Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کتاب را ترجمه و بنیاد فرهنگ ایران آن را منتشر کرد. تاریخچه. امروزه تعیین تاریخ دقیق تألیف کتاب «استخراج آب های پنهانی» ممکن نیست. کرجی این کتاب را پس از بازگشت از بغداد به زادگاه خود (سرزمین جبل) نوشته است. احتمالاً کرجی در حدود سال ۴۰۳ ه. ق یا کمی پیش از آن عراق را به قصد طبرستان ترک کرده است؛ چرا که ابوغانم معروف بن محمد وزیر منوچهر بن قابوس بوده و منوچهر از سال ۴۰۳ به بعد سلطنت کرده است. از نوشته کرجی چنین برمی آید که وی پیش از وزارت ابوغانم به طبرستان بازگشته است. کرجی در مقدمهٔ کتاب «استخراج آب های پنهانی» از ابوغانم به نیکی یاد کرده و این کتاب را برای او نوشته است. کرجی در مقدمهٔ کتاب چنین می نویسد: فصل ها. کتاب «استخراج آب های پنهانی» شامل ۳۰ فصل است. عنوان های فصل های کتاب و برخی مباحث مطرح شده در آن ها عبارتند از: یادواره حاسب کرجی. کتاب استخراج آب های پنهان در حدود سال 355 ق/966 م، در دوره سامانیان، توسط ابوبکر محمد بن حسن (حسین) حاسب کرجی به زبان عربی تالیف شده است. این نویسنده اهل کرج بوده است. در پنجمین جشنواره مهندسی و مدیریت آب ایران که در اواخر سال ۱۳۹۴ برگزارشد، از مقام این دانشمند تجلیل شده
است. ابوبکر کرجی، نقشه برداری های دقیقی برای اندازه گیری شیب کف کاریز انجام داده و وسایل اندازه گیری دقیقی از جمله ارتفاع یاب، زاویه یاب و تراز دایره ای را اختراع کرده است. کتاب استخراج آب های پنهان کرجی، در سال ۱۳۴۵ به توصیه استاد پرویز ناتل خانلری، توسط حسین خدیوجم، از زبان عربی به فارسی برگردانده و به وسیله استاد احمد آرام تصحیح شده است. به گفته ی مترجم در مقدمه کتاب توجه می کنیم. باید دانست کرجی نابغه ی ناشناخته و گمنام ایرانی، با ابوریحان بیرونی، زکریای رازی و ابن سینا معاصر بوده است. او از پیشگامان علوم مهندسی و مباحث مختلف علوم آب (هواشناسی، هیدرولوژی و آب های زیرزمینی) و مهندسی آب (حفر کاریز و نقشه برداری) بوده است. کرجی فراتر از زمان خود بود و صحت برخی از نظریه های علمی ارائه شده در این کتاب، که ۱۰۲۰ سال پیش نوشته شده، پس از قرن ۱۷ میلادی، در اروپا تایید شده است. این کتاب در سال ۱۳۷۴ از سوی کمیسیون ملی یونسکو در ایران تجدیدچاپ شده است.
بابُرنامه، که آن را واقعات بابُری و توزُک بابُری نیز خوانده اند، خاطرات و نظرات ظهیرالدین بابر است که به ترکی جغتایی و با نثری ساده نگاشته شده است و حوادث سال های ۸۹۹ تا ۹۳۶ ه .ق را در بر می گیرد. شخصیت بابر در این اثر که عقاید و آراء خود را در موضوعات مختلف بیان کرده، منعکس است. "بابرنامه" از جنبه های مختلف تاریخی، جغرافیایی، مردم شناسی و ادبی ارزشمند است و به گفتهٔ کوپریلی یکی از بهترین آثار نثر جغتایی به شمار می رود. از این اثر نسخه های متعددی بر جای مانده است، اما همه ناقصند. بخشی از بابرنامه در زمان بابر، توسط زین الدین وفایی خوافی در (۹۴۰ ه .ق) به فارسی ترجمهٔ آزاد شد که احتمالاً به همین دلیل کوپریلی آن را ترجمهٔ حقیقی بابرنامه نمی داند. پس از آن میرزا پاینده حسن غزنوی و محمدقلی مغول حصاری نیز این اثر را به فارسی ترجمه کردند. "بابرنامه" ترکی نخستین بار در ۱۸۵۷ م. توسط ایلمینسکی در غازان چاپ تصویری شد. پس از آن در ۱۹۰۵ م. بوریج چاپ دیگری از روی نسخهٔ حیدرآباد منتشر کرد. ترجمهٔ فارسی دیگری که توسط عبدالرحیم خان خانان به دستور اکبر شاه گورکانی در ۹۹۸ قمری صورت گرفته بود، در ۱۳۰۸ قمری در بمبئی به خط نستعلیق
