Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایی، شنوایی، بویایی، لامسه) تأکید می کند اما تلویحاً اذعان می کند که ادراک فضا از طریق حواس از اموری چون فرهنگ و زبان و آیین ها متأثر است. بر همین اساس فضای زندگی اسکیموها را فضای صوتی _ بویایی می نامند (در محیط آنان به سبب یکنواختی نسبی مناظر نقش حس بینایی کاهش می یابد) البته باید توجه داشت که فضا صرفاً ذهنی و سوبژکتیو نیست، فضاهای مختلفی را می توان مثال زد که افراد مختلف با شخصیت های متفاوت از آن برداشت و تأثیر همانندی دارند زیرا انسان ها مشترکات روانی با یکدیگر دارند. به عنوان مثال فضای بزرگ و تاریکی را تصور کنید که دیوارهای حجیم و فلزی و تیره رنگ و خشنی داشته باشد، هر که به این فضا وارد شود احساس خشونت و سنگینی می کند. (گفتاری از دکتر مهدی حجت) حکمای اسلامی به اصالت عوامل کیفی در فضا معتقد بودند. به عنوان مثال ابن سینا معتقد است مکان عبارت از چیزی است که چیزی دیگر در آن نهاده باشد یا بر آن تکیه کند، او می گوید: پس جایگاه جسم نه هیولاست و نه صورت و نه بعد و نه خلاء. فضا را دست کم در دو وجه و با دو ویژگی می توان بررسی کرد: یکی فضای مادی و کمی، و دیگری فضای معنوی و کیفی. فضا (مکان) در دستگاه های گوناگون فکری
معانی متفاوتی دارد، در تفکر بودایی مکان با زمان توأم است. از این رو هنر بودایی متمایل به ترکیب مکان و زمان است، همچنان که تأسیس خانه، معبد یا شهر در محیط طبیعی بر مبنای قواعدی است که آموزش های چینی وضع کرده است. معنای فضا در دوران جدید غالباً مادی است و گاه واژه ی فضا بواسطه ی قرارداد بر آن دلالت می کند. در غالب مکاتب معماری دوران معاصر که بر محسوسات متمرکزند، فضا مکانی سه بعدی است، سه بعدی که در سه جهت ریاضی امکان امتداد دارد. ویژگی های فضا. ادراک انسان از فضا با ادراک او از خود و جهان مرتبط است. انسان در مقام استفاده کننده از فضا به میزانی به ادراک حقیقت فضا نزدیک می شود که دستگاه فکری او با دستگاه فکری شخصی که فضا را پدیدآورده است سنخیت داشته باشد. فضای خصوصی. فضاهایی که تنها عده ای خاص، حق استفاده از آن فضا را دارند، فضاهای خصوصی نامیده می شوند. فعالیت هایی که در فضای خصوصی رخ می دهد قطعاً با فعالیت هایی که در فضاهای عمومی یا نیمه خصوصی شکل می گیرد، متفاوت است. در بین فضاهایی که در سطح شهر وجود دارد، منازل مسکونی از جمله فضاهای خصوصی هستند. فضای عمومی. فضاهای عمومی، فضاهایی هستند که برای ورود و خروج افرا
د هیچ محدودیتی وجود ندارد؛ معابر شهر و محله ها از جمله این فضاها می باشند. گرچه حضور در این فضاها با مانعی روبرو نیست اما به صورت غیر مستقیم حضور غریبه ها کنترل می شود و رفتار نیز در این فضاها تابع مسائل فرهنگی و هنجارهای اخلاقی هر جامعه شکل می گیرد. فضاهای نیمه خصوصی - نیمه عمومی. این نوع فضاها بیشتر مربوط به آپارتمان ها می شود و این فضاها از مالکیت، هم جنبه خصوصی دارند و هم جنبه عمومی. به عبارت دیگر به علت کارکردی که دارا می باشند، مورد استفاده همه افراد محله قرار نمی گیرند مثل فضای حیاط در آپارتمان. فضای باز. فضای باز به فضایی گفته می شود که فاقد پوشش سقف می باشد و جداره ها نیز در صورت وجود از تمامی جهات این فضاها را مسدود نمی نماید. فضای باز غالباً جزو فضاهای عمومی و نیمه عمومی محسوب می شود و تنها بالکن و حیاط خصوصی فضای باز در عین حال خصوصی می باشند. فضای باز مهم ترین عرصه شکل گیری تعاملات اجتماعی به شمار می روند. هر معماری در درون بستری شکل می گیرد، بستری که خود قبل از قرار گرفتن هر گونه ساختمان یا عارضه مصنوعی به عنوان یک فضای باز طبیعی ساخته می شود. برای هیچ کس بودن در یک فضای بسته و مصنوعی برای یک مد
