Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بتی نسمیت گراهام متولد ۲۳ مارس ۱۹۲۴، تایپیست، هنرمند و خالق مایع غلط گیر می باشد. او مادر مایکل نسمیت، خواننده آمریکایی نیز است. زندگی نامه. گراهام در شهر دالاس، تگزاس دیده به جهان گشود. مادرش کریستین دوول و پدرش جسی مک مری، مدیر یک شرکت تأمین قطعات اتومبیل بود. دوران کودکی اش در شهر سن آنتونیو گذشت و پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، با وارن نسمیت ازدواج کرد. چندی بعد وارن به جنگ جهانی دوم می رود و در همین زمان بتی پسرشان مایکل را در ۳۰ دسامبر ۱۹۴۲به دنیا می آورد. ازدواج این دو پس از بازگشت همسر از جنگ پایان گرفته و از هم طلاق می گیرند. بعد از مرگ پدرش در اوایل دهه ۱۹۵۰، ارثی در شهر دالاس به او می رسد که بتی به همراه پسرش، مادر و خواهرش برای سکونت به آنجا می روند. در این زمان بود که او برای کسب درآمد به دنبال کار گشته و به عنوان منشی در یک شرکت مشغول فعالیت می شود. در زمان منشی گری، مشکل اشتباهات تایپی که در دستگاه های تایپ قدیمی ایجاد می شد یکی از مشکلات اصلی این کار بود. بتی به دنبال راهی برای حل این مشکل بود. او همواره به خود می گفت که یک هنرمند با پاک کردن اشتباهات را تصحیح نمی کند، بلکه یک هنرمند روی اشت
باهاتش دوباره نقاشی کرده و از این راه مشکل را حل می کند. او تصمیم گرفت همین کار را انجام دهد، در همین راه مقداری آب رنگ را در شیشه ای ریخته و با خود به محل کار خود می برد و اشتباهات روزانه اش را با این روش به سادگی حل می کرد. این کار به روش مخفیانه انجام می شد و مدیران از متوجه این کار نمی شدند. بتی گراهام به شکل مخفیانه از این روش به مدت ۵ سال متوالی استفاده کرد و البته در این راه با کمک معلم شیمی پسرش موفق شد فرمول این آب رنگ را کمی بهبود بخشد. بعدها با مشخص شدن این کار بیشتر رؤسای او با این روش مخالف بودند ولی دیگر همکارانش از طرفداران این روش هوشمندانه شده بودند. در سال ۱۹۵۶ به دنبال استقبال از این محصول، بتی شروع به فروش غلط گیرهای خود کرد و آن ها را تحت نام Mistake Out به بازار عرضه می کرد. چندی بعد که رسماً شرکتی به این منظور افتتاح کرد، نام Mistake out به Liquid Paper تغییر نام داد. در سال ۱۹۶۲ بتی با رابرت گراهام ازدواج کرد و این دو در مدیریت شرکت به هم کمک می کردند که این ازدواج نیز در سال ۱۹۷۵ به طلاق انجامید. در سال ۱۹۷۹ ژیلت کل شرکت بتی را در آن زمان به مبلغ ۴۷٫۵ میلیون دلار خریداری کرد. در زمان
فروش، شرکت ۲۰۰ کارمند داشت و سالیانه ۲۵ میلیون بطری غلط گیر تولید می کرد. در نهایت، بتی نسمیت در ۱۲ می ۱۹۸۰ و در سن ۵۶ سالگی در شهر ریچاردسن، تگزاس از دنیا رفت.
