Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فهرست اسماء مصنفی الشیعه معروف به رجال نجاشی معروفترین کتاب فهرست و رجالی شیعه است که مؤلف آن احمد بن علی نجاشی، از علمای امامی مذهب قرن چهارم و اوایل قرن پنجم هجری می باشد. مشخصات. کتاب "فهرست نجاشی" از یک دیباچه (مقدمه) و دو بخش کلی تشکیل شده است. بخش اول که کوتاه است طبقه نخست مولفان شیعی و آثار آنان، که شش تن بیشتر نبوده و همگی از اصحاب یا معاصران علی به شمار می روند، را در بر می گیرد. در بخش دوم مانند رجال طوسی، نام نویسندگان شیعی یا نویسندگانی که در کتب شان روایات امامان شیعه آمده و آثار آنان به ترتیب حروف و ذکر سلسله سند روایت کتاب ذکر شده است. البته ترتیب الفبایی در هر باب تنها در حرف اول اعمال شده و برای مابقی حروف کلمات رعایت نشده است. جدای از این تقسیم بندی کلی، این کتاب در نسخه های اساس متن چاپی به دو جزء تقسیم شده است: جزء نخست با «باب الظاء» پایان می یابد و جزء دوم با «باب العین» آغاز می شود. دلیل این تقسیم بندی حروف مشخص نیست چرا که بدون آن در مفاهیم و سیر مطالب کتاب مشکلی ایجاد نمی شود. به همین دلیل این احتمال وجود دارد، که این تقسیم بندی اصیل نباشد. عنوان کتاب. لازم است ذکر شود که عنوان کتاب
جای بحث دارد. خود مؤلف در مقدمه کتاب هیچ اشاره ای به نام کتاب ندارد اما در آغاز جزء دوم کتاب یعنی قبل از شروع «باب العین» در متن، توسط خود نویسنده عنوان "کتاب فهرست اسماء مصنفی الشیعه" و ما ادرکناه من مصنفاتهم و ذکر طرف من کناهم و القابهم و منازلهم و انسابهم و ما قیل فی کل رجل منهم من مدح او ذم" آمده است. نام " "فهرست" " یکی دو قرن پس از مرگ نجاشی، به نادرست به "رجال" شهرت یافت. به نظر می رسد تصریح خود نجاشی در مقدمه و دیباچه به "رجال"، عنوان آغاز جزء دوم و تدوین فهرست به ترتیب الفبایی نام مولفان و مصنفان شیعه به جای ترتیب موضوعی کتب و نیز کاربرد تعابیر رجالی در مدح و ذم راویان، در شهرت این عنوان برای کتاب مؤثر بوده است. سال نگارش و چاپهای مختلف کتاب. از اشاره نویسنده در مقدمه بدست می آید که شروع نگارش کتاب در زمان حیات سید مرتضی بوده و تدوین آن بیست سال طول کشیده است. به عبارتی دیگر قبل از سال ۴۱۹ شروع و تا پس از ۴۳۶هـ. ق ادامه داشته است. فهرست تاکنون چند بار به چاپ رسیده است. در متن ویراسته آیت الله سید موسی شبیری زنجانی، ایشان ادعا کرده کتاب نجاشی را بر اساس چهارده مخطوط معتبر و قابل اعتماد تصحیح کرده اما
این نسخه ها را معرفی نکرده و از قدمت، میزان صحت و اعتبار آنها ننوشته است. وی مطلبی در احوالات نجاشی ندارد. انگیزه تالیف. نجاشی در دیباچه و مقدمه کتابش به انگیزه و هدفش از این تألیف که انگیزه ای مذهبی بوده، اشاره کرده است. اولین انگیزه و سبب تألیف آن بوده که زمانی که سید شریف (سید مرتضی) به او می گوید که مخالفان شیعه به دلیل ناآگاهی شیعه را به دلیل نداشتن پیشینه ای از دانشمندان، علما و آثار مکتوب سرزنش می کنند، نجاشی برای پاسخ به ادعای مخالفان و آگاهانیدن آنها، دست به جمع آوری و تدوین نام علمای شیعه و آثار آن ها می زند البته او به این مطلب که قبل از وی سابقه فهرست نگاری آثار علمای شیعه وجود داشته اشاره کرده است اما آن ها را به دلیل در برنداشتن نام همه کتابهای شیعه ناقص و ناکافی دانسته است. همین امر انگیزه دیگر وی برای تألیف این کتاب، که نسبت به فهرستهای قبلی جامع تر است، می شود البته او خود نیز بابت این که چنانچه نام کتابی را در فهرستش از قلم انداخته باشد، عذر می طلبد. معرفی متن و محتوا. نویسنده در این فهرست جمعاً ۱۲۶۹ نفر از مصنفان شیعه یا کسانی که برای شیعه کتاب نگاشته اند – که در فاصله قرن دوم تا پنجم هجری
می زیسته اند و بسیاری از آنان در طبقه راویان ائمه قرار داشته اند، را معرفی کرده است. گفته شده نجاشی بالغ بر ۴۰۰۰ کتاب در فهرست معرفی کرده است. از آنجا که موضوع فهرست احمد بن علی نجاشی مولفان شیعی است و گرایش عقیدتی مولفان معمولاً در آثار دینی و مذهبی (فقهی، حدیثی و کلامی) آن ها نمود می یابد، تقریباً کتب نام برده شده در این فهرست نیز همین گونه آثار را شامل می شود و چون نحوه تنظیم این فهرست براساس نام مؤلف است و نه موضوعات کتب، بنابراین طبیعی است که در ذیل نام هر مؤلف، به غیر از آثار دینی و مذهبی، دیگر آثار وی نیز ذکر گردد. به همین دلیل در این میان، آثاری با موضوعات تاریخی دیده می شود نظیر تاریخ انبیاء، ایام العرب و انساب، سیره و مغازی، تک نگاری، تاریخ عمومی، حروب، فتن و مقاتل، جغرافیای تاریخی، تاریخ نگاری محلی، فتوح و خراج، تاریخ نگاری ادبی و فرق و مذاهب. شرح بر رجال نجاشی. تهذیب المقال فی تنقیح کتاب الرجال از تألیفات سید محمد علی موحد ابطحی بوده که جلد اول و دوم آن در نجف در سال ۱۳۸۹ قمری به چاپ رسیده است). تقدم زمان تألیف و چاپ دو جلد اول بر کتاب معجم رجال الحدیث آیه الله خوئی نکته مهمی دارد. پنج جلد از این
مجموعه ده جلدی چاپ و منتشر شده است. حاشیه هایی بر کتاب رجال نجاشی نگاشته شده اند:حاشیه محمّد بن حسین حارثی عاملی (شیخ بهایی)، حاشیه امیر نجم الدین، حاشیه عنایة اللّه قهپایی، حاشیه احمد بن صالح بحرانی قطیفی، حاشیه ابو الفضل نوری تهرانی کلانتری، حاشیه سید حسین طباطبایی بروجردی. حاشیه محمود دریاب نجفی.
وزارت زراعت، آبیاری و مالداری یکی از وزارتخانه های دولت امارت اسلامی افغانستان می باشد. این وزارتخانه به امور مربوط به زراعت افغانستان که منبع معیشت ۸۰ درصد نفوس این کشور است، می پردازد. این وزارتخانه پروژه ها و فعالیت هایی در زمینهٔ کشاورزی، به منظور حمایت از دهقانان، مدیریت منابع طبیعی، و تقویت اقتصاد زراعتی راه اندازی می کند. این برنامه ها شامل برنامه های ترویج و معرفی کشت های دارای ارزش اقتصادی برتر، تقویت محصولات سنتی، معرفی و نشر فناوری های زراعت بر اراضی خشک (dry-land farming)، برنامه های تقویت کوپراتیف ها، اقتصاد زراعتی، و صادرات با فراهم آوری قرضه، برنامه اجاره دهی زمین و برنامه های دیگر می باشد. پیشینه. در سال ۱۲۹۷ بعد از حصول استقلال، زمانی که مردم افغانستان بیشتر به احتیاجات داخلی روبرو بودند دولت هم در بخش های مختلف انکشاف اقتصادی در کشور متوجه گردید. برای اداره و تنظیم کلیه امور اجتماعی و مدنی اساسات لازم زندگی را پی ریزی کرد. برای برآورده ساختن نیازهای اقتصادی افغانستان و رفع وضعیت خمود و جمود اداری کشور به یک سلسله اقدامات مقدماتی دست زد. تشکیلات زراعت، صنعت و کارهای عمرانی در سال ۱۲۹۸ در اوای
ل سلطنت امیر امان الله خان بنام «نظارت های دولتی» روی کارآمد. از جمله نظارت تجارت که در تشکیلات آن مدیریت زراعت نیز گنجانیده شده بود، درسال ۱۳۰۲ به وزارت تجارت ارتقا یافته و در جمله ی دیگر وزارت خانه ها شامل گردید. انکشاف زراعت، پس از سال ۱۲۹۷ خورشیدی در افغانستان با یک نظر گذرا به وضعیت زراعت در گذشته ها، هویداست که با مسلط بودن روزگار بد اقتصادی و وضع نامیمون غذایی، در شهرهای بزرگ، ولسوالی ها و روستا ها مردم از نداشتن یک برنامه ی ملی زراعتی رنج می بردند. هرچند در گذشته ها به اثر تلاش بعضی از پادشاهان، وزرای با تدبیر و مردم، گاهی اقداماتی در اعمار بندها، کاریزها و ایجاد و تمدید شبکه های آبیاری و احداث باغ ها صورت گرفته بود. در دوره امیر حبیب الله خان یک سلسله اقدامات مبنی بر انکشاف و تقویت زراعت به عمل آمده بود که در بخش انکشاف زراعت، از زمان امیر امان الله خان و بعد از آن تداوم یافت. اقداماتی که در ظرف ۱۹سال، از سال ۱۲۹۷- ۱۳۱۶ از سوی وزارت تجارت در عرصه زراعت، احداث جنگل ها، حفر نهرها، تاسیس بندها، غرس درختان، احداث انهار، حفاظت جنگل ها، تشکیل فارم های تجربوی زراعتی، قوریه ها وغیره به عمل آمده به طور ذیل خل
اصه می شود. احداث بندها و حفر انهار از سال ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۹ برای انکشاف زراعت کشور و افزایش حاصلات آن به منظور تکافوی مصارف داخلی و انکشاف صادرات، در بخش حفر نهرها و احداث بندها اقدامات و تشبثاتی صورت گرفته بود. بگونه ی مثال: با ساختن بند غازی در ساحه بت خاک تا بخشی از زمین های خشک این ولسوالی را تحت پوشش در آورد. هم چنان بذل مساعی در ساختن نهر سراج مشرقی که کار آن در دوره سلطنت امیر حبیب الله خان در سال ۱۲۹۰هـ.ش آغاز گردیده بود، تا سال ۱۳۰۲ به تاخیر افتاد. در سال ۱۳۰۳ از بودجه دولت یک مقدار پول کافی برای تکمیل نهر مذکور منظور شد و کار آن شروع گردید که تا اخیر سلطنت امانیه پیشرفت خوبی نیز در کار تعمیر آن حاصل شد. سرانجام کار آن در سال ۱۳۱۳ تکمیل شد. اولین ریاست مستقل زراعت. طوری که گفته شد، امور زراعت و تشکیلات این سکتور طرف توجه جدی حکومت وقت قرار گرفت. با درنظرداشت اهمیت و ضرورت این عرصه، به خصوص تزیید در حجم کار آن، بخش زراعت در سال ۱۳۱۶ از وزارت تجارت مجزا شده برای آن یک ریاست مستقل تشکیل گردید. در نتیجه ساحه فعالیت آن نیز توسعه یافت. برای اصلاح اراضی بایر، سرسبز ساختن کشور، اصلاح و تکثیر جنس های بهتر حیوانات
اقدامات بیشتری به عمل آمد. در همین سال ریاست مستقل زراعت در ولایت قطغن (ولایات شمال شرقی کشور) گندم، جواری، ماش و برنج و اقسام مختلف سبزیجات، بعد از تحقیق و تجربه و تکثیر ترویج داده شد. در قسمت زرع پنبه و ترویج بهترین انواع پنبه دانه و تشویق اهالی برای بذر لبلبو اقدامات لازم به عمل آمد. تلاش برای بهتر ساختن امور زراعتی و مالداری و باغداری اوج گرفت و زمینه برای فعالیت و کار مردم مساعد شد. در هر منطقه مردم برای باغداری، مرغداری، مالداری، کشت نباتات مختلف مبادرت ورزیدند. زمین های جبه زار و نی زار در اثر مساعی مشترک حکومت و مردم مبدل به زمین های زراعتی مبدل شد. کشت لبلبو و زرع پنبه دانه اصلاح شد. روی این هدف که در آینده ضرورت کارخانه قندسازی را که بعدتر در ولایت قطغن (ساحه بغلان) ایجاد می گردید و فابریکات تازه تاسیس نساجی پلخمری که ضرورت سرتاسری مردم بود رفع سازد، توسعه داده شد. ایجاد وزارت زراعت در سال ۱۳۲۷ هـ .ش درسال ۱۳۲۷ ریاست مستقل زراعت به وزارت زراعت ارتقا کرد و تشکیلات وزارت در مرکز و ولایات نظربه ضرورت وسعت پیدا کرد. در ولایات بزرگ و حکومت های اعلی فارم های زراعتی تاسیس شد تا در تربیه و تکثیر انواع مختل
ف نباتات، تربیه شکل های خوب، حیوانات بهتر و مرغ های خانگی بپردازند و با ماشین های قلبه وغیره فعالیت کنند. هم چنان تخم های اصلاح شده و دیگر خدمات بهتر به دهاقین عرضه گردید. درسال های ۱۳۳۳ در بعضی ولایات به احداث جنگل های مصنوعی اقدام گردید و شعبه مجادله علیه ملخ ایجاد گردید. این مدیریت فعالیت های موثری در لایت فراه، نیمروز و بلخ انجام داد. درسال ۱۳۲۸شرکت پیله وری بغلان تاسیس و ۱۶ شاگرد تحت آموزش متخصصین جاپانی و بعدا متخصصین چینایی قرارگرفتند. بخش پیله وری رشد سریع نمود باشندگان ولایات هرات، تخار، مزار شریف و حتی در بسیاری از روستا ها و قریه جات اطراف ولایت کابل نیز به مسلک پیله وری مشغول شدند. تغییر نام وزارت زراعت به وزارت زراعت و آبیاری در سال ۱۳۳۹ تشکیل دستگاه سروی آب و خاک در تشکیل وزارت زراعت گنجانیده شد و نام ریاست زراعت به وزارت زراعت و آبیاری تغییر کرد. در تطبیق پلان اول و دوم ضرورت احساس شد که رشد سریع زراعت بدون آبیاری ناممکن است، بنابرین پروژه های آبیاری در مرکز توجه دولت قرار گرفته و به آن افزوده شد. بعد از سال ۱۳۲۴ که بنای بند کجکی و پروژه هلمند گذاشته شد، برای بار اول پس از سال های ۱۳۴۰ یک هیات
انجینیری آبیاری برای بازدید از جریان کار جوی نو انجیل و سروی نهرگلوی اشتر به ولایت هرات اعزام شد. پس از مدت کوتاهی سروی و نقشه برداری گلوی اشتر تکمیل و کار ساختمانی آن مدنظر گرفته شد. دو بند تقسیم آب در دره فراه که قبلاً مطالعه و دیزاین آن تکمیل گردیده بود، توسط هیات انجینیری ساختمانی تحت کار گرفته شده و کار ساختمان آن تکمیل گردید. اعمار بند تقسیم آب آلتی بولک در نتیجه درخواست و تقاضای مردم ولایت فاریاب سروی، نقش برداری و دیزاین گردیده و کار ساختمان آن شروع شد. سربند پر چاوه طرف چپ دریای آمو در پروژه شهروان که بیش از ۲۰۰ هزار جریب زمین را آبیاری می نماید سروی و دیزاین شده و به صورت پخته اعمار گردید. بند پروژه آب گردان پروژه کیله گی ولایت بغلان بالای دریای کندز، پخته کاری یک حصه کانال عمومی، پرکاری و کار پروسس بند خاکی آن تکمیل گردید. جوی های فرعی و پخته کاری دهنه های شهر خواجه در ولایت کاپیسا که علاوه بر زمین های موجوده ساحه ۶۰۰ جریب زمین جدید را تحت آبیاری در آورد، تکمیل و به بهره برداری سپرده شد.
لیلا، نام ۳ قله در منطقه قراقروم پاکستان است. لیلا در زبان محلی عزیز و محبوب معنا می دهد. لیلا پیک (دره هاراموش). مرتفع ترین قله لیلاپیک در جنوب غربی یخچال چوگولونگما و جنوب کوه هاراموش قرار دارد و گروه های که برای صعود قله اسپانتیک وارد منطقه می شوند به راحتی آن را مشاهده می نمایند. ارتفاع این قله ۶۹۸۶ متر بوده و صعود آن کمی فنی و دشوار است. نخستین صعود این کوه در سال ۱۹۷۹ توسط هیکایریو از آلپاین کلاب ژاپن صورت گرفت. لیلا پیک (دره روپال). کوتاهترین قله لیلا نیز در شمال دره روپال و در غربیترین نقطه رشته کوه هیمالیا در کنار نانگاپاربات قرار دارد. ارتفاع قله ۵۹۷۱ متر بوده و صعود آن بسیار دلپذیر می باشد. لیلا پیک (دره هوشی). اما سومین قله لیلا پیک در دره هوشی، در شرق یخچال گندوگرولا و غرب دره چوگولیزا در رشته کوه قراقروم و ایالت بالتیستان پاکستان واقع شده. این قله لیلا دقیقاً از محل طلاقی گندوگرولا و از کونکوردیها و یخچال کی۲ قابل مشاهده است. این قله ۶۰۹۶ متر ارتفاع داشته، شکل نیزه مانندش آن را به عنوان یکی از زیباترین قلل دنیا معرفی نموده است. از اینرو بیش از دو قله قبل مورد توجه قرار می گیرد. جبهه شمال غربی ای
ن کوه ۶۰۹۶ متری با بیش از ۱۵۰۰ متر طول دارای شیبی حدود ۴۵ درجه می باشد. در مورد ارتفاع این کوه نظر واحدی وجود ندارد. در برخی منابع آن را ۶۲۰۰ متر و در منابع دیگر ۶۶۱۴ متر ذکر نموده اند. در نقشه های کوه نوردی ژاپنی ها که در سال ۲۰۰۳ توسط تسونئو میاموری چاپ شد، ارتفاع این کوه ۶۰۹۶ متر بیان شده. همچون اکثر قلل قراقروم که در دهه های ۸۰ و نود به شکل غیرقانونی و بدون در اختیار داشتن اجازه صعود فتح می شدند، لیلا پیک نیز دارای چنین سرنوشتی بود. نخستین صعود کوه توسط ۴ کوه نورد بریتانیایی از جمله سیمون یاتیز، و مارک میلر از جبهه غربی و از طریق یخ گندوگرو صورت گرفت. در اوایل دهه نود آلمانی ها از همان مسیر تیم بریتانیایی قله را صعود نمودند. آن ها را در این صعود گروهی سوئیسی همراهی می کردند. این صعود در تابستان ۱۹۹۳ صورت گرفت، این صعود نیز به شکل غیرقانونی انجام شد. اما تا سال ۱۹۹۷ هیچ صعودی به شکل رسمی به ثبت نرسید تا اینکه در این سال تیمی ایتالیایی متشکل از فابیو ایاچینی، پائولو کاوگنتو قله را صعود کردند و در پی آن ها روز بعد سه ایتالیایی دیگر موفق به صعود قله شدند. ایتالیائیها در مسیر با کپسول گازی روبرو شدند که نام ۴
کوه نورد بریتانیایی که حدود ۱۰ سال قبل قله را فتح کرده بودند بر روی آن حک شده بود. مسیر ایتالیائیها کمی دشوارتر از مسیرهای قبل و از غرب یال شمالی صورت گرفت. تا این سال تمامی صعودهای لیلا پیک به شکل آلپی صورت گرفته بود. البته صعود یکروزه قله از کمپ اصلی پیشرفته در شرق یخچال گندوگرو امکان پذیر به نظر می رسید. گرچه مسیر صعود بالغ بر ۱۵۰۰ متر ارتفاع می باشد اما اغلب صعودها به شکل یکروزه صورت گرفته و تیمها پس از صعود قله با یک در کمپ ۵۰۰۰ متر روز دوم به کمپ اصلی بازگشتند. برای هم هوایی مناسب جهت صعود لیلا پیک نیز می توان به قله ۵۶۵۰ متری گندوگرو صعود نمود. فرود با اسکی. در تابستان سال ۲۰۰۵ نخستین تلاش برای فرود با اسکی از این کوه توسط فردریک اریکسون و یورگن آموت کوه نورد - اسکی بازان اسکاندیناوی صورت گرفت. اگرچه آن دو نتوانستند قله را صعود نمایند اما مسیر شمال غربی کوه را اسکی کردند. آن ها لیلا پیک را بهت آورترین کوهی توصیف نمودند که تا آن زمان با آن برخورد کرده بودند و معتقد بودند، قله کوه شبیه نک سوزنی است که رو به آسمان قرار گرفته. فردریک و یورگن در ۱۸ جون ۲۰۰۵ به کمپ اصلی در ارتفاع ۴۱۵۰ متری رسیدند. این دو کمپ
۱ خود را در ارتفاع ۵۰۰۰ متری و در تاریخ ۲۲ جون برپا کردند سپس در ساعت ۲:۳۰ بامداد روز بعد کمپ ۵۰۰۰ متر را به سمت قله ترک کردند و پس از ۷ ساعت به ۱۰۰ متری این سوزن عظیم رسیدند. آن ها ادامه مسیر را بیش از حد یخ زده و پر شیب یافتند که این شرایط برای اسکی کردن مناسب به نظر نمی رسید؛ لذا تصمیم گرفتند از همان نقطه با اسکی به پائین بازگردند. بدین شکل از ارتفاع ۶۰۰۰ متری تا پای یخچال گندوگرولا را اسکی کردند. اما هرسه قلل لیلا پیک تاکنون توسط گروه ها و کوه نوردان مختلف صعود شده اند؛ ولی شاید صعود این سه قله توسط یک نفر بتواند انگیزه ای برای تلاش بیشتر بر روی آن ها باشد.
کلبی ماری کلِی (زادهٔ ۲۸ می۱۹۸۵) خواننده، ترانه سرا و گیتاریست سبک پاپ اهل آمریکا است. او خودش را با آلبوم کوکو در سال ۲۰۰۷ میلادی معرفی کرد، که شامل تک آهنگ های "Bubbly"، "Realize" و "The Little Things" بود. در سال ۲۰۰۸ میلادی، او کاری را با نام "Lucky" به صورت دو نفره با جیسون مراز ضبط کرد که موفق به کسب جایزه گرمی شد. کایلات دومین آلبوم خود را به نام Breakthrough در اوت ۲۰۰۹ منتشر کرد. این آلبوم وی نامزد بخش بهترین آلبوم صوتی جایزه گرمی شد. او همچنین بخشی از گروهی بود که برنده بهترین آلبوم سال برای خواننده های پس زمینه و نوشتن بر روی آهنگ بی باک تیلور سویفت شد. او تا کنون بالای ۶ میلیون نسخه از آلبوم خود را در سرتاسر جهان و بیش از ۱۰ میلیون تک آهنگ را فروخته است. فعالیت های شغلی. اولین تک آهنگ او به نام "Bubbly" در مقام #۵ لیست Hot 100 و #۲ لیست Pop 100 بیلبورد (مجله) قرار گرفت. جوایز. جایزه گرمی سالانه توسط آکادمی ملی علوم و هنرهای ضبط به دستاوردهای برجسته در تولید موسیقی تعلق می گیرد. کلِی تا به دو جایزه از پنج نامزدی را، از جمله جایزه گرمی برای بهترین آلبوم سال (به عنوان هنرمند برجسته)، به دست آورده است
. پیوند به بیرون. http://www.colbiecaillat.com/
تونله ساپ به معنای «دریاچهٔ بزرگ»، بزرگترین دریاچهٔ آب شیرین منطقهٔ جنوب شرقی آسیاست که در مرکز کامبوج قرار دارد. این دریاچه در گودالی درجلگه کامبوج واقع شده و توسط رودها و نهرهای بسیاری تغذیه می شود. رود تونله ساب به طول ۱۱۰ کیلومتر در جنوب دریاچه سرچشمه گرفته و با عبور از جلگهٔ ویل پوک در نزدیکی پنوم پن به رود مکونگ می پیوندد. در فاصلهٔ ماه های ژوئن تا نوامبر و حاکم بودن رژیم موسمی که پرآبی رود مکونگ را باعث می شود، این رودخانه جریان جنوب شرقی رود تونله ساپ را پس می زند که در نتیجه، به افزایش مساحت دریاچهٔ تونله ساپ از ۲٬۷۰۰ کیلومتر مربع به حدوداً ۱۰٬۳۶۰ کیلومتر مربع می انجامد. همچنین ژرفای دریاچه نیز بدین ترتیب افزایش یافته و از ۰٬۹ تا ۳ متر به ۹ تا ۱۴ متر افزایش عمق می یابد. پهنای دریاچه در فصول خشک ۳۵ کیلومتر است اما در فصول بارانی این اندازه به ۱۰۵ کیلومتر می رسد. هنگامی که سطح آب دریاچهٔ تونله ساپ پایین است این دریاچه تقریباً به یک باتلاق پوشیده از نی تبدیل می شود. این دریاچه بزرگترین دریاچهٔ آب شیرین در جنوب شرقی آسیاست و در آن صنعت پرورش و صید ماهی کپور رواج دارد. دهکده های ماهی گیری شناور بسیاری بر
روی این دریاچه ساخته شده اند که عمدتاً ویتنامی تبارها در آن ها سکونت دارند. یونسکو در سال ۱۹۹۷ دریاچهٔ تونله ساپ را به عنوان یکی از ذخایر زیست کره معرفی نمود.
تئاتر هنری مسکو در سال ۱۸۹۶ به ابتکار کنستانتین استانیسلاوسکی و ولادیمیر نمیروویج دانچنکو شروع به فعالیت کرد. اولین اثر نمایشی در این تئاتر نمایشنامه مرغ دریایی نوشته آنتوان چخوف بود. این اثر بعد از یک اجرای ناموفق در سن پطرزبورگ باعث گردید که چخوف قسم بخورد که تا آخر عمر نمایشنامه ننویسد. اما با پیشنهاد ولادیمیر نمیروویج دانچنکو این نمایشنامه به کارگردانی کنستانتین استانیسلاوسکی در تئاتر هنری مسکو اجرا شد و نویسنده را به وجد آورد و چخوف سه نمایشنامه معروف خود دایی وانیا، سه خواهر و باغ آلبالو را برای اجرا در این تئاتر نوشت. دعوت از وسولد مایرهولد. در سال ۱۹۰۴ که کنستانتین استانیسلاوسکی احساس می کرد تئاتر واقع گرا بیش از پیش گرفتار آمده از وسولد مایرهولد دعوت کرد تا کارگاهی آموزشی در تئاتر هنری مسکو دایر کند که با استقبال وی روبرو شد. افراد دیگری مانند گوردن کریگ در این تئاتر تجربیاتی کسب نمودند.
خشایار دیهیمی (زادهٔ ۲۰ آبان ۱۳۳۴ تبریز) مترجم و ویراستار ادبی و فلسفی است. او چندین اثر را در فلسفه سیاسی، فلسفه زندگی، و ادبیات بلوک شرق به فارسی ترجمه کرده، که منتشر شده اند. او هم چنین، سرپرست ترجمه چند مجموعه کتاب از جمله نسل قلم، تجربه و هنر زندگی، و ن ام آوران ف ره ن گ بوده است. در سی و پنج سال فعالیت فرهنگی این مترجم و ویراستار، نزدیک به صد و بیست ترجمه و صد ویراستاری منتشر شده است. افزون بر ترجمه و ویراستاری، تدریس فلسفه سیاسی، روزنامه نگاری و هم کاری همیشگی با نشریه ها و مجله ها از دیگر فعالیت های اوست. عضویت در کانون نویسندگان ایران، فعالیت های مدنی و اجتماعی هم بخشی دیگر از تلاش های اوست. در چهارمین جشن ملی مترجمان، مخاطبان فلسفه و ادبیات، او را مترجم محبوب خود معرفی کردند. زندگی. خشایار دیهیمی ۲۰ آبان ۱۳۳۴ در تبریز زاده شد. نصرالله دیهیمی، پدر او، دانش آموخته تعلیم و تربیت و استاد دانشگاه و مترجم بود. برادر این مترجم، ایرج دیهیمی پزشک است. دختر او نازنین دیهیمی مترجم و ویراستار بود. رؤیا رضوانی، همسرش، نیز مترجم است. کودکی و نوجوانی. او نخستین سال های زندگی اش و بخشی از تحصیلات ابتدایی را در تبری
ز گذراند، در آغاز نوجوانی، با خانواده به تهران مهاجرت کرد و در تهران پارس در پایتخت ساکن شدند. خواندن را پیش از مدرسه آموخت. او درباره این گفته بود: «از ۱۰سالگی یک کتاب خوان حرفه ای بودم، یعنی بدون اغراق باید روزی یک کتاب را می خواندم. خوش بختانه از ادبیات شروع کردم.» جوانی. او به واسطه آشنایی و معاشرت با غلام حسین ساعدی، در دهه پنجاه با محافل ادبی و روشن فکری، نویسندگان و مترجم ها در کانون نویسندگان ایران و فضاهای دیگر ارتباط می یابد. ۱۳۵۶ از دانشگاه تبریز در مهندسی شیمی فارغ التحصیل می شود. در نخستین سال های جوانی، ۱۳۵۲-۱۳۶۱، درملکان، به معلمی می پردازد. ۱۳۶۱ او به دلائل سیاسی بازداشت و دو سال در زندان تبریز حبس می شود. پس از زندان، به کار در یک کارخانه لاستیک سازی روی می آورد. دربارهٔ آن تجربه گفته است: «چون شیمی خوانده بودم با گرایش پلیمر، در یک کارخانه لاستیک سازی مشغول کار شدم و یک سال آنجا کار کردم. بعد دیدم نمی توانم و اگر این طور پیش بروم، قطعاً می میرم. کارش سخت نبود، اما عشق من نبود. گرچه آنجا هم ۱۰ کتاب راجع به صنعت لاستیک درآوردم و بعد هم دائرةالمعارف صنعت لاستیک را ترجمه و تألیف کردم که البته دو
ستان محبت فرمودند و به اسم خودشان چاپ کردند و از قضای روزگار جایزه بهترین کتاب را هم گرفت!» دیهیمی پس ازآن که از زندان تبریز آزاد شد، در انتشارات انقلاب اسلامی، فرانکلین سابق به کار می پردازد. او، ۱۳۶۵ مسؤول ویرایش تاریخ تمدن ویل دورانت می شود. او در روایت آن کار گفته است: «به عنوان نمونه خوان به انتشارات فرانکلین رفتم. آنجا تاریخ تمدن را ویرایش کردم که از بزرگ ترین بخت های من بود چرا که موقع نمونه خوانی متوجه شدم، جاافتادگی و غلط بسیاری دارد و ترجمه نامفهوم است. با کلی مکافات متقاعدشان کردم که آن را دوباره از نو ویرایش کنم؛ و این کار دانش و بینش مرا خیلی بالا برد. با اینکه به لحاظ مادی من واقعاً به فلاکت افتادم، چون ماهی سه هزار تومان حقوق می گرفتم و باید هر دو ماه یک بار یک جلد را سطر به سطر مقابله می کردم و می نوشتم. بعد هم خودم شروع به ترجمه کردم.» نخستین ترجمه. او از کودکی کتاب خوان بار می آید و انگلیسی را با پشت کار در خانه از پدرش می آموزد. هم چنین از عبدالله توکل مترجم پیش کسوت کمک می گیرد؛ او درباره این می گوید: «استاد اصلی من در یادگیری فوت و فن ترجمه، عبدالله توکل بود. توکل تقریباً مثل پدر من بود.
خانه یکی بودیم و من از بچگی او را می شناختم. در آموزش و پرورش، مدیرکل روابط بین الملل بود. پدر من هم آموزش و پرورشی بود با هم همکار بودند، او اوقات فراغتش می نشست و ترجمه می کرد. خیلی آدم دوست داشتنی بود. با همان بیان ترکی شیرینش می گفت ببین بدبختی ما این است که ۹۹ درصد مترجمان ما تعداد کتاب هایی که ترجمه کردند، مساوی تعداد کتاب هایی است که خوانده اند؛ و حتی گاهی بیشتر از کتاب هایی است که خواندند، چون بعضی از ترجمه ها را یک بار قبل از دست به ترجمه بردن نخواندند. پس اگر می خواهی اجازه من را برای ورود به کار ترجمه داشته باشی، باید به ازای پنجاه کتابی که می خوانی یک کتاب ترجمه کن. من تا امروز به این نصیحت عمل کردم. دیهیمی دربارهٔ روی آوردن به ترجمه به روزنامه شرق گفته: من هم چون از مطالعه خیلی لذت می بردم، خواستم این لذت را با دیگران تقسیم کنم. درست مثل آدمی که یک گل سرخ در باغچه می بیند، خیلی دلش می خواهد یک نفر را پیدا کند و بگوید این گل را نگاه کن چقدر قشنگ است و لذتش بیشتر می شود. در ضمن نظام مند و مسئله محور مطالعه می کردم، یعنی دایم در ذهنم سؤال وجود داشت و باید به این سوالات جواب می دادم، هر کتابی من را ب
ه کتاب دیگری می رساند و آن کتاب به رشته دیگر و همین طور ادامه داشت، در کارم هم طبیعتاً همین را دنبال کردم، یعنی فکر کردم در این مملکت مطمئناً تنها آدمی نیستم که این سؤال ها را دارم.» نخستین ترجمه او به فارسی، یادداشت های یک دیوانه و هفت قصه دیگر از نیکلای گوگول، ۱۳۶۳ در نشر هاشمی منتشر می شود. او دربارهٔ این ترجمه می گوید: «برای دلخوشی خودم این ترجمه را انجام دادم و از نشان دادن آن به عبدالله توکل هراس داشتم. تا اینکه توکل ترجمه را دید و آن را پسندید و مرا تشویق کرد آن را چاپ کنم. ایشان کتاب را داد به رضا براهنی، براهنی شاگرد پدرم بود، با ایشان هم رفت وآمد داشتیم. آن موقع مشاور انتشارات هاشمی بود. این طور شد که کتاب را دادیم به رضا براهنی و آنجا چاپ شد.» این اثر تاکنون بیش از بیست بار تجدید چاپ شده است. روزنامه نگاری و همکاری با نشریات. نخستین فعالیت های نوشتاری و فرهنگی او، اواخر دهه پنجاه رقم می خورد. او ۱۳۵۸ با نشریه «جنبش» علی اصغر حاج سیدجوادی همکاری کرد. اواخر دهه شصت در بنیان گذاری و انتشار نگاه نو با محمدتقی بانکی و علی میرزایی همکاری کرد و "دبیر شورای نویسندگان" آن شد. به دنبال فشار نهادهای امنیتی پس
از ۵ شماره از دبیری شورای نویسندگان کنار رفت، ولی با نوشتن و ترجمه کردن به همکاری با "نگاهِ نو" ادامه داد. او هم چنین دربارهٔ همکاری اش با نگاه نو گفته بود: «جناب بانکی و میرزایی به من پیشنهاد کردند تا کمک کنم و مجله نگاه نو دربیاید. درآوردن نگاه نو، کار تمام وقتم شد. در مجله نگاه نو، یک بخش ادبیات داشتیم که در هر شماره اختصاص به معرفی یک نویسنده داشت. فکر نسل قلم در آنجا پایه ریزی شد. ما با استفاده از مجموعه دایرةالمعارف اسکریتر هر شماره ۲۰ تا ۵۰ صفحه را به معرفی یک نویسنده اختصاص می دادیم و مقاله های آن مجموعه را ترجمه می کردیم. بعد بنابه دلایلی که نمی شود توضیح داده کار من در نگاه نو متوقف شد و من بیکار شدم. فکر کردم که می شود همان کاری را که در بخش ادبی نگاه نو انجام می دادیم به صورت مستقل و در قالب کتاب ادامه دهم. که بعداً به مجموعه نسل قلم تبدیل شد.» او در دهه هفتاد و روی کارآمدن دولت اصلاحات، با نشریه های دوم خردادی به عنوان نویسنده سرمقاله یا تحلیل گر و فعال اجتماعی و روشنفکری، یا ترجمه و نگارش مقاله و حضور در گفت وگوها و میزگردها، همکاری همیشگی داشت. گزیده ای از آن مقاله ها در "این ابرها خواهند باری
د" منتشر شده است. او همچنین، مشاور ارشد دوره دوم شهروند امروز و سردبیر ویژه نامه جنگ و صلح مهرنامه بوده است. دیدگاه ها. خشایار دیهیمی دیدگاه هایش را در حوزه های اجتماعی، مدنی، حقوق و اخلاق شهروندی، همچنین ادبیات و ترجمه، در قالب مقاله ، گفت وگو و میزگرد تبیین کرده است. کتاب شناسی. خشایار دیهیمی در فلسفه، فلسفه سیاسی و ادبیات بلوک شرق، بیش از سی صد اثر را ترجمه، ویراستاری، سرویراستاری و سرپرستی کرده است. از جمله می توان به سرویراستاری و سرپرستی ترجمه و نشر مجموعه نسل قلم اشاره کرد. مجموعه نسل قلم. نسل قلم، مجموعه ای صد و ده جلدی در معرفی نویسندگان مطرح و مهم جهان در ادبیات و فلسفه سیاسی به سرویراستاری و همراهی جمعی از مترجمان است. از جمله این مترجمان می توان به عبدالله توکل، کریم امامی، حشمت الله کامرانی، مهدی سحابی، گلی امامی، عبدالله کوثری، عزت الله فولادوند، منوچهر بدیعی و… اشاره کرد. بنیاد ترجمه این مجموعه، ۱۳۷۱ گذاشته شد، بخش هایی از این مجموعه در نشر ماهی و نشر فرهنگ نو در ۱۳۸۹ و ۱۳۹۷ تجدیدچاپ شده است. این کتاب ها، مدخل هایی از سه مجموعه European writers و British writers و American writers است که به فار