Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۴۵ در کلیسای جامع رستاخیز به عنوان تزار روسیه تاج گذاری کرد. عنوان سلطنتی کامل الکسی چنین بود: «به فضل خداوند، ما حاکم بزرگ، تزار و شاهزادهٔ بزرگ الکسی میخایلوویچ، اتوکراتور تمام روسیه بزرگ، کوچک و سفید، مسکو، کی یف، ولادیمیر و نووگورود؛ تزار قازان، تزار آستاراخان، تزار سیبری؛ حاکم پسکوف و شاهزادهٔ بزرگ تور، یوگورسک، پرم، ویاتکا، بلغار و غیره؛ حاکم و شاهزادهٔ بزرگ نووگورود پایین، چرنیگوف، ریازان، روستوف، یاروسلاول، بلوزرو، اودوریا، اوبدوریا، کوندیا و فرمانروای همهٔ کشورهای شمالی؛ فرمانروای سرزمین های ایوریا؛ تزار کارتلی و گرجستان، سرزمین های کاباردی، شاهزادگان چرکاسی و کوهستانی و بسیاری دیگر از ایالت ها و سرزمین های شرق و غرب، و شمال از پدر و پدربزرگ، وارث و حاکم و صاحب هستیم.» الکسی پیش از تزار شدن، آموزش ابتدایی خود را از استادش بوریس موروزوف دریافت کرد. او از موروزوف حمایت می کرد که در ابتدا مدیریت دولت را به دست گرفت. موزوروف یک بویار زیرک با ذهنی پذیرای افکار غربی بود. او یک سیاست خارجی مسالمت آمیز را دنبال کرد و آتش بس را با کشورهای مشترک المنافع لهستان-لیتوانی تضمین کرد و با دقت از عوارض امپراتوری عثما
نی جلوگیری کرد. سیاست داخلی او محدود کردن امتیازات بازرگانان خارجی و لغو دفاتر بیهوده و گران دربار بود. سلطنت. الکسی به بوریس موروزوف این قدرت را داد تا اصلاحاتی در کاهش تنش های اجتماعی انجام دهد. با این حال معیار او برای سه برابر کردن بار مالیاتی (او دستور مطالبه معوقات دو سال قبل از ۱۶۴۸ را نیز داد) موجب تشدید نارضایتی های مردمی شد. موروزوف به عنوان یک بویار فاسد و خودخواه در نظر گرفته می شد و متهم به جادوگری نیز بود. در ماه مه ۱۶۴۸، اهالی مسکو علیه جناح او در شورش نمک قیام کردند و تزار جوان مجبور شد آن جناح را برکنار و موروزوف را نیز به صومعه کیریلو-بلوزرسکی تبعید کند. نارضایتی های مردمی که توسط شورش نشان داده شد، تا حدی به دلیل صدور یک قانون جامع کلیسایی جدید توسط الکسی، یعنی سوبورنویه اولوژنیه در سال ۱۶۴۹ بود که جایگزین قوانین سابق ایوان مخوف شدند. قوانینی که تزار الکسی تصویب کرد تا سده نوزدهم در روسیه پابرجا ماند. اصلاحات نظامی. الکسی در سال ۱۶۴۸ با استفاده از تجربه ایجاد هنگ های نظام خارجی در دوران سلطنت پدرش، اصلاحات خود را در ارتش آغاز کرد. جهت اصلی اصلاحات او، ایجاد انبوه هنگ های نظام جدید شامل: رای
ترها، دراگون ها و هوسارها بود. این هنگ ها ستون فقرات ارتش جدید تزار الکسی را تشکیل دادند. برای تحقق اهداف اصلاحی، شمار زیادی از متخصصان نظامی اروپایی به عنوان مستشار استخدام شدند. این امر ازجمله به دلیل پایان جنگ سی ساله ممکن شد، که مازاد عظیمی از متخصصان نظامی را در اروپا ایجاد کرده بود. جنگ ها. ستیز با ایران صفوی. در سال ۱۶۵۱، نیروهای صفوی به استحکامات روسیه در قفقاز شمالی حمله کردند. علت آن ایجاد یک پادگان روسی در رودخانه سولاک و همچنین ساخت چندین قلعه جدید، به ویژه قلعه ای بود که در سمت ایرانی رود ترک ساخته شده بود. حمله موفقیت آمیز صفویان منجر به تخریب قلعه روسیه و اخراج پادگان آن شد. در سال ۱۶۵۳، الکسی که ابتدا در فکر فرستادن کازاک های زاپوروژی و ادامه دادن به تخاصم بود، سرانجام تصمیم گرفت فرستادگانی را برای حل و فصل مسالمت آمیز مناقشه روانه ایران کند. در اوت ۱۶۵۳، دو تن از دولتمردان روس از آستاراخان به اصفهان سفر کردند. شاه عباس دوم با بیان اینکه درگیری بدون رضایت او آغاز شده بود، با حل و فصل مناقشه موافقت کرد. جنگ با لهستان و سوئد. در سال ۱۶۵۳، ضعف و بی ثباتی لهستان که به تازگی از قیام خملنیتسکی پدید
