Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جوزف گریمالدی (زاده ۱۸ دسامبر ۱۷۷۸ و درگذشته ۳۱ مه ۱۸۳۷) بازیگر، کمدین و رقصنده اهل انگلستان بود. وی در دوره جانشینی پادشاهی بریتانیا (۱۸۱۱ تا ۱۸۲۰ میلادی) هنرمندی نامدار گردید. وی در اوائل دهه ۱۸۰۰ در حوزه گونه تئاتر دلقک در بریتانیا نقش دلقک را که بخشی از پانتومیم موزیکال کمدی بریتانیا به شمار می رفت، توسعه و گسترش داد.
ترکم نکن تک آهنگی از نصرالله معین است که بعد از آهنگ آغوش روانه بازار گشت. این آهنگ مضمونی عاشقانه دارد وتوسط مریم دلشاد سروده شده است. تنظیم و آهنگ سازی این کار بر عهده بابک زرین بود. در این کار معین با ظاهری متفاوت ظاهر شد و تعجب همگان را برانگیخت. موزیک ویدئویی نیزاز این اثر توسط سیروس کردونی ساخته شده است. ظاهر متفاوت. معین در این تک آهنگ با ظاهری متفاوت ظاهر شد. وی پس از قریب ۳۵سال سبیل خود را تراشید. این کار حواشی زیادی را در جوامع ایرانی به همراه داشت. خبرگزاری های ایران هم از این ماجرا عقب نماندند و بسیار پیگیر آن بودند.
سپاه رستگاری یک مذهب مسیحی و سازمان خیریه بین المللی است که ساختاری نظامی گونه دارد که توسط ویلیام بوث در سال ۱۸۶۵ برای ترویج دین مسیح در میان توده مردم، در انگلستان تأسیس گردید. این سازمان در سراسر جهان ۱٫۵ میلیون نفر عضو دارد. سپاه رستگاری با هدف ترویج آموزه های مسیحیت و ارائه خدمات بشردوستانه تأسیس شد. این سازمان در بیش از ۱۳۰ کشور فعالیت دارد و خدمات گسترده ای از جمله کمک به افراد بی خانمان، پشتیبانی از آسیب دیدگان بلایای طبیعی، و برنامه های آموزشی ارائه می کند. ساختار شبه نظامی سپاه، شامل درجات و یونیفرم ها، به مدیریت کارآمدتر فعالیت های آن کمک کرده است. این سازمان علاوه بر کارهای خیریه، به عنوان یکی از نهادهای مهم تبلیغ مسیحیت در سطح جهان شناخته می شود.
بزرگ کننده پرگار (Compass extender) وسیله ای است که به شما این امکان را می دهد که بتوان دوایر بزرگتری را ترسیم کنید. به این صورت که به بازوی متحرک پرگار متصل شده و در نتیجه با افزایش طول شعاع سبب بزرگ شدن دایره ترسیمی می شود .
پارال گلایدر ابزاری با لبه های راست می باشد که در قسمت زیر دارای غلتک های لاستیکی می باشد. این وسیله توسط غلتک های مذکور به کاغذ چسبیده و می توان با کشیدن منظم کناره ها، خطوط موازی ترسیم کرد.
دارل هموند (زاده ۸ اکتبر ۱۹۵۵) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به "دقیقه نیویورک"، "فیلم ترسناک ۳"، "میانبر به خوشبختی"، "وینرز" و "فیلم ترسناک ۵" و سریال "" اشاره کرد.
