Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هانس باور (۱۸۹۷-۱۹۹۳) خلبان آدولف هیتلر، پیشوای رایش آلمان طی کارزارهای سیاسی او در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود. او در انتهای جنگ جهانی دوم به اسارت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی درآمد و تا ۱۹۵۷ در زندان بود. باور در 17 فوریه 1993 در آلمان درگذشت. کتاب. باور که در آلمان غربی باقی مانده بود، در سال 1957 زندگی نامه خود را نوشت: Ich flog die Mächtigen der Erde (به معنای واقعی کلمه 'من با قدرتمند زمین پرواز کردم'). بعدها، نسخه طولانی تر آن با عنوان Mit Mächtigen zwischen Himmel und Erde (میان بهشت ​​و زمین با توانا) منتشر شد. ترجمه فرانسوی با عنوان J'étais pilote de Hitler: Le sort du monde était entre mes mains (من خلبان هیتلر بودم: سرنوشت جهان در دستان من بود) نام دارد. این کتاب به زبان انگلیسی با عنوان خلبان هیتلر بودم منتشر شد. این کتاب مجموعه ای از گزارش های شاهدان عینی باور از فعالیت ها و گفتگوهای روزانه هیتلر است. باور، به عنوان خلبان خصوصی و دوست شخصی هیتلر، بیشتر روزها از سال 1933 تا 1945 در حضور هیتلر بود. این کتاب همچنین شامل گزارشی از وقایع مربوط به دستگیری ارنست روم توسط هیتلر در 30 ژوئن 1934 در باد ویسی
است که باور در آن شرکت داشت. این کتاب در مورد بیزاری باور از گورینگ (که باور او را یک «پرخور سر کلفت» توصیف می کند) می گوید. باور یکی از معدود افرادی بود که به هیتلر نزدیک بود و یکی از آخرین افرادی بود که او را زنده در Führerbunker دید. زندگی شخصی. هانس باور در سال 1923 با الفرید باور ازدواج کرد. تنها دختر آنها، اینگبورگ، سال بعد به دنیا آمد. پس از مرگ الفرید باور بر اثر سرطان در سال 1935، باور دوباره ازدواج کرد و هیتلر بهترین مرد او بود. همسر دوم او، ماریا، که از او صاحب دو دختر شد، در حالی که او در اسارت در اتحاد جماهیر شوروی بود، درگذشت. همسر سوم او، کرسنتیا، از او جان سالم به در برد.
هرمان گیسلر (آوریل ۱۸۹۸، زیگن - ژانویه ۱۹۸۷، دوسلدورف) معمار آلمانی دوره ناسیونال سوسیالیسم و یکی از دو معمار محبوب آدولف هیتلر بود. (دیگری آلبرت اشپر بود) گیسلر پس از جنگ توسط آمریکایی ها دستگیر شد و در ۱۹۴۸ به ۲۵ سال زندان محکوم شد ولی در ۱۹۵۲ آزاد شد. منابع. ^ Http://www.flickr.com/photos/horizonte_weimar/4763792488
میرزا محمدعلی خان شیرازی وزیر امور خارجهٔ ایران در اوایل پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار است. او پسر «محمداسماعیل استاد» و برادرزادهٔ میرزا ابوالحسن خان شیرازی وزیر خارجهٔ ایران در زمان فتحعلی شاه و محمد شاه بود و در زمان وزارت عمویش در این وزارتخانه مشغول به کار بود. در اواخر پادشاهی محمد شاه به عنوان سفیر به پاریس فرستاده شد. به جهت مبادلهٔ تصدیق نامه های قرارداد ارزنةالروم به استامبول رفت و در آن جا عثمانی ها، روس ها و انگلیسی ها «ایضاحات چهارگانه» را به او تحمیل کردند که حقوق ایران را خدشه دار می نمود. در زمان پادشاهی ناصرالدین شاه و پس از مرگ میرزا مسعود خان انصاری، امیرکبیر شخصاً زمام امور خارجه را در دست گرفت و میرزا محمدعلی خان نایب وزارت خارجه شد تا این که به موجب فرمان ۱۹ رمضان ۱۲۶۷ ه .ق (برابر ۲۷ تیر ۱۲۳۰ ه .خ) از سوی ناصرالدین شاه به وزارت امور خارجه برگزیده شد. چند ماه بعد امیرکبیر برکنار شد و نتوانست گشایش دارالفنون را ببیند. میرزا محمدعلی خان شیرازی نخستین رئیس دارالفنون شد ولی اندکی بعد در دوشنبه ۱۸ ربیع الثانی ۱۲۶۸ ه .ق (۲۰ بهمن ۱۲۳۰ ه .خ) در گذشت.
