Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قهرمانی فوتسال زنان جهان مسابقاتی است که هرساله با حضور بهترین تیم های ملی فوتسال زنان جهان برگزار می شود. الگوی برگزاری این مسابقات جام جهانی فوتسال مردان است اما این بازی ها توسط فیفا سازماندهی نمی شود.
فیلیس دیلر (۱۷ ژوئیه ۱۹۱۷ – ۲۰ اوت ۲۰۱۲) بازیگر و کمدین آمریکایی بود. او خالق شخصیت نمایشی یک زن خانه دار با موهای درهم و پوشش غیرمعمول با شوخی هایی در مورد سن و ظاهر و آشپزی افتضاحش بود. دیلر در آمریکا با برنامه هایی مانند «شوی فیلیس دیلر» شناخته می شد. زندگی و حرفه. فیلیس اِیدا درایور در سال ۱۹۱۷ در اوهایو زاده شد. او در بیش از ۴۰ فیلم سینمایی و مستند به عنوان بازیگر یا صداپیشه ایفای نقش کرد. دیلر از زنان پیشروی آمریکا در زمینهٔ استندآپ کمدی بود.
سید هاشم حسن زاده (۳۰ دی ۱۳۰۲، باکو - ) معروف به طرلان شاعر آذربایجانی است. او در خانواده ای ایرانی در باکو زاده شده و در ۱۴ سالگی به زادگاه پدری خود زنگیل آباد سراب بازگشت. وی سرودن شعر را در دوران دبستان آغاز کرد و اولین شعر از او در سال ۱۹۳۸ در نشریه پیونر به سرپرستی صمد وورغون چاپ شد.وی همچنین در تهران درانجمن ادبی صابرنیزفعال بود. استادهاشم طرلان درآبان ماه سال ۱۳۹۳دارفانی راوداع گفت.
سونی پیکچرز تله ویژن یک شرکت بین المللی توزیع و تهیه برنامه های تلویزیونی است که مرکز اصلی آن در کال ور سیتی، کالیفرنیا قرار دارد. این شرکت یکی از زیرمجموعه های سونی پیکچرز است که خود از زیرمجموعه های شرکت سونی ژاپن است. تاریخچه. نام «سونی» از سال ۲۰۰۲ به نام شرکت اضافه شد تا بیانگر وابستگی شرکت به شرکت سونی باشد. همچنین بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶، برنامه های تلویزیونی مترو گلدوین مایر را نیز توزیع می کرد.
تالش (به تالشی: تؤلش / ) نام کلی مناطقی است که وطن اصلی تالشان بوده و شامل سرزمین هایی است که تالشان بیشینهٔ جمعیت را در آن تشکیل می دهند. تالش مشتمل بر منطقه ای در ایران (غرب گیلان و بخش عنبران در استان اردبیل) و منطقه ای در جمهوری آذربایجان (تالش گشتاسبی) است. منطقه تالش به طور کلی از سپیدرود در کوه های البرز غربی در تا دشت ارس-کورا در جنوب جمهوری آذربایجان امتداد دارد. این منطقه محل سکونت قومیتی است که به زبان تالشی، از زبان های شمال غربی ایران، صحبت می کنند. به جز بخش عنبران بقیه مناطق تالش نشین در شرق رشته کوه البرز قرار دارد. در کل جمعیت تالش حدود ۲ میلیون نفر است. همچنین تالش نام یک شهر و شهرستان در استان گیلان ایران است که بزرگ ترین شهر قوم تالش در ایران می باشد. نام قدیمی شهر تالش، هشتپر و نام قدیمی شهرستان تالش، طوالش بود و شهر هشتپر که مرکز شهرستان طوالش بود را به صورت هشتپر طوالش نیز استفاده می کردند. بیشتر ساکنان تالش و شهرهای اطراف آن از همان نام قدیمی هشتپر استفاده می کنند. شهر لنکران در جمهوری آذربایجان نیز بزرگترین شهر تالش نشین و مرکز تالش های آن کشور است. نام. طیلسان. تا پیش از سدهٔ هفتم به
سرزمین و اقوام تالش، طیلسان گفته می شد و نخستین بار یاقوت حموی از لفظ طلشان استفاده نمود. مورخان صدر اسلام در جهت غرب طبرستان به پنج ولایت دیلم و گیلان و ببر و طیلسان و موغان یاد می کنند. نخستین بار بلاذری در فتوح البلدان از طیلسان به عنوان ناحیتی در شمال ایران یاد می کند و می نویسد: ابن اثیر نیز در کتاب الکامل فی التاریخ به طیلسان اشاره می نماید و می نویسد: یعقوبی در تاریخ یعقوبی به قوم طیلسان اشاره می نماید. یعقوبی می نویسد: در فرهنگ آنندراج ذیل کلمهٔ طیلسان آمده است: در دایرةالمعارف دهخدا آمده است: تالش. ابوالقاسم عبدالله بن محمد القاشانی مورخ قرن هشتم در کتاب تاریخ الجایتو اقوام تالش را طیلسان می نامد، وی می نویسد: واژهٔ "تالش" پیش از تألیف تاریخ الجایتو در کتاب معجم البلدان که مؤلف آن یاقوت حموی در اوایل سدهٔ هفتم هجری می زیسته، به معنی سرزمین تالش کنونی ذکر شده است و شرح آن در کتاب سرزمین های خلافت شرقی چنین آمده است: کادوش. احمد کسروی "تالش" را لفظ دگرگون یافتهٔ "کادوش" می داند، وی می نویسد: جواد مشکور از جمله محققانی است که در مورد تبدیل «کادوش» به «تالش و تالوش» با احتیاط اظهار نظر نموده و نوشته است
: احمد کسروی در کتاب کاروند از قول استرابون می نویسد: تاریخ تالش. پیش از اسلام. قوم تالش بازماندگانِ همان مردم باستانی می باشند که در تاریخ، نام آن را "کادووس" و "کادووش" می یابیم، تاریخ چندهزارسالهٔ تالش و سیر تحولات اجتماعی و فرهنگی آن مردم در طول تاریخ نشان دهندهٔ آن است که کمترین توجه به آن ها شده. در نقاط ییلاقی و نیمه ییلاقی آثاری وجود دارد که بیانگر تمدنی ناشناخته است. کهن ترین اثر مکتوب که از ایران باستان به دست ما رسیده، اوستا، کتاب دینی زرتشت، پیامبر ایرانی است. از روی آن نوشته ها با نام اقوامی چون تپور، گل، کادووس، امارد، کاسپی و غیره برخورد می کنیم. برای روشن شدن موضوع، کشفیاتی که از گورستان مردگان مریان و تول تالش به دست آمده، نشانگر تمدن تالش هاست. (مشکور دراین باره نوشته: حدود سه هزار سال پیش از میلاد، مردم ایران به وجود مس آگاهی پیدا کردند و کمی بعد با اختلاط مس و قلع، مفرغ اختراع شد. در همین اوان خنجر ساخته شد که اهالی تالش و لرستان از این وسیله استفاده زیاد می کردند). در دوران باستان به علت جنگاوری و دلیری و میهن پرستی کم نظیر این قوم، آنان را جهت نگهبانی از نقاط سوق الجیشی به مرزها می فرستا
دند. این بی گفتگو است که نشیمن کادوسیان در کوهستان شمال شرقی آذربایجان، در آنجا می بوده که اکنون نشیمن تالشان است. می باید گفت: نه کادوسیان از میان رفته اند و نه تالشان از جایی دیگر به جای ایشان آمده اند. این تالشان فرزندان و بازماندگان همان کادوسانند و نام «تالش» دیگرشده از نام «کادوس» است. یافته های باستان شناسان در این سرزمین دیرینگی آن را به هزارهٔ نخست پیش از میلاد می رساند. احتمالاً در همین دوره اقوام کادوسی در آن منطقه استقرار داشتند. گورهای برجای مانده از آنان و سنّت دفنشان مؤید ارتباط آنان با سکاییان آریایی تبار است. تا پیش از تشکیل حکومت ماد در ایران، سرزمین کادوسیان گاهی به تصرف آشوریان درمی آمد و زمانی به قلمرو اورارتوها افزوده می گشت. با به قدرت رسیدن مادها و اضمحلال آشوریان و اورارتوها، کادوسیان اگرچه تابع مادها نشدند، اما از متحدان سیاسی آنان به شمار می آمدند. بعدها در زمان هخامنشیان سرزمین کادوسیان در درون مجموعهٔ نظامی و اداری واحدی ادغام شد. به هنگام حملهٔ اسکندر مقدونی به ایران و سقوط هخامنشیان سرزمین کادوسیان بخشی از ماد کوچک به شمار می رفت. کادوسیان به انقیاد مقدونیان درنیامدند و مقدونی ه
ا به همین بسنده کردند که اجازهٔ عبور از خاک آنان به مقصد هیرکانیا و پارت را دریافت دارند. روابط کادوسیان با دولت ماد کوچک که در این زمان آتروپاتگان خوانده می شد، روشن نیست، اما به نظر می رسد کادوسیان به مرورِ زمان به اطاعت از آتروپاتنی ها درآمده اند و اگر هم توانسته باشند استقلال خود را حفظ کنند، برتری آتروپاتنی ها را پذیرفته اند. آثار به جای مانده در تالش حاکی از آن است که روابط بسیار نزدیکی بین کادووسیان و اشکانیان وجود داشته است. در روزگار ساسانیان سرزمین کادوسیان به سبب همجواری با سرزمین آلبانی (اران) و اقوام شمالی، از اهمیت نظامی خاصی برخوردار بود. شاهان ساسانی بر آن بودند تا با جلب خشنودی این کوه نشینان جنگجو، امنیت تنگه ها و گذرگاه های دربند قفقاز را حفظ کنند. پس از اسلام. در اسناد و منابع پیش از اسلام واژهٔ "تالش" دیده نشده است. برخی از پژوهشگران، تالش را با قوم «کادوس» که از آن بارها در منابع یونان و روم باستان یاد شده است، یکی می دانند. در منابع سده های نخست هجری از این قوم با نام «طیلسان» یاد کرده اند. یاقوت ذیل مادهٔ طیلسان، به نقل از اصمعی می گوید که طیلسان با تالشان یکی است. واژهٔ طیلسان ظاهراً
از اواسط سدهٔ ۷ق متروک، و به جای آن واژهٔ «تالش» تدریجاً وارد منابع تاریخی و جغرافیایی ایران شد. در زمان خلافت عمر والی کوفه، مغیرة بن شُعبه، سردارِ خود کثیر بن شهاب حارثی را که در جنگ قادسیه هم شرکت داشت، به جنگ اهالی بَبَر و طیلسان (تالشی) فرستاد ولی او نتوانست آن سرزمین را بگشاید. در اوایل اسلام در زمان خلافت عثمان سرزمین تالشان (طیلسان) هم زمان با دیار دیلم و بَبَر، یک بار به دستِ براء بن عازب و بار دیگر به دستِ ولید بن عُقبة بن اَبی مُعَیط فتح شد. سرزمین بَبَر در اواخر دورهٔ ساسانی و اوایل دورهٔ اسلامی، میان گیلان و تالش از یک سو و تالش و دیلم از سوی دیگر قرار داشت و نیز آن را نزدیک دیلم، گیلان، تالش و مغان آورده اند. سرزمین بَبَر محدودهٔ منطقهٔ مرزی تالش و گیلان را شامل می شود. پس از اسلام مردم تالش با نام طیلسان شناخته می شدند که این واژه معرّب لفظ "تالش" می باشد. یعقوبی در تاریخ یعقوبی مردم تالش را از قوم طیلسان معرفی می کند. یعقوبی می نویسد: سرانجام ادارهٔ ولایات را بین اشخاص موردِاعتماد تقسیم کردند و سلسلهٔ علویان به وجود آمد و دسته های ناراضی به صورت قطب جدید، پایگاه سامانیان را به وجود آوردند. دیر
ی نپایید که داعی کبیر با کمک تودهٔ مردمِ وفادار به سلالهٔ علویان در سدهٔ ۱۴ هجری شورش نمود و دوباره دولت علویان روی کار آمد و پس از ۳۰ سال دولت سالاریان در این سرزمین رشتهٔ فرمان روایی را به دست گرفتند و پس از آن آل زیار، آل بویه و غزنویان بودند. بنابراین پراکندگی هایی که به صورت گروهی و طایفه ای این اقوام در ایران و خارج از مرزها وجود داشته ناشی از علل سیاسی بوده. این قوم دائماً با زورمندان محلی درگیر بوده و حاکمان محلی به اجبار افرادی از این قوم را به دیار دیگر تبعید می کردند و این روش تا آغاز تاریخ اسلامی دوام داشته. بیشتر نقل وانتقالات قوم کادووس به گوشه وکنار ایران، مربوط به عهد باستان، دوران صفویه و افشاریه است. کسروی دراین باره مطالبی رابیان داشته: نام قادسیه به زبان ایرانیان، گاودوشان یا کادووسیان بوده و اکنون قادسیه نامیده شده. گاودوشان مردمی جسور و جنگجو بودند که از کوهستان ها آنان را به سرحد مرزهای عربستان و ایران کوچانیدند. صفویه. حمدالله مستوفی در نیمهٔ نخست سدهٔ ۸ ه .ق دربارهٔ مردم تالش می نویسد: «مردم آنجا جنگی و مردانه باشند… و از مذاهب فراغتی دارند، اما به قوم شیعه و بواطنه نزدیک ترند». بدین
سبب، از آغاز برآمدن شیوخ صفویه، مردم تالش نقش مهمی در به قدرت رسیدن آنان ایفا نمودند. شیخ صفی، سرسلسلهٔ این طایفه از جانب امرای تالش حمایت می شد و در حلقهٔ مریدان او شمار بسیاری از مردم تالش حضور داشتند. شیخ صدرالدین موسی فرزند و جانشین شیخ صفی که از ملک اشرف چوپانی بیمناک بود، نزد هواخواهان تالش خود پناه جست. در ۸۰۶ ه .ق/۱۴۰۳م تیمور پس از ملاقات با خواجه علی در اردبیل بسیاری از مزارع و روستاهای منطقهٔ تالش، از آن میان، آستارا و کرگان رود (هشتپر امروزی) را در تیول خاندان او قرار داد. یکی از پسران خواجه علی به نام عبدالرحمان با خانوادهٔ خود در منطقهٔ تالش نشین گسکر اقامت دائمی گزید و در همان جا نیز درگذشت. در نخستین لشکرکشی شیخ حیدر به داغستان، بخش مهمی از سپاه او را تالشان تشکیل می دادند. در منابع از آنان با عنوان «آبی جامه» یاد شده است. پس از کشته شدن شیخ حیدر، پسرش اسماعیل که نوجوانی بیش نبود، جانشین او شد. در این زمان اسماعیل که در اردبیل به سر می برد، از بیم جان در خفا رهسپار گیلان شد. در این سفر دده بیگِ تالش از همراهان او بود و مردم تالش در سراسر مسیر اردبیل به لاهیجان، از او به گرمی استقبال و پذیرایی ک
ردند. یکی از علل گرایش مردم تالش به شاه اسماعیل و صفویان، ضدیت آنان با شروانشاهان بود. تالش ها با آگاهی از دشمنی میان صفویان و شروانشاهان، رهایی خود را از استیلای آنان در قدرت گرفتن صفویان می دیدند. همراهی و پشتیبانی تالش ها از حکومت صفویه موجب جلب اعتماد شاهان صفوی به آنان شده بود؛ این اعتماد به حدی بود که پس از سرکوب شورش غریب شاه در گیلان، همهٔ مردم گیلک نشین مناطق گیلان خلع سلاح شدند و از حمل هرگونه جنگ افزار منع گردیدند و فقط اجازه داشتند برای کارهای کشاورزی از داس استفاده کنند؛ اما تالشان مجاز به حمل هر نوع جنگ افزاری بودند. خانات تالش. خانات تالش که با نام خانات لنکران نیز شناخته می شود، خان نشینی در منطقهٔ کنونی جنوب شرقی جمهوری آذربایجان و نواحی شمالی استان گیلان در ایران امروزی بود که از دوران امپراتوری صفوی تا ۱۸۲۸ بر تالش حکم می راند که قسمت بزرگی از آن در نتیجهٔ جنگ های ایران و روسیه برپایه پیمان ترکمنچای از ایران جدا شد. اولین خان این منطقه میرجمال الدین خان از یاران نادرشاه و آخرین آن ها میرحسن خان بود.پایتخت این خان نشین، شهر لنکران و مردم این خانات را تالش ها و آذربایجانی ها تشکیل می دادند. ع
هدنامهٔ گلستان. تالشِ یکپارچه تا سال (۱۸۱۳) بخشی از ایران بود و در آن سال برپایهٔ عهدنامهٔ گلستان شمال تالش از خاک ایران جدا گشت. در سال ۱۲۲۸ ق. آستارا، به موجب عهدنامهٔ گلستان که میان دولت ایران و روسیه منعقد شد، به دو قسمت تقسیم گردید و با تعیین رودخانهٔ آستاراچای به عنوان خط مرزی، مناطق وسیع شمالی این رودخانه به دولت روسیه و جنوب تالش از رودخانهٔ آستاراچای در اختیار ایران قرار گرفت. انقلاب مشروطه. در جنبش مشروطه خواهی ایران (۱۲۸۳ - ۱۲۸۸ ش) نخبگان مردم تالش نقش داشتند. اعضای شورای مقاومت جنبش مشروطه طلبان تالش بر اساس تصمیمات اعضای شورای مشروطه طلبان تالش مسئولیت ها را بین خود تقسیم کرده بودند: جمهوری خودگردان تالش-مغان. جمهوری خودگردان تالش-مغان یک جمهوری خودگردان با عمر کوتاه به ریاست جمهوری علی اکرم همت زاده بود که از ژوئن تا اوت ۱۹۹۳ (به مدت دو ماه) ادارهٔ تالش گشتاسبی را برعهده داشت. این جمهوری خودخوانده در جنوب خاوری منطقهٔ خاک جمهوری آذربایجان قرار داشت و از رایون های آستارا، لریک، لنکران، ماساللی، یاردیملی، جلیل آباد و بیله سوار تشکیل شده بود. از نظر جغرافیایی، جمهوری خودگردان تالش-مغان همهٔ مناطق پ
ایین رود ارس در جمهوری آذربایجان را شامل می شد. فرهنگ تالش. زبان. زبان بومی مردم تالش، تالشی است ولی به سبب گسترش نفوذ زبان ترکی در منطقه قومی تالش، بسیاری از خانواده های تالش، تغییر زبان داده، و برخی نیز دو زبانه شده اند. زبان تالشی توسط یونسکو به عنوان یک زبان در معرض آسیب طبقه بندی شده است. بنا به تخمین اتنولوگ، هم اکنون تنها ۲۳۰ هزار نفر می توانند به تالشی صحبت کنند. زبان تالشی یکی از زبان های ایرانی شمال غربی و از خانواده زبان های کاسپین است. این زبان به زبان تاتی بسیار نزدیک می باشد. تالشی همچنین هم ریشه با دیگر زبان های حاشیه دریای کاسپین همچون گیلکی و مازندرانی است ولی با آن ها تفاوتی آشکار دارد. تات ها و تالشی ها و مازندرانی ها به زبان هایی سخن می گویند که در بسیاری موارد با زبان فارسی تفاوت داشته ولی با مادی و پارتی و اوستایی شباهت دارد. زبان تالشی مشابهت با زبان های اوستایی و کردی دارد. همچنین این زبان به زبان آذری باستان نزدیک است. میلر معتقد است که با دلایل روشن می توان گفت که تاتی و تالشی ادامه زبانی است که دست کم در آغاز دوره فارسی میانه بدان سخن می گفته اند، این شواهد و نشانه ها همان اندازه که
وجه اشتراک این گویش ها را با زبان پهلوی پارتی نشان می دهد گویای پیوندهای خیلی نزدیک آن ها با مادی و اوستایی نیز هست؛ زیرا که تفاوت زبان پهلوی با زبان های دیرین مانند مادی و اوستایی به همانگونه است که تشابه و تفاوت تاتی و تالشی با آن زبان ها. به عقیده خوچکو این زبان پر از حروف با صدا و آوائی است و به سبب آهنگی که در آن دیده می شود می توان آن را شبیه لهجه ایتالیایی دانست. موسیقی. فرم جمله بندی و ساختار ملودیک (فرودها و فرازها) در موسیقی تالش مبین قدمت و اصالت آن است. اما تاریخچهٔ روشن و مشخص برای این موسیقی قید نشده است. بخشی از روایت های محلی که نمادهای اسطوره ای این موسیقی را نمایان می سازند، پژوهشگران را به عرصه پژوهشی گسترده سوق می دهند. موسیقی تالش هم اکنون به صورت زیر تقسیم می شود: دستون (آواز تالشی) - هوا (پرده) - تصنیف یا ترانه - نوروج خوانی - لی لی (لالایی) - نی نوازی - مولودی خوانی. مذهب تالش. بنا به روایت بلاذری، ابن اثیر و برخی دیگر از منابع، تالش (طیلسان) در عهد خلیفه دوم، دوبار به وسیله عقبه بن ابی معیط و برا بن عازم فتح شد؛ ولی ورود فراگیر اسلام به گیلان و تالش و سده سوم هجری مقارن با ورود علویا
ن طبرستان به دیلم و گیلان بر می گردد. بنابر گزارش احمد مقدسی مورخ قرن چهارم: مذهب ناحیه دیلم شیعه هست و بیشتر گیل ها سنی هستند. مذهب اهالی دیلم و گیلان بیه پیش، یعنی نواحی شرق سفیدرود، به پیروی از خاندان علوی تا دوره سادات کیایی که به دست شاهان صفویه منقرض شد، شیعه زیدی بود. بنا بر نوشته اصطخری مورخ قرن سوم: مردم دیلم تا زمان حسن بن زید کافر بودند و پاره ای از آنان در آن وقت مسلمان شدند. در نواحی غرب سفیدرود شامل گیلان بیه پس و منطقه قومی تالش، اهالی پیرو مذهب سنی بودند. شهاب الدین دستی در کتاب مسالک الابصار می گوید: گیلان بیه پس چهار شهر بزرگ دارد که در هر شهر و حومهٔ آن سلطانی حکمرواست. این چهار شهر فومن، تولم، گسکر و رشت اشت. مردم اینجا حنبلی مذهبند. چنان که آمد، فومن و گسکر در برگیرنده بخش جنوبی منطقه قومی تالش است. تا اوایل دوره قاجار محدودهٔ آن را رودخانه دیناچال (نزدیک به اسالم) تعیین می کرد. این مرز سیاسی، که احتمالاً مرز مذهبی هم بود، از حدود دیناچال تا خانبلی مرکز قسمت شمالی دیار تالش امتداد داشت و زاد بوم مشایخ شافعی معروفی چون سید جمال الدین و شیخ زاهد گیلانی بوده است. بخش بزرگی از اهالی منطقه مذک
ور هنوز دارای مذهب شافعی می باشند، ولی مردم نیمه جنوبی شامل گسکری، فومن، ماسال، شاندرمن و شفت تغییر مذهب داده و اکنون شیعه امامی هستند. وجود برخی نشانه ها از جمله، استقرار چندین خانواده اسماعیلی در کوهستان های تالشدولاب، حاکی از آن است که اهالی منطقه تالش زمانی پیرو مذهب اسماعیلی بوده اند. در حال حاضر قلمرو مذهب شافعی از مرز بین بلوکهای تالشدولاب و شاندرمن آغاز و به سوی شمال تا حدود لیسار در بلوک کرگانرود ادامه دارد. از این نقطه به بعد این مذهب به تدریج جای خود را به اکثریت شیعه می دهد. مناطق تالشی نشین. تالش شامل دو منطقه است: تالش جنوبی. منطقهٔ تالش در ایران با مساحتی حدود ۲۳۷۳ کیلومتر مربع در شمالغرب گیلان قرار دارد و یک سوم خاک استان گیلان را تشکیل می دهد. منطقهٔ تالش جنوبی از غرب به استان اردبیل از شمال به آستارا و از جنوب به رودبار و از شرق به دریای خزر و انزلی محدود می شود. همچنین در استان اردبیل در بخشهای عنبران و ویلکیج در شهرستان نمین و بخش خورش رستم در شهرستان خلخال مردم تالش ساکن هستند. جمعیت تالشان در ایران بیش از هفتصد هزار تن می باشد. تالش شمالی. تالش شمالی یا تالش گشتاسبی در جنوبغربی جمهوری آذ
ربایجان قرار دارد. جمعیت مردم تالش در جمهوری آذربایجان بیش از پانصد هزار نفر، برآورد می شود که بیشتر به صورت مهاجر در باکو زندگانی می گذرانند. جغرافیای طبیعی تالش. کوه های تالش. زنجیره ای از کوه ها است که در شمال غربی ایران و جنوب شرقی جمهوری آذربایجان قرار گرفته است. این کوه ها بخش شمال غربی رشته کوه البرز را تشکیل می دهند و از زمین های پست لنکران به سوی جنوب شرقی امتداد یافته و تا دشت های سفیدرود در ایران ادامه می یابند. کوه های طالش در شرق آذربایجان با جهتی شمالی جنوبی در حاشیه دریای خزر تا دره سفیدرود در گیلان ممتد می باشد. دامنه های غربی کوه های طالش دارای شیب ملایم و چهره عریان و بسیار کم درخت و دامنه های شرقی آن دارای شیب تند به سوی دریای خزر می باشد. «آق داغ» بلندترین قله آن به ارتفاع ۳۲۰۰ متر در خلخال قرار دارد. کوهستان باغرو چند قله بلندتر از ۳ هزار متر دارد و بیشینه بارندگی در این کوهستان میان ۱٬۶۰۰ میلی متر تا ۱٬۸۰۰ است که بالاترین میزان بارندگی در ایران و در جمهوری آذربایجان است. جنگل ها. جنگل های تالش عمدتاً در کوه های تالش و نیز در بخش هایی از جلگه لنکران گسترده شده است. این جنگل ها که تا ارتفا
ع ۲۲۰۰ متری از سطح دریا گسترده شده اند حدود ۱۵۰ هزار هکتار مساحت را دربر می گیرد. در این گستره، جنگل های جنب مداری تیپ هیرکان وجود دارد، به استثنای دیابار، در تالش در مساحت ۳۶۹۰۰ هکتاری، ۱۱۶۷ نوع رستنی شمارش شده است. از نظر تنوع گونه ها، تالش در میان ۱۸ایالت پوشش گیاهی قفقاز، مقام اول را داراست. از ۱۵۰ نوع درختان و بوته های جنگلی ۳۶ گونه آن بومی اند. در جنگل های هیرکان تالش آکاسیا، گلابی هیرکان (خِج) و آکاسیای ابریشمی موجود است در جنگل های تالش پراکندگی انواع درختان ویژه از جمله درخت آهن، بلوط شاه بلوطی برگ، آکاسیای ابریشمی، له له خزر، شمشاد هیرکانی، گردو، انجیر هیرکانی، را می توان مشاهده کرد. از درختان بوته ای می توان از آلوچه، ازگیل، زالزالک، ارجنگ، انار، شمشاد کولخیسی، کوله خاس، دانایا، نام برد که از نمونه های ارزشمند جنگلی بوده و اشکوب پایینی جنگل را پوشانده اند. در رشته کوه های طالش حیواناتی نظیر پلنگ، خرس و مرال خزر زیست می کند. در نواحی دشتی توسکا، یالان قوز، بلوط های شاه بلوطی برگ، درخت آهن (آسون دار) در عین حالی که سودبخش است، به این نوع درخت در نوار جنگلی بالاکوهی کمتر برخورد می شود. در نوار جنگلی ب
الاکوهی شاه بلوط شرقی، افرا و ممرز درختان غالب را تشکیل می دهند. سواحل. سرزمین تالش با بیش از دویست کیلومتر ساحل دریای خزر یکی از مناطق سواحلی شمال ایران و جنوب جمهوری آذربایجان است که در این سواحل مناطق متعددی برای شنا، پره های صید ماهی و پارک های جنگلی ساحلی مثل گیسوم و قروق قرار دارد. رودخانه ها. رودی که قابلیت اشتعال دارد، رود "یانار بولاغ" است که از باکو به لنکران می رسد. مساحت توزیع حوضه آبریز دریای خزر در مناطق مختلف تالش بیش از ۱۲۵۰۰ کیلومتر مربع در سال ۱۳۹۴ می باشد که رودخانه کورا در تالش گشتاسبی بیشترین آبریز دریای خزر را دارد. پارک ها و مناطق حفاظت شده. پارک ملی هیرکان از پارک های ملی جمهوری آذربایجان هست که در منتهی الیه جنوب شرقی این کشور در محدوده کوه های تالش -که بخشی از جغرافیای تالش است است-، شهرستان های لنکران و آستارا قرار گرفته است، این مجموعه از نقاط دست نخورده و بکر طبیعت آذربایجان می باشد، که در ۹ام فوریه سال ۲۰۰۴ میلادی توسط ریاست جمهوری این کشور گشایش یافت. پارک ملی هیرکان برای ثبت در میراث جهانی یونسکو در بخش میراث فرهنگی و طبیعی معرفی شده است. مناطق حفاظت شده تالش ایران نیز عبارتند
از:
آبی آسمانی نوعی رنگ آبی است که مقادیر بسیار کمی از آبی دریایی خالص دارد. این رنگ نباید با نیلی اشتباه شود. در نقاشی، آبی آسمانی با اضافه کردن مقادیری از آبی به رنگ سفید به دست می آید، البته نسبت به مقدار استفاده از رنگ آبی مقادیر متفاوتی به دست خواهد آمد.
آتش سوزی در مدرسه دخترانه روستای شین آباد (از توابع پیرانشهر) یکی از آتش سوزی ها به دلیل نقص تجهیزات گرمایشی در مدارس ایران بود که در روز چهارشنبه، ۱۵ آذر ۱۳۹۱ اتفاق افتاد. در این حادثه ۲۹ دانش آموز دختر دچار سوختگی شدند که دو نفر از آن ها بر اثر شدت جراحات وارده فوت کردند. همچنین انگشتان سه تن از دانش آموزان به دلیل شدت سوختگی و عدم قبول پیوند قطع شد. گزارش ها حاکی از آن است که این حادثه که به جراحت شدید دانش آموزان منجر شد، عوارض روحی و اجتماعی جدی برای حادثه دیدگان، اعضای خانواده آنها و ساکنان روستا ایجاد کرده بود. حادثه. ساعت ۸ صبح روز چهارشنبه، ۱۵ آذر ۱۳۹۱، یک کلاس درس مدرسه ابتدایی روستای شین آباد از توابع شهرستان مرزی پیرانشهر دچار آتش سوزی شد و از ۳۷ نفر دانش آموزان آن ۲۹ نفر دچار سوختگی شدند. حادثه زمانی روی داده که بخاری نفتی این کلاس دچار آتش سوزی شد و تلاش سرایدار مدرسه برای خاموش کردن آن با استفاده از کپسول آتش نشانی مؤثر واقع نشد. سرایدار مدرسه وقتی نتوانست آتش را خاموش کند، اقدام به انتقال بخاری به بیرون از کلاس کرد که در این موقع بخاری منفجر شد و آتش به تمام سطح کلاس سرایت کرد. طبق گزارش سازما
ن آتش نشانی، نشت نفت بخاری، دستپاچگی مدیر مدرسه در کنترل بخاری و افتادن آن، ازدحام دانش آموزان کلاس موقع خروج از کلاس و وجود حصار در پنجره های کلاس علت حادثه ذکر شده است. اقدامات بعد از حادثه. ساعت ۱۱:۵۰ دقیقهٔ صبح روز حادثه، امدادگران سازمان امداد و نجات در جریان آتش سوزی قرار گرفتند و سه تیم امداد به محل حادثه اعزام شد. ۱۵ نفر از مصدومین به بیمارستان ابن سینا تبریز منتقل شدند که از ۷ نفر از آن ها در بخش مراقبت های ویژه (آی سی یو) بستری شدند. بقیه مصدومین در بیمارستان امام خمینی ارومیه تحت درمان قرار گرفتند. سیران یگانه یکی از مصدومین در ۱۹ آذر به علت شدت جراحات وارده از ناحیه ریه فوت کرد. در ۸ دی ۱۳۹۱، ساریا رسول زاده یکی دیگر از مصدومین در اثر آسیب هایی که به دستگاه تنفسی و کلیه هایش وارد آمده بود در بیمارستان ابن سینا تبریز درگذشت. چهل روز پس از این حادثه، پزشکان به دلیل شدت سوختگی و عدم قبول پیوند مجبور به قطع انگشتان سه تن از دانش آموزان این حادثه شدند. واکنش ها. مرتضی رئیسی، معاون وزیر آموزش و پرورش و رئیس سازمان تجهیز و نوسازی مدارس امکانات موجود در کلاس درس را استاندارد توصیف کرد. وی همچنین ذکر کرد:
«کپسول آتش نشانی در پشت کلاس درس بوده و حتی از آن برای خاموش کردن آتش استفاده شده است و تمام مسئولان مدرسه به خصوص سرایدار در خصوص رعایت ایمنی مدارس آموزش های لازم را فرا گرفته اند.» رسول خضری، نماینده پیرانشهر و سردشت در مجلس شورای اسلامی در تذکر شفاهی خود در پایان وقت علنی جلسه مجلس، خواستار پاسخگویی مقام های دولتی و استعفای وزیر آموزش و پرورش شده است. وزیر آموزش و پرورش حمیدرضا حاجی بابایی در گفتگو با خبرنگاران در پاسخ به سؤالی مبنی بر تقاضای برخی نمایندگان مجلس به استعفای وزیر و برکناری مدیرکل آموزش و پرورش آذربایجان غربی گفت: «شما چی؟ شما را برکنار کنیم یا نه اگر به موقع خبر می دادید مواظب مدرسه شین آباد پیرانشهر باشید این اتفاق روی نمی داد.» غرامت. در سال ۱۳۹۱ خانواده دو نفری که بر اثر شدت جراحات و سوختگی فوت کردند دیه دریافت کردند و در سال ۹۲ نیز آنهایی که دوره درمانی شان تمام شد، توانستند دیه دریافت کنند. اما پنج - شش خانواده دیگر که دیه نگرفته بودند در سال ۹۳ بیمه بر اساس قوانین جمهوری اسلامی نصف دیه کامل را به آنها پرداخت کرد! اما رسول خضری گفت: پیشنهاد شد که مابه التفاوت مبلغ دیه توسط دولت به این خ
انواده ها پرداخت شود. همچنین وی افزود رئیس جمهور (حسن روحانی) در نامه ای به وزیر آموزش و پرورش دستور تخصیص اعتبار مناسب برای مستمری مادام العمر این دانش آموزان را داده است.
جیکوب آرمینیوس (اکتبر ۱۰، ۱۵۶۰ – اکتبر ۱۹، ۱۶۰۹) با نام اصلی یاکوب هرمانزون که با نام لاتینی آرمینیوس شناخته می شود از فیلسوفان مسیحی بود. پیروان او بنام آرمینیوسیها شهرت یافتند. زندگی. آرمینیوس در اودواتر استان اوترخت هلند به دنیا آمد و در نوجوانی والدین خود را از دست داد. پدرش هرمن (نام آرمینیوس لاتین شدهٔ Hermanszoon و بمعنی "فرزند هرمن") وفات کرد و زن بیوه اش را با کودکی خردسال تنها گذاشت. مادرش نیز در سال ۱۵۷۵ و در جریان قتل عام اسپانیایی در اودواتر جان خود را از دست داد. پیشوای روحانی تئودور املیوس وی را به فرزند خواندگی پذیرفت و او را به مدرسه اوترخت فرستاد اما او نیز در سال ۱۵۷۴ وفات یافت. سپس رودولف اشنلیوس وی را به ماربورگ فرستاد و وی را قادر ساخت که بتواند در دانشگاه لیدن به مطالعه الهیات بپردازد. وی الهیات را از تئودور دو بز -جانشین کالون و یکی از رهبران معترضان فرانسه- آموخت. در سال ۱۵۸۹ از وی خواسته شد تا از آموزه ژان کالون در مورد «ازپیش برگزیدگی» در برابر حملات «کورنهرت» دفاع کند؛ اما پس از داغ شدن بحث، دریافت که پیرو نگرش کورنهرت شده است. آرمینیوس تا آخر عمر کوتاه خود در سال ۱۶۰۹ مورد تهاجم پ
یروان ژان کالون بود، اما از نظر خود دست برنداشت. نظریات. «عیسی راه نجات را فراهم کرده و هر که به او ایمان آورد نجات پیدا می کند و خدا هم از رستگاری کسانی که نجات پیدا می کنند آگاه است.» مرگ. پس از وفات آرمینیوس در سال ۱۶۰۹، تفکرات او باقی ماند و پیروان او بنام آرمینیوسیها شهرت یافتند گرچه گاهی نیز با نام معترضین شناخته می شدند. پیروان او از هلند فراتر رفتند و در ممالک مختلف به نشر عقاید خود پرداختند؛ گرچه در هلند پرشورتر از سایر ممالک بودند. آرمینیوسی ها همچنان در جدال با کالونی ها بودند تا اینکه در شورای دورت و پس از مناقشات بسیار هنگامی که حزب سیاسی مخالف آرمینیوس به قدرت رسید؛ دستور تشکیل شورایی را داد که مختص هلند نبود و جنبه فراملی داشت. در این شورا معترضین محکوم شدند و آراء ایشان مردود اعلام شد و از این شورا به بعد کم کم روبه فراموشی رفتند.
مین جنوبی () یکی از زیرگروه های چینی مین است که عمدتاً در جزیره تایوان و جنوب فوجیان و شرق گوانگدونگ و هاینان و جنوب چجیانگ صحبت می شود. حدود ۵۰ میلیون این زبان را صحبت می کنند. این زبان ها گاه به عنوان هاکین-تایوانی که بزرگترین زیرگروه آن است نیز شناخته می شوند.