خریت توماس ریتفلد یا خریت توماس ریتفلد (زادهٔ ۲۴ ژوئن ۱۸۸۸ میلادی – درگذشتهٔ ۲۵ ژوئن ۱۹۵۴ میلادی) یک طراح اثاث و معمار اهل هلند بود. او یکی از اعضای مهم جنبش هنری د استایل بود. او برای صندلی قرمز و آبی و خانه ریتفلد شرودر مشهور است که یک میراث جهانی یونسکو است. زندگی. خریت توماس ریتفلد در ۲۴ ژوئن ۱۸۸۸ در اوترخت از پدری نجار متولد شد. او در ۱۱ سالگی مدرسه را ترک کرد تا نزد پدرش شاگردی کند و در مدرسه شبانه ثبت نام کرد. سپس بین سالهای ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۱ به عنوان طراح در جواهر فروشی C. J. Begeer فعالیت هنری خود را ادامه داد. کار حرفه ای. خریت ریتفلد پس از آموختن طراحی، نقاشی و مدل سازی در سال ۱۹۱۷ کارگاه مبلمان خود را افتتاح کرد و پس از آن به عنوان کابینت ساز شروع به فعالیت کرد. او در سال ۱۹۱۷ صندلی قرمز و آبی خود را طراحی کرد که به یک مبلمان برجسته مبلمان مدرن تبدیل شد. سپس با هدف سادگی در ساختار، شروع به تولید انبوه بیشتر مبلمانهای خود به صورت دست ساز کرد. ریتفلد در سال ۱۹۱۸ کارخانه تولید مبلمان خود را راه اتدازی کرد و پس از تأثیرپذیری از جنبش د استایل رنگ صندلی خود را تغییر داد و در سال ۱۹۱۹ به معماری روی آورد و به
عضویت این جنبش درآمد. ارتباطاتی که او در د استایل برقرار کرد این امکان را برایش فراهم آورد تا در خارج از هلند نمایشکاه هایی برگزار کند. در سال ۱۹۲۳، از ریتفلد برای نمایشگاه در باوهاوس دعوت کرد. او را در سال ۱۹۲۴ برای تروس شرودر در اوترخت طراحی کرد. در ساخت این خانه خانم شرودر و ریتفلد همکاری تنگاتنگی داشتند به طوری که انتخاب سایت با نظر ریتفلد انجام شد. خانه در نگاه اول همچون کمپوزیستی از صفحاتی تخت و خطوطی عمودی و افقی به نظر می رسد که به واسطه رنگ از یکدیگر متمایز شده اند. این عناصر عمدتاً به رنگ های آبی، قرمز، زرد – رنگ های اصلی و سیاه بندکشی ها، قاب در و پنجره و ستون های فلزی به رنگ های سیاه، قرمز وزرد رنگ آمیزی شده اند. این خانه در سال ۲۰۰۰ به میراث جهانی یونسکو اضافه شد. طراحی ریتفلد در خانه شرودر تأثیر زیادی بر دختر تروس، هان شرودر، که به یکی از اولین معماران زن در هلند است گذاشت. معماری مدرن. ریتفلد در سال ۱۹۲۸ از د استایل جدا شد و با سبک معماری کاربردی تری شناخته شد که به آن معماری مدرن ("Nieuwe Zakelijkheid)" یا ("Nieuwe Bouwen)" می گویند. در همان سال او به کنگرهٔ جهانی معماران مدرن پیوست. از اواخر
دهه ۱۹۲۰ او به مسکن اجتماعی، روشهای ارزان قیمت تولید، مواد جدید، پیش ساخته و استاندارد توجه داشت. در سال ۱۹۲۷ او در حال آزمایش اسلبهای بتونی پیش ساخته به عنوان ماده ای بسیار غیر معمول در آن زمان بود. در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ تمامی کارهای او از افراد خصوصی بود و دهه ۱۹۵۰ بود که وی توانست ایده های مترقی خود در مورد مسکن اجتماعی، در پروژه های اوترخت و ریوویک عملی کند. ریتفلد را در سال ۱۹۳۴ طراحی کرد و شروع به طراحی موزه ون گوگ در آمستردام کرد که پس از مرگ وی به پایان رسید احیای دِ استایل. در سال ۱۹۵۱ ریتفلد یک نمایشگاه بازنگری در مورد د استایل طراحی کرد که در آمستردام، ونیز و نیویورک برگزار شد که در نتیجه آن علاقه به کار او دوباره زنده شد. در سالهای بعدی پروژه های زیادی به وی اعطا شد، از جمله غرفه هلند برای دوسالانه ونیز (۱۹۵۳)، آکادمی های هنری در آمستردام و آرنهام و اتاق مطبوعات برای ساختمان یونسکو در پاریس. در سال ۱۹۶۵ غرفه سونزبیک ریتفلد که برای نمایش مجسمه های کوچک در سومین نمایشگاه بین المللی مجسمه سازی در پارک سونزبیک آرنهم طراحی شده بود، در موزه کولر-مولر بازسازی شد؛ اما در سال ۲۰۱۰ به دلیل خسارات جبران ناپ
ذیر پوسیدگی بار دیگر، این بار با مواد جدید، بازسازی شد. ریتفلد در سال ۱۹۶۱ به منظور رسیدگی به همه این پروژه ها، با همکاری یوهانس ون دیلن و جی ون تریت صدها خانه ساخت که بسیاری از آنها در شهر اوترخت بودند. پس ازسی سال که کارهای او نادیده گرفته می شد عقل گرایی رواج پیدا کرد و آنها دوباره احیا شدند. مرگ. ریتفلد در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۴ در اوترخت درگذشت. پسرش نیز یک طراح مشهور صنعتی شد.
