Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تک پایه یا مونوپاد از دو واژه Mono به معنی "خود یا تک" و Pod به معنی "دسته یا میله" برگرفته شده است. مونوپاد وسیله ای است که دوربین عکاسی به آن متصل می شود و لرزش را تا حدی از بین می برد. ساختمان تک پایه، همانند ساختمان پایه در سه پایه ها، تلسکوپی است و ارتفاع دوربینی را که توسط یک پیچ به سر سه پایه متصل می شود نسبت به زمین افزایش یا کاهش می دهد. در قسمت سر آن در مدل های پیشرفته تر چندین بخش مفصلی متحرک وجود دارد. یکی از استفاده های اصلی تک پایه ها، تحمل وزن دوربین و لنز است. این مسئله زمانی کاربرد دارد که قرار باشد مدت عکاسی طولانی شود و نیاز به تغییر دادن دائمی دوربین نیز وجود داشته باشد. از تک پایه ها در عکاسی حیات وحش، عکاسی ورزشی، عکاسی از موزه ها و هنگامی که چرخش سریع دوربین در جهت افقی برای عکاسی مورد نیاز است، مانند ثبت عکس های پنینگ، بیشتر استفاده می شود. به طور کلی می توان موارد زیر را به عنوان برتری آن ها نسبت به سه پایه ها بیان نمود: البته برای ثبت عکس های با بیشترین کیفیت ممکن، یا عکاسی های نیازمند نوردهی بالا (عکاسی در نور کم)، یا برای ثبت عکس هایی با نوردهی های متفاوت از سوژه ای ثابت، بازهم بیش
تر عکاسان به سراغ سه پایه ها می روند ولی لازم به ذکر است که تک پایه ها را نیز مانند سه پایه ها می توان ثابت بر روی زمین قرار داد، که این کار توسط قطعه ای جانبی با عنوان ثابت کننده انجام می شود.
لنز التراواید به لنزی گفته می شود که فاصله کانونی آن از عرض فیلم یا سنسور کوتاه تر باشد. با این اوصاف، اصطلاح لنز سوپر واید نشان دهنده طیف وسیعی از لنزها، نسبت به اندازه سطح حساس عکاسی در دوربین های مورد استفاده می باشد. یک لنز ۳۵ میلیمتری در یک دوربین قطع کوچک، جزو لنزهای واید، و لنزی با همان فاصله کانونی در یک دوربین قطع متوسط ۶۴۵ جزو لنزهای سوپر واید و در دوربین قطع متوسط ۶۷، جزو لنزهای چشم ماهی است. لنز چشم ماهی و لنزهای سوپر واید. لنزهایی که دارای زاویه دید فوق العاده گسترده ای هستند، دو گونه اند: لنزهای چشم ماهی با اعوجاج خطی (به شکل بشکه خمیده) و لنزهایی که اعوجاج خطی ندارند. وجود یا عدم وجود اعوجاج خطی (بشکه ای) در یک لنز، فارغ از عدد فاصله کانونی آن، وجه مشخصه لنزهای چشم ماهی و سوپر واید است.
عنبرنهنگیان بالاخانواده ای از آب بازسانان دندان دار است که شامل سه گونه نهنگ می شود: نهنگ عنبر در سرده «عنبری ها»، نهنگ عنبر ریزقد و نهنگ عنبر کوتوله در سرده «کوچک عنبری ها». توصیف ظاهری. نهنگ عنبر بزرگ ترین آب بازسان دندان دار است و طول نرهای آن میان ۱۵ تا ۱۸ متر و وزنشان میان ۴۵ تا ۷۰ تن است. دو گونه عضو کوچک عنبری ها جثه هایی به مراتب کوچک تر دارند؛ با طولی میان ۲٫۵ تا ۳٫۵ متر و وزنی کمتر از ۵۰۰ کیلوگرم. نهنگ های عنبر باله هایی شبیه به پارو دارند. فک پایینی آن ها به نسبت فک بالایی همواره باریک و کوچک است. سوراخ تنفسی این جانوران در سوی چپ سر قرار دارد. همه آن ها دارای تعداد زیادی دندان های همانند هم و هم اندازه اند. در بعضی موارد دندانی در فک بالایی دیده نمی شود و این برای همه نهنگ های عنبر صدق می کند. چشمان نهنگان عنبر توانایی گردیدن در کاسه چشم را ندارند و آن ها تنها می توانند به جلو نگاه کنند. از این رو پژواک یابی برای آن ها مهم تر از دیگر حس ها به جایابی و یافتن غذا توسطشان کمک می کند. ویژگی دیگر این جانوران داشتن بخشی عنبرساز در پیشانیشان است. عنبر ماده ای سفیدرنگ، چرب، و نیمه مایع در سر این نهنگان اس
ت که به آن ها در حفظ تعادل و شنا در اعماق آب کمک می رساند. نهنگان عنبر با فروبردن آب سرد از بینی خود به درون باعث سخت شدن عنبر (اسپرماستی) و در نتیجه پایین رفتن در عمق می شوند. با پمپ کردن خون گرم به سوی این عضو، عنبر حالت رقیق پیدا می کند و نهنگان را به سطح آب می رساند. همه گونه های عنبرنهنگیان برای به دست آوردن غذا به ژرفاهای بسیار زیاد می روند، با این حال گمان بر این می رود که نهنگ عنبر به دلیل جثه بزرگترش تا اعماق بیشتری پایین رود. آن ها از ماهی، ماهی مرکب، و حتی کوسه ها تغذیه می کنند.
