Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت حمایت از داشتن بالگردهای مسلح تغییر کرده بود، که تأثیر مثبتی بر حرکت روبه جلو در طراحی میل-۲۴ داشت. طراحان میل دو نمونه در اندازهٔ واقعی طراحی کردند: یک طرح یک موتوره به وزن ۷ تن و دیگری طرحی دوموتوره به وزن ۱۰٫۵ تن که هر دو از موتور توربوشفت ۱۷۰۰ اسب بخار ایزوتوو تی وی ۳ استفاده می کردند. طرح موتور دوقلوی میل بعدها به عنوان طرح مورد علاقه در بالگردهای نظامی درآمد. بعدها تغییرات بسیاری در طرح میل ایجاد شد که از جمله نصب توپ سنگین ۲۳ میلی متری که به صورت چرخشی شلیک می کرد در زیر جایگاه افسر جنگ افزار و همچنین استفاده از موشک های ضدتانک فلانگا. کار مفصل طراحی در اوت سال ۱۹۶۸ با رمز کد زرد ۲۴ آغاز شد. طرح کامل در اندازه واقعی در فوریهٔ سال ۱۹۶۹ ساخته مورد بررسی و موافقت قرار گرفت. تست پروازی در ۱۵ سپتامبر همان سال در حالت ایستا و چهار روز بعد اولین پرواز کامل انجام شد. در ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۷۰ میخائیل میل درگذشت اما طرح با کمک همکاران او ادامه پیدا کرد. موافقت کامل عملکرد طرح در ژوئن ۱۹۷۰ انجام شد و برای ۱۸ ماه طرح در حال گذراندن تست های پروازی بود. تغییرات انجام شده باعث استحکام ساختار و کم کردن ارتعاشات طرح شد، بر
ای رسیدن به سرعت بیشتر، بال ها با زاویه بر روی بدنه نصب شدند، موشک های ضدتانک فلانگا از بدنه به نوک بال های حامل تسلیحات منتقل شدند، پروانهٔ دم از سمت راست به چپ منتقل شد و سمت چرخش آن از رو به جلو به رو به عقب تغییر کرد که باعث استحکام پروازی طرح می شد. تغییرات بسیار برای رساندن به مرحله تولید تا اواخر سال ۱۹۷۰ انجام شد تا در نهایت مدل آ میل-۲۴ ساخته شد و سال بعد نیز به انجام تستهای جنگ افزارها و سامانه های مربوط به کابین میل-۲۴کی شامل بزرگ تر شدن کابین، جدا کردن خلبان و مسئول جنگ افزار از کنار هم به پشت سر هم (مسئول جنگ افزار در جلو و خلبان در کابین عقب) قرار دادن سایت جدید نشانه روی برای بهبود شلیک با توپ اصلی. در نهایت میل-۲۴ به طور رسمی در سال ۱۹۷۲ وارد ارتش شوروی شد. مدل آ و بی دارای کابین یکپارچه است که بعدها و از مدل دی به بعد دماغهٔ میل دوباره طراحی شد و کابین خلبان و مسئول جنگ افزار کاملاً از هم جدا شدند و به شکل حبابی به صورت پشت سر هم ساخته شدند. هر کدام از بال ها دارای سه جایگاه حمل تسلیحات هست که شامل غلاف موشک های غیر هدایت شونده، بمب و موشک هدایت شونده ضدتانک است. در سال ۱۹۷۵ موشک های فلانگا ب
ا موشک های جدید ضدتانک اشتورم (9K114 Shturm) جایگزین شدند. بدنهٔ میل-۲۴ می تواند از سرنشینان خود در برابر گلوله های ۱۲/۷ میلی متری محافظت کند، همین طور پره های ۵ پر ساخته شده از تیتانیم نیز در مقابل گلوله های ۱۲/۷ میلی متری مقاوم هستند. کابین میل در برابر جنگ افزارهای میکروبی و شیمیایی مقاوم است. این بالگرد در نمونه های مختلف و برای رسیدن به اهداف گوناگون به مدت ۲۰ سال در کارخانه های واقع در شهر «ارسنبوی» و روستوف روسیه به شمار ۲۳۰۰ فروند ساخته شدند. در سال ۱۹۹۲ تولید و مونتاژ این بالگردها متوقف شد. این بالگردها به آهستگی از ارتش روسیه کنار گذاشته و بالگردهای کاموف-۵۰، میل-۲۸ و کاموف-۶۰ جایگزین آن ها می شوند. خصوصیات پروازی. در طراحی میل به عامل سرعت بسیار توجه شده بود و در ۱۳ اوت ۱۹۷۵ میل-۲۴ توانست رکورد سرعت ۳۳۲٫۶۵ کیلومتر در ساعت را به نام خود ثبت کند. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۷۸ میل-۲۴ رکورد قبلی خود را با رسیدن به سرعت ۳۶۸٫۴ کیلومتر در ساعت شکست که این رکورد در سال۱۹۸۶ به وسیلهٔ بالگرد لینکس انگلیسی شکسته شد. تاریخچهٔ عملیاتی. درگیری چاد و لیبی (۱۹۷۸–۱۹۸۷). نیروی هوایی لیبی از بالگردهای میل-۲۴ای و میل-۲۵ در طول م
