Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قابل دستیابی بود، شکلیک کنند. رئیس عملیات نیروی دریایی از قایق های اژدری خواست تا محاسبات خود را دوباره بررسی کنند. یفرح دو بار مجدداً محاسبه و ارزیابی خود را تأیید کرد. چند دقیقه بعد، فرمانده اورن گزارش داد که هدف اکنون از موقعیت خود، با سرعت حرکت می کرد در عنوانی متفاوت. بامفورد، با این حال، اشاره می کند که حداکثر سرعت "لیبرتی" بسیار کمتر از ۲۸ گره بود. منابع وی می گویند که در زمان حمله "لیبرتی" مسیر مأموریت رهگیری سیگنال خود را در امتداد ساحل شمالی سینا با سرعت حدود دنبال می کرد. داده های مربوط به سرعت کشتی، همراه با جهت آن، این تصور را ایجاد می کند که این ناوشکن مصری است که پس از گلوله باران آریش به سمت بندر فرار می کند. قایق های اژدر تعقیب کردند، اما انتظار نداشتند که قبل از رسیدن به مصر از هدف خود سبقت بگیرند. فرمانده اورن از نیروی هوایی اسرائیل برای رهگیری هواپیما درخواست کرد. در ساعت ۱:۴۸ بعد از ظهر، رئیس عملیات نیروی دریایی درخواست اعزام هواپیمای جنگنده به محل کشتی را داشت. ستاد نیروی هوایی اسرائیل پروازی از دو جت جنگنده داسو میراژ ۳با اسم رمز کورسا پرواز را اعزام کرد که حدود به "لیبرتی" رسید. رهبر
تشکیلات، کاپیتان ایفتاچ اسپکتور، تلاش کرد کشتی را شناسایی کند. او مشاهدات خود را به یکی از قایق های اژدر ارسال کرد که نشان می دهد کشتی شبیه یک کشتی نظامی با یک دودکش و یک دکل است. او همچنین در واقع اعلام کرد که کشتی در نظر او مانند یک ناوشکن یا نوع دیگری از کشتی های کوچک به نظر می رسد. در بیانیه ای پس از حمله، خلبانان گفتند که هیچ علامت یا پرچم قابل تشخیصی روی کشتی ندیده اند. در این مرحله، یک تبادل ضبط شده بین یک افسر سیستم های تسلیحاتی ستاد فرماندهی، یکی از کنترل کننده های هوایی و فرمانده ارشد هوایی که حضور احتمالی آمریکایی ها را زیر سؤال می برد، صورت گرفت. بلافاصله پس از تبادل، در ساعت ۱:۵۷بعد از ظهر، فرمانده ارشد هوایی، سرهنگ شموئل کیسلف، میراژها را برای حمله پاکسازی کرد. حملات هوایی و دریایی. میراژها پر شدند و با توپ ها و راکت های ۳۰میلی متری حمله کردند.این حمله چند دقیقه پس از پایان تمرین حمله شیمیایی توسط خدمه انجام شد و کاپیتان مک گوناگل روی پل فرماندهی بود. خدمه در حالت ایستاده بودند و کلاه ایمنی و جلیقه نجات خود را درآورده بودند. آمادگی رزمی «شرط اصلاح شده سه» تعیین شد که به این معنی بود که چهار مسلس
ل کالیبر ۵۰کشتی سرنشین دار بودند و مهمات برای بارگیری و شلیک آماده بود.هشت خدمه یا بلافاصله کشته شدند یا جراحات مرگباری دریافت کردند و بعداً جان باختند و ۷۵نفر مجروح شدند. در میان مجروحان مک گوناگل نیز وجود داشت که از ناحیه ران و بازوی راست مورد اصابت قرار گرفت. در جریان این حمله،آنتن ها قطع شد، طبل های گاز آتش گرفت و پرچم کشتی سرنگون شد. مک گوناگل یک درخواست فوری برای کمک به ناوگان ششم ارسال کرد، «تحت حمله هواپیماهای جت ناشناس، به کمک فوری نیاز دارید». میراژها پس از خرج کردن مهمات خود را ترک کردند و با یک پرواز دو داسو سوپر میستر با اسم رمز رویال جایگزین شدند. هواگرد داسو میستره مجهز به بمب های ناپالم بودند و توسط کاپیتان یوسی زوک و بالدارش، یاکوف هامرمیش، پرواز می کردند. هواگرد داسو میستره محموله های خود را بر روی کشتی رها کردند و آن را با توپ های خود درگیر کردند. قسمت اعظم روبنای کشتی آتش گرفت. هواگرد داسو میستره در حال آماده شدن برای حمله مجدد بودند که نیروی دریایی اسرائیل که از عدم شلیک متقابل آگاه شد، به کیسلف هشدار داد که هدف ممکن است اسرائیل باشد. کیسلف به خلبانان گفت در صورت وجود شک در شناسایی، حمله
