Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
درعراق پلاک به شکل مستطیل است و از آلومینیوم ساخته شده است. در سمت چپ، کلمه " عراق" نوشته شده است و زیر آن نام فرمانداری نوشته شده است وفقط از اعداد عربی استفاده میشود. انواع پلاک. ۵ نوع پلاک در عراق وجود دارد: منابع. ویکی انگلیسی Wikipedia contributors، "Vehicle registration plates of Iraq،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Vehicle_registration_plates_of_Iraq&amp;oldid=405380016 (accessed July ۲۸، ۲۰۱۱).
در جمهوری آذربایجان، پلاک وسایل نقلیه معمولاً از دو رقم، خط تیره، دو حرف، خط تیره و سپس سه رقم تشکیل شده و با فونت سیاه بر روی یک زمینه سفید نوشته شده است. اندازه پلاک ها به شکل پلاک های اروپایی بوده و در سمت چپ، شامل کد کشور آذربایجان (AZ) و پرچم جمهوری آذربایجان می باشد. کد های مناطق. دو عدد اول نشان دهنده منطقه محل سکونت مالک است.
جان پاول (؛ زادهٔ ) آهنگساز اهل بریتانیا است که بیشتر به خاطر ساخت موسیقی فیلم و پویانمایی شناخته می شود. زندگی و فعالیت ها. جان پاول در ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۳ در لندن به دنیا آمد. او از کودکی به موسیقی علاقه مند بود و در مدرسه موسیقی ترینیتی لندن به تحصیل پرداخت. پس از فارغ التحصیلی، به عنوان آهنگساز و تنظیم کننده در پروژه های مختلف موسیقی فیلم فعالیت کرد. فعالیت های حرفه ای. پاول از سال ۱۹۹۳ به طور حرفه ای در صنعت موسیقی فیلم فعالیت کرده است. او با همکاری هانس زیمر در استودیوی میدیافای، به یکی از چهره های برجسته در زمینه موسیقی فیلم تبدیل شد. برخی از فیلم هایی که پاول برای آن ها موسیقی ساخته است عبارتند از: - "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم" (۲۰۱۰) - "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم ۲" (۲۰۱۴) - "" (۲۰۱۲) - "خوش قدم ۲" (۲۰۱۱) - "" (۲۰۱۴) - "شغل ایتالیایی" (۲۰۰۳) - "نگران نباش عزیزم" (۲۰۲۲) - "من سام هستم" (۲۰۰۱) جوایز و افتخارات. جان پاول برای موسیقی فیلم هایش جوایز متعددی دریافت کرده است، از جمله: - جایزه گرمی برای بهترین موسیقی متن برای "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم" (۲۰۱۱) - جایزه آنی برای بهترین موسیقی در یک ف
یلم پویانمایی برای "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم ۲" (۲۰۱۵) سبک موسیقی. پاول به دلیل ترکیب عناصر موسیقی کلاسیک، موسیقی الکترونیک، و موسیقی جهانی در آثارش شناخته می شود. او اغلب از سازهای زهی و بادی به طور گسترده استفاده می کند و موسیقی هایش دارای ملودی های قوی و احساس برانگیز هستند.
فرد آستر (؛ زادهٔ ۱۰ مهٔ ۱۸۹۹ – درگذشتهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۸۷) رقصنده، طراح رقص، خواننده و بازیگر فیلم ها و تئاتر برادوی آمریکایی بود. او ۷۶ سال بر روی صحنه و همین طور صنعت فیلم سازی مشغول به کار بود و در طی این مدت ۳۱ فیلم موزیکال ساخت. استیر از طرف موسسهٔ فیلم آمریکا به عنوان «پنجمین ستارهٔ بزرگ در تمام دوران ها در صنعت فیلم سازی» انتخاب شد. فعالیت های او در هنر رقص، طراحان رقص بسیاری، همانند مایکل جکسون را تحت تأثیر قرار داد. وی برادر ادلر استیر بود.
