Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تم های خاص و مخصوص برای کمک به حمله به برخی الگوریتم های رمزگذاری کلید عمومی ایجاد شده اند (هر دو رمزگذاری RSA و ElGamal حملات شناخته شده ای دارند که بسیار سریع تر از روش نیروی بی رحم است). نقاط ضعف عمده ای برای چندین الگوریتم کلید نامتقارن قبلی یافت شده است. الگوریتم «بسته بندی کوله پشتی» پس از توسعه یک حمله جدید ناامن شد. مانند همه کارکردهای رمزنگاری، پیاده سازی های کلید عمومی ممکن است در برابر حملات کانال جانبی که از نشت اطلاعات برای ساده سازی جستجو برای یک کلید مخفی بهره برداری می کنند، آسیب پذیر باشند. تحقیقات برای کشف حملات جدید و محافظت در برابر آن ها در حال انجام است. تغییر کلیدهای عمومی. یکی دیگر از آسیب پذیری های امنیتی احتمالی در استفاده از کلیدهای نامتقارن، احتمال حمله «شخص ثالث» (man-in-the-middle attack) است که در آن، ارتباط کلیدهای عمومی توسط شخص ثالثی رهگیری می شود و سپس برای ایجاد کلیدهای عمومی دیگری به جای آن تغییر می کند. همچنین مهاجم باید پیام ها و پاسخ های رمزگذاری شده را با استفاده از کلیدهای عمومی صحیح برای بخش های مختلف ارتباطی، در همه موارد، رهگیری، رمزگشایی و رمزگذاری مجدد کند تا از
ظن دیگران جلوگیری کند. به نظر می رسد که این حمله در عمل ممکن است دشوار باشد؛ اما هنگام استفاده از رسانههای ناامن (مثل شبکه های عمومی مانند اینترنت یا ارتباطات بی سیم) غیرممکن نیست؛ مثلاً انجام این کار برای یک کارمند مخرب در یک سازمان ارائه دهنده خدمات اینترنت (ISP) ممکن است آسان باشد. زیرساخت کلید عمومی. یک رویکرد برای جلوگیری از چنین حملاتی؛ استفاده از یک زیرساخت کلید عمومی (PKI) است. مجموعه ای از نقش ها، سیاستها و رویه هایی که باید ایجاد شوند، مدیریت، توزیع، استفاده، ذخیره سازی و ابطال گواهینامه های دیجیتال و مدیریت رمزگذاری کلید عمومی. اگرچه این نیز به نوبه خود نقاط ضعف بالقوه ای دارد؛ مثلاً به صادرکننده گواهینامه باید اعتماد کرد که هویت دارنده کلید را به درستی بررسی کرده است. صادرکننده گواهی نامه باید هنگام صدور گواهی نامه از صحت کلید عمومی اطمینان حاصل کند، باید از دزدی رایانه ای ایمن باشد و باید تمهیدات لازم را با همه شرکت کنندگان اندیشیده باشد تا قبل از شروع ارتباطات محافظت شده، تمام گواهینامه های آنان را بررسی کند؛ مثلاً در مرورگرهای وب یک لیست طولانی از «گواهی نامه های هویت امضا شده توسط خود» (self-s
igned identity certificates) از ارائه دهندگان PKI ذخیره شده است که از این گواهی نامه ها برای بررسی صلاحیت مراجع گواهی نامه و سپس، در مرحله دوم، گواهی نامه های ارتباطات بالقوه استفاده می شود. مهاجمی که بتواند هر یک از این مراجع گواهی نامه را وادار کند که یک گواهی نامه برای یک کلید عمومی جعلی صادر کند، می تواند حمله «شخص ثالث» (man-in-the-middle) را به آسانی به نتیجه برساند، انگار اصلاً از این طرح گواهی نامه استفاده نشده است. در یک سناریوی دیگر که به ندرت مورد بحث قرار می گیرد، مهاجمی که به سرورهای یک مرجع نفوذ کرده و منبع گواهی نامه ها و کلیدها (عمومی و خصوصی) را به دست آورده، بدون محدودیت قادر به انجام کلاهبرداری، جعل هویت، رمزگشایی و جعل معاملات است. با وجود مشکلات تئوری و بالقوه، از این رویکرد به طور گسترده استفاده می شود. مثال هایی از آن شامل TLS و SSL قبلی آن می شود که معمولاً از آن برای تأمین امنیت برای معاملات مرورگر وب (مثلاً ارسال ایمن جزئیات اطلاعات کارت اعتباری به یک فروشگاه آنلاین) استفاده می شود. گذشته از مقاومت در برابر حمله به یک جفت کلید خاص، باید امنیت سلسله مراتب صدور گواهی نامه هنگام استقرار
