Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پروژه کامه پروژه ای مشترک بین شش سازمان ژاپنی برای پیاده سازی کردن پشته پروتکل های IPv6 و آی پی سک برای سیستم عامل های خانواده بی اس دی است. این پروژه در سال ۱۹۹۸ میلادی آغاز به کار کرد و در ۷ نوامبر ۲۰۰۵ اعلام شد که پروژه در مارس ۲۰۰۶ به پایان خواهد رسید. نام KAME کوتاه شده عبارت کاریگومه ، محل دفاتر پروژه و همینطور یکی از نام های لاک پشت است. سازمان های زیر در پروژه کامه همکاری و مشارکت داشته اند: فری بی اس دی، نت بی اس دی و دراگون فلی بی اس دی هر دو پشته IPv6 و آی پی سک را در خود گنجانده اند. پروژه اوپن بی اس دی تنها پشته IPv6 را گنجانده است و پشته آی پی سک را خود به طور مستقل پیاده سازی کرده است. علاوه بر سیستم های بی اس دی، لینوکس هم کدهای پیاده سازی شده توسط پروژه کامه را در پیاده سازی آی پی سک خود گنجانده است.
محمود(ارسلان)کریمی علویجه از گویندگان رادیو ایران در خرداد ۱۳۳۴ در علویجه از شهرستانهای استان اصفهان چشم به جهان گشود. وی جزو نخستین کسانی بود که خبر آزادسازی خرمشهر را از رادیو اعلام کرد. وی پس از جنگ تحمیلی از کار در رادیو کناره گرفت و در پتروشیمی مشغول بکار شد و اندک زمانی بعد طی انجام مأموریتی دولتی به عنوان مدیر نمایندگی پتروشیمی ایران در لندن همراه با خانواده اش به انگلیس اعزام شد. وی پس از پایان مأموریتش مقیم انگلیس شد و از لندن به شهر کوچک بردفورد و سپس به منچستر کوچ کرد. وی ضمن اقامت در تهران، اقامت منچستر انگلستان را نیز داراست.او در حال حاضر در پژوهشگاه علوم انسانی مشغول به کار است.وی پسوند نام خانوادگی خود را به صورت رسمی از علویجه به علوی تغییر داده است.محمود کریمی علوی دارای دو فرزند و دو نوه میباشد. تحصیلات. محمود کریمی تحصیلات ابتدایی را درشهر علویجه از استان اصفهان به پایان رساند. سپس همراه خانواده از شهر علویجه به شهر اصفهان مهاجرت کرد و تحصیلات متوسطه را در دبیرستان هاتف شهر اصفهان به پایان رساند و در فروردین سال ۱۳۵۷ در رشته آمار از مؤسسه آموزش عالی آمار و انفورماتیک تهران لیسانس گرفت.وی پ
س از خروج از ایران در اواخر دهه شصت خورشیدی ابتدا در لندن و سپس در بردفورد انگلیس اقامت گزید. ایشان در حال حاضر عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی می باشند. سابقه کاری. او در اواخر سال ۱۳۵۸ در پی یک فراخوان عمومی از طرف صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران مرکز اصفهان، برای گویندگی برگزیده شد و به عنوان گوینده و سپس نویسنده و گزارشگر در این مرکز فعالیت خود را آغاز کرد. پس از شروع جنگ وی از رادیو اصفهان به پادگان ابوذر در استان باختران رفت و در رادیوی مستقر در جبهه سرپل ذهاب در منطقه اسلام آباد غرب ارتباط مستقیم با جبهه های جنگ را تجربه کرد و به گفته خودش «هر روز با یک ضبط پرتابل راه می افتادم و به دفتر و انبار و ستاد و سنگر[ها] سر می زدم». او سپس در اوایل سال ۱۳۶۰ به پخش رادیو در تهران رفت.پس از پایان جنگ از کار در رادیو کناره گرفت و در پتروشیمی مشغول بکار شد. خبر آزادسازی خرمشهر. به تهیه کننده ویژه برنامه آزادی خرمشهر حدود ساعت ۱۱ صبح خبر فتح خرمشهر به رادیو رسید و مقرر شد تا ساعت ۱۵ یعنی تا ۴ ساعت بعد به هیچ وجه این موضوع اعلام نشود؛ رزمندگان برای تثبیت مواضع و عوامل رادیو برای کسب آمادگی لازم. پس از هماهنگی های ل
