Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بارده، مرکز دهستان وردنجان در شهرستان بن از توابع استان چهارمحال و بختیاری است که به زبان ترکی قشقایی صحبت می کنند.این روستا به واسطه وجود جاذبه هایی مانند امامزاده سیدمحمد، قلعه بارده و پیست اسکی، سالیانه پذیرای مسافران و گردشگران بسیاری از سراسر کشور است. از سوغات روستای بارده می توان به گوشت، لبنیات و صنایع دستی مثل فرش، گلیم و جاجیم اشاره کرد . روستای بارده در ۴۵ کیلومتری شهرکرد قراردارد. جمعیت. بارده در دهستان وردنجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۲٬۵۳۴ نفر (۶۸۸خانوار) بوده است. امامزاده سیدمحمد. امامزاده سید محمد از نوادگان موسی کاظم، امام هفتم شیعیان است که در سال ۵۶۶ هجری قمری بدست مأمورین حکومتی ایلخانی در بارده به قتل رسید و توسط دو تن از یارانش، شیخ طاهر و شیخ قاسم انصاری در مکان قتلش بخاک سپرده شد. بنای امامزاده در طول سالهای متمادی از جمله صفویه و قاجاریه بارها مرمت و بازسازی شده است.آخرین بازسازی امامزاده در دهه ۱۳۸۰ صورت گرفته است. امامزاده سید محمد در ۷ خرداد ۱۳۸۷ باشماره ۲۲۹۶۱ درفهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. این امامزاده هرسال شاهد حضور بسیاری از گردشگرا
ن از درون و خارج استان می باشد و از جاذبه های تاریخی و زیارتی استان بشمار می آید. جاذبه های تاریخی. بارده دارای ۵ اثر تاریخی ثبت شده در فهرست آثار ملی ایران است. این روستا دارای دو قلعه است که یکی از آنها در سالیان گذشته تخریب شده است. قلعه دیگری قلعه محمدحسن خان بختیاری است که در اکنون اختیار اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان است. قلعه محمدحسن خان به سبک ارگ کریم خان زند ساخته شده است. قلعه بارده با شمارهٔ ثبت ۱۲۴۰۴ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این روستا دارای سه گرمابه بوده که هم اینک تنها یک گرمابه باقی مانده و گرمابهٔ دیگر تعطیل شده و در اختیار وزارت میراث فرهنگی قرار دارد و گرمابهٔ دیگر نیز ویرانه هایش قابل مشاهده است.حمام و غسالخانه بارده با شمارهٔ ثبت ۱۹۴۷۵ و پل بارده نیز با شمارهٔ ثبت ۱۹۴۸۹ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده اند. جاذبه های مذهبی. از جاذبه های مذهبی بارده پس از امامزاده سیدمحمد می توان به مسجد جامع بارده که با شماره ۱۹۵۰۴ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است اشاره کرد. پیست اسکی بارده. پیست اسکی بارده یکی از اصلی ترین پیست های اسکی در استان چهارمحال و بختی
اری است که در ۵ کیلومتری روستای بارده واقع شده است. سفید پوش شدن پیست اسکی بارده در روزهای پایانی پاییز تا اواسط زمستان هر سال، علاقمندان ورزشهای زمستانی را به این میدان ورزشی تفریحی می کشاند. ارتفاع دو هزار و پانصد متری از سطح دریا، شیب مناسب، جاده دسترسی و نزدیکی به شهرکرد از مهم ترین ویژگی های پیست اسکی بارده است. میدان اسکی بارده دارای ۴۰۰ متر طول و مجهز به تله اسکی است. سیل ۱۴۰۱. در۶ مرداد ۱۴۰۱ با ورود سامانه بارشی ناشی از جریانات مانسون به چهارمحال و بختیاری و آغاز بارش ها در بارده سیلاب ایجاد شد که میزان بارش ۵۰ میلیمتر گزارش شد. این سیل موجب وارد شدن خسارات جدی به ۲۵۰ واحد از منازل مسکونی و زیر ساخت های این روستا و همچنین امامزاده سیدمحمد شده است.
