Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راه آهن کانادا پسیفیک شرکت حمل ونقل ریلی کانادایی است، که مالک شبکه ای از ۲۲٫۵۰۰ کیلومتر خط آهن می باشد، این شبکه کانادا و ایالت های غرب میانه آمریکا، همچنین ایالت های جنوبی آمریکا را تحت پوشش قرار می دهد. شرکت راه آهن کانادا پسیفیک در سال ۱۸۸۱ با احداث خط آهنی که از شرق کانادا تا بریتیش کلمبیا را پوشش می داد، راه اندازی شد. این شرکت در عمل، با هدف برقراری ارتباط میان استان های مجاور اقیانوس آرام با قلمروهای شرقی کانادا، تأسیس گردید. شبکه راه آهن این شرکت هم اکنون در دو کشور کانادا و ایالات متحده آمریکا گسترده می باشد، که از سویی ایالت های غرب میانه آمریکا را به شهرهایی چون شیکاگو، مرتبط می سازد، همچنین در حدود ۱٫۶۰۰ کیلومتر در مسیرهای سخت گذر در امتداد رشته کوه راکی پیش می رود و از شرق تا مونترآل، غرب تا ونکوور و در شمال تا ادمونتون، امتداد دارد. این شبکه در ایالات متحده نیز شهرهای بزرگی چون مینیاپولیس، دیترویت، شیکاگو و نیویورک را تحت پوشش می دهد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر کلگری، آلبرتا قرار دارد و ایستگاه های اصلی آن در شهرهای کلگری، شیکاگو، مونترآل، تورنتو، وینیپگ و سینت پال مستقرند. بخشی از سهام شرکت را
ه آهن کانادا پسیفیک در بازارهای بورس نیویورک و بورس تورنتو معامله می شود. این شرکت پس از راه آهن ملی کانادا به عنوان دومین شرکت حمل ونقل ریلی کانادا شناخته می شود.
گانگکهار پونسوم (به زبان دزونگخا གངས་དཀར་སྤུན་གསུམ་) که با نام های "گانگکار پونسوم" و "گانکار پونزوم" نیز شناخته می شود، بلندترین قله کشور بوتان و بلندترین قله فتح نشده جهان است. این قله بر مرز تبت و بوتان قرار دارد. دلیل اصلی فتح نشدن گانگکهار پونسوم این است که دولت بوتان به دلایل مذهبی و فرهنگی به کوهنوردان اجازه پا گذاشتن بر قله های این کشور را نمی دهد.
بهترین های بروکلین یک فیلم جنایی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۰ به کارگردانی آنتونی فوکوآ است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریچارد گی یر، دان چیدل، وسلی اسنایپس، ایتن هاک، وینسنت دن آفریو، لیلی تیلور، شانون کین، ویل پاتون، الن بارکین، جسی ویلیامز و راکوئل کاسترو ایفای نقش کرده اند. این فیلم در جشنواره فیلم ساندنس سال ۲۰۰۹ در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۹ به نمایش درآمد و در ۵ مارس ۲۰۱۰ در ایالات متحده اکران شد. داستان. فیلم در مورد سه مأمور پلیس متفاوت در بروکلین است که بعد از پیمودن مسیرهای مختلفی که در پی گرفته اند، گذر همگی شان به یک منطقه خطرناک در شهر می افتد. تولید. این فیلم در سه منطقه منهتن، کوئینز و بروکلین در شهر نیویورک در ژوئیه ۲۰۰۸ فیلمبرداری شد. بازخوردها. این فیلم بر اساس ۳۳ نقد از منتقدان جریان اصلی، امتیاز ۴۳٪ را در متاکریتیک دریافت کرد. تماشاگران در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره متوسط "C" در مقیاس A + تا F دادند.
کانیدین امپریال بنک آو کامرس شرکت خدمات مالی و بانکداری کانادایی است، که هم اکنون به عنوان پنجمین بانک بزرگ کانادا شناخته می شود. ریشه های تأسیس کانیدین امپریال بنک آو کامرس به زمان تشکیل بانک تجارت کانادا در سال ۱۸۶۷ میلادی بازمی گردد. فرم کنونی این بانک نیز حاصل ادغام بانک تجارت کانادا و امپریال بانک کانادا در سال ۱۹۶۱ است. بانک تجارت امپریال کانادا در حال حاضر دارای شعباتی در ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، کشورهای حوزه کارائیب و آسیا می باشد. شعبه مرکزی بانک تجارت امپریال کانادا در شهر تورنتو، انتاریو قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک و بورس تورنتو معامله می شود. در سال ۲۰۱۲ کانیدین امپریال بنک آو کامرس در فهرست فوربز جهانی ۲۰۰۰ در رتبه ۱۷۲ از بزرگترین شرکت های جهان قرار گرفت.
