Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیمان جمعه نیک یا پیمان بلفاست بین طرف های درگیر در ایرلند شمالی، یعنی پروتستان های طرفدار بریتانیا و کاتولیک های جمهوری خواه ایرلند با میانجی گری بریتانیا در روز جمعه ۱۰ آوریل ۱۹۹۸ بسته شد. این پیمان را کاتولیک ها «توافق جمعه نیک» می نامند و پروتستان ها به آن «توافق بلفاست» می گویند. گروه نخست، این پیمان را راهی به سوی استقلال می دانند و گروه دوم آن را سندی برای اتحاد با بریتانیا می شمارند. تا پیش از پیمان جمعه نیک، درگیری فرقه ای بین دو گروه موسوم به «مصائب» جان بیش از ۳۶۰۰ تن را ظرف ۳۰ سال گرفته بود. مفاد. بر پایه این پیمان، دولت جدیدی برای ایرلند شمالی شکل گرفت که شامل ملی گرایان و اتحادگرایان می شد. دولت مرکزی بریتانیا به این دولت، کنترل حوزه های کلیدی مانند بهداشت و آموزش را داد. این فرایند به عنوان قدرت سپاری (تفویض اختیارات) شناخته می شود. همچنین پارلمان جدیدی شکل گرفت که ستاد آن در استورمونت بلفاست قرار دارد. این توافق همچنین حقوق مردم را فارغ از باورها به رسمیت می شناسد. این پیمان می گوید: به عنوان بخشی از این توافق گروه های مسلح ایرلند موافقت کردند که سلاح های خود را کنار بگذارند و افرادی که در خشو
نت دست داشتند از زندان آزاد شدند. دولت بریتانیا موافقت کرد که دنبال «توافقات امنیتی عادی» باشد و از حضور نظامی خود در ایرلند بکاهد. تضاد با مفاد برگزیت. پس از برگزیت، ایرلند شمالی تنها بخشی از بریتانیا شد که با یکی از کشورهای اتحادیه اروپا (جمهوری ایرلند) مرز زمینی دارد. اگرچه کالاهای جابجا بین بازارهای بریتانیا و اتحادیه اروپا باید بررسی شوند اما هر دو طرف توافق کردند که این اتفاق نباید در مرز ایرلند رخ دهد تا از پیمان جمعه نیک محافظت شود. زیرا ترس از این وجود دارد که در صورت ایجاد پست های بازرسی تازه، همکاری فرامرزی تهدید شود. اگرچه توافقنامه بین بریتانیا و اتحادیه اروپا به طور مشخص به مرز اشاره نمی کند اما به حذف همه تأسیسات و تجهیزات امنیتی اشاره کرده است. پیامدهای پیمان. با وجود این پیمان، وی ژگی های جدایی میان ایرلندی ها باقی است. پروتستان ها که در استان های شمالی ایرلند موسوم به ایالت «السته» ساکن هستند، رسوم خویش را دارند و بیشتر کاتولیک هایی که در استان های جنوبی زندگی می کنند نگاهی متفاوت به زندگی سیاسی دارند.
باغ کاشفی باغی است که در ابتدا اصطبل و محل نگهداری از اسب متعلق به یکی از زمینداران بزرگ اصفهان با همین نام بود. در دهه ۶۰ به عنوان زندان و شکنجه گاه استفاده شد. گفته می شد «کمیته صحرایی» است اما زندانیان سیاسی به طنز به آن «هتل اموات» می گفتند که یک معنی اش این بود که هرکس پایش به آنجا برسد دیگر آخرعاقبت اش با خدا است و ممکن است برنگردد. سال ۶۰ و ۶۱ خیلی ها در آنجا شکنجه و سر به نیست شدند. در داخل این کمیته صحرایی (هتل اموات) راهرویی نیمه تاریکی بود که هر طرفش سیزده تا سلول داشت. در انتهای راهرو توالت و حمام کوچکی قرار داشت زندانیان جدا جدا (شبانه روز دو و بعضی مواقع ۳ بار) با چشمان بسته و نظارت نگهبانان از توالت استفاده می کردند. زندانیان در مواردی هم مجبور می شدند در سلول از ظروف پلاستیکی برای قضای حاجت استفاده نمایند. زندان مزبور در اصفهان – خیابان بزرگمهر – خیابان هشت بهشت شرقی – کوچه باغ کاشفی (کوچه میثم) قرار داشت. باغ کاشفی محل اداره مرکزی اطلاعات استان اصفهان از وزارت اطلاعات می باشد. تاریخچه. پس از انقلاب و به دنبال فراری شدن بسیار از عوامل حکومتی یا سرمایه داران مرتبط با رژیم پهلوی اموال آن ها به ح