نکنند و نیروی دریایی اسرائیل به سرعت با همه شناورهای خود در منطقه تماس گرفت. نیروی دریایی اسرائیل متوجه شد که هیچ یک از شناورهای آن زیر آتش قرار نگرفته است و هواپیما برای حمله آزاد شد. با این حال، کیسلف همچنان به دلیل عدم شلیک آتش برگشتی نگران بود و درخواست آخرین تلاش برای شناسایی کشتی را داشت. کاپیتان زوک در حالی که کشتی را گلوله می کرد، برای شناسایی تلاش کرد. او گزارش داد که هیچ پرچمی ندیده است، اما علامت GTR-5 کشتی را دید. کیسلف بلافاصله دستور توقف حمله را داد. کیسلف حدس زد که کشتی آمریکایی است. این واقعیت که کشتی دارای علائم الفبای لاتین بود، رئیس ستاد ارتش رابین را به ترس از شوروی بودن کشتی کشاند. اگرچه کشتی های جنگی مصری هویت خود را با علامت های غربی پنهان می کردند، اما معمولاً فقط حروف و اعداد عربی را نشان می دادند. رابین به قایق های اژدر دستور داد تا در فاصله ایمن از کشتی باقی بمانند و دو هلیکوپتر آئروسپاسیال اس آ ۳۲۱ سوپر فرلون را برای جستجوی بازماندگان فرستاد. این ارتباطات رادیویی توسط اسرائیل ضبط شده است. این دستور همچنین در گزارش قایق اژدر ثبت شد، اگرچه فرمانده اورن ادعا کرد که آن را دریافت نکرده
است. دستور آتش بس در ساعت ۲:۲۰ داده شد بعد از ظهر، بیست و چهار دقیقه قبل از رسیدن قایق های اژدر موضع "لیبرتی". در این فاصله، خدمه کشتی "لیبرتی" پرچم بزرگ آمریکا را برافراشتند. در اوایل حمله هوایی و قبل از رؤیت قایق های اژدر،"لیبرتی" پیامی ارسال کرد که توسط ناو هواپیمابر ناو هواپیمابر ناوگان ششم یواس اس ساراتوگا (سی وی-۶۰) دریافت شد. ناو هواپیمابر یواس اس آمریکا (سی وی-۶۶) ۸ فروند هواپیما را اعزام کرد. ناو هواپیمابر در میانه تمرینات استراتژیک بود. نایب دریاسالار ویلیام اول مارتین هواپیما را چند دقیقه بعد به یاد آورد. مک گوناگل دردادگاه تحقیقات نیروی دریایی شهادت داد: مک گوناگل شهادت داد که «بر این باور بود که زمان مشاهده اولیه قایق های اژدرحدود ساعت۱۴:۲۰بود» و «به نظر می رسید که قایق ها از نوع گوه ای با قایق وسط نقطه سرب گوه بودند. سرعت تخمینی قایق ها حدود "، و این که "بنظر می رسد که آنها با حالت پرتاب اژدر به کشتی نزدیک می شوند". هنگامی که قایق های اژدر وارد شدند، فرمانده اورن می توانست ببیند که کشتی نمی تواند ناوشکنی باشد که ظاهراً آریش یا هر کشتی با قابلیت به گفته مایکل لیمور، یک نیروی ذخیره نیروی دریایی اس
رائیل که در یکی از قایق های اژدر خدمت می کرد، آنها سعی کردند با هلیوگراف و رادیو با کشتی تماس بگیرند، اما پاسخی دریافت نکردند. در ,T-204 مکث کرد و علامت "AA" را نشان داد که به معنی "خودت را شناسایی کن". به دلیل تجهیزات آسیب دیده، مک گوناگل فقط می توانست با استفاده از یک لامپ دستی آلدی پاسخ دهد. اورن به یاد می آورد که پاسخ مشابهی را از "ابراهیم الاول"، ناوشکن مصری که توسط اسرائیل در جریان بحران سوئز اسیر شده بود دریافت کرده بود، و متقاعد شده بود که با کشتی دشمن روبرو شده است. او با یک راهنمای شناسایی اسرائیلی برای ناوگان عربی مشورت کرد و بر اساس مشاهده عرشه، پل میانی کشتی و دودکش، به این نتیجه رسید که کشتی، کشتی تدارکاتی مصری "القصیر" است. کاپیتان قایق T-203 به طور مستقل به همین نتیجه رسید. قایق ها وارد آرایش جنگی شدند، اما حمله نکردند. هنگامی که قایق های اژدر به سرعت نزدیک می شدند، کاپیتان مک گوناگل به یک ملوان دستور داد تا به سمت کشتی مسلسل۵۱ آتش باز کند. با اینحال، او سپس متوجه شد که به نظر می رسد قایق ها با پرچم اسرائیل برافراشته اند و متوجه شد که احتمال اسرائیلی بودن هواپیما وجود دارد و حمله به اشتباه انج
