Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لامیه» که به «رفیده الاسلامیه» ()، مشهور است به عنوان اولین پرستار اسلام به شمار می رود. وی در جنگ بدر شیوه های استاندارد مراقبتی را برای سربازان مجروح به کار گرفت به عنوان مثال دادن آگاهی های لازم به کادر پرستاریش در مورد ضروریات پزشکی و بهداشتی، مدیریت کردن مراقبتهای اورژانسی، یا چگونگی حمل و مراقبتهای مجروحان در انتقال به بیمارستان های نظامی. مدت ها قبل از سازماندهی و ساختار بندی مراقبتهای پزشکی در جهان غرب، «الاسلامیه» یک مدرسهٔ پرستاری بنیاد نهاد که در آن به توسعهٔ نظری و اساسی برای چگونگی انجام حرفه ای پرستاری پرداخته شد. در طول «دوران طلایی اسلام»، پزشکی در جهان اسلام قدم های بلندی را رو به جلو برداشت و دستاوردهای ارزنده ای کسب کرد به طور مثال کتاب مشهور و ارزندهٔ «قانون در طب» و همچنین دیگر آثار پزشک مشهور ایرانی، ابن سینا تا قرن ها در اروپا تدریس می شد و نقش بزرگی در توسعهٔ نظری علم مراقبت و پزشکی در اروپا را داشت. استانداردهای بهداشتی به شدت مورد توجه قرار گرفتند و مراقبتهای روانی نیز در شاخهٔ اختصاصی خود پیشرفت نمود. ساخت اولین بیمارستان اسلامی را هارون الرشید، خلیفهٔ عباسی در بغداد در سال ۸۰۵ میلا
دی نسبت داد. این بیمارستان دارای بخش مراقبت از بیماری های لاعلاج و همچنین بخش آموزش و بود. یهودیت. در نوشته های یهودی مثل تورات و تلمود دستورها ی مکتوب پیشرفته ای در رابطه با بهداشت و تغذیه وجود دارد، مثلاً معاینه ی حیوانات ذبح شده برای جلوگیری از استعمال مواد غذایی فاسد شده یا قرنطینه کردن و مراقبت از کسانی که بیماری های واگیردار دارند جهت حفاظت از مردم همچنین می توان به یکی از مجموعه فرامین یهود به نام "Tzedakah" که به فرامین نیکوکاری معروف اند، این فرمان ها زنان را نیز مانند مردان به نیکوکاری و تعهد نسبت به هم نوعشان متعهد می کنند. این فرامین بعدها مقدمه ساز خلق آثار معروفی همچون " هفت اثر دلسوزی"، که آن ها به آثار هنری در زمینهٔ پرستاری تعلق دارند و در حقیقت اساس کارهای اجتماعی و مدنی در جوامع یهود و سازمان های حمایت و مراقبت از فقرا در قرون بعدی در محله های یهود نشین اروپایی (گتو) هستند را به تصویر می کشند. اروپا. قرون وسطی. رشتهٔ پزشکی در دانشگاه های اروپایی از بسیاری قبل به عنوان یکی از رشته های دانشگاهی شروع به تدریس شد هم زمان با آن رشتهٔ پرستاری به عنوان یک تخصص در اصل با اتکا به مفهوم عشق به هم نوع
در دین مسیحیت به ویژه در جوامع مذهبی و همچنین بسیاری از صومعه های تازه تأسیس گسترش می یافت. مشکلات اساسی و مرکزی پرستاران عبارت بود از طاعون و جذام که هر دو ما بین سده های ۱۳ و ۱۴ میلادی اروپا را در گیر خود نمود و در اصل تبعات جنگهای صلیبی در اروپا بود. برای مراقبت از بیماران جذامی و طاعون زدگان درمانگاه های تخصصی در اروپا تأسیس شد که در آن ها فرقه های مذهبی متفاوت مسیحی و غیره به صورت اختصاصی از بیماران مراقبت های لازم را به عمل می آوردند. به طوری که چندین فرقهٔ مذهبی از جمله "یوهانی ها"، "فرانسیسکان ها" و دومنیکی ها" و… شدیداً به پرستاری روی آوردند. در حدود اواخر سدهٔ ۱۲ میلادی یک انجمن از مسیحیان "لایین" (مسیحیانی که به نوعی از دید کلیسای کاتولیک رومی به عنوان غیر مسیحی شمرده می شدند) آغاز به کار کرد. آن ها بانوان بیوه یا دختران مجرد را در محافل خانگی گرد هم می آوردند و آن ها خود را برای وقف در راه مراقبت از بیماران و فقرا آماده می ساختند. سدهٔ ۱۶ میلادی. در سدهٔ ۱۶ میلادی فرقه های مذهبی دیگری با گرایش های انسان دوستانه و نزدیک به الگوهای پرستاری کلاسیک پدیدار شدند که کم کم از فرقه هایی با ایده آل های مسی