اوآسکاران یا کوه اوآسکاران () که قله جنوبی آن بلندترین نقطه کشور پرو و در ضمن بلندترین نقطه در سرزمین های گرمسیری است در رشته کوه کوردیللرا بلانکا که زیر جموعه ای از رشته کوه عظیم آند می باشد واقع است. ارتفاع این کوه از سطح دریا ۶٬۷۶۸ متر می باشد. درکناراین، اوآسکاران، با فاصله ی اندکی پس از چیمبورازو در رتبه ی دوم دورترین نقطه از مرکز زمین قرار دارد. این پدیده به علت شکل ویژه ی کره ی زمین است که در ناحیه ی استوا، ضخیم تر است (دارای شکم دادگی است). به دلیل شکل ویژه ی کره ی زمین، شعاع کره ی زمین در استوا بیش ترین مقدار است. چیمبورازو تنها یک درجه با استوا فاصله دارد درصورتی که، این میزان برای اورست (بلندترین قله ی جهان) ۲۸ درجه است. فاصله ی قله ی چیمبورازو از مرکز زمین ۶٬۳۸۴٫۴ کیلومتر است و این فاصله برای اورست ۶٬۳۸۲٫۳ کیلومتر می باشد که دقیقن ۲٬۱۶۸ متر از اورست بیشتر است.
طبق عقیده باستان شناسانی مانند رومن گیرشمن قم، از نخستین مکان های روی زمین است که برای نخستین بار میزبان تجمعاتی از انسان های نخستین بوده است. در این صورت قدمت شهر قم و حومهٔ آن به زمان پیدایش تمدن در حدود ۸ هزار سال قبل می رسد. در سال های بعد از انقلاب ۱۹۷۹ ایران انجام کاوش های باستان شناسی در منطقه قمرود قم نیز درستی این گفته را تأیید می کند. آثار این کاوش ها هم اکنون در موزه ملی ایران قابل رویت است. در حفاری های جدید در تپه قلی درویش در نزدیکی مسجد جمکران آثاری از کوره های عصر آهن با قدمت حدود سه هزار سال بدست آمده است که مشخص می کند این شهر در گذشته در شرق محل فعلی بوده و در اثر تغییر مسیرقمرود به سمت غرب کشیده شده است. در شاهنامه ابوالقاسم فردوسی که روایتی افسانه ای از تاریخ ایران باستان است، نام قم سه بار یاد شده است. ابوالقاسم فردوسی نام قم را در زمره شهرهای عصر پیشدادیان و کیانیان آورده است: در منظومه ویس و رامین که داستان آن مربوط به پیش از اسلام است، نام قم یادشده است: بسیاری از مورخان، قم را شهری می دانند ساخته خمانی دختر بهمن. و شاید نام کنونی قم و پیشینش کمیدان و کم که به این شهر اطلاق می شده و م
ی شود نیز از همین ریشه بوده باشد. هستهٔ اولیهٔ قم امروزی، محلهٔ «لب چال» است. این محل در روزگار باستان دهی با ساکنان زرتشتی بوده که «ممجان» (MEMJAN) نامیده می شده است. قم در دوران مادها. طبق افسانه هایی که در کتاب های باستانی آمده است، در مهاجرت مادها به قم که بخش مرکزی ایران بود با مردم محلی این منطقه به نام پویاییان به جنگ پرداخته و با پیروزیی مادها بر لشکر پویاییان در این منطقه سکونت گزیدند. قم در دوران هخامنشیان. در زمان هخامنشیان قم منطقه ای آباد بود که با حمله اسکندر مقدونی دچار ویرانی زیادی شد. قم در دوران ساسانیان. در اسنادی آمده که زمانی پیش از ساسانیان این شهر دچار تخریب و ویرانی می شود و قباد ساسانی زمانی که از جنگ با هیاطله برمی گردد دستور می دهد دوباره شهر را آباد کنند، لذا در تاریخ آن دوران این شهر را به نام ویران آبادان کرد کواد (قباد) یعنی شهر ویرانی که قباد آن را آباد کرد، می شناسند. در زمان خسرو پرویز هم قم شهری آباد بوده و زعفران قمی شهرت داشته است. در کتاب «خسروگواتان و ریذگ» از کتاب های دوره ساسانیان که به تازگی به فارسی برگردانیده شده، زعفران قم، وصف شده است. یعقوبی نویسنده مشهور قرن هشت