ام شده است.کاپیتان مک گوناگل به مردی که در پایه اسلحه۵۱ بود دستور داد تا آتش نگه دارد، اما قبل از اینکه مرد دستور را بفهمد، یک انفجار کوتاه به سمت قایق های اژدر شلیک شد. مک گوناگل مشاهده کرد که مسلسل۵۳ تقریباً همزمان با شلیک پایه تفنگ۵۱ شروع بشلیک به سمت قایق اژدر مرکزی کرد و اینکه آتش آن «بسیار مؤثر بود ومنطقه وقایق اژدر مرکزی را پوشانده بود». پایه مسلسل۵۳ درسمت راست وسط کشتی، پشت خلبان خانه قرار داشت. مک گوناگل نمی توانست ببیند یا «از سمت راست پل به کوه۵۳ برسد». بنابراین، او «آقای لوکاس را به اطراف بندر پل، بسمت نورگیرها فرستاد تا ببیند آیا می تواند به [سیمن] کوینترو، که [او] معتقد بود توپچی مسلسل ۵۳ است، بگوید که آتش نگه دارد یا خیر» لوکاس «درچند دقیقه گزارش داد که هیچ کس را در کوه ۵۳ ندیده است». لوکاس که در طول حمله هوایی پل فرماندهی را ترک کرده بود و برای کمک بکاپیتان مک گوناگل بازگشته بود، براین باور بودند که صدای تیراندازی احتمالاً از پختن مهمات به دلیل آتش سوزی در نزدیکی است. پیش از این، لوکاس درخواستی از کوینترو برای شلیک به قایق های اژدر را پذیرفته بود، قبل از اینکه گرمای آتش نزدیک او را از پایه اسل
حه ۵۳ تعقیب کند. مک گوناگل بعداً در دادگاه تحقیق شهادت داد که احتمالاً این رویداد شلیک «بسیار مؤثر» بوده است که او مشاهده کرده است. قایق های اژدر پس ازتیراندازی، با توپهای خود به آتش پاسخ دادند و سکاندار "لیبرتی را" کشتند.سپس قایق های اژدر پنج اژدر را بسمت "لیبرتی" پرتاب کردند. در ساعت 1235Z (۲:۳۵ به وقت محلی) یک اژدر به "لیبرتی" در سمت راست رو بجلوی روبنا برخورد کرد و را ایجاد کرد. حفره عریض در محل محموله ای که به فضاهای تحقیقاتی کشتی تبدیل شده بود، منجر بکشته شدن ۲۵سرباز، که تقریباً همه آنها از بخش اطلاعات بودند، و ده ها زخمی. گفته شده است که اژدر به بدنه اصلی برخورد کرد که بخش زیادی از انرژی را جذب کرد. اعضای خدمه گزارش دادند که اگر اژدر چارچوب را ازدست می داد،"لیبرتی" به دو قسمت تقسیم می شد. چهار اژدر دیگر به کشتی برخورد نکردند. سپس قایق های اژدر بسته شدند و بدنه کشتی را با توپ ها و مسلسل های خود منهدم کردند. بگفته برخی از خدمه، قایق های اژدر بطرف گروه های کنترل آسیب و ملوانانی که قایق های نجات را برای پرتاب آماده می کردند شلیک کردند. (جزئیات مورد مناقشه را در زیر ببینید.) یک قایق نجات که از کشتی شناور بو
د توسطT-203 برداشته شد و مشخص شد که دارای علامت های نیروی دریایی ایالات متحده است. سپس T-204 دور "لیبرتی" چرخید و اورن نام GTR-5 را دید، اما هیچ پرچمی ندید. تا ساعت۳:۳۰ طول کشید. بعد از ظهر تا هویت کشتی مشخص شود. اندکی قبل از تأیید هویت "لیبرتی" "ساراتوگا" هشت هواپیمای مسلح به سلاح های متعارف را بسمت "لیبرتی" پرتاب کرد. پس از تأیید هویت کشتی، به ستاد کل اطلاع داده شد و عذرخواهی به وابسته نیروی دریایی قلعه ارسال شد. هواپیماهایی که به "لیبرتی" نزدیک می شدند به "ساراتوگا" فراخوانده شدند. پیامدهای حمله. بر اساس متنی از ارتباطات رادیویی شنود شده، که توسط آژانس امنیت ملی ایالات متحده منتشر شده است، در حدود ساعت ۲:۳۰بعد از ظهر، نزدیک آغاز حمله اژدر، دو هلیکوپتر نیروی هوایی ارتش محل "لیبرتی" اعزام شدند. هلیکوپترها حدود ساعت ۳:۱۰ رسیدندبعد از ظهر، حدود ۳۵دقیقه پس از برخورد اژدر به کشتی. پس از رسیدن، یکی از خلبانان هلیکوپتر توسط کنترل کننده زمینی خود از او خواسته شد تا بررسی کند که کشتی با پرچم آمریکا در اهتزاز است. هلیکوپترها جست و جوی مختصری را برای یافتن خدمه کشتی انجام دادند که ممکن بود در جریان حمله هوایی به دریا