کم اینکه اموال مردم بوده و از راه غیر مشروع به دست آمده مصادره می شد که باغ کاشفی نیز از همین اموال بود. ساختمان. به دلیل شرایط پیچیده و ساختمان منحصربه فرد از ابتدا توسط وزارت اطلاعات برای استقرار مرکز اداره اطلاعات استان اصفهان انتخاب شد و از سال ۶۰ به زندان و شکنجه گاه بدَل گشت. از وضعیت ساختمان آن اطلاعات دقیقی در دست نیست و هر آنچه نوشته یا بازگو شده مربوط به اظهارات نجات یافتگان از این ساختمان مخوف می باشد. طبق یکی از همین اظهارات:"این زندان علاوه بر حدود ۲۰ سلول انفرادی و نیز سلول های دو، سه نفره و یک سالن جمعی، (که مشرف به حیاط کوچکی بود) ــ محلی هم برای شکنجه زندانیان داشت… لابد قسمتی هم ویژه زنان زندانی بوده که اطلاع ندارم." بر اساس بررسی و تحقیق سازمان های مدافع حقوق بشر، گزارشی مبنی بر وجود گور دسته جمعی از قربانیان ارائه شده است. تنها خبری که در سال ۱۳۸۱ از آن مجموعه در دست است، احداث یک سالن کنفرانس به زیربنای ۴۰۰ متر مربع بین دی تا اسفند ۱۳۸۱ می باشد. بازداشت شدگان. «هتل اموات» با احتساب همه سلولهای انفرادی و یک سالن جمعی حدود ۲۵۰ نفر گنجایش داشت. شماری از زندانیان بعد از اتمام بازجویی ها به زن
دان دستگرد یا سپاه منتقل می شدند و تعداد کمتری هم اعدام شدند. از تعداد بازداشت شدگان یا قربانیان که در این محل زندانی شدند، آمار دقیقی در دست نیست. شماری از زندانیانی که در این زندان (هتل اموات) بودند: سیف الدین شیخ سادات سامانی که بنا و اهل شهر کرد بود زیر شکنجه جان باخت. سید فخر طاهری، اسفندیار قاسمی، قادر جرار، جعفر قنبری، امیر حیدری (اهل خاش)، علی جان پناهی، بیژن مجنون، مینا سهیلی زاده، محمود طریق الاسلامی سهیلا مصدقیان فر (که وی زیر شکنجه کشته شد)، رحمان شجاعی، مهرداد آغر، هادی میرمیران علی اتراک (فرخزاد)، محمد نعمت بخش، سعید عباسپور (که نابینا بود)، برادران طباطبایی (از قمشه) و مهین جهانگیری خواهر الله قلی جهانگیری هم در باغ کاشفی (هتل اموات) زندانی بود.""
والیبال یک ورزش گروهی است که در آن بازیکنان در دو تیم شش نفره، در دو سوی توری قرار می گیرند و تلاش می کنند تا بر پایهٔ قوانین بازی، توپ را از روی تور در زمین تیم مقابل فرود آورند. طول زمین والیبال ۱۸ متر و عرض آن ۹ متر است. هر تیمی که بتواند ۳ ست از بازی را ببرد برنده است. هر ست ۲۵ امتیاز است و در صورت برابری تیم ها پس از ست چهارم، بازی به ست پنجم کشیده می شود که ۱۵ امتیاز است. والیبال در سال ۱۸۹۵ توسط ویلیام مورگان در ایالات متحده آمریکا ابداع شد و به سرعت در همه کشورهای جهان فراگیر شد؛ به طوری که در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ برای نخستین بار در برنامهٔ بازی های المپیک قرار گرفت و امروزه در سراسر جهان بازی می شود. این رشته تقریباً برای تمام گروه های سنی مناسب است و وسایل بازی شامل توپ و تور است. امروزه بیش از ۸۰۰ میلیون بازیکن والیبال در سراسر جهان وجود دارند که ۴۶ میلیون تن از آنان از ایالات متحده آمریکا هستند. بر پایهٔ اطلاعات کمیته المپیک، والیبال بالاتر از فوتبال، تنیس و دیگر ورزش ها محبوب ترین ورزش بازی های المپیک است. والیبال قهرمانی جهان قدیمی ترین و مهم ترین رویداد والیبال پس از بازی های المپیک اس
ت که هر چهار سال یک بار با شرکت تیم های ملی والیبال مردان و زنان برتر دنیا در یکی از کشورهای جهان برگزار می شود. افزون بر این، جام جهانی، لیگ ملت ها و جام بزرگ قهرمانان جهان به ترتیب به نام ترین تورنمنت های والیبال در جهان هستند. لیگ های پرشماری از جمله لیگ سری آ، سوپر لیگا سری آ، سوپر لیگ، پرو آ و پلاس لیگا در کشورهای گوناگون به وجود آمده اند که جزو مسابقات داخلی آن کشور شمرده می شوند. تاریخچه. بازی والیبال، در اصل به نام مینتونت، در سال ۱۸۹۵ توسط ویلیام مورگان پس از گذشت چهار سال از اختراع بسکتبال، ابداع شد. مورگان فارغ التحصیل کالج اسپرینگفیلد ماساچوست، والیبال را با ترکیبی از بسکتبال، بیس بال، تنیس و هندبال طراحی کرد. اولین تور والیبال، که قرض گرفته شده از ورزش تنیس بود، فقط کمتر از ۱ متر (۳ فوت) ارتفاع داشت. در ۷ ژوئیه ۱۸۹۶ (میلادی)، اولین بازی رقابتی والیبال انجام شد. کارگران انجمن مسیحیان مردان جوان، بازی را از هولیوک، ماساچوست به مدارس میسیونری آمریکا در آسیا بردند. والیبال به سرعت در آسیا به ورزش بسیار محبوب تبدیل شد و به عنوان ورزشی از بازی های شرقی در اوایل سال ۱۹۱۳ (میلادی) تبدیل شد. والیبال همچنی
ن در روسیه نیز محبوب شد. هنگامی که رقابت های بین المللی به طور منظم در سال ۱۹۵۰ آغاز شد، روسیه تیم برجسته ای از این رقابت ها بود. در طول جنگ جهانی اول، نیروهای ایالات متحده، والیبال را به اروپا معرفی کردند. در سال ۱۹۱۶، انجمن مسیحیان مردان جوان که دانش آموزان کالج اسپرینگفیلد ماساچوست بودند، موفق به القای انجمن ورزشی قدرتمندی در دانشگاه شدند که به انتشار قوانین و مجموعه ای از مقالات مرتبط با والیبال می پرداخت، و کمک قابل توجهی به رشد سریع والیبال در میان دانشجویان جوان دانشگاه می کرد. در سال ۱۹۱۸، تعداد بازیکنان هر تیم از نه نفر به شش نفر محدود شد، و همچنین در سال ۱۹۲۲، تعداد مجازبرای بازی با توپ در طرف به حداکثر سه عدد تغییر کرد. در طول سال های بعد مشخص شد که قوانین استاندارد برای مسابقات بازی مورد نیاز است، و در نتیجه در سال ۱۹۲۸ (میلادی) سازمان انجمن والیبال ایالات متحده تشکیل شد. تا اوایل ۱۹۳۰ (میلادی)، والیبال بیشتر یک بازی برای گذراندن اوقات فراغت و تفریح و سرگرمی بود، و فقط چند فعالیت در محدودهٔ رقابت های بین المللی وجود داشت. همچنین قوانین مختلفی از این بازی در قسمت های مختلف جهان وجود داشت. با این حا
ل، بسیاری از کشورها در مسابقات قهرمانی ملی به رقابت با یکدیگر می پرداختند (به عنوان مثال در شرق اروپا که بازی به سطح استاندارد قابل توجهی رسیده بود). دو سال بعد از ایجاد سازمان انجمن والیبال که بعدها به والیبال آمریکا تغییر نام کرد، اولین بازی والیبال ساحلی دو نفره در جهان برگزار شد؛ که باعث به وجود آمدن انجمن والیبال ساحلی در سال ۱۹۶۵ (میلادی) در کالیفرنیا شد. قبل از آن، در سال ۱۹۴۷ (میلادی) فدراسیون بین المللی والیبال یا به اختصار اف آی وی بی تأسیس شد. بازیکنان حرفه ای نیز تحت نظارت والیبال حرفه ای آمریکا در سال ۱۹۸۳ (میلادی) درآمدند. در طول بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴، ورزشکاران مرد و زن آمریکایی مدال طلا و نقره مسابقات والیبال داخل سالنی را کسب کردند. سپس در سال ۱۹۹۶ (میلادی)، والیبال ساحلی دو نفره رسماً وارد بازی های المپیک شد. دگرگونی ها. در آغاز برای بازی والیبال قوانین خاصی تدوین نشده بود، هر فرد و در هر کشوری به میل خود و به طرق مختلف با توپ بازی می کرد. رفته رفته والیبال در مناطق و نواحی مختلف جهان گسترش می یافت. کم کم قوانینی برای این بازی وضع شد و روش ها و حرکات تکنیکی جایگزین حرکات قبلی گردید.
در سال ۱۹۰۰ پذیرفته شد که امتیازات هر ست بازی ۲۱ پوئن (امتیاز) باشد. در سال ۱۹۱۲ سیستم چرخش به تصویب رسید. در سال ۱۹۱۷ پذیرفته شد که هر ست بازی ۱۵ امتیاز باشد. در سال ۱۹۱۸ تعداد بازیکنان هر طرف زمین ۶ نفر پیشنهاد شد، که مورد قبول عامه قرار گرفت. در سال ۱۹۲۱ موافقت شد که هر تیم با حداکثر سه ضربه توپ را به طرف دیگر بفرستد. در سال ۱۹۲۳ اندازه زمین بازی ۹×۱۸ متر تعیین شد. به مرور در سال های بعد، قوانین فراوانی برای این بازی وضع شد و در بسیاری از قوانین قبلی نیز تغییراتی حاصل گشت. هم اکنون نیز هر چهار سال یک بار در کنگره جهانی والیبال تغییراتی در قوانین بازی به تصویب می رسد. از ابتدای سال ۱۹۹۹ قوانین والیبال تغییرات گسترده ای کرد و قوانینی مانند تغییر روش امتیازگیری به رالی و سقف امتیاز ۲۵ برای ستهای اول، دوم، سوم و چهارم و امتیاز ۱۵ برای ست پنجم را به جای سقف امتیاز ۲۵ وضع کرد. در سال ۱۹۹۸ قانونی وضع شد که در امتیازهای ۸ و ۱۶ به تیم ها وقت استراحت فنی داده می شود. از دیگر قوانین تغییر کرده والیبال می توان به افزودن بازیکن آزاد اشاره کرد، و از تازه ترین قانون والیبال استفاده از دوربین برای خط است؛ و بعد از آن قانو
ن برخورد بدن با هر نقطه از تور خطاست. پذیرش والیبال از سوی دیگر کشورها. اولین کشور خارجی که والیبال را پذیرفت، کشور کانادا و در سال ۱۹۰۰ بود. اساساً نهضت Y.M.C.A (سازمان جوانان مسیحی) در معرفی این ورزش به دیگر کشورهای جهان و گسترش آن، سهم فراوانی دارد. بازی والیبال در پایان سال ۱۹۰۰ به صربستان و در سال های ۱۹۰۵ به کوبا، ۱۹۰۹ به پورتوریکو، ۱۹۱۰ به فیلیپین، ۱۹۱۲ به اورگوئه، ۱۹۱۳ به چین و ۱۹۱۷ به ژاپن و به تدریج از سال ۱۹۱۴ به بعد توسط سربازان آمریکایی و مستشاران و اشخاص دیگر به کشورهای اروپایی از قبیل فرانسه، چکسلواکی، لهستان، شوروی، بلغارستان معرفی شد و گسترش یافت. پذیرش این ورزش در اروپا در ابتدا کند بود. فرانسه، چکسلواکی و لهستان سه کشوری بودند که قبل از دیگران اقدام به تشکیل فدراسیون ملی والیبال در کشور خود نمودند. شوروی که در سال ۱۹۲۳ اقدام به تأسیس انجمن ملی والیبال نمود، برای پیشرفت و دگرگونی آن فعالیت زیادی به عمل آورد. شوروی از کشورهایی است که در پیشرفت تکنیک و تاکتیک والیبال و تنظیم قوانین در جهان سهم به سزایی دارد و همواره از قدرت های برتر این ورزش بوده است. کشورهای فرانسه، چکسلواکی و لهستان پس از تش
کیل فدراسیون ملی مصمم شدند که با کمک کشورهای دیگر فدراسیون جهانی والیبال را تأسیس نمایند و در سال ۱۹۳۶ به هنگام بازی های المپیک در برلین در این زمینه فعالیت زیادی نمودند ولی با آغاز جنگ جهانی دوم و طغیان آن در اروپا اقدامات آنان متوقف شد. به طور کلی تغییرات و پیشرفت والیبال را می توان به سه دوره تقسیم نمود، دوره اول از سال آغاز تا سال ۱۹۱۸، دوره دوم از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۴۶ و دوره سوم از سال ۱۹۴۷ به بعد که تغییرات و پیشرفت اساسی والیبال در دوره سوم صورت پذیرفته است. پس از جنگ جهانی دوم، فعالیت های فراوان برای حرکت جدید به والیبال مجدداً آغاز شد و اولین مسابقه بین المللی در قاره اروپا بین تیم های ملی فرانسه و چکسلواکی در پاریس برگزار گردید؛ و در آوریل ۱۹۴۷ کنگره ای با شرکت نمایندگان چهارده کشور از سراسر جهان در پاریس برگزار و موافقت شد که فدراسیون بین المللی والیبال (F.I.V.B) در پاریس تشکیل شود و پل لیبود فرانسوی به عنوان اولین رئیس انتخاب شود. امروزه این فدراسیون حدود ۲۱۷ کشور عضو دارد (سال ۲۰۰۷) و بیش از ۲۵۰ میلیون نفر از مردم جهان والیبال بازی می کنند. اولین رئیس فدراسیون جهانی والیبال پل لیبود تا سال ۱۹۸۴ (
یعنی ۳۷ سال) ریاست را برعهده داشت. پس از تأسیس فدراسیون جهانی والیبال، کمیته های مختلفی در داخل آن به وجود آمد و برنامه مسابقات رسمی جهانی تنظیم و آغاز شد. در سال ۱۹۴۹ اولین دوره مسابقات جهانی والیبال برای مردان در پراگ و در سال ۱۹۵۲ دومین دوره مسابقات جهانی مردان و اولین دوره مسابقات جهانی زنان در مسکو برگزار شد. برنامه این مسابقات به طور منظم هر چهار سال یک بار تاکنون در کشورهای مختلف انجام شده است. در قهرمانی جهان ۲۰۱۴ لهستان نیز بعد از جام جهانی فوتبال دومین تورنمنت پربازدید ورزش جهان قلمداد شد. در سال ۱۹۶۴ مسابقات والیبال مردان و زنان به برنامه بازی های المپیک ۱۹۶۴ توکیو اضافه شد. علاوه بر مسابقات قهرمانی جهان و المپیک، مسابقات والیبال مردان و زنان در سراسر جهان با عنوان های جام جهانی، لیگ جهانی، قهرمانی اروپا، پان آمریکن، قهرمانی آسیا، بازی های آسیایی، والیبال ساحلی، یونیور سیاد، قهرمانی آفریقا، ارتش های جهان، گراندپری زنان، راه آهن های جهان، قهرمانی ناشنوایان، قهرمانی معلولان، پارالمپیک معلولان، قهرمانی کشورهای عربی، چهار تیم برتر، جایزه بزرگ، ستاره ها و تورنمنت های جهانی و دوستانه و غیره در گروه های س
نی نوجوانان، جوانان و بزرگسالان به طور منظم انجام می شود. در تاریخچه والیبال جهان باید کشور ژاپن را به عنوان دگرگون کننده تکنیکها، تاکتیکها و آمادگی جسمانی در والیبال معرفی نمود (دگرگون کننده در سرویس، ساعد، انواع پاسها، توپ گیری و انواع آبشارهای سرعتی با پاس های کوتاه الف و ب و ترکیبی و به ویژه بدنسازی). واژه شناسی. اصطلاح "والیبال" از ترکیب دو بخش "والی" به معنای رگبار یا شلیک به طور دسته جمعی و "بال" به معنای توپ و گلوله ایجاد شده است. در گذشته و در زمان پدیداری والیبال توسط ویلیام جی. مورگان، او نام این بازی را مینتونت نامید که حداقل اصطکاک میان اعضای دو تیم ایجاد شود. بعدها، زمانی که آلفرد اس. هالستد مشغول تماشای این ورزش بود، نام آن را به «والیبال» تغییر داد که به دلیل حرکت این بازی که همانند «رگبار توپ» در امتداد زمین و از بالای تور است، بود. قوانین بازی. زمین والیبال. بر پایه قوانینی که توسط فدراسیون بین المللی والیبال نوشته شده است، زمین بازی والیبال باید مستطیلی شکل، و طول آن ۱۸ متر (۶۰ فوت) و عرض آن ۹ متر (۳۰ فوت) باشد. خط وسط که در مرکز آن قرار دارد، زمین را به دو قسمت ۹ متری تقسیم می کند، و همچنی
ن در ۳ متری از هر طرف آن، خط حمله یا خط پایان قرار دارد. تور والیبال نیز به طور مستقیم بالای خط مرکز، و ارتفاع آن ۲٫۴۳ متر (۸ فوت) برای مردان، و۲/۲۴ متر (۷ فوت و ۴ اینچ) برای زنان است. در استانداردهای والیبال، حاشیه های زمین حداقل باید ۱٫۷۵ متر در هر طرف با خط زمین فاصله داشته باشد. سقف سالن نیز باید فضای بازی عاری از هرگونه موانع به ارتفاع ۷ متر (۲۳ فوت) از کف زمین باشد. نکته های مهم در والیبال: پس از دریافت امتیاز توسط تیم، اعضای آن باید در جهت عقربه های ساعت در زمین چرخش انجام دهند. این یک نکته مهم و جزو تاکتیک های والیبال سالنی به حساب می آید. این تاکتیک باعث می شود که تمام بازیکنان در تمام مناطق بازی کنند و همیشه در منطقه دفاع یا حمله نباشند. همانند شکل که با چرخش منطقه «۲» به منطقه «۱»، به همین ترتیب تمام مناطق، جایگزین یکدیگر می شود. یک تیم باید حتماً قبل از سرویس تیم مقابل، در جهت عقربه های ساعت بچرخد. هنگامی که سرویس زده می شود، بازیکنان جلوی خط حمله می توانند موقعیت های خود را تغییر دهند و حرکت کنند اما بازیکنان پشت خط نمی توانند به جلوی آنها بیایند و دفاع یا حمله کنند. آن ها باید تمام اقدامات حمله
را از پشت خط حمله انجام دهند. وظایف افراد تیم. در استانداردها، توپ باید به شکل کروی (گرد) و از جنس چرم انعطاف پذیر یا چرم مصنوعی باشد. درغیر این صورت باید از لاستیک یا موارد مشابه این دست ساخته شده باشد. رنگ توپ می تواند هم یکنواخت و هم ترکیبی از رنگ ها باشد. بعد از آزمایش بسیاری که فدراسیون جهانی از رنگ های مختلف برای توپ گرفت، یک آزمایش را با رنگ های زرد، آبی و سفید در مسابقات قهرمانی جهانی در سال ۱۹۹۸ ژاپن انجام داد؛ که معرفی این توپ، جایگزین توپ های سفید سنتی شد. در توپ های از جنس چرم مصنوعی، رنگ ترکیبی مورد استفاده در مسابقات رسمی بین المللی باید با استانداردهای فدراسیون والیبال منطبق باشد. در استانداردهای بین المللی، پیرامون توپ ۶۵ تا ۶۷ سانتی متر و وزن آن ۲۶۰ تا ۲۸۰ گرم است. فشار داخل توپ نیز باید ۰٫۳ تا ۰٫۳۲۵ کیلوگرم بر سانتیمتر مربع باشد. داوری. هر مسابقهٔ والیبال دو داور اصلی دارد یکی داور اول که در بالای تور می باشد و دیگری داور دوم می باشد که روبروی داور اول می ایستد و در مواقعی خاص اجازهٔ سوت زدن نیز دارد. چهار (یا دو) داور خط دور تا دور زمین والیبال می ایستند و با پرچم داور اول را در امر قضاوت ی
اری می دهند. دو داور هم پشت میز منشی هستند یکی داور منشی و دیگری هم کمک منشی که کار ثبت امتیازات، تعویض ها و اخطارها را بر عهده دارند. سرداور هم به عنوان ناظر می بایست در تمام دیدارها حضور داشته باشد. دیگر. دو تیم ۶ نفری با یکدیگر روبرو می شوند. داور در بالای تور قرار گرفته و ناظر بر اجرای مسابقه بوده و سوتی در دست دارد. سرداور نیز مقابل او قرار می گیرد. بازیکنان در وضعیت آماده باش بوده و دست ها، انگشتان، بازوها و پاها در حالات مطلوب قرار می گیرند. بازیکنان در مرکز زمین می ایستند و در این محل بیشتر حمله ها شکل می گیرد، به طوری که یکی از آن ها در نزدیک تور ایستاده و بقیه بازیکنان فرم w را تشکیل می دهند. سرویس. در هنگام سرویس زدن باید به نکات زیر توجه کرد: مهارت ها. تیم های رقابتی شش مهارت اساسی را فرا می گیرند: سرویس، پاس، پاس، حمله، بلاک و دیگ. هر یک از این مهارت ها شامل تعدادی تکنیک خاص است که در طول سال ها معرفی شده اند و اکنون به عنوان تمرین استاندارد در والیبال سطح بالا در نظر گرفته می شوند. خدمات. یک بازیکن پشت خط سرویس می ایستد و توپ را سرویس می زند تا آن را به زمین حریف هدایت کند. هدف اصلی این است که ت
وپ در داخل زمین فرود بیاید؛ همچنین مطلوب است که جهت، سرعت و شتاب توپ طوری تنظیم شود که دریافت کننده نتواند به درستی آن را کنترل کند. سرویس زمانی "آس" نامیده می شود که توپ یا مستقیماً به زمین حریف فرود بیاید یا اولین حریفی که توپ را لمس می کند نتواند آن را والی کند (به اندازه ای به سمت بالا بزند که هم تیمی اش بتواند ادامه دهد). در والیبال معاصر، انواع مختلفی از سرویس ها استفاده می شود: دریافت. پاس که دریافت نیز نامیده می شود، تلاش یک تیم برای مدیریت صحیح سرویس حریف یا هر نوع حمله ای است. مدیریت صحیح نه تنها شامل جلوگیری از تماس توپ با زمین است، بلکه رساندن سریع و دقیق آن به موقعیتی است که پاسور در آن قرار دارد. مهارت پاس دادن اساساً شامل دو تکنیک خاص است: پاس زیر بغل یا ضربه، که در آن توپ به قسمت داخلی ساعد یا سکو در خط کمر برخورد می کند؛ و پاس از بالای سر، که در آن توپ با نوک انگشتان، مانند یک ست، بالای سر گرفته می شود. هر دو در والیبال حرفه ای و ساحلی قابل قبول هستند ؛ با این حال، مقررات بسیار سخت تری در مورد پاس از بالای سر در والیبال ساحلی وجود دارد. وقتی بازیکنی توپ را به پاسور خود پاس می دهد، ایده آل این
است که توپ چرخش نسبتاً کمی داشته باشد تا پاسور راحت تر باشد. تنظیم. ست معمولاً دومین تماسی است که یک تیم با توپ برقرار می کند. هدف اصلی ست، قرار دادن توپ در هوا به گونه ای است که بتوان آن را با یک حمله به زمین حریف هدایت کرد. ست کننده حرکات تهاجمی یک تیم را هماهنگ می کند و بازیکنی است که در نهایت تصمیم می گیرد کدام بازیکن به توپ حمله کند. همانند پاس دادن، می توان بین یک ست از بالا و یک ست از بالا تمایز قائل شد. از آنجایی که اولی امکان کنترل بیشتر بر سرعت و جهت توپ را فراهم می کند، از ضربه فقط زمانی استفاده می شود که توپ خیلی پایین باشد و نتوان آن را به درستی با نوک انگشتان کنترل کرد یا در والیبال ساحلی، که قوانین مربوط به ست از بالا سختگیرانه تر هستند. در مورد یک ست، به ست جلویی یا ست پشتی نیز اشاره می شود که نشان می دهد توپ در جهتی که پاسور رو به آن است یا پشت سر او پاس داده می شود. همچنین یک ست پرشی وجود دارد که زمانی استفاده می شود که توپ خیلی نزدیک به تور است. در این حالت، پاسور معمولاً از پای راست خود مستقیماً به بالا می پرد تا از ورود به تور جلوگیری کند. پاسور معمولاً حدود دو سوم از سمت چپ تا راست تور
می ایستد و رو به سمت چپ (بخش بزرگتر تور که برای پاسور قابل مشاهده است) قرار می گیرد. گاهی اوقات یک پاسور از بالا بردن توپ برای انجام حمله توسط هم تیمی خودداری می کند و سعی می کند آن را مستقیماً به زمین حریف بفرستد. این حرکت "دامپ" نامیده می شود. این کار فقط زمانی می تواند انجام شود که پاسور در ردیف جلو باشد، در غیر این صورت یک حمله غیرقانونی در زمین عقب محسوب می شود. رایج ترین دامپ ها "پرتاب" توپ به پشت پاسور یا جلوی پاسور به مناطق 2 و 4 است. پاسورهای باتجربه تر توپ را به گوشه های عمیق پرتاب می کنند یا در ضربه دوم به توپ ضربه می زنند.همانند یک ست یا پاس از بالای سر، پاسور/پاسور باید مراقب باشد که توپ را همزمان با هر دو دست لمس کند. اگر یک دست به طور قابل توجهی برای لمس توپ دیر کند، این می تواند منجر به یک ست کم اثرتر شود، همچنین داور "ضربه دوگانه" اعلام می کند و امتیاز را به تیم مقابل می دهد. حمله. حمله که با نام اسپایک نیز شناخته می شود ، معمولاً سومین تماسی است که یک تیم با توپ برقرار می کند. هدف از حمله، کنترل توپ به گونه ای است که در زمین حریف فرود آید و نتوان از آن دفاع کرد. یک بازیکن مجموعه ای از گام ها
("رویکرد") را انجام می دهد، می پرد و به سمت توپ ضربه می زند. در حالت ایده آل، تماس با توپ در اوج پرش ضربه زننده انجام می شود. در لحظه تماس، بازوی ضربه زننده کاملاً بالای سر و کمی به جلو کشیده می شود و بالاترین تماس ممکن را ایجاد می کند و در عین حال توانایی اجرای یک ضربه قدرتمند را حفظ می کند. ضربه زننده از چرخش بازو، ضربه مچ دست و انقباض سریع رو به جلوی کل بدن برای راندن توپ استفاده می کند. «پرش» اصطلاح عامیانه ای برای یک ضربه بسیار محکم/بلند است که مسیری تقریباً مستقیم را با شیب تند به سمت پایین به سمت زمین حریف طی می کند و بسیار بالا به هوا پرتاب می شود. «کشتن» اصطلاح عامیانه ای برای حمله ای است که توسط تیم مقابل برگشت داده نمی شود و در نتیجه یک امتیاز به همراه دارد. دفاع. بلاک کردن به اقداماتی اشاره دارد که بازیکنانی که کنار تور ایستاده اند برای متوقف کردن یا تغییر حمله حریف انجام می دهند. بلاکی که با هدف متوقف کردن کامل حمله انجام می شود و در نتیجه باعث می شود توپ در زمین حریف باقی بماند، بلاک تهاجمی نامیده می شود. یک بلاک تهاجمی خوب اجرا شده با پریدن و رسیدن به هدف نفوذ با بازوها و دست ها از روی تور و و
