Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بطلمیوس چهاردهم (Ptolemy XIV ۶۰ یا ۵۹ – ۴۴ پیش از میلاد) پسر بطلمیوس دوازدهم و یکی از آخرین اعضای خاندان سلطنتی بطالسه در مصر باستان بود. پس از مرگ برادر بزرگ ترش، بطلمیوس سیزدهم، در ۱۳ ژانویه سال ۴۷ پیش از میلاد بطلمیوس جوان توسط خواهر بزرگ ترش، کلئوپاترای هفتم، فرعون و فرمانروای مشترک مصر (مشترک به همراه کلئوپاترا) اعلام شد. کلئوپاترا طبق رسوم بطالسه با برادر جوانترش نیز وصلت نمود، امّا همچنان عاشق ژولیوس سزار، دیکتاتور نامدار روم، باقی ماند. بطلمیوس جوان تنها اسماً بر تخت سلطنت نشسته بود، زیرا که خواهر بزرگ ترش قدرت را در قبضه خویش گرفته بود. در ۱۵ مارس سال ۴۴ پیش از میلاد سزار در روم به دست عده ای توطئه گر که در رأسشان مارکوس ژونیوس بروتوس و گایوس کاسیوس لونگینوس قرار داشتند به قتل رسید. بطلمیوس نیز اندکی بعد درگذشت. کتیبه ای که به زنده بودن بطلمیوس در ۲۶ ژوئیه سال ۴۴ پیش از میلاد اشاره دارد در دست است. گرچه نمی توان با قطعیت اظهار نظر نمود، امّا گمان می رود که کلئوپاترا، برادر جوانتر و فرمانروای مشترکش را مسموم کرده تا پسر خودش از سزار، سزاریون را به جای او بنشاند. سزاریون در ۲ سپتامبر همان سال بر تخت سل
طنت نشست و مادرش قصد داشت که او را به عنوان وارث قانونی سزار مطرح کند.
برشِ پلاسما، پروسه ای است که در آن فولاد یا سایر فلزات (یا گاهی برخی مواد دیگر) در ضخامت های مختلف به وسیلهٔ یک مشعل (torch) برش داده می شود. در این برش یک گاز نجیب (در برخی موارد هوای فشرده) با سرعت بالا از نازل دمیده شده و در همان لحظه یک قوس الکتریکی (Electrical ARC) بین گاز در سر نازل با سطح برش ایجاد می گردد وگاز به حالت پلاسما می رود. پلاسما به اندازه کافی گرم است تا فلز را ذوب کند و برش صورت پذیرد. هوای فشرده نیز به اندازه ای فشار دارد که فلز ذوب شده را از مسیر برش دور کند. تاریخچه. برش پلاسما در سال ۱۹۶۰ از جوش پلاسما منتج گردید و در سال ۱۹۸۰ به عنوان یک راه حل بسیار سازنده برای برش ورق و صفحات فلزی معرفی گردید. مزایای برش پلاسما نسبت به برش فلز با فلز عبارتند از: برش دهنده های پلاسما خیلی سریع گسترش یافتند اما آن ها تا حدودی کند و گران قیمت بودند بنابراین بیشتر به کاربردهایی که نیاز به تکرار الگوی برش (در کاربردهای تولید انبوه) بود اختصاص یافتند. همچون سایر ماشین های ابزار از سال ۱۹۸۰ تکنولوژی CNC برای ماشین های برش پلاسما استفاده گردید و از این طریق انعطاف پذیری بیشتری در برابر اشکال مختلف مورد تقاض
ا از طریق برنامه نویسی CNC از خود نشان داد؛ ولی باز هم با وجود کنترلرهای CNC برش پلاسما محدود به برش طرح ها و الگوها در صفحات و ورقه های تخت بوده و فقط دارای دو محور(X,Y) هستند. اصول بنیادین برش دهنده های پلاسما. در برش پلاسمای نوع HF به کمک یک جرقه فرکانس بالا - ولتاژ بالا هوا در سر مشعل یونیزه شده و قوس الکتریکی آغاز می گردد. در این روش هنگام استارت لزومی به تماس قطعه کار با مشعل(Torch) نیست و این روش برای کاربردهای کنترل عددی (CNC) مناسب می باشد. در ماشین های پیشرفته تر جهت تنظیم ارتفاع مشعل از سطح قطعه کار لازم است قبل از استارت نوک(Tip) تورچ به قطعه کار خورده سپس یک فاصله (Gap) مناسب (مطابق