خلیل طریقت پیما ( – ) معروف به پهلوان خلیل عقاب، سیرک باز، باستانی کار، پهلوان و هنرپیشه ایرانی بود. از وی با عنوان «پدر سیرک ایران» یاد می شود. به دلیل بلند کردن فیل دو تُنی، نام او در رکوردهای جهانی گینس ثبت شده است. زندگی. خلیل طریقت پیما معروف به خلیل عقاب در سال ۱۳۰۳ در شیراز زاده شد ، او از کودکی به ورزش باستانی علاقه داشت و از ۱۴ سالگی به صورت جدی ورزش باستانی را آغاز کرد. خلیل عقاب از همان هنگام در میل گرفتن و بلند کردن میل های سنگین درخشید. در ۳۰ سالگی وزنه ای ۴۵۰ کیلویی را با دندان بلند کرد. او بین سال های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ نمایش های خود را در بسیاری از شهرهای ایران اجرا نمود. بلند کردن وزنه های بسیار سنگین، خوابیدن زیر کامیون و اتوبوس، خم کردن تیرآهن و … از جمله این نمایش ها بودند. او نخستین برگزارکننده نمایش های پهلوانی با بلیط فروشی بود. همچنین نخستین کسی بود که از هند، شیر و خرس به ایران آورد و آن ها را تربیت نمود و به روی صحنه برد. وی در سال ۱۳۵۰ به دعوت سیرک «فاست» به ایرلند مهاجرت کرد. پس از آن به سیرک «جری کاتل» انگلستان رفت. در این سیرک موفق به بلند کردن فیل ۱۴۰۸ کیلویی شد. او در این مورد می گوی
د: که این رکورد در سال ۱۹۷۵ در گینس ثبت شده است. پس از انگلستان به سیرک «دریکس تون» ایتالیا رفت و در ادامه فعالیت هایی خود در بیش از ۳۷ کشور جهان به اجرای نمایش های پهلوانی پرداخت. در زمان حضور سیدمحمد خاتمی در وزارت ارشاد از او دعوت شد تا با اندوخته تجربیاتش از سیرک های جهان این شاخه نمایش را به ایران بیاورد و تبدیل به «پدر سیرک ایران» شود. او در سال ۱۳۷۰ به ایران بازگشت و از همان هنگام سیرکی در تهران افتتاح کرد. اما شهرداری تهران کمی بعد دیگر اجازه فعالیت به او نداده و همین موضوع باعث بازگشت او به شیراز شد. سیرکی که خلیل عقاب به همراه همسرش شهلا اشکبوس برای نخستین بار در ایران افتتاح کرد با حضور ۶۰ هنرمند از ایتالیا، رومانی، و پرتغال در بسیاری از شهرهای ایران به اجرای نمایش پرداخت. در این برنامه ها همسر و ۲ فرزند او به نام های شهرزاد و ابراهیم او را همراهی می کردند. جنبش اعتراضی که در اواسط دهه ۱۳۸۰ خورشیدی در ایران استفاده از حیوانات در سیرک ها را حیوان آزاری می دانست و گردهمایی حامیان این جنبش در آن سال ها برابر سیرک ها از جمله سیرک ایران-ایتالیا که در پارک جنگلی پردیسان برپا شده بود رونق سیرک داری در ایر
ان را با چالش جدی روبرو کرد. شهلا اشکبوس که به بانوی سیرک ایران مشهور است مدت ۱۸ سال مدیریت سیرک خلیل عقاب را عهده دار بود. وی در اسفند ۱۳۸۷ حین یک سفر کاری با تیم ایتالیایی خود در یک سانحه رانندگی درگذشت. در سال ۱۳۹۳ ابراهیم عقاب معروف به چاوش اکبر (پسر خلیل عقاب)، سیرک عقاب بدون حیوان واقعی را افتتاح کرد. فیلم مستندی به نام "آشیانه عقاب" به کارگردانی و تهیه کنندگی مریم اسلوبی عکاس و مستندساز از زندگی و کارنامه هنری و حرفه ای پهلوان خلیل عقاب ساخته شده است. خلیل عقاب در ۳۱ فروردین ۱۴۰۲ در سن ۹۹ سالگی درگذشت. به احترام خدمات و افتخارات او، محل خاکسپاری او در زورخانه خلیل عقاب در کوی الزهرا شیراز در نظر گرفته شد.
اندرو فینبرگ (متولد ۱۹۴۳) فیلسوف تکنولوژی اهل آمریکا و شاغل در دانشگاه سایمون فریزر کانادا است. زمینه کاری او شامل نظریه فناوری، فلسفه قاره ای، نقد فناوری و مطالعات دانش و فناوری است. نظریه انتقادی فناوری، به شکلی که فینبرگ تشریح می کند، به دنبال تحول مردم سالار فناوری است. او در کتاب تحول فناوری می نویسد: «شرایط کنونی و وضعیت آینده بشر توسط صورت ابزارهای ما تعیین می گردد، به همان اندازه که توسط تصمیمات دولت مردان و جنبش های سیاسی شکل می پذیرد. بدین ترتیب طراحی فناوری امری در سطح هستی شناسی و با عواقب سیاسی فراگیر است. عدم دخیل کردن عموم مردم در این فرایند تصمیم گیری مغایر با اصول مردم سالاری است.» (ص ۳).
