Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دند، کسی که شوهرخواهرِ بروتوس و باجناقِ کاسیوس بود و تا این موقع مطیع اوامر سنای جمهوری خواهان بود. اکتاویانوس با نیروهای نبرد مودنا (قوای بازمانده ی دو کنسولِ متوفی) به سوی روم حرکت کرد. سیسرون بروتوس و کاسیوس را التماس کرده بود که در اسرع وقت خویشتن و سپاهشان را به ایتالیا برسانند و در برابر پیشروی طرفداران سزار مقاومت کنند، اما این خواهش ها ــ و همینطور دستورهای سنا مبنی بر آماده نگاهداشتنِ نیروهایشان برای مداخله در ایتالیا ــ بی پاسخ ماندند. در ۱۹ اوت ۴۳ ق.م، انتخابات کنسولی برگزار شدند که در آن اکتاویانوس ــ که با سپاهش بیرون دروازه های روم اردو زده بود ــ و خویشاوندش کوئینتوس پدیوس به کنسولی برگزیده شدند؛ نفر دومی کسی بود که لایحه ی تشکیل فوریِ یک دادگاه ویژه برای رسیدگی به متهمان قتل سزار ارائه کرد؛ در این دادگاه ویژه بروتوس و کاسیوس به صورت غیابی به اعدام محکوم شدند. در پاییز ۴۳ ق.م، اکتاویانوس با آنتونیوس و لپیدوس پیمان اتحادی بست که به تریوم ویرات دوم موسوم است. این سه نفر مناصب سیاسی و قلمرو امپراتوری را میان خود تقسیم کردند.ایشان برای آنکه پس از ترک شهر روم و عزیمت به شرق هیچ گونه مخالفتی در شهر ر
وم باقی نگذاشته باشند که جمهوری خواهان بتوانند در آنجا خود را باز سازمان دهند و نیز برای آنکه منابع مالی کافی برای جنگ با جمهوری خواهان را تأمین کرده باشند، فهرستی از جمهوری خواهانِ ثروتمندِ محکوم به مرگ و غصب اموال را منتشر کردند. شاخص ترین قربانیِ این تعقیب های فراقانونی سیسرون بود که به دست اوباش آنتونیوس به قتل رسید. بسیاری از اشراف محافظه کار از شهر گریختند تا به سپاهیان جمهوری خواه در شرق بپیوندند. در داخل ایتالیا، براثر این غصب اراضی ثروتمندان منازعاتی اجتماعی روی دادند و کرسی های سنا به دست نوچه های آن سه دموکرات (آنتونیوس، لپیدوس و اکتاویانوس) افتاد. پس چون انتقام جویان سزار با این غصب ها خود را از حیث مالی تأمین کردند، حالا توانستند رو به سوی شرق بنهند، جایی که قاتلان سزار، بروتوس و کاسیوس، پایگاه مستحکمی برای محافظه کاران دست وپا کرده و سپاهی نیرومند گرد آورده بودند. دو نبرد در فیلیپی (اکتبر ۴۲ ق.م.). با فرارسیدن سال نو (۴۲ ق.م)، سزار را به مقام خدایی رساندند و اکتاویانوس پسر خدا (به لاتینی: Divi Filius) شد. او به همراه آنتونیوس مهیای جنگ برای کشیدن انتقامِ قتلِ آن پدر میهن و ازپای درآوردن جمهوری خ
واهان و محافظه کاران شد. پیش از نبرد، بروتوس در خواب یک سایه (برخی می گویند یک شبح، جن یا دایمون) را دیده بود. به گفته ی پلوتارک، بروتوس، که عادت داشت کم بخوابد، در روزهای منتهی به جنگ کمتر از گذشته می خوابید. یک شب که تنها بود، شبحی ترسناک و بزرگ بر وی ظاهر شد که بدو گفت روحِ پلیدِ اوست و در فیلیپی همدیگر را خواهند دید. بروتوس نیز پاسخش داد که «می بینمت!» صبح بعد، کاسیوس، که معتقد به آموزه های اپیکور بود، کوشید برادرزنش را چنین تسلی دهد که آن دایمون یک موجود واقعی نبوده است و او بدین سبب آن پدیده را دیده که بسیار خسته بوده است. پس چون در فیلیپی موضع گرفتند، کاسیوس استراتژی نبرد را معین کرد و آن همانا وقت کشی بود. ایشان برتری موضعی (جغرافیایی) محسوسی نسبت به دشمن داشتند و اردوگاهشان ــ که ازهر سو به واسطه ی موانع طبیعی محافظت می شد و غیرقابل حمله بود ــ بر دریاهای ایونی و اژه مسلط بود و، بدین سان، مانع رسیدن تدارکات و پشتیبانی به اردوگاه آنتونیوس و اکتاویانوس می شد. با نزدیک شدن فصل پاییز، سپاه سزاریان نزدیک بود خویشتن را در مضیقه ای بزرگ و محروم از تدارکات ببیند و متفرق گردد. پس چون بروتوس و کاسیوس سپاهیان خ