تنظیم اپراتور) ایجاد گردد. این نوع دستگاه های برش پلاسما حساس به تماس نوک مشعل به قطعه کار بوده و بمحض تماس از سطح فاصله می گیرد. البته علاوه بر این مشعل مجهز به یک سپر یا کلاهک ضد ضربه می باشد. کنترل کننده جرقه از دو سیستم نزدیک بهم برای تولید پلاسما بهره می گیرد. ابتدا یک مدار ولتاژ بالا- جریان پایین با فرکانس زیاد استفاده شده تا در یک لحظه آنی یک جرقه با شدت بالا داخل بدنه تورچ ایجاد شده و مقدار کمی(small pocket) گ
از پلاسما ایجاد گردد. از این قوس به عنوان قوس هادی نام برده می شود. قوس هادی یک مسیر برگشتی به سر مشعل ایجاد می کند و خودش را تا نزدیکی قطعه کار یعنی جایی که قوس اصلی پلاسما زده می شود نگه می دارد. قوس های پلاسما بسیار داغ بوده و دمای آن حدود °c25000 می باشد. برش دهنده های پلاسما چگونه کار می کنند. برش دهنده های پلاسما از دو روش برای استارت قوس بهره می گیرند ۱. ایجاد قوس از طریق گذاشتن مشعل(Torch) روی قطعه کار و تماس با آن. ۲. استفاده از یک مدار ولتاژ بالا- فرکانس بالا برای ایجاد قوس الکتریکی. البته این روش دارای معایبی چون:خطر برق گرفتگی، لزوم حفظ فاصله اسپارک و حجم بالای تشعشعات فرکانس های رادیویی می باشد. برش دهنده های پلاسما نزدیک تجهیزات حساس الکترونیکی نظیر سخت افزار CNC یا رایانه کار می کنند بنابراین برای جلوگیری از نویز پذیری این تجهیزات و آسیب رسیدن به آن ها از تجهیزات دیگری برای استارت قوس هادی استفاده می شود. این تجهیزات معمولاً روی سیستم جداگانه ای که دور از سیستم های الکترونیکی حساس بوده و مجموعه کنترل پلاسما نامیده می شود قرار می گیرید. تکنولوژی جدید. کاربرد. برش پلاسما روی هر نوع فلز رسانا، فول
اد نرم، آلومینیوم، استنلس استیل. می تواند انجام شود. اما این تکنولوژی برای فولاد ایدئال می باشد. در مورد فلزات غیر آهنی حداکثر عمق برش یک اینچ می باشد. منابع. دستگاه برش پلاسما در ویکی پدیای انگلیسی
سرژ لاتوش (زاده ۱۲ ژانویه ۱۹۴۰، ونس) استاد بازنشسته دانشگاه پاریس-سود و اهل فرانسه است. دارای مدرک در رشته های علوم سیاسی، فلسفه و اقتصاد و متخصص در اقتصاد شمال-جنوب و روابط فرهنگی، و معرفت شناسی علوم اجتماعی است و نظریه ای انتقادی درباره اقتصاد مرسوم را گسترش داده است. وی اقتصادگرایی و فایده گرایی در علوم اجتماعی، مصرف گرایی و مفهوم توسعه پایا را تقبیح کرده است. به خصوص به نقد بهره وری اقتصادی و عقل گرایی اقتصادی پرداخته است. او یکی از متفکران و از سرشناس ترین حامیان مهار رشد محسوب می شود.
آب نبات دانه کنجد نوعی شیرینی از دانه های کنجد و شکر یا عسل است که در قالب یا توپ فشرده می شود. از خاورمیانه تا جنوب آسیا تا شرق آسیا محبوب است. در ایران. مازندران. به نام پِشت زیک شناخته می شود و نوعی شیرینی مازندرانی است. عسل یا شکر را با کره روی اجاق کاراملی کرده سپس کنجد را اضافه می کنند. بعد آن را روی سینی ریخته و برش می دهند. پشت زیک جزو شیرینی های جشن نوروز می باشد. کردستان. شیرینی کنجدی یکی از شیرینی های محلی استان کردستان، تفاوت آن با شیرینی گزانگبین یا گزو همان طور که از اسمش برمی آید، استفاده از شکر به جای شهد گزانگبین است. شکری که کاراملی می شود و همان غلظت و شکل شهد انگبین را برای پخت این شیرینی ایجاد خواهد داد.