هفتاد و یکمین مراسم گلدن گلوب برای پاسداشت برترین فیلم های سینمایی و مجموعه های تلویزیونی در سال ۲۰۱۳، در هتل بورلی هیلتون در بورلی هیلز، کالیفرنیا در تاریخ ۱۲ ژانویه ۲۰۱۳ (۲۲ دی ۱۳۹۱) برگزار و از شبکه ان بی سی به صورت زنده پخش شد. جایزه سسیل بی دمیل به پاس یک عمر فعالیت هنری به وودی آلن تقدیم شد. تینا فی و امی پولر به مانند سال قبل، مجریان مراسم هستند. نامزدهای جوایز، طی برنامه ای در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۳ توسط عزیز انصاری، زویی سالدانا و اولیویا وایلد معرفی شدند. تهیه کنندگی این برنامه بر عهده دیک کلارک پروداکشنز و انجمن خبرنگاران خارجی هالیوود است. نامزدها و برندگان. نامزدهایِ هفتاد و یکمین دورهٔ مراسم به شرح زیر است. فیلم. فیلم هایی با چندین نامزدی. ۱۶ فیلم زیر برای چندین بخش نامزد شده بودند:
میرزا محمودخان قراگوزلو (زادهٔ ۱۲۰۷ – درگذشته ۱۲۶۶ خورشیدی) ملقب به ناصرالملک (در ۱۲۷۵ ه .ق) و فرمانفرما (در ۱۳۰۳ ه .ق) از رجال سیاسی ایران در دورهٔ قاجار بود. زندگی. میرزا محمودخان پسر فضل الله خان از بزرگان طایفهٔ سرابندی قراگوزلوی همدان و پدربزرگ ابوالقاسم ناصرالملک (دومین نایب السلطنهٔ احمد شاه قاجار) است. در زمان امیرکبیر به نیاب آجودان باشی برگزیده شد. در ۱۲۷۰ ه .ق مصلحت گذار (کاردار) ایران در سن پترزبورگ شد. پس از چند سال به دربار احضار شد و در ۱۲۷۵ قمری به مقام فرماندهی کل سواره نظام منصوب گردید. در ۱۲۷۶ ه .ق وزیر تجارت و صنایع گردید و به عضویت دارالشورای کبری دولتی درآمد. در همین سال نشان تمثال همایون را دریافت کرد. کمی بعد به منصب مشیری خاص حضور همایون نائل شد. در ۱۲۷۸ ه .ق موظف به اتمام ساخت راه گیلان شد. در ۱۲۷۹ ه .ق وزیرمختار ایران در بریتانیا شد و تا ۱۲۸۱ ه .ق در آن جا ماند. سپس به عنوان سفیر فوق العاده به پاریس رفت. در ۱۲۸۸ ه .ق باز به عضویت دارالشورای کبری درآمد. در ۱۲۸۹ ه .ق معاون صدراعظم (میرزا حسین خان سپهسالار) شد و با رتبهٔ امیرتومانی رئیس شورای عسکریه (شورای جنگ) گردید. در ۱۲۹۲ ه .ق حاکم
گیلان و در ۱۲۹۹ ه .ق حاکم کرمانشاهان و کردستان شد. پس از فوت میرزا سعید خان انصاری به وزارت امور خارجه رسید. در ۱۳۰۳ ه .ق حاکم خراسان شد و در ۱۳۰۴ ه .ق به تهران بازگشت. ناصرالملک در ۸ ربیع الثانی ۱۳۰۵ ه .ق (۳ دی ۱۲۶۶ ه .خ) در گذشت. ناصرالملک آثار بسیاری بر جای گذاشته از جمله در معماری و طراحی و راه سازی، حجاری، نجاری، چینی سازی، مجسمه سازی، سنگ بری و صنایع دستی، پرورش کرم ابریشم و کشاورزی، ایجاد چمنزار و باغچه به سبک اروپا، کشف و به کارگیری معادن زغال سنگ. وی همچنین نخستین کارخانهٔ نساجی ایران را به مبلغ نود هزار تومان خرید که ولی پس از مدتی از کار افتاد. در زمان وزیرمختاری وی در انگلستان، پنج تن برای تحصیل به انگلستان فرستاده شدند که بنا به نظر ناصرالملک، به تحصیل در رشتهٔ علوم دریایی پرداختند. اعتمادالسلطنه به خدمت ناصرالملک در ادارهٔ بنایی دیوان اعلی و ادارهٔ اوراق دولتی، بدون ذکر سال، اشاره کرده است.