سقوط کرده باشند. کسی پیدا نشد. هلیکوپترها حدود ساعت۳:۲۰عصر کشتی را ترک کردند. در حدود ۴بعد از ظهر، دو ساعت پس از شروع حمله، اسرائیل به سفارت آمریکا در تل آویو اطلاع داد که نیروهای نظامی این کشور به اشتباه به یک کشتی نیروی دریایی آمریکا حمله کرده اند. وقتی کشتی «آمریکایی بودن» تأیید شد، قایق های اژدر در حدود ساعت ۴:۴۰ عصر برای ارائه کمک برگشتند. اما توسط "لیبرتی" رد شد. بعداً، اسرائیل یک هلیکوپتر برای پرواز فرمانده قلعه وابسته نیروی دریایی ایالات متحده به کشتی فراهم کرد. (صص۳۲٬۳۴) در واشینگتن، رئیس جمهور لیندون بی. جانسون از رئیس ستاد مشترک خبر دریافت کرده بود که "لیبرتی" توسط یک کشتی ناشناس در ساعت ۹:۵۰ اژدر مورد اصابت قرار گرفته است. زمان شرقی هستم جانسون فرض کرد که شوروی درگیر بوده است و اخبار حمله و اعزام جت ها از "ساراتوگا" را به مسکو ارسال کرد. او تصمیم گرفت که هیچ اظهارنظری علنی نکند و این وظیفه را به فیل جی. گولدینگ، که در آن زمان دستیار وزیر دفاع در امور عمومی بود، محول کرد. بلافاصله پس از آن، اسرائیلی ها گفتند که به اشتباه به کشتی حمله کرده اند. دولت جانسون «ناراحتی شدید» را به سفیر اسرائیل، «آبراهام
هارمن» منتقل کرد. در همین حال، به زودی از سوی لوی اشکول، نخست وزیر اسرائیل، ابا آبان، وزیر امور خارجه و افرایم اورون، کاردار اسرائیل، عذرخواهی کردند. اسرائیل ظرف ۴۸ ساعت به قربانیان و خانواده هایشان غرامت پرداخت کرد. اگرچه "لیبرتی" به شدت آسیب دید. عرض ۲۴سوراخی با ارتفاع ۱۲ متر × ۷٫۳ متر و یک کیل پیچ خورده، خدمه او را شناور نگه داشتند و او توانست با قدرت خود منطقه را ترک کند."لیبرتی" بعداً با ناوشکن های یو اس اس "دیویس" و یو اس اس "ماسی" و رزمناو یو اس اس "لیتل راک" مواجه شد. پرسنل پزشکی به "لیبرتی" منتقل شدند و او به مالت اسکورت شد و در آنجا تعمیرات موقت به او داده شد. پس از تکمیل آنها در ژوئیه۱۹۶۷،"لیبرتی" به ایالات متحده بازگشت."لیبرتی" در دسامبر۱۹۷۰ به اداره دریایی ایالات متحده(MARAD) منتقل شد و در سال۱۹۷۳ به عنوان قراضه فروخته شد. از همان ابتدا، پاسخ به اظهارات اسراییل مبنی بر هویت اشتباه، بین ناباوری صریح تا پذیرش بی چون و چرا در دولت در واشینگتن متغیر بود. در تماسی که وزیر راسک در ۱۰ژوئن به سفیر اسرائیل ارسال کرد، از جمله این موارد آمده است: جورج لنچوفسکی خاطرنشان می کند: «این نکته قابل توجه بود که رئ
یس جمهور جانسون برخلاف وزیر امور خارجه خود، نسخه اسرائیلی این حادثه غم انگیز را به طور کامل پذیرفت. او خاطرنشان می کند که جانسون خود تنها یک پاراگراف کوچک درمورد "آزادی" در زندگی نامه خود آورده است، که درآن توضیحات اسرائیل را پذیرفته، ماجرا را به حداقل رسانده و تعداد کشته ها و زخمی ها را به ترتیب از۳۴ به۱۰ و۱۷۱ به۱۰۰ کاهش داده است. لنچوفسکی در ادامه می گوید: «به نظر می رسد جانسون بیشتر به جلوگیری از رویارویی احتمالی با اتحاد جماهیر شوروی علاقه داشت تا مهار اسرائیل». مک گوناگل برای اقدامات خود مدال افتخار، بالاترین مدال ایالات متحده را دریافت کرد.