Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
است در مورد عقاید مردم ایران و تجربیات آن ها در علم پزشکی اطلاعاتی به خواننده بدهد. کمیابی و کلمات سخت لاتین سفرنامه کمپفر باعث شد این کتاب پرارزش سال ها در کتابخانه ها بدون استفاده مانده، کم کم از یاد برود. تا کارل مایر لمگو با صحبت دربارهٔ کمپفر و ترجمه بخش هایی از سفرنامه، باعث معرفی این ایران شناس معروف آلمانی شد. از آنجا که کمپفر در این اثر خود اغلب اصطلاحات ایرانی را به خط فارسی یادداشت کرده بود و خواندن آن برای کسانی که به خط و زبان فارسی آشنایی نداشتند به سختی ممکن بود، کارل مایر لمگو تنها توانست هشتاد صفحه از جلد اول کتاب را به زبان آلمانی ترجمه و منتشر کند. سرانجام پروفسور والتر هینتس که در سال های ۱۹۳۶–۱۹۳۵ در دانشگاه برلین مشغول تدریس بود، کتاب کمپفر را به عنوان ماده درسی برای رشته ایران شناسی انتخاب و به ترجمه آن به آلمانی اقدام کرد. او تا بهار سال ۱۹۳۸ با همراهی عده بی شماری از همکارانش در دانشگاه گوتینگن روی ترجمه خام کار کرد و موفق به ترجمه کتاب به زبان آلمانی ساده و روان شد. در سفرنامه کمپفر به اصطلاحات اداری و قوانین ایران در عهد صفویه برمی خوریم که به دو زبان فارسی و ترکی نوشته شده اند. به
همین دلیل برگرداندن این اصطلاحات به زبان آلمانی کار ساده ای نبوده است. در بارگاه شاهنشاه ایران. بخش هایی از سفرنامه انگلبرت کمپفر که راجع به ایران بود در سال ۱۳۵۰ خورشیدی با عنوان «در بارگاه شاهنشاه ایران» از روی ترجمه آلمانی دکتر والتر هینتس به زبان فارسی منتشر شد. کمپفر در این کتاب به روشنی به تشریح دربار صفوی در دوره شاه سلیمان پرداخته و روند انحطاط آن را خاطرنشان می سازد. کتاب از شانزده فصل تشکیل شده. منابع مؤلف در تهیه کتاب، منابع ایرانی از جمله مهماندار سفارت بوده، او از کتاب و نوشته های سایر سفرا و سیاحان دیگر نیز بهره برده است. قسمت اول کتاب دربارهٔ اوضاع و احوال ایران در عهد مؤلف است و در جای جای آن اصطلاحات فارسی به کار برده، آن را به خط فارسی نوشته و شرح داده. قسمت دوم کتاب اختصاص به حوادث تاریخی و شرح اوضاع طبیعی ایران است. نامه ها و مکاتبات. آثار کمپفر همیشه مورد توجه جدی ژاپن شناسان و متخصصان ادبیات و فرهنگ آلمانی دوره باروک قرار داشته است. پس از ویرایش جدید آثار کمپفر کتاب های "«شرح ژاپن»" در دو جلد و نامه های کمپفر در یک جلد در سال ۲۰۰۱ میلادی منتشر شده است. مجموعه مکاتبات کمپفر مشتمل بر ۱۸۲
نامه است. در این میان پنجاه نامه به زمانی اختصاص دارد که کمپفر ساکن اصفهان بوده یا در بندرعباس اقامت داشته. این نامه ها اغلب از طرف کمپفر نوشته شده اند و معلوم نیست که به مقصد نیز رسیده اند یا نه. بعضی از این نامه ها هم خطاب به کمپفر نوشته شده اند. برای مثال در میان این مکاتبات به نامه شخصی به اسم "داوود خان" به تاریخ جمادی الاول ۱۰۹۷ قمری برمی خوریم که موضوعش اهدای یک نسخه «شیرازنامه» به کمپفر است. چند طرح مکاتبه رسمی به شاه سلیمان هم در میان این نامه ها پیدا می شود که به لاتین نوشته شده اند. نقاشی های کمپفر. کمپفر هنگام اقامت در ایران و ژاپن نقاشی های دقیقی کشیده بود تا در انتشار کتب خود از آن ها استفاده کند. برای چاپ این نقاشی ها ناچار بود آن ها رو بر روی لوحه های مسی کلیشه نماید که تهیه آن مستلزم وقت زیادی بود. به همین دلیل یادداشت های او سال ها گوشه ای تلنبار شده و رو به نابودی می رفت. او در نامه ای که خطاب به یکی از دوستانش به این موضوع اشاره می کند که مدت دو سال است چاپ کتابش به دلیل مشکل تهیه کلیشه به تأخیر افتاده و هنوز نتیجه آن معلوم نیست. سوای نقاشی هایی که از خود کمپفر به یادگار مانده است، در بعضی