گربهٔ طلایی آفریقایی ، گربه سانی با جثهٔ متوسط و تقریباً دو برابر یک گربهٔ اهلی بزرگ است که به صورت بومزاد در جنگل های بارانی غرب و مرکز آفریقا زندگی می کند. با وجود شباهت زیاد بین این گونه به گربهٔ طلایی آسیایی، آن ها خویشاوند هم نیستند و احتمالاً دلیل شباهت آن ها، فرگشت هم گرا در زیستگاه های مشابه است. این گونه با کاراکال و سِروال خویشاوندی نزدیک دارد. موش ها، پرندگان و میمون های کوچک، غذای اصلی این جانور به شمار می روند. یوزگربه و سیاه گوش، نزدیک ترین خویشاوندان زیستی گربهٔ طلایی آفریقایی هستند. این حیوان شب زی است و برای شکار جوندگان تخصص یافته و بیش از ۹۰ درصد طعمه های آن کمتر از ۲۰۰ گرم وزن دارند. اندازهٔ بدن این گربه سان، از ۶۱ تا ۱۰۱ سانتی متر، با دُمی بلند به طول ۱۶ تا ۴۶ سانتی متر، متغیر است. زیرگونه ها. دو زیرگونهٔ اصلی گربهٔ طلایی آفریقایی عبارت اند از:
جوشا کوهن (متولد ۱۹۵۱) استاد فلسفه، علوم سیاسی و حقوق دانشگاه استنفورد و دانشگاه اپل است. او از فیلسوفان سیاسی معاصر و از شاگردان جان رالز است که دیدگاه های او در این حوزه مورد توجه هستند. کوهن استاد پیشین فلسفه و علوم سیاسی دانشگاه ام آی تی بوده است. او رئیس مرکز عدالت جهانی در دانشگاه استنفورد است. دربارهٔ دموکراسی، قواعد و بازی، فلسفه، سیاست و دموکراسی و نابرابری جدید از جمله آثار او هستند.
الکسا السی پناوگا (؛ زاده ۲۷ اوت ۱۹۸۸) بازیگر و خواننده آمریکایی است. او برای بازی در نقش کارمن کورتز در مجموعه فیلم های "بچه های جاسوس" و جولی کورکی در کمدی "دور از خانه" (۲۰۰۴) شناخته شده است.
رایانامه خوان یا کارخواه رایانامه یک برنامه رایانه ای است که برای دسترسی و مدیریت رایانامه (ای میل) های کاربر مورد استفاده قرار می گیرد. برای دسترسی به صندوق پستی معمولاً نیاز است تا کارخواه های رایانامه بر روی رایانه محلی نصب شوند اما برخی امکان نصب قابل حمل را ارائه می دهند. مایکروسافت آوت لوک، موزیلا تاندربرد، و اوولوشن نمونه هایی از کارخواه های رایانامه هستند. برخی از برنامه های رایانامه خوان وبی نیز گاهی به عنوان کارخواه رایانامه عنوان می شوند ولی اصطلاح معمول تر رایانامه وبی است. جی میل، یاهو! میل، و هات میل از شناخته شده ترین رایانامه های وبی هستند.
بخش باغ حلی یکی از بخش های شهرستان سلطانیه در استان زنجان ایران است. جمعیت. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش باغ حلی ۱۱۴۹۳ نفر بوده است. تقسیمات کشوری. بخش باغ حلی به مرکزیت روستای گوزلدره میباشد.
دولت دایه یا دولت تیمارگر لفظی با منشأ بریتانیایی است که این دیدگاه را بیان می کند که یک دولت و سیاست های آن بیش از حد محافظت کننده اند یا با اختیار و انتخاب فرد به نحو ناروایی مداخله می کند. این لفظ دولت را به دایه تشبیه می کند و نخستین بار یکی از اعضای حزب محافظه کار بریتانیا در روزنامهٔ خود آن را به کار برد. یک تعریف آن دولتی است اقتدارگرا، مداخله جو یا بیش از حد حفاظت کننده و با رسوم مداخله آمیز مرتبط است که دولت مردم را با مسئول نیازهای مردم بودن، کنترل کردن و حتی تأمین مالی نیازهای مردم، آنان را چون بچه بار می آورد. برخی امور دولتی که نماد دولت دایه خوانده شده اند، ناشی از اعمال بهداشت عمومی، مدیریت ریسک سلامت و سیاست های ایمنی هستند.
هریک از بخش های مجزای نقش رویه، با شکل های هندسی مختلف، مانند دنده یا نوار، که با شیار از یکدیگر جدا شده اند و درمجموع، نقش رویه را تشکیل می دهند آج نامیده می شوند. نوعی آج یا بخش مجزایی از نقش رویه به شکل چندوجهی با مقاطع مثلثی یا گرد یا چهارگوش «آج قطعه» نامیده می شود. تایرهای خودروها آج هایی روی خود دارند. آج ها این امکان را می دهند که کشش بیشتری در سطح تایر به وجود بیاید و همچنین جلوی ساییدگی زودهنگام تایر را می گیرند. نقش آج لاستیک خودرو در هوای بارانی مهم است، چون باعث می شود تا با جلو رفتن خودرو، آب از زیر تایر کنار زده شود. آب از طریق چاک های تایر به بیرون پاشیده می شود و تایر با جادهٔ خشک در تماس قرار می گیرد. طرح آج برای حرکت بر روی جادهٔ خشک چندان مهم نیست، ولی تایرهای بی آج خطرناک اند. بعضی خودروها تایرهای ضدپنچری دارند که با نوعی اسفنج پر شده اند. هنگامی که این تایرها سوراخ شوند می توان با سرعت کم به رانندگی ادامه داد. قدرت چنگ زنی (grip) تایر به معنای چسبندگی یا اصطکاک لاستیک با سطح جاده است. این ویژگی به لاستیک اجازه می دهد تا به سطح جاده بچسبد و از لغزش و سرخوردن جلوگیری کند. عواملی مانند جنس
و طرح آج لاستیک، جنس و شرایط سطح جاده، وزن خودرو و سرعت آن در میزان چسبندگی لاستیک تأثیرگذار هستند.