جنس ضعیف: گزارشی از وضعیت زنان جهان اثری از اوریانا فالاچی، نویسنده و روزنامه نگار ایتالیایی است. این کتاب از نخستین آثار فالاچی است و نسخه اصلی آن در سال ۱۹۶۱ میلادی چاپ شده است. فالاچی در این کتاب، گزارشی از سفرهای خود به نقاط مختلف جهان را ارائه کرد که برای هفته نامه L'Europeo انجام شد (کشورهای پاکستان، هند، مالزی، ژاپن و آمریکا). وی مشاهدات مستقیمش را دربارهٔ وضعیت زنان در این کتاب گردآوری کرده است.
اصل آفبا (در زبان آلمانی Aufbau به معنی بنا کردن می باشد) در شیمی کوانتوم بیان گر روش و اساس پر شدن لایه های الکترونی در اوربیتال ها است. بر اساس این اصل در هنگام پر شدن لایه های اوربیتالی ابتدا الکترون در لایه های پایدار تر پایین قرار می گیرد و سپس لایه های با انرژی بالاتر پر خواهد شد. این اصل نخستین بار توسط ولفگانگ پاولی مطرح شد. در واقع اساس پر شدن اوربیتال ها سطح انرژی اوربیتال هاست به طوری که الکترون ها تمایل دارند ابتدا زیرلایه هایی را پر کنند که تراز انرژی کمتری را دارند. اساس پر شدن زیر لایه ها بهn+l وابسته است. (البته در صورت برابر شدن n+l دو یا چند اوربیتال مختلف اول اوربیتالی پر می شود که n کوچک تر و سطح انرژی کمتر و پایداری بیشتری دارد)
سرپایه قطعه ای است که به عنوان رابط بین دوربین عکاسی و سه پایه یا تک پایه بکار می رود؛ به این ترتیب که از طریق صفحه ای، به زیر دوربین عکاسی پیچ می شود و با کمک یک گیره به سه پایه یا تک پایه متصل می شود. سرپایه ها به دو گونهٔ سرپایهٔ گوی دار (Ball Head) و سرپایهٔ بدون گوی تقسیم می شوند. سر پایهٔ گوی دار، برای تنظیم موقعیت از یک گوی استفاده می کند و معمولاً فقط یک گیره دارد که چرخش گوی را قفل می کند. وقتی گوی آزاد باشد، می توان دوربین را در همهٔ جهت ها چرخاند. 'سر پایهٔ بدون گوی، برای هرکدام از سه زاویهٔ عمودی، افقی و چرخش، سه گیرهٔ مجزا دارد؛ به این ترتیب که برای تغییر یکی از زوایا، باید گیره اش را آزاد کرد و در این حالت دو زاویهٔ دیگر تغییر نمی کنند.
جام جهانی فوتبال ۱۹۷۰ یا نهمین دوره جام جهانی فوتبال در کشور مکزیک برگزار شد. این بازی ها از ۳۱ مه تا ۲۱ ژوئن ۱۹۷۰ انجام گرفت. شانزده تیم در ۳۵ بازی به مصاف هم رفتند. بازی ها در ۴ گروه برگزار شد و دو تیم اول هر گروه به مرحله دوم می رفتند. در مرحله دوم تیم ها به صورت دو به دو و حذفی به مصاف هم رفتند. در نیمه نهایی برزیل مقابل اروگوئه به برتری رسید و ایتالیا در بازی قرن مقابل آلمان غربی با نتیجه ۴–۳ به پیروزی رسید. ایتالیا پس از این بازی سخت و طاقت فرسا در مقابل برزیل در فینال با نتیجه چهار بر یک شکست خورد. با این پیروزی برزیل برای سومین بار به قهرمانی در جام جهانی رسید و طبق قوانینی که ژول ریمه تعیین کرده بود توانست جام ژول ریمه را برای همیشه به خانه ببرد. اگر در این مسابقه ایتالیا پیروز می شد آنها برنده جام ژول ریمه می شدند زیرا آنها نیز قبل از این جام ۲ بار قهرمان جام جهانی فوتبال شده بودند. در نهایت برزیل به مقام اول، ایتالیا به مقام دوم، آلمان غربی به مقام سوم و اروگوئه به مقام چهارم رسیدند.