ازم پس از بخش خبری ساعت ۱۴ که ساعت ۱۴:۴۵ به اتمام رسید برنامه های رادیو در ساعت ۱۵ قطع شد و مارش نظامی به مدت ۳ دقیقه از رادیو پخش شد. وی ادامه می دهد: «ناصر کاشانی، گوینده خبر چند بار اعلام کرد: «شنوندگان عزیر توجه فرمایید؛ خونین شهر، شهر خون آزاد شد.» سپس مارش ادامه پیدا کرد و به دنبال آن محمد کریمی علویجه، آنتن را در اختیار گرفت و این جمله معروف را گفت: «شنوندگان عزیز توجه فرمایید خرمشهر شهر خون و حماسه آزاد شد.» با شنیدن این جمله مردم که ابتدا باشنیدن صدای گوینده بهت زده شده بودند با توجه به حس ویژه ای که نسبت به صدای محمود کریمی داشتند به خیابان ها ریختند.» سایر فعالیتها در زمینه گویندگی. از دیگر کارهای کریمی پوشش زندهٔ مراسم تدفین روح الله خمینی در ۱۶ خرداد ۱۳۶۸ بود. از او یک مقتل خوانی (با عنوان «عاشورا، سراپردهٔ راز») که در روزهای عاشورا از رادیو ایران پخش می شد نیز باقی مانده است. پس از جنگ. کریمی علویجه مدتی پس از پایان جنگ تحمیلی، برای درمان به خارج از کشور عزیمت نمود ولی با اتمام تحصیلات خود به تهران بازگشت.اما اندک زمانی بعد به انگلستان مراجعت نمود و در حال حاضر در تهران و منچستر انگلیس اقامت دار
د. دیدگاه ها. علویجه معتقد است یکی از ویژگی های رسانه های توسعه نیافته انتقاد داریم از همه گروه ها، دولت ها و قدرت های رقیب و تکرار محسنات، دستاوردها و موفقیت های حکومت متبوع خود است که لاجرم به بی اعتمادی عامه مردم نسبت به حکومت می انجامد. او در مورد عملکرد رادیو در زمان جنگ بر این باور است که از شروع جنگ در شهریور ۵۹ تا قریب یکسال پس از آزادی خرمشهر یعنی اوایل سال ۱۳۶۲ رادیو به طور چشمگیری هم راستا و هماهنگ با تحولات واقعی جبهه های نبرد بود. اما در مقاطع و مراحل بعدی جنگ هر کجا که ناکامی وجود داشت و عملیات نظامی مطابق برنامه پیش نمی رفت به همان میزان انعکاس اخبار و تحولات جبهه ها از واقعیت دور می شد. وی در نقد عملکرد رادیو در دوران بعد از جنگ می گوید «به سختی می توان در این واقعیت مناقشه کرد که فرهنگ سازان ایران در ایجاد یک موازنه معقول میان ایرانی بودن و مسلمان بودن چندان توفیقی نداشته اند.» هرچند او نسل خود را در این عدم موفقیت مبری نمی داند. او می گوید «نسل ما در رادیو، نسلی که با انقلاب ۵۷ هویت سیاسی و فرهنگی پیدا کرد، در این نامرادی و بی توفیقی سزاوار سرزنش است. ما در سال های نخستین انقلاب در اظهار مظا
هر ملی این مرز و بوم مثلاً شاهنامه خوانی و حتی ساده تر از آن پخش سرود «ای ایران» تردید و تجاهل کردیم و تفریط های امروز نتیجه افراط های دیروز است». از نگاه دیگران. محمد علی ابطحی مدیر رادیو در دهه 60 در رابطه با محمود کریمی علویجه می نویسد: "محمود کریمی علویجه صدای ویژه وقت اعلام عملیات بود. پس از مارش چند ثانیه ای، صدای محمود کریمی خودش تابلوی عملیات بود. محمود کریمی از نیکان و ادیبان و صاحبان اندیشه بود. اوایل انقلاب از دانشگاه اصفهان لیسانس گرفته بود و مدتی در رادیو تلویزیون اصفهان بود و بعد گوینده رادیو در تهران شد که زمان مدیریت من بر رادیو، ایشان را به عنوان مدیر پخش برگزیدم و الان هم سالهاست عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس است. از وقتی اعلام وضعیت ویژه می شد و کریمی می گفت، شنوندگان عزیز توجه فرمایید، همه رادیوها روشن می شد و صدایش بلند می شد. خیلی از مساجد بلندگوهایشان را روشن می کردند و برنامه های ویژه را پخش می کردند. خانواده هایی که فرزندانشان در جبهه بودند، دلشوره عجیبی می گرفتند. مارش صدای پیروزی، شهادت و حتی شکست بود. " منابع. بازدید ۱۳۹۲/۸/۲.
