Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داره مؤسسات امام صدر عملاً به عهده وی قرار گرفت. او یتیم خانه "حضرت زهرا" و "مدرسهٔ پرستاری" را نیز بنا نهاد.
ترم های مدل پین آپ دختر پین آپ و پین آپ مرد مدلی را توصیف می کنند که تصویر مشهور او پوستری بر دیوار شده است. کلمه پین آپ از دو واژهٔ پین به معنی پونز و نصب کننده ای بر دیوار و آپ به معنی بالا، بر دیوار و پوستر شده، ایجاد شده است. از ترکیب این دو واژه مفهوم هنری عامه پسند و همه گیر و همچنین هنری تصویری - دیواری بر می آید. در فرهنگ عامه و بیشتر میان جوانان چسباندن تصویر شخصی مشهور با توجه به سلیقهٔ افراد بر دیوار شخصی اتاق خواب یا کمدها وجود دارد و این تصاویر از هنر پیشگان مشهور یا دختران زیبای دوران، خوانندگان و… است که جذابیتی برای پوستر شدن دارند. دختر پوستری. دختر پین آپ یا دختر پوستری کسی است که چهره ای زیبا یا جذابیتی خاص دارد که صورتی منتخب برای پوستری دیواری می شود. گاه اندام زیبا و جذابیت و گاه شهرت دختر او را به دختری برای پوسترهای دیواری تبدیل می کند. دختر پوستری (پین آپ گرل) دختری است که در آغاز در سال ۱۹۴۴ لباس های آماده برای عرضه به بازار را بر تن کرده برای تصاویر تبلیغی به کار گرفته می شد. این دختران از میان هنر پیشگان، مدل های لباس و دختران زیبا و جذاب انتخاب می شدند و همین ارتباطی تنگاتنگ میان
تبلیغات و این دختران ایجاد می کرد. دورهٔ پین آپ به تصویرسازی و نقاشی هایی بازمی گردد که از عکس هایی از دختران زیبا نیز گرفته شده است. اولین تصویرسازی در انگلستان در سال ۱۹۴۱ پیدا شده است که به سال ۱۸۹۰ بازمی گردد. تصاویر پین آپ ها در برش های روزنامه هایی که تصاویر زنان زیبا را دارند، مجلات، کارت پوستال ها و لیتوگراف ها یافت می شد. گاه تصاویر پین آپ بر روی تقویم های دیواری استفاده می شد. در پوسترهای پین آپ که نقش اساسی در شهرت این تصاویر داشت نکتهٔ اصلی همه گیر شدن و پر طرفداری این پوسترها بود. در بیشتر پوسترهای پین آپ رفته فته زیبایی زنان با نوعی برهنگی همراه شده و حالتی سکسی گرفت و همین جذابیتی برای طرفداران مرد ایجاد می کرد. این کار موجب شد که مدل های پین آپ به عنوان سمبل های سکسی دوران معرفی شوند مانند یکی از مشهورترین پین آپ ها بتی گرابل که عکس او مشهورترین عکس پین آپ در دوره جنگ جهانی دوم شد و تقریباً همه جا بر دیوارها و بر روی در کمدها دیده می شد. سبک پین آپ. زیبایی پین آپ ها با دورهٔ زندگیشان تفاوت هایی میان چهرهٔ پین آپ ها ایجاد می کند. پین آپ های دهه های چهل و پنجاه زیبایی خاص خود و متعارف با مد زیبا
یی آن دوران موهایی بلوند با فر درشت، ابروان مشکی کوتاه، مژه های بلند، لب های قرمز و تا حدودی چشمان روشن بودند درحالی که زیبایی پین آپ های دههٔ سی مانند مارلین دیتریش متفاوت از زیبایی پین آپ دههٔ پنجاه است این مهم با مقایسه ای میان مرلین مونرو و مارلین دیتریش به خوبی دیده می شود. به نظر می رسد که جایی زیبایی و شکل چهرهٔ پین آپ ها متوقف شده است و این در دهه های اخیر به خوبی دیده می شود. پین آپ های جدید مانند: دیتا ون تیس یا آنا نیکول اسمیت زیبایی زنان دهه های چهل و پنجاه را تکرار می کنند به همین دلیل در سال های اخیر چهره ای قدیمی دارند. به نوعی زیبایی پین آپ یادآور صورت زنان در فیلم های دوران کلاسیک سینماست و بهترین نمونه صورت لورن باکال پین آپ دههٔ چهل (همسر همفری بوگارت) می تواند معرف این زیبایی کلاسیک باشد. چهرهٔ پین آپ ها پیوندی تنگاتنگ با تبلیغات به سبک ریترو (Retro Style) نیز دارد در تبلیغات به سبک ریترو چهره های منتخب برای زنان با فاکتورهای زیبایی دختران پین آپ دهه های چهل و پنجاه هماهنگ است. همچنین در داستان هایی بدون دیالوگ در مجلات عامه پسند به سبک کمیک استریپ نیز تصاویر پین آپ دیده شده است. همچنین پی
ن آپ به کیک پنیر (cheesecake) نیز بر می گردد. پین آپ ها همچنین چهره ای به سبک بورلسک از نقاشی آمریکایی نیز تصویر می شدند. بیشتر تصویر سازان پین آپ هنرمندان آمریکایی بودند و همین پیوند پین آپ و ریترو را بیشتر جلوه گر می کند. پین آپ و فمینیسم. زنان علیه ایجاد سطح پایینی که جامعه برای دختران پین آپ ایجاد کرده بود اعتراض کردند و در اوایل سال ۱۸۶۹ به حمایت از پین آپ هایی که جذابیتشان موجب شده بود در تصاویر با برهنگی خاصی دیده شوند و وقار و شخصیتشان جریحه دار شود، پرداختند. در این اعتراض برای اهمیت به سلامت و ارزش و احترام برای پین آپ ها کوشش شد و جنبه های جسمانی، برهنه و اغواگر این زنان در جامعه زیر سؤال رفت. معیارهای یک زن استاندارد و با ارزش از اهداف فمینیست ها برای اعتراض علیه رفتار سطح پایین جامعه با پین آپ ها بود.