مردم گیاه شناسی روش علمی مطالعهٔ رابطهٔ بین انسان، گیاه از دیرباز تاکنون است. مفهوم کلی. مردم گیاه شناسی در یک تعریف کلی، علم ممنرابطهٔ بین انسان و گیاهان است. این رابطه از زمان آغاز فرهنگ و تمدن انسانی وجود داشته است. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که انسان های نئاندرتال از گیاهان استفاده می کردند. تاریخچه. پیشینه مردم گیاه شناسی به زمان یونان باستان بازمی گردد و کتاب هایی راجع به استفاده های گیاهان در این دوره تألیف می شد. در قرن نوزدهم توجه به گیاهان و استفادهٔ آن ها در کشورهای توسعه یافته و توسعه نیافته و گردآوری اطلاعات آن ها در قالب فولکلور، و نه به صورت علمی گسترش پیدا کرد. مردم گیاه شناسی به صورت یک رشتهٔ علمی در دوره های بعدی شکل می گیرد؛ در سال ۱۹۸۶ واژهٔ مردم گیاه شناسی را یک باستان شناس به نام جان هارش برگر برای ارجاع به روش مطالعهٔ یک فرهنگ گیاهی که در کلرادوی آمریکا کشف شده بود وضع کرد. مردم گیاه شناسی به تدریج برای مطالعهٔ رابطهٔ بین انسان و گیاهان در فرهنگ های جدید و قدیم به ویژه با تأکید بر توسعهٔ پایدار گسترش پیدا کرد. تحولاتی که در این رشته وجود داشته است این رشته را به عنوان یک رشتهٔ جامع
شکل داده است: مردم گیاه شناسی به عنوان یک رشتهٔ علمی و دانشگاهی قبل از هر چیز ریشه در مطالعهٔ گیاهان دارد؛ و گیاه شناسی به نوبهٔ خود برخاسته از علاقه به مطالعه و یافتن گیاهان برای درمان انواع بیماری هاست؛ بنابراین می توان گفت پزشکی و گیاه شناسی دو جزء جدایی ناپذیر این رشته اند. مردم گیاه شناسی اولیه صرفاً یک جریان دانشگاهی بود که به اهمیت اقتصادی گیاهان و کاربرد آن ها برای استفاده های به روزتر و جدیدتر مانند علم پزشکی نوین محدود می شد و دغدغهٔ کمتری نسبت به فرهنگ های بومی، چگونگی مالکیت منابع زیستی و ادارهٔ آن ها داشت. روش های آن کمی و توصیفی بود و داده های آن شامل فهرست بندی گیاهان و چگونگی استفاده از آن ها که مردم گیاه شناسان از طریق کار میدانی و با تکیه بر رؤسای قبایل، رهبران مذهبی و پزشکان محلی جمع آوری می کردند. در این مرحله به جنبه های شناختی فرهنگ که می توانست از مطالعهٔ بین انسان و گیاهان حاصل شود توجه نمی شد و این مسئله بدین جهت بود که رشتهٔ مردم گیاه شناسی هنوز با رشته و داده های مردم شناسی فاصله داشت. طی تحولاتی که با گذشت زمان ایجاد شد این نقص ها را در رشتهٔ مردم گیاه شناسی برطرف ساخت: به کارگیری
روش های همه جانبهٔ مشاهد همچون مشاهدهٔ مشارکتی، مشاهده، به کارگیری فرضیات در تحقیق، و تلفیق رویکردهای کمی و کیفی و توصیفی و تحلیلی از جملهٔ این تحولات بود. به تدریج این رشته نه تنها در حوزهٔ فرهنگ های بومی به یک دید همه جانبه و کلی نگر متمایل شد، بلکه دامنهٔ خود را به مرزهای فرابومی نیز کشاند و با تأکید بر جامعهٔ انسانی و فرهنگ آن به طور کلی به سمت کامل تر شدن سوق یافت و جایگاه خاصی به ویژه در انسان شناسی به خود اختصاص داد. رابطه با دیگر رشته ها. امروز مردم گیاه شناسی تمام جنبه های رابطهٔ بین انسان و گیاهان را در نظر می گیرد و تنها مطالعهٔ استفادهٔ انسان ها از گیاهان نیست و از لحاظ روش و داده ها پلی بین علم مربوط به گیاهان و انسان شناسی به شمار می رود. ویژگی مهم این علم چندرشته ای بودن آن است و داده های آن از علوم مختلف از جمله گیاه شناسی، کشاورزی، انسان شناسی، شیمی، پزشکی، زبان شناسی، تاریخ و باستان شناسی به دست می آید. بخشی از این روابط بدین خاطر است که استفاده از گیاهان محدود به استفاده های غذایی یا دارویی آن ها نیست؛ موارد مختلفی از استفاده های گیاهان شامل موارد زیر است: تهیهٔ لباس، سم، کود، غذای دام، ابز