داخلات متعدد خود در جنگ داخلی چاد استفاده می کرد. بالگردهای میل-۲۴ برای اولین بار در اکتبر ۱۹۸۰ در نبرد انجامنا استفاده شدند، جایی که آنها به "نیروهای مسلح خلق" کمک کردند تا پایتخت را تصرف کنند. در مارس ۱۹۸۷، "نیروهای مسلح شمال"، که با آمریکا و فرانسه ارتباط داشتند، یک پایگاه نیروی هوایی لیبی در Ouadi-Doum در شمال چاد را تصرف کردند. سه فروند میل-۲۵ در میان هواگردهایی بودند که در این حمله به دست آنها افتاد. این بالگردها به فرانسه تحویل داده شد و فرانسه هم یک فروند میل-۲۵ به بریتانیا و یکی به آمریکا فرستاد. جنگ ایران و عراق. عراق در سال ۱۹۷۷ برای نخستین بار ۱۲ فروند میل-۲۵ (مدل صادراتی میل-۲۴) را سفارش داده بود که تا پیش از شروع جنگ با ایران هشت فروند آن به ارتش عراق تحویل شده و یکی از آن ها ۱۵ روز قبل از شروع رسمی جنگ توسط یک اف-۱۴ ایرانی سرنگون شده بود. در طول جنگ هشت ساله عراقی ها در چندین سفارش جداگانه شمار بیشتری میل-۲۵ را سفارش دادند. هرچند روس ها در تحویل این بالگردها به عراق بسیار کند عمل می کردند چون خودشان نیاز مبرمی به میل های بیشتر برای حمایت از نیروهای خود در جنگ افغانستان داشتند. در تابستان سال ۱۳
۶۱ وقتی که جنگ ایران و عراق به اوج خود رسید حدود ۲۰ بالگرد میل-۲۵ در عراق فعال بود. این بالگردها در اختیار یکی از واحدهای هوانیروز عراق قرار داشت که از تواناترین و وفادارترین خلبانان به حکومت تشکیل می شد. این واقعیت که همواره دو فروند از این بالگردهای جنگنده در نزدیکی بغداد مستقر بودند و تحرکات رهبران ارشد عراق را زیر نظر داشتند از اعتماد نظام سیاسی عراق به خلبانان این واحد حکایت دارد. عراقی ها هیچگاه میل-۲۵ را یک بالگرد «ضد تانک» واقعی نمی دانستند بلکه ترجیح می دادند از آن به عنوان بالگرد جنگیِ ترابری استفاده کنند. به همین جهت آن ها هیچوقت به موشک های ضدتانک پیشرفته روسی یعنی آتی-۶ مسلح نشدند و در واقع اصلاً این موشک در طول جنگ با ایران به عراق فروخته نشد. میل ها حتی به موشک های ای تی-۴ هم مجهز نشدند، البته عراقی ها تمایل به استفاده از این موشک داشتند اما آتش عقبه شدید این موشک و این نکته که بالگردهای میل-۲۵ عراقی (و همین طور میل-۸ها) سیستم دید تثبیت شده ای برای توپچی بالگرد نداشتند باعث شد تا در تمام طول جنگ موشک های کند و ضعیف و منسوخ ای تی-۲ تنها سلاح هدایت شونده میل-۲۵های عراقی باشد و البته حتی همین موشک
هم بسیار به ندرت بر روی میل-۲۵ها قرار می گرفت. با این اوصاف طبیعی بود که وظیفه این بالگردها حمله به تانک های ایرانی نباشد. میل-۲۵ با قدرت آتش مهیب خود و زره مناسبی که از آن در میدان جنگ حفاظت می کرد، جنگ افزار مناسبی برای سرکوب پدافند هوایی و توپخانه ایرانی ها بود. مسلسل ها و راکت های متعدد و میزان قابل توجه مهماتی که این تانک های پرنده با خود حمل می کردند به آن ها قدرت وارد کردن خسارات شدید را به نیروهای زمینی ایران می بخشید. اما بالگرد تهاجمی دیگر عراقی ها یعنی غزال های فرانسوی مسلح به موشک هات بر عکس میل-۲۵ توانایی ضد تانک در خور توجهی داشتند. موشک های هات غزال ها مثل موشک های تاو کبراهای ایرانی از پس هر تانکی که رودرروی آن ها قرار می گرفت برمی آمدند. اما مشکل غزال ها این بود که محافظت زرهی کافی برای انجام عملیات در محیط پرخطر جنگی را نداشتند. غزال های سبک در واقع طرز تفکر اروپایی ها در مورد شیوه کاربرد بالگردها در نبردهای ضد تانک را به نمایش می گذاشتند و آسیب پذیری غزال ها در مقابل آتش پدافندی دشمن در طول این جنگ نادرستی این ایده را ثابت کرد. در تابستان ۱۳۶۱ عراقی ها از مستشاران نظامی آلمان شرقی دعوت کرد
