Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ک یک کارخانهٔ پارچه بودند، به دنیا آمد. او تنها پسر این خانواده بود و در سن شش سالگی برای فرار از ضد یهودیت مجبور شد به آلمان رفته و با عمه خود زندگی کند. در سال ۱۹۳۸ هنگامی که در وین زندگی می کرد، اتریش توسط نازی ها اشغال شده و او مجبور می شود به فرانسه بگریزد. در هنگام حمله آلمان ها، مدت دو سال به نیروی مقاومت فرانسه پیوست. او برای مدت ها در اردوگاه های اسیران جنگی اسیر بود و توسط گشتاپو به جهت فرارهایش شکنجه می شد. در این زندگی پر فراز نشیب او با زبان ها و فرهنگ های مختلفی آشنا می شود، به طوریکه به خاطر آموزش زبان به ارتشیان آمریکا در فرانسه، در سال ۱۹۹۴ نامزد مدال ستاره نقره ای می شود (سومین مدال شجاعت برای مبارزان) و سال ۲۰۰۴ در مراسم یادبود جنگ جهانی دوم در واشینگتن، دی.سی. این مدال به او اهدا گردید. میشل تا سال ۱۹۸۲ برای ۳۵ سال در لس آنجلس زندگی کرد. در سال ۱۹۷۹ با آلیس برنز ازدواج کرد و آن ها صاحب دو فرزند شدند. اما میشل و آلیس در ۱۹۸۲ از یکدیگر جدا شده و میشل به نیویورک نقل مکان کرد.
چیهو ۳۶۰ نام یک شرکت نرم افزاری است که شهرت آن به دلیل انتشار نرم افزارهای امنیتی رایگان برای سیستم عامل های ویندوز، مکینتاش و اندروید است. این شرکت در سال ۲۰۰۵ میلادی در چین بنیان گذاشته شد و به سرعت رشد کرد؛ تا جایی که در انتهای سال ۲۰۱۲ میلادی نرم افزار ضدویروس آن برای ویندوز بیش از ۴۵۰ میلیون کاربر و نرم افزارهای امنیتی آن برای اندروید بیش از ۲۰۷ میلیون کاربر داشته اند. نسخه ویندوز این ضد ویروس از سه موتور برای شناسایی و حذف ویروس ها استفاده می کند که یکی از آنها موتور ضد ویروس پرقدرت بیت دیفندر است.
جنگ ارمنستان–ترکیه اشاره به جنگی است که از ۲۴ سپتامبر تا ۲۳ دسامبر ۱۹۲۰ میلادی بین اولین جمهوری ارمنستان و دولت موقت جنبش ملی ترکیه بوده است. تاریخ. از سال ۱۸۷۸ میلادی تا ۱۹۱۵ میلادی جنوب و جنوب غربی قفقاز تحت کنترل روسیه بود. پس از انقلاب بلشویکی، ارتش عثمانی تا حدی کنترل را به دست گرفت، و در ۱۹۱۸ میلادی طبق عهدنامهٔ برست-لیتوفسک این حاکمیت بر منطقه رسمیت یافت. توافق بر این بود که عثمانی حاکم مناطقی خواهد بود که در داخل امپراتوری سال ۱۸۷۸ میلادی قرار می گرفتند. با این حال تُرک ها سرزمین های بیشتری از آنچه مواد عهدنامه مشخص کرده بود تصرف کردند، و جمهوری های شوروی گرجی، ارمنی، آذربایجانی را، که در ماه مهٔ ۱۹۱۸ میلادی تأسیس شدند، واداشتند که توافق نامه باتوم چهارم ژوئن ۱۹۱۸ میلادی را بپذیرند، که معنای آن از دست رفتن سرزمین های بیشتری از قلمرو عثمانی و نفوذ بیشتر عثمانی در منطقه بود. سپس از فروپاشی امپراتوری در اکتبر ۱۹۱۸ میلادی بخشی از منطقهٔ تحت کنترل بریتانیا درآمد. بدین سان ارمنیان، به طور مشترک با بریتانیا کنترل شهرهایی چون قارص را تا پایان سال ۱۹۲۰ میلادی به دست گرفتند. پس از خروج نیروهای بریتانیا، ارتش تُ
رک با کمک بلشویک ها این سرزمین را باز پس گرفت. به سبب تغییر مدام حدود و مرزها، جمعیت مجبور به نقل مکان بودند، و این تنش زیادی میان قومیت ها پدیدآورد که سرانجام به قتل عام ختم شد. قتل عام های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ میلادی. نخستین موج قتل عام ها در سال ۱۹۱۸ میلادی رخ داد. کمی بعد از انقلاب بلشویکی، حزب اتحاد و ترقی امیدوار بود با اشغال قفقاز و آسیای مرکزی به رویاهای پان ترکیستی و پان اسلامیستی خود، جامهٔ عمل بپوشاند. وهیب پاشا، فرماندهٔ لشکر سوم