Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نور بالا مقدار روشنایی کنترل شده نمی باشد. در قوانین بین المللی استفاده از نور بالا با مشخصات استاندارد آمریکای شمالی مجاز است. مه شکن. چراغ مه شکن باریکه ای از نور به سطح مسیر می تاباند که در کل به سمت پایین تنظیم می گردد. این چراغ ها معمولاً به رنگ سفید یا زرد تولید می شوند و برای استفاده در سرعت های پایین طراحی گردیده اند. دلیل اصلی طراحی این گونه چراغ ها جبران دید کم راننده در شرایط آب و هوایی بارانی یا برفی یا هوای مه آلود می باشد. چراغ کنار. در برخی از مدل ها برای روشنایی بیشتر در مواقع پیچیدن یا تغییر جهت خودرو از چراغ کنار استفاده می شود. این چراغ ها به چراغ راهنما نیز متصل بوده و ممکن است به چراغ دنده عقب نیز متصل باشد. چراغ کنار در مدل هایی از ساب و همچنین کوروت استفاده شده است. چراغ گردان. خودروهای پلیس، اورژانس و امداد و آتش نشانی از این نوع چراغ استفاده می شود؛ که در انواع چراغ های گردان و نوع جدید آن که مجهز به سامانه چشمک زن led هست استفاده می شود. این چراغ ها در رنگ های آبی قرمز زرد موجود است که هر رنگ تعریف کارکرد خودروها را معرفی می کند. تولیدکننده بزرگ و عمده این نوع چراغ گردانها شرکت پیام
نور خودرو در ایران و شرکت فدرال سیگنال در آمریکا می باشد. این نوع چراغ گردانها می تواند به همراه آژیر و آمپلی فایر جهت تولید صدا هشدار هم مجهز باشد. چراغ راهنما. چراغ راهنما یا در اصطلاح عمومی چراغ چشمک زن یا فلاشر به چراغ هایی گفته می شود که در گوشه چپ و راست جلو و عقب خودرو نصب گردیده و در مواقع تغییر جهت استفاده می شود. در برخی از مدل ها این چراغ ها در کنار خودرو نیز نصب می شوند که در هنگام تغییر لاین کاربرد دارد. چراغ راهنمای الکتریکی در سال ۱۹۰۷ ابداع گردید و نوع جدیدتر آن در سال ۱۹۳۸ ساخته شد و توسط بیشتر خودروسازان مورد استفاده قرار گرفت. به کارگیری چراغ راهنمای الکتریکی برای همه خودروسازان اجباری می باشد و گونه دستی آن هنوز بر روی دوچرخه ها نصب می گردد. کاربرد چراغ راهنمای کناری یا ریپیتر که در بالا به آن اشاره شد نیز در بسیاری از کشورها اجباری می باشد و "مرسدس بنز R170" از نخستین نمونه خودروهایی است که از چراغ راهنمای کناری استفاده کرده است.
نشان ملی جمهوری بوسنی و هرزگوین در سال ۱۹۹۸ میلادی جایگزین نشان رسمی جمهوری بوسنی و هرزگوین شد. سه رنگ آن نشانگر سه گروه اتنیکی بوسنیایی، صرب و کروات می باشد که در این کشور زندگی می کنند و ستاره ها هم نماد مخالفت با نسل کشی بوسنیایی تبارها و به نوعی نشانگر پرچم اتحادیه اروپا هم می باشد که خواهان پیوستن به آن است.
پر پرواز آلبومی با آهنگسازی شادمهر عقیلی و محمدرضا چراغعلی است که در اصل برای موسیقی متن فیلم سینمایی "پر پرواز" ساخته شده است. موسیقی متن این فیلم به همراه دو قطعه از سه قطعهٔ با کلام آن را محمدرضا چراغعلی ساخت. اما معروف ترین آهنگ این فیلم یعنی قطعه «علامت سؤال (یه پنجره با یه قفس…)» که خیلی ها به اشتباه فکر می کنند همان تراک «پر پرواز» است را خودِ عقیلی ساخته و تنظیم کرده است. پشت جلد این آلبوم به دلیل اشتباه چاپی آهنگساز و تنظیم کنندهٔ تمام قطعات محمدرضا چراغعلی معرفی شده در صورتی که ترانه سرای این آلبوم نیلوفر لاری پور و هم چنین صفحهٔ رسمی عقیلی در فیسبوک بارها اعلام کرده که آهنگساز و تنظیم کنندهٔ ترک علامت سؤال شادمهر عقیلی است. تیم تولید آلبوم. ویلن/گیتار: شادمهر عقیلی کیبورد: محمدرضا چراغعلی ویلن: مازیار ظهیر الدینی / بردیا کیارس / عماد رضا نکویی ویلن آلتو: عماد رضا نکویی ویلونسل: کریم قربانی فلوت: ناصر رحیمی درام: نیما نواپور متن ترانه پر پرواز :&lt;br&gt; تو حضور مبهم پنجره ها&lt;br&gt; روبروم دیوارهای آجریه&lt;br&gt; خورشید روشن فردا مال تو&lt;br&gt; سهم من شبای خاکستریه&lt;br&gt; توی این دلواپسی ه
ای مدام&lt;br&gt; جز ترانه های وحشی چی دارم&lt;br&gt; وقتی حتی تو برام غریبه ای&lt;br&gt; سر رو شونه های بارون میزارم ...