ت طولانی امکان پذیر نیست. فضای نیمه باز. حد فاصل بین فضاهای بسته و باز محاط بر آن در یک بررسی تحلیلی می تواند به عنوان فضای ارتباط دهنده این دو شناخته شود. مجموعه عناصری که کاربرد اصلیشان جدا نگه داشتن فضای باز از فضای سر پوشیده بنا محسوب می شود، تحرک فضایی قابل ملاحظه ای را در کار تلفیق فضای داخلی و خارجی به عهده دارند. بهترین مثال این گونه فضاها در معماری سنتی «ایران» است. فضای بسته. پیروی از سلسله مراتب و روابط موجود بین فرد و گروه و مسائل زیست محیطی از قبیل نور، تهویه و … شرایط کالبدی شهر و بسیاری از موارد دیگر در خلق ترکیب حجمی یک فضای بسته دخالت دارند. در مجموعه فضاهای بسته معماری سنتی، همیشه نقطه یا نقاطی به عنوان قلب و مسیر یا مسیرهایی به عنوان محور فضایی قابل تشخیص است. این محورهای فضایی شخص را از بدو ورود به فضا هدایت می کنند و در قسمت آخر به قلب (قطب) بنا می رسانند. فضای معماری سنتی در طول حرکت شخص در فضا، تغییر شکل فضای معماری را به گونه ای مطرح می کند که از آنچه شخص یک لحظه بعد در پیش روی خواهد داشت مطلع بوده و شناخت داشته باشد. این عمل نه تنها از معرفی فضایی، بلکه از طریق ارائه عناصر معرف که در
طول مسیر حرکت قرار گرفته صورت می پذیرد. عناصر تشکیل دهنده فضای بسته. منظور از فضای بسته چیزی نیست به جز همان حجم ها و ساختمان هایی که موضوع اصلی معماری می باشند و عناصر تشکیل دهنده آن عبارتند از: معماری بر پایه فضا. تعاریف مختلفی که تاکنون از معماری ارائه شده است، اغلب به گونه ای بر اهمیت فضا در معماری تأکید می کنند، به طوری که وجه مشترک بسیاری از این تعاریف، در تعریف معماری به عنوان فن سازماندهی فضا است. به عبارت دیگر موضوع اصلی معماری این است که چگونه فضا را با استفاده از انواع مصالح و روش های مختلف، به نحوی خلاق سازماندهی کنیم. وحدت بیرون و درون. فضای بیرون و درون معماری آنچنان بهم پیوسته است که هر کدام شکل دیگری را تعیین می کنند. در صورتی که در بسیاری از طرح های امروزی اکثر فضاهای بیرون از نحوه قرار گرفتن ساختمان ها در کنار یکدیگر پیدا می شود یعنی خود واجد ارزش و اصالتی نیستند، بلکه وقتی استقرار ساختمان ها مطابق اصول خودشان صورت گرفت فضای حاصل بین آن ها هر چه که می خواهد باشد، فضای بیرونی نامیده می شود. در معماری سنتی فضای بیرون همان نظم قواعد درون را دارد. هیچ جزئی از درون و بیرون خارج از قاعده و انتظام
