Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ودن برخی از محاکمه کمپیون را دید، گفته می شود که او همچنین شاهد اعدام کمپیون در دسامبر ۱۵۸۱ بوده است، که این اعدام را به مناسبت نامه ای عمومی علیه استفاده از زور در مسائل مذهبی تبدیل کرده است. بودن خبرنگار فرانسیس والسینگهام شد. و میشل دو کاستلناو پیشگویی را به ماری، ملکه اسکاتلند، در مورد مرگ الیزابت، در زمان توطئه بابینگتون، منتقل کردند که گمان می رفت از بودن باشد. با این حال، شاهزاده فرانسوا در سال ۱۵۸۲ دوک برابانت شد و کارزاری ماجراجویانه را برای گسترش قلمرو خود آغاز کرد. بودن ناراضی او را همراهی کرد و در یورش فاجعه بار شاهزاده به آنتورپ که به تلاش پایان داد، گرفتار شد و به دنبال آن شاهزاده در سال ۱۵۸۴ درگذشت. سالهای آخر. در جنگ هایی که پس از مرگ هنری سوم (۱۵۸۹) رخ داد، اتحادیه کاتولیک تلاش کرد تا با قرار دادن یک پادشاه دیگر بر تاج و تخت، از جانشینی هانری پروتستان ناوارا جلوگیری کند. بودن در ابتدا از لیگ قدرتمند حمایت کرد. او احساس می کرد که پیروزی سریع آنها اجتناب ناپذیر است. او در طی یکی از اپیدمی های طاعون بسیاری در آن زمان در لائون درگذشت. کتاب ها. بودن عموماً به زبان فرانسوی و با ترجمه های لاتین متأخ
ر می نوشت. برخی از آثار او حداقل از نظر ساختاری تحت تأثیر رامیسم دیده شده اند. بودَن به نوبه خود کتاب هایی در مورد تاریخ، اقتصاد، سیاست، شیطان شناسی و فلسفه طبیعی نوشت؛ [۲۲] و همچنین اثری (بعداً بدنام) در نسخه خطی دین از خود به جای گذاشت (به بخش «مدارای مذهبی» مراجعه کنید). یک نسخه مدرن از آثار بودین در سال ۱۹۵۱ با عنوان Oeuvres philosophiques de Jean Bodin توسط پیر مسنارد [fr] آغاز شد، اما تنها یک جلد منتشر شد. روشی برای شناخت آسان تاریخ. در فرانسه، بودین به دلیل Methodus ad facilem historiarum cognitionem (۱۵۶۶) (روش برای شناخت آسان تاریخ) به عنوان یک مورخ شناخته شد. او نوشته است: «تاریخ، یعنی روایت واقعی اشیا، سه قسم است: انسانی، طبیعی و الهی». این کتاب یکی از مهم ترین کمک ها به ars historica آن دوره بود و به طور مشخص بر نقش دانش سیاسی در تفسیر نوشته های تاریخی تأکید داشت. وی خاطرنشان کرد که دانش نظام های حقوقی تاریخی می تواند برای قانون گذاری معاصر مفید باشد. روش یک کتابچه راهنمای موفق و تأثیرگذار در نوشتن تاریخ فنی بود. این کتاب با توصیه های دقیق تاریخ نگاری به خط مشکوکی که فرانچسکو پاتریزی دربارهٔ امکان
دانش تاریخی ارائه کرده بود، پاسخ داد. همچنین دیدگاه «داده های» تاریخی را که در اومانیست های پیشین یافت می شد، با بی واسطگی نگرانی هایش برای جنبه اجتماعی زندگی بشر، گسترش داد. بودن مدل چهار پادشاهی کتاب مقدس را رد کرد، و در آن زمان موضعی نامطلوب داشت، و همچنین نظریه کلاسیک عصر طلایی را به دلیل ساده لوحی آن رد کرد. او همچنین بسیاری از دستگاه های بلاغی اومانیست ها را کنار گذاشت. اندیشه اقتصادی: پاسخ به ملتروا. "پاسخ ژ. بودن به تناقض آقای دو ملتروا" رساله ای بود که توسط نظریه های ژان دو مالتروا برانگیخته شد و در آن بودن یکی از اولین تحلیل های علمی را از پدیده تورم ارائه کرد که تا قبل از قرن شانزدهم ناشناخته بود. پیشینه بحث در دهه ۱۵۶۰ این بود که تا سال ۱۵۵۰ افزایش عرضه پول در اروپای غربی منافع کلی را به همراه داشت. اما تورم قابل توجهی نیز وجود داشت. نقره وارد شده از طریق اسپانیا از معدن پوتوسی در آمریکای جنوبی، همراه با سایر منابع نقره و طلا، از دیگر منابع جدید، باعث تغییرات پولی شد. بودن پس از مارتین دو آزپیلیکوئتا بود، که در سال ۱۵۵۶ به این موضوع اشاره کرده بود (چیزی که گومارا در سالنامه های منتشر نشده اش نیز