آدولف یوزف فردینانت گالانت (۱۹ مارس ۱۹۱۲–۹ فوریه ۱۹۹۶) نظامی بلندپایه و خلبان تک خال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم در "لوفت وافه" خدمت کرد. او در بیش از ۷۰۰ پرواز رزمی خود ۱۰۴ پیروزی هوایی تأیید شده کسب کرد. به جهت این موفقیت ها یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ های بلوط، شمشیرها و الماس ها را دریافت کردند. سال های اولیه. آدولف گالانت روز ۱۹ مارس سال ۱۹۱۹ در وسترهولت در وستفالی زاده شد. از یک خاندان با اصالتاً فرانسوی بود که اواسط سده هجدهم به آلمان مهاجرت کرده بودند. با علاوه به هوانوردی، به شکل ماهرانه ای پرواز با گلایدر را فراگرفت و خود به مربی بدل گشت. در دوره آموزش خلبانی تجاری در لوفت هانزا در برونشویک شرکت کرد و جز تنها ۲۰ نفری بود که پذیرفته شد. گالانت سال ۱۹۳۲ وارد دانشکده هوانوردی غیرنظامی شد و دوره های آموزشی را در آلمان و ایتالیا گذراند. مدتی برای لوفت هانزا کار کرد. ماه دسامبر سال ۱۹۳۳ داوطلب خدمت نظامی شد. دوره آموزشی پایه را در هنگ ۱۰ پیاده نظام نیروی زمینی در درسدن گذراند. پس از این دوره در ماه اکتبر سال ۱۹۳۴، مجدداً آموزش پرواز دید. ماه مارس سا
ل ۱۹۳۵ با درجه ستوان دومی به جناح ۲ جنگنده "لوفت وافه" پیوست. با هواگردهای دوباله هاینکل هائی ۵۱ و آرادو آر ۶۸ پرواز می کرد. ماه اکتبر سال ۱۹۳۵ در خلال یک پرواز نمایشی با هواگرد فوکه-وولف اف وه ۴۴ دچار سانحه و جراحت صورت و جمجمه شد. جنگ داخلی اسپانیا. ماه آوریل سال ۱۹۳۷ با درجه ستوان یکمی داوطلب خدمت در لژیون کوندور در جنگ داخلی اسپانیا شد و در قالب گروه ۳ جناح ۸۸ جنگنده با هواگرد هائی ۵۱ به نبرد پرداخت. در این دوران برای مخفی نگاه داشتن دخالت آلمان، لباس خلبانان اسپانیایی را می پوشید. در این زمان بنیان یک دوستی عمیق را با ورنر مولدرس، تک خال آینده "لوفت وافه"، را ریخت. بر خلاف مولدرس، زمینه فعالیت گالانت در این آوردگاه خلبانی جنگنده نبود. بلکه در عملیات های پشتیبانی نزدیک هوایی توانست عملکرد متمایزی در حمله به اهداف زمینی نشان دهد. با انجام بیش از ۳۰۰ مأموریت هوایی در اسپانیا، گزارش های عملیاتی متعددی در این باره نوشت که مورد توجه رهبران "لوفت وافه" واقع شد. وزارت هوانوردی رایش. بدین شکل پس از بازگشت به آلمان ماه مه سال ۱۹۳۸، برخلاف میلش، در یک جایگاه ستادی در وزارت هوانوردی رایش قرار گرفت تا دستورالعمل ها و
توصیه های عملیاتی خود را تکمیل کند. مدتی بعد مسئول سازمان و تجهیز مجدد دو جناح جدید پشتیبانی هوایی شد. از این یگان ها بعداً به شکل بسیار مؤثری در تهاجم به لهستان استفاده گردید. جنگ جهانی دوم. سپس فرماندهی اسکادران ۴ جناح ۲ آموزشی با هواگردهای دوباله هنشل هااس ۱۲۳ به او محول شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، گالانت بیش از ۵۰ پرواز رزمی در جریان نبرد لهستان در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ به انجام رساند. بدین منظور نشان درجه ۲ صلیب آهنین را دریافت کرد. به علت ابتلا به روماتیسم برای درمان به ویزبادن فرستاده شد. پزشک معالج پرواز در اتاقک سربسته را برای او تجویز نمود. بدین شکل به قوای جنگنده منتقل شد. گفته می شود تمامی این حوادث طرح خود او بود تا از عملیات های پشتیبانی هوایی خارج شود. ماه فوریه سال ۱۹۴۰ در قالب ستاد یک یگان هواگردهای ب اف ۱۰۹ در جناح ۲۷ جنگنده، در جریان جنگ تصنعی راهی جبهه غربی شد. گالانت هر گاه می توانست خود با جنگنده ب اف ۱۰۹ پرواز می کرد و به تمرین تاکتیک ها می پرداخت. پس از آغاز نبرد فرانسه، گالانت نخستین پیروزی هوایی خود را روز ۱۲ مه سال ۱۹۴۰ کسب و سه جنگنده هاوکر هاریکن را در دو مأموریت نخست در غرب لیژ در