میشل لی مایو (زاده ۱۳ فوریه، ۱۹۸۶) که با نام مستعار جیدن جیمز شناخته می شود، یکی از موفق ترین، شناخته شده ترین و محبوب ترین هنرپیشه های فیلم های پورن اهل آمریکا است. او همچنین به عنوان استریپر و مدل نیز فعالیت می کند. او از زمان شروع حرفهٔ بازیگری خود از ۲۰ نوامبر سال ۲۰۰۶ در فیلم های بزرگسالان، در بیش از ۴۰۰ فیلم ایفای نقش کرده است. او گرایش جنسی دوجنس گرایی دارد. زندگی. جیدن جیمز با نامِ اصلیِ میشل لی ۱۳ فوریه ۱۹۸۶ در آپ لند کالیفرنیا به دنیا آمد. او فرزند بزرگ خانواده و دارای یک خواهر و برادر کوچکتر از خود است. جیدن از ۲۰ نوامبر ۲۰۰۶ در حالی که به طور تمام وقت در رشته حسابداری و بازرگانی به تحصیل در دانشگاه مشغول بود، به عنوان یک استریپر وارد صنعت پورن گردید. او بسیار به حرفهٔ خود و ستاره پورن بودن علاقه دارد. او در سال ۲۰۰۹ برنده جایزه نایت مووز به عنوان بهترین ستاره تازه کار و در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه اِی وی اِن برای بهترین صحنه سکس گروهی گردید. او اولین حضور خود را به عنوان یک بازیگر پورن در سال 2006، در سن 20 سالگی، انجام داد. در سال اول حضورش، او در فیلم Fresh Out the Box 6 شرکت کرد، که در آن اولین صحن
ه سکس نژادی خود را داشت. به عنوان یک بازیگر، او برای شرکت های تولیدی مانند Diabolic، Bang Bros، Pure Play Media، Wicked، Brazzers، Digital Playground، 3rd Degree، Sin City، Reality Kings، Naughty America، Penthouse، Girlfriends Films، Adam &amp; Eve و Evil Angel کار کرده است. در سال 2010، او فیلم Big Wet Asses را فیلمبرداری کرد. این اولین صحنه سکس مقعدی برای جیمز و هم بازی او کتی سنت آیوز بود. در همان سال، او جایزه AVN برای بهترین صحنه سکس گروهی را برای فیلم 2040 (1998) به همراه جسیکا دریک، کرستن پرایس، آلکترا بلو، میکایلا مندز، کایلانی لی، توری لین، کایلا کاررا، رندی اسپیرز، برد آرمسترانگ، روکو رید، مارکوس لندن و میک بلو برنده شد. در سال 2011، او فیلم Gangbanged 2 را فیلمبرداری کرد، یک فیلم که نخستین نفوذ دوگانه و نفوذ واژینال دوگانه، نخستین گنگ بنگ جیمز را به نمایش گذاشت. بین سال های 2010 و 2012، او علاوه بر جایزه برای فیلم 2040، مجموعاً ده نامزدی دریافت کرد. از بین آنها، در سال 2010، نامزدی برای بهترین صحنه سکس لزبین برای فیلم Sweet Cheeks؛ در سال 2011 برای بهترین عملکرد در فیلم Jayden Jaymes Unleashed؛ و
در سال 2012 برای بهترین صحنه سکس گروهی لزبین برای فیلم Prison Girls و بهترین صحنه سکس MHM برای فیلم Party Girls. جیمز یکی از هفت بازیگر پورنوگرافی (به همراه جولیا آن، آوا آدامز، الکسیس تگزاس، کریستینا رز، راشل استار و جینا لین) بود که در ترانه Anthem از برایان مک نایت در سایت YouPorn.com ذکر شد. او بیش از 830 فیلم را به عنوان بازیگر ضبط کرده است. بیرون از صنعت پورن. او در یک قسمت از سریال True Life شبکه MTV ظاهر شد و همچنین در فیلم های اصلی به صورت حضوری کوچک ظاهر شده است.
کینگ سی. ژیلت یا کینگ کمپ ژیلت (زادهٔ ۵ ژانویهٔ ۱۸۵۵ - درگذشتهٔ ۹ ژوئیهٔ ۱۹۳۲) کارآفرین آمریکایی بود، که برای اختراع ریش تراش و تأسیس شرکت ژیلت مشهور است. شرکت «ژیلت» هم اکنون از برندهای متعلق به کمپانی پروکتر اند گمبل محسوب می شود.