به آن توجه کرده بود)، یک ناظر اولیه که افزایش قیمت ها تا حد زیادی به دلیل هجوم به فلزات گرانبهاست. وی در تحلیل این پدیده از جمله عوامل دیگر به رابطه بین مقدار کالا و مقدار پول در گردش اشاره کرد. بحث های آن زمان، پایه و اساس «نظریه کمیت پول» را ایجاد کرد. بودن عوامل دیگری را نیز ذکر کرد: افزایش جمعیت، تجارت، امکان مهاجرت اقتصادی و مصرف که به نظر او بیهوده است. تئاتر. "تئاتر جهان طبیعت" بیانیه بودن از فلسفه طبیعی است. که شامل بسیاری از دیدگاه های شخصی خاص و حتی تخصصی است، به عنوان مثال که کسوف به رویدادهای سیاسی مربوط می شود. این نظریه مخالف قطعیت نظریه نجومی اختلاف منظر ستاره ای و منشأ زمینی «دنباله دار ۱۵۷۳» (یعنی ابرنواختر SN 1572) بود. این اثر تأثیرات عمده رامیست ها را نشان می دهد. توجه به عظمت و عظمت خداوند به دایره المعارفی دربارهٔ جهان هستی و شبیه سیستم حافظه می انجامد. مسائل بودن به برخی از نسخه های رنسانس مسائل ارسطویی در فلسفه طبیعی پیوست شد. علاوه بر این، دامیان سیفرت پروبلاتاتا بودینی را که بر اساس Theatrum ساخته شده بود، گردآوری کرد. شش کتاب جمهوری. شناخته شده ترین اثر بودین در سال ۱۵۷۶ نوشته شد. ب
حث در مورد بهترین شکل حکومتی که در آن سالها در حوالی قتل عام سنت بارتولمیوس (۱۵۷۲) اتفاق افتاد، الهام بخش شد. بودن سعی کرد در مسیری میانی قدم بگذارد. ماکیاولی به حاکم این حق را می داد که بدون ملاحظات اخلاقی به نفع دولت خود عمل کند و نظریه پردازان پروتستان از حکومت مردمی یا حداقل سلطنت انتخابی حمایت می کردند. تعریف کلاسیک بودین از حاکمیت این است: "la puissance absolue et perpetuelle d'une République" (قدرت مطلق و همیشگی یک جمهوری). ایده های اصلی او در مورد حاکمیت در فصل هشتم و دهم کتاب اول یافت می شود، از جمله بیانیه او "شاهزاده مقتدر فقط در برابر خدا مسئول است". شش لیور فوراً به موفقیت دست یافت و بارها تجدید چاپ شد. ترجمه لاتین اصلاح شده و توسعه یافته توسط نویسنده در سال ۱۵۸۶ ظاهر شد. با این اثر، بودین یکی از بنیانگذاران گروه عملگرایانه بین اعترافات معروف به سیاست شد، که در نهایت موفق شد به جنگ های مذهبی در زمان پادشاه هنری چهارم پایان دهد. فرمان نانت (۱۵۹۸). در برابر پادشاهانی که در زمان او به سلطنت حمله می کردند، مانند تئودور بزا و فرانسوا هوتمن بودن، موفق به نگارش رساله ای اساسی و تأثیرگذار از نظریه اجتماع
ی و سیاسی شدند. در استدلال خود علیه انواع قانون اساسی مختلط و تئوری مقاومت، یک ضد حمله مؤثر علیه موضع سلطنتی بود که به «حاکمیت مردمی» استناد می کرد. ساختار کتاب های پیشین در ساختار رامیست توصیف شده است. کتاب ششم شامل استدلال نجومی و عددی است. بودین از فیثاغورث در بحث عدالت استفاده کرد و در کتاب چهارم از ایده های مربوط به آرمان شهر توماس مور استفاده کرد استفاده از زبانی که از "شهریار" نیکولو ماکیاولی (لاتین civitas) یا جایگزین آن به عنوان واحد سیاسی (فرانسوی cité یا ville) گرفته شده یا جایگزین آن شده است، قابل تأمل است. بودین جمهوری (فرانسوی république، لاتین respublica) را به عنوان اصطلاحی برای موضوعات حقوق عمومی معرفی کرد (تعبیر انگلیسی معاصر Commonweal(th) بود). بودین، اگرچه به تاسیتوس اشاره کرد، اما در اینجا به سنت جمهوری خواهی کلاسیک نمی نوشت. امپراتوری عثمانی به عنوان یک «سلطنت پادشاهی» تحلیل می شود. جمهوری ونیز از نظر گاسپارو کنتارینی پذیرفته نیست: آن را قانون اساسی اشرافی می نامند، نه مختلط، با ساختاری متحدالمرکز، و ثبات ظاهری آن را به شکل حکومت نسبت نمی دهند. ایده های شش کتاب دربارهٔ اهمیت آب و هوا در