ند تا به آن ها برای کاربرد مؤثرتر بالگردهای میل-۲۵ کمک کنند. عراقی ها به توصیه این مستشاران تاکتیک ساده اما فوق العاده مؤثری را ترتیب دادند که در آن نقاط قوت هر دو نوع بالگرد با هم ترکیب شده بود. بر اساس این تاکتیک بالگردهای غزال و میل-۲۵ در گروه های "شکارچی/قاتل" به جنگ نیروهای دشمن می رفتند. ابتدا میل-۲۵های عظیم الجثه حمله را آغاز کرده و با آتش راکت های ۵۷ م م خود پدافند هوایی ایرانی ها را از کار می انداختند. سپس نوبت به غزال ها می رسید که از سردرگمی قوای ایرانی استفاده کرده و با موشک های هات خود تانک های ایرانی را یکی یکی از کار بیندازند. وقتی در سال ۱۳۶۱ در جنگ های میان شلمچه تا بصره سپاه پاسداران برای نخستین بار از تانک استفاده کرد این تاکتیک برای جلوگیری از پیشروی نیروهای ایرانی بسیار مؤثر واقع شد. همچنین میل های ۲۵ و بالگردهای کبرای ایرانی در جنگ ایران و عراق، گسترده ترین جنگ بالگرد با بالگرد تاریخ نبردهای هوایی را به اجرا درآوردند. اولین نبرد در پاییز ۱۳۵۹ اتفاق افتاد که دو کبرای ایرانی با تسلیحات همراه خود دو میل-۲۵ را سرنگون کردند. جنگ کبراهای ایرانی با میل ها و غزال های عراقی در طول جنگ بارها تکرار
شد. افغانستان. بالگردهای میل-۲۴ به طور گسترده ای در جنگ شوروی در افغانستان به پرواز درآمد. شوروی ها علاوه بر اینکه نیروهای خود را به این بالگرد مجهز کرده بودند شمار بسیاری میل-۲۴ هم در اختیار دولت جمهوری دمکراتیک افغانستان قرار دادند تا برای بمباران مواضع مجاهدین افغان از آن ها استفاده کنند. بر اساس یکی از منابع ۹۰ فروند میل-۲۴آ بین سال های ۱۹۸۰ تا ۸۲ و ۶۱ فروند میل-۲۴ دی بین سال های ۱۹۸۴ تا ۹۱ در اختیار ارتش افغانستان قرار گرفت. که البته این به جز بالگردهای ارتش شوروی بود که به افغانستان اعزام شده بود. هرچند خلبان های افغان آموزش خوبی دیده بودند اما مجاهدین هم جنگجویان خبره ای بودند و بسیاری از میل-۲۴ها را سرنگون ساختند. در ژوئیه ۱۹۷۹ (تابستان ۱۳۵۸) برای اولین بار یک میل-۲۴ در میدان نبرد سرنگون شد، اما اوضاع زمانی بسیار برای بالگردهای روسی خطرناک شد که آمریکایی ها موشک های گرمایابِ دوش پرتاب استینگر را در اختیار مجاهدین گذاشتند. میل-۲۴ و میل-۸های بزرگ با حرارت بسیاری که از موتورهایشان برمی خاست، هدفی نه چندان دشوار برای این موشک های پیشرفته و گران قیمت و در عین حال کوچک و سبک آمریکایی بودند. مجاهدین که لطما
ت بسیاری را در طول جنگ از این بالگرد متحمل شدند، به میل-۲۴ لقب «ارابهٔ شیطان» را داده بودند. تانک های پرنده روسی به طور کلی در بین نیروهای زمینی بسیار محبوب بودند چون می توانستند در میدان نبرد باقی مانده و هرگاه که نیاز شد برای آن ها آتش حمایتی و پوششی را فراهم کنند در حالی که جت های ضربتی پرسرعت فقط مدت کوتاهی را در میدان نبرد باقی مانده و خیلی سریع بایستی به پایگاه برگشته و دوباره سوخت گیری می کردند. سلاح مورد علاقه میل-۲۴ها راکت های ۸۰ میلی متری "اس-۸" بود چون راکت های ۵۷ م م "اس-۵" سبک تر از آن بود که بتواند تأثیر جدی داشته باشد. غلاف های تیربار دولول ۲۳ میلی متری که تیرباری کاملاً مشابه با توپ مسلسل ضدهوایی معروف زو-۲۳-۲ بود، هم از انتخاب های مورد علاقه میل-۲۴ها در جنگ افغانستان به شمار می رفت. معمولاً شماری راکت اضافی هم در داخل بالگرد حمل می شد تا پس از خالی شدن راکت ها بالگرد در میدان نبرد فرود آمده و سرنشینان آن دوباره پرتابگرهای راکتی را پر کنند. میل-۲۴ قادر به حمل ده عدد بمب آهنی ۱۰۰ کیلوگرمی هم بود که برای حمله به اردوگاه ها و سنگرها مناسب می نمود، اما برای اهداف مقاوم تر از چهار بمب ۲۵۰ یا دو بمب