آمده بود، الکسی را برای الحاق سرزمین های قدیمی روسیه تشویق کرد. در ۱ اکتبر ۱۶۵۳ یک مجلس ملی در مسکو تشکیل شد تا مناسب بودن جنگ را تأیید کند و تدارکات لازم آن را تامین کند. در آوریل ۱۶۵۴ ارتش روسیه توسط پاتریارک نیکون تبرک و راهی شد. لشکرکشی اولیه روسی، یک پیروزی کامل با دستاوردهای بی وقفه بود و تعداد زیادی شهر از جمله قلعه مهم اسمولنسک به دست روس ها افتاد. هتمان اوکراینی بوگدان خملنیتسکی از تزار الکسی درخواست کرد تا از لهستانی ها محافظت کند و معاهده پریاسلاو باعث تسلط روسیه بر هتمانات کازاک در کرانه چپ اوکراین امروزی شد. در تابستان ۱۶۵۵، تهاجم ناگهانی کارل دهم گوستاو امپراتور سوئد، برای مدت کوتاهی دولت لهستان را از میان برد که آن وضعیت در تاریخ این کشور با نام سیل معروف شد. روس ها بی تفاوت و به سرعت، تقریباً هر چیزی را که تا آن زمان توسط سوئدی ها اشغال نشده بود، تصرف کردند. زمانی که لهستانی ها پیشنهاد مذاکره دادند، کل دوک نشین لیتوانی از کم ترین خواسته های تزار الکسی بود. با این حال، الکسی و امپراتور سوئد بر سر تقسیم تصرفات با هم به نزاع برخاستند و در پایان ماه مه ۱۶۵۶، با تشویق امپراتور هابسبورگ و دیگر دشمنا
ن سوئد، الکسی به سوئد اعلان جنگ داد. روسیه از جنگ با سوئد انتظار دستاوردهای بزرگی داشت؛ اما چیزی از آن حاصل نشد. در این میان، لهستان که تا آن زمان فرصتی برای بهبود خود یافته بود، به دشمنی بسیار خطرناک تر از سوئد تبدیل شد. از آنجایی که جنگ با هر دو کشور به طور هم زمان غیرممکن بود، تزار تصمیم گرفت ابتدا خود را از شر سوئدی ها خلاص کند. در صلح کاردیس در ۲ ژوئیه ۱۶۶۱، روسیه تزاری تمام فتوحات خود در لهستان را پس گرفت. جنگ لهستان شش سال بیشتر به درازا کشید و سپس با آتش بس آندروسوو در ۱۱ فوریه ۱۶۶۷، اسماً پس از سیزده سال به پایان رسید. طبق این آتش بس، پولوتسک و لیوونیای لهستانی به لهستان بازگردانده شدند، اما شهرهای مهم تر اسمولنسک و کی یف به همراه کل ساحل شرقی رودخانه دنیپر در قلمرو روسیه باقی ماندند. این آتش بس دستاورد آفاناسی نشچوکین، نخستین صدراعظم و دیپلمات روس به معنای نوین بود که پس از عزل نیکون، وزیر ارشد تزار شد. تا اینکه در سال ۱۶۷۰، آرتامون ماتویف که به همان اندازه توانا بود، جانشین او شد و تأثیر مفید وی تا پایان سلطنت الکسی در روسیه غالب بود. شورش ها. الکسی در طول سلطنت خود با شورش های فراوانی در سراسر روس
یه روبه رو شد. پس از حل و فصل شورش نمک (۱۶۴۸)، الکسی در سال ۱۶۵۰ با شورش هایی در شهرهای اسکوف و نووگورود بزرگ مواجه گشت. او به سرعت شورش نووگورود را سرکوب کرد؛ اما نتوانست اسکوف را تحت سلطه خود درآورد و مجبور شد در ازای تسلیم شدن، به شهر قول عفو بدهد. در دهه ۱۶۶۰، جنگ های الکسی با لهستان و سوئد فشار فزاینده ای را بر اقتصاد و دارایی های عمومی روسیه وارد کرد. در پاسخ، دولت الکسی در سال ۱۶۵۴ به ضرب شمار زیادی سکه مسی برای افزایش درآمد دولت پرداخت که منجر به کاهش ارزش روبل و یک بحران مالی شدید در آن کشور شد. در نتیجه، ساکنان خشمگین مسکو در شورش مس (۱۶۶۲) معترض شدند که آن مورد نیز با خشونت سرکوب شد. در سال ۱۶۶۹، کازاک ها نیز در امتداد رود دون در جنوب روسیه شورش کردند. این شورش توسط استپان رازین، یک کازاک دن ناراضی که پایانه روسی آستاراخان را تصرف کرده بود، رهبری شد. از سال ۱۶۷۰ تا ۱۶۷۱، رازین چندین شهر را در امتداد رودخانه ولگا تصرف کرد. رازین به کرانه های شمالی ایران و برخی شهرهای مازندران و گیلان نیز تاخت ولی پس از اخراج توسط شاه سلیمان یکم که به درگیری بین کازاک ها و سواره نظام شاه انجامید، از ایران گریخت. اسپا