ویش را گرد آوردند و به هم پیوند زدند، میانشان کمی اختلاف پدید آمد که فوراً حل وفصل شد. هرچند بروتوس سپاهیانش را به سَبکی ریاضت کشانه عادت داده بود، به ایشان سلاح هایی مزین به طلا و نقره می داد و، با تمسخر خساست دشمنانش، پنجاه دراخما به هر سرباز می داد؛ حال آنکه آنتونیوس و اکتاویانوس به هر سرباز فقط پنج دراخما می دادند. با وجود این بذل و بخشش های بی حساب و برتری تاکتیکی بر دشمن، جمهوری خواهان نمی توانستند مانع ترک خدمت های فزاینده در ادوگاهشان شوند؛ ترک خدمت هایی که بروتوس را واداشت وارد نبرد شود و، بدین سان، از استراتژی کاسیوس تخطی کند. از آن سو، آنتونیوس، آگاه از وضعیت بد سپاهش، به هر قیمتی می کوشید سربازان دشمن را ــ با پرتاب نامه هایی تبلیغاتی به درون دیوارهای اردوگاه شان ــ تشویق به ترک خدمت یا ــ با دشنام دادن به خاطر ترسویی شان و امتناعشان از جنگ ــ وادار به جنگ کند. سربازان بروتوس، که غرورشان جریحه دار شده بود، بی آنکه منتظر دستور فرماندهانشان بمانند، بر قوای آنتونیوس تاختند. پس از یک اغتشاش آغازین، نخستین نبرد فیلیپی (ابتدای اکتبر ۴۲ ق.م) در دوجبهه ی همزمان روی داد: از یکسو، نیروهای بروتوس بر نیروهای
اکتاویانوس غلبه یافتند و برای برگرفتن غنیمت به اردوگاهش حمله ور شدند، بی آنکه فکر محاصره کردنِ دشمنِ فراری شان باشند؛ از سوی دیگر، قوای آنتونیوس از آنِ کاسیوس سرتر بود. کاسیوس به تپه ی فیلیپی پناه برده و شاهد شکست قوایش بود. هرچند این نخستین نبرد چندان سرنوشت ساز نبود، کاسیوس ــ به سبب یک بدفهمی فاجعه آمیز ــ پنداشت که بروتوس نیز شکست یافته و همه چیز تمام است، خودش را کشت. سپس وقفه ای سه هفته ای افتاد که در طی آن سپاهیان آنتونیوس و اکتاویانوس کم کم پی به کمبود آذوقه شان بردند. در همین مدت، دریاسالارانِ جمهوری خواه در دریای ایونی ناوگان که دو لژیون به کمک سزاریان می بُرد را توقیف و ویران کردند. احتمالاً این خبر فوراً به بروتوس نرسید و او، که اینک از تجارب نظامیِ برترِ کاسیوس محروم شده و از ترک خدمت های فزاینده در سپاه خودش نگران بود، تسلیم فشارهای سربازان و افسرانش شد، سربازان و افسرانی که او نمی توانست اقتدار کافی بر ایشان اعمال کند زیرا شخصیت ملایم و غیراقتدارگرایی داشت و سربازان کاسیوس نیز به عنوان سردار قبولش نداشتند. بدین سان، بروتوس تصمیم گرفت باز شانسش را در میدان نبرد بیازماید. لیکن دومین نبرد فیلیپی ب
ه شکست فاجعه بار جمهوری خواهان انجامید. این قاتل سزار، که با معدودی از وفادارانش به کوهی پناه برده بود، پی به ابعاد شکستش برد. با این همه، دانست که اردوگاهش مورد یورش دشمن واقع نشده و همچنان مورد محافظت ازسوی سربازانش است؛ پس عده ای از افسرانش را فرستاد تا از لژیون هایی که با او بالا آمده بودند بپرسد که آیا مایلند بر مواضع دشمن فشار بیاورند و میدان را پس بگیرند. آن سربازان پاسخ منفی داده اعلام کردند که نمی خواهند آخرین شانس توافق و آشتی با سزاریان را از دست بدهند. پس بروتوس روی به دوستانش نهاده گفت که اگر اوضاع بدین منوال پیش برود، دیگر هستی اش سودی به حال جمهوری ندارد. پس چون نومید گشت، شروع به سرودن ترانه های تراژیک و گریستن بر دوستان مقتولش کرد و، در پایان، دست دوستانش را فشرد و گفت خوشبخت است که هیچ یک از آنان او را نفریفته است، و خود را سعادتمندتر از فاتحان فیلیپی می داند، چراکه پشت سر خود نیکنامیِ فضیلت را برجای گذاشته و دشمنانش قادر به برجای گذاشتن چنین نامی نیستند، و همگان می پندارند که بدانْ خوبان را کشته اند و در جمهوری صاحب قدرتی شده اند که حق قانونی شان نیست. او تأکید کرد که لازمست بگریزد، لیکن نه