بلژیک ساقط کرد. مدت ها تصور می نمود این هواگردها متعلق به نیروی هوایی بلژیک بوده اند؛ سال پس از جنگ دریافت در این روز هواگردهای نیروی هوایی بریتانیا را سرنگون کرده است. تا پایان این درگیری ها او مجموعاً ۷ پیروزی هوایی حاصل نمود و متعاقباً نشان درجه یک صلیب آهنین به او اعطا شد. روز ۶ ژوئن به فرماندهی گروه ۳ جناح ۲۶ جنگنده با ۳۰ خلبان، منصوب گشت. او بلافاصله تغییرات بزرگی در نحوه عمل گروه ایجاد کرد و تاکتیک ها را بر طبق نظر خود به اجرا درآورد. گالانت ارتفاع گشت زنی خلبانان خود را از ۶ هزار متری به مقدار بسیار کمتری که آن را مناسب تر می دید، کاهش داد. او خود اغلب پیشاپیش افرادش در ارتفاع حدود ۵۰۰ متری به جنوب انگلستان می رفت. در این ارتفاع آتش ضدهوایی دشمن «وحشتناک» توصیف شده است. با این حال خلبانان همراه با اعتماد به توانمندی گالانت در فرماندهی به خوبی او را همراهی می کردند. روز ۱۸ ژوئیه به عنوان یکی از خلبانان نام آور نبرد بریتانیا، به درجه سرگردی ترفیع گرفت. روز ۲۹ ژوئیه، پس از کسب هفدهمین پیروزی هوایی، مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. روز ۲۲ اوت به فرماندهی جناح ۲۶ شکاری رسید. حصول چهلمین پیر
وزی هوایی روز ۲۴ سپتامبر برگ های بلوط را برای نشان صلیب شوالیه او به ارمغان آورد. او سومین نظامی آلمانی بود که افزونه برگ های بلوط را دریافت می کرد. بازرسی نیروهای جنگنده. هنگام آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، با وجود انتقال بخش بزرگی از "لوفت وافه" به جبهه شرقی، جناح جنگنده تحت امر گالانت در غرب باقی ماند تا در کنار جناح ۲ جنگنده، به نبرد با بریتانیایی ها بر فراز کانال مانش و شمال فرانسه ادامه دهد. با ادامه یافتن موفقیت های او، با دستیابی گالانت به هفتادمین پیروزی هوایی شمشیرها روز ۲۱ ژوئن ۱۹۴۱ به نشان صلیب شوالیه او افزوده شد. با کشته شدن ورنر مولدرس در روز ۲۲ نوامبر، سرهنگ دوم گالانت در سن ۲۹ سالگی به عنوان بازرس نیروهای جنگنده برگزیده گشت تا تنها مستقیماً از رایشس مارشال هرمان گورینگ، فرمانده "لوفت وافه" فرمان بگیرد. گالانت روز ۵ دسامبر به درجه سرهنگی ترفیع یافت. عظمت جایگاه گالانت روز ۲۸ ژانویه سال ۱۹۴۲ با دریافت گیره الماس های نشان صلیب شوالیه به جهت نود و چهارمین پیروزی هوایی او افزون تر شد. گالانت در خاطراتش می آورد هنگامی که گورینگ نشان جدید او را دید اصرار داشت که ک
یفیت کمتری نسبت به نشان های از جنس جواهر دیگران دارد. گورینگ این عمل را گونه ای می خواند و شخصاً نشان دیگری از جنس بهتری برای گالانت تهیه می کند. با رسیدن این موضوع به گوش هیتلر به گالانت اطلاع داده شد که نمونه پیشین به شکل موقتی به او داده شده است تا الماس های اصلی آماده شود. پیشوا، بدون آگاهی از نشانی که گورینگ به او داده است، نشان دیگری با کیفیت بالا به گالانت داد تا بدین شکل چند نشان به او تعلق یافته باشد. در جریان عملیات "سربروس" که کشتی های جنگی آلمانی اقدام به گذر از کانال مانش کردند، جنگنده های گالانت بین روزهای ۱۲ تا ۱۵ فوریه ۴۲ هواگرد دشمن را ساقط کردند درحالیکه تنها ۱۷ هواگرد را از دست دادند. در پی این موفقیت گالانت به درجه سرتیپی ترفیع یافت تا در سن سی سالگی به جوان ترین ژنرال نیروهای مسلح آلمان بدل گردد. با برگشتن ورق جنگ علیه آلمان و کاهش توان "لوفت وافه" در سال های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، گالانت که قدرت اجرایی چندانی برایش باقی نمانده بود، مکرراً با فرماندهی عالی "لوفت وافه" دچار درگیری می شد. در نهایت در کنفرانسی در اوایل سال ۱۹۴۳، گورینگ که به دنبال یک قربانی برای انداختن تقصیر به گردنش می گشت، خلبانان
