Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیستم پولی اروپا (European Exchange Rate Mechanism به اختصار ERM) قراردادی بین سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۸ بین کشورهای بازار مشترک اروپا پیش از اتحادیه اروپا برای تنظیم مکانیزم روابط بین سیستم های پولی کشورهای عضو بود. هدف اصلی آن مراقبت از نوسانات نرخ پول، تنظیم رشد و نزول ارزش آن بود. از سال ۱۹۹۹ قرارداد دیگری، سیستم پولی اروپا. مرحله ۲ جاری شده که مراقب تعادل بین یورو و سایر پول های اروپایی باشد.
سرکیس اغاجان سیاستمدار آشوری در سال ۱۹۶۲ در شهرک دیانا از توابع استان اربیل عراق متولد شده است. خانواده اش در اصل از مناطق حکاری ترکیه هستند، که طی جنگ جهانی اول به روسیه و ایران و پس از آن به عراق مهاجرت کرده اند. او در سال ۱۹۷۵ به ایران پناهنده و در شهر تبریز مستقر و تحصیلات راهنمایی و دبیرستانی را در این شهر به پایان رساندند. در سال ۱۹۷۹ حزب اتور دموکراتیک را تأسیس کرد، که این حزب در سال ۱۹۸۰ در مبارزه مسلحانه علیه رژیم بعث مشارکت کرد. در اواسط سال ۱۹۸۲ نیز که گروه های آشوری (حزب بیت نهرین و حرکت دمکراتیک آشوری) مخالف رژیم صدام به کوهستان های کردستان پناه آوردند، سرکیس آغاجان پناهگاه و پشتیبان اصلی و اساسی آن ها بود، و مخصوصاً پشتیبانی شدید و سرسختانه ای او از حرکت دمکراتیک آشوری تا سال ۱۹۹۲ ادامه داشت. در سال ۱۹۹۲ در انتخابات کردستان عراق شرکت کرد و به عضویت پارلمان انتخاب شد، از سال ۱۹۹۲ تاسال ۲۰۰۵ جوانترین عضو سنی پرلمان کردستان عراق بوده اند. در سال ۱۹۹۹ و در کابینه چهارم حکومت اقلیم کردستان پست وزیر دارایی و اقتصاد را اشغال کرد که تا سال ۲۰۰۶ در این پست، باقی ماند. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ معاون و جانشین ن
خست وزیر اقلیم کردستان بوده است و این بالاترین مقامی است که یک مسیحی توانسته است در اقلیم کردستان به دست بیاورد. در کابینه پنجم کردستان عراق مجدداً پست وزیر دارایی و اقتصاد به وی داده شد که تا سال ۲۰۰۹ در این مقام باقی ماند. پاپ بندیکت شانزدهم نشان (رهبر) و (شاهسوار) از نوع قدیس (مار غریغوریوس کبیر) به وی اعطا کرده است (۱/۸/۲۰۰۶) سایر کلیساهای دیگر که به وی نشان داده اند، عبارتند از: ((أومرا، مار اوراها، آرادن، ارموطا، آزاخ، افزروک شنو، آفزروک میری، أقری، البرکه، الفاف، آیت، اینشکی (باز سازی) , بابلو، باجده، باختمی، بادرش، باز، باگیری، بخلوجه، بشخابور، بشمیایی، باناصور، بیناثا، بلمد، بلیجانی، بی تانوری، ببیدی، بیبوزی، بیدارو، بیدیال، بیرکا، تاشیش، تلا، تن، توث شمایی، جدیدی، چقالا، چلک، چلک العلیا، چم ربتکی، جمبور، خلیلانی، خوارا، داودیه، دشتتاخ، دشقوتانی، دهی، دوری، دیری، دیریشکی، دیرابون، رومتا، سردراف، سردشتی، سکرینی، شرانش، شیوز، شکفدل، شولی، صورکا، صوریا، عین بقری، قرولا، آغاجانیان، کانی ماسی، گرماوا، کرنجو، کانی بلاف، کشکاوا، کوری گاڤانا، کومانی، گوند کوسا، لیڤو، ماریاقو /شیوز، مالختا، مانگیش الجدیده، ما
وانا، مایی، معلثایی/شیوز، مرکجیا، مغاره، ملابروان، میرکاصور، موسکا، میروکی، میزی، میرگی، ناف کندالا، نهاوا، هاوریسک، هاوسارک، هزارجوت، هرماشی، هیس، هلوا، همزیه، هیزانی سفلی، هیزانی العلیا، هیزاوا، پیروزاوا، بیقولکی، بیهندوایا، شهرک تلکیف، دیانا (باز سازی)،سرسنگ (باز سازی)، شهرک رغید (کرملیس)، شهرک آواره گان در بغدیدا، شهرک آواره گان در برطلی، شهرک نور (تللسقف)، شهرک روستاها در بیرسفی)) سرکیس اغاجان هزارها خانواده آشوری که بس از انفجار کلیساها در بغداد و موصل در سال (۲۰۰۴) و کشتار مسیحیان متواری و به شمال عراق آمده بودند، در این روستاها که زادگاه اجدادیشان بودند، اسکان دادند و کمک های لازم را برای ادامه زندگی در این روستاها تقدیم کردند. برای حفاظت مسیحیان ساکن در (دشت نینوا) که یکی از مراکز بزرگ تجمع اشوریهای عراق است، اقدام به تشکیل نیروهای مخصوصی از آشوری ها در شهر و روستاهای آشوری در این منطقه نمود، این نیروها به پنج هزار نفر تخمین زده می شوند که توسط (۱۰۰) تن از افسران آشوری فرماندهی می شوند، از سال ۲۰۰۴ و تا کنون توانسته اند مسیحیان را از دست ترور و کشتار حفاظت کنند و همچنین مانع مهاجرت آن ها به خارج از ک