ار دفاعی، ساختن پناهگاه، وسیله و ابزار شکار، و استفاده های تزئینی، تفننی، تفریحی، آیینی، جادویی و مذهبی؛ بنابراین علاوه بر نوع استفاده از گیاهان، جنبه های مختلفی از رابطه ای که انسان با گیاهان برقرار می کند وجود دارد که شناخت و مطالعهٔ آن ها جنبه های ژرف و عمیقی از ویژگی های فرهنگ و نوع انسان را نشان می دهد. مثلاً مطالعهٔ شیوه های نامگذاری و طبقه بندی گیاهان در جوامع مختلف؛ یا این که مردم چه ارزش و جایگاهی برای انواع گیاهان در فرهنگ خود قائلند؛ چه گیاهانی را انسان ها پرورش می دهند و این گیاهان اهلی در مقابل گیاهان وحشی چه تفاوتی از نظر فرهنگی برای آنان دارند؛ چرخهٔ حیات و فصل ها در فرهنگ های مختلف چگونه مشخص می شود؛ یا رابطهٔ عاطفی که انسان با گیاهان دارد چه معانی و ویژگی هایی دارد. کاربردها. مطالعات مردم گیاه شناسی کاربردها و اهمیت خاصی دارد که می توان به مهمترین آن ها به صورت زیر اشاره کرد: مباحث. امروز یکی از نکاتی که دربارهٔ مردم گیاه شناسی مطرح است یک بحث روش شناسی و اخلاقی است. این مسئله مربوط به دانش سرّی پزشکی اقوام بومی است و حول این محور است که آیا این دانش سری باید مکتوب شود و به منظور استفاده در ج
هت بهبود شرایط پزشکی و بهداشت و... مورد مطالعه قرار گیرد یا آن که باید همچنان غیرمکتوب باقی بماند. مسئلهٔ دیگر مربوط به چگونگی گردآوری داده هاست؛ و این بحث را پیش روی انسان شناسی به طور کلی و مردم گیاه شناسی به طور خاص قرار می دهد که آیا متخصصان و محققان این رشته از نظر اخلاقی و انسانی مجازند با اطلاع رسان ها و افراد بومی به سان اشیاء و صرفاً برای گردآوری اطلاعات مورد نیاز خود استفاده کنند. گذشته از چنین مسائل و مشکلاتی که در مردم گیاه شناسی مانند هر علم دیگری می تواند وجود داشته باشد، مردم گیاه شناسی تأثیرات زیادی در مسائل مربوط به جوامع امروزی دارد و تغییرات عمده ای را در خط مشی های سیاسی و فرهنگی ایجاد می کند. مردم گیاه شناسی با تأکید بر هویت های محلی و قومی در مقابل جهانی سازی یا جهانی شدن قرار می گیرد. جهانی شدن به معنای یکسان سازی و از بین بردن تفاوت ها و هویت های محلی است. مردم گیاه شناسی با رویکردی که به اهمیت و جایگاه و لزوم هویت های قومی و محلی و حفظ آن ها تأکید می کند، در واقع در مقابل جهانی شدن قرار گرفته و آن را با چالش های جدی مواجه می کند. علاوه بر این، مردم گیاه شناسی سیاست و امر سیاسی را تحت
تأثیر خود قرار می دهد. چگونگی سیاست گذاری در زمینه های پزشکی و درمانی، فرهنگی، تنظیم فضاهای سبز شهری، سیاست های حفظ جنگل ها و محیط زیست، مالکیت منابع و... مواردی هستند که مردم گیاه شناسی از طریق آن ها در ارتباط با منابع سیاسی قرار می گیرد و موجب می شود این رشته بیش از پیش به حوزهٔ کاربردی (انسان شناسی کاربردی) نزدیک شود. یکی دیگر از مسائل مرتبط با مردم گیاه شناسی مسئلهٔ جنسیت است. در این رشته از بدو شکل گیری یک تفکیک جنسیتی وجود دارد. در جوامع اولیه زنان بیش از افراد دیگر با گیاهان در ارتباط بودند و گیاهان را جمع آوری و کشت می کردند، پرورش می دادند و برای درمان، پخت وپز و... استفاده می کردند. این رشته می تواند قشربندی جنسیت و بحث جنسیت را تحت تأثیر قرار داده و به حل مسائل و روشن شدن موضوعات آن کمک کند؛ مسائلی از جمله این که آیا می توان زن را مساوی طبیعت و مرد را مساوی فرهنگ قرار داد؛ یا این که هر کدام از دوجنس چه نقش هایی دارند یا باید داشته باشند و... در مجموع، مردم گیاه شناسی رشته ای غنی است که امروزه به سرعت در حال گسترش و رشد است. این رشته می تواند سهم عمده ای در انسان شناسی و گسترش آن داشته باشد؛ به خصوص
این که باعث پیوند این رشته را با حوزه های کاربردی و علوم زیستی و سایر علوم و استفادهٔ متقابل تمام این رشته ها از نتایج و دست آوردهای یکدیگر شود.