سیستم های کلید عمومی در نظر گرفته شود. برخی از مراجع صدور گواهی نامه (معمولاً یک برنامه که با هدف ساخته شده و روی یک رایانه سرور اجرا می شود) با تولید یک گواهی نامه دیجیتال، تهیه هویت های اختصاص یافته به کلیدهای خصوصی خاص را تضمین می کنند. گواهی نامه های دیجیتال کلید عمومی معمولاً هربار چندین سال معتبر هستند؛ بنابراین کلیدهای خصوصی مربوط به آن ها باید در این مدت مخفی نگه داشته شوند. وقتی یک کلید خصوصی که برای ایجاد گواهی نامه ای استفاده می شود که در سلسله مراتب سرور PKI بالاتر است به خطر می افتد یا به طور تصادفی فاش می شود، پس از آن حمله «شخص ثالث» (man-in-the-middle) امکان پذیر می شود و هر گواهی نامه وابسته به آن را کاملاً ناامن می کند. نمونه ها. نمونه هایی از تکنیک های کلید نامتقارن که برای اهداف متنوعی مورد توجه قرار گرفته اند، عبارتند از: نمونه هایی از الگوریتم های کلید نامتقارن که به طور گسترده پذیرفته نشده اند، عبارتند از: نمونه هایی از الگوریتم های کلید نامتقارن که قابل توجه ولی در حال حاضر ناامن هستند، عبارتند از: نمونه هایی از پروتکل هایی که از الگوریتم های کلید نامتقارن استفاده می کنند، عبارتند از:
تاریخچه. در طول تاریخچه اولیه رمزنگاری، دو طرف با کلیدی کار می کردند که آن را با یک روش ایمن اما غیر رمزنگاری، مانند ملاقات چهره به چهره یا پیک مورد اعتماد، مبادله می کردند. این کلید که هر دو طرف آن را کاملاً مخفی نگه داشته بودند، می توانست برای تبادل پیام های رمزگذاری شده استفاده شود. تعدادی از مشکلاتی که به طور قابل توجهی عملی بودند، با این رویکرد در توزیع کلیدها به وجود می آمدند. پیش بینی. ویلیام استنلی جوونز در کتاب خود، اصول علم، در سال ۱۸۷۴ نوشت: آیا خواننده می تواند بگوید که کدام دو عددی اگر در هم ضرب شوند، عدد ۸۶۱۶۴۶۰۷۹۹ تولید خواهد شد؟ فکر می کنم بعید است کسی به جز من هیچ گاه این را بداند. در اینجا او رابطه توابع یک طرفه را با رمزنگاری شرح داد و در ادامه، به طور خاص دربارهٔ مسئله فاکتورگیری (factorization) که برای ایجاد یک تابع دریچه (trapdoor function) استفاده شده، بحث کرد. در ژوئیه ۱۹۹۶، سلیمان گلومب ریاضیدان گفت: «جوونز یک ویژگی کلیدی الگوریتم RSA را برای رمزنگاری کلید عمومی پیش بینی کرد، اگرچه او قطعاً مفهوم رمزنگاری کلید عمومی را اختراع نکرد.» کشف محرمانه. در سال ۱۹۷۰، جیمز الیس، رمزنگار انگلیس
ی در دفتر مرکزی ارتباطات دولت (GCHQ) انگلستان، احتمال «رمزگذاری غیر مخفی» (که اکنون رمزنگاری کلید عمومی نامیده می شود) را متصور شد؛ اما هیچ راهی برای اجرای آن نمی دید. در سال ۱۹۷۳، همکارش کلیفورد کاکس، آنچه را که به الگوریتم رمزگذاری RSA معروف شده است، پیاده سازی کرد که یک روش عملی «رمزگذاری غیر مخفی» را ارائه می داد و در سال ۱۹۷۴، ریاضیدان و رمزنگار دیگری در GCHQ، مالکولم ویلیامسون، آنچه را که امروزه به عنوان تبادل کلید دیفی-هلمن شناخته شده است، توسعه داد. این طرح همچنین به آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا فرستاده شد. با تمرکز نظامی و قدرت محاسباتی کم، قدرت رمزنگاری کلید عمومی در هر دو سازمان غیرقابل تحقق بود: من این را برای استفاده نظامی بسیار مهم دانستم … اگر شما می توانید کلید خود را به سرعت و به صورت الکترونیکی به اشتراک بگذارید، شما مزیت بزرگی نسبت به حریف خود دارید. تنها در پایان تحولات از برنرز-لی که یک معماری اینترنت باز را برای سِرن (CERN) طراحی می کرد، توافق و پذیرش آن برای آرپانت … رمزنگاری کلید عمومی متوجه پتانسیل کامل آن بود. —رالف بنجامین کشف آن ها به مدت ۲۷ سال به طور عمومی اعلام نشده بود،