شکل دهی شخصیت مردم نیز تأثیرگذار بودند و جایگاه برجسته ای در آثار جووانی بوترو (۱۵۴۴–۱۶۱۷) و بعداً در جبر اقلیمی بارون دو مونتسکیو (۱۶۸۹–۱۷۵۵) یافتند. . بودین بر اساس این فرض که آب و هوای یک کشور شخصیت جمعیت آن را شکل می دهد، و بنابراین تا حد زیادی مناسب ترین شکل حکومت است، بودین فرض می کرد که سلطنت موروثی رژیم ایده آل برای یک کشور معتدل مانند فرانسه است. این قدرت باید «حاکمیت» باشد، یعنی تابع هیچ شاخه دیگری نباشد، هرچند تا حدی توسط نهادهایی مانند دادگاه های عالی (پارلمان) و مجامع نمایندگی (États) محدود شده باشد. بالاتر از همه، پادشاه «فقط در برابر خدا مسئول است»، یعنی باید بالاتر از جناح های اعترافی بایستد. این اثر به زودی به طور گسترده ای شناخته شد. گاسپار دو آناسترو در سال ۱۵۹۰ ترجمه ای به زبان اسپانیایی انجام داد. ریچارد نولز ترجمه انگلیسی (۱۶۰۶) را گردآوری کرد. این بر اساس نسخه لاتین ۱۵۸۶ بود، اما در جاهایی از نسخه های دیگر پیروی می کند. این کتاب تحت عنوان The Six Bookes of a Common-ale ظاهر شد. De la démonomanie des sorciers ("(از شیطان پرستی جادوگران)"). کار اصلی بودین در مورد جادوگری و آزار و شکنجه ه
ای جادوگری اولین بار در سال ۱۵۸۰ منتشر شد و ده نسخه آن تا سال ۱۶۰۴ منتشر شد. او در آن مفهوم تأثیرگذار «جادوگری پیمان» را بر اساس معامله با شیطان توضیح می دهد و این باور را که روح شیطانی از راهبردی برای تحمیل شک و تردید به قضات استفاده می کند تا جادوگران را دیوانه ها و آدم های دورافتاده ای که به جای شفقت مستحق شفقت هستند ببینند. از عذاب. این کتاب به تاریخچه جادوگران می پردازد، اما فاوست و پیمان او را ذکر نمی کند. گزارشی از جن گیری عمومی در سال ۱۵۵۲ در پاریس، و پرونده ماگدالنا د لا کروز از کوردووا، یک زن صومعه که به مدت سه دهه به رابطه جنسی با شیطان اعتراف کرده بود، ارائه کرد. بودین از پیر مارنر در روایت گرگینه از ساووی استناد کرد. او کارهای کورنلیوس آگریپا و ترافیک درک شده در «سحر و جادو» انجام شده در امتداد جاده اسپانیایی، که در امتداد شرق فرانسه در بیشتر طول آن انجام می شود، محکوم کرد. او با عبارات افراطی در مورد رویه های محاکمه های جادوگری، مخالفت با پادمان های عادی عدالت نوشت. هدف این حمایت از آرامش مستقیماً استانداردهای موجود توسط پارلمان پاریس بود (شواهد فیزیکی یا مکتوب، اعترافاتی که با شکنجه به دست نیام
ده، شاهدان غیرقابل استیضاح). او اظهار داشت که حتی یک جادوگر را نمی توان به اشتباه محکوم کرد اگر روش های صحیح رعایت شود، زیرا شایعات مربوط به جادوگران تقریباً همیشه درست بودند. نگرش بودین یک استراتژی جمعیت گرایانه معمول مرکانتیلیسم نامیده می شود.[مبهم]. این کتاب در بحث جادوگری تأثیرگذار بود. این کتاب توسط یوهان فیشارت (۱۵۸۱)، به آلمانی ترجمه شد و در همان سال توسط فرانسوا دو جون با عنوان De magorum dæmonomania libri IV به لاتین ترجمه شد. ژان دو لری آن را نقل کرده و در مورد مردم توپینامبا در برزیل کنونی نوشته است. یکی از نسخه های باقی مانده از متن، که در کتابخانه مجموعه های ویژه دانشگاه کالیفرنیای جنوبی قرار دارد، یک نسخه ارائه نادر است که توسط خود بودین امضا شده است، و یکی از دو متن شناخته شده ای است که دارای چنین کتیبه ای از نویسنده است. تقدیم USC Démonomanie به C.L. وارونی، که گمان می رود همکار حقوقی بودین باشد. دیدگاه ها. قانون و سیاست. بودین به دلیل تحلیل خود از حاکمیت، که آن را غیرقابل تقسیم می دانست، و اختیارات قانونگذاری کامل را در بر می گیرد (البته با شرایط و اخطارها) به خوبی شناخته شد. از سوی دیگر، با