بعد از سال ۱۹۱۶ میلادی، به رهبران ارمنی اطمینان داد که آتش آرمان پان تورانیسم اکنون بیش از پیش شعله ور شده است: یکی از راه های تحقق این نقشه، به استناد منابع آلمانی، «نابود کرده همه ارمنی های باقی مانده بود.» در ماه مارس وقتی اخبار قتل عام های نیروهای تُرک به برلین رسید، دولت آلمان سعی کرد دخالت کند. گزارش های افسران آلمانی حاضر در منطقه اقرار کردن که کشتارها به دست نیروهای تحت فرمان برادر اسماعیل انور، یعنی نوری پاشا و عموی او خلیل پاشا انجام شده و با نقض عهدنامهٔ برست-لیتوفسک به قفقاز کشیده شده است. ژنرال لاسو گزارش هایی در پانزدهم و بیست و سوم مهٔ ۱۹۱۸ میلادی ارسال کرد. تا بیس
تم ژوئیهٔ ۱۹۱۸ میلادی، حدود ششصد هزار ارمنی پیش از رسیدن نیروهای تُرک از قفقاز گریختند. ژنرال آلمانی، کرس فون کرسن شتاین، که آن زمان در تفلیس بود، می نویسد: خلیل پاشا در خاطراتش تأیید کرده است که در این قتل عام ها نقش داشته است. وی می نویسد: برای گروهی که خلیل پاشا را مسئول و عامل این قتل عام ها می دانستند. قتل عام هایی که در آن کم و بیش هر کس خویشاوند، پدر یا برادری از خانواده اش را از دست داده بود، سخنرانی کرده و گفته است: قتل عام ها در تابستان و پاییز ۱۹۱۹ میلادی نیز ادامه یافت. کاردار عالی آمریکا در ارمنستان، ویلیام ان. هاسکل به قدری از وسعت این کشتارها شوکه شده بود که در شانزدهم اوت هشداری برای رئیس جمهور توماس وودرو ویلسون فرستاد، و گفت که: «آمریکا باید از بند دوازدهم اعلامیه صلح اش با تُرک ها صرف نظر کند، مگر این که مقامات تُرک گام های مؤثری در پایان دادن قتل عام ها در قفقاز بردارند.» قتل عام ها در منطقه در سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۱ میلادی از طرف ارتش تُرک ها ادامه یافت. به عبارتی این تداوم سیاست عثمانی، و نیز نتیجه پیشروی هایی بود که نیروهای نظامی تُرک ها تحت فرمان کاظم قره بکر در پاییز ۱۹۲۰ میلادی انجام دادند
. اعضای مجلس جدید ترکیه در آنکارا سیاست خود را در قبال ارمنیان تلاشی برای تکمیل کار ناتمام دولت قبلی می دانستند. در مجلس نمایندهٔ ارزروم، «صالح افندی» پیشنهاد کرد که ارمنی های باقی مانده در شرق ترکیه باید به خارج از مرزها منتقل شوند: «چارلز پی. گرنت» از کمیتهٔ آمریکایی، در مهٔ ۱۹۲۱ میلادی از گیومری گزارش داد که بخش بزرگی از کشته شدگان آن سال زنان و کودکان بوده اند. وی تعداد کشته شدگان را (بین دوازده تا پانزده هزار نفر) تخمین زده بود. منابع روس ها اسناد بسیاری دربارهٔ کشتارهای ارمنیان دارند. بلشویک ها که ترجیح می دادند شاهدان بی طرف در منطقه باشند تا روابط خوب شان با ناسیونالیست های تُرک را حفظ کنند، سرانجام ناگزیر وارد عمل شدند. در تلگرامی به تاریخ ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۲۱ میلادی که گئورگی چیچرین وزیر خارجهٔ شوروی به قفقاز فرستاد، گفت که تداوم سیاست سکوت در برابر موضع ارمنیان دیگر ممکن نیست. این خیانت است که بایستیم و نابودی جمهوری شوروی را نظاره کنیم؛ و پیشنهاد داد اقدام های لازم انجام شود. ایوانوویچ آرالوف سفیر روسیه در آنکارا با اشاره به این رخدادهای اواخر سال ۱۹۲۰ و اوایل ۱۹۲۱ میلادی می نویسد: یک دائرةالمعارف شورو