روش تراختنبرگ روشی برای انجام محاسبه ذهنی پایه ریاضی است که توسط یاکوف تراختنبرگ زمانی که در زندان های نازی ها اسیر و تحت فشار بود برای رهایی ذهن خود از فشارها اختراع شد. این روشها شامل چندین الگوریتم انجام محاسبات است که فرد با به خاطر سپردن آنها قادر خواهد بود محاسبات پایه ریاضی را به سرعت انجام داده و بدون طی مراحل میانی به صورت مستقیم به جواب برسد. class Trachtenberg public: void multiply(const char* a, const char* b) size_t large = strlen(a); size_t small = strlen(b); if (large == 0 || small == 0) { answer = solution = new char[2]{ '0', '0' }; return; if (large &lt; small) { std::swap(a, b); std::swap(large, small); solution = new char[large + small]; answer = solution + large + small - 1; *answer = '0'; // zero terminate size_t digits = 0; const char* starta = a + large; const char* startb = b + small; intermediate = 0; while (digits != small) { multiplystep(++digits, --starta, startb); for (size_t d = digits; d != large; ++d) { multiplystep(digits, --starta, startb); while (digits != 1) { multiplystep(
--digits, starta, --startb); while (intermediate) { *--answer = '0' + intermediate % 10; intermediate /= 10; private: size_t intermediate; char* solution = nullptr; char* answer = nullptr; void multiplystep(size_t digits, const char* starta, const char* startb) const char* digita = starta; const char* digitb = startb; for (size_t n = 0; n != digits; ++n) { --digitb; intermediate += (*digita - '0') * (*digitb - '0'); // convert from ASCII string ++digita; *--answer = '0' + intermediate % 10; // convert back to string intermediate /= 10; };
داستان ابابیل یکی از قصه های باستانی است که در قرآن کتاب مقدس مسلمانان به آن اشاره شده است. ابابیل پرنده ای کوچک است که در قرآن کتاب دینی مسلمانان از آن یاد شده است که به دستور خداوند برای نابودی سپاه ابرهه که برای خراب کردن کعبه رفته بود در آسمان پدیدار شد و با پرتاب سنگ، سپاه ابرهه را نابود کرد. این واژه، تنها یک بار در سورهٔ فیل که به داستان یورش سپاه فیل به مکّه و نابودی آن ها به وسیله گروهی از پرندگان پرداخته، به کار رفته است: لغویان، مورّخان و مفسّران، در رابطه با ریشه و معنای این واژه و چگونگی پرندگانی که این مأموریت را انجام دادند، هم نظر نیستند. برخی آن را از قصه ها و افسانه های بین النهرینی می دانند و برخی معتقدند ابابیل نام یک پرنده است که بسیار شبیه به پرستو است و لانه خود را از سنگ های کوچک و گِل میسازد. در مناطق شمالی ایران بسیار مشاهده شده است. ریشهٔ واژه. به نظر گروهی از لغت شناسان چون ابوعبیده، فرّاء و جوهری، «ابابیل»، مانند کلمات شماطیط، عبابید و شعالیل جمعی است که مفرد ندارد. عدّه ای دیگر، کلماتی را مفرد «ابابیل» دانسته اند، مانند: معنای ابابیل. برخلاف آنچه جاافتاده، ابابیل نام آن پرندگان ن
یست بلکه معنای وصفی دارد. به نظر ابن سیّده، ابابیل به معنای گروه ها و دسته هایی از پرندگان*، اسبان و شتران است. ابن عباس آن را به معنای «دسته دسته» می داند. ابابیل، هم چنین به معنای «زیاد»، «گروه متفرّق»، «جمعیّت های بزرگ»، «جمعیّت ها»، «بعضی به دنبال بعض»، «جماعت هایی متفرّق از این جا و آن جا» و «رنگ های گوناگون» دانسته شده است. به نظر مصطفوی، بعید نیست که اصل در مادّه «أب ـل» به معنای تحمّل سختی، بردباری و مقاومت، وابل (شتر) نیز یکی از مصادیق این معنا باشد، و شاید ابابیل هم وصف پرنده ای با همین ویژگی ها باشد و «طیراً أبابیل»، یعنی پرندگان گروه گروه، قوی، مقاوم و صبور. آرتور جفری می گوید: واژهٔ «ابابیل» ربطی به پرندگان ندارد؛ بلکه نام یک بلا است، گذشته از آن، این کلمه از «ابیله» به معنای «تاول» گرفته شده است. اشپرنگل خیلی پیش تر در ۱۹۷۴ میلادی میان این واژه و بیماری آبله، رابطه ای را حدس زده بود و آن را مشتق از «اَب» به معنای «پدر» و «ابیل» به معنای «نوحه و ندبه» می پنداشت و می گفت: ایرانیان، واژهٔ «ابیله» را به معنای آبله به کار می برند. این نظریّه را روایات موجود که می گوید: لشکریان ابرهه به بیماری آبله دچ
