Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه اسماعیل دوم و محمد خدابنده اخوت برقرار کرد و به حکومت برگردانده شد؛ ولی او به ارتباط با عثمانیان ادامه داد و در ۱۰۰۰ عباس به لاهیجان آمده و احمد به شیروان و سپس استانبول گریخت و آنجا درگذشت. شاه عباس پس از آواره کردن خان احمد خان و ورود به لاهیجان دستور داد باغی را که در مقابل قصر خان احمد خان بود و انواع گل ها و اقسام میوه ها در آن دیده می شد خراب و به زمین بازی چوگان و قپق اندازی تبدیل کردند و پیرامون آن را درخت کاشتند. او همچنین دستور داد باغ بیشه دژ خان احمد خان را که از آثار بزرگ بود، ویران کردند و به این ترتیب اثری از دودمان کیائیان گیلان به ویژه خان احمد خان نگذاشتند، زیرا وی پسری نداشت که حفظ نام او نماید. حالا دیگر همه گیلان تحت انقیاد یک وزیر مرکزی بود و پس از مرگ دارنده امتیاز و سردار فتح کننده آن فرهادخان در ۱۰۰۸ تا آخر سلسله صفوی جزو اراضی خاصه شد. از آن زمان تاریخ گیلان فقط به طور پراکنده پرحادثه بوده است. در دوره شاه سلیمان اول در جنوب روسیه شورش قزاقان استپان رازین اتفاق افتاد و یورشهایی به اراضی ایرانی در ساحل خزر رخ داد و نیروهایی در بیه پیش قاضیان صوفی جمع شدند. در دوره اشغال گیلان توسط ر
وسیه بین ۱۱۳۶ تا ۱۱۴۷ آن ها دو پایگاه در لاهیجان ساختند و در دوره جمهوری شورایی گیلان شهر یک بار دیگر زیر نفوذ روسها قرار گرفت. بنا به گملین جهانگرد در ۱۷۷۲ لاهیجان هفت سال قبل به هدایت الله خان فومنی تسلیم شده بود. بعداً کنترل قاجاری در آن مستقر شد ولی آخرین حاکم موروثی لاهیجان، میرزا احمد خان سالار مؤید، توسط دولت مشروطه در ۱۹۰۷ برکنار شد. آثار تاریخی این شهر شامل مقابر متعدد سادات کارکیایی ست. در سالهای اخیر لاهیجان بیشتر اهمیت اداری اش را به رشت واگذارده ولی هنوز واجد اهمیت تجاری به عنوان مرکزی برای صنایع ابریشم و توتون محلی گیلان و مرکزی برای پرورش مرکبات است؛ چای اولین بار در ۱۹۱۴ وارد منطقه خزر شد و بعداً رضا شاه متخصصین چینی را برای شروع کشت آن در کوهپایه های لاهیجان که به جلگه ساحلی می پیوندد استخدام کرد. شأن و شکوه لاهیجان در زمان خان احمد خان است. خان احمدخان یکی از حاکمان لاهیجان در قرن دهم است و کمتر حاکمی در گیلان چنین قدرتی را به خود دیده است و لاهیجان از این نظر در دوران طلایی خود بود. شهرستان لاهیجان به گواهی تاریخ در گذشته مرکز حکومت بیه پیش بوده و وسعت آن سرزمینی از سفیدرود تا چالوس را در ب
ر می گرفته است. دوره معاصر دومین دوره طلایی لاهیجان در نیمه دوم قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شروع شد. توسعه نوغانداری و تجارت ابریشم و کشت چای منجر به تجدید حیات شهر شد. رابینو در این خصوص در اوایل قرن بیستم نوشته است: «این شهر مرکز تجارت ابریشم و چندین ساختمان با سقف فلزی برای خشک کردن پیله ها در آن توسط کنسرن های فرانسوی و شامی بنا شده است». در ۱۹۰۲ در لاهیجان بود که اولین کشت چای