طرح نمی شود و همان طور که ساختمان ها فضای بیرون را می سازند، خود میدان و حیاط نظم خاصی را به ساختمان ها می دهند. قسمت عمده ای از زیبایی، آرامش و احساس وحدت که در بافت قدیمی شهرها و بناهای مذهبی و فرهنگی قدیم دیده می شود مدیون نظام دو فضا بیرونی و درونی در معماری سنتی است. مفهوم فضا از نظر اندیشمندان. فضا مفهومی است که از دیرباز توسط بسیاری از اندیشمندان مورد توجه قرار گرفته و در دوره های مختلف تاریخی بر اساس رویکردهای اجتماعی و فرهنگی رایج، به شیوه های گوناگون تعریف شده است. مصری ها و هندی ها با اینکه نظرات متفاوتی در مورد فضا داشتند اما در این اعتقاد اشتراک داشتند که هیچ مرز مشخصی بین فضای درونی تصور (واقعیت ذهنی) با فضای برونی (واقعیت عینی) وجود ندارد. در واقع فضای درونی و ذهنی رؤیاها، اساطیر و افسانه ها با دنیای واقعی روزمره ترکیب شده بود. آنچه بیش از هر چیز در فضای اساطیری توجه را به خود معطوف می کند، جنبه ساختی و نظام یافته فضاست ولی این فضای نظام یافته مربوط به نوعی صورت اساطیری است که برخاسته از تخیل آفریننده می باشد. در زبان یونانیان باستان، واژه ای برای فضا وجود نداشت. آن ها به جای فضا از لفظ مابین ا
ستفاده می کردند. فیلسوفان یونان فضا را شی بازتاب می خواندند. پارمیندز وقتی که دریافت، فضای به این صورت را نمی توان تصور کرد، آن را بدین دلیل که وجود خارجی ندارد به عنوان حالتی ناپایدار معرفی کرد. لوسیپوس نیز فضا را اگر چه از نظر جسمانی وجود خارجی ندارد، لیکن حقیقی تلقی نمود. افلاطون مسئله را بیشتر از دیدگاه تیمائوس بررسی کرد و از هندسه به عنوان علم الفضا برداشت نمود ولی آن را به ارسطو واگذاشت تا تئوری فضا (توپوز) را کامل کند. از نظر ارسطو فضا مجموعه ای از مکان هاست. او فضا را به عنوان ظرف تمام اشیاء توصیف می نماید. ارسطو فضا را با ظرف قیاس می کند و آن را جایی خالی می داند که بایستی پیرامون آن بسته باشد تا بتواند وجود داشته باشد و در نتیجه برای آن نهایتی وجود دارد. در حقیقت برای ارسطو فضا محتوای یک ظرف بود. (حمیدی و دیگران، ۱۳۷۶) لوکریتوس. لوکریتوس نیز با اتکاء به نظریات ارسطو، از فضا با عنوان خلاء یاد نمود. او می گوید همه کائنات بر دو چیز مبتنی است: اجرام و خلأ، که این اجرام در خلأ مکانی مخصوص به خود را دارا بوده و در آن در حرکت اند. بعدها تئوری های مربوط به فضا بر اساس هندسه اقلیدسی بیان می شد، به طوری که مش
خصه تفکر یونانیان در مورد فضا در تفکرات اقلیدس یا هندسه اقلیدسی قابل مشاهده است. اقلیدس با جمع آوری کلیه قضایای مربوط به هندسه در میان مصری ها، بابلی ها و هندوها علم جدید هندسه را پایه گذاری نمود که سیستمی مبتنی بر انتزاع ذهنی بود. فضای اقلیدسی فضایی یکسان، همگن و پیوسته بود که در آن هیچ چاله، برآمدگی یا انحنایی وجود نداشت. فضای اقلیدسی، فضایی قابل اندازه گیری بود. با توجه به آنچه گفته شد در یونان و به طور کلی در عهد باستان دو نوع تعریف برای فضا مبتنی بر دو گرایش فکری قابل بررسی است: تعریف افلاطون موفقیت بیشتری از تعریف ارسطو در طول تاریخ پیدا کرد و در دوره رنسانس با تعاریف نیوتن تکمیل شد و به مفهوم فضای سه بعدی و مطلق و متشکل از زمان و کالبدهایی که آن را پر می کنند درآمد. جیوردانو برونو. جیوردانو برونو در قرن شانزدهم با استناد به نظریه کپرنیک، نظریه هایی در مقابل نظریه ارسطو عنوان کرد. به عقیده او فضا از طریق آنچه در آن قرار دارد (جداره ها)، درک می شود و به فضای پیرامون یا فضای مابین تبدیل می گردد. فضا مجموعه ای است از روابط میان اشیاء و آن گونه که ارسطو بیان داشته است حتماً نمی بایست که از همه سمت محصور و ه