شور بشوند. در سال ۲۰۰۶ درخواست خودمختاری برای اشوری ها در کردستان عراق کرد، و پس از سه سال تلاش موفق شد آن را در ماده ۳۵ قانون اساسی اقلیم کردستان جایگزین کند. این قانون اساسی توسط پارلمان کردستان با ۹۶ رأی موافق و تنها یک رأی مخالف تصویب شده است. بر طبق این ماده آشوری ها حق تشکیل یک منطقه خودمختاری را دارند. یک سال پس از آن اعلان پشتیبانی از تشکیل استانداری در دشت نینوی کر و در مورد آن نیز کابینه وزراء عراق به ریاست مالکی در آغاز سال ۲۰۱۴ موافقت خود را به تشکیل این استان اعلان و کمیته مخصوصی برای تهیه اقدامات قانونی و اجرائی لازم تشکیل داد. از سال ۲۰۱۰ و تا کنون جمیع احزاب و گروه های آشوری تشکیل خودمختاری در کردستان و استانداری در دشت نینوی شعار اساسی خود قرار داده اند که آقای سرکیس آغاجان بنیان گذار این اندیشه بوده است. در سال ۲۰۰۵ تلویزیون ماهواره ای عشتار را تأسیس کرد، این تلویزیون مخصوص آشوری ها است، لیکن اهمیت مخصوصی به اقلیتهای دینی و قومی عراقی مثل ارامنه و ایزدی و مندایی و غیره می دهد، برنامه هایش بزبان های آشوری و عربی و کردی پخش می شود و برنامه های مخصوص نیز بزبان های ارمنی و مندایی دارد. در سال ۲۰
۰۶ تلویزیون ماهواره ای (اینانا) بنیاد نهاد که برنامه هایش از (لندن) پخش می کرد. صاحب امتیاز ۹ مجله کردی و عربی و آشوری است و بیش از ۴۰۰ کتاب متعلق به تاریخ و فرهنگ و زبان آشوری چاپ و نشرکرده است. در اواسط ماه مارس ۲۰۰۷ مجلس ملی کلدانی سریانی آشوری را تأسیس کرد. این مجلس در انتخابات سال ۲۰۰۹ توانست نمایندگی مخصوص به مسیحیان را در مجلس استانداری های بغداد و نینوی بدست بیاورد. همچنین در انتخابات پارلمان کردستان عراق نیز که در سال ۲۰۰۹ برگزار شد، این مجلس توانست از پنج کرسی مخصوص به آشوری ها سه کرسی را بدست بیاورد و سال بعد نیز در انتخابات پارلمان عراق دو کرسی را کسب کرد. در انتخابات ۲۰۱۳درپارلمان کردستان دو کرسی ونمایندگی درمجلس استانداری نینوی را کسب کرد ودرسال۲۰۱۴نیز در مجالس استانداری های دهوک و اربیل به پیروزی رسید و با دو نماینده به پارلمان عراق راه یافت. در انتخابات ۳۰ آوریل ۲۰۱۴ با به دست آوردن دو کرسی در پارلمان عراق مشارکت کردند. در این هفت سال مجلس ملی به عنوان قدرتمندترین و پر نفوذترین نیروی مسیحی در عراق شمرده می شود. در کابینه های ششم و هفتم دولت منطقه فدراسیون کردستان عراق با پست وزیری مخصوص به مسی
حیان را که وزارت پست و تلفن و تلگراف بود شرکت داشته اند. لازم به یادآوری است که مسیحیان عراق (۵) نماینده در پارلمان عراق و (۶) نماینده(۵ آشوری و۱ ارمنی) در پارلمان کردستان و در هر یک از حکومت های بغداد و کردستان یک وزیر دارند. علاوه بر این در هر یک از مجالس استانداری های اربیل (۲عضو) ودهوک(۳ عضو-دو آشوری یک ارمنی) و بغداد (۱ عضو) و نینوی (۱ عضو) و بصره (۱ عضو) و سلیمانیه (۱ عضو) عضو دارند. منابع. منابع فوق از مصاحبه خبرنگار وسام کاکو با سرکیس اغاجان منتشر شده در ویب سایتهای:
مستیسلاف لئوپولدوویچ روستروپوویچ (زادهٔ ۲۷ مارس ۱۹۲۷ – درگذشتهٔ ۲۷ آوریل ۲۰۰۷) نوازندهٔ معروف ویولنسل و رهبر ارکستر اهل شوروی سابق با تبار لهستانی بود. او دارندهٔ نشان شوالیگی بود و در میان دوستان نزدیکش به نام «سالوا» شناخته می شد. زندگی. روستروپوویچ با گالینا ویشنفسکایا، خوانندهٔ سوپرانو، ازدواج کرده است. او به طور گسترده ای به عنوان بهترین نوازندهٔ ویولنسل نیمهٔ دوم قرن بیستم و یکی از بهترین های این ساز در تمام دوران شناخته می شود. با وجود تکنیک بالا و نوازندگی ماهرانهٔ او، روستروپوویچ بیشتر به خاطر ساخت آثاری شناخته می شود که در آنها نقش ویولنسل بیشتر به چشم می آید و باعث ارتقای این ساز نسبت به قبل و بعدِ خود شده است. سالوا رهبر بیش از صد کنسرت بوده است. روستروپوویچ همچنین فعال در زمینهٔ حقوق بشر و فعالیت های صلح دوستانه بود. او در سال ۱۹۷۴ برندهٔ جایزه صلح جهانی شد.
