Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شبکه گوناز ، شبکه تلویزیون ماهواره ای در سال ۲۰۰۵ توسط احمد اوبالی تأسیس شد. این شبکه که به زبان ترکی آذربایجانی به صورت ۲۴ ساعته از شیکاگو برنامه پخش می کند این شبکه از بدو تأسیس فراز و نشیب های بسیاری را تجربه کرده و سابقه پخش از چندین ماهوارهٔ مختلف را دارد. این شبکه روزانه فقط ۸ ساعت پخش زنده دارد. نام. "گوناز" مختصر شدهٔ "گونئی آذربایجان" به معنای "آذربایجان جنوبی" است. نقش گوناز در حوادث سال ۸۵. در اعتراضات سال ۱۳۸۵، شبکهٔ گوناز اقدام به تشویق مردم در جهت اعتراضات مدنی کرد. گوناز در ترکست. پس از جریانات سال ۸۵ در ۱۴ آوریل ۲۰۰۶ طی مذاکراتی که مقامات ایرانی با مقامات ترکیه به انجام رسانید و با توجه به اینکه ایران با ترکیه علاوه بر مبادلات اقتصادی قراردادهای امنیتی نیز دارند طرف ایرانی توانست آنها را وادار به قطع پخش این شبکه از ماهواره ترکست کند. دیدگاه مخالفان و موافقان. شبکه گوناز در کنار برنامه های فرهنگی خود برنامه های سیاسی نیز پخش می کند که بینندگان موافق و مخالف دارد. مصدومیت اوبالی. احمد اوبالی، صاحب شبکه ماهواره ای گوناز در 20 مه 2023 میلادی، به دلیل ضرب و شتم توسط پسرش، دنیز اوبالی، در بیمارستان
بستری شد. پسرش در زندان اصلی سانتا کلارا کاونتی محبوس شد. پان ترک ها به دروغ، مدعی دخالت وزارت اطلاعات ایران یا ارمنی ها برای مجروح شدن اوبالی شده بودند.
کونال نایر بازیگر هندی است که در انگلستان به دنیا آمده و در دهلی نو بزرگ شده است. او به خاطر بازی در نقش راجش کوتراپالی در سریال تئوری بیگ بنگ مشهور شده است.او همچنین در فیلم "نویسنده بد" بازی کرده است.
سد (بند) برق ماهیپر در ۴۰ کیلومتری شهر کابل بر روی رود کابل در کنار جاده کابل - جلال آباد در بخش غربی ولسوالی سروبی در ولایت کابل افغانستان قرار دارد. این یک بند وزنی است که متعلق به وزارت انرژی و آب کشور است و نگهداری می شود. این بند در سال ۱۳۴۴ به همکاری کشور آلمان اعمار گردیده دارای ۳ توربین به قدرت ۶۶ میگا وات برق می باشد. فعلاً یک توربین آن به قدرت ۱۹ میگا وات فعال است متباقی فرسوده شده است. این بند دارای ذخیره گاه طبیعی آب نبوده توسط واتر پمپ آب از پائین به بالا کشانیده شده از سرعت این آب برق استحصال می گردد. این نیروگاه توسط شرکت دا افغانستان برشنا اداره می شود.
۳ (به انگلیسی:۳) نام آهنگی از خواننده و آهنگ ساز پاپ آمریکایی بریتنی اسپیرز است که به عنوان یک تکآهنگ از آلبوم مجموعه تک آهنگ ها در تاریه ۲ اکتبر ۲۰۰۹ به فرمت دیجیتال دانلود به بازار عرضه شد. تهیه کنندگی این کار برعهدهٔ مکس مارتین و شلبرگ بوده است. متن این ترانه در مورد یک گروه سه نفرهٔ فونک آمریکایی به نام پیتر، پل و ماری است. این ترانه در بین بهترین ترانه های کشورهای استرالیا، کانادا، سوئد و آمریکا قرار گرفت و مقام اول را در بیلبورد ۱۰۰ بدست آورد. همچنین این ترانه بین پنجاه ترانهٔ شماره یک در تاریخ را بدست آورد.
فالاکرینه دهکده ای در روم باستان و زادگاه امپراتور وسپاسیان بود. مکان. در مورد مکان دقیق فالاکرینه اختلاف نظر وجود دارد. گفته شده است که این دهکده دقیقاً پس از رئاته (ریتی امروزی) در سابینه در شمال شرقی رم واقع شده است. اما روایت های محلیِ پیش از سدهٔ شانزدهم، موقعیت آنرا در مکان دژ آلاتری، بین گرچو و کونتیانو می داند. با این وجود تاریخ نگاری محلی به نام ویتوری معتقد است که فالاکرینه در نزدیکی چیتارئاله در استان ریتی قرار داشته است. همچنین شخص دیگری به نام لاتینی، ویرانه هایی را در کولیچِله (بخشی از چیتارئاله) یافت و گمان برد که باید ویرانه های فالاکرینه باشد. با این حال مردم آماتریچه معتقدند که این دهکده در فراتزیونهٔ توریتا، بالاتر از دره ای به همین نام قرار داشته است. مکان های احتمالی دیگری که برای این دهکده ذکر شده آنترودوکو، ریتی و پاگانیکو سابینو است.