قنداق کردن رسمی دیرینه به صورت پیچیدن شیرخوارگان در پتو یا پارچه های مشابه است تا از حرکت اعضای خارجی جلوگیری شود. برخی نویسندگان بر آن اند که قنداق کردن دوباره دارد رایج می شود، گرچه بحث هایی دربارهٔ اثرات روانشناسانه و پزشکی آن در جریان است. برخی مطالعات پزشکی نشان می دهد قنداق کردن به نوزادان کمک می کند بخوابند و خواب بمانند و خوابیدن به پشت ریسک سندروم مرگ ناگهانی نوزاد(SIDS) را کم می کند به هر روی مطالعات قطعی نیست و یک مطالعه دیگر نشان می دهد که قنداق کردن ریسک SIDS را زیاد می کند.
شرکت سرمایه گذاری نفت، گاز و پتروشیمی تأمین (به اختصار: تاپیکو) شرکت هلدینگ سرمایه گذاری ایرانی است، که در زمینه صنایع پایین دستی نفت و گاز، با تمرکز بر پالایش نفت وگاز، صنایع شیمیایی و صنایع پتروشیمی، همچنین سرمایه گذاری و مدیریت بر پالایشگاه ها، مجتمع های پتروشیمی و کارخانجات شیمیایی فعالیت می کند. این شرکت، بزرگترین هلدینگ متعلق به شرکت سرمایه گذاری تأمین اجتماعی است. شرکت تاپیکو در سال ۱۳۸۲ توسط شستا تأسیس شد و در سال مالی ۱۳۹۴ درآمدی بالغ بر ۶ هزار میلیارد تومان کسب نمود و در رتبه ۲۷ از فهرست صد شرکت برتر ایران، بر پایه میزان درآمد سالیانه، قرار گرفت. دفتر مرکزی این شرکت در تهران قرار دارد و بخشی از سهام آن، در بازار بورس اوراق بهادار تهران معامله می شود. مدیران غیرمتخصص در زیرمجموعه های تاپیکو. بررسیها نشان می دهد که در ترکیب اعضای هیئت مدیره شرکتهای غیر مدیریتی شرکت سرمایه گذاری نفت، گاز و پتروشیمی تأمین مدیران غیرمتخصص زیادی دیده می شود و در شرکتهای زیر مجموعه تاپیکو نیز لیست بلندبالایی از مدیرانی وجود دارد که ارتباط بین مدرک تحصیلی آنها و جایگاه شغلیشان مشخص نیست. محمود مخدومی و بابک افقهی از جمله مد
یران ناکارآمد و غیر متخصص در تاپیکو بودند که در دوران مدیریت خود خسارت های فراوانی را برای تاپیکو به همراه آورند. تاریخچه. شرکت تاپیکو در سال ۱۳۸۲ با نام شرکت پالایش روغن آبادان به عنوان یک شرکت سهامی خاص تأسیس شد. در سال ۱۳۸۳ در پی تغییر اساسنامه، ماهیت آن از یک شرکت سهامی خاص به شرکت سهامی عام تغییر پیدا کرد و در پی آن دفتر مرکزی شرکت نیز از شهر آبادان به تهران منتقل گردید، همچنین نام آن به شرکت سرمایه گذاری صنایع پتروشیمیایی و شیمیایی تأمین تغییر یافت. در سال ۱۳۹۰ در راستای اجرای سیاست های ساماندهی کسب و کار شرکت های زیرمجموعه شستا، بخش سلولز تاپیکو به شرکت صنایع عمومی تأمین انتقال پیدا کرد و با ادغام شرکت هلدینگ نفت و گاز تأمین در هلدینگ سرمایه گذاری صنایع پتروشیمیایی و شیمیایی تأمین، نام این شرکت به سرمایه گذاری نفت و گاز و پتروشیمی تأمین تغییر یافت. این شرکت از سال ۱۳۹۱ دارای کمیته حسابرسی است که از بدو تأسیس کمیته حسابرسی اعضای آن همواره به عنوان بازوی نظارتی هیئت مدیره تلاش وافری نموده اند و پیشنهادها متعددی در راستای ارزش افزایی و بهبود سیستم به هیئت مدیره ارائه نموده اند. تاپیکو دارای واحد حسابرسی د
اخلی است که علی رغم تمام محدودیت ها و عدم تأمین نیرو و امکانات یکی از فعالترین واحدهای سازمانی بوده است و شاید بتوان گفت در میان هلدینگ های شستا رتبه ۱ را در فعالیت و تلاش به خود اختصاص داده است.