ار و نابود گشتند، تأیید می کند؛ امّا مشکل، اثبات فارسی بودن آن است، زیرا آبله در زبان فارسی، خود دخیل از عربی و بی تردید از همین آیه گرفته شده است. شکل و نوع پرنده. در این که این پرنده به چه شکلی بوده و چگونه مأموریّت خود را در نابودی اصحاب فیل انجام داده، آرای گوناگونی وجود دارد: عایشه می گوید: ابابیل شبیه خطاطیف (پرستوها) هستند و نیز گفته شده: آن ها شبیه وطاویط (خفّاش های سرخ و سیاه) بودند. ابوسعید خدری، کبوتران حرم (مکّه) را از نسل ابابیل می داند ولی بُروسَوی در درستی کلام او تردید می کند چرا که به گفتهٔ برخی، ابابیل، شبیه زرازیر (سارها) هستند که در اطراف باب ابراهیم مسجدالحرام وجود دارند. عکرمه می نویسد: آن ها سرهایی چون درندگان داشتند که پیش از آن دیده نشده بود و پس از آن نیز دیده نشد. طبری به نقل از ابن عبّاس می گوید: آن ها پرندگانی بودند که از دریا خارج شده یا از سوی دریا آمده بودند. سفید یا سیاه یا سبز رنگ بودند و منقاری چون پرندگان و چنگال هایی همانند سگان داشتند. ابوالجوزا عقیده دارد که خداوند در همان وقت، آن ها را در آسمان پدیدآورد. و ابن مسعود آن ها را پرندگانی می داند که صیحه می کشیدند و بر اصحاب
فیل، سنگ* می افکندند. خداوند طوفانی فرستاد که آن سنگ ها را با شدّت بر آنان می کوبید. ابوالفتوح رازی از ابومسعود نقل می کند: آن مرغان به شکل منج انگبینند (زنبورعسل) و در منقار هر یکی، سنگی است. هر گروهی را یکی مرغ، در پیش ایستاده، سیاه سر، دراز گردن، سرخ منقار. بیامدند این مرغان و گرد لشکرگاه ابرهه درآمدند. چون ایشان صف برکشیدند و آهنگ کعبه کردند، هر مرغی از ایشان، آنچه در منقار داشت، بینداخت. بر هر سنگی نام صاحب او نوشته شده بود. بر هر یکی که سنگ او، بر او زدند، بر سرش آمد و از زیرش بیرون آمد و اگر بر پشتش افتاد، به سینه اش بیرون آمد و اگر بر سینه اش آمد، بر پشتش بیرون رفت تا همه بر جای بمردند. به گفتهٔ ابن هشام، خداوند پرندگانی همانند پرستو را از دریا بر آن ها فرستاد که هر یک سه سنگ با خود حمل می کردند: یک سنگ در منقار و دو سنگ در پاهایشان بود. سنگ ها به اندازه نخود و عدس بود و به محض برخورد به اصحاب فیل، آن ها را نابود می کرد. فخر رازی پس از نقل صفات متعدّدی که برای پرندگان بیان شده، می گوید: از آن جا که این پرندگان دسته دسته بودند، شاید هر دسته شکلی داشته و هر کسی آنچه را که دیده وصف کرده است. از محمّد بن
عبداللّه در وصف این پرنده روایت شده: مرغی بین آسمان و زمین است که لانه دارد و تخم می گذارد. ابومریم از محمد باقر روایت می کند: هر پرنده سه سنگ در چنگال و منقار خود داشت. سنگ ها را بر روی لشکریان ریختند که بر اثر آن در میان آن ها، مرض آبله پدید آمد؛ پس خداوند نیز به وسیله آن ها، نابودشان ساخت و پیش از آن «آبله» در آن جا دیده نشده بود. از جعفر صادق در این باره نقل شده: از اصحاب فیل، یک نفر بیش تر باقی نماند که فرار کرد. او در حالی که مشغول نقل واقعه برای مردم بود، سرش را بالابرد و گفت: این از همان پرندگان است؛ آن گاه آن پرنده [که مأمور تعقیب او بود] بالای سر او قرار گرفت و سنگی را رها کرد که از زیر او خارج شد. بعضی این شخص را خود ابرهه دانسته اند که هنگام نقل واقعه برای پادشاه حبشه با آن عذاب نابود شد.