جنگنده ها را بزدلانی خواند که نشان های خود را با فریب کاری به دست آورده اند. گالانت که از این سخن برآشفته بود نشان صلیب شوالیه خود را همراه گیره برگ های بلوط، شمشیرها و الماس ها از گردن کند و در مقابل گورینگ بر روی میز انداخت. او برای شش ماه از آویختن این نشان ها به گردن خود امتناع کرد. در پی عزل سپهبد یوزف کامبوهر، با وجود بی میلی او، بازرسی جنگنده های شبانه نیز بر عهده گالانت قرار گرفت. به درخواست ویلی مسرشمیت، گالانت روز ۲۳ مه سال ۱۹۴۳ نخستین بار با هواگرد مسرشمیت ام ئی ۲۶۲، نخستین جنگنده عملیاتی جت جهان، در پایگاه هوایی لشفلت در نزدیکی آوکسبورک پرواز کرد. او از توسعه چنین هواگردی تا اوایل سال ۱۹۴۲ خبر نداشت. زان پس نیز به جهت مسائل امنیتی و حفظ محرمانگی جزئیات پیشرفت کار با او در میان نگذاشته شده بود. پس از این نخستین تجربه گالانت به شدت از ویژگی های پروازی ام ئی ۲۶۲ متاثر شد و به یکی عوامل اصلی کاربرد عملیاتی آن بدل گشت. او توصیه کرد تولید ب اف ۱۰۹ متوقف و تولید جنگنده های تک موتوره به اف وه ۱۹۰ محدود شود تا از طرفیت تولیدی آزاد شده برای تولید همه جانبه ام ئی ۲۶۲ استفاده شود. بدین شکل فرماندهی "لوفت وافه
" روز ۲ ژوئن دستور به تولید انبوه این هواگرد داد. به هر صورت بنا بر تصمیم مقامات بالاتر این امر به تاخیر افتاد؛ چرا که فرماندهی عالی نمی خواست ریسک کند و علاوه بر این به دنبال تولید ام ئی ۲۶۲ به عنوان جنگنده-بمب افکن بود. گالانت که همچنان بر ایده تولید جنگنده اصرار داشت، درخواست کرد از هر چهار جنگنده ای که تولید می شود یکی جت باشد. او بر این تصور بود که هزار ام ئی ۲۶۲ با سه هزار جنگنده مرسوم برابر است. سال ۱۹۴۴ بمباران راهبردی بدنه اصلی خاک آلمان توسط متفقین شدت بسیار بیشتری گرفت. در همین حال جبهه های غربی و شرقی ورماخت نیازمند پوشش هوایی بیشتری بودند. با این حال ماه آوریل سال ۱۹۴۴ تصمیم بر تولید گونه بمب افکن گرفته شد. با ادامه فشار گالانت و چند تن دیگر از مقامات ارشد، مقرر گشت تنها یک بیستم از تولیدات از گونه جنگنده باشد. در نهایت ماه نوامبر همان سال مجوز تولید انبوه ام ئی صادر شد. در دو ماه پایانی این سال حدود ۵۶۰ و در سه نخست سال بعد ۷۴۰ فروند از این هواگرد تولید گردید. گالانت روز ۱ نوامبر سال ۱۹۴۴ به درجه سرلشکری نائل آمد. او طرحی در سر داشت که بر اساس آن با تمرکز جنگنده های آلمانی حدود ۵۰۰ بمب افکن آمری
کایی ساقط می شدند و تعداد زیادی از خدمه آن ها از بین می رفتند تا دشمن وادار به تجدید نظر شود. به هر صورت فرماندهی عالی "لوفت‎وافه" با این طرح مخالفت و از هواگردهای گردآمده برای تهاجم به پایگاه های هوایی متفقین (عملیات "بودن پلاته")، همزمان با تهاجم زمینی در آردن، به شکل کم فایده و پرخسارتی استفاده کرد. گالانت مدتی بعد از جایگاه خود به عنوان بازرس کل نیروهای جنگنده خلع شد. با دخالت شخصی هیتلر، گالانت اجازه یافت به پرواز رزمی بازگردد. گالانت اواخر ماه فوریه سال ۱۹۴۵ فرماندهی اسکادران شکاری ۴۴ با جنگنده های جت ام ئی ۲۶۲ را در دست گرفت. بسیاری از خلبانان این یگان تک خال های عالی درجه بودند. گالانت در این جایگاه کم وبیش مستقلانه عمل می کرد. یگان او از ماه آوریل عملیاتی شد. گالانت دو پیروزی آخر هوایی شخصی خود (صدوسومین و صدوچهارمین) را که سومین و چهارمین آن ها با یک هواگرد جت بود را روز ۲۶ آوریل کسب کرد. همان روز مجروح شد اما توانست در خلال حمله هوایی به پایگاه مونشن-رایم، در آن فرود بیاید. گالانت روز ۵ مه در بیمارستان تگرنزی به اسارت نیروهای آمریکایی درآمد. پس از جنگ. پس از آزادی چند سال را در آرژانتین گذراند و در
همکاری با طراح آلمانی کورت تانک هواگردهای جت را وارد نیروی هوایی این کشور کرد. سال ۱۹۵۵ به آلمان بازگشت و کسب وکار موفقی در زمینه هوانوردی داشت. سرلشکر گالانت در نهایت روز ۹ فوریه سال ۱۹۹۶ در ۸۳ سالگی در بن درگذشت. زندگی شخصی. دو تن از براداران آدولف نیز در طول جنگ جهانی دوم خلبان جنگنده بودند. هر دو تن در حین خدمت کشته شدند.