تا اینکه در سال ۱۹۹۷ این تحقیق توسط دولت انگلیس به طور قطعی فاش شد. کشف عمومی. در سال ۱۹۷۶، یک سیستم رمزنگاری کلید نامتقارن توسط ویتفیلد دیفی و مارتین هلمن منتشر شد که تحت تأثیر کار رالف مرکل روی توزیع کلید عمومی، روشی از توافق کلید عمومی را افشا کردند. این روش تبادل کلید که از به توان رساندن (exponentiation) در یک میدان محدود استفاده می کند، به عنوان تبادل کلید دیفی-هلمن شناخته شد. این اولین روش عملی منتشرشده برای ایجاد کلید مخفی مشترک بر روی یک کانال ارتباطی معتبر (اما نه محرمانه) بدون استفاده از یک راز مشترک قبلی بود. «تکنیک توافق نامه کلید عمومی» مرکل با عنوان معماهای مرکل شناخته شد و در سال ۱۹۷۴ اختراع و در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. در سال ۱۹۷۷ کلیاتی از طرح کاکس به طور مستقل توسط ران ریوست، ادی شمیر و لئونارد آدلمن در MIT اختراع شد. نویسندگانِ آخر کار خود را در سال ۱۹۷۸ منتشر کردند و این الگوریتم از ابتدای کارشان به RSA معروف شد. RSA برای رمزگذاری و رمزگشایی از مدول به توان رساندن حاصل ضرب دو عدد اول بسیار بزرگ استفاده می کند که هم رمزگذاری کلید عمومی و هم امضای دیجیتال کلید عمومی را انجام می دهد. امنیت آن دشو
اری شدیدی در زمینه فاکتورسازی اعداد صحیح بزرگ دارد؛ مشکلی که هیچ تکنیک عمومی کارآمد شناخته شده ای برای حل آن وجود ندارد. توضیحی از این الگوریتم در ستون بازی های ریاضی در انتشار اوت ۱۹۷۷ نشریه Scientific American منتشر شد. از دهه ۱۹۷۰ تعداد و تنوع زیادی از رمزگذاری، امضای دیجیتال، توافق نامه کلید و سایر تکنیک ها در زمینه رمزنگاری کلید عمومی توسعه یافته اند؛ از جمله سیستم رمزنگاری Rabin، رمزگذاری ElGamal, DSA و رمزنگاری منحنی بیضوی.
میرزا محمد حسین، فرزند علی محمد کازرونی ملقب به شیخ الحکماء و ناظم الحکماء از اطباء و حکما و شعرا و دانشمندان معاصر فارس است. صاحب "اعلام شیعه" می نویسد:«در نجف فقه و اصول و فلسفه و غیرها را بیاموخت و از استادش میرزا محمد علی رشتی چهار دهی، اجازه اجتهاد گرفت. علم طب را از پدرش آموخت و در تمام رشته های علوم انسانی وارد و تحصیل کرد و در اکثر علوم مخصوصا فلسفه و علم الادیان متبحر شد و ملقب به شیخ الحکماء گشت، در تاریخ نیز دست داشت. از عراق عرب به بوشهر آمده در آنجا ساکن گردیده.» آقای آدمیت می نویسد:«مردی دانشمند و نویسنده ای توانا و طبیبی حاذق بود، از راه طبابت اعاشه می کرد. طبع شعری هم داشت از او دیوانی در حدود دو هزار بیت باقی مانده. کتابی قطور در تاریخ و جغرافیای شهر کازرون به سبک "فارس نامه ناصری" و "آثار عجم" نوشته و تصاویر زیادی در آن آورده که خود نقاشی کرده بود.» و سپس می افزاید که این کتاب را در کودکی در منزل مرحوم شیخ الحکماء دیده است. تالیفات: ۱- "ملکوت السماء فی رد النصاری" ۲- "ناسخ الآثار در تاریخ بوشهر" ۳- "رساله ای در نبض" ۴- "تاریخ و جغرافیای کازرون" ۵- "دیوان اشعار" به سال ۱۳۳۴ قمری در بندر بوشهر
به رحمت حق پیوست و همان جا به خاک سپرده شد." او در دوره ناصری به بندرعباس مهاجرت و از معاریف آنجا محسوب بود و فرزند وی به نام حاج عبدالکریم مشهور به شبل الحکما از معاریف و ادباء و صاحب روزنامه در شهر بندرعباس بود . اعقاب او نام خانوادگی شبل یا شبل الحکماء را دارا میباشند و همچنین شاخه ای از خاندان صفا (از طرف ازدواج عبدالرحیم صفا درگیری با عصمت الملوک شبل) ساکن بندرعباس نیز از نوادگان شیخ الحکماء محسوب میگردند . منابع. محمد تقی میر، "پزشکان نامی پارس"، شیراز، انتشارات دانشگاه پهلوی، ۱۳۴۸، ص ۱۰۲.