حیت در نوع دوستی به فرقه هایی با گرایش به سمت مراقبت و پرستاری از انسان ها تبدیل شدند، به خصوص فرقه ای بانام "برادران دلسوز" و "کامیلیانر". "یوهان فون گوت" در سال ۱۵۴۰ در گرانادا یک بیمارستان برای جنون زده گان و بیماران روانی بنیاد نهاد بعدها او به یک حامی و قدیس برای بیمارستان ها، بیماران و پرستاران تبدیل شد. در سال ۱۵۷۴ یک پزشک به نام "جاکوب اوتئوس" کتابی آموزشی در سه جلد با نام "گزارش، درس و دستورالعمل اساسی از نیازهای مناسب و مفید پزشکی برای افراد سالم، بیماران و پرستاران" که آن به عنوان اولین رسالهٔ علمی آلمانی به شمار می رود. اروپای مدرن. در آغاز دوران مدرن از سال ۱۶۰۰ تا ۱۸۰۰ میلادی اروپای پروتستان دارای چند بیمارستان درخور توجه بود، ولی هیچ سیستم پرستاری منظم و مرتبی نداشت. تضعیف نقش زن باعث شد که فعالیت پزشکان و پرستاران زن محدود به کمک به همسایگان و خانواده های خود شود که بدون حقوق بود و دارای ظرفیت شناخته شده ای نبود. در کشورهای کاتولیک راهبه ها در بیمارستان ها خدمت پرستاری ارائه می دادند. نقش رهبری در این زمینه به عهده بنیاد خیریه دختران سن وینست دو پل بود که در سال ۱۶۳۳ بنیان گذاشته شد. در کشورها
ی کاتولیک بنابر دستور راهبه ها در بیمارستان ها خدمات پرستاری ارائه می شد. گروهی از راهبه های کاتولیک گسترهٔ کاری خود را به مناطق جدیدی افزایش دادند. به عنوان مثال در مناطق روستایی بریتنی فرانسه نقش مرکزی به عهده دختران روح القدس بود که در سال ۱۷۰۶ بنیان گذاشته شده بود. فرصت های جدیدی برای راهبه ها به عنوان پزشکان خیریه در املاک اشراف مذهبی ایجاد شد. راهبه ها مراقبت های کاملی از بیماران فقیری که به آن ها مراجعه می کردند انجام می دادند آن ها نه تنها به وظایف پرستاری عمل می کردند بلکه نقششان به عنوان پزشک، جراح و داروساز گسترش دادند. در طول انقلاب فرانسه بیشتر دستورها پرستاران تعطیل شد و هیچ مراقبت پرستاری سازمان یافته ای به عنوان برای جایگزین برای آن ها پیدا نشد. با این حال تقاضا برای خدمات پرستاری به قوت خود باقی ماند و بعد از سال ۱۸۰۰ خواهرها دوباره کار خود را از مجتمع های و بیمارستان های روستایی از سر گرفتند. آن ها از طرف مقامات تحت فشار بودند چرا که مقامات از ارتباط گسترده میان پزشکان نخبه و دهقانان نیازمند کمک بیمناک بودند. سدهٔ ۱۷ میلادی. «وینسنس فون پاول» در "شاتیلون سور شالارون" در فرانسه "انجمن بانوان
محب مسیحیت" را به وجود آورد و سپس مشترکاً با «لوئیز دِ ماریلاک» در سال ۱۶۳۳ انجمن "دختران محّب مسیحیت" را به وجود آورد. با به وجود آمدن این انجمن های خیر خواهانه جریانات جدیدی که به توسعهٔ تاریخی پرستاری کمک شایانی نمودند، شکل گرفتند و از آن ها به عنوان جلودار و پیشگام سازمانهایی یاد می شود که بعدها به وجود آمدند و در زمینهٔ مراقبت های پزشکی و پرستاری فعالیت حرفه ای می کردند. این بانوان تحت مدیریت و تعالیم پزشکان، آموزش های اساسی مراقبت پزشکی را می دیدند و با تجهیزات پزشکی آشنا می شدند و سپس تحت مدیریت پزشکان یک بیمارستان در آنجا استخدام می شدند. سدهٔ ۱۸ میلادی. با آغاز سدهٔ ۱۸ میلادی پرستاری و مراقبت های پزشکی اغلب توسط طیف پایین و بیسواد جامعه انجام می شد، هم زمان طبق پیشنهادها نظری برای ورود به شغل پرستاری سطح معینی از تحصیلات برای زنان طبقهٔ متوسط تعیین شد. در نتیجه کمبود پرسنل متخصص بسیار به وضوح پدیدار شد. در سال ۱۷۸۱ اولین مدرسه عمومی پرستاری آلمان در شهر مانهایم توسط «فرانتس آنتوان مای» تأسیس شد. این مدرسه تلاش می کرد که با یک دوره آموزشی حداقلی سه ماهه برای پرستاران برگزار کند. در اتریش جوزف دوم اصلا