در ترکیه پلاک وسایل در شکل مستطیل است و از آلومینیوم ساخته شده است. در سمت چپ، کد کشور "TR" دراندازه ۴ × ۱۰ سانتی متر، نوار آبی رنگ مانند کشورهای عضو اتحادیه اروپا (بدون ۱۲ ستاره طلایی)، به نمایندگی از اتحادیه گمرکی اروپا درپلاک های ترکیه مشاهده می شود. متن پلاک سیاه و سفید بر روی زمینه سفید و برای وسایل نقلیه رسمی سفید بر روی سیاه و سفید است. در تمام وسایل نقلیه ترکیه دو پلاک وجود دارد، که یکی در جلو و دیگری در عقب خودرو نصب می شود به جز موتور سیکلت و تراکتور. سیستم شماره گذاری. فرمت متن در صفحات پلاک های خودرو یکی از موارد زیر می باشد: در برخی از استان ها، شماره در گروه برای دفاتر جمع آوری مالیات از شهرستانهای مختلف طبقه بندی شده، نوع. در کلیه پلاک ها کد ترکیه(TR)در سمت چپ و بعد از آن دو رقم که نشان دهنده محل سکونت شخص مالک بوده و در وسط پلاک حرف مورد نظر و در سمت راست پلاک دو تا چهار حرف (بستگی به نوع پلاک دارد) می باشد. کد محل. دو رقم نشان دهنده استان محل سکونت مالک است: جستارهای وابسته. پلاک وسیله نقلیه
نفحات الاعجاز (به فارسی "مرزهای اعجاز") تالیف سید ابوالقاسم خویی کتابی است در شرح چگونگی اعجاز قرآن. خویی در این کتاب به تعریف اعجاز و اینکه نبوت پیامبران چگونه تشخیص داده می شود پرداخته است. سپس به جزئیات اعجاز قرآن پرداخته و به برخی سؤال ها در باره اعجاز قرآن پاسخ داده است. جعفر سبحانی این کتاب را به فارسی با نام مرزهای اعجاز ترجمه نموده است.
زندان زنان فیلمی ایرانی به کارگردانی و تهیه کنندگی منیژه حکمت و نویسندگی فرید مصطفوی محصول سال ۱۳۷۹ است. پگاه آهنگرانی، رؤیا نونهالی و رؤیا تیموریان از بازیگران این فیلم هستند. خلاصه فیلم. سال ۱۳۶۲، زندان زنان، زندانیان دست به شورش می زنند، طاهره یوسفی (رویا تیموریان) رئیس جدید زندان، بین آنها می رود تا آرامشان کند و بالاخره هم با اعمال مقررات سختگیرانه اش زندانیان را وادار به آرامش و تسلیم می کند. طاهره یوسفی با یکی از زندانیان به نام میترا (رویا نونهالی) که مرتکب قتل ناپدری اش شده، درگیر می شود. میترا که در میان زندانیان نفوذ زیادی دارد زیر بار دستورهای طاهره یوسفی نمی رود و هر بار به بهانه ای مجازات می شود. پگاه (پگاه آهنگرانی) دختر جوان زندانی که با میترا دوستی نزدیکی دارد و ظاهراً جرمش نیز سیاسی است، پس از برگزاری تک نوازی ویلنسل برای اعدام برده می شود. یکی از زندانیان که حامله است، وقتی هواپیماهای عراقی، بمب هایشان را برفراز تهران می ریزند و شهر در تاریکی کاملی فرومی رود، توسط میترا که دانشجوی مامایی بوده، وضع حمل می کند. نام نوزادش سپیده گذارده می شود. ده سال بعد، در سال ۱۳۷۲، دختر جوانی به نام سحر (پگ
اه آهنگرانی) را به زندان می آورند، تفاوت حالا با گذشته اینست که جز میترا و طاهره یوسفی، از زندانیان و زندان بان های قبلی، کسی در زندان نیست. یکی از زندانیان که برای خودش دار و دسته فساد در داخلی زندان به هم زده، چندبار سعی می کند تا سحر را به دام بیندازد امّا هربار میترا با حمایتش مانع می شود تا این که زن بالاخره یک شب از سحر سوءاستفاده جنسی می کند. . زندان بهم می ریزد و طاهره یوسفی، که حالا بعد از ده سال روابط نزدیک تر و دوستانه تری با میترا دارد وارد عمل شده و زن فاسد کشته می شود. در سال ۱۳۷۹، فضای زندان کاملاً عوض شده است، گرد پیری بر سر طاهره یوسفی و میترا نشسته و آنها رابطهٔ خواهرانه ای باهم دارند. زندان پر از دختران بزهکار است. روزی دختر جوانی را به زندان می آورند که دوستانش او را اسی صدایش می کنند. میترا که به او احساس مادرانه ای پیدا کرده، درمی یابد که او همان سپیده است که در زایمان به مادرش کمک کرده بود. سپیده از زندان فرار می کند، قصد او خروج از مملکت است، میترا که از قصد او آگاه شده به تکاپو می افتد تا او را پیدا کند. اما برای خروج از زندان نیاز به وثیقه ای سنگین و ضامنی معتبر دارد. طاهره یوسفی سعی
می کند به او کمک کند و چون در می یابد که میترا از تلاشش نتیجه ای نگرفته، پس سند خانه خودش را به عنوان وثیقه آزادی میترا می سپارد تا او بتواند بیرون از زندان سپیده را پیدا کند. میترا از زندان می رود، اما طاهره یوسفی تنها در زندان می ماند.