اوپن ان تی پی دی نام یک دیمن سیستمی برای سیستم عامل های شبه یونیکس است. این برنامه یک پیاده سازی از پروتکل ان تی پی است که برای همگام سازی ساعت یک رایانه محلی با سرویس دهنده های راه دور مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر آن، این برنامه می تواند خود به عنوان یک سرویس دهنده ان تی پی عمل کند و به کلاینت هایی که با پروتکل ان تی پی سازگار هستند خدمت رسانی کند. این پروژه یکی از زیرپروژه های اوپن بی اس دی است و توسعه دهنده اولیه آن Henning Brauer بود. از اهداف این پروژه، ایمن بودن، راحت بودن پیکربندی و به اندازه کافی دقیق بودن برای مقاصد گوناگون است. کد منبع این برنامه تحت پروانه بی اس دی منتشر می شود و یک نرم افزار آزاد است. همانند پروژه اوپن اس اس اچ که یکی دیگر از زیرپروژه های اوپن بی اس دی است، اوپن ان تی پی دی هم در دو نسخه مختلف عرضه می شود که یکی مختص اوپن بی اس دی است و نسخه دیگر یک نسخه پرتابل است و برای دیگر سیستم عامل ها منتشر می شود. نسخه پرتابل به عنوان زیرمجموعه نسخه مختص اوپن بی اس دی توسعه می یابد و به شکل مستقل منتشر می شود. نسخه پرتابل توسط Darren Tucker توسعه می یابد. آخرین نسخه پرتابل از این برن
امه در سال ۲۰۰۶ منتشر شده است.
استفاده از آب بند یا واتر استاپ به منظور آب بندی درزهای اجرایی و محل های قطع بتن (Construction Joint) متداول است. امروزه تمامی کشورهای توسعه یافته و پیشرفته از آب بندهای هیدروفیلیک یا بنتونیتی برای آب بندی درزهای اجرایی استفاده می کنند نه نوع P.V.C آن، زیرا محل ثابت سازی آب بندها در بین آرماتورها می باشد و با گذشت چند سال از عمر سازه و بررسی شرایط آرماتورها و بتن مشاهده می کنیم آرماتورهای طولی و عرضی که در سمت آبگیر سازه قراردارند به واسطه عبور آب از طریق درز سرد موجود بین مقاطع بتن ریزی شده و لوله های موئین ناشی از تبخیر آب بتن، دچار زنگ زدگی شده که در برخی از موارد با انبساط ۶ الی ۱۵ درصدی حجم آرماتورها، بتن دچار ترک خوردگی می گردد. این نقصان عاملی جهت تشدید نفوذپذیری و کاهش شدید طول عمر سازه بتنی می باشد. آب بندهای هیدروفیلیک یا بنتونیتی علاوه بر سهولت و سرعت بسیار زیاد در نصب تمامی نواقص یادشده را رفع می کنند. برای آب بندی یک سازه بتنی باید دو کار اساسی صورت بگیرد: که هر دو صورت می بایست برقرار باشد. اصول آب بندی بتن. اصلاح منحنی دانه بندی و کنترل میزان فیلر (FILLER) بتن یعنی بیشتری نسبت به سایر مواد داشت
ه باشد و تغییر نسبت مصالح درشت به ریز (در بتن های معمولی شن بیشتر است ولی در اینجا نسبتها برابر باید باشد)، نسبت آب به سیمان حداقل است، از دیگر عوامل مؤثر ویبرهٔ مناسب است و برای افزایش ضریب اطمینان لزوماً همه بتن ها نیاز به افزودنی ندارند البته اگرخوب اجرا شود. اصول آب بندی درزها. کاربرد واتراستاپ ها برای آب بندی درزهای اجرایی و درزهای انبساط در سازه های بتنی آبی استفاده می شود. اهمیت واتر استاپ ها را در سازه های آبی می توان به مانند بادبندها در سازه ها عنوان نمود. واتر استاپ طول مسیر جریان و حرکت آب را طولانی می کند تا آب نتواند نشت کند. ضخامت بتن بر اساس میزان نفوذ پذیری از آن جهت اهمیت دارد که اگر ضخامتش بیشتر از میزان نفوذ پذیری آب باشد تا آب از آن عبور نکند. یکی از نکات در طراحی، عرض واتر استاپ است، که عمق نفوذ بیشتر از یک دور رفت و برگشت باشد. انواع درزها. بنا به نوع درزها ۲ نوع واتر استاپ داریم که شامل تخت که در وسطش حفره نمی باشد. همه واتر استاپ ها آج دارند که باعث چسبندگی و افزایش طول مسیر آب می باشند و نوع آنها با توجه به نوع درز تعیین می شوند. در واتر استاپ هایی که در وسطش حفره دارند، حفره دقیقاً
وسط درز حرارتی انبساطی می افتد که جلوگیری از بازی کردن درز می شود. انواع واتر استاپ ها از لحاظ محل قرارگیری در مقاطع بتنی به انواع زیر تقسیم می شوند: عوامل مؤثر در تعیین اشکال و ابعاد واتر استاپ ها ساده ترین راه همپوشانی (Overlap) هرچقدر که Overlap زیاد باشد به خاطر آج ها دو سر کاملاً برهم منطبق نمی شوند. بهترین راه Overlap توسط جوش لب به لب توسط دستگاه مخصوص تهویه برقی می باشد به این صورت است که دو سر واتر استاپ را ذوب می کنند و به هم می چسبانند. مراحل کار. هنگام ذوب کردن هر دو لبه به طور همزمان توسط المانی که وسطش می گذاریم و با گرما می شود. واتر استاپ در محل عمود بر درز در کشش است و ما در مورد مقاومت کششی این محل اتصال نداریم. آزمایش کنترل کیفیت واتر استاپ. دو قطعه I شکل از واتر استاپ در هر دو جهت آنها بریده می شود و مورد بررسی قرار می گیرد. نکته: افزایش طول در زمان بریدگی و مقاومت مهم است. در سال های گذشته از آب بندهای مسی استفاده می شد که راحت پاره می شدند و در جوش دادن آنها به مشکل برمی خوردند و در ضمن گران بودند و استفاده از آنها به صرفه نبود. واتر استاپ های P.V.C در مقابل اشعه ماوراء بنفش خشک و شکننده
می شوند. از ویژگی های واتر استاپ های مرغوب می توان به موارد زیر اشاره کرد: انواع آب بندهای نسل جدید. عایق رطوبتی اپوکسی و پلی یورتان. کفپوش های اپوکسی و پلی یورتان جز مواد عایق بوده که نفوذ رطوبت در آنها نزدیک به صفر می باشد. این رزین ها به صورت یک پارچه روی کف ریخته شده و تمام سطح را به طور کامل عایق می نمایند. ویژگی منحصر به فرد پوشش های اپوکسی و پلی یورتان نسبت به سایر مواد آب بند این است که از این مواد می توان به عنوان کف پوش نهایی دکوراتیو با مقاومت فشاری و سایشی بالا و ظاهری زیبا استفاده نمود. عایق های رطوبتی پایه سیمانی پلیمری: با توجه به معایب ذکر شده برای عایق های سنتی، محصولات نسل جدید تمامی معایب مذکور را بهبود بخشیده و سیستم آب بندی را مطمئن تر ساخته اند. از ویژگی عایق های نسل جدید می توان به موارد زیر اشاره کرد: اجرای یکپارچه: اجرای آنها به صورت مایع بوده که موجب می گردد کل سطح مورد نظر به صورت یکپارچه پوشانده گردد و هیچ درز و همپوشانی روی سطح تشکیل نگردد هم خانواده با بتن: عایق های جدید اغلب پایه سیمانی بوده و این موجب می گردد پوشش آب بندی اجرا شده با بتن و ملات سیمانی زیرسطح تشکیل جسم واحد و ی
کپارچه ای بدهد که در سرما و گرما عایق از سطح جدا نگردد. سرعت اجرا: این عایق های با قلم مو و اسپری با سرعت بالا اجرا می شوند. تمیزی: در مقایسه با قیرگونی و ایزوگام و ابزارآلات مورد نیاز برای اجرای آنها نظیر شعله پخش کن، کپسول، رول های سنگین و غیره، اجرای عایق های نسل جدید به مراتب ساده تر بوده و با یک سطل و قلم مو در کمترین زمان اجرا می شوند. کارایی عالی برای تعمیرات: قابلیت اجرای آن به صورت مستقیم روی کاشی و سنگ و سطوح مختلف، موجب شده است عایق پایه سیمانی محبوب ترین مجریان و پیمانکاران آب بندی باشد. عایق پایه قیری: پوشش عایق بر پایه قیرهای امولسیون در آب می باشد؛ که به قیر سرد نیز شهرت دارد و محصول بروزرسانی شده مشابه قیر و گونی قدیمی می باشد. از این محصول در تمامی مکان هایی که از قیر و گونی استفاده می گردد می توان استفاده نمود. مزیت این محصول نسبت به قیر و گونی، ضخامت بسیار پایین آن می باشد و تعمیر پذیری بسیار مناسب که در صورت آسیب به راحتی با اجرای یک لایه دیگر، به دلیل چسبندگی بالا و مناسب آن می توان اطمینان کامل حاصل نمود. همچنین این محصول به عنوان پرایمر برای حفاظت بتن در برابر مواد خورنده موجود در خاک و