ی به سال ۱۹۶۱ میلادی تعداد قربانیان مناطق تحت اشغال ترک ها در جریان جنگ را نزدیک به ۱۹۸٬۰۰۰ نفر عنوان کرده است. یکی از دلایل اصلی این که این قتل عام ها در قفقاز، که واهاکن دادریان نسل کشی کوچک خوانده است، بدون مخالفت و اعتراض زیاد انجام شد، انقلاب روسیه بود. تُرک ها در روابط شان با بلشویک ها توانستند جنگ با ارمنیان را جنگی علیه دولت های متفق جلوه دهند، و از این طریق مقاصد خصمانه خود را در قفقاز دور پنهان کنند. آنکارا وجود اولین جمهوری ارمنستان را بزرگ ترین تهدید برای بقای خود می دانست. کاظم قره بکر گفته است که این حکومت در شکل فعلی خود و در آینده همواره عامل بدبختی خواهد بود و به آنکارا پیشنهاد کرد سریع قلمرو ارمنیان را به تصرف خود درآورد. دولت آنکارا روابط خود با جمهوری ارمنستان را طبق قوانین بین المللی در وضعیت جنگی تعریف کرد. از آن جا که ترکیه هیچ قرار داد صلحی با هیچ یک از جمهوری های قفقاز آن زمان منعقد نکرده بود. از دید آنکارا جمهوری جدید ارمنستان خطر محسوب می شد، نه تنها به این سبب که در پی تصرف شش ولایت ارمنی بود، بلکه همچنین به دلیل پیگیری آرمان ارمنستان بزرگ که حتی کیلیکیه را نیز در بر می گرفت. مجلس
جدید ایروان در ۲۸ مهٔ ۱۹۱۸ میلادی مصوبه ای معروف به «حکم ارمنستان متحد و مستقل» را تصویب کرد که معرف هدف اتحاد و رهایی سرزمین های اجدادی در قفقاز دور و امپراتوری عثمانی بود. دستیابی به این هدف با الحاق شش ولایت ارمنی ممکن بود. وزیر امور خارجه احمد مختار در نوامبر ۱۹۲۰ میلادی در مکاتبه ای محرمانه به فرمانده ارتش شرقی کاظم قره بکر گوشزد می کند ضرورت بسیار دارد که ارمنیان چه از لحاظ سیاسی و چه فیزیکی نابود شوند؛ ولی اجرای این اصل به قدرت و شرایط سیاسی عمومی ما بستگی دارد. پیش زمینه. ارتش ترکیه قفقاز که به ارزروم پس نشسته بود از آغاز سال ۱۹۱۹ به ابتکار فرماندهٔ خود ژنرال کاظم قره بکر تبدیل به کانونی برای پرورش فکر انتقام جویی می شد. چیزی نگذشت که مصطفی کمال آتاترک نیز، که پس از آن رهبر نهضت ملی (ناسیونالیست) شد، به او پیوست. این نهضت زمینه های به طور کامل آماده ای در میان اعضای پیشین حزب «اتحاد و ترقی» پیدا کرد. در کنگره های حزبی ارزروم (ژوئیهٔ ۱۹۱۹) و سپس سیواس (سپتامبر همان سال) نهضت کمالی مرام ملی گرایی افراطی و نژادپرستی خود را که ترکیه جدید به ارث برده بود پیاده کرد. طرفداران نهضت کمالی در آنکارا نخستین دولت
دیکتاتوری ناشی از جنگ را در مخالفت با دولت ترکیه مستقر در قسطنطنیه تشکیل دادند. آنگاه که زمامداران دولت قسطنطنیه (داماد فرید پاشا و سپس مارشال عزت پاشا) آمادگی خود را برای قبول واگذاری مناطق باسن (روستای ارمنستان) و وان به دولت اولین جمهوری ارمنستان اعلام کرده بودند، ولی دولت ناسیونالیستی آنکارا نه تنها از قبول هر گونه واگذاری ارضی استنکاف ورزیدند بلکه مدعی اشغال مجدد قارص و اردهان نیز شدند. دولت آنکارا در آغاز مبارزه برای قطع نسل ارمنیان در ترکیه و برای ضمیمه کردن جمهوری های قفقاز جنوبی به خاک خود اندک تردیدی به خود راه نداد. معمولاً دیپلماسی همهٔ دولت ها همواره هدف مهمش این بوده است که همسایگانش دولت هایی باشند از خودش کوچک تر و ضعیف تر، لیکن دیپلماسی تُرک و ارتش ترکیه انگار با این مبارزه خودشان داده اند که داشتن همسایهٔ نیرومندی چون روسیه را بر همسایگانی چون سه جمهوری ماورای قفقاز ترجیح می داده اند. جنگ ترکیه و ارمنستان. ترکیه با داشتن ارتشی مجهز و با داشتن اسلحه و مهمات کافی (نیروهای متفقین به هنگام امضای پیمان ترک مخاصمه بی احتیاطی کرده و از او نخواسته بودند که خلع سلاح شود) به ابتکار سران ملی خویش توان