«اگر دنبال امی هستی» نام آهنگی از خواننده و آهنگ ساز پاپ آمریکایی بریتنی اسپیرز است که به عنوان سومین تکآهنگ از آلبوم "سیرک" در تاریخ ۱۳ مارس ۲۰۰۹ به فرمت دیجیتال دانلود به بازار عرضه شد.تهیه کنندگی این کار برعهدهٔ مکس مارتین بوده است. ماجرای این آهنگ در مورد زنی به نام امی است که بریتنی در کلاب با وی آشنا شد و امی قصد برقراری رابطه جنسی با بریتنی را داشت و این ماجرا تأثیر زیادی در زندگی شخصی بریتنی داشت. این ترانه در کشورهای استرالیا، برزیل، آمریکا، کانادا، ایرلند و بریتانیا در بین بهترین ترانه ها قرار گرفت.
خوردنی های تابو به غذاها و نوشیدنی هایی گفته می شود که برخی مردم به دلایل مذهبی، فرهنگی، بهداشتی و نوع طبخ از خوردن آن ها خودداری می کنند. در بسیاری از موارد، این محدودیت ها شامل گوشت جانورانی خاص مانند پستانداران، جوندگان، خزندگان، دوزیستان، ماهیان استخوان داران و سخت پوستان می شود. در برخی موارد، تابو فقط شامل قسمتی از بدن یا فضولات جانور می شود، در حالی که در موارد دیگر گیاهان، قارچ ها و حشرات را هم دربرمی گیرد، اما در یهودیت خوردن غذا یا نوشیدنی ازدست غیر یهودی، تابو است. غذاهای تابو در مواردی براساس قواعدی مدوّن شناخته می شوند و در موارد دیگر، بستگی به ترکیب آن ها با هم یا نحوه ذبح حیوان دارد. ریشه این احکام شرعی متفاوت است و در برخی موارد به دلیل سلامتی یا دلایل دیگر این دستورها صادر و در موارد دیگر به دلایل نمادین این ممنوعیت برقرار شده است. برخی خوردنی ها هم ممکن است در برخی مراسم خاص (مانند حج) یا در مراحل خاصی از زندگی (مثل زمان حاملگی) یا برای قشرهای خاصی از مردم (مانند روحانیان) ممنوع شده باشند. عوامل. ادیان مختلف، مصرف انواعی از خوردنی ها را ممنوع کرده اند؛ مثلاً در دین یهود قوانینی صریحی، که کوش
ر نام دارد، تعیین می کنند که چه چیزهایی نباید خورده شوند. در اسلام نیز، قوانینی مشابه برای غذاهای حرام و حلال وجود دارند. دین جین پیروانش را به گیاهخواری فرا می خواند. دین هندو دستور خاصی برای منع مصرف گوشت ندارد ولی برخی پیروان آن اصل "عدم خشونت" را به غذا تعمیم می دهند و گیاهخواری را ایده آل می دانند. به غیر از قوانین رسمی، برخی تابوهای فرهنگی نیز در مورد مصرف حیوانات وجود دارد. یکی از این عوامل، گروه بندی در دسته غذاهایی است که در زمان قحطی مصرف می شوند و متناظر دانستن خوردن این غذاها با شرایط سخت است. در یک جامعه خاص، برخی خوردنی ها تابو تلقی می شوند فقط به این علت که در سبد غذایی افراد آن جامعه تعریف نشده اند و نه بدان خاطر که مزه، بو و ظاهر آن گوشت متفاوت است. در مواردی، گوشت سگ در کشورهایی همچون کره و ویتنام خورده می شود. همچنین، خوردن گوشت اسب که در کشورهای انگلیسی زبان بسیار نادر است ولی در غذاهای ملی قزاقستان و فرانسه جایگاه دارد. گاهی هم، تابو بودن ممکن است فقط شامل برخی از اعضای حیوانات گردد. در برخی موارد این تابوها وارد قوانین ملی یا محلی می شوند. کشتارگاه گاو در بیشتر مناطق هندوستان و کشتارگاه