پل سفیر یک پل معلق است که دیترویت در ایالت میشیگان آمریکا را به ویندزور در ایالت انتاریو کانادا متصل می کند. کار ساخت این پل در سال ۱۹۲۷ آغاز و در سال ۱۹۲۹ به پایان رسید و در ۱۱ نوامبر ۱۹۲۹ بازگشایی شد. طول کلی این پل ۲۳۰۰ متر و بزرگترین دهانه آن ۵۶۰ متر است.
دلفین پهلوسفید آرام گونه ای دلفین بسیار پر جنب و جوش است که در آب های خنک و معتدل شمال اقیانوس آرام زندگی می کند. رده بندی. دلفین پهلوسفید اطلس توسط تئودور گیل در سال ۱۸۶۵ نام گذاری شد. این دلفین همانندی ریخت شناسانه با دلفین سربی، که در اقیانوس آرام جنوبی زندگی می کند، دارد. بررسی ژنتیکی توسط فرانک سیپریانو نشان می دهد که این دو گونه در حدود دو میلیون سال پیش از هم جدا شدند. با آنکه هر دو این گونه ها به صورت سنتی عضو سرده پهلوسفیدها در نظر گرفته می شوند، سامانه شناسی ملکولی نشان می دهد که آن ها بیشتر نزدیک به سرده سیاه سفیدها هستند. به همین دلیل نام سرده جدیدی برای این آب بازان پیشنهاد شده است. توصیف ظاهری. بدن دلفین پهلوسفید آرام سه رنگ دارد. چانه و گلو و شکم به رنگ سفید شیری هستند. نوک و باله های کناری و پشت و باله پشتی به رنگ خاکستری تیره اند. الگوهای خاکستری ملایم و کوچکی روی پلوها وجود دارند و خطی به رنگ خاکستری ملایم از بالای چشم تا زیر باله پشتی کشیده می شود. حلقه تاریکی دور چشم ها را می پوشاند. این جانور از دلفین های اقیانوسی با جثه متوسط به شمار می رود. ماده ها دارای طول میانگینی برابر ۲٫۳ متر و وزن
ی برابر ۱۵۰ کیلوگرم هستند. این مقادیر برای نرها ۲٫۵ متر طول و ۲۰۰ کیلوگرم وزن هستند. دلفین های پهلوسفید آرام جثه بزرگتری نسبت به دلفین های سربی دارند. ماده ها در ۷ سالگی به بلوغ جنسی می رسند. مدت زمان بارداری یک سال است. این دلفین ها تا ۴۰ سالگی به زندگی ادامه می دهند. دلفین پهلوسفید آرام بسیار فعال است و با بسیاری از دیگر آب بازسانان شمال اقیانوس آرام در هم می آمیزد. این دلفین به پرش و بازی بر موج های قایق ها و کشتی ها علاقه بسیار دارد. گروه های پرتعداد با میانگین ۹۰ عضو در میان این گونه معمول هستند و بعضی ابرگروه ها دارای بیش از ۳۰۰ عضو هستند. غذای این دلفین را موتوماهیان، ماهی مرکب، شاه ماهی، آزادماهی تشکیل می دهند. میانگین تعداد دندان های آن ها ۶۰ عدد است. گستره. گستره دلفین پهلوسفید آرام آب های خنک و معتدل شمال اقیانوس آرام است. مشاهده این دلفین از سوی غرب از دریای جنوبی چین و شبه جزیره باخا کالیفرنیا در سوی شرق فراتر نرفته است. بعضی جمعیت های این دلفین در دریای ژاپن و دریای اختسک نیز دیده می شوند. در محدوده شمالی، بعضی از آن ها در دریای برینگ نیز زندگی می کنند. این دلفین ها آب های ژرف دور از کرانه را تر
جیح می دهند. جمعیت جهانی این گونه تا نزدیک ۱ میلیون نیز تخمین زده شده است. با این حال به دلیل عادت این جانور به نزدیک شدن به کشتی ها، تخمین تعداد آن ها از راه نمونه گیری مشکل است. دلفین های پهلوسفید آرام به خوبی با محیط اسارت خو می گیرند. نزدیک به ۵۰ عدد از این دلفین ها در آکواریوم های آمریکای شمالی و ژاپن نگه داشته می شوند.
