Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رابرت استادلی فارست هیوز نویسنده، منتقد و سازنده مستندهای تلویزیونی اهل استرالیا بود که در دههٔ ۱۹۷۰ در نیویورک به شهرت رسید. زندگی. رابرت هیوز نویسنده، سخنور، سازندهٔ مستندهای تلویزیونی و منتقد هنری و تاریخ نگار دوشنبه ۶ اوت در سن ۷۴ سالگی در بیمارستان کالوری در شهر برانکس نیویورک درگذشت. دوریس دونس همسر وی دربارهٔ مرگ وی گفت رابرت مدت زیادی از بیماری رنج و سرانجام تسلیم بیماری اش شد. فعالیت ها. نقدنویسی. هیوز سه دهه به عنوان منتقد در مجلهٔ تایم و تلویزیون مشغول کار بود و همین امر باعث شد تا وی بیشتر بتواند خود را در دل مردم کشورش جا باز کند. رابرت هیوز کتاب «ساحل کشنده» را در ۱۹۸۷ روانه بازار کرد که دربارهٔ سرزمین مادری اش استرالیا نوشته شده است که وی آن را در سال ۱۹۶۴ ترک کرد. او با نوشتن این کتاب توانست به یکی از معروف ترین نویسندگان استرالیا بدل شود و کتابش نیز به یکی از پرفروش ترین کتاب ها تبدیل شد. وی به نوشتن ادامه داد و توانست تفکرات بلندپروازانهٔ خود را دربارهٔ موضوع های مورد علاقه اش از فرانسیسکو گویا گرفته تا لوسین فروید و از ماهیگیری تا تاریخ هنر آمریکا در قالب کتاب منتشر کند. هیوز همچنین خاطرات
خود را در کتابی با نام «آن چه نمی دانستم» در سال ۲۰۰۶ به چاپ رسانید. کتاب «رم» نیز دربرگیرندهٔ خاطرات شخصی او از شهری است که آن را با تمرکز بر پیروزی ها و شکست های بشری نوشته است. مستندسازی. وی با ساختن یک مستند هشت قسمتی با عنوان «شوک جدید» شامل مدرنیسم تا امپرسیونیسم توانست ۲۵ میلیون بیننده را به خود جلب کند. کتابی که با الهام از این فیلم نوشته شد نیز چنان مهم بود که منتقد نیویورکر آن را نقدی فوق العاده نامید. در سال ۱۹۹۷ رابرت اس بوینتون نویسنده نیز دربارهٔ هیوز گفت من او را به عنوان یک منتقد هنری برجستهٔ جهانی می شناسم. جوایز. رابرت هیوز توانست در مدت فعالیت خود جوایز متعددی دریافت کند که جایزهٔ گریرسون برای نقد هنری و جایزهٔ امی بین المللی در سال ۲۰۰۹ از جمله آن هاست.
ستون تراژان نام ستونی رومی واقع در شهر رم در ایتالیا است که کار ساختش در سال ۱۱۳ میلادی به پایان رسید و از سوی سنای روم و مردم به افتخار پیروزی های تراژان، امپراتور روم در دو نبردش علیه داسیایی ها در سال های ۱۰۲ و ۱۰۵ میلادی به او تقدیم شد. این ستون دارای نقشینه ای مارپیچ است که تا بالای ستون ادامه داشته و بخش هایی از این نبرد به صورت نقش برجسته هایی بر روی آن کنده کاری شده است. مشخصات. ستون تراژان احتمالاً توسط آپولودوروس دمشقی طراحی شده است و مکان آن در شمال فروم تراژان در نظر گرفته شد. این ستون از ۱۷ بلوک استوانه از جنس مرمر لونایی تشکیل شده که هر یک از این بلوک ها ۱.۵ متر ارتفاع و ۳.۶ متر قطر دارند. ارتفاع این ستون پیروزی با احتساب پایهٔ مکعبی شکلش به ۳۸ متر می رسد. درون این ستون خالی است و پلکانی مارپیچ با ۱۸۵ پله در آن قرار دارد که تا بالای ستون ادامه دارد. بر روی سطح خارجی ستون اما کتیبه ای مارپیچ به ارتفاع ۱ متر در هر پیچش و طول ۲۰۰ متر وجود دارد که پس از ۲۳ دور چرخیدن به بالای ستون می رسد. این کتیبه که پیروزی های امپراتور تراژان را به تصویر کشیده است از ۱۵۵ صحنه و حدود ۲۵۰۰ پیکر تشکیل شده و فعالیت ها
ی نظامی رومیان از ساخت دژ و پل تا جنگ و تسلیم دشمن و اخراج زنان و کودکان را به نمایش می گذارد. همچنین بر روی دیوارهٔ بیرونی پایهٔ این ستون نیز نقش برجسته هایی از سلاح و زره پوش های داسیه ای ها کنده کاری شده و کتیبه ای که بیانگر تقدیم این ستون پیروزی به امپراتور است بر بالای در ورودی آن دیده می شود. بر بالای ستون تراژان زمانی نیز تندیسی برنزی از خود تراژان وجود داشت که احتمالاً پس از مرگ او نصب شده بود اما در سال ۱۵۸۷ و به دستور پاپ سیکستوس پنجم، تندیسی از سنت پیتر که یکی از قدیسان نگهبان رم بود به جای آن قرار گرفت. این ستون در عین حال نقش بنای یادبود امپراتور پس از مرگ او را نیز داشت. در جنوب پایهٔ ستون تراژان دری وجود داشت که براه ورود به درون ستون بود. پس از ورود در سمت چپ، اتاقی وجود داشت که نیمی از بخش شمالی پایه را دربر گرفته بود و درون آن توسط پنجره ای کوچک در دیوارهٔ غربی روشن می شد. بنا بر نوشته های دیون کاسیوس و اوتروپیوس، خاکستر تراژان پس از مرگش در این اتاق قرار داده شده بود. خاکستر امپراتور در خاکستردانی از جنس طلا قرار داشت که این خاکستردان در قرون وسطی دزدیده شد.