موارد او دست نوشته هایش را با نقاشی های دقیقی تکمیل کرده است که نگارگران ایرانی می کشیدند. از آن جمله می توان به کارهایی که نگارگر ایرانی، جانی پسر بهرام ملقب به فرنگی ساز کشیده است، اشاره کرد. نقاشی های جانی فرنگی ساز در موزه بریتانیا نگهداری می شود. تصویری از شاه سلیمان. انگلبرت کمپفر سه تصویر از شخصیت های تاریخی ایران به یادگار گذاشته است. تصویری از امیر تیمور، شمایلی از شیخ صفی الدین اردبیلی و تصویری از شاه سلیمان صفوی. کمپفر دربارهٔ شاه سلیمان می نویسد: هیکل و رفتار او نجیبانه است، سلیمان دارای قد متوسط، استخوان بندی ظریفی است. در کودکی صورت گردی داشته، اما اکنون چهره اش باریک و لاغر شده است. پوست پریده رنگ او بسیار ظریف و روشن است. پیشانی بلند او باز به نظر می رسد، سلیمان از مادر چرکسی خود چشم های درشتی به ارث برده که با آنها با حرارت و دوستانه نگاه می کند. بینی اش ظریف، لبانی پر، ابروانی کم پشت اما صاف و یک ریش رنگ کرده نوک تیز دارد. آهسته صحبت می کند اما دارای صدایی مردانه است. او سر را همیشه بالا نگاه داشته و با وقار راه می رود، آهسته اسب می راند و اغلب حین اسب سواری به اطراف نگاه کرده و مردم را از
نظر می گذراند. نقشه های پیمایش شده. کمپفر علاوه بر نقاشی، در طول سفرهایش در ایران نقشه های پیمایش شده و طرح هایی از باغ های اصفهان و دیگر شهرهای ایران تهیه کرد که ما را با باغچه های تک تک باغ هایی که امروزه به کلی از بین رفته اند آشنا می کند. در میان این نقشه ها به دورنمای مشهوری با عنوان برمی خوریم که دولت خانه اصفهان را به تصویر کشیده است. این دورنما که اکنون در کتابخانهٔ بریتانیا محفوظ است از قدیمی ترین نقشه هایی است که از دولت خانهٔ اصفهان به دست آمده است.
نوار پیمایش یا اسکرول بار یکی از المان های واسط کاربر گرافیکی است که برای پیمایش متن، تصویر یا هر چیز دیگری در فضای یک نرم افزار یا نمایشگر به کار می رود. نوارهای نورد در گسترهٔ پهناوری از دستگاه های الکترونیکی از جمله رایانه ها، ماشین حساب های نگاره ای، تلفن های همراه، و دستگاه های پخش قابل حمل رسانه کاربرد دارد. این نوارها معمولاً در یک یا دو طرف پهنهٔ نمایش و به صورت مستطیل هایی شامل یک میله که می توان آن را در طول ناوه کشید وجود دارند. همچنین دو فلش در هر دو انتهای مستطیل برای تنظیم دقیق تر در دسترسند. میلهٔ جابجاشونده در محیط های مختلف اسم های مختلفی دارد، در مکینتاش به آن "scroller" و در سکوی جاوا (زبان برنامه نویسی) به آن "thumb" یا "knob" می گویند؛ در مستندات مایکروسافت دات نت از آن با نام "جعبهٔ نورد" یا "انگشتی نورد" یاد می شود و در محیط های دیگر اسامی دیگری هم دارد. نوار نورد به غیر از نوردیدن ممکن است برای کارهای ویژهٔ نرم افزار، مانند زوم کردن استفاده شود. گاهی می توان اندازهٔ انگشتی را نیز با استفاده از کشیدن لبه های آن تنظیم کرد؛ در این حالت می توان از انگشتی برای تنظیم مکان و زوم سند استفاده ک
رد، به طوری که اندازهٔ انگشتی نمایانگر درجهٔ زوم به کاررفته خواهد بود. اگر انگشتی تمام ناوه را پر کند به معنی آن است که همهٔ سند در حال مشاهده است و در این حالت ممکن است نوار نورد به صورت موقت پنهان شود. نوار نورد را نباید با لغزان که شیءای دیگر با عملکرد مشابه است اشتباه گرفت؛ تفاوت در اینجاست که لغزان برای تغییر مقدارها استفاده می شود و برای تغییر نمایش یا پهنهٔ نمایان به کار نمی رود.