با پا، که با دست. در میان آخرین سخنانش، این سخن مشهور بود: «ای فضیلت، تو چیزی بیش از یک اسم نبودی، لیکن من تو را چنان پرستیدم که گویی حقیقت داری، اما هرگز چیزی بیش از یک اسیرِ سرنوشت نبودی.» سپس با تعدادی از دوستانش به خلوتی رفت، یکی از ایشان استراتو بود که، با سفت نگه داشتنِ شمشیر، او را در خودکشی یاری کرد. پس چون جنازه ی بروتوس پیدا شد، آنتونیوس او را در گرانبهاترین خرقه ی ارغوانی اش پوشاند. فردی این خرقه را دزدید، اما آنتونیوس مطلع شده او را کشت. سپس وسایل بروتوس را برای مادرش، سرویلیا، به روم فرستاد. پس چون همسرش، پورکیا، از خودکشی اش باخبر شد، او نیز خودکشی کرد. بروتوس در نگاه دیگران. در دوران امپراتوری روم. با تأسیس امپراتوری روم به دست آگوستوس در ۲۷ ق.م، آثار ادبی ای که بروتوس را نکوهش کنند وجود نداشت، و حتی خود دولتمردان امپراتوری نیز آثار بروتوس را مطالعه می کردند؛ چنان که آگوستوس در دوران پیری اش یکی از آثار او را که درباره ی ستایش کاتو بود خواند و در پاسخ به آن رساله ی "پاسخ هایی به بروتوس درباب کاتو" را نگاشت. آگوستوس حرمت بروتوس را نگاه داشت، و اجازه داد تا یکی از تندیس هایش در شهر مدیولانوم، که
به پاس دوران فرمانداری بروتوس بر آن شهر ساخته شده بود، بر سر جایش باقی بماند، و دوستان قدیمی بروتوس را ــ هرچند به آن سزارکُش وفادار بودند ــ ستود و آنان را دوستان خودش قرار داد. بدین سان، آگوستوس توانست مخالفت جمهوری خواهان با امپراتور شدن خود را دور بزند، جمهوری خواهانی که پس از نبرد فیلیپی نیز گِرد خاطرات کاتو و بروتوس و کاسیوس و نوشته های سیسرون جمع آمده بودند. با حرمت نهادن به نهادهای جمهوری و نام بروتوس، آگوستوس توانست جمهوری خواهان برجسته را در روند اصلاحات سیاسی اش و در تغییر شکل جمهوری به امپراتوری مشارکت بدهد. با بازگشت صلح و امنیت در دوران آگوستوس، موجی از نگارش زندگی نامه ها و داستانک هایی درباره ی زندگی بروتوس به راه افتاد، چنان که کرموتیوس کوردوس می گوید که هیچ اثری سزارکُشیِ شجاعانه ی بروتوس و کاسیوس را روایت نکرد مگر اینکه تحسینشان کرده باشد؛ تیتوس لیویوس، نویسنده ی کتاب "از پیدایش روم"، آنان را مردانی فاضل می داند؛ آسینیوس پولیو از آنان با احترام یاد می کند و مسالا کوروینوس کاسیوس را رهبر خود نامید. نیکولاس دمشقی، از فداییان آگوستوس، در کتابش، که راوی زندگی آگوستوس است، به اعتبار بروتوس اذعا
ن دارد. لوکیوس کالپورنیوس بیبولوس، که فرزند پورکیا و فرزندخوانده ی بروتوس بود، داستانی کوتاه در باب عشق بروتوس و پورکیا نوشت. سخنور یونانی، امپیلوسِ رودسی، دوست صمیمی بروتوس، اثر کوچکی در باب ترور سزار به نام "بروتوس" نوشت. تیبریوس، دومین امپراتور روم، از سلف خود کمتر روادار بود، چنان که در ۲۲ میلادی وقتی ترتولا، بیوه ی کاسیوس و خواهر ناتنی بروتوس، درگذشت، نمادها و تصاویر بروتوس و کاسیوس در مراسم تشییع جنازه غایب بودند. در ۲۵ میلادی، کرموتیوس کوردوسِ مؤرخ به اتهام اینکه بروتوس را ستوده و کاسیوس را «آخرینِ رومیان» نامیده است محاکمه شد. او پیش از اجرای حکمش خودکشی کرد و سنا فرمود تا کتاب هایش را بسوزانند. ولیئوس پاترکولوس، مؤرخ، با تلخکامی شرح می دهد که چطور رحم و شفقت سزار برضد خودش به کار رفت، و در مورد بروتوس و کاسیوس نیز می گوید که هرچقدر بروتوس آدمِ بهتری بود، کاسیوس سرباز بهتری بود، و باید از میان آن دو بروتوس را به دوستی برگزید، چه کاسیوس دشمن وحشتناک تری بود، و اگر جمهوری خواهان در جنگ داخلی پیروز می شدند، برای روم بهتر بود بروتوس را رهبر خود داشته باشد نه کاسیوس را. والریوس ماکسیموس از قتل سزار با عناو