ن رازین پس از درگیری های پیاپی در نهایت از نیروهای دولتی روسیه شکست خورد و در ژوئن ۱۶۷۱ در مسکو گردن زده شد. اصلاحات دینی. یکی از رویدادهای قابل توجه در سلطنت الکسی، انشقاق در کلیسای ارتدکس روسیه بود. در سال ۱۶۵۳، پاتریارک نیکون دست به مجموعه اصلاحاتی زد که هدف آنها مطابقت دادن آثار و رسوم کلیسای ارتدکس روسیه با همتای یونانی خود بود. مهم تر از همه، کلیسا شروع به استفاده از نماد سه انگشت به جای دو انگشت در نمایش علامت صلیب کرد. این امر منجر به مخالفت های قابل توجهی در میان جامعه کلیسایی شد. با این وجود، الکسی تا سال ۱۶۵۸ که روابطش با نیکون به سردی گرایید، به حمایت از او ادامه داد. در نهایت الکسی شورایی را تشکیل داد که با عزل نیکون موافقت کرد و همچنین تصمیم گرفت همه کسانی را که مخالف اصلاحات کلیسا بودند تکفیر کند. آن مخالفان رسماً از کلیسای ارتدکس روسیه جدا شدند و باورمندان کهن را تشکیل دادند. در سراسر روسیه، باورمندان کهن به شدت مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. یکی از آنها آواکوم بود که زن و فرزندانش را زنده به گور کردند و خودش نیز تبعید شد. ظاهر و رفتار. در سال ۱۶۶۶، پزشک انگلیسی الکسی یعنی ساموئل کالینز، او را
در ۳۷ سالگی اش چنین توصیف کرد: «... چهره اش سالم، موهایش قهوه ای روشن و ریش هایش کوتاه نشده است. او قد بلند و چاق اما با هیبتی باشکوه، خشن در حین خشم، سخاوتمند و خیرخواه است.» تقریباً تمام منابع متفق القول هستند که الکسی یک فرمانروای ملایم، خونگرم و محبوب بود. عیب اصلی او سستی اش بود. در بیشتر دوران سلطنت وی، امور ایالتی توسط محبوبان دربار انجام می شد که برخی از آنها ناتوان یا حتی آشکارا احمق بودند. به گفتهٔ تاریخ نگار روس سرگئی میخائیلوویچ سولوویف: «بدون شک، الکسی میخائیلوویچ جذاب ترین پدیده ای بود که تا آن زمان بر تاج و تخت تزارهای مسکووی دیده شده بود. حتی خارجی هایی که الکسی را می شناختند نتوانستند جذابیت ذاتی و طبیعت انسانی و خیرخواه او را نادیده بگیرند. این ویژگی های شخصیتی با شدت بیشتری آشکار شد و توجه و ستایش افزون تری را در آن زمان به خود جلب کرد.» تزار الکسی یکی از تحصیل کرده ترین روس های زمان خود بود؛ او در خوانش انواع اسناد تبحر داشت و بسیاری از احکام را شخصاً نوشت و ویرایش کرد. وی همچنین نخستین تزار روسیه بود که شخصاً فرامین را امضا کرد. او مستقیماً در بسیاری از مبارزات نظامی شرکت داشت، مذاکرات سی
است خارجی را رهبری می کرد و کنترل فعالیت های سفرای روسیه را افزایش داد. شماری از آثار ادبی کهن روسی به او نسبت داده شده است؛ ازجمله "پیام به سولوکی" و "داستان مرگ پدرسالار جوزف" و غیره، که در روسیه شهرتی دارند. همسران و فرزندان. در ۲۶ ژانویه ۱۶۴۸، بوریس موروزوف ازدواج تزار الکسی با ماریا میلوسلاوسکایا را ترتیب داد و ده روز بعد خود هم با خواهر ماریا، به نام آنا میلوسلاوسکایا ازدواج کرد. الکسی و ماریا در ۲۱ سال زندگی مشترک خود، صاحب ۱۳ فرزند (پنج پسر و هشت دختر) شدند و ماریا تنها چند هفته پس از سیزدهمین زایمانش درگذشت. چهار پسر او از کودکی جان سالم به در بردند (الکسی، فئودور، سمیون و ایوان)؛ اما در عرض شش ماه پس از مرگ او، دو تن از آنها هم درگذشتند. ازجمله تزارویچ الکسی که وارث ۱۵ سالهٔ تاج و تخت در نظر گرفته می شد. الکسی در کنار حمایت مردم روسیه و اگرچه نه از سوی خاندان ماریا، تصمیم به ازدواج مجدد گرفت؛ به این امید که صاحب وارثان توانمند بیشتری شود. با این هدف، او در اوایل سال ۱۶۷۰ یک عروس نشان از زنانی که واجد شرایط ازدواج بودند ترتیب داد که در جریان آن ناتالیا ناریشکینا، دختر کیریل ناریشکین را به همسری برگزی
