Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برای قایق های کوچک با عنوان MVBIA، بین ۱ تا ۱٫۵ میلیون مارک و برای قایق های بزرگ با عنوان MVBIIA بین ۴ تا ۴٫۵ میلیون مارک بود. در همین حال آموزش نظری خدمه او-بوت های آینده و کار توسعه مدل های دیگر ادامه پیدا کرد. یک نسخه ارتقا یافته MVBII تحت عنوان MVBIIB با بدنه طولانی تر طراحی شد که با فراهم آوردن امکان ذخیره سوخت بیشتر مدت عملیات را افزایش می داد. با دستیابی به طراحی سوم روشن بود که "دویچه ورکه" به تنهایی نمی تواند تعداد کافی از هر سه طراحی در زمانی مناسب برای پاسخگویی به نیازها بسازد. به همین جهت تصمیم بر این شد که هر طراحی در شرکت های کشتی سازی مختلف دیگری ساخته شوند. "دویچه ورکه" در کیل مسئول ساخت MVBIIA شد و دو شرکت دیگر می بایست دو مدل دیگر را می ساختند. با وجود جمع آوری مواد لازم تا پاییز سال ۱۹۳۴، کار ساخت از روز نخست ماه فوریه سال ۱۹۳۵ آغاز شد. در نهایتاً با انعقاد موافقت نامه دو جانبه در ماه ژوئن سال ۱۹۳۵، بریتانیا پذیرفت آلمان به نسبت یک سوم نیروی دریایی بریتانیا، زیر دریایی در اختیار داشته باشد. بدین ترتیب با توجه به مجموع تناژ ۵۰ هزار تنی زیردریایی های بریتانیا، آلمان مجاز شد ناوگانی با حداکثر
تناژ ۱۷۵۰۰ تن از زیردریایی ها ایجاد نماید. این مقدار معادل ۲۰ او-بوت بزرگ MVBIIA و شش او-بوت کوچک MVBIA بود. به هر صورت دکترین نیروی دریایی آلمان تعداد زیادی از نوع کوچک را موثرتر از تعداد اندکی از نوع بزرگ می دید. از این رو در چارچوب محدوده تعیین شده، تصمیم به تولید ۱۰ او-بوت بزرگ و ۱۸ او-بوت کوچک گرفته شد. او-۱ یازده روز پس از حصول توافق با بریتانیا، به آب انداخته شد. مدل های دیگری شامل MVBIII توسعه یافته از MVBIA به عنوان مین ریز، MVBIV به عنوان زیردریایی تعمیرکاری-تدارکاتی، MVBV با سامانه پیشران جدید و در نهایت MVBVIA با موتور بخار جدید طراحی گشتند که همگی به نفع MVBVII رد شدند. این مدل ۵۰۰ تنی که بر اساس مدل موفق UBIII جنگ جهانی اول طراحی شده بود و بعداً نوع ۷ (VII) نام گرفت، در آینده به ستون فقرات ناوگان او-بوت های آلمانی در جنگ جهانی دوم بدل گردید. نخستین سفارش تولید MVBVII در ماه ژانویه سال ۱۹۳۵ ارائه گشت. تقریباً در همین زمان بود که پیشوند MBV از عنوان آن حذف شد. جنگ جهانی دوم. میانه ماه اوت سال ۱۹۳۹ فرماندهی عالی "کریگس مارینه"، در جریان آماده سازی برای جنگ قریب الوقوع، دستور به اجرای بلافاصله طرح م
وسوم به «برنامه جنگ سه جبهه ای» داد. بر این اساس یگان های دریایی از جمله او-بوت ها به منظور گرفتار نشدن در محاصره در بنادر خود توسط قدرت های دریایی، پیش از اعلان جنگ بریتانیا و فرانسه در روز ۳ سپتامبر سال ۱۹۳۹، در نواحی عملیاتی خود در دریاهای آزاد مستقر شدند. با توجه به عدم نیاز به او-بوت ها در دریای بالتیک، قرارگاه فرماندهی این ناوگان به زنگْواردِن در نزدیکی ویلهلمس هافن منتقل گشت. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم آلمان ۵۷ او-بوت در اختیار داشت که ۳۰ مورد از آن ها او-بوت های کوچک ساحلی با تنها قابلیت عملیات در دریای شمال بود. او-بوت ها از میانه ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ شروع به ریختن مین دریایی مغناطیسی در آب های نزدیک بنادر بریتانیا کردند. این مین ها که با صدای کشتی هایی که از روی آن می گذشتند منفجر می شدند، تسلیحاتی بسیار مؤثر و مخربی بودند. مین ریزی آلمانی ها آمد و شد کشتی های بریتانیایی را با خلل جدی مواجه ساخت. اوایل سال ۱۹۴۰ عملیات مین ریزی او-بوت ها در طول سواحل شرقی بریتانیا افزایش چشمگیری یافت؛ به وجهی که تا میانه ماه فوریه سال ۱۹۴۰ حدود ۱۰۰ کشتی تجاری قربانی این مین ها شدند. پس از تلاش کم حاصل اولیه در گذر از تنگ