اسب در ایالات متحده غیرقانونی است. در هنگ کنگ نیز، حتی پس از از قرار گرفتن در حاکمیت چین قوانین منع فروش گوشت سگ و گربه، از دوره استعمار، پابرجا هستند. برخی هواداران محیط زیست و مصرف اخلاق گرایانه و سایر فعالان اجتماعی تابوهای جدیدی در مورد خوردنی ها به وجود آورده اند که مهم ترین آن ها مصرف گوشت و تخم گونه های در معرض خطر یا حیواناتی است که تحت حمایت قرار دارند که برای نمونه می توان به نهنگ، لاک پشت دریایی و پرندگان مهاجر اشاره کرد. به همین صورت، فهرست و گواهی شبکه غذاهای دریایی قابل قبول که می گوید آن ها با شیوه های غیرقابل قبول ماهیگیری، صید نشده اند و نیز گواهی ارگانیک که ناظر بر عدم ورود مواد شیمیایی در مراحل تولید، عدم دستکاری ژنتیکی، عدم تشعشع رادیواکتیو و عدم استفاده از بازیافت فاضلاب در آن است. گواهی تجارت منصفانه هم مصرف غذاهایی که در شرایط کاری درست تولید شده اند را توصیه می کند. سایر فعالیت های اجتماعی هم، مردم را به مصرف غذاهای محلی و نیز به گیاه خواری تشویق و آنان را از مصرف غذاهای غیر محلی برحذر می دارند. غذاهای تابو. دوزیستان و خزندگان. در برخی فرهنگ های دیگر ران قورباغه و گوشت تمساح لذیذ دانست
ه شده و این جانوران به صورت تجاری پرورش داده می شوند. از سوی دیگر، گوشت سوسمار در برخی از کشورهای عربی مصرف می شود و عده ای از شاعران و نویسندگان ایرانی در مقام تحقیر به این موضوع اشاره کرده اند. خفاش. برخی اقلیت های اندونزی خفاش را غذایی بسیار لذیذ می دانند. پرندگان. در آمریکای شمالی کبوتر گاه به عنوان یک غذا و گاه به عنوان یک هدف برای شکار، به عنوان تفریح، مطرح است. اما کبوتران شهری برای مصرف مناسب شمرده نمی شوند. قو، زمانی یک غذای سلطنتی بوده است و سنت سالانه گرفتن و آزاد کردن قوهای گنگ ریشه در آن زمان دارد. در عصر جدید، قوها در اروپا و آمریکا تحت حفاظت قرار گرفتند و همین امر آن ها را از دسترس خارج کرد، با این حال گاه گاه خبرهایی از خوردن آن ها به گوش می رسد. در بسیاری از فرهنگ ها، از پرندگان مردارخوار و نجاست خوار شامل کرکس و کلاغ دوری می شود چرا که آن ها را ناقل بیماری ها، ناپاک و مرتبط با مرگ می شناسند. زاغ در این میان یک استثناست و غذایی محلی از آن تهیه و حتی در برخی رستوران های لندن نیز عرضه می شود. در فرهنگ غرب پرندگان آوازخوان جزئی از حیات وحش به حساب می آیند و نه غذا. همچنین، بسیاری از پرندگان مهاج
ر به موجب پیمان های بین المللی تحت حفاظت قرار دارند. گربه. گربه در چین، ویتنام و مناطق روستایی با فرهنگ سوئیسی خورده می شود. همچنین از آن در برخی خورش های پرویی، برای طعم دادن به غذا استفاده می شود. در سایر نقاط جهان نیز، مردم در زمان قحطی به گوشت گربه پناه می آورده اند که محاصره لنین گراد یکی از آن زمان هاست. در سال ۲۰۰۸ گزارشی منتشر شد که گربه بخش عمده ای از سبد غذایی در گوانگ دونگ در چین را تشکیل می دهد. گربه های بسیاری از شمال چین به مناطق مختلف این کشور صادر می شوند و فقط یکی از تجارتخانه هایی که مرکز آن در گوانگ ژو است روزانه تا ۱۰٬۰۰۰ گربه از اقصی نقاط چین دریافت می کند. در سایر نقاط چین اعتراضاتی صورت گرفته تا دولت مانع تجارت گربه و فروش آن در رستوران ها شود، با این حال هیچ قانونی برای ممنوعیت خوردن گربه در چین وجود ندارد. اصطلاح «خرگوش پشت بانی» به گوشت گربه گفته می شد که به جای گوشت خرگوش صحرایی عرضه گردد. بعد از جداکردن پوست، پا، سر و دم لاشه گربه و خرگوش صحرایی شبیه هم به نظر می رسند و تنها راه تشخیص آن ها دقت به استخوان کتف آنهاست که در تیره گربه سانان متفاوت است. به زبان اسپانیایی و پرتغالی ضرب
