Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یمار تا حدودی بسامد مشابه به آن یعنی سه شب در هفته به ماشین وصل می شود. اما فرایند پالایش در شب و در خانه و هنگامی انجام می شود که بیمار در خواب است. ابزار همودیالیز. دیالیزر. پالاینده، صافی یا فیلتر دیالیزر جعبه یا لوله ای است که دارای چهار دریچه است. دو دریچه در تماس با خون و دو دریچه در تماس با محلول است. این دو قسمت توسط غشای نیم تراوا از هم جدا می شوند. جنس غشاها از سلولز یا سلولز مصنوعی است. غشا و شستشو. بیماران در هر جلسه در معرض ۱۲۰ لیتر آب قرار می گیرند. همه مواد با وزن مولکولی کوچک موجود در آب قابلیت دسترسی به جریان خون بیمار را دارند، درست مثل زمانی می ماند که این مواد از طریق وریدی به بدن بیمار وارد شوند. به همین دلیل خالص کردن آب مصرفی در دیالیز که کنترل شده باشد از اهمیت زیادی برخوردار است. محلول دیالیز. محلول دیالیز شامل سدیم، پتاسیم، منیزیم، کلر، استات، بی کربنات و دکستروز است. PH این محلول حدود ۷٫۳ الی ۷٫۱ است. ماشین دیالیز. ماشین های مدرن دیالیز شامل پمپ خون، سیستم انتقال محلول دیالیز و نمایشگرهای ایمنی مناسب هستند. مراقبت های پرستاری. طبق استاندارد مؤسسه نفرولوژی کانادا (CANNT) پرستار نفرول
وژی باید وظایف تخصصی زیر را انجام دهد
خانه حسن پور از بناهای قدیمی شهر اراک است که در مجموعه بافت قدیمی اراک و در اولین گذر سمت چپ بعد از چهارسوق بازار و در مقابل گذر مدرسه سپهداری قرار دارد. بنیان گذار بنا حاج علی مشیری است که بعد از چندین نسل به مالکیت آقای حسن پور درآمده است. این بنا در زمینی به مساحت ۶۰۰ متر مربع در دو طبقه که هریک به مساحت ۳۰۰ متر مربع است ساخته شده که متشکل از اتاق های سه دری و پنج دری است. بنا همانند بسیاری از منازل مسکونی شهر سلطان آباد درونگرا با حیاط مرکزی است و در سه جهت شرق، شمال و جنوب داراری ساختمان هایی است که به سمت حیاط گشوده می شوند. طبقه همکف خانه شامل اتاق های زمستان نشین، مطبخ، انبار آذوقه و ورودی اصلی بنا است و در طبقه اوّل اتاق های شاه نشین و تابستان نشین قرار دارد. سازه اصلی بنا از خشت تشکیل شده و پی ها به وسیلهٔ سنگ های بزرگ و دوغاب ساخته شده است. نماسازی بنا با استفاده از آجر، کاشی و قیر و گچ است. سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان مرکزی در سال ۷۴ این بنا را از وراث مرحوم حسن پور خریداری کرد و تا سال ۸۳ مرمت آن طول کشید و پس از آن تبدیل به موزه صنایع دستی شد. در سال ۹۷ این بنا به بخش خصوصی واگذار شد و ک
اربری آن به سفره خانه سنتی تغییر کرد.
هنر خیابانی به نوعی از آثار هنری گفته می شود که در مقابل آثار هنری رسمی موزه ها، کلیساها و گالری ها سربرآورده است. این آثار هنری گاهی به اشتباه،با هنر گرافیتی برابر در نظر گرفته می شوند اما باید دانست که گرافیتی زیرمجموعه ای از هنر خیابانی می باشد. گرافیتی شامل دیوارنوشته ها، انواع طراحی هایی که روی دیوارها صورت می گیرد یا حتی کندن لایه های گچی دیوار به منظور طراحی شکل مورد نظر، می باشد. این در حالی است که هنر خیابانی اعم از گرافیتی است. چسباندن پوسترهای مختلف، استفاده از استنسیل به عنوان الگوی طراحی یا زدن برچسب های مختلف روی دیوار را نمی توان در حوزهٔ گرافیتی قرار داد. همهٔ این هنرها جزئی از طیف گستردهٔ هنر خیابانی محسوب می شوند. هنر خیابانی نوعی از آثار هنری است که در ساختمانهای اطراف ، خیابان ها ، قطارها و سایر سطوح دید عمومی در معرض دید عموم قرار می گیرد. موارد بسیاری به شکل هنر چریکی آمده است ، که هدف آن بیان شخصی است درباره جامعه ای است که این هنرمند در آن زندگی می کند. این اثر از ابتدای نقاشی های دیواری و خرابکاری به حالت های جدید منتقل شده است که در آن هنرمندان برای ارائه پیام یا فقط زیبایی به مخاطب