مواره نهایتی داشته باشد. در اواخر قرون وسطی و رنسانس، مجدداً مفهوم فضا بر اساس اصول اقلیدسی شکل گرفت. در عالم هنر، جیوتو نقش مهمی را در تحول مفهوم فضا ایفا کرد، به طوری که او با کاربرد پرسپکتیو بر مبنای فضای اقلیدسی، شیوه جدیدی برای سازمان دهی و ارائه فضا ایجاد کرد. با ظهور دوره رنسانس، فضای سه بعدی به عنوان تابعی از پرسپکتیو خطی معرفی گردید که باعث تقویت برخی از مفاهیم فضایی قرون وسطی و حذف برخی دیگر شد. پیروزی این شکل جدید از بیان فضا باعث توجه به وجود اختلاف بین جهان بصری و میدان بصری و بدین ترتیب تمایز بین آنچه بشر از وجود آن آگاه است و آنچه می بیند، شد. در قرون هفدهم و هجدهم، تجربه گرایی باروک و رنسانس، مفهوم پویاتری از فضا را به وجود آورد که بسیار پیچیده تر و سازماندهی آن مشکل تر بود. بعد از رنسانس به تدریج مفاهیم متافیزیکی فضا از مفاهیم مکانی و فیزیکی آن جدا و بیشتر به جنبه های متافیزیکی آن توجه شد ولی برعکس در زمینه های علمی، مفهوم مکانی فضا پررنگ تر گشت. واتسوجی تتسورو. واتسوجی تتسورو از نخستین پدیدار شناسان ژاپنی است. نخستین آثار منتشر شدهٔ او نزدیکی ذهنی او را با فیلسوفانی فردگرا چون نیچه و کی یر ک
گور نشان می دهد، او در سال ۱۹۱۸ اثر خود «تجدید حیات بتان» را منتشر کرد، اثری که بلا آن را نشانی از جهت یافتگی عقلانی به دور از فردگرایی و بازگشتی به مفهوم اجتماع می داند. فضا دربرداشت رایج به رابطهٔ انسان و محیط اشاره و بر آن تأکید دارد. فضای مورد نظر واتسوجی انتزاعی و مجرد نیست، نه فضایی است که دانشمندان مطالعه کرده اند و نه فضای هندسه اقلیدسی است، بلکه فضایی وابسته به ذهنیات یا بهتر بگوییم وابسته به وجود ذهنی انسان است. واتسوجی فضا را چیزی که با معانی جابجایی و نقل و انتقال گسترش یافته معنا می کند، چیزی که با خیابان ها شکل می گیرد، چیزی که موجب کنش متقابل مردم می شود. فضا یا اقلیم در نظر واتسوجی آن چیزی است که به انسان امکان می دهد تا خود را از طریق حضور دیگران و توسط آنان بفهمد. در کنار توجه به ساختار دو وجهی وجود انسان، یعنی وجود فردی و اجتماعی او، توجه و تأکید بر وجود ذهنی انسان و تجلیات این وجود ذهنی در عالم بر عمق و گستردگی مفهوم فضا در نزد واتسوجی می افزاید. دکارت. دکارت از تأثیرگذارترین اندیشمندان قرن هفدهم، در حدفاصل بین دوران شکوفایی کلیسا از یک سو و اعتلای فلسفه اروپا از سویی دیگر می باشد. در نظری
ات او بر خصوصیت متافیزیکی فضا تأکید شده است ولی در عین حال او با تأکید بر فیزیک و مکانیک، اصل سیستم مختصات راست گوشه (دکارتی) را برای قابل شناسایی کردن فاصله ها بکار برد که نمودی از فرضیه مهم اقلیدس دربارهٔ فضا بود. در روش دکارتی همه سطوح از ارزش یکسانی برخوردارند و اشکال به عنوان قسمت هایی از فضای نامتناهی مطرح می شوند. تا پیش از دکارت، فضا تنها اهمیت و بعد کیفی داشت و مکان اجسام به کمک اعداد بیان نمی شد. نقش عمده او دادن بعد کمی به فضا و مکان بود. لایب نیتز. از طرفداران نظریه فضای نسبی بود و اعتقاد داشت فضا صرفاً نوعی سیستم است که از روابط میان چیزهای بدون حجم و ذهنی تشکیل می شود. او فضا را به عنوان نظام اشیای همزیست یا نظام وجود برای تمام اشیایی که همزمان اند، می دید. بر خلاف لایب نیتز، نیوتن به فضایی متشکل از نقاط و زمانی متشکل از لحظات باور داشت که وجود این فضا و زمان مستقل از اجسام و حوادثی بود که در آن ها قرار می گرفتند. در اصل او قائل به مطلق بودن فضا و زمان (نظریه فضای مطلق) بود. به عقیده نیوتن فضا و زمان اشیایی واقعی و ظرف هایی به گسترش نامتناهی هستند. درون آن ها کل توالی رویدادهای طبیعی در جهان، جا