المثل هایی وجود دارد که در این نوع تقلب ریشه دارند (مثلاً گربه را جای خرگوش خرید). به خصوص در برزیل گوشت گربه مورد تنفر بسیار است و مردم از برخی کباب فروشی ها دوری می کنند چون شک دارند که شاید از گوشت گربه استفاده کرده باشند. عبارت طنزآمیز گربه کباب در برزیل بسیار متداول است و خصوصاً برای کبابی های کنار خیابان که از نطر بهداشت ضعیف اند و منبع گوشت شان هم معلوم نیست، کاربرد دارد. همچنین در فیلیپین، این شایعه که برخی فروشندگان سیمپو (نوعی کلوچه گوشتی) از گربه استفاده می کنند موجب شده که برخی مردم نام گربه های خانگی شان را سیمپو بگذارند. در روسیه نیز جمله شوخی آمیز «سه تا ساندویچ کباب ترکی بخر، یک بچه گربه سر هم کن.» حاکی از مشکوک بودن به گوشت های دکه های کنار خیابان است. اهالی ویچنزا در شمال ایتالیا، به خوردن گربه مشهورند گرچه این کار در چند دهه اخیر دیگر انجام نمی شود. در فوریه ۲۰۱۰ یک آشپز مشهور ایتالیایی مورد نقد قرار گرفت و از شرکت در یک نمایش آشپزی اخراج شد، چرا که او در مورد عادت سابق مردم توسکانی، خوردن خورش گربه، صحبت کرده بود. در زمانی که بعد از جنگ جهانی اول و دوم معروف به "دوران سختی" است، خرگوش پشت
بامی غذایی معمول بود. در حالی که برخی تصور کرده اند منظور از این کلمه خرگوش استرالیایی بوده، در واقع منظور همان گربه های اروپایی بوده اند. در بعضی شهرهای شمال ویتنام، رستوران ها خوراک گربه را با عنوان «ببر کوچک» را تبلیغ می کنند، در حالی که گربه ها را می توان درون قفس در رستوران مشاهده کرد. گاو. بسیاری از هندوها، گیاهخوارند و از خوردن گوشت خودداری می نمایند. هندوهایی که گوشت می خورند هم از گوشت گوساله می پرهیزند چرا که گاو در هندوئیسم جایگاه مقدسی دارد. مصرف این گوشت، بی احترامی به گاو است. لبنیات شامل شیر، ماست و خصوصاً روغن حیوانی ارزش والایی دارند و در مراسم مذهبی مصرف می شوند. در دوران قدیم زمانی که مادر هنگام زایمان از دست می رفت، شیر گاو نزدیکترین جایگزین برای شیر مادر بود. همچنین پهن گاو (که در آب و هوای هندوستان به سرعت خشک می شود) به عنوان یک پوشش تمیز و گندزدا برای کف خانه، نیز یک کود کشاورزی طبیعی و یک ماده سوختی کاربرد دارد. ادرار گاو نیز در آیورودا (طب سنتی هند) مورد استفاده است. گاو نر منبع اصلی انرژی در کشاورزی و حمل و نقل در دوران کهن بوده است و از آنجا که هند دارای کشاورزی است، گاو در آن حیوا
نی بسیار مفید شمرده می شده است. این احترام موجب خودداری از کشتن گاو برای مصرف خوراکی شده است؛ مثلاً اگر در زمان قحط سالی مردم روستایی گاوهای نر را می کشتند آنگاه در سال کشاورزی آینده دیگر برای به کار انداختن گاوآهن به آن ها دسترسی نداشته اند. مطابق قانون هند، کشتار احشام ماده (مثل گاو) تقریباً در تمامی ایالت های این کشور، به جز کرالا، بنگال غربی و هفت ایالت خواهر، ممنوع است. کشتار گاو شدیداً احساسات عمومی هندوها را جریحه دار می کند. بسیاری از زرتشتیان نیز گوشت گاو را نمی خورند چون زمانی که زرتشت در کودکی در خطر کشته شدن بوده، گاو زندگی او را نجات داده است. متون پهلوی حاکی از آن است که زرتشت کاملاً گیاهخوار بوده است. زرتشت در گاتا ی اوستا می گوید: «نفرین تو باد ای مزدا به کسانی که… و گاو را با فریاد شادمانی قربانی می کنند…» (اوستا-گاتا-اهنود-گات۳۲-بند۱۲) برخی از نژادهای چینی هم گوشت گاو را نمی خورد چرا که عقیده دارند خوردن حیوانی که در کشاورزی بسیار مفید است، کار نادرستی است. برخی چینی های بودایی هم گرچه خوردن گوشت گاو را تابو نمی دانند ولی این کار را نکوهش می کنند. بودائیان سریلانکا اما خوردن گوشت گاو را تابو