ویدا حاجبی تبریزی (زاده ۱۳۱۴ – درگذشته ۱۳۹۵) از چریک های به نام ایرانی بود که از کوبا و ونزوئلا تا لیبی آموزش های چریکی دیده بود. وی سال های ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۷ را در زندان سپری کرد. حاجبی در سال ۱۳۵۶ از سوی سازمان عفو بین الملل به عنوان «زندانی سال» شناخته شد. وی از با نفوذترین زنان مارکسیست در جهان بود که با فیدل کاسترو هم روابط نزدیکی داشت و حتی در هاوانا با او دیدار کرد. حاجبی در اواخر عمر در یک مصاحبه ی تلویزیونی در بی بی سی فارسی به شرح سرگذشت زندگی اش پرداخت. زندگی. ویدا حاجبی تبریزی در سال ۱۳۱۴ در تهران چشم به جهان گشود. وی در سال ۱۳۳۵ تحصیلات آکادمیک خود را در مدرسه عالی معماری پاریس به پایان رساند. در این مدرسه او همکلاسی فرح پهلوی بود. در اردیبهشت ۱۳۹۴ ویدا حاجبی تنها فرزندش رامین را (در سن ۵۴ سالگی) بر اثر بیماری مزمن از دست داد. این اتفاق تأثیر شدیدی در زندگی او گذاشت. آنچنان که عنوان اصلی وب سایت شخصی اش با این عبارت آغاز می شد: «با یاد پسرم، روشنایی زندگیم. خاموشی اش تاریکترین اندوه روزگارم…» ویدا حاجبی در ۱۳ مارس ۲۰۱۷ در هشتاد و یک سالگی در پاریس بر اثر سکته قلبی درگذشت. فعالیت سیاسی. ویدا حاجبی با آ
شنایی با اندیشه های جنبش چریکی در آمریکای جنوبی در سال های ۱۳۴۰ جذب اندیشه های آنها شد. او فعالیت های سیاسی را در جنبش چریکی آمریکای لاتین در ونزوئلا آغاز کرد. بعدها به کوبا و الجزایر رفت و در فعالیت های چریک های چپ گرا در این کشورها شرکت داشت. در ایران او در سازمان چریک های فدایی خلق ایران به فعالیت پرداخت. وی از سال ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۷ به مدت ۶ سال زندانی بود. او از نخستین زنان زندانی سیاسی در ایران بود.به تازگی فیلمی مستند از وی منتشر شده که علی رغم ادعای گروههای چپ مارکسیستی مبنی بر فلج شدن وی در زندانهای ساواک،اورا در حال قدم رو با سرعت قابل توجه در زمان تنفس در محوطه زندان نشان میدهد،در طول فیلم وی بسیار عصبی بوده و مرتب سعی در پنهان کردن چهره خویش دارد و وقتی گزارشگر به وی نزدیک شده و از حال وی و اینکه آیا او فلج شده پرسش میکند،وی اظهار سلامت کامل کرده و این ادعاها را مزخرف مینامد و خنده ای عصبی میکند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، در سال ۱۳۵۸ از سازمان چریک های فدایی خلق ایران جدا شد و گروهی به نام «جناح چپ» را با همکاری ناصر مهاجر پایه گذاری کرد. آثار. او پس از خروج از ایران به مدت ده سال در پاریس مجله «آغازی نو
» را به همراه تعدادی از دوستانش منتشر می کرد. مهمترین اثر او داد بیداد است که به گردآوری خاطرات ۳۷ زن زندانی سیاسی در زندان ساواک می پردازد. این کتاب برنده جوایزی همچون جایزه صدیقه دولت آبادی شده است. او نقدی بر مستند «از تهران تا قاهره» نگاشته است. دیگر کتاب او «یادها» منتشر شده در سال ۱۳۸۹ است که در آن با بیان خاطرات سیاسی به بازنگری در فعالیت های سیاسی می پردازد.
پیمان خاکسار (۱۳۵۴ تهران) مترجم و تدوینگر ایرانی است که آثار ادبی انگلیسی زبان را به فارسی ترجمه می کند. ترجمهٔ او از رمان اتحادیه ابلهان در نظرسنجی منتقدان و نویسندگان تجربه در سال ۱۳۹۱ رتبهٔ اول را به دست آورد.