رقص شوالیه نام قطعه ای کلاسیک از آهنگساز اهل شوروی سرگی پورکوفیف است که از بالهٔ رومئو و ژولیت از همین آهنگساز گرفته شده است. (اپوس ۶۴، شمارهٔ ۱۳). فضای سیاه و اتمسفریک آهنگ باعث تبدیل شدن آن به امضای دوفاکتوی دوره اتحاد جماهیر شوروی شده است. آهنگ به طور گسترده ای در درام ها، فیلم ها، مستندها وتبلیغات تلویزیونی که به نوعی با جماهیر شوروی ارتباط داشته اند مورد استفاده قرار گرفته است. گروه های راک مانند آیرون میدن و دیپ پرپل از قسمت های از آهنگ در کنسرت ها یا آهنگ های خود استفاده کرده اند.
اف آی وی بی جام جهانی والیبال مردان ۲۰۱۱ دوازدهمین دوره از جام جهانی مردان است که از ۲۰ نوامبر تا ۴ دسامبر ۲۰۱۱ در ژاپن برگزار گردید. این رقابت نخستین مرحله از فرایند راه یابی به المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، بریتانیا بود. سه تیم برتر به بریتانیا پیوستند که پیش از این به عنوان میزبان جواز حضور در المپیک را به دست آورده بود. راه یابی. ۱۲ تیم شرکت کننده در جام جهانی: رده بندی جهانی FIVB برای تیم های جایگاه دوم (در ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۱۱) قالب. سیستم برگزاری رقابت جام جهانی ۲۰۱۱ برای مردان به صورت دوره ای چرخشی بود. هر تیم برابر تمام ۱۱ تیم دیگر بازی کرد. امتیازات به دست آمده توسط تیم ها در طول این تورنمنت حساب شد و رده بندی نهایی تیم ها با توجه به شمار امتیازات جمع شده توسط آن ها صورت پذیرفت. تیم ها به دو گروه ۶ تیمی تقسیم شدند. دورهای ۱ + ۲ (۳۰ رقابت، ۵ روز): تیم ها با تیم های هم گروه مسابقه دادند. دورهای ۳ + ۴ (۳۶ رقابت، ۶ روز): تیم ها با تیم های گروه دیگر مسابقه دادند. فرایند رده بندی گروه. برد مسابقه ۳–۰ یا ۳–۱: ۳ امتیاز برای برندهٔ رقابت، ۰ امتیاز برای بازندهٔ رقابتبرد مسابقه ۳–۲: ۲ امتیاز برای برندهٔ رقابت، ۱ ام
تیاز برای بازندهٔ رقابت رده بندی نهایی. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
دویل برانسون (زادهٔ ۱۰ اوت ۱۹۳۳ – درگذشتهٔ ۱۴ مهٔ ۲۰۲۳) پوکرباز آمریکایی بود. او بیش از ۵۰ سال سابقهٔ بازی پوکر حرفه ای داشت و نخستین کسی بود که در دو جام جهانی پوکر به طور پیاپی قهرمان شد. برانسون کتاب های متعددی در زمینهٔ بازی پوکر نگاشته است.
درهٔ گورمه و پناه گاه های ساخته شده در صخره های آن، آثاری به جای مانده از زیست گاه ها، خانه ها و روستاهای مردم غارنشین و شهرهای زیرزمینی دوران Iconoclasitic است. درهٔ گورمه در سال ۱۹۸۵ به فهرست میراث جهانی یونسکو در ترکیه اضافه شده است.