ست سه جبهه مبارزه برضد فرانسویان در کیلیکیه، بر ضد یونانیان در قسمت غربی آسیای صغیر و بر ضد ارمنیان در قفقاز جنوبی تشکیل دهد. لیکن کمک هایی هم به ارتش ترکیه شد، از طرف ایتالیا که ناراحت بود از اینکه یونان منطقه ازمیر را اشغال کند، چون خودش نظراتی نسبت به آنجا داشت، از طرف بعضی محافل متنفذ فرانسوی که در نظر داشتند سپس در آسیای کوچک سرمایه گذاری هایی بکنند، و از طرف روسیه از این جهت که خطر اشغال قسطنطنیه و داردانل و تنگهٔ بسفر به وسیله نیروهای ثالثی چون قدرت های بزرگ غربی بین روسیه و ترکیه اشتراک منافعی ایجاد کرده بود که در مقایسه با آن مسئلهٔ ارمنستان در درجهٔ دوم اهمیت قرار گرفته بود. نهضت ملی ترکیه به اتکای همهٔ این حامیان مبارزه شدیدی را آغاز کرد. تُرکان پس از معاهدهٔ سور یک حملهٔ قطعی و مصمم علیه اولین جمهوری ارمنستان ترتیب دادند. لشکر چهارم تُرک را در منطقهٔ کارین متمرکز کردند و در سپتامبر ۱۹۲۰ میلادی تعرض به منطقهٔ ساری قمیش را آغاز نمودند. دولت ارمنستان در برابری با این تعرض فرمان یک تجهیز عمومی صادر کرد که در نتیجه ۳۵٬۰۰۰ (در بعضی از منابع بیست هزار سرباز عنوان کردند)، سرباز به زیر پرچم ارمنستان گرد آم
دند. در خور تذکر است که از آغاز سال ۱۹۲۰ به بعد روابط صمیمانه ای بین دولت آنکارا و روسیه شوروی که از شکست نهضت های انقلابی در اروپا سرخورده بود تصمیم گرفته بود که با همدست شدن با ناسیونالیست های شرقی به نحو دیگر به قدرت های بزرگ اروپایی ضربه بزند. در همان هنگام روسیه به فتح مجدد قفقاز آغاز کرد. در آوریل ۱۹۲۰ ارتش سرخ با کمک معنوی ناسیونالیست های تُرک، شهر باکو و کشور جمهوری آذربایجان را متصرف شد. جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان ادعاهای جمهوری دمکراتیک آذربایجان را نسبت به مناطق ارمنی نشین قره باغ و زنگه زور تأیید نمود. در اوت ۱۹۲۰ کنگره ای در باکو به رهبری گریگوری زینوویف، کارل رادک و بلاکون به نام کنگرهٔ ملت های مشرق با شرکت اسماعیل انور تشکیل گردید. این کنگره نشان دهندهٔ آغاز سیاست فعال تری مبتنی بر حمایت روسیهٔ شوروی از ترکیهٔ کمال آتاتورک بود. بدین گونه ارتش ارمنستان مجبور شد قسمتی از نیروهای خود را برای نگهداری مرزهایش با آذربایجان شوروی به مشرق ببرد، در حالی که در همان دم تعرض تُرکان از سمت مغرب شروع می شد. در طول ماه های سپتامبر و اکتبر، لشکر ارمنی در شمال توانست جلو پیشروی تُرکان را بگیرد. در چهارده
م اکتبر ارتش ارمنی در جبههٔ نو «سلیم بیگی حامد» دست به یک ضد حمله زد که طی آن سرنوشت جنگ معلوم شد. پس از یک پیروزی اولیه ارتش ارمنی نتوانست تصمیم دشمن را خنثی کند. در روزهای بعد ارتش تُرک به قارص نزدیک شد و در ۳۰ اکتبر با یک ضد حمله و حرکت سریع که به وسیله جناح راست خود انجام داد آن دژ را دوباره باز پس بگیرند. بازماندگان سپاه ارمنی شمال به سمت گیومری عقب نشستند. تُرکان در ۷ نوامبر به آنجا وارد شدند و به تعرض خود به سمت وانادزور ادامه دادند. هنگ هشتم لشکر ارمنی در گردنه جاجور، و نیروهای فدایی ارمنی مستقر در جنوب ایروان در یک نبرد سخت موفق شدند نیروهای تُرک را عقب برانند. در ۲ دسامبر ۱۹۲۰ نمایندگان جمهوری ارمنستان در گیومری ناگزیر به قبول شرایط صلح تحمیل شده از طرف دولت آنکارا شدند. دولت ترکیه تمامی ارمنستان غربی را نگاه داشت. لیکن ارمنستان که به آن صورت مثله شده و به سرزمینی به مساحت سی هزار کیلومتر مربع تقلیل یافته بود دیگر به صورت یک کشور کلاً مستقل قادر به زندگی نبود و هر آن در معرض تهدید تُرکان قرار داشت. در همان روز یعنی در دوم دسامبر ۱۹۲۰ جمهوری ارمنستان به یک جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی بود تبدیل ی
افت.