یگاهی تعریف شده می یابند. بدین ترتیب حرکت یا سکون اشیاء در واقع به وقوع می پیوندد و به رابطه آن ها با تغییرات دیگر اجسام مربوط نمی شود. هایدگر. هایدگر، یکی دیگر از فیلسوفان معاصر در تبیین واژه فضا بر این عقیده است که فضا به معنی جایی است که برای جایگیری آماده باشد. فضا به چیزی که یک محدوده و افق رهاست، جا می دهد. این تعریف از فضا می تواند تا حدودی با مفهوم مادی فضا، فضایی و جایی که هنوز توسط اشیاء فضایی و مکانی صورت تحقق نیافته است، منطبق باشد. او می گوید که فضا در ذات خود همان است که جا از برای آن ساخته شده است. این تعریف از فضا مستلزم تصوری از فضا است که صورت فضا پیش از این که تحقق یابد، وجود داشته است که برای آنجا ساخته شود. این تصویر از فضا صرفاً آن را انتزاعی می سازد زیرا برای آن که برای فضا پیش از تحقق صوری آنجا به وجود آید، باید آن را صرفاً در ذهن انتزاع کرد. سیالیت فضا. سیالیت فضا رابطه ای تنگاتنگ بافضا و زمان دارد. زوی در کتاب چگونه به معماری بنگریم تقریباً تمامی محتوی آن را به این موضوع اختصاص داده بود و معماری را به مثابه فضای داخلی است و فضای داخلی تنها باحرکت در آن تعریف می شود. بر این اساس داوری
دربارهٔ دوره های تاریخ معماری انجام می شود. بناهای مصری وبخصوص اهرم سه گانه تنها حجمهایی سنگین که خود را اجسامی سنگین نشان می دهند می باشند. معابد یونان هنوز تامعماری فضاهای داخلی راه زیادی دارندوبه نظر زوی انسان وار کردن حجم ها با نادیده گرفتن فضا همراه می باشد. هزار سال پس از ساخت اهرام، مفهوم پویایی وحرکت و زمان در فضا بروز می نماید. در معماری کلیسا می توان معماری مسیرها را دیدوهمانگونه که پیشتر آمداین دوره انقلاب فضایی نام گرفت. سیالیت فضا به نظر زوی به معنی عمل به تمامی قواعدی است که تا اینجا بیان شد. هر آنچه دیدیم در اینجا کنار هم قرار داده می شود:تقارن، ضد پرسپکتیو، سازه های آزاد و… با بکارگیری قواعد یاد شده به بیننده اثر، این امتیاز داده می شود تا با ایستادن درهرکجای آن آزادانه به هر زاویه که می خواهد بنگرد و این آزادی باحذف عناصر محدودکننده معماری کلاسیک بدست می آید. نظر اندیشمندان در مورد فضا. از نظر مامفورد، اندیشمند پست- مدرن «فضای شهری نمود اهداف انسان ارگانیک است «(Mumford,، ۱۹۶۱) فضا ارکان خاص انتقال میراث فرهنگی از گذشته است. بدین ترتیب از نظر مامفورد، فرم فضای شهر در طول تاریخ محصول عملکرد ف
ضا است و فضا بعد فرهنگی دارد. کنزو تانگه یکی از اندیشمندان عرصه معماری و شهرسازی است که شهر را به مثابه موجودی زنده تلقی می کند که توسعه آن بر پایه رشد ساختار آن است. از نظر کنزو تانگه فضا میدانی برای فعالیت های فیزیکی انسان و میدانی برای برقراری ارتباطات به شیوه های نمادگرایانه است. اما مهم ترین جنبه فضا، ایجاد میدانی برای شکل بخشیدن به انسان است. (حمیدی و دیگران، ۱۳۷۶) امس راپاپورت، فضای شهری را در بردارنده مجموعه ای از ارتباطات می