مسجد جامع و دارالشفای دیوریغی () واقع در شهرستان و منطقهٔ دیوریغی در استان سیواس (آناتولی شرقی) که در سال ۱۲۹۹ به دستور احمدشاه ساخته شده اند. این منطقه از آناتولی را ترک ها در قرن ۱۱ میلادی فتح کردند. تکنیک پیچیده و خلاقانهٔ معماری این سقف و مجسمه های زینتی فراوانی که در سه درگاه آن قرارگرفته است از ویژگی های منحصربه فرد این شاهکار معماری اسلامی است. این مکان در سال ۱۹۸۵ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. تاریخ. سلجوقیان ایران و آسیای مرکزی از سال ۱۰۳۷ تا ۱۱۵۷ میلادی حکومت می کردند. بخشی از این خاندان به همراه گروه های دیگر ترک سرزمین های بیزانس در محدوده آناتولی را فتح کردند. سلجوقیان روم تا سال ۱۳۰۸ در آناتولی باقی ماندند. امیر احمد شاه و توران ملک از دودمان ترک آل منگوجک مجموعه بسیار اصیل دیوریغی را در سال های ۲۹–۱۲۲۸ در منطقه کوهستانی شرق آناتولی بنا کردند. این مجموعه متشکل از دو بخش مسجد و دارالشفا است. هم مسجد و هم تیمارستان مجاور آن را معماری به نام خرم شاد، اهل اخلاط، ساخته است. این مجموعه در سال ۱۹۸۵ وارد فهرست جهانی شد. اشکال برگ مانندی در گچ کاری ساختمان که به نیلوفر چینی شبیه هستند، نمایانگر این
است که استادکاران آن از شرق آمده اند. این ترکیب نیلوفر و تزیینات نخلی نشان خلاقیت استادکاران را در این مناطق رو به پیشرفت نشان می دهد به گونه ای که تأثیر ترکیبی از فرهنگ های مختلف در طراحی این بنا به خوبی مشاهده می شود. معماری. در کتیبهٔ رسمی بنا ذکر شده که احمدشاه پسر سلیمان شاه این مسجد و دارالشفا را ساخته است. در کتیبه ای دیگر که کمتر شناخته شده است عنوان شده که حکمرانی احمدشاه معاصر با سلطنت علاءالدین کیقباد سلطان سلجوقی بوده است. نمازخانه مسجد بزرگ پنج رواق و یک گنبد سنگی دارد. در بالای نمازخانه دو قبه به اندازه های نابرابر قرار دارند. یکی در بالای حوض وضو و قبه اصلی که بالای محراب قرار دارد. مسجد، پنج راهه دارد که هر کدام شامل پنج دهانه و یک قبه نیم کره ای در مقابل محراب است که با سقفی مخروطی شکل پوشانده شده است. دروازه اصلی مسجد در شمال به سمت راهه اصلی باز می شود و راس آن گنبد قرار دارد. مناره باریک استوانه ای شکل مسجد، در دوره عثمانی به آن اضافه شده است. این مجموعه دارای چهار دروازه با سبک های مختلف است: یکی در شمال، یکی در جنوب، دو تا در غرب. این دروازه ها با نقش های گل و نقش های هندسی به طور باشکوه
ی تزیین شده اند که یادآور طرح های معاصر ارمنی و گرجی است. دروازه گوتیک شبیه دروازه های کلیساهای رومانسک و گوتیک دارای باریک ستون است. سرستون های غیرعادی بالای این ستون ها که شامل مقرنس و فرم های برگی شکل است، قرار دارد. این دروازه همچنین حاوی صفحات گرد در برجستگی های مرتفع است. فرم های نیلوفر و نخل نمایان شده در بخش های مرزی، نشان دهنده ترکیب شدن فرهنگ های مختلف در طراحی این اثر است. سازه. مسجد جامع دیوریغی شامل چند درگاه با سنگ عظیم است و در حجم کلی، طرحی زاویه دار و از خط سقف بسیار بالاتر است. مسجد دارای گنبدی سنگی است که نشان دهنده مهارت فنی و استادی حیرت آوری در فضاسازی است و بار سقف آن به ستون ها منتقل می شود.
کوه نمرود (به پارسی: کوه آفریدون) در شهرستان کاحتا استان آدی یامان در ترکیه قرار دارد. بناهای تاریخی این مکان از بزرگ ترین ساختمان های دوران هلنی است. وزن بعضی از بلوک های سنگی به کار رفته در آن، به ۹ تن می رسد. آرامگاه آنتیوخوس یکم تئوس کوماژن، از شاهان کوماژن، در اینجا قرار دارد. کوه نمرود را پارسیان کوه آفریدون گویند، چراکه نزد دبیران کهن نمرود و آفریدون یکی باشند: "نمروذ و اولاده، قالوا: و کان لنمروذ ثلاثه بنین: ایرج، و سلم، و طوس ( = تور)، ففوض الی ایرج ملکه"؛ نیز: "الملک لنمروذ و استوسق، و هو الذی یسمیه العجم فریدون." پادشاهی کوماژن که در سال ۱۰۹ پیش از میلاد در جنوب شرقی آناتولی و به عنوان یک پادشاهی مستقل تاسیس یافته بود، جوامع، مذاهب و فرهنگ های مختلف را گرد هم آورده بود. پادشاه این تمدن با هدف تحکیم پیوند با خدایان و تامین آرامش مردم، در نقاط مختلف کشور معابد متعددی ساخته بود، معبد ساخته شده در کوه آفریدون نیز یکی از اینهاست. پادشاه آنتیوخوس یکم با هدف نشان دادن منت و سپاس خود به درگاه خدایان و به پاس احترامی که برای اسب هایش قائل بود، این مقبره، مجسمه های یادبود و کتیبه های بزرگ آن را ساخته است که
همه از مهمترین آثار به جای مانده از دوره هلنیستیکی هستند.