جنسن الکساندر لیونز باتن (متولد ۱۹ ژانویه ۱۹۸۰)، راننده سابق بریتانیایی فرمول یک لارن او قهرمان سال ۲۰۰۹ مسابقات جهانی رانندگان GP بود. باتن کارتینگ را در سن هشت سالگی آغاز کرد و به موفقیت های اولیه ای دست یافت. او برای اولین بار در فرمول یک با تیم ویلیامز برای فصل ۲۰۰۰ به قهرمانی رسید. جنسون باتن، راننده تیم براون جی پی، با کسب مقام پنجم در مسابقه پیست اینترلاگوس در شهر سائو پائولو در برزیل با کسب پنج امتیاز توانست یک مسابقه پیش از پایان فصل مسابقات عنوان قهرمانی رانندگان سال ۲۰۰۹ فرمول یک را به دست آورد. جنسون باتن که در مرحله زمان گیری رتبه چهاردهم را به دست آورد و مجبور بود مسابقه را از این مکان شروع کند، شانس زیادی برای کسب امتیاز در این مسابقه نداشت اما او توانست با چند سبقت متحوارنه خود را به جمع رانندگان پیشتاز برساند. در اکتبر ۲۰۰۹ جنسون باتن در رقابتی سخت برای کسب قهرمانی قرار گرفته بود. روبنز باریکلو، راننده هم تیم او و سباستین فتل از تیم ردبول دو راننده ای بودند که برای کسب مقام قهرمانی با او رقابت می کردند. روبنز باریکلو برزیلی که در پیست اینترلاگوس برای او پیست خانگی محسوب می شد اگر چه مسابقه را
از خط اول شروع کرد اما به علت پنچر شدن لاستیکش نتوانست مقامی بهتر از هشتم کسب کند. سباستین وتل هم به مقام چهارم دست پیدا کرد. این اولین باری است که جنسون باتن ۲۹ ساله به مقام قهرمانی مسابقات فرمول یک دست پیدا می کند. او پس از این پیروزی گفت: " من بیست و یک سال پیش کارم را با مسابقه در کارتینگ شروع کردم و همیشه عاشق بردن بودم. هیچ وقت انتظار نداشتم که روزی قهرمان فرمول یک شوم اما به این مقام دست پیدا کردم." در مسابقه سائوپائولو مارک وبر راننده تیم رد بول مقام اول را کسب کرد. این دومین باری است که این راننده استرالیا یی توانسته است در یک مسابقه فرمول یک به پیروزی دست یابد. در واکنش به قهرمان ی جنسون باتن، که شش مسابقه از هفت مسابقه اول فصل را پیروز شده بود، وبر گفت که باتن لیاقت این قهرمانی را داشت. جنسون باتن در طول دوران رانندگی خود در فرمول با انتقادات زیادی روبرو بود. ابتدا او به این متهم می شد که کارش را جدی نمی گیرد. بعد از اینکه او اولین بردش را در یک مسابقه در گراندپری مجارستان در سال ۲۰۰۶ به دست آورد، این انتقاد به او بود که زمان زیادی (۱۱۳ مسابقه) طول کشیده تا او بتواند یک مسابقه را ببرد. بردن شش مسا
بقه از هفت مسابقه اول فصل سال ۲۰۰۹ او را به عنوان مدعی جدی قهرمانی مطرح کرد اما ناکامی در کسب پیروزی در چند مسابقه بعدی در قهرمانی او تردیدهایی به وجود آورد. با این ترتیب در پایان مسابقه جنسون باتن توانست با کسب مقام امتیاز خود را به ۸۹ برساند و اختلاف خود را با نزدیک ترین رقیب سباستین فتل به ۱۵ امتیاز افزایش دهد تا یک مسابقه پیش از پایان این فصل از رقابت های فرمول یک، به مقام قهرمانی دست پیدا کند. از آنجا که فرد پیروز در هر مسابقه فرمول یک ۱۰ امتیاز برای پیروزی کسب می کند، باتن حتی بدون حضور در مسابقه باقی مانده، مقام قهرمانی خود را از دست نخواهد داد. تعیین مقام دوم رانندگان به آخرین مسابقه فصل فرمول یک در پیست یاس مارینا در شهر ابوظبی موکول شد. این مسابقه قرار است دهم آبان (اول نوامبر) برگزار شود.