حات اتریش را سامان داد و در سال ۱۷۸۴ بیمارستان عمومی وین آغاز به کار کرد. سدهٔ ۱۹ میلادی. پرستاری در قرن نوزدهم وارد شکل جدیدی از حیاط خود شد. در سراسر دنیا و هم زمان در اروپا جنبش های انسان دوستانه و سازمان های ارگان یافته برای کمک به انسان ها تأسیس می شد و نیاز به پرستارانی آموزش دیده و حرفه ای روز به روز بیشتر احساس می شد. در اروپا نگاه به مقولهٔ پرستاری در حال تغییر کردن به یک حرفه بود و در نتیجه در اروپا همگام با جهان نقش و جایگاه اجتماعی یک پرستار در حال تغییر بود. یک پزشک آلمانی به نام تئودور فلیندر به همراه همسرش فریدریکه فلیدنر در ۱۳ اکتبر ۱۸۳۶ یک آموزشکدهٔ پرستاری برای بانوان پروتستان در آلمان تأسیس کرد تا تأثیرات مضر مراقبتهای نامناسب از بیمارها توسط کادر آموزش دیده نشده کاهش یابد، این آموزشکده و دیگر اورگان های هم زمان تأسیس شده در اروپا خود به خوبی مبین اهمیت پیدا کردن جایگاه پرستار در اروپا در قرن نوزدهم را هستند. قرن بیستم. جنگ جهانی اول. جنگ جهانی اول باعث به وجود آمدن یک شکاف بزرگ در راه توسعهٔ پرستاری شد، تمام تلاش ها برای اتحاد و استانداردسازی پرستاری متوقف شد، پرستاران در کشورهای جداگانه ب
ر روی رسالت اساسی و اولیهٔ پرستاری که مراقبت از مجروحان جنگی بود می پرداختند. در اتریش پس از جنگ و به علت پی بردن به نیاز به پرستاران حرفه ای در شرایطی نظیر جنگ، در سال ۱۹۳۳ «گروه فارغ التحصیلان پرستاری اتریش» تأسیس شد. اواخر هزارهٔ دوم میلادی. در آلمان و پس از چندین دوره تلاش برای تأسیس یک دورهٔ پذیرش اختصاصی در مؤسسات آموزش عالی برای رشتهٔ علوم پرستاری، سرانجام ما بین دهه های ۷۰ و ۸۰ میلادی اولین دورهٔ دانشگاهی علوم پرستاری به وجود آمد. کمبود پرستار در طول دههٔ ۸۰ میلادی در آلمان و اتریش منجر به افزایش کار پرستاران شد که در نتیجهٔ این فشار کاری، کیفیت خدمات کاهش پیدا کرد و رسوایی هایی در رابطه با امور پرستاران و امور مراقبتی از نتایج آن بود.علیرغم وضعیت نامناسب پرستاران آن ها تلاش می کردند تا جایگاه خود را از یک دستیار به عنوان یک شغل تخصصی مجزا در زمینهٔ سلامت تبدیل کنند. تعاریف مختلفی در سطح بین الملل برای پرستاری مطرح شد که از آن جمله می توان به "اعلامیهٔ وین دربارهٔ پرستاری" اشاره کرد. پرستاری مدرن. پرستاری مدرن در قرن نوزدهم میلادی در آلمان و بریتانیا شروع شد و در سال ۱۹۰۰ در سراسر جهان گسترش یافت. پرس
تارانی که در مراکز مذهبی با انگیزه های مذهبی در حال آموزش دیدن بودند رفته رفته قواعد سختگیرانهٔ پزشکی و سلامت و مراقبت علمی را می آموختند که توسط پزشکان تدریس می شد. پرستار انگلیسی فلورانس نایتینگل در چنین مکانی تعلیم دید ولی بعدها نقدهایی به این مؤسسات داشت. در طول جنگ کریمه نایتینگل نتن ها در نیازها و ضروریات حرفه ای پرستاری همچنین در درک شخصی و چگونگی تعامل در چارچوب شغل خود به شناخت رسید. او در سال ۱۸۵۹ کتابی باعنوان «نکاتی دربارهٔ پرستاری» منتشر کرد. این نوشته به عنوان اولین ها در زمینهٔ تئوری پرستاری به شمار می رود که همچنین توانست شیوهٔ آموزش پرستاری را دچار اصلاحات اساسی نماید.او بدینوسیله بر هنری دونانت تأثیر گذاشت، او مؤسس جنبش جهانی صلیب سرخ و هلال احمر بود و همچنین تأثیر بسیار زیادی در جدایی مدارس تخصصی پرستاری از مراکز آموزشی مذهبی داشت که منجر به حرفه ای شدن و به صورت یک شغل تبدیل شدن پرستاری شد. در ایالات متحده در سال ۱۸۹۹ شورای بین المللی پرستاران تأسیس شد که سخنگوی پرستاری، مرکز ثقل و مرتبط کننده پرستاران در سراسر جهان بود و توسعهٔ شغلی و حرفه ای پرستاری را در سراسر جهان را پیش می برد. هنری د