مدال افتخار عموماً توسط رئیس جمهور ایالات متحده درکاخ سفید اهدا می شود، اما این بار در یارد نیروی دریایی واشینگتن توسط وزیر نیروی دریایی در مراسمی غیرعلنی اعطا شد. سایر ملوانان "لیبرتی" به دلیل اقدامات خود در حین و پس از حمله جوایز دریافت کردند، اما در بیشتر نقل قول های جایزه از اسرائیل به عنوان مجرم نام برده نشد. با این حال، در سال ۲۰۰۹، یک ستاره نقره ای به یکی از خدمه تری هالباردیر اعطا شد. در جوایز خود از اسرائیل به عنوان مهاجم نام برده شد. تحقیقات در مورد حمله. تح
قیقات متعددی در مورد این حادثه توسط نیروی دریایی ایالات متحده، ستاد مشترک ارتش، سیا، مجلس نمایندگان و سنای ایالات متحده، آژانس امنیت ملی و دولت اسرائیل انجام شد. تمام تحقیقات در مورد این موضوع به طور مشابه عدم ارتباط را مقصر دانسته و هیچ دلیلی برای مواجه شدن با اتهامات جنایی هیچ فردی پیدا نکرد. تحقیقات دولت آمریکا. تحقیقات آمریکایی، یادداشت ها، سوابق شهادت، و گزارش های مختلف مربوط به حمله "لیبرتی" یا ذکر آنها شامل موارد زیر است، اما محدود به آنها نیست: سوابق دادگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده حاوی شهادت اعضای خدمه "لیبرتی"، عکس های آسیب حمله و گزارش های مختلف است. دادگاه به این نتیجه رسید که سوابق شهادت نشان می دهد «تحقیق سطحی، با اختلافات بی شمار بین کاپیتان و خدمه اش». بر اساس سوابق دادرسی دادگاه تحقیق نیروی دریایی، چهار روز برای استماع شهادت سپری شد: دو روز برای چهارده بازمانده از حمله و چندین شاهد متخصص نیروی دریایی ایالات متحده، و دو روز جزئی برای دو شاهد متخصص نیروی دریایی ایالات متحده. هیچ شهادتی از پرسنل اسرائیلی درگیر شنیده نشد. سوابق رسمی ایالات متحده در مورد حادثه لیبرتی فوق محرمانه و برای عم
وم بسته شد. دولت آمریکا و اسرائیل مشترکاً اعلام کردند: حمله اسرائیل به یو اس اس "لیبرتی" نتیجه اشتباه بوده است و نه بیشتر. دریاسالار توماس اچ. مورر، یکی از اعضای ستاد مشترک ارتش در زمان حادثه "لیبرتی"، گفت که او «نمی تواند ادعای اسرائیلی ها مبنی بر اینکه این یک مورد هویت اشتباه است را بپذیرد». یادداشت های سیا از دو سند تشکیل شده است: یکی به تاریخ ۱۳ ژوئن۱۹۶۷ و دیگری به تاریخ ۲۱ ژوئن۱۹۶۷. یادداشت ۱۳ ژوئن «روایتی از شرایط حمله از تمام منابع موجود جمع آوری شده است». یادداشت ۲۱ ژوئن تحلیلی نقطه به نقطه از یافته های تحقیق اسرائیل از واقعیت است. در پایان این بیانیه آمده است: «این حمله از روی بدخواهی نسبت به ایالات متحده صورت نگرفت و اشتباهاً انجام شد، اما شکست ستاد ارتش اسرائیل و هواپیمای مهاجم در شناسایی "لیبرتی" و حمله متعاقب آن توسط قایق های اژدر ناهمخوان و نشان دهنده سهل انگاری فاحش بود." گزارش کلارک کلیفورد به این نتیجه رسید: «حمله غیرقانونی به "لیبرتی" یک اقدام آشکار از سهل انگاری فاحش است که دولت اسرائیل باید کاملاً مسئول آن شناخته شود و پرسنل نظامی اسرائیلی درگیر باید مجازات شوند» شهادت کمیته روابط خارجی سن