می دانند چون معتقدند اگر حیوانی که با شیر و نیروی کاری اش زندگی قوم سینهالی را تأمین می کند، را بکشند و بخورند، ناشکری است. گوزن و سم داران. گوزن شمالی در آلاسکا، نروژ، سوئد، فنلاند، روسیه و کانادا غذایی پر طرفدار است اما این کار در انگلستان و ایرلند غیرعادی است. محترم شدن این حیوان احتمالاً از قصه گوزن شمالی همراه بابا نوئل در شب کریسمس ناشی شده است. کریستر فاسلسانگ، فضانورد سوئدی، اجازه نیافت تا گوشت گوزن شمالی خشک به همراه خود به فضا ببرد چون این عمل آن هم درست نزدیک کریسمس برای آمریکایی ها غیرقابل قبول بود. او در عوض قدری گوشت گوزن موس همراه خود برد. گوشت سگ. گوشت سگ و گربه در کشورهای غربی تابوست و این تابو فقط در شرایط قحطی و گرسنگی شکسته شده است. در آلمان گوشت سگ همواره، دست کم از زمان فریدریش دوم به بعد، در زمان سختی ها خورده شده است. در اوایل قرن بیستم خوردن گوشت سگ در آلمان معمول بود. در سال ۱۹۳۷ قانونی جهت پیشگیری از بیماری تریشینوز در مورد خوک، سگ، گراز، روباه، گورکن و سایر گوشتخواران صادر شد. گوشت سگ در سال ۱۹۸۶ در آلمان ممنوع شد. در لهستان در سال ۲۰۰۹ کشف یک مزرعه در شهر مذهبی و زیارتی چنستوخووا
که در آن سگان به منظور تهیه دنبه خوک پرورش داده می شدند، موجب رسوایی شد. مطابق با متون قدیمی هندو، گوشت سگ ناپاک ترین غذای ممکن است. گوشت سگ همچنین مطابق شریعت اسلام و یهود نجس و ناپاک و حرام و نجس است. بنابراین هر سه این سنت های مذهبی مصرف آن را نهی کرده اند. در اساطیر ایرلندی آمده است که یکی از شخصیت ها در موقعیتی قرار گرفت که مجبور بود میان دو تابوی خوردن گوشت سگ یا رفتار کردن بر خلاف اصول مهمان نوازی یکی را انتخاب کند و او خوردن گوشت سگ را انتخاب کرد که موجب مرگش شد. در مکزیک در دوران پیشاکلمبی خوردن نوعی سگ بی مو متداول بود ولی این رسم در دوران استعمار برافتاد. در شرق آسیا به جز در ویتنام، گوشت سگ به ندرت مصرف می شود که این به دلیل احترام به ارزش های اسلامی و بودیستی و نیز حقوق حیوانات است. منچوها مقرراتی در مورد ممنوعیت مصرف گوشت سگ دارند که بعضاً توسط همسایگان شان در شمال شرق آسیا مصرف می شود. آن ها همچنین کلاه های تهیه شده از پوست سگ را استفاده نمی کنند. گوشت سگ در برخی بخش های چین (مثل گوانگشی) و کره غذایی متداول است. فیل. در جوامع غربی فیلها در سیرک مشارکت دارند. در همین حال در مرکز و غرب آفریقا فی
ل ها برای گوشت شان شکار می شوند. برخی مردم تایلند بر این باورند که خوردن گوشت فیل موجب تقویت نیروی جنسی می شود و فیل ها هم گاهی فقط به همین خاطر شکار می شوند. یهودیت فیل را به عنوان یک موجود نامناسب زندگی کننده در خشکی تحریم کرده است. در شریعت اسلام نیز فیل از جانوران منسوخ به شمار می رود و خوردن آن حرام است. ماهی. مردمان سومالیایی (نژادی که در چندین کشور آفریقایی و یمن پراکنده است) خوردن ماهی را تابو می دانند و با اقلیتی که ماهی می خورند ازدواج نمی کنند. تابوی خوردن ماهی همچنین میان چادرنشینان و کشاورزان مناطق کوهستانی (و حتی در مواردی مناطق ساحلی) در مصر، اتیوپی، اریتره، سومالی، کنیا و تانزانیا وجود دارد. این امر گاهی تابوی ماهی مردم کوشیایی نامیده می شود چرا که کوشیایی زبان ها معتقدند که باید همه ساکنان شرق آفریقا را با نخوردن ماهی آشنا کنند. محدوده این تابو دقیقاً محدوده زبان کوشیایی است و مردمان بانتو و نیلوتیک چنین رسمی ندارند بلکه بسیاری از آنان مردان دریایند. اندکی از مردمان بانتو و نیلوتیک هستند که از خوردن ماهی اجتناب می کنند و آن ها همان هایی هستند که قبلاً در محدوده پادشاهی کوش زندگی می کرده اند.