انسان طاغی کتاب-مقاله ای است از آلبر کامو در سال ۱۹۵۱ که به هر دو جنبهٔ متافیزیکی و تاریخی توسعهٔ طغیان و انقلاب در جوامع، به خصوص اروپای غربی، می پردازد. کامو نویسندگان و هنرمندان گوناگونی چون اپیکور و لوکرتیوس، مارکی دوساد، گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، فیودور داستایفسکی، فریدریش نیچه، ماکس اشتیرنر، آندره بروتون و دیگران را در یک دیدگاه یکپارچهٔ تاریخی به انسان در حال طغیان مربوط می کند که ممکن است در قاب های فردی و اجتماعی به صورت یک پدیدهٔ واحد به نظر برسد. کامو چندین عامل پادفرهنگ و جنبش را در تاریخ اندیشه و هنر غرب می آزماید و اهمیت هریک در توسعه کلی تفکر انقلابی و فلسفه را. این کتاب با عنوان «انسان طاغی» توسط مهبد ایرانی طلب و با عنوان «عصیانگر» توسط مهستی بحرینی به فارسی ترجمه شده است.
کشورها و شهرهای زیر زمان گرینویچ تابستانی (ساعت هماهنگ جهانی + ۰۲:۰۰) را بین ساعت ۱:۰۰ ساعت هماهنگ جهانی آخرین یکشنبه ماه مارس و ساعت ۱:۰۰ ساعت هماهنگ جهانی آخرین یکشنبه ماه اکتبر معرفی کرده اند.
آلودگی حرارتی عبارت است از کاهش کیفیت آب از طریق هر فرایندی که منجر به تغییر دمای محیطی آب شود. در نیروگاه های تولید برق، صنایع و کارخانجات از آب برای کاهش دمای تجهیزات و ماشین آلات استفاده می شود. این امر منجر به تغییر دمای آب می شود که با ورود مجدد به محیط، دمایی بالاتر از دمای اکوسیستم دارد. با افزایش دمای آب، میزان اکسیژن محلول در آن کاهش می یابد و از این طریق بر کل اکوسیستم که این آب در آن وارد شده است تأثیر می گذارد. تخلیه روان آبها و فاضلاب های شهری که در منابع سطحی آب تخلیه می شوند نیز می تواند منجر به افزایش دمای آب شود. نیروگاه های برق سهم زیادی در آلودگی گرمایی آب دارند. زمانی که این واحدها شروع به فعالیت می کنند یا فعالیتشان متوقف می شود، طیف گسترده ای از ماهی ها و موجودات آبزی اکوسیستم اطراف آن (محل تخلیه آب نیروگاه برق) که با یک محدوده دمایی مشخص سازگار شده اند، از بین می روند. دلیل این امر تغییر ناگهانی در دمای آب است که از آن به شوک دمایی یاد می شود. تأثیرات آلودگی گرمایی بر زیست بوم. آب گرم. افزایش دمای آب منجر به کاهش محتوای اکسیژن محلول در آب می شود. این تغییرات باعث آسیب ماهی ها، دوزیستان
و سایر موجودات آبزی می شود. همچنین آلودگی گرمایی منجر به ایجاد برخی تغییرات متابولیکی در موجودات آبزی می گردد. افزایش سرعت متابولیسم سلولی همانند فعالیت آنزیمی از جمله این تغییرات است که نتیجه آن افزایش میزان مصرف غذا در این موجودات نسبت به قبل از تغییرات ایجاد شده در دمای آب است. افزایش سرعت متابولیکی منجر به کاهش منابع در دسترس می شود و در این شرایط سازگاری به دمای بالاتر برای موجودات آبزی یک مزیت محسوب می شود. با این تغییرات در زیست بوم، زنجیره غذایی جدیدی شکل می گیر. د هرچند ممکن است که برخی گونه های آبزیان در برابر جریان تفکیک کننده موجودات، مقاومت کنند، اما در نهایت تنوع زیستی در این مکان کاهش می یابد. افزایش دمای آب