با غلط های چاپی زیاد با عنوان تجارب الملوک منتشر شد. بابرنامه به زبان های انگلیسی، فرانسه، روسی، آلمانی و اردو نیز ترجمه و تلخیص شده است. ظهیرالدین بابر در این کتاب سعی در بی طرفانه نوشتن خاطرات خود داشته و گرچه در برخی نقاط احساسات بر او غلبه کرده است، لیکن از اکثر آثار تاریخی مشابه قابل اعتمادتر است. محتوا. به گفته استیون فردریک دیلِ مورخ، نثر جغتایی بابر از نظر ساختار جمله، صرف و واژگان شدیداً فارسی مآبانه است و همچنین عبارات و اشعار کوتاهِ بسیاری به زبان فارسی در خود دارد. "بابرنامه" به ناگاه با این کلمات ساده آغاز می شود: بابر فراز و نشیب های بخت خود را به عنوان یک حاکم محلی در آسیای میانه توصیف می کند —او سمرقند را دو بار فتح کرد و از دست داد— و سپس حرکت خود به سوی کابل در سال ۱۵۰۴ را شرح می دهد. در تمام نسخه های خطی شناخته شده، یک وقفه میان سال های ۱۵۰۸ و ۱۵۱۹ وجود دارد. آنت بورج و دیگر پژوهشگران بر این باورند که بخش گمشده در میانه، و شاید شرحی از اوایل کودکی بابر، یک دیباچه و شاید یک مؤخره، نوشته شده بوده، اما نسخه خطی آن بخش ها تا زمان اکبر از میان رفته بود. در دوران پر فراز و نشیب زندگی او و پسرش ه
مایون، نقاط مختلفی وجود دارد که ممکن است بخش هایی از نسخه اصلی در آن زمان ها گم شده باشد. تا سال ۱۵۱۹ بابر کنترل کابل را به دست گرفت و از آنجا تهاجمی را به شمال غربی هندوستان آغاز کرد. بخش پایانی "بابرنامه" سال های ۱۵۲۵ تا ۱۵۲۹ و تأسیس امپراتوری گورکانی را بر سرزمینی که تا زمان مرگ او هنوز بخش نسبتاً کوچکی از شمال غربی هند بود، پوشش می دهد؛ سرزمینی که نوادگان بابر آن را گسترش دادند و برای سه سده بر آن فرمانروایی کردند. شرح نبرد سرنوشت ساز پانی پت در سال ۱۵۲۶ با توصیفات طولانی از هند، مردم، جانوران و گیاهان آن دنبال می شود. حوادث هیجان انگیز گوناگونی روایت و تصویرسازی شده اند. برای نمونه، بابر درست در لحظه آخر از اسب خود به پایین می پرد تا به همراه آن به رودخانه نیفتد، و هنگامی که سپاهش قایق های خود را به شکل دایره ای درآورده اند، ماهی ای برای فرار از دست یک تمساح به داخل یکی از قایق ها می پرد. به نظر نمی رسد که از متن اصلی به زبان جغتایی نسخه های زیادی موجود بوده باشد و نسخه های باقی مانده نیز عمدتاً ناقص هستند. نسخه ای که در دهه ۱۶۲۰ در کتابخانه گورکانیان دیده شده و احتمالاً ترجمه فارسی از روی آن انجام گرفته
، ظاهراً از میان رفته است. در این خودزندگی نامه، بابر از پسری نوجوان به نام «بابری» یاد می کند که شیفته و دلباخته او شده بود. این احساس لطیف در صفحات ۱۲۰ و ۱۲۱ «بابرنامه» بیان شده است، جایی که او می نویسد: «عایشه سلطان بیگم که پدرم و پدرش، یعنی عمویم سلطان احمد میرزا، او را به عقد من درآورده بودند، (در این سال) به خجند آمد و من در ماه شعبان او را به زنی گرفتم. گرچه به او بدبین نبودم، اما از آنجا که این نخستین ازدواج من بود، از روی شرم و حیا، هر ۱۰، ۱۵ یا ۲۰ روز یک بار او را می دیدم. بعدها، حتی آن میل نخستینم نیز از بین رفت و حیای من بیشتر شد. آنگاه مادرم، خانم، ماهی یک بار یا هر ۴۰ روز یک بار، با اصرار و اجبار و نگرانی مرا نزد او می فرستاد. در آن روزهای فراغت، میل عجیبی در خود یافتم، نه! بلکه چنان که در آن بیت آمده است، «خود را دیوانه و پریشان ساختم» برای پسری در بازار اردوگاه که نامش، بابری، نیز مناسب حال بود. تا آن زمان، به هیچ کس میلی نداشتم؛ در واقع، از عشق و هوس، چه از راه شنیدن و چه از راه تجربه، نه چیزی شنیده بودم و نه سخنی گفته بودم. در آن زمان، دوبیتی های فارسی، یکی دو تا در هر نوبت، می سرودم؛ این یک