به ابتکار کاشف السلطنه کنسول وقت ایران در هند که ۳۰۰۰ دانه چای آسامی را به کشور قاچاق کرد آغاز شد. زان پس تپه های لاهیجان تدریجاً از باغات چای پوشیده شد و کارخانه ها برای فراوری چای در شهر و حومه اش تأسیس شد (اولین کارخانه در ۱۹۳۲ تأسیس شد). چای لاهیجان، که به خاطر تندی و عطرش شناخته می شود نوشیدنی محبوب ایرانیان شده است. لاهیجان در جریان نهضت جنگل که در پی انقلاب مشروطه گیلان را شعله ور کرد مرکزی برای خیزش سیاسی شد. در بیه پیش شورش توسط دکتر حشمت (اعدام ۱۹۱۹) سازماندهی شد. او کانال آبی حفر کرد که تا به امروز با عنوان حشمت رود نام او را بر خود دارد و سرزمین های شمال لاهیجان را آبیاری می کند. در جریان جنگ جهانی دوم هواپیماهای شوروی
در ۷ شهریور ۱۳۲۰ این شهر را بمباران کردند که منجر به کشتن عده ای در چهارراه اصلی شهر شد. در تقسیمات جدید کشوری ایران که در زمان رضا شاه پهلوی شکل گرفت، لاهیجان از بخش های شهرستان رشت بود. در ۲۸ خرداد ۱۳۲۴ به تصویب هیئت وزیران، لاهیجان به شهرستان تبدیل شد و بخش های رودسر و لنگرود نیز از رشت جدا و تابع شهرستان لاهیجان شدند. جغرافیا. لاهیجان منطقه ای است که از شمال به دریای مازندران، از شرق به لنگرود، از جنوب به دیلمان، از جنوب غربی به سیاهکل و از غرب به آستانه اشرفیه محدود می شود که در ۵۰ درجه و صفر دقیقه شرقی و در ۳۷ درجه و ۱۱ دقیقه شمالی عرض جغرافیایی قرار دارد. در سال ۱۳۸۹، جمعیت شهر لاهیجان ۱۶۶٬۱۹۱ نفر برآورد شده است. این شهر ساخته شده بر سرزمینی هموار و جلگهای است که حاصل رسوبات به جای مانده از رودهای گیلان است. از نظر موقعیت جغرافیایی و ویژگی های تاریخی یکی از شهرهای مهم گیلان به شمار می رود و مدت ها مرکز بخش بیه پیش گیلان بوده است. شهرستان لاهیجان دارای دو بخش رودبنه و مرکزی و ۸ دهستان به نام های رودبنه، دهستان شیرجوپشت، آهندان، بازکیاگوراب، لفمجان، چوشل ،لیالستان و لیل است. این شهرستان بر پایه آخرین سر
شماری در سال ۱۳۸۵، دارای جمعیتی بیش از ۱۶۲٫۸۹۸ نفر بوده است که حدود نیمی از آن را جمعیت روستایی و نیم دیگر را شهری تشکیل می دهد. شهرستان لاهیجان به دلیل تجدید تقسیمات متعدد در گیلان از ابتدای قرن بیستم به طرز قابل توجهی کوچک شده است. در تجدید نظر ۱۹۳۷ لاهیجان شهرستانی بود که همه شرق سفیدرود در گیلان را شامل می شد. در ۱۹۶۱ دو شهرستان به نامهای لنگرود و رودسر در این منطقه ایجاد شدند. در ۱۹۶۱ آستانه اشرفیه و سیاهکل که سابقاً بخشهای مستقلی در لاهیجان بودند شهرستان شدند. از آن زمان لاهیجان فقط شامل هفت دهستان با مساحت ۴۱۰ کیلومتر مربع (هفتمین شهرستان در گیلان از نظر مساحت) و جمعیت کل ۱۶۱٬۸۱۹ شامل جمعیت روستایی ۸۶۳۵۴ (۵۳٫۴ درصد کل جمعیت) بوده است که تراکم جمعیت ۲۱۰ نفر در کیلومتر مربع را دارد. لاهیجان هموار و جلگه ای بوده و جلگه آن از رسوبات ناشی از سفید رود تشکیل شده است. هموارترین نقطه جلگه لاهیجان در در بخشهای شمالی آن در مجاورت دریا ست از شمال به سمت جنوب بر ارتفاع افزوده می شود. بخش غربی کوه های البرز شرق و جنوب لاهیجان را دربر گرفته است که از آن جمله می توان به شیطان کوه، گمل و آهتا کوه اشاره کرد. شیب تند دام