داند. (Rapaport،۱۹۷۷) از نظر کستلز، فضا بازتاب جامعه نیست بلکه خود فضا بعد مادی جامعه است و اگر آن را مستقل از جامعه و روابط اجتماعی در نظر بگیریم، مانند آن است که ماهیت را از جسم آن جدا سازیم و اولین اصل هر علم اجتماعی را نادیده بگیریم. روح و جسم با هم ارتباط متقابل دارند؛ بنابراین اشکال فضایی کره خاکی ما، همانند سایر چیزها توسط عمل انسانی شکل می گیرد. (Castelles،۱۹۷۷) نتیجه گیری. «تحلیل فضای شهری مستلزم تدوین چارچوب نظری است که مکان ها را با زندگی و تجربه مردم مربوط ببینند و به رابطه بین مردم با فعالیت های آنان و فضاهایی که خلق می کنند یا در آن سکونت می کنند ناظر باشد.» (پارسی،
۱۳۸۱) فضا در معماری اهمیت زیادی دارد. بسیاری از فعالیت های مردم در فضا شکل می گیرد؛ حال این فضا می تواند باز یا بسته باشد؛ بنابراین فضا برای بروز فعالیت ها بستری را فراهم می کند و رابطه مستقیمی بین فضا و عملکرد ساکنین وجود دارد. امروزه اشیاء بر سازمان فضایی خانه غلبه پیدا کرده اند و این امر سبب شده است تا نقش فضا کمرنگ شود. حضور اشیاء در فضاها بسیار پررنگ شده اند. در معماری های سنتی ایرانی، فضاهای زیادی وجود داشت و حضورِ همین فضاها بسیاری از نیازها را تأمین می کرد اما امروزه فضاهاها به شدت تقلیل یافته اند و اشیاء جایگزین فضاهای معماری شده اند. مادامی که وسعت فضا و شکل فضا تغییر بکند و تنوع فضایی کاهش پیدا بکند، اثرات آن به وضوح در فرهنگ و الگوهای زندگی خانوادگی قابل مشاهده است. با کوچکترشدن فضاها، الگوی خانواده گسترده به الگوی خانواده هسته ای تغییر می یابدو همچنین مهمانی و دید و بازدید نیز در فضاهای کوچک کاهش می یابد. زمانی که تغییرات فضایی، به تدریج امری عادی شود به همان میزان نیز تغییرات سبک زندگی نیز عادی می شود و این دو با هم رابطه مستقیم دارند. از آنجا که فضا، تمامی جنبه های زندگی فرد را از جمله تعاملات
، الگو و سبک زندگی، هویت، نحوه برخورد با زمان را در بر می گیرد و در آن تأثیرگذار هست. حتی در تفکرات و چگونه اندیشیدن نیز، فضا دخیل می شود لذا، پرداختن به مبحث فضا در معماری اهمیت زیادی دارد. منابع. Rybczynski,Witold.(1978),Home,A short History and Idea: Penguin Books-The Representation of Post-Modern Identities in Urban Residential Areas A Study on Iranian Cities Madanipour, Ali, (1996), Design of Urban Space, University of Newcastle. Mumford, Lewis,(1961),City in history,New York, Harcourt , Brace and World. Rapaport , Amos, (1977),The Human Aspects Of Urban Form,New York, Pergamon Press. Castelles, Manuel, (1977), the Urban Question, Cambridge, the MIT Press.
یواس اس اس سی-۴۲ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۸ ساخته شد.
گوآکاموله (; یا ) یک سس با پایهٔ آووکادو می باشد که به دست آزتک های مکزیکی درست شده است. افزون بر بکار بردن آن در خوراک های مکزیکی، گوآکاموله همچون دیپ، سالاد، مزه یا چاشنی وارد آشپزی آمریکایی شده است. به طور سنتی، گوآکاموله با له کردن آووکادوی رسیده به وسیلهٔ مولکاچته و نمک دریایی درست می شود. در برخی از دستورهای تهیه، گوجه فرنگی، پیاز، چیلی، سیر، لیمو، گشنیز یا دیگر چاشنی ها به کار برده می شود.