مرس عنخ سوم شهبانویی مصری در دودمان چهارم از پادشاهی کهن بود. او دختر شهبانو حتپ حرس دوم و شاهزاده کواب و نوه ی شاه خوفو بود. با آنکه پدر او هیچ گاه فرعون نشد، او لقب "دختر شاه" بر خود داشت. مرس عنخ با فرعون خفرع ازدواج کرد و پسرشان نیوسررع، جانشین خفرع به عنوان پادشاه بعدی شد. آرامگاه. مرس عنخ سوم هنگامی درگذشت که اندک زمانی از پایان فرمانروایی خفرع گذشته بود. او را در مصطبه ای بسیار آراسته در جیزه که معبدی تراشیده شده از سنگ داشت، به خاک سپردند. نگاره های آرامگاه زمان مرگ او و به خاک سپاریش را، که ۲۷۲ روز پس از مرگش بوده، نشان می دهند. این آرامگاه در اصل برای مادر مرس عنخ شهبانو حتپ حرس دوم طراحی و ساخته شده بوده ولی خود شهبانو تصمیم می گیرد تا آن را به فرزندش ببخشد. چنین چیزی احتمال آن را که مرگ مرس عنخ یکباره و ناگهانی بوده باشد تقویت می کند. حتپ حرس همچنین تابوتی از سنگ گرانیت سیاه برای دخترش آماده کرد که طرح هایی از نمای کاخ بر آن کشیده شده است.
براساس ماده ۴۱ آئین نامه داخلی مجلس شورای اسلامی «به منظور تنظیم اصول و مفاد برنامه های توسعه و لوایح بودجه کل کشور و ایجاد هماهنگی بین کمیسیون های تخصصی مجلس شورای اسلامی، پس از تقدیم لایحه مربوط توسط دولت به مجلس، کمیسیون تلفیق مرکب از اعضای ذیل تشکیل می گردد: اعضای مذکور در بندهای فوق توسط کمیسیون های مربوطه انتخاب و به هیئت رئیسه مجلس معرفی می شوند. مأموریت این کمیسیون تا تصویب نهائی قانون برنامه توسعه یا لایحه بودجه سالانه کل کشور ادامه می یابد. در صورتی که معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی رئیس جمهور در حین رسیدگی به لایحه بودجه به صورت کتبی و رسمی اشتباه یا از قلم افتادگی موارد مربوط به حوزه های انتخابیه را تأیید کند، موضوع با دوسوم رأی "کمیسیون تلفیق" قابل تصویب است.
مایرون لئون "مایک" والاس ؛ (۹ مه ۱۹۱۸ – ۷ آوریل ۲۰۱۲)، روزنامه نگار، تهیه کننده و مجری سرشناس آمریکایی بود. دوران فعال زندگی حرفه ای این روزنامه نگار، بیش از شش دهه بود، مجری و تهیه کننده یکی از مشهورترین و پربیننده ترین برنامه های تلویزیونی آمریکا به نام "۶۰ دقیقه" بود. او در این برنامه با صدها تن از چهره های برجسته عالم سیاست، فرهنگ و ورزش گفتگوی رودررو انجام داد. مایک والاس به ایران نیز سفر کرد و در میان گفتگوهای جنجالی و معروفش، مصاحبه با محمد رضا پهلوی، شاه ایران، سید روح الله خمینی، بنیان گذار نظام جمهوری اسلامی و محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور سابق ایران است. در مورد مایک والاس می گفتند که او با اشخاص مصاحبه نمی کند، بلکه آن ها را مورد بازجوئی قرار می دهد و مشتشان را باز می کند.
جان روپرت فرث (۱۷ ژوئن ۱۸۹۰ در کیلی، یورک شر، بریتانیا – ۱۴ دسامبر ۱۹۶۰ در ساسکس غربی، بریتانیا) معروف به جی. آر. فرث، زبان شناس انگلیسی بود. او از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۸ در دانشگاه پنجاب استاد زبان انگلیسی بود. پس از آن مدتی در گروه آواشناسی کالج دانشگاهی لندن کار می کرد و سپس به دانشکده مطالعات شرق و آفریقا رفت و در آنجا زبان شناسی عمومی درس می داد که این کار تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۹۵۶ ادامه یافت.