ین «ترور فجیع» و «پدرکُشی ملی» یاد می کند که باید پاسخش داده می شد. او قویاً بروتوس را می نکوهد که با این پدرکُشی تمام فضیلت و اعتبار خویش را زیر سؤال برد. در زمان امپراتوری نرون (۵۴ تا ۶۸ میلادی) یکی از دولتمردان عالیرتبه به نام تراسئا پتوس، که عادت داشت هرساله برای کاسیوس و بروتوس جشن تولد بگیرد، از سوی دادگاه «مقلد بروتوس» نامیده شد. سنکا پس از آنکه تبعید شد، برای دلداری دادن به مادرش جملاتی از کتاب بروتوس به نام "درباب فضیلت" نقل کرد، و در جزوه اش "در باب منافع" این سؤال کهنه را پرسید که آیا بروتوس، که سزار را لایق کشته شدن می دانسته، باید بخشش و عفو سزار پس از نبرد فارسال را می پذیرفت یا نه. به عقیده ی سنکا، هرچند بروتوس در دیگر موارد به سان یک مرد کامل عمل کرده، در ماجرای سزارکُشی خطا کرده و مطابق اصول فلسفه ی رواقی عمل نکرده است، چرا که نمی توان بدون داشتن یک پادشاه خوب و عادل نظام سیاسی درستی به کشور داد. همچنین، سنکا برآن بود که اوضاع سیاسی و اجتماعی جمهوری روم در آن دوران دیگر همان اوضاعِ دورانِ اجدادش نبود، و بروتوس به اشتباه خیال می کرد که می تواند اوضاع دوران اولیه ی جمهوری را احیا کند و جمهوری ب
یمار را نجات دهد. لوکانوس در شعر حماسی-تاریخی ناتمامش به نام "فارسالیا" داستانی تخیلی وصف می کند که در آن، در طول جنگ فارسال، بروتوس به سان یک سرباز معمولی لباس پوشیده است و می کوشد سزار را بکشد. این شاعر از قهرمانش می خواهد در انجام این کار تهورآمیز شتاب نکند، او را «فخر امپراتوری، آخرین امید سنا و آخرین نامِ بزرگِ خاندان خاندان یونیا» می نامد. تیتینیوس کاپیتو، که در دوران امپراتوری دومیتیانوس و نروا و ترایانوس مناصب گوناگون دولتی داشت و رفیق پلینی جوان بود، خانه اش را با تندیس های بروتوس و کاسیوس و کاتو آراسته بود. جوونال بروتوس و کاتو را نمونه های مردان خوب می داند. پلوتارک، مؤرخ یونانی، در کتاب "حیات مردان نامی" خود زندگی نامه ی بروتوس را با جانبداری از این سزارکُش نگاشته و او را قهرمانی در برابر آن جبار نمایانده و فضیلت و حکمتش را ستوده است. او در کتابش زندگی نامه ی بروتوس را موازی با آنِ دیون سیراکوز نگاشته است. مارکوس آئورلیوس، امپراتور روم از ۱۶۱ تا ۱۸۰ میلادی، در فصل نخست کتابش، "تأملات"، از فردی ناشناس به نام سوروس یاد کرده که به او عشق ورزیدن به خویشاوند و حقیقت و عدالت را آموخته و به واسطه ی او با
تراسئا پتوس، هلویدیوس پریسکوس، دیون، کاتو و بروتوس آشنا شده و از او ایده ی «سیاست مبتنی بر برابری قوانین، برابری حقوق همگان، برابری آزادی بیان» و «حکومتی مونارشی که اولویت را به آزادی اتباع می دهد» را فراگرفته است. آپیان، مؤرخ اسکندرانی، در کتاب "جنگ های داخلی" قویاً بروتوس را به سبب کشتن سزار محکوم می کند و آن را «بی حرمتیی بزرگ به مردی مقدس و محترم» می داند که ناشی از حسد و ناشکری بود، لیکن معترف به حکمت و وقار بروتوس نیز هست. دیوکاسیوس می گوید که در حاسدان سزار و در کسانی که عقده ی محبوبیتش را داشتند نوعی جنون وجود داشت که ایشان را به چنین قتل قبیحی واداشت. البته او کمی بعد می گوید که نفرتی که سزار برضد خودش برانگیخته بود تماماً بی علت هم نبود و برخی مردم از خلاصی یافتن از آن جبار خرسند بودند. همچنین، چون حاکمیتی پهناور و ثروتمند مانند جمهوری روم دیگر نمی توانست با دموکراسی اداره گردد، سیستم پادشاهی اجتناب ناپذیر بود، و اگر بروتوس و کاسیوس در اینباره می اندیشیدند، آن پاسدار و صاحب جمهوری را نمی کشتند و محکوم به نفرین های بی امانی که نصیب خودشان و معاصرانشان شد نمی شدند. او نیز معترف به فضایل بروتوس است. د
