Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
درخت تبارزایی، درخت فیلوژنتیک، درخت تکامل نژادی یا درخت تکاملی (به انگلیسی:Phylogenetic tree) یک نمودار انشعابی است (که اصطلاحاً درخت (نظریه گراف) نامیده می شود) و روابط تکاملی در میان گونه های مختلف زیستی یا حتی اشخاص را بر اساس شباهت ها و تفاوت های فیزیکی (تبارزایی) یا خصوصیات ژنتیکی نشان می دهد. واحدهایی که به هم در درخت متصل هستند، از یک نسب مشترک جدا شده اند. در یک درخت تکامل نژادی ریشه دار، هر گره نشان دهندهٔ نسب مشترکی برای فرزندان آن گره است و طول یال ها در برخی از درختان نشان دهندهٔ تخمین زمان است. هر گره یک واحد آرایه ای نامیده می شود. گره های داخلی عموماً واحد طبقه بندی فرضی (HTUs) نامیده می شوند و نمی توان آن ها را به طور مستقیم مشاهده کرد. این درختان در زمینه های زیست شناسی مانند زیست شناسی فرگشتی، بیوانفورماتیک، سیستماتیک و فیلوژنتیک مقایسه ای کاربرد دارند. تاریخچه. ایدهٔ درخت زندگانی از متن های باستانی، از یک فرایند نردبانی از پایین ترین تا بالاترین نوع حیات (مانند یک زنجیر آفرینش) گرفته شده است. اولین درخت های منشعب کنندهٔ تبارزایی شامل یک نمودار دیرینه شناسی می شد که ارتباطات زمین شناسی میان
گیاهان و جانوران را نشان می داد و در کتاب «زمین شناسی مقدماتی» نوشتهٔ ادوارد هیچکاک (چاپ اول ۱۸۴۰) آمده بود. چارلز داروین یکی از اولین و محبوب ترین تصاویر از مفهوم درخت تکامل را در کتاب اصلی خود، «خاستگاه گونه ها» به تصویر کشیده است. در طول قرن بعد، زیست شناسی فرگشتی هنوز از نمودار درختی برای نمایش فرگشت استفاده می کردند، زیرا این نمودارها به خوبی مفهوم گونه زایی را بیان می کنند. در طول زمان، دسته بندی گونه ها کمتر ایستا و بیشتر پویا شد. گونه ها. درخت فیلوژنتیک ریشه دار یک گراف جهت دار است با یک گره منحصر به فرد متناظر با نزدیک ترین جد مشترک از همه جاندار که در برگ های درخت هستند. روش معمول ریشه دار کردن درخت استفاده از outgroup است. درختان بدون ریشه ارتباط گره های برگ را بدون هیچ فرضی در مورد اصل و نسب شان نشان می دهند. در حالی که درختان بدون ریشه به سادگی با حذف ریشه ها از درختان ریشه دار تولید می شوند، از یک درخت بدون ریشه نمی توان بدون استفاده از شناسایی اصل و نسب، ریشه را نتیجه گرفت. به طور معمول ریشه دار کردن یک درخت با اضافه کردن outgroup در داده های ورودی یا معرفی مفروضات بیشتری در مورد انجام سرعت نسب
ی تکامل در هر شاخه، مانند فرضیه ساعت مولکولی انجام می شود. شکل ۱ یک درخت تکامل نژادی بدون ریشه را برای پروتئین اصلی عضله نشان می دهد. هر دو نوع درختان تکامل نژادی ریشه دار و بدون ریشه می توانند یک قسمتی (bifurcating) یا چند قسمتی (multifurcating)، یا برچسب دار و بدون برچسب باشند. هر یک از گره های داخلی در یک درخت یک قسمتی ریشه دار دقیقاً دارای دو فرزند است (شبیه یک درخت دوقسمتی)، و یک درخت یک قسمتی بدون ریشه یک درخت دوقسمتی است ولی هر گرهٔ داخلی دقیقاً سه همسایه دارد. در مقابل، یک درخت چندقسمتی ریشه دار ممکن است بیشتر از دو فرزند در برخی از گره ها داشته باشد و یک درخت چندقسمتی بدون ریشه ممکن است بیش از سه همسایه در برخی از گره ها داشته باشد. در یک درخت برچسب دار به هر یک از برگ ها ارزش های خاصی اختصاص می یابد، در حالی که یک درخت بدون برچسب فقط یک توپولوژی را تعریف می کند. با داشتن تعدادی گره برگ بسته به نوع خاص درخت تعدادی درخت وجود دارد، اما همیشه درختان چندقسمتی از درختان یک قسمتی بیشتر هستند و درختان برچسب دار بیشتر از درختان بدون برچسب و درختان ریشه دار بیشتر از درختان بدون ریشه وجود دارند. آخرین تمایز، ب