گرمان ستپانوویچ تیتوف (زادهٔ ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۵ در آلتایی – درگذشتهٔ ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۰ در مسکو) کیهان نورد روسی، دومین فضانورد روسیه و جهان است. گرمان تیتوف جوان ترین فضانورد تاریخ و نخستین فضانوردی بود که سفر فضایی اش با فضاپیمای وستوک –۲ به مدت یک شبانه روز به طول انجامید. وی به عنوان فضانورد ذخیره در کنار یوری گاگارین انتخاب شده بود.
مایکل جوزف جکسون در تاریخ ۲۹ اوت ۱۹۵۸ () در شهر صنعتی گَری در ایالت ایندیانا، آمریکا (نزدیک شیکاگو) و در خانواده ای از طبقهٔ کارگر و تهی دست زاده شد. نام پدرمایکل جوزف و نام مادرش، کاترین بود؛ و هفتمین فرزند از نه فرزند خانواده جکسون بود. مایکل جکسون در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ فوت شد. خانواده. مایکل جکسون هفتمین فرزند از ۹ فرزند خانواده جکسون بود. (در اصل هشتمین فرزند از ۱۰ فرزند. هفتمین فرزند خانواده جکسون چند ساعت پس از تولد درگذشت) خواهران و برادران او به ترتیب، ربی (۱۹۵۰)، جکی (۱۹۵۱)، تیتو (۱۹۵۳)، جرمین (۱۹۵۴)، لاتویا (۱۹۵۶)، مارلون (۱۹۵۷)، برندن (۱۹۵۷)، رندی (۱۹۶۱) و جنت (۱۹۶۶) هستند. او هفتمین فرزند از ۹ فرزند خانواده جکسون بود. جوزف، پدر خانواده، در استخدام معدن آهن بود و اغلب با برادرش، لوتر، در یک گروه موسیقی به نام فالکونز (عقاب ها) به اجرا در کافه ها و دیسکوهای شهر گَری می پرداخت و اغلب در خانه و جلوی چشمان فرزندانشان تمرین می کردند. مادر مایکل بسیار مذهبی بود و فرزندانش را با باورهای سختگیرانهٔ فرقهٔ شاهدان یهوه از دین مسیحیت تربیت می کرد. همچنین در جوانی اش عضو گروه ارکستر دبیرستان بود و صدای زیبایی داشت. ا
و برای فرزندانش می خواند و پیانو و کلارینت می نواخت. خانوادهٔ ۱۱ نفری جکسون، در یک خانهٔ کوچک دو اتاق خوابه زندگی می کردند که یکی از آن ها برای جوزف و کاترین بود و دیگری مخصوص فرزندان پسر؛ سه دختر خانواده نیز در نشیمن می خوابیدند. در محله ای که مایکل و خانواده اش در آن زندگی می کردند، کودکان و نوجوانان را برای کار در باندهای قاچاق و مواد مخدر به کار می گرفتند. جوزف که به موسیقی علاقه داشت، برای فرزندانش یک گروه موسیقی راه انداخت تا آن ها را از این انحرافات حفظ کند. آغاز فعالیت هنری. مایکل استعدادش در موسیقی را خیلی زود بروز داد. او در سن ۵ سالگی در حضور همکلاسی ها و مردم به مناسبت مختلف اجرا می کرد و موجب تعجب همگان می شد. در سال ۱۹۶۴ و زمانی که مایکل تنها ۶ سال داشت، به عنوان خوانندهٔ پس زمینه به گروه برادران جکسون پیوستند. مایکل در ۸ سالگی (سال ۱۹۶۶) در مقام خواننده و رقصندهٔ اصلی این گروه قرار گرفت. در همین زمان، برادران جکسون نام گروه را به جکسون فایو تغییر دادند. سختگیری های جوزف. برادران جکسون هر روز پس از بازگشت از مدرسه، به دستور پدرشان به تمرین های سخت می پرداختند. مایکل از همان دوران خردسالی مورد رف
تار تند پدرش قرار داشت. او کار بی وقفه، شلاق و کلمات رکیک را تحمل می کرد. جوزف اغلب مچ گیری می کرد یا فرزندان پسر را به دیوار فشار می داد. یک شب وقتی مایکل خواب بود، جوزف از بیرون خانه خود را به پنجرهٔ اتاق خواب او رساند و در حالی که ماسک ترسناکی بر چهره داشت با جیغ و فریاد وارد اتاق شد. جوزف گفت که می خواسته به فرزندانش یاد بدهد که هنگام خواب پنجرهٔ اتاق خوابشان را بازنگذارند. اما تا سال ها بعد از آن، کابوس های دزدیده شدن از اتاق خواب، مایکل را رها نکرد. این سوء استفاده ها از مایکل، زندگی اش در بزرگسالی را تحت شعاع خود قرار داد. مایکل