کرسنگ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بن در استان چهارمحال و بختیاری است که در نزدیکی بارده واقع شده است. مردم. مردم این روستا لرتبار و از ایل بختیاری می باشند که به گویش لری بختیاری سخن می گویند جمعیت. این روستا در توابع شهرستان بن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
ورعبدالله، روستایی از توابع بخش مرکزی ، شهرستان بن در استان چهارمحال و بختیاری ایران است این روستا بسیار سرسبز ومراتع بسیار عالی دارد این روستا هم مرز استان اصفهان هست نرسیده به دوراهی و رعبدالله که جزعی از شهرستان بن هست وروستای بعدی اورگان از توابع استان اصفهان هست مردم این روستا به خاطر کم آبی به استانهای همجوار کوچ کردند ولی درسال ۹۸ تعدادی به روستا برگشتند چندین چاه زدند و دوباره روستا آباد شد اکثر کشت وکارهها درختان میوه وگل محمدی که گلاب گیری بسیار ناب دارد ودیگری کارهای این روستا دامداری پرورش زنبور عسل می باشد ۰ مردم. این روستا از قشلاقات طایفه باورصاد ایل بختیاری به حساب می آید که در سال های اخیر برخی از خانوار ها دست از کوچ نشینی برداشته و در آنجا سکنا گزیدند. جمعیت. این روستا در دهستان وردنجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
گرمک (رزن)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرقان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۴۷ نفر (۵۲خانوار) بوده است.
تومانک روستایی از توابع بخش مرکزی، شهرستان بن در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان وردنجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷۵۰ نفر (۲۴۸خانوار) بوده است.
لارک، روستایی از توابع بخش مرکزی ، شهرستان بن در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در 5 کیلومتری شهر بن از توابع استان چهارمحال و بختیاری و در فاصله تقریبی 35 کیلومتری شهرکرد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۶۰۰ نفر (۱۸۴خانوار) بوده است.
چم جنگل، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری می باشد. جمعیت. این روستا در شهرستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۱ نفر (۵۸خانوار) بوده است.
چم خلیفه، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری است. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۰۰ نفر (۸۳۳خانوار) بوده است.
وهنده، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است، ده وهنده ما بین آوج و رزن قرار دارد، وهنده از روستای ماهنیان فاصله ۸۰۰ متر فاصله دارد، که در مابین ماهنیان و سورتجین قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان خرقان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۳۵ نفر (۴۹خانوار) بوده است.
چمعالی روستایی از توابع بخش چما شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری است. مردم. مردم این روستا دورکی باب از طایفه اسیوند می باشند و با زبان لری بختیاری سخن می گویند. جمعیت. این روستا در بخش چما قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت ۸۹۵ نفر (۱۹۵خانوار) بوده است.
"'ایل بیگی"، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که در شهرستان سامان از توابع استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. دارای گویش محلی بسیار زیبا ودوست داشتنی هستند. از مهم ترین مراکز گردشگری این روستا می تون به پل زمانخان اشاره کرد. جمعیت. این روستا در شهرستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۳ نفر (۱۲۰خانوار) بوده است.
شوراب کبیر، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که در شهرستان سامان از توابع استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۸ نفر (۱۰۹خانوار) بوده است.
تکیه (رزن)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۵۷ نفر (۸۷خانوار) بوده است.
محمدآباد طباطبائی، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۸ نفر (۲۲خانوار) بوده است.
چلوان، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری می باشد. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱۸ نفر (۱۹۹خانوار) بوده است.
چمزین، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹۱ نفر (۱۹۱خانوار) بوده است.
شوراب صغیر در شهرستان سامان از توابع استان چهارمحال و بختیاری است. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر ۳۲۹۴ نفر بوده است.
خمایگان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۰۴۷ نفر (۳۰۹خانوار) بوده است.