ونانت پایه گذار صلیب سرخ. در تاریخ ۱۸۶۳ فدراسیون بین المللی صلیب سرخ توسط ۲۵ شهروند سوئیسی تأسیس شد و در آن زمان تنها سازمان انسان دوستانه در عرصهٔ بین الملل و ارگان کنترلی برای آن به شمار می رفت، صلیب سرخ قدیمی ترین سازمان و جنبش بشر دوستانه با نگاه درمانی به ملل جهان است و جزء معدود سازمان هایی است در این زمینه به صورت غیردولتی فعالیت می کند. هدف نهایی صلیب سرخ بی طرفی و حفاظت و مراقبت از زندگی قربانیان حوادث طبیعی، جنگ ها و مناقشات داخلی کشورها است. تا نیمهٔ قرن ۱۹ میلادی هنوز یک مراقبت و پرستاری سازمان یافته برای جنگ و تأسیسات مناسب برای معالجه و تسکین دردهای مجروحان وجود نداشت چه برسد به مراقبت و پرستاری مطمئن با کادر آموزش یافتهٔ کافی بوسیلهٔ تجهیزات مناسب و به روز. در سال ۱۸۵۹ تاجری سوئیسی به نام هنری دونانت برای دیدار با پادشاه فرانسه، ناپلئون سوم، به ایتالیا سفر کرد تا دربارهٔ مشکلات واگذاری پروانهٔ زمین در مستعمرهٔ آن زمان فرانسه، الجزیره گفتگو کند. در همان زمان او در ۲۴ ژوئن ۱۸۵۹ شاهد نبرد خونین سولفرینو بود که در آن و تنها در یک روز حدود ۶۰۰۰ سرباز کشته و ۲۵۰۰۰ نفر زخمی شدند، مراقبت های ناکافی و ک
املاً کم از سربازان و زخمی ها و مشاهدهٔ آلام و رنج های آنان او را سخت وحشت زده و متأثر نمود و باعث شد تا دلیل اصلی سفر خود را کاملاً فراموش کرده و روزهای طولانی به مراقبت و پرستاری از زخمی ها بپردازد.او تحت تأثیر این تجربهٔ تلخ یک کتاب نگاشت که این کتاب را با نام «به یاد سولفرینو» با هزینهٔ شخصی خود منتشر کرده و برای شخصیت های پیشتاز و اصلی سیاسی و نظامی در تمام اروپا فرستاد. در کنار یک روایت سریع از آن جنگ و آنچه او در ایتالیا تجربه کرده و دیده بود دونانت توانست با کتابش حس کمک داوطلبانه و پرستاری بی داوطلبانه را منتقل کند و در این زمینه الهام بخش برای اورگان های مراقبتی داوطلبانه باشد. او به همراه تنی از دوستانش کمی بعد در ژنو سوئیس سازمانی را تأسیس کرد که مقدمه ای بود بر آغاز به کار صلیب سرخ. شورای بین المللی پرستاران ICN. در سال ۱۸۹۹ شورای بین المللی پرستاران (آی سی ان) به عنوان فدراسیونی جهانی از سازمان های پرستاری دنیا در لندن تشکیل شد. این سازمان در واقع یک انجمن متشکل از ۱۳۰ انجمن حرفه ای پرستاری ملی است و رسالت آن نمایندگی میلیون ها پرستار در سراسر جهان می باشد. این شورا به صورت رسمی در سال ۱۸۹۹ آغاز
به کار کرد ولی اولین نشست واضح این شورا پنج سال بعد یعنی در سال ۱۹۰۴ در برلین برگزار شد که در آن گروه های پرستاری به نمایندگی از انگلستان، ایرلند، ایالات متحده و آلمان حضور داشت. مقر اصلی این سازمان هم اکنون در شهر ژنو در کشور سوئیس قرار دارد. تعریف پرستاری از نگاه "شورای بین المللی پرستاران. مراقبت، نگهداری و مواظبت که با مسئولیت شخصی، تنها یا تحت یک گروه که به مشاغل دیگر متعلق اند، از انسان ها در تمامی سنین و از همهٔ طیف های جامعه، چه بیمار چه سالم انجام می گیرد، پرستاری نامیده می شود. پرستاری به نیاز به سلامت، پیشگیری از بیماری ها و مراقبت از بیماران، معلولین و انسان های در حال مرگ احاطه دارد. دیگر رسالت های کلیدی پرستاری درک احتیاجات علایق جامعه و ترویج یک محیط امن، تحقیق، اثرگذاری در اداره و پیشبرد سیاست های سلامت در جامعه و مدیریت در بخش آموزش سلامت است. منشور اخلاقی پرستاری. «آی سی ان» در سال ۱۹۵۳ یک منشور اخلاقی برای پرستاری بنا نهاد که آخرین بار در سال ۲۰۰۶ ویرایش شد. این منشور باید جایگاه اجتماعی پرستاری را در جامعه روشن نماید و خط و مشی حرفه ای پرستاری را در با توجه به حقوق بشر تقویت کند. این اصول