استاندارد پردازش اطلاعات فدرال (به صورت کوتاه شده FIPS) استانداردی عمومی برای استفاده از سیستم های کامپیوتری است که توسط دولت فدرال ایالات متحده توسعه می یابد. این استاندارد توسط همه دولت های غیرنظامی و پیمانکاران دولتی مورد استفاده واقع می شود. این استاندارد همچنین توسط مؤسسه استانداردهای ملی آمریکا (ANSI)، موسسه مهندسان برق و الکترونیک (IEEE) و سازمان بین المللی استانداردسازی (ISO) به عنوان یک مرجع مورد استفاده قرار می گیرد.
آرارات (به ارمنی: Արարատ) یک شهر در ارمنستان است که در استان آرارات واقع شده است. در کیلومتری شمال آرتاشات، مرکز استان آرارات واقع شده است. تاریخچه. در سال ۱۹۲۷، کارخانهٔ سیمان آرارات در این منطقه تأسیس شد و در همان زمان ساختمان هایی برای اسکان کارگران ساخته شد. در سال ۱۹۳۵ این سکونتگاه با روستای داوالو ادغام گردید و در سال ۱۹۳۹ با نام داوالو رسماً به عنوان شهر شناخته شد. در سال ۱۹۴۷ نیز نام شهر به آرارات تغییر یافت. جغرافیا و آب و هوا. آرارات ۶ کیلومترمربع مساحت و ۲۰٬۲۳۵ نفر جمعیت دارد و ۸۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. در کیلومتری شمال آرتاشات، مرکز استان آرارات واقع شده است. شهر آرارات در ۴۲ کیلومتری شهر ایروان واقع شده است. در کیلومتری شمال آرتاشات، مرکز استان آرارات واقع شده است.
مارتونی (به ارمنی: Մարտունի) یک شهر در ارمنستان است که در استان گغارکونیک واقع شده است. مارتونی در کیلومتری شمال گاوار، مرکز استان گغارکونیک واقع شده است. مارتونی در کرانهٔ جنوبی دریاچه سوان واقع شده است. در کیلومتری شمال گاوار، مرکز استان گغارکونیک واقع شده است. خصوصیات. مارتونی ۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۱۲٬۸۹۴ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. تاریخچه. در گذشته نام این شهر «متس زنوت» بود اما بین سال های ۱۸۳۰ و ۱۹۲۲ به آن «نرکین غارانلوق» گفته می شد. در سال ۱۹۲۶ نام این شهر در بزرگداشت «الکساندر میاسنیکیان»، رهبر کمونیست ارمنستان که با نام مارتونی شناخته می شد، به «مارتونی» تغییر یافت. مارتونی در گذشته مرکز استان گغارکونیک بود. «کلیسای آستواتساتسین» در این شهر قرار دارد. این کلیسا در سال ۱۸۸۶ بازسازی شد. همچنین در سال ۱۹۹۷، گروهی ایتالیایی - ارمنی، بقایایی از یک دژ متعلق به عصر آهن را در این منطقه کشف کردند.