۵۰۰ کیلویی استفاده می شد و در طول جنگ شماری از خلبان ها در رها کردن دقیق بمب بر روی هدف مهارت خاصی پیدا کرده بودند. در مواردی هم از بمب های انفجاری ترموبریک استفاده شد هرچند گاهی افسران بالگرد نمی توانستند به درستی مسافت ایمنی لازم را رعایت کنند و خودشان گرفتار موج انفجار وحشتناک این بمب ها می شدند. تجربه نبرد نشان داد که حمل سربازان با استفاده از میل-۲۴ چه مشکلاتی را به همراه می آورد. وجود سربازان در داخل بالگرد یک نگرانی مضاعف را برای خلبان ها و مسئولان رزم بالگرد ایجاد می کرد و آن ها به طور کلی ترجیح می دادند با حداقل وزن پرواز کنند، به ویژه در عملیات هایی که در نقاط کوهستانی مرتفع افغانستان انجام می شد سبکی بالگرد اهمیت بسیاری داشت و به همین جهت در بیشتر اوقات زره کوپهٔ حمل سرباز میل-۲۴ برداشته می شد. به طور کلی در جنگ افغانستان از میل-۸ برای حمل سربازان استفاده می شد و میل-۲۴ها آتش پشتیبان را برای آن ها فراهم می کردند. البته حضور یک تکنسین در داخل بخش حمل سرباز میل-۲۴ که یک تیربار سبک را هم در اختیار داشته باشد، امتیازاتی را برای بالگرد به همراه داشت. این تیربار روی پنجره بالگرد نصب می شد و گاهی هم دو ت
یربار در پنجره های دو طرف قرار می گرفتند تا تیربارچی بتواند بدون نیاز به برداشتن تیربار از سمتی به سمت دیگر برود. این کار باعث می شد تا بالگرد بتواند پشت سر خود را هم تا اندازه ای زیر نظر داشته باشد. البته باز هم بالگرد هیچ سلاحی برای درگیری با اهدافی که دقیقاً در سمت پشت آن قرار می گرفتند در اختیار نداشت، به همین جهت شرکت میل با نصب یک تیربار در قسمت پشت بدنه سعی کرد این ایراد را برطرف کند. اما این تجربه کاملاً ناموفق بود چون دسترسی به تیربار پشتی برای مسلسل چی بسیار مشکل بود، چرا که در یک فضای بسیار بسته و پر از دود خروجی موتور و غیرقابل تحمل قرار گرفته بود. به طوری که در یکی از نمایش های هوایی یک فرمانده چاق نیروی هوایی شوروی هنگام خزیدن به داخل این قسمت در آن گیر کرده بود. میل-۲۴ها در افغانستان علاوه بر حفاظت از حملات هلی برد و تهیه آتش پشتیبان برای عملیات های زمینی وظایف دیگری مثل حفاظت از کاروان های نظامی با شلیک راکت های نیزه ای به محل های احتمالی کمین مجاهدین و همچنین اجرای حملات ضربتی به اهداف از پیش تعیین شده را هم بر عهده داشتند و گاهی هم با تشکیل گروه های "شکارچی-قاتل" به مواضع مجاهدین حمله ور می
شدند. گروه های شکارچی-قاتل حداقل با دو بالگرد و معمولاً در گروه های چهار یا هشت بالگردی انجام می شد و در آن ها یک یا چند بالگرد حمله را آغاز کرده و دشمن را سردرگم می کردند تا بالگردهای دیگر اهداف ارزشمند دشمن را شکار کنند. مجاهدین پس از مدتی آموخته بودند که برای جلوگیری از حمله میل-۲۴ها در شب جابجا شوند و شوروی ها هم به افسران بالگردهای میل-۲۴ عملیات در شب را آموزش دادند. در عملیات های شبانه با شلیک منور اهداف احتمالی برای حمله روشن می شدند. این کار معمولاً باعث فرار سریع مجاهدین می شد. بالگردهای میل-۲۴ باوجود مأموریت های موفقی که در جنگ افغانستان به اجرا درآوردند، خسارات بسیاری را هم متحمل شدند. محیط پر گرد و خاک و معمولاً گرم افغانستان به خودی خود محیط خشنی برای بالگردها و هواپیماها بود و به موتور هواگردها آسیب می رساند و آن ها را به سرعت فرسوده می کرد. در ابتدای جنگ افغانستان تیربارها و توپ های ضدهوایی تنها سلاح های دفاعی مجاهدین در مقابل میل-۲۴ها و دیگر هواگردهای نیروهای مسلح شوروی و جمهوری دموکراتیک افغانستان بودند. البته سلاح های با کالیبر کمتر از ۲۳ میلی متر معمولاً صدمهٔ خاصی را به این بالگردهای زره پ