ا علاوه بر جلسه استماع مربوط به لایحه مجوز کمک های خارجی، سؤالات و اظهارات چندین سناتور و پاسخ های وزیر دفاع وقت، رابرت مک نامارا، در مورد حمله "لیبرتی" را شامل می شود. در اکثر موارد، سناتورها از این حمله ناامید شده بودند، همان طور که سناتور بورک بی هیکنلوپر بیان کرد: "از آنچه خوانده ام نمی توانم برای یک دقیقه تحمل کنم که این [حمله] یک تصادف بوده است." همان طور که جی ویلیام فولبرایت، رئیس کمیته اظهار داشت:ما حدود دوهفته پیش [گزارش تحقیق درباره حمله] را درخواست کردیم و هنوز آن را از وزیر راسک دریافت نکرده ایم. تا زمانی که به آن برسیم، به موضوع دیگری خواهیم پرداخت.» وزیر مک نامارا وعده تحویل سریع گزارش تحقیقات را داد،"چهار ساعت دیگر خواهید داشت» و در پایان سخنان خود گفت: «به سادگی می خواهم تأکید کنم که گزارش تحقیقاتی هیچ مدرکی دال بر قصد آگاهانه برای حمله به کشتی آمریکایی نشان نمی دهد» گزارش تحقیق کمیته خدمات مسلح مجلس نمایندگان، «بازبینی ارتباطات جهانی وزارت دفاع» تحقیقی متمرکز بر حمله "لیبرتی" نبود، اگرچه شامل بخشی است که جریان ارتباطات مرتبط با حادثه "لیبرتی" را توصیف می کند. گزارش تاریخ آژانس امنیت ملی(NSA)
همان طور که از نامش مشخص است، یک گزارش تاریخی است که به سوابق دادگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده، پیام ها و یادداشت های مختلف نظامی و دولتی و مصاحبه های شخصی برای محتوای آن اشاره می کند. این گزارش با بخشی تحت عنوان «سوالات بی پاسخ» بپایان می رسد و در مورد مقصر بودن به هیچ نتیجه ای نمی رسد. با این حال، شامل اسناد محرمانه شده بود که بیان می کرد: «هر مصاحبه رسمی با خدمه های "لیبرتی" شواهد ثابتی را نشان می داد که واقعاً "لیبرتی" پرچم آمریکا را برافراشته بود و علاوه بر این، شرایط آب و هوایی برای اطمینان از رعایت آسان و شناسایی آن ایده آل بود.» انجمن کهنه سربازان یو اس اس "لیبرتی"، متشکل از کهنه سربازان کشتی، بیان می کند که تحقیقات کنگره ایالات متحده و سایر تحقیقات ایالات متحده در واقع تحقیقات در مورد این حمله نبودند، بلکه گزارش هایی بودند که فقط از شواهد دادگاه تحقیق نیروی دریایی ایالات متحده استفاده می کردند، یا تحقیقات غیرمرتبط با مقصر بودن آنها درگیر مسائلی مانند ارتباطات است. از نظر آنها، دادگاه تحقیق نیروی دریایی ایالات متحده تنها تحقیق واقعی در مورد این حادثه تا به امروز است. آنها می گویند که با عجله
انجام شد، تنها در ده روز، حتی اگر رئیس دادگاه، دریاسالار آیزاک کید، گفت که انجام درست شش ماه طول می کشد. شرایط تحقیق محدود به این بود که آیا هیچ نقصی از جانب خدمه "لیبرتی" جراحات و مرگ و میر ناشی از حمله نقش داشته است یا خیر. مایکل اورن (سفیر سابق اسرائیل در ایالات متحده) ادعا می کند که «آرشیو ملی ایالات متحده هیچ مدرکی ندارد که نشان دهد اطلاعات به دست آمده توسط "لیبرتی" تصویر دقیق واشینگتن را از وقایع جبهه جولان و نیات اسرائیل در آنجا تقویت می کند.» تحقیقات دولت اسرائیل. بر اساس نامه وزارت خارجه اسرائیل به سفارت اسرائیل در واشینگتن: دو گزارش تحقیقاتی بعدی اسرائیل و یک گزارش تاریخی باین نتیجه رسیدند که حمله به این دلیل انجام شده است که "لیبرتی" با یک کشتی مصری اشتباه گرفته شده است و به دلیل نقص در ارتباطات بین اسرائیل و ایالات متحده. ۳گزارش اسرائیل عبارت بودند از: دراین گزارش تاریخی، تصدیق شد که مقر نیروی دریایی ارتش اسرائیل حداقل سه ساعت قبل از حمله می دانست که این کشتی «یک کشتی نظارت صوتی الکترومغناطیسی نیروی دریایی آمریکا» است، اما به این نتیجه رسیده است که این اطلاعات به سادگی «از بین رفته و هرگز به آنها