در علم اقتصاد، عبارت بهره وری اقتصادی برای اشاره به استفاده از منابع به گونه ای که تولید کالا و خدمات بیشینه شود به کار می رود. یک سیستم اقتصادی از دیگر سیستم های اقتصادی موثرتر است (بهره وری بیشتری دارد) اگر بتواند کالا و خدمات بیشتری بدون استفاده از منابع بیشتر، تولید کند. به طور دقیق، شرایطی می تواند از لحاظ اقتصادی موثرتر خوانده شود که:
آشیانه جایی است که یک پرنده برای تخم گذاشتن و خوابیدن روی تخم هایش استفاده می کند و در آن جوجه هایش را بزرگ می کند. معمولاً پرندگان خودشان آشیانه را می سازند مانند آشیانهٔ فنجانی ساخته شده از علف توکای سیاه یا سسک نی زار، یا آشیانهٔ استادانه بافته شدهٔ سیاره پریان یا مرغ ژوئیه روستایی. اما آشیانه برای برخی پرندگان تنها یک چالهٔ ساده در خاک است، برای برخی دیگر سوراخی که بر اثر شکستن شاخه ها در تنهٔ یک درخت ایجاد شده است، دارکوب ها به عنوان آشیانه یک حفره در تنه درختان ایجاد و سوراخ می کنند و برای برخی آشیانه یک نقب در زمین است. آشیانهٔ برخی پرندگان تودهٔ بزرگی از گیاهان پوسیده و خاک است، آشیانهٔ برخی یک سکوی ساخته شده از بزاق یا گنبدی گِلی با یک تونل ورودی است. همچنین همهٔ پرندگان آشیانه نمی سازند. کوچکترین آشیانه ها از آنِ مگس مرغ ها است که می تواند ۲ سانتی متر عرض و ۲–۳ سانتی متر ارتفاع داشته باشد. از سوی دیگر، آشیانهٔ بزرگ Dusky Scrubfowl بیش از ۱۱ متر قطر و نزدیک ۵ متر ارتفاع دارد.
المقاصد العلیة فی المطالب السنیة عنوان کتابی است از عبدالحسین امینی تبریزی مشهور به علامه امینی. علامه امینی، نویسنده کتاب الغدیر، از مشهورترین نویسندگان کتابهای دینی شیعیان است که به سبب اهمیت زیاد کتابش الغدیر و شهرت آن در میان مسلمانان، آثار دیگرش کمتر شناخته شده است. برخی از کتابهای او همچنان به صورت دستنویس باقی است و منتشر نشده است. بخش های کتاب. کتاب المقاصد العلیة، مجموعه چهار گفتار است که در بیان معنی چهار آیه از قرآن مجید نوشته شده است. هر یک از این گفتارها در کتاب، مطلب نامیده شده اند. فهرست کلی کتاب چنین است: مطلب اول: تفسیر آیهٔ «قالوا ربَّـنا أمَـتَّـنَا اثنَتَینِ وَأحیَـیتَـنا اثنَتَین» (غافر: ۱۱). مطلب دوم: تفسیر آیهٔ «وَللهِ الأسماءُ الحُسنیٰ فَادعوهُ بِها» (أعراف: ۱۸۰). مطلب سوم: تفسیر آیهٔ «وَإذ أخذ رَبُّـکَ مِن بَنی آدَمَ مِن ظُهورِهِم ذُرّیتهم...» (أعراف: ۱۷۲). مطلب چهارم: تفسیر آیهٔ «وَکُنتُم أزواجاً ثلاثة» (واقعه: ۷). سومین گفتار که درباره عالم ذر نوشته شده است، نزدیک به نیمی از کتاب را در بر دارد. انتشار کتاب. این کتاب حدود شصت سال پس از تألیف، برای اولین بار به تصحیح و تحقیق سید محمد
طباطبایی یزدی، در اسفند ۱۳۹۱ هجری شمسی از سوی بنیاد محقق طباطبایی در قم منتشر شد.
شهرک والفجر یکی از شهرک های شمال منطقه شش تهران است که در دهه ۶۰ شمسی بنا شده است. طبق تقسیمات شهرداری تهران، این شهرک در منطقه ۶ شهرداری، ناحیه ۶، در ضلع شمالی محله امیرآباد واقع است. در واقع، این شهرک در شمال محله امیرآباد شمالی قرار دارد؛ و از شمال به بزرگراه شهید همت، از جنوب به بزرگراه حکیم، از غرب به خیابان کارگر شمالی (امیرآباد سابق) و بزرگراه چمران، و از شرق به بزرگراه کردستان و خیابان شیخ بهایی جنوبی محدود می شود. بافت شهرک والفجر. بافت شهرک والفجر را می توان در نگاه کلی به سه بخش زیر تقسیم کرد: مهمترین ساکنان شهرک والفجر. از مهمترین ساکنان این شهرک، میتوان به مجید شهریاری از شهدای هسته ای و سید افشین سجادی از سیاستمداران کشور اشاره کرد. مناطق مسکونی تعاونی ساز. مناطق مسکونی تعاونی ساز شهرک والفجر در واقع توسط تعاونی های مسکن چند سازمان دولتی و عمومی ساخته شده اند که عبارتند از: مناطق مسکونی خصوصی ساز. مناطق مسکونی خصوصی ساز شهرک والفجر عموماً در خیابان دوم و سوم شهرک والفجر، محدوده غربی و شمال غربی ساختمان های مسکونی تعاونی مسکن دادگستری (فاز دو) و شمال ساختمان های مسکونی تعاونی مسکن سازمان انرژی ات
می، بنا شده اند. اماکن عمومی. مهم ترین اماکن عمومی واقع در محدوده شهرک والفجر عبارتند از: مهم ترین خیابان های شهرک والفجر. مهم ترین خیابان های شهرک والفجر عبارتند از:
این مقاله شامل فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه ها در هند برپایه جابه جایی مسافر است.