ر قرون وسطی و رنسانس. جان سالزبری در بحث راجع به حد و مرز تبعیت و شورش در برابر قدرت حاکمه ــ بحثی که در آن دوره زمانه فراگیر بود ــ طرفدار شورش برضد جبار و کشتن اوست و آن را کاری قانونی و مشروع می داند، چه یک جبار آینه ی تمام نمای خباثت است، حال آنکه یک شاه عادل آنِ الوهیت است. با این حال، راجع به سزار بر این عقیده بود که هیچ کس بیشتر از او خصوصیات یک شاه عادل را نداشت و، در حقیقت، تمامی اعمالش تأیید توده ها را بدست آورده بودند، لیکن چون قدرتش را با شمشیر (جنگ داخلی) کسب کرده بود، یک جبار فرض شده بود. بروتوس نیز در کشتن او انگیزه های آزادی خواهانه داشته است، آزادیی که آدمی را چیزی عزیزتر از آن نیست. به عقیده ی توماس آکویناس، یک مسیحی نباید یک جبار را اطاعت کند ــ خاصه جباری که با خشونت یا به طرق غیرقانونی شاه شده باشد. او توجیهات سیسرون برای کشتن سزار را ــ که در کتاب "در باب مناصب" آمده ــ تکرار کرد. با این حال، در آخرین اثرش به نام "در باب حکومت آقا"، که پس از مرگش منتشر شد، افزود که سزارکُشی مغایر با تمامی آموزه های لاهوتی بوده است. دانته، شاعر بزرگ ایتالیایی، قضاوت ها در مورد بروتوس را باژگونه کرد، چنانک
ه بروتوس را الگوی مثالی یک خائن گرفت. در "کمدی الهی"، برجسته ترین چهره ی آخرین طبقه ی جهنم (در سرود ۳۴) لوسیفر است که سه سر دارد و سه تن از بزرگ ترین خائنان تاریخ ــ یهودا اسخریوطی و بروتوس و کاسیوس ــ از آن سه سر آویزانند و تا ابد جَویده می شوند، زیرا که به ولی نعمت خویش خیانت کرده بودند. دانته در "در باب پادشاهی" می گوید که تشکیل امپراتوری به جای جمهوری خواست خدا بوده است و قدرت امپراتوری باید برقرار می شد تا عدالت را میان شهروندان اجرا کند. در ایتالیای رنسانس، مواردی از نوزایی آرمان های جمهوری خواهانه به چشم خورد. برای مثال، هنگامی که کولا دی رینتسو خود را آخرین تریبون مردم نامید، فرانچسکو پترارکا او را «سومین بروتوس» نامید. جفری چاوسر در "قصه ی راهب" بروتوس را خائن می نامد. کولوچو سالوتاتی در جزوه ی "درباب تیرانی" کوشید نشان دهد که نمی توان سزار را یک جبّار به معنای واقعی کلمه دانست، زیرا اقدامات و سیاست هایش به تصویب سنا رسیده بودند و توطئه گران و قاتلان برجسته اش مناصب مهمی در حکومتش داشتند. او می پرسد که حالا چه کسی معتقد به مشروعیت قتل سزار ــ این پدر میهن و برحق ترین دولتمرد ــ است. وی بر این عقیده ا
ست که بهترین شکل نظام سیاسی برای روم حکومت شخصی عادل بود و روم به یک نظام مونارشی نیاز داشت، و دانته حق داشته بروتوس و کاسیوس را در اعماق جهنم جای دهد. لئوناردو برونی مناظره ای میان کولوچو سالوتاتی و دیگران (از جمله نیکولو نیکولی) را تشریح می کند که از سالوتاتی می پرسند که مگر دانته ــ به عنوان باسوادترین فرد زمان خودش ــ نمی دانسته که سزار چطور قدرت را غصب کرده بود و چطور آزادی را از جمهوری گرفت و چطور تمامی تاریخ نگاران به فضایل بروتوس معترفند. سالوتاتی نیز پاسخ می دهد که دانته از تمام این ها آگاه بود، لیکن می خواسته سزار را چونان دولتمردی نمونه و بروتوس را چونان مردی آشوبگر بنمایاند. کریستوفورو لاندینو در "نقدی بر کمدی الهی" (۱۴۸۱) توضیح می دهد که دانته چطور امپراتور روم را والاترین اقتدار زمینی و پاپ را والاترین اقتدار لاهوتی در مسیحیت می داند، و استدلال می کند که او سزار را صرفاً نماد امپراتوری گرفت بی آنکه اشاره ای به غاصب و دیکتاتور بودنش بکند، و بروتوس و کاسیوس را نیز صرفاً نماد قاتلان یک شاه خوب گرفته نه خودِ قاتلان، زیرا قرار دادن بروتوس و کاسیوس در قعر جهنم توسط دانته کاریست بسیار بی رحمانه و مغایر