گریپ یک نوع خشاب باتری است که به زیر دوربین متصل می شود و دو کارکرد مفید دارد: در مورد تأمین انرژی، اولین کارکرد گریپ این است که امکان پذیرش دو باتری دارد، در نتیجه دوربین می تواند دو برابر حالت معمولی انرژی داشته باشد. برای اتصال گریپ به دوربین قسمتی هم اندازهٔ باتری دارد که پس از برداشتن در ِ قسمت باتری، در آن فرو می رود. علاوه بر آن پیچی دارد که در مادگی پیچ ِ سه پایه دوربین قرار گرفته و از این طریق کاملاً محکم می شود. البته مشخص است که زیر گریپ مادگی ِ دیگری برای اتصال به سه پایه وجود دارد.
اجاق برقی یا اجاق الکتریکی، نوعی اجاق است که جریان برق را به گرما برای آشپزی و پخت وپز تبدیل می کند. تاریخچه. در ۲۰ سپتامبر ۱۸۵۹ میلادی، جورج بی. سیمپسون (George B. Simpson)، دارندهٔ امتیاز اختراع شمارهٔ ۲۵٬۵۳۲ آمریکا، برای الکتروهیتر که رویهٔ گرمادهنده ای از سیم پیچ پلاتین بود و به کمک باتری نیرو می گرفت را برای نخستین بار ساخت. این رویهٔ سیم پیچ پلاتین برای گرم کردن اتاق ها@12@، جوشاندن آب و پختن و گرم کردن مواد خوراکی نیز به کار می رفت. این چنین بود که چند سال پس از این ثبت اختراع، اجاق های الکتریکی ساخته شدند. قابلمه هایی که برای اجاق هایی که با سیم پیچ ها کار می کنند استفاده می شوند، از جنس فولاد مغناطیسی هستند. یکی از ویژگی های فولاد مغناطیسی این است که وقتی در معرض میدان الکترومغناطیسی قرار می گیرد، الکترون های آن به جنبش درمی آیند و در نتیجه، از این تکاپوها ظرف فولادی گرم می شود و گرمای خود را به غذای درون خودش می دهد و غذا می پزد. منابع. "دائرةالمعارفِ چگونه وسایل کار می کنند"، نوشتهٔ ژویل لوبوم و کلمان لوبوم، ص۳۷.
لیوبا (به روسی: "Люба") نام یک بچه ماموت تندرای ماده است که نزدیک ۴۰٬۰۰۰ سال پیش در سن یک ماهگی مرد. لیوبا به احتمالی بهترین و سالم مانده ترین ماموت مومیایی در جهان است. مومیایی این بچه ماموت در ماه مه سال ۲۰۰۷ میلادی توسط یک شکارچی گوزن شمالی در شبه جزیره یامال در مناطق قطبی روسیه پیدا شد. نام آن «لیوبا» گذاشته شد که کوچک شده ی واژه «لیوبف» (در روسی: "Любовь") به معنای «عشق» در زبان روسی است. وزن این ماموت در هنگام یافت شدن ۵۰ کیلوگرم بود و طولی برابر ۸۵ سانتی متر داشت. اندازه آن از خرطوم تا سر به ۱۳۰ سانتی متر می رسید که طول آن را برابر با طول یک سگ درشت پیکر می کرد. بر پایه بررسی های انجام شده با مقطع نگاری رایانه ای، گمان بر این می رود که لیوبا به دلیل خفگی در گِل جان سپرده باشد. در هنگام مرگ، لیوبا به همراه گروه خود در حال گذر از بستر رودخانه ای بودند که به دلیل جثه کوچک، او فرصت بیرون آوردن خود از گل ها را پیدا نمی کند و به درون آن کشیده می شود. مرگ در درون گل ها اندام های درونی لیوبا را به خوبی نگهداری کرده است و دانشمندان حتا توانسته اند بازمانده شیر درون معده لیوبا را که از مادر نوشیده بود، شناسایی ک
نند. پوست و اندام های لیوبا همگی در وضعیتی عالی باقی مانده اند. مومیایی لیوبا تاکنون در نمایشگاه ها و موزه های تاریخ طبیعی متعددی در سراسر جهان به نمایش گذشته شده است. پیوند به بیرون. بچه یخی ، نوشتاری دربارهٔ لیوبا در مجله جغرافیای ملی، به زبان انگلیسی.