قلعه یا دژ زیبَد یکی از چهار اثر تاریخی دهستان زیبد است. قلعه زیبَد در سال ۱۳۸۰ به ثبت ملی رسیده است که آخرین بار در اختیار فرقه اسماعیلیه بوده است و در شهرستان گناباد، بخش کاخک، در منطقه مسکونی زیبد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۵۷۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. علاوه بر مرکزی زیبد که به طور نادرست با نام قلعه سفید زیبد ثبت شده است، قلعه شاه نشین زیبَد نیز با نام نادرست محوطه قلعه شهاب در سال ۱۳۸۱ ثبت ملی شده است. قلعه های دهستان زیبد. در روستاهای دهستان زیبد گناباد چند قلعه وجود دارد که قدیمی ترین آن ها سه قلعه زیبد - شهاب گبر یا شاه نشین و در صوفه پیران می باشد بنا بر چند روایت آخرین پناهگاه یزدگرد سوم بوده است. روستای زیبد به دلیل این که اردوگاه لشکر ایران بوده و کیخسرو نیز مدت کوتاهی در آنجا اقامت داشته است به لحاظ تاریخی بسیار حائز اهمیت است و علاوه بر آن، قلعه تاریخی روستای زیبد، قلعه شهاب و روستای درصوفه یک مثلث تاریخی بسیار مهم در دهستان زیبد گناباد است که آبستن رویدادهای تاریخی بسیار باارزشی بوده است. برابر با کتاب طبقات ناصری از منهاج الدین سراج جوزجانی، قلعه زیبد با
نام تختگاه محل استقرار اسماعیلیان بوده است. سه قلعه تاریخی زیبد. سه اثر تاریخی زیبد به علاوه درصوفه را برای نخستین بار دکتر زمانی باستان شناس و استاد دانشگاه تهران در سال ۱۳۴۹ مورد کاوش قرار داده و نتیجه گیری کرده است که هر سه قلعه و همچنین آسیاب آبی زیبد مربوط به دورهٔ ساسانی است. این باستان شناس کمی بعد در اثر تصادف کشته شد و تحقیقات او ناتمام ماند. این سه اثر تاریخی به دلیل بی توجهی مسئولان مربوطه بارها مورد سرقت و حفاری های غیرقانونی قرار گرفته و به کلی تخریب شده است. به طوری که از قبرستان گبرها و تشله رستم و آسیاب آبی امروزه هیچ اثری باقی نمانده است. دومین فردی که این سه قلعه را بررسی کرده استاد لباف خانیکی است وی باور دارد این سه قلعه در دورهٔ اسماعیلیان از مراکز مهم پناهگاه اسماعیلیه بوده است. قله (قلعه) شاه نشین. آنچه جایگاه معنوی و اجتماعی این قلعه را ارتقا می دهد، نوشته «منهاج سراج» در کتاب طبقات ناصری است. او که خود سه بار به رسالت از «قلعه تولک» در افغانستان به قهستان آمده، مشاهدات خود را نقل به مضمون این گونه توضیح داده است: «در سال ۶۲۱ بعد از آن که خراسان از لشکر مغول خالی شده بود و مردم به سبب
نایافت جامه و مایحتاج اندک که از وقایع کفار خلاص یافته بودند و در ضیق معیشت مانده بودند، به اشارت ملک تاج الدین حسن سالار از قلعه تولک به اسفزار و از اسفزار به طرف قاین و از آن جا به قلعه سر تخت و جواشیر رفتم و فرمانده بلاد قهستان در آن وقت محتشم شهاب منصور ابوالفتح بود، او را دریافتم در غایت دانایی به علم و حکمت و فلسفه چنان که در بلاد خراسان مثل او فلسفی و حکیمی در نظر نیامده بود. غربا را بسیار توجه می کرد و مسلمانان خراسان را که به نزدیک او می رسیدند به حمایت و پناه می گرفت. مجالست او باعلماء خراسان بود. چنان تقریر کردند که در آن دو سه سال فترت (سال های یورش مغولان) یک هزار و هفتصد تشریف و هفتصد سرٍ اسبٍ تنگ بسته (با بار) از خزانه او به علما و غربا رسیده بود...» با توجه به اشارات فوق، محتشم شهاب در جواشیر و گاه سرتخت که به فاصله کمی از یکدیگر قرار دارند مقام داشت و شاید خوشنامی او موجب شده است که هم قلعه جواشیر به نام او (شهاب) مزین باشد و هم چشمه نزدیک قلعه و هم روستای کنار قلعه. «گای لسترنج» و «حمدالله مستوفی» جایگاه قلعه سرتخت را گناباد نشانی داده اند و منهاج سراج آن ها را در یک منطقه و نزدیک به هم دید