این مقاله شامل فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه های نیوزلند است. آمار جابه جایی ۲۰۱۱. This list is from Airways NZ movement data. پیوند به بیرون.
این مقاله شامل فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه های کره جنوبی برپایه جابه جایی مسافر است. منابع. https://web.archive.org/web/20130626054956/http://www.airport.kr/iiac/pds/sta/Sta_01.iia?lang=E https://web.archive.org/web/20120229111838/http://kac.airport.co.kr/doc/www_eng/info/E040101.jsp
این مقاله شامل فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه های جمهوری ایرلند است.
شکستن لنگ سیزده تعبیریست که به یک رسم متداول نوروزی در میان عشایر و روستائیان برخی نقاط ایران (بویژه عشایر و روستائیان مناطقی از کرمان) اشاره دارد که بر مبنای آن سیزده به صورت فردی پلید یا دیوی منحوس تجسم می یابد که لنگ (پای) او در میانهٔ نوروز و سیزده بدر یا در نیمروز و ظهرگاه این روز شکسته و بدین ترتیب، سعد و برکت و باروری جایگزین نحوست و فقر و خشکسالی می شود. بر اساس این آیین باید تا قبل از شکستن لنگ سیزده از انجام هر کار یا شروع هر فعالیت جدیدی خودداری نمود، امّا پس از این واقعه انجام هرکاری میمون و بابرکت خواهد بود. از آنجا که عشایر و روستائیان پایبند بدین رسم از جملهٔ کهن ترین اقوام ایرانی محسوب می شوند و فرهنگ و آداب و رسوم رایج در بین آن ها از بکرترین و دست نخورده ترین فرهنگ های رایج در ایران به شمار می رود، بررسی دقیق و جزء به جزء این رسم افزون بر این که بر مقولهٔ نحس یا سعد بودن عدد سیزده در فرهنگ اساطیری ایران دریچه ای تازه می گشاید، از ارتباط آن با تولد زرتشت و به پیامبری رسیدن او خبر می دهد و همین طور به ویژه از مربوط بودن آن با یکی دیگر از مهم ترین اسطوره های کهن ایرانی یعنی نبرد تیشتر با اپوش د
یو حکایت دارد. تیشتر یا همان «تیر» که با نام: «ایزدبانوی باران»، «فرشته باران» یا «ستاره باران» نیز شناخته شده، معادل ستاره ای مشهور به همین نام است که پارسیان بدان نام شباهنگ داده و اعراب آن را معادل با شعرای یمانی خوانده اند. روز سیزدهم فروردین ماه در اساطیر ایران و اعتقادات عصر باستان روز متعلق به این ایزدبانو به شمار می آید و او (بر اساس مندرجات تیشتریشت که یشت متعلق به او در اوستا است)، پیوسته در نبردی حماسی با «اپوشه» یا دیو خشکسالی و قحطی است و سرانجام این الهه در نیم روز یا ظهر گاه روز سیزدهم فروردین بر اپوشه غلبه می کند و وی را شکست می دهد. این لحظه درست معادل با لحظه شکسته شدن لنگ سیزده در اعتقادات فولکلوریک و آیین های عشایر و روستائیان مناطقی از ایران است. شرح آیین. این آیین و اصطلاح مربوط بدان گرچه برای نخستین بار در مورد مردمان ساکن در برخی نواحی شهری و روستایی استان کرمان شرح داده شده، امّا از جمله سنن و آیین هایی است که در دیگر نقاط ایران و برخی کشورهای مجاور نمونه هایی دارد. دکتر مجید ملک محمدی در نوشته ای در روزنامه اطلاعات با عنوان شکستن لنگ سیزده ضمن پرداختن به در نقاط مختلف ایران و به ویژه