یواس اس اس سی-۴۳ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۸ ساخته شد.
یواس اس اس سی-۴۴ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۸ ساخته شد.
اس اس فاتیما یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
اس اس المپیا یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۸۳ ساخته شد.
اچ ام اس ام۲۵ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اچ ام اس ام۲۶ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اس ام یوبی-۸۵ یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۱۷ ساخته شد.
اس اس آیووا (۱۹۲۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۲۰ ساخته شد.
اچ ام اس لئونیداس (۱۹۱۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۳ ساخته شد.
اچ ام اس ام۲۱ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اچ ام اس ام۲۰ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اچ ام اس ام۱۹ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد و سرعت آن چیزی حدود ۱۱ گره دریایی بود.
اچ ام اس ام۲۲ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اچ ام اس ام۲۳ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اچ ام اس ام۲۴ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اچ ام اس ام۱۸ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اچ ام اس ام۱۷ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اچ ام اس ام۱۶ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اچ ام اس ام۱۵ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
اچ ام اس آنسون (اس۱۲۳) یک زیردریایی است که طول آن 97 m (318 ft) می باشد.
اچ ام اس آگاممنون (اس۱۲۴) یک زیردریایی است که طول آن 97 m (318 ft) می باشد.
اچ ام اس آژاکس (اس۱۲۵) یک زیردریایی است که طول آن 97 m (318 ft) می باشد.
اچ ام اس تتو (جی۳۷۴) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
اچ ام اس کنسورت (آر۷۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
اچ ام اس کنستانس (آر۷۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
اچ ام اس کنستانس (۱۸۸۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۸۰ ساخته شد.
اچ ام اس کنستانس (۱۸۴۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۴۶ ساخته شد.
اس ام اس هنسا (۱۸۷۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۷۲ ساخته شد.
کی دی رحمت یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۶۷ ساخته شد.
یواس آرسی کنککی یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۶۳ ساخته شد.
جی اس آماکوسا (ای ام اس-۴۳۰۳) یک کشتی است که طول آن و ارتفاع آن می باشد. این کشتی در سال ۲۰۰۳ ساخته شد.
اچ ام ای اس مرسدس یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۲ ساخته شد.
یواس اس ال اس تی-۷۶۶ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
اس وای لیبرتی یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۸ ساخته شد.
یواس اس سرنو (ای تی اف-۱۱۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
تی سی جی گور (۱۹۳۶) یک کشتی است که طول آن 72.38 m می باشد. این کشتی در سال ۱۹۳۰ ساخته شد.
اچ ام اس پلور (ام۲۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۳۷ ساخته شد.
اچ ام اس کاتن (کی۵۱۰) یک کشتی بود که طول آن Length overall بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ (میلادی)|۱۹۴۳]] ساخته شد.
مسجد و مدرسه سردار یکی از زیباترین مدارس علمیه شهر قزوین است که در انتهای خیابان تبریز قرار دارد. بانی این بنا دو برادر به نام های «حسین خان» و «حسن خان»؛ از سرداران فتحعلی شاه قاجار می باشند که در سال ۱۲۳۱ هجری قمری آن را در دو طبقه احداث نمودند. درِ ورودی این بنا در سمت شمال واقع است که به هشتی وسیعی وارد می شود و در دو طرف آن به دو شبستان راه پیدا می کند. سردرِ زیبا و باشکوه مدرسه با کاشی کاری های مینایی و نقوش گل و بوته، پرندگان و خطوط اسلیمی زینت یافته و دارای کتیبه ای از سنگ مرمر و به خط نستعلیق ممتاز می باشد که به قلم شیخ محمدعلی بن شیخ عبدالرحیم بوده و در آن تاریخ و بانی بنا مشخص شده است. صحن مدرسه به شکل مستطیل با ۱۴۴۰ مترمربع مساحت دارای یک ساختمان دو طبقه می باشد که اِزاره آن با سنگ و بقیه با آجرتراش و کاشی های رنگارنگ تزئین شده است. گرداگرد حیاط مدرسه از چهار طرف در قسمت گلویی با خط زیبای نستعلیق به رنگ سفید روی کاشی بنفش، اشعار محتشم کاشانی درج شده است. در وسط حیاط مدرسه حوضی سرپوشیده و در جنوب مدرسه مهتابی بزرگی است که به اندازه یک متر از کف حیاط بلندتر است و از جانب شرق و غرب هم اندازه مدرسه می