منتقل نشده است». به کنترل کننده های زمینی که حمله هوایی را هدایت کردند یا به خدمه سه اژدر قایق اسرائیلی». دولت اسرائیل گفت که سه اشتباه اساسی مرتکب شده است: تازه کردن تابلوی وضعیت (حذف طبقه بندی کشتی بعنوان آمریکایی، به طوری که شیفت بعدی آن را شناسایی نکرد)، شناسایی اشتباه کشتی بعنوان یک کشتی مصری، و عدم اطلاع رسانی هواپیمای بازگشت که به مقر اسرائیل در مورد علامت گذاری درجلوی بدنه (علامت هایی که در کشتی های مصری یافت نمی شود) اطلاع داده شود. به عنوان ریشه مشترک این مشکلات، اسرائیل ترکیبی از زنگ خطر و خستگی را که توسط نیروهای اسرائیلی درآن نقطه از جنگ تجربه شد، زمانی که خلبانان بشدت تحت فشار قرار گرفتند، مقصر دانست. پس از انجام تحقیقات حقیقت یاب و بررسی شواهد، تصمیم قاضی یروشالمی این بود: «من هیچ انحرافی از معیار رفتار معقول را کشف نکرده ام که ارتکاب کسی را برای محاکمه توجیه کند.» بعبارت دیگر، او هیچ سهل انگاری از سوی هیچ یک از اعضای ارتش اسرائیل در ارتباط باحمله پیدا نکرد. جنجال های مداوم و سوالات حل نشده. برخی از مقامات اطلاعاتی و نظامی با توضیحات اسرائیل مخالفت می کنند. دین راسک، وزیر امور خارجه آمریکا در ز
مان وقوع این حادثه نوشت: ستوان بازنشسته فرمانده نیروی دریایی جیمز انس، افسر کوچکتر (و افسر در حال حرکت عرشه) بر روی پل "لیبرتی" زمان حمله، کتابی با عنوان "حمله به آزادی" نوشت که این حادثه را توصیف کرد و از جمله گفت: که حمله عمدی بوده است. انس و جو میدرز، همچنین یکی از بازماندگان حمله، وب سایتی را در مورد این حادثه راه اندازی می کنند. جو میدرز بیان می کند که طبقه بندی حمله بعنوان عمدی، سیاست رسمی انجمن کهنه سربازان یواس اس لیبرتیاست، که بازماندگان و سایر خدمه سابق به آن تعلق دارند. سایر بازماندگان چندین وب سایت دیگر را راه اندازی می کنند. لنکزوسکی با استناد به کتاب انس خاطرنشان می کند: پرسنل "لیبرتی" قاطعانه ای دریافت کردند که در مورد حمله چیزی بکسی نگویند و تحقیقات نیروی دریایی به گونه ای انجام شد که نام آن را «سرپوش» گذاشت. در سال ۲۰۰۲، کاپیتان وارد بوستون، دادستان نیروی دریایی ایالات متحده، مشاور ارشد دادگاه تحقیق، گفت که یافته های دادگاه تحقیق برای سرپوش گذاشتن بر حمله عمدی اسرائیل به کشتی ای بود که اسرائیلی ها می دانستند آمریکایی است. در سال ۲۰۰۴، در پاسخ به انتشار کتاب "«حادثه آزادی"» نوشته جی کریستول، ک
ه بوستون آن را «تلاش موذیانه برای سفید کردن حقایق» می دانست، بوستون سوگندنامه ای را تهیه و امضا کرد که در آن گفت دریاسالار کید به او گفته است. دولت به کید دستور داد که به دروغ گزارش دهد که حمله اشتباه بوده است و بوستون و کید هر دو معتقد بودند که حمله عمدی بوده است. کریستول در صفحه۱۴۹ کتاب خود در مورد صلاحیت ها و صداقت حرفه ای بوستون نوشت: کریستول گفت که او معتقد است که بوستون در مورد دیدگاه های کید و هرگونه فشار از سوی دولت ایالات متحده حقیقت را نمی گوید. کریستول، که بعنوان افسر قاضی وکیل کل نیروی دریایی ایالات متحده نیز خدمت می کرد، پیشنهاد می کند که بوستون تا حدودی مسئول نتیجه گیری های اولیه دادگاه تحقیق بوده و با اعلام اینکه بعداً دروغ بوده است، بوستون اعتراف کرده است که «دروغ گفته است» کریستول همچنین خاطرنشان می کند که اظهارات بوستون در مورد فشار بر کید شنیده می شد و کید زنده نبود تا آنها را تأیید یا تکذیب کند و بوستون قبل از سوگندنامه و اظهار نظرهای مربوط به آن ادعا نکرد که کید از چنین دستورالعمل هایی به بوستون با دیگران صحبت کرده است. کریستول همچنین نامه ای دست نویس در سال۱۹۹۱ از دریاسالار کید ارائه می
