Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
متی نپذیرفت. منوچهر سپس زاتسپرم را سوگند داد و از وی قول گرفت که اندیشه های تازهٔ خویش را هرگز آشکار نسازد و در واقع پس از همین سوگند و قول بود که منوچهر (مینوشچهر) زاتسپرم را راهی سیرجان نمود. با این وجود زاتسپرم در سیرجان و کرمان همچنان بر نظرات و عقاید خویش پایدار ماند و به اشاعهٔ بیش از پیش آراء و عقاید خویش پرداخت، به گونه ای که منوچهر و دیگر بنیادگرایان زرتشتی از این موضوع برآشفتند. در این زمان منوچر مجلسی از موبدان در شیراز تشکیل داد و نامه ای سخت و شدیداللحن به برادر (زاتسپرم) نوشت و وی را مؤکّدانه از انتشار اندیشه های خلاف دین بازداشت. وی سپس این نامه را به یکی از شاگردان امین خود به نام "یزدان پناه" سپرد و او را راهی سیرجان ساخت تا نامه را به دست زاتسپرم برساند. با این وجود زاتسپرم به نظرات برادر ارجی ننهاد و کار بدانجا کشید که منوچهر در سال ۲۵۰ یزدگردی (برابر با ۲۶۰ خورشیدی و ۲۶۸ هجری قمری) نامه ای در چندین نسخه خطاب به زرتشتیان سرتاسر ایران نوشت و ضمن برحذر داشتن زرتشتیان از پذیرش نظرات زادسپرم، بدین ترتیب به تخطئه و حتی تکفیر برادر پرداخت. بعد از آن نیز منوچهر تا مدتها به مکاتبات خود با زاتسپرم و
نیز نوشتن نامه هایی دربارهٔ عقاید او ادامه داد، که این مجموعه نوشته ها در نامیکیها (نامیکها) گردآوری شده است. آثار و نوشته ها. از حکیم منوچهر آثاری چند باقی مانده که عمدتاً در ترویج و تبلیغ آیین زرتشت و شرح مبانی آن می باشند، و شاخصترین آنها کتاب پهلوی به نام دادستان دینک (پهلوی: Dādestān ī Dēnīg) می باشد که از آن بعنوان یکی از دانشنامه های آیین زرتشت یاد شده است. همچنین مجموعهٔ نامیکیها یا نامه های منوچهر که مشتمل بر مجموعه نامه هایی است که در پاسخ به افکار و عقاید نوگرایانه برادر کوچکش زادسپرم تدوین شده و پس از مرگ وی توسط حامیان و دوستدارانش گردآوری شده است. درباره او. موبد جمشید سروشیان در کتاب تاریخ زرتشتیان کرمان، از حکیم مینوشچهر (منوچهر) و حکیم زادسپرم به عنوان دو تن از موبدان و مغان فرزانهٔ کرمان در سده سوم هجری یاد کرده است. هرچند که نویسندهٔ این کتاب به دلیل آن که خود نیز از موبدان زرتشتی در دوران معاصر است، به روشنی منوچهر را بر زادسپرم ترجیح داده و به شائبهٔ کژاندیشی و بداعتقادی زاتسپرم (نسبت به آیین زرتشت) معنایی تازه بخشیده است. با این وجود برخی نویسندگان مسلمان همچون دکتر مجید ملک محمدی، گرچه
بر اثرپذیری زادسپرم از آیین مانوی و زروانیگری صحّه نهاده اند، اما تحول آراء و عقاید زادسپرم و مقابله منوچهر با وی را بیش از هرچیز تحت تأثیر دین اسلام دیده اند و با جانبداری از زادسپرم، تحول فکری او را با توجه به گسترش نسبی دین اسلام و شرایط اجتماعی و فرهنگی و مذهبی حاکم بر ایران و کرمان در سده سوم هجری طبیعی و حتی ستودنی یافته اند. به هرحال یکی از مهمترین موضوعات تاریخی و مذهبی مربوط به وی، ماجرای مجادلات و درگیری های دامنه دار میان او و برادرش زادسپرم است که از فحوای آن مجادلات می توان به نکات متعددی چه در مورد وضعیت زرتشتیان ایران پس از گسترش اسلام و چه دربارهٔ مبانی اعتقادی آنان در اعصار پیش از اسلام پی برد. در این میان برخی از محققین نیز بر ارزش این موضوع در روشن شدن گوشه هایی تاریک از تاریخ علم و دانش در ایران باستان تأکید نموده اند. از جمله دکتر احمد تفضلی به مطالبی در نوشته های منوچهر اشاره دارد که به لحاظ علم نجوم و اخترشناسی حائز اهمیت اند: در همین ارتباط دکتر مجید ملک محمدی نیز ضمن شرح مراسم برشنوم (که نحوهٔ اجرای آن از جمله مهمترین اختلافات میان منوچهر و زادسپرم بوده) و تشریح اهمیت این رسم در دادپ
زشکی و دیگر شیوه های پزشکی در ایران باستان و همینطور ضمن پرداختن به محتوای پزشکی آثاری چون گزیده های زادسپرم، نشان داده که بخش مهمی از موضوعات موردنظر منوچهر و زادسپرم و اختلافات آنها، در محدودهٔ موضوعات مربوط به بهداشت و پزشکی می گنجیده اند و در تاریخ پزشکی ایران حائز اهمیت می باشند.