در کودکی اغلب از تنهایی می گریست و گاهی اوقات با دیدن پدرش بیمار می شد یا حالت تهوع به او دست می داد. حتی در بزرگ سالی هم در بعضی اوقات هنگامی که دربارهٔ کتک خوردن دوران کودکی اش صحبت می کرد می گریست. اما با این وجود، پدرش را به عنوان شخصی که توانست استعدادش را کشف کند، همیشه مورد ستایش قرار می داد. پدر او علی رغم آنکه از فرزندانش سخت کار می کشید، اما دستمزد آن ها را برای خودش برنمی داشت و آن را همیشه به فرزندانش می داد. پدر مایکل می گوید: «مایکل هیچوقت علاقه ای به پول نداشت. م
ن سهم او را از پولی که از اجرای شب به دست آورده بودیم، به او می دادم و او روز بعد با آن پول، برای تمام بچه هایی که در همسایگی ما زندگی می کردند، بستنی یا آبنبات می خرید». او در «کتاب مون واک» که در سال ۱۹۸۸ در سن ۲۹ سالگی آن را نوشت می گوید: «چیزی که از دوران کودکی ام به یاد دارم، بیشتر کار است. من بر خلاف بسیاری از بچه های هم سن و سال خودم، از طرف پدر و مادرم وادار به رفتن بر روی صحنه نمی شدم. من عاشق خواندن بودم. روی صحنه بودن، برای من مانند نفس کشیدن، طبیعی بود. من این کار را انجام می دادم چون مجبور شده بودم. نه از طرف والدین یا خانواده ام؛ بلکه از طرف باطنم که در دنیای موسیقی زندگی می کرد … گاهی اوقات که از مدرسه به خانه برمی گشتم، فقط همین قدر وقت داشتم که کتاب هایم را زمین بگذارم و برای رفتن به استودیو آماده شوم. بعضی وقت ها تا آخر شب می خواندم. تا وقتی که از موقع خوابم می گذشت. روبروی استودیوی «موتاون» یک پارک قرار داشت. به خاطر می آورم که پشت شیشه می ایستادم و به بازی بچه ها در پارک نگاه می کردم. نمی توانستم یک چنین آزادی و زندگی بدون دغدغه ای را برای خودم تصور کنم. بیش از هر چیز آرزو می کردم که ای کا
ش من هم یک چنین آزادی ای داشتم که می توانستم خودم را از دست مشکلات خلاص کنم و مانند آن بچه ها باشم. ما در کارمان پیشرفت خیلی خوبی داشتیم اما به اندازهٔ افرادی که دو برابر خودمان سن داشتند، کار می کردیم … به عنوان رهبر گروه «جکسون فایو» حس کردم که نمی توانم حتی یک شب را تعطیل کنم. به یاد دارم که به خاطر بیماری تمام روز را در تختخواب گذرانده بودم و شب همان روز روی صحنه برنامه اجرا کردم. در اینطور مواقع تمرکز کردن بر روی اجرا، مشکل می شد اما من آنقدر کارهایی را که باید بر روی صحنه انجام می دادیم، خوب به خاطر سپرده بودم که می توانستم آن ها را در خواب نیز انجام بدهم … استعداد یک چیز خدا دادی است اما پدر به ما نشان داد که چگونه آن را رشد دهیم. ما برای او اجرا می کردیم و او از ما ایراد می گرفت. اگر خراب کنی، کتک می خوری. بعضی وقت ها با کمربند و بعضی وقت ها با شلاق. پدرم واقعأ به ما سخت می گرفت. مارلون همیشه موقع تمرینات دچار دردسر می شد. اما من برای اتفاقاتی که خارج از زمان تمرین رخ می داد، کتک می خوردم. پدر آن قدر مرا می زد و عصبانی ام می کرد که من تصمیم می گرفتم تمامی آن کتک ها را تلافی کنم. کفشم را از پایم بیرون
می آوردم و به سمت او پرتاب می کردم یا با مشت هایم با او می جنگیدم. به همین دلیل بود که بیشتر از برادرانم، کتک می خوردم. من متقابلأ با او می جنگیدم و پدرم هم مرا به شدت کتک می زد. مادرم می گوید که وقتی خیلی کوچکتر بودم نیز همین کار را انجام می دادم اما من چیزی به خاطر نمی آورم. یادم می آید که برای فرار از دست پدر به زیر میزها پناه می بردم و او را عصبانی تر می کردم. ما روابط متلاطمی با هم داشتیم… پدرم همیشه برای من یک راز بود و خودش هم این موضوع را می داند. یکی از چیزهایی که همیشه افسوسش را خورده ام