ه جبل الطارق و حمله به کشتیرانی دشمن در مدیترانه، تمرکز اصلی ناوگان او-بوت ها بر اقیانوس اطلس قرار داشت. سقوط فرانسه و دستیابی آلمان به پایگاه های دریایی در ساحل اقیانوس اطلس این رویکرد را تقویت کرد. به هر صورت هیتلر روز ۲۶ اوت سال ۱۹۴۱ فرمان به ورود او-بوت ها به مدیترانه داد. دریاسالار کارل دونیتس، فرمانده کل ناوگان او-بوت ها، با تجربه رزم در این دریا و با آگاهی از دشواری های او-بوت ها در این فضای بسته و آب های کم عمق، با این تصمیم مخالف بود. به هر صورت سه هفته بعد شش او-بوت راهی این دریا شدند. این او-بوت ها قصد داشتند از تنگه جبل الطارق که به شدت توسط بریتانیایی ها محافظت می شد، گذر و با حمله به کشتیرانی دشمن در مدیترانه، توجه نیروی دریایی بریتانیا را از خط تدارکاتی دریایی آفریکاکور در شمال آفریقا منحرف کنند. پس از گذر دشوار از تنگه، او-بوت ها مشکلات پیش بینی شده توسط دونیتس را گزارش کردند. کاروان های تدارکاتی بریتانیایی در مدیترانه غالباً متشکل از شناورهای کوچک با آبخور کم عمق بودند که به سختی مورد اصابت اژدر قرار می گرفتند. حضور پر رنگ شناورهای محافظ حول این کاروان ها نیز امکان آمدن به سطح و استفاده از تو
پ عرشه را از بین می برد. در طی یک ماه عمل در این دریا، شش او-بوت آلمانی تنها موفق به غرق کردن دو دوبه، یک شناور کوچک تجاری ساحلی و یک تانکر نفت شدند. با این حال با اصرار فرماندهی عالی بر حضور در این دریا، به دونیتس دستور داده شد تعداد بیشتری او-بوت به آن بفرستد. بدین شکل، در مقابل اعتراض شدید دونیتس، آلمان ده او-بوت دیگر را راهی مدیترانه کرد. پانزده او-بوت هم در آب های غرب تنگه جبل الطارق مستقر شدند. در این زمان به استثنای فعالیت گروه کوچکی از او-بوت ها در نزدیکی نیوفاندلند، کشتی رانی متفقین در اقیانوس اطلس شمالی تا حدود زیادی بدون مزاحمت صورت می گرفت. بدین ترتیب مجموع تناژ شناورهای غرق شده توسط او-بوت ها از ۲۰۰ هزار تن در ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ به ۶۰ هزار تن در ماه نوامبر این سال کاهش یافت. در همین مدت چهار او-بوت در مدیترانه از دست رفتند و به سه او-بوت دیگر آسیب وارد شد. در مجموع در سه ماه پایانی سال ۱۹۴۱ نوزده او-بوت در مدیترانه و یکی او-بوت دیگر در مسیر ورود به آن غرق شدند. در همین دوره زمانی شناورهای غرق شده متفقین در اقیانوس اطلس در کمترین میزان در تمامی طول جنگ بود. در پی ورود ایالات متحده در ماه دسامبر
سال ۱۹۴۱ به جنگ، آلمانی ها تصمیم به تلافی کمک رسانی تدارکاتی آن به دشمنان در اقیانوس اطلس شمالی گرفتند. در این زمان تنها او-بوت های نوع ۹ قادر به عملیات پایا در سواحل شرقی ایالات متحده بودند و تنها پنج فروند از این او-بوت ها در اختیار "کریگس مارینه" بود. همین تعداد اوایل ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ از اقیانوس اطلس گذر کردند تا در قالب عملیات "پاوکنشلاک"، به کشتی رانی دشمن در نزدیکی سواحل نیوفوندلند حمله کنند. خدمه او-بوت ها از این عملیات با عنوان «فصل شکار آمریکا» یاد می کردند. او-۱۲۳ با غرق کردن کشتی بخار ۹٬۰۷۶ تنی بریتانیایی "سایکلوپس" در روز ۱۲ ژانویه در نزدیکی دماغه سِیبل در نووا اسکوشا، نخستین ضربه این عملیات را وارد کرد. با وجود دریافت هشدارهای اطلاعاتی از بریتانیا، نیروی دریایی ایالات متحده در ابتدا آمادگی لازم برای مقابله را نداشت؛ این مسئله برای آن ها به قیمت گرانی تمام شد. او-بوت ها با استفاده از این فرصت به مناطق جنوبی تر در سواحل فلوریدا با تردد کشتی رانی بیشتر نیز رفتند. تمهیدات آمریکایی ها به اندازه ای ضعیف بود که او-بوت ها پس از شلیک همه اژدرهای خود، در نزدیکی ساحل به روی آب می آمدند و بدون احساس خطر ب