با حکمت و دانش و انصاف او؛ زیرا اگر این دو سزارکش مسیحی می بودند، با این عمل شجاعانه شان مستحق دریافت جایگاهی بسیار والا در بهشت می بودند. نیکولو ماکیاولی، فیلسوف سیاسی ایتالیایی رنسانس، در کتابش "گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس"، عقیده دارد که کسانی که قیصر را ستوده اند فریب بخت نیک او را خورده اند، و در دوران دیکتاتوری او نویسندگان حق نداشتند عقاید خود در بارهٔ او را آزادانه ابراز کنند؛ باید ستایش نویسندگان دربارهٔ بروتوس را هم خواند، زیرا نویسندگان چون از بیم قدرت سزار نمی توانستند خودِ سزار را بنکوهند، دشمنانش را ستوده اند. او سبب سقوط جمهوری روم را فساد اخلاقیی می داند که گایوس ماریوس (شوهر عمهٔ سزار) و سپس سزار و پیروانش در روم رایج ساخته بودند، و قیصر توانست تودهٔ مردم را چنان اغفال کند که آنان بر یوغی که به دست خود بر گردن خویش نهادند آگاه نشدند. او می نویسد: توماس الیوت می گوید که بی وفایی و خیانت به ندرت بی پاسخ می مانند، حتی اگر در پشت نقاب «ضرورت» پنهان شده باشند. برای نمونه، بروتوس و کاسیوس مردانی اشرافی و بافضیلت بودند که اشتیاقی آتشین به آزادی و مصلحت جمهوری داشتند و برای همین سزاری
را کشتند که اعتماد بسیار بدیشان داشت؛ این دو برآن بودند که آزادی باستانی را به جمهوری بازگردانند، اما موفق نشدند. جان کاریون در "سالنامه" کشتن قیصر را به شدت محکوم می کند و می نویسد که خداوند نتوانست تاب آورد که چنین جنایتی مدت زیادی بی پاسخ بماند، و در حقیقت تمامی کسانی که برضد قیصر توطئه کرده بودند ــ چنان که پلوتارک گزارش کرده است ــ ظرف مدت کوتاهی کشته شدند. در جمهوری فلورانس، شهری با سنت های کهن جمهوری خواهانه، روحیات آزادی خواهانه براثر بازبینی و نقد آثار کلاسیکِ باستان قوی تر از دیگر شهرهای ایتالیا بود؛ برای نمونه در ۱۵۳۷ لورنتسینو د مدیچی پس از کشتن دوک آلساندرو د مدیچی خود را بروتوس جدید، آزادی بخش و ظالم کش خواند. موافقانش نیز او را بروتوسِ توسکانی نامیدند و اشعاری لاتین در مدحش سرودند. وی همچنین سکه ای ضرب کرد که الهام گرفته از سکه ای بود که بروتوس در شرق ضرب کرده بود. اقدام بروتوس در کشتن قیصر منبع یکی از آثار ناتمام میکل آنجلو (میکل آنژ) به نام "بروتوس" بود که اکنون در بارجلوی فلورانس قرار دارد و سفارش آن را دوناتو جانوتی ــ از مقامات ارشد جمهوری فلورانس که یک دوستدار بروتوس و جمهوری خواه پرشور
و در نتیجه مخالف جبّاریت خاندان مدیچی بود ــ به این هنرمند داده بود. وقتی این سردیس را در مجموعه ی هنری خاندان مدیچی جای دادند، در معرفی این اثر به لاتین نوشته بودند: «چون مجسمه سازی که این اثر مرمرین را تراشیده از جنایت بروتوس آگاه شد، کارش را نیمه کاره رها کرد.» از اقدام میکل آنجلو در عدم تکمیل این اثر به عنوان اقدامی اخلاقیِ تحسین آمیز یاد کردند. دوناتو جانوتی اثری به نام "در باب روزهایی که دانته در جستجوی جهنم و برزخ به سر برد" داشت. او در این اثر با میکل آنجلو (میکل آنژ) راجع به محکومیت بروتوس از سوی دانته بحث می کند. نویسنده می گوید که کاسیوس و بروتوس باید جایگاه والایی در بهشت داشته باشند، و دانته احتمالاً یا نمی دانسته که قیصر یک جبّار بوده یا از ستایش های نویسندگان باستان از بروتوس بی خبر بود. میکل آنجلو نیز در پاسخ بدو و در تلاش برای دفاع از دانته متوسل به تفسیر کریستوفورو لاندینو شد که برطبق آن شخصیت های سزار و بروتوس و کاسیوس در کمدی الهی شخصیت های واقعی این افراد نیستند. با این حال، شخصیت میکل آنجلو در این نوشته با تأمل در اینکه ظالم کشیِ بروتوس و کاسیوس فقط منجر به بدتر شدن اوضاع جمهوری شد از خو