ه است و در گناباد فقط دو قلعه سرتخت (ارگ فرود) و قلعه جواشیر (قلعه شهاب) است که با فاصله نزدیک به ۲ کیلومتر از هم، چنان موقعیتی نسبت به یکدیگر دارند. قله شاه نشین یا قلعه جواشیر با پرونده تحت عنوان محوطه قلعه شهاب با آثاری از دوره سلجوقیان و اسماعیلیان در شهرستان گناباد، بخش کاخک، در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۴۳۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. قله شاه نشین یا محوطه قلعه شهاب یک کوه کله قندی مرتفع است که در دامنه آن رودخانه و چشمه آب کلاته شهاب گبر قرار دارد. در نوک کله قندی این قلعه پیش تر دیوارهای سنگی با خاک گچ و ساروج وجود داشته که امروزه فقط سنگ های فروریخته و ساروج و خاک گل های آن باقی مانده است و دخمه هایی که غارت شده اند. در داخل این قلعه یک استخر آب در دل سنگ به عمق ۱۰ متر کنده شده است که بنا بر روایت های شفاهی ۴۰ دختر وظیفه آب رسانی با مشک به این حوض سنگی را داشته اند. بر طبق کتاب البلاذری نیزک ترخان از سوی «ماهوی سوری» فرماندار مرو که در آن دوره پایتخت خراسان بزرگ بود مأموریت یافته تا در این مکان به استقبال شاه آمده و پیام وفاداری را به شاهنشاه ابلاغ کند البته ماهوی سوری برای نشان وفادا
ری و تعهد برای بازپس گیری سرزمین های از دست رفته یزدگرد سوم از دختر او خواستگاری کرده است اما شاه خشمگین شده و او را نوکر خود خوانده که با خواستگاری از دختر شاهنشاه اقدام به گستاخی و پررویی نموده است. پاسخ توهین آمیز یزدگرد باعث خشم ماهوی مرزبان مرو شد و نیزک طرخان حاکم هپتالی طخارستان را تشویق کرد که شاه فراری و مفلوک را به قتل رساند و خانواده اش را اسیر نماید. در نتیجه حمله سپاه نیزک طرخان، یاران یزدگرد با فرستادگان مرزبان مرو در منطقه زیبد گناباد درگیر می شوند در جنگ زیبد و قلعه شهاب گبر «یزدگرد سوم» کشته شده و دخترش «ارتهگ یا اردوک» که خردسال بوده نزد ماهوی سوری مرزبان ایالت مرو به اسارت فرستاده می شود. اهمیت مطالعات میدانی قله شاه نشین (شهاب گبر) - قلعه زیبد و درب صوفه که همگی برهم اشراف و دید دارند به جهات متعددی است از همه مهم تر اثبات افسانه بودن قتل یزدگرد سوم به دست آسیابانی در مرو است با توجه به مطالعات میدانی و تاریخی، یزدگرد در زیبد گناباد در شرق خراسان در فاصلهٔ بیشتر از ۲۵۰ کیلومتری هرات و بیشتر از ۳۰۰ کیلومتری مرو کشته شده است. یزدگرد هرگز به مرو نرسیده است. آخرین اقامتگاه او و آخرین یارانش تن
گهٔ خوش آب و هوای زیبد بوده است. علت این که تاریخ نگاران نام مرو را آورده اند این است که در آن دوره شمال شرقی ایران را به نام مارگوش یا مملکت مرو یا ولایت مرغش می شناختند و در حقیقت در این دورهٔ زمانی هرات مرکز ولایت مرو به شمار می رفته ولی برخی گمان کرده اند معروف ترین شهر آن منطقه جغرافیایی مرو امروزی بوده است. مرو در واقع نام ایالت و همچنین نام شهر است و در بسیاری از متون اسلامی عربی منظور از مرو ولایت مرو است و نه شهر مرو امروزی که در اصل نام یک شهر قدیمی تر به نام مارگوش یا مارگیانه بوده است. کشته شدن یزدگرد و انقراض دولت ساسانی. چندین