منجر به کاهش اکسیژن در آب های عمیق تر می شود. اگر میزان غذای مورد نیاز باکتری ها نیز به میزان کافی در دسترس باشد، شرایط برای رشد انواع بی هوازی این ریزموجودات مهیا می شود. تعدادی از موجودات آبزی نیز در دمای بالای محیط قادر به بازیابی توازن جمعیتی خود نیستند. تولیدکنندگان ابتدایی در زنجیره غذایی نیز تحت تأثیر دمای آب قرار می گیرند. چون در این شرایط رشد گیاهان دریایی افزایش می یابد و از میزان
طول عمر گونه های آبزی کاسته می شود. تغییر در دمای آب حتی به میزان یک تا دو درجهسانتی گراد نیز می تواند منجر به تغییرات زیادی در فعالیت متابولیکی سلولی شود. تغییرات عمده سلولی شامل این موارد است: کاهش نفوذپذیری مورد نیاز برای فرایند اسمز در غشای سلول، ایجاد تجمعات پروتئین های سلول و تغییر در متابولیسم آنزیمی. این تغییرات بر مرگ و میر و تولیدمثل این موجودات تأثیر می گذارد. آنزیم ها دارای ساختار پروتئینی هستند. افزایش بیش از حد در دمای آب منجر به تغییر در ساختار چهارم پروتئین ها می گردد. در دماهای بالا پیوند بین هیدروژن و گروهای گوگرد دار شکسته شده و ساختار آنزیم های تأثیرگذار در حفظ حیات سلولی تغییر کرده و کارایی خود را از دست می دهند. تغییر در آنزیم ها مشکلاتی از قبیل عدم توانایی سلول در شکستن مواد مغذی ایجاد می کند؛ بنابراین حتی با وجود منابع غذایی، موجودات آبزی دچار سوء تغذیه می شوند. در موارد محدود، گرم شدن آب می تواند تأثیرات مطلوبی بر زیست بوم داشته باشد. این موارد بیشتر در آب های فصلی و تحت عنوان غنی سازی گرمایی شناخته می شود. به عنوان مثال گاو دریایی در زمستان در محل های تخلیه آب گرم بهتر می تواند به ز
ندگی خود ادامه دهد و متخصصان معتقد هستند که با حذف این آب های گرم در زمستان از جمعیت این جانداران کاسته می شود. آب سرد. ورود آب سرد به یک رودخانه منجر به تغییر محسوسی در جمعیت ماهیان و بی مهرگان آن زیست بوم می شود؛ مثلاً در جایی که رودخانه ها آب گرمی دارند با ورود و اختلاط آب آن ها با آب پشت سد، برخی گونه های ماهیان حذف شدند و برخی از بی مهرگان تغییر می کنند. فاضلاب صنعتی. در آمریکا ۷۵ تا ۸۲٪ درصد آلودگی آبی از نیروگاه های برق ناشی می شود. منابع دیگر آلودگی گرمایی از صنعت ناشی می شود، مانند پالایشگاه ها، کارخانجات کاغذسازی، کارخانجات مواد شیمیایی و کارخانجات ذوب آهن. آب گرم شده این منابع را می توان از راه های زیر کنترل کرد: بیشتر کارخانجات تنها از یک روش برای کنترل دمای پساب خود استفاده می کنند که کارایی لازم برای خنک کردن پساب خروجی نیز ندارد. فاضلاب خانگی. در روزهای گرم سال فاضلاب شهری تأثیر مهمی بر آلودگی گرمایی دارد. امکانات کنترل این روان آب ها شامل مخازن نگهداری زیستی، ورود این منابع به آبهای زیر زمینی مثل مخازن تصفیه فاضلاب است که نقش مهمی در کاهش اثرات این دسته از منابع آلودگی گرمایی دارد. هرچند که مخ
ازن نگهداری آب نقش کمتری در کاهش پیامدهای این دسته از منابع آلوده کننده دارد چرا که نور خورشید قبل از تخلیه این منابع در گرم شدن آن نقش دارد.