بدهکار و بستانکار، در حسابداری دوطرفه، درایه هایی هستند که در سندهای حسابداری و دفاتر حسابداری ایجاد می شوند تا اثرات ریالی رویدادهای مالی سازمان را ثبت کنند. ماهیت حساب ها. به طورکلی، در حسابداری دوطرفه، حساب های زیر دارای ماهیت بدهکار هستند: به طورکلی، در حسابداری دوطرفه، حساب های زیر دارای ماهیت بستانکار هستند:
برگزیدن رهبر جمهوری اسلامی ایران برای نخستین بار در ۱۴ خرداد ۱۳۶۸ پس از درگذشت سید روح الله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران، در جلسهٔ فوق العادهٔ مجلس خبرگان رهبری انجام شد. در این جلسه، سید علی خامنه ای، رئیس جمهور وقت، به عنوان رهبر موقت جمهوری اسلامی ایران، برگزیده شد. چند روز پس از همه پرسی بازنگری قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران (۶ مرداد ۱۳۶۸) و رسمیت یافتن قانون اساسی جدید و حذف شرط «مرجعیت» از شروط رهبری، خبرگان رهبری، مجدداً تشکیل جلسه داد و در رای گیری مجدد، سید علی خامنه ای با اکثریت ۶۰ رأی از ۶۴ عضو حاضر، رهبر (دائم) جمهوری اسلامی ایران شد. علی خامنه ای در ۱۴ خرداد ۱۳۶۸ در زمان رهبر شدن گفته بود «باید خون گریست بر جامعه اسلامی که حتی احتمال رهبری کسی مثل بنده در آن مطرح شود.» این در حالی است که بر اساس ویدئویی که از دیدار علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی، با خانواده قاسم سلیمانی در سال ۱۴۰۲ منتشر شد، او به جلسه ا ی «حدود بیست سال» پیش با تعدادی از فرماندهان سپاه اشاره می کند و ادعا می کند: «صحبت گرم و گیرایی کردم. من حرف می زدم، اما حرف خدا بود و زبان من بود و خیلی اثرگذار بود.» اظهارات علی خام
نه ای در دیدار با خانواده قاسم سلیمانی و اشاره اش به این که حدود بیست سال پیش «حرف خدا» از زبان او بیان شده، واکنش های بسیاری را در رسانه های اجتماعی برانگیخت و بسیاری حرف خامنه ای را با سخنرانی او در سال ۶۸ مقایسه کردند. بازنگری قانون اساسی و شرط مرجعیت. پس از استعفا یا برکناری حسینعلی منتظری از قائم مقامی رهبر ایران، آیت الله خمینی در بازنگری قانون اساسی، تقاضای تجدید نظر در ماده ۱۰۹ را داد که طبق آن رهبر جمهوری اسلامی باید «مرجع تقلید» باشد. خمینی قبل از تغییر رسمی قانون اساسی با همه پرسی (۶ مرداد ۱۳۶۸)، در ۱۳ خرداد ۱۳۶۸ درگذشت و سید علی خامنه ای، شرط مرجعیت را بر اساس قانون اساسی وقت نداشت از این رو مجلس خبرگان وی را به عنوان رهبر موقت جمهوری اسلامی ایران تا زمان برگزاری همه پرسی قانون اساسی جدید انتخاب کرد. البته سمت «رهبر موقت» در قانون اساسی وقت ذکر نشده بود و موقت بودن این انتخاب نیز در آن زمان به اطلاع عموم نرسید و حتی تا انتشار ویدیو کامل جلسه در سال ۱۳۹۷ هنوز عموم مردم از این مسئله بی اطلاع بودند. شرح جلسه رأی گیری. تصمیم برای برگزاری جلسه در ۱۳ خرداد ۱۳۶۸ اتخاذ شد، هنگامی که احمد خمینی حدود ساعت ۳