این است که هیچوقت قادر نبودم رابطهٔ نزدیکی با او بر قرار کنم. او در طی سالیان، دیواری به دور خودش ساخته بود و وقتی که کارش را با گروه به پایان رساند، متوجه شد که برایش مشکل است که با ما رابطه برقرار کند… تا به امروز من بابت اینکه او بر خلاف بسیاری از والدین، پولی را که ما بدست می آوردیم، برای خود برنمی داشت، بسیار از او متشکر هستم. پدرم هرگز چنین کاری با ما نکرد. اما من هنوز هم او را نمی شناسم؛ و این برای پسری که تشنهٔ شناختن پدرش است، بسیار مشکل است. او هنوز هم برای من یک مرد اسرارآمیز است و شاید برای همیشه باشد …
نمی دانم من و برادرانم چه چیزی را انتظار می کشیدیم، اما کلوپ های شبانه چیز متفاوتی بودند. ما در بین کمدین های بد، افراد الکلی و زنانی که بر روی صحنه استریپتیز می کردند، برنامه اجرا می کردیم؛ و من تحت اعتقادات دین «یهوا» تربیت شده بودم. مادرم نگران بود که من وقتم را با افراد نامناسبی می گذرانم و با چیزهایی آشنا می شوم که باید چند سال دیرتر از آن ها مطلع شوم… ما در کافه ای در لس آنجلس برنامه اجرا می کردیم. من عادت داشتم در یکی از گوشه های صحنه بایستم و یکی از زنان استریپتیز به نام «مری رُز» را تماشا کنم. در آن زمان ۹ یا ۱۰ ساله بودم. آن دختر لباس هایش را از تنش بیرون می آورد و به داخل جمعیت پرتاب می کرد؛ و مردها آن ها را برمی داشتند و نعره می کشیدند. من و برادرانم کل این وقایع را تماشا می کردیم و پدرم اهمیت نمی داد … بعدها وقتی در سالن «آپولو» در «نیویورک» برنامه اجرا کردیم، من چیزی دیدم که واقعأ بر رویم تأثیر گذاشت زیرا هرگز فکر نمی کردم که چنین چیزی وجود داشته باشد. من تا آن زمان چند تا از زن هایی که استریپتیز اجرا می کردند را دیده بودم. اما آن شب، دختری با مژه های بسیار زیبا و موهای بلند بر روی صحنه آمد و بر
نامه اش را اجرا کرد. او اجرای فوق العاده ای داشت. اما یک دفعه، در پایان نمایش، کلاه گیسش را از سر برداشت، یک جفت پرتقال بزرگ از درون لباس زیرش بیرون کشید و معلوم شد که آن دختر، یک مرد بوده است. این واقعه بر روی من تأثیر گذاشت. من هنوز یک بچه بودم و حتی نمی توانستم چنین چیزی را تصور کنم. من به طرف تماشاچیان نگاه کردم. آن ها با شادی و به شدت تشویق می کردند. من به عنوان یک بچه، از این ماجرا درس گرفتم. شاید این اتفاق ذهن مرا به سمت تمرکز کردن بر جنبه های دیگر زندگی در بزرگسالی، آزاد کرد.» مشهور شدن. جکسون فایو از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ (۸ سالگی تا ۱۰ سالگی مایکل) در سطح وسیعی از منطقهٔ ایالت های غرب میانه آمریکا (Midwest) به اجرای برنامه پرداخت. آن ها مکررأ در کلوب های شبانهٔ سیاهپوستان و کلوپ های کوچکی که چیتلین سرکت (chitlin' circuit) نامیده می شدند به اجرا پرداخت؛ جایی که برنامهٔ آن ها اغلب مقدمه ای برای شروع استریپ تیزها (رقص های برهنه) و نمایش های جنسی مربوط به بزرگسالان بود. در ماه ژوئیه سال ۱۹۶۸ (۹ سالگی مایکل)، بری گردی، رئیس شرکت «موتاون رکوردز» با مشاهدهٔ استعداد این گروه با آن ها قرارداد بست و به آن ها اطمینان د