ناوبری هذلولوی اشاره به یک گروه از سیستم های ناوبری رادیویی دارد که بر اساس تفاوت زمانی (فاز) بین امواج رادیویی در یافتی از عمل می کند. شایان ذکر است که این سیستم بدون استفاده از یک "ساعت/زمان مرجع" این کار را به انجام می رساند. این زمان (تفاوت زمانی) نشانه ای از " تفاوت" فاصله گیرنده از ایستگاه های فرستنده است. رسم تمام مکان های بالقوه (مکان هندسی) از گیرنده برای این تأخیر اندازه گیری شده نمودارهایی از یک سری خطوط هذلولی تولید می کند. با در اختیار داشتن اندازه گیری های به دست آمده از سیگنال دریافتی و انطباق آن با یکی از خطوط هذلولی مکان گیرنده را در دو محل متفاوت مشخص می کند. برای رفع این ابهام می توان از هر نوع اطلاعات ناوبری دیگر استفاده نمود تا به یک نقطه مکان قطعی (دقیق) برسیم. اینگونه سیستم ها نیاز به ایستگاه های کاملاً مجزا دارند که توانایی ارسال سیگنال های با همبستگی زمانی بالا را داشته باشند. این کار به دو روش انجام می شود گیرنده ای که در نقطه میانی بین دو ایستگاه قرار دارد سیگنال ها را در یک زمان دریافت می کند یا به بیان دیگر سیگنال های دریافتی فاز یکسانی دارند. اما سیگنال ایستگاه نزدیکتر در هر مکان
دیگر زودتر دریافت می شود در نتیجه سیگنال های دریافتی فاز متفاوتی خواهند داشت. تاریخچه. سیستم های مکان یابی هذلولوی برای اولین بار در طول جنگ جهانی اول در سیستم های مکان یابی صوتی برای مکان یابی توپخانه دشمن استفاده شد. صدای شلیک گلوله توسط چندین میکروفون ضبط و زمان دریافت آن به مرکز محاسباتی ارسال شد تا موقعیت توپخانه را ترسیم کنند. سپس این سیستم ها در جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفتند. اولین سیستم ناوبری رادیویی هذلولی، در دوران جنگ جهانی دوم بود که توسط نیروی هوایی سلطنتی برای استفاده توسط معرفی شد. نیروی دریایی سلطنتی در سال ۱۹۴۴ را در کنار متناظر آمریکایی آن در نیروی دریایی ایالات متحده با نام (برای ناوبری دوربرد در دریا) به پیش می برد. نمونه های پس از جنگ چنین سیستم هایی، شامل سیستم معروف گارد ساحلی آمریکا لورن-سی، سیستم بین المللی ، و و ) شوروی است. همه این سیستم ها تا دهه ۱۹۹۰ و زمانی که به طور عمده با سیستم های ناوبری ماهواره ای مانند سیستم موقعیت یاب جهانی (GPS) جایگزین شدند، مورد استفاده قرار گرفتند. مفاهیم پایه. ناوبری بر اساس زمان. فرض کنید دو ایستگاه رادیویی زمینی در فاصله معینی از یکدیگر (
مثلاً ۳۰۰ کیلومتر) قرار گرفته اند. در این صورت آن ها با سرعت نور، دقیقاً ۱ میلی ثانیه از هم فاصله دارند. هر دو ایستگاه با فرستنده یکسان مجهز شده اند و توانایی پخش یک پالس کوتاه در یک فرکانس خاص را دارا هستند. یکی از این ایستگاه ها که به آن "ثانویه" می گوییم نیز با یک "گیرنده رادیویی" مجهز شده است. وقتی که این گیرنده سیگنال ایستگاه دیگر (که به آن "اصلی" می گوییم) را دریافت می کند، سیستم پخش رادیویی خود را تغییر وضعیت می دهد (روشن می کند یا خاموش می کند). در نتیجه، ایستگاه اصلی می تواند انواع مجموعه ای از پالس را منتشر کند، و "ثانویه" نیز پس از شنیدن آن ها با ۱ میلی ثانیه تأخیر آن ها را بازپخش کند. حال، یک "گیرنده متحرک" را در نظر بگیرید که در وسط خط واصل دو ایستگاه قرار گرفته است. این خط واصل را "خط پایه" می نامیم. با این فرض ها، سیگنال تولیدی باید ۰٫۵ میلی ثانیه برای رسیدن به گیرنده تأخیر داشته باشد. با اندازه گیری این زمان، می توان مشخص کرد که فاصله از ایستگاه فرستنده دقیقاً برابر با ۱۵۰ کیلومتر از هرکدام از ایستگاه ها است. اگر گیرنده در امتداد "خط پایه" تغییر محل دهد، زمان بندی سیگنال ها تغییر می کند. به عن