ا توپ روی عرشه خود اقدام به حمله می کردند. در این زمان بهترین کشتی های ضدزیردیایی آمریکایی، در جنگ با ژاپنی ها، در اقیانوس آرام بودند. تنها چند قایق گارد و گشت ساحلی و تعدادی هواگرد منسوخ با خدمه ای بی تجربه برای حفاظت از کاروان ها در برابر او-بوت ها در دسترس بود. به گزارش او-بوت ها همین ها هم در مواردی پس از شناسایی حضور یک او-بوت به جای حمله به آن با عجله از محل می گریختند. به نقل از اسناد ثبت وقایع جنگی دریابد دونیتس در ماه آوریل سال ۱۹۴۲، تا این زمان فعالیت حفاظتی نیروی دریایی آمریکا افزایش یافته بود و حضور هواگردها بسیار پررنگ بود اما او-بوت ها همچنان تا جایی که ذخیره سوخت به آن ها اجازه می داد از طرف فرماندهی عالی آزادی عمل داشتند. در این جهت ۲۴ فروند او-بوت تدارکاتی ماه آوریل سال ۱۹۴۲ از جانب فرماندهی عالی "کریگس مارینه" عازم اقیانوس اطلس شد. این او-بوت ها ملقب به «گاو شیر ده» ("Milchkuhs")، علاوه بر سوخت دیزل، با خود اژدر اضافی مهمات، قطعات یدکی، کارگاهی برای تعمیرات جزئی، غذای تازه، آب آشامیدنی و خدمه جایگزین حمل می کردند. نخستین مورد از سوخت گیری دریایی یک او-بوت روز ۲۲ آوریل اتفاق افتاد. با کمک هر
یک از این شکل از پایگاه های سیار تدارکاتی، ۱۲ او-بوت نوع ۷ یک ماه بیشتر یا پنج او-بوت نوع ۹ دو ماه بیشتر در ناحیه عملیاتی باقی می ماندند. با تشدید عملیات او-بوت ها در آب های اقیانوس اطلس شمالی، تا پایان سال ۱۹۴۲ ماهانه تناژی بالغ بر ۱۰۰ هزار تن از کشتی ها در سواحل شرقی ایالات متحده غرق می شد؛ بیشتر آن ها تانکرهای نفتی بودند که قصد عبور از این اقیانوس را داشتند. در یکی از مهم ترین موارد، شنود اطلاعاتی آلمان رد یک کاروان بزرگ با ۳۹ کشتی باری از کشورهای مختلف را زد. این کاروان موسوم به «اس سی ۱۰۷»، حامل حدود ۲۵۰ هزار تن تدارکات نظامی و سوخت برای عملیات نیروهای متفق در شمال آفریقا، اهمیت راهبردی بالایی داشت. گروه "فایلشِن" با ۱۳ او-بوت کاوران را تعقیب کرد و حمله گسترده ای به آن صورت داد. در درگیری متعاقب ۱۵ کشتی باری با مجموع تناژ ۸۲٬۸۱۷ تن غرق شد و چهار کشتی دیگر آسیب دید. چهار او-بوت در این موقعیت از دست رفت. دونیتس با جسارتی که از این موفقیت ها یافته بود، تصمیم گرفت گروهی از شش او-بوت گونه ۷ را نیز راهی آب های این منطقه کند. این گونه او-بوت ها اندازه ای کوچک تر و بردی محدود داشتند اما تحرک پذیرتر از او-بوت های
گونه ۹ بودند و امید می رفت با استفاده از او-بوت های تدارکاتی بتوانند همانند آن ها ثمربخش شوند. آلمانی ها ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ تصمیم گرفتند شبکه حمل ونقل نفت متفقین در دریای کارائیب را برهم بزنند. دریابد دونیتس گروه تازه تشکیل شده "نوی لانت" را متشکل از پنج او-بوت و دو زیردریایی ایتالیایی بدین منظور فرستاد. هدف اصلی آن ها حمله به تأسیسات پالایشگاهی در جزایر کوراسائو و آروبا بود. در ابتدا قرار بود تأسیسات ساحلی با توپ های عرشه او-بوت ها گلوله باران شود اما فرماندهان میدانی تصمیم گرفتند تانکرهای لنگر انداخته در این بنادر باز را نیز با اژدر بزنند؛ چرا که در برابر