پروانه اصلی بالگرد یا ملخ اصلی بالگرد، ، مجموعه ای از چند تیغهٔ گردان، یک توپی و یک سامانهٔ کنترل گر برای آن است. این بخش از بالگرد نیروی برآر تولید می کند تا وزن آن از زمین بلند شود و همچنین نیروی رانش برای چیره شدن بر نیروی پسار فراهم می کند تا بالگرد توانایی پرواز رو به جلو را نیز داشته باشد. همهٔ تیغه ها بر روی یک «توپی» نصب می شوند و توپی نیز بر روی سواش پلیت نصب می شود. در بالگردهای معمولی یک پروانهٔ اصلی در بالای بالگرد و یک پروانه هم بر روی دم آن وجود دارد؛ از این رو، نیروی لازم برای چرخاندن پروانه دُم، بطور مستقیم از گیربکس پروانهٔ اصلی بالگرد گرفته می شود که به وسیلهٔ یک شَفت به پروانه دم بالگرد منتقل می گردد؛ پروانه دم نیز در کنار خود یک گیربکس کوچک دارد. مجموعهٔ پروانه اصلی (Rotor). پیش درآمد (Overview). مجموعهٔ پروانه بالگرد از قطعهٔ سواش پلیت آغاز شده و تا نوک تیغه ها ادامه می یابد. به تمام بخشی که بر روی دکل نصب می گردد پروانه گفته می شود. پروانهٔ بالگرد نیروی مورد نیاز خود را حداقل از یک موتور دریافت می کند. این نیرو از موتور به یک گیربکس منتقل شده و به وسیلهٔ یک شفت بلند که دکل نام دارد به مج
موعهٔ پروانه بالگرد منتقل می شود. دکل یک میلهٔ استوانه ای بلند است که از سقف بالگرد بیرون زده و به وسیلهٔ گیربکس گردانده می شود. دکل دارای دو بخش ایستا و گردان است. بخش گردان دکل درواقع همان شفت کاردان است که با گشتاور موتور می گردد. دکل ایستا درواقع روپوش آن شفت به حساب می آید. بر بالای دکل یک مهرهٔ چفت سازی وجود دارد که مهره دکل نامیده می شود و بخشی از «مجموعهٔ توپی» به حساب می آید. تیغه های پروانه به وسیله پین به توپی وصل می شوند و این توپی می تواند به میزان ۱۰ تا ۲۰ بار بیشتر از تیغه، فشار پسار را تحمل کند. مجموعهٔ پروانهٔ بالگرد بسته به نوع اتصال تیغه ها به توپی، در کلاس های گوناگونی طبقه بندی می شوند. در کل سه طبقه بندی اصلی وجود دارد که شامل «بی لولا»، «نیمه لولایی» و «تمام لولایی» هستند. گرچه پروانهٔ برخی از بالگردهای نوین، آمیخته ای از این سه طبقه بندی است. پروانه یک مجموعهٔ بالانس شده است که با ابزارهای بسیار حساس و دقیقی برای کاهش لرزش و تغییر سرعت هوا مجهز شده است. پروانه ها به گونه ای طراحی شده اند تا در دور موتور ثابت کار کنند که البته در برخی از بالگردها، میزان دور موتور تا مقدار کمی قابل افزای
ش است. در برخی از بالگردهای آزمایشی، سرعت گردش ملخ متغیر بوده است. برخلاف پروانه های نصب شده در هواپیماهایی با موتور توربوپراپ، پروانهٔ بالگردها بسیار بزرگ است و مساحت زیادی را اشغال می کند. از این رو می تواند حجم زیادی از هوا را به پایین جریان دهد و نیروی برآر را به صورت کاملاً عمودپرواز فراهم نماید. همچنین این پروانه با روانه کردن این نیرو در راستای مایل (شیبدار)، می تواند نیروی رانش را نیز فراهم کند. از آنجایی که موتور بالگرد در سرعتهای کم، بازدهٔ بیشتری دارد، بالگرد می تواند با صرف ۶۰ درصد از توان خود بر روی زمین هاور کند. هاور کردن به شرایطی گفته می شود که بالگرد حرکت نمی کند و مختصات خود را تغییر نمی دهد، بلکه تنها بر روی هوا معلق می ماند. مساحت کل پروانهٔ بالگرد (دایره) به سه بخش تقسیم می شود که بخش درونی آن به دلیل شعاع گردش بسیار کم، نیروی برآر بسیار کمی فراهم می نماید که در نشست و برخاست بالگرد بی تأثیر است. اجزای مجموعهٔ پروانه. تیغه ها (Blades). بالهای یک بالگرد درواقع چند تیغه به شکل ماهی واره بلند با نسبت منظری زیاد هستند. به معنای این است که نازک و بلند هستند و این ویژگی باعث می شود که نسبت تاو