یشترین ارتباط بیولوژیکی را دارد، زیرا مکان های بسیاری در یک درخت بدون ریشه برای قرار دادن ریشه وجود دارد. برای درختان یک قسمتی برچسب دار به تعداد زیر، درخت ریشه دار وجود دارد: formula_1 و به تعداد زیر، درخت بدون ریشه وجود دارد: formula_2 که n تعداد برگ های درخت را مشخص می کند. در میان درختان دوتایی برچسب دار، تعداد درختان بدون ریشه با n برگ برابر تعداد درختان ریشه دار با n-1 برگ است. اجزای درخت فیلوژنتیک. درخت فیلوژنتیک وجود و انشعاب شاخه ها و دودمان ها را در طول زمان نشان می دهد. طول هر شاخه ممکن است اختیاری، یا برگرفته شده از مقیاس زمانی خاصی باشد که زمان بین وقوع گونه زایی ها را نشان می دهد. نقطه هایی را که در آن ها دودمان ها واگرا می شوند گره می نامند. هر گره نمایندهٔ یک نسب مشترک برای گونه های واگرا شونده در گره است. نوک شاخه ها، نمایانگر گونه ها، یا گروه های بزرگ تری است که امروزه زنده اند، یا منقرض شده اند. ریشه درخت فیلوژنتیک نشان دهندهٔ قدیمی ترین نسب مشترک همة گروه های نشان داده شده روی درخت است. ساختن درخت فیلوژنتیک. درخت های فیلوژنتیک به عنوان یک روش غیر بدیهی که از فیلوژنتیک محاسباتی استفاده می ک
ند در نظر گرفته می شود. روش های ماتریس فاصله از قبیل اتصال-همسایگی یا روش جفت گروه بدون وزن با میانگین حسابی که از روی دنباله تراز شده، فاصله ژنتیکی را محاسبه می کند، ساده ترین روش برای پیاده سازی هستند، اما یک مدل تکاملی را احضار نمی کنند. هر روش تراز کردن دنباله از قبیل کلاستال از الگوریتم ساده تری (یعنی آن هایی که بر پایهٔ فاصله هستند) برای ساخت درخت استفاده می کند. ماکسیمم پارسیمونی روش دیگری برای تخمین و محاسبه درخت فیلوژنتیک است، اما یک مدل ضمنی از تکامل ارائه می دهد (یعنی پارسیمونی). روش های پیشرفته تر، از معیار بهینگی ماکسیمم likelihood استفاده می کند. اغلب برپایهٔ بیزین، و یک مدل روشن از تکامل در تخمین درخت فیلوژنتیک، به کار می برد. مشخص کردن درخت بهینه با بسیاری از این روش ها یک مسئله NP-سخت است. بنابراین جستجوی ابتکاری و روش های بهینه سازی با توابع ارزش دهی درخت، جهت مشخص سازی یک درخت مناسب با داده ها، به صورت ترکیبی استفاده می شوند. روش های ساخت درخت، می تواند بر اساس چند موضوع مورد بررسی قرار گیرد:
«آخرین کریسمس» نام یکی از مشهورترین تک آهنگ های جورج مایکل است. در واقع از مشهورترین آهنگ های موجود کریسمس است که برای انگلیسی زبان ها حال و هوای کریسمس را تازه می کند. تک آهنگ آخرین کریسمس توسط بسیاری از خوانندگان مشهور ازجمله، تیلور سوئیفت، اشلی تیزدیل، کسکادا و قورباغه دیوانه، و یک خواننده ایرانی به نام ملانی بازخوانی شده است.
ملک فیصل یا شاه فیصل می تواند یکی از موارد زیر باشد:
موش جنگلی آنتونی با نام علمی Neotoma anthonyi گونه ای جوندهٔ انقراض یافته از خانوادهٔ موش های کپه ساز بود. این پستاندار تنها در ایسلا تودوس سانتوس در باخا کالیفرنیا نورتهٔ مکزیک یافت می شد و گمان می رود شکار آنها توسط گربه های وحشی عامل انقراض این موش بوده است.
این فهرست کشورها بر پایه تولید فلوریت، بر اساس بررسی، زمین شناسی بریتانیا منتشر شده است.
مکس دوگان بازمی گردد یک فیلم درام و کمدی است که در سال ۱۹۸۳ به نمایش درآمد.
پسر خلیج یک فیلم کانادایی با بازی کیفر ساترلند و محصول سال ۱۹۸۴ می باشد.
