربوط به تاریخ، معمولاً با جزئیات، در متون امروزی یافت نمی شود. بخش اعظمی از این فهرست بایوس های سیستم و اطلاعات درونی سیستم عامل هایی مانند داس، اواس/۲ و مایکروسافت ویندوز را همانند تعاملات آن ها پوشش می دهد. این پروژه نتیجه تحقیق و تلاش مشترک صدها نفر از مشارکت کنندگان سراسر جهان طی چندین سال است، که توسط رالف براون، محقق مؤسسه تکنولوژی های زبان دانشگاه کارنگی ملون گردآوری شده است. این فهرست به طور گسترده به عنوان مرجع، توسط توسعه دهندگان سیستم های سازگار با آی بی ام و همچنین برنامه نویسان برنامه های دوران پیش از ویندوز استفاده می شود و به این ترتیب به عنوان یک منبع مه
م در توسعه سیستم عامل های مختلف منبع باز، از جمله لینوکس و فری داس تثبیت شده است. امروزه از آن به عنوان یک مرجع برای فراخوانی های بایوس و به منظور توسعه برنامه برای داس و سایر نرم افزارهای سیستمی استفاده می شود. ویرایش ۶۱ این فهرست در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۰ منتشر شد و با متن اسکی حجمی برابر ۸ مگابایت دارد که در هنگام چاپ، به بیش از ۲۵۰۰ صفحه اطلاعات فشرده تبدیل می شود.
دهستان جلال وند نام دهستانی در بخش فیروزآباد شهرستان کرمانشاه استان کرمانشاه در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۴۴۸ نفر (۱۳۴۹ خانوار) بوده است. جغرافیا. جلالوند منطقه ای کوهستانی است. علی اکبر دهخدا در لغت نامه نوشته جلالوند یکی از دهستان های بخش مرکزی کرمانشاه است. این دهستان بین دهستان های عثمانوند، هلیلان، هرسم و رودخانهٔ سیمره واقع شده و منطقه ای کوهستانی است. هوای آن سردسیری سالم است. زیباترین منطقه این طایفه کوه گنجره و جنگل های پوشیده ببری می باشد. محصول عمده آن غلات، لبنیات، کتیرا و محصولات دامی است. جاده اصلی این منطقه از کرمانشاه شروع شده و با گذر از هلشی و بوژان به روستای چنار اولین روستای جلالوند می رسید که حدود۷۰ کیلومتر با کرمانشاه فاصله دارد. مرکز این دهستان آبادی چنار است که شامل دو بخش علیا و سفلی می باشد. دهستان جلالوند از ۳۸ آبادی بزرگ و کوچک تشکیل شده و جمعیت آن در حدود ۶۵۰۰ تن (در سال ۱۳۰۵) است در حال حاضر ۵۵۰۰۰ نفر و ۱۰۰ روستا می باشد؛ و قراء مهم آن به شرح زیر است: دره بادام، یاریجان، چشمه گچ (شامل دوخاندان علینقی وخاندان نجبینن)، کریان، موسی، دوردشت، چنا
ر، سه چکان، ده عباسیان، انجیرک، خوبیاران، توء خشکه. روستاهای. در طرح تقسیمات کشوری مورخ ۱۵ شهریور ۱۳۶۶ مصوب هیئت وزیران، دهستان جلالوندشامل ۶۲ روستا به شرح زیر بوده است: چنار (مرکز جلالوند) شامل چنارعلیا، چنارسفلی، چنار وسطی، چشمه گچ، ده عباسیان، سه چکان (مله شاهی)، فریادرس، سراییلان سرقلعه، زینلان علیا، زینلان سفلی، دول معصوم، دره بادام علیا، دره بادام سفلی، گله سان (قمر)، دوردشت، الکه، تلل، توه خشکه، انجیرک، گاومره، قاپ قوی، کریان، سرآب کریان، کله زرد، تویلگه علیا، تویلگه سفلی، سرزل، علی باقر، سرجوب، میرحسن، بان رمضان، ورگچکه، یاریجان علیا، یاریجان سفلی، ده موسی، خوبیاران علیا، خوبیاران سفلی، قبر بابا، ماخور، می می، میان رود، پلکانه، سگری، سولاب، قله سرخ، گراب، پرگلی علیا و سفلی (کله گوشی)، چشمه کبود چنار، چشمه کبود علیا، چشمه کبود سفلی، تازه آباد خلیفه، لاله بگ، نوراز، دارونه، قله چهر، ملک حسین یاریجان، شجاع و ... در تقسیم بندی های جدید برخی روستاها مانند پله کبود، واله دشته، مله سرخ، تکیه تاویران و زینلان پشت تنگ (علیا و سفلی) از دهستان جلالوند جدا شده اند.