باشد که در تابستان برای استراحت یا انجام مراسم تعزیه احداث شده است. ۳۲ باب حجره در بخش شرقی و غربی دو گوشواره که متصل به ایوان های کوچکی است، بنا شده به طوری که در وسط یک مدرس (محل درس) یا حجره بزرگ است و در دو طرف آن دو گوشواره باریک قرار دارد که راهروی طبقه دوم می باشد. مسجد سردار در قسمت جنوبی حیاط مدرسه و متصل به مهتابی بزرگ آن واقع است و سه طاق آجری دارد. در بالای طاق میانی که بزرگ تر از دو طاق دیگر است، گنبد مخروطی کوچکی با کاشی فیروزه ای برپا شده و در بالای گنبد، سرقبه ای با طول بیش از ۱/۲۰ و عرض ۴۰ سانتی متر قرار داشته است. این مجموعه یکی از شاهکارهای هنری و معماری دوره قاجاریه می باشد.
اس اس بریزبن (۱۸۷۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۷۴ ساخته شد.
اچ ام اس کرزن (کی۵۱۳) یک کشتی بود که طول آن Length overall بود. این کشتی در سال۱۹۴۳ (میلادی)|۱۹۴۳]] ساخته شد.
پی اس پایونیر (۱۹۰۵) یک کشتی است. این کشتی در سال ۱۹۰۵ ساخته شد.
اس اس کالیفرنیا (۱۸۴۸) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۸۴۸ ساخته شد.
ام وی کلاید یک کشتی است که طول آن 69.1/75 feet می باشد. این کشتی در سال ۱۹۶۰ ساخته شد.
اس ام اس اشتاین یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۷۹ ساخته شد.
اچ ام اس ترنت (۱۸۷۷) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۷۷ ساخته شد.
اچ ام اس ولکان (۱۸۴۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۴۹ ساخته شد.
دی ئی پی وی تلیس من (۱۹۳۵) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
اس اس هبرید یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۹۸ ساخته شد.
اچ ام اس آلبان (۱۸۰۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۰۵ ساخته شد.
دی.آر. کمبل یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۸۹۸ ساخته شد.
ام وی اولیس (۱۹۴۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
اس اس بورسا یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
ناوچه کلاس اینچئون یک کلاس از کشتی است که طول آن می باشد.
اچ ام اس هرالد (۱۸۲۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۲۲ ساخته شد.
اس اس لئاندر (۱۹۲۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۲۵ ساخته شد.
یواس اس چروکی (ای تی-۶۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۳۹ ساخته شد.
تی اس اس دوور یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۶۵ ساخته شد.
اس اس بلانش (۱۸۶۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۶۳ ساخته شد.
یواس اس چلنجر (آی دی-۳۶۳۰) یک زیردریایی بود که طول آن 410' بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۸ ساخته شد.
ام وی ویکتوریا (۱۹۵۹) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۶۰ ساخته شد.
اس اس اینکا یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۵ ساخته شد.
سی اس اس میزوری یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۶۳ ساخته شد.
اس اس وینیفرد (۱۹۰۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۱ ساخته شد.
اس اس سیبیل (۱۹۰۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۱ ساخته شد.
یواس اس لوئیزیانا (۱۸۱۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۱۲ ساخته شد.
ام وی کراسنودار (۱۹۲۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۲۵ ساخته شد.
یواس اس ال سی آی(ال)-۲۲۲ یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
فلورانس جی. یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۱۴ ساخته شد.
یواس اس اکتیو (۱۹۱۷) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۷ ساخته شد.
یواس اس اکتیو (۱۸۸۸) یک کشتی آتش نشان بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۸۸ ساخته شد.
یواس اس اکتیو (۱۸۳۷) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۸۳۷ ساخته شد.
یواس اس اکتیو (۱۷۷۹) یک کشتی بود. این کشتی در سال ۱۷۷۹ ساخته شد.