وان مثال، اگر تفاوت زمانی سیگنال ها از یکدیگر ۰٫۲۵ و ۰٫۷۵ میلی ثانیه باشد، گیرنده متحرک از ایستگاهِ نزدیک ۷۵ کیلومتر، و از ایستگاه دور ۲۲۵ کیلومتر فاصله خواهد داشت. اگر "گیرنده متحرک" از خط پایه فاصله بگیرد، تأخیر زمانی از هر دو ایستگاه افزایش خواهد یافت. به عنوان مثال، اگر اندازه گیری زمان تأخیر ۱ و ۱٫۵ میلی ثانیه باشد، به معنی آن است که گیرنده۳۰۰ کیلومتر از یک ایستگاه نزدیکتر و ۴۵۰ کیلومتر از ایستگاه دورتر فاصله خواد داشت. اگر یک دایره به شعاع ۳۰۰ و ۴۵۰ کیلومتر در اطراف دو ایستگاه ترسیم کنیم، دایره ها یکدیگر را در دو نقطه قطع می کنند. با استفاده از یک مرجع اطلاعات ناوبری دیگر، می توان یکی از این دو تقاطع را حذف کرد، و به این ترتیب محل دقیق گیرنده را تعیین کرد. به عبارتی دیگر می توان گفت که نقطه تثبیت شد. زمان بندی مطلق و تفاضلی. یک مشکل عملی جدی با رویکرد قبلی وجود دارد. به منظور اندازه گیری زمان دریافت سیگنال ها، گیرنده باید زمان دقیق ارسال سیگنال فرستاده شده را بداند. با استفاده از تکنولوژی های الکترونیکی مدرن این مسئله خیلی بی اهمیت است. چنین کاری از عهده سیستم های ناوبری مدرن، از جملهGPS بر می آید. با ا
ین حال، در دهه ۱۹۳۰ اندازه گیری دقیق زمان امکان پذیر نبود. ساخت ساعتی که به اندازه کافی از دقت و صحت مورد نیاز برخوردار باشد بسیار مشکل بود. حتی قابل حمل بودن نیز بر مشکل می افزود. به عنوان مثال یک درای انحراف (یا لغزش) حدود ۱ تا ۲ ثانیه در یک ماه (معادل 1.4x10-۳ ثانیه در یک ساعت است). با وجودی که این مقدار ممکن است کوچک به نظر برسد، اما با توجه به سرعت نور (3x10۸ متر بر ثانیه)، این لغزش زمانی نشان دهنده یک جابجایی برابر با ۴۰۰ متر در ساعت است. تنها با گذشت چند ساعت از شروع پرواز، چنین سیستمی عملاً غیرقابل استفاده خواهد بود. جالب آنکه این مشکل تا پیش از معرفی ساعت اتمی (در دهه۱۹۶۰) در سیستم هوانوردی وجود داشت. از سوی دیگر، اندازه گیری تفاوت بین دو سیگنال با دقت بال ممکن بود. بخش عمده ای از توسعه تجهیزات مناسب در این راستا بین سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۸ انجام شده است و به عنوان بخشی از تلاش برای استقرار رادار سیستم به ثمر نشست. بریتانیا به طور خاص، سرمایه گذاری قابل توجهی را در راه توسعه خود سیستم انجام داده بود. سیستم خانه زنجیری که بر اساس اسیلوسکوپ (یا اسیلوسکوپ که آن ها در زمان شناخته شده بود) کار می کردند، پا به
عرصه گذاشتند. پس از ارسال سیگنال توسط فرستنده ها، صفحه نمایش راداری شروع به رفت و برگشت (به منظور نمایش) می کرد. سیگنال بازگشتی تقویت شده و به صفحه نمایش فرستاده می شد، این عمل باعث ایجاد یک "تصویر بر روی صفحه رادار" (به انگلیسی blip) می شد. با اندازه گیری فاصله در امتداد جهت صورت (راستای) اسیلوسکوپ بین دو تصویر بر روی صفحه نمایش، زمان بین پخش و دریافت سیگنال را می توان اندازه گیری کرد؛ بنابراین محدوده هدف مشخص می شود. با تغییر بسیار اندک، می