هاپسالو یکی از شهرهای کشور استونی است. این شهر به دلیل سواحل تفریحی آن شناخته می شود. هاپسالو در سال ۲۰۲۰ میلادی ۹٬۳۷۵ نفر جمعیت داشته است. شهرهای خواهرخوانده. شهرهای خواهرخوانده:
چشم حورس نشان محافظت، قدرت پادشاهی و سلامت در مصر باستان می باشد. این چشم برای ایزدبانو وادجت (همینطور نوشته شده به صورت "ودجت"، اودجات، "اوآدجت"، "ودیوجت"، "ادجو" یا "اوتو") بوده و با نام چشم رع نیز شناخته می شود. نام وادجت گرفته شده از کلمهٔ "وادج" به معنی "سبز" بوده اما در میان یونانیان و رومیان به نام «یوریوس» شناخته می شود که از کلمهٔ مصری "ایارت" به معنی "برخاسته" گرفته شده و با تصویر کبرای برخاسته، مفهوم محافظت را می رساند. وادجت یکی از اولین خدایان مصری بوده و بعدها با خدابانویان دیگری چون باستت، سخمت، موت و حاثور ترکیب شد. وی خدای مصر سفلی بوده و معبد داخل دلتا را محافظت می کرده است. حاثور نیز با این چشم نمایش داده شده است. طلسم های مراسم تدفین غالباً به شکل چشم حورس ساخته می شدند. وادجت یا "چشم حورس" عنصر اصلی هفت دستبند طلایی، عقیقی و لاجوردی پیدا شده در مومیایی شوشنک دوم است. وادجت قرار بوده است تا از فرعون در برابر شیطان و زندگی پس از مرگ محافظت کند. ملوانان مصری و خاورنزدیک در عصر باستان این نقش را بر روی قایق خود ترسیم می کردند تا در طول سفر دریایی در امان باشند. سمبل چشم حوروس : 𓂀 حوروس. حورس
ایزد آسمان در مصر باستان بود که به صورت یک شاهین، لاچین یا بحری تصویر می شده است. چشم راست او با خدای خورشید، رع مرتبط بود. نقش چشم نشانگر چشم شاهین بوده و یک قطره اشک را در پایین داشت. آینهٔ تصویر، یا چشم چپ، گاهی به نشانهٔ ماه و خدای آن، تحوت، به کار می رفته است. بر اساس افسانه ها، ست و حورس بعد از مرگ ازیریس بر سر تخت پادشاهی او می جنگیدند و ست چشم راست حورس را از جا می کند. اکثر قسمت های چشم توسط حت حور یا تحوت گرد هم می آید و تکه ی آخر به کمک جادو ساخته می شود. زمانی که چشم حورس ترمیم می شود، آن را به پدرش تقدیم می کند تا شاید بتواند جانش را بازیابد. بنابراین، چشم حورس معمولاً به عنوان نماد فداکاری، شفا، ترمیم و محافظت استفاده می شود. چشم به عنوان سمبل و هیروگلیف. هفت هیروگلیف برای به تصویر کشیدن چشم استفاده شده است که معمول ترین آن "آیر ت" به معنی "ساختن و انجام دادن" یا "کسی که انجام می دهد" می باشد. در افسانه های مصری چشم حورس تنها یک عضو دیداری بدون حس نیست بلکه عامل عمل، محافظت و غضب شناخته می شود. ریاضیات. در مصر باستان اکثر کسرها را به صورت مجموع دو یا چند کسر متعارفی کوچکتر که کسر واحد (صورت آن ه
ا ۱ است) می باشد، در می آوردند. به این صورت که formula_1. قسمت های مختلف چشم حورس در مصر باستان به صورت تقسیم عدد یک بر شش توان اول عدد دو فرض می شده است: تصور می شد که پاپیروس ریاضیات ریند شامل جداول کسرهای متعارفی چشم حورس باشند. اما تحقیقاتی که از دههٔ ۱۹۷۰ بر روی ریاضیات مصری شروع شده و تاکنون نیز ادامه داشته، نشان داده است که این نظریه غلط بود و در سال ۲۰۰۳ جیم ریتر غلط بودن آن را ثابت کرد. سیر تکاملی علائم استفاده شده در ریاضی، با این که به قسمت هایی از چشم حورس شبیه بوده، کاملاً واضح است.
روزنامه فرهیختگان روزنامه صبح چاپ تهران است. این روزنامه وابسته به دانشگاه آزاد اسلامی است و بیشتر مطالب آن پیرامون جامعه دانشگاهی ایران و طیف اصول گرا و از حامیان سیاسی محمدباقر قالیباف است. اولین شماره این روزنامه در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۸ منتشر شده است.