ه نوک بال به نیروی برآر بسیار کم و ناچیز باشد. تاوه ها در زمان جریان هوای قوی، اثر بسیار بیشتری بر بالگرد می گذارند و موجب کاهش نیروی برآر و از دست دادن ارتفاع می شوند. هرجا که جریان هوا سریعتر باشد، تاوه ها نیز مشکل سازتر خواهند شد و ممکن است حالت حلقه تاوه ای ایجاد کنند؛ بنابراین با طراحی تیغه ها بصورت نازک و بلند، نیروی کافی برای بلند کردن وزن بالگرد و چیره شدن بر تاوه ها فراهم می شود. تیغه های بالگردها از متریال گوناگون همانند آلومینیم، آلیاژ فولاد، کامپوزیت یا تیتانیوم ساخته می شوند. همچنین روکشی از جنس متریال بسیار مقاوم و ضد فرسایش بر روی تیغه کشیده می شود. توپی (Hub). توپی به بخشی از مجموعهٔ پروانه گفته می شود که با استفاده از میله های اتصال، بر روی سواش پلیت گردان نصب می شود. توپی درواقع همانند یک سگک بزرگ است که دو تیغهٔ پروانه به آن وصل شده اند. در تصویر بالا توپی بالگرد رابینسون آر-۲۲ به وسیلهٔ دو میلهٔ اتصال بلند، بر روی سواش پلیت گردان نصب شده است. اجزای توپی آر-۲۲ به ترتیب از بالا به پایین در زیر نگاشته شده اند: آرایش نیمه لولایی (Semirigid). پروانه های نیمه لولایی با لقب «پروانه الاکلنگی» نیز
نامیده می شوند. این آرایش ساده با دو تیغه ساخته می شود که دو تیغه اش دقیقاً بر روی یک لولای بالابر-پایین بر نصب می شوند. این ویژگی باعث می شود که تیغه ها در جهت مخالف یکدیگر در راستای بالا و پایین همانند یک الاکلنگ حرکت کنند. این مجموعه در زیر لولای الاکلنگی یک زاویهٔ مخروطی به تیغه ها می دهد که باعث می شود بر پایهٔ اثر کوریولیس، شعاع گرانیگاه تیغه ها در محور گردش کاهش یابد. بالگردهای شرکت رابینسون هلیکاپتر دارای این نوع آرایش پروانه هستند که مستعد حوادث بسیار است. آرایش تمام لولایی (Fully articulated). در دهه ۱۹۳۰ میلادی، خوآن سییروا طراح اسپانیایی یک پروانهٔ کاملاً لولایی برای هواچرخهای شرکت خود ساخت که به تولید سی.۳۰ کیروا و سییروا سی-۱۹ انجامید. پژوهش های او باعث شد پروانه بالگردها به شیوه کاملاً لولایی و مستقل ساخته شود. در یک بالگرد با پروانهٔ تمام لولایی، هر تیغه به وسیلهٔ چند لولا به توپی مرکزی وصل می شوند. در این آرایش، هر تیغه می تواند بطور کاملاً مستقل از تیغه های دیگر بر سر جای خود از ریشه تکان بخورد. این تغییر مکان جزئی به وسیلهٔ لولاهای توپی فراهم می شود. این گونه از پروانه ها معمولاً دارای سه ت
یغه یا بیشتر هستند. هرکدام از تیغه ها می توانند بطور جداگانه و مستقل از یکدیگر، به بالا و پایین گرایش کرده، بر روی یک سهمی پیوسته نوسان کند و همچنین در راستای عرضی از لولای روی توپی پیشروی و پسروی کنند. لولای بالارو-پایین رو (flapping hinge). این لولا بصورت افقی نصب شده که باعث می شود تیغه بتواند از ریشه تکان بخورد و بالا و پاین برود. وظیفهٔ «لولای بالارو-پایین رو» بالانس کردن وزن نامتعادل تیغه هاست و بی تعادلی را جبران می کند. ممکن است فاصله قرارگیری لولای بالارو-پایین رو با توپی در بالگردهای گوناگون با هم متفاوت باشد؛ و حتی ممکن است هر تیغه بیش از یک لولای بالارو-پایین رو داشته باشد. همچنین این لولاها باعث می شوند که کوبش ملخ کاهش یابد. در صورتی که یک تیغه بالا برود، تیغهٔ دیگر می تواند در خلاف جهت آن بصورت مستقل از لولا خم شود و پایین بیاید تا بالانس برقرار شود. لولای پیشرو-پسرو (lead-lag hinge). لولای پیشرو-پسرو در راستای عمودی نصب شده که به تیغه ها این امکان را می دهد تا اجازهٔ حرکت کردن در جهت چپ و راست را داشته باشند و به این نوع از حرکت، پیشروی-پسروی می گویند. در بخش لولای پیشروی-پسروی یک کمک هیدرولیک