می پردازند. برخی از هنرمندان ممکن است از "خرابکاری هوشمند" به عنوان راهی برای آگاهی از مسائل اجتماعی و سیاسی استفاده کنند ، در حالی که سایر هنرمندان از فضای شهری به عنوان فرصتی برای نمایش آثار هنری شخصی استفاده می کنند. همچنین ممکن است هنرمندان از چالش ها و خطرات ناشی از نصب آثار هنری غیرقانونی در اماکن عمومی قدردانی کنند. یک انگیزه رایج این است که ایجاد هنر به شکلی که از فضای عمومی استفاده می کند ، به هنرمندانی که ممکن است در غیر این صورت احساس محرومیت از خود نشان دهند ، اجازه می دهد تا به مخاطب بسیار گسترده تری نسبت به سایر سبک ها یا گالری ها دسترسی پیدا کنند. در حالی که هنرمندان گرافیکی سنتی در درجه اول برای تولید اثر خود از رنگ اسپری استفاده کرده اند ، "هنر خیابانی" می تواند سایر رسانه ها مانند هنر LED ، کاشی کاری معرق ، هنر استنسیل ، هنر برچسب ، نقاشی های دیواری معکوس ، مجسمه های "قفل روشن" ، گندم کاری ، چوب کشی ، بمباران نخ و متعادل کردن سنگ. فرم های رسانه ای جدید مانند پیش بینی های ویدیویی روی ساختمانهای بزرگ شهری ابزاری به طور فزاینده ای برای هنرمندان خیابانی است و در دسترس بودن سخت افزار و نرم افزار
ارزان قیمت باعث می شود تا چنین آثار هنری با تبلیغات سازمانی رقابتی شوند. بدین ترتیب هنرمندان می توانند از رایانه های شخصی خود به صورت رایگان هنر ایجاد کنند ، که با سود شرکت ها رقابت کند.
آستوریا نام یک قایق چند اتاقه بزرگ است که امکانات استودیوی موسیقی را نیز همراه خود دارد. این استودیو روی رودخانه تیمز نزدیک لندن لنگر انداخته و گیتارنواز گروه موسیقی پینک فلوید؛ دیوید گیلمور مالک این استودیو می باشد. گیلمور این قایق را در ۱۹۸۶ خرید زیرا به گفته خودش «[او] نیمی از عمرش را در استودیوهای موسیقی فاقد پنجره و نور طبیعی صرف کرده بود اما این استودیوی قایقی چندین پنجره و یک منظرهٔ زیبا به بیرون دارد.» بخش هایی از دو آلبوم آخر پینک فلوید لغزش آنی در عقل و زنگ دسته بندی و بخش هایی از آلبوم در یک جزیره گیلمور نیز در این استودیو ضبط شده است. همچنین از "آستوریا" برای میکس بخشهایی از آلبوم های زنده پینک فلوید، صدای دلچسب رعد و تکانه و آلبوم های شخصی گیلمور، آن شب را به خاطر بیاور و زنده در گدانسک، استفاده شده است.
مثلث برمودا ، که به عنوان مثلث شیطان نیز شناخته می شود، یک افسانه محلی است که در اطراف منطقه ای محدود در قسمت غربی اقیانوس اطلس شمالی متمرکز شده است، جایی که گفته می شود تعدادی هواپیما و کشتی در شرایط مرموز ناپدید شده اند. ایده این منطقه به عنوان منحصر به فرد و مستعد ناپدید شدن در اواسط قرن بیستم مطرح شد، اما اکثر منابع معتبر این ایده را که هر گونه راز وجود دارد رد می کنند. مجاورت مثلث برمودا یکی از پرترددترین خطوط حمل و نقل دریایی در جهان است که کشتی ها به طور مکرر از آن عبور می کنند و به بندرهای قاره آمریکا، اروپا و جزایر کارائیب می روند. کشتی های تفریحی به طور منظم از این منطقه می گذرند و هواپیماهای تجاری و خصوصی به طور منظم بر فراز آن پرواز می کنند. فرهنگ عامه ناپدید شدن های مختلفی را به ماورالطبیعه یا فعالیت موجودات فرازمینی نسبت داده است. ریشه یابی. اولین ادعای ناپدیدشدن غیرعادی در برمودا را ادوارد ون وینکل جونز در ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۰ در مجلهٔ میامی هرالد (آسوشیتد پرس) ارائه داد. دو سال بعد، مجلهٔ فیت مقاله ای کوتاه از جورج ایکس با عنوان «رمز و رازهای دریا پشت درب های ما هستند» منتشر کرد. در این مقاله دربار