ی از آنهاست: هیچ کس چون من مباد آشفته و رسوا و خوار / هیچ معشوقی چو تو بی رحم و بی پروا مباد هر از گاهی بابری به حضورم می آمد، اما از فرط شرم و حیا هرگز نمی توانستم مستقیم به او نگاه کنم؛ پس چگونه می توانستم به گفتگو (اختلاط) و حکایت بپردازم؟ در آن شادی و آشفتگی، نمی توانستم از او (برای آمدنش) تشکر کنم؛ پس چگونه ممکن بود که او را برای رفتنش سرزنش کنم؟ چه قدرتی داشتم که از او بخواهم به من خدمت کند؟ روزی، در همان ایامِ میل و شور، در کوچه ای با همراهانم می رفتم که ناگهان با او رو در رو شدم، چنان آشفته حال شدم که نزدیک بود از خود بی خود شوم. نگاه مستقیم به او عذاب و شرمندگی است، پس به راهم ادامه دادم. دوبیتی ای (فارسی) از محمد صالح به ذهنم آمد.» — بابری اندیجانی، در ظهیرالدین محمد بابر، بابرنامه، صفحه ۱۲۰ فرغانه (ذیل ازدواج اول بابر) ترجمه ها. این اثر نخستین بار توسط جان لیدن و ویلیام ارسکین از روی نسخه فارسی با عنوان "خاطرات ظهیرالدین محمد بابر: امپراتور هندوستان" به انگلیسی ترجمه شد. بعدها آنت بورج، خاورشناس بریتانیایی، و به تازگی ویلر تکستون، استاد دانشگاه هاروارد، آن را ترجمه کرده اند. بستر تاریخی. "بابرنامه"
در سنت خودزندگی نامه های شاهانه یا زندگی نامه های رسمی درباری جای می گیرد که در نقاط مختلف جهان دیده می شود. در آسیای جنوبی این سنت به "آشوکاوادانا" و "هارشাচاریتا" از هند باستان، و "پریتویراج راسو" در قرون وسطی بازمی گردد و توسط گورکانیان با "اکبرنامه" (زندگی نامه)، "توزک جهانگیری" (خاطرات) و "شاه جهان نامه" (نوعی زندگی نامه ستایش آمیز) ادامه یافت. نیاکان اکبر، تیمور، در آثار متعددی که اغلب "ظفرنامه" ("کتاب پیروزی ها") نامیده می شوند، ستایش شده بودند، که شناخته شده ترین آنها نیز در دهه ۱۵۹۰ توسط کارگاه هنری اکبر در یک نسخه مصور تولید شد. اثری که ادعا می شد خودزندگی نامه تیمور است و در دهه ۱۶۲۰ در کتابخانه جهانگیر پیدا شد، اکنون جعلی متعلق به همان دوره در نظر گرفته می شود. ستایش ها. خودزندگی نامه بابر تحسین گسترده پژوهشگران امروزی را برانگیخته است. استنلی لین-پول به نقل از هنری بورج می نویسد: لین-پول در ادامه می نویسد: مورخ، بمبر گاسکوین، درباره زمانی که بابر به هند آمد، می نویسد:
این فهرست شامل شهرک های کشور انگلستان بر پایه شهرستان است. شهرک ها. S. Swinton Manchester
نیکلای ایلمینسکی (۱۸۲۲-۱۸۹۱) شرق شناس و ترک شناس روس بود.
بیمارستان امام خمینی (نام سابق :بیمارستان رضا شاه پهلوی) که تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ با نام بیمارستان بزرگ رضا شاه پهلوی شناخته می شد؛ در سال ۱۳۱۵ به دستور رضاشاه پهلوی، پادشاه سابق ایران در تهران ساخته شد یک بیمارستان آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران است. ساختمان اصلی این مجموعه بیمارستان از قدیمی ترین بیمارستان های ایران به سبک امروزی است و از لحاظ اقدامات درمانی بزرگ ترین بیمارستان خاورمیانه می باشد. در سال ۱۳۲۰ به دستور رضا پهلوی، پادشاه سابق ایران در تهران ساخته شد؛ در حال حاضر از چهار بیمارستان آموزشی امام خمینی، بیمارستان ولیعصر، کلان بیمارستان هوشمند حضرت مهدی (عج) و انیستیتوکانسر، مراکز پارکلینیکی و درمانگاهی متعدد مانند مرکز تصویربرداری، پزشکی هسته ای و پژوهشکده های وابسته آن ها تشکیل شده است. این مجموعه بزرگ ترین مرکز بیمارستانی، آموزشی پژوهشی و فناوری ایران و یکی از مراکز اصلی آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران است. در حال حاضر ریاست این مجموعه بر عهده دکتر عبدالرحمن رستمیان است. تشکیلات مجتمع بر اساس چارت مصوب دارای پنج معاونت است: معاونت درمان که در حال حاضر دکتر محمد طاهر (پزشک فوق تخصص گوار
ش) مسئولیت آن را بر عهده دارد، معاونت پشتیبانی که در حال حاضر دکتر محمدعلی سورکی (دکترای مهندسی مالی) است؛ معاونت آموزشی که اکنون دکتر محمدرضا افتخاری (فلوشیپ اکوکاردیوگرافی) مسئولیت آن را پذیرفته است و معاونت پژوهشی که در حال حاضر با هدایت دکتر سید علی مؤمنی (فوق تخصص اورولوژی) را برعهده دارد و بالاخره معاونت دانشجویی و فرهنگی که در حال حاضر دکتر مرتضی دارایی (پزشک متخصص بیماری های داخلی) مسئولیت آن را بر عهده دارد. گفتنی است مجتمع بیمارستانی امام خمینی به دلیل شناخته شدن به عنوان مرکز ارجاع ملی روزانه پذیرایی بیش از ده هزار مراجعه کننده از استان تهران و اقصا نقاط کشور است و در بحث گردشگری سلامت به دلیل حضور اساتید به نام و تیم درمانی زبده، مقصد جویندگان درمان از سراسر دنیا محسوب می شود. همچنین پنج قطب علمی منتخب کشور در زمینه های علمی رادیولوژی، زنان، نفرولوژی، عفونی و سرطان در این مرکز واقع شده اند. تاریخچه. این بیمارستان در سال ۱۳۱۵ در زمان رضا شاه، در زمینی به مساحت ۲۳۵٬۵۱۹ مترمربع به دست مهندسان آلمانی احداث گردید. در فاصله سال های ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۰ ه .