م هجری قمری، قم را شهری متعلق به دوران ساسانیان دانسته است. در اسناد تاریخی نظیر نزهه القلوب حمدالله مستوفی نیز آمده که پیش از اسلام این شهر را به دلیل زعفران و پسته مرغوبش می شناخته اند. با این وجود شماری از دانشمندان و تاریخ دانان اصرار دارند که «شهر» قم پس از حمله اعراب مسلمان به وجود آمده و در زمان باستان تنها به شکل یک سکونتگاه روستایی ساده بوده. عربهایی که پس از ورود به ایران به قم مهاجرت کردند نام «کم» را بر آن نهادند. پیش از آن این منطقه کمیدان نامیده می شد. قم پس از حمله اعراب. قم در دوران امویان. در سال ۶۲۴ میلادی ابوموسی اشعری بخشی از سپاه اعراب را برای فتح قم اعزام کرد. فرماندهٔ این سپاه احنف بن قیس بود. به این ترتیب در زمان خلیفه عمر بن خطاب و دو سال پس از فتح ایران توسط اعراب، قم نیز توسط آنان تصرف شد. قم در دوران عباسیان. به دلیل هجوم پیاپی جنگل نشینان دیلمی به قم، مردم این شهر که آن زمان بر آیین زرتشتی بودند، از ورود اعراب مسلمان استقبال کردند. مردم قم دعوت اعراب مسلمان به اسلام را نپذیرفتند و با پرداخت مالیات به اعراب توانستند با آنان سازش کرده و تا ۶۰ سال بر آیین زرتشتی خود استوار بمانند. سا
ل های بعد قبیلهٔ اشعری از کوفه به قم آمدند و با اسکان آن ها در این منطقه، قم به تدریج به شهر تبدیل شد. اهالی زرتشتی قم و عرب های اشعری با یکدیگر اختلاف هایی پیدا کرده و نتوانستند مدت زیادی با یکدیگر سازش کنند. دوستی های اولیه مردم قم با اعراب به سرعت به دشمنی هایی خونین تبدیل شد. در نهایت اعراب با دست زدن به جنایات فراوان و خونریزی های بسیار تعداد زیادی از زرتشتیان قم را به هلاکت رساندند و مابقی را نیز از قم اخراج کردند. در نهایت آن ها به قم و اطراف آن مسلط شدند. اشعریان، اعراب مسلمان دیگر را نیز به قم دعوت کردند. میهمانان جدید پس از مهاجرت به قم، علیرغم آنکه با مقاومت جدی مردم بومی قم مواجه نشدند، خشونت های بسیاری را مرتکب شدند. آن ها بسیاری از روستاها را تخریب کرده و مزارع بومیان زرتشتی را به آتش کشیدند. در این دوره قم پناهگاه نسبتاً مناسبی برای طالبیان و علویان بود؛ زیرا اشعریان با توجه به گرایش هایی که داشتند از ورود علویان به قم حمایت و استقبال کردند و لذا استقرار اشعری ها در قم موجب هجرت علویان به این شهر گردید. عرب های اشعری تا زمانی که متحد بودند قدرت فراوانی داشتند و نه تنها در برابر مردم بومی، بلکه
در برابر خلفا نیز سر تسلیم فرود نمی آورند؛ خراج نمی پرداختند؛ فرستادگان خلفا را به شهر قم راه نمی دادند و به طور آشکار به ترویج گرایش های شیعی و علوی می پرداختند. در سده های نخستین اسلامی، علویان و شیعیان با بی رحمانه ترین وضع تحت تعقیب حکومت اموی و عباسی قرار می گرفتند. تعقیب و آزار خلفا از یک سو، و انگیزهٔ تبلیغ گرایش های شیعه از سویی دیگر، علویان را تشویق به مهاجرت به نقاط دوردست سرزمین اسلامی می کرد؛ و این به این معنا بود که قم، بزودی میزبان مردمی از علویان و شیعیان می شد. با حضور شیعیان در قم، این شهر از همان زمان به عنوان پایتخت مذهبی شیعه مطرح شد. قیام علیه هارون الرشید یکی از شورش هایی بود که در قم اتفاق افتاد. در طی این قیام مردم به دارالحکومه حمله ور شدند و «عاصم بن کوشید» را به ضرب خنجر از پای درآوردند. این قیام به جداشدن قم از اصفهان انجامید. پس از وفات و دفن فاطمه معصومه خواهر علی بن موسی در این شهر در سال ۲۰۱ هجری قمری این شهر به یکی از پایگاه های شیعیان تبدیل شد. مردم قم ضد مأمون نیز دست به قیام زدند. این شورش زمانی اتفاق افتاد که علی بن موسی، پیشوای هشتم شیعیان به توسط مأمون به قتل رسید. مردم