:۰۰ بعد از ظهر با اکبر هاشمی رفسنجانی تماس گرفت و به او خبر داد که حال پدرش وخیم است. وقتی معلوم شد که انتخاب جانشین ضروری است، رفسنجانی و محسن رضایی نمایندگان مجلس را برای جلسه اضطراری به تهران فراخواندند. روح الله خمینی حدود ساعت ۱۰:۲۰ شب همان روز درگذشت. صبح روز بعد جلسه برگزار شد. با این که به صورت رسمی علی مشکینی رئیس مجلس خبرگان بود، در بیشتر اوقات نائب رئیس مجلس، اکبر هاشمی رفسنجانی، جلسه را مدیریت و رهبری می کرد. جلسه با آوردن وصیت نامه مهر و موم شده ای در گاوصندوق توسط رفسنجانی رسماً آغاز به کار کرد. پس از آنکه احمد خمینی به دلیل اندوه از خواندن وصیت نامه امتناع ورزید، رئیس جمهور وقت سید علی خامنه ای، وصیت نامه را در میان گریه های نمایندگان قرائت کرد. خواندن ۳۵ صفحه از وصیت نامه حدود دو و نیم ساعت به طول انجامید. رأی گیری برای پذیرش استعفای حسینعلی منتظری. خبرگان در سال ۱۳۶۴ وی را به قائم مقامی رهبری برگزیده بود که چندی پیش از درگذشت سید روح الله خمینی خبر استعفای وی منتشر گردید. پیش از تعیین رهبر، مجلس خبرگان رهبری به سخنگویی هاشمی رفسنجانی، با قریب به اتفاق آرا نامهٔ استعفای حسینعلی منتظری از قائم
مقامی رهبری را تأیید نمود. چند سال بعد هاشمی رفسنجانی و برخی افراد دیگر با انتشار نامهٔ برکناری حسینعلی منتظری از سوی سید روح الله خمینی اعلام کردند که استعفای وی پس از برکناری بوده است. رأی گیری برای رهبری فردی یا رهبری شورایی. پس از این که نمایندگان خبرگان به صورت رسمی استعفای حسینعلی منتظری را پذیرفتند، موضوعی که برای بحث مطرح شد این بود که آیا رهبری باید تا همه پرسی به صورت موقت شورایی باشد یا این که مجلس باید یک فرد را به رهبری منصوب کند. چندین شورا در میان صحبت ها پیشنهاد شد از جمله: قانون اساسی وقت تعبیه کرده بود که مجلس خبرگان رهبری در صورت نبود شرایط لازم برای رهبری در هیچ یک از مراجع تقلید وقت باید شورای رهبری تشکیل دهد. نمایندگانی در موافقت و نمایندگانی در مخالفت با این طرح صحبت هایی ایراد کردند. اکبر هاشمی رفسنجانی، علی خامنه ای و علی مشکینی از جمله موافقان شورای رهبری بودند. پس از رأی نمایندگان به کفایت بحث، در نهایت رفسنجانی اعلام کرد «آقایانی که با فردی بودن رهبر، تو این مقطع، همین مقطع تا رفراندوم موافق هستند قیام کنند» و پس از شمارش آرای افراد حاضر در رای گیری، با اعلام هاشمی که "۴۴–۴۵ نفر" ا
یستاده اند، رهبری شورایی رای نیاورد و موضوع بر روی رهبری فردی متمرکز شد. در منبعی آرای افرادی که نشسته بودند ۲۳ و در خاطرات رفسنجانی ۳۵ نفر ذکر شده است. رأی گیری برای رهبری سید محمدرضا گلپایگانی. در مورد رای گیری برای رهبری سید محمدرضا گلپایگانی هیچ فیلم یا سندی رسمی دال بر این که رای گیری انجام شده است یا نه، وجود ندارد و برخی نمایندگان اعلام می کنند که غیر از علی خامنه ای برای هیچ کسی رای گیری نشد و تنها منبع این خبر کتاب خاطرات هاشمی رفسنجانی است که وی در آن می نویسد «ابتدا به پیشنهاد اعضای جامعه مدرسین (حوزه علمیه قم) که عضو مجلس خبرگان بودند، آیت الله گلپایگانی مطرح شد. حدود ۱۴ نفر به ایشان رای دادند.» اکثر نمایندگان به مطرح شدن نام گلپایگانی اشاره می کنند، ولی رای گیری در مورد رهبری او را صحیح نمی دانند. رأی گیری برای رهبری سید علی خامنه ای. جزئیات بحث در مورد رای گیری رهبری خامنه ای برای دهه ها مخفی نگه داشته می شد. در سال ۱۳۸۷، بخشهایی از فیلمهای دیده نشده جلسه توسط صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد که نشان می داد اکبر هاشمی رفسنجانی نقشی اساسی در ترغیب اعضای مجلس به رای دادن به خامنه ای داشته اس