د و آنها در ۱ فوریه ۱۶۷۱ با هم ازدواج کردند. الکسی و ناتالیا تا ۵ سال بعد (که الکسی درگذشت) با آرامش زندگی کردند. نام و مشخصات فرزندان تزار الکسی به شرح زیر است: مرگ و پیامد. سرانجام تزار الکسی که پس از سه دهه سلطنت مطلق با بحران های سیاسی و نظامی فرسوده شده بود، در به دلیل بیماری قلبی و کلیوی در مسکو درگذشت. پس از مرگ وی پسر بزرگ او فئودور از همسر اولش ماریا که بیمار و معلول بود، به عنوان فیودور سوم بر تخت روسیه تزاری نشست و چند سال متأثر از اشراف سلطنت کرد. پس از مرگ فئودور، تاج و تخت روسیه گرفتار آشوب شد و میان خاندان های میلوسلاوسکی و ناریشکین، بر سر اینکه کدام یک از پسران تزار الکسی بر تخت می نشیند نزاع در گرفت. از آنجا که ایوان هم مانند برادرش فئودور معلول بود، بزرگان پتر را برای جانشینی برگزیدند. اما میلوسلاوسکی های ناراضی به رهبری سوفیا دختر بزرگ تزار الکسی، سپاه استرلتسی را برای شورش در مسکو برانگیختند. متعاقب آن، سوفیا هر دو برادران خود را مشترکاً به تخت نشاند و در عمل، خود به مدت ۷ سال بر روسیه تزاری حکومت کرد. دولت سوفیا هم با کودتایی از سوی پتر جوان ساقط شد؛ اما این بار نزدیکان ناتالیا ناریشکینا
زمام امور را به دست گرفتند و خود او نیز به مدت ۵ سال به نیابت پسرش سلطنت کرد. میراث. به گفتهٔ دانشنامه بریتانیکا: «در طول سلطنت الکسی، کشاورزان به زمین و زمینداران گره خوردند و در نهایت، تسلیم جبر آنها شدند. دیوانسالاری پیشرفته و ارتش منظم اهمیت یافت. به دلیل تشویق الکسی از تجارت با غرب، تأثیرات خارجی نیز شروع به شکستن دیوار نسبتاً محکمی کرد که روسیه را از همسایگان اروپایی خود جدا می نمود. نارضایتی از سلطنت او در شهرها که تحت رقابت اقتصادی بیگانگان به هم ریخته بودند و در میان کشاورزان که از آخرین بقایای آزادی محروم بودند، متمرکز بود. این نارضایتی اجتماعی خود را در شورش های مکرر نشان می داد که وحشیانه ترین آنها، قیام کشاورزان در مناطق مرزی شرقی به رهبری استپان رازین از سال ۱۶۶۷ تا ۱۶۷۱ میلادی بود.» تزار الکسی میخائیلوویچ مهم ترین شخصیت در تاریخ روسیه بین دورهٔ هرج و مرج، معروف به زمان مشکلات، تا دورهٔ پتریَن بود. سلطنت وی به دلیل تدوین قوانین روسیه که قرار بود تا قرن نوزدهم در روسیه برقرار بمانند، الحاق کی یف و شرق اوکراین از دولت لهستان-لیتوانی و اصلاحات مذهبی شناخته می شود. الکسی همچنین ارکان نوسازی ارتش روس
یه را پایه گذاری کرد، عناصر فرهنگ غربی را به دربار معرفی کرد و علیرغم سلسله جنگ ها و شورش های خونین، استبداد و اقتدار دولت مرکزی را تقویت کرد. او قدم در راه هایی گذاشت که بعدها پسرش پیتر در پیش گرفت؛ مانند تلاش برای برقراری شایسته سالاری، استخدام متخصصان غربی (ازجمله هلندی ها) و معرفی انواع فناوری های غربی در کشور. با این حال، همه ابتکارات او به ثمر ننشستند. تلاش های او برای تصرف بندر ریگا در بالتیک توسط سوئدی ها خنثی شد و ناوگان روسیه مستقر در آستاراخان توسط شورشیان (استپان رازین) سوزانده شد. با این وجود روسیه در دوران سلطنت او به عنوان یک قدرت بزرگ اروپایی ظاهر شد. نامه های الکسی برای اولین بار توسط پیتر بارتنوف در سال ۱۸۵۶ منتشر شد. این متون برای الکسی جایگاه ویژه ای را در تاریخ ادبیات روسیه به ارمغان آوردند. به گفتهٔ دمیتری پتروویچ میرسکی، تاریخ نگار سیاسی و ادبی روس: «چند نامهٔ خصوصی و یک دستورالعمل برای بازهایش تمام چیز هایی است که از الکسی داریم. اما برای سرگی افلاطونوف کافی است که او را جذاب ترین فرمانروای روسیه بنامد. او لقب تیشایشی را به دست آورد که به معنای "آرام ترین" یا "صالح ترین" است. او این لق
ب را با رفتارهایش دریافت کرد که مهربان و دوستانه بود...»