دهستان جگیران، یکی از دهستان های بخش دشت ذهاب شهرستان سرپل ذهاب در استان کرمانشاه ایران است. مرکز این دهستان، روستای گرده نو است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان جگیران برابر با ۲،۰۳۲ نفر بوده است.
دهستان کلاشی نام دهستانی در بخش کلاشی شهرستان جوانرود، استان کرمانشاه در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۹۲ نفر (۸۷۴ خانوار) بوده است.
دهستان کندوله نام دهستانی در بخش دینور شهرستان صحنه، استان کرمانشاه در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۸۰ نفر (۱۲۹۶ خانوار) بوده است. طبق عهدنامه ارزنه الروم 19 ذیقعده سال 1238هجری قمری که بین نمایندگان ایران و عثمانی در مکانی به همین نام امضا شد پس از دستور دولت عثمانی کرد های بابانی ساکن سلیمانیه به کندوله و نواحی شمالی آن کوچ کردند. تا قبل از این عهدنامه سلیمانیه جزئی از خاک ایران بود اما پس از این عهدنامه سلیمانیه به عثمانی واگذار شد خاندان بزرگ بابان به اجبار دولت عثمانی از سلیمانیه کوچید و به این منطقه آمد. نام فامیلی این مهاجران سلیمانی ، پاشایی ، پاشایانی و بابانی است.
دهستان کرماجان نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان کنگاور، استان کرمانشاه در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۲۴۳ نفر (۹۹۴خانوار) بوده است.
دهستان خانه شور نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان ثلاث باباجانی، استان کرمانشاه در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۶۲۳ نفر (۱۶۱۵ خانوار) بوده است.
دهستان خزل غربی نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان کنگاور، استان کرمانشاه در ایران است که مردمانش به زبان لکی سخن میگویند. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹۸۷ نفر (۱۱۷۲ خانوار) بوده است.
دهستان خدابنده لو نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان صحنه، استان کرمانشاه در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۸۹ نفر (۸۸۵ خانوار) بوده است.
دهستان کیونانات نام دهستانی در بخش کلیائی شهرستان سنقر، استان کرمانشاه در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۹۵ نفر (۱۰۰۵ خانوار) بوده است.
فرخ ساجدی (زادهٔ ۱۳۲۱ در تهران – درگذشته ۲۹ بهمن ۱۳۹۷ در تهران) بازیگر سینمای ایران بود. زندگی. فرّخ ساجدی متولّد ۱۳۲۱ در تهران است. او فارغ التّحصیل آکادمی هنرپیشگی از «اچ.ای.ام.» برلین غربی است. وی فعالیت سینمایی خود را در مقام بازیگری از سال ۱۳۴۶ با فیلم وسوسه شیطان آغاز کرد. ساجدی در فیلم هایی چون «بیگانه بیا» به کارگردانی مسعود کیمیایی و «پنجره» ساخته جلال مقدم نیز بازی کرده بود. فرخ ساجدی روز دوشنبه ۲۹ بهمن ۱۳۹۷ در سن ۷۶ سالگی درگذشت. آراء دیگران. تقی مختار، نویسنده و منتقد هنری، کارگردان و بازیگر تئاتر و سینما، از دوران آغاز فعالیت های هنری فرخ ساجدی می گوید: «ساجدی در سینمای ایران از آن دسته هنرمندانی بود که از لحاظ فیزیکی و از لحاظ طرز تفکر و جایگاه طبقاتی اش کمی با بازیگران دیگر آن دوران تفاوت داشت. او پسر یک تیمسار بود و از یک خانواده طبقه بالا می آمد. قرار بود در ۱۷ یا ۱۸ سالگی برود و تحصیلاتی در زمینه معماری انجام دهد. ولی در همان سال اول اقامتش در آلمان در فستیوال سینمایی برلین شرکت کرد و متوجه شد که چه ارج و قربی به هنرمندان گذاشته می شود و همان جا به جلال و شکوه این کار پی برد و بعد هم به جای
معماری و ساختن آسمانخراش به دنبال آموزش بازیگری رفت و در بازگشت به ایران، قبل از اینکه وارد سینما بشود مدیر تئاتر ۲۵ شهریور یا همان تئاتر معروف به «سنگلج» شد.»