ادوات دفاع ساحلی خطر کمتری برای آن ها داشت. در نخستین مورد او-۱۵۶ روز ۱۶ فوریه سال ۱۹۴۲ با حمله به پالایشگاه لاگو در سان نیکولاس در آروبا دو نفت کش را غرق کرد و پالایشگاه را به گلوله بست. این بار هم نیروی مرزبانی دریایی کارائیب نیروی دریایی ایالات متحده با تعداد کمی شناور کوچک و هواگرد قدیمی ناتوان از مقابله با این حملات بود. پس از غرق شدن ناوشکن "جیکوب جونز" در روز ۲۸ فوریه در ساحل نیوجرسی توسط او-۵۷۸ که به مرگ ۱۳۸ تن انجامید، ایالات متحده خطر را اندکی
جدی تر گرفت و چند ناوشکن قدیمی دوره جنگ جهانی اول عازم منطقه کرد. به هر صورت هنوز خلل چندانی در کار او-بوت ها پدید نیامد. تا تابستان سال ۱۹۴۲ عملیات "نوی لانت" روزانه به شکل میانگین تناژ ۱۰٬۰۰۰ تن از کشتی ها دشمن را غرق می کرد. تا آغاز ماه مه سال ۱۹۴۲ مجموع تناژ کشتی های از دست رفته متفقین در این عملیات آلمانی ها به بالغ بر نیم میلیون تن رسید. بیشتر آن ها تانکر و متعلق به کشتی رانی بریتانیا بودند. در این حال فرماندهی نیروی دریایی ایالات متحده از پذیرش کمک و حضور نیروهای دریایی بریتانیایی در منطقه خودداری می کرد. اقدامات او-بوت ها فشار سنگینی بر شبکه ترابری نفتی بریتانیا وارد می آورد. تا میانه ماه دسامبر سال ۱۹۴۲ ذخیره سوخت این کشور به تنها ۳۰۰٬۰۰۰ تن کاهش یافت. با میانگین مصرف ماهیانه ۱۳۰٬۰۰۰ تن نفت، بریتانیا با تهدیدی بسیار جدی روبرو بود. در این حال آلمانی ها اوایل ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ کاروان تی ام ۱ بریتانیا را که برای عملیات "تورچ"، پیاده سازی متفقین در شمال آفریقا، سوخت می برد، در میانه اقیانوس اطلس شناسایی کردند. دریابد دونیتس گروه او-بوت های "دِلفین" را مأمور به حمله به این کاروان کرد. با توجه به حساسیت
و اهمیت بالای از بین بردن این کاوران، دریابد دونیتس خود شخصاً فرماندهی عملیات را در دست گرفت. حملات متوالی و متعدد بیش از ده او-بوت در طی مسیر چند هزار کیلومتری، ۷ نفت کش از ۹ نفت کش کاروان تی ام ۱ را به همراه ۸۰٬۰۰۰ تن سوخت از میان برد و ضربه ای جدی به متفقین وارد آورد. بریتانیایی ها در این زمان تنها ۷٬۰۰۰ تن سوخت در شمال آفریقا داشتند. این موفقیت او-بوت ها به اندازه ای بزرگ بود که ارتشبد هانس-یورگن فون آرنیم، فرمانده نیروهای آلمانی در این جبهه، با ارسال پیام تبریک به دریابد دونیتس، از اقدامات او-بوت ها تشکر کرد. ماه مه سال ۱۹۴۳، هنگامی که او-بوت های از بین رفته در یک ماه به بیش از ۴۰ مورد رسید، به دستور دریابد دونیتس او-بوت ها از مسیرهای کشتی رانی اقیانوس اطلس شمالی خارج و به آنچه «مناطق امن تر» تلقی می گشت، منتقل شدند. نزد دونیتس این یک عقب نشینی موقت تا هنگام دریافت تسلیحات جدیدتر بود. فرماندهی عالی او-بوت امیدوار بود با دریافت مدل های جدید با سامانه های شناسایی و تسلیحاتی نوین، ورق مجدداً به نفع آلمان بازخواهد گشت. به هر صورت فرماندهی عالی همچنان بر آن بود که او-بوت های خود را راهی نواحی دور بکند. عملیات
"مُنسون" پایان ماه ژوئن سال ۱۹۴۳ با اعزام ۱۱ او-بوت نوع ۹ در همراهی با یک او-بوت تدارکاتی برای دور زدن دماغه امید نیک و ورود به اقیانوس هند آغاز شد. این او-بوت ها در همکاری با امپراتوری ژاپن، پایگاهی در پنانگ برقرار و علیه کشتیرانی تجاری دشمن در اقیانوس هند و خلیج فارس عمل می کردند. با توجه به این که بیشتر کشتی های این آب ها بدون محافظ حرکت می کردند، امید می رفت نتایج خوبی از این کارزار حاصل شود. با این وجود تنها پنج فروند از او-بوت هایی که از خلیج