چم خرم، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری می باشد. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۰ نفر (۴۲خانوار) بوده است.
کاهکش ؛ روستایی در شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری می باشد.یکی از زیباترین روستاهای استان چهارمحال بختیاری به سبب مجاورت با رودخانه زاینده رود که دارای باغات بسیاری شامل: هلو، بادام، گردو وسایر میوه های سردسیری می باشد. فاصلهٔ این روستا از شهر سامان حدوداً ٥ کیلومتر است. گذشتن رودخانه زاینده رود از میان روستای کاهکش زیبایی بی مانند به این روستا بخشیده است. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۷۳ نفر (۲۰۶خانوار) بوده است.
چم نار، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که در شهرستان سامان از توابع استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۰ نفر (۶۷خانوار) بوده است.
قراقوش قوش (به معنی پرنده بزرگ)، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. قراقوش تشکیل شده از قارا یا قَرا به معنی سیاه و بزرگ و قوش است. در لغت نامه دهخدا قوش را مرغی شکاری آورده و قراقوش را باز شکاری معنی کرده است. در فرهنگ لغت ترکی به فارسی، قوش را پرنده، مرغ و قارا قوش را عقاب و شاهین دانسته است برخی قراقوش را همان قراسنقر می دانند. قراقوش نام روستایی زیبا در کنار رودخانه زیبا و با صفای زاینده رود است. دهخدا روستای قراقوش را به نقل از فرهنگ جغرافیایی ایران چنین تعریف کرده است. «دهی از دهستان لار بخش حومه شهرستان شهرکرد واقع در ۳۵۰۰۰ گزی شمال شهرکرد و ۱۲۰۰۰ گزی راه بن به شهرکرد. موقع جغرافیایی آن کوهستانی، معتدل و سکنه آن ۱۲۰ تن، آب آن از رودخانه محلی و محصول آن برنج، غلات، کشمش، و شغل اهالی زراعت و گله داری است. راه مال رو دارد». قشقایی ها و تاریخ ایل قشقایی در روستای قراقوش شهرستان سامان وروستاهای آن محل زندگی مردمان شجاع ودلیر ایل بزرگ قشقایی می باشد، که طی مهاجرت ها وکوچ عشایری ازفارس به چهارمحال وبختیاری به مرورزمان دراین استان ساکن شده اند و هنوز اکثر آداب ورسوم راحفظ کرد
ه اند. بزرگان وخوانین قشقایی به رسم عشایری وایلیاتی برای تمامی اشیاء وحیوانات خوداسامی انتخاب می کردند، به احتمال زیاد و برگرفته ازاسناد قدیمی روستا (چم قره قوش )قره:سیاه و قوش:همان پرنده شکاری یا باز بوده واحتمالا نسبت واستعاره به نام اسب یکی ازبزرگان وخوانین روستابوده است. قراقوش روستایی ترک زبان بامردمانی خون گرم وباصفا است که اکثریت مردم باهم رابطه خویشاوندی دارند و فامیل های زمانی،منصوری،شریفی،عظیمی ودکمه ای همه بایکدیگر وصلت داشته اند،مردم قراقوش پس ازانقلاب سه شهید گرانقدربه نام های (حاج لطف لله زمانی ،اسدالله عظیمی، نبی الله منصوری )و تعدادی جانباز عزیز را تقدیم ایران عزیزکرده اند مردمان قراقوش درحاشیه زاینده رود نسبت به جمعیت بیشترین معلم، مهندس و دانشگاهی رابه خود اختصاص داداند ودارای رتبه های علمی بالای می باشند، شغل فعلی مردم روستا کشاورزی بوده وتقریبا نیمی ازمردم روستا به شهرها و استان های مجاورمهاجرت کرده اند و یا بصورت فصلی ساکن روستا هستند. جمعیت. این روستا در دهستان زرین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۲۴ نفر (۴۲ خانوار) بوده است. منابع. 2.پایگاه اینترنتی: ht
tps://topomap.ir/?n=4479160437&amp;l=ghy
تازه کند (رزن) روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۳ نفر (۸۰ خانوار) بوده است.