روایت متفاوت و با محتوی متضاد دربارهٔ مرگ یزدگرد سوم در کتاب های تاریخی برجای مانده است. با توجه به کاوش های قلعه زیبد - گناباد و روایت های شفاهی و گزارش بلاذری و حبیب عبدالحی به نظر می رسد روایت مربوط به قتل یزدگرد در آسیاب مرو بیشتر افسانه بافی باشد تا حقیقت و آنچه بیشتر به حقیقت نزدیک است روایت بلاذری است. متن اصلی کتاب بلاذری سرنوشت یزدگرد سوم: یزدگرد از ری به اصفهان و از آنجا به کرمان و سپس به سوی طوس و مرو رفت در مسیر او در جناباد (گناباد) اقامت نمود. با نزدیک تر شدن
فاتحان عرب به استخر، یزدگرد با وجود دعوت مرزبان (فرماندار) تبرستان ترجیح داد تا از راه دارابگرد به اصفهان و کرمان و سپس سیستان و بعد به خراسان برود. او پیش از عزیمت به مرزبانان خود نامه هایی نوشته و برای شکست دادن مهاجمان عرب درخواست کمک نمود مرزبان مرو از جمله کسانی است که اعلام آمادگی نموده است اما برای کمک به یزدگرد درخواست ازدواج با خانواده سلطنتی را داشته است. به طوری که در مسیر شاه برای سفر به مرو از سوی نماینده مرزبان مرو ماهوی سوری -که به احتمال از خاندان سورن بود- نخست مورد استقبال قرار گرفت ولی میان آنان کدورتی رخ داد که بلاذری این کدورت را ناشی از درخواست خواستگاری از ادرگ دختر خردسال یزدگرد توسط ماهوی سوری دانسته است. موارد دیگری مانند بیم ماهوی از حملهٔ اعراب به مرو، هم ذکر شده است. در سال ۶۵۲ میلادی، ده سال پس از جنگ نهاوند ماهوی سوری نیزک طرخان سرکردهٔ طوایف هپتالی طخارستان را نزد یزدگرد، فرستاد. نیزک ترخان در ابتدا که برای استقبال به گناباد رفته بود رابطهٔ خوبی با یزدگرد داشته است، میان سپاه نیزک و یزدگرد نبردی درمی گیرد، در نتیجه یزدگرد شکست خورد و کشته شد. با مرگ یزدگرد سوم در سال ۶۵۲ میلاد
ی، سلسلهٔ ساسانی پس از ۴۲۶ سال، در ایران منقرض گردید. ماهوی سوری نیز در زمان خلافت علی به کوفه فراخوانده شد و از جانب او مأمور گردآوری خراج خراسان گردید. این گزینش در میان خراسانیان سبب شورشی دامنه دار گردید. دکتر زمانی قله شاه نشین و قلعه زیبد را به جنگ دوازده رخ در شاهنامه فردوسی منسوب می داند (ز زیبد زمین تا گنابد سپاه - در و دشت از ایشان کبود و سیاه) اما از آنجا که در روایت های شفاهی آمده است ۴۰ دختر وظیفه آب رسانی به اوج قله شاه نشین را داشته اند. این نشان می دهد که این قلعه برای مدت طولانی اقامتگاه فردی بسیار مهم بوده است. زیرا تنها سکونت یک امپراتور مانند یزدگردسوم می تواند ساخت این بناهای مستحکم را در قله مرتفع سخت و صعب العبور و دورافتاده توجیه کند. یزدگرد در مسیر حرکت خود به قلمرو شرقی و مرز توران وقتی به تنگل زیبد رسیده آنجا را امن ترین مکان و منطقه ای بکر و پناه گاهی امن یافته است. در حالی که در جنگ دوازده رخ جنگجویان دوره اقامت کوتاهی داشته اند و نیازی به برج و بارو نداشته اند. البته شباهت هایی هم در هر دو جنگ وجود دارد که جنگ دوازده رخ و جنگ نیزک ترخان را به هم شبیه می سازد. درصوفه پیر. درصوفه ی