بدون فنر لول نصب شده که ضربه برخورد را جذب کرده و از پیشروی و پسروی غیرمجاز نیز جلوگیری کند. هدف از نصب لولای پیشروی-پسروی و کمک هیدرولیکی اش این است که تیغه ها پس از یک تغییر گشتاور ناگهانی، دوباره با هم همگام شوند. به عبارت دیگر این قطعه ها برای جبران تغییر گشتاور پروانه نصب می شوند که برای نمونه اگر خلبان زوایهٔ حملهٔ تیغه ها را بوسیلهٔ اهرم افزایش دهد، سرعت چرخش پروانه کاسته خواهد شد و لولای پیشروی-پسروی خود را با این تغییر سرعت سازگار کرده و این کمک فنرها هستند که با جذب این ضربهٔ ناشی از تغییر مکان تیغه، از آسیب دیدن و بی تعادل شدن مجموعهٔ پروانه جلوگیری می کنند. لولای پیچشی (Feathering hinge). سومین لولا در پروانه های با آرایش تمام لولایی، «لولای پیچشی» است که در راستای محور طولی تیغه می پیچد. این لولا همانند یک پیچ نصب شده است و به تغییرات در سکان یا اهرم خلبان واکنش نشان می دهد. این لولا پیرو سواش پلیت گردان است و مسئول تغییر در زاویهٔ حملهٔ تیغه است و به بعبارت دیگر این لولا موجب می شود که تیغه در راستای بلندای خود اندکی چرخش زاویه ای داشته باشد و به دور خود بغلطد تا لبهٔ حملهٔ تیغه، کاهش یا افزایش
یابد. گونهٔ نرم پرواز (soft-in-plane). آرایش تمام لولایی به شکل ها و شیوه های گوناگون ساخته می شود. یکی از گونه های این آرایش مدل «نرم پرواز» نام دارد. برای نمونه بسیاری از بالگردهای قدیمی شرکت بل ازجمله بل اواچ-۵۸ کیووا دارای این آرایش پروانه هستند. این ترکیب بندی درواقع بر مبنای آرایش تمام لولایی ساخته شده است که پروانه ها بطور مستقل از یکدیگر بالا و پایین و چپ و راست می روند؛ ولی «نرم پرواز» از آن جهت فرق دارد که دارای یک یوغ بعنوان افزونهٔ تعادلی است. این قطعه بر روی دکل نصب می شود و میان تیغه و حاشیه یاتاقان توپی اتصال ایجاد می کند. این افزونه باعث می شود بخشی از حرکتهای یک تیغه، به تیغهٔ دیگر نیز سرایت کند که معمولاً تیغهٔ مخالف با آن است. با وجود این که این شیوه «تمام لولایی» نیست، ولی ویژگی های آرایش آن بسیار مشابه است. از مزایای این شیوه نسبت به تمام لولایی این است که هزینه های تعمیر و بازه اورهال آن کمتر شده است. یاتاقان توپی (Ball bearing). در بالگردهای قدیمی، یاتاقان توپی به کار می رود و در این نوع طراحی ضریب ایمنی کم است. زیرا اتصال ساچمه های فلزی با سطح فلزی نیاز به گریس کاری دارد و نقص آن باعث
سقوط بسیاری از بالگردها می شود. بالگردهای مدل بالا و جدید به جای بالبرینگ سنتی، دارای بلبرینگ الاستومر هستند. بلبرینگ های الاستومر هرگز در طول پرواز دچار خرابی و سقوط نمی شوند و فرایند ساییدگی در آنها بلندمدت و تدریجی است که با چشم قابل مشاهده می باشد؛ از این رو دیگر نیازی به گریس کاری ندارند. آرایش بی لولا (Rigid). آرایش پروانه بی لولا معمولاً به دسته گفته می شود که در بخش توپی لولا ندارند. در این آرایش، تیغه ها خمش پذیر هستند و هر تیغه تنها می تواند از بخشهای خمش پذیر در ریشهٔ تیغه (بخش آغازین تیغه) مراحل پیشروی-پسروی یا بال-پایین رفتن را انجام دهد. یک آرایش بی لولا نسبت به آرایش «تمام لولایی» بسیار ساده تر است. در این آرایش، نیروهای ناشی از بالا و پایین رفتن هر تیغه و همچنین ضربه های ناشی از تنظیمات پیشروی و پسروی، بجای اینکه بر روی لولاها وارد شوند، در بخش خمش پذیر تیغه ها اعمال و جذب می شود؛ در این آرایش تیغه حتماً باید از جنس کامپوزیت یا الیافی با سختی بسیار زیاد ساخته شود و همچنین یاتاقان های الاستومر برای ایجاد خمش پذیری به کار رود. در گذشته نیاز بود که لولاهای توانمند و سرسخت برای اتصال های پروانه ب