آپا شرپا با نام اصلی لهاکپا تنزینگ شرپا (زادهٔ ۱۹۶۱) ملقب به «اَبَر شرپا» کوهنورد شرپای نپالی است که با ۲۱ بار صعود، رکورد بیشترین صعود به قلهٔ اورست را داشت. او در ۱۱ مهٔ ۲۰۱۱ بیست و یکمین صعود خود را به این قله انجام داد. اما رکوردار کنونی این صعودها کامی ریتا شرپا با ۲۷ صعود است. زندگی نامه. لهاکپا تنزینگ شرپا در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ در دهکدهٔ تیم در منطقهٔ اورست، در نزدیکی مرز نپال با چین زاده شد. ۱۲ ساله بود که پدرش درگذشت و مسئولیت خانواده شامل مادر، دو خواهر و سه برادر کوچکتر بر دوش او افتاد. آرپا ترک تحصیل کرد و به عنوان باربر برای گروه های کوه پیمایی مشغول کار شد. آغاز صعودهای او در سال ۱۹۸۵ بود و او به عنوان باربر و کمک آشپز برای گروه های مختلف کار می کرد اما فرصت صعود به قله را تا سال ۱۹۹۰ نیافت. آپا در سال ۱۹۸۸ با هم دهکده ای خود یانگجین ازدواج کرد و آن دو صاحب دو پسر و یک دختر شدند. آن ها سپس برای دست یابی به فرصت های شغلی و آموزش بهتر فرزندانشان با کمک دوست آپا به نام جری میکا به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند و اینک در دریپر ایالت یوتا ساکنند. در آوریل ۲۰۰۹ آپا بنیاد آپا شرپا را به منظور بهبود توس
عهٔ اقتصادی و آموزشی در نپال بنیان نهاد. او همچنین در زمان هایی که صعود نمی کند برای شرکت Diamond Mold در سالت لیک سیتی که در زمینهٔ ماشین کاری و قالبگیری تزریقی فعال بوده و در عین حال حامی بنیاد آرپا نیز بوده است کار می کند. تاریخچه صعود. نخستین صعود آپا شرپا به قلهٔ اورست در چهارمین تلاشش و همراه با تیم کوهنوردی نیوزیلند به سرپرستی راب هال و همراه با پیتر هیلاری، پسر ادموند هیلاری در ۱۰ مهٔ ۱۹۹۰ رقم خورد. پس از آن آپا به عنوان سردار یا سرشرپا در بسیاری از کوهنوردی های در ارتفاعات بالا به کار خود ادامه داد و در فاصلهٔ سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۱ هر ساله به استثنای ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱ به قلهٔ اورست صعود کرد. او در ۲۱ مه ۲۰۰۹ همراه با تیمی به سرپرستی بیل برک برای نوزدهمین بار به بالای اورست رفت. هدف آنان آگاهی بخشی در زمینهٔ تغییر اقلیم بود و اعضای تیم با گذراندن نیم ساعت بر فراز اورست پرچمی را با نوشتهٔ "Stop Climate Change" به اهتزاز درآوردند. آن ها همچنین با خود ۵ تن زبالهٔ کوهستانی شامل قطعات هلی کوپتری سقوط کرده، قوطی های فلزی و اقلام کوهنوردی همچون نردبان، چادر و طناب های قدیمی را به پایین آوردند. آپا شرپا در صعود خود
در ۲۲ مهٔ ۲۰۱۰ عنوان داشت که صعود به اورست به دلیل ذوب یخ ها و بیرون آمدن سطوح صخره ها دشوار شده و او به وضوح شاهد دگرگونی قلهٔ اورست درنتیجهٔ گرم شدن زمین است. آپا در ۱۱ مهٔ ۲۰۱۱ با شکستن رکورد قبلی خود برای ۲۱مین بار قلهٔ اورست را فتح نمود.
خع مررنبتی یکم شهبانویی مصری در دودمان چهارم و همسر فرعون خفرع بود. او مادر شاه منکورع و شهبانو خع مررنبتی دوم نیز به شمار می رود. درباره اینکه آیا پدر او خوفو بوده است یا نه تردید وجود دارد ولی سنگ نبشته هایی نام او را "دختر شاه" ذکر می کنند که نشان از پادشاه بودن پدرش دارد. نگاره های آرامگاهی در جیزه به احتمال زیاد برای او ساخته شده بوده ولی برای دخترش خمررنبتی دوم تمام شده، اطلاعات زیادی درباره او به همراه داشته اند. او در نوشته های این آرامگاه با نام هایی چون "بزرگ ستایش شدگان"، "بزرگِ عصای پادشاهی حتپ"، "او که هوروس و ست را می بیند"، "مادر شاه دوگانه"، "دختر خدایگان"، "کاهن تت"، "کاهن چازپف"، و "همسر شاه و معشوقه اش" خوانده شده است.
زن برای فروش، سریالی است به کارگردانی نیل تال ، محصول سال ۲۰۰۵ میلادی که به بررسی پدیده انتقال زنان روسی به اسرائیل برای تن فروشی می پردازد. تن فروشی در اسرائیل مجاز است. خلاصه داستان فیلم. در دوران پس از پرسترویکا در روسیه، بسیاری از زنان جوان به دلیل سختی هایی که در کشور خود متحمل می شدند به کار در خارج از کشور رانده شدند. اسرائیل یکی از کشورهایی است که به آن مهاجرت می کنند و به عنوان فاحشه کار می کنند، برخی قاچاق می شوند و برخی در نهایت به زندان یا تبعید می روند. فیلم «زن برای فروش» زندگی این زنان را به شیوه ای دلسوزانه و بدون قضاوت بررسی می کند. این فیلم شامل مصاحبه با زنان است. این فیلم همچنین به بررسی نقش دین در زندگی زنان نیز می پردازد.