تصفیه زیستی یا فیلتر زیستی یا بیوفیلتر ، روشی برای تصفیه و تجزیه آلودگی های هوا و آب می باشد که در آن از جانداران زنده برای تبدیل آلاینده ها استفاده می شود. در این روش مواد شیمیایی زیان آور در فاضلاب ها به وسیله موجودات زنده حذف می شوند. فیلترهای زیستی برای اولین بار در سال ۱۸۹۳ در انگلیس معرفی شد. در آن زمان از این روش برای تصفیه فاضلاب استفاده می شد. هم اکنون در اروپا از سیستم های بیولوژیک در صنایع آشامیدنی استفاده می گردد. همچنین می توان از این روش ها در افزایش کیفیت آب های مورد استفاده در صنایع آبزی پروری استفاده گردد. بیوفیلترها رآکتورهایی با بستر پر شده می باشند که میکروارگانیسمهای تجزیه کننده روی بستر واقع شده اند. در این روش آلاینده گازی با عبور از این بستر متخلخل بیولوژیکی تصفیه می شود. استفاده از بیوفیلتر برای کنترل انتشار ترکیبات آلی فرار یک تکنولوژی ابداعی و جدید است که در دهه گذشته مقبولیت یافته است. اساساً جریانی از گاز آلوده که دارای غلظت کمی از مواد تجزیه پذیر زیستی و ترکیبات نسبتاً محلول در آب باشد، جهت بیوفیلتراسیون مناسب است. این روش در مقایسه با روش های متداول کنترل آلاینده های هوا بسیار ا
قتصادی تر بوده و در صورتی که به نحو مطلوب انجام شود، کاهش آلاینده ها در بیشتر مواقع بیش از ۹۵ درصد خواهد بود. علاوه بر این، بیوفیلتراسیون آلاینده های ثانویه ایجاد نمی کند. سازوکار. در این روش با استفاده از میکروارگانیسم های خو داده شده با گاز آلاینده اقدام به کاهش یا تصفیه این ترکیبات در هوای خروجی از دودکش های صنایع آلوده کننده می گردد. ماده آلایند جذب فاز مایع می گردد که حاوی میکروارگانیسم های فعال می باشد. این گروه از میکروارگانیسم های سازگار شده و تخصص یافته ماده آلاینده را تجزیه می کنند و از انرژی ناشی از شکست این ترکیبات برای تکثیر و فعل و انفعالات متابولیک خود استفاده می نمایند. محصول واکنش میکروبی عمدتاً CO2، آب و بیومس می باشد، در این روش ماده آلاینده ممکن است آلی یا غیرآلی باشد. در این روش مواد شیمیایی مضر در فاضلاب ها به وسیلهٔ موجودات زنده حذف می شوند. فیلترهای زیستی برای اولین بار در سال ۱۸۹۳ در انگلیس معرفی شد. در آن زمان از این روش برای تصفیه فاضلاب استفاده می شد. هم اکنون در اروپا از سیستم های بیولوژیک در صنایع آشامیدنی استفاده می گردد. همچنین می توان از این روش ها در افزایش کیفیت آب های مورد
استفاده در صنایع آبزی پروری استفاده گردد. کنترل آلودگی هوا. در روش فیلتر زیستی از میکروارگانیسم ها برای حذف آلودگی هوا استفاده می شود. هوا از یک بستر محدود عبور می کند و در این زمان آلودگی همراه هوا به زیست پوشش روی این سطح متصل می گردد. باکتری ها و قارچ هایی که بر روی این سطوح تثبیت شده اند آلودگی های همراه هوا را تجزیه می کنند. فیلترهای قطره ای زیستی (Biotrickling filter) و فیلترهای شستشودهنده بر اساس فعالیت باکتری های تثبیت شده بر سطح پوشش فیلتر عمل می کند. بیشترین کاربرد این تکنولوژی در تیمار مواد و ترکیبات بدبو و مواد آلی فرار محلول در آب است. در صنایع غذایی، علوم دامی، داروسازی، صنایع تبدیل محصولات چوبی و رنگی و پوشش ها این روش جایگاه خود را یافته است. پساب این کارخانجات دارای مخلوطی از مواد آلی فرار محلول در آب و مواد دارای هیدروژن سولفید است. تیمار هوا با این روش نیازمند سطح زیادی است تا توانایی پاسخ گویی به حجم بالای هوای آلوده را داشته باشد. این واقعیت لزوم بازنگری در این روش را نشان می دهد. دانشمندان از سال ۱۹۹۰ بر روی طراحی هرچه کوچکتر این تجهیزات تحقیق می کنند. یکی از چالش های پیش روی طراحی این س