انحلال (به انگلیسی: Dissolution) فرایند حل شدن مواد در داخل یک حلال نظیر آب است. محصول این پدیده یک محلول نامیده می شود. حلال می تواند جامد، مایع یا گاز باشد. قوانین ترمودینامیک در پروسهٔ انحلال تعیین کننده هستند، از جمله دمای حلال و آنتروپی محلول. به طور کلی محلول ها به ۳ دسته سیر نشده سیرشده و فراسیر شده تقسیم می شوند که به ترتیب کم تر از حد سیرشدگی مساوی با حد سیرشدگی و بیشتر از حد سیرشدگی دارای حل شونده هستند. حد سیرشدگی هم حداکثر حل شونده قابل حل کردن در جرم مشخصی از حلال با دمای مشخص است. از نظر زمین شناختی، انحلال جزء مراحل اولیه فرایند هوازدگی است.
زیست چینه شناسی (biostratigraphy) روشی است برای تعیین سن سنگ ها با استفاده از فسیل های یافته شده در سنگ ها. زیست چینه شناسان این امر را مبنا قرار می دهند که نوعی از فسیل یا ترکیبی از فسیل ها مختص به یک دوره زمانی خاص هستند. آن ها می کوشند همسانی ها و ناهمسانی های واحدهای سنگی سازنده پوسته زمین را بر اساس محتوای فسیلی را تعیین کنند. به عبارت دیگر زیست چینه شناسی شاخه ای از چینه شناسی است که به توزیع فسیل ها در پیشینهٔ چینه شناختی و سازمان دهی چینه ها به صورت واحدهایی براساس فسیل های موجود در آنها می پردازد. در این تقسیم بندی سنگ ها را بر اساس فسیل های موجود در آن دسته بندی می کنند. تنها عامل برقراری یک بیوزون Biozone بر اساس یک یا مجموعه ای از فسیل های آن سنگ می باشد که آن را از سنگهای مجاور جدا می کند. در زیست چینه شناسی نوع سنگ مهم نبوده و بر مبنای تجمع و ظهور گونه های فسیلی واحدها تشکیل می گردند. حد فاصل بیوزون ها شامل لایه های بین پایین ترین و بالاترین لایه های ظهور چینه شناسی یک یا دو فسیل مشخص می گردد.
استارتاپ ویکند یک رویداد آموزشی - تجربی (Experiential Education) در سراسر دنیاست که در ۳ روز متوالی (در انتهای هفته) برگزار می گردد. در این برنامه شرکت کنندگان پر انگیزه ای شامل برنامه نویسان، مدیران تجاری، عاشقان استارتاپ، بازاریاب ها و طراحان گرافیک گرد هم می آیند تا طی ۵۴ ساعت ایده هایشان را مطرح کنند، گروه تشکیل بدهند و هر گروه ایده ای را اجرا کند. این برنامه جهانی تا به حال در بیش از ۱۰۰۰ شهر دنیا (۱۳۵ کشور) برگزار گردیده و شبکه پهناوری از مشتاقان کارآفرینی را پدید آورده است. در استارتاپ ویکند ایده های زیادی مطرح می شوند اما آنچه در این برنامه اهمیت فراوان دارد فقط سه چیز است. اجرا، اجرا و فقط اجرا! این برنامه در خارج از ایران از ساعت ۶ بعد از ظهر روز جمعه آغاز و تا ساعت ۹ شب روز یکشنبه ادامه دارد. در ایران از ساعت ۳ بعد از ظهر روز چهارشنبه آغاز و تا ساعت ۹ شب روز جمعه ادامه دارد در این برنامه، شرکت کنندگان (حدوداً ۱۰۰ نفر در ۱۰ تیم) همگی در یک فضای مشترک قرار می گیرند و با کمک مربیان خبره که از میان کارآفرینان موفق انتخاب می گردند ایده ها را به کسب و کار تبدیل می نمایند. در پایان برنامه تیم ها پروژه های
خود را به هیئتی از داوران که از میان جامعه سرمایه گذار و استادان دانشگاهی و کارآفرینان هستند، ارائه می نمایند. این رویداد در سطح جهانی توسط برندهای معتبری همچون گوگل، مایکروسافت، آمازون و … حمایت تجاری می گردد. تاریخچه. در سال ۲۰۰۷ در شهری به نام "بولدر" در ایالت کلرادو آمریکا () توسط شخصی به نام آندرو هاید (Andrew Hyde) برگزار شد. اون تعداد ۷۰ کارآفرین را به منظور ایجاد یک استارتاپ به طول ۵۴ ساعت جمع کرد. این مدل در شهرهای مختلف جهان نیز گسترش پیدا کرد. در ژانویه ۲۰۱۰، مارک نگر (Marc Nager) و کلینت نلسون (Clint Nelsen) مالکیت کامل آن