ت. رفسنجانی گفت: پس از این هم رفسنجانی یک روایت از ملاقات خصوصی اش با خمینی در این زمینه و صحبتی از قول احمد خمینی نقل کرد با مضمون این که آیت الله خمینی، خامنه ای را برای رهبری می پسندید. در نتیجه این صحبت ها او از سوی بسیاری لقب تاج بخش را گرفت. در فیلم دیگری که در دی ماه ۱۳۹۶ از آرشیو طبقه بندی صدا و سیما بیرون آمده، نکات جدیدی دربارهٔ جلسه انتخاب رهبر جمهوری مشخص شده است که در روایات رسمی وجود ندارد و حذف شده اند. در جلسه خودِ شخص خامنه ای که به عنوان کاندید مطرح شده است شروع به سخنرانی می کند و می گوید که: آذری قمی در پاسخ به این پرسش خامنه ای گفت «بله!» خامنه ای اما ادامه داد: «قطعاً قبول نمی کنند.» صادق خلخالی گفت: «بعد از رهبر شدن بله…» چند تن دیگر از اعضا از جایگاه خود بلند شده و همزمان به احتجاج با خامنه ای پرداختند. در مقابل موافقان انتخاب او می گویند که "موقت است آقای خامنه ای. موقت است! اشکالی ندارد!" در نهایت هاشمی رفسنجانی در آستانه رای گیری بر سر علی خامنه ای به عنوان جانشین رهبری اعلام می کند: «آقایانی که با رهبری جناب آقای خامنه ای تا رفراندوم - البته این موقت است، دائمی نیست - موافق هستند ق
یام بفرمایند»؛ و سپس به کسانی که گویی می خواهند از موقت بودن انتخاب و عدم اعلام عمومی آن مطمئن شوند می گوید: «موقت گفتم … اعلام نمی شود.» ۶۰ نفر از ۷۴ نمایندهٔ حاضر قیام کردند و به خامنه ای رأی دادند. آرای مخالف و ممتنع به ۱۴ نفر رسید که یکی از آنان خود سید علی خامنه ای بود. پس از انتخاب موقت خامنه ای، همه پرسی تغییر قانون اساسی، در ۶ مرداد به انجام رسید و جلسه بعدی مجلس خبرگان برای دائمی کردن دوران رهبری خامنه ای، در ۱۵ مرداد ۱۳۶۸، یعنی تنها دو ماه پس از انتخاب موقت وی به این سمت تشکیل شد. طبق قانون اساسی جدید (فعلی)، رهبر جمهوری اسلامی لازم بود علاوه بر شرایط دیگر، دارای «صلاحیت علمی لازم برای افتاء در ابواب مختلف فقه» باشد. از این رو باید فرض کرد که در طول دو ماه وی به حد مورد تصریح قانون اساسی جدید رسیده باشد. برخی رسیدن در طول دو ماه از جایگاه فردی که با توجه به جلسه برگزار شده اعلام می شود که «صاحب نظر» بودن او در مسائل فقهی در معرض تردید جدی بوده، به جایگاه کسی که دارای «صلاحیت علمی لازم» برای صدور فتوا در «ابواب مختلف فقه» را دارد، امری به دور از واقعیت می دانند. در نقلی از رفسنجانی آمده است که انتخاب
در آن روز به دلیل توصیهٔ سید روح الله خمینی بوده است و پس از بازنگری در قانون اساسی دوباره انتخابات دیگری برای دائمی کردن رهبری برگزار شد که درصد بیشتری از بار نخست به سید علی خامنه ای رأی دادند. مخالفت ها. انتخاب سید علی خامنه ای برای رهبری بحث برانگیز بوده است. وی یکی از شرط های به دست گرفتن امر رهبری یعنی مرجعیت را نداشت. بر اساس اصل صدونهم قانون اساسی ۱۳۵۸ شرایط و صفات رهبر یا اعضای شورای رهبری عبارت بود از: «صلاحیت علمی و تقوایی لازم برای افتا و مرجعیت، بینش سیاسی و اجتماعی و شجاعت و قدرت و مدیریت کافی برای رهبری». ولی او عنوان مرجعیت را