دشت ناوُر یا دشت ناهور یک دریاچهٔ طبیعی نمکی به اندازهٔ حدود ۶۰ در ۱۵ کیلومتر، واقع در شهرستان ناور، ولایت غزنی در افغانستان است. در کناره های بیرونی شرقی و شمالی آن چندین پایگاه باستان شناسی متعلق به دورهٔ پارینه سنگی واقع است: در شمت شرق آن، آثار متعلق به دورهٔ پارینه سنگی زیرین، و در سمت شمال آن آثار مربوط به دورهٔ پارینه سنگی میانی، که مشتمل بر تپهٔ سنگی بزرگی شامل بناهایی با پیشینهٔ نامعلوم است. سطح بیرونی این پایگاه ها با ابزار سنگی پوشیده شده است، که ۹۸٪ آن را آبسیدین (obsidian؛ سنگ آتشفشانی سیاه و شیشه مانند) تشکیل می دهد. این ابزار سنگی عبارتند از انواع ساطورها، تبرهای اولیه، و تیغه های ریز و خُرد، که برخی از آنها نشانه های دورهٔ پارینه سنگی زیرین را دارا هستند. بقیه شباهت هایی به صنعت به کاررفته در درهٔ کور بدخشان دارند. □■دشت ناوُر ■•درهٔ کور ■○قَره کمر ○•آق کُپرُک ○•هزارسُم ◉کابل ◉مزار شریف ◉هرات ◉قندهار ◉غزنی پایگاه های باستان شناسی افغانستان از عصر سنگپارینه سنگی زیرین □پارینه سنگی میانی ■پارینه سنگی بالایی ▲فراپارینه سنگی ○نوسنگی •شهر امروزی ◉
دریای راس خلیجی عمیق در اقیانوس منجمد جنوبی است که بین ویکتوریا لند و ماری برد لند در جنوبگان قرار دارد. این دریا در سال ۱۸۴۱ میلادی توسط جیمز راس کشف گردید و به افتخار او دریای راس نامیده شد. موقعیت جغرافیایی. در غرب دریای راس جزیره راس با کوه آتشفشان اربوس و در شرق آن جزیره روزولت قرار دارد. یخسار راس بخش جنوبی دریای راس را پوشانده است. روآل آمونسن سفر اکتشافی سال ۱۹۱۱ خود در جنوبگان را از خلیج وال ها واقع در این یخسار آغاز نمود. بندر مک موردو ساوند در غرب دریای راس قرار دارد که معمولاً در طول تابستان عاری از یخ می باشد. جنوبی ترین بخش دریای راس ساحل گولد است که حدود ۲ مایل با قطب جنوب جغرافیایی فاصله دارد. اهمیت زیست محیطی. پوشش گیاهی و جانوری این دریا نیز همچون دیگر مناطق دریایی جنوبگان است. آب های این دریا که سرشار از مواد غذایی است فراوانی پلانکتون ها را سبب شده که این پلانکتون ها به نوبهٔ خود غذای گونه های بزرگتری همجون ماهیان، فک ها، وال ها و پرندگان ساحلی و دریایی را تأمین می نمایند. دستجات فراوانی از پنگوئن ها آدلی و امپراتور را در شماری از مکان های اطراف دریای راس می توان مشاهده نمود. دریای راس یکی
از آخرین پهنه های آبی زمین است که هنوز از فعالیت های انسانی آسیب ندیده با این حال آلودگی، ماهیگیری بیش ازاندازه و رهاساختن گونه های مهاجم در این دریا به شدت آن را تهدید می کند.
رضا جباری (زاده ۶ شهریور ۱۳۵۶ در تهران) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ایران است. وی در باشگاه های مطرح بهمن، پرسپولیس و تراکتورسازی سابقه بازی دارد.