خ توسط شرکت آلمانی «فیلیپ هولتسمان» ساخته شد. قبل از انق
لاب سال ۱۳۵۷ اسم این بیمارستان، بیمارستان پهلوی نام داشته است. در سال ۱۳۵۴، مجتمع بیمارستانی محمد رضا شاه پهلوی (ولی عصر امروزی) نیز به آن اضافه گشت. مکان. این بیمارستان و زیرمجموعه هایش در انتهای بلوار کشاورز تهران واقع است.
سید طیب جواد سفیر افغانستان در کشور شاهی انگلستان، یکی از چهره های مطرح عرصه سیاسی و اجتماعی افغانستان در بیشتر از یک دهه گذشته بوده است. طیب جواد، از ۴ دسامبر ۲۰۰۳ تا ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰ سفیر افغانستان در ایالات متحده آمریکا و همزمان سفیر «غیر مقیم» در کشورهای مکزیک، برزیل، آرژانتین و کلمبیا انجام وظیفه نموده است. طیب جواد از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ رئیس دفتر دولت افغانستان به ریاست آقای حامد کرزی ایفای وظیفه نموده است. در اکتبر سال ۲۰۱۰ آقای جواد در برنامه «پروژه آینده دپلوماسی» در مرکز «بلفیر برای ساینس و امور بین المللی» در مدرسه جان اف کندی دانشگاه هاروارد پیوست. در فوریه سال ۲۰۱۱، آقای طیب جواد دیپلمات مقیم در دانشگاه جانز هاپیکنز در دانشکده مطالعات پیشرفته بین المللی پل نیتز پیوست. سفیر جواد همین اکنون رئیس بنیادِ برای افغانستان است و همزمان مدیر اجرای شرکت مشاوره راهبرد جهانی واقع در شهر واشینگتن ایفای وظیفه می کند. علاوه بر این، آقای جواد راهبردساز سیاسی در اپکو است. زندگی. سید طیب جواد در شهر قندهار به دنیا آمده است. دروس متوسطه و عالی را در مدرسه استقلال شهر کابل فرا گرفته است. در دانشگاه کابل از دانشکده حقوق
و علوم سیاسی فارغ شده است. در اوایل سال ۱۹۸۰، یک سال بعد از اشغال افغانستان توسط نیروهای شوروی، آقای جواد افغانستان را به مقصد آلمان ترک گفت. برای چند سال را در دانشگاه وستفالی ویلهلم، مونستر به تحصیل پرداخت. پس از شش سال از آلمان به آمریکا نقل مکان کرد و در آنجا از دانشگاه C.W.Post در لانگ آیلند نیویورک درجه کارشناسی ارشد MBA را به دست آورد. آقای جواد بیشتر از یک دهه مقیم شهر سان فرانسیسکو بوده است. او اکنون ساکن واشینگتن دی. سی. است. آقای جواد به زبان های فارسی دری، پشتو، فرانسوی، آلمانی و انگلیسی مسلط است. از ایشان نوشته های زیادِ در زمینه سیاست، ادبیات، حقوق و تصوف در نشریه های مختلف و به زبانهای مختلف در آمریکا، اروپا، پاکستان و ایران به نشر رسانیده است. در کنار فعالیت های نوشتاری، ارائه تحلیل ها و سخنرانی ها در مجامع علمی و سیاسی؛ آقای جواد همچون یک چهره مطرح سیاسی در امور مسایل افغانستان و منطقه در تلویزیون ها و رادیوها ظاهر شده است. جوایز و مدارک افتخاری. طیب جواد، به خاطر ابتکارها و فعالیت هایش بارها مورد ستایش قرار گرفته است. در سال ۲۰۰۳، او به دلیل فعالیت هایش در دوره انعقاد قانون اساسی پارلمان اف
غانستان (لویه جرگه) نشان دولتی افغانستان را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، دانشگاه آرگوسی در واشینگتن دی. سی. به او دکترای افتخاری «سازماندهی رهبری» تفویذ کرد و نیز در همان سال او نایل به جایزه «شایسته بازسازی یک ملت» از سازمان اجتماعی آموزش مهندسی واشینگتن شد. در سال ۲۰۰۸، جایزه شهروند جهانی را از سازمان «ریشه های صلح» دریافت کرد.