صادق آباد، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که در شهرستان سامان از توابع استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان هوره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰۶ نفر (۱۶۷خانوار) بوده است.
مارکده، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زرین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۶۰۱ نفر بوده است.
روستای یاسه چای، واقع در استان چهارمحال و بختیاری ،شهرستان سامان، بخش زاینده رود و دهستان هوره است. در ۵۴ کیلومتری شهرکرد و ۸۰ کیلومتر اصفهان واقع است. تاریخچه. پیش از این که یاسؽ چای تبدیل به روستا گردد، مزرعهٔ ییلاقی (سردسیر) خانواری از ایل قشقایی و مهاجرین آذربایجانی بوده است. افرادی که در فصول گوناگون به دلیل عدم وجود پل به ناچار از درون رودخانهٔ زاینده رود عبور می کرده اند پس ناگزیر به عبور از نقطه و محلی بوده اند که آب عمق کم تری نسبت به نواحی دیگر داشته باشد تا خود و محصولات و نیز دام هایشان آسیب کم تری ببینند. روبه روی این مزرعه (یاسه چای) چنین موقعیت مناسبی وجود داشته است. مردم. برگزاری مراسم عروسی مردم روستای یاسه چای با نغمه ها و ترانه های زیبای محلی هم راه است. موسیقی در میان مردم این روستا جای گاه ویژه ای دارد و مهم ترین آلات موسیقی روستائیان شامل کَرنا، سُرنا، ساز، نِی، دُهُل، تُم بَک، کَمان چه و… می باشد. قالی های خوش طرح و نقش و رنگ مهم ترین محصول صنایع دستی روستای یاسه چای به حساب می آید. آش دوغ، آش رشته، کاچی و… از خوراک های خوش طعم و لذیذ یاسه چای می باشند. جمعیت. روستای یاسؽ چای براساس سرش
ماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰۲ نفر (۲۲۲خانوار) بوده است اشتغال. پیشهٔ اهالی روستای یاسؽ چای کشاورزی و باغ داری و بعضاً دام داری می باشد که با شروع بهار تلاش آن ها برای رسیدگی به زمین ها و درختان آغاز می شود. بانوان این روستا علاوه بر کارهای روزمرّه منزل هم راه و پا به پای مردان به فعالیت های زراعی و دام داری و هم چنین به بافت قالی مشغول هستند که جلوه ای از تلاش خستگی ناپذیر مردمان این دیار محسوب می شود. محصولات. معروف ترین سوغات روستای یاسؽ چای را خشک بار و انواع میوه جات تَر و خشک تشکیل می دهند. از اصلی ترین محصولات روستا می توان به گردو، بادام، هلو و… اشاره کرد که جزو محصولات با کیفیت و صادراتی کشور می باشد. از دیگر محصولات روستا زردآلو، آلبالو، گیلاس، آلوچه (گوجه سبز)، انگور، فندوق، گلابی، سیب درختی و… و گندم، جو، بنشن و… از محصولات باغی روستای یاسؽ چای به شمار می رود. جغرافیا. روستای تاریخی یاسه چای در مختصات جغرافیائی ۵۰ درجه و ۵۱ دقیقه طول شرقی و ۳۳ درجه و ۳۷ دقیقه عرض شمالی در ۲۷ کیلومتری شمال غربی بخش سامان، ۱۵ کیلومتری شمال شهر بن و ۳۵ کیلومتری شهر شهرکرد، مرکز چهارمحال و بختیاری استق