یک درک جامع از پرستاری را بیان می کنند و جهت گیری کلی آن را مشخص می نمایند.طبق منشور اخلاقی «آی سی ان»، پنج وظیفهٔ اصلی پرستاری عبارند از: قلب سفید، نماد پرستاری. در سال ۱۹۹۹، به مناسبت صدمین سالگرد تأسیس «شورای بین المللی پرستاران»، نماد «قلب سفید» به عنوان نماد رسمی پرستاری در دنیا برگزیده شد. پرستاری حرفه ای در ایران. پرستاری حرفه ای در ایران برگرفته از پرستاری حرفه ای در کشورهای اروپایی است، اولین بار در سال ۱۲۹۴ شمسی میسیونرهای مذهبی در ارومیه مدرسه پرستاری تأسیس کردند و این شیوه بعدها به سایر شهرهای ایران نیز گسترش یافت. در سال ۱۲۹۵ آموزشگاه دیگری در تبریز با پذیرش داوطلبان دارای مدرک سوم متوسطه و به صورت دورهٔ سه ساله به تربیت پرستار مبادرت نمود. در دههٔ ۳۰ شمسی اساسنامه های آموزشگاه های پرستاری توسط وزارت بهداری در ایران تدوین شد. در سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۸ به ترتیب آموزشگاه های پرستاری شرکت نفت آبادان ۱۳۲۰، هلال احمر همدان ۱۳۲۷، تهران ۱۳۲۸، نمازی شیراز ۱۳۳۳ و جرجانی مشهد ۱۳۳۸ تأسیس شدند. انجمن صنفی پرستاران در سال ۱۳۳۶ تشکیل شد و این انجمن به شورای بین المللی پرستاری پیوست. از شرایط پذیرش برخی از آموزش
گاه ها داشتن مدرک دیپلم کامل متوسطه بود. در سال ۱۳۳۷ طبق اساسنامه آموزشگاه های پرستاری مصوب شورای عالی فرهنگ، مقرر گردید پذیرش داوطلبان کلیه آموزشگاه ها با مدرک کامل متوسطه، دوره تحصیل سه سال و ارزش آن معادل لیسانس پرستاری محسوب گردد. برنامة تحصیلی مدارس عالی پرستاری با رعایت معیارهای شورای بین المللی پرستاران و سازمان بهداشت جهانی تنظیم و به تصویب شورای عالی فرهنگ رسید. در این برنامه علاوه بر دروس اختصاصی و فنی، دروس علوم رفتاری و اجتماعی نیز گنجانده شد. در سال ۱۳۴۴ اولین دوره آموزش چهارساله پرستاری با تأسیس انستیتو عالی پرستاری فیروزگر آغاز گردید. به دنبال آن فارغ التحصیلان سایر آموزشگاه ها به منظور کسب مدرک لیسانس، دورهٔ تکمیلی لیسانس را طی نمودند. به طوری که در سال ۱۳۵۴ با تصویب دورة لیسانس پرستاری در وزارت علوم کلیه مراکز آموزش عالی پرستاری موظف به ارائه دورهٔ چهار ساله با برنامه متمرکز گردیدند. در سال ۱۳۵۹ با تشکیل شاخه پرستاری ستاد انقلاب فرهنگی برنامه ریزی متمرکز پرستاری توسط این شاخه با استفاده از نظرات صاحب نظران پرستاری صورت گرفت. با تشکیل وزارت بهداشت و درمان آموزش پزشکی، در سال ۱۳۶۵ و ایجاد دانشک
ده های پرستاری و مامایی، کیفیت آموزش پرستاری توسعه فراوان یافت. به گونه ای که از سال ۱۳۶۵ آموزش پرستاری در جهت فلسفه جامع گرا، جامعه نگر و جامع نگر گام های مؤثری برداشته است. در سال ۱۳۶۹ انجمن پرستاری ایران به عنوان اولین تشکل صنفی پرستاری بعد از انقلاب تأسیس گردید. در سال ۱۳۷۳ برنامه کارشناسی رشته پرستاری در راستای آموزشی جامعه نگر تدوین و در سال ۱۳۷۴ برنامه به تصویب شورای عالی برنامه ریزی وزارت فرهنگ و آموزش عالی رسید. پس از تشکیل شورای عالی برنامه ریزی علوم پزشکی در وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی این برنامه تحت نظارت کامل وزارت خانه قرار گرفت؛ و بعد از پیگیری فعالان پرستاری اساسنامه قانون نظام پرستاری در ۲۱ مرداد ۱۳۸۰ تصویب شد.