تن فروشی در اسرائیل قانونی است. گرچه دولت این کشور راه اندازی فاحشه خانه را غیرقانونی می داند اما نتیجه تحقیق یک کمیته پارلمانی در سال ۲۰۰۵ حاکی از آن بود که سالانه ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ زن برای فروش و عرضه در فحشا به اسرائیل قاچاق می شوند.
سرزمین اسرائیل ()، نام سنتی یهودی برای منطقه ای با گستره جغرافیایی نامعین در شام جنوبی است. سرزمین اسرائیل با اصطلاحاتی مذهبی و تاریخی و همچنین اصطلاحاتی مرتبط با کتاب مقدس، مثل سرزمین کنعان، سرزمین موعود، سرزمین مقدس و سرزمین فلسطین نیز شناخته می شود ("اسرائیل (ابهام زدایی) را نیز نگاه کنید"). حد و حدود این قلمرو، در قسمت های مختلف کتاب مقدس عبری، به اشکال متفاوت ذکر شده است. به طور مثال در قسمت های «پیدایش ۱۵»، «خروج ۲۳»، «اعداد ۳۴» و «حزقیال ۴۷» از کتاب مقدس عبری، به این سرزمین اشاره های خاصی شده است. همچنین نُه بار در کتاب مقدس، گستردگی قلمرو این سرزمین، از شمالی ترین شهر پادشاهی اسرائیل یعنی «شهر باستانی دن» تا جنوبی ترین منطقه اسرائیل یعنی شهر «بئرشبع در صحرای نگب» ذکر شده است؛ همچنین سه بار دیگر در کتاب مقدس، حد و حدود این سرزمین، از ابتدای ورودی شهر حماة تا لب رود نیل در مصر توصیف شده است. مرزها طبق باور یهودیان. در متون مقدس قدیمی، توصیف های مختلفی برای سرزمین اسرائیل ارایه شده است. یکی از این توصیف ها این است که این قلمرو توسط بازگشت کنندگان از تبعید دوباره احیا می شود. مرزهای ذکر شده در این متون، ه
م با مرزهایی که در کتاب مقدس آمده و هم با مرزهای واقعی پادشاهی های قبلی اسراییل پیش از تبعید یهودیان، تفاوت های چشمگیری دارد. این سرزمین تقریباً از حدود شهر عکا در شمال تا شهر اشکلون در جنوب محل استقرار نیروهای اسراییل فعلی، در امتداد مدیترانه و شامل سرزمین جلیل و بلندی های جولان بوده است. این در حالی است که در تمام این متون، از شهر باستانی سامریه که توسط یهودیان ادعا می شود که پایتخت پادشاهی شمالی اسرائیل در گذشته بوده است، هیچ حرفی به میان نیامده است.
عیسی بهنام(۱۲۸۵ تهران - ۹ آذر ۱۳۶۳ تهران) از بنیانگذاران رشتهٔ باستان شناسی دانشگاه تهران، از پایه گذاران موزه مردم شناسی تهران و از چهره های جهانی در باستان شناسی و هنر ایران بود. زندگی. عیسی بهنام در سال ۱۲۸۵ در تهران به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی را در مدرسهٔ آلیانس و تحصیلات متوسطه را در دبیرستان های تهران به پایان رسانید و دیپلم خود را در رشته ادبی به پایان رساند. در سال ۱۳۰۸ به همراه نخستین گروه دانشجویان رشتهٔ باستان شناسی به فرانسه اعزام شد و در مدت هشت سال اقامت خود در فرانسه، دورهٔ تحصیلی مدرسهٔ لوور را در باستان شناسی پیش از تاریخ به پایان برد و به اخذ درجهٔ لیسانس از دانشکدهٔ ادبیات در همین رشته و درجهٔ دیپلم از مؤسسهٔ هنر و باستان شناسی توفیق یافت. در سال ۱۳۱۶ وزارت فرهنگ او را برای افتتاح موزه ایران باستان به ایران فرا خواند و به این خاطر نتوانست رسالهٔ دکتری خود را به پایان رساند. بهنام در ۱۳۱۸ به همراه علی سامی، مأمور کاوش در تخت جمشید شد و از همین سال تا ۱۳۲۵ موزه دار موزه ایران باستان بود. در ۱۳۱۹ به خدمت وزارت فرهنگ درآمد و به جای اریخ اشمیت ریاست هیئت علمی و گروه پژوهشی تخت جمشید را بر ع
هده گرفت. در سال ۱۳۲۰ به تدریس در دانشگاه تهران پرداخت و رشتهٔ باستان شناسی را پایه گذاری کرد. وی چندی نیز منشی گری و مترجمی سفارت افغانستان در تهران را بر عهده داشت. او افزون بر استادی دانشگاه، در شورای موزه های ایران، پُرکار و در کنگره مردم شناسی در پاریس سخنگو بود. همچنین او نماینده ایران برای بردن اشیا وابسته به نمایشگاه هفت هزار سال هنر ایران در پاریس بود. از دیگر کارکردهای او می توان از نمایندگی ایران برای برپایی نمایشگاه نقاشی در مسکو و لنینگراد و پایه گذاری موزه مردم شناسی در ایران نام برد.» در سال ۱۳۳۳ با اخذ درجهٔ معادل دکتری از شورای دانشگاه تهران، به دانشیاری دانشکدهٔ ادبیات و پس از آن به استادی ارتقا یافت. وی ۲۳ سال در دانشگاه تدریس کرد. عیسی بهنام چندین روز پس از مرگ همسرش، در روز آدینه ۹ آذر ماه سال ۱۳۶۳ خورشیدی درگذشت.