رار یافته و بافت مسکونی متراکمی دارد. ارتفاع این روستا از سطح دریا ۱۹۰۹ متر است که در تابستان دارای آب و هوای ملایم، معتدل و مطبوع و زمستان های بسیار سرد و سخت و پربارش است. رودخانهٔ پرآب زاینده رود در شرق، شمال شرق و جنوب شرق روستا جریان دارد. تنوع گل ها و گیاهان خودرو هم راه با گونه های متنوع جانوری از قبیل گراز، شغال، گرگ، روباه، خرگوش، قرقی، کبک و… جلوهٔ جالب توجهی به محیط روستا بخشیده است. بافت تاریخی روستای یاسه چای به عنوان نخستین بافت تاریخی روستائی کشور تحت عنوان روستای بدون کوچه در فهرست آثار ملی پذرفته و ثبت گردیده است. و بعنوان روستای بدون کوچه ایران شناخته میشود، آذربایجان کوچک از دیگر لقبهای روستای یاسه چای می باشد. 2 چهره های شناخته شده. احمد بیگدلی منابع. ۱۱. کتاب نیوز
هوره، شهری ساحلی در کرانه زاینده رود است. این شهر، مرکز بخش زاینده رود در شهرستان سامان از توابع چهارمحال و بختیاری است. مردمان این شهر به زبان ترکی قشقایی سخن می کنند. جمعیت. فامیل های اصلی در این شهر شامل بهارلو، درخشان و ولی زاده می باشند. اصالت مردم این شهر از ایل بزرگ بهارلو می باشد. این شهر در بخش زاینده رود شهرستان سامان واقع شده و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۲۹ نفر بوده است. دربارهٔ هوره. شهر ساحلی هوره در ۲۰ کیلومتری شمال غربی شهر سامان و ۱۰ کیلومتری شمال شرقی شهر بن قرار دارد. ارتفاع شهر هوره از سطح دریا ۱۹۰۰ متر است و آب و هوای آن در فصول بهار، تابستان و پاییز مطبوع و در زمستان، سرد و خشک است. بناهای تاریخی. پل هوره: این پل بسیار زیبا و تاریخی روی زاینده رود ساخته شده است. قلعه هوره: امروزه ویرانه ای بیش از آن به جا نمانده است. مشاغل. شغل اکثر مردم هوره، باغداری در زمینه بادام و گردو می باشد و همچنین به خاطر معماران زیاد و خوبی که در این شهر است به شهر معماران هم معروف شده است .و گروهی دیگر از مردم در امور خدماتی و تولید صنایع دستی از جمله قالی بافی اشتغال دارند.
ورقستان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن 1100نفر (300خانوار) بوده است.این روستا دارای کارگران زیادی اهل بابانظر می باشید. کشاورزی. محصولات کشاورزی این روستا شامل گندم (که اغلب به صورت دیم کشت می شود) و انگور است. در این روستا علاوه بر گندم محصولات دیم مانند عدس ونخود نیز کاشت می شود .همچنین در سال های اخیر در زمین های بزرگ محصولات جالیزی مانند خیار وسیب زمینی به عمل می اید صنعت. در این روستا تعداد زیادی کارگاه تولید موزائیک بتنی وجود دارد. در این روستا یک معدن بزرگ سنگ نیز فعال است که متاسفانه از عایدی ان ریالی برای ابادانی روستا هزینه نمی گردد