نه های کوه ها به سوی دریای خزر و شیب کم شان به سوی دره شاهرود است. گسل البرز که از لاهیجان شروع می شود تا جنوب گنبدکاووس ادامه دارد. در غرب لاهیجان، یک گسل چپگرد به نام گسل سفیدرود به طور شمال خاوری – جنوب باختری این گسل را جابه جا کرده است. آب و هوا. در تابستان اقلیم لاهیجان گرم و مرطوب است. در زمستان ابتدا بادهای گرم شدید می وزد و سپس برف می بارد. رطوبت نسبی ۷۶ تا ۷۹ درصد بوده و گاهی به صد درصد می رسد. جانداران. چهارپایان وحشی:، روباه، شغال، خرگوش مرغ، اردک، غاز، بوقلمون به وفور در این منطقه دیده می شود و همین طور قرقاول (تورنگ) و غاز وحشی (کلاگن) خوتکا، چنگر، قوش (الغ)، بلدرچین (وشوم)، باز، بلبل، سینه سرخ، لک لک، مرغ ماهی خوار، حواصیل، کبوتر، تیهو، جغد، گنجشک (چیشنک)، شرستی (حاج حاجی)، دارکوب، درنا، دم جنبانک (دمبلا سکینه)، سبزقبا (کوکلاچ)، دریا سلیم، یهره، سَرَت، کلاغ (کلاچ)، سار (سیته)، هدهد (شانه بسر)، شاهین، شل حینو، عقاب، قوش، کبک، کرکس، زاغچه (کشکرت)، کلکافیس (بچه بلبل)، فلامینگو (مرغ حسینی)، پلیکان، چکاوک، مرغ سقّا و غیره. ماهیان: ماهی سفید، ماهی آزاد، قزل آلا، کفال ماهی، ماهی سوف، اردک ماهی، کپور م
اهی، اسپلی، ماهی سیم، ماهی شک، کیلکا، اوزون برون، قاس ماهی، فیل ماهی، گاو ماهی، شیبا ماهی، مارماهی، ماهی ماش، کولی ماهی و … حشرات: مورچه (پیتار)، انواع سوسک (وی یَی)، ملخ، زنبور عسل، انواع زنبور (سیفتال)، انواع عنکبوت (لابدون)، خرمگس (گومگز)، ساس، کک (سپول)، خرخاکی، جعَل (گِه گال)، مگس، پشه، جیرجیرک (جیک)، زنجره، اقسام پروانه، بید، موریانه محله ها. لاهیجان ۷ محله اصلی دارد. لاهیجان امروز در بخش جنوب شرقی در پای شیخان کوه (شیطان کوه) خود را می نمایاند و دیروز در محله هایی که نامشان یادآور روزگارانی است که لاهیجان تختگاه فرمانروایان بیه پیش بود. برخی از محلات لاهیجان بر پایه حرفه افراد آن نامگذاری شده است، همانند: میدان و شعربافان، خمیرکلایه و گابنه؛ و برخی بر پایه نزدیکی به عوارض جغرافیایی هماننده پرده سر؛ و برخی بر پایه نزدیکی به زیارتگاه ها بر پا شده اند و نام گرفته اند همانند: امیرشهید. محله های اصلی. ابهام زدایی دربارهٔ کاروانسرابر، این محله در پاره غربی شهر لاهیجان قرار داردو جز محله های اصلی نمی باشد. این محله در گذشته به دلیل نداشتن مناره و گلدسته محله محسوب نمشد و جزئی از محله خمیرکلایه می بود. (کتاب ش