عباس منتجم شیرازی (زادهٔ ۱۳۱۴ در شیراز – درگذشتهٔ ۲۲ مرداد ۱۴۰۱ در اصفهان) خواننده و بازیگر اهل ایران بود. او در دههٔ ۱۳۴۰ با خواندن ترانه های محلی به شهرت رسید و به بازیگری در سینما نیز پرداخت. وی برای نخستین بار، ترانهٔ فولکلور واسونک شیرازی را در یک فیلم سینمایی اجرا کرد. زندگی نامه. عباس منتجم شیرازی در سال ۱۳۱۴ در شیراز زاده شد و از کودکی موسیقی محلی را فرا گرفت. عباس منتجم شیرازی در سال ۱۳۴۱ با خوانندگی و بازیگری در فیلم عروس دهکده وارد سینما شد و در ۱۰ فیلم به بازیگری پرداخت. او در ۲۳ فیلم به عنوان خواننده، ۱ فیلم به عنوان نوازنده و آهنگساز و ۱ فیلم به عنوان تهیه کننده حضور داشت. وی همچنین به همراه شکر شیرازی در چند قسمت از برنامه تلویزیونی به نام «شهر من شیراز» ساخته ایرج بردبار ظاهر شد. عباس منتجم شیرازی نخستین کسی است که برای شهر شیراز ترانه خواند و ترانهٔ فولکلور واسونک شیرازی را برای نخستین بار در یک فیلم سینمایی اجرا کرد و به گوش مخاطبان رساند. او پس از انقلاب ۱۳۵۷ در محلهٔ سعدیهٔ شیراز، در یک داروخانه مشغول به کار شد. وی در زمان جنگ ایران و عراق در عملیات والفجر ۸ حضور داشت و از ناحیهٔ سر مورد ا
صابت ترکش خمپاره قرار گرفت و دچار آسیب دیدگی جدی شد. او بعدها به اصفهان رفت و به همراه پسرش تا پایان زندگی در آن شهر ماند. عباس منتجم از دههٔ ۱۳۷۰، در برخی مناسبت ها به عنوان خوانندهٔ محلی، به شبکهٔ تلویزیونی فارس دعوت شد و به اجرای برنامه پرداخت. او در سال ۱۳۸۰ در یک ویژه برنامهٔ تلویزیونی در شبکه فارس مورد تقدیر قرار گرفت. وی همچنین در سال ۱۳۹۲ به همراه نگهدار جمالی، مهمان برنامهٔ تلویزیونی «ویتامین ث» با اجرای علی ضیا بود. در سال ۱۳۹۵ در جشنوارهٔ موسیقی فجر فارس، از وی تجلیل به عمل آمد. کتاب از "گشایش تا نوا" به کوشش فرشته اسدپناه از زندگی نامه عباس منتجم شیرازی گردآوری شده است. عباس منتجم شیرازی، ۲۲ مرداد ۱۴۰۱ در اصفهان درگذشت.
قلعهٔ شوری یا قلعهٔ چیودا قلعه ای است که در ناها، اوکیناوا، استان اوکیناوا، ژاپن، این قلعه در پادشاهی ریوکیو قرار داشته و در سال ۱۹۴۵ در طی نبرد اوکیناوا تقریباً به طور کامل ویران شده است. بازسازی این قلعه در طی سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۹۲ انجام شده است. آتش سوزی صبح ۳۱ اکتبر ۲۰۱۹ در ساختمان های حیاط اصلی باعث نابودی این بخش ها شد.
بیودو-این یک معبد بودایی است که در شهر اوجی، کیوتو در استان کیوتو، ژاپن واقع شده است.
قلعه بالمورال یکی از اقامتگاه های اصلی خانواده سلطنتی بریتانیا در اسکاتلند است. مساحت زمین های احاطه کننده کاخ بالغ بر ۲۰ هزار متر مربع است. قلعه بالمورال با هزینه شخصی ملکه ویکتوریا خریداری و بازسازی شد. این ملک اکنون از املاک شخصی چارلز سوم و متعلق به خاندان سلطنتی بریتانیا محسوب می شود. معمولاً الیزابت دوم، ملکه بریتانیا ماه های اوت و سپتامبر را در دژ بالمورال سپری می کرد. قلعه بالمورال از سال ۱۸۵۲ یکی از اقامت گاه های خاندان سلطنتی بریتانیا محسوب می شود.