حمید طالب زاده (زاده ۲۰ فروردین ۱۳۵۵ در تهران) خواننده، ایرانی مقیم آمریکا است. دو آلبوم رسمی از او منتشر شده است. وی با تک آهنگ «همه چی آرومه» با آهنگسازی میلاد باران به شهرت رسید. او همچنین برادر عماد طالب زاده خواننده موسیقی پاپ است. زندگی نامه. حمید طالب زاده در فروردین ماه ۱۳۵۵ در تهران متولد شد. پدرش اهل ارومیه و مادرش اهل زنجان است . او دارای دو برادر و یک خواهر می باشد و خود دومین فرزند خانواده است. وی خوانندگی را از هفت سالگی شروع کرد. در چهارده سالگی وارد دوره جدید از خواندن شد و از بهمن ماه ۱۳۷۸ فعالیت هنری خودش را به صورت رسمی آغاز کرد. فعالیت. اولین آلبوم حمید، اسفند ماه ۱۳۷۹ منتشر شد. نخستین آلبوم رسمی اش که «ندای عاشقانه» نام داشت که آهنگسازان و تنظیم کنندگانی همچون رامیار شیخ لاری و مجید رضازاده با وی همکاری کردند. و دومین آلبومش را با عنوان «چیکار کنم» در شهریور ۱۳۸۲ وارد بازار موسیقی کرد. وی پس از دو آلبوم رسمی و مجاز در ایران، به دلیل عدم اخذ مجوز کنسرت و آلبومش از سوی مسئولان ذی ربط، آثارش را عمدتاً به صورت کلیپ های ویدئویی از شبکه های ماهواره ای منتشر می کرد. قطعه «همه چی آرومه» طالب زاده
طرفداران زیادی دارد به گونه ای که در فصل اول آکادمی موسیقی گوگوش جزء ۱۰ ترانه اول بود؛ و در فیلم اخراجی ها ۳ از این قطعه در اواسط فیلم استفاده شد که حمید طالب زاده در مصاحبه ای عنوان کرده که از ترانه «همه چی آرومه» او نیز بدون کسب اجازه در فیلم اخراجی ها ۳ استفاده شده است.در نهایت به دلیل همین قطعه همه چی آرومه ممنوع صدا شد و تصمیم به مهاجرت گرفت. مهاجرت به آمریکا. طالب زاده آبان ماه ۱۳۹۱ ایران را برای همیشه برای ادامه فعالیت های هنری به مقصد آمریکا ترک کرد. حمید طالب زاده بعد از رسانه ای شدن بیانیه ۱۴ فعال سیاسی مخالف جمهوری اسلامی به کمپین "من نفر پانزدهم هستم" پیوست.
سینزبوریز شرکت خرده فروشی بریتانیایی است، که با در اختیار داشتن ۱٫۰۱۶ شعبه، مالک سومین شبکه فروشگاه های زنجیره ای خرده فروشی در بریتانیا می باشد. شرکت سینزبوریز در سال ۱۸۶۹ توسط جان جیمز سینزبوریز تأسیس شد و در بریتانیای عصر ویکتوریا، به سرعت پیشرفت کرد و تا سال ۱۹۲۲ به بزرگترین شرکت خرده فروشی در بریتانیا تبدیل شد. این شرکت جایگاه خود را تا سال ۱۹۹۵ حفظ نمود و در این سال شرکت تسکو به عنوان بزرگترین خرده فروش بریتانیا مطرح شد و سینزبوریز در رتبه دوم قرار گرفت. سال ۲۰۰۳ نوبت به شرکت آسدا (زیرمجموعه ای از بزرگترین خرده فروشی جهان؛ وال مارت) بود، که رتبه دومین خرده فروشی بریتانیا را از آن خود نماید. از ۲۰۰۳ تاکنون سینزبوریز همچنان در رتبه سوم از شرکت های خرده فروشی بریتانیا فعالیت می کند. شرکت سینزبوریز در حال حاضر در زمینهٔ مدیریت بر هایپرمارکت ها، سوپرمارکت ها، سوپرسنترها و فروشگاه های زنجیره ای خرده فروشی فعالیت می کند. دفتر مرکزی این شرکت در هول بورن، لندن سیتی، بریتانیا قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس لندن معامله می شود. سهامداران اصلی سینزبوریز شامل خانواده سینزبوریز با (۴٫۹۹٪) و سازمان سرمایه گذ
اری قطر (۲۵٫۹۹٪) می باشند.
یارمحمدخان سهام الدوله بجنوردی ملقب به یارمحمدخان شادلو و سردار مفخم (متولد: ۱۲۰۶ خورشیدی در بجنورد - مرگ: ۲۲ دی ۱۲۸۲ خورشیدی) از ایل کرد شادلو، حاکم نواحی شمال خراسان به مرکزیت بجنورد در دوران سلطنت ناصرالدین شاه قاجار بوده است. عمارت سردار مفخم و آینه خانه مفخم از آثار معماری دوران حاکمیت اوست که هم اکنون در شمال شرقی شهرستان بجنورد در استان خراسان شمالی به عنوان موزه بازدید می شوند. سهام الدوله یارمحمدخان شادلو، حاکم بجنورد، به دستور ناصرالدین شاه قاجار مأمور شد که گنبد تازه ای در محل تاریخی بش قارداش بسازد. وی بنایی جدید در این محل احداث کرد و پس از مرگ ناصرالدین شاه، آن را به مقبرهٔ خود اختصاص داد که اکنون قبر وی با سنگی مرمرین در وسط آن قرار دارد. شیخ عبدالکریم کریمی ملقب به آخوند بزرگ که از علمای هم عصر با سردار بوده است، مدتی امور دیوانی و جمع آوری خراج را در بخش هایی از قلمرو حکومت سردار از جمله جوین برعهده داشته است. مدتی پس از درگذشت سردار، شیخ عبدالکریم نیز در قریه خلیل آباد (جغتای) جوین درگذشت و در جوار آرامگاه سید حسن غزنوی در آزادوار مدفون شد.