نوک یک نوع کتابخوان الکترونیکی است که توسط شرکت آمریکایی بارنز اند نوبل و بر پایهٔ پلت فرم اندروید تولید می شود. این محصول در اکتبر ۲۰۰۹ و در ایالات متحده معرفی شد و در ماه بعد به بازار عرضه شد. نوک توانایی اتصال به شبکه به وسیله هر دو گونه وای-فای و ای تی اندتی تری جی را دارا می باشد .این کتاب الکترونیکی صفحه ای ۶ اینچی دارد که با جوهر الکتروفورتیک کار می کند.همچنین از یک صفحهٔ لمسی کوچک رنگی مجزا برخوردار است که به عنوان یک سرویس دهندهٔ ورودی به شمار می رود. نسخه ای که در ژوئن ۲۰۱۰ به بازار آمد تنها به وای ـ فای مجهز بود.خط تولید نسخه اولیه در تاریخ نوامبر ۲۰۱۰ با اضافه کردن یک ال سی دی رنگی و تولید «نوک کالر»(نوک رنگی)ادامه پیدا کرد.در ژوئن ۲۰۱۰ نسل دوم ای اینک با نام «نوک سیمپل تاچ» (Nook Simple Touch) به بازار آمد. حضور در در بازار ایران. نسخه ساده این محصول که در سایت آمازون حدود ۵۰ دلار آمریکا به فروش می رسد در بازار ایران موجود نمی باشد و نسخه های دیگر برندهای مختلف به دلیل بسته بودن بازار ایران به قیمت های قابل توجه در بازار موجود است. همچنین وبگاه های آمریکایی اجازه ارسال محصول به ایران را نمی دهند.
خرید کتابخوان ها از وبگاه های چینی با قیمت مناسب تر ممکن هست.
نخبت در اسطوره های مصر باستان، ایزدبانوی مصر باستان (مصر علیا)، ایزدی است که یونانیان او را با ایلیسیا، بانوی نگهبان زایش، یکی می پنداشتند و از روزگاران نخستین، ایزدبانوی نگهبان مصر علیا به شمار می رفت. مرکز پرستش او در الکاب کنونی (نخب باستانی) بود که یونانیان ان را ایلیسیاپولیس می نامیدند. این شهر پایتخت کهن ترین پادشاهی جنوب مصر بود. او اغلب در جنگ و مراسم نیایش ظاهر می شود و به شکل کرکسی بر سر فرعون بال می زند و مگس پران و مهر در چنگال اوست. نمادشناسی. او را گاهی ایزدی با سر کرکس نمایانده اند یا زنی که تاج سپید مصر علیا را بر سر نهاده یا دستاری به شکل کرکس بر سر دارد. نخبت به عنوان ایزدبانوی مادر، شهزادگان را شیر می داد و اغلب در نگاره ها می بینیم که فرعون را نیز شیر می دهد. منابع. Nekhbet اساطیر مصر، ورونیکا ایونس، ترجمه باجلان فرخی،انتشارات اساطیر، ۱۳۷۵
دوره اول جنگ های ایران قاجاری و روسیه به جنگ های میان این دو کشور در سال های ۱۱۸۳ تا ۱۱۹۲ه .ش (۱۸۰۴–۱۸۱۳) گفته می شود که در پایان منجر به پیمان گلستان و در نتیجه از دست رفتن اراضی بزرگی از ایران در شمال رود ارس گردید. به سال ۱۲۱۵ ه .ق گئورگی حاکم گرجستان رسماً تحت الحمایگی روس ها را پذیرفت. برادر گئورگی، الکساندر چون مخالف پیوستن گرجستان به روسیه بود به دربار ایران پناهنده شد. تزار روس این امر را بهانه قرار داده فرمانده خود پاول سیسیانوف را مأمور تصرف قفقاز کرد. سیسیانوف به تفلیس حمله کرد و آن شهر را تصرف کرد. در این زمان گئورگی خان مرد و یکی از فرزندان او تهمورث به دربار ایران پناهنده شد و شاه ایران را به جنگ با روس ها تشویق کرد. فتحعلی شاه که از الحاق گرجستان به روسیه ناراحت بود پناهنده شدن شاهزادگان گرجستانی به دربار ایران را بهانه کرد و فرمان حمله به گرجستان را صادر کرد. علت اساسی جنگ هم تمایل هر دو دولت ایران و روسیه بر به تصرف درآوردن گرجستان بود. گنجه به سال ۱۲۱۸ ه .ق توسط سردار روسی ژنرال پاول سیسیانوف تصرف شد. به رغم دفاع حاکم ایرانی گنجه (جوادخان قاجار)، و نامید شدن حکام قره باغ و ایروان از فتحعلی ش