شهر قزوین دارای محله های متفاوتی است که سابقه برخی از آنها به سده های پیش می رسد. یکی از مشهورترین آنها محله آخوند است که در حال حاضر برای ثبت جهانی به یونسکو معرفی شده است.
گرت جان هدلند (به انگلیسی:Garrett John Hedlund) (زاده ۳ سپتامبر ۱۹۸۴) یک بازیگر، آمریکایی است که بخاطر بازی در فیلم های چراغ های شب جمعه، چهار برادر، اراگون، قوی در سبک کانتری، بازی در نقش پاتروکلوس در فیلم تروی و سم فین در فیلم شناخته شده است. اوایل زندگی. هدلند در رئزاو، مینه سوتا زاده شد و فرزند کریستی و رابرت هدلند است. او یک برادر بزرگتر به نام ناتائیل و یک خواهر بزرگتر به نام آماندا دارد. هد لند در یک مزرعه پرورش گاو در نزدیکی شهر وانسکا، مینه سوتا پرورش یافت. زمانی که ۱۴ ساله بود همراه با مادرش به اسکاتسدیل آریزونا رفت. هنگامی که به آریزونا رسید به حضور در کنوانسیون استعداد با شرکتی که پرو سکوت نامیده می شد پرداخت. او در آنجا قرار داد یک آژانس را امضا کرد. بعد از فارغ از تحصیل شدن از دبیرستان در سال ۲۰۰۳ بلافاصله به لس آنجلس رفت تا حرفه بازیگری را دنبال کند. زندگی حرفه ای. اولین نقش او پاتروکلوس در فیلم تروی بود. فیلمی که ستارگانی همچون برد پیت را داشت و در ۱۴ می۲۰۰۴ انتشار یافت. او همچنین در نقش دن بیلینگسکی در فیلم درام [چراغ های جمعه شب] محصول سال ۲۰۰۴ بازی کرد، جایی که [تیم مک گرو] نقش پدرش را بازی
می کرد. او در نقش جک مرسر در کنار مارک واهل برگ در فیلم اکشن/جنایی چهار برادر بازی کرده است. او بعدها در فیلم اراگون در نقش مرتاگ ظاهر شد. در سال ۲۰۰۷، او در فیلم کمدی/درام قانون جورجیا به کارگردانی گری مارشال، در کنار لیندزی لوهان و جین فندا بازی کرده است. در سال ۲۰۱۰، او نقش اصلی جف بریدج را در فیلم ، که یک دنباله از فیلم ترون محصول ۱۹۸۲ است بازی کرد. فیلم در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۰ انتشار یافت. او در آینده در نقش دین موریاتی در فیلمی بر اساس رمانی در جاده نوشتهٔ جک کرواک، به کارگردانی فالتر سالز ظاهر خواهد شد. زمان انتشار فیلم سال ۲۰۱۲ اعلام شده است. زندگی شخصی. هدلند در آپارتمانی که از طریق چک اولین فیلمش، تروی خریده است زندگی می کند. او از سال ۲۰۱۹ با بازیگر معروف آمریکایی اما رابرتس وارد رابطه شد و در ۲۰ اگست ۲۰۲۰ به صورت رسمی اعلام کردند که منتظر فرزند اولشان هستند. در ۲۷ دسامبر سال ۲۰۲۰ اما پسری به نام رودس رابرتس هدلند به دنیا آورد و این خبر توسط گرت اعلام شد.
بنا بر نظریهٔ زیگموند فروید، عصب شناس و روان کاو سرشناس اتریشی، شخصیت انسان از سه عنصر تشکیل شده است: «نهاد» (اید)، «خود» (ایگو) و «فراخود» (سوپرایگو). این سه عنصر در تعامل با یکدیگر، رفتارهای پیچیدهٔ انسانی را به وجود می آورند. «نهاد» اید، تنها مؤلفهٔ شخصیت است که از بدوِ زایش انسان حضور دارد. «خود» ایگو، آن مؤلفه از شخصیت است که مسئول برخورد با واقعیت است. «فراخود»سوپرایگو، آن جنبه از شخصیت است که دربردارندهٔ تمام آرمان ها و استانداردهای اخلاقی و درونی است که ما از پدر و مادر و جامعه کسب می کنیم. نهاد (اید). جنبهٔ نهاد یا آن (پارسی) یا اید (لاتین) یا اِس (آلمانی) یا ایت (انگلیسی) از شخصیت، کاملاً ناخودآگاه است و غرایز و رفتارهای ابتدایی را شامل می شود. رفتارهای ابتدایی مانند بازتاب ها، انگیزش ها و امیال و مخصوصاً امیال جنسی و پرخاش گرایانه را شامل می شود. نهاد، مخزن لیبیدو است که منبع اصلی نیروی غریزه ای است که به مطالبات واقع گرایانه پاسخ نمی دهد. اید بر اساس اصل لذت عمل می کند و نیرویی روانی است که میل به ارضای سریع امیال و هوس ها دارد و بدین صورت تعریف می شود که از هر کاری که باعث رنج و درد شود و لذت آور
نباشد، دوری می جوید و هنگامی که تنش غریزه ای در او بالا می رود، تحریک می شود. بر اساس نظریه فروید اید کاملاً ناهشیار است: نهاد قسمت تاریک و غیرقابل تغییر شخصیت ماست و اطلاع ما از آن بر اساس آنچه از مطالعه رویاها و روند شکل گیری نشانگان روان نژندی مشاهده کرده ایم ناچیز است و بیشتر آن خصوصیت منفی دارد و می توان آن را با ایگو در تضاد دانست. ما با کمک قیاس به آن نگاه می کنیم: آن را به آشوب یا به یک ظرفی جوشان از هیجانات تشبیه می کنیم. اید مملو از انرژی ای است که از غرایز برمی خیزد ولی نظامی ندارد. هیچ اراده مجموعی درست نمی کند؛ فقط بر آن است که نیازهای غریزی خود را ارضا کند که تحت سلطه اصل لذت است. خود (ایگو). خود یا من (پارسی) یا ایگو (لاتین) یا ایش (آلمانی) یا آی (انگلیسی) بخش سازمان یافته و منطقیِ ساختار روانی و میانجی بین نهاد، فراخود، و دنیای خارجی است. تبعیت از قوانین فرایند ثانویه تفکر. بر طبق اصل واقعیت هدایت می شود. ایگو در جهت ارضای غرایز اید به صورت واقع گرایانه قدم برمی دارد به صورتی که در بلندمدت باعث سودش شود نه زیان. همچنین فروید اذعان می دارد که همچنان که ایگو سعی می کند بین اید و واقعیت خارجی می
انجی باشد، اغلب خواسته های ناخودآگاه اید را زیر توجیهات عقلانی پیش آگاه خود می پوشاند که تعارض های اید را با واقعیت بپوشاندو واقعیت را در نظر بگیرد حتی وقتی اید سرسخت و غیرقابل انعطاف است. اصل واقعیت که ایگو بر اساس آن عمل می کند، یک مکانیسم تنظیمی است که باعث می شود فرد ارضای فوری خواسته هایش را به تعویق بیندازد و بتواند به طور بهنجار در جامعه زندگی کند. به عنوان مثال بتواند جلوی انگیزشی که باعث می شود فرد مال دیگری را تصاحب کند بگیرد و در عوض آن را خریداری کند. ایگو ساختاری از سازوکار شخصیت است که شامل عملکردهای دفاعی، دریافتی، ادراکی و اجرایی می شود. خودآگاهی در ایگو جای دارد در حالی که تمام فعالیت های ایگو خودآگاه نیستند. در ابتدا فروید از لفظ ایگو برای اینکه احساس خودیت را نشان دهد استفاده می کرد ولی بعداً آن را تغییر داد تا به معنای طیفی از فعالیت های روانی از جمله قضاوت، تحمل کردن، سنجیدن با واقعیت، کنترل کردن، برنامه ریزی، دفاع، فرآوری اطلاعات، کارکرد عقلانی و حافظه شود. ایگو تشخیص می دهد چه چیزی واقعیت دارد. ایگو به ما کمک می کند که به افکارمان انسجام بدهیم و معنای آنها را و جهان اطرافمان را درک کنیم