ک ایوان مرتفع و یک پناهگاه طبیعی در درون یک دیواره کوهستانی است که در فاصله کمی از قله شاه نشین قرار دارد و در بالای این ایوان یک قلعهٔ سنگی وجود داشته و گفته شده که آنجا قبر پیران ویسه بوده است. از بالای قله شاه نشین درصوفه و تنها گذرگاه کوهستانی منطقه قابل دیدن است. ایوان درصوفه یک پناهگاه طبیعی است اما بخش هایی از آن توسط انسان کنده شده است. این ایوان در ابتدای یک گذرگاه کوهستانی قرار دارد و طول این گذرگاه دره ای شکل به طول دو کیلومتر و عرض ۷ متر و ارتفاع و بلندی نزدیک به ۱۰۰ متر است. این گذرگاه در گذشته یکی از راه های سفر از ناحیه فردوس وطبس به دشت گناباد بوده است. چشمه های متعدد آب، وجود گیاهان و درختانی همچون انجیر کوهی، بنه، پسته کوهی، گله های آهو، گوزن، قوچ کوهی، گورخر، شیر، یوزپلنگ… و آب و هوای مناسب پس از طی مسافتی طولانی در مسیر گرمسیری و بد آب و هوای مسیر اصفهان، کویر مرکزی، کرمان، سیستان، طبس تا گناباد، استقرار در تنگل کوهستانی زیبد را توجیه پذیر می کند. بر اساس مشاهدات در اطراف قله شاه نشین و تنگل اطراف آن می توان تخمین زد که یزدگرد و همراهانش نزدیک به ۴۰۰ تن سرباز و جنگجو و محافظ -یکصد راس اسب-
تعدادی بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ راس خر و قاطر به همراه داشته اند. اسواران یا اسب سواران مردان جنگی چابک سوار و شکارچیان بوده اند؛ و حمل و نقل بار و آذوقه و حمل و نقل بچه ها و بزرگسالان بر عهدهٔ قاطرها و خران بوده است. تنگل زیبد و کلاته شهاب گبر ظرفیت تأمین آب و خوراک چنین جمعیتی را داشته است. آن ها در اطراف چشمه آب و محلی که تشله رستم نام دارد و حاشیه رودخانه در پای قله شاه نشین کاروان خود را مستقر و خیمه گاه های خود را برپا ساخته اند و سپس برای پیشگیری از حملهٔ ناگهانی دشمن قله مرتفع و صعب العبور را محل پناهگاه یزدگرد سوم نموده و آن را قله شاه نشین نامیده اند. از پای این قلعه که چشمه آب کوه قرار دارد تا اوج قله شاه نشین به طور تقریبی می توان گفت نزدیک به هزار متر ارتفاع وجود دارد. محافظان و گاردها در سه مکان استقرار داشته اند. پای قله شاه نشین –داخل قلعه سنگی زیبد- داخل درب صوفه و بالای آن. ماجرای ارتاگ یا ارداک دختر یزدگرد سوم. فرستادن مأمور تشریفات از سوی ماهویه سوری برای استقبال از یزدگرد در گناباد (مرزبان در زبان امروزی معادل فرماندار است) و سپس طی نامه ای توطئه آمیز ترغیب نیزک ترخان به حمله به یزدگرد سوم به بهان
ه گرفتن موافقت شاهنشاه برای پیوند با دختر خردسال یزدگرد که باعث خشمگین شدن یزدگرد از این درخواست و پاسخ توهین آمیز یزدگرد به نیزک طرخان شد و او با اعزام نیرو به گناباد قصد جنگ و خاتمه دادن به سلطنت یزدگرد نموده و بدین گونه آخرین امپراتوری ایران که روزگاری حاکمان از غرب تا شرق جهان آن روز را تحت خراجگزاری ایران داشت در تنگه دور افتاده گناباد در شرق ایران توسط هپتالی ها و نماینده ماهوی سوری به نام نیزک طرخان به پایان رسید. فاصلهٔ زمانی میان پیش و پس از استقبال کردن از یزدگرد و جنگ نیزک ترخان شش ماه تا یک سال بوده است و در این مدت یزدگرد به عنوان پادشاه و رهبر روحانی زرتشتیان ایران در زیبد اقامت داشته است. در این جنگ دختر یزدگرد به نام ادرگ بعضی "اردک " هم نوشته اند (Ardak – Ertak- ) به اسارت برای مرزبان مرو فرستاده شده است. اردک را ماهویه مرزبان شرقی ایران در مرو برای خوش گویی و پیشکش نزد خلیفه به کوفه فرستاد و سپس او به ازدواج یکی از سرداران اسلام درآمد و گویا با او خوش رفتاری شده است و عبدالرحمن ابن اردگ که از محدثین تاریخ اسلام است فرزند او است. تاریخ بیهق ابن فندق: «گویند که یزدگرد به صورت زیبا و گندم گون پ
یوسته ابرو جعد موی شیرین لب لطیف سخن و با مهابت و از نسیب ترین ملوک عجم بود.»