توان همان صفحه نمایش را جهت به دست آوردن اختلاف زمانی بین دو سیگنال مجزا مورد استفاده قرار داد. در کاربرد ناوبری، به منظور تفکیک بین فرستنده اصلی و ثانویه، هر تعداد از روش های شناسایی که لازم باشد باید مورد استفاده قرار گیرد. سیستم های عملی. ماینت هارمز اولین کسی بود که برای ساخت سیستم های ناوبری هذلولی اقدام کرد. این پروژه در سال ۱۹۳۱ تحت عنوان به عنوان قسمتی از پروژه ارشد او در انجام شد. پس از اخذ مدرک دکتری در زمینه ریاضیات، فیزیک و ناوبری در دانشگاه کایسرتور در لوبک، هارمز تلاش کرد که با استفاده از فرستنده ها و گیرنده های ساده به پیاده سازی سیستم ناوبری هذلولوی بپرد
ازد. در ۱۸ فوریه ۱۹۳۲ او به خاطر ابداعش، به دریافت Reichspatent-Nr. 546000 نائل شد. Gee. اولین سیستم ناوبری هذلولی عملیاتی در دنیا، Gee بریتانیا بود و در سال ۱۹۴۱ توسط به صورت آزمایشی مورد استفاده قرار گرفت. Gee هم برای بمباران بر فراز آلمان و هم برای ناوبری در منطقه بریتانیا، به ویژه برای فرود در شب استفاده می شد. چندین زنجیره Gee در بریتانیا ساخته شد و پس از جنگ این زنجیره به چهار زنجیره در بریتانیا، دو زنجیره در فرانسه و یکی در شمال آلمان گسترش یافت. برای دوره ای پس از تشکیل سازمان بین المللی هوانوردی غیرنظامی در سال ۱۹۴۶، Gee به عنوان مبنای استاندارد جهانی برای ناوبری در نظر گرفته شد، اما به جای آن سیستم یا به اختصار (VOR) انتخاب شد و در سال ۱۹۷۰ نیز آخرین زنجیره Gee در نهایت بسته شد. سیگنال های Gee از یک زنجیره معین بر روی یک فرکانس ارسال می شوند. ایستگاه اولیه دو سیگنال ارسال می کند. سیگنال "A" که شروع یک دوره زمانی را نشان می داد، و سیگنال "D" (که اساساً دو "A" است) برای نشان دادن پایان آن دوره زمانی. در هر دوره، تنها یکی از دو ایستگاه ثانویه پاسخ می دهد و سیگنال های "B" و "C" خود را به طور متناوب تغیی
ر می دهد. الگوی حاصل "ABD...ACD...ABD..." خواهد بود. یک گیرنده باندپهن برای هماهنگی با سیگنال زنجیره و ایجاد خروجی روی اسیلوسکوپ توسط اپراتور تنظیم می شود. از آنجایی که ایستگاه ها در فضای فرکانس با هم فاصله نداشتند، گاهی سیگنال های چندین ایستگاه روی نمایشگر ظاهر می شد. برای تشخیص زنجیر در این موارد، گاهی سیگنال "A" دوم، با نام "A1" یا "شبح A" نیز ارسال می شد و الگوی چشمک زن روی نمایشگر می توانست برای شناسایی زنجیره استفاده شود. اپراتور در ابتدا گیرنده خود را تنظیم می کرد تا جریانی از پالس ها را روی صفحه نمایش ببیند، که گاهی شامل پالس های زنجیره های دیگر می شد؛ زیرا که فرکانس نزدیکی داشتند. سپس یک نوسان ساز محلی را تنظیم می کرد که ردیاب اسیلوسکوپ را راه اندازی می کرد تا با ساعت ایستگاه اصلی تطابق پیدا کند (و ممکن بود در طول زمان تغییر کند و نیاز به تنظیم مجدد داشته باشد). سپس از یک تأخیر متغیر برای حرکت ابتدای سیگنال استفاده می کند، بنابراین یکی از پالس های "A" در سمت چپ دوربین قرار می گیرد (عملیات مشابه کلید "نگهداری افقی" در تلویزیون آنالوگ است). در نهایت سرعت ردیابی در سراسر صفحه نمایش تنظیم می شود تا پالس
D فقط در سمت راست قابل مشاهده باشد. اکنون می توان فاصله پالس B یا C از پالس A را با یک مقیاس متصل اندازه گیری کرد. در انتها نیز تأخیرهای حاصل را می توان در نمودارها و جداول ناوبری جستجو کرد.