وش وارد نمی کردند. حتی شیشه های کابین خلبان میل-۲۴ هم به طور کامل در مقابل گلوله های ۱۲٫۷ م م (مثل گلوله تیربار دوشکا) مقاوم بود. شورشیان افغان همچنین از سلاح های دوش پرتاب و گرمایاب ساخت شوروی مثل سام-۷ و همچنین اف آی ام-۴۳ ردآی آمریکایی هم بهره می بردند. آن ها این موشک های ضدهوایی سبک و کوتاه برد را از شوروی ها و دولت افغانستان به غنیمت گرفته یا از متحدین غربی خود دریافت کرده بودند. بسیاری از آن ها هم از زرادخانه های اسرائیل به افغانستان آمده بودند. اسرائیلی ها حجم عظیمی از جنگ افزارهای ساخت شوروی را در جنگ های خود با کشورهای عربیِ متحد شوروی به غنیمت گرفته بودند و به آن ها احتیاجی نداشتند. البته توانایی های محدود این موشک ها، عمر بسیار و شرایط نگهداری نامطلوب آن ها و همین طور آموزش های ناکافی مجاهدین باعث شده بود تا کارایی چندانی نداشته باشند. افغان ها حتی از آرپی جی-۷، راکت اندازی که در اصل به عنوان یک سلاح ضدتانک ساخته شده بود، هم برای حمله به میل-۲۴ها استفاده کردند که در مواردی موفق هم بود. البته با توجه به برد محدود و دقت ضعیف آرپی جی-۷ تلاش برای سرنگونی یک بالگرد با استفاده از آن، خطرناک بود. سال ۱۹۸۶
بود که آمریکایی ها موشک های گرمایابِ دوش پرتاب استینگر را در اختیار مجاهدین گذاشتند. استینگر قابلیت های بسیار بالاتری نسبت به سلاح های قدیمی داشت و ورود آن به صحنهٔ جنگ به تضعیف روحیهٔ شوروی ها و متحدین افغان آن ها و تقویت روحیه گروه های ضد شوروی منجر شد و نوعی قدرت بازدارندگی را برای مجاهدین در مقابل نیروی هوایی دشمن ایجاد کرد. شیوهٔ کار استینگر این گونه بود که بر روی امواج فروسرخی که از هواگردها به ویژه خروجی موتور آن ها برمی خاست قفل می شد و برخلاف سام-۷ و ردآی فریب پادکارهای معمول خلبان ها مثل پرتاب شعله های منحرف کننده را نمی خورد. البته روس ها هم بی کار ننشستند و با نصب سامانه های هشداردهندهٔ موشک و پادکارهای پیشرفته تر بر روی بالگردهای میل-۲، میل-۸ و میل-۲۴ شانس خلبان ها را برای فرار از استینگر افزایش دادند. پخش کننده های گرما هم به خروجی موتور میل-۲۴ها اضافه شد تا اثر گرمایی بالگرد کاهش پیدا کند. تمهیدات تاکتیکی و تغییراتی در نظریه های جنگی هم برای مقابله با این موشک ها اتخاذ شد که تأثیرگذاری آن ها را کاهش داد اما به کلی از بین نبرد. استینگرها فقط برای بالگردها خطرناک نبودند بلکه هواپیماها هم همواره
در خطر حملهٔ این موشک های کوچک و دقیق قرار داشتند. شوروی ها از میل-۲۴ها برای حفاظت از جت های ترابری خود که به کابل می رفتند یا از آن برمی گشتند، در مقابل حملهٔ استینگرها استفاده می کردند. در این مأموریت ها میل-۲۴ها خود را به خطر انداخته و با خود فریب دهنده های گرمایی را حمل می کردند تا موشک های گرمایاب مجاهدین را کور کنند. منابع روسی در مجموع، از دست رفتن ۷۴ بالگرد را در طول جنگ افغانستان تأیید کرده اند که از این شمار، ۲۷ فروند با استینگر و ۲ فروند با ردآی، موشک قدیمی تر آمریکایی سرنگون شدند. پس از خروج شوروی از افغانستان و سقوط حکومت طرفدار شورویِ این کشور، شماری از بالگردهای میل-۲۴ به دست گروه های مختلف افغان افتاده و شماری از آن ها در طول جنگ داخلی طولانی این کشور به پرواز درآمدند. خلبان های افغانی که به پاکستان پناهنده می شدند هم شماری از آن ها را به این کشور برده و این گونه چندین بالگرد میل-۲۴ به دست آمریکایی ها افتاد. ناوگان میل-۲۴های ارتش افغانستان، مثل تقریباً تمامی هواگردهای دیگر این ارتش، در دوران طالبان به تدریج از کار افتاد، اما شمار کمی که در اختیار نیروهای ائتلاف شمال بود، با توجه به دسترسی آن ه
ا به قطعات یدکی و کمک های روسیه، عملیاتی باقی ماند. نیروی هوایی افغانستان پس از سقوط حکومت طالبان به بالگردهای روسی وفادار ماند و ۶ فروند بالگرد "میل-۲۴وی" را از جمهوری چک هدیه گرفت که با بودجهٔ ناتو بهینه سازی شدند. این ۶ فروند اکنون به همراه ۴۰ فروند بالگرد هم خانوادهٔ میل-۸ که عمدتاً بالگردهای دست دوم ارتش روسیه هستند و ۶ فروند بالگرد سبک آمریکایی ام دی ۵۳۰ ناوگان بالگردی نیروی هوایی افغانستان را تشکیل می دهند.