مقدونی به فردی که اهل مقدونیه یا مربوط به آن باشد گفته می شود. به طور ویژه، مقدونی ممکن است به موارد زیر اشاره کنند:
خسرو میرزا (۱۸۱۳ - ۲۱ اکتبر ۱۸۷۵) شاهزادهٔ قاجار، هفتمین پسر عباس میرزا نایب السلطنهٔ فتحعلی شاه بود. پس از قتل الکساندر گریبایدوف در بهمن ماه ۱۲۰۷ خورشیدی در تهران که چندی پس از پایان جنگ دوم ایران و روسیه و انعقاد عهدنامهٔ ترکمانچای اتفاق افتاد، هیئتی دیپلماتیک به سرپرستی خسرومیرزا به روسیه سفر کرد تا پیام عذرخواهی و دوستی شاه ایران را به امپراتور روسیه تسلیم کرده و از بروز خصومت و جنگی تازه جلوگیری نماید. این هیئت در بهار سال ۱۲۰۸ خورشیدی به روسیه رسید و به گرمی مورد استقبال قرار گرفت و مأموریتش چیزی قریب یک سال به طول انجامید. در این مدت اعضای هیئت دیپلماتیک ایرانی که دو تن از اولین تحصیل کردگان ایرانی، میرزا صالح شیرازی و میرزا بابا افشار، در فرنگ نیز در بین آنان بودند در شهرهای مختلف از مؤسسات آموزشی و کارگاه های صنعتی روسیه بازدید کردند. ماحصل این سفر برای ایرانیان سفرنامه ای دیپلماتیک بود به نام سفرنامهٔ خسرو میرزا که به قلم منشی هیئت مصطفی خان افشار نوشته شده است. در این سفرنامه علاوه بر جزئیات بازدیدها و ملاقات ها، پیشرفت های کشور روسیه و سیستم آموزشی و مدارس آن نیز شرح داده شده و لزوم ایجاد مؤسسات
مشابه در ایران بحث شده است. جالب است که میرزا تقی خان فراهانی ۲۲ ساله که بعدها به نام امیرکبیر شناخته شد در این سفر در مقام منشی حضور داشت و بیست سال بعد زمانی که به مقام صدارت اعظم رسید طرح مدرسهٔ نظامی جدید یعنی دارالفنون را مشابه آنچه در این سفرنامه پیشنهاد شده بود عملی کرد. سفر روسیه را از نقاط آغازین شکل گیری، ایدهٔ اصلاحات امیرکبیر می دانند. الماس شاه، الماسی گران بها که از غنائم تهاجم نادرشاه به هندوستان بود در این سفر به نیکلای یکم تزار روسیه پیشکش شد. هنگامی که عباس میرزا - نایب السلطنه و والی آذربایجان- مأمور سامان دادن امور خراسان نیز شد، خسرو میرزا در ادارهٔ امور خراسان و جنگ با کامران میرزا حاکم هرات مشارکت داشت. با مرگ زودهنگام عباس میرزا و ولیعهد شدن محمد میرزا، قائم مقام فراهانی مربی و وزیر محمدمیرزا به خسرو میرزا بدگمان شد و دستور به دستگیری و حبس او در قلعه ای در اردبیل داد. پس از مرگ فتحعلی شاه در سال ۱۲۱۳ خورشیدی (۱۸۳۴ میلادی، ۱۲۵۰ قمری) و پیش از رهسپار شدن محمدمیرزا به تهران به قصد تاج گذاری، قائم مقام دستور به کور کردن خسرو میرزا و برادر دیگرش جهانگیر میرزا داد. خسرو میرزا ادامهٔ عمر را
در تویسرکان و تهران گذراند. خسرو میرزا در سال ۱۲۶۲ خورشیدی (۱۸۸۳ میلادی، ۱۳۰۱ قمری) درگذشت. داستان عذرخواهی خسرو میرزا از تزار روسیه در بخشی از فیلم کشتی روسی به تصویر کشیده شده است.