فرانسوا هوتمن (۱۵۲۴–۱۵۹۰) و فرانسوا بودوئن (۱۵۲۰–۱۵۷۳)، بودین نیز از نیروی حقوق عرفی حمایت کرد و قانون روم را به تنهایی ناکافی می دانست. او ماهیت مطلق گرایانه نظریه حاکمیت خود را که مفهومی تحلیلی بود، حفظ کرد. اگر بعدها عقاید او به شیوه ای متفاوت و هنجاری مورد استفاده قرار گرفت، دلیل آن در بودین آشکارا نبود. می توان به حاکمیت به عنوان «مجموعه ای از ویژگی ها» نگاه کرد؛ در آن منظر، نقش قانون گذاری در کانون توجه قرار گرفت، و سایر «علائم حاکمیت» را می توان به عنوان موضوعات جداگانه مورد بحث قرار داد. او از نظر تئوری یک سیاستمدار بود که موقعیت معتدل آن دوره در سیاست فرانسه بود. اما به این نتیجه رسید که فقط مقاومت منفعلانه در برابر اقتدار موجه است. کار بودین روی نظریه سیاسی، مفهوم مدرن «دولت» را معرفی کرد، اما در واقع در آستانه استفاده بود (با مفهوم کوراسیوس)، با معنای قدیمی تر پادشاهی «حفظ دولت خود» که از بین نرفته بود. مناصب دولتی متعلق به کشورهای مشترک المنافع بود و دارندگان آن مسئولیت شخصی در قبال اعمال خود داشتند. سیاست خودمختار است و حاکم تابع قوانین الهی و طبیعی است، اما نه تابع هیچ کلیسایی. واجبات، تأمین عدا
لت و عبادت دینی در دولت است. بودین تعادل آزادی و اختیار را مطالعه کرد. او هیچ دکترینی مبنی بر تفکیک قوا نداشت و به شیوه ای سنتی در مورد اختیارات سلطنتی و حوزه مناسب و محدود آن بحث می کرد. دکترین او تعادل به عنوان هماهنگی، با شرایط متعدد بود. به این ترتیب می توان آن را به شیوه های مختلف استفاده کرد، و بود. نکته کلیدی این بود که نقطه مرکزی قدرت باید بالاتر از جناح باشد. رز سیاست بودین را در نهایت تئوکراتیک می بیند و مطلق گرایان که از او پیروی می کردند سوء تفاهم می شد.[۴۰] در جایی که ارسطو برای شش نوع دولت استدلال می کرد، بودین فقط سلطنت، اشرافیت و دموکراسی را مجاز دانست. با این حال، او از تمایز شکل دولت (قانون اساسی) از شکل حکومت (اداری) حمایت می کرد. بودین نظر کمی نسبت به دموکراسی داشت. خانواده ها واحد و الگوی اساسی دولت بودند؛ از سوی دیگر جان میلتون در بودین متحدی در موضوع طلاق یافت. احترام به آزادی و دارایی های فردی، ویژگی بارز دولت منظم بود، دیدگاهی که بودین با هاتمن و جورج بوکانن مشترک بود. او بر ضد برده داری استدلال می کرد. در مسائل حقوقی و سیاسی، بودین دین را به عنوان یک تکیه گاه اجتماعی، تشویق به احترام
به قانون و حکومت می دید. دربارهٔ تغییر و پیشرفت. او چاپ را به عنوان برجسته تر از هر دستاورد پیشینیان ستود. این ایده که اصلاحات پروتستان توسط نیروهای اقتصادی و سیاسی هدایت می شد به او نسبت داده می شود. او به عنوان اولین کسی شناخته می شود که به سرعت تغییرات اروپای مدرن اولیه پی برد. در فیزیک، او به عنوان اولین نویسنده مدرن شناخته می شود که از مفهوم قوانین فیزیکی برای تعریف تغییر استفاده کرد، اما ایده او از طبیعت شامل کنش ارواح بود. در سیاست، او در بررسی یک انقلاب سیاسی در ماهیت یک