کولاب پهنهٔ آبی نسبتاً کم ژرفا با آب شور یا نیمه شور است که به واسطهٔ حائلی طبیعی، چو دیواره ای شنی، یا جزایر سدمانند یا صخره های دریایی، از پهنهٔ آبی بزرگ تری، چون دریا، جدا افتاده باشد. استخرهای تثبیت معمولاً به دو دستهٔ ساحلی و مرجانی تقسیم می شوند. طبقه بندی استخرهای تثبیت ساحلی و مصب ها گاه با یکدیگر همپوشانی دارد. کولاب را در فارسی تالاب داخلی، خفت آب، دریاچهٔ مرجانی، تالاب، ایستاب، مرداب نیز گفته اند.
بیمارستان بوستان اهواز یا بیمارستان روانپزشکی بوستان یک بیمارستان اختصاصی روانپزشکی وابسته به بنیاد جانبازان می باشد که از سال ۷۱ به عنوان مرکز نگهداری تأسیس شد و جانبازان برگشته از جنگ در این مرکز درمان سرپایی می شدند. این بیمارستان به تدریج ساماندهی گرید و از سال ۷۶ نام آن به بیمارستان بوستان تغییر یافت. این بیمارستان دارای ۸۵ تخت بستری و سه بخش اورژانس، حاد و مزمن ، آزمایشگاه طبی ، درمانگاه اعصاب و روان، درمانگاه داخلی و پزشک عمومی می باشد.اورژانس این مرکز شبانه روزای به صورت سه سال متوالی به عنوان بیمارستان درجه یک ارزشیابی شده است.
استخر تثبیت یک استخر مصنوعی یا طبیعی است که برای تصفیه پساب (فاضلاب) به کار می رود. با تابیدن نور خورشید بر این استخر و کنش باکتری ها و اکسیژن، اکسایش زیستی رخ داده و ماده آلی از بین می روند. هزینه ها. در انتخاب فرایند تصفیه فاضلاب، علاوه بر جنبه های فنی که به هر جایگزین مربوط می شود، عوامل مربوط به هزینه این کار نیز نقش بسیار مهمی را به خود اختصاص می دهند. این هزینه ها را می توان به دو بخش بهره برداری و نگه داری تقسیم نمود. حوضچه های تثبیت فاضلاب معمولاً از نظر هزینه های ساخت وساز جایگزین ارزانی محسوب می شوند. با این حال این موضوع به هزینه های نهایی استخرها، وجود حوضچه ها، توپوگرافی، شرایط خاک، سطح آب زیرزمینی و هزینه زمین بستگی دارد.