دشتی، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان هوره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳٩۵، جمعیت آن ٨٣۵ نفر بوده است. اما در آخرین بررسی توسط خانه بهداشت روستای دشتی، در سال ١۴٠٣ جمیعت این روستا به بیش از ١٠٠٠ نفر افزایش یافته است. تاریخچه. مردم این روستا همه از ایل بزرگ قشقایی هستند که هر قوم از مردم قشقایی پس از تبعید از شیراز به مکانی های مختلفی کوچ کردند و در آخر تعدادی از مردم تبعید شده در این روستا گرد هم آمده اند. زبان مردم این روستا ترکی قشقایی است که متأسفانه در جامعه امروزی رو به نابودی است و جوانان این روستا بیشتر فارسی صحبت می کنند و نوجوان ها سخن گفتن به زبان ترکی را نمیدانند! اما بیشتر جوانان و بزرگسالان و کهن سالان این روستا به زبان مادری خود (ترکی قشقایی) وفادر بوده و همچنان از این زبان پر غرور استفاده می کنند. مردم این روستا از قوم های یاری، گنجعلی، موسوی، عرب، مردانی، علیمردانی و... تشکیل شده اند. مردم این روستا در ابتدا فقط در کنار حاشیه زاینده رود خانه ساخته بودند اما با گذشت زمان و افزایش جمعیت به سمت کوه رفتند و در
دامنه بزرگ و دشت وسیع این کوه شروع به ساخت و ساز کردند که هم چنان این خانه ها پابرجا هستند. مردم در گذشته در حاشیه رودخانه صیفی جاتی چون پیاز، سیب زمینی، خیار، بادمجان، برنج و... کشت می کردن اما حالا چند ده سالی است که سرتاسر حاشیه زاینده رود به دست مردم درختکاری شده درختانی چون چنار، گردو و آلوچه. در گذشته مردم آب آشامیدنی مورد نیاز خود را از قناتی که حالا در مرکز روستا قرار دارد تأمین می کردند اما حالا چاهاهای این قنات بسته شده و آب قنات برای آبیاری باغات حاشیه رودخانه استفاده می شود که این آب در حوزچه نامطلوب مرکز روستا جمع آوری می شود! این قنات دارای آب معدنی بسیار خوبی است، این قنات می توانست یکی از جاذبه های گردشگری این روستا باشد که متأسفانه به آن رسیدگی نمی شود. گردشگری. گردشگری در این روستا در میان مسافران خارجی و داخلی طرفدار زیادی دارد به طوری که در روزهای آخر هفته مکان های تفریحی این روستا شلوغ است بخصوص در تابستان که باعث شده کسب و کارها کمی رونق پیدا کنند اما همچنان این روستا از حمایت های دولتی محروم است بخصوص در بخش گردشگری کمترین حمایت دولتی از این روستا صورت گرفته است! در سال های گذشته این رو
ستا فاقد دارای مکان های عمومی برای اسکان مانند هتل، مسافر خانه و... بود، حتی از سرویس عمومی هم بهرمند نبود. اما در چندین سال گذشته دو بومگردی بزرگ و زیبا (بوم گردی بی بی ماه سلطان و بوم گردی میرزاطاهر) توسط خود مردم این روستا افتتاح و در اختیار مسافران و گردشگران قرار گرفته است، همچنین مردم این روستا ویلاهای ساخته و در اختیار گردشگران خارجی و داخلی قرار می دهند تا با اسکان در آن از این روستا رضایت داشته باشند. همچنین دو مسجد در این روستا وجود دارد که توسط مردم همین روستا ساخته شده تا برای نماز و استراحت استفاده شود و این مکان ها دارای سرویس های بهداستی است که مسافران می توانند از آن استفاده کنند. گردشگران در این روستا می توانند محصول های دامی محلی و خشکبار محلی مرغوبی را خریداری کنند و یا خود از باغ فروشنده برداشت کنند.
چم کاکا، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان هوره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن حدود 700نفر بوده است.