W^X یا Write XOR Execute که به صورت "دبلیو اکس-اور اکس" خوانده می شود، یک ویژگی امنیتی در سیستم عامل اپن بی اس دی است. W^X یک سیاست حفاظت از حافظه است که به موجب آن هر صفحه در فضای آدرس یک فرایند یا نوشتنی است یا اجرا کردنی، اما نمی تواند به صورت هم زمان هم قابل نوشتن و هم قابل اجرا کردن باشد. نام این قابلیت از عملگر بولی XOR آمده است که خروجی آن وقتی در حالت «درستی» قرار می گیرد که دو عملوند آن مکمل یک دیگر باشند. W^X این ویژگی را از برنامه ها دریغ نمی کند و برنامه ها در صورت درخواست دادن می توانند بر روی صفحه های مورد نظر خود هم بنویسند و هم اطلاعات آن را اجرا کنند. این ویژگی باعث کاهش یافتن حملات سرریز بافر می شود. برای مثال این ویژگی با تضمین اینکه کدهای موجود در پشته قابل اجرا نیست، باعث می شود کدهای دلخواهی که توسط مهاجم به پشته تزریق شده، قابلی اجرا نباشند و در عوض برنامه به اجرای خود خاتمه دهد. W^X اولین بار در نسخه ۳٫۳ اپن بی اس دی ظاهر شد. قابلیت های مشابهی هم در دیگر سیستم عامل ها وجود دارد. مانند وصله های PaX و سپر اجرا برای لینوکس. با این حال اوپن بی اس دی از معدود سیستم عامل هایی است که از این ت
کنولوژی در معماری هایی نظیر i386 که فاقد بیت NX هستند پشتیبانی می کند. این تکنیک در پردازنده هایی که اجازه می دهند صفحه ها دارای بیت های حفاظتی باشند، نسبتاً ساده پیاده سازی می شود، همانند پردازنده های اسپارک و SPARC64 شرکت سان مایکروسیستمز، پردازنده AMD64 شرکت AMD و پردازنده های دیگر. برخی از پردازنده های اولیه Intel 64 بیت NX که مورد نیاز W^X است را نداشتند، اما در تراشه های جدیدتر این بیت اضافه شد. در پردازنده هایی که محدودیت های بیشتری دارند، همانند Intel i386، تکنیک W^X از حد سگمنت کد برنامه به عنوان «خط قرمز» استفاده می کند، نقطه ای که در فضای آدرس بالاتر از آن، اجرا شدن کدها مجاز نیست و داده ها (که نیاز به اجرا شدن ندارند) در آنجا قرار داده می شوند، اما در فضای آدرس پایین تر از آن نقطه، اجرا شدن کدها مجاز است و صفحات نیازمند اجرا در آنجا قرار داده می شوند. در همه پلتفرم ها، اعمال تغییراتی در برنامه لینکر برای جداسازی کد و داده ها نیاز است.
مارکس اند اسپنسر شرکت خرده فروشی بریتانیایی و چندملیتی است، که با در اختیار داشتن ۱٫۰۱۰ شعبه فروشگاه های پوشاک، مواد غذایی و کالاهای لوکس در بریتانیا و ۴۰ کشور جهان فعالیت می کند. شرکت مارکس اند اسپنسر در سال ۱۸۸۴ توسط سر مایکل مارکس و توماس اسپنسر در شهر لیدز تأسیس شد. بزرگترین رقبای شرکت ام انداس در بریتانیا، شرکت های سینزبوریس و تسکو می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر وست مینستر، لندن، بریتانیا قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس لندن معامله می شود.
سریال آبکی یا سریال احساسی اصطلاحی است که به گونه ای مجموعه تلویزیونی یا سریال رادیویی اشاره می کند که در آن «پیش از رسیدن به پایان خوش، غم ملودرامی را تا جا دارد کش می دهند». رخدادهای این سریال ها معمولاً بر احساسات زیاد تکیه دارند. "جسور و زیبا" و "دالاس" نمونه ای موفق از این سریال ها هستند که در جهان پربیننده شدند. وجه تسمیه. اپرای صابونی یا نمایش صابونی اصطلاحی است که کاربرد آن در زبان انگلیسی به دهه ۱۹۳۰ بازمی گردد و برای اشاره به این سریال ها به کار می رود. این اصطلاح تحقیرآمیز، به این اشاره دارد که سازندگان نمایش های رادیویی برای دریافت تبلیغات بیشتر ، (که بیشتر آن ها تبلیغ صابون بودند) سریال های خود را بی جهت طولانی می کردند. این نام گذاری می تواند به مفهوم آب بستن هم اشاره کند که با مخلوط کردن شیر با آب حجم آن را زیاد می کردند. نقد. بیشترین انتقادها به این سریال ها توسط اندیشمندان ضد امپریالیستی انجام شده است که عموماً آن ها را ابزار امپریالیسم فرهنگی دانسته اند. استفاده از جاذبه های جنسی در این سریال ها نیز از موارد انتقاد بوده است. در ایران. در ایران گاه به این سریال ها، سریال خانوادگی گفته می شود.