عشایر و روستائیان ایران با ذکر مثال هایی از نحوه به کار گرفتن عبارت مذکور و شرح ارتباط آن با سیزده نوروز یا همان «سیزده به در» این تعبیر را نوعی اشاره مطایبه آمیز متداول نزد روستائیان و عشایر زادگاه خود (روستای گوغر از توابع بافت) معرفی می کند. مبنای این اعتقاد بر اساس نوشته او بر نحوست سیزده و رفع آن نحوست در میانهٔ فاصلهٔ اول تا سیزدهم فروردین یعنی در روز ۶ یا ۷ فروردین و در محدوده جغرافیایی دیگر در ظهرگاه سیزده فروردین دانسته شده است: در میان عشایر. برخی از محققین معتقدند که بکرترین و دست نخورده ترین رسوم و اعتقادات مربوط به ادوار باستانی و دوران های ماقبل تاریخی ایران را باید در میان عشایر این سرزمین جستجو نمود و بسیاری از رسوم و آیین های عشایری می توانند پایه و مایهٔ ماقبل تاریخی داشته باشند. در همین ارتباط نمونه ای شاخص از استفاده از تعبیر شکستن لنگ سیزده و اعتقاد به رسوم مربوط بدان را می توان در میان عشایر کرمان پیدا کرد و به عنوان نمونه عشایر طایفه ارشلو از ایل بچاقچی که امروزه در حد فاصل گوغر و سیرجان زندگی می کنند شاید مناسب ترین گروه برای این بررسی باشند. (محل ییلاق عشایر ارشلو در محدودهٔ چهار گنب
د که مابین سیرجان و گوغر می باشد واقع است) علاءالدین بهنیا و در اثری که پس از مدت ها زندگی و حشر و نشر با عشایر طایفه ارشلو از ایل بچاقچی دربارهٔ ویژگی های مردم شناختی این عشایر نوشته به وجود اعتقادات و رسومی پیرامون مفهوم شکستن لنگ سیزده در بین آنان اشاره کرده است که با آنچه پیرامون اعتقاد قدیمی های گوغر در این مورد گفتیم شباهت زیادی دارد اما به جهاتی با آن متفاوت است. بهنیا نخست برای روشن ساختن موضوع به شرح رسم نوروزی بری پی در میان عشایر مذکور پرداخته است: در مراسم بره پی تأکید ویژه ای که بر اجرای بخش های مهمی از این آیین توسط "دختران نابالغ" شده و پس از آن به ارتباط این رسم با مفهوم لنگ سیزده و شکسته شدن آن اشاره می شود: همین رسم عشایری در جایی دیگر به گونه واضح تری شرح داده شده است: بهنیا در مورد پایبندی عشایر به این رسم خاطره ذیل را نقل می کند: براساس این رسم انگار با گذشتن هفت روز از شروع سال و شکستن لنگ سیزده وقفه ای موقت در نحوست سیزده ایجاد می شود و فرصت کوتاهی برای پیشبرد امور و انجام کارها در یک روزخاص ایجاد می شود که اگر از این فرصت استفاده نشد دیگر باید تا بعد از سیزده نوروز یعنی زمان مرگ کامل س
یزده صبر کرد. در برخی شهرها. در جاهای دیگر از ایران و از جمله نقاط و شهرهایی از استان پهناور کرمان تعبیر شکستن لنگ سیزده منحصر به واقعهٔ متصوّر در نیمه اول سیزده روز بعد از نوروز نبوده و در معانی و مصادیق متفاوت از آنچه گفته شد نیز کاربرد دارد و مثلاً در شهر سیرجان و برخی روستاهای آن کاربرد این تعبیر به روز سیزدهم نوروز نیز مربوط می شود و سیرجانی ها معتقدند که با از نیمه گذشتن این روز و رسیدن آفتاب سیزده به وسط آسمان یعنی رسیدن ساعت در روز سیزدهم فروردین به حدود ساعت یک بعد از ظهر یا همان ساعت ۱۳) لنگ سیزده می شکند و با این اتفاق نحوست آن برطرف خواهد شد. این زمان یعنی ساعت ۱۳ از روز ۱۳ درست معادل با زمانی است که تیشتر بر اپوشه غلبه می کند. نبرد تیشتر و اپوشه. نبرد تیشتر و اپوشه یکی از کهنترین اسطوره های ایرانیست که یشت هشتم یا تیشتریشت در اوستا به شرح این حماسهٔ شگفت انگیز و تمام عیار اختصاص یافته است. حماسه ای اسطوره ای که البته به طور مستقیم و از طریق پیوند با موضوع برکت و خشکسالی با زندگی عادی و روزمره مردم در ارتباط تصور می شده است. برخی معتقدند شرایط آب وهوایی گرم و خشک و سال های کم باران در فلات ایران ب