اد که ۳ تک آهنگ نسخت آن ها، شماره یک خواهد شد. در نوامبر سال ۱۹۶۹ (۱۱ سالگی مایکل)، جکسون فایو اولین تک آهنگ خود با نام «می خواهم برگردی» را منتشر کرد، که در مدت یک ماه و نیم، ۲ میلیون نسخه از آن به فروش رفت و شماره یک شد. تک آهنگ دوم گروه با نام «اِی بی سی» نیز در مدت ۳ هفته دو میلیون نسخه فروش کرد و شماره یک شد. تک آهنگ سوم و چهارم با نام های «عشقی که حفظ می کنی» و «آنجا خواهم بود» هم شماره یک شدند. شماره یک شدن ۴ تک آهنگ نخست گروه، آن هم پشت سر هم، رکوردی به نام آن ها کرد. مایکل از سال ۱۹۷۲ (۱۴ سالگی)، در کنار فعالیت در گروه، حرفهٔ انفرادی خود را نیز آغاز کرد. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵، ۴ آلبوم استودیویی تک نفره منتشر کرد. این کارها به عنوان قسمتی از قرارداد جکسون فایو با موتاون منتشر شدند و تک آهنگ های موفقی از جمله «راکین رابین»، «روز بابی»، «باید آنجا باشم» و همین طور تک آهنگ «بن» که در آمریکا شماره یک شد و برندهٔ جایزهٔ «بهترین ترانهٔ سال» از گلدن گلوب و همچنین نامزد یک جایزهٔ اسکار در زمینهٔ «بهترین موسیقی فیلم» شد، را منتشر کرد. فروش گروه از سال ۱۹۷۳ شروع به کاهش کرد. اعضای گروه از کمپانی موتاون به دلیل
این که نمی گذاشتند خود آن ها حق کنترل خلاقانه و دخالت در تولید آهنگ ها را در دست داشته باشند، ناراضی بودند. با وجود این، در همین دوران نیز چند تک آهنگ از جکسون فایو، در بین ۴۰ اثر برتر آمریکا قرار گرفتند. پس از این کشمکش ها، جکسون فایو در سال ۱۹۷۵ (۱۵ سالگی مایکل) کمپانی موتاون را ترک نمود. جکسون فایو پس از ترک شرکت موتاون، قرارداد جدیدی را در ژوئن ۱۹۷۵ با شرکت سی بی اس رکوردز امضا کرد و ابتدا به قسمت فیلادلفیا اینترنشنال رکوردز، و سپس به اپیک رکوردز پیوست. به دلیل رعایت حقوق شرکت نشر موسیقی قبلی به نام موتاون، برادران جکسون نام گروه را از جکسون فایو به به جکسونز تغییر دادند. مایکل در این دوران به بلوغ رسید و او از تغییرات صورت و ظاهرش ناراضی بود. به همین دلیل رژیم غذایی خود را تغییر داد و گیاه خوار شد. بعد از تغییر نام، گروه به اجراهای بین المللی خود ادامه داد و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۴ (از ۱۵ تا ۲۴ سالگی مایکل) شش آلبوم استودیویی دیگر منتشر کرد. در همین مدت، مایکل ترانه نویس اصلی جکسونز بود. او آهنگ های موفقی همانند «بدنتو تکون بده (برو پایین)»، «آینجا هتل» و «می تونی حسش کنی؟» را نوشت.
زمان شاه (شاه زمان درانی) ۱۷۹۳–۱۸۰۰ (شاه زمان) برای حفظ قلمرو پدر بزرگش و حفظ حکومت درانی از فروپاشی با وجود داشتن منابع کم تلاش گسترده کرد اما نتوانست از قلمرو خود محافظت کند و توسط برادرش شاه محمود و بارگزیی ها در زمستان ۱۸۰۰ دستگیر و بعداً کور (نابینا) شد او کابل را به قصد هندوستان جبرا ترک کرد بعد از شکست در نیمله در سال ۱۸۰۹ او دوباره در سال ۱۸۴۱ به افغانستان بازگشت و به طور خلاصه با شجاع پیوست اما یکسال بعد دوباره به لودیانا هندوستان برگشت و در همان جا فوت کرد و به خاک سپرده شد. حمله به هندوستان. میرمحمدصدیق فرهنگ می نویسد: «زمانشاه مردی جاه جهاد طلب بود. بزرگترین آرزوی او این بود که مانند جدش احمدشاه به هند لشکر کشیده، به مقاومت مسلمان های هند در برابر سیک ها و مرهته سهیم شوند و قسمت های شمالی آن را دوباره در تحت اداره امپراطوری بزرگ درانی قرار دهد.» او در ادامه مینویسد: «علاوه بر میل که خودش (زمانشاه) به فتح هند داشت، نامه هایی از شاه عالم، تیپو سلطان و سایر امرای مسلمان هند به او رسیده و از او خواهش شده بود که برای سرکوبی مرهته و سایر سرکشان هندو به سوی دهلی حرکت نماید.» خلاصه این که زمان شاه یک شاه