قم او را «قاتل امام خود» می نامیدند و تا هفت سال از پرداخت خراج خودداری کردند. مأمون برای سرکوب شورش «علی بن هشام» را به قم فرستاد تا شورش را سرکوب کند. به دستور علی تعدادی از بزرگان شهر قم اعدام شدند. دژ مستحکم شهر قم که گرداگرد شهر را فرامی گرفت ویران شد و خراج هفت ساله ای که مردم قم آن را نپرداخته بودند از مردم بازپس گرفته شد. «علی بن عیسی طلحی» حاکم بعدی قم بود. مردم قم بعد از اینکه مطمئن شدند علی بن هشام به بغداد بازگشته، ضد حاکم جدید نیز دست به شورش زدند و او را از شهر بیرون کردند. مأمون دوباره این شورش را سرکوب کرد. دوباره چند تن از بزرگان شهر اعدام شد و دوباره شهر با خاک یکسان شد و دوباره مالیاتی که مردم نپرداخته بودند از آن ها بازپس گرفته شد. مردم قم با شنیدن خبر مرگ مأمون دوباره دست به شورش زدند. دوباره مردم به دارالحکومه حمله کردند و دوباره حاکم خلیفه را از شهر بیرون راندند. معتصم، خلیفه بعدی این بار برای اینکه مردم قم را گوشمالی حسابی داده باشد، فرمانده کل سپاه خود، "وصیف ترک" را برای سرکوب شورش به قم فرستاد. دوباره حصار و برج و باروی شهر قم با خاک یکسان شد، دوباره خانه ها و باغ های مردم ویران شد،
قم به کوهی از خاکستر تبدیل شد و دوباره خراجی را که مردم نپرداخته بودند از آن ها گرفته شد. "وصیف ترک" "محمدبن عیسی بادغیسی" را به حکومت قم گماشت. پس از مرگ محمدبن عیسی و روی کارآمدن متوکل عباسی اوضاع دگرگون شد. متوکل سیاست ضدعلوی درپیش گرفت و به مقدسات شیعیان توهین کرد. او مقبره حسین بن علی در کربلا را تخریب کرد و به جای آن گندم کاشت. مردم قم نیز همراه با دیگر شیعیان از این اقدام خلیفه به خشم آمدند و این بار به جای آنکه عامل حکومت را از شهر بیرون کنند، تصمیم گرفتند از شخصی به نام "حسین کوکبی" حمایت کنند. آن ها می خواستند او را یاری دهند تا در قم، طالقان، قزوین، و ابهر حکومت تشکیل دهد. "حسین کوکبی" با تصرف این ولایات حکومت علوی مستقلی تشکیل داد. او سرانجام از سپاه خلیفه شکست خورد و به داعی کبیر در طبرستان پناه برد. داعی کبیر علوی دیگری بود که در تبرستان (طبرستان) حکومت علوی برقرار کرده بود. در این زمان معتمد عباسی خلیفه، «موسی بن بغاء» (بوغاء) را مأمور کرد تا هم «حسین کوکبی» را سرکوب کند و هم طغیان قم را فرونشاند. «موسی بن بغاء» نیز «عبدالرحمان بن مفلح» را پیشاپیش سپاه خویش روانه فرونشاندن قیام قم کرد. «عبد ال
رحمان بن مفلح» در قم به قتل و کشتار مردم پرداخت. بیش تر مردم شهر قم نیز از ترس و وحشت ترک دیار کردند. «عبدالرحمان» بعد از کشتار و اخذ خراج چهارساله، از قم خارج شد و در ری به «موسی بن بغاء» پیوست تا به قصد سرکوبی «حسین کوکبی» عزیمت کنند. هنگامی که معتمد عباسی مشغول جنگ با یعقوب لیث صفاری بود، مردم قم دوباره طغیان کردند. این بار نیز شورش آنان سرکوب شد. همچنین در زمان معتضد عباسی نیز اهل قم دوباره شورش کردند و از پرداخت خراج خودداری نمودند. آن ها باز هم سرکوب شدند و عامل خلیفه به قتل و غارت مردم شهر پرداخت. قم در دوران آل بویه. مردم قم بارها و بارها شورش کردند و سرکوب شدند. این روند به طور مستمر تا زمان به قدرت رسیدن آل بویه ادامه یافت. قم در این دوره در ابعاد مختلف رشد و توسعه پیدا کرد. آل بویه توجه خاصی به قم داشتند و در توسعه آن کوشیدند. به ویژه توجه «رکن الدین دیلمی» و صاحب بن عباد (وزیر آل بویه یاد شده است. صاحب بن عباد کسی بود که از «حسن بن محمد قمی» خواست تاریخ قم را بنگارد و به این ترتیب نخستین کتاب مستقل تاریخ قم نگاشته شد. قم در دوران سلجوقیان. دوره سلجوقیان اوج فعالیت قمی ها در صحنه سیاسی ایران بود. ت