اه سبب شد خانات ایروان به تصرف نیروهای روسیه درآیند. با تصرف این شهرها نیروهای روسیه تا حدود ارس پیشروی کردند. به محض اطلاع فتحعلی شاه از تسخیر گنجه و تسلیم ایروان و قره باغ سپاهی به فرماندهی عباس میرزا نایب السلطنه که از همه برادران خود لایق تر بود فرستاد. پیش زمینه. در سال ۱۸۰۸–۹ م، مشاهدات جالبی توسط هیئتِ اعزامیِ بریتانیا به ایران در رابطه با دانشِ ایران دربارهٔ روسیه انجام شد. دو تن از اعضای این مأموریت — هارفورد جونز، سفیر، و جیمز موریر، یکی از منشیان او — اسناد مفصلی از اقامت خود در ایران تهیه کرده اند. موریر از عدم آگاهی عمومی از دنیای خارج در میان ایرانیان شگفت زده شد و نوشت: «به طور کلی، ایرانیان در جهل عمیقی از اوضاع و شرایط هر کشور دیگری زندگی می کنند.» اما به نظر می رسد که موریر چند استثنا در مورد مشاهدات عمومی بالا داشته است. در سنجشِ شخصیتِ نخست وزیر سابق شاه، میرزا شفیع مازندرانی، موریر مشاهده کرد که او «با تمام دربارهای مختلف اروپا آشنا بود» و همچنین «زمانی که سفیر کبیر فرانسه و همراهانش مهمان او بودند، اطلاعاتی دربارهٔ جغرافیا کسب کرد» افزون بر این، موریر گزارش می دهد که شاهزاده نایب السلطنه
عباس میرزا به تاریخ اروپا و دستورالعمل های نظامیِ اروپایی علاقه مند بوده و «او می خواست در مورد تاریخ انگلستان، فرانسه و روسیه برای مقایسه آن ها بیشتر بداند.» کمبود آگاهی دولتمردان قاجار در مورد جهان به طور کلی، و به ویژه روسیه و کوشش برای آشنا شدن با هر دو، ممکن است از نظر گذارِ فرهنگی — که ایران در اوایل دههٔ ۱۸۰۰ در آن قرار داشت — بهتر درک شود. سلسله ای که ایران را در اواخر سدهٔ هجدهم متحد کرد، اساساً خانواده ای متعلق به تشکیلات قبیله ایِ بسیار بزرگتری به نام «قاجار» بود. در این زمینه، درحالی که این سلسله در تلاش برای ایجاد هویت سلطنتی بود، بسیاری از عادات فرهنگی قبیله ای باقی ماندند و برای کاهش روند تغییرات تلاش کردند. افزودن طبقهٔ مدیران فارسی زبان، پیشرفت عمده ای در این فرایند بود اما به سختی کفایت می کرد. حتی مدیران فارسی زبان مانند میرزا شفیع، میرزا بزرگ فراهانی قائم مقام اول، و میرزا ابوالقاسم قائم مقام ثانی درک محدودی از جهان داشتند. دولتمردان قاجار بارها و بارها روس ها را نادیده گرفتند و در مواجهه با دیپلماسی بین المللی نتوانستند از منافع دولت محافظت کنند. در روابط روسیه و ایران با خانات محلی و پا
دشاهان گرجستان در اواخر سدهٔ هجدهم و اوایل سدهٔ نوزدهم، مقامات روسیه نه تنها ادعاهای ایرانی را نسبت به این حاکمان نادیده گرفتند بلکه در ابتدا حتی جایگاه قاجار را به عنوان حاکمان ایران نپذیرفتند. نگاه به ایران به عنوان تابعی از حاکمان محلی، به جای یک کشور متحد، اهداف توسعه طلبانهٔ روسیه در منطقه را مشروع و حمایت می کند. در همان زمان، این دیدگاه فراتر از ایدئولوژی امپریالیستی بود. ادعاهای قاجار دربارهٔ حکومت بر کلیهٔ امپراتوری پیشین صفوی پس از چند دهه بدون دولت متمرکز قابل توجهی، در واقع اغلب بیشتر یک آرزو بود تا یک واقعیت سیاسی که در سطوح مختلف مورد اختلاف قرار گرفته است. قاجارها در مورد وفاداری حاکمان محلی به سختی می توانستند مطمئن باشند: در طی جنگ های روسیه و ایران، بعضی از خانات در ولایت آذربایجان، از امپراتوری روسیه در برابر قاجارها پشتیبانی کردند. از زمان کاترین، سیاست های روسیه در مورد ایران نه تنها توسط دولت در سن پترزبورگ، بلکه توسط بازیگران قدرتمند محلی مانند پادشاهان گرجستان یا نمایندگان کلیسای ارمنی — که می خواستند موقعیت خویش را با جذب حمایت روسیه تقویت کنند — اجرا می شد. افزون بر این، ادعاهای قاجا