. «ایگو بخشی از اید است که مستقیماً تحت تأثیر جهان خارجی قرار دارد. ... ایگو نمایندهٔ بخشی از روان است که آن را حس مشترک (عقل سلیم) و خرد می نامیم بر خلاف اید که محل احساسات اولیه است. حالت ایگو نسبت به اید شبیه حالت راکب و مرکوب است که همیشه باید مواظب قدرت بیشتر مرکب خود باشد و آن را رام نگه دارد با این تفاوت که اسب سوار این کار را با قدرت خودش انجام می دهد ولی ایگو نیروهای بخش های دیگری را برای این کار قرض می گیرد». «وضع ایگو از این هم پیچیده تر است زیرا در حقیقت سه ارباب دارد: جهان خارج، اید و سوپرایگو» وظیفه اش آن است که بین غرایز بدوی و واقعیت موازنه برقرار کند، در حالی که رضایت اید و سوپرایگو را برآورده می سازد. نگرانی اصلی اش محافظت از شخص است و اجازه می دهد برخی از تمناهای اید بیان محقق شوند، ولی تنها زمانی که پیامد آن اعمال ناچیز است. «بدین سبب ایگو که امیال خود را از اید می گیرد و توسط سوپرایگو محدود می شود و توسط واقعیت پس زده می شود، در برآوردن هماهنگی بین نیروها و تأثیراتی که بر و در آن اثرگذارند تقلا می کند.» و به سادگی «دچار اضطراب می شود - اضطراب واقعیت که مربوط به جهان خارج است، اضطراب اخلاق
ی که از سوپر ایگو می آید و اضطراب روان نژندی که از قدرت امیال و احساسات اید به آن وارد می شود.» فراخود (سوپرایگو). فراخود یا اَبَر-مَن (پارسی) یا سوپِر-ایگو (لاتین) اوبِر-ایش (آلمانی) یا اووِر-آی (انگلیسی) شامل دو بخش است: «وجدان» و «خودِ آرمانی». فراخود (ابرمن) محصول عقدهٔ اُدیپ است و از طریق همانندسازی با والدین به وجود می آید. کنش «وجدان» به دو صورت است: پاداش دادن در برابر رفتارهای اخلاقی و ایجاد احساس گناه در برابر انجام اعمال غیراخلاقی. سوپرایگو مسئول درونی کردن قواعد فرهنگی است و معمولاً توسط اعمال تأثیر والدین صورت می پذیرد. فروید ایدهٔ سوپرایگو را از ترکیب مفاهیم پیشین ایگو - ایده ال و «یک انرژی روانی مخصوص که بررسی می کند که ایگو - ایده آن به ارضای خودشیفته گانه برسد… که ما به آن وجدان می گوییم». برای فروید «جاینشینی سوپرایگو بدین صورت توصیف می شود که یک مورد از همانندسازی با الگوی والد صورت می پذیرد.» هنگامی که چنان که رشد ادامه می یابد «سوپرایگو تأثیر آنهایی که پا در جای والدین گذاشتند (مانند معلمین و افرادی که الگوی دیگران قرار می گیرند را نیز در خود می پذیرد». بر این اساس، سوپرایگوی یک کودک، در
حقیقت از الگوی والدین خود صورت نمی گیرد، بلکه از الگوی سوپرایگوی والدین خود صورت می پذیرد. محتوایی که آن را پر می کند همان است و اسباب امتداد سنت و تمام قضاوت هایی می شود که در طی زمان مقاومت کرده اند و از بین نرفته اند و خود را نسل اندر نسل انتشار داده اند. سوپرایگو کمال گرا است. او قسمتی از ساختار شخصیتی را شکل می دهد که بیشتر ولی نه تماماً ناخودآگاه است که شامل ایگوایده آل های فرد، هدف های معنوی و قسمتی از روان که به آن وجدان گفته می شود که تمایلات، فانتزی ها، احساسات و اعمال فرد را نقد می کند و جلوی آنها را می گیرد. «سوپرایگو نوعی از وجدان است که اعمالی که از نظرش خلاف هستند را با احساس گناه مؤاخذه می کند؛ مثلاً اگر شخص رابطه ای خارج از ازدواجش با کسی داشته باشد.» سوپرایگو در تضاد با اید کار می کند. سوپرایگو تمام تلاشش این است که خود را با هنجارهای اجتماعی تطبیق دهد در حالی که اید تنها ارضای آنی می خواهد. سوپرایگو احساس درست و غلط و وجدان ما را کنترل می کند. او به ما کمک می کند تا رفتارمان مورد قبول اجتماع واقع شود. خواسته های سوپرایگو معمولاً در تضاد با اید قرار دارد و از آن جهت ایگو گاهی برای میانجی گری
بین آن دو به مشکل برمی خورد.