سید نصرالله سجادی (متولد ۱۳۳۰) استاد دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، سرپرست سابق وزارت ورزش و جوانان، معاون پیشین توسعه ورزش قهرمانی و حرفه ای وزارت ورزش و جوانان و رئیس پیشین فدراسیون فوتبال است. زندگی نامه. نصرالله سجادی در سال ۱۳۳۰ به دنیا آمد. او کارشناسی تربیت بدنی خود را در سال ۱۳۵۶ از دانشگاه تربیت معلم، کارشناسی ارشد مدیریت و برنامه ریزی در ورزش را در سال ۱۳۶۸ از دانشگاه تربیت مدرس، دکترای مدیریت و برنامه ریزی در ورزش را سال ۱۳۸۲ از دانشگاه تهران کسب کرد و با عنوان دانشیار دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۱۳۶۰ با ابلاغ محمدجواد باهنر، مدیر کل تربیت بدنی وزارت آموزش و پرورش شد. ریاست فدراسیون فوتبال، قائم مقام سازمان تربیت بدنی، دبیرکلی کمیته ملی المپیک و معاون تربیت بدنی و تندرستی وزیر آموزش و پرورش از دیگر سوابق مدیریتی وی بوده است. سجادی همچنین در بازی های المپیک ۱۹۸۸ سئول، ۱۹۹۶ آتلانتا، ۲۰۰۴ آتن و ۲۰۰۸ پکن، توکیو ۲۰۲۰ سرپرست کاروان ورزشی جمهوری اسلامی ایران بود. وی در پنج دوره بازیهای آسیایی عهده دار سرپرستی کاروان ورزشی ایران بوده است و س
ابقه عضویت در شورای المپیک آسیا را از سال ۱۳۷۰ به مدت ۲۰ سال داشته و از سال ۱۳۷۳ مدرس «المپیک سولیداریتی» کمیته بین المللی المپیک است. سوابق اجرایی. سجادی با آغاز کار دولت یازدهم در ۷ مهر ۱۳۹۲، طی حکمی از سوی رضا صالحی امیری، سرپرست وزارت ورزش و جوانان به عنوان معاون ورزش قهرمانی و حرفه ای در این وزارتخانه منصوب گردید و در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۹۵ از سمت خود استعفا داد. در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۹۶ طی حکمی از سوی صالحی امیری رئیس کمیته ملی المپیک، سجادی سرپرست کاروان ایران در بازی های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا شد. سپس در ۱۹ اسفند ماه ۱۳۹۶ به سمت مشاور عالی رئیس کمیته ملی المپیک منصوب گردید. نامزدی و سرپرستی وزارت ورزش و جوانان دولت یازدهم. بعد از اینکه مسعود سلطانی فر و رضا صالحی امیری نتوانستند از مجلس رأی اعتماد بگیرند، حسن روحانی، نصرالله سجادی را به عنوان سومین وزیر پیشنهادی در ۱۲ آبان ۱۳۹۲ به مجلس معرفی کرد. صلاحیت سجادی در روز ۱۹ آبان ۱۳۹۲ در صحن علنی مجلس مورد بررسی قرار گرفت. نصرالله سجادی با ۱۲۴ رای موافق، ۱۰۷ رای مخالف و ۲۲ رای ممتنع از مجموع ۲۵۳ نماینده حاضر موفق به کسب رای اعتماد از مجلس شورای اسلامی نشد و سومین وزیر
پیشنهادی وزارت ورزش و جوانان نیز از راهیابی به کابینه بازماند. مجتبی رحماندوست، از نمایندگان مجلس عضو جبهه پایداری در خصوص این عدم رای اعتماد عنوان کرد: «سجادی در زمان تحصن نمایندگان مجلس ششم؛ معاونت سازمان تربیت بدنی را بر عهده داشت که به نشانه حمایت از نمایندگان تحصن کننده، از این سمت استعفا داد. عدم عذرخواهی وی در جلسه رای اعتمادش، موجب عدم اعتماد نمایندگان مجلس به وی شد.» در ۲۸ مهر ۱۳۹۵ و بعد از استعفای محمود گودرزی، وزیر ورزش و جوانان، حسن روحانی، رئیس جمهوری طی حکمی نصرالله سجادی را به عنوان سرپرست وزارت ورزش و جوانان منصوب کرد.
کوی فلسطین نام یکی از محله های شرقی شهر خرم آباد است که اکثر ساکنان از ایل سکوند و جودکی هستند. در محل کنونی این محله پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران گورستانی متعلق به اقلیت یهودیان این شهر وجود داشته و از آثار تاریخی به جای مانده یهودیان در این محل می توان به حوض موسی اشاره کرد. این منطقه توسط زمین های اهدایی خَیِر فرج الله جواهری، ساخته و جهت حمایت از مردم فلسطین به نام «کوی فلسطین» نامگذاری شده و در آن مسجدی به نام مسجدالاقصی بناگذاری شد.