را گرفتند و به عنوان یک سازمان بدون هدف سودجویانه به شهر سیاتل نقل مکان کردند. در پائیز سال ۲۰۱۰ نیز، از بنیاد کافمن (Kauffman) کمک مالی دریافت کرده است. از زمان خرید این رویداد، حدود ۸۰ رویداد در کانادا، آمریکا، انگلستان و آلمان برگزار کرده است. این رویداد کارآفرینی تا سال ۲۰۱۶ در بیش از ۱۰۰۰ شهر دنیا برگزار شده است. فرایند و ساختار رویداد. پیشنهاد ایده ها: شرکت کنندگان ایده های خود را ارائه می دهند و سایرین به بهترین ایده ها رأی می دهند. تشکیل تیم ها: تیم هایی با ترکیب مهارت
های متنوع (برنامه نویسی، طراحی، بازاریابی و...) تشکیل می شوند. توسعه MVP: تیم ها با کمک مربیان و استفاده از ابزارهای موجود، نسخه اولیه محصول (MVP) خود را توسعه می دهند. ارائه نهایی: تیم ها نتایج کار خود را به داوران و سرمایه گذاران ارائه می کنند.
ترموسیفون یا گرماسیفون به پدیده ای گفته می شود که سیستم فاقد هرگونه پمپ برقی یا مکانیکی است و جهت جابجایی آب با استفاده از گرمای خورشید مایع جابجا می شود. مشکل عمده این سیستم پدیده یخ زدگی در فصول سرد سال می باشد. عملکرد. گردش همرفتی یک سیال که در یک سیستم بسته اتفاق بیفتد، جایی که سیال سرد به جای سیال گرم در همان سیستم جایگزین می گردد، ترموسیفون نامیده می گردد. این سامانه در واقع یک چرخهٔ جابجایی طبیعی است. در این سامانه، مرحلهٔ جذب انرژی می تواند به صورت متصل به ساختمان یا کاملاً در محیطی جداگانه صورت گرفته و حرارت جذب شده توسط کانال به فضای مورد نظر هدایت و در مکان مناسبی مانند دال بتنی یا انبارهٔ سنگی که معمولاً بالاتر از سطح جذب کننده قرار دارد، ذخیره گردد. در این روش هوای سرد جای هوایی را که در محیط گردآورنده گرم شده و تمایل به بالا رفتن دارد را گرفته و این گردش هوا به صورت مرتب توسط گرمای حاصل از نور خورشید ادامه می یابد. در واقع کار این سامانه مانند کلکتورهای خورشیدی بوده و از آنجایی که از انباره سنگی که بخشی از ساختمان است جهت ذخیره انرژی استفاده می گردد. گردآورنده ها می توانند به صورت پیش ساخته با ا
ستفاده از جعبه های عایق بندی شده یا در محل توسط مصالح بنایی اجرا گردند. برای بالا بردن میزان حرارت کسب شده در گردآورنده، بین صفحه فلزی سیاه و شیشه دوجداره که به صورت موازی قرارگرفته اند چند لایه صفحات فلزی توری به صورت مورب قرار می گیرند تا هوایی که به سمت بالا از لابه لای توری در حرکت است، با تماس بیشتر با جداره های فلزی توری که در اثر تابش نور خورشید داغ شده اند، گرم تر شده و به مکان مورد نظر انتقال یابد. در ساخت این سامانه به این نکات باید توجه داشت: هوا در یک سامانه ترموسیفون معمولاً به وسیله یک جمع کننده خورشیدی که به طور شیبدار قرارگرفته و از فضای نشیمن جداشده است، گرم می شود. هنگامی که هوا گرم می شود از طریق جابه جایی طبیعی بالا می رود و هوای سرد که از پایین جمع کننده به داخل کشیده شده است، جای آن را می گیرد. برای انجام فرایند ذخیره سازی حرارتی می توان هوای گرم شده را داخل یک بستر سنگی ذخیره سازی حرارتی به جریان انداخت. در این حالت گرما به سنگ ها منتقل می شود و در نتیجه هوا خنک می شود. این هوای سرد برای آنکه دوباره گرم شود باردیگر به جمع کننده بازگردانده می شود. برای انتقال گرما از حالت ذخیره به داخل خ
انه می بایست هوای خنک درون خانه در مسیر سنگ ها جریان یابد و در آنجا گرم شده و از طریق جابه جایی طبیعی بالا بیاید تا اینکه وارد خانه شود. از آنجا که جریان هوا در این سامانه تحت تأثیر جابه جایی طبیعی قرار دارد، قرارگیری عمودی عناصر برای عملکرد مناسب سامانه حساس می باشد.