tRNA یا آر ان ای ناقل یکی از انواع آر ان ای های موجود در سلول می باشد که حمل آمینواسیدها به ریبوزوم های موجود در سیتوپلاسم (بدون در نظر گرفتن هسته) بر عهدهٔ آن است.tRNA در سلول شکل L مانند دارد ولی اگر آن را در خارج از سلول زنده و به وسیلهٔ تجهیزات پیشرفته بررسی کنیم شکل آن را به صورت برگ گیاه شبدر خواهیم دید. دلیل ایجاد این شکل وجود پیوندهای هیدروژنی در بعضی قسمت ها و نبود این پیوند در بعضی قسمت های دیگر است. در این ساختار برگ شبدری برگ های جانبی وظیفهٔ نگهداری tRNA را بر روی ریبوزوم بر عهده دارند. در برگ میانی سه باز دیده می شود که با هیچ باز دیگری از tRNA مکمل نشده اند. به این سه باز آنتی کدون گفته می شود. در واقع نوع آنتی کدون است که مشخص می کند tRNA باید چه نوع آمینواسیدی را با خود حمل کند. هر یک از بیست نوع آمینواسیدها برای خود یک یا بیشتر کد (رمز) بر روی DNA دارد. در نتیجه بر روی mRNA نیز هر یک از آمینواسیدها یک یا بیشتر کدون (رمزه روی mRNA) دارد(۶۴ نوع). ولی تعداد انواع tRNAها ۶۱ عدد می باشد. این کاهش تعداد به دلیل وجود کدون های پایان بر روی mRNA می باشد که این کدون ها هیچ مکملی (آنتی کدون) ندارند.وظی
فه این نوع از RNA ترجمه اطلاعاتی است که از DNA به طرف ریبوزم میرود. در واقع الگوی اطلاعات DNA را به الگوی آمینو اسید های سازنده پروتئین تبدیل میکند.
پژمان جمشیدی (زادهٔ ۲۰ شهریور ۱۳۵۶) بازیگر ایرانی و بازیکن سابق فوتبال است. او در طول فعالیت حرفه ای خود در فوتبال برای باشگاه هایی مانند سایپا، پرسپولیس، پاس تهران، فولاد خوزستان، استیل آذین و نیز برای تیم ملی ایران بازی کرد. جمشیدی از پول سازترین و فعال ترین بازیگران سینمای ایران است. او حرفهٔ بازیگری اش را نخست در سال ۱۳۹۰ با بازی در قسمتی از مجموعهٔ تلویزیونی "ساختمان پزشکان" و سپس در سال ۱۳۹۲ و با بازی در نقش اصلی مجموعهٔ تلویزیونی "پژمان" آغاز کرد. او برای نقش آفرینی در فیلم های "سوءتفاهم" (۱۳۹۶)، "شیشلیک" (۱۳۹۹) و "علفزار" (۱۴۰۰) نامزد دریافت جایزهٔ سیمرغ بلورین از جشنواره فیلم فجر شده است. همچنین نقش آفرینی او در مجموعهٔ تلویزیونی "زیرخاکی" برایش تندیس جشن حافظ بهترین بازیگر مرد کمدی در تلویزیون را به همراه داشت. همچنین جمشیدی در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر (۱۴۰۱) برای بازی در نقش مکمل فیلم "یادگار جنوب" در جشنواره فجر نامزد شد و دیپلم افتخار این جشنواره را کسب کرد. فعالیت حرفه ای. فوتبال. پژمان جمشیدی فوتبال را به طور حرفه ای از نوجوانی و در تیم نوجوانان باشگاه دارایی تهران فراگرفت. در سال ۱۳۷۱ و در
حالی که ۱۵ سال داشت به باشگاه کشاورز تهران پیوست و در ۶۷ بازی ۷ گل به ثمر رساند. در سال ۱۳۷۴ به تیم ملی نوجوانان ایران دعوت شد. او در باشگاه های کشاورز و سایپا تهران شش سال بازی کرد. استعداد جمشیدی در باشگاه سایپا تهران مورد توجه قرار گرفت و از همان جا به تیم ملی جوانان و تیم ملی امید ایران ملحق شد. او از سال ۱۳۷۹ به پرسپولیس تهران پیوست و در دفاع راست این تیم که آن زمان تیمی پرستاره با مربیگری علی پروین بود تبدیل به بازیکن ثابت شد. او در طول ۵ سال حضورش در پرسپولیس به عنوان بازیکنی سرعتی و با تکنیک، نزدیک به ۱۰۰ بازی برای این تیم انجام داد و اولین مقام قهرمانی پرسپولیس در لیگ برتر را نیز در فصل ۸۱–۱۳۸۰ تجربه کرد. او در مسابقات آسیایی هم برای پرسپولیس به میدان رفت.جمشیدی در دوران حضور در پرسپولیس توسط میروسلاو بلاژویچ به تیم ملی ایران دعوت شد. او در ۱۳ بازی برای تیم ملی به میدان رفت و به همراه ستارگان آن دوران مانند علی کریمی و کریم باقری در مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ آسیا حضور داشت. او در سال ۱۳۸۴ به دلیل خدمت سربازی دو فصل به تیم پاس تهران با مربی گری دنیزلی پیوست و در جام باشگاه های آسیا حضور داشت. او
با پاس به نائب قهرمانی لیگ برتر در فصل ۸۵–۱۳۸۴ رسید. جمشیدی سپس به استیل آذین تهران پیوست و به همراه این تیم نتوانست در یک فصل حضورش از لیگ یک به لیگ برتر صعود کند تا او به فکر ترک این تیم افتاد. او در مرداد سال ۱۳۸۷ در مجموعه ورزشی انقلاب تهران به طور اتفاقی مجید جلالی را می بیند و با پیشنهاد او به فولاد خوزستان می رود. در بهمن ماه سال ۱۳۸۸ جمشیدی در ۳۳ سالگی و پس از ۱۵ سال بازی در سطح اول فوتبال ایران، از فوتبال کناره گیری کرد. بازیگری. جمشیدی نخستین تجربه بازیگری خود را سال ۱۳۹۰ در یک قسمت از سریال "ساختمان پزشکان" به صورت مهمان تجربه کرد. او سپس در سال ۱۳۹۲ در مجموعه تلویزیونی "پژمان" نقش آفرینی کرد. طرح اولیه این سریال با ایده خود جمشیدی شکل گرفته و روایتی از زندگی خود اوست. مجموعه "پژمان" مورد توجه و استقبال مردم قرار گرفت. او در همان سال به عنوان اولین تجربه اش در سینما در "آتش بس ۲" اثر تهمینه میلانی حضور پیدا کرد. ایفای نقش جمشیدی در "خوب بد جلف" مورد تحسین قرار گرفت و زوج هنری پژمان جمشیدی با سام درخشانی محبوبیت ویژه ای در میان مخاطبان پیدا کرد. او پس از آن پیشنهادهای بسیاری را دریافت کرد، به طوری ک
ه در سال ۱۳۹۷ در شش فیلم سینمایی، یک مجموعه تلویزیونی و یک تئاتر ایفای نقش کرد و از پرکارترین بازیگران این سال شد. او در سال ۱۳۹۸ نیز با اکران سه فیلم "ایده اصلی"، "ما همه با هم هستیم" و "تگزاس ۲" به عنوان پرکارترین بازیگر مرد سینما در شش ماه نخست سال معرفی شد. او در تئاتر نیز حضور فعالی پیدا کرد و در بین سال های ۹۳ تا ۹۸ در ۲۰ نمایش حضور پیدا کرد. همچنین در سال ۱۳۹۸ درخشش جمشیدی در مجموعه تلویزیونی "زیرخاکی" در نقش فریبرز باغ بیشه مورد تحسین قرار گرفت و این سریال در شبکه یک با جذب ۴۴ درصد مخاطب در صدر آثار تلویزیونی قرار گرفت. سال ۱۴۰۰ برای ایفای نقش در "زیرخاکی ۱" و "۲"، در بیست و یکمین دوره جشن حافظ برنده تندیس بهترین بازیگر مرد کمدی تلویزیونی شد. او با ایفای نقش در فیلم های کمدی پرفروش و موفق، در فهرست پولسازترین و محبوب ترین بازیگران سینمای ایران قرار گرفته است. او در سال ۱۳۹۸ پنج فیلم را در سینما داشت که در مجموع ۶۲ میلیارد و ۷۹۱ میلیون تومان فروش داشتند تا او پرفروش ترین بازیگر این سال شناخته شود. جمشیدی نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در دوره های سی و ششم و سی و نهم جشنواره فیلم فجر برای
بازی در فیلم های "سوءتفاهم" و "شیشلیک" شد. او در چهلمین دوره این جشنواره نیز برای بار سوم نامزد دریافت این جایزه شده است. او در فیلم "شیشلیک" در سال ۱۳۹۹ برای نخستین بار با رضا عطاران هم بازی شد. مجری گری. در سال ۱۳۹۸ جمشیدی یک برنامه اینترنتی فوتبالی ساخته عادل فردوسی پور به نام "کلاسیکو" را اجرا کرد که با حضور علی دایی همراه بود و این برنامه رکورد پربیننده ترین برنامه اینترنتی را به دست آورد. او در سال ۱۴۰۰ نیز در یک تاک شوی اینترنتی متفاوت با نام "پیشگو" به مجری گری پرداخته که از پلتفرم نماوا پخش می شود و با حضور شخصیت های مشهور همراه است. زندگی شخصی. پژمان جمشیدی در یک خانواده فرهنگی متولد شده که پدرش دبیر زیست شناسی و مادرش آموزگار بوده است. او یک برادر و یک خواهر دارد که برادرش ۲ سال از او بزرگ تر و خواهرش از او کوچک تر است. او دانشجوی کارشناسی رشته مهندسی عمران بوده که پس از گذراندن ۱۱۰ واحد، به دلیل فعالیت در فوتبال از ادامه تحصیل انصراف داده است.