هر من لاهیجان، استاد ادیب لاهیجی) محله های فرعی. عبارتند از:لاشیدان (شمال) جیرسر (شمال)، یحیی آباد، خیابان فیاض (مرکز شهر)، حسن بیگدشت (شمال غربی)، نخجیرکلایه (شمال شرقی)، حاجی آباد (غرب)، کاروانسرابر (غربی)، آسور ملی (میان محله های خمیرکلایه و کاروانسرابر)، جواهر پشته (در محله میدان و میانه شهر)، آقا سید محمد یمنی (جنوب)، بازکیاگوراب (غرب)، کرد محله (محمله قرکلمای مهاجر) (جنوب میانه)، کوبیجار (جنوب شرقی)، محله نمک آبی (جنوبی ترین پاره شهر)، بوجایه (جنوب)، کوی زمانی (جنوب)، شهرک جانبازان (جنوب شرقی)، محله استخر (محله نوساز که بر سینه غربی شاه نشین کوه (شیطان کوه، شیخان کوه) یوسف آباد سوستان (جنوب شرقی) و… جای گرفته است، دهستان ها. بازکیاگوراب، لاشیدان ،سطلسر، چفل، شادهسر، نوبیجار، لفمجان، لیالستان، گلرودبار، لیل، شیرجو پشت، رودبنه، دره جیر، نخجیر کلایه، حاج سلیم محله، سپهر پشت، آهندان، و توستان، ارباستان از دهستان های لاهیجان هستند. جمعیت شناسی. رشد جمعیت لاهیجان از رشت کمتر است ولی همانند انزلی است. از سال ۱۹۵۶ تا ۲۰۰۶ جمعیت لاهیجان و انزلی فقط ۳٫۵ برابر شد حالا آن که جمعیت در رشت پنج برابر شده است. اکثریت م
ردم آن گیلک هستند و گالش به ساکنان ارتفاعات این منطقه گفته می شود که آن ها هم تیره ای از گیلکان بوده و زبان شان گیلکی با گویش گالشی است. زبان. زبان گفتاری مردم لاهیجان، گیلکی (گویش بیه پیش) است که با گیلکی رشت (گویش بیه پس) از نظر آوایی، واژگانی و پاره ای ویژگی های دستوری تفاوت هایی دارد. گیلکی بیه پیش خود از گونه ای که در نواحی کوهستانی به آن سخن گفته می شود، یعنی گیلکی گالشی، متمایز است. لاهیجان، پایتخت تاریخی بیه پیش، نام اش را به گونه ای از زبان گیلکی که در شرق لاهیجان صحبت می شود داده است، گیلکی لاهیجانی. اقتصاد. رشد آهسته جمعیت شهر به دلیل ضعف صنعت و رکود و حتی افول فعالیت های روستایی (نوغانداری، چایکاری) که لاهیجان در آن بازار و محور عمده ای بوده رخ داده است. شهر فقط ۶۰ واحد صنعتی دارد (عمده آنان کوچک اند) که ۱۷۵۸ نفر را استخدام کرده است. گستره تخصصهای محلی محدود است. لاهیجان که از قدیم برای تولید شیرینی گلاب و بهارنارنج اش معروف بود امروزه به طور خاص برای کلوچه اش معروف است. گردشگری. از ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ مسؤولین تلاش کرده اند ظاهر شهر که جذابترین و توریستی ترین شهر گیلان شمرده می شود را بهبود دهند؛ بنابراین
استخر (سل) شرق شهر که برای آبیاری مورد استفاده قرار می گرفت برای فعالیت های تفریحی و پیاده روی بهبود یافته است. در روزهای تعطیل بسیاری از ساکنان شهر و منطقه به آنجا می روند. یک تله کابین به قله کوه که بر شهر مشرف است وصل شده و پانورامایی بر فراز جلگه و دریای خزر را فراهم می کند. ایجاد دانشگاه آزاد اسلامی لاهیجان در ۱۹۸۸ موجب رونق و افزایش پتانسیلهای شهر شده است. کشاورزی. شهر لاهیجان از دیرباز کانون بازرگانی ابریشم بوده و بیشترین سهم را نیز در تولید و صادرات آن داشته است. بیشترین تمرکز تولید چای در ایران در ناحیهٔ بین لاهیجان و لنگرود است. این گیاه اول بار در سال ۱۹۰۲ میلادی توسط کاشف السلطنه به طور آزمایشی در لاهیجان کاشته شد و او موفق شد یک کیلو چای برای مظفرالدین شاه بفرستد. دولت رضا شاه در تلاش برای کاستن از اتکا به چای وارداتی که در آن زمان ۵٪ واردات ایران را تشکیل می داد در سال ۱۳۱۱ شمسی اولین کارخانه و در ۱۳۱۳ اولین مرکز تحقیقاتی چای را در لاهیجان تأسیس کرد. توسعهٔ کشت چای از موفقیت های اصلی سیاست مدرنیزاسیون رضا شاه دانسته می شود. دلتای سفیدرود در لاهیجان و رشت بیش از ۶۰ درصد برنج گیلان را تولید می کن
د. لاهیجان از مناطق عمدهٔ تولیدات مرکبات در منطقهٔ خزر است. در جنوب کوهپایه هایی که در فراز شهر اند (دهستان های لیل و آهندان) مزارع چای با شالیزارهای کشت شده از آب منابع آب (سل به گیلکی) و چشمه ها قرار دارند. چایکاری ۷۹۵۹ هکتار را در ۱۹۷۱ در بر می گرفت و تعداد زیادی کارخانه فراوری را تغذیه می کرد ولی آزادسازی صنعت چای در شروع دهه ۲۰۰۰ بحرانی جدی در این فعالیت عمده منطقه به وجود آورد. درگذشته نه چندان دور گاو برای شخم زنی و حمل و نقل مورد استفاده بود ولی از دهه ۱۹۷۰ و ۸۰ گاوداری برای تولید شیر و در ثانی گوشت بوده است. فقط در دهات حاشیه کوهپایه های البرز (مثل کوه بنه در دهستان آهندان اتیرود یا گمل در لیل) است که گالشها گله های گاو و گوسفند را پرورش داده در پاییز و زمستان در تپه های پردرخت منطقه و در بهار و تابستان به ییلاق مانند چراکوه بالای کلیشم می روند. برعکس روستاهای کوهستانی دیلمان حیوانات شان را در زمستان به تپه های بالای لاهیجان می فرستند. در روستاهای شمالی شهرستان (مانند لیالستان، رودبنه و شیرجوپشت) کشت برنج که فقط در جریان قرن بیستم مهم شد یک فعالیت عمده است که از شبکه آبیاری توسعه یافته بر کرانه غربی
سفیدرود سود می برد. گندم پنبه و کنف در دهه های اول قرن بیستم هنوز اهمیت داشت ولی عموماً محو شده است. نوغانداری که در آخر قرن نوزده تا شروع قرن بیست و یکم فعالیت عمده بود شدیداً کاهش یافته است؛ مثلاً ۳۹۵۲ تن پیله در ۱۹۹۶ در گیلان تولید می شد که در ۲۰۰۶ به فقط ۱۲۵۲ تن (۲۲۲ تن از شهرستان لاهیجان) رسید. تعداد جعبه تولیدی نوغانداران از ۱۴۰۰۰ در ۱۹۷۳ به کمتر از ۹۰۰۰ در ۲۰۰۶ رسید. از ۲۰۰۶ تولید باز هم کمتر شده است. باعهای محبوب که نیاز شدید چوب را تغذیه می کنند و ماهیگیری فعالیت های جنبی اند. محصولات عمده: سرشناسان. لاهیجان همواره محل ظهور شخصیت های علمی، ادبی و سیاسی بوده است. هزاران فیلسوف، شاعر، نویسنده، سیاستمدار و هنرمند در تاریخ لاهیجان ثبت است و حتی بسیاری ازآنها در هند و عراقو اصفهان و نقاط دیگر منشأ خدمات بوده اند. دربارهٔ مشاهیر لاهیجان بنگرید به:پیشینه فرهنگی تاریخی لاهیجان و بزرگان آن، محمدعلی قربانی، نشر سپید رود رشت، ۸۷۰ صفحه. جاذبه های گردشگری. لاهیجان به دلیل برخورداری از جاذبه های طبیعی از توریستی ترین مناطق شمالی ایران است. شهرستان لاهیجان دارای جاهای دیدنی و آثار تاریخی زیادی است که از آن جمله می