گنبد یوسف سازهٔ گنبدی شکل مستقلی است که در قدس شریف (بیت المقدس) و در انتهای جنوبی قبةالصخره واقع شده است. صلاح الدین ایوبی این بنا را در اواخر قرن دوازدهم میلادی ساخته است و تاکنون چندین بار بازسازی شده است. بر روی این بنا نبشته هایی مربوط به قرن ۱۲ تا ۱۷ میلادی وجود دارد.
سیدنی برنر (Sydney Brenner) (13 ژانویه ۱۹۲۷–۵ آوریل ۲۰۱۹)، زیست شناسی اهل آفریقای جنوبی بود. در ۲۰۰۲ میلادی، او جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را با رابرت هرویتس و سر جان ئی. سالستن به صورت مشترک کسب نمود. برنر خدمات مهمی در مبحث رمز ژنتیکی و سایر حوزه های زیست شناسی موکولی نمود. این خدمات را هنگام کار در شورای تحقیقات پزشکی (MRC) و آزمایشگاه مولکولی زیست شناسی در کمبریج انگلستان صورت داد. او استفاده از کرم های لوله ای الگانس را در مجامع زیست شناسی جهت تحقیق بر روی زیست شناسی تکوینی باب کرد و مؤسسه علوم مولکولی در برکلی کالیفرنیا واقع در ایالات متحده را تأسیس نمود. تحصیلات و اوان زندگی. برنر در شهرک گرمیستون در استان ترانسفال (که اکنون در خائوتنگ واقع شده)، در آفریقای جنوبی در ۱۳ ژانویه ۱۹۲۷ میلادی بدنیا آمد. والدین او به نام لیه (نام تولد بلچر) و موریس برنر، مهاجرین یهودی بودند. پدر او پینه دوزی بود که از لیتوانی در ۱۹۱۰ میلادی به آفریقای جنوبی آمد و مادرش ریگا، اهل لاتویا در ۱۹۲۲ میلادی بدانجا آمد. او خواهری به نام فیلیس داشت. وی در دبیرستان گرمیستون و دانشگاه ویتواترسند تحصیل نمود. در سن ۱۵ سالگی به دانشگاه
پیوست و در سال دوم دانشگاه گفته شد که خیلی سن کمی برای انجام پزشکی پس از شش سال خواهد داشت و لذا او را مجاز به دریافت BS در کالبدشناسی و فیزیولوژی دانستند. وی دو سال دیگر درس خواند تا قادر به دریافت درجه افتخاری و سپس MSc گردد. او از طریق کار پاره وقت به عنوان تکنیسین آزمایشگاه امورات خویش را می گذراند. طی این زمان بود که تحت تعلیم جوئل مندلستام، ریموند دارت و رابرت بروم قرار گرفت. تز ارشد وی در زمینه سیتوژنتیک بود. در ۱۹۵۱ میلادی کارشناسی پزشکی و جراحی (MBBCh) را کسب نمود. برنر کمک هزینه تحصیلی ارائه ۱۸۵۱ میلادی را از کمیسیون سلطنتی برای ارائه دریافت نمود که او را قادر ساخت تا دکترای فلسفه (DPhil) خود را در دانشگاه آکسفورد به عنوان دانشجوی پسا فارغ التحصیل از کالج اکستر تحت نظارت سر سایریل هینشلوود کسب نماