Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارل منگر (زاده ۲۳ فوریه ۱۸۴۰ – درگذشته ۲۶ فوریه ۱۹۲۱) اقتصاددان اتریشی و بنیان گذار مکتب اقتصادی اتریش بود. او همچنین یکی از سه مؤسس انقلاب مطلوبیت نهایی است. زندگی نامه. کارل منگر در ۲۸ فوریه ۱۸۴۰ در گالیشیا که امروز در لهستان است، زاده شد. او فرزند یک خانواده اصیل اتریشی بود که صنعتکاران، کارمندان، افسران ارتش و موسیقیدانانی را در خود پرورش داده بود. پدر او یک وکیل و مادرش دختر یک تاجر ثروتمند بود. منگر دو برادر داشت. آنتون نویسنده پر آوازه سوسیالیست و استاد دانشکده حقوق دانشگاه وین و ماکس، وکیل و نماینده لیبرال پارلمان اتریش بود. پسر وی کارل منگر (ریاضی دان) بود. کارل منگر از ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۳ در دانشگاه های پراگ و وین اقتصاد خواند و بعد در تابستان ۱۸۶۳ به عنوان روزنامه نگار مشغول به کار شد. منگر در پاییز سال ۱۸۶۶ در حالی که به عنوان تحلیل گر بازار برای یک روزنامه دولتی کار می کرد، شغل خود را ترک گفت تا برای آزمون شفاهی دکترای حقوق آماده شود. او پس از قبولی در این آزمون، در ۱۸۶۷ به عنوان کارآموز وکالت مشغول به کار شد و سه ماه بعد مدرک حقوقش را از دانشگاه کراکوف گرفت. او پس از مدت کوتاهی به روزنامه نگاری اقتصاد
ی بازگشت و به بنیان گذاری یک روزنامه کمک کرد منگر در کنار جِوُنز و والراس، اقتصاددانان هم عصری بودند که به طور مشترک برخی از مفاهیم اقتصادی را کشف کرده اند. اما این حقیقت که جِوُنز، منگر و والراس آثار خود را به طور همزمان انتشار داده اند، کاملاً تصادفی است؛ چراکه هیچ یک از دیگری خبر نداشت و اصولاً هرکدام از مطالعه متون متفاوتی الهام گرفته اند. به علاوه، اختلاف نظر آن ها به اندازه شباهت نظرشان قابل ملاحظه است. از یک سو والراس به خاطر تأکید بر مفهوم تعادل عمومی، با منگر و جونز تفاوت داشت و از سوی دیگر، منگر به خاطر تأکید بر تجریدی بودن فعالیت های اقتصادی، تردیدش نسبت به مفهوم تعادل و اصرار بر این که بسیاری از پدیده های اقتصادی باید در شرایط عدم تعادل توضیح داده شوند و به خاطر تردیدهایی که دربارهٔ استفاده از ریاضیات در تحلیل های اقتصادی اظهار می داشت، با دو نفر دیگر تفاوت دارد. جونز در انگلستان هوادارانی نیافت؛ ولی والراس هواداران چندی (البته در ایتالیا و نه در فرانسه)، پیدا کرد؛ اما منگر نه فقط مریدان زیادی پیدا کرد، بلکه مریدانی مثل بوم باورک و وایزر داشت، که بعدها اقتصاددانان بزرگی شدند و عقاید منگر را در جها
ت مختلف شرح و بسط داده و مکتب اقتصاد اتریش را توسعه دادند. این مکتب بیش از ۵۰ سال در مقابل مکتب کمبریج (که مارشال سرآمد آن بود) و نیز مکتب لوزان (که والراس پیشگامی آن را داشت)، مطرح بود (بلاگ، ۱۳۷۵، ص ۱۱۸). نظریات اقتصادی کارل منگر. در اواخر قرن نوزدهم، از اعتبار اقتصاد کلاسیک در قاره اروپا کاسته شد چرا که نظریات اقتصادی این مکتب ماهیتی بسیار انتزاعی و نظری پیدا کرده بودند. منگر به دنبال بازگرداندن علم اقتصاد به دنیای واقعی بود. نقطه شروع او نظریه ارزش بود. از نظر منگر کالاها بدین خاطر ارزش دارند که نیازهای انسان را برآورده می کنند. منگر بر خلاف اقتصاد کلاسیک بریتانیا که عوامل عینی (هزینه های تولید) را تعیین کننده ارزش می دانست، این استدلال را مطرح کرد که ارزش توسط عوامل ذهنی (مطلوبیتی که افراد از آن لذت می برند) تعیین می گردد. از نظر منگر، ارزش به طور عینی در خود کالاها وجود ندارد، بلکه این ارزش در قضاوت افراد در مورد بهای یک کالای خاص نهفته است. الماس و طلا به خودی خود ارزشی ندارند، بلکه ارزش آن ها بدین خاطر است که انسان مایل است آن ها را داشته باشد. از دیدگاه منگر، ارزش از تأمین نیازهای انسانی به وجود می آ
ید. نیاز انسان تقاضا برای کالایی را ایجاد می کند. این نیازها همچنین نیروی محرکه توسعه نهادهایی همچون مالکیت خصوصی و پول هستند. نهایتاً اینکه نیازهای انسانی باعث به وجود آمدن مبادله در اقتصاد شده و قیمت ها را تعیین می کنند. به علاوه، منگر استدلال کرد از آنجایی که نیازهای انسانی بیشتر از کالاهای موجود است، افراد میان گزینه های مختلف از کالاهای موجود، گزینه مورد نظر خود را به صورت عقلایی انتخاب می کنند. یکی از مهم ترین نتایج این نظریه آن است که همه فعالیت هایی که رضایتمندی ذهنی به دنبال دارند، فعالیت های مولّدی به شمار می آیند. بر خلاف اقتصاددانان کلاسیک انگلیسی، منگر معتقد بود مبادله و تجارت از آن جهت مولّد است که افراد در صورتی حاضر به مبادله می شوند که کالاهایی دریافتی بیش از کالاهای از دست رفته برایشان مطلوبیت داشته باشد. منگر، برخلاف کنه، اعتقاد داشت کشاورزی و صنعت هردو مولّدند چرا که کالاهای تولید به وسیله این دو بخش، رضایتمندی را برای مصرف کنندگان به ارمغان می آورند. یکی دیگر از دلالت های نظریه ارزش نسبی منگر، نادرستی نظریه ارزش کار کلاسیک (نظریه دیوید ریکاردو) است. منگر در این باره چنین می گوید: عامل تعی
ین کننده در ارزش یک کالا، میزان کار یا سایر کالاهای استفاده شده برای تولید آن کالا نیست. بلکه، رضایتمندی آگاهانه افراد است که مقیاس ارزش کالاها به شمار می آید. از نظر منگر، از آنجاییکه ارزش از ذهنیت افراد نشأت می گیرد، تحلیل اقتصادی باید کار خود را با مطالعه افراد شروع کند. امروزه چنین دیدگاهی با عنوان فردگرایی روش شناسانه شناخته می شود. منگر همچنین این بحث را مطرح نمود که عوامل تولید (زمین، کار و سرمایه) نیز دارای ارزش هستند، زیرا به طور غیرمستقیم نیازهای انسان را برآورده می سازند؛ این عوامل برای تولید کالاهایی مورد استفاده قرار می گیرند که مستقیماً خواسته های انسان را تأمین می نمایند. منگر معتقد است برای شناسایی ارزش واقعی یک عامل تولید مانند نیروی کار، باید یک کارگر را از چرخه تولید خارج کرده و ببینیم که چه میزان از تولید کاسته می شود. میزان کاهش تولید منعکس کننده ارزش آن کارگر است؛ بنابراین ارزش ایجاد شده به وسیله هریک از عوامل تولید، به بهره وری نهایی آن بستگی داشته و میزان پرداختی (اجاره، دستمزد و سود) به هریک از عوامل تولید باید براساس ارزش انتظاری ایجاد شده توسط این عوامل تعیین گردد.
سایه بلند احشام، عنوان گزارشی بود که از سوی سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) در سال ۲۰۰۶ منتشر گردید. بر طبق این گزارش، پرورش دام ها جهت استفاده بشر، عامل ایجاد ۱۸٪ از مجموع آلاینده ها و گازهای گلخانه ای می باشد. درصد مزبور، رقمی بیش از سهم وسایل نقلیه در سرتاسر جهان در تولید آلاینده ها و گازهای گلخانه ای را به خود اختصاص می دهد.
چزاره پراندلی (زادهٔ ۱۹ آگوست ۱۹۵۷ در ارتزینوئوی، استان برشا) از بازیکنان سابق و مربیان بازنشسته فوتبال اهل ایتالیا می باشد. دوران بازیکنی. وی بسیار علاقه مند به بازی فوتبال بود و در سن ۱۷ سالگی به عضویت تیم کرمونزه درآمد. پس از درخشش، قراردادی یک ساله با تیم آتالانتا بست و در سال ۱۹۷۸ با پیراهن این تیم به میدان رفت. پراندلی از سال ۱۹۷۹ به مدت ۶ سال به عضویت تیم یوونتوس درآمد و برای این تیم ۸۹ بار به میدان رفت. در سال ۱۹۸۵ مجدداً به آتالانتا پیوست و تا سال ۱۹۹۰ مجموعاً ۱۱۹ بار برای این تیم بازی کرد. پراندلی در مجموع در ۱۹۷ بازی در سری آ به میدان رفته است. دوران مربیگری. چزاره پراندلی پس از خداحافظی از فوتبال به مربیگری رو آورد و اولین تجربه خود را به عنوان مربی جوانان و پس از آن بزرگسالان تیم آتالانتا کسب کرد. همچنین در کارنامه وی، سابقهٔ مربیگری تیم های لچه، هلاس ورونا، ونتزیا، پارما، آ.اس. رم، فیورنتینا، گالاتاسرای، والنسیا و النصر امارات به چشم می خورد. با کنار رفتن مارچلو لیپی از سمت سرمربی گری تیم ملی ایتالیا پس از جام جهانی ۲۰۱۰، فدراسیون فوتبال این کشور در این سال سکان هدایت این تیم را به چزاره پراندلی
سپرد. او تیم ملی ایتالیا را در مسابقات جام ملت های اروپا ۲۰۱۲ به مقام نایب قهرمانی رساند. وی پس از حذف ایتالیا در مرحلهٔ گروهی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ از سمت خود به عنوان سرمربی این تیم استعفا داد. وی در سال ۲۰۲۱ از دنیا مربی گری خداحافظی نمود . افتخارات. کرمونزه یوونتوس تیم ملی ایتالیا هلاس ورونا ونتزیا
سید محمدعلی داعی الاسلام (متولد ۱۲۵۴_ متوفی ۱۳۳۰) شاعر، ادیب، پژوهشگر و فرهنگ نویس ایرانی بود. تولد و اوان زندگی. او در سال ۱۲۵۴ ش در روستای نیاک از توابع لاریجان آمل چشم به جهان گشود و به سال ۱۳۳۰ ش در حیدرآباد دکن بدرود حیات گفت. در پنج سالگی در آمل به مکتب رفت و به فراگیری قرآن و خوشنویسی پرداخت و نصاب الصبیان را در همان مکتب فراگرفت. سپس به تحصیل صرف و نحو عربی، فقه، اصول و حکمت روی آورد. پس از آن در مدرسه سپهسالار تهران، ریاضی و ادبیات فارسی خواند. در ۱۳۱۶ ق به اصفهان رفت و در خدمت استادانی چون ملا محمد کاشانی و جهانگیر خان قشقایی به تکمیل تحصیلات خود پرداخت و در محافل ادبی رکن الملک شیرازی شرکت می کرد. در آن دیار مناظراتی با مسیحیان داشت که در مجله "الاسلام" که شخصاً مدیریت آن را عهده دار بود چاپ شد و مظفرالدین شاه وی را "داعی الاسلام" لقب داد. در این زمان به آموختن زبان انگلیسی و لغت عبرانی روی آورد. در ۱۲۸۳ ش به حج رفت. در بازگشت به هند رفت و در آن جا زبان اردو آموخت و مجله ای به نام دعوةالاسلام در بمبئی دایر کرد. سپس برای همیشه به حیدرآباد دکن کوچ کرد و استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه عثمانیه ای
ن شهر شد. در این ایام به فراگیری زبان های پهلوی، اوستایی، گجراتی، بهاشا و سنسکریت سرگرم شد، چندان که در رشتهٔ زبان شناسی شرق دانش گسترده به دست آورد. وی، که سال ها سمت استادی دانشگاه عثمانیه را به عهده داشت، در سایه حمایت مالی و معنوی حکومت نظام حیدرآباد، اثر مهم فرهنگ نظام را به دوستداران زبان و ادبیات فارسی عرضه کرد. پس از آن به درخواست دولت دکن به بررسی ریشهٔ لغات فارسی پرداخت و واژه نامه ای فارسی به فارسی در پنج جلد به نام فرهنگ نظام در هند تألیف کرد و در ۱۳۰۵ ش آن را در هند چاپ و منتشر کرد. داعی الاسلام در ایام جنگ جهانی دوم به ایران بازگشت. گاهی شعر می سرود و در شعر از سبک هندی پیروی می کرد. آثار. داعی الاسلام به دلیل اقامت طولانی در هندوستان و آشنایی با زبان انگلیسی و فرهنگهای این زبان و نیز زبان سنسکریت و زبانهای قدیمی ایران به خوبی پی برده بود که در زبان فارسی فرهنگ جامعی مانند آنچه برای زبانهای اروپایی تألیف گردیده، وجود ندارد و بر آن شد که این نقص را رفع کند. به قول خود او در دیباچهٔ فرهنگ، بنابر مأموریتی که از طرف سلطنت اسلامیهٔ دکن یافته بود، سه سال در ایران به تحقیق پرداخت و با ادبا و مقامات وزا
رت معارف آن زمان مشورت کرده، به هندوستان بازگردید. وی به خوبی به این نکته پی برده بود که فرهنگهای قدیم فارسی بیشتر متضمن کلمات نامعمول و خصوصاً لغاتی بود که در اشعار شاعران به کار می رفت. لغت نویسان قدیم به متون منثور توجهی نداشتند، همچنین آوردن و معنی کردن کلمات متداولی مانند خوردن و رفتن و گفتن و شنیدن و درخت و اسب و آب و امثال اینها را ضروری نمی دانستند. او لغات زبان تکلم را به قول خود از «زبان مقرر» یعنی فارسی معمول در ایران که در مدارس درس داده می شود و روزنامه بدان نوشته می شود، اتخاذ کرده است و تلفظ کلمات بر مبنای فارسی متداول در تهران است. شاعری. داعی الاسلام گه گاه شعر نیز می سرود و در شعر از سبک هندی پیروی می کرد. اشعار وی شامل قصیده، غزل، مثنوی، مسمط و قطعات است، اما این اشعار گردآوری نشده است. جنبه های فلسفی، انتقادی و اجتماعی درونمایهٔ سروده های وی است.
جنوبی کپی بحرالغزالی به گونه ای گفته می شود که از روی سنگواره ای از انسان تباران که در سال ١٩٩٥ میلادی توسط میشل برونه در درهٔ "بحرالغزال" نزدیک کورو تورو در چاد کشف شد، معرفی گردید. برونه این سنگواره را ابل نام نهاد. قدمت این سنگواره با روش قدمت سنجی رادیومتری بر پایهٔ بریلیوم ٣/٦ میلیون سال تخمین زده شد.
جنوبی کپی گارْهی یک گونه جنوبی کپی ظریف است که سنگواره های آن در سال ١٩٩٦ میلادی توسط تیمی از پژوهشگران به رهبری دیرین شناس اتیوپیایی برهان اسفا و دیرین انسان شناس آمریکایی تیم وایت کشف شد. دانشمندان بر این باورند که این انسان تبار، یکی از گونه های نیاکان انسان و آخرین حلقهٔ گمشده بین سردهٔ جنوبی کپی و سردهٔ انسان است.
جمجمهٔ گویس، جمجمهٔ یکی از انسان سایان است که در ۱۶ فوریهٔ سال ۲۰۰۶ میلادی در نزدیکی گویس، یک شاخه از رودخانهٔ آوش در منطقهٔ عفار، اتیوپی کشف شد. قدمت این جمجمه بین ۲۰۰٫۰۰۰ تا ۵۰۰٫۰۰۰ سال تخمین زده شد. این اکتشاف توسط سیلشی سماو، مسوول پروژهٔ پژوهشی دیرین انسان شناسی گونا گزارش شد. این جمجمه توسط اساهمد هومت، یکی از اعضای پروژهٔ پژوهشی دیرین انسان شناسی گونا، کشف شد.
حسینیهٔ آصفی () یا حسینیهٔ بزرگ (، ) حسینیه ای بزرگ در لکهنو پایتخت ایالت اوتارپرادش در هند است که توسط آصف الدوله یکی از نواب اود در ۱۷۸۴ ساخته شده. حسینیه آصفی یکی از بزرگ ترین بناهای شهر لکهنو و بزرگ ترین حسینیه جهان می باشد. ترکیب بنا. مجموعه حسینیه همچنین شامل یک مسجد، یک هزارتو و یک سردابه نیز می شود. دو دروازه با ابهت نیز دارد که افراد را به سمت تالار اصلی هدایت می کنند.
مهران جماعت و شهرکی در شمال تاجیکستان است که در ناحیهٔ کوهستان مست چاه ولایت سغد قرار دارد.
ایوان تاجیک جماعت و شهرکی در شمال تاجیکستان است که در ناحیهٔ کوهستان مست چاه ولایت سغد قرار دارد. جمعیت این جماعت ۹٫۹۵۵ نفر است.
لنگر جماعت و شهرکی در شمال تاجیکستان است که در ناحیهٔ کوهستان مست چاه ولایت سغد قرار دارد. جمعیت این جماعت ۶٫۴۴۰ نفر است.
روابط ایران و مالزی از نزدیکترین مناسبات سیاسی ایران در شرق آسیا به شمار می رود. قبل پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران دو کشور روابط دوجانبه چندانی با یکدیگر نداشتند ولی بعد از پیروزی انقلاب، دو کشور از جهات اقتصادی، مذهبی و فرهنگی تمایل به انجام همکاری های نزدیک با یکدیگر نمودند و سفارتخانه های دو دولت در کشور مقابل تأسیس شد. تا پیش از روی کارآمدن دولت نهم ایران روابط دو کشور در وضعیت مطلوبی قرار داشت و مراودات اقتصادی و علمی و سفر اتباع دو کشور در بالاترین سطح در تاریخ روابط دوجانبه بود. سید محمد خاتمی رئیس جمهور ایران در ۳ نوبت به کشور مالزی سفر داشت و نخست وزیر مالزی هم دو سفر به ایران انجام داد؛ ولی بعد از روی کار آمدن دولت نهم و مناقشات بین المللی بر سر برنامه هسته ای ایران و به تبع آن وضع تحریم های علیه ایران، روابط اقتصادی دو کشور که یکی از مهم ترین ارکان روابط دوجانبه را تشکیل می داد دچار ضربه سختی شد که به طور کلی بر روابط دوجانبه سایه افکند. از طرفی نگاه منفی که در دولت نهم و دهم نسبت به سفر گسترده اتباع ایرانی به مالزی به وجود آمده بود و سخت گیری هایی که در این زمینه جهت کاهش این سفرها انجام می شد، موجب کد
ورت و دلسردی مقامات مالزی نسبت به ایران شد که عاملی دیگر در به سردی گراییدن روابط مستحکم گذشته به حساب می آید.اما تا کنون روابط گرم با فراز و نشیب هایی داشتند شهروندان مالزی می توانند ۱۴ روز بدون نیاز به ویزا به ایران سفر کنند. در اکتبر ۲۰۱۳ اعلام شد مالزی به دلیل سوء استفاده برخی مسافرین اعتبار ویزای توریستی برای ایرانیان را از ۳ ماه به ۱۴ روز کاهش داده است.
جمبر بینی دراز، جمبر دماغ دراز یا جمبر پوزه دراز یک میمون با رنگ قهوه ای مایل به قرمز و درخت زی است که متعلق به میمون های دنیای قدیم است و بومی جنوب شرق آسیا و جزیره بورنئو است. این گونه به واسطه بینی بزرگش به راحتی قابل تشخیص است. رده بندی. میمون دماغ دراز از وابستگان زیرتیره Colobinae و نیز از میمون های جهان قدیم است. این میمون دو زیرگونه دارد: با این حال تفاوتی اندکی بین این دو زیرگونه به چشم می خورد و برخی، زیرگونه "N. l. orientalis" را به رسمیت نمی شناسند.
علیرضا قَزوه (زاده ۱ بهمن ۱۳۴۲)، نویسنده و شاعر ایرانی می باشد. قزوه در دومین دوره جشنواره بین المللی شعر فجر در بخش پایداری و انتفاضه، شاعر برگزیده شد. و برنده دو قلم زرین دوره یازدهم و دوره بیست و دوم می باشد. وی رئیس مرکز تحقیقات فارسی رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در دهلی نو بود. او با شعر بلند "مولا ویلا نداشت" به عنوان شاعر منتقد، وارد فضای هنر و ادبیات معاصر شد. قزوه در دی ماه ۱۴۰۰ با حکمی از سوی رئیس سازمان صدا و سیما به ریاست دفتر شعر، موسیقی و سرود سازمان صدا و سیما منصوب شد. او از جمله شاعران موسوم به "«"حوزه انقلاب"»" "و «"دفاع مقدس"»" بوده و درون مایهٔ اشعار او بیشتر، مذهبی و اجتماعی می باشند که در قالب شعر سپید و غزل منتشر شده اند. زندگی. علیرضا قزوه در اول بهمن ماه سال ۱۳۴۲، در گرمسار استان سمنان به دنیا آمد. دوران کودکی و تحصیلات را در همان جا گذراند و در سال ۱۳۶۱، دیپلم علوم تجربی گرفت. در سال ۱۳۶۴ وارد دانشگاه حقوق قم شد و در سال ۱۳۶۹، مدرک کارشناسی آن را دریافت کرد. چند سال بعد تحصیلات خود را در رشته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران ادامه داد و در سال ۱۳۷
۶ موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد گردید. او در سال ۱۳۹۱ از تاجیکستان، مدرک دکتری خود را در رشته زبان فارسی دریافت کرد. قزوه اولین شعر خود را در سال ۱۳۶۰ سرود و در سال ۱۳۶۳ همکاری خود را با مجله امید انقلاب آغاز کرد. اشعار وی تاکنون به صورت پراکنده در بعضی روزنامه ها، مجلات کثیرالانتشار و مجموعه شعرهای گردآوری شده، انتشار یافته است. قزوه تاکنون با روزنامه ها و سازمان های جمهوری اسلامی، اطلاعات، ماهنامه ادبستان، صدا و سیما، حوزه هنری، بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس و… همکاری داشته است. او از سال ۱۳۶۸ تا سال ۱۳۷۷ مسئولیت صفحه «بشنو از نی» روزنامه اطلاعات را عهده دار بوده . از سال ۱۳۷۸ هم زمان با دوران رایزنی فرهنگی علی موسوی گرمارودی وابسته فرهنگی ایران در در تاجیکستان بود. وی از جمله شاعرانی است که در همایش های سراسری شعر دفاع مقدس، و شب شعرهای دفاع و مقاومت حضوری فعال داشته است. قزوه در سال های ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۲ و هم زمان با ریاست محمدعلی زم، مسئولیت کانون های ادبی فرهنگسراهای تهران را بر عهده داشت. سبک شعر. قزوه از غزل سُرایان دهه شصت به شمار می رود؛ گرچه آثاری نیز در عرصه شعر نو دارد. از ل
حاظ محتوا، او از اولین شاعرانی است که به سیاه کاری ها در دوران جنگ اعتراض می کند. در مجموعه "از نخلستان تا خیابان" می سرود: «بگذار ملوک به آرامگاه خانوادگیش بنازد و هر روز عکس پدر بزرگش را پاک کند تا همه بدانند نجیب زادهٔ قاجاری است و از روی قصد کوچهٔ شهید صداقت را کوچهٔ اعتصام السلطنه بنامد دیروز در خیابان، زنی را دیدم که مانتوهای سبک سامورایی را تبلیغ می کرد با آستین های تنگ مخصوص آنان که با تیمّم نماز می خوانند و تاجری سه تیغه را که به مرد شش میلیون دلاری محل نمی گذاشت هزار تا چاقو می ساخت همه اش را احتکار می کرد.» در زمینه شعر جنگ از قزوه در کنار شاعرانی همچون حسین اسرافیلی و پرویز بیگی حبیب آبادی به عنوان چهرهٔ های پرکار در این حوزه نام برده می شود. آثار. مجموعه آثار علیرضا قزوه عبارت اند از: قزوه در سرودن انواع شعر کلاسیک طبع آزمایی کرده؛ اما دلبستگی و علاقه اش به سرودن غزل و دوبیتی از دیگر انواع شعر، بیشتر است و در غزل سرایی، زبان و شیوه خاصی دارد. شعرش پسند خاطر ادب دوستان قرار گرفته است و در سرودن شعر نو توانمندی قابل قبولی از خود نشان داده است. بررسی آثار. او از نخستین کسانی است که در سروده های پس ا
ز جنگ ایران و عراق به وادی حسرت و دلتنگی گام نهاده است. بخشی از آثار او جمع آوری شعر است که از آن به عنوان کتاب سازی یاد می شود. برخی منابع از تأثیر شاعرانی همچون سید حسن حسینی، قیصر امین پور، علی معلم دامغانی و محمدرضا عبدالملکیان در قزوه سخن می گویند. سید حسن حسینی دربارهٔ غزل «رایحه سیب» او می نویسد و به تقلیدهای وی از شاعرانی از جمله خودش اشاره می کند.
درخت پیمایی یا جابه جایی درختی یا «تاب خوردن بر درختان» به حرکت جانوران در درختان یا از درختی به درخت دیگر گفته می شود. این موضوع هر زیستگاه فعلی را در بر می گیرد که در آن درختان با جانوران تکامل یافته تر همراه هستند که در میان درختان جابه جا می شوند. درخت پیمایی گونه ای از جابه جایی جانوران در درخت ها است. در زیستگاه هایی که درختان وجود دارند، جانوران تکامل یافته اند تا بتوانند در آن ها حرکت کنند. برخی جانوران ممکن است تنها گاه به گاه از درخت بالا بروند، اما برخی دیگر به طور کامل درخت زی هستند. این زیستگاه ها چالش های مکانیکی فراوانی را برای جانورانِ در حال حرکت ایجاد می کنند و به مجموعه ای از پیامدهای ریخت شناسی، رفتاری و بوم شناختی و همچنین تفاوت هایی در میان گونه های مختلف منجر می شوند. افزون بر این، بسیاری از همین اصول را می توان برای بالا رفتن بدون وجود درخت، مانند بر روی توده های سنگ یا کوه ها، نیز به کار بست. برخی جانوران، مانند حلزون درختی، به طور انحصاری در زیستگاه های درختی زندگی می کنند. زیست مکانیک. زیستگاه های درختی چالش های مکانیکی متعددی را برای جانورانِ در حال حرکت در آن ها ایجاد می کنند که ب
ه شیوه های گوناگون حل شده اند. این چالش ها شامل حرکت روی شاخه های باریک، بالا و پایین رفتن از سطوح شیب دار، حفظ تعادل، عبور از فاصله ها و مقابله با موانع می شود. قطر. حرکت بر روی سطوح باریک، مانند یک شاخهٔ درخت، می تواند دشواری های ویژه ای برای جانورانی ایجاد کند که برای حفظ تعادل روی بسترهایی با قطر کم سازگار نشده اند. هنگام جابه جایی روی زمین، مرکز جرم ممکن است به چپ و راست جابه جا شود، اما در درخت پیمایی این امر باعث می شود مرکز جرم از لبهٔ شاخه فراتر رود و تمایل به سقوط ایجاد کند. برخی جانوران درخت زی نه تنها باید بتوانند روی شاخه هایی با قطرهای گوناگون حرکت کنند، بلکه باید بتوانند روی همان شاخه ها تغذیه کنند، که این امر نیازمند توانایی حفظ تعادل هم زمان با استفاده از دست ها برای غذا خوردن است. این وضعیت باعث پیدایش شیوه های گوناگون گرفتن شاخه، مانند گرفتن شاخه با پا برای قفل کردن خود بر روی شاخه های باریک و افزایش تعادل، شده است. شیب. در زیستگاه های درختی، شاخه ها اغلب نسبت به جاذبه زاویه دار هستند و حتی ممکن است عمودی باشند، که مشکلات خاصی ایجاد می کند. هنگامی که جانوری بر روی شاخه ای شیب دار به سمت بال
ا حرکت می کند، باید بر نیروی جاذبه برای بالا بردن بدنش غلبه کند که حرکت را دشوارتر می سازد. برای غلبه بر این مشکل، بسیاری از جانوران مجبورند بستر را با هر چهار اندام بگیرند و بسامد گام های خود را افزایش دهند. برعکس، هنگام پایین آمدن نیز جانور باید بر نیروی گرانش برای کنترل فرود و جلوگیری از سقوط غلبه کند. پایین آمدن می تواند برای بسیاری از جانوران به ویژه دشوار باشد و گونه های بسیار درخت زی اغلب روش های ویژه ای برای کنترل فرود خود دارند. یکی از راه های جلوگیری از سقوط هنگام پایین آمدن، افزایش میزان تماس اندام ها با بستر برای افزایش اصطکاک و نیروی ترمزگیری است. تعادل. به دلیل ارتفاع زیاد بسیاری از شاخه ها و پیامدهای بالقوه فاجعه بار یک سقوط، تعادل برای جانوران درخت زی از اهمیت بالایی برخوردار است. روی شاخه های افقی و با شیب ملایم، مشکل اصلی تمایل به واژگونی به طرفین به علت تکیه گاه باریک است. هرچه شاخه باریک تر باشد، حفظ تعادل دشوارتر می شود. روی شاخه های تند و عمودی، واژگونی به طرفین کمتر مسئله ساز است و بیشتر احتمال دارد جانور به عقب برگردد یا رو به پایین بلغزد. در این حالت، شاخه های با قطر زیاد چالش برانگیز
ترند، زیرا جانور نمی تواند اندام های پیشین خود را به مرکز شاخه نزدیک تر از اندام های عقبی قرار دهد. عبور از شکاف ها. برخی جانوران درخت زی برای یافتن غذا و پناهگاه باید بتوانند از یک درخت به درخت دیگر حرکت کنند. برای انجام این کار، جانوران دچار سازگاری های گوناگونی شده اند. در برخی مناطق، درختان به هم نزدیک اند و می توان با بازوپیمایی ساده میان آن ها جابه جا شد. در مناطقی دیگر، فاصلهٔ درختان زیاد است و جانوران باید سازگاری های ویژه ای برای پریدن در مسافت های طولانی یا سرخوردن در هوا داشته باشند. موانع. زیستگاه های درختی معمولاً موانع زیادی دارند، هم به شکل شاخه هایی که از شاخهٔ مورد حرکت منشعب می شوند و هم شاخه هایی که به فضای موردنیاز جانور برای عبور وارد می شوند. این موانع ممکن است حرکت را دشوار کنند یا برعکس، به عنوان نقاط تماس اضافی برای بهبود حرکت استفاده شوند. در حالی که موانع معمولاً حرکت جانوران اندام دار را کند می کنند، این موانع برای مارها سودمند هستند زیرا به عنوان نقاط لنگر عمل می کنند. تخصص های کالبدی. موجودات درخت زی برای غلبه بر چالش های مکانیکی جابه جایی در زیستگاه خود، سازگاری های کالبدی فراوا
نی دارند. جانوران درخت زی اغلب اندام های کشیده ای دارند که به آن ها کمک می کند از شکاف ها عبور کنند، به میوه یا منابع دیگر برسند، استحکام تکیه گاه پیش رو را بیازمایند و در برخی موارد، بازوپیمایی انجام دهند. با این حال، برخی گونه های مارمولک دارای اندام های کوچک تر هستند تا از گیر کردن اندام ها به شاخه های مزاحم جلوگیری کنند. بسیاری از گونه های درخت زی، مانند میمون جیغ کش، پایتون سبز درختی، بوای زمردی درختی، آفتاب پرست، مورچه خوار ابریشمی، میمون عنکبوتی و صاریغ استرالیایی، از دم پیچ گیر برای گرفتن شاخه ها استفاده می کنند. در میمون عنکبوتی و گکو تاج دار، نوک دم یا یک بخش بدون پوشش دارد یا یک بالشتک چسبنده که اصطکاک را افزایش می دهد. چنگال ها می توانند برای تعامل با بسترهای زبر و تغییر جهت نیرویی که جانور اعمال می کند استفاده شوند. این ویژگی است که به سنجاب ها اجازه می دهد از تنهٔ درختانی بالا بروند که از دید آن ها تقریباً صاف به نظر می رسند. با این حال، چنگال ها می توانند توانایی گرفتن شاخه های بسیار باریک را کاهش دهند، زیرا ممکن است بیش از حد به دور شاخه بپیچند و به کف دست خود جانور آسیب بزنند. چسبندگی جایگزین
ی برای چنگال ها است که در سطوح صاف بهترین کارایی را دارد. چسبندگی تر در قورباغه های درختی و سمندرهای درخت زی رایج است و یا با مکش یا با چسبندگی مویینگی عمل می کند. چسبندگی خشک نمونهٔ بارز خود را در انگشتان تخصص یافتهٔ گکوها نشان می دهد که با استفاده از نیروی واندوالسی به بسیاری از بسترها، حتی شیشه، می چسبند. گرفتن اصطکاکی در میان نخستی ها کاربرد دارد و بر نوک انگشتان بدون مو متکی است. فشار دادن شاخه میان نوک انگشتان نیروی اصطکاکی ایجاد می کند که دست جانور را به شاخه نگه می دارد. با این حال، این نوع گرفتن به زاویهٔ نیروی اصطکاک و بنابراین به قطر شاخه وابسته است؛ شاخه های بزرگ تر باعث کاهش توان گرفتن می شوند. جانورانی غیر از نخستی ها که از گرفتن برای بالا رفتن استفاده می کنند شامل آفتاب پرست، با پاهایی شبیه دستکش برای گرفتن، و بسیاری از پرندگانی هستند که هنگام نشستن یا جابه جایی شاخه ها را می گیرند. برای کنترل پایین آمدن، به ویژه از شاخه هایی با قطر زیاد، برخی جانوران درخت زی مانند سنجابها، مفصل های مچ پا با تحرک بسیار بالا پیدا کرده اند که اجازه می دهد پا را در حالتی «برعکس» بچرخانند. این کار باعث می شود چنگال
ها به سطح زبر پوست درخت قلاب شوند و در برابر نیروی جاذبه مقاومت کنند. بسیاری از گونه های درخت زی، هنگام بالا رفتن، مرکز جرم خود را پایین می آورند تا حرکات واژگونی و کج شدن را کاهش دهند. این کار می تواند با تغییر در حالت بدنی، تغییر تناسبات بدن، یا کوچک تر بودن اندازه انجام شود. اندازهٔ کوچک مزایای زیادی برای گونه های درخت زی دارد: مانند افزایش اندازهٔ نسبی شاخه ها نسبت به جانور، پایین آوردن مرکز جرم، افزایش پایداری، کاهش جرم (که امکان حرکت بر روی شاخه های کوچک تر را فراهم می کند) و توانایی حرکت در زیستگاه های شلوغ تر. ارتباط اندازه و وزن بر جانوران بال بازرو مانند «قورباغه های پرنده» تأثیر دارد، مانند کاهش وزن نسبت به طول پوزه تا مخرج. برخی گونه های نخستی، خفاش و همهٔ گونه های تنبل با آویزان شدن در زیر شاخه به پایداری غیرفعال دست می یابند. در این حالت، هر دو خطر کج شدن و واژگونی منتفی می شوند و تنها راه شکست، از دست دادن گرفتن است. تخصص های رفتاری. گونه های درخت زی رفتارهایی ویژه برای حرکت در زیستگاه خود دارند که برجسته ترین آن ها در حالت بدن و الگوی گام برداشتن است. به طور خاص، پستانداران درخت زی گام های بل