چرخه نجومی، به ایده های زمان خود پایبند بود: یک تغییر (فرانسوی) یا صرفاً یک تغییر (به عنوان ترجمه ۱۶۰۶) به انگلیسی؛ از Polybius Bodin این ایده را گرفت. آناسیکلوز، یا تغییر چرخه ای ساختار. نظریه بودین این بود که حکومت ها به عنوان سلطنتی آغاز شده اند، سپس دموکراتیک بوده اند، قبل از اینکه اشرافی شوند. مدارای مذهبی. جایگاه عمومی. در سال ۱۵۷۶، بودین به سیاست فرانسه مشغول بود، و سپس علیه استفاده از اجبار در مسائل مذهبی، اگر ناموفق بود، استدلال کرد. او معتقد بود که جنگ ها باید تابع حکومت داری باشد و مسائل دینی به دولت مربوط نمی شود. بودین ا
ستدلال کرد که یک دولت ممکن است دارای چندین دین باشد. این موضعی بسیار غیرعادی برای زمان او بود، اگر میشل دو هوپیتال و ویلیام ساکت هم آن را داشته باشند. پدرو دی ریوادنیرا و خوان دی ماریانا از موضع متضاد متعارف تعهد دولت برای ریشه کن کردن مخالفت های مذهبی به آن حمله کردند. او در کتاب شش کتاب استدلال کرد که محاکمه شوالیه های معبد نمونه ای از آزار و اذیت غیرقابل توجیه است، شبیه آزار یهودیان و برادری های قرون وسطایی. موقعیت خصوصی در Colloquium. در سال ۱۵۸۸، بودین یک اثر لاتین Colloquium heptaplomeres de rerum sublimium arcanis abditis (کلوکیوم هفت در مورد اسرار متعالی) را به صورت دستنویس تکمیل کرد. این مکالمه ای است دربارهٔ ماهیت حقیقت بین هفت مرد تحصیل کرده، که هر کدام دارای جهت گیری مذهبی یا فلسفی مشخصی هستند - یک فیلسوف طبیعی، یک کالوینیست، یک مسلمان، یک کاتولیک رومی، یک لوتری، یک یهودی و یک شکاک. به دلیل این کار، بودین اغلب به عنوان یکی از اولین حامیان تساهل مذهبی در جهان غرب شناخته می شود. حقیقت، از نظر بودین، حکم به توافق جهانی داشت. و ادیان ابراهیمی بر عهد عتیق (تنخ) اتفاق نظر داشتند. Vera religio (دین واقعی
) وفاداری را تا سرحد مرگ فرمان می دهد. تصور او از آن تحت تأثیر فیلو و میمونیدس بود. نظرات او در مورد اختیار نیز با مطالعات او در فلسفه یهود پیوند خورده است. برخی از محققان امروزی، تألیف او را در این متن به چالش کشیده اند. «کلوکیوم هفت در باب اسرار پنهان اشیای متعالی» گفتگوی مسالمت آمیزی را با هفت نماینده از مذاهب و جهان بینی های مختلف ارائه می دهد که در پایان بر شباهت اساسی باورهای خود اتفاق نظر دارند. نظریه بودین، همان طور که در ملاحظات هماهنگی استوار است، شبیه نظریه سباستین کاستلیو است. او به همراه مونتن و پیر شارون یک نسبی گرای کتاب مقدس و دئیست دیده می شود. حداقل از نظر شهرت، نویسندگان مسیحی از بودین به عنوان کافر، دئیست یا ملحد یاد می کردند که او را با آزاداندیشی و سنت شکاکانه ماکیاولی و پیترو پومپونازی، لوسیلیو وانینی، توماس هابز و باروخ اسپینوزا مرتبط می دانستند: پیر دانیل هوئت، ناتانیل فالک، کلود فرانسوا هوتویل. پیر بیل به بودین یک اصل در مورد پیامدهای فکری عدم وجود خدا (پیشروی ولتر، اما بر اساس معمول سنتی متفکران فرانسوی) نسبت داد. ویلهلم دیلتای بعداً نوشت که قهرمان های داستان در Coloquium پیش بینی م