خوش قدم یک انیمیشن استرالیایی-آمریکایی است که در سال ۲۰۰۶ برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین انیمیشن سال شد. داستان. داستان این انیمیشن دربارهٔ پنگوئن های امپراتور است. در یک روز سرد زمستانی در قطب جنوب، تخم از زیر پای پدر مامبل (شخصیت اصلی) جدا می شود و چند متر قل می خورد. پدر مامبل این قضیه را از همه پنهان می کند تا این که مامبل به دنیا می آید. او از همان بدو تولد صدای بسیار بدی بر خلاف پنگوئن ها داشت و مدام با کوبیدن پای خود بر زمین می رقصید. او یک روز از خانه بیرون می رود و پرنده ای قصد شکار او را دارد. مامبل از پرنده می پرسد که آن چیست که به پایش بسته اند و پرنده می گوید که بیگانه ها او را دزدیده اند و این را به پایش بستند. مامبل بزرگ می شود و رنگ بدن و حرکاتش با تمام پنگوئن های امپراتور فرق دارد و پنگوئن ها می گویند که باعث کمبود مواد غذایی و قحطی شده است. پدر مامبل آنجا می گوید که تخم از زیر پایش رها شده است. سرانجام مامبل را از قبیله بیرون می کنند و او با چند دوست آشنا می شود. او به دنبال بیگانگان از اقیانوس ها می گذرد تا این که انسان ها او را گرفتار می کنند و در فضایی واقعی قطب جنوب اما یک آکواریوم او را اسی
ر می کنند. مامبل با حرکت پاهایش توجه انسان ها را جلب می کند و آن ها را به قطب جنوب می کشاند. هیچ کسی ابتدا قبول نمی کرد که بیگانگان وجود دارند اما با آمدن آن ها همهٔ بیگانه ها (انسان ها) را دیدند. با حرکات رقص مامبل، دیگر پنگوئن ها نیز این کار را کردند. حیرت انسان ها برانگیخته شد و آن ها متوجه کمبود غذایی پنگوئن ها شدند و صید ماهی از پیرامون قطب جنوب را کاهش دادند. در این انیمیشن، گلوریا نقش بهترین دوست یا عشق مامبل را بازی می کرد که از بچگی با هم بزرگ شدند و پدرانشان با هم دوست بودند.
میل ام آی-۲۸ (نام گذاری ناتو Havoc) یک بالگرد جنگنده روسی جهت مقابله با اهداف زمینی زره پوش و اهداف هوایی کم سرعت در روز و شب و تمام وضعیت های آب وهوایی است. این بالگرد ۵ پره مجهز به دو موتور توربوشفت با قدرت ۲۲۰۰ اسب بخار است. کار بر روی طراحی میل ام آی-۲۸ در سال ۱۹۸۰ آغاز شد و اولین پیش نمونه آن در نوامبر ۱۹۸۱ به پرواز درآمد. در سال ۲۰۰۶ اولین فروند از آن به نیروی هوایی روسیه تحویل داده شد. تاریخچه. در میانه دهه ۱۹۷۰ میلادی فرماندهان نیروی هوایی و وزارت دفاع اتحاد شوروی به این نتیجه گیری رسیدند که بالگرد تهاجمی/ترابری میل -۲۴ دیگر پاسخگوی نیازهای آینده ارتش شوروی نیست و تلاش برای ساخت این بالگرد چندمنظوره منجر به از دست رفتن بخشی از مقدورات عملیاتی، افزایش وزن و اندازه آن شده است. این بالگرد دچار محدودیت های بسیاری به ویژه در محیط های گرم و بلند بود. در پی برگزیده شدن طرح بالگرد ۲ نفره بسیار چابک و با گنجایش جابجایی مهمات بسیار ای اچ-۶۴ آپاچی در نیروهای مسلح ایالات متحده، شورای وزیران اتحاد شوروی در ۱۶ دسامبر ۱۹۷۶ (۲۵ آذر ۱۳۵۵) دستور کاری را برای گسترش بالگرد تهاجمی تازه ای در همان راستا و با هدف طراحی و تو