کژین شوی یکی از لباس های سنتی و گرانقیمت زنان ایل سنگسر است. قدمت این لباس به دوره اشکانیان بازمی گردد. این لباس نسبتاً بلند ابریشمی عموماً به رنگ قرمز است و ویژگی بارز آن، هنر سوزن دوزی خیره کننده ای است که در قسمت پایین دامن و لبه های آستین بکار می رود. در بیشتر نمونه های بجا مانده، عرض نوار سوزن دوزی شده، تقریباً بیست و پنج سانتی متر است. در لباس های بلند زنان زرتشتی اطراف یزد و میبد، طرح های سوزن دوزی شده مشابه کژین شوی مشاهده می شود. اما رنگ لباس زنان ایل سنگسر، (کژین شوی) عموماً قرمز است و به ندرت از رنگ های زرد و سبز استفاده می شود.
مانیا اوربیکا امپراتریس روم در دوران زمامداری همسرش کارینوس بود. با این حال هیچ گونه اطلاعات تاریخی ای دربارهٔ زادگاه یا خانوادهٔ مانیا اوربیکا وجود ندارد و خود او نیز تنها به واسطهٔ سکه هایی که به نامش ضرب شده اند شناخته می شود. همچنین تا پیش از این چنین تصور می شد که او باید همسر امپراتور یا غاصبی دیگر باشد. پس از آنکه کارینوس بر تخت امپراتوری نشست، به همسرش عنوان «آگوستا» را اعطا نمود و سکه هایی را به افتخار او و پسرشان نیگرینیان ضرب کرد که این سکه ها امروزه بسیار نادر هستند. مانیا اوربیکا و نیگیرینیان هر دو پیش از کارینوس درگذشتند. کارینوس نیز در سال ۲۸۵ میلادی پس از نبردی پیروزمندانه با دیوکلتیان که مدعی امپراتوری شده بود به دست یکی از افسرانش و در پی انتقامی شخصی به قتل رسید. پس از رسیدن دیوکلتیان به قدرت، یاد و خاطرهٔ امپراتور پیشین تقبیح شد و نام کارینوس و همسرش مانیا اوربیکا از تمامی کتیبه ها و نوشته ها پاک گردید.
مسیعید ، شهری صنعتی در شهرداری الوکره در کشور قطر، واقع در ۳۶ کیلومتری جنوب دوحه است. مسیعید یکی از شهرهای مهم قطر در قرن ۲۰ بود که به عنوان یک مرکز صنعتی و مرکز ذخیره نفتی که از منطقه دخان استخراج میشد شناخته میشد.
دبلیودبلیوئی اسمک داون یک برنامه تلویزیونی کشتی حرفه ای است که در غروب جمعه ها به طور زنده از یو اس ای نتورک در ایالات متحده آمریکا پخش می شود. این برنامه اولین قسمت خود را در ۲۹ آوریل ۱۹۹۹ روی آنتن برد و تاکنون هر هفته پخش می شود. این شو وبه همراه شوی راو، مهم ترین شوهای کمپانی دبلیودبلیوئی می باشند. اولین قسمت "اسمک داون!" در کانزاس سیتی در ۲۹ آوریل ۱۹۹۹ و در شب های پنج شنبه از یو پی ان پخش می شد. این شو در ۹ سپتامبر ۲۰۰۵ به جمعه شب ها منتقل شد و یک سال بعد از شبکه سی دابلیو پخش شد و در اکتبر ۲۰۰۸ به مای نتورک تی وی منتقل شد و پس از آن در سال ۲۰۱۰ به سای فای نقل مکان کرد. اسمک داون از ژانویه ۲۰۱۶ از یو اس ای نتورک و در سه شنبه شب ها به صورت زنده پخش می شد تا اینکه در اکتبر ۲۰۱۹ و همزمان با پخش آن از فاکس به جمعه شب ها برگشت. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۴، اسمک داون دوباره به یو اس ای نتورک بازگشت. اسمک داون به جز ایالات متحده، در ۸ کشور دیگر نیز برگزار شده است: کانادا، بریتانیا و ژاپن در سال ۲۰۰۵، ایتالیا در ۲۰۰۷، مکزیک در ۲۰۱۱ و فرانسه، عربستان سعودی و آلمان در ۲۰۲۴.
هری گرگسون-ویلیامز (زاده ۱۳ دسامبر ۱۹۶۱) آهنگ ساز، سازبند، تهیه کننده و رهبر موسیقی اهل بریتانیاست که به خاطر ساخت موسیقی فیلم، موسیقی بازی ویدئویی و پویانمایی های معروف، مشهور شده است.
سمفونی شماره ۸ در فا ماژور، اُپوس ۹۳، اثر لودویگ فان بتهوون است که آهنگساز آن را در چهار موومان، به سالِ ۱۸۱۲ میلادی تصنیف کرده است. این سمفونی در فا ماژور با دیگر سمفونی بتهوون در فا (سمفونی شمارهٔ ۶) را متمایز می کند، گرچه ششم طولانی تر نیز هست. سمفونی هشتم نسبت به سایر سمفونی های بتهوون سَبُک تر است، گرچه کم فروغ نیست و در بسیاری از مکان ها، صدایی بلند و شاد با پیام های ستایش آمیز دارد. برخی از شنوندگان موسیقی، گذرهای متنوعی که در این اثر وجود دارد، به عنوان یک موسیقی شوخ طبعانه به گوش می سپارند. بتهوون در این سمفونی مانند دیگر آثارش (مثل سونات پیانو اپوس ۲۷) از سُنَتِ دورهٔ کلاسیک منحرف می شود و موومان چهارم را به مهمترین موومان سمفونی تبدیل می کند. تاریخچه. تصنیفِ سمفونی شمارهٔ هشت در تابستان ۱۸۱۲، بلافاصله بعد از اتمامِ سمفونی شمارهٔ هفت آغاز شد. وی در آن زمان ۴۱ سال سن داشت و در پاییز همان سال تکمیل شد. همان طور که آنتِنی هاپکینز (آهنگساز و پیانیست انگلیسی) خاطرنشان کرده است، حال و هوای شادِ کار به هیچ چیز از وقایع ناگوار و ناخوشایندی که در آن زمان در زندگی بتهوون رخ می دادند، اشاره نمی کند. کار بتهوون
فقط چهار ماه طول کشید، و برخلاف بسیاری از آثار او، به کسی اهدا نشده است. اجرای اولیه در ۲۷ فوریه ۱۸۱۴، طی کنسرتی در هفبورگ شهر وین اجرا شد که در آن سمفونی هفتم (که دو ماه از اجرای اولیه آن گذشته بود) نیز اجرا شد. بتهوون در آن زمان به طور فزاینده ای ناشنوایی اش رو به گسترش بود، اما با این حال رهبری ارکستر را به عهده گرفت. نوازندگان با آگاهی از این امر توجه شان بیشتر به نوازنده اول ویولون (کنسرت مایستر) بود تا رهبر ارکستر. وقتی از کارل چرنی شاگرد بتهوون پرسیدند که چرا سمفونی هشتم از هفتم محبوبیت کمتری دارد، وی به نقل از بتهوون گفته است: «چون هشتم خیلی بهتر است». یک منتقد نوشت: «تشویق های دریافت شده با آن اشتیاق همراه نبوده و با اثری که باعثِ لذت جهانی می شود، متمایز است، و به قول ایتالیایی ها، این یک عشق مفرط ایجاد نکرد». بتهوون از این واکنش عصبانی شد. جرج برنارد شاو منتقد موسیقی نیز در موافقت با آن نوشت: در همهٔ جنبه ها هشتم بهتر از هفتم است. اخیراً جان سوفورد (آهنگساز و نویسنده آمریکایی) هشتمین را «یک نگاه زیبا، مختصر، طعنه آمیز و نگاه به گذشتگانی مانند هایدن و موتسارت» توصیف کرده است. بتهوون این سمفونی را «
"سمفونی کوچک من در فا»" نامید تا آن را از سمفونی شماره شش، که آن را هم در «فا» نوشته ولی طولانی تر است، جدا سازد. ساختار. سازبندی. سازهای سمفونی هشتم عبارتند از: مدت زمان این سمفونی حدود ۲۶ دقیقه است. موومان ها. سمفونی هشتم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از: موومان اول. این قسمت همانند دیگر آثار بتهوون در فرم سونات و شبیه منوئه است و دارای یک کدای قابل توجه است. همان طور که آنتِنی هاپکینز خاطرنشان کرده است: این موومان در بین آثار بتهوون کمی غیرمعمول است زیرا اوج دراماتیک اش در بخش بسط و گسترش نیست، بلکه در «ری اکسپوزیسیون» (بازگشایش) است. برای این منظور، میزان های پایانیِ بخش گسترش، یک قلهٔ بزرگ به وجود می آورد و بازگشت میزان ها با شدت فورته فورتیس سیمو ( صدای خیلی خیلی بلند) مشخص می شود که به ندرت در آثار بتهوون ظاهر می شود، اما در سمفونی های ششم و هفتم سابقه دارد. با این حال با آرام بسته شدنِ میزان های آخرِ موومان، این زیاده روی متعادل می شود. تم اول در سه بخش چهارمیزانی با الگوی «فورته-پیانو-فورته» است. در تکرار و بازگشایش با تأکید روی تم چهارمیزانی، این الگو برجسته تر می شود. موومان دوم. عده ای