بیسکی خارج شدند به اقیانوس هند رسیدند؛ مابقی در راه غرق شدند. همان هایی هم که رسیدند تماماً تا شش ماه بعد از دست رفتند. این عملیات به اندازه ای پرخسارت و در عین حال کم فایده بود که در نهایت متوقف شد. متعاقباً از پاییز سال ۱۹۴۳ جنگ کاروان ها در خطوط کشتی رانی اقیانوس اطلس شمالی از سر گرفته شد. به هر حال با از دست رفتن تعداد زیاد دیگری او-بوت، نتایج برای آلمان مخرب بود. با این وجود دونیتس می پنداشت آلمان نمی تواند جنگ در دریا را رها کند. بدین شکل او-بوت ها به عملیات ادامه دادند. با توجه به از دست رفتن ماهانه حدود هزار نفر، در این زمان بسیاری از او-بوت ها دارای خدمه
ای بی تجربه تنها با کم ترین آموزش های ابتدایی، بودند. تعداد زیادی از او-بوت ها در نخستین مأموریت عملیاتی خود از دست رفتند. تسلیحات. اژدر. او-بوت ها قابلیت اصلی تخریبی خود را از اژدرها، سلاح خوددکششی انفجاری، می گرفتند. اندازه و شکل اژدرها متفاوت بود اما همگی قابلیت انفجار زیر آب را داشتند و سلاحی مرگبار علیه شناورهای سطحی بودند. بزرگ ترین مشکل اژدرها برد نسبتاً کوتاه آن ها بود که سبب می شد او-بوت وادار به نزدیک شدن به طعمه خود شود و گاهی در خطر توپ های قدرتمندتر آن قرار گیرد. این برد در اوایل سده بیستم حدود تنها ۱ کیلومتر در سرعت ۳۵ گره یا ۲ کیلومتر در سرعت ۲۵ گره بود. حتی از این فاصله اندک هم اصابت به یک هدف متحرک کار ساده ای نبود و اغلب لازم می شد او-بوت به فاصله بسیار نزدیک تری برود. در جریان جنگ جهانی اول اژدرها معمولاً از فاصله حدود ۵۰۰ متری شلیک می شدند. شرایط در این زمان به گونه ای بود که عده ای بر این باور بودند که توپ جای اژدر را به عنوان سلاح اصلی خواهد گرفت. به هر صورت عمده مزیت اژدر امکان نزدیک شدن به طعمه بدون دیده شدن بود. از سال ۱۹۰۶ نیروی دریایی آلمان کالیبر استاندارد ۵۰ سانتی متر به جای ۴۵ سا
نتی متر را برای اژدرهای تمامی شناورها به جز کشتی های بزرگ، برگزید. اژدرها پیش از جنگ جهانی اول به شکل خوبی تکامل یافتند و شباهت زیادی به مدل ها جنگ جهانی دوم داشتند. تثبیت کننده های عمودی و دماغه تیز حذف و پیش ران متقاطع-دوار به کار گرفته شد. برد مدل های جدیدتر برای اصابت تضمینی از کمتر از ۱۰۰ متر به ۴۰۰ تا ۸۰۰ متر رسید. حتی نصب موتور الکتریکی نیز در این زمان بر روی آن ها آزمایش شد اما با عملکرد بسیار پایین تر کار بر آن ادامه نیافت. به هر صورت پس از آغاز جنگ جهانی اول توسعه اژدرها دیگر اولویت بالایی برای آلمان نداشت. اژدرهای جنگ جهانی اول دو مشکل اساسی داشتند. نخست این که قابل اتکا بودند اما تأثیر لازم را نداشتند؛ اغلب شناور هدف را از کار می انداختند اما باعث غرق شدن آن نمی شدند. برای حل این مشکل مواد منفجره آن ها بیشتر شد که البته جای بیشتری در فضای تنگ درون اژدر می گرفت. اژدر او-بوت ها در ابتدا از هوای فشرده برای حرکت استفاده می کردند. این مسئله به عنوان مشکل دوم سبب ایجاد خط سِیر از حباب ها بر سطح آب و گاهی باعث شناسایی اژدر و گریز اهداف از مقابل آن می شد. این مشکل نیاز به شلیک همزمان دو، سه یا حتی چهار اژ