جیمز اَبوت مک نیل ویسلر نقاش برجستهٔ آبرنگ و چاپ دستی آمریکایی در عصر طلایی ایالات متحده بود که بیشتر در انگلستان فعالیت می کرد. او از احساسات و تمجیدهای اخلاقی در نقاشی گریزان و هوادار بزرگ اندیشهٔ هنر از برای هنر بود. در سدهٔ نوزدهم میلادی، با مورد توجه قرار گرفتن امپرسیونیسم در پاریس، هنرمندان از تمام جهان بدان شهر می آمدند تا در تماس مستقیم با آن قرار گیرند. این هنرمندان در بازگشت، تازه یافته های این جنبش و نیز نگرش نوین خود را به عنوان طغیان کننده ای علیه تعصبات و قراردادهای جهان بورژوازی، با خود به ارمغان می بردند. ازجملهٔ این هنرمندان که از بانفوذترین معتقدان این آیین جدید در خارج از فرانسه بود، جیمز مک نیل ویسلر بود. او همچون همکاران نقاش خویش به چاپ نقش های ژاپنی، شوقی وافر داشت. ویسلر چون ادگار دگا و آگوست رودن امپرسیونیستی سفت و سخت و دل مشغولی اصلی اش تأثیرات نور و رنگ نبود، بلکه بیشتر به دقت و ظرافت ترکیب بندی توجه داشت. وجه مشترک او با نقاشان پاریس این بود که علاقهٔ هنردوستان به صحنه های احساساتی را تحقیر می کرد و بر این موضوع تأکید می ورزید که در نقاشی، آنچه اهمیت دارد موضوع نیست، بلکه نحوه بیا
ن آن با رنگ ها و شکل ها است. مشهورترین نقاشی او "طرحی در خاکستری و سیاه، شماره ۱" (۱۸۷۱) است که معمولاً به عنوان "مادر ویسلر" شناخته می شود که پرتره ای مشهور و نقیضه از طرح یک پیرزن است. ویسلر با نظریه های زیبایی شناختی خاص خود و دوستی هایش با سایر نقاشان و نویسندگان برجسته، بر دنیای هنر و فرهنگ وسیع زمان خود تأثیر گذاشت.
کارل سَندبرگ (زاده ۶ ژانویه ۱۸۷۸ – درگذشته ۲۲ ژوئیه ۱۹۶۷) شاعر، نویسنده و ویراستار آمریکایی بود. وی برنده سه جایزه پولیتزر می باشد؛ که دو جایزه را برای شعر و یکی را برای نوشتن شرح حال ابراهام لینکلن دریافت کرد. آثار ترجمه شده. من مردمم، گزینه اشعار کارل سندبرگ، ترجمه بابک زمانی، نشر ثالث ۱۳۹۶ ایب لینکلن بزرگ می شود، ترجمه احمد کسایی پور، نشر کارنامه برای تو و ماه نغمه سر دادم، ترجمه احمد پوری، انتشارات مروارید
باشگاه فوتبال استقلال تهران در فصل ۹۱–۱۳۹۰ شصت و ششمین سال فعالیت باشگاه فوتبال استقلال تهران در مسابقات فوتبال ایران بود. فصل ۹۱-۱۳۹۰ یازدهمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران (جام خلیج فارس) و یازدهمین حضور تیم فوتبال باشگاه استقلال تهران در این جام بود. استقلال در نیم فصل اول این رقابت ها با ۳۶ امتیاز در صدر جدول قرار گرفت و فاصله این تیم با نزدیک ترین تعقیب کننده اش سپاهان به ۶ امتیاز رسید. این برتری پایدار نبود و در نیم فصل دوم با جدا شدن فرهاد مجیدی از استقلال و آسیب دیدگی طولانی مدت بازیکنان خط میانی تیم از جمله آندرانیک تیموریان، مجتبی جباری و کیانوش رحمتی، این تیم نتوانست به روند نیم فصل اول خود ادامه دهد. رفته رفته حاشیه امنیت این تیم در صدر جدول کم رنگ شد و در نهایت جای خود را به سپاهان داد. استقلال در پایان این فصل با یک امتیاز اختلاف نسبت به سپاهان، و با امتیاز برابر با تراکتورسازی و به دلیل تفاضل گل کمتر، در جای سوم جدول رده بندی قرار گرفت. در آسیا، استقلال پس از صعود از مرحله گروهی به عنوان تیم دوم، در مرحله بعدی در اصفهان به مصاف سپاهان رفت و با قبول شکست ۲ بر صفر از گردونه این رقابت ها خارج شد. سرن