سرآب جایی است که آب از چشمه ساران نزدیک به هم می جوشد و تشکیل رودی بزرگ می دهد. سرآب آبی جوشان و جاری است که جریان آب هم می تواند درونی یا زیرزمین باشد و هم می تواند بیرونی یا در روی زمین جریان داشته باشد. جریان آب در زیرخاک، سنگ و صخره ها باعث پاکی و تصفیهٔ آب از هر آلودگی به ویژه املاح می گردد. آب های سرآب ها در روی زمین در ردیف پاک ترین و سالم ترین آب های شیرین هستند. شهرستان نهاوند دارای بیشترین سرآب ها در ایران است. در قدیم، باغ و زمینی که نزدیک آب و سرچشمه یا ابتدای نهر و رودخانه باشد را سرآب می نامیدند.
نیکلای الکساندرویچ بردیایف (۱۸ مارس ۱۸۷۴ – ۲۴ مارس ۱۹۴۸) فیلسوف سیاسی و مذهبی اهل اوکراین، از نوجوانی شیفته فلسفه بود و با آراء شوپنهاور و کانت و هگل آشنایی داشت. بردیایف برخلاف تمایل پدرش که افسر بود، علاقه ای به نظامی گری نداشت. خودش خروج از جهان اشرافیت و پا نهادن به جهان انقلابی را رویداد اصلی زندگی خود می دانست. مسیری که زندان و تبعید را برای او ارمغان آورد. گئورگی پلخانف و آناتولی لوناچارسکی از همرزمان و رفقایش بودند. بردیایف در دوران دانشجویی به دلیل فعالیت های ضد تزاری به زندان افتاد. زندگی نامه. سال ۱۹۰۴ میلادی، ازدواج کرد و همسرش «لیدیا تروشوا» نیز که چون خود او در آغاز در جنبش انقلابی شرکت جست، بعدها به آیین ارتدوکس روی آورد. بردیایف علیه پاپهای دروغین که به نظر او با معنویت هیچ میانه ای نداشتند، مقاله تندی نوشت و به جرم توهین به کلیسا مورد غضب قرار گرفت و گفته شد باید به سیبری تبعید شود. اما با پیش آمدن انقلاب عملاً دادگاه او تشکیل نشد. اگر او در پایان سده های میانه می زیست، حتماً در آتش دادگاه تفتیش عقاید می سوخت. بردیایف به سن پترزبورگ نقل مکان کرد و سر دبیری مجله «راه نو» و سپس مجله «مسایل زندگ
ی» را بر عهده گرفت. کسانی چون د. مریژکوفسکی، و. ریزانف، و. ایوانف، ف. سولوگوب، الکساندر بلوک، والری بریوسف، آ. بیلی، ل. شستوف، س. فرانک، پ. نوواگروسف، آ. رمیزف که گلهای سرسبد ادبیات و فلسفه زمان خود بودند، با این مجله ها همکاری می کردند. فئودور داستایوسکی Fyodor Dostoyevsky بر شکل گیری عقاید او تأثیر زیادی داشت. بردیایف می گفت: من فرزند داستایوسکی هستم. با وجود گرایش ضد تزاری چون با انقلاب شوروی راه نیامد از آنجا رانده شد. او در سالهای جنگ جهانی دوم، در فرانسه اشغال شده بود و نازیها را به دیده نفرت می نگریست و نگران سرنوشت شوروی بود و از پیروزیهای آن شادمان می شد. تمایل داشت به زادگاهش برگردد اما شرایط زمان استالین مانع وی شد. بردیایف در ۲۳ مارس ۱۹۴۸ دور از میهنش، در فرانسه درگذشت. بردیایف بر نویسندگان بسیاری تأثیر گذاشته است. اندیشه و آثار بردیایف. بردیایف شیفته مارکس بود. در زندگینامه ای که خودش نگاشته و پس از مرگش در ۱۹۴۹ میلادی به چاپ رسیده می نویسد: «من مارکس را آدم نابغه ای می دانستم و اکنون نیز می دانم.» اما او دیدگاه مذهبی داشت و برخلاف اصحاب کلیسا که از قرنها پیش مشغول توجیه و اثبات وجود خداوند هستند
. توجه او به توجیه وجود انسان معطوف بود. بردیایف در کتاب «فلسفه آزادی» (سال ۱۹۱۱) سنت خردگرایانه اروپای غربی را رّد کرده و استدلال می کند در عمل ایمان و معنویت راستین که در جامع گرایی نهفته است، شناخت واقعیت را ممکن می سازد و در جامع گرایی است که شخصیت آدمی ناپدید نمی شود. او معتقد بود:اگرچه تاریخ جهان تنها با تلاش مشترک شرق و غرب آفریده می شود و هر ملتی رسالتی دارد، اما «روسیه می تواند اشراق شرقی را با فعالیت انسانی غرب و تحرک تاریخی فرهنگ پیوند بدهد.» بردیایف در کتاب «سرنوشت روسیه» (۱۹۱۸) از «ضد و نقیض بودن» روسیه هم سخن گفته و تأکید کرده است که روسها آزادی را دوست دارند و از تنگ نظری بدورند اما در عین حال روسیه «کشوری است با برده منشی بی سابقه» و این «ضد و نقیض بودن» را می توان در جنبه های متعدد دیگری نیز مشاهده کرد. بردیایف انقلابهای ماه های فوریه و اکتبر را در مسکو دید. در این هنگام او کتاب «مفهوم تاریخ» (۱۹۱۸) را می نوشت. در سال ۱۹۲۰ او را به عنوان استاد دانشگاه مسکو برگزیدند اما در همین سال بازداشت شد. در بازجویی، در باب اندیشه هایش چهل و پنج دقیقه حرف زد. بازجوی او که نامش «درژنسکی» بود، با دقت شنید و
بعد دستور داد وی را آزاد کنند و با اتومبیل به خانه اش برسانند. البته دو سال بعد دوباره بازداشت شد و این بار کارش به تبعید از کشور کشید و در پاییز همان سال با جمع بزرگی از فیلسوفان به خارج رفت. دو سال در برلین به سر برد و بعد در پاریس اسکان یافت. در برلین و پاریس، نخبگان دین و فلسفه را به دور خود گرد آورد و با ماکس شیلر، ژاک مارتین و گابریل مارسل معاشرت داشت و متفکر اگزیستانسیالیست بشمار می رفت. در برلین کتاب «قرون وسطای جدید» (۱۹۲۳) را نوشت و فرهنگستان دین و فلسفه را بنیاد نهاد و با انجمن جوانان مسیحی به همکاری پرداخت. دبیری مجله «راه» را بر عهده گرفت که در میان مهاجران شهرت «چپی» داشت. سال ۱۹۳۷ کتاب «سرچشمه ها و مفهوم کمونیسم روس» را به زبانهای آلمانی و انگلیسی منتشر نمود. این اثر به زبان روسی هم در سال ۱۹۵۵ پس از مرگ وی منتشر شده است. بردیایف، مخالف انقلاب بود و می گفت هر انقلابی، مصیبت و ناکامی است. انقلابهای موفق در دنیا وجود ندارند. مسؤولیت انقلاب هم بر دوش کسانی است که آن را انجام داده اند و هم به عهده آنانی که از وقوع آن جلوگیری نکرده اند. پیروزی انقلاب و سرکوبی آن از لحاظ پیامدها یکسان اند، او فعالیت
ش را به عنوان یک مارکسیست آغاز کرد. اما بعدً دشمن این شیوه تفکر شد و نوشت: «انقلابی روسیه طبعً ضد ملی است و روسیه را به جسدی بی جان مبدل کرده است.» در کتاب «فلسفه نابرابری» (سال ۱۹۲۳) که تحت تأثیر مهاجرت اجباری نگارش یافت، اوج ضدیتش را با سوسیالیسم نشان می دهد. بردیایف هم سرمایه داری وهم ماتریالیسم را در تقابل با ساحت معنوی و متعالی انسان و عالم می داند. با با این وجود بر او خوشبینی غالب بود و می گفت: برای تاریخ بشریت «پایان خوشی» مقدر شده است و آن غلبه بر شر، همچنین کسب آزادی است. دکتر عنایت الله رضا یکی از کتابهای او را با عنوان «منابع کمونیسم روسی و مفهوم آن» به زبان فارسی ترجمه کرده است.