سعه نسل نوینی از بالگردهای رزمی با هدف انهدام خودروها و دستگاه های دشمن و به ویژه تانک در رزمگاه و نزدیکی خط مقدم، برای خدمت در هوانیروز شوروی در دهه ۱۹۸۰ میلادی صادر کرد. مسئولیت طراحی این بالگرد جدید به دو گروه اصلی طراحی این کشور یعنی دفتر طراحی کاموف و میل واگذار شد. این رقابت منجر به طرح نامتعارف بالگرد یک نفره کاموف-۵۰ و میل-۲۸ شد. برنامهٔ میل-۲۸ با مدیریت «مارات تیسچنکو» به سرعت پیشرفت کرد و نخستین فروند از این بالگرد در ژانویه ی سال ۱۹۸۸ پرواز کرد، این بالگرد از یک موتور پرقدرت همچنین پروانه دم ایکس شکل بهره می برد. برای اولین بار این بالگرد در نمایشگاه هوایی پاریس در سال ۱۹۸۹ عرضه شد. دومین میل-۲۸ در سال ۱۹۹۱ کامل شد اما در سال ۱۹۹۳ این برنامه لغو شد. علت آن عدم توانایی رقابت میل-۲۸ با کاموف-۵۰ بود که مهم ترین دلیل آن نداشتن توانایی پرواز در تمام شرایط آب و هوایی در این بالگرد بود. اولین پرواز. با این حال در سال ۱۹۹۵ میل نمونه میل-۲۸ان را عرضه کرد که حرف اِن (N) به معنای شب است که اولین پرواز آن ۱۴ نوامبر ۱۹۹۶ انجام شد. مهم ترین ویژگی در آن زمان راداری بود که در یک کاورگرد در بالای پروانه اصلی نصب شد
ه بود (همانند ای اچ -۶۴ لانگ بو آپاچی). میل ۲۸ان دارای یک دستگاه دید مدل تور و دستگاه نشانه روی در زیر دماغهٔ خود است به علاوه تلویزیونی که به یک دوربین نصب است و سیستم فلیراما با توجه به مشکلات مالی طرح قطع شد. پیش نمونه دوم با پروانه اصلی بهبودیافته در سال ۲۰۰۴ عرضه شد. تغییرات انجام شده در ارتش بعد از جنگ سرد باعث شد که به بالگردهای ضدتانک توجه بیشتری شود، به همین دلیل مزایای خوب میل-۲۸ان مانند قابلیت انجام مأموریت در تمام شرایط آب و هوایی، قیمت پایین تر و تشابه آن با میل-۲۴ داشت مهم می شد. در سال ۲۰۰۳ فرمانده نیروی هوایی روسیه اعلام کرد که در آینده هر دو کاموف-۵۰ و میل-۲۸ان بالگرهای استاندارد ارتش خواهند بود. اولین نمونه های میل-۲۸ان در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۰۶ به ارتش تحویل داده شد. ویژگی های طرح. کابین خدمه. میل-۲۸ در پاسخ به نیازهای شوروی به نسل جدیدی از بالگردهای پیشرفته با کارایی عملیاتی و قابلیت بقای رزمگاهی زیاد طرحی و ساخته شد. این بالگرد مانند بسیاری از بالگردهای جهان از طرحی متعارف شامل استفاده از یک پروانه اصلی و ملخ تثبیت دُمی بهره می گیرد. این بالگرد دارای دو خدمه (خلبان و متصدی جنگ افزار) است که به
صورت پشت سر هم در کابین پله ای (افسر جنگ افزار در صندلی جلو و خلبان در کابین پشت و بالاتر از او) مستقر می شوند. بر خلاف میل-۲۴ کنترل های پروازی تنها در اختیار خلبان میل-۲۸ است. برای افزایش توانایی بقای رزمی این بالگرد نسبت به نسل پیش از خود و تأمین امنیت خدمه پروازی، آن ها در کابین های زرهپوش تیتانیمی تقویت شده با صفحات سرامیکی به صورت جدا از یکدیگر مستقر می شوند. این پیکره بندی توانایی تحمل صدمات ناشی از اصابت گلوله های ۱۲/۷ میلی متری را داراست. پنجره جلو کابین خدمه به شیشه های ضدگلوله با ضخامت ۴۲ میلی متر مجهز است که می توانند در برابر برخورد گلوله های ۱۲/۷ میلی متری دوام بیاورند در حالی که شیشه های پهلویی با ضخامت ۲۲ میلی متر توان تحمل برخورد گلوله های ۷/۶۲ میلی متری را دارند. کابین این باگرد مجهز به صندلی های جاذب ضربه «پامیر-کِی» (Pamir-K) به همراه ارابه فرود نیرومند و دریچه های کابین، بالچه ها و پروانه اصلی قابل پرتاب است. این ترکیب می تواند زنده ماندن خدمه را در سقوط با سرعت عمودی ۱۲ متر بر ثانیه تضمین کرده و ضربه فرود را از میزان مرگ آور ۶۰–۵۸ «جی» به ۱۲ جی کاهش می دهد. موتور و پروانه. این بالگرد مجه