در شرق آفریقا تابوی ماهی از تانزانیا فراتر نرفته است و ظاهراً محدوده پشه تسه تسه مانع اتصال فرهنگی مردم آن منطقه و گسترش این سنت شده و زامبیا و موزامبیک از این محدوده به دور مانده اند. مرکز دیگری از اجتناب کنندگان از ماهی در جنوب آفریقا و در منطقه ای است که عموماً سخنگویان به زبان های بانتو در آن حضور دارند. مشخص نیست که این بی میلی به طور جداگانه در خود آن ها ایجاد گردیده یا به آن ها تبلیغ شده است ولی مسلماً چنین رفتاری در ساکنان اولیه جنوب آفریقا (خویسان)وجود نداشته است. با این وجود، از آنجا که ساکنان جنوب آفریقا تبادلات فرهنگی زیادی با ساکنان شمال و شرق آفریقا داشته اند، بعید نیست که این رسم در زمانی نامعلوم توسط کوچ نشینان شرق آفریقا به آن ها منتقل شده باشد. بسیاری از قبایل ساکن ایالت های جنوب غربی آمریکا شامل ناواجو، آپاچی و زونی نیز تابویی برای خوردن ماهی ها و سایر موجودات دریایی از جمله مرغابیان دارند. قارچ. روحانیان برهمایی، تانترایی و بعضاً بودایی از مصرف قارچ و تمام محصولات تیره پیازیان خودداری می کنند. تصور بر این است که این غذاها به حواس لطمه می زنند و پرهیز از قارچ ها به دلیل این است که در شب رشد
می کنند. در ایسلند و نقاط دور افتاده سوئد قبل از جنگ جهانی دوم، قارچ به طور عمومی مصرف نمی شد و در عرف جامعه تنها برای خوراک گاوها و نیز در زمان جنگ و قحطی مورد استفاده قرار می گرفت. خوکچه هندی و جوندگان مشابه. خوکچه هندی بخش مهمی از غذای مردم پرو و برخی مناطق کوهستانی اکوادور را تشکیل می دهد که غالباً ساکنان آند هستند. خوکچه در منوی اکثر رستوران های لیما و سایر شهرهای پرو یافت می شود. گوشت این جانور همچنین به ایالات متحده و آمریکا صادر می شود. در سال ۲۰۰۴ اداره پارک های شهرداری نیویورک، ارائه خوکچه هندی را در یک جشنواره اکوادوری در پارک کرونا قدغن کرد. گرچه ایالت نیویورک خوردن خوکچه را مجاز می داند ولی شهر نیویورک آن را ممنوع کرده است.ref&gt;&lt;/ref&gt; جانوران شبیه جوندگان، برگچه خوار و پاکا، نیز به عنوان غذا در آمریکای جنوبی مصرف می شوند. محدودیت کلیسای کاتولیک در مورد عدم مصرف گوشت در زمان روزه داری، شامل برگچه خوار نمی شود چرا که مبلغین مسیحی در مورد این جانور توضیحاتی غلط به پاپ دادند و او نیز آن را ماهی به حساب آورد. اسب و خر. گوشت اسب و گوشت خر در سبد مصرف بسیاری از کشورها قرار دارد، از جمله ایتالیا
، سرانه ۹۰۰ گرم در سال، هلند، بلژیک، فرانسه، سوئیس، که فروش آن در سوپرمارکت ها متداول است، آلمان، سرانه فقط ۵۰ گرم در سال، اسلوونی و صربستان. اما همین گوشت در بسیاری از کشورها و ادیان تابو است. در یهودیت گوشت اسب حرام است چون این حیوان نه نشخوارکننده است و نه سم آن شکاف دارد. گوشت اسب همچنین در برخی مذاهب مسیحی ممنوع است. در سال ۷۳۲ پاپ گرگوری سوم خوردن گوشت اسب را به عنوان یک عمل پگانی تحریم کرد و آن را عملی پلید و کراهت آور خواند. در سال ۱۰۰۰ میلادی کلیسای ایسلند فقط زمانی قدرت گرفت که وعده داد ایسلندی ها می توانند همچنان به خوردن گوشت اسب ادامه دهند ولی پس از تثبیت وضع کلیسا، این اجازه لغو شد. گوشت اسب هنوز هم در ایسلند محبوب است و آن را همانند گوشت گوساله، گوسفند و خوک طبخ می کنند. مصرف گوشت اسب در کشورهای انگلیسی زبان نامتداول است. در کانادا فروش گوشت اسب قانونی است ولی به سختی و تنها در ایالت فرانسوی زبان کبک و برخی رستوران های فرانسوی در مناطق دیگر، پیدا می شود. بیشتر گوشت اسب تولیدی کانادا به اروپای قاره ای و ژاپن صادر می شود. در آمریکا، ایالت های کالیفرنیا و ایلی نوی فروش و مصرف گوشت اسب غیرقانونی اس