آلیک () (به معنیِ «موج») روزنامه ای سیاسی، اجتماعی، ادبی و هنری ارمنی زبان چاپ تهران، دومین روزنامه قدیمی ایران پس از اطلاعات و تنها روزنامه ارمنی زبان ایران است که در سال ۱۳۱۰ در تهران تأسیس شده است. ابتدای تأسیس به صورت هفته نامه و ماهنامه انتشار می یافت که از سال ۱۳۴۱ به طور منظم به صورت روزنامه تاکنون منتشر شده است. از آنجا که "آلیک" یگانه روزنامه ارمنی زبان در ایران است، بنیادی اساسی و نقش آفرین در جامعه ارمنیان ایران است. این روزنامه سال ۱۳۹۵ هشتاد و پنجمین سال انتشار خود را جشن گرفت. از اواخر تابستان سال ۱۳۹۰ شمسی ۲۰۱۱ میلادی، چاپ ستون مقالات فارسی با محتوای سیاسی-اجتماعی یک الی دو بار در هفته آغاز شد. اولین سرمقاله روزنامه آلیک. «آلیک» با درک عمیق وظیفه و تعهد سنگینی که تقبل کرده قدم در جایگاه نشر افکار می گذارد، گر چه پیمودن این راه در حد غیرممکن دشوار باشد». «... آگاهیم که نزد ما پیشانی هیچ روزنامه نگار متعهدی در قبال مسائل اجتماعی باحلقهٔ برگ زیتون مزین نشده است. با وجود این همچنان اعتقادی اساسی به این امر داریم که «آلیک» در شرایط دشوار کنونی ملزم است تا در حد توان خود در راه ارتقای سطح فرهنگی ارمن
یان ایرانی مفید واقع شود. هرگونه تلاش برای همیاری در راه مهم و پرشکوه اعتلای ایران و تشویق ملت ارمن برای مشارکت در این هدف مهم به موازات بهبود و ارتقای سطح فرهنگ آنان در صدر مجموعه اهداف «آلیک» جای دارد». «... شرق در بحبوحه زایشی عظیم قرار دارد. شرق زمان پر شکوه بیداری خود را می گذراند تا از قرون سکون و سکوت به در آید و پیام خود را به گوش دنیای متمدن برساند. مشرق زمین امروز حقیقتاً با شور و حرارتی در خور حیاتی نو پیام سترگ و نجات بخش خود را ابراز خواهد داشت و نور حیات بخش آن به غرب خسته، منحط و فرتوت خواهد تابید تا شکوه دیرین مشرق زمین بار دیگر متجلی شود. اعتقاد راسخ داریم که نقش شکوهمند پاسداران پیشتاز این نهضت فرخنده پیشاپیش به نام اقوام پارسی و ارمن رقم خواهد خورد. («آلیک»، س اول، ش ۱، ص ۱، ۱ فروردین ۱۳۱۰ ش. /۲۲ مارس ۱۹۳۱ م). صفحه درباره ما روزنامه آلیک تاریخ نشریات ارمنی زبان. از اواخر قرن نوزدهم میلادی نیاز به وجود نشریات ارمنی زبان در جامعه کم جمعیت ارمنیان آن روز تهران احساس می شد. بر این اساس، نخستین نشریه ارمنی زبان چاپ ایران، یعنی هفته نامه "شاویق" (معنی کوره راه)، به مدت سه سال از ۱۸۹۴–۱۸۹۷ میلادی
/ ۱۲۷۳–۱۲۷۶ش، در تهران به چاپ رسید. ناشر و صاحب امتیاز این هفته نامه در دوره اول "آندریاس بیگ نظریان" بود و سردبیری آن را نیز در دوره اول هوهانس خان ماسحیان و سپس "ورتانِس پاپازیان"، بر عهده داشتند. دومین نشریه ارمنی زبان ایران، هفته نامه "آستق آرِوِلیان" (به معنی ستارهٔ شرقی)، از ۱۸۹۶م در تهران شروع به کار کرد و ۲۶ شماره از آن به چاپ رسید. مؤسس، صاحب امتیاز و سردبیر اسمی این هفته نامه "مارکار مارکاریان" بود اما در اصل سردبیری آن را "سقراط خان گلوفیان" برعهده داشت. زیاده روی این دو هفته نامه در طرح مسائل و مشکلات درونی جامعه ارمنیان تهران زمینه ایجاد تنش و برخوردهای مداوم بین آن ها را فراهم ساخت و مشکلات مالی چاپ و نشر نیز مزید بر علت و سرانجام منجر به تعطیلی تقریباً هم زمان هر دو نشریه شد. پس از تعطیلی هفته نامه های "شاویق" و "آستق آرِوِلیان" وقفه ای حدوداً پانزده ساله در انتشار مطبوعات ارمنی زبان تهران پیش آمد. از ۱۹۱۲ میلادی بار دیگر چاپ نشریات ارمنی زبان در تهران شروع شد که به ترتیب سال انتشار عبارت اند از: این نشریه با وجود اینکه مانند "آرشالویس" و "آراوود" ارگان حزبی بود اما رویه ای بیطرف را دنبال می کر
د و بنا به توصیه و پیشنهاد ایشخان هووسپ آرغوتیان، سفیر کبیر وقت جمهوری ارمنستان در تهران، پس از تعطیلی "آراوود" و "هوریزون"، که رویه ای خصمانه نسبت به هم در پیش گرفته بودند، به چاپ رسید. "نور گیانک" به صورت شرکت سهامی تأسیس شد با وجود این به علت ضعف اقتصادی در ۱۹۲۷ میلادی از انتشار بازایستاد. طی سال های ۱۹۲۷–۱۹۳۱ میلادی نشریه ای به زبان ارمنی در تهران منتشر نشد در ۱۹۳۱ میلادی/۱۳۱۰ش هفته نامه آلیک آغاز به کار کرد. تأسیس هفته نامه آلیک. "روبِن دِر-میناسیان" (ملقب به روبن پاشا)، از چهره های فعال سیاسی ـ اجتماعی ارمنی، که به طور موقت به ایران آمده بود و در تهران به سر می برد، روشنفکران ارمنی تهران را تشویق به چاپ نشریه ای کرد که زندگی جامعه ارمنیان ایرانی را منعکس سازد تا از این طریق جوامع ارمنی دیگر کشورها دربارهٔ آنان اطلاع حاصل کنند. "آرسِن میکائیلیان"، که از معتمدان جامعه ارمنیان تهران بود و در نهادهای دولتی نیز اعتباری در خور داشت، پیگیر موضوع چاپ نشریه شد. به موازات پیگیری های او دوستان همفکرش نیز، در طی هجده ماه، امکانات و زمینه اولیهٔ شروع کار را فراهم کردند. در مرحله اول امتیاز مه "نورگیانک"، که انتشار آ
ن در ۱۹۲۷ میلادی / ۱۳۰۶ش متوقف شده بود، به نام وارطان هُوانسیان، که قبلاً نیز دومین صاحب امتیاز نورگیانک بود، برای نشریه آلیک، تجدید اعتبار شد. امتیاز مستقل به نام روزنامه آلیک طی سال های بعد صادر شد. بدین ترتیب، هفته نامه آلیک در ۱۹۳۱ میلادی /۱۳۱۰ ش، با حداقل امکانات و بودجه ای بالغ بر ۱۶۰۰ تومان تأسیس شد. شناسنامه هفته نامه آلیک. آلیک از ۲۲ مارس ۱۹۳۱م ـ ۳ دسامبر ۱۹۳۴ به صورت هفتگی به چاپ می رسید. نخستین سردبیر آن هوُسِپ تادئوسیان بود که حدود پنج سال (۱۹۳۱–۱۹۳۵ میلادی) در این سمت باقی ماند. در مدت سردبیری وی چاپ نشریه از حالت هفتگی به صورت یک روز در میان درآمد. نخستین صاحب امتیاز آلیک، وارطان هُوانسیان، حدود بیست سال از ۲۲ مارس ۱۹۳۱–۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۵۱ عهده دار این مسئولیت بود. از ۱۹۳۱–۱۹۳۴ میلادی آلیک هر هفته در چهار صفحه به چاپ می رسید که در این مقطع مجموعاً ۱۷۵ شماره از آن منتشر شد. حق اشتراک ماهیانه در شروع کار سه قران، برای خارج از کشور پنج فرانک و قیمت تک فروشی آن یک قران بود. در پایان سال اول انتشار، یعنی از ۲۲ مارس ۱۹۳۲، مسئولیت چاپ و انتشار نشریه به یکی از مسئولان آلیک به نام "استپان خانبابیان" محول شد.
چاپ یک روز در میان آلیک (۱۷ ژانویهٔ ۱۹۳۵ – ۳۱ دسامبر ۱۹۴۰). از ۱۷ژانویهٔ ۱۹۳۵ (اواخر ۱۳۱۴ش)، آلیک حدود شش سال به صورت یک روز در میان و با عنوان نشریه یک روز در میان ملی، اجتماعی، سیاسی و ادبی آلیک، در ۸۷۵ شماره چهار صفحه ای، منتشر شد. در این دوره نشریه صبح روزهای یکشنبه، سه شنبه و پنجشنبه به چاپ می رسید و شنبه ها تعطیل بود. این تغییر در دورهٔ آخر سردبیری هوُسِپ تادئوسیان صورت گرفت. وی فعالیت خود را تا ۲۶ آوریل ۱۹۳۶ ادامه داد و در طی این مدت ۳۴۹ شماره از نشریه را تهیه و تنظیم کرد. یرواند هایراپتیان، که فارغ التحصیل رشتهٔ حقوق از چکسلواکی بود، عهده دار سمت سردبیری شد و حدود یک سال و نیم در این سمت باقی ماند. (۲۸ آوریل ۱۹۳۶) از ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۷م تا آخرین روزهای اوت ۱۹۴۱ (احتمالاً تا ۲۸ اوت)، مقارن ورود نیروهای متفقین به خاک ایران، اداره نشریه را آندره دِر-اوهانیان (آ. آموریان)، سومین سردبیر آلیک، به عهده گرفت. در دوران سردبیری وی آلیک به صورت نشریه مسلسل هر روز منتشر می شد. روزنامهٔ صبح آلیک (۳ ژانویهٔ۱۹۴۱–۱سپتامبر۱۹۶۰). از جمعه، ۳ ژانویهٔ ۱۹۴۱ آلیک تبدیل به روزنامه صبح شد و با این منوال تا پایان اوت ۱۹۶۰م به صور