ه ویژه در سرزمین های کم بارانی همچون کرمان موجب پیدایش برخی باورها شده است که برخی از آن ها حدود چهار هزار سال قدمت دارند و با وقایع کیهانی در دوران باستان در ارتباطند. بر مبنای این اعتقاد، ستاره تشتر که پارسیان آن را شباهنگ و اعراب «شعرای یمانی» خوانده اند، ستاره باران آور دانسته شد و ستاره اَپوش یا همان اَپَـئوشَـه یا قلب العقرب، دیو خشکسالی و از بین برنده آب ها و هماورد تشتر به شمار آمد. در تشتر یشت اوستا که به راستی یکی از شگفت انگیزترین بخش های اوستا و یکی از کهن ترین نمایشنامه های بشری است، به روشنی نبرد تشتر و اپوش گزارش شده است. در این نبردها، گاه پیروزی از آن تشتر و گاه از آن اپوش است. نمونه هایی از نبرد کیهانی این دو در تشتر یشت اوستا به تصویر درآمده است: بر اساس مندرجات این یشت از اوستا، گاهی نیز اپوش دیو بر تیشتر پیروز می شود. غلبه اپوش از آنجا که به منزلهٔ کمبود باران و خشکسالی است، با عباراتی غم انگیز در اوستا همراه می شود: با این وجود در اعتقادات ایرانیان، پیروزی نهایی همواره از آن تیشتر (ایزدبانوی باران) می باشد و شاخصترین این پیروزی ها در هنگام فرارسیدن سال نو و در ظهرگاه سیزده فروردین (روز ت
یشتر) می باشد. در این مورد پس از شرح غلبه تشتر بر اپوش در اوستا آمده است: غلبه تیشتر بر اپوشه در ظهرگاه سیزده فروردین و مطابقت زمانی این پدیدهٔ اسطوره ای با لحظه شکستن لنگ سیزده در برخی اعتقادات و آیین های عشایری، در کنار بعضی نکات دیگر همچون حضور دختران نابالغ در رسوم میانهٔ نوروز و سیزده بدر (یعنی زمان دیگری که در اعتقادات روستائیان و عشایر لنگ سیزده می شکند) و اساساً حضور زنان و دختران نورس و دم بخت در اغلب رسوم و آیین های سیزده در نقاط مختلف ایران همگی نشانه هاییست که شکستن لنگ سیزده را با شکست اپوشه از تیشتر پیوند می دهد. شباهت با آیین های ایران باستان. گرچه بر اساس برخی قرائن پیشینهٔ این اعتقاد و رسوم مربوط بدان، به زمانی بالغ بر چهار هزار سال قبل و دوران های قبل از ظهور و همه گیر شدن آیین زرتشت بازمی گردد، اما تأمل در آثار و منابع بر جای مانده از دوران های باستان نشان می دهد که این رسم در دوران های باستانی و زمان رواج آیین زرتشت نیز نمونه های مشابهی داشته است. به عنوان مثال همان طور که عشایر تا قبل از شکستن لنگ سیزده یعنی در فاصلهٔ نوروز تا ۷ فروردین ماه از انجام فعالیت های مهم خویش خودداری کرده و این
فعالیت ها را به روزهای بعد از شکستن لنگ سیزده یعنی روز ۷ فروردین و چند روز نخست پس از آن تا قبل از سیزده محول می کنند، شاهان باستانی ایران نیز بر خلاف پادشاهان دوران های متاخر فعالیت هایی مثل بارعام و سلام های عمومی و همگانی را هرگز بعد از نوروز و در روزهای نخست فروردین ماه برگزار نمی کرده اند. دکتر حسین تجدد در این باره می نویسد: به نظر می رسد که قدمت و اصالت و رواج این اعتقاد و رسوم مربوط بدان تا بدانجا بوده که باعث شده پس از ظهور دین زرتشت، برخی از مبانی اساسی این دین نیز با اسطوره های کهن ایرانی پیوند بخورد و از این روی مقارنت زمان شکستن لنگ سیزده در اعتقادات عشایر محتملا با زمان تولد و پیامبری زرتشت اتفاقی نیست. مقارنت با زمان تولد و پیامبری زرتشت. بر مبنای این آیین اعتقاد بر آن است که شکستن لنگ سیزده در میانهٔ فاصلهٔ اول تا سیزدهم فروردین ماه اتفاق می افتد و این همان روز خاصی است که در صورت حلول سال در اول فروردین ماه به هفتم و در صورت حلول در ۲۹ اسفند به ششم فروردین منطبق می شود و از این جهت شاید بتوان این رسم را به یکی دیگر از اعتقادات ایرانیان عصر باستان و زرتشتیان امروز مرتبط دانست. در واقع از منابع