هنر عمومی به فعالیت های هنری در هر رسانه اطلاق می شود که با یک منظور خاص برای قرار گرفتن یا ظاهر شدن در مکان های عمومی فیزیکی، طراحی و اجرا می شود و معمولاً در محیط پیرامون وجود دارد و برای همگان در دسترس است. این عبارت مخصوصاً در دنیای هنر، در میان موزه داران، افراد دارای مأموریت و شاغلین در هنرهای عمومی، برای کسانی که این هنر یک تجربهٔ خاص کاری را اغلب با دلالت بر ویژگی های مکانی، گرفتاری های اجتماعی و همکاری ها تداعی می کند، دارای اهمیت است. گاهی نیز استفاده از این عبارت، شامل هرگونه هنری می شود که در فضای عمومی که دارای ساختمان های قابل دسترس برای عموم است، نمایش داده می شود. منظور. شاید آثار تاریخی، بناهای یادبود و مجسمه های شهری، قدیمی ترین و بارزترین شکل هنر عمومی تأیید شده رسمی باشد، هرچند می توان گفت که جزئیات معماری و حتی خود سبک معماری گسترش بیشتری دارد و تعریف هنر عمومی را تکمیل می کند. به طور فزاینده ای، بیشتر جنبه های محیطی ساختمان، به عنوان درخواست های قانونی برای ملاحظات مشاهده می شود یا مکانی برای هنر عمومی که شامل وسایل و روشنایی خیابان و حروف و تصاویر روی دیوار هاست. هنر عمومی محدود به اشیا
ء فیزیکی نمی شود، رقص، حرکات دسته جمعی، تئاترهای خیابانی و حتی شعر طرفدارانی دارد که در هنر عمومی تخصص پیدا می کنند. مجسمه سازی زمانی که به عنوان هنر عمومی کارآیی پیدا می کند اغلب از مواد با دوام و به آسانی قابل نگهداری ساخته می شود تا از تأثیرات بد محیط طبیعی و افراد مخرب علم و هنر در امان بماند، اگرچه تعدادی از کارهای هنری با این نیت موقتی بودن و بیشتر از موادی با عمر کوتاه ساخته می شوند. کارهای ماندگار، گاهی با معماری و خیابان بندی، باری ساخت یا نوسازی ساختمان ها و مکان ها تکمیل می شود، یک نمونه خاص با اهمیت در برنامه توسعه یافته در شهر جدید "میلتون کینس" انگلستان وجود دارد. برخی از هنرمندانی که در محدوده این هنر فعالیت دارند از آزادی حاصل ار مکان های موجود در فضای باز استفاده می کنند تا کارهای خیلی بزرگی را خلق کنند که استفاده از آن ها در یک نمایشگاه امکان پذیر نیست؛ به طور نمونه گام سه هفته ای ریچارد لانگ با عنوان " The path is the place in the line". در میان فعالیت های سی سال گذشته که بیشترین تحسین های مردمی را در بر داشته، قطعاتی توسط کریستو، روبرت اسمیتسون، اندی گلدورثی و آنتونی گورملی دیده می شود که
در آن اثر هنری نسبت به محیط اطرافش واکنش نشان می دهد یا با آن یکی می شود. محدوده هنرمندانی که آثار هنری عمومی خلق می کنند از بزرگترین استادان نظیر میکل آنژ، پابلو پیکاسو و خوان میرو تا کسانی که در زمینه هنر عمومی تخصص دارند مثل کلاس الدن برگ و پیر گرانچ، و تا هنرمندان گمنامی که کارهای پنهانی ارائه می دهند، تفاوت دارد. تأثیر متقابل. برخی از اشکال هنر عمومی برای تشویق مشارکت عمومی در یک مسیر فعال طراحی می شوند. نمونه هایی برای آن شامل هنر عمومی نصب شده در موزه های علمی، نظیر قطعهٔ میانی معماری اصلی در جلوی مرکز علمی اونتاریو می باشد. این اثر هنری ماندگار نصب شده، منبعی برای یک آلت موسیقی است (هیدرالوفون) که عموم مردم در هر موقع از روز یا شب می توانند از آن استفاده کنند. مردم نیز متقابلاً با تلاش برای مانع شدن از فوران های آب، اثر خود را می گذارند تا آب را با فشار از طریق مکانیسم های مختلف تولید صدا در مجسمه عبور دهند. درصد سرمایه گذاری برای هنر. هنر عمومی معمولاً با اجازه و همکاری دولت یا شرکتی نصب می شود که مالک آن مکان است یا آن را نظارت می کند. بعضی از دولت ها در کشورها، به صورت فعال خلق آثار هنری عمومی را ت