صدی امور مهم دولت سلجوقیان در دست قمی ها در عمران و ترقی قم مؤثر بود. قم در دوران مغول. با حمله سپاه مغول قم به کلی منهدم شد؛ با این حال برخی از حکام مغول که مسلمان شده بودند، توجه خاصی به قم داشتند. از آن جمله سلطان محمد خدابنده بود. خدابنده تحت تأثیر «سید تاج الدین آوه ای قمی» قم را مورد توجه قرار داد، اما هنوز حدود یک قرن و نیم از حملهٔ سپاه مغول نگذشته بود که شهر قم بار دیگر در دهه های پایانی قرن هشتم مورد حمله تیمور گورکانی قرار گرفت. با نفوذ سپاه تیمور به داخل شهر، قم بار دیگر ویران و مردم آن قتل عام شدند. در این هجوم، دیوار و برج وباروی شهر چنان تخریب شد که تا زمان صفویه مردم نتوانستند آن را بازسازی کنند. قم در دوران صفویه. با ضعف و انحطاط قدرت جانشینان تیمور گورکانی و پیدایش خاندان های قراقویونلو و آق قویونلو در صحنهٔ سیاسی در در نهایت با پیدایش صفویان شیعه در ایران، قم نیز اندک اندک در راه شکوفایی گام نهاد. در سال ۹۰۹ هجری قمری، لشکر شاه اسماعیل صفوی قم را به تصرف درآورد. در اتفاقی نادر و باورنکردنی این بار نه با کشتار و غارت، بلکه برای نخستین بار در طول تاریخ، قم بدون خونریزی تصرف شد. صفویه قم را مو
رد توجه ویژه قرار داد؛ به طوری که این شهر در این دوران در زمینه های گوناگون رشد کرد. شهر قم در دوران صفویه به مرکز مهم علمی و فقهی شیعه بدل شد. دانشمندان اسلامی در این شهر مشغول تدریس و تحقیق شدند و با توجه به امنیتی که در سایه دولت صفویه یه وجود آمده بود، عدهٔ زیادی از محققان از جبل عامل لبنان به ایران آمده و در قم مشغول تحقیق و تدریس شدند. در دوره صفویه در توسعه نقش زیارتی شهر قم نیز تلاش بیش تری شد. شاه عباس اول به دلیل دشمنی دیرین حکومت صفویه با امپراتوری عثمانی، برای این که از تعداد زائران عتبات عالیات در نجف، کربلا، و کاظمین (کاظمیه) –که در قلمرو عثمانی واقع شده بود- بکاهد، مردم را به زیارت حضرت فاطمه معصومه در قم تشویق می نمود. این کار، در حقیقت یک مبارزه فرهنگی و اقتصادی بود تا نشان دادن ارادت به اهل بیت و ائمه. شاه عباس اول می خواست تا از این طریق، توان اقتصادی دشمن را محدود کند. البته در این دوره از نظر اقتصادی و صنعتی نیز قم مورد توجه بود. از جمله در زیباسازی و تزیین بناهای مرقد فاطمه معصومه کوشش شد و اموالی نیز وقف این مرقد گردید. به هرحال کثرت آثار تاریخی برجامانده از عصر صفویه در شهر و همین طور
گزارش های سیاحان خارجی که در این عصر از قم دیدن کرده اند، به اضافهٔ شواهد تاریخی و مذهبی دیگر، حکایت از آن دارند که شهر در دوران صفویه از شکوفایی برخوردار بوده است. هنگامی که افغان ها به ایران حمله کردند و با تصرف اصفهان سلسلهٔ صفویه را برانداختند، قم دچار خسارات سنگینی شد، زیرا قم خط مقدم دفاع از اصفهان بود. این امر موجب آن شد که همواره تعداد زیادی سرباز افغان در قم مستقر بمانند و به آزار و اذیت مردم بپردازند. افغان ها مدارس علمی قم را به انبار کاه و یونجه برای اسب های سواره نظام های خود درآورده بودند و به شکل پیاپی منشأ مزاحمت و آزار برای قمی ها محسوب می شدند. حتی از نظر اقتصادی نیز مردم را تحت فشار قرار می دادند. نوشته اند زمانی که اشرف افغان از نادرشاه شکست خورد و از مهماندوست دامغان به سمت اصفهان گریخت، هنگام عبور از قم، تمام اشیای گرانبهای مرقد فاطمه معصومه را دزدید. در این دوره قم به صورت پادگانی برای سپاه افغان ها درآمده بود. قم در دوران افشاریه. نادرشاه افشار به آزار و اذیت مردم قم پرداخت. او گروهی از مردم را کشت و گروهی دیگر را نیز به زندان انداخت. قم در دوران زندیه و قاجاریه. درگیری های بین آقامحمد