آشور (به خط میخی آشوری: 𒀭𒀀𒇳𒊬) خدای ملی آشوری ها در دوران باستان تا زمانی که به تدریج به مسیحیت گرویدند بین قرن های ۱ و ۵ میلادی بود. نام. املای نام ایزد آشور دقیقاً مانند نام شهر آشور است. در متون آشوری، اصطلاح آشور هم می تواند به شهر و هم به خدایی اشاره کند که نام یکسانی دارند. خدایی که الوهیت اصلی شهر است یا جایی که پناهگاه این خدا در آن واقع شده است. شرایطی که یادآور موقعیت آتنا در آتن است. این که نام خدا یا شهر کدام یک مقدم بر دیگری ست، نامشخص است. تقریباً نیمی از نام های تئوفوریک دوره آشوری کهن به خدای آشور مربوط می شوند و حدود چهار درصد نام های دیگر به شهر آشور اشاره دارند. با این حال کاملا مشخص نیست که اصطلاح آشور در نام ها به خدا اشاره دارد یا شهر. در کتیبه های سارگون دوم از آشور به عنوان آنشار یاد می شد و در زمان سناخریب به روشی رایج برای املای نام او تبدیل شد. پس از سقوط دولت آشور، ایزد آشور همچنان به عنوان آنشار در اوروک نو بابلی مورد احترام بود. از آنجایی که پادشاهان آشور عموماً تمایلی به اجرای پرستش آشور در حوزه های موضوعی نداشتند، فرض بر این است که آشور به طور طبیعی توسط آشوریان به اوروک معرفی ش
ده است. شخصیت و شمایل نگاری. آشور خدایی است که ذاتاً با شهرش مرتبط است. لامبرت پیشنهاد کرده بود که خدای آشور تپه خدایی شده ای است که شهر آشور بر روی آن ساخته شده بود. همچنین این احتمال وجود دارد که صخره ای که بر روی رودخانه دجله در نزدیکی شهر آشور قرار دارد، محل اصلی آیین آشور بوده است. نمایش احتمالی آشور در مهرهای آشوری قدیم، نقوش محراب گاو نر است که معمولاً در مهرهای کولتپه و بر روی مهرهای متعلق به مقامات عالی آشور ظاهر می شود. تاریخ. هزاره سوم پیش از میلاد. اطلاعات کمی در مورد شهر آشور در هزاره سوم وجود دارد، اما این شهر ممکن است اهمیت مذهبی داشته باشد. در حالی که این شهر دارای معبدی بود که به ایشتار محلی خود (ایشتار اشور) اختصاص داده شده بود، هیچ نام شناخته شده ای از آشور به عنوان یک خدای متمایز وجود ندارد. معلوم نیست در این زمان کیش آشور وجود داشته است یا خیر، اگرچه به دلیل کمبود شواهد نمی توان این احتمال را رد کرد. دوره آشوری کهن. دوره قدیم آشور معاصر با دوره ایسین-لارسا و بابل قدیم در جنوب بین النهرین پس از استقلال شهر از اور است. در این دوره، معبد آشور توسط اقامتگاه های شهر ساخته و نگهداری می شد. آشور
در متونی مانند عهدنامه و کتیبه های سلطنتی ظاهر می شد و پادشاهان مشروعیت سلطنت خودشان را به این خدا متصل می کردند. در دوره آشور قدیم، پادشاهان هرگز لقب پادشاه را بر عهده نمی گرفتند، در عوض خود را فرماندار یا حاکم شهر می خواندند و به جای آن عنوان پادشاه را برای آشور حفظ می کردند. پونگراتز-لایستن خاطرنشان می کند که موارد مشابهی را می توان در لاگاش پیش از دوره سارگونی یافت، جایی که پادشاهان لاگاش خود را به عنوان فرماندار لاگاش تعیین می کردند. همچنین در دوره آشور قدیم، پادشاه هنوز کاهن اعظم آشور نبود. اولین عبارتی که خدای آشور پادشاه شهر است و فرمانروا نماینده او بود، در مهر سیلولو است. جایی که متن با این جملات آغاز می شود: «آشور پادشاه است، سیلولو فرماندار آشور است».
جاده ئی۸۰۱ اروپا یکی از جاده های درجه ۲ قاره اروپا است. این جاده از شهر کویمبرا (پرتغال) شروع شده و در شهر ورین (اسپانیا) به پایان می رسد.
جاده ئی۸۰۲ اروپا یکی از جاده های درجه ۲ قاره اروپا است. این جاده که در کشور پرتغال قرار دارد از شهر براگانسا شروع شده و در شهر اوریکی به پایان می رسد.