نداشت. اما سید روح الله خمینی پیش از درگذشتش خود خواستار اصلاح قانون اساسی بود و خود شورایی برای بازنگری در قانون اساسی تشکیل داده بود. وی در ۹ اردیبهشت ۱۳۶۸ در نامه ای به علی مشکینی، رئیس شورای بازنگری قانون اساسی، نوشته بود که: در سال ۸۳ قاسم شعله سعدی نمایندهٔ مجلس های سوم و چهارم در نامه ای به سید علی خامنه ای، وی را حجت الاسلام خطاب کرد و گفت در زمان انتصاب به عنوان رهبر، فاقد شرایط تعیین شده برای رهبری در قانون اساسی بوده است. نامبرده چند سال پیش از آن با بکار برد
ن لقب آیت الله برای سید علی خامنه ای، بر تبعیت از رهبری وی تأکید کرده و مدعی شده بود رساله دکترای خود را در دفاع از ولایت نوشته است. مرجعیت سید علی خامنه ای در سال ۱۳۷۳ و پس از فوت محمدعلی اراکی اعلام شد. در آن هنگام جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در بیانیه ای هفت نفر را به عنوان مراجع جایزالتقلید اعلام کرد که یکی از آن ها او بود. احمد آذری قمی، اولین کسی بوده که در جلسه ۱۴ خرداد، نام آقای خامنه ای را به عنوان جانشین رهبر بر زبان رانده است. در ۵ آبان ۱۳۷۶ وی از اعضای مهم جامعه مدرسین که تا آن هنگام از حامیان جدی سید علی خامنه ای بود، در نامه ای به سید محمد خاتمی رئیس جمهور وقت به انتقادات بی سابقه ای از حکومت و رهبری پرداخته و در مورد بیانیه جامعه مدرسین در تأیید مرجعیت وی نوشت: از این رو آذری قمی تأکید کرد از بابت «اشتباه خود و به اشتباه انداختن دیگر خبرگان» در مورد اجتهاد آقای خامنه ای «از خدا و ملت ایران پوزش می طلبد». ۱۸ روز بعد حسینعلی منتظری نیز در یک سخنرانی عدم کفایت علمی و دینی و نامشروع بودن این انتخاب را مطرح کرد. وی دربارهٔ مرجعیت سید علی خامنه ای گفت: در سال ۱۳۸۳ قاسم شعله سعدی نمایندهٔ مجلس های سوم
و چهارم در نامه ای به سید علی خامنه ای وی را حجت الاسلام خطاب کرد و گفت در زمان انتصاب به عنوان رهبر، فاقد شرایط تعیین شده برای رهبری در قانون اساسی بوده است. مهدی کروبی نیز بعد از حادثه سرنگونی هواپیمای اوکراینی گفت: خامنه ای چه علت سرنگونی را می دانسته و به سران حکومت اجازه فریب داده و چه بی خبر بوده، در هر دو صورت شرایط رهبری را ندارد، چرا که او فرمانده کل قوا است و در این رابطه مسئولیت مستقیم دارد. در ۷ تیر ۱۳۹۹ محمد موسوی خوئینی در نامه ای به سید علی خامنه ای اوضاع اقتصادی و غیرقابل دوام و وخامت مشکلات مردم و عمق بی اعتقادی و بی اعتمادی مردم را نشات گرفته از مدیریت در بالاترین سطح جمهوری اسلامی دانست. برخی از منابع، بیت و دفتر وی را یک شبکه پیچیده و بلکه دولت پنهان (و اصلی) نظام جمهوری اسلامی ایران معرفی کرده اند. واکنش ها. پس از این انتخاب، علماء و شخصیت های سیاسی متعددی برای وی پیام تبریک دادند که از این افراد می توان به عنوان نمونه مراجع تقلید فاضل لنکرانی، محمدعلی اراکی، سید محمدرضا گلپایگانی و یوسف صانعی و روحانیونی نظیر علی مشکینی و سید رضا بهاءالدینی را نام برد. «اجتهاد آیت الله خامنه ای مدظله الع
الی ثبوتاً و اثباتاً نیاز به نظر دادن نداشته و ندارد و نه تنها مجتهد مسلم می باشد بلکه فقیه جامع الشرائط واجب الاتباع است. امید آنکه سایه اش بر سر مسلمین مستدام.»