ی کنند که گوتولد افرایم لسینگ، ناتان در وایز. Colloquium یکی از اصلی ترین و محبوب ترین نسخه های خطی در تیراژ مخفیانه در اوایل دوره مدرن بود که بیش از ۱۰۰ نسخه فهرست بندی شده بود. پس از ورود به مد فکری، گردش پنهانی گسترده ای داشت. دایرةالمعارف بریتانیکا ۱۹۱۱ بیان می کند: «جالب است که لایب نیتس، که در ابتدا کولوکیوم را اثر دشمن ادعایی مسیحیت می دانست، متعاقباً آن را به عنوان ارزشمندترین اثر توصیف کرد». انتشار آن پس از سال ۱۷۰۰ افزایش یافت، حتی اگر تاریخ محتوای آن تا آن زمان باشد. در قرن هجدهم این گونه تفسیر شد که حاوی استدلال هایی برای دین طبیعی است، به گونه ای که گویی نظریات بیان شده توسط تورالبا (طرفدار دین طبیعی) دیدگاه بودین است. به اشتباه، طبق گفته رز، که بازسازی دیدگاه های دینی بودین با اعتقاد به خدایی جدا فاصله زیادی دارد. گروتیوس یک نسخه خطی داشت. گوتفرید لایبنیتز، که کولوکیوم را به یاکوب توماسیوس و هرمان کانرینگ نقد کرد، چند سال بعد کار ویراستاری را روی دست نوشته انجام داد. هنری اولدنبورگ می خواست آن را برای انتقال به جان میلتون و احتمالاً جان دوری یا برای ارتباط دیگری در سال ۱۶۵۹ کپی کند. در سال ۱۶۶۲
کانینگ به دنبال نسخه ای برای یک کتابخانه شاهزاده بود. قرار بود این کتاب تا سال ۱۸۵۷ به طور کامل توسط لودویگ نواک از روی دست نوشته های جمع آوری شده توسط هاینریش کریستین فون سکنبرگ منتشر شود. اعتقادات مذهبی شخصی. بودین تحت تأثیر یهودیت فلسفی قرار گرفت و به نابودی "post exacta supplicia" شرور اعتقاد داشت. نویسنده قرن ۱۹، الیفاس لوی، بودین را به عنوان دانش آموز باطنی یهودی می دانست: «بودین کابالیست که به اشتباه ذهنی ضعیف و خرافی تلقی می شود، انگیزه ای جز هشدار دادن به مردم در برابر بی باوری خطرناک نداشت. با مطالعه کابالا در اسرار واقعی جادو، او از خطری که جامعه با رها کردن این قدرت در برابر شرارت مردم در معرض آن قرار می گرفت، به خود می لرزید». تاریخ و جغرافیای فرهنگی و جهانی. بودین مردی بود که به تاریخ جهانی که به عنوان یک حقوقدان به آن توجه می کرد، توجه داشت. او به یک مکتب فرانسوی باستانی و تاریخ فرهنگی قابل شناسایی تعلق داشت، با لانسلوت ووآزین د لا پوپلینیر، لویی لو کارون، لوئی لو روی، اتین پاسکویه و نیکلاس ویگنیه. شاگردان تاریخی شامل ژاک اوت دو تو و ویلیام کامدن بودند. ژانری که به این ترتیب پایه گذاری شد، با ن
تیجه گیری اجتماعی، خود را به عنوان «تاریخ مدنی» معرفی کرد و به ویژه تحت تأثیر پولیبیوس قرار گرفت. «روش» اولین کتابی است که «نظریه ای دربارهٔ تاریخ جهانی مبتنی بر مطالعه صرفاً سکولار رشد تمدن» را ارائه کرد. بنابراین، نگرش سکولار بودین به تاریخ، تا حدودی رابطه ادراکی او را با ماکیاولی توضیح می دهد. در حالی که زمینه مشترک بودین با ماکیاولی چندان بزرگ نیست، و در واقع بودین با بینش بی خدا از جهان در ماکیاولی مخالف بود، آنها اغلب به اندازه کافی جفت می شوند، برای مثال توسط A. C. Crombie به عنوان مورخان فلسفی با دغدغه های معاصر. کروبی همچنین بودین را با فرانسیس بیکن به عنوان مورخان منطقی و انتقادی پیوند می دهد. هم بودین و هم ماکیاولی با دین به عنوان موقعیت تاریخی برخورد می کنند. بودین عمدتاً از یوهان بوئموس و همچنین نویسندگان کلاسیک و همچنین گزارش هایی از لئو آفریقانوس و فرانسیسکو آلوارس استفاده کرد. با این حال، او علاقه کمی به دنیای جدید نشان داد. از نظر تئوری های اشاعه فرهنگی، او ناتانائل کارپنتر، و متعاقباً بر بسیاری از آنها، با نظریه «منشا جنوب شرقی» خود در مورد انتقال از مردم خاورمیانه به یونان و روم (و از این ر