مدبر بود نیت ایش ای بود که به برادران مسلمان ساکن هند خویش نصرت کند و حیثیت امت مسلمه بر جای شوند. ولی با خیانت بزرگ روبرو شد. برادر ایش شاه محمود با تشویق پرنگی ها و ایرانی ها از هرات به او حمله کرد و او را با توسط یک رهبر فومی شینواری در ننگرهار دستگیر کرد. و تمام پلان و تدبیر او را خراب کرد. در هند دولت گورکانی دیگر حیثیت دولت مرکزی آن کشور را از دست داده بود. و اتحاد مرهته نیز پس از جنگ پاتی پات دیگر توان سابق را نداشت و درگیر مشکلات داخلی شده بود. در این میان نفوذ انگلیس در هند روز به روز بیشتر میشد و قوای سیک ها نیز در پنجاب در حال قدرت گرفتن بود. روش استعماری انگلیس در ۵۰ سال اخیر، مردم و سایر امرای هندی را از خواب غفلت و حسن ظن نسبت به اروپایی ها بیدار کرده بود و حالا آنان از قدرت گرفتن اروپایی ها در هند وحشت داشتند. همین بیداری، به امرای هندی برای درخواست کمک یا اتحاد با افغانستان انگیزه میداد. و درخواست های امرای هند، زمان شاه را برای اجرای نقشه هایش در هند مصمم تر میکرد. سر ویلیام جان کی در این مورد چنین نوشت: «تمام دشمنان انگلیس در هند چشم به سوی کابل داشتند...» کمپانی هند شرقی که از این پیشامدها
و به خطر افتادن مستعمراتش در هند به وحشت افتاده بود آغاز به انجام اقداماتی برای مقابله کرد که نتیجه آن مداخلات سیاسی و نظامی بریتانیا تا حداقل یک قرن در کشورهای شمال هند از جمله افغانستان بود. کاپیتان مالکم سفیر انگلیس در ایران مینویسد: زمان شاه یکی از قوی ترین دشمنان قدرت انگلیس در هندوستان است، و اوست که می تواند بدون کمک خارجی، فقط با قوت خود در هندوستان سرازیر شود. کاپیتان مالکم همچنین می نویسد که: هیچ چیز مانع کشورگشایی زمان شاه گردیده نمی تواند، به جز آنکه در مملکتش نفاق ایجاد گردد، و او را از جهانگیری بازدارد. سید محمد صدیق فرهنگ نویسنده کتاب "افغانستان در پنج قرن اخیر" درباره اقدامات انگلیس برای مقابله با افغانستان در حمله به هند چنین مینویسد: ... انگلیس ها دو راه در پیش داشت. یکی اعزام قوا به دهلی و پنجاب برای جلوگیری از پیشرفت افغان ها در داخل هند و دیگری تهدید دولت درانی توسط یک دولت ثالث. منابع. ترجمه عبدالصمد نبی زاده
شاه محمود درانی چهارمین و ششمین پادشاه حکومت دُرانی (اَبدالی) و پسر تیمورشاه درانی می باشد. شاه محمود به کمک وزیر فتح خان دوبار به سلطنت رسید. محمود درانی پسر تیمورشاه درانی، چهارمین شاه سلسله درانی بود که پس از کور کردن برادرش شاه زمان به سلطنت رسید. پس از مرگ تیمورشاه درانی در سال ۱۷۹۳ پسر او شاه زمان توانست با زندانی کردن به برادرانش از آنها بیعت بگیرد و به سلطنت برسد، البته دو تن از پسران دیگر تیمورشاه یعنی همایون و محمود در میان زندانیان نبودند و بیعت هم نکردند به همین خاطر شاه زمان مجبور شد که برای حفظ تاج و تختش با آنها بجنگد. همایون حکمران قندهار زیر بار بیعت با شاه زمان نرفت شاه زمان هم به قندهار لشکر کشید. همایون برای نبرد با او از شهر خارج شد ولی سپاهیانش بدون نبرد تسلیم شدند.
در زمین شناسی، اصطلاحات راست لغز و چپ لغز به مؤلفهٔ افقی جابه جایی قطعات در هر یک از دو طرف یک گسل گفته می شوند. این اصطلاحات به جهت هایی نسبی اشاره دارند؛ زیرا در صورتی که زاویهٔ دید از بالا باشد، جابه جایی قطعات نسبت به یکدیگر تعریف می شود. در صورتی که ناظر یک طرف خط گسل بایستد و به طرف دیگر نگاه کند اگر حرکت طرف دیگر را به سمت دست راست خود ببیند، گسل از نوع راست لغز است و و اگر به سمت دست چپ خود ببیند، گسل از نوع چپ لغز است.
آزی یا آسی اصطلاحی ست عامیانه در میان انگلیسی زبانان که برای نامیدن شهروندان یا هر چیز منشأ گرفته از استرالیا به کار می رود. این کلمه در استرالیا، نیوزیلند، بریتانیا و ایرلند اُزی (oz-ee) تلفظ می شود اما در آمریکا و کانادا معمولاً به شکل آسی (aw-see) تلفظ می شود.
انسفالیت آمیبی گرانولوز یا (GAE)، یک بیماری دستگاه عصبی مرکزی است که توسط گونه هایی خاص به ویژه آکانتاموبا و بالاموثیا ایجاد می شود.