صدا و سیما بخشی از زمان خود را به پخش سریال های موسوم به آبکی اختصاص می دهد. شبکه های ماهواره ای فارسی زبان نیز به پخش سریال های آبکی معمولاً ترکی می پردازند.
کمال الدین عبدالرزاق بن احمد بن محمد معروف به ابن فُوَطی و ابن صابونی (۲۵ ژوئن ۱۲۴۴– ۱۲ ژانویهٔ ۱۳۲۳) مورخ و دانشمند مسلمان قرن ۷ و ۸ ه . ق و کتابدار رصدخانه مراغه بوده است. نام و تبار. نام کامل ابن فوطی بدین گونه است: کمال الدین عبدالرزاق احمد بن محمد صابونی معروف به ابن فوطی؛ وی اصالتاً ایرانی و از اهالی مرو خراسان است. زادروز. او در ۲۵ ژوئن ۱۲۴۴ میلادی همزمان با ۵ تیر ۶۲۳ خورشیدی در محله خاتونیه، بغداد زاده شد. ارتباط با خواجه نصیر طوسی. وی از این جهت که با دربار عباسی مرتبط بود، پس از سقوط عباسیان توسط مغول اسیر شد ولی با شفاعت خواجه نصیر طوسی از زندان آزاد گشت. وی در آثار خویش از اخلاق و دانش و منش نیک خواجه نصیر بسیار یاد می کند. ابن فوطی در زمان ارتباط با عباسیان و نیز مغولان سنی شده، یا تقیه می کرد یا مذهب تسنن داشت و بعدها بر اثر ارتباط با عالمان شیعه مستبصر گشته و شیعه شده است. (الحقائق الراهنه، آقا بزرگ تهرانی، صص۱۱۳–۱۱۶) اشتغال. ابن فوطی مدتی خازن مدرسه مستنصریه بغداد و زمانی کتابدار رصدخانه مراغه بود و چندی در خدمت رشید الدین فضل الله همدانی اشتغال داشت. آثار. ابن فوطی زبان فارسی را کاملاً می دان
ست و اشعاری نیز به فارسی دارد. معروف ترین کتاب وی "مجمع الآداب فی معجم الالقاب" در پنجاه جلد است که تنها یک جلد (جلد چهارم) آن باقی مانده است؛ ولی تلخیص این کتاب ۵۰ جلدی در دست است و توسط مصطفی جواد چاپ شده است. همچنین دیگر اثر وی که الحوادث الجامعه نام دارد در تهران چاپ شده است. مرگ. وی عاقبت در سال ۷۲۳ ق در بغداد درگذشت.
آتش اصفهانی از شعرای پارسی گوی اواخر دوره قاجار و ابتدای دوره پهلوی است. نام و نسب. میرزا حسن اصفهانی فرزند ملا محمد صادق اصفهانی (درگذشت: ۱۳۲۸ق) در سال ۱۲۸۴ ق یا ۱۲۸۶ق در اصفهان به دنیا آمد. علاوه بر شاعری در هنرهای بسیاری چیره دست گشت و در وادی شعر نیز بر اثر تماس با عنقای اصفهانی و عمان سامانی و آشفته و حیدر کمالی دارای ذوق فراوان شد. وی در اول امر تخلص بینوا را برگزیده بود ولی بعدها تخلصش را به آتش تغیر داد. سبک شعری. آتش اگر چه در عصر مشروطه می زیست ولی تمایل به سبک هندی داشت و از کلیم کاشانی و صائب تبریزی بسیار استقبال می نمود. بیشتر اشعار او غزل است و دیوانش که در حدود ۶ هزار بیت باشد را جلال الدین همایی تصحیح کرده و در اصفهان توسط کتابفروشی ثقفی اصفهانی منتشر شده است. همچنین کاملترین دیوان آتش اصفهانی شامل زندگی نامه و نقد و بررسی ساختار و محتوای شعر او به مقدمه و تصحیح سجاد رسولی نوده در سال ۱۳۹۲ توسط انتشارات اقبال در تهران به چاپ رسیده است. درگذشت. آتش اصفهانی در سال ۱۳۰۹ خورشیدی درگذشت و پیکرش را در تکیه فاضل سراب در تخت فولاد اصفهان به خاک سپردند.