جاده ئی۸۰۳ اروپا یکی از جاده های درجه ۲ قاره اروپا است. این جاده که در کشور اسپانیا قرار دارد از شهر سالامانکا شروع شده و در شهر سویا به پایان می رسد.
جاده ئی۸۰۴ اروپا یکی از جاده های درجه ۲ قاره اروپا است. این جاده که در کشور اسپانیا قرار دارد از شهر بیلبائو شروع شده و در شهر ساراگوسا به پایان می رسد.
جاده ئی۸۰۵ اروپا یکی از جاده های درجه ۲ قاره اروپا است. این جاده که در کشور پرتغال قرار دارد از شهر فامالیکوا شروع شده و در شهر شاوس به پایان می رسد.
جاده ئی۸۰۶ اروپا یکی از جاده های درجه ۲ قاره اروپا است. این جاده که در کشور پرتغال قرار دارد از شهر تورس نواس شروع شده و در شهر گوارده به پایان می رسد.
جاده ئی۸۲۱ اروپا یکی از جاده های درجه ۲ قاره اروپا است. این جاده که در کشور ایتالیا قرار دارد از شهر رم شروع شده و در شهر سن چزارئو به پایان می رسد.
آشور (به ؛ نویسه گردانی: آثور یا ؛ نویسه گردانی: بت نهرین)، ؛ سرزمینی کهن در بخش میانی رود دجله و کوهستان های مجاور آن است. نخستین پایتخت آشور، شهر آشور در ساحل شرقی رود دجله در جنوب موصل امروزی، و پس از آن کالح (روستای النعمانیه، موصل امروزی) و سپس نینوا (موصل امروزی) و برای مدت کوتاهی دور شاروکین (خورس آباد) هم بوده است. نام شهر و سرزمین آشور از نام خدای بزرگ آشوری های باستان، به نام آشور گرفته شده است. ساکنان. آشوری ها اصالتاً از نژاد سامی بودند و زبان آنها از شاخه زبان های سامی و با سایر زبان های سامی، مانندِ عربی و عبری هم ریشه است. آشور در آغاز یکی از استان های دولت های سومر، اکد و بابل بود. در سال ۱۸۰۰ پ.م. فرمانروایان اولیه آشوری شهرهای آشور، اربلا (اربیل امروز) و آراپخا (کرکوک امروزی) را متحد کردند و سلسله های پادشاهی آشور بعد از سال ۱۴۲۰ پ.م. شکل گرفتند. چون سرزمینشان مانند بابل حاصلخیز نبود ناچار شدند که از دسترنج دیگران استفاده کنند، این بود که باج گیری و دست اندازی به سرزمین های دیگر را در پیش گرفتند. در نتیجه دولت آشور یک دولت حرفه ای جنگجو و متجاوز شد. تاریخ آشور. تاریخ آشور باستان به سه دوره ت
قسیم می شود: دوره آشوری کهن. دولت آشور دولت مهمی بود که در خاورمیانه باستان تشکیل شد و در آغاز تابع بابل بود. در سال ۱۸۰۰ پ. م فرمانروایان اولیه آشوری شهرهای آشور، اربلا (اربیل) و آراپخا (کرکوک) را متحد کردند و سلسله های پادشاهی آشور بعد از سال ۱۴۲۰ پ. م شکل گرفتند. آشور حدود هزار سال دوام کرد. آشوری ها چون سرزمینشان مانند بابل حاصلخیز نبود باج گیری و دست اندازی به سرزمین های دیگر را در پیش گرفتند. در نتیجه دولت آشور یک دولت حرفه ای جنگجو و متجاوز شد. بزرگ ترین پادشاه این دوره اریشوم یکم می باشد. اما پس از مدتی بابل دوباره موفق شد آشور را مطیع خود کند. از وقایع مهم این دوره پیدا شدن قومی صحراگرد و تازه نفس از عربستان بود که آشور و بابل را تحت فشار قرار دادند، این مردمان در تاریخ به آرامی ها مشهور هستند. منابع میخی سومری و اکدی قدیم- قرن ۲۳ پ. م - قدیمترین اطلاعات در رابطه با تاریخ آشور هستند و مدارک زیر جزئی از منابع مزبور است: در میان رودان- بین النهرین ـ قدیم مبدأ تاریخی وجود نداشت و سالشماری از روی وقایع برجسته به عمل می آمد و هر سال به نام واقعه ای برجسته که وقوع یافته بوده نامیده می شد. از آنجمله بود وقا