ت. با این حال در زمان جنگ جهانی دوم گوشت اسب در آمریکا مصرف می شد چرا که گوشت گاو گران و جیره بندی شده بود. در انگلستان تابوی مصرف گوشت اسب حتی شامل غذای حیوانات خانگی می شود. در کشورهای حوزه بالکان نیز گوشت اسب مصرف نمی شود چون اسب حیوان نجیبی شمرده می شود و نیز خوردن آن مربوط به قحطی زمان جنگ است. در نروژ مصرف گوشت اسب تابو است و در مواردی، خوردن گوشت اسب باعث بحث ها و جنجال های متعدد شده است. حشرات. به استثنای ملخ، سایر حشرات در دین یهود تحریم شده اند و حتی توصیه شده غذاها قبل از مصرف مورد بازبینی قرار گیرند تا حشره ای در آن ها نباشد. در اسلام سنی ملخ حلال شمرده شده و در کنار ماهی ها دو موردی هستند که نیاز به ذبح اسلامی ندارند در غرب تابوی مصرف حشرات شامل عسل (که شهد به شمار می آید) نمی شود با وجود اینکه این ماده از دستگاه گوارش زنبور گذر کرده است. در یهودیت هم با وجود آنکه زنبور عسل از موجودات نجس استثناء نشده ولی عسل یک خوردنی حلال است. این موضوع در کتاب تلمود شرح داده شده به این صورت که زنبور تولیدکننده واقعی عسل نیست و گل ها آن را تولید کرده و زنبور تنها آن را حمل می کند. بسیاری گیاهخواران از عسل نیز ب
ه عنوان یک فراورده حیوانی پرهیز می کنند اما برخی با این عقیده موافق نیستند و تصور می کنند عسل بیشتر یک محصول گیاهی است تا حیوانی. جانوران زنده. قانون یهود و اسلام هر عضوی که از موجود زنده جدا شده باشد را حرام می داند. هر چند که در هر دو دین ذبح فقط برای حیوانات و پرندگان مورد نیاز است، ولی ماهی ها هم باید قبل از خوردن به نحوی کشته شده باشند. به غیر از این تمامی حیواناتی که با زجر و درد کشته شده باشند در یهودیت و اسلام حرام هستند. در شریعت مسیحیت، به رفتار انسان منشانه با حیوانات تأکید شده و آزار و شکنجه حیوانات و زجر بی مورد حیوانات ممنوع می باشد، پس زنده خواری حرام و غیراخلاقی دانسته می شود. غذاهایی مانند صدف زنده و ماهی زنده نمونه هایی از این نوع غذاها هستند. عرضه این غذاها در بعضی کشورها ممنوع است. نمونه دیگر میگوی زنده است که مصرف آن هم در خانه ها و هم رستوران های شانگهای رواج دارد. میگوها معمولاً در کاسه ای از پر از الکل انداخته می شوند و به همین علت بی حس و حال می گردند. این غذا میگوی مست نام دارد. کله پاچه و اعضای تودلی. کله پاچه و نیز اعضای تودلی، مانند دل، جگر، قلوه و حلقوم در غذاهای سنتی بسیاری کشور
های اروپایی و نیز آشپزی آسیایی قرار دارند. از این جمله می توان به استیک و پای قلوه در انگلستان، جغور بغور که از زمان رابرت برنز تاکنون غذای ملی اسکاتلند است و خوراک مغز گوساله در فرانسه اشاره کرد. از آن سوی برای بسیاری از مردم استرالیا، کانادا و آمریکا خوردن این غذاها تهوع آور است. در نظر مردم این کشورها، این اجزاء تنها به درد تولید غذاهای موسوم به «غذای آماده گوشت دار» (برای حیوانات خانگی) می خورد و تنها زبان و جگر در برخی غذاها و در برخی مناطق مصرف می شود. در برخی کشورها، از جمله اتحادیه اروپا، مصرف مغز گاو به دلیل احتمال ابتلا به جنون گاوی ممنوع شده است. دنبلان نیز موردی است که در نظر مسلمانان اعم از سنی و شیعه حرام است. اهل سنت هفت عضو از حیوانی که ذبح شرعی شده باشد را حرام می دانند آلت تناسلی نر و ماده، بیضه مثانه (شاش دان) کیسه صفرا (زهره) خونی که در زمان سر بریدن حیوان از گلو خارج می شود و غدد موجود در گوشت. همچنین خوردن سیرابی شیردان (معده) ممکن است تابو باشد و از آن رو روش باستانی تهیه پنیر درون سیرابی و با استفاده از مایه پنیر طبیعی که در سیرابی موجود است نیز در این مناطق یک روش تابو شناخته می شود و