وشت این مرحله به صورت تک-حذفی و در یک بازی به میزبانی سپاهان رقم خورد. در جام حذفی ایران، استقلال در این فصل برای نهمین بار به فینال این رقابت ها راه یافت و در روز ۲۵ اسفند ۱۳۹۰ با پیروزی برابر شاهین بوشهر، برای ششمین بار در تاریخ خود فاتح این جام شد. استقلال با این قهرمانی همچنان عنوان پرافتخارترین تیم ایران در رقابت های حذفی را در اختیار دارد. بازی ها. جام حذفی. حواشی بازی فینال. استقلال پس از شکست تیم باشگاه فوتبال پرسپولیس با نتیجه ۳-۰ و غلبه بر شهرداری یاسوج راهی فینال جام حذفی و بازی مقابل شاهین بوشهر شد. قرار شد که بازی در زمین ورزشگاه حافظیه شیراز باشد که این امر با مخالفت باشگاه استقلال به دلیل ظرفیت کم (۱۴ هزار نفر) و کیفیت بسیار نامناسب و فاصله ۲۵۰ کیلومتری با بوشهر روبه رو شد. اما با اصرار سازمان لیگ در همان زمین برگزار شد. قابل ذکر است در همان روز ورزشگاه ۵۰ هزار نفری غدیر اهواز افتتاح شدکه مشخص نشد چرا فدراسیون با انجام بازی در این ورزشگاه مدرن مخالفت کرد. در شب قبل بازی نیز ۴۰۰۰ بلیت در شهر بوشهر فروخته شد که این یکی از تخلفاتی بود که به ضرر استقلال انجام شد. همچنین قرار دادن سکوی اهدای جام در
سمت هواداران تیم بازنده از اقدامات سوال برانگیز بود. پس از قهرمانی استقلال در جام حذفی ۱۳۹۰ در اقدامی بحث برانگیز صداوسیما از پخش مراسم اهدای جام، به بهانه طولانی شدن مسابقه خودداری کرد و به جای آن به پخش تکرار یک سریال طنز پرداخت. این اقدام اعتراض رسمی باشگاه استقلال را در پی داشت.
سرود ملی مکزیک از سال ۱۸۵۴ استفاده می شد اما قانوناً در سال ۱۹۴۳ رسمیت یافت. متن این سرود در سال ۱۸۵۳ توسط فرانسیسکو گونزالس بوکانگرا نوشته شد. آهنگ آن را خایمه نونو در سال ۱۸۵۴ تنظیم کرد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی.
زیرساخت زبان مشترک با کوته نوشت CLI یک آزاد (استاندارد فنی) است که توسط مایکروسافت ایجاد و توسط سازمان های ایزو و استانداردسازی شده است. این استاندارد توصیف کننده «کد قابل اجرا» و نیز «محیط اجرایی» است که به چندین زبان سطح بالا اجازه استفاده در بن سازه های رایانه ای مختلف (بدون نیاز به بازنویسی برای معماری خاص) می دهد. این ویژگی یعنی CLI مستقل از سیستم عامل است. چارچوب دات نت، دات نت، و مونو پیاده سازی های CLI هستند. دید کلی. از بین سایر موارد، مشخصات CLI این چهار جنبه را توصیف می کند: (Common Type System - CTS) (Metadata) مشخصات زبان مشترک (Common Language Specification - CLS) (Virtual Execution System - VES) همه زبان های سازگار به «زبان میانی مشترک (CIL)» کامپایل می شوند، که این زبان یک زبان میانی است که ویژگی آن این است که از بن سازی سخت افزاری انتزاع یافته است. موقعی که کد اجرا می شود، VES که برای بن سازه خاصی ساخته شده است، زبان CIL را به زبان ماشین کامپایل می کند، که این کار براساس سخت افزار و سیستم عامل خاص انجام می شود. استانداردسازی و پروانه دهی. در سال آگوست ۲۰۰۰، شرکت های مایکروسافت، هیولت پاکارد،