رود به منطقه حریف انجام می شود. این کار مستلزم پیش بینی جهت حرکت توپ پس از حمله است. همچنین ممکن است نیاز به محاسبه بهترین حرکات پا برای اجرای بلاک "کامل" داشته باشد. پرش باید طوری زمان بندی شود که مسیر توپ را قبل از عبور از سطح تور قطع کند. کف دست ها تقریباً ۴۵ تا ۶۰ درجه به سمت داخل زمین حریف متمایل نگه داشته می شوند. "سقف" یک دفاع تهاجمی دیدنی است که قدرت و سرعت حمله را مستقیماً به زمین مهاجم هدایت می کند، گویی مهاجم توپ را به زیر سقف نوک تیز یک خانه زده است. در مقابل، اگر هدف کنترل و منحرف کردن توپ محکم به سمت بالا باشد تا سرعت آن کم شود و دفاع از آن آسان تر شود، به آن دفاع دفاعی یا "نرم" می گویند. یک دفاع نرم خوب اجرا شده با پریدن و قرار دادن دست ها بالای تور بدون نفوذ به زمین حریف و با کف دست ها رو به بالا و انگشتان رو به عقب انجام می شود. بلاکینگ همچنین بر اساس تعداد بازیکنان درگیر طبقه بندی می شود. بنابراین، بلاک های تکی (یا انفرادی)، دوتایی و سه تایی وجود دارد. بلاک کردن موفق همیشه منجر به "سقف" نمی شود و بسیاری از اوقات حتی توپ را لمس نمی کند. در حالی که واضح است که یک بلاک زمانی موفقیت آمیز بوده که
مهاجم در موقعیت سقف قرار داشته باشد، بلاکی که به طور مداوم مهاجم را از "قدرت" یا حمله ترجیحی خود دور می کند و به سمت شوتی که توسط مدافعان راحت تر کنترل می شود، سوق می دهد نیز یک بلاک بسیار موفق است. در عین حال، موقعیت بلاک بر موقعیت هایی که سایر مدافعان در حالی که ضربه زنندگان حریف در حال اسپک زدن هستند، قرار می گیرند، تأثیر می گذارد. توپ گیری. کندن زمین توانایی جلوگیری از برخورد توپ به زمین حریف پس از یک ضربه یا حمله است، به خصوص توپی که تقریباً به زمین برخورد می کند. از بسیاری جهات، این مهارت شبیه به پاس دادن یا ضربه زدن است: از کندن زمین و ضربه زدن با دست نیز برای تمایز بین اقدامات دفاعی انجام شده با نوک انگشتان یا با بازوهای به هم چسبیده استفاده می شود. با این حال، این مهارت با پاس دادن متفاوت است، زیرا مهارتی بسیار مبتنی بر رفلکس است، به خصوص در سطوح بالاتر. به ویژه در هنگام کندن زمین برای بازیکنان مهم است که روی انگشتان پا بایستند. چندین بازیکن تصمیم می گیرند از یک گام جدا استفاده کنند تا مطمئن شوند که آماده حرکت در هر جهتی هستند. برخی از تکنیک های خاص در پرتاب توپ نسبت به پاس دادن رایج تر هستند. یک با
زیکن گاهی اوقات ممکن است "شیرجه" انجام دهد، یعنی بدن خود را با حرکتی رو به جلو در هوا پرتاب کند تا توپ را نجات دهد و روی سینه خود فرود بیاید. وقتی بازیکن دست خود را نیز زیر توپی که تقریباً به زمین برخورد می کند، می لغزاند، به آن "پنکیک" می گویند. پنکیک اغلب در والیبال داخل سالن استفاده می شود، اما به ندرت در والیبال ساحلی استفاده می شود، زیرا ماهیت ناهموار و انعطاف پذیر زمین شنی، احتمال برخورد خوب و تمیز توپ با دست را محدود می کند. در صورت استفاده صحیح، این یکی از دیدنی ترین بازی های والیبال دفاعی است. گاهی اوقات ممکن است یک بازیکن مجبور شود برای نجات توپ، بدن خود را به سرعت روی زمین بیندازد. در این شرایط، بازیکن از یک تکنیک غلت زدن خاص برای به حداقل رساندن احتمال آسیب دیدگی استفاده می کند. روش تمرین پلایومتریک. این روش تمرین در دهه ۱۹۶۰ توسط دانشمندان اتحاد جماهیر شوروی ابداع شد. هدف این بود که قدرت پرش ورزشکاران روسی بیشتر شود. به تدریج این تکنیک در بین تمام کشورها رواج پیدا کرد، چون ثابت شد این روش در اکثر ورزش هایی که نیازمند دویدن سریع و پرش هستند بسیار مؤثر است. پلیومتریک ها تمریناتی هستند که عضلات را ق