سرآب گاماسیاب، در ۲۰ کیلومتری جنوب نهاوند و از دره های شمالی رشته کوه گرین سرچشمه می گیرد. سرچشمه آب آن یخچال طبیعی است و دارای آبدهی ۵ متر مکعب در ثانیه است که این شمار آبدهی در سنجش با دیگر سرآب های پدیدار در زاگرس و دیگر سرآب های کشور شماره ای درخور نگرش است. آب روان شده از سراب گاماسیاب سرچشمهٔ رودخانهٔ بزرگ گاماسیاب است. این رود در دارازای دره شهرستان و مسیر دشت دلتایی نهاوند روان است و به هنگام گذر، بیشتر بخش های روستاها و باغ های باختری شهر را سیرآب ساخته و با گذار از شهرستان کنگاور، راهی شهرستان صحنه در استان کرمانشاه می شود. در استان کرمانشاه رود قره سو نیز به گاماسیاب می ریزد و از آنجا به بعد سیمره نامیده می شود. سیمره نیز با رود جزمان یکی شده و به استان لرستان وارد می شود و در آنجا با کشکان یکی می شود و در ادامه ، در استان خوزستان رود کرخه نامیده می شود که در پایان به سوی تالاب هورالعظیم و خلیج فارس جاری می گردد. در بالا دست چشمه ها، غاری طبیعی دیده می شود و محوطهٔ پیرامون سرآب جنگل کاری شده است. در مسیر این رود با ساخت نیروگاه برق آبی و حوضچه های پرورش ماهی، در تولید برق و پرورش ماهی بهره برداری ن
موده اند. چشمه جوشان و پرآب با ویژگی های خاص طبیعی، یکی از خواستگاه های سزاوار گردشگری استان همدان بشمار می آید. سرآب گاماسیاب سی ودومین اثر طبیعی ملی است که توسط سازمان میراث فرهنگی در ۲۶ اسفند ۱۳۸۷ در فهرست میراث طبیعی ایران قرار گرفت. دربارهٔ نام. معنی واژه گاماسیاب این واژه ازسه واژه گا، ماسی و آب تشکیل شده است. اما این واژه باستانی چگونه بوجود آمده است؟ رشته کوه مرتفع و طویل گرین دیواری بسیار بلند و دراز در بین استانهای همدان و لرستان پدیدآورده است. این رشته کوه عظیم قله های بسیار دارد، یکی از آن ها چهل تن یا چهل نابالغان است (۳۴۵۵متر) تقریباً در بالای قله دو یخچال بزرگ وجود دارد. در تابستان از دشت نهاوند و از بعضی جاهای شهرستان ملایر این دو یخچال به شکل های یک گاو و یک ماهی دیده می شوند. در سال های گذشته قبل از تغییرات آب وهوایی زمین به علت گازهای گلخانه ای این یخچال ها و بعضی دیگر از یخچال های کوه گرین تا بارش برف در پاییز بعد همچنان باقی می ماندند. به نظر می رسد مردمان این منطقه در دوران باستان که می دانستند آب این چشمه از ذوب شدن یخچال های گاو و ماهی است، به آن نام گاماسیاب داده اند، که معرف گاو و ما
هی است.
رود خانه تالوار از ارتفاعات کوه پنجه علی در جنوب شرق استان کردستان سرچشمه می گیرد وبا پیوستن رودخانه های کوچک از جمله چم شور در شهرستان قروه و رودخانه قهورد سفلی منطقه مهربان سفلی همدان واوزن دره در شهرستان بیجار به قزل اوزن پیوسته ودر واقع جزء سرشاخه های رود قزل اوزن می باشد که در گیلان به سفید رود معروف است و به دریای خزر وارد می شود. .
قلقل رود از دامنه های جنوبی کوه الوند در استان همدان سرچشمه می گیرد. رود سرابی (از قله کلاه قاضی)، سرکان رود (از ارتفاعات سرکان)، کرزان رود (از دره های گشانی و سنجوزان) پس از بهم پیوستن، این رود را تشکیل می دهند. این رود پس از آبیاری مناطق کشاورزی تویسرکان به رود گاماسیاب می پیوندد.
مارسل خلیفه (زاده ۱۹۵۰) آهنگساز و خواننده و نوازنده عود لبنانی است. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ در کنسرواتوآر بیروت موسیقی تدریس می کرد. در ۱۹۷۶ گروه موسیقی المیادین را تشکیل داد و با آهنگ هایی که بر پایه شعرهای محمود درویش نوشت و اجرا کرد مشهور شد. او از پشتیبانان مبارزه مردم فلسطین در برابر اسرائیل است و چند بار به اتهام «توهین به اعتقادات مذهبی» تحت پیگرد بوده است.
ناتالی و من فیلم کمدی درام آمریکایی به کارگردانی فرد کو محصول سال ۱۹۶۹ است. فیلمنامه توسط A. Martin Zweiback بر اساس داستان اصلی به نویسندگی استنلی شاپیرو که در گذشته برنده جایزه آکادمی شده است. معروفیت این فیلم در این است که اولین فیلمی است که آل پاچینو در آن حضور داشته است.
ورزشگاه المپیک باکو یک ورزشگاه چندمنظوره در شهر باکو، جمهوری آذربایجان است. ورزشگاه المپیک باکو بزرگترین ورزشگاه کشور آذربایجان است. عملیات اجرایی این ورزشگاه در ژوئن سال ۲۰۱۱ آغاز شده و در ۶ مارس ۲۰۱۵ افتتاح شده است. ظرفیت این ورزشگاه ۶۹٬۸۷۰ نفر است. از جمله رویدادهای مهم که در این ورزشگاه برگزار شده فینال لیگ اروپا در سال ۲۰۱۹ و نخستین دوره بازی های اروپایی در سال ۲۰۱۵بوده، همچنین این ورزشگاه میزبان سه مسابقه مرحله گروهی و یک بازی مرحله یک چهارم نهایی جام ملت های اروپا (یورو۲۰۲۰) است که به دلیل همه گیری بیماری کرونا در اروپا به سال 2021 موکول شد.