ایتِت یا اَتِت زنی بلندمقام در دودمان چهارم مصر، همسر شاهزاده نفرماآت، و عروس سنفرو بود. او و نفرماآت سه دختر و تعداد زیادی پسر داشتند. نامدارترین پسرشان همیونو بود که به نظر می رسد همان وزیر همیونو، معمار هرم بزرگ جیزه، بوده باشد. ایتت به همراه همسرش در مصطبه ی ۱۶ در میدوم به خاک سپرده شدند. به احتمال زیاد او پیش از ۱۵امین سال فرمانروایی سنفرو درگذشته.
نفرماعت شاهزاده ای مصری و پسر شاه سنفرو، نخستین فرعون دودمان چهارم مصر بود. او وزیر ارشد دربار پدر بود. معنای نام او «عدالت برتر است» می باشد. آرامگاه. نفرماعت در مصطبه شماره ۱۶ در می دوم به خاک سپرده شد. او یکی از چندین نزدیکان فرعون سنفرو بود که در آن منطقه به خاک سپرده می شدند. این آرامگاه به خاطر روش ویژه نقاشی کشیدن صحنه ها در آن نامدار است. سنگتراشان تصاویری عمق دار را در دیوار کنده و سپس این حجم ها توسط رنگ پر گشته اند. این روش کار زیادی می طلبیده و بتونه به کار رفته پس از مدتی خشک و ترک خورده می شده و فرو می افتاده ولی با این حال صحنه هایی بسیار طبیعی می آفریده. این روش به دلیل مشکلات مرتبط با آن از سوی دیگر مصریان پس از نفرماآت پیگیری نشد. این آرامگاه همچنین برای اثری مشهور به «غازهای می دوم» شناخته شده است؛ اثری که امروزه در موزه مصر در قاهره نگهداری می شود. در این نگاره که به روش گفته شده و با بتونه رنگی ساخته شده شش غاز به تصویر کشیده شده اند؛ سه تا از آن ها به چپ و سه تای دیگر به راست متمایلند. غاز جلویی در هر یک از دو دسته سر به سوی پایین دارد و در حال چریدن است، دو غاز دیگر سرهایشان به بالا است
. عدد ۳ در نوشتار مصر باستان نماد زیادی و فراوانی بوده است و این گروه ها نماد تعداد زیادی غاز هستند. به خاطر ویژگی های زیبایی شناختی این اثر، از آن به عنوان یک شاهکار هنری یاد می شود.