ظهیرالدین کازرونی مشهور به ظهیر از علمای مشهور قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۱۱ هجری قمری در کازرون ولادت یافت. از آثار وی می توان به الاسدیّه فی اللغه، تغزلّات الکازرونیه، الدزوه العلیا فی سیره المصطفی، روضه الاریب فی تاریخ، الملاحز فی الفلاحه، کنزالحساب فی الحساب اشاره نمود. در سال ۶۹۸ هجری قمری در بغداد درگذشت. در کتاب الحوادث الجامعه در مورد او نوشته شده است: «مردی عالم و فاضل بود. در دیوان کارهای بزرگی را بر عهده داشت. کتاب تاریخی تألیف کرد و کتابی در اختیارات نوشت که بر سیاق کتاب اختیارات ابن حرّاز بود که برای شرف الدین اقبال شرابی ساخته بود. خطی خوش می نوشت. به هنگام مرگ، سالش از هشتاد درگذشته بود».
حسن یوسف زمانی (زادهٔ ۱۳۱۰ در سنندج – درگذشتهٔ ۱۳۸۸ در کانادا) آهنگساز، نوازنده و رهبر ارکستر اهل ایران بود. حسین یوسف زمانی برادر اوست. زندگی نامه. حسن یوسف زمانی تحصیلات ابتدایی را در سنندج گذراند و آموختن موسیقی را در سن ۱۵ سالگی در مدرسه موزیک نظام همین شهر آغاز کرد و شروع به نواختن سازهای کلارینت و ساکسوفون نمود. یوسف زمانی در سال ۱۳۳۷ به همراه برادرش حسین به تهران رفت و در کنسرواتوار و هنرستان عالی موسیقی زیر نظر معلمانی چون غلامحسین قریب، هوشنگ استوار، حسین ناصحی و لوییجی پازاناری و فریدون فرزانه درسهای موسیقی را آموخت و دوره های عالی این هنر را به خوبی گذراند. دو ساز تخصصی یوسف زمانی کلارینت و ویلن آلتو بودند. فعالیت ها. در سال های میانی دهه چهل با تلاش و پیگیری برادران یوسف زمانی نخستین ارکستر موسیقی کردی راه اندازی شد که رهبری آن را حسن و سرپرستی اش را حسین بر عهده گرفتند. یوسف زمانی در سال ۱۳۷۰ به کانادا مهاجرت کرد و در سال ۱۳۷۱ در تورنتو سکونت گزید و با تشکیل گروهی به نام پژواک به توسعه و گسترش موسیقی علمی و سنتی ایران همت گماشت. او در آنجا یکصد آهنگ جدید نوشت که منتشر نشده اند. یوسف زمانی در طول
مدت فعالیتش ۱۱۰ آهنگ فارسی و ۹۰ آهنگ کردی برای خوانندگان ساخت. برخی از ساخته های وی توسط خوانندگانی چون مظهر خالقی، علاءالدین باباشهابی، نادر گلچین، حسن زیرک، محمدرضا شجریان، معین، عهدیه، سراج، شهرام ناظری، سیما بینا و شهره حقیری خوانده شده است. از کارهای مشترک وی با نادر گلچین می توان به تصانیف «دریا تو بگو» و «از پشت آتش» اشاره کرد. تصانیفی چون «دولت عشق»، «اشک مهتاب» و «مبتلا» از جمله معروفترین کارهای مشترک میان حسن یوسف زمانی و شجریان به شمار می روند. آلبوم نجوا با صدای شهرام ناظری و آلبوم «طریقت عشق» با صدای حسام الدین سراج نیز از جمله کارهای مشترک این هنرمندان است. درگذشت. حسن یوسف زمانی اواخر عمر به سرطان ریه دچار شد و در ۲۵ مرداد ۱۳۸۸ در کانادا درگذشت. تمبر یادبود. بهمن ۱۳۹۹، در آیینِ ششمین سال نوای موسیقی ایران، از تمبر اختصاصی یادبود حسن یوسف زمانی، توسط فریدون شهبازیان و مینا افتاده رونمایی شد.
شبکه رِدِه گلوبو یا به اختصار گلوبو (به معنی زمین) یک شبکه تلویزیونی در برزیل است. این شبکه در سال ۱۹۶۵ توسط روزنامه نگار برزیلی روبرتو مارینهو در شهر ریودوژانیرو، برزیل بنیان گذاشته شد.