باشگاه فوتبال سنگ آهن بافق یک باشگاه فوتبال ایرانی در شهر بافق، استان یزد است. این تیم هم اکنون در لیگ استانی یزد حضور دارد. پیشینه. این باشگاه با خرید امتیاز تیم شهید قندی یزد با نام تربیت یزد در سال ۱۳۸۷ تأسیس و در سال ۱۳۹۱ امتیاز آن به شرکت سنگ آهن بافق منتقل و نام آن به باشگاه فوتبال سنگ آهن بافق تغییر پیدا کرد.
آلن هیل (زاده ۷ مارس ۱۹۵۸) ستاره شناس آمریکایی و یکی از کاشفان دنباله دار هیل-باپ است.
استاد فیلمی در ژانر درام و ساخته کارگردان آمریکایی پل تامس اندرسن است. در این فیلم واکین فینیکس، فیلیپ سیمور هافمن و امی آدامز نقش آفرینی کرده اند. فیلم داستان یک سرباز سابق نیروی دریایی به نام فردی کوئل را روایت می کند که بعد از جنگ جهانی دوم به خانه باز می گردد و خود را درگیر مشکلات روانی خود می بیند، فردی به دلیل اختلالات روانی خود از جامعه گریزان و با شخصی به نام «لنکستر داد» آشنا می شود، لنکستر به عنوان استاد فردی، سعی می کند او را با روش های متافیزیکی مخصوص خود درمان کند... فیلم استاد به طور کلی به بررسی روابط و تقابل بین قوه عقل و غریزه در انسان، می پردازد، فیلم همچنین دارای اشارات مستقیمی به فرقه ساینتولوژی می باشد. موسیقی فیلم نیز ساخت جانی گرینوود از نوازندگان گروه راک ریدیوهد می باشد که قبلاً در فیلم "خون به پا خواهد شد" هم با اندرسن همکاری کرده بود. جوایز. فیلم استاد، عملکرد بسیار خوبی در بخش بازیگری از خود نشان داد، هر سه بازیگر اصلی این فیلم (فینیکس، هافمن، آدامز) در هشتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بودند اما در نهایت هیچ یک برندهٔ این جایزه نشدند.
دیوار مادی دیواری در شمال بابل بود که توسط نبوکدنصر دوم، فاتح اورشلیم ساخته شده بود. این دیوار در نقطه ای که فاصلهٔ بین دجله و فرات به حداقل می رسد، بنا شد و رویهٔ بیرونی آن را با آجر و ملات قیر اندود داده بودند. گزنفون که در سال ۴۰۱ پیش از میلاد این بنا را دیده بود، ضخامت آن را ۲۰ پا و بلندی اش را ۱۰۰ پا تخمین می زند. سازندهٔ دیوار، نبوکدنصر، می نویسد: «برای اینکه فشار آب آسیبی به دیوار نزند، رویهٔ بیرونی آن را با آجر و ملات قیر استحکام بخشیده ام.»
استرپتوکوک کانستلاتوس ("Streptococcus constellatus")، گونه ای از استرپتوکوک است. این باکتری، بخشی از فلور نرمال دهان، مجرای ادراری و روده است. با این وجود، موجب ایجاد عفونت های چرکی در جایگاه های دیگر بدن می شود. پژوهش های هومولوژی DNA و تعیین توالی 16S rRNA نشان می دهد که این باکتری به همراه استرپتوکوک آنژینوسوس و استرپتوکوک اینترمدیوس در گروه استرپتوکوک میلری قرار می گیرند. استرپتوکوک کانستلاتوس بر اساس طبقه بندی لنسفیلد می تواند در گروه های A,C,G,F قرار گیرد یا غیرقابل طبقه بندی باشد. همولیز بر روی آگار خوندار، بتاهمولیتیک یا گاماهمولیتیک (بدون همولیز) است. این باکتری، بیشتر در ایجاد آبسه در قسمت های فوقانی بدن و ریه نقش دارد مانند آبسه های کبدی و مغزی. همچنین استرپتوکوک کانستلاتوس در تشدید بیماری ریوی مبتلایان به فیبروز سیستیک نیز نقش دارد.
در دامگه حادثه: بررسی علل و عوامل فروپاشی حکومت شاهنشاهی، عنوان کتابی در قالب تاریخ شفاهی است که توسط عرفان قانعی فرد تدوین شده و در آن وی به گفت وگوی تفصیلی با پرویز ثابتی (رئیس اداره کل سوم ساواک و سخنگوی رسمی آن سازمان طی سال های ۱۳۵۳ تا آبان ۱۳۵۷ در دوران محمدرضا شاه پهلوی) پرداخته است. این کتاب اواخر سال ۱۳۹۰، شرکت کتاب در لس آنجلس کالیفرنیا چاپ و اوایل سال ۱۳۹۱ منتشر شد. این اثر در قطع وزیری متوسط، به صورت سؤال و جواب و دارای پاورقی های مفصل و مفید است. کتاب شامل ۶۷۰ صفحه محتوا و ۸ صفحه تصاویر مربوط به دوران پهلوی و کلیشه روزنامه های اوایل انقلاب ۱۳۵۷ است. دربارهٔ نظرات مصاحبه شونده، نقدهای مختلفی نوشته شده است که درستی مطالب را به چالش کشیده اند. مجله مهرنامه در شمارهٔ بیست و سوم و در تاریخ ۴ اردیبهشت ۱۳۹۰، پروندهٔ مفصلی را تحت عنوان «انتقام از روشنفکران» به این کتاب اختصاص داد. این کتاب در ایران توسط نشر علم منتشر شده است. وی در پایان، اظهار کرد که این کتاب گفت وگو، توسط آقای ثابتی بازبینی و تأیید شده و امیدوار است که زمینهٔ انتشار یادداشت های شخصی آقای ثابتی را در سال های آتی فراهم کند. فهرست مطالب.
مقدمه: محتوی: نقدها. پرویز ثابتی در کتاب در دامگه حادثه، به محمد مصدق تاخته و شکنجه زندانیان را به دولت وی نسبت داده است. همچنین در مورد علی شریعتی، در صفحه ۲۸۰ کتاب «در دامگه حادثه»، می نویسد: «ما به دکتر علی شریعتی در زندان تریاکش را می رساندیم تا نمیرد.» اما احسان شریعتی فرزند علی شریعتی ادعا کرد همکاری پدرش با ساواک را خلاف واقع است و تهمت های دیگر را به شدت مردود می داند. پرویز خرسند -ویراستار کتاب های شریعتی- و دوست علی شریعتی هم مدعی شده که شاهد یک ملاقات ثابتی با شریعتی بوده است از شریعتی نقل می کند که ثابتی از شریعتی خواسته بود در ازای گرفتن پول ایران را ترک کند که شریعتی به این تقاضا اهمیتی نمی دهد و این باعث عصبانیت ثابتی در پایان ملاقات می شود. به علاوه، خرسند، ادعای مصرف مواد مخدر شریعتی و این را که این مسئله باعث سکتهٔ وی شده باشد، مردود می شمارد. عده ای میگویند در کتاب در دامگه حادثه، در چند مورد خاطره ها تغییر شکل یافته و با خاطره های دیگری مخلوط شده است هرچند طبیعیست که مصاحبه ای با این ابعاد و پس از سالهای طولانی ناخواسته ناهمخوانی ها و یا اشتباهات لفظی داشته باشد ، عده ای کوشیده اند کل رویا
یت پرویز ثابتی را بی اعتبار سازند از جمله گفته شده - محمدرضا سعادتی را (که در زمره افراد مرتبط با مهدی رضایی بود و در همان ارتباط هم دستگیر شده بود و هرگز در زندان ساری نبود)، نه یک بار، چند بار به جای «حسین عزتی کمره ای» (از گروه ستاره سرخ)، کنار «تقی شهرام» می نشاند و فرار او از زندان ساری را (با شهرام و احمدیان افسر زندان) توضیح می دهد (صفحه ۲۶۷ کتاب). - «سیاوش کسرایی» را به مدیر کلی حزب توده ارتقاء می دهد (صفحه ۵۸۱). - پایان داستان ترور تیمور بختیار آنچنان که باید گفته نشده و آگاهانه به آمر اصلی قتل (که پروژه حذف بختیار را در اختیار داشت)، اشاره نشده و تنها نام عامل آن ترور (آگلن ماطاووسیان) گفته شده است (ص ۱۸۷ در دامگه حادثه). - قتل بیژن جزنی و ذوالانوار و… (۹ زندانی که سال ۱۳۵۴ ساواک ادعا نمود حین فرار کشته شدند) همچنان در پرده ابهام باقی مانده است. ثابتی با توجه به آگاهی افکار عمومی از فضای بدون عدالت و عقلانیت در دادگاههای مورد حمایت منتقدان ساواک پس از رویدادهای سال ۵۷ و وجود نمونه هایی مانند دادگاه عاملان فاجعه سینما رکس آبادان که کاملا برای رد گم کنی عوامل شریک در انقلاب ۵۷ با اعدام شاهدان و آگاهان
از پرسنل شهربانی و حتی صاحب سینمارکس پایان یافت میگوید مطالب بهمن نادری پور (تهرانی بازجوی ساواک) در دادگاهش دروغ است و او این حرف ها را زده که زنده بماند و رژیم از بیم آنکه بعداً پشیمان شود و حرف هایش را پس بگیرد، اعدامش کرده است، در صفحه ۲۵۷ کتاب در دامگه حادثه می گوید: مأمورین قصد داشته اند تعدادی از زندانیان را از زندان اوین به زندان دیگری منتقل کنند و در حوالی بزرگراه شاهنشاهی، زندانیان در یک «ون» (خودرو) بودند… با بریدن دستبند از «ون» خارج شده و قصد فرار داشتند و… مأمورین به طرف آن ها تیراندازی و ۹ نفر از زندانیان کشته شدند. مخالفان ثابتی مدعی اند بزرگراه شاهنشاهی حالا اسمش بزرگراه مدرس است. سال ۱۳۵۴ بزرگراه شاهنشاهی هر دو طرفش بیابان بود. زندانیان انگیزه فرار به بیابان نداشته اند و همچنین مدعی اند حمل رهبران دو سازمان مسلح کنار هم در یک ون برای انتقال باورپذیر نبوده است و میگویند از زندان اوین تا سر بزرگراه با اتومبیل حدود پنج شش دقیقه راه است. در این فاصله همه ۹ نفر نمی توانند برای فرار به توافق برسند. هرچند بسیاری از برنامه های فرار از پیش قابل طراحی است آنها مدعی اند چشم ها را هنگام انتقال می بستند
و زندانیان به همدیگر یا به صندلی ماشین بسته می شدند. نمی شود همه ناگهان دستبندها را پاره کنند و فرار کنند. و میپرسند چرا به پای زندانیان تیر نخورد و همه بدون استثنا کشته شدند و مدعی اند فراریان همه از جلو گلوله خورده اند؟ مخالفان چپگرای ثابتی نتیجه گیری میکنند که چون در دستگاه های اطلاعاتی و امنیّتی، حیطه بندی وجود دارد. یک کارمند ساده اداره کل سوم ساواک می تواند مدعی شود من از چگونگی سر به نیست شدن ۹ زندانی (۲۹ فروردین ۱۳۵۴) اطلاع ندارم و چند و چون شکنجه و شوک الکتریکی (ادعای گروههای حامی جزنی معتقد به جنگ مسلحانه طبقاتی) را نمی دانم، از او پذیرفته می شود چون حیطه اطلاعاتی اش محدود است اما مدیر کل اداره سوم ساواک بر این گونه اطلاعات، اشراف دارد. پرویز ثابتی بعد از اتمام کار کتاب و پیش از انتشار آن، روز ۱۸ بهمن ۱۳۹۰ در مصاحبه ای از قبل ضبط شده در برنامه «افق» (بخش فارسی صدای آمریکا) ضمن انکار دخالت خود در دستور یا اجرای شکنجه دربارهٔ بازداشت شدگان و زندانیان سیاسی در ساواک گفت که شکنجه در ساواک عملی غیرقانونی تلقی می شد و برای توجیه انجام شکنجه در ساواک، دیگر گروهای سیاسی منتقد مانند گروهای چپ را به شکنجه در
ون سازمانی متهم کرد. وی همچنین از دوران نخست وزیری محمد مصدق به عنوان دورانی که شدیدترین شکنجه ها علیه مخالفان صورت می گرفت نام برد. در اینباره افراد بسیاری در میان زندانیان پیش از انقلاب ۵۷ هم سخنان ثابتی را تکرار کرده اند گفته ای در مشهوری از صادق خلخالی در دوران انزوای او هست که میگوید حتی یک سیلی از ساواک نخورده ام مقام امنیتی حکومت مشروطه پادشاهی در آن گفتگو با اشاره به عدم دخالت ساواک در مرگ غلامرضا تختی، علی شریعتی و صمد بهرنگی، اخبار غیرواقعی در مورد ساواک را کار دشمنان ساواک دانست . پرویز ثابتی با جدا کردن «آمریت» از «عاملیت» اظهار داشت: «بنده همیشه به سهم خودم با شکنجه که یک چیز غیرقانونی بود مخالفت کرده ام و چون حقوق خوانده بودم به سهم خودم همیشه با هرچیزی که منجر به شکنجه شود مخالفت کرده ام و هیچ وقت هم خودم نه شکنجه دیده ام و نه بازجویی کرده ام» پس از گفتگوی صدای آمریکا با پرویز ثابتی، شماری از زندانیان دوران شاه وی را به قلب واقعیت متهم نمودند. ناصر کاخساز نوشت: «پرویز ثابتی زیر هالهٔ محافظی از ارزش های وارونه، که ما به وجود آوردیم، رو در روی جسم و جان آسیب دیدهٔ ما ایستاد تا واقعیت های مجعول ما