توان اماکن ذیل را نام برد: تاریخی. در لاهیجان ۲۶ اثر تاریخی ثبت شده وجود دارد که مهم ترین آن پل روگذر میدان گیل (بجا مانده از دوران قاجار) می باشد که هم اکنون به دلیل مرمت قابل استفاده نیست! همچنین چهار پادشاهان، بقعه شیخ زاهد گیلانی، حمام گلشن، مسجد اکبریه، بقعه متبرکه و باستانی آقا سید علی کیا (فرزند موسی کاظم) در روستای لیالمان، بقعه میر شمس الدین، بقعه امیر شهید، خانه صادقی، آرامگاه کاشف السلطنه که موزه چای نام گرفته است و پل خشتی از دیگر این آثار هستند که مورد بازدید علاقه مندان قرار می گیرند. آثار تاریخی لاهیجان به دلیل بی توجهی مسئولان در حال تخریبند. در هفت محله سنتی لاهیجان (خمیرکلایه، اردوبازار، میدان که چهارپادشاه هم خوانده می شود، گابنه، شعربافان، پردسر و کاروانسرا بر) بناهای ماندگاری به گذشته درخشان شهر ادای احترام می کنند. مقبره چهارپادشاه با درهای چوبی کنده کاری شده و نقاشی های دیواری اش که به پایان قرن چهاردهم بازمی گردد و آرامگاه سید خرم کیا و دیگر فرمانروایان خاندان است، به همراه مسجد مجاورش نمونه ای شایان ذکر است. در سوی دیگر میدان، مسجد جامع که دیوارش کتیبه ای کنده شده بر مرمر دارد فرمانی
از شاه سلطان حسین صفوی در شوال ۱۱۰۶ را بر خود دارد که روسپی گری، قماربازی، مصرف مواد مخدر و جنگ حیوانات را ممنوع می کند. شعرباف محله در مجاورت مقبره آقا سید محمد یمنی، که اصالتاً از یمن بود، علاوه بر شش سنگ قبر حکاکی نشده که توسط شش نارون سیبری احاطه شده قرار دارد. برخی مؤمنین پنج شنبه ها و جمعه ها برای نماز و نیایش در آنجا جمع می شوند. در ارتفاعات لاهیجان مقبره کاشف السلطنه قرار دارد و یک موزه چای از تلاشهای او برای این که لاهیجان پایتخت صنعت چای ایران شود تجلیل می کند. این شهر مقر شرکت سهامی چای ایران است که در ۱۹۵۶ تأسیس شده است. بقعه شیخ زاهد گیلانی که مربوط به قرن هشتم هجری است و در جاده لاهیجان - لنگرود واقع شده نامعمول ترین بنا در گیلان و هرمی چهار سو است. از جمله بناهای تاریخی دیگر لاهیجان می توان به موارد زیر اشاره کرد: آموزش. دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی. لاهیجان دارای شش مرکز دانشگاهی است که حدوداً ۲۰ هزار نفر در این مراکز مشغول به تحصیلند. حمل و نقل. جاده ۲۲ یا جاده کناره از لاهیجان می گذرد. این شهر دارای یک پایانه مسافربری بین شهری است. لاهیجان، به دلیل حجم بالای مسافران، سازمان حمل و نقل همگانی
در این شهر از سال ۸۸ ایجاد شده است. هم اکنون ۶۳۸ دستگاه خودرو و ۱۰ ون تحت پوشش این سازمان مشغول به کار اند که با توجه به جمعیت شهر این تعداد ناکافی ست. خدمات شهری. بیمارستان ها. لاهیجان دارای یک بیمارستان دولتی و دو بیمارستان خصوصی است. فرهنگ. در دورهٔ پس از سال ۱۳۳۲ که ۶۱ روزنامهٔ استانی تعطیل شدند، روزنامهٔ پیام ملی لاهیجان از معدود جرایدی بود که در استان ها ظهور کرد. سینماها. در سال های ۵۷–۱۳۵۳ لاهیجان دارای چهار سینما با مجموع ۲۴۳۳ صندلی بود اما در حال حاضر یک سینمای فعال در لاهیجان وجود دارد. سینما شهرسبز لاهیجان مراحل پایانی بازسازی را گذرانده است و هم اکنون فعالیت می کند.
ده بالا (گله دار)، روستایی از توابع بخش گله دار شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان گله دار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۳ نفر (۶۶خانوار) بوده است.
چاه خالوها، روستایی از توابع بخش گله دار شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰۰ نفر (۱۳۴خانوار) بوده است.
خواجه مراد، روستایی از توابع بخش گله دار شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵۰۰ نفر (۲۵۰خانوار) بوده است.
حاجی آباد (گله دار) دهستانی از توابع بخش گله دار شهرستان مُهر در استان فارس ایران است. فاصلهٔ این روستا تا مرکز استان ۳۲۰کیلومتر است
چاه محمدحاجی، روستایی از توابع بخش گله دار شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۴۸ نفر (۱۰۹خانوار) بوده است.
نخلستان گله دار، روستایی از توابع بخش گله دار شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳ نفر (۹خانوار) بوده است.
تنگ مهر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر در شهرستان مهر (MOHR)قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۱ نفر (۱۰خانوار) بوده است.
خوش آباد (مهر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۹ نفر (۲۹خانوار) بوده است.
پشموکی، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سغدر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
صادره (مهر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷۳ نفر (۱۰۳خانوار) بوده است.
تنگ چه زره، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹ نفر (۴خانوار) بوده است.
پیدنگوئیه، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سغدر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵ نفر (۲۳خانوار) بوده است.
چاهو (مهر)، محله ای از شهر مُهر در بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵۴ نفر (۱۵۴خانوار) بوده است.
قلعه سید (مهر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷ نفر (۶خانوار) بوده است.
تخت سلطان، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سغدر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
بَردَکویه، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۶۴ نفر (۸۹خانوار) بوده است.
نخلستان مهر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰ نفر (۴خانوار) بوده است.
دوکدان، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سغدر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
ارودان علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ارودان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۷۵۵ نفر (۳۵۷خانوار) بوده است. مرکز دهستان ارودان در ۵ کیلومتری شهرستان مهر از توابع استان فارس می باشد، این روستا با جمعیتی بالغ بر ۳ هزار نفر(۱۳۹۲) یکی از پرجمعیت ترین دهستان های اطراف می باشد، این روستا از شمال به علامرودشت، جنوب به. عسلویه و خلیج فارس، شرق شهرستان مهر و غرب بخش گله دار. حرم امام زاده شاه محمد واقع در این روستا همه روزه، به ویژه ایام نوروز پذیرایه جمع کثیر از مسافران می باشد, نخلستانهای انبوه و پر بار این روستا، رودخانهٔ فصلی معروف بهبیخ ,تالاب فصلی و نیمه دائمیه دوشطون و آبگیرهای قدیمی به خصوص آبگیر بزرگ این روستا, جلوهٔ زیبایی از این روستا را نمایان می سازد.
غلام آباد (مهر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ارودان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵ نفر (۱۳خانوار) بوده است.
چاه سرگاهی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در استان فارس، شهرستان مهر ،دهستان ارودان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱۰ نفر (۸۰خانوار) بوده است.
زیغان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ارودان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵۶ نفر (۱۰۰خانوار) بوده است.
زارین، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در شهر جبالبارز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵ نفر (۲۲خانوار) بوده است. زارین تشکیل شده از چند دهستان دیگر شامل:گدار زرد،گراغان تنگان و... میباشد بهترین مرکبات جنوب استان کرمان در زارین به دست می آید! از عمده محصولات زارین میتوان به مرکبات،انار و زیتون اشاره کرد روستای زارین تشکیل شده از چند منطقه به نامهای زرین خول،کَش پتنی،اسونه میباشد
قلعه محمدعلی (مهر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. فاصله روستا تا مرکز شهرستان حدود ۷ کیلومتر می باشد. قلعه محمد علی در گذشته به ((قلعه بلندو)) مشهور بوده است و علت این نام گذاری قرار گرفتن محل اصلی قلعه در مکانی بسیار بلند به نام ((قلعه گبری)) است که هنوز هم آثار آن مشهود می باشد... قلعه گبری واقع در دهانه رودخانه فصلی و در جنوب روستا واقع شده که مرکز اصلی کنترل و اقدامات حکومتی بوده است. این قلعه دارای سابقه بسیار طولانی است که بعضا آن را به زمان هخامنشیان نسبت داده اند.بر حسب تحقیقات به عمل آمده و بر اساس اسناد و روایات موجود و مستند ، حدود 400 سال پیش اقوامی از نقاط دور ایران از طوایفی که اکثرا لُر بوده اند وارد منطقه شده و شخصی به نام محمد علی روستای ((بلندوی)) قدیم ( قلعه محمد علی فعلی ) را بنیان می گذارد. به طوری که شواهد فیزیکی موجود نشان می دهد ، بافت قدیم و حتی جمعیت قلعه محمد علی در قدیم الایام از امروز بیشتر و بزرگتر بوده است . آثار تاریخی: روستای قلعه محمد علی دارای آثار تاریخی بسیاری از جمله : تنب زین ، بنای متبرکه شاه منصور و قلعه گبری می باشد که از دوره های گذش
ته به جای مانده است. تنب زَین: یکی دیگر از آثار تاریخی قلعه محمد علی تنب زَین است که در مرکز روستا واقع شده و به عنوان محل نگهبانی ، ساتراپ و مرکز کنترل و اقدامات امنیتی مورد استفاده قرار می گرفته است جمعیت. این روستا در شهرستان مهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۳۴ نفر (۲۳۸خانوار) بوده است.
زرین خول، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سغدر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹ نفر (۴خانوار) بوده است.
گودرزی (مهر)، روستایی از توابع بخش وراوی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خوزی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲ نفر (۶خانوار) بوده است.
سردرمهر، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سغدر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۱۱خانوار) بوده است.
تل ملو، روستایی از توابع بخش وراوی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خوزی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۱ نفر (۱۳خانوار) بوده است.
سنگ بری، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سغدر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
چاه گزی (مهر)، روستایی از توابع بخش وراوی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خوزی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹۸ نفر (۱۰۱خانوار) بوده است.
حاجی آباد ملو، روستایی از توابع بخش وراوی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. این روستا در ۱۶ کیلومتری مسیر لامرد – مهر که جنوبی ترین شهرستان در استان فارس محسوب میشود، قرار گرفته است. این روستا جزو بخش مرکزی شهرستان لامرد بود ولی در سال ۱۳۸۰ از توابع بخش وراوی و شهرستان مهر شد که فاصله آن تا مهر ۲۲ کیلومتر می باشد . این روستا حد فاصل روستاهای چاه گزی و نورآباد واقع شده و از شمال به روستای تل ملو پایینی و از جنوب به کوهستان ختم می شود. نقاط باستانی ۱- خرابه های ملو ۲- باقی مانده روستای گبر نشین ۳- برکه و چاه دولوو ۴- سد ساروجی و قنات های دره کلات ۵- گورین ۶-حوضین معرفی محدوده تل ملو مشتمل بر سه روستای ۱-مزرعه ملو ۲-حاجی آباد ملو (تل ملو بالایی) ۳- تل ملو پایینی است. تنگ ملو هم از رودخانه های بزرگ فصلی می باشد که از باستان تا کنون محل کشت و زرع بوده و قنات های باستانی در آن وجود داشته است امتیاز آب تنگ ملو در سال ۸۸ توسط شرکت گاز به مبلغ ۱.۶ میلیارد تومان از اهالی پیگیر خریداری شده است. جمعیت. جمعیت آن ۱۰۳ نفر (۲۷ خانوار) است.
چاه گل، روستایی از توابع بخش وراوی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خوزی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹ نفر (۵خانوار) بوده است.
شه دراز، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سغدر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۵ نفر (۲۴خانوار) بوده است.