یستم، کنترل و نگه داری میزان مناسب رطوبت در کل سیستم است. معمولاً قبل از ورود هوا به این سیستم، عمل افزایش رطوبت به وسیله افشانه ها، محفظه تزریق رطوبت، سیستم فیلتر شست وشو انجام می شود. سیستم های فیلترهای زیستی و اکسیداسیون زیستی روش های مقرون به صرفه ای هستند که ضایعات را در مدت زمان مناسبی تجزیه می کنند. این روش ها آلودگی ثانویه (همانند تولید دی اکسید کربن و اکسیدهای نیتروژن ناشی از سوزاندن زباله ها) ندارند. بازیابی بخشی از آب مورد استفاده در این روش ها هزینه فرایند را کاهش می دهد. بخش دیگری از آب مورد استفاده در این سیستم ها نیز برای آبیاری مزارع اطراف این واحدها استفاده می شود. در این آب هرچند میزان اکسیژن زیست-شیمیایی بالا است اما این میزان مورد تأیید سازمان های نظارتی است. فرایند فیلتراسیون زیستی. یک فیلتر زیستی از محفظه ای تشکیل شده است که درون آن سطوحی تعبیه شده است که بر روی آن سطوح میکروارگانیسم های مورد استفاده در این روش ها بر آن تثبیت شده اند. با رشد این ریزموجودات یک لایه نازک از پوشش زیستی بر روی این سطوح ایجاد می گردد. به طور عادی یک زیست پوشش از مجموعهٔ ریزموجودات که شامل باکتری ها و قارچ ها
هستند و همچنین از پروتوزئا، کرم ها و لارو حشرات تشکیل شده است که ماهیتی لزج و مرطوب دارد. مواد آلی همراه آب به درون این زیست پوشش انتشار می یابند و در این محل تجزیه می شوند. اغلب تجزیه زیستی توسط ریزموجودات هوازی صورت می گیرد؛ یعنی این ریزموجودات برای رشد و فعالیت خود به اکسیژن هوا احتیاج دارند. این اکسیژن مورد نیاز به دو طریق طبیعی (انتشار از اتمسفر) و مکانیکی از طریق دمنده های مکانیکی وارد محیط واکنش می گردد. ریز موجودات اصلی ترین اجزا این سیستم هستند. سایر عوامل مهم در این فرایند شامل: دمای فرایند، ترکیب مواد ورودی، نوع ریزموجودات، میزان مواد اولیه ورودی، طول عمر کارکرد فیلتر و میزان هوادهی است. انواع محیط واکنش. اساساً تجزیه در یک روش زیستی بر روی یک سطح سخت یا جلبک های فعال صورت می پذیرد. با این حال امروزه محیط واکنش دراین فرایند را به دو دسته کلی تقسیم می کنند. مواد آلی مثل چوب، زغال سنگ، کک و کامپوست و مواد غیرآلی که شامل شن، مواد پلاستیکی و شیشه است. ویژگی های این سیستم. هرچند فیلترهای زیستی دارای ساختاری ساده هستند، اما بیولوژی زیستی و دینامیک درون آن ها پیچیده و متنوع است. ساختار این فیلترها به گونه
ای است که ریزموجودات در برابر شرایط بیرونی محافظت شده و رشد آن ها در محیطی کنترل شده انجام می گردد. هزینه عملیاتی این روش کم است. عیب عمده در این فیلترها تجمعات زیست توده و مواد وارده می باشد که از دبی خروجی می کاهد. برای حل این مشکل می توان روش های فیزیکی و شیمیایی متناسب با نوع کاربرد این روش ها استفاده کرد. یکی از راهکارها می توان به شست وشوی معکوس در این فیلترها اشاره کرد که تجمعات حاصل را از سطوح جدا کرده و به بیرون سیستم هدایت می کند. از روش های شیمیایی نیز می توان به به استفاده از ازون و پراکسیدها اشاره کرد. آب آشامیدنی. از این روش برای افزایش کیفیت آب آشامیدنی نیز استفاده می گردد. در شرایط بهینه (کدورت کم و اکسیژن بالا) ریزموجودات مواد درون آب را می شکنند و از این طریق کیفیت آب را افزایش می دهند. از زغال فعال و فیلترهای شنی برای تثبیت ریزموجودات با هدف استفاده در این صنعت استفاده می شود. این دسته از فرایندهای بیولوژیک توانایی آن را دارد تا طیف زیادی از بیماری های با منشأ آب، کربن محلول در آب و کدورت آب را کاهش دهد؛ بنابراین با بهره گیری از این روش در این صنایع آبی با کیفیت بالاتر حاصل می شود. پساب ها
و فاضلاب ها. فیلترهای زیستی برای کارخانجات لبنیاتی، فراورده های دامی و فاضلاب های شهری کاربرد زیادی دارد. این روش ها قابلیت تطبیق با حجم کم تا حجم های بسیار زیاد از مواد اولیه را دارا می باشد. صنعت آبزی پروری. در صنعت پروش آبزیان از این فیلترها برای تصفیه آب های بازگردانی شده که قبلاً استفاده شده اند، بهره برده می شود تا با این کار از مصرف بی رویه آب در این صنایع جلوگیری شود. آب در صنایع آبزی پروری دارای آمونیاک بالایی است که با استفاده از سیستم بیولوژیکی آمونیاک به مواد با سمیت کمتری تبدیل می شود. به این فرایند، نیتروفیکاسیون گویند. دراین فرایند باکتری های گونه نیتروزوموناس و در ادامه نیتروباکتری ها نقش دارند. این فرایند به اکسیژن نیاز دارد. همچنین در اثر این فرایند یون هیدروژن ایجاد می گردد که pH محیط را کاهش می دهد؛ بنابراین برای بهره گیری از این روش باید از بافر در محیط واکنش استفاده گردد.
استان سانتیاگو یکی از شش استان منطقه کلان شهر سانتیاگو شیلی است. مرکز استان شهر سانتیاگو است.