توپخانه خودکششی یا خودرو به خودروهای نظامی مجهز به توپ های جنگی گفته می شود که شامل توپ ها (یا هویتزرها)ی خودکششی و توپخانه راکت انداز می شود. این خودروها قابلیت تحرک بالایی دارند و معمولاً از یک شاسی خودرو شنی دار تشکیل می شوند که یک هویتزر یا دیگر انواع توپ های جنگی، یا یک خمپاره انداز، یا پرتابگرهای راکتی بر آن نصب شده اند. این ادوات توپخانه ای معمولاً برای بمباران غیرمستقیم حمایتی دوربرد در صحنه نبرد استفاده می شوند. در گذشته، خودروهای جنگی مخصوص آتش مستقیم مثل توپ های تهاجمیو تانک کش ها نیز در زمره توپخانه خودکششی قرار می گرفتند. این ادوات نظامی از زره سنگینی برخوردار بودند و اولی آتش مستقیم نزدیک را برای پیاده نظام فراهم می کرد، و دیگری نیز یک خودرو اختصاصی شکارگر تانک بود. توپ های خودکششی مدرن از نظر ظاهری به تانک شباهت دارند، اما به طور کلی زره سبک تری دارند، بسیار سبک تر از آن که آتش مستقیم میدان جنگ را تاب بیاورند. با وجود این، خدمه و سرنشینانشان را در برابر ترکش ها و گلوله های سلاح های سبک محافظت می کنند و در نتیجه در گروه خودروهای جنگی زرهی طبقه بندی می شوند. بسیاری از آن ها هم برای دفاع از خود در
مقابل پیاده نظام دشمن به مسلسل مجهزند. مزیت کلیدی توپخانه خودکششی بر توپخانه کششی سرعت بسیار بیشتر عملیاتی شدن آن هاست. توپ های کششی، پیش از استفاده، باید خودروی کشنده شان متوقف و توپ پیاده و تنظیم شود. برای تغییر موقعیت هم دوباره باید توپ را روی خودرو سوار و به محل جدید منتقل کرد. اما توپخانه خودکششی قادر است تا در محل دلخواه توقف و بلافاصله آغاز به شلیک و به سرعت به موقعیت جدید نقل مکان کند. این قابلیت به ویژه در جنگ های متحرک و به خصوص در هنگام پیشروی مفید است. در نقطه مقابل، تولید و نگهداری توپخانه کششی ارزان تر است. وزن آن سبک تر است و می توان آن را در نقاطی قرار داد که در دسترس توپ های خودکششی نیست. از همین رو، با وجود مزیت های توپ های خودکششی، هنوز هم بسیاری از ارتش های مدرن دنیا زرادخانه ای از توپ های کششی را در اختیار دارند. تاریخچه. نخستین توپ خودکششی انگلیسی یک تانک آزمایشی در ژانویه ۱۹۱۷ بود که از شاسی تانک و یک توپ ۶ اینچی (کالیبر ۲۰۳) استفاده می کرد. فرانسوی ها هم یک توپ ۲۲۰ میلی متری را بر روی بدنه تانک سبک رنو اف تی نصب کردند. پس از جنگ جهانی اول تردیدهایی در مورد سودمندی توپ های خودکششی مطرح
شده و جلوی تولید آن ها را گرفت. گرچه ژنرال ناظر توپخانه فرانسه پیشنهاد داده بود که تمام توپ های متوسط و سنگین این ارتش خودکششی باشند اما بیشتر نظامیان با وی مخالف بودند و این طرح انجام نشد. در آمریکا هم طرح تولید توپ خودکششی در سال ۱۹۲۲ متوقف شد و بریتانیایی ها اگرچه یک توپ ۱۸ پوندی را در سال ۱۹۲۵ آزمایش کردند اما نظریه غالب در میان آن ها مخالفت با چنین توپ هایی بود. مهم ترین دلیل مخالفت ها به مسئله چگونگی حمل و نقل مهمات این توپ ها آن هم در یک نبرد پرسرعت تانک ها مربوط می شد. این نظریه هم مطرح بود که با افزایش قدرت آتش تانک ها آن ها دیگر نیازی به حمایت توپخانه ندارند. به این ترتیب اکثر کشورها از جمله انگلستان و فرانسه جنگ جهانی دوم را بدون توپ خودکششی آغاز کردند اما تجربه جنگ بلافاصله تصورات را تغییر داد. بلافاصله نیاز به چنین توپ هایی احساس شده و آن ها وارد میدان نبرد شدند. این توپ های خودکششی شامل توپ های تهاجمی، ضد زره، صحرایی، هویتزر و ضدهوایی می شدند که کشورهای مختلف از جمله انگلیس، آمریکا، آلمان و شوروی به آن ها روی آوردند. در شوروی توپخانه خودکششی یکی از بخش های اصلی استراتژی جنگی آن ها بود که بر مبن
ای تهاجم واحدهای زرهی استوار شده بود و این توپ های به جای اینکه بخشی از توپخانه باشند معمولاً زیر فرماندهی نیروهای تانک قرار داشتند. از دهه ۱۹۶۰ وظیفهٔ شکار تانک ها در بیشتر ارتش ها به تانک ها واگذار شد با این حال توپ های خودکششی همچنان در توپخانه های صحرایی استفاده می شوند چراکه قابلیت بالای حفاظتی و حرکت در خارج از جاده آن ها مناسب جنگ های زرهی مدرن است. شوروی ها یک خانوادهٔ جامع از توپ های خودکششی را در دههٔ ۱۹۷۰ تولید کردند که شامل توپ های ۱۲۲ م م 2S1 و ۱۵۲ م م 2S5 می شد. توپ خودکششی آمریکایی ۱۵۵ م م ام۱۰۹ نیز از اواسط دهه ۱۹۶۰ به مدت ۳۰ سال توپ اصلی کشورهای عضو ناتو بود. امروزه این توپ ها در حال جایگزینی با توپ های مدرن تری هستند که از قابلیت های ناوبری خودکار، گلوله گذاری اتوماتیک، شلیک رگبار و قدرت حفاظتی بیشتر برخوردارند.