ت روزنامه ای چهار صفحه ای انتشار یافت (حدود ۵۶۵۰ شماره، از شمارهٔ ۱۰۵۱–۶۷۰۰). در آن سال ها کلیه روزنامه های کشور بدون تعطیلی و در تمام روزهای هفته چاپ می شدند؛ بنابراین، نخستین شمارهٔ روزنامه آلیک در روز جمعه منتشر شد. با وجود این همچنان در روزهای شنبه روزنامه به چاپ نمی رسید. از سپتامبر ۱۹۴۱ مسئولیت هیئت تحریریهٔ روزنامه در مدتی محدود بر عهده "مانوئل ماروتیان" گذارده شد. وی، که در اصل بازیگری هنرمند و کارگردان باسابقهٔ تئاتر بود. در نیمهٔ اول ۱۹۴۲م، "هوُسِپ هُوانسیان" (ه. اِلمار)، روزنامه نگار مجرب و باسابقه، مسئولیت سردبیری روزنامه را تقبل کرد و به منزلهٔ پنجمین سردبیر آلیک مسئولیت سنگین ادارهٔ روزنامه را در سال های جنگ جهانی دوم و پس از آن، که آکنده از کشمکش های اجتماعی، سیاسی و بازتاب های درون اقلیتی آن بود، تا ۱۹۴۸ میلادی به دوش کشید. در دورهٔ اول سردبیری هوُسِپ هُوانسیان دو تن از مترجمان جوان، "آرسِن مامیان" و "زاون قازاریان"، که با روزنامه همکاری می کردند. در این دوره همچنین "اونیک ساهاکیان" و "آلبرت برناردی"، که در آن سال ها دانشجوی رشتهٔ حقوق دانشگاه تهران بودند و نیز نویسنده تازه کار به نام "هاکوپ ک
اراپتیان"، که تازه از تبریز به تهران آمده بود، همکاری را با روزنامه شروع کردند. «در پی اغتشاشات حاکم بر کشور در جنگ جهانی دوم، تهران در آذر ۱۳۲۱ (۸ دسامبر ۱۹۴۲) در آستانه جنگ شهری قرار گرفت و در نتیجه قوام السلطنه، چاپ کلیهٔ جراید کشور را موقتاً ممنوع کرد و تنها به خبرنامه رسمی دولتی اجازهٔ انتشار داد. این وضعیت تا پایان تهیه و تصویب قانون جدید مطبوعات از سوی مجلس به طول انجامید. انتشار آلیک نیز به پیروی از این اوضاع متوقف و بار دیگر از ۵ مارس ۱۹۴۳ (نیمهٔ اسفند ۱۳۲۲) از سر گرفته شد». "هووانِس شاهیجانیان"، او تکنسین امور چاپ و سرپرست حروفچین های چاپخانه مدرن بود. از اواخر ۱۹۴۷ میلادی "لوون کلانتریان" به مدیریت انتشار روزنامه گمارده و با موافقت مدیریت روزنامه سفارش خرید محموله جدیدی از حروف چاپی به زبان ارمنی داده شد. از اول ۱۹۴۸ میلادی آلیک در چاپخانهٔ فرانسوا ملک کرم، واقع در کوچهٔ گوهرشاد خیابان نادری (خیابان جمهوری، روبه روی هتل نادری) و با استفاده از بخش حروفچینی شخصی روزنامه به چاپ رسید. از تاریخ ۹ مه ۱۹۵۰ آلیک صاحب ماشین چاپ شخصی و دیگر ملزومات چاپی شد. در بیست و پنجمین سال تأسیس آلیک، یعنی در ۱۹۵۶ میلاد
ی، با خرید ساختمان استیجاری محل استقرار روزنامه، سرانجام آلیک صاحب ساختمانی تحت مالکیت خود شامل بخش های هیئت تحریریه، حسابداری، انتشارات، کتابخانه، چاپخانه، انبار و تالار اجتماعات شد. سردبیر و صاحب امتیاز روزنامه آلیک. (دورهٔ سردبیری وی به مدت شش سال از ۱۹۴۹–۱۹۵۵ میلادی ادامه یافت). "آرمن داویدیان"، که در رشتهٔ ادبیات، دستور زبان و نگارش زبان ارمنی تجربهٔ خوبی داشت، در ۱۹۷۶ میلادی به جمع مجلهٔ دو هفتگی آلیک جوانان و دو سال بعد، در ۱۹۷۸ میلادی، به هیئت تحریریهٔ روزنامهٔ آلیک پیوست. از اواخر ۱۹۸۵ "واروش آوانسیان" مدیریت امور چاپ و نشر روزنامهٔ آلیک را بر عهده گرفت. زیر مجموعه های آلیک. از اول سپتامبر ۱۹۶۰ (اواسط شهریور ۱۳۳۹) زمان انتشار روزنامه از صبح به عصر تغییر یافت و هفته ای شش شماره از آن به استثنای روزهای تعطیل و جمعه ها به سردبیری باغدیک میناسیانس منتشر شد. ماهنامهٔ آلیک از ۱۹۶۱ میلادی در ۳۶ شمارهٔ پیاپی انتشار یافت. این ماهنامه شامل بخش های ادبی، جامعه شناسی، تفسیر ماهانهٔ سیاسی، هنری، علمی و فکاهی بود. سردبیر این ماهنامه نورایر پاهلاوونی و اعضای هیئت تحریریه عبارت بودند از: ساموئل ساروخانیان، هرایر خال