سیلیکات () یک ترکیب شیمیایی با بار منفی از سیلیسیم است بیشتر سیلیکات ها، اکسیدی اند اما علاوه بر آن ها، هگزافلوئوروسیلیکات () هم گونه ای دیگر از سیلیکات ها است. این دو دسته تنها گونه های سیلیکات ها نیستند. بیشتر سیاره های سنگی، ماه های سنگی، سیارک ها و البته پوستهٔ زمین از سیلیکات ها ساخته شده اند. ماسه، سیمان پورتلند و هزاران کانی در زمین نمونه هایی از این ماده اند. ترکیب های سیلیکاتی و از جملهٔ آن ها کانی های سیلیکات همگی از آنیون سیلیکات ساخته شده اند که بار منفی آن ها با یک کاتیون خنثی شده است. کاتیون های گوناگونی سازندهٔ این ترکیب ها است. ساختار. در بیشتر سیلیکات ها و البته در کانی های سیلیکات، سیلیسیم، ساختار چهاروجهی به خود می گیرد و با چهار اکسیژن در چهار سویش دربر گرفته می شود. در این ساختار پیوندهای شیمیایی از قاعدهٔ هشت تایی پیروی می کند. گاهی چهاروجهی ها به صورت های جدا در مرکز ساخته می شوند ولی بیشتر دیده شده که از راه های گوناگون به هم پیوسته اند برای نمونه به صورت جفت جفت() یا به صورت حلقه ای (). معمولاً آنیون های سیلیکات به صورت تک زنجیره ای، دو زنجیره ای، صفحه ای یا در ساختارهای سه بُعدی اند.
بیشتر این ترکیب ها در شرایط معمولی، در آب، بسیار کم محلول اند. در محلول. سیلیکات ها در حالت جامد فراوان اند اما در حالت محلول کمتر دیده شده اند. آنیون باز مزدوج سیلیسیک اسید است. محلول های سیلیکات بیشتر به صورت آمیخته با دسته سیلیکات های فشرده و به صورت جزئی پروتون دار شده دیده می شوند. سیلیکات در هندسهٔ ناچهاروجهی. سیلیکات ها بیشتر در هندسهٔ چهاروجهی به دور سیلیسیم شناخته می شوند با این حال می توانند شکل های بالاتر را هم بپذیرند. یک نمونهٔ شناخته شدهٔ آن هگزافلوئوروسیلیکات () است که ساختاری هشت وجهی دارد. در فشارهای بسیار بالا حتی هم چنین هندسه ای را می پذیرد، در کانی استیشویت چنین است که در آن یک چندریختی سیلیسبا چگالی بالا در گوشتهٔ پایینی زمین یافت می شود. چنین ساختاری در اثر یک برخورد ناگهانی یک شهاب سنگ پدید آمده است. سیلیسیم هشت وجهی در قالب هگزاهیدروکسی سیلیکات در تائوماسیت دیده شده است. چنین کانی در طبیعت بسیار کمیاب است اما در هنگام ساخت سیمان و بتن در میان کلسیم سیلیکات هیدرات ساخته می شود.
• به منظورافزایش سطح فضای سبز منطقه وایجاد فرصت های تفریحی، اجتماعی و ورزشی برای شهروندان وجوانان منطقه، بوستان شهید توکلی دریکی ازپرجمعیت ترین ومستعدترین محلات منطقه احداث و به بهره برداری رسید. این بوستان با وسعت ۱۴۰۰۰ مترمربع شامل زمین بازی کودکان، آبنما، سرای محله دهقان، بازار میوه و تره بار نظام آباد است، این بوستان درانتهای خیابان شهید مدنی واقع شده که دارای فضاهای متعدد ورزشی تفریحی واجتماعی است.
سد انحرافی شبانکاره در شهر سعدآباد و در ۶۰ کیلومتری شمال بوشهر و بر روی رودخانه شاپور قرار دارد. این بند به منظور انحراف آب رودخانه شاهپور به کانال های آبیاری بخش آب پخش در سال ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۹ خورشیدی توسط «بانک کشاورزی و پیشه و هنر» (بانک کشاورزی سابق) احداث گردید. سد انحرافی شبانکاره به واسطه قرار گرفتن در شهرک فرهنگیان شهر سعدآباد به سد سعدآباد نیز شهرت یافته و به عنوان یکی از جاذبه های گردشگری سعدآباد شناخته می شود. مدیریت تنظیم و کنترل خروج آب این سد در کانال آب توسط تأسیسات که در ساختمان فوقانی سد قرار دارد انجام می گیرد. عملیات ساخت و مشخصات. در حین عملیات ساخت سد انحرافی شبانکاره، ساختمان محل اسکان کارگران و مهندسان و همچنین ساختمان مدیریت سد ساخته شد که به لحاظ معماری در زمان ساخت منحصر به فرد بود و از آنجا که تنها مکانی بوده که قبل از ساخت پل بر روی رودخانه شاپور وجود داشته، در تاریخ معاصر شهر سعدآباد و خاطرات جمعی مردم شهر از جایگاهی ویژه برخوردار است. سد انحرافی شبانکاره دارای ظرفیت آبگیری ۶ متر مکعب در ثانیه، متوسط سالانه آب انحرافی۸۶ میلیون متر مکعب، ارتفاع ۵/۳ متر، طول تاج ۱۱۰ متر و یک عدد کانال ا