نظریهٔ مرکزیت (نظریه خورشید محوری) کوپرنیک نظریه نجومی است که در سال ۱۵۴۳ میلادی توسط نیکلاس کوپرنیک ستاره شناس لهستانی-آلمانی (طی کتاب ناراتیو پریما) مطرح شد. نظریهٔ خورشید محوری، انقلاب فکری بزرگی بود زیرا هم با اصول پذیرفته شده نجوم بطلمیوسی در تعارض بود و هم با نص کتاب مقدس مسیحیان. در سال ۱۵۱۴ کوپرنیک دست نوشته کوتاهی را بین دوستان خود توزیع کرد که در آن دیدگاه هایش را درباره فرضیهٔ خورشید مرکزی به اختصار بیان کرده بود و آغازی بود برای تکمیل نظریهٔ مرکزیت. وی پس از سال ها مطالعه و رصد اجرام آسمانی سرانجام در کتابی به نام ناراتیو پریما در سال ۱۵۴۳ کوپرنیک نظریه های خویش را مبنی بر اینکه این خورشید است که در مرکز منظومه شمسی است کاملاً بر خلاف تصور پیشینیان که زمین در مرکز کائنات می دانستند بیان کرد. بر اساس این نظریهٔ خورشید مرکز جهان در نظر گرفته شده و دیگر کرات و سیارات از جمله زمین به شکل ساکن و با سرعت های ثابتی به دور آن می چرخند. نظریهٔ مرکزیت کوپرنیک به همراه نظریهٔ نجومی بطلمیوس سال ها در فرهنگ غربی از نظریه های نجومی غالب بودند. نظریهٔ انقلابی کوپرنیک یکی از درخشان ترین کشفیات عصر رنسانس است که ن
ه فقط آغازگر ستاره شناسی نوین بود، بلکه دیدگاه بشر را دربارهٔ جهان هستی دگرگون کرد. زمینه های فکری کوپرنیک. از اولین اشخاصی که پی به نادرست بودن نظریهٔ زمین مرکزی برد شخصی به نام ابرخس بود همچنین فیثاغورس هم اشاره ای به نظریهٔ خورشید مرکزی کرده بود. ستاره شناسان دورهٔ اسلامی از زمان ابن هیثم به تناقضات فیزیکی و فلسفی موجود در مدل بطلمیوس پی برده و تلاش های بسیاری برای حل آن از خود نشان داده بودند. خواجه نصیرالدین طوسی، قطب الدین شیرازی و مؤیدالدین عرضی از جمله کسانی بودند که در رصدخانه مراغه به تهیه و تنظیم مدل های جدید غیر بطلمیوسی برای حل این مشکلات پرداختند. این مدل ها توسط کسانی مانند ابن شاطر دمشقی در قرون بعدی به اوج خود رسید. اگر چه تمام این مدل ها همچنان زمین مرکزی بودند، ولی تناقضات مدل بطلمیوسی را حل می نمودند. کوپرنیک نیز با همین انگیزه دست به کار شد تا مدلی غیر بطلمیوسی برای عالم تنظیم کند، و امروزه می توان ردپای دستاوردهای منجمین مکتب مراغه را در کارهای وی مشاهده کرد.
دارایی می تواند به چیزهای زیر اشاره کند: باشگاه فوتبال دارایی تهران
کتاب ساختار بدن انسان (به لاتین:De humani corporis fabrica) یا با نام ساده شدهٔ فابریکا اثر آندرئاس وزالیوس (Andreas Vesalius) (لاتینی شدهٔ نام اصلی هلندی او: Andries van Wesel، آندریس فان ویسِل) پزشک برجسته بلژیکی است که در سال ۱۵۴۳ میلادی انتشار یافت. این کتاب در اصل مجموعه ای از سخنرانی ها و کلاس های او در دانشگاه پادوا ایتالیا بود شامل مباحث برخی از کتاب های درسی آن دوران، تجربیات و برخی آموزه های شخصی او، اما اصلی ترین بخش آن مربوط به آزمایش ها و تشریحات اندام دقیقی بود که توسط او انجام گرفته بودند. چاپ این کتاب به دلیل پیچیدگی های بسیار و طرح های بسیار دقیق و واضح بسیار وابسته به پیشرفت های زمان رنسانس در زمینه های هنری، چاپ و نویسندگی بود. در این کتاب بسیاری از اشتباه های گذشته در کتاب جالینوس (۱۲۹-۲۰۰م) پزشک یونان باستان که دیدگاه های او بیش از هزار سال دیدگاه چیره در پزشکی اروپا بود اصلاح شد شامل اشتباه مهم جالینوس که منشا رگ های اصلی خون را کبد می دانست. نسخه های باقی مانده. نسخه های بسیار کمی از این کتاب باقی مانده که یکی از اصلی ترین نمونه های آن با جلدی از پوست آدم به کتابخانهٔ دانشگاه براون (به
انگلیسی: Brown University) که از قدیمی ترین و معتبرین دانشگاه های آمریکا است اهدا شد. پیوندها. جالینوس رنسانس آندرئاس وزالیوس