شویق می کنند، به عنوان مثال، تعیین بودجه برای آثار هنری در ساختمان های جدید با اجرای "یک در صد برای سیاست هنری". یک در صد از هزینه از هزینه ساخت برای هنر، یک استاندارد محسوب می شود، اما مقدار آن از یک نقطه تا نقطه دیگر به صورت قابل توجهی فرق می کند. هزینه های اجرا و حفظ و نگهداری، گاهی اوقات، قبل از آنکه پول برای هنر توزیع شود، دریافت می شود، (مثلاً شهر لوس آنجلس)، بیشتر مناطق دارای سرمایه های عمومی هستند که روی برنامه های موقت و اجرای یک کار با ماهیت فرهنگی، پیش از تأکید بر روی کمیسیون های مربوط به پروژه ها سرمایه گذاری می کنند. اکثر کشورهای اروپایی، استرالیا و بیشتر شهرها و ایالت های آمریکا، درصدی از سرمایه را به برنامه های هنری اختصاص می دهند. این احتیاج به روش های مختلفی، پاسخ داده می شود. دولت "کبک" در مشرق کانادا، لازم می داند که بودجه ای را برای همه ساختمان های سرمایه گذاری شده و عمومی جدید با روش ۱&amp;percnt برای آثار هنری کنار بگذارد. شهر نیویورک نیز این قانون را دارد: کمتر از ۱&amp;percnt از اولین بیست میلیون دلار نباشد به اضافه کمتر از یک دوم از ۱&amp;percnt مبلغی نباشد که از بیست میلیون دلار اختص
اص یافته برای کار هنری در هر ساختمان عمومی متعلق به شهر تجاوز کرده باشد. حداکثر اختصاص برای هر کمیسیون در نیویورک ۴۰۰۰۰۰ دلار می باشد. در مقایسه شهر تورنتو به ۱&amp;percnt از کل هزینه های ساخت نیاز دارد تا برای هنر عمومی بدون هیچ محدودیتی از بالا، کنار بگذارد (هرچند در بعضی از شرایط محیطی، شهرداری و سرمایه گذار در مورد حداکثر مقدار گفتگو کنند). در انگلستان درصد سرمایه گذاری برای هنر در مورد اختیارات محلی با صلاحدید انجام می گیرد که تحت دوره های وسیع تر با یک مقطع با ۱۰۶ توافق بر خلاف آنچه که به دست آوردن طرح شناخته شده، انجام می شود و به صورت کاربردی قابل تبدیل به پول نقد است و ندرتاً به یک ۱&amp;percnt کامل می رسد که به هیچ وجه قابل اجرا نیست. " آرتز کوئینزلند" در استرالیا از یک سیاست جدید (۲۰۰۸) برای هنر + مکان حمایت می کند که با یک بودجه تهیه شده توسط دولت ایالتی و یک انجمن مشاوره ای انجام می شود و جایگزین هنر ایجاد شده در ۲۰۰۷-۲۰۰۵ قبلی می شود. هنر عمومی و سیاست. هنر عمومی اغلب برای اهداف سیاسی مورد استفاده قرار گرفته شده است. شدیدترین و وسیع ترین آشکارسازی مورد بحث قرار گرفته در این موضوع مربوط می شود به
استفاده از هنر به عنوان تبلیغ در رژیم های دیکتاتوری که با توقیف هم زمان عقیده ها همراه شده است. استفاده از این نوع هنر در اتحاد جماهیر شوروی در زمان استالین و انقلاب فرهنگی مائو در جایگاه چین در عرصهٔ جهانی مشاهده شده است. در کشورهایی با فضای باز، هنرمندان اغلب هنر عمومی را در ترویج عقایدشان یا تأسیس یک مکان برای جلوگیری از سانسور و برخورد عقاید، مفید می یابند. هنر ممکن است با نیت موقت بودن ایجاد شود همانگونه که در مورد نصب ها و قطعه های اجرایی موقت مشاهده می شود. چنین هنری، شکلی ناخودآگاه دارد ئ به صورت مشخص در محیط های شهری بدون رضایت اولیاء امور نمایش داده می شود، اگرچه بعضی از هنرهای از این دست، تصدیق رسمی را دریافت می کنن، نمونه ها شامل موقعیت هایی می شود که در آن ها خط بین هنر عمومی در تصاویر و خطوط روی دیوار، با هنر عمومی پارتیزانی نامشخص به نظر می آید. نظیر هنر جان فکنر که روی بیلبورده قرار می گرفت و کارهای اولیه کیت هرینگ (که بدون اجازه نگهدارنده های پوسترهای آگهی دهنده در متروهای شهر نیویورک به اجرا درآمد.) و کارهای فعلی بانسکی، دیوارنماهای ایرلند شمالی و آن هایی که در لوس آنجلس وجود دارند اغلب واک