یع مربوط به لشکرکشی های شاهان سومر و اکد به جبال زاگرس. به استثنای متون دستهٔ اول که مانند اسناد میخی عادی بر صفحات سفالین منقور می شده دیگر نوشته ها بر استوانه ها، مخروط ها یا منشورهای سفالین و صفحات سنگ نقر می گشت و عادت به مناسبت ساختمان عمارتی در پی آن قرار داده می شد. بانیان آن می پنداشتند که وقتی ساختمان کهنه شد و فروریختن آغاز کرد یکی از پادشاهان آینده تصمیم به تجدید بنای آن گرفته و دیوارها را برداشته کتیبه را مکشوف خواهد ساخت و خاطرهٔ اعمال پادشاهان بدین نحو محفوظ خواهد ماند. کتیبه های پیروزی یا فتح نامه ها بر روی کار و نمای سنگی اتاق های کاخ ها نیز در جای نمایانی نقر می شد. امپراتوری آشور میانه. شهر آشور اولین پایگاه آشوری ها به شمار می آید و توسعه قدرت آنان از همین شهر آغاز شد، به طوری که امپراتوری آشور میانه را بنیاد نهادند و گستره قدرت آشوری ها در زمان فرمانروایی توکولتی نینورتای یکم (۱۲۰۷–۱۲۴۴پ. م) به منتهای اوج خود رسید و آشوری ها حاکم مطلق سراسر میان رودان شدند؛ و حدود کشور از خاور و غرب توسعه یافت و لبنان و سوریه و فلسطین و مصر امروزی در تصرف آشوریان بود. بزرگ ترین پادشاه این دوره آشور-ناصیر-پ
ال دوم است که توانست مرزهای آشور را تا حدود پادشاهی تیگلات-پیلسر یکم گسترش بدهد. اگرچه آشور در این دروه قویترین حکومت غرب آسیا بود اما پس از مدتی قومی شمالی (ساکن ارمنستان کنونی) بر ضد دولت آشور قیام کردند و دولت آرارات یا وان را پایه گذاری کردند، پس از این شورش، اقوام دیگر تحت حکومت آشور از اطاعت دولت آشور سرباز زدند و در نهایت شورشی در آشور این دوره را به پایان رسانید. امپراتوری آشوری نو. پس از «امپراتوری میانه آشور»، قدرت آشوری ها رو به سستی گذاشت، به طوری که تا دو یا سه سده پس از امپراتوری آشور میانه توسط اقوام بی تمدن مورد دست درازی و غارت قرار گرفتند، تا اینکه به مرور به خودباوری رسیدند و جان دوباره گرفتند و درست در همین زمان بود که عظمت و شکوه گذشته شکوفا شد و تمدن میان رودان شکل گرفت. بزرگ ترین پادشاه این دوره تیگلات-پیلسر سوم است که ابتدا به بابل لشکرکشی کرد و موفق شد بابلی ها و کلدانی ها را شکست بدهد، سپس به قسمت های شمالی لشکرکشی کرد که توانست قسمت های جنوبی سرزمین آرارات را ضمیمه آشور بکند ولی موفق به فتح پایتخت آن نشد. نخستین دورهٔ تهاجم آشور. لشکرکشی های سلاطین آشور که در قرن نهم پ. م در نقاط زا
گرس تجدید گشت - همچون گذشته - جنبهٔ دستبرد داشت و هدف آن بیشتر غارت دام ها و گرفتن اسیر و برده بود. هر بار که لشکریان آشور نزدیک می شدند به وسیلهٔ آتشی که در قلل می افروختند از نزدیکی ایشان باخبر می شدند. بیشتر ساکنان دهکده های خویش را ترک کرده دام ها را به قلل صعب الوصول کوه ها سوق می دادند و دشمن علی الرسم جسارت نمی کرد ایشان را تعقیب کند. عامه مردم از ماندن در دهکده های مستحکم خویش امتناع می ورزیدند زیرا با اینکه نقاط مزبور با حصاری محصور و برای دفاع در مقابل حملهٔ دهکده های مجاور یا امارت های کوچک کافی بود، آنقدر قدرت و استحکام نداشت که محاصرهٔ منظم لشکریان آشور را که با بهترین وسایل فنی زمان خویش مجهز بودند تحمل کند؛ و در نتیجه در پناه بردن به کوه ها امید بیشتری برای حفظ افراد و دام ها وجود داشت؛ ولی چون نیروهای تولیدی ترقی و تکامل یافتند اموال و ثروت هایی به وجود آمد که بردن آن به کوه ها مشکل بود و به هر تقدیر اِعمال چنین شیوه ای، از تجاوز آتی نمی توانست جلوگیری کند. نخستین هدف تهاجم آشوریان زاموآ بود. در آن زمان از دریاچه ارومیه تا بخش علیای رود دیاله را به این نام زاموآ می نامیدند. در پایان قرن دهم پ.