مایو اسلامی یا برکینی () نوعی لباس شنا برای زنان است که تمام بدن بجز صورت، کف دست و پاها را می پوشاند تا حجاب اسلامی برای زنان مسلمانی که علاقه به شنا کردن دارند فراهم شود. برخی زنان مسلمان از این گونه جامه در ورزش بدن سازی هم استفاده می کنند. واژه بورکینی از ترکیب دو واژه بُرقَع (Burqa) و بیکینی (Bikini) ساخته شده است. در سال ۲۰۰۴ طراح استرالیایی سراغ مدل مایو اسلامی رفت و مدل های خلاقانه ای طراحی کرد و اول از همه مورد توجه مردم فرانسه قرار گرفت و خیلی استقبال شد. فرانسوی ها برای جلوگیری از آفتاب سوختگی بر اثر نور مستقیم خورشید از این مدل استفاده می کردند. انواع مایو بورکینی زنانه. انواع مایو بورکینی (اسلامی) زنانه عبارتند از: بورکینی کلاسیک این مدل با طراحی ساده و رنگ های تیره مثل مشکی یا سرمه ای، بیشترین پوشش و راحتی را فراهم می کند. مناسب برای بانوانی است که به دنبال ظاهری رسمی و در عین حال کاربردی هستند. بورکینی کلاسیک در استخرها و محیط های عمومی بسیار محبوب است. بورکینی ورزشی بورکینی ورزشی با پارچه های کشسان و سبک، آزادی حرکت بیشتری برای ورزش های آبی حرفه ای فراهم می کند. طراحی جذب تر و دوخت ضدلغزش، این
مدل را برای شنای سرعتی یا تمرینات آبی ایده آل کرده است. اغلب دارای زیپ جلو و یقه های بسته برای کنترل بیشتر در حین فعالیت است. بورکینی طرح دار و فانتزی این مدل ها با رنگ های شاد، الگوهای جذاب و برش های مدرن، جلوه ای شیک و متفاوت به استایل شنا می دهند. مناسب برای بانوانی است که علاوه بر پوشش، به زیبایی و تنوع اهمیت می دهند. در کنار استخر یا ساحل، با این مدل ها حس اعتماد به نفس بیشتری خواهید داشت. بورکینی دو تکه یا سه تکه بورکینی های دو تکه شامل بلوز بلند و شلوار هستند و مدل های سه تکه کلاه یا هدبند هماهنگ نیز دارند. برخی مدل ها دارای بند یا دکمه برای اتصال بلوز به شلوارند تا هنگام شنا ثابت بمانند. این طراحی امکان شخصی سازی و راحتی در پوشیدن را فراهم می کند. بورکینی سایز بزرگ این مدل ها برای بانوان با سایز بالاتر طراحی شده اند و پوشش و راحتی بیشتری فراهم می کنند. با برش های آزاد، بندهای پهن و پارچه های مقاوم، به خوبی از بدن پشتیبانی می کنند. همچنین طراحی ضدچسبندگی آن ها باعث احساس سبکی در آب می شود. منابع. 4. بورکینی
ایمانی (منسوب به ایمان) می تواند به موارد زیر اشاره کند:
کلاه پهلوی یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی در ژانر تاریخی به کارگردانی سید ضیاءالدین دری است که به تهیه کنندگی محمدرضا تخت کشیان برای پخش از شبکه اول سیما تولید شده است. تولید این مجموعه یک دهه به طول انجامیده است. قسمت هایی از این مجموعه تلویزیونی در شهرک سینمایی غزالی و بخش هایی از آن در شهر ساوه تصویربرداری شده است. خلاصه داستان. «فرخ باستانی» جوانی ایرانی از طبقه فقیر جامعه است. او پس از تحصیل در مدرسه دارالفنون تهران، برای ادامه تحصیل به پاریس می رود. پاریس در روزهای پس از جنگ جهانی اول شرایط سختی دارد. این وضعیت فشار زیادی به فرخ می آورد. او طی حوادثی با دختری ایرانی ـ فرانسوی) به نام بلانش آشنا می شود که از پدری فرانسوی و مادری ایرانی متولد شده است. فرخ طی ماجراهایی با بلانش ازدواج می کند و موفق می شود سمت منشی گری «حسن تقی زاده» سفیر وقت ایران در پاریس را در فاصله سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۴ به دست آورد. تقی زاده هنگام بازگشت فرخ باستانی به ایران، طی نامه ای خطاب به «علی اصغر حکمت» وزیر فرهنگ و معارف توصیه می کند از فرخ در دستگاه حکومت استفاده کند. حکمت نیز به «محمود جم» وزیر داخله توصیه فرخ را می کند و به این ت