خان و لطفعلی خان زند. هنگامی که خاندان زند و خاندان قاجار برای تسلط بر ایران با یک دیگر ستیز می کردند، مردم قم آسیب فراوان دیدند. در جریان یکی از این درگیری ها که در سال ۱۲۰۸ هجری قمری رخ داد، قم تحت تسلط کامل آقامحمدخان قاجار درآمد. خان قاجار در این زمان جنایات بسیاری مرتکب شد. او با آتش زدن خانه ها و کشتن مردم شهر مذهبی قم، بار دیگر این شهر را دچار ویرانی کرد. پس از آقامحمدخان قاجار. با کشته شدن آقامحمدخان قاجار، برادرزادهٔ او «فتحعلی خان» که باید طبق وصیت آقامحمدخان قاجار به سلطنت می رسید، با مخالفان زیادی روبرو شد. در آن زمان در هرگوشه از ایران یک مدعی سلطنت پیدا شده بود. «فتحعلی خان» که با این موقعیت خطرناک روبرو شد، نذر کرد که اگر بتواند بر مخالفان خود فائق آید، به عمران و آبادانی قم همت بگمارد و به همین دلیل زمانی که «فتحعلی خان» به فتحعلی شاه قاجار تبدیل شد، در زمینه عمران و آبادانی قم، اقدامات زیادی انجام داد. با چشم پوشی از برخی اعمال غیرقابل چشم پوشی پادشاهان قاجار، آن ها توجه مناسبی به شهر قم، و بارگاه فاطمه معصومه نشان دادند. شاهان قاجاریه دارای اعتقادات مذهبی متعصبانه بودند و از نظر استراتژیکی ی
ک نوع سیاست مذهبی پیشه می کردند تا جامعه و رهبران دینی را نسبت به خویش بدبین نکنند و از تضاد بین حاکمیت و نهادهای دینی پیشگیری کنند. به هرحال در زمان قاجار، شهر قم به نوعی در مسیر ترقی و رونق قرار گرفت. پس از انقلاب مشروطه. در جنگ جهانی اول، ایران صحنه درگیری بین دو گروه متخاصم شد. به ویژه غرب و جنوب ایران بیش از هرجای دیگری به میدان رزم تبدیل گردید. دامنهٔ جنگ به حدی گسترش یافت که حتی قم را هم دربرگرفت و نیروهای روسیه و انگلیس به بهانه های مختلف آن را اشغال کرند. در پاییز سال ۱۲۹۴ خورشیدی، نیروهای روسیه با هدف تصرف تهران وارد کرج شدند. به این ترتیب پایتخت مورد تهدید جدی واقع شد. نزدیک شدن نیروهای روسیه به تهران سبب مهاجرت بسیاری از طبقات مختلف مردم به قم گردید و هراس شدیدی بر تهران حاکم شد. به دنبال این امر، بسیاری از رجال سیاسی، روحانیون و سران احزاب و حتی احمد شاه قاجار و اعضای دربار او به طور محرمانه تصمیم گرفتند از تهران خارج شده و به قم عزیمت کنند. با تمام تلاشی که در مخفی نگاه داشتن انتقال پایتخت انجام شد، انگلستان و روسیه از آن باخبر شده و این طرح را خنثی کردند. با این وجود برخی از سران احزاب، نمایندگ
ان مجلس و طبقات مختلف مردم به قم مهاجرت کردند. در این مهاجرت، برخی از نمایندگان دولت هایی که با متفقین می جنگیدند نیز حضور داشتند. مهاجرین، در قم «کمیته دفاع ملی» را جهت دفاع از میهن و نبرد با متفقین تشکیل شد. به این ترتیب این شهر به یک مرکز سیاسی و نظامی علیه روسیه و انگلستان تبدیل شد. این کمیته نخستین گام عملی برای تشکیل «دولت ملی» را فراهم کرد. این دولت پس از آنکه قم با خطر حمله روسیه روبرو شد، به کاشان و سپس به اصفهان و کرمانشاه انتقال یافت. این دولت در کرمانشاه مورد تهاجم نیروهای روسیه قرار گرفت و از هم پاشید. گفتنی است که حسن مدرس در این دولت نقش وزیر عدلیه را بر عهده داشت. هنگامی که «کمیته دفاع ملی» در قم تشکیل شد، ژنرال «باراتوف» فرمانده کل نیروهای روسیه تصمیم گرفت این شهر را به اشغال درآورد؛ بنابراین نیروها به سمت قم حرکت کردند. در قم، درگیری های متعددی بین نیروهای روسیه و «کمیته دفاع ملی» ایران به وقوع پیوست. قوای روسیه به شهر قم رسیدند و «کمیته دفاع ملی» هم به ناچار قم را ترک کرد و به کاشان رفت. در تاریخ ۱۴ دی سال ۱۲۹۴، قم به اشغال روسیه درآمد. قم در دوران پهلوی. در دوران پهلوی، قم مرکز مبارزه علیه