د می پرسد که آیا بهتر نبود سزار ــ حتی با وجود شاه شدنش ــ زنده می ماند، چه در اینصورت می توانست آزادی را به میهن بازگرداند، و اصلاً کشتن یک رئیس دولت ــ خواه عادل یا ناعادل ــ کاریست متکبرانه، و ترور به هیچ وجه نمی تواند راه درستی برای کسب خیر باشد.جانوتی همچنین نویسنده ی یک تراژدی درباره ی بروتوس در فیلیپی بود که به دست ما نرسیده و شاید هیچگاه تکمیل نشد. او در نامه ای به شخصی در ۱۵۳۳ به این تراژدی اشاره می کند. ژاک گره ون در ۱۵۶۰ تراژدی ژول سزار (به فرانسوی: "Jules César") را نگاشت. در ۱۵۹۲، روبر گارنیه یک درام تاریخی به نام "Porcie" نوشت که در آن اینبار قهرمان پورکیا، همسر بروتوس، است. این درام با خودکشی تراژیک پورکیا، پس از اطلاع از مرگ شوهرش، به اوج می رسد. بروتوس در این درام دیده نمی شود. در ۱۵۹۴، اورلاندو پشتی تراژدی ایتالیایی "Il Cesare" ("قیصر") را نگاشت و آن را به آلفونسوی دومِ اِسته تقدیم کرد؛ بروتوس در این تراژدی نقشی مهم تر از آنِ تراژدی های قبلی دارد. این تراژدی با دو گروه کُر به پایان می رسد: از یک سو آنانی که بروتوس و آزادی را می ستایند و از آنسو سربازانی که بر مرگ سزار می گریند و تهدید به جنگ
داخلی می کنند. هرچند این اثر از حیث ادبی متوسط است، منبع احتمالی نمایشنامه ی شکسپیر می باشد. در سده های شانزدهم تا هجدهم. مهم ترین اثر تئاتری در باب نیمه ی مارس (قتل سزار) همانا نمایشنامه ی "ژولیوس سزار" اثر ویلیام شکسپیر، منتشره به سال ۱۵۹۹ میلادی، است. منبع مورد استفاده ی شکسپیر در نگارش این نمایشنامه کتاب پلوتارک به نام "حیات مردان نامی" (بخش های مربوط به زندگانی سزار و بروتوس و آنتونیوس) بود. در این اثر، شخصیت بروتوس، که غالباً برمبنای مدل پلوتارکیِ بروتوس پرداخته شده، چنان جایگاه ممتازی دارد که حتی نقش قیصر نیز نسبت به او درجه ی دوم محسوب می شود. در این اثر، بروتوسِ رواقی به ابهت قیصر رشک نمی ورزد، بلکه از قدرت بی حدوحصر بیمناک است، حتی اگر این قدرت را شخصی مسئول چون سزار در دست گیرد. در این اثر، سزار در آخرین کلماتش به بروتوس می گوید «تو هم، بروتوس؟» روایات این اثر از نیمه مارس تا نبرد فیلیپی بسط می یابد و بروتوس خیلی بیش از سزار ــ غایبِ اکثرِ صحنه های کتاب ــ قهرمان داستان است. صحنه ای که در آن آنتونیوس و بروتوس در فروم رم در برابر توده ها به نوبت نطق می کنند یکی از موفق ترین صحنه های نمایشنامه است و
شکسپیر نطقشان را خودش و با دقت در تفاوت شخصیتی آن دو سخنور ــ بر طبق نوشته های پلوتارک ــ نگاشته است (در منابع باستانی اشاره ای بدین نطق نشده است.) در پایان این نمایشنامه، پس از مرگ بروتوس، آنتونیوس او را چنین ستود: «او از تمامی رومیان شریف تر بود. تمام توطئه گران، به جز او، از سر حسد به قیصر بزرگ عمل کردند؛ تنها او بود که خیر و صلاح مردم را درنظر داشت. زندگی او با نرمی و محبت همراه بود. عناصر گوناگون چنان در وی آمیخته شده بود که طبیعت روزی از جا برخواهد خاست و خواهد گفت: ’او یک مرد بود.