ه کار برود تا از شکستن و جداشدن تیغه ها جلوگیری شود ولی در این آرایش همهٔ ضربه ها توسط بخش خمش پذیر تیغه ها جذب می گردد. نتیجهٔ این آرایش این است که توپی کوچکتر و سبک تر طراحی خواهد شد و از این رو، پروانه های بالگرد گوش به فرمان خواهند شد و به سرعت به دستورهای خلبان واکنش نشان می دهند و در انجام دستورهای خلبان تأخیر نخواهند داشت که در آرایش تمام لولایی شاهد آن هستیم. آرایش آمیخته (Combination). آرایش های نوین امروزی در پروانه های بالگردها ممکن است آمیخته ای از روش های بالا باشد. برخی پروانه های امروزی ممکن است در کنار تیغه های خمش پذیر، دارای یک توپی خمش پذیر نیز باشند که باعث می شود توپی بدون نیاز به هرگونه لولا یا یاتاقان بر سر جای خود تکان بخورد یا زاویه دار گردد. این آرایش خمش پذیر (Flexures) نام دارد و قطعه های آن معمولاً از جنس کامپوزیت ساخته می شود. همچنین ممکن است از بلبرینگ های الاستومر به جای بلبرینگ های سنتی استفاده شود. بلبرینگ های الاستومر از مواد پلاستیک فشرده ساخته می شوند که البته باعث می شود دامنه خمش پذیری کمی داشته باشند ولی برای بالگردها مناسب است. بلبرینگ های الاستومر و بالبرینگ های خمش پ
ذیر نیازی به گریس کاری ندارند و بنابراین نیاز کمتری به نگهداری و تعمیر خواهند داشت. همچنین لرزش را جذب می کنند که باعث می شود خستگی کمتری در قطعه های فلزی بالگرد ایجاد شود؛ درنتیجه بازه اورهال بالگرد افزایش می یابد. سواش پلیت. سواش پلیت یک قطعه ضروری برای بالگرد است که وظیفهٔ تغییر بردار اقلیدسی رانش و همچنین تغییر زاویه حمله تیغه ها را برعهده دارد. بسیاری از بالگردها یک دور موتور پایدار دارند؛ بنابراین تنها راه برای افزایش یا کاهش نیروی برآر، تغییر دادن زاویه حملهٔ تیغه هاست. سواش پلیت دارای دو بخش است که بخش درونی آن به کاردان دکل متصل شده است و با همان سرعت می گردد. این بخش در ادامه به تیغه ها متصل شده که موجب انتقال گشتاور به تیغه ها می شود؛ ولی بخش بیرونی کاملاً ایستا و بدون حرکت است که وظیفهٔ انتقال دستورهای خلبان به بخش درونی را برعهده دارد. میلهٔ پایدارکننده بهمراه وزنه یا پارو (Stabilizer Bar with weight or paddle). در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی، چند مهندس ازجمله آرتور یانگ آمریکایی و دیتر شلوتر آلمانی ابزار پایدارکننده را برای بالگرد توسعه دادند. آنان به این نتیجه رسیدند که در بالگردهایی با پروانهٔ دوتی
غه می توان با بهره گیری از دو میله و دو وزنه، پایداری پرواز را افزایش داد. از این رو این میله ها با عنوان «میله های پایدارکننده» نام گرفتند. میله های پایدار کننده می توانند با دو وزنه یا پارو ساخته شوند. این میله ها و وزنه های پایدارکننده موجب می شوند که بالگرد فرمان پذیری بهتری از کابین خلبان داشته باشد و پایداری بیشتری در بادها از خود نشان دهد. استنلی هیلر، مهندس سرشناس آمریکایی و بنیانگذار هواگردسازی هیلر این ایده را ادامه داد. او با افزودن ماهی واره هایی به دو میلهٔ پایدارکننده، نه تنها توانست پایداری را افزایش دهد بلکه از آن بعنوان یک ضربه گیر لنگر در هنگام حرکت کردن سکان خلبان بهره گیرد. در سالهای بعد شرکتهای بالگردسازی بل و هواگردسازی لاکهید از این ایده ها در بالگردها و محصولات خود بهره بردند. در بالگردهای کنترل از راه دور پیشرفته، این ابزار پایدارکننده حذف شده اند. جایگزین این ابزار فیزیکی، یک عدد ریزکنترل گر با حسگر چرخش نما و حسگر ونتوری است. مزیت فناوری نوین نسبت به قطعه های مکانیکی این است که وزن بالگرد را کاهش داده و هزینهٔ نگهداری و همگامسازی را کاهش می دهد. حتی در بالگردهای رادیوکنترل که دارای