صحافی با پوست انسان (به انگلیسی: Anthropodermic bibliopegy) شامل پیچیدن و جلد کردن کتاب با پوست بدن انسان است که یکی از قدیمی ترین روش های محدود صحافی در برخی کشورها بوده است. در دوران گذشته بعضی از مردم از این کار برای جاودانه کردن یاد و خاطره افراد استفاده می کردند. بعضی ها وصیت می کردند که بعد از مرگشان، پوستشان به جلد کتاب تبدیل شود. در قرن هفدهم پزشکان علاقه داشتند کتاب هایشان را با پوست جسدها جلد کنند. مخصوصاً جسدهایی که خودشان کالبد شکافی کرده بودند. البته با دباغی کردن پوست، دی ان ای آن را از بین می رود، به همین دلیل هم نمی توان به طور قطع مشخص کرد که کتابی با پوست انسان صحافی شده است یا نه واگر روی خود کتاب چیزی در این باره نوشته نشده باشد، راهی برای تشخیص دادن آن وجود ندارد. برخی نمونه ها. کتاب های صحافی شده با پوست انسان، هم اکنون در کتابخانهٔ لنگدل در دانشگاه هاروارد قرار دارد. این کتاب، کتابی اسپانیایی در زمینهٔ قانون است که در قرن هفدهم نوشته شده است. نمونهٔ دیگر کتاب جیمز آلن است. جیمز آلن راهزنی در شهر بوستون بود که در اوایل قرن نوزدهم زندگی می کرد. بعد از چندین سال راهزنی بالاخره جیمز آلن دست
گیر شد و به زندان افتاد. آلن در زندان آن قدر از گناهان زندگی اش پشیمان شده بود که شروع به نوشتن حسب حال و اعترافاتش کرد. زمانی هم که دیگر قادر به نوشتن نبود، رئیس زندان برایش می نوشت. آلن قبل از مرگش از رئیس زندان درخواست کرد که بعد از مرگش، دست نوشته هایش با پوست خودش صحافی بشوند. در حاضر نسخه های زیادی از کتاب جیمز آلن موجود است ولی نسخهٔ اصلی آن هم اکنون در موزهٔ «بوستون آتنیوم» نگهداری می شود. در بعضی از کشورها، توضیحات دادگاه و اعدام قاتل های محکوم به مرگ را با پوست خود آن ها جلد می کردند تا نوعی مجازات بعد از مرگ به حساب بیاید. یکی از معروف ترین این قاتل ها ویلیام بورک است. در سال های ۱۸۲۷ و ۱۸۲۸، ویلیام بورک و همدستش ویلیام هر، هفده نفر را به قتل رساندند. هدف بورک و هیر تنها فروختن اجساد به پزشکی به نام رابرت ناکس بود. بعد از دستگیری، هیر علیه بروک شهادت داد و به زندان محکوم شد ولی بروک اعدام شد. بعد از اعدام و کالبدشکافی جسدش، گزارش دادگاه با پوست او جلد شد. در دوران انقلاب فرانسه، جلد کردن کتاب با پوست انسان زیاد رواج داشته است و حتی یکی از کتاب شعرهای جان میلتون، شاعر و نویسندهٔ انگلیسی هم با پوست ا
نسان جلد شده است. آخرین کتاب شناخته شدهٔ جلد شده با پوست انسان در سال ۱۸۹۳ منتشر شده است و هم اکنون در موزهٔ دانشگاه براون قرار دارد.
محاصره اورشلیم از ۷ ژوئن تا ۱۵ ژوئیه سال ۱۰۹۹ در حین نخستین جنگ صلیبی، اتفاق افتاد. در طی آن، صلیبیون به این شهر هجوم برده و این شهر را از چنگ فاطمیان مصر درآوردند. این محاصره بیشتر به دلیل قتل عامی که رخ داد و جان تعداد زیادی از اهالی شهر اورشلیم را گرفت، قابل توجه است. این اردوکشی در پاسخ به درخواست کمک نظامی از طرف آلکسیوس یکم، امپراتور بیزانس به وقوع پیوست. اوربان، سخنرانی اش را در شورای کلرمونت به تصمیم گیری در مورد این موضوع خاص اختصاص داد و پیشنهاد محاصرهٔ جنگی شهرهای نیقیه و انطاکیه، که به تازگی اشغال شده بودند را مطرح کرد؛ اگرچه، طبق اظهارات شاهدان عینی که پس از سال ۱۱۰۰ م به نگارش درآمده است، پاپ در سخنرانی اش در کلرمونت از اورشلیم و سرزمین مقدس به عنوان هدفی فرعی یاد کرده بود جنگ صلیبی شاهزادگان که در مقایسه از سازماندهی نظامی و جنگی بسیار بهتری برخوردار بود، در اواخر تابستان ۱۰۹۶ م آغاز گشت؛ و سپاه آنان در میانهٔ نوامبر ۱۰۹۶ تا آوریل ۱۰۹۷ م به قسطنطنیه رسید. آن ها به آناتولی یورش برده و نیقیه را در ژوئن ۱۰۹۶ و انطاکیه را در ۱۰۹۷ م تسخیر کردند. صلیبیون در ژوئن ۱۰۹۹ م به اورشلیم رسیدند و در جریان حم