ز به یک پروانه اصلی ۵ پره و ملخ دُمی است. جنس پره های اصلی از مواد کامپوزیت با سر تیتانیومی است گفته شده که می تواند برخورد گلوله های ۳۰ میلی متری را تحمل کند. ملخ دمی ۴ پره با زاویه ۳۵ و ۱۴۵ و به شکل حرف لاتین X است که باعث کاهش صدا می شود. نیروی میل -۲۸ را دو دستگاه موتور توربوشفت «کلیموف تی وی ۳–۱۱۷ وی ام اِی» هر یک با توان ۲۱۹۴ اسب بخار (۱۶۳۶ کیلو وات) تأمین می کنند. این موتورها با فاصله زیاد در دو سوی کابین خدمه و بالای بالچه های آن نصب شده اند. ورودی های هوای موتور به پوشش محافظ در برابر اجسام خارجی و گردوغبار مجهزند. از سال ۲۰۱۰ نمونه های تولیدی این بالگرد به موتورهای پیشرفته تر «کلیموف وی کِی -۲۵۰۰–۰۲» هر یک با توان ۲۴۰۰ اسب بخار (۱۷۸۹ کیلو وات) مجهز شده اند. برای کاهش پخش شدن پرتوهای فروسرخ گرمایی از اگزوزهای سه گانه رو به پایین که در یک پوشش محافظ گرمایی قرار دارند استفاده شده است. سوخت داخلی آن در مخازن ضد نشت به ظرفیت ۱۵۰۰ لیتر حمل می شود. در عین حال این بالگرد توانایی حمل مخزن سوخت خارجی هر یک به گنجایش ۵۵۷ لیتر (در کل ۲۲۲۸ لیتر) در زیر بالچه های خود است. جنگ افزار. جنگ افزار ثابت سازمانی میل-۲۸،
یک قبضه توپ ۳۰ میلی متری «شیپونوف ۲اِی۴۲» با ۳۰۰ تیر فشنگ است. این توپ که در زیر دماغه نصب شده در اصل یک جنگ افزار پیاده نظام است که بر روی نفربرهای زرهی «بی ام پی-۲» نصب شده است. این جنگ افزار دارای دو نواخت تیر است، نواخت تیر ۲۰۰ تیر در هر دقیقه و ۵۵۰ تیر در دقیقه که برد آن بر اهداف زمینی ۱۵۰۰ متر و علیه اهداف هوایی ۲۵۰۰ متر است که گلوله ها شامل گلوله هایی با انفجار زیاد برای استفاده علیه نفرات و گلوله های ضدزره است. فشنگ ها در دو غلاف جعبه ای شکل (هر کدام ۱۵۰ تیر) که در دو سوی توپ نصب شده اند قرار دارند و با حرکات افقی و عمودی توپ حرکت می کنند. توپ به همراه جعبه فشنگ ها قادر به چرخش ۱۱۰ درجه ای به هر طرف، ۱۳ درجه به بالا و و ۴۰ درجه به پایین است. میل -۲۸ دارای دو بالچه کوتاه هر یک با ۲ آویزگاه حمل سلاح است که در دو سوی بدنه در زیر محفظه موتورها نصب شده اند. هر یک از این آویزگاه ها توانایی حمل تا ۴۸۰ کیلوگرم بار را دارد که معمولاً شامل ۲ مجموعه موشک های ضدتانک لوله پرتاب هدایت شونده رادیویی «۹ ام ۱۱۴ اِشتورم» (9M 114 shtrtum) (کد ناتو: اِی تی-۶ اسپایرال) یا «۹ ام اَتکا» (9M 120 Atka) (کد ناتو: «ای تی-۹ اسپ
ایرال-۲) است. موشک «اَتکا -وی» جنگ افزار اصلی ضد زره میل-۲۸ و به ویژه مدل «اِن» است. بیشینه برد این موشک با سامانه هدایت رادیویی فرمان در خط دید ۵٬۸ کیلومتر و مجهز به سر جنگی متوالی است. توان نفوذ آن ۵۸۰ میلی متر در زره فولادی پس از غلبه بر زره واکنشی انفجاری است. جنگ افزار هدایت ناپذیر میل-۲۸ شامل انواع گوناگونی از راکت های ۷۰، ۸۰، ۱۲۲ میلی متری و غلاف توپ «یوپی کِی-۲۳–۲۸» شامل یک توپ دو لول ۲۳ میلی متری به همراه ۲۵۰ تیر فشنگ است که همگی در آویزگاه های زیر بال حمل می شوند. دیگر جنگ افزارهای قابل حمل این بالگرد عبارت اند از: غلاف مین پخش کن «کِی ام جی یو-۲» و موشک های هوابه هوای «۹ کی-۳۱۰» و «۹ ام-۳۹ ایگلا». معمولاً تا ۸ موشک هوا به هوا را می توان در ۴ پرتابگر دوتایی برای کاربرد بر ضد بالگردها و هواپیماهای بدون سرنشین حمل کرد. در نوک هر بالچه، یک غلاف حاوی پرتابگرهای شراره (چف) با امکان حمل گیرنده های اخطار امواج راداری و لیزری می توان نصب شود. سامانه های الکترونیکی. این بالگرد به مجموعه ای از سامانه های الکترواُپتیکی برای دیده بانی و هدفگیری مجهز شده است و این تجهیزات عبارت اند از: یک فاصله یاب لیزری، جوینده