دهد که بگفته کریستول، «پیشنهاد می کند که وارد بوستون یا حافظه ای معیوب یا تخیل روشنی دارد». بگفته جیمز ان، با این حال، دریاسالار کید از انس و گروهش خواست تا برای تحقیقات باز کنگره به فشار ادامه دهند. استدلال های زیر که در گزارش های رسمی یا منابع دیگر یافت می شوند، برای حمایت از این فرضیه منتشر شده اند که حمله به دلیل هویت اشتباه بوده است: چندین کتاب و مستند بی بی سی یواس اس لیبرتی": مرده در آب" استدلال می کردند که "لیبرتی" برای جلوگیری از اطلاع آمریکا از حمله آتی در بلندی های جولان مورد حمله قرار گرفت، که آتش بسی را که دولت اسرائیل با آن موافقت کرده بود، نقض می کرد. با این حال، سوریه تا ۹ ژوئن، پس از حمله به "لیبرتی، آتش بس را نپذیرفت". نویسنده روسی جوزف دایچمن در کتاب "تاریخ موساد" می گوید اسرائیل در حمله به "لیبرتی" موجه بود. اسرائیل می دانست که سیگنال های رادیویی آمریکا توسط اتحاد جماهیر شوروی رهگیری می شوند و شوروی مطمئناً مصر را از این واقعیت آگاه می کند که اسرائیل با انتقال نیروها به بلندی های جولان، مرز مصر را بدون دفاع رها کرده است. لنزوفسکی خاطرنشان می کند که اگرچه تصمیم اسرائیل برای «حمله و نابودی»
کشتی «ممکن است گیج کننده بنظر برسد»، به نظر می رسد این توضیح ماهیت "لیبرتی" و وظیفه آن برای نظارت بر ارتباطات دو طرف در منطقه جنگی است. او می نویسد که آگاهی به موقع از تصمیم آنها برای حمله به سوریه و اقدامات تدارکاتی به سمت آن «ممکن است طرح های اسرائیل برای فتح بلندی های جولان سوریه را ناکام بگذارد» و به معنای اتهامات انس، «تز قابل قبولی را ارائه می دهد که اسرائیل عمداً تصمیم به ناتوانی در آن گرفته است.» کشتی آمریکایی سیگنال جمع آوری می کند و کسی را زنده نمی گذارد تا داستان حمله را بازگو کند». باربور، سفیر ایالات متحده در اسرائیل، در روز حمله "لیبرتی" گزارش داده بود که از حمله اسرائیل به سوریه «غافلگیر نمی شود» و رئیس اطلاعات ارتش اسرائیل به یکی از دستیاران کاخ سفید در آن زمان در اسرائیل گفت که «هنوز باقی مانده است». مشکل سوریه و شاید لازم باشد به سوریه ضربه ای وارد شود.» کتاب "سلاح ها" نوشته راسل وارن هاو در سال ۱۹۸۱ می گوید که "لیبرتی" با موشک بالستیک پولاریس مجهز به زیردریایی "لافایت"-کلاس یواس اس اندرو جکسون همراه بود. یواس اس اندرو جکسون، که تمام قسمت را از طریق پریسکوپ فیلمبرداری کرد اما نتوانست کمکی ار
ائه کند. جیمز بامفورد، تهیه کننده سابق ای بی سی نیوز، در کتاب خود در سال ۲۰۰۱ با عنوان "بدنه اسرار" می گوید که اسرائیل عمداً به "لیبرتی" حمله کرد تا از کشف آنچه او به عنوان جنایات جنگی توصیف می کرد، از جمله کشتن اسیران جنگی مصری توسط ارتش اسرائیل، جلوگیری کند. او ادعا می کند که در همان زمان در شهر نزدیک العریش اتفاق می افتاد. با این حال، به گزارش دوربین، ادعای وی مبنی بر اعدام ۴۰۰ مصری از آنجایی که خبرنگاران حاضر در شهر ادعا کردند که درگیری بزرگی رخ داده و این عامل اصلی تلفات بوده، مورد تردید قرار گرفته است. بامفورد همچنین اظهار داشت که گابی برون شاهد عینی ادعا کرده است که ۱۵۰ نفر را دیده که توسط سربازان اسرائیلی در العریش اعدام شده اند. با این حال، گابی برون ادعا کرد که تنها ۵ نفر را دیده که توسط سربازان اسرائیلی اعدام شده اند. در بیانیه مطبوعاتی فیلم مستند بی بی سی "مرده در آب" آمده است که شواهد جدید ضبط شده و دیگر شواهد نشان می دهد که این حمله یک «ترفند جسورانه اسرائیل برای جعل حمله مصر» بوده است تا به آمریکا دلیلی برای ورود به جنگ علیه مصر بدهد. این سازمان ادعا کرد که پرزیدنت لیندون بی. جانسون هواپیماهای