م. آداد-نراری دوم پادشاه آشور - ۹۱۱ تا ۸۹۰ پ. م - ناحیه ای از آن سوی زاب بزرگ سفلی - مرز کشور لولوییان - از هابهی و زاموآ تا گردنه های کشور نامار را درنوردید و قبل از آن نیز بسوی سرچشمهٔ زاب بزرگ رفته به کشور مهری که در نزدیکی کرانه های غربی دریاچهٔ ارومیه واقع بود رسید. در عهد پادشاهان بعدی آشور توکولتی نینورتای دوم که در سال - ۸۸۵ پ. م - لشکر کشید و آشور-ناصیر-پال دوم که در سال - ۸۸۳، ۸۸۱، ۸۸۰ پ. م - لشکر کشید تجاوز و لشکرکشی به اراضی زاگرس دوام یافت ولی لشکرکشی های آشور-ناصیر-پال دوم از دیگر تجاوزات جدی تر بود. دورهٔ دوم تهاجم آشور - تیگلات-پیلسر سوم. تهاجم آشور در سال - ۷۴۴ پ. م - با حمله به نامار آغاز گردید. لازم است ذکر شود که تیگلات-پیلسر سوم و جانشینان وی نسبت به سرزمین مفتوح رفتاری جز آنچه شاهان پیشین داشتند پیش گرفتند. پیشتر بخش اعظم ساکنان ناحیهٔ تسخیر شده را سر می بریدند و فقط عده معدودی افراد کارآمد را، برهنه کرده، طوق و زنجیر بر گردنشان نهاده و به بردگی می بردند ولی از زمان سلطنت تیگلات-پیلسر سوم تشخیص دادند که این شیوه نامناسب و از لحاظ نتایج حاصله برای طبقهٔ حاکمه و دولت آشور کم سود است. این ب
ار چون توانسته بودند سرزمین مفتوح را جزو خاک آشور سازند، مردم آن دیار را در محل باقی گذاشته مالیات های سنگین بر ایشان وضع می کردند یا - در بیشتر موارد - ایشان را، به شیوه ای متشکل، با بخشی از اثاث البیت و لوازم و کودکان و غیره، به نقاطی که قبلاً بر اثر لشکرکشی های آشور ویران و غیر مسکون شده بوده تبعید می نمودند و به جای آنان ساکنان نقاطی را که در دیگر مرزهای پادشاهی خویش مسخر کرده بودند، ساکن می ساختند. بدین طریق بهره برداری عقلایی تری از اراضی امپراتوری آشور تأمین می شد و عواید آن منظم تر وصول می گردید و انتقال و تغییر محل مردم امکان تبانی و مقاومت در برابر متجاوزان را برای مردم دشوار می ساخت. در سال - ۷۴۴ پ. م - لشکریان آشور که ظاهراً از سال پیش آمادهٔ سفر جنگی خویش گشته بودند بسوی بخش علیای رود دیاله حرکت کرده وارد سرزمین پارسوآ شدند. در سرزمین مزبور، مردم بومی غیرایرانی متمکن بودند و در اواخر قرن نهم پ. م نیز چنین بوده. اینان چند دولت بسیار کوچک داشتند و سال نامه ها ایشان را، بنام مؤسسان سلاله هایشان می خوانند بیت زاتی، بیت کاپسی، بیت سانگی یا بیت ساکّی و بیت تزّکّی. جریان عملیات جنگی واجد خصوصیاتی بود که
پیشتر از آن سخن رفت؛ به این معنی که ساکنان محل در کوه ها پنهان شدند و در موارد نادر به قلعه ها پناه برده کوشیدند محاصره را تحمل و مقاومت کنند و آشوریان نیز دهکده ها و نقاط مسکونی را که به تصرف درمی آوردند سوزانده و هرچه و هرکه به دستشان می افتاد ضبط و سیر می کردند. آشوریان بعضی از فرمانفرمایان را نیز اسیر کردند. دیگر شاهان توانستند با کسان خویش در کوه ها پنهان شوند. چنانچه اسیران به گروه هایی که سخت با آشوریان دشمنی می ورزیدند منتسب می بودند ایشان را با سخت ترین شکنجه ها می کشتند و بر نیزه می نشاندند. بخشی