میلهٔ پایدارکننده هستند نیز باید یک عدد چرخش نما بر روی هر محور نصب شود. پروانه آرام شونده (Slowed rotor). پروانهٔ بیشتر بالگردها با سرعتی ثابت می گردد. گرچه در برخی از شرایط، کاستن از سرعت گردش پروانه مزیت هایی ایجاد می کند. در هنگامی که سرعت رو به جلو افزایش یابد، سرعت تیغهٔ پیشرو به سرعت صوت نزدیک می شود. برای برطرف کردن این مشکل باید سرعت گردش پروانه را کاهش داد که باعث می شود بالگرد با سرعت بیشتری پرواز نماید. برای نمونه در بالگردهای معمولی برای کاهش نیروی برآر، خلبان از اهرمی به نام «کولکتیو» (اهرم همگامساز ایستا) استفاده می کند تا با کاهش یا افزایش زاویه حملهٔ تیغه ها، نیروی برآر را تغییر دهد. خلبان اهرم را تا انتها پایین می برد و در این هنگام پروانه با سرعت سابق می گردد ولی لبه حملهٔ تیغه ها هستند که بصورت افقی با سطح زمین حرکت کرده و دیگر نیروی برار ایجاد نمی کنند. بعبارت دیگر سوخت به همان میزان مصرف می شود که در گذشته می شد و کاهش سرعت رو به جلوی بالگرد درواقع بوسیلهٔ کاهش نیروی برآر انجام می شود؛ ولی در شیوهٔ پروانه های آرام شونده، در هنگامی که نیاز نباشد، سرعت دور موتور کاهش می یابد که از این رو م
وجب کاهش مصرف سوخت نیز می شود. کلاس های گوناگون بالگردها از نظر پروانه. بالگرد تک پروانه. بسیاری از بالگردها دارای یک پروانه اصلی هستند که این پروانه دارای دو یا چند تیغه است. در این نوع از بالگردها، برای خنثی سازی گشتاور وارد شده به بدنهٔ بالگرد، به یک پروانهٔ دُم نیاز است. پروانه دُم توسط ایگور سیکورسکی اختراع شد و برای نخستین بار در بالگرد ووت-سیکورسکی وی اس-۳۰۰ به کار رفت و در ادامه به یک طرح متعارف برای بالگردها تبدیل شد. پروانهٔ بسیاری از بالگردهای تک پروانهٔ جهان ازجمله بالگردهای آمریکایی چپ گرد هستند یعنی در جهت وارونهٔ عقربه های ساعت می چرخند؛ ولی بالگردهای روسی و فرانسوی و محصول مشترک فرانسه و چین راست گرد هستند و در جهت عقربه های ساعت می چرخند. پروانه دم. در بالگردهای تک پروانه، گشتاور پروانه باعث می شود در بدنهٔ بالگرد یک تکانه زاویه ای در جهت وارونهٔ گردش پروانه ایجاد شود؛ بنابراین بدنهٔ بالگرد «مخالف با جهت گردش پروانه» شروع به دور خود خواهد چرخید. برای چیره شدن بر این گشتاور، به یک پروانهٔ ضدگشتاور نیاز است تا نیروی کافی برای پایدار نمودن بدنه و جلوگیری از گردش آن به دور خود فراهم شود. این پروا
نه دُم خواه بصورت عمودی یا شیبدار بر روی دُم نصب می شود و موقعیت و گرانیگاه آن باعث می گردد که بتواند به سادگی گشتاور پروانه اصلی را خنثی نماید. پروانه دم بالگرد دارای ترکیب بندی ساده تری نسبت به پروانه اصلی است، زیرا تنها دارای تنظیمات همگامساز ایستا (کولکتیو) است که زاویه حمله را تغییر می دهد. به گونه ای که پروانه دم هرگز تغییر زاویه ندارد. این پروانه نه تنها جلوی گردش بالگرد به دور خود را می گیرد، بلکه یک روش کنترلی برای بالگرد محسوب می شود که خلبان می تواند بدنهٔ بالگرد را حول محور عمود با زمین به دور خود بچرخاند. تنظیمات دم بالگرد از درون کابین خلبان به وسیلهٔ پدالها انجام می گردد. به گونه ای که اگر خلبان پدال راست را فشار دهد، بالگرد در راستای محور عمودی در جهت راست می چرخد و اگر پدال سمت چپ فشرده شود، بالگرد در راستای عمودی به سمت چپ می چرخد. در حال حاضر سه سامانهٔ رایج برای فراهم نمودن نیروی ضدگشتاور در دم بالگردهای تک پروانه به کار می رود که شامل دم معمولی، دم فنسترون و دم بی پروانه هستند. بالگردهای دوپروانه. بالگردهای دوپروانه دارای دو عدد پروانه هستند که خلاف جهت گردش یکدیگر می گردند؛ بنابراین یک پ