و به اروپای شمالی) تأثیر گذاشت. یکی دیگر از پیروان پیتر هیلین در کتاب کوچکش (۱۶۲۱) بود. در انسان شناسی، بودین نشانه هایی از چندجنسیت را به عنوان نظریه منشأ انسانی نشان داد. از سوی دیگر، به عبارت واضح تر، او معتقد بود که نوع بشر در حال متحد شدن است، محرک ها تجارت هستند و نشانه هایی از respublica mundana (مشترک المنافع جهانی) و حقوق بین الملل در حال توسعه است. این در طرحی از Vaticinium Eliae یا سه دوره ۲۰۰۰ ساله برای تاریخ جهانی بود، که او تعهد کمی به آن داشت، اگرچه نشان دهنده ارتباط آن با سه منطقه آب و هوایی و غلبه آنها بود. نظریه «جنوب شرقی» برای توضیحش به نظریه آب و هوا و طالع بینی بودین بستگی داشت: این نظریه در روش ارائه شد و در کتاب ششم از شش لیور توسعه یافت. او شناسایی مردمان و بخش های جغرافیایی با تأثیرات سیاره ای را در کتاب پنجم از شش لیور انجام داد. نظریه طالع بینی او با سنت بقراط ترکیب شده است. اما نه به روش مرسوم بطلمیوس. گفته شده است که او آنها را از یکی از پیروان کاردانو، اوگر فریر، گرفته است. پذیرش. مفهوم بودین از حاکمیت به طور گسترده در اروپا پذیرفته شد. در شکلی که توسط دیگران، مانند حقوقدانان فر
انسوی شارل لویسو (۱۵۶۴–۱۶۲۷) و کاردین لو برت (۱۵۵۸–۱۶۵۵) ساده شده و اقتباس شده بود، نقش مهمی در توسعه مطلق گرایی ایفا کرد. در فرانسه. بودین به طور مؤثری از سلطنت منظم گالیکا در برابر هوگنوت ها و هرگونه دخالت خارجی دفاع کرد. این ایده های کلی در زمان سلطنت هنری چهارم فرانسه به ارتدکس سیاسی تبدیل شد و به آغاز مطلق گرایی گرایش داشت. بودن به عنوان نظریه پرداز سیاسی پیروان متعددی داشت، از جمله پیر گرگوار، که با فرانسوا گریماوده، قدرت قانونگذاری شروع به نزدیکتر شدن به حق الهی پادشاهان کرد، و ویلیام بارکلی. پیر شارون در La Sagesse در سال ۱۶۰۱ از ایده دولت از بودین استفاده می کند، اما با محدودیت های کمتری در قدرت سلطنتی؛ شارون در این اثر برای نئواستویسیسم سکولار استدلال می کند و ایده های مونتن و لیپسیوس را با ایده های بودین کنار هم می گذارد. چارلز لویسو در سال های ۱۶۰۸–۱۶۰۸ آثار مطلق گرایانه ای را با تأکید بر نظم در جامعه منتشر کرد، که بسیار فراتر از نوشته های سی سال قبل بودین بود، روندی که تا قرن ۱۷ ادامه یافت. به عنوان یک شیطان شناس، کار او معتبر و مبتنی بر تجربه به عنوان یک پزشک شکار جادوگر بود. به عنوان مورخ، نیکل
اس لنگلت دو فرزنوی در سال ۱۷۱۳ از او به عنوان یک مورخ یاد کرد. مونتسکیو بودین را از نزدیک خواند. جامعه شناسی مدرنی که در بودین به آن اشاره شده است، که از رابطه بین دستگاه دولتی از یک سو و جامعه از سوی دیگر ناشی می شود، در مونتسکیو توسعه یافته است. در آلمان. با توجه به سرمایه گذاری آلمان در امپراتور مقدس روم به عنوان چهارمین پادشاه، نگرش یوهانس اسلیدانوس، رد مدل چهار پادشاهی توسط بودین محبوبیت نداشت. نیاز به تطبیق ساختار موجود امپراتوری با بودین به عنوان نظریه پرداز حاکمیت منجر به مناقشه ای شد که تقریباً نیم قرن طول کشید. با شروع هنینگ آرنیسائوس، تا سال ۱۶۲۶ و زمان کریستوفر بسولدوس حل نشده ادامه یافت. او با اتخاذ مفهوم چندسالاری مرکب، که متعاقباً تحت تأثیر قرار گرفت، خطی بر آن کشید. لایبنیتس دیدگاه بودین در مورد حاکمیت را رد کرد و اظهار داشت که ممکن است فقط کنترل سرزمینی باشد، و نتیجه ای که نویسندگان سنت بودین مبنی بر اینکه فدرالیسم کایمریک است، ترسیم کرده اند. در انگلستان. به طور کلی، انگلیسی ها علاقه زیادی به جنگ های مذهبی فرانسه داشتند. ادبیات آنها در بحث های سیاسی انگلیسی مورد استفاده رایج قرار گرفت، و آمی