سوادجان، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که در شهرستان سامان، بخش زاینده رود از توابع استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. جمعیت. این روستا در شهرستان سامان، بخش زاینده رود قرار دارد و براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران (۱۳۹۵) جمعیت آن ۱٬۳۱۶ نفر (۴۲۹ خانوار) بوده است. اما جمعیت واقعی و شناور روستا (با توجه ساحلی و گردشگری بودن) نزدیک به ۱۷۰۰ نفر می باشد. دربارهٔ سوادجان. سوادجان یکی از قدیمی ترین روستاهای منطقه بابیش از ۶۰۰ سال است. نام قبلی این روستا قره باغ بوده است. وجه تسمیه / شجره نامه سوادجان قدمت این روستا به قبل از پادشاهی شاه عباس اول صفوی برمیگردد که اجداد آن ها متعلق به ایل بزرگ شاهسون و طایفه یا نژاد قزلباش می باشند. پس از به قدرت رسیدن شاه عباس صفوی پایتخت از قزوین به اصفهان منتقل می شود و بسیاری از افراد ایل شاهسون بخاطر همراهی شاه عباس را تا اصفهان مشایعت می نمایند، پس از تاجگذاری و اعلام رسمی اصفهان بعنوان پایتخت، اجداد ما قصد بازگشت به آذربایجان را می کنند که شاه عباس بخاطر لطف فراوان و محبتی که به آنها داشته مانع از بازگشت آنان می شود و به پاس قدردانی و سپاسگزاری و بخاطر همراهی و حم
ایت افراد ایل، آنان را در چم و خم های زاینده رود که یکی از بهترین نقاط برای کشاورزی و دامداری بوده سکنی می دهد، اجداد ما در این منطقه سکونت می گزینند و به کشاورزی و دامداری با بهره مندی از چراگاه ها و رودخانه زاینده رود مشغول شده و به زندگی خود ادامه می دهند. نام اولیه این روستا قره باغ بوده که دلیل نامگذاری آن درختان بلند قامت و سر به فلک کشیده این قریه بوده است و به علت قامت بلند درختان اکثر اوقات روز، نور خورشید کمتر به کف می رسیده و به همین خاطر بیشتر ساعات روز، آبادی تاریک به نظر می رسید لذا نام آن قره باغ بوده که این نام به زبان آذری یعنی باغ سیاه، که پس از مدتی ساکنان قره باغ به دلایل نامعلوم مدتی به حاشیه سوادجان کنونی و در محل گلزار شهدای فعلی نقل مکان کرده و سکونت پیدا می کنند. بنا به گفته بزرگان روستا، این کنده ها برای سکونت آنها استفاده می شده و در کنار کنده ها، آغل های زیرزمینی وجود داشته که محل نگهداری دام هایشان بوده است، پس از مدتی سیل مهیبی در آنجا روی می دهد که خسارت سنگین جانی و مالی در پی داشته است که به ناچار مجددأ به حاشیه قره باغ سابق ودر اطراف قبر امامزاده ای که سید سلیمان نام داشته و
در آنجا مدفون و از نوادگان امام حسن مجتبی (ع) بوده پناه می آورند که در واقع محل کنونی روستای سوادجان می باشد و در این قسمت زندگی خود را آغاز می کنند. مردم در این مکان روزگار می گذراندند و در کنار هم به زندگی خود ادامه دادند لازم است ذکر شود که اهالی قره باغ در دوران حکومت شاه عباس صفوی از حمایت های ایشان بی بهره نبودند و چراگاه های زیادی در اختیار داشتند که از طرف ایل قشقایی که بعدها از استان فارس به این منطقه کوچ کرده بودند به دستور شاه عباس مالیات چراگاه به اهالی قره باغ پرداخت می شد. کم کم روستا گسترش پیدا کرده و با توجه به عدم امنیت در آن زمان، مردم اقدام به ساخت منازل قدیمی مستحکم با پی های سنگی و دیوارهای خشتی پهن کردند که این منازل بوسیله دالان های طویل و معماری زیبا و منحصر به فرد به هم راه داشتند و گذرهای ارتباطی اهالی بودند که در چهار گوشه دالان ها چهار برج دیده بانی وجود داشته که شبها به علت امنیت بیشتر، بصورت نوبتی توسط اهالی قره باغ در برج ها نگهبان مستقر می شد که تا چندین سال قبل خرابه های بجا مانده از برج ها موجود بود. اهالی قره باغ در منازل قدیمی و دالان های زیبا زندگی خود را با سادگی و صمیمیت