اینتل و دیگر شرکت ها، یک کار مشترک را شروع کردند تا CLI را استانداردسازی کنند. در دسامبر سال ۲۰۰۱، CLI توسط سازمان به تصویب رسید، سپس در آوریل سال ۲۰۰۳، سازمان ایزو آن را استانداردسازی کرد. شرکت مایکروسافت و شرکایش، حق امتیاز اختراع CLI را در اختیار دارند. سازمان های ای سی ام ای و ایزو، بر خود لازم می بینند که همه امتیازهای اختراع که پیاده سازی می شوند، تحت «» دردسترس باشند. معمولاً پروانه های RAND باید کمی حق اختراع بپردازند، که به همین دلیل مورد توجه چارچوب مونو بوده است. در ژانویه ۲۰۱۳، نه شرکت مایکروسافت، و نه سایر شرکایش، هیچ حق اختراعی برای پیاده سازی CLI که منوط به شرایط RAND باشد، تعیین نکرده بودند. در ژولای ۲۰۰۹، شرکت مایکروسافت، سی شارپ و CLI را به لیست مشخصاتی اضافه نمود که به آن اعمال می گردید، بنابراین هرکس می توانست ویرایش های مشخص شدهٔ استاندارد را پیاده سازی کند، و ترسی از نقض حقوق اختراعی از مایکروسافت ندارد. پیاده سازی استاندارد CLI نیاز به انطباق و همنوایی با یکی از رخ نماهای پشتبانی شده و تعریف شدهٔ استاندارد دارد، که در حالت حداقلی باید رخ نمای هسته را برآورده کند. رخ نمای هسته در واقع مج
موعه بسیار کوچکی از انواع برای پشتیبانی است این موضوع در مقابل کتابخانه هسته نصب های دات نت پیش فرض مشهور قرار دارد. با این حال، مفاد انطباق با CLI، امکان گسترش رخ نمای پشتیبانی شده را (به کمک اضافه کردن شگردها (متدها) و انواع جدید به کلاس ها، و همچنین مشتق شدن از فضاهای نام جدید) می دهد. اما اجازه اضافه کردن اعضای جدید به واسط ها را نمی دهد. این به این معنا است که ویژگی های CLI را می توان استفاده کرد و گسترش داد، و این موضوع مادامی درست است که پیاده سازی رخ نمای انطباقی، رفتار برنامه ای را که باید روی آن رخ نما اجرا شود را تغییر ندهد، اما به «رفتار تعیین نشده» از برنامه هایی که مخصوصاً برای آن پیاده سازی نوشته شده اند، امکان وجود می دهد. در سال ۲۰۱۲، سازمان های ای سی ام ای و ایزو یک نسخه جدید از استاندارد CLI را منتشر کردند، که این استاندارد توسط تعهد انجمن پوشش داده نمی شد.
نورعلی نوری نیستانک (۱۳۰۴ در نائین - ۱۳۷۹) اقتصاددان ایرانی و پژوهشگر حقوق و بیمه بود. درگذشت. آرزوی وی این بود که تا آخرین لحظه حیات، در دانشگاه باشد و در دانشگاه نیز دار فانی را وداع نماید. سرانجام در تاریخ دهم اسفند ۱۳۷۸ هجری شمسی در دانشگاه امام صادق (ع) چشم از جهان فرو بست. پیکر ایشان در قطعه نویسندگان و هنرمندان بهشت زهرا مدفون گردید. خانواده. پدر ایشان که ابتدا در وزارت آموزش و پرورش فعلی یا معارف آن زمان بود و بعد تلفن آن منطقه را به عهده داشت، به ادبیات ایران بسیار علاقه مند بود. مادرایشان نیز در حدود شش سالگی، همة فرزندان خود را با قرآن آشنا کرد؛ به طوری که نیمی از قرآن مجید را بخوبی حفظ بوده است. پدرایشان سعی کرد به فرزندان خود ، شاهنامة فردوسی را که مرتب می خواند، در همان چند سال اول زندگی به فرزندان خود القا کند تا ادبیات ایران را دوست داشته باشند. رابطه با دکتر سید محمد مشکات. دو استاد دکتر نورعلی نوری نیستانک و دکتر سید محمد مشکات دو استوانه تشکیل گروه اقتصاد در دانشکده معارف اسلامی و اقتصاد دانشگاه امام صادق(ع) بودند که شاگردان بسیاری در این رشته تربیت کردند. بر خلاف دکتر نوری که علاقه به نوشت
ن کتاب نداشت، چون معتقد بود تربیت شاگرد بهتر از نوشتن مطالب موجود در کتابهای دیگر است، سید محمد مشکات بعد از بازگشت به ایران کتاب «پول» در حدود ۴۵۰ صفحه را در کوههای دارآباد نوشت.