اس پائولت تلاش های فوری برای یافتن شش کتاب برای ادوارد دایر انجام داد. مدت کوتاهی آثار بودین در انگلستان شناخته شد: فیلیپ سیدنی، والتر رالگ، و گابریل هاروی که گزارش کردند در آکسفورد مد بودند. ایده های او در مورد تورم تا سال ۱۵۸۱ آشنا بود. سامرویل به این نکته اشاره می کند که همه کسانی که در این دوره دربارهٔ حاکمیت در انگلستان بحث می کردند، لزوماً نظرات خود را از بودین نمی گرفتند: این ایده ها در آن زمان مطرح بود، و برخی مانند هادریان آ ساراویا و کریستوفر لوور استدلال خاص خود را برای نتایج مشابه داشتند. ریچارد هوکر به آثار دسترسی داشت، اما به آنها ارجاع نمی داد. جان دان در بیاتاناتوس خود از بودین استناد کرد. نظر بودین در مورد موازی بودن پادشاهی های فرانسه و انگلیس توسط رالگ پذیرفته شد. راجر تویسدن مخالف بود: به نظر او، سلطنت انگلیس هرگز با تعریف بودین از حاکمیت مطابقت نداشت. ریچارد بیکن در Solon His Follie (1594)، که به سمت استعمار انگلیسی در ایرلند هدایت می شود، از متنی برگرفته از شش کتاب و همچنین بسیاری از نظریه های ماکیاولی استفاده کرد. او همچنین علیه بودین استدلال کرد که فرانسه یک سلطنت مختلط است. بودین بر ت
عاریف بحث برانگیز جان کاول در کتابش به نام مترجم در سال ۱۶۰۷ تأثیر گذاشت که در طول سال ۱۶۱۰ باعث خشم در پارلمان شد. ادوارد کوک از بودین در مورد حاکمیت گرفت. و مانند او مخالف مفهوم سلطنت مختلط بود. در حالی که ایده های بودین در مورد اقتدار با نظریه حق الهی پادشاهان مطابقت داشت، نگرانی اصلی او انتخاب حاکم نبود. اما این بدان معنا بود که آنها می توانند هر دو راه را قطع کنند، که توسط نمایندگان پارلمان و همچنین سلطنت طلبان مورد استناد قرار می گیرند. هنری پارکر در سال ۱۶۴۲ حاکمیت پارلمان را با استدلال Bodinian تأیید کرد. جیمز وایتلاک از اندیشه بودین در بحث دربارهٔ پادشاه در پارلمان استفاده کرد. رابرت فیلمر سلطنت طلب عمدتاً از بودین برای استدلال پدرسالار خود وام گرفت. جان لاک در بحث و جدل چندین دهه بعد علیه فیلمر در دو رساله حکومت، از کار خود برای حمله به بودین عقب نشینی نکرد. اما متحد او جیمز تایرل، مانند الجرنون سیدنی، چنین کرد. یکی دیگر از کاربران سلطنتی بودین مایکل هادسون بود. جان میلتون پس از مرگ الیور کرامول، از نظریه بودین برای دفاع از طرح ضد دموکراتیک خود برای شورای بزرگ استفاده کرد. سر جان الیوت کار آرنیسائوس
را به عنوان منتقد بودین خلاصه کرد و در برج لندن به دنبال بودین نوشت که یک پادشاه قانونی، برخلاف یک ظالم، در De iure majestatis خود «آنچه را که ممکن است انجام دهد، انجام نخواهد داد». رابرت بروس کاتن از بودین در مورد ارزش پول نقل قول کرد؛ رابرت برتون در مورد سیاست در آناتومی مالیخولیا. ریچارد نولز در مقدمه ترجمه سال ۱۶۰۶ خود، کتاب را به عنوان نوشته مردی با تجربه در امور عمومی تحسین کرد. ویلیام لو، در موعظه پارلمان در سال ۱۶۲۱، شکایت کرد که بودین با لیپسیوس و ماکیاولی بیش از حد مورد مطالعه قرار گرفته است، زیرا کتاب مقدس نادیده گرفته شده است. از سوی دیگر ریچارد باکستر خواندن بودین، هوگو گروتیوس و فرانسیسکو سوارز را به عنوان یک آموزش مناسب در سیاست برای حقوقدانان می دانست. در اوایل دهه ۱۵۸۰، برایان دارسی، شکارچی جادوگر، برایان دارسی، در انگلستان، دیدگاه های بودین در مورد جادوگری را مطرح کرد، که به جای حلق آویز کردن به عنوان روشی برای اعدام استدلال می کرد و از برخی پیشنهادات بودین در بازجویی از اورسولا کمپ پیروی کرد. آنها همچنین توسط رجینالد اسکات در اثر شکاکانه خود کشف جادوگری (۱۵۸۴) به شدت با آنها مخالفت کردند.