له ای در ۷ ژوئیهٔ ۱۰۹۹ م، شهر را به کنترل خود درآورده و مدافعان را قتل عام کردند. تلاش کوچک فاطمیان که برای بازپس گیری اورشلیم انجام گردید، توسط صلیبیون در نبرد اشکلون دفع گردید. آن ها هم زمان با فتوحاتشان، دولت هایی لاتین و صلیبی مانند پادشاهی اورشلیم، کنت نشین طرابلس، شاهزاده نشین انطاکیه و کنت نشین ادسا را پایه ریزی کردند. این برخلاف آرزوهای مذهب شرقی امپراتوری بیزانس محسوب می گردید. آنان خواستار بازگردانی سرزمین هایی بود که مسلمانان از آنان گرفته بودند ولی اکنون بیشترشان به دست لاتین های کاتولیک افتاده بود. پس از تصرف اورشلیم بیشتر صلیبیون به خانه هایشان بازگشتند که باعث آسیب پذیری پادشاهی صلیبی در مقابل مسلمانان در طول جنگ صلیبی دوم و سوم گردید. پیش زمینه. نخستین جنگ صلیبی. پس از جنگ ملازگرد، سلجوقیان در سال ۱۰۷۱ م به اوج قدرت خود رسیدند، اما پس از مرگ آلب ارسلان و ملکشاه در سال ۱۰۹۲ م اوضاع رو به آشفتگی رفت و ترکان سلجوقی درگیر جنگی داخلی شدند که منجر به تقسیم حکومت و امپراتوری سلجوقی شد. در این زمان عراق صحنه آشوب ها و انقلاب هایی بود که به وسیلهٔ اعراب و ترک ها رهبری می شد. اما در شام، تُتُش در سال ۱۰
۹۵ م درگذشت و پسرانش رضوان، حاکم حلب، و دُقاق، حاکم دمشق، پس از کوشش های فراوان بر اوضاع مسلط شدند. اورشلیم به حکومت اَرتُقیان انتقال یافت. طرابلس زیر سلطه شیعیان بنی عمار بود. فاطمیان مصر با استفاده از این آشفتگی به گسترش اراضی خویش در فلسطین پرداختند و اورشلیم را تسخیر کردند و موصل در زیر فرمان کِربُغا قرار داشت. امپراتور بیزانس، اَلکسیوس یکم، که نگران پیشروی سلجوقیان به سمت غرب تا نیقیه در پی شکست در نبرد ملازگرد بود، در مارس ۱۰۹۵ م فرستادگانی را به شورای پیاچِنزا فرستاد، تا علیه ترکان از پاپ درخواست یاری نماید. پاپ اوربان دوم شاید به امیدِ از بین رفتن جدایی چهل ساله بین کلیسای ارتدوکس و کاتولیک و برقرار شدن دوبارهٔ وحدت دینی در سراسر اروپا، به این درخواست پاسخ مثبت داد. اَلکسیوس و اوربان، پیش از این و در سال ۱۰۸۹ م تماس های نزدیکی با یکدیگر برقرار کرده بودند و آشکارا در مورد موضوع یکپارچگی کلیسای مسیحی به گفتگو پرداخته بودند که نشانه های قابل توجهی از همکاری میان قسطنطنیه و رُم در سال های پیش از آغاز جنگ صلیبی وجود داشته است. در ژوئیهٔ ۱۰۹۵ م، پاپ به زادگاه خود در فرانسه رفته تا به جمع آوری نیرو برای این
اردوکشی مشغول شود. اوج سفر او در شورای کِلِرمونت و در ماه نوامبر رخ داد؛ جایی که او موعظه ای شورانگیز را برای تعداد زیادی شنونده از طبقهٔ اشراف و روحانیون ایراد کرد. جمعیت مشتاق حاضر پس از سخنرانی و در پاسخ به پاپ، فریاد دئوس وولت (خدا [این را] می خواهد) سردادند. پاپ تاریخ ۱۵ اوت ۱۰۹۶ م، مصادف با روز عروج مریم را برای عزیمت بسوی نخستین جنگ صلیبی قرار داد. چهار سپاه اصلی از صلیبی ها در زمان مشخص شده به وسیلهٔ پاپ در اوت ۱۰۹۶ م، اروپا را ترک کردند. آن ها مسیرهای مختلفی را به سوی قسطنطنیه برگزیدند و در بیرون از دیوارهای شهر و در میان نوامبر ۱۰۹۶ تا آوریل ۱۰۹۷ م گرد هم آمدند؛ اوگ ورماندو نخستین کسی بود که به آنجا رسید و پس از او گادفری، ریموند و بوهموند نیز از راه رسیدند. سپاه صلیبی ها در طول نیمه نخست سال ۱۰۹۷ م، به آسیای کوچک منتقل شده و اَلکسیوس نیز دو تن از ژنرال هایش به نام های مانوئل بوتومیتس و تاتِیسیوس را نیز برای یاری صلیبی ها فرستاد. نخستین هدف لشکرکشی آنان نیقیه بود. نیقیه که در گذشته شهری مهم در قلمرو فرمانروایی امپراتوری بیزانس محسوب می شد، در آن هنگام بدل به پایتخت سلطنت سلجوقی روم و فرمانروایی قِلِ