در را ایجاد می کرد. پیمان ورسای استفاده از اژدر را برای آلمان ممنوع نکرد؛ در نتیجه توسعه آن پس از پایان جنگ جهانی اول ادامه یافت. مشخصات پایه تغییر کرد و کالیبر جدید ۵۳٫۳ سانتی متر و طول ۷ متر برگزیده شد. تحقیق و توسعه دوره میان دوجنگ عملکرد اژدرها را هر چه بیشتر بهبود بخشید. به کارگیری موتور الکتریکی برای این تسلیحات تطبیق پذیری تاکتیکی آن برای شرایط مختلف را با حذف تقریبی دنباله حباب ها افزایش داد. به هر صورت نوع هوای فشرده همچنان مزیت سرعت و برد بیشتر را نسبت به نوع الکتریکی داشت. هنگامی که امکان برآورد دقیق سرعت شناور هدف وجود نداشت دو اژدر، نخستین با سرعت حدود دو گره بیشتر از شناور مورد نظر و دومی مقداری آهسته تر، به طرف آن شلیک می شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم او-بوت ها از هر دو نوع استفاده می کردند. تا این زمان هدف گیری اژدر با چرخش کل او-بوت صورت می گرفت. به کارگیری تغییر دهنده زاویه محفظه شلیک که پیش از آغاز جنگ جهانی دوم پدید آمد، امکان حمله به اهدافی که خارج از خط مرکز او-بوت بودند را فراهم آورد. ابداع ابزار چرخش اژدر پس از شلیک، موجب رهگیری دقیق تر اهداف و افزایش قابل توجه احتمال اصابت شد. در نوع پ
یشرفته تر دیگری که آلمانی ها توسعه دادند اژدرهای مجهز به یک باتری و تعدادی تقویت کننده الکترونیکی، با استفاده از سکان خود با ردگیری صدای پروانه شناور هدف بر روی آن «قفل» می کردند. از این نوع حتی علیه اهدافی که به شکل بصری مشاهده نشده بودند نیز استفاده می شد. حرف گه (G) در عنوان اژدرها اشاره به نام اولیه اژدر در زبان آلمانی یعنی «ابزار پیش رونده در خط مستقیم» (Geradelaufapparat) دارد. عدد ۷ مربوط به طول اژدر است. برای پبش ران هوای فشرده از پسوند آ (a) و برای پیش ران الکتریکی از پسوند ایی (e) استفاده می شد. توپ. توپ ها برد بلندتر و دقت هدف گیری و نواخت تیر بیشتری نسبت به اژدر داشتند. ساختار فرماندهی. ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ به منظور سازمان دهی هدایت عملیاتی در مدیترانه یک مقر فرماندهی در رم ایجاد گردید. هدایت تاکتیکی او-بوت ها در شرق مدیترانه بر عهده ناوگان ۲۳ او-بوت مستقر در سالامیس در یونان و غرب مدیترانه بر عهده ناوگان ۲۹ او-بوت مستقر در لا اسپتزیا در ایتالیا نهاده شد. پایگاه ها. تسخیر نروژ، دانمارک، بلژیک، هلند و فرانسه، پایگاه های جدیدی به آلمان برای او-بوت های آن داد؛ مخصوصاً بندرگاه های بزرگ فرانسه در کرانه
اقیانوس اطلس که به عنوان یک «دارایی راهبردی»، امکان افزایش زیاد برد عملیاتی او-بوت ها را فراهم می آورد. به عقیده دونیتس این مسئله آلمان را از محدودیت «مثلث بالتیک» که «نقص عمده» آن در جنگ جهانی اول بود، می رهاند. دریابد دونیتس روز ۲۳ ژوئن سال ۱۹۴۰ از بندرگاه لوریان دیدار کرد و تصمیم به ایجاد پایگاه هایی برای او-بوت ها در ساحل غربی فرانسه گرفت. روز ۷ ژوئیه او-۳۰ به عنوان نخستین او-بوت وارد بندر لوریان در فرانسه شد. ماه های بعد او-بوت ها در برست، سن-نزر، لا پالیس و بوردو پهلو گرفتند. از پایگاه بوردو در جنوب از ماه اوت سال ۱۹۴۰ مشترکاً با زیردریایی های ایتالیایی استفاده می شد. بدین ترتیب دیگر برای رسیدن به حوزه عملیاتی، دیگر لازم نبود او-بوت ها زیر خطر هواگردهای بریتانیایی دریای شمال را طی کنند. روز ۱۶ اکتبر ستاد فرماندهی عالی او-بوت در دماغه کِرنِوِل در لوریان مستقر شد. این قرارگاه به مرکز فرماندهی عملیاتی او-بوت در اقیانوس اطلس تا ماه آوریل سال ۱۹۴۲ بدل گشت. در همین زمان ناوگان دوم او-بوت نیز در لوریان استقرار یافت. مواجه با بمب افکن های بریتانیایی، برای محافظت از پایگاه های او-بوت ها چندین پناهگاه بزرگ در آن