رتیب فرخ باستانی به سمت فرماندار یک شهرستان کوچک کویری با نام «سامان» منصوب می شود. فرخ پس از حضور در آن شهرستان به مرور اقدام به تخریب بافت سنتی شهر و جایگزین کردن آن با خیابانی مدرن و مغازه هایی جدید می کند. حضور همسر فرانسوی او در آن شهر کوچک و مذهبی نیز به مرور باعث بروز تغییراتی در شهر می شود. چندی بعد با صدور فرمان کشف اجباری حجاب بانوان، اتفاق های تازه ای در شهر سامان رخ می دهد. وبلانش را طلاق می دهد بازخورد. خسرو معتضد:
کلمه دستورالعملی بسیار طولانی به معماری واحد پردازنده مرکزی اشاره می کند که برای بهره برداری از فواید توازی در سطح دستورالعمل (ILP) طراحی شده است. پردازشگری که هر دستورالعمل را بعد از دیگری اجرا می کند (معماری غیر خط لوله ای دارد)، ممکن است منابع پردازش را به نحو فریبنده ای استفاده کند که این امر می تواند باعث عملکرد ضعیف شود. کارایی می تواند با اجرای هم زمان زیر گامهای مختلف از دنباله های دستورها (Pipelining) یا حتی اجرای دستورها چندتایی به شکل کاملاً هم زمان درست مانند معماری های Superscalar، بهبود یابد. برای بهبود بیشتر می توان دستورالعملها را با نظمی متفاوت از آنچه در برنامه نشان داده شده اند اجرا کرد. به این عمل اجرای خارج از نظم گفته می شود. در اغلب پیاده سازی ها این سه تکنیک هزینه ای دربردارند و آن افزایش پیچیده گی سخت افزار است. قبل از اجرای هر دستور به صورت موازی پردازشگر باید بررسی کند که بین دستورالعمل ها وابستگی وجود نداشته باشد. برای مثال؛ نتیجه دستورالعمل اول به عنوان ورودی دستورالعمل دوم استفاده شده است. واضح است که چنین دستورالعملهایی نمی توانند در یک زمان اجرا شوند و همچنین دستورالعمل دوم نمی
تواند مثل اولی اجرا شود. پردازشگرهای خارج از نظم مدرن سخت افزاری که وظیفه برنامه ریزی دستورالعملها و مشخص نمودن وابستگی بین آن ها را بر عهده دارند، افزایش داده اند. از طرف دیگر VLIW اعمال موازی را بر اساس برنامه ای ثابت که در زمان کامپایل برنامه معین شده اجرا می کند. از آن ها که مشخص کردند نظم اجرای اعمال به وسیلهٔ کامپایلر انجام می شود، پردازشگر به سخت افزار برنامه ریزی که سه تکنیک معرفی شده در بالا به آن احتیاج دارند، نیازی ندارند. در نتیجه CPUهای VLIW توان محاسباتی مهم با پیچیدگی سخت افزاری کمتر (اما پیچیدگی کامپایلر بیشتر) از چیزی که بیشتر به پردازنده Superscalar نسبت داده می شود ارائه می دهد. درست مثل هر روش معماری نوین؛ ایده تا جایی که اجازه دهد کارایی دارد. در حقیقت تعدادی از دستورالعمل های خاص منظوره موجود که باعث تسهیل اعمال پیچیده می شود. اگر کامپایلرها نتوانند ساختارهای کد سنج مربوطه را بشناسند و نتوانند که هدف را که معمولاً از پیشنهادهای پیشرفته CPU استفاده می کند نمایش دهند، بلا استفاده می شوند؛ بنابراین برنامه نویسان باید بتواند الگوریتم های خودشان را به شیوه ای که کار برای کامپایلرها آسان تر ش
ود، ارائه دهند. طراحی. در طراحی های Superscalar تعدادی از واحدهای اجرائی برای مجموعه دستورالعمل ها غیرقابل رویت است. هر دستورالعمل تنها یک عمل را رمزگذاری می کند. برای اغلب طرح های Superscalar؛ بنای دستورالعمل ۳۲ بیت یا کمتر است.VLIW از نوع چند دستورالعمل، چند داده است. (MIMD) دستورالعمل VLIW چندی عمل را رمزگذاری می کند. در موارد خاص یک دستورالعمل حداقل یک عمل را برای هر واحد اجرایی رمزگذاری می کند. برای مثال؛ اگر یک وسیله VLIW پنج واحد اجرایی داشته باشد، یک دستورالعمل VLIW برای آن وسیله می تواند پنج فیلد عمل داشته باشد که هر فیلد معین می کند که کدام عمل باید در واحد اجرایی مربوطه اجرا شود. برای سازگار سازی این فیلدها دستورالعملهای VLIW معمولاً حداقل ۶۴ بیت پهنا داشته و در برخی معماری ها بیشتر از این نیز پهنا دارند. برای مثال؛ مثالی که در ادامه آورده شده یک دستورالعمل SHARC می باشد. در یک دوره؛ این دستورالعمل ضرب همین شناور، یک جمع همین شناور و دوبارگذاری افزایش خودکار را انجام می دهد. همه اینها در یک دستورالعمل ۴۸ بیتی جور شده اند. f12=f۰*f4, f8=f8+f12, f0=dm(i0,m۳)، f4=pm(i8,m۹) از روزهای آغازین معماری کامپ