سیاست های حکومت پهلوی بود. اولین جرقه انقلاب ۱۹۷۹ ایران در بهمن سال ۱۳۴۱ خورشیدی در قم زده شد. روح الله خمینی که در نقش رهبر این انقلاب بود در قم به مخالفت با تصویب نامه انجمن های ایالتی ولایتی و همین طور اصول شش گانه انقلاب شاه و ملت و لایحه کاپیتولاسیون پرداخت. قم در دوران جمهوری اسلامی. جنگ ایران و عراق. در آبان سال ۱۳۶۱، با ایجاد تغییراتی در سازماندهی نیروهای سپاه پاسداران، لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب قم سازمان یافت. این لشکر بلافاصله عازم جنگ ایران و عراق شد. در طول جنگ ایران و عراق، ۵۰هزار نفر از قم به جنگ اعزام شدند. از این تعداد ۶ هزار نفر کشته شدند. آمار قطع عضوی ها و جانبازان قم نیز ۱۲۷ هزار نفر بود. ۵۴۰ نفر از قم نیز به اسارت درآمدند. تعداد افراد قمی که در ارتش جمهوری اسلامی ایران حاضر بودند و در جریان جنگ کشته شدند نیز ۵۵۰ نفر بود. تخریب حسینیه شریعت. در سال ۱۳۸۴، حسینیه شریعت در قم، توسط نیروهای لباس شخصی و نیروی انتظامی ویران شد. این حسینیه محلی بود که دراویش گنابادی در آن عزاداری می کردند. اعتراض به نتایج انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸. در سال ۱۳۸۸ و با مرگ حسینعلی منتظری در مراسم تشییع پیکر او، مردم
قم در اعتراض به نتایج انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸) راه پیمایی کردند و با نیروهای لباس شخصی و سپاه پاسداران درگیر شدند. آن ها در مراسم تشییع پیکر منتظری خیابان های شهر را صحنه شعارهای تند سیاسی کردند. مردم شعار می دادند «تسلیت کینه ای نمی خوایم، نمی خوایم»، «منتظری نستوه راهت ادامه دارد، حتی اگر دیکتاتور بر ما گلوله بارد»، «منتظری مظلوم، آزادیت مبارک»، «منتظری نمرده، این دولته که مرده»، «دیکتاتور دیکتاتور، منتظری راهش ادامه دارد»، «موسوی کروبی تسلیت تسلیت». نیروهای «امنیتی و انتظامی» پس از پایان مراسم تشییع پیکر منتظری «با مردم درگیر» شدند. ساعتی پس از دفن، «گروه های از بسیجیان و طلاب» با شعارهایی درحمایت از سید علی خامنه ای، رهبری ایران و علیه معترضین به سمت بیت حسینعلی منتظری حرکت کردند. از سوی دیگر معترضین و هواداران منتظری متقابلاً شعارهایی دادند. در این میان طرفین «اقدام به پرتاب اشیا به سوی یکدیگر» کرده که با دخالت پلیس به قصد جدا کردن، دو طرف آرام شده و به شعارهای خود ادامه دادند. فرزند منتظری از جمعیت حاضر «موکداً خواست تا آرامش را حفظ» کنند این شعارها در ساعت ۱۱:۱۵ پیش از ظهر رو به آرامی رفت. بع
د از نماز مغرب طلاب و انقلابیون با حمله به مسجد اعظم حرم حضرت فاطمه معصومه از برگزاری مراسم ختم منتظری جلوگیری کردند. این افراد ساعتی بعد با یورش به سمت بیت و دفتر ایشان و همچنین آیت الله یوسف صانعی (دیگر مرجع تقلید طرفدار جنبش سبز در قم)، با سنگ پرانی اقدام به شکستن شیشه های بیت آیت الله منتظری و آیت الله صانعی کردند. پس از پیروزی انقلاب ۱۹۷۹ ایران قم به پایتخت مذهبی ایران تبدیل شده است. اهمیت قم برای سران حکومت ایران به حدی است که آن ها همواره سعی می کنند حمایت سران حوزه علمیه قم را در کنار خود داشته باشند. سید علی خامنه ای، رهبری ایران تاکنون دو سفر به قم داشته است. او در سفر دوم او در سال ۱۳۸۹ خورشیدی در وصف قم گفته است: «قم شهر محبوب، شهر قیام، شهر انقلاب، شهر علم و اجتهاد، شهر ولایت و امامت، شهر حوزه علمیه، شهر علمای بزرگ و پرورشگاه تاریخی و فراموش نشدنی امام بزرگوار ما حضرت آیت الله العظمی خمینی، شهر مراجع عظیم الشان و.. است» تعدادی از مراجع عظیم الشانی که او می گفت، در همان زمان، برای اینکه با او روبرو نشوند، شهر قم را ترک کرده بودند.
آموزش کارکنان برای آسان کردن یادگیری در آنان است. از یادگیری تعاریف زیادی داده شده است، اما تعریفی که در این میان شناخته تر است بیان می دارد: «یادگیری به فرآیند ایجاد تغییر نسبتاً پایدار در رفتاری که حاصل تجربه است گفته می شود، و نمی توان آن را به حالت های تربیتی بدن مانند آنچه بر اثر بیماری، خستگی یا داروها پدید می آید نسبت داد.»آموزش کارکنان به عنوان یک استراتژی کلیدی در بهبود سلامت روان، افزایش بهره وری و توانمندسازی افراد در مواجهه با چالش ها و فشارهای محیط کار شناخته می شود. این آموزش ها به کارکنان کمک می کنند تا با ناملایمات بهتر کنار بیایند و توانایی های خود را برای حل مشکلات و تبدیل موانع به فرصت های یادگیری تقویت کنند.
این نوشتار دربردارنده فهرستی از جانوران منقرض شده قاره اروپا در طی دوران هولوسین (پس از گسترده شدن انسان ها بر زمین) است. در اینجا جانوران منقرض شده دوران پلیستوسن و هولوسن آغازین آورده نشده است. بیشتر این جانوران به دست انسان منقرض شده اند.
علاءالدین محمد ختنی (مشهور به: امام علاءالدین محمد الختنی) دانشمند و عارف مسلمان اهل کاشغر است. او شخصی است که با کوچلک خان، حاکم بودایی مذهب کاشغر و ختن دربارهٔ اصول و مبانی اسلام مناظره کرد. کوچلک خان فرزند "تایانگ خان"، رئیس قبیله "نایمان" از قبایل مغول بود. آن ها در سرزمین های بالادست رود "ارخن" و دامنه کوه های آلتای زندگی می کردند. همراه با به سلطنت رسیدن سلطان محمد خوارزمشاه، چنگیزخان هم در مغولستان قدرت پیدا کرده و اقوام مغول را شکست می داد. در سال ۶۰۰ ه. ق. چنگیزخان "تایانگ خان" را شکست داده و او را کشت. پس از تایانگ خان، فرزند او کوچلک خان به قدرت رسید و با جمع کردن قبیله "نایمان" به کاشغر و ختن حمله کرد. او برای ایراد وارد کردن بر مبانی دین اسلام مناظره ای را با حضور مردم شهرهای ختن برپا کرده و با محمد ختنی مناظره کرد. مناظره با کوچلک خان. محمد جوینی در کتاب تاریخ جهانگشای جوینی می نویسد: «... امام به حق علاءالدین محمدالختنی ... برخاست و به نزدیک کوچلک آمده بنشست و کمر حق گویی بر میان راستی بست و در ادیان بحث آغاز نهاد و چون آواز بلندتر شد و امام شهید حجت های قاطع تقریر می داد و حضور و وجود او را مح
ض عدم می دانست حق بر باطل و عالم بر جاهل غالب گشت ... تا آنکه کوچلک در سخن گفتن جسارت به رسول اکرم می کند. اما شهید در جواب او فریاد می زند: خاک به دهانت ای عدوی دین کوچلک لعین ...» کوچلک خان چند روز کشتن محمد ختنی را به عقب می اندازد و به او وعده پست و مقام و ثروت داده و جواهرات در اختیار او می گذارد اما محمد ختنی بر مواضع خود می ایستد و سرانجام او را بر سردر مدرسه ای که خود در ختن ساخته بود به چهارمیخ می کشند. منابع. تاریخ جهانگشای جوینی چنگیز خان مهربان، نوشته ایرج بقایی کرمانی