نارنجی یک وبگاه خبری و تحلیلی فارسی بود که در سال ۱۳۸۶ تأسیس شد. به گفته سازندگان هدف نارنجی آشنایی با آخرین ابزارهای جدید تکنولوژی در زندگی روزانه است. این وبگاه در سال ۱۳۸۹ برنده عنوان بهترین سایت اطلاع رسانی در سومین جشنواره آنلاین وبسایت های ایران و در سال ۹۱ برنده جایزه بهترین وبلاگ فارسی از نگاه دویچه وله شد. تاریخچه. علی اصغر هنرمند سردبیر فعلی وبلاگ نارنجی در سال ۱۳۸۱ وبسایت گواشیر را راه اندازی کرد و پس از آن در نوروز سال ۱۳۸۶ با هدف ارائه خبرهای حوزهٔ فناوری اطلاعات وبسایت نارنجی را راه اندازی کرد. وی دلیل نامگذاری این سایت را به اسم نارنجی تنها علاقه شخصی به این رنگ عنوان کرد. او در مصاحبه ای با مجله پریانا هدف خود را از تأسیس وبسایت نارنجی پر کردن جای خالی سایت هایی مانند انگجت و گیزمودو در ایران دانست. نارنجی در سال ۱۳۸۷ فیلتر شد، اما این مشکل پس از بررسی رفع شد. وبسایت نارنجی در سال ۹۱ با مجله عصر ارتباط پیمان همکاری بسته و برای فعالیت مشترک همکاری کردند. این دو مرکز اطلاع رسانی این همکاری را خواهرخواندگی می خواندند. در سال ۱۳۹۱ و در کنفرانس دنیای موبایل بارسلون یک ایرانی از اریک اشمیت (مدیر عام
ل سابق و عضو هیئت مدیره گوگل) به خاطر سیاست های تحریمی در قبال ایران در دسترسی آزادانه به گردش اطلاعات انتقاد کرد. وب سایت نارنجی مدعی است این شخص خبرنگار نارنجی در کنفرانس بوده است. بعدتر حسام آرمندهی در مصاحبه ای تایید کرد که این خبرنگار خود وی بوده است و این سوال شروع راه اندازی کافه بازار بود. وبسایت نارنجی در تاریخ ۷ فوریه ۲۰۱۲ (۳ ماه پس از مرگ استیو جابز) اولین برگردان فارسی را از زندگی نامه استیو جابز (مؤلف والتر ایزاکسن) در ۵۲۳ صفحه و با ترجمه ناصر دادگستر (معروف به نیما دادگستر) با نام "استیو جابز" به صورت رایگان برای دانلود بر روی سایت قرار داد. دستگیری نویسندگان. در روز سه شنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۲ خبری بر روی این وبسایت منتشر گردید که حاکی از دستگیری تعدادی از نویسندگان و اعضای فنی تیم نارنجی شامل علی اصغر هنرمند، عباس واحدی، علی رضا وزیری، نسیم نیک مهر، ملیحه نخعی، محمدحسین موسی زاده و سارا سجادپور و همچنین برخی دیگر از فعالان حوزه خبرنگاری و رسانه ای به وسیلهٔ سپاه و نگهداری آن ها در مکانی نامعلوم بود و ارسال به روزرسانی تازه را تا اطلاع ثانوی قطع نمود. بعد از گذشت چند ساعت، سایت خبر مربوط را حذف کرد و پ
س از ساعاتی قطعی دوباره در دسترس قرار گرفت. احمد قربانی، معاون دادستان کرمان ظهر چهارشنبه سیزدهم آذر ماه ۱۳۹۲ در جمع خبرنگاران مدعی شد: اتهام این افراد که در قالب یک شبکه پیچیده امنیتی- رسانه ای فعالیت می کردند، اقدام علیه امنیت ملی از طریق همکاری با شبکه های بیگانه و طراحی سایت و تولید محتوا برای سایت های ضدانقلاب به منظور براندازی نظام مقدس جمهوری اسلامی است که مستندات جمع آوری شده و اطلاعات اولیه بدست آمده از بازجویی متهمین نشان دهنده و تصدیق کننده کلیه اتهامات وارده بر این افراد است. یک ماه پس از بازداشت، خبر آزادی نیمی از ۱۶ بازداشت شده منتشر شد. افرادی که همچنان در بازداشت بودند، به اتهام همکاری با بی بی سی و دریافت پول از آن همچنان تحت بازجویی باقی ماندند. تعطیلی وب سایت نارنجی، نردبان و نگهبان. با حکم دادستان عمومی و انقلاب کرمان وب سایت نارنجی به صورت رسمی تعطیل شد و در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۹۳ از دسترس عموم مردم خارج شد. محکوم شدن اعضای سایت نارنجی. علی اصغر هنرمند به ۱۱ سال زندان، عباس واحدی به ۲٫۵ سال زندان، حسین نوذری به ۷ سال زندان، احسان پاک نژاد به ۵ سال زندان محکوم شدند. همچنین ۷ نفر باقی تیم نارن
جی و شرکت پات شرق نیز به تحمل ۱٫۵ سال زندان با تعلیق سه ساله محکوم شدند. قربانی، اخذ سفارش از ضدانقلاب خارج نشین و طراحی سایت های اصلی ضدنظام و سایت های مرتبط با جنبش سبز را از دیگر فعالیت های این باند ذکر کرد و گفت: اعضای اصلی این باند ارتباط نزدیک و همکاری زیادی با اپوزیسیون خارج نشین داشته و خط مشی اصلی خود را از افراد فراری خارج نشین می گرفتند.