پیر کسی ست که دچار کهنسالی شده است. پیر همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مالیخولیا یک فیلم علمی تخیلی به کارگردانی لارس فون تریه و محصول سال ۲۰۱۱ می باشد. کیرستن دانست به خاطر بازی در این فیلم، در جشنواره کن، جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را برد. مالیخولیا دومین بخش از سه گانهٔ افسردگی فون تریه است که دو قسمت دیگر آن ضدمسیح و نیمفومانیاک هستند. داستان. فیلم روایت گر ۲ داستان جداگانه است؛ داستان اول مربوط به دختری به نام «جاستین» (کریستن دانست) است که در شُرف یک مراسم عروسی بسیار مجلل با مرد مورد علاقه اش، «مایکل» (الکساندر اسکارگارد) قرار دارد. جاستین بعد از عروسی، دچار نوعی افسردگی شدید می شود که به سبب آن، وی تمام اتفاقات پیرامونش را بد تعبیر می کند و به خصوص رابطه ناخوشایندی را با خواهرش آغاز می کند، این در حالی است که یک سیاره به نام «مالاخولیا» در حال نزدیک شدن به زمین است و این یعنی پایان دنیا. داستان دوم مربوط به خواهر جاستین به نام «کلیر» (شارلوت گاینزبرگ) و همسرش «جان» (کیفر ساترلند) است. جان ستاره شناسی است که پی برده سیاره مالاخولیا در حال نزدیک شدن به زمین می باشد… فیلم در شهر ترولهتان سوئد فیلمبرداری شده است.
حسن خان محمدی (زادهٔ ۲۸ اسفند ۱۳۵۵) بازیکن سابق فوتبال ایرانی است. وی سابقه بازی در باشگاه های بهمن و پرسپولیس را دارد. او در سال ۱۳۸۶ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
شن نمایشی است به نویسندگی و کارگردانی کتایون حسین زاده که در اردیبهشت و خرداد ۱۳۹۰ در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر به روی صحنه رفته است. الهام پاوه نژاد و پریزاد سیف بازیگران این نمایش بودند و طراحی صحنه آن بر عهده ناصح کامگاری بود. در اتاقی پر از شن، دو زن نشسته اند و یکی مدام بافتنی می بافد و می شکافد، و دیگری گاه مشغول مراقبه است و همیشه منتظر زنگ تلفنی که هیچگاه زنگ نمی زند. آن ها دنیا را ترک کرده و در اتاق خود، کنج تنهایی گزیده اند. اتاق هر روز بیشتر در شن های ساحل دریا پایین می رود و هر روز دانه های شن بیشتری از درزها وارد اتاق شده و همه چیز را در خود مدفون می کند. نقد نمایش. بهزاد صدیقی، منتقد تئاتر، این نمایش را جهان شمول می داند که مفاهیم مطرح شده در آن می تواند دغدغه هر انسانی در هر زمان و مکان باشد. او تصویرسازی این نمایش را از ویژگی های مثبت و بدیع آن می داند. صدیقی معتقد است فضاسازی نمایش شن بسیار خلاقانه است و در تئاتر ایران بسیار بدیع بوده است. او همچنین نوع دیالوگ نویسی و موقعیتی که شخصیت های نمایش را گرفتار کرده است مورد توجه دانسته و این نمایش نامه را مدرن می داند که در نوع دیالوگ نویسی و شخصی
ت پردازی محدود نمی شود بلکه مفاهیم هم مد نظر نویسنده بوده است. مصطفی محمودی منتقد تئاتر، این نمایش را یک موقعیت فراواقع گرایانه و اعتراض به دنیای کنونی دانسته و معتقد است «در این نمایش با تضادی رو به رو هستیم که تضادی مثبت است. با اینکه زندگی، زندگی یکنواختی است اما زمان عامل مهمی است که مدام به آن تأکید می شود.» کتایون حسین زاده کارگردان این نمایش دربارهٔ مفهوم «زمان» توضیح می دهد «زمان از نظر من مسئله پیچیده ای است چرا که ما همیشه با دو زمان ایستاده و درجریان روبه رو هستیم. پس کدام از ما مطمئن هستیم در کدام زمان ایستاده ایم؟ بنابراین مسئله زمان به دلیل پیچیدگی هایی که دارد برای من در این نمایشنامه جذابیت هایی داشت که سعی کردم در نگارش نمایشنامه به آن توجه کنم.» مهدی نصیری، منتقد تئاتر، این نمایش را «نبرد برای فراموشی» نامیده و می نویسد «زندگی با حرکت (در وجه بیرونی) و باور و معنا (در وجه درونی) تعریف پیدا می کند. ایمان به معنا داشتن زندگی و «انتخاب» و «تشخیص» مسیر حرکت و «تحمل» هراس ها و دشواری ها، مهم ترین مؤلفه هایی هستند که زندگی بشر و تمایل به ادامه دادن آن را باعث می شوند و درست در نقطه مقابل، فرار از
دشواری ها و هراس ها و فاصله گرفتن از معنا، مانع تحرک و پویایی می شود و انسان را از باور و معرفت زندگی دور می کند.» نصیری شن را نماد جهان و حتی عالم ماده دانسته و می گوید «دو نوع تعبیر و تفسیر را می توان از ژرف ساخت اثر نتیجه گرفت. نخست آنکه؛ «شن» بیهودگی و سکون را مورد انتقاد قرار می دهد و در نهایت قصد دارد تا نوعی معرفت خداشناسانه را نتیجه گیری کند. دوم اینکه: به واسطه مورد انتقاد قرار دادن مظاهر پست زندگی در گستره اجتماعی آن (خیانت، دلتنگی، عشق، حرص، پول و ...) اصلاً رویکردی اجتماعی دارد و از این منظر به شورش و اعتراض قهرمانانش علیه جهان می پردازد.» نصیری تلاش کارگردان برای به چالش کشیدن این مفاهیم را موفق ارزیابی کرده و بر طرح مفهوم زمان، شخصیت پردازی، زبان اثر، و بازی بازیگران به عنوان عوامل موفق نمایش تأکید می کند ولی صحنه پردازی را قابل بهبود می داند. کتایون حسین زاده نویسنده و کارگردان این نمایش می گوید سه سال به نمایشنامه شن فکر کرده است. ایده اولیه این اثر هنگامی که مشغول تماشای یک مستند بود ایجاد شد، با دیدن دانه قندی که روی شن رها شده بود و اگر نیرویی به آن وارد نمی شد به مرور در زیر شن های ساحل فر
ومی رفت. حسین زاده با یادآوری اینکه هر یک از مخاطبان نمایش می توانند برداشت شخصی خود را از اثر داشته باشند، دربارهٔ دیدگاه های خود می گوید «در این نمایش سعی کردم دو آدمی را تصویر کنم که زندگی را با تمام سختی های خود رها کردند و خود را در زیر شن های دریا دفن کردند و در این شرایط است که انسان می فهمد که هنوز خدا وجود دارد. انسانی که اعتراض به جایی می کند که در آن فرورفته است، جایی که آدم های دنیا ممکن است با تصویر غلط انتخاب کنند و راه برگشتی هم برای آنها وجود ندارد. از سویی دیگر من در اغلب نوشته هایم سعی کردم این مفاهیم را دنبال کنم. راه این دو نفر راهی از سر ضعف بود که به نظر من راه غلطی بود که منجر به فرورفتن آنها در شن شد. راهی که برگشت پذیر نیست.» حسین زاده در گفتگویی می گوید همه چیز در صحنه رنگ خاکستری دارد زیرا زندگی ای بوده که الان نیست، درست همانند شخصیت ها. این دو نفر در زمانی نامعلوم، شاید صدها سال پیش، خودکشی کرده اند و روحشان از بدشان جدا شده است ولی مشکل اینجاست که جسم آن ها هنوز زنده است و زندگی می کند. به همین دلیل است که نمی توانند گریه کنند یا بخندند. «اینها مرتکب یک اشتباه شده اند و اشتباه ای
نها خودکشی شان بوده است. همان طور که در دیالوگ زنِ یک می بینیم می گوید ما اشتباه کردیم. ما باید مثل همه آدم ها می ماندیم و آن زندگی را هرچه که بود تحمل می کردیم. شاید روزی همه چیز درست می شد.» حسین زاده معتقد است تصمیم گیری های انسان در زندگی بسیار مهم است. «اینکه من کدام راه را انتخاب کنم آیا از ضعف خودم راه را انتخاب کنم یا از قدرتم؟» انتخاب از روی ضعف به خطا می رود و انسان را به نفرین ابدی دچار می کند. حسین زاده دربارهٔ انتخاب شخصیت های زن برای نمایش می گوید برای وی جنسیت شخصیت ها مطرح نبوده است و چون خود نویسنده زن بود، خلق شخصیت های زن برای وی راحت تر بوده است. اما به راحتی می توان دو مرد را با اندکی تغییر در نمایشنامه (آن هم در گذشته آنها) جایگزین این دو زن کرد و نگاه زنانه ای وجود ندارد.
کتایون حسین زاده سلماسی (زاده ۱۳۵۱ تهران) نویسنده و کارگردان تئاتر است. او کارشناسی ادبیات نمایشی را از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی را از دانشگاه هنر دریافت کرده است و سپس دکتری فیلولوژی (تبارشناسی) را از دانشگاه ملی تاجیکستان (مسکو) دریافت کرده است. حسین زاده عضو هیئت مدیره کانون منتقدان ملی تئاتر ایران و نخستین منتقد ایرانی عضو هیئت مدیره کانون منتقدان جهان (کانون جهانی منتقدان تئاتر) است و فعالیت در زمینه نویسندگی، ترجمه و کارگردانی را از سال ۱۳۷۲ آغاز کرده است. حسین زاده دربارهٔ روند و سبک کار خود می گوید: «من در نمایشنامه هایم اول موقعیت را خلق می کنم و بعد شخصیت ها را در این موقعیت می گذارم. بعد به این کاراکترها کم کم هویت می دهم. پیش از این که نمایشنامه را بنویسم مدت ها به کاراکترها فکر می کنم و با آنها زندگی می کنم.» «من معمولاً تصویر می سازم و یک موقعیتی را تشریح می کنم. بعد از این کار شخصیت ها را در داخل موقعیت قرار می دهم و با ساخت گذشته ای که داشتند به شخصیت نمایشنامه هویت می دهم.» آثار. کتایون حسین زاده نویسنده ۱۹ نمایشنامه و کارگردان بیش از ۱۲ اثر در حوزه تئاتر و سینما بوده است ک
ه برخی از آنان عبارتند از:
آیین کهن ایرانی به دین کهن اقوام ایرانی تبار، پیش از زرتشت گفته می شود. دین ایرانی در دوره باستان همان دین ساده آریایی طبیعت پرستی بوده است. ایرانی های باستان مانند همه اشکال اولیه دین، خدایان «طبیعت» را می پرستیدند که برخی از پدیده های فیزیکی را به نمایش می گذاشتند، سپس خدایان ذهنی وجود داشتند، معمولاً به شکل انسان وار، که هسته خدایان قرار داشتند. ایرانی های باستان بر این باور بودند که قانونی طبیعی وجود دارد به نام اشه که تضمین می کند جهان به مسیر منظم خود ادامه می دهد و هستی ادامه می یابد. عبادت و فداکاری مردان برای کمک به حفظ این نظم کیهانی با تقویت خود خدایان و جهان طبیعی بود. همچنین تصور می شد اشه بر جهان بشری به عنوان یک اصل اخلاقی راستی و درستی حکومت می کند و نقطه مقابل آن اصل کیهانی بی نظمی و دروغ است. در آیین کهن ایرانی پرستش خدایانی چون آناهیتا، تیر، میترا، بهرام، ارته، رشن، فروشی، زامیاد و هوم رایج بوده است. زرتشت اولین دین یکتاپرستی در تاریخ را پایه گذاری کرد. او برخلاف بنیانگذاران دیگر ادیان توحیدی پس از خود، نه از طریق سرنگونی چندخداپرستی ایرانی، بلکه از طریق اصلاحات عمیق آن به این امر دست یافت.
پرستش چند ایزد. در آیین کهن آریایی آسمان شب و آسمان روز در جفت خداوند میترا-وارونا خلاصه شده بودند تا سده ۱۴ پیش از میلاد این جفت خدا به این صورت در بین آریائیان پرستیده می شد. توصیف و سرودهای وارونا در ریگ ودا بسیار به توصیف اهورامزدا در گاهان شباهت دارند. به عبارت دیگر نام ویژه قدیمی «سرور دانا»، وارونا بوده است. در ایران این جفت خدای باستانی میترا و وارونا از یکدیگر جدا شده و هر یک به تنهایی گرایش پیدا می کنند که که همه یا بخشی از وظایف دیگری را برعهده بگیرند و به صورت خدای آسمانِ فراگیرندهٔ همه چیز، تکامل پیدا کنند. پاره ای از ایرانیان میترا را به عنوان بالاترین خدا پذیرفتند. محفل دیگر ایرانی گرد سرور دانا اهورامزدا که تاکنون وارونا نامیده می شد، متمرکز شدند. اهورامزدا یک واژه مرکب است و معنای تمام این دو بخش روی هم «سرور دانا» است. اهوره به معنای «سرور، خداوند» و مزدا «خردمند، دانا». در محفل میترایی در ایران دیگر خدایان و گوناگون آریایی به زندگی خود ادامه می دهند. مرتضی راوندی می نویسد، در آیین مزداپرستی بالاترین ایزد اهورامزدا نام داشت و در واقع خدای خرد بود و بر آسمان ها و سراسر کاینات فرمان می راند.