یوتر برخی CPUها بسیاری واحدهای منطقی محاسباتی (ALU) برای اجرای موازی به معماری اضافه کرده اند. CPUهای Superscalar برای اینکه تصمیم بگیرند کدام اعمال می توانند به شکل موازی اجرا شوند از سخت افزار استفاده می کنند.CPUهای VLIW برای اینک په تصمیم بگیرند کدام اعمال می توانند به شکل موازی اجرا شوند از نرم افزار (کامپایلر) استفاده می کنند. از آنجایی که پیچیدگی برنامه ریزی دستورالعمل بر دوش کامپایلر گذاشته شده، پیچیدگی سخت افزار اساساً می تواند کاسته شود. هنگامی که نتیجه یک دستورالعمل با شکل اجرای موازی به عنوان ورودی یک شاخه مورد استفاده قرار گیرد، اغلب مشکل مشابهی اتفاق می افتد.CPUهای مدرن قبل از اینکه محاسبات کامل شود حدس می زنند که کدام شاخه انتخاب خواهد شد. این عمل بدین منظور انجام می شود که CPUها بتوانند دستورالعمل ها را برای شاخه بارگذاری کنند یا حتی به شکل گمانی شروع به محاسبه کنند. اگر CPU اشتباه حدس بزند همه دستورالعمل ها و متن آن ها لازم است که پاکسازی شود و دستورالعمل های درست جایگزین شوند که باعث اتلاف زمان می شود. این امر منجر به منطق گیری دستورالعمل پیچیده ای می شود که تلاش می کند به درستی حدس بزند و سا
دگی طرح های اصلی (RISC) را نیز تخریب می کند.VLIW این منطق را ندارد و بنابراین مصرف توان این منطق، کمبودهای احتمالی طراحی و بقیه ویژگی های منفی آن را ندارد. در یک VLIW کامپایلر برای جهت یابی یک شاخه، از اطلاعات کاوشی یا شرح حال استفاده می کند. این ویژگی این امکان را به VLIW می دهد تا حرکت کرده و اعمال را قبل از انتخاب شاخه به شکل گمانی پیش برنامه ریزی کند. بدین شکل که شبیه ترین راه را در شاخه علامت گذاری می کند. اگر شاخه به راهی غیرمنتظره برود، کامپایلر قبلاً کد جبرانی را تولید کرده تا نتایج بر اساس گمان کنار گذاشته شود تا معناشناسی برنامه حفظ شود. کلمه VLIWمی تواند مخفف کلمه دستورالعمل با طول متغیر (Variable Length Instruction Word) نیز باشد. مجموعه دستورالعمل یک CPU که برای بارگذاری یا کپی یک تعداد مقدار حرف به حرف از یک کد ماشین بر روی یک RAM روی برد یا دیکد روی CPUهای با مدت بالاتر طراحی شده است. تاریخچه. واژه VLIW و خود ایده معماری VLIW توسط جاش فیشر در تحقیقات گروهی در دانشگاه Yale در اوایل ۱۹۸۰ ابداع شد. گسترش اولیه برنامه ریزی ردیابی به عنوان مجموعه ای از تکنیک ها برای VLIW وقتی او از دانشگاه نیویورک ف
ارغ التحصیل بود گسترش یافت. قبل از VLIW، ایده کلی واحدهای تابعی بین برنامه ریزی و توازی سطح دستورالعمل در نرم افزار در گسترش ریز کد افقی بنیان نهاده شد. ابداعات فیشر پیرامون گسترش کامپایلری بود که بتواند ریز کد افقی را از کد نوشته شده توسط برنامه نویسان در زبان های برنامه نویسی معمولی تمیز دهد. او متوجه شد برای داشتن عملکرد بهتر، رسیدن به یک ماشین کامل لازم است، توازی را در یک بلاک عمومی پیاده سازی کند. وی تکنیک های برنامه ریزی ناحیه ای را برای پیاده سازی توازی در بین بلاک های پایه گسترش داد. برنامه ریزی، راه چنین تکنیکی است و ابتدا با مسیرهای بلاک پایه ای که شبیه تر هستند کار می کند. بدین صورت که کد جبرانی را برای سر و کار داشتن با حرکات بر اساس حدس در برنامه قرار می دهند، برنامه ریزی دومین مسیر شبیه و… تا زمانی که برنامه ریزی به پایان برسد. ایده دوم فیشر از این ایده نشات گرفت که معماری CPU هدف، باید برای کامپایل منطقی باشد. کامپایلر و معماری VLIW باید با یکدیگر طراحی شوند. بخشی از این ایده از آنجا الهام گرفت که فیشر در دانشگاه Yale برای کامپایل سیستم های ممیز شناور دچار مشکلاتی شده بود. این سیستم های معماری