همچنین به عنوان پرایمر و لایه چسباننده قوی زیر ایزوگام قابل اجرا می باشد. عایق های رطوبتی نفوذگر: مواد نفوذگر یکی دیگر از محصولات آب بندی جدید و مفید می باشند. ذرات میکروفعال نفوذگرها در حضور رطوبت با آهک و سیمانهای هیدراته نشده وارد واکنش شده و تولید کریستالهای غیر حلالی می نماید که تا عمق شیارهای موئینگی یا ترکهای مویی و کلیه خلل و فرج موجود نفوذ کرده و راه عبور آب را می بندد و در عین حال هوا و بخار آب جریان یافته و به بتن اجازه تنفس می دهد. از کابرد نفوذگرها می توان به موارد زیر اشاره کرد: در طبقات منفی و تمامی سطوحی که در معرض فشار منفی آب قرار دارند. تمامی سازه های حساس و پراهمیت نظیر استخر، مخازن آب، تصفیه خانه ها، سدها، کانال های آب و سایر سطوحی که آب بندی بتن در آنها باید در عمق بتن انجام گردد تفاوت عمده نفوذگرها با عایق هایی که به صورت سطحی اجرا می گردد در این نکته خلاصه می شود که نفوذگرها توسط لوله های مویینگی در عمق بتن نفوذ می کنند. به همین دلیل در صورت وارد شدن آسیب یا ضربه مکانیکی به روی سطح، سیستم آب بندی به مخاطره نمی افتد. این در حالی است که در عایق های نسل قدیم اگر آسیب فیزیکی به نقطه ای از
سطح عایقکاری وارد گردد، همان نقطه موجب از بین رفتن مقاومت عایقکاری در برابر نفوذ آب می گردد.
مسابقات جهانی ژیمناستیک ریتمیک یکی از مسابقات جهانی ژیمناستیک است که از سال ۱۹۶۳ تاکنون برگزار می شود.
نیروگاه گازی هِسا (در منطقه شمال اصفهان و شرق شاهین شهر، در کیلومتر ۱۰ اتوبان اصفهان - شاهین شهر و واقع در شرکت صنایع هواپیماسازی ایران (هسا)، بهره برداری ۱۳۶۸)، یکی از نیروگاه های ایران از نوع گازی با ظرفیت تولید ۸۷٫۶ مگاوات است که شامل ۳ واحد گازی ۲۹٫۲ مگاواتی مدل است. قدرت عملی هر یک از واحدها ۲۱ مگاوات است. واحدهای این نیروگاه به جهت نوع خاص فن آوری بکار رفته از سوی شرکت سازنده که از سازندگان عمده توربین های جت هواگرد است، به شمار می رود. روز شمار نیروگاه هسا. اولین واحد نیروگاه هسا در بهمن ۱۳۶۷ راه اندازی و بهره برداری عملی از ۲ واحد این نیروگاه از سال ۱۳۶۹ آغاز شد. بهره برداری از واحد سوم نیروگاه به دلیل اعمال تحریم ها به مدت بیش از ۱۰ سال به تعویق افتاد و واحد دوم نیز از تیر ۱۳۸۲ از مدار خارج شد، با حمایت شرکت توانیر، همکاری شرکت برق منطقه ای اصفهان و تعمیر پره و کمپرسور در شرکت صها، در ۲۹ تیر ۱۳۸۶ هر سه واحد نیروگاه به طور هم زمان با شبکه پارالل شد. هم اکنون این نیروگاه دارای ۳ شیفت کاری است. واگذاری نیروگاه هسا. نیروگاه گازی هسا زیرمجموعه شرکت مدیریت تولید برق اصفهان تحت مالکیت شرکت توانیر بود که قرا
ر بود در خرداد ۱۳۹۱، ۱۰۰ درصد سهام نیروگاه به ارزش کل پایه ۱۲ میلیارد و ۸۳۴ میلیون و ۶۴۶ هزار و ۳۴۱ تومان واگذار شود. (اطلاعی از واگذاری قطعی این نیروگاه در دست نیست)
مهدی هدایتی (متولد ۱۹ بهمن ۱۳۴۷ در تهران) بیوشیمیست ایرانی، عضو هیئت علمی و استاد بیوشیمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم و رئیس مرکز تحقیقات سلولی مولکولی عدد درون ریز است. او دوره کارشناسی شیمی کاربردی را در دانشگاه صنعتی شریف، دوره کارشناسی ارشد بیوشیمی بالینی را در دانشگاه تربیت مدرس و دوره دکتری بیوشیمی را در دانشگاه تهران گذرانده است. همچنین وی علاقمند به فلسفه بوده و پژوهشگر حوزه فلسفه اخلاق می باشد. پژوهش های او عمدتاً در حوزه بیوشیمی، ژنتیک و اپی ژنتیک سرطان تیروئید، علی الخصوص سرطان مدولاری تیروئید، ارتباط هورمون های بافت چربی (آدیپوکاین ها) با انواع سرطان، روش شناسی یا متدولوژی آزمایشگاهی به ویژه در حوزه ایمونو اسی ها، متابولومیکس و همچنین مبحث فلسفه بیوشیمی است.