بر این باورند که این موومان تقلید از صدای مترونوم است. داستان از این قرار است که یکی از دوستانِ مخترعِ بتهوون به نام یوهان مِلتسِل ابزاری برای کنترل سرعت موسیقی اختراع کرد و از همه موسیقیدانان وین دعوت کرد تا از اختراع او دیدن کنند. بتهوون که در این مجلس حضور داشت و در حال طراحی سمفونی هشتم بود، تصمیم گرفت از صدای ریتمیک این ابزار استفاده کند و خاطرهٔ خوشِ آن روز را یادآوری کند، و بدین ترتیب در ابتدای موومان با تکرار نت فا، ضربات مترونم را بیان می کند. همچنین گفته می شود این موومان مبتنی بر کاننی به نام («Ta ta ta... Lieber Maelzel» وو، ۱۶۲)، در یک مهمانی شام برای «مِلتسِل» ساخته شده است. هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. این احتمال هم وجود دارد که «وو، ۱۶۲» توسط بتهوون ساخته نشده باشد. اما این واقعیت پس از آنتون شیندلر (زندگی نامه نویسِ بتهوون) رواج یافت. الهام بخشِ بتهوون به احتمال زیاد همان تقلیدِ ریتمیک شبیه «سمفونی ساعت» اثر هایدن است. تقلید شبیه به مترونوم از همان ابتدای موومان با آکوردهای استاکاتو با نت های دولاچنگ که توسط سازهای بادی اجرا می شوند، آغاز می گردد و یک ریتم پایه «۱۶ نتی» نیز به ط
ور پیوسته ادامه می یابد. سرعت برای یک حرکت آهستهٔ سمفونیک در این موومان، سریع است. ریشارد واگنر استدلال کرده است که موومان سوم به عنوان حرکت آهستهٔ این سمفونی درنظر گرفته شده و موومان دوم باید به عنوان یک اسکرتسو اجرا شود. نکتهٔ مهمِ در موومان سی بمل ماژور، زیرنمایان (فا ماژور) است و ساختار، همان چیزی است که چارلز روزن از آن به عنوان فرم «سوناتینا» (سونات کوچک) با حرکت آهسته یاد کرده است. بدین صورت است که، در پایانِ «اکسپوزیسیون»، هیچ بخشِ بسط و گسترش وجود ندارد، اما فقط یک مدولاسیون ساده به سی بمل ماژور وجود دارد که به ری اکسپوزیسیون بازمی گردد؛ به همین دلیل ممکن است به عنوان فرم «سوناتینا» تلقی شود. «تم دوم» شامل یک موتیف با نت های «۶۴ تایی» خیلی سریع است و شاید برای ورود یک عبارت موسیقی، رفت و برگشت مترونوم کاملاً درست نباشد؛ و در نهایت این موتیف در انتهای کدا، با تمام ارکستر اجرا می شود. موومان سوم. در این قسمت بتهوون مجدداً از منوئه به جای اسکرتسو و در فرمِ سه تایی (A-B-A) استفاده کرده است. سولو های درخشانِ هورن و کلارینت در این قطعه از اهمیت زیادی برخوردار است. این موومان، فراخوانی نوستالژیک است از منوئ
ه، که در زمان خلق این اثر منسوخ شده بود (یک منوئه نوستالژیک مشابه نیز در سونات پیانو اپوس، ۳۱ شماره ۳، در سال ۱۸۰۲ وجود داشت). سبک منوئهٔ بتهوون به ویژه با مدل های قرن ۱۸ تفاوت دارد، زیرا یک دینامیک نسبتاً «شدید، ملایم و شدید» را حفظ می کند؛ برای مثال: پس از اولین ضرب موسیقی، بتهوون نشانهٔ اسفورزاندو ( ) را تا پنج ضرب بعدی قرار می دهد. &lt;score&gt; ew Score { ew Staff { relative c' { ime 3/4 key f major clef treble empo "Tempo di menuetto" 4 = 126 partial 4 f8_markup { dynamic f italic hspace #0.1 } (c) f8[_markup { dynamic sf italic hspace #0.1 } (c f_markup { dynamic sf italic hspace #0.1 } c]) a'(f_markup { dynamic sf italic hspace #0.1 a[( f_markup { dynamic sf italic hspace #0.1 } a f]_markup { dynamic sf italic hspace #0.1 } ) a'-._markup { dynamic p italic hspace #0.1 } r8 &lt;/score&gt; این ساختار باعث می شود که منوئه به سبک و سیاق سایر موومان ها نزدیک باشد. به همین دلیل به آکسان های خوش ذوق تکیه می کند. مانند اکثر منوئه ها، این موومان به شکل تریو نوشته شده است، با یک بخش سه گانه متضاد، حاوی سولوهای