مجموعه دستورالعمل های پیچیده ای داشتند (CISC) که دستورالعمل آغازین را از دستورالعمل هایی که نتایج را ذخیره کرده اند که الگوریتم های برنامه ریزی خیلی پیچیده ای نیاز دارند، جدا کردند. فیشر مجموعه ای از قواعد را که ویژگی های طراحی یک VLIW مناسب مثل پایپلاین های خود تخلیه کن، فایل های رجیستری چند پورته و معماری حافظه ارائه داد. این قواعد نوشتن کدهای سریع را برای کامپایل ها آسان تر می کند. اولین کامپایلر VLIW در مقطع Ph.D به وسیلهٔ جان الیس زیر نظر جان فیشر تشریح شد، کامپایلرBulldog نامگذاری شد. جان روتنبرگ الگوریتم های مهمی معین را برای برنامه ریزی ارائه داد. فیشر در سال ۱۹۸۴ دانشگاهYale را برای پیدا کردن کمپانی برای شروع ترک کرد. شرکت Multiflow نام گرفت که با همکاری جان روتنبرگ تأسیس شد. Multiflow سری TRACE از سوپر کامپیوترهای کوچک VLIW را ساخت، که اولین ماشین آن ها در سال ۱۹۸۷ به حساب می آمد. VLIW این شرکت می توانست ۲۸ عمل را در یک دستورالعمل جای دهد. سیستم TRACE در بسته MSI/LSI/VLSI بکار گرفته شد. این تکنیک وقتی به جمع کردن تمام اجزای مدار پردازش گر به روی یک Chip به صرفه تر شناخته شد از چشم بنیان گذاران افتا
د. برای Multiflow زود بود که بتواند جلوی این موج را بگیرد در حالی که معماری های Chip,CPUهای چند کاره را پشتیبانی می کرد. کمپانی های نیمه هادی ارزش تکنولوژی Multiflow را در این زمینه دریافتند و متعاقباً کامپایلر و معماری آن را تحت لیسانس خود درآوردند. پیاده سازی. Cydrome شرکتی بود که با استفاده از تکنولوژی ECL در اواخر ۱۹۸۰ پردازنده های عددی VLIW را تولید می کرد. این شرکت، مانند Multiflow، بعد از چند سال منحل شد. یکی از دارندگان امتیاز تکنولوژی Multiflow, Hewlett-Packard است، که Josh Fisher پس از انحلال Multiflow به آن پیوست. همچنین Bob Rau محقق Cydrome، پس از شکست آن به HP پیوست. این دو نفر تحقیقات معماری کامپیوتر را در Hewlett-Packard در طول سال ۱۹۹۰ هدایت می کردند. همچنین، حدوداً در همان سال (۱۹۸۹–۱۹۹۰)، اینتل VLIW را در Intel i۸۶۰ پیاده سازی کردکه اولین ریز پردازنده ۶۴ بیتی آن ها بود، i۸۶۰ همچنین اولین پردازنده ای بود که VLIW را روی یک چیپ تنها پیاده سازی کرد. این پردازنده می توانست در هر دو حالت RISC ساده و VLIW عمل کند: «در اوایل ۱۹۹۰، اینتل ریزپردازنده RISC با نام i۸۶۰ را معرفی کرد. این چیپ ساده دو حالت
عملیاتی داشت: یک حالت اسکالر و یک حالت VLIW. در حالت VLIW پردازنده همیشه دو دستورالعمل را واکشی می کرد و فرض می کرد که یکی صحیح و دیگری اعشاری (ممیز شناور) باشد.» حالت VLIW در i۸۶۰، به طور گسترده در برنامه های جاسازی شده DSP استفاده می شد. در حالت VLIW, i۸۶۰ قابلیت پشتیبانی عملکرد اعشاری را در بازه ۲۰ تا ۴۰ با دقت مضاعف MFLOPS داشت. CPUهای VLIW معمولاً از چندین واحد تابعی شبیه RISC ساخته می شدند که به طور مستقل عمل می کردند. VLIWهای معاصر عموماً ۴ تا ۸ واحد اصلی تابعی دارند. کامپایلرها رشته دستورالعمل اولیه را برای CPUهای VLIW تقریباً شبیه همان روشی که آن ها برای CPUهای قدیمی انجام می دادند، تولید می کنند. آن ها یک رشته از دستورالعمل ها را بر طبق اولویت آن ها زمان بندی می کنند. در این فرایند، دستورالعمل مستقل می توانند به طور موازی، زمان بندی شوند. چون VLIWها عموماً دستورالعمل ها را موازی با یک دستورالعمل طولانی تر زمان بندی می کنند، این نتایج در یک opcode باز هم بزرگ تر (خیلی طولانی = Very Long) برای مشخص کردن این که چه چیز در یک چرخهٔ معین اجرا می شود، قرار می گیرد. مثال های معاصر CPUهای VLIW شامل پردازنده