به جای آن از پنیرمایه های مصنوعی استفاده می گردد. این بدان معناست که نه خود پنیر بلکه روش تهیه آن ملاک قضاوت در مورد مجاز یا غیرمجاز بودن آن است. خوک. بنا به گزارش وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا، گوشت خوک بیشترین گوشتی است که در سراسر جهان مصرف می شود اما خوردن گوشت خوک برای مسلمانان، یهودیان و برخی شاخه های مسیحی، مانند اعضای گروه منتظران ظهور روز هفتم برپایه توجیهات و دستورهای متون مذهبی ممنوع است. در قرن نوزدهم برخی حرمت خوردن گوشت خوک در خاور میانه را حمل بر وجود انگل تریچینوسیس نمودند. هرچند بر طبق مقالات بهداشت غذایی، گوشت خوک ناسالم اعلام نشده است و حامل بیماری خاصی نیست که برای مثال در گوشت گاو یا گوسفند نباشد، بلکه از نظر ارزش غذایی منبع مناسبی است و امروزه در کشورهای بسیاری این گوشت مصرف می شود. یک توضیح عمومی برای ناپاک شمردن خوک در خاورمیانه این است که خوک ها همه چیزخوارند و در رژیم غذایی آن ها تفاوتی میان گوشت و گیاه نیست. تمایل به خوردن گوشت، آن ها را از گروه حیوانات اهلی که فقط گیاهان را می خورند (گاو، گوسفند، بز و غیره)، جدا می کند، هرچند مرغ و خروس نیز علاوه بر گیاه، گوشت حیوانات دیگر همچ
ون موش و حتی همنوع (گوشت مرغ یا خروس دیگر) نیز می خورند پس دلیل حرام بودن گوشت خوک در ادیان، گوشت خوار بودن آن نمی تواند باشد. ماروین هریس هم این نظریه را مطرح کرد که آب و هوا و وضعیت اقتصادی خاورمیانه مناسب پرورش خوک نیست؛ مثلاً خوک ها نسبت به سایر جانوران، نیاز به آب بیشتری برای خنک نگاه داشتن خود دارند. همچنین خوک ها به جای چِراکردن، غذاهایی می خورند که در رقابت با غذای انسان است (مثل حبوبات و غلات). بنابراین پرورش خوک در خاورمیانه تجربه ای بیهوده است. تابو بودن گوشت خوک در بین سه فرهنگ باستانی فنیقی ها، مصر باستان و تمدن بابل نیز وجود داشته است. خرگوش. تورات، خرگوشها را در دسته حیوانات ناپاک قرار داده است چرا که آن ها سم ندارند، هرچند نشخوار می کنند. مسئله دیگری که عدم مصرف گوشت خرگوش را تقویت می کند قحطی خرگوشی است. عارضه ای که نوعی سو تغذیه است و حاصل مصرف گوشت، خصوصاً گوشت خرگوش، به عنوان تنها ماده غذایی و عدم مصرف سایر منابع غذایی می باشد. موش. در بیشتر فرهنگ های غربی، موش ها جانورانی موذی و ناپاک تلقی می شوند و از همین رو مناسب مصرف خوراکی نمی باشند. آن ها به صورت سنتی ناقل بیماری طاعون شناخته می شون
د. با این وجود موش ها معمولاً در مناطق روستایی تایلند، ویتنام و سایر مناطق هندوچین مصرف می شوند. موش های بزرگ و کوچک منبعی غنی از پروتئین در آفریقا هستند. موش های بامبو هم در مناطق فقیر جنوب شرق آسیا مصرف می شوند. در غنا موجودی مورد مصرف است که هیچ ربطی به موش ندارد ولی به اشتباه موش خوانده می شود در حالی که گونه آن نزدیک به تشی است. در سال ۲۰۰۳ در پی بروز نه مورد آبله میمونی، بیماری که پیش از آن در نیم کره غربی سابقه نداشت، ایالات متحده واردات آن و سایر جوندگان از آفریقا را ممنوع کرد. به طور تاریخی، موش ها در غرب به هنگام گرسنگی خورده شده اند که برای مثال می توان به زمان محاصره وینسبرگ (در می سی سی پی) و محاصره پاریس اشاره کرد. موش ها همچنین در رم باستان برای مصرف غذا پرورش داده می شده اند. در برخی کشورهای آسیایی موش هایی به نام ول خورده می شوند. در ژیروند فرانسه، موش ها در شراب فروشی ها نگهداری شده و با آتش حاصل از چوب بشکه های شراب پخته و عرضه می شوند. در بعضی کشورها موش ماهی (که ربطی به موش ندارد) برای گوشت و همچنین پوستش شکار می شود (مثلاً در فلاندرز). تماس بدنی و مصرف گوشت موش خطر ابتلا به تب کانیکولا ر