‘» در ۱۶۰۹ میلادی، ویلیام الکساندر اسکاتلندی "تراژدی ژولیوس سزار" را منتشر کرد و احتمالاً از کار شکسپیر بی اطلاع بوده است. این اثر بیشتر تعلیمی است تا تئاتری، و حاوی پیامی سیاسی نیست. جان میلتون در "دفاع از مردم انگلیسی" نوشته که سزار به سبب مستبد بودنش کشته شد و قاتلانش از بافضیلت ترین انسان های زمان خویش و مورد ستایش سیسرون بودند، هرچند آرزو می کند که کاش سزار زنده می ماند. او به اشتباه بروتوس و کاسیوس اشاره می کند که فکر می کردند میهن را آزاد می کنند، اما متوجه نبودند که میهنشان هنوز برای آزادی بالغ نیست. در ۱۶۵۳، "مرگ سزا
ر" اثر ژرژ دو سکودری منتشر و به کاردینال ریشلیو تقدیم شد. نکته ی این درام در اینست که قیصر را ستوده و قاتلانش، خاصه بروتوس، را نکوهیده است. نویسنده برای اجتناب از انتقاداتی که دوستداران بروتوس ممکن بود نثارش کنند، تأکید می کند که اگر بروتوس واقعاً خود را وقف آزادی میهن می کرد، باید پس از نبرد فارسال (۴۸ ق.م.) می مرد، نه اینکه تملق سزار را بگوید و سپس قاتلش شود. شخصیت بروتوس در این اثر کاملاً عاری از جذابیت و یک متملق غیرقابل اعتماد سزار است. در ۱۷۳۱، ولتر نمایشنامه ی سه پرده ای "مرگ سزار" را نگاشت که نخست در ۱۷۳۵ چاپ شد. ولتر پس از خواندن تراژدی "ژولیوس سزارِ" شکسپیر به فکر نگارش چنین اثری افتاد، شکسپیری که او را نابغه ای در دوره ی بربریت می دانست. او پس از ترجمه ی نطق ستایشگرانه ی مارکوس آنتونیوس در برابر جنازه ی سزار بر آن شد تا به دست خود نمایشنامه ی تازه ای برپایه ی آنِ شکسپیر بنویسد و ترجمه ی نطق آنتونیوس، تنها عنصرِ شکسپیریِ اثر، را بدان علاوه کند. این نمایشنامه حول محور رابطه ی بروتوس و سزار می چرخد و یکی از تفاوت هایش با آنِ شکسپیر اینست که سزار به بروتوس ثابت می کند که پدر اوست، و امیدوارست با این کا
ر او را به تغییر دیدگاه های سیاسی سرسخت محافظه کارانه و جمهوری خواهانه اش برانگیزد. تا آنموقع، بروتوس با توطئه گران بر سر کشتن سزار به توافق رسیده بود و، پس از اطلاع از آن راز، از سزار خواست که اگر واقعاً پدرش است، قدرت مطلقه اش را رها کند که البته سزار نپذیرفت. بروتوس، که میان احساسات فرزندگونه اش به سزار و احساس مسئولیتش نسبت به جمهوری در نوسان بود، بقیه ی توطئه گران را از این احساس دوگانه و تردید پرفشارش خبر کرد، لیکن ایشان را اطمینان داد که در اجرای نقشه ی توطئه مصمم است. در یکی از صحنه ها، پدر و پسر از یکدیگر می خواهند که از مواضعشان کوتاه بیایند؛ این صحنه در حالی به پایان می رسد که بروتوس گریان دور می شود و دیگر در صحنه دیده نمی شود. در نهایت، کاسیوس است که خبر مرگ سزار را به توده ها اعلام می کند.
ریشمون شرکت هلدینگ کالای لوکس سوئیسی است، که در سال ۱۹۸۸ توسط یوهان روپرت؛ تاجر اهل آفریقای جنوبی تأسیس شد. این شرکت از طریق شعب مختلف و شرکت های تابعه خود در زمینه طراحی، تولید، توزیع و فروش جواهرات، انواع ساعت و خودکار، سلاح گرم، محصولات چرمی، انواع پوشاک و لوازم جانبی فعالیت می کند. ریشمون یک شرکت سهامی عام است، که بخشی از سهام آن در بازارهای بورس سیکس سوئیس و بورس ژوهانسبورگ دادوستد می شود. شرکت ریشمون در نوامبر ۲۰۱۲ با توجه به میزان ارزش بازار، در رتبه ششم از بزرگ ترین شرکت های شاخص بازار سوئیس قرار گرفت. این شرکت در رتبه بندی سال ۲۰۰۹ پس از شرکت های ال و ام هاش و پی پی آر، به عنوان سومین شرکت ارائه کننده کالاهای لوکس جهان شناخته شد. از شرکت ها و برندهای زیرمجموعه گروه ریشمون می توان به پیاژه، کارتیه، کلوئه، واشرون کنستانتین، آلفرد دانهیل، پانرای و مون بلان اشاره نمود.