ناتاشا امیری (۱۷ شهریور ۱۳۴۹)، داستان نویس و منتقد ادبی ایرانی است. زندگی. امیری در رشته مهندسی کشاورزی فارغ التحصیل شد، اما هرگز در رشته تحصیلی خود فعالیت نکرد. او داستان نویسی را از سال ۱۳۷۴ و پس از آشنایی با غزاله علیزاده آغاز کرد. اولین داستانش به نام «هیچ» در مجله ادبی کلک چاپ شد. او در نقاشی، مجسمه سازی، داوری مسابقات پرش با اسب و چوگان نیر تجربیاتی داشت. دکترین. ناتاشا امیری دکترینی باعنوان "تخیل یعنی ∞!" در مورد روند شهودی خلاقیت و داستاننویسی ارائه کرده که در مجله بررسی کتاب آمریکا ، سایت ادبی جن و پری ، مجله ادبی پیاده رو و نشریه عروض به چاپ رسیده است.
قطعنامهٔ ۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ ژانویه ۱۹۴۶ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ بحران ایران است. این قطعنامه ایران و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی را به تلاش برای حل وفصل اختلافات مربوط حضور سربازان شوروی در خاک ایران، تشویق می کرد. شورای امنیت از طرفین دعوا درخواست کرد مذاکرات فی مابین دو طرف، پیگیری و دنبال شود. این قطعنامه طی نشست ۵اُم با ۱۱ رأی موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
فهرست زیر، شامل قطعنامه های سازمان ملل متحد از قطعنامهٔ شمارهٔ ۱ تا ۱۰۰ است که در بازهٔ زمانی ۲۵ ژانویه ۱۹۴۶ میلادی تا ۲۷ اکتبر ۱۹۵۳ به تصویب رسیده است.
کُنیه نامی برای تعریف شخصی از راهِ نامِ اولین پسر یا اولین دختر اوست. بعضی از کنیه ها لقب است، مانند ابوتراب برای علی ابن ابیطالب. کنیه در اصل بخشی از نام عربی است، با این حال در میانِ همه مسلمانان در دوره هایی رواج داشته است و امروزه نیز رواج دارد. بیشترین بحث ها دربارهٔ کنیه به علم حدیث پیوند دارد. در سده های رواج علم حدیث در جهان اسلام، برای اینکه میانِ افراد هم نام و هم کنیه آمیختگی و اشتباه نشود؛ کنیه در دستور زبان بسیار دقیق شد و مورد توجه زبان شناسان قرار گرفت. بیرون از دانش حدیث و ادبیات، مردم گاهی کنیه ها را برای کوچک شمردن/بزرگ دانستن/ بیان ویژگی خاص بکار می برند. ساده ترین راهِ تشخیصِ کنیه این است، که هر واژه که پیش از آن «ابو» یا «اُم» باشد، آن یک کنیه است. بیشتر کنیه ها در علمِ حدیث با نامِ مشخصی همراه است. نمونه ها. ابوالحسن؛ ام لیلا؛ ام کلثوم؛ ابن حاجب؛ بنت الکرم؛ مثلاً اولین امام شیعه نامش علی و لقبش امیرالمؤمنین و کنیه اش ابوالحسن است. وقتی کنیه کسی مثلاً ابوالفضل است معنایش این نیست که حتماً فرزندی به نام فضل دارد و این فرد پدر اوست. هر چند معمولاً چنین است، بلکه گاهی برای تفأل زدن و فال خیر
کنیه ای بر کسی گذاشته می شود؛ مثلاً فردی که کنیه اش ابوالفضل می باشد، از همان کودکی این کنیه را بر او می گذارند و فال خیر می زنند که خداوند فرزندی به نام فضل به او عطا نماید یا صاحب فضل و احسان و کرم گردد. ابوالحسن که کنیه علی بن ابی طالب است هر چند در روایات دستور به انتخاب کنیه برای کودک شده است و الزاماً کنیه نباید بر اساس نام فرزند باشد به همین جهت کنیه علی بن موسی الرضا ابا الحسن بوده در حالی که وی تنها فرزندشان محمد بن علی بوده است، لقب بر اساس اوصاف بارز شخص انتخاب و گذارده می شود، مانند امین و صادق، و تفاوت ان با کنیه در پیشوند اب و ام یا ابن است که در ابتدای کنیه وجود دارد، کنیه ها معمولاً از سوی خود شخص برای فرزندانشان انتخاب می شده است و در روایتی آمده است ما فرزندانمان را در کودکی برایشان کنیه انتخاب می کنیم لکن القاب آن ها بیشتر اوقات از سوی دیگران براساس اوصاف آنان گذارده می شده است. همچنین امین برای محمد یا سجاد برای امام چهارم شیعیان.