شهرت اولین آلبوم استودیویی اثر خواننده آمریکایی لیدی گاگا است که در تاریخ ۱۹ اوت ۲۰۰۸ توسط اینترسکوپ رکوردز. این آلبوم نقدهای مثبتی را دریافت کرد و در کشورهایی مثل ایالات متحده، انگلستان، کانادا، استرالیا، آلمان، سوئیس و ایرلند اول شد و در بیلبورد ۲۰۰تایی آمریکا دوم شد. آلبوم شهرت توانست در سطح جهان حدود ۱۲ میلیون نسخه فروش کند. ۲ آهنگِ اول این آلبوم یعنی فقط برقص و چهره بی حالت هر دو به آهنگ هایی موفقی در سطح جهان تبدیل شدند. ترانه فقط برقص در چارت ۶ کشور از جمله ایالت متحده و در بیلبورد هات ۱۰۰ آمریکا صدرنشین شد. آهنگ چهره بی حالت نیز در اکثر چارت های جهان اول شد و موفقیت های جهانی را نصیب گاگا کرد. در اواخر سال ۲۰۰۹، شهرت برای شش جایزه گرمی نامزد دریافت جایزه بود و برای بهترین ضبط برای رقص «چهره پوکر» به دست آورد. همچنین کسب جایزه بهترین آلبوم الکترونیک / رقص در نسخه ۲۰۱۰. در تاریخ ۱۶ فوریه ۲۰۱۰، موفق به کسب جایزه بریت مراسم اعطای جوایز در سال ۲۰۱۰ برای بهترین آلبوم بین المللی.
سید ابوالفضل مهدیان (زادهٔ آذرماه ۱۳۲۵) که با نام هنری ایرج مهدیان شناخته می شود، خوانندهٔ موسیقی کوچه بازاری و موسیقی پاپ ایرانی است. زندگی. ایرج مهدیان در سال ۱۳۲۵ میان خانواده ای پرجمعیت به دنیا آمد؛ او پس از گرفتن دیپلم دبیرستان از سبزوار به تهران آمد و کار هنری را از سال ۱۳۴۶ به صورت حرفه ای در کانال تلویزیونی ایران به صورت پخش زنده آغاز کرد و تا سال ۱۳۵۷ کار هنری را ادامه داد که نتیجه این سال ها ۱۲۰ ترانه می باشد. او بعد از سال ۱۳۵۷ از عرصه خوانندگی مدتی کناره گرفت. بعدها ویدیوهایی از خوانندگی او در این زمان منتشر شد. وی در سال ۱۳۵۷ نقش اول فیلم تشنه باران را ایفا کرد. آغاز کار هنری. مهدیان با ترانهٔ «سلام بر عشق» در سال ۱۳۵۲ شناخته شد. اما نخستین ترانهٔ این هنرمند «ای دل بنال» یا «می خوام مثل دیوونه ها، سر بکشم تو خونه ها، بپرسم از همسایه ها، رفته کجا اون بی وفا» می باشد. فیلم شناسی. تشنه باران – ۱۳۵۷
یهودا ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی لیدی گاگا می باشد در دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "اینگونه زاده شده ام" قرار دارد. این ترانه در ۱۵ آوریل سال ۲۰۱۱ به عنوان دومین تک آهنگ از آلبوم منتشر گردید. «یهودا» آهنگ رقص در مورد یک زن در عشق با مردی که به او خیانت شده است. مظهر حوادث و معنای اصلی آن اشاره به نقاط منفی زندگی خود که از ان نمی تواند فرار کند. لیدی گاگا بیشتر توضیح داده که این آهنگ نیز در مورد خاموش کردن تاریکی درون و راهنمایی به ذات درونی انسان و نور (روشنایی) است. کاور آلبوم توسط خود لیدی گاگا در برنامه مایکروسافت ورد طراحی شد. با وجود تأثیر پذیر بودن آهنگ در چند گروه مذهبی، آهنگ، عموماً به استقبال خوبی توسط منتقدان قرار گرفت.
الکساندر بوریس دو ففل جانسون (به ؛ زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۹۶۴) سیاست مدار و نویسندهٔ بریتانیایی است که در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۹ پس از استعفای ترزا می از نخست وزیری بریتانیا و در پی انتخابات داخلی حزب محافظه کار و رقابت با جرمی هانت به پیروزی رسید و به عنوان نخست وزیر تازه بریتانیا معرفی شد. وی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ به عنوان شهردار لندن فعالیت می کرد و از ۲۰۱۵ نمایندگی مجلس بریتانیا از حوزه انتخابیه آکسبریج و رویسلیپ جنوبی را به عهده دارد. او در دوره دوم شهرداری خود بر برگزاری بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن نظارت کرد. از ژوئیه ۲۰۱۶ تا ژوئیه ۲۰۱۹ به عنوان وزیر امور خارجه و مشترک المنافع کار کرد. او پیشتر از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸ نماینده پارلمان از حوزه انتخابیه هنلی بود. او که عضو حزب محافظه کار بریتانیا است و به دلیل نزدیکی به سیاست های لیبرال اقتصادی و لیبرال اجتماعی «لیبرترین» خوانده شده است. پس از آن که ترزا می رهبر حزب محافظه کار در ۲۴ مه ۲۰۱۹ از سمت خود استعفا داد حزب محافظه کار در تاریخ ۷ ژوئن انتخاب رهبری حزب را برای برعهده گرفتن نخست وزیری بریتانیا آغاز کرد. در پایان در روز ۲۳ ژوئیه، حزب محافظه کار بوریس جانسون را به عنو