پیش می بردند، و کماکان از حمایت های شاه عباس برخوردار بودند که می توان به معافیت از پرداخت مالیات آب به مدت ۳۰۰ سال طبق اظهارات بزرگان روستا اشاره کرد، اهالی قره باغ در فصل گرما در اتاق های مخصوص تابستانه زندگی می کردند و به دامداری و کشاورزی مشغول بودند و آذوقه فصل سرما و برف و یخبندان را مهیا می نمودند و پس از فرارسیدن روزهای سرد و برفی در منازل قدیمی و اتاق های زمستانه مخصوص خود در کنار هم و حضور در منازل یکدیگر شب نشینی های گرمی را فراهم می ساختند، پس از گذشت سالها و از آنجاییکه اهالی قره باغ به سواد و علم اندوزی علاقه زیادی داشتند، با هماهنگی و اصرار فراوان شخصی بنام محمد ابن نوروز نجف آبادی معروف به ملاعلی که فردی باسواد بوده را به روستا دعوت کرده و اسباب سکونت وی را فراهم می کنند و پس از مدتی و با همکاری اهالی مکتب خانه ای را راه اندازی می نمایند مکتب خانه باتعدادی شاگرد که نزد ملاعلی علم و دانش را فرا می گرفتند فعالیت خود را آغاز می کند، که پس از مدتی تعداد باسوادان روستا بیشتر شده و نتیجه زحمات ملاعلی به ثمر می نشیند و شاگردانی همچون میرزا شکراله، میرزا عبداله و ملاحسین پرورش پیدا می کنند که کم کم ه
مین شاگردان که حالا به معلمی باسواد تبدیل شده اند به آموزش دیگر افراد مشغول می شوند و رفته رفته به تعداد باسوادان روستا افزوده می شود و به همین خاطر نام این روستا از قره باغ به سوادجان تغییر می یابد، سوادجان از دو بخش سواد + جان تشکیل شده که بیانگر علاقه زیاد اهالی به مقوله سواد بوده است یعنی مردم این روستا سواد را به اندازه جانشان دوست داشتند، و در لغت سوادجان به جایی اطلاق می گردد که مردم آن روستا اهمیت فراوانی برای سواد و علم قائل بودند. به گفته بزرگان روستا و طبق اسناد موجود قدیمی بسیاری از صیغه های عقد و طلاق در این روستا جاری می شده است بطوری که از تیران و کرون کنونی و بن برای انجام امورات ثبتی به این روستا و نزد باسوادان مراجعه می نموده اند، از آثار قدیمی بجا مانده می توان به دست نوشته نفیس و زیبای قرآن کریم که توسط همان استادان مکتب خانه نوشته شده بود اشاره کرد که بیش از ۱۹۰ سال قدمت داشت، جلد این کلام الله مجید از پوست آهو بوده و در انتهای آن صفحات مخصوصی برای ثبت متوفیات وجود داشته که کلیه وقایع آن زمان در آن به ثبت می رسیده است، که امروزه هر کدام از اهالی روستا که می خواستند اجداد خود را بشناسند با
مراجعه به این قرآن قادر بودند چندین نسل نسبی قبل خود را شناسایی کنند که متأسفانه در سال ۸۴ و با توجه به اینکه این قرآن در مسجد جامع سوادجان نگهداری می شد توسط فرد یا افرادی سودجو که از ارزش بالای آن باخبر بودند به سرقت رفت، متعاقب آن توسط نیروهای پلیس آگاهی استان موضوع صورتجلسه شد و تحقیقاتی نیز صورت گرفت که متأسفانه هیچگونه اثری از آن مشاهده نگردید و هنوز پرونده آن در اداره آگاهی باز است، که به گفته مدیرکل و معاون وقت سازمان میراث فرهنگی استان، کسی برای این اثر گرانبها نمی توانست قیمتی تعیین کند چون که جزء میراث فرهنگی و تاریخی بشمار می رفت. به این دلیل سوادجان به مهد علم و دانش در منطقه لقب گرفت و اهالی فهیم این روستا به گذشتگان و نام سوادجان به خود می بالند. منابع. قاسم کریمی سوادجانی/ شهرستان سامان ۱۳۹۰ میراث فرهنگی و گردشگری چهارمحال و بختیاری