ها احداث شد. این پروژه مهندسی عظیم به سازمان توت محول و نخستین مورد از آن در لوریان تکمیل گشت. دو پناهگاه نخست با عناوین «کِرومان ۱» و «کرومان ۲» از ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ عملیاتی بودند. کرمان ۳ اوایل سال ۱۹۴۳ تکمیل شد. چندین هزار کارگر از کشورهای دیگر اروپایی در ساخت این پناهگاه ها حضور داشتند. چنین پایگاه هایی می توانستند ۳۰ او-بوت را در خود جای دهند. تنها در اواخر جنگ بود که بمب های متفقین می توانست در سقف بتنی با ضخامت چهار متری این پناهگاه های نفود کنند. روز ۳۰ ژوئن سال ۱۹۴۱ او-۳۰۲ به عنوان نخستین او-بوت وارد نخستین پناهگاه در سن-نزر شد و مورد استقبال دریابد دونیتس قرار گرفت. شیوه کاربست. هنگام آغاز جنگ جهانی اول بر خلاف بریتانیایی ها که زیردریایی های را سلاحی دفاعی در پشتیبانی از ناوگان سطحی می دیدند، آلمانی ها برای آن قابلیت بالایی در تهاجم قائل بودند. در جهت مقابله به مثل با محاصره آلمان توسط بریتانیا، این کشور نیز سعی در ایجاد یک محاصره دریایی علیه دشمن برای قطع «خط زندگی» آن کرد. با توجه به ضعف نسبی ناوگان سطحی آلمان، توسل به او-بوت ها تنها راهکار عملی بود. آلمان ماه فوریه سال ۱۹۱۵ تمامی آب های اطراف جز
یره بریتانیا را ناحیه جنگی اعلام کرد و اذعان داشت هر کشتی متخاصمی که وارد این ناحیه شود بدون اخطار غرق خواهد شد. بدین ترتیب میزان خسارات وارد آمده از سمت او-بوت ها از حدود ۴۸ هزار تُن در ماه ژانویه سال ۱۹۱۵ به حدود ۸۱ هزار تن در ماه مارس، ۱۲۰ هزار تن در ماه مه و ۱۸۶ هزار تن در ماه اوت جهش یافت. بدین شکل جنگ بدون محدودیت او-بوت ها آغاز شد. او-بوت های آلمان، در چارچوب قوانین بین المللی، سال ۱۹۱۵ مجموعاً ۵۵۵ کشتی تجاری، سال بعد حدود ۱۳۰۰ کشتی تجاری (معادل ۲ میلیون تن) و سال پس از آن بیش از ۳۰۰۰ کشتی تجاری (معادل حدود ۶ میلیون تن) متفقین را غرق کردند. خدمه کشتی های دشمن معمولاً فرصت می یافتند شناور را پیش از غرق شدن آن ترک کنند. با توجه به این که او-بوت ها غالباً علیه کشتیرانی غیرنظامی به کار گرفته می شدند، این ادوات در خط مقدم مفهوم جنگ تمام عیار قرار داشتند؛ شیوه ای که در آن از هر وسیله ای برای غلبه بر دشمن استفاده می گردد. تمهیدات مقابله ای. اقدامات او-بوت ها یک تهدید جدی برای متفقین به حساب می آمد. به هر صورت، هنگام آغاز جنگ جهانی اول بریتانیا از هیچ ابزار مقابله ای برای مبارزه با او-بوت ها بهره نمی برد. عده
زیادی تصور می کردند از آن جایی که او-بوت ها بیشتر اوقات را در سطح به سرمی برند، به راحتی قربانی آتش توپ ها و کوبیده شدن خواهند شد. هنگامی که ناو بریتانیایی "بیرمنگام" با کوبیدن خود به او-۱۵ موجب غرق شدن آن گشت (نخستین او-بوت غرق شده آلمانی)، این دیدگاه تقویت شد. به هر صورت در پنج ماه باقیمانده از سال ۱۹۱۴ تنها یک او-بوت دیگر (او-۱۸) توسط بریتانیایی ها غرق شد. بدین شکل از پنج او-بوت از دست رفته در سال ۱۹۱۴ تنها دو مورد مربوط به اقدامات متقابل بریتانیایی ها بود. از سال ۱۹۱۵ با افزایش شدید خسارات وارد آمده به کشتیرانی آن توسط او-بوت ها، نیروی دریایی بریتانیا بخش قابل توجهی از منابع موجود خود را به جنگ ضدزیردریایی اختصاص داد. با عقیده بر این که «حمله بهترین دفاست»، تلاش شدیدی برای دستیابی به روش هایی جهت شناسایی و غرق کردن او-بوت ها آغاز شد. حتی آموزش کاکایی ها و فُک ها نیز برای مکان یابی او-بوت ها از نظر گذرانده شد. تحقیقات گسترده برای ابداع گونه ای یابنده صوتی انجام گرفت. یک سامانه شناسایی زیرآبی صوتی موسوم به هیدروفون پدید آمد که صدای ایجاد شده توسط او-بوت ها را ردگیری می کرد. این سامانه از حدود ماه آوریل سال