زرتشتی چنین بر می آید که زمان شکستن لنگ سیزده درست مصادف با همان روزی است که «اشوزرتشت» (زرتشت پاک) در آن به دنیا آمده است و ضمناً شکستن لنگ سیزده در روزی اتفاق می افتد که در همان روز زرتشت به پیامبری رسیده است! بر اساس نوشته هاشم رضی زرتشتیان قدیمی کرمان دربارهٔ روز ششم فروردین اعتقادات متعددی داشته و مراسم خاصی را در این روز برگزار می کنند: رد پای تیشتر در رسوم سیزده نوروز. اغلب رسوم قدیمی که ایرانیان در روز «سیزده بدر» و هنگام گردش در طبیعت به جا می آورده اند، به نوعی با تیشتر در ارتباط بوده اند و در فرهنگ اساطیر ایران برای رسم های سیزده بدر، معنی های تمثیلی وجود دارد که ربط هریک را با این الهه کهن آشکار می سازد: شادی و خنده و روبوسی. شادی و خنده در روز سیزده فروردین به معنای فروریختن اندیشه های تیره و پلیدی، و دور ساختن زشتی ها و کژیهایی است که از دیرباز در اعتقادات ایرانیان باستان به دیوان نسبت داده می شده اند. به همین ترتیب روبوسی نماد آشتی و دوستی و به منزله دور ساختن کین و دشمنی و تزکیه و پاکی روح، آمده است. این کار در واقع نماد و تمثیلی از امید برای پیروزی تیشتر بعوان نماد باروری و شادی بر اپوشه به
عنوان نماد خشکسالی و رنج است. مسابقه دادن. رسم مسابقه ها در روز سیزده به ویژه مسابقه اسب دوانی یادآور نبرد و کشمکشی است که در این روز میان ایزد باران و دیو خشکسالی در آسمان جریان دارد. توجه شود که تیشتر در اسطوره های ایرانی به شکل اسبی سپید و باشکوه توصیف شده و برعکس اپوشه اسبی سیاه رنگ و بدقواره است. شوخی ها و دروغ سیزده. از دیگر رسوم ایرانی در مراسم سیزده بدر شوخی های رد و بدل شده در این روز و موضوع دروغ سیزده است. این روز که بی شباهت با دروغ های روز اول آوریل، نیست نشان از دیرینگی شوخی های سیزده بدر است. باید دانست که روز اول آوریل، هر چهار سال یکبار مصادف با روز سیزده فروردین (و سه سال با ۱۲ فروردین) می باشند. شوخی ها و دروغ سیزده حاوی اشاره به نبرد تیشتر با اپوش دیو بوده و نوعی دست انداختن و تمسخر دیو خشکسالی باشد که در فرهنگ باستانی ایران بارها با دیو دروغ معادل واقع شده است. بریان کردن گوسفند. بریان کردن گوسفند در نیم روز یعنی در لحظه شکست «اپوشه» (دیو خشکسالی) بوده که البته این گوسفند بریان نثار مقدم صاحب روز سیزده یعنی همان «تیشتر» (بانو بغ باران و جویباران) می شده تا او مزارع و کشت های نو دمیده را س
یراب سازد. خوردن غذا در دشت که در اعصار بعدی متداول شده نشانهٔ دیگری از هدیه به تیشتر و جایگزین فدیه گوسفند بریان به اوست. بیرون انداختن سبزه. دیگر رسم معمول در روز سیزدهم نوروز که البته هنوز هم متداول است رسم بیرون انداختن "سبزه" یا به آب سپردن آن است که باز هم در ارتباط با "ایزد بانوی باران" یا همان "تیشتر" می باشد: "خوردن غذای روز سیزده نوروز در دشت و صحرا (که امروزه هم انجام می شود) نشانه همان فدیه گوسفند بریان است که در اوستا امده و افکندن سبزه های تازه دمیده نوروزی به آب روان جویبارها تمثیلی است دادن فدیه به "ایزد آب" آناهیتا و "ایزد باران و جویبارها، تیر (تیشتر) " و به این طریق تخم بارور شده ای را که "ناهید"فرشته موکل بر آن بوده است به خود "ناهید" بازمی گردانند و گیاهی را که "ایزد تیر"(=تیشتر) پرورانده است به خود وی باز می سپردند تا موجب برکت و باروری و آبسالی در سال نو باشد" به آب افکندن سبزه های تازه رسته - نشانه دادن هدیه به ایزد آب یا "ناهید" گره زدن سبزه. و گره زدن سبزه برای باز شدن بخت و تمثیلی برای پیوند زن و مرد برای تسلسل نسل ها، حتی گره زدن سبزه در روز سیزدهم نوروز نیز به نوعی با برکت و بارور