نش هایی به دوره های مبارزه و نبرد بوده اند. هنر یک مفهوم مؤثرارتباطی در درون و آنسوی یک گروه محنت زده در اجتماعات بزرگتر ایجاد می کند. به مرور زمان، هنر ثابت کرد که در ایجاد گفتگو و کمک به پیوند در شکاف های اجتماعی که تضادهای ریشه های را تقویت می کند می تواند مفید باشد. مباحثات. هنر عمومی گاهی مباحثات جدل آمیز را حل می کند، بعضی از عوامل مؤثر در این موضوع: اشتیاق هنرمند برای دامن زدن به موضوعات، ماهیت متمایز مردم با نقطه نظرهایشان، با درجات به شدت متمایز تشابه بین آن ها با هنر و ترکیب آن، نتایج حاصل از به کارگیری مناسب سرمایه های عمومی، فضاها و منابع، نتایج حاصل از امنیت عمومی و بینش مدنی. در هر بحثی که ارائه می شود پیچیدگی هایی وجود دارد. اگرچه گزارش روزنامه ها اغلب مباحثات اجتماعی را به عنوان رقابت بین دو اردوگاه رقیب جلوه می دهند، یک تفاوت در نقطه نظرها در میان متخصصین هنری و مردمی غیر متخصص در هنر وجود دارد. هیچ زیر مجموعه ای از مردم یک گروه یکپارچه را تشکیل نمی دهد، هنر توسط تعداد زیادی از افراد و با روش های مختلف به چالش کشیده می شود و مورد دفاع قرار می گیرد. پیشرفت های اخیر در هنر عمومی، اکنون یک درخوا
ست برای یک ذهنیت دوستانه تر در شکل هنر اجتماعی را بروز می دهد. هنرمندان بیشتر مفاهیم آورده شده در هنر عمومی توسط مستمعین مختلف را همراه با ایستادگی شان به عنئان اعضای اجتماعاتی که آن ها تعیین می کنند می پذیرند. این کار، توجه بیشتر اداره کنندگان هنرهای عمومی و عاملین امتیاز دهنده را در پی دارد و این توجه را معتبر می سازد. این پیشرفت، اجتماع و انتقاد از کارهای هنری را در طراحی صحنه ها تشویق می کند و همچنین می تواند از بحث ها قبل از آنکه هزینه های گزافی از منابع عمومی برای آن پرداخت شود جلوگیری کند. این کار باعث می شود که افراد به سمتی کشیده شوند که آرزو دارند هنر را به صورتی ببینند که یک راه بهتر برای مواجهه با مسائل اجتماعی ارائه دهد. کاری که تأکید بر تجربیات مشترک در درون یک اجتماع دارد، آن ها عهده دار آن می شوند و شرایط نامناسبی را که درون آن اجتماع مقاومت می کند نادیده می پندارد. گروه های هنری مانند ونیز ووچن کلاوسر قصد دارند که یک انتخاب دیگر ارائه دهند که با کار کردن با عاملین متخصص و استفاده از اصطلاحات هنری معاصر برای کشف راه حل های مکن در مسائل اجتماعی در ارتباط است. تحمل پذیری. هنر عمومی با یک رقابت ط
راحی شده که توسط ماهیت خاص آن به وجود می آید رو به رو می شود: چگونه به بهترین شکل تصوراتمان رادر محیط اطراف به فعالیت وا داریم. مفهوم تحمل پذیی در واکنش به کمبودهای محیطی مشاهده شده در یک شهر به وجود می آید. توسعه قابل مقاومت، توسط سازمان ملل متحد از دهه ۸۰ میلادی ترویج شد که شامل جنبه های اقتصادی، اجتماعی و اکولوژی است. یک کار هنری عمومی قابل تحمل شامل طرح هایی برای اصلاح شهری و مجزاسازی آن باشد. تحمل پذیری به صورت گسترده ای در بیشتر طراحی های محیطی و پروژه های مهندسی پذیرفته شده است. هنر قابل استقامت یک مبارزه برای واکنش نسبت به نیازهای یک فضای باز در اجتماع است.
درون ستونچه ها (endostyle) یک جفت شیار طولی مژک دار هستند که از حفره گلوگاهی طنابداران هستند که مخاط ترشح می کنند تا ذرات خوردنی را به دام بیندازند. این شیارها در آب دزدک های دریایی و نیزک ها و لارو دهان گردماهی یافت می شود. درون ستونچه به انتقال غذا به مری یاری می رساند. درون ستونچه های لاروهای دهان گردماهی ها در زمان بلوغ دیگرگون شده و تبدیل به غده تیروئید می شوند به همین خاطر درون ستونچه را عضو هم ساخت با غده تیروئید در مهره داران دانسته اند.