۱۹۱۷ عملیاتی شد. خرج عمقی در این زمینه توسعه یافت. این بمب زیر آبی که از مین دریایی توسعه یافته بود، معمولاً ۱۳۵ کیلوگرم تی ان تی یا آماتول داشت و به فیوز هیدرواستاتیک برای انفجار در عمق ۱۲ تا ۲۴ متر، بعداً تا ۶۰ متر، مجهز بود. تا سال ۱۹۱۶ بسیاری از کشتی های ضدزیردریایی بریتانیایی به این ادوات مسلح گشتند. به هر صورت در این سال تنها دو او-بوت با خرج عمقی غرق شدند. با این حال با بهبود هر چه بیشتر خرج های عمقی و کاربرد گسترده تر آن، این آمار در سال های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ به شدت افزایش یافت. در ابتدای جنگ نیروی دریایی بریتانیا چند هواگردی را که به تازگی جهت شناسایی شناورهای دشمن به کارگرفته بود، در شکار او-بوت ها استفاده کرد. به هر صورت با توجه به اتکاناپذیری موتورها، سرعت پایین، ظرفیت محدود سوخت و گنجایش کم بمب این هواگردها در مقابل او-بوت ها بی تاثیر بودند. با این حال حضور هواگردها و شناسایی او-بوت ها توسط آن ها معمولاً سبب شیرجه زدن شناور دشمن می شد و امکان گریز کشتی های خودی را فراهم می آورد. در ادامه بریتانیایی ها از هواگردهای بهبود یافته مجهز به بمب های برخوردی ۴۵ تا ۲۳۵ کیلوگرمی یا بمب های ضدزیردریایی تأخیری ۱۰۰
کیلوگرمی استفاده کردند که البته اساساً همچنان نتوانست سبب شکار مستقیم او-بوت ها توسط آن ها شود. علاوه بر این بریتانیا دست به حرکت گروهی کشتی های تجاری در قالب کاروان های تحت حفاظت کشتی های جنگی زد. این تمهیدات میزان خسارات را به شکل قابل ملاحظه ای کاهش داد؛ به شکلی که در یازده ماه پایانی جنگ جهانی اول تنها مجموعاً ۱۳۰۰ شناور از دست رفتند. عمده علت این مسئله مشکل او-بوت ها در یافتن اهداف بود؛ چرا که کشتی های تجاری دیگر در گسترده بزرگی پخش نمی شدند و در نتیجه برخورد کمتری با او-بوت ها اتفاق می افتاد. تمهیدات به کارگرفته شده در جنگ جهانی دوم از جمله شکسته شدن رمز ماشین انیگما توسط بریتانیایی ها نیز با وجود افزایش تعداد او-بوت های عملیاتی و تلاش فراوان آلمانی ها برای بهبود تاکتیک های خود، بسیار اثر گذار بود؛ به وجهی که میانگین شش کشتی غرق شده توسط هر او-بوت در هر ماه در سال ۱۹۴۰، تا دو سال بعد، در پائیز سال ۱۹۴۲ به کمتر از یک کشتی و گاهی تا تنها نیم کشتی در ماه کاهش یافت. به هر صورت بیشتر خسارات وارد آمده به ناوگان او-بوت ها در اثر عناصر طبیعی و مین ریزی دشمن در آب های عملیاتی آن ها بود. انواع. نوع ۱. نوع ۱ در سا
ل ۱۹۳۲ معرفی گردید. تنها دو نمونه از این نوع او-بوت از خط تولید در کارخانه کشتی سازی "دِشیماگ" در برمن خارج شد. عامل اصلی توقف تولید این نوع بیش از آن که به طراحی آن مربوط باشد، در اثر تصمیمات سیاسی بود. به هر حال کنترل این او-بوت ها در شرایط عملیاتی دشوار، پایداری آن ها پایین و سرعت شیرجه آن ها کم گزارش شد. دو او-بوت ساخته شده بر اساس این مدل او-۲۵ و او-۲۶ نام گرفتند. دو او-بوت این نوع تا سال ۱۹۴۰ غالباً در وظایف آموزشی به کار گرفته شدند. پس از این مدت در اثر کمبود او-بوت های در دسترس، این او-بوت ها نیز وارد میدان نبرد گشتند که در مجموع با ۱۳ مأموریت عملیاتی و غرق کردن ۱۸ کشتی دشمن در جریان آن، عملکرد خوبی از خود نشان دادند. مشخصات: نوع ۲. او-بوت نوع ۲ یک مدل توسعه یافته از نوع ساحلی نوع UB نیروی دریایی امپراتوری آلمان به حساب می آمد. او-بوت های این نوع با اندازه ای کوچک و قیمتی ارزان، در مدت زمان کوتاهی ساخته می شدند. نوع ۲ بر مبنای مدل صادراتی CV-707 تولید شده برای فنلاند، یک ابزار آموزشی عالی بود اما در اثر اندازه کوچک، فضای داخلی تنگ و قابلیت ضعیف هنگام چرخش در سطح نگرش مناسبی به آن پیدا نشد. به هر حال ش