هٔ از دست دادن بسیاری از هواپیماها و کشتی ها از جمله پرواز ۱۹ به طور جامع صحبت شده است. در آوریل ۱۹۶۲، مجلهٔ لژیون آمریکایی ادعا کرد که نکتهٔ مهمی در پرواز ۱۹ وجود داشته است. این مجله ادعا کرد که فرماندهٔ مأموریت گفته است: «ما در حال ورود به آب های سفید هستیم و هیچ چیز خوب به نظر نمی رسد. ما نمی دانیم که در کجا هستیم. آب سبز است یا سفید؟» حتی شایعه شد که پرواز ۱۹ به مریخ فرستاده شده است. این مقاله برای نخستین بار نشان داد که مردم از وقایع رخداده در این منطقه را دنبال می کنند. در فوریه ۱۹۶۴، «وینسنت گادیس» در مجلهٔ ارگزوا در مقاله ای به نام «مثلث برمودا قاتل است» دربارهٔ پرواز ۱۹ و دیگر رخدادهای این منطقه نوشت. در سال بعد، گادیس مقالهٔ خود را تا جایی گسترش داد که تبدیل به یک کتاب شد. «لورنس دیوید کخ» پژوهشگر دانشگاه ایالتی آریزونا و نویسندهٔ کتاب «راز مثلث برمودا» در سال ۱۹۷۵ ادعا کرد راه حلی در این باره پیدا کرده است. او اظهار داشت که نوشته های گادیس و دیگر نویسندگان دربارهٔ این پدیده بیش از حد اغراق آمیز بوده است. دیوید کخ با پژوهش های خود، اشتباهات و تناقصات بسیاری بین حساب و اظهارات چارلز برلیتز و شاهدان ع
ینی و بازماندگان کشف کرد که بسیاری از اطلاعات مربوط به کشتی های بادبانی و ناپدیدشدن آن ها را کشف کرد. مجموع پژوهش ها عبارتند از: با توجه به غرق شدن کشتی نفت کش در سال ۱۹۷۲، قطعاتی از بقایای آن در خلیج مکزیک پیدا شد. محققان دریافتند که کاپیتان کشتی در دفتر کابین، یک فنجان قهوه را به سختی در دستش فشرده و در همان حال جان داده است. موقعیت مثلث. نخستین مرزهای اعلام شده برای مثلث به مقاله ای که وینست گادیس در سال ۱۹۶۴ میلادی نوشته بود بازمی گردد. در آن مقاله سه رأس مثلث بر روی میامی فلوریدا، سان خوآنِ پورتوریکو و بر روی جزیرهٔ برمودا در وسط اقیانوس اطلس می افتاد. اما نویسنده های بعدی این مرزبندی را نپذیرفتند و رأس های تازه ای را برای مثلث مشخص کردند که ناحیه ای به مساحت ۱٬۳۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع تا ۳٬۹۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع را دربرمی گرفت. کم کم چنان شد که پذیرش هر رویداد درون مثلث، به شخصی که گزارش آن را می نوشت بستگی پیدا کرده بود. انجمن نام های جغرافیایی ایالات متحده چنین مثلثی را به رسمیت نمی شناسد و در نقشه های سازمان های دولتی آن را نمی آورد. نقشهٔ جغرافیایی مثلث برمودا بر روی بخشی از اقیانوس اطلس در سواحل جنوب شرق
ی آمریکا واقع است. رأس آن نزدیک برمودا و قسمت انحنای آن از سمت پایین فلوریدا گسترش یافته و از پورتوریکو گذشته، به طرف جنوب و شرق منحرف شده و از میان دریای سارگاسو گذر کرده و دوباره به سوی برمودا بازگشته است. طول جغرافیایی در قسمت غرب مثلث برمودا ۸۰ درجه است. این ناحیه یکی از پر رفت وآمدترین خط های سفرهای دریایی است و روزانه کشتی هایی از اروپا، قاره آمریکا و جزیره های کارائیب در آن منطقه رفت وآمد می کنند. کشتی های تفریحی از فلوریدا یا پروازهای تجاری و هواپیماهای شخصی به فراوانی از فلوریدا، کارائیب و آمریکای جنوبی به این منطقه سفر می کنند. نظریه ها و توضیح های فرضی. نظریات علمی. تا پیش از استفاده از جی پی اس، قطب نما اصلی ترین وسیله ناوبری محسوب می شد و بدین ترتیب قطب نما یکی از دلایل یادشده در حوادث مثلث برمودا معرفی شده است. بسیاری از فرضیه ها حامل این پیام بودند که ممکن است در این منطقه ناهنجاری های مغناطیسی غیرعادی وجود داشته باشد و هیچ گاه نمی توان آن ها را پیدا کرد. قطب نما میل مغناطیسی دارد و گاهی دچار اشتباه می شود. مثلث برمودا نیز دارای قطب مغناطیسی شمال است و دریانوردان این واقعیت را از قرن ها پیش متو
جه شده بودند. برای مثال، دریانوردان ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۰۰ بر روی خط ویسکانسین حرکت می کردند ولی در نهایت به خلیج مکزیک رسیدند. در حالی که عموم مردم فکر می کنند که میل مغناطیسی قطب نما یک پدیدهٔ مرموز است. یکی دیگر از دلایل علمی این پدیده وجود گلف استریم در اعماق اقیانوس است که از خلیج مکزیک سرچشمه می گیرد و از راه تنگه فلوریدا به اقیانوس اطلس شمالی جریان پیدا می کند. در حقیقت، یک رودخانه در اعماق این اقیانوس قرار دارد که می تواند چیزهای شناور را حمل کند. سرعت این جریان دریایی ۲٫۵ متر در ثانیه (۵٫۶ مایل در ساعت) است. یکی از مهم ترین توضیحات در از دست دادن هواپیماها و کشتی ها، اشتباهات انسان است. در ۱ ژانویه ۱۹۵۸، از روی لجبازی و سرسختی تاجر هاروی کاناور، بادبان های کشتی از دست رفتند و کشتی گرفتار طوفان جنوب فلوریدا شد. یکی دیگر از دلایل علمی این پدیده رفتار خشونت آمیز آب وهوا است. طوفان های قدرتمند که در آب های گرمسیری تشکیل می شوند، سبب جان باختن هزاران نفر و خسارت های میلیارد دلاری شده است. غرق شدن ناوگان فرانسیسکو د بوبادیلا در سال ۱۵۰۲، نخستین نمونهٔ ثبت شده از این طوفان بوده است. این طوفان در گذ
شته سبب تعدادی از حوادث مربوط به مثلث برمودا بوده است. احتمال می رود که علت غرق شدن کشتی در شهر بالتیمور در ۱۴ مه ۱۹۸۶، هوای سرد و طوفان های قدرتمند بوده است. در این کشتی، ناگهان باد شدید وزید و سرعت باد از ۲۰ مایل در ساعت به ۶۰–۹۰ مایل در ساعت افزایش یافت. جیمز لوشین متخصص ماهواره مرکزی ملی طوفان، اعلام کرد که شرایط آب و هوایی بسیار سرد و ناپایدار بوده است و این ناپایداری به گونه ای سبب انفجار باد شده است. مشابه این رویداد در سال ۲۰۱۰ در کونکوردیا در سواحل آرژانتین رخ داد. یکی دیگر از دلایل علمی این پدیده وجود گاز متان (یک گاز طبیعی) است. آزمایش های استرالیا ثابت کرده است که وجود حباب در آب، سبب کاهش چگالی و در نتیجه فرورفتن کشتی در اعماق آب می شود. لاشه های هواپیماها و کشتی ها توسط گلف استریم در آب پراکنده می شود. این فرضیه ارائه شده است که متان سبب گل فشان در مناطق آبی پر از کف می شود و کشتی ها قدرت شناوری کافی در آب را نخواهند داشت. این اتفاق بدون هشدار و بسیار سریع رخ می دهد. انتشارات سازمان زمین شناسی آمریکا گفته است که متان در بسیاری از آب های جهان از جمله منطقه ریج بلیک، در ساحل جنوب شرقی ایالات متحده
آمریکا وجود دارد. با این حال، این سازمان با انتشار مقاله ای بیان کرده است که رویداد گاز متان در مثلث برمودا در ۱۵٬۰۰۰ سال پیش رخ داده است. یکی دیگر از دلایل علمی این پدیده امواج سرکش است. در اقیانوس های مختلف و سراسر جهان، امواج سرکش موجب غرق شدن کشتی ها شده است و سکوهای نفتی را سرنگون کرده است. این امواج تا سال ۱۹۹۵ به عنوان یک رمز و راز و یک اسطوره در نظر گرفته می شد. نظریات فراطبیعی. برخی از نویسندگان مثلث برمودا را پدیده ای فراطبیعی می دانند. یکی از نظریات رایج در این باره فرورفتن قارهٔ افسانه ای آتلانتیس در دریای بیمینی واقع در جزیره بیمینی است. به قلم افلاطون، مردم آتلانتیس برای فتح آتن سپاهیان بی شماری فراهم کردند و زئوس بر آن ها طوفانی نازل کرد که قابل تصور نبود. این ایده توسط استیون اسپیلبرگ با توجه به فیلم علمی-تخیلی برخورد نزدیک از نوع سوم ارائه گردید و از داستان ربودن ۱۹ انسان توسط بیگانگان و موجودات فضایی پیروی می کند. این داستان ادعا می کند که موجودات فضایی هواپیماها و کشتی ها را می ربایند و به کرات خود می برند. یکی دیگر از نظریات رایج ورود به دنیایی دیگر است. پاره ای دانشمندان ادعا می کنند که
مثلث برمودا، دریچه برای گشودن دنیایی دیگر است و هواپیماها و کشتی های انسان ها وارد آن دنیا می شوند. چارلز برلیتز نویسندهٔ کتاب های متعددی دربارهٔ پدیده های فراطبیعی، این پدیده را نابودی انسان ها بدون هیچ توضیحی می داند. رخدادها. یواس اس سایکلوپ. در تاریخ ۱۹ مارس ۱۹۱۸ ناوگان کشتی یواس اس سایکلوپ پس از خروج از جزیرهٔ باربادوس ناپدید شد. این رخداد منجر به از دست رفتن بزرگ ترین ناوگان تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده و هر ۳۰۹ خدمه کشتی شد. اگرچه هیچ نظریه تاییدشده ای برای این حادثه ارائه نشده است، اما برخی علت این حادثه را طوفان و برخی فعالیت های دشمن در زمان جنگ جهانی اول دانسته اند. همراه با ناپدید شدن این کشتی، دو کشتی خواهر آن به نام های یواس اس پروتئوس و یواس اس نرئوس نیز در اقیانوس اطلس شمالی در زمان جنگ جهانی دوم ناپدید شدند. هر دو کشتی غیرنظامی بوده و وظیفه شان رساندن سنگ معدن فلز به سایکلوپ بود. کارول آ دیرینگ. در سال ۱۹۲۱، پنج قایق بادبانی که دو سال پیش در سال ۱۹۱۹ به اقیانوس اطلس رفته بوده و بازنگشته بودند در کارولینای شمالی پیدا شدند. در آن زمان شایعات زیادی به راه افتاد و احتمال قربانی شدن آن ها توسط
دزدان دریایی بر سر زبان ها افتاد. احتمال می رود که این کشتی ها یکی از کشتی های اس اس هویت باشند که در همان زمان ناپدید شدند. پرواز ۱۹. پرواز ۱۹ یکی از پیچیده ترین حوادث مثلث برمودا بوده است. در این حادثه ۵ فروند هواپیمای نظامی از نوع «تی بی ام افینگر ۳» در تاریخ ۵ دسامبر ۱۹۴۵ برای یک عملیات اکتشافی هم زمان به سمت مثلث برمودا به پرواز درآمدند، ساعاتی پس از پرواز ستوان یکم چارلز تیلور با برج مراقبت تماس برقرار کرده و وضعیت خود را به طرز عجیبی تشریح کرد، پس از آن که برج مراقبت توصیه کرد تا هواپیماها ۱۸۰ درجه تغییر مسیر دهند تا در جهت فلوریدا قرار بگیرند. خلبان برای برج مراقبت توضیح داد که دستگاهی برای تشخیص درجه ها و جهت ها نداریم و آن ها از کار افتاده اند. صدای خلبانان ضعیف و ضعیف تر شد تا به کلی قطع شد و هواپیماها برای همیشه ناپدید شدند. استار تیگر و استار آریل. هواپیماهای استار تیگر و استار آریل دو فروند هواپیما از خانوادهٔ سلطنتی آورو تودور پنجم بودند و توسط هواپیمای مسافربری بریتانیا قصد فرود در آمریکای جنوبی را داشتند. کوچک ترین خطایی در پرواز ممکن بود هر دو هواپیما را نابود کند و آن ها را از رسیدن به آمری
کای جنوبی بازدارد. پس از ورود به مثلث برمودا، هر دو هواپیما به یکباره ناپدید شدند. داگلاس دی سی-۳. ایربورن ترنسپورت دی سی-۳ یکی از هواپیماهای مدل داگلاس دی سی-۳ است که در تاریخ ۲۸ دسامبر ۱۹۴۸ در حالی که از سان خوآن، پورتوریکو به مقصد میامی پرواز می کرد، ناپدید شد. هیچ اثری از هواپیما و ۳۲ نفر سرنشین داخل آن یافت نشده است. کی سی-۱۳۵ استراتوتانکرز. در ۲۸ اوت ۱۹۶۳، یک جفت هواپیمای کی سی-۱۳۵ استراتوتانکرز از سوی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به پرواز درآمدند. در حالی که هر دو بر فراز اقیانوس اطلس پرواز می کردند، به هم برخورد کردند و در اقیانوس سقوط کردند. (واینر، برلتیز، و گادیس) جالب این است که هنگام سقوط در آب ۱۶۰ مایل (۲۵۶ کیلومتر) با هم فاصله داشتند. کونمارا پنجم. کونمارا پنجم یک قایق بادبانی سرگردان در اقیانوس اطلس در جنوب برمودا بود که در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۱۹۵۵ پیدا شد. (برلیتز و واینر) تمام خدمهٔ قایق بادبانی ناپدید شدند در حالی که قایق بادبانی در طول سه روز طوفان در دریا جان سالم به در برد. در سال ۱۹۵۵، یکی از سنگین ترین طوفان های اقیانوس اطلس وزید که احتمال می رود موجب ناپدید شدن خدمهٔ این قایق بادبانی
شده باشد.
میرزا عبدالباقی منجم باشی از رجال عصر قاجار، داماد فتحعلی شاه قاجار و تولیت آستان قدس رضوی در آن دوره بود. میرزا عبدالباقی پسر میرزا بزرگ منجم باشی و از خاندان منجم باشی بود که نزدیک به یک قرن حکومت گیلان را در دست داشتند. او در لنگرود و مشهد تحصیل کرد و علوم عقلی و ریاضیات آموخت، همچنین در مورد نجوم و کیمیاگری مطالعاتی انجام داد. در سال ۱۲۵۰ هجری قمری با شاه جهان خانم دختر سی و چهارم فتحعلی شاه قاجار ازدواج کرد. در جمادی الاول ۱۲۶۷ هجری قمری به تولیت آستان قدس رضوی منصوب شد و تا رمضان ۱۲۷۰ در این مقام بود. پس از آن به تهران رفت و مقیم آن شهر گردید. او در حدود سال ۱۲۷۵ هجری قمری در تهران درگذشت و در گورستان ابن بابویه به خاک سپرده شد.
استرپتوکوک پیوژنز کوکسی های گرم مثبتی هستند که در گروه A طبقه بندی لنسفیلد قرار می گیرد. استرپتوکوک پیوژنز هنگامی که بر روی آگار خون دار رشد می کند، بتا همولیتیک است. استرپتوکوک ها از نظر تولید آنزیم کاتالاز، منفی هستند. مدت زمان انکوباسیون باکتری، ۱ تا ۳ روز به طول می انجامد. این طور تصور می شود که سالیانه ۷۰۰ میلیون عفونت توسط این باکتری ایجاد می شود که ۶۵۰ هزار مورد از آن ها شدید هستند. میزان مرگ و میر عفونت های ایجاد شده توسط استرپتوکوک پیوژنز حدود ۲۵٪ است. سروتیپ بندی. در سال ۱۹۲۸، ربکا لنسفیلد با استفاده از پروتئین M (پروتئین سطحی و فاکتور بیماریزایی مهم در استرپتوکوک پیوژنز)، روشی را برای سروتیپ بندی (سروتایپینگ) استرپتوکوک پیوژنز ابداع نمود. در سال ۱۹۴۶، لنسفیلد، طبقه بندی سرولوژیکی بر اساس پروتئین سطحی T را طراحی کرد. تاکنون ۱۰۰ سروتیپ T و۱۲۰ سروتیپ M در استرپتوکوک پیوژنز شناخته شده است. بیماریزایی. این باکتری بیماری های مهمی را در انسان ایجاد می کند. فارنژیت (گلودرد چرکی)، زرد زخم، باد سرخ، سلولیت، فاسئیت نکروزان (قانقاریا) از بیماری های مهمی هستند که توسط استرپتوکوک پیوژنز ایجاد می شوند. برخی از سو
یه های باکتری توکسین هایی (سم ها) تولید می کنند که در ایجاد بیماری نقش دارند مانند مخملک و سندرم شوک توکسیک. استرپتوکوک پیوژنز می تواند در بیماری های خود ایمنی نقش داشته باشد. علت این امر را شباهت بافت های بدن با ساختار پروتئین M می دانند. آنتی بادی هایی که علیه پروتئین M ایجاد می شود با بافت های خود بدن واکنش می دهد و در نتیجه بیماری خود ایمنی ایجاد می شود. تب روماتیسمی (قلب) و گلومرولونفریت (کلیه)، دو بیماری خود ایمنی مرتبط با باکتری هستند. فاکتورهای بیماریزایی. استرپتوکوک پیوژنز، فاکتورهای بیماریزایی مختلفی را تولید می کند. این باکتری با استفاده از این فاکتورهای بیماریزایی می تواند به سلول های میزبان بچسبد، از سیستم ایمنی میزبان فرار کند یا در بدن پخش شود. کپسول از هیالورونیک اسید تشکیل شده است و موجب مقاومت باکتری نسبت به هضم شدن در برابر نوتروفیل ها خواهد بود. پروتئین M موجب مهار اپسونیزاسیون توسط سیستم کمپلمان میزبان می شود. همچنین می تواند با اتصال به فیبرینوژن، اپسونیزاسیون را مهار کند. با این وجود، این پروتئین نقطه ضعف باکتری است زیرا آنتی بادی های تولید شده علیه آن، موجب به دام افتادن باکتری توسط فا