ر در سطح بین المللی مورد محاکمه قرار گرفت: دیگر همسایهٔ قدرتمند و دشمن دیرینهٔ ایران، امپراتوری عثمانی، سلطنت قاجار را تا زمان مرگ فتحعلی شاه در سال ۱۸۳۴ م به رسمیت نشناخت. در میان قدرت های استعماری که به سراغ ایران می آیند، روسیه به عنوان سلطه جوترین کشور منطقه ای، نزدیک ترین همسایهٔ اروپا، و کشوری که ایرانیان بیشترین تعامل را در دههٔ ۱۷۰۰م با آن داشتند، ایستاده بود. برخلاف ایران، روسیه در سدهٔ هجدهم میلادی از نظر نظامی، اداری، آموزشی واقتصادی پیشرفت داشته است. بین سلطنت پتر یکم (مرگ ۱۷۲۵ م) و کاترین دوم (مرگ ۱۷۹۶ م)، روسیه تبدیل به یک امپراتوری غول پیکر زمینی با نیروی نظامی قدرتمند شد که همهٔ رقبای سنتی خود یعنی سوئد، لهستان و امپراتوری عثمانی را شکست داده بود. تا پایان سدهٔ هجدهم، روسیه حدود ۱٬۲۹۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع قلمرو و جمعیتی حدود ۳۶٬۰۰۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر را به دست آورده بود. در این زمینه، در اواخر سدهٔ هجدهم، قفقاز شرقی به کانون جاه طلبی امپراتوری روسیه تبدیل شده، و این کشور را به عنوان تهدیدی بزرگ برای دولتِ تازه استقراریافتهٔ قاجار از نظر تسلطش بر منطقه تبدیل کرده بود. مطالعات این دوره نشان می ده
د که هر دو نخبگان ایرانی و روس قبل از اتحاد قاجار و در اوایل سدهٔ نوزدهم، دیدگاه تحقیرآمیزی نسبت به یکدیگر داشتند. این برداشت های منفی بر دیدگاهِ یکی نسبت به دیگری به عنوان «غیر متمدن و عقب مانده» متمرکز است، در نتیجه دیگری را تحقیر می کرد. بااین حال، همان طور که تحقیقات اخیر نشان می دهد، نخبگان قاجار نسبت به پتر یکم به عنوان اصلاح کننده ای قوی و موفق، مرتبه ای از احترام را قائل بودند. سیاست روسیه در برابر ایران و قفقاز شرقی در دوران سلطهٔ کاترین گسترش یافت و دربرگیرنده منافع نظامی و بازرگانی نیز می شد. به لحاظ نظامی، روس ها علاقه مند به غلبه بر منطقه بودند تا در موقعیت بهتری قرار گیرند و در نتیجه با عثمانی ها در قفقاز غربی مقابله کنند. به لحاظ بازرگانی، این منطقه به روسیه فرصتی بالقوه برای تسلط بر تجارت با ایران و گسترشِ فراتر از آن به هند ارائه کرد. در مورد قفقاز شرقی، از همان ابتدا سیاست روسیه بر قراردادن رودخانهٔ کر و درنهایت ارس به عنوان مرزِ میانِ دو امپراتوری بود. در سال ۱۷۸۳ م، به موجب عهدنامهٔ گرجیوسک، هراکلیوس دوم، والی یا پادشاه گرجستان (شرق گرجستان) رسماً روابط چهارصد سالهٔ پادشاهیِ کوچکِ خود را ب
ا ایران قطع کرد و خود را تحت الحمایهٔ روسیه قرار داد. پادشاه هراکلیوس گرجستان متعلق به سلسلهٔ باگراتیونی ها بود، که در آن منطقه به عنوان خراجگزار شاهان ایران با عنوان والی یا حکمران حکومت داشتند. اما هنگامی که قدرت مرکزی در ایران در سدهٔ هجدهم میلادی سقوط کرد، هراکلیوس تلاش دیپلماتیک را برای تغییر رویکرد به سمت روسیه آغاز کرد و عهدنامهٔ گرجیوسک اوج این فرایند بود. دیگر جوامعِ مسیحیِ قفقاز شرقی نیز علاقهٔ خود را به تابعیت حکومت روسیه نشان دادند و در طول جنگ ایران با روسیه، روسیه را در اقدامات نظامی اش کمک کردند. احتمال داده شده است که قبل از سال ۱۸۰۴م، طبقهٔ حاکمِ قاجار، تصمیم روسیه برای تسخیر منطقه را دست کم گرفتند و تجاوزات روسیه به عنوان موضوع حملاتی موقت، به جای تلاش برای ضمیمه کردن منطقه در نظر گرفته شد. به نظر می رسد این نتیجه بر اساس عدم آمادگی از سوی ایران برای دور جدید مقابله با روسیه است. با این حال، مشاهدهٔ اینکه چگونه شاه جدید می تواند در آماده سازی ارتش خود به خاطر همهٔ مشکلات داخلی که او با آن روبه رو بوده است، کار بیشتری انجام دهد، دشوار است. به هرحال، با الحاق گرجستان به روسیه در سال ۱۸۰۱م، مشا