از سرزمین مفتوح جزو خاک آشور گشت و حاکم نشین پارسوآ نامیده شد و مرکز آن دژ نیکور بود. از آنچه گفته شد چنین بر می آید که لشکرکشی تیگلات- پیلسر سوم با لشکرکشی های دیگر پادشاهان آشور در قرن نهم پ. م تفاوتی نداشته است؛ ولی در کل خصوصیات جدیدی این لشکرکشی را ممتاز می سازد. تیگلات- پیلسر سوم در بیت زاتّی - که ناحیه ای بود جزو حاکم نشین نوین - عده ای از اسیران را آزاد کرد ولی قبلاً انگشتان ایشان را قطع کرد تا به کار جنگ نخورند ولی در ایالت نوبنیاد شهر آشور به منزله کارگر و موضوع بهره کشی مورد استفاده قرارگیرند. ت
یگلات-پیلسر سوم کوشید حتی در اراضی که مستقیماً جزو متصرفات آشور نشده بوده نیز استثمار و بهره کشی منظم از مردم را روبراه نماید یعنی خراج سالیانه ای بر ایشان وضع کند؛ مثلاً در بیت کاپسی چنین کرد و باتتانو شاه آنجا، داوطلبانه پرداخت خراج و مالیات و عوارض را به عهده گرفت و تیگلات-پیلسر سوم در عوض متعرض دژ وی موسوم به کارکاریخوندیر نگردید. ویل دورانت در تاریخ تمدن خود می گوید: حکومت آشور بانی پال که بر منطقه وسیع آشور، بابل، ارمنستان، سرزمین ماد، فلسطین، سوریه، فنیقیه، سومر، عیلام و مصر سایه انداخته بود، بدون تردید یکی از بزرگ ترین سازمان های اداری بود که جهان مدیترانه یا خاور نزدیک تا آن زمان به خود دیده بود و تنها حمورابی و تحوتموس سوم بودند که قبل از آن بدین گونه دستگاه اداری، آن هم نه شبیه به آن، نزدیک شده بودند و تنها پس از آن، دستگاه اداری هخامنشی پیش از حمله اسکندر بود که توانست با آن برابری کند. سقوط آشور. سرانجام شهر آشور در ۶۱۲ پ. م با هجوم پادشاهی ماد سقوط کرد و سپس در نینوا امپراتوری آشور در ۶۱۴ پ. م با هجوم نیروهای متحد پادشاهی ماد و امپراتوری بابل نو سقوط کرد و نابود شد و برای همیشه از صفحه تاریخ محو
گردید، نابودی آشور آغاز صعود پادشاهی ماد به شاهنشاهی ماد بود. آشور در دوران هخامنشی. آشوریه هخامنشی یا آشورا ( "Aθurā") نام منطقه ای در شاهنشاهی هخامنشی در حدود عراق فعلی بود که توسط آخرین حکمرانان آشوری(زبان اکدی) اداره می شد. همچنین این منطقه در زبان آرامی نو آثورا و در زبان یونانی آثوریا خوانده می شود. حکومت آشوریهٔ هخامنشی بین سال های ۵۳۹ تا ۳۳۰ پیش از میلاد تحت حکمرانی کوروش بزرگ یا عنوان یکی از ساتراپی های هخامنشیان وجود داشته. همچنین در کتیبه های هخامنشی از آن به عنوان داهو به معنای گروهی از مردم یا کشوری و مردمانش بدون مفهوم اداری یاد شده است.امپراتوری آشور در شمال عراق، شمال شرق سوریه و جنوب شرقی آناتولی کنونی از بالای دجله تا بالای فرات گسترش داشت. امپراتوری آشوری نو پس از یک دوره جنگ های داخلی سهمگین و پس از اتحاد و یورش مردمان ایرانی (مادها و پارس ها)، بابلی ها و کیمری ها در اواخر قرن هفتم پیش از میلاد بسیار ضعیف گشت و پس از نبرد نینوا ۶۱۲ و تا سال ۶۰۵ پیش از میلاد به طور کامل سقوط کرد. بین سال های ۶۰۵ تا ۵۵۹ پیش از میلاد منطقهٔ آشوریه بین امپراتوری ماد در شرق و امپراتوری بابلی نو در غرب تقسیم شد