گوسیت ها (گلبول های سفید) خواهد شد. هر سویه، پروتئین M ویژه خود را تولید می کند. از پروتئین M برای سروتیپ بندی سویه های استرپتوکوک پیوژنز نیز استفاده می شود. پروتئین T (مقاوم به تریپسین)، پروتئین ثانویه ویژه تیپ است که شاخص اپیدمیولوژیکی مفیدی برای سویه هایی است که پروتئین M را بیان نمی کنند. عملکرد دقیق پروتئین اخیر هنوز ناشناخته باقی مانده است. این آنتی ژن ارتباطی با بیماری زایی استرپتوکوک ها ندارد. ماده T به اسید و حرارت حساس است. از ماده T برای تمایز تیپ های مشخصی از استرپتوکوک ها به وسیله آگلوتیناسیون با آنتی بادی اختصاصی استفاده می کنند. نوعی اگزوتوکسین است که در همولیز گلبول های قرمز (بتا همولیز) نقش دارد. آنتی بادی تولید شده علیه استرپتولیزین O را می توان در بدن شناسایی کرد. آنتی استرپتولیزین O یا به اختصار ASO بیانگر عفونت اخیر با استرپتوکوک پیوژنز است. نوعی اگزوتوکسین است که دارای فعالیت کاردیوتوکسیک (اثر بر قلب) می باشد. استرپتولیزین S، ایمنی زا نیست و در برابر اکسیژن پایدار است (بر خلاف استرپتولیزین O). این توکسین، بسیاری از رده های سلولی مثل نوتروفیل ها، پلاکت ها و اندام ها را تحت تأثیر قرار می د
هد. SpeA و SpeC، سوپرآنتی ژن هایی هستند که توسط این باکتری تولید می شوند. آن ها، مسئول ایجاد راش در تب مخملک و بسیاری از علائم سندرم شوک توکسیک استرپتوکوکی می باشند. آنزیمی است که پلاسمینوژن را فعال کرده و به پلاسمین تبدیل می کند. پلاسمین آنزیم فعالی است که موجب هضم فیبرین و سایر پروتئین ها می گردد. استرپتوکیناز در هضم فیبرین و سایر پروتئین ها نقش دارد. از مهم ترین فاکتورهای گسترش باکتری در بدن است. هیالورونیداز، اسید هیالورونیک (مهم ترین بخش بافت همبند) را تجزیه می کند. هر سویه می تواند تا ۴ نوع آنزیم DNase تولید کند. استرپتودورناز از به دام افتادن باکتری در دام های خارج سلولی نوتروفیلی (neutrophil extracellular traps) که از جنس DNA هستند، جلوگیری می کند. آنتی بادی های تولید شده علیه DNaseB، به عنوان یک شاخص مهم برای تشخیص عفونت های پوستی استرپتوکوکی مطرح می باشد. C5a (کموتاکسین قوی نوتروفیلی) را تجزیه می کند. در مراحل اولیه عفونت از مهاجرت نوتروفیل ها به سمت باکتری جلوگیری می کند. تشخیص. گرفتن سوآب از گلو (بیماران مبتلا به گلودرد چرکی) و کشت بر روی محیط آگار خون دار و استفاده از دیسک باسیتراسین، یکی از معمو
ل ترین روش های تشخیص آزمایشگاهی باکتری است. باکتری بر روی محیط آگار خون دار، بتا همولیتیک است و به باسیتراسین حساس می باشد. واکنش تست کاتالاز بر روی باکتری کشت یافته در محیط غیر خون دار، منفی است. باکتری از نظر تست های CAMP و هیپورات، منفی است. همچنین می توان با استفاده از تست های سرولوژیکی، آنتی ژن اختصاصی گروه A را به راحتی در سویه مشکوک تشخیص داد. درمان. درمان انتخابی، پنی سیلین است که حداقل به مدت ۱۰ روز تجویز می گردد. تاکنون هیچ سویه مقاوم به پنی سیلین در استرپتوکوک پیوژنز کشف نشده است هرچند از سال ۱۹۸۵، گزارش هایی از سویه های تحمل کننده پنی سیلین ارائه شده است. باکتری به ماکرولیدها، کلرامفنیکل و تتراسایکیلین حساس است اما میزان مقاومت در سویه ها نسبت به آنتی بیوتیک های اخیر، بیشتر می باشد. پیشگیری. در حال حاضر، هیچ نوع واکسنی برای پیشگیری از عفونت ساخته نشده است هرچند پژوهش ها در این زمینه ادامه دارد.
جونو نام فضاپیمای روباتیکِ بدونِ سرنشینِ ناسا است که در چهارم ژوئیهٔ ۲۰۱۶ در مدار قطبی سیاره مشتری قرار گرفت. این کاوشگر فضایی در پنجم اوت ۲۰۱۱ از فلوریدا به فضا پرتاب شده و شرکت لاکهید مارتین و مؤسسه تحقیقات جنوب غربی سازنده و پیمان کار هدایت آن هستند. نیروی آن با انرژی خورشیدی تأمین می شود. این فضاپیما در مدار قطبی این سیاره قرار گرفته تا ترکیب، میدان گرانشی، میدان مغناطیسی، و مَگنِتوسفِرِ مشتری را بررسی کند. جونو همچنین تلاش هایی برای یافتن سرنخ هایی در مورد چگونگی تشکیل شدن این سیاره، از جمله احتمالِ داشتنِ یک هستهٔ سنگی، مقدار آب موجود در ژرفای جوّ آن، توزیع انبوه جِرمی، و بادهای عمیق آن؛ که سرعت آن می تواند تا ۶۱۸ کیلومتر (۳۸۴ مایل) در ساعت برسد، خواهد داشت. جونو دومین فضاپیمایی است که مدار مشتری را دور می زند؛ پس از فضاپیمای گالیله که از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۳ این سیاره را دور زد. فضاپیمای جونو نیروی مورد نیاز خود را از آرایه های خورشیدی می گیرد، روشی که معمولاً توسط ماهواره های مستقر و مشغول به کار در مدار زمین یا در منظومهٔ شمسی درونی استفاده شده، در حالی که مولد گرما-الکتریک رادیوایزوتوپی معمولاً برای مأموریت
به بخش بیرونیِ منظومهٔ شمسی و فراتر از آن استفاده می شود، با این حال، برای جونو، سه بال خورشیدی، که بزرگ ترین پانلی است که تا کنون بر روی کاوشگرهای سیاره ای مستقر شده، نقشی اساسی در ایجاد ثبات در فضاپیما و تولید قدرت بازی کنند. نام این فضاپیما از اساطیر یونانی-رومی بر گرفته شده: ژوپیتر حجابی از ابرها برای پنهان کردن فساد خود، در اطراف خود جذب می کرد اما همسر او، الهه جونو، توانست به درون ابر بنگرد و ماهیت واقعی ژوپیتر را ببیند. نمای کلی. پیمودن مسیر زمین تا مدار مشتری که برای "جونو" پنج سال به درازا کشید در ۴ ژوئیه، ۲۰۱۶ به پایان رسید. این فضاپیما یک فاصلهٔ تقریبی بیش تر از ۲٫۸ میلیارد کیلومتر (۱۸٫۷ واحد نجومی؛ ۱۷۴۰۰۰۰۰۰۰ مایل) را برای رسیدن به مشتری پیمود. این فضاپیما، در نقش یک مدارگرد، مدار مشتری را ۳۷ بار در دورهٔ از پیش برنامه ریزی شدهٔ ۲۰ ماه دُور خواهد زد. تلاش "جونو" برای استفاده از دریافتِ کمک گرانشی از زمین برای افزایش سرعت خود، دو سال پس از راه اندازیِ ۵ اوت ۲۰۱۱، در اکتبر ۲۰۱۳ به نتیجه رسید. در تاریخ ۵ ژوئیه ۲۰۱۶، "فضاپیمای جونو"به انجام یک مانور برای کُند کردن سرعت خود به منظورِ ایجادِ امکانِ قر
ار گرفتن در مدار مشتری پرداخت. "جونو" دو بار این مدار ۵۳ روزه را؛ پیش از انجام مانور دیگری در تاریخ ۱۹ اکتبر که آن را به یک مدار قطبی ۱۴ روزه خواهد افکند، دُور خواهد زد.
کاوشگر مرز میان ستاره ای یا IBEX نام ماهوارهٔ کاوشگر روباتیکی متعلق به ناسا است و توسط شرکت لاکهید مارتین و مؤسسه تحقیقات جنوب غربی ساخته و هدایت می شود.
ربکا لنسفیلد ، (زادهٔ ۱۸۹۵ – درگذشتهٔ ۱۹۸۱) میکروب شناس اهل آمریکا بود. از او به عنوان پایه گذار سیستم سروتیپ بندی (سروتایپینگ) در استرپتوکوکها یاد می گردد. وی در سال ۱۹۱۸، به بخش پژوهش های پزشکی دانشگاه راکفلر در نیویورک پیوست. یکی از مهم ترین اکتشافات لنسفیلد، در زمینهٔ طبقه بندی سرولوژیکی استرپتوکوک های بتا همولیتیک بر اساس آنتی ژن های کربوهیدراتی دیواره سلولی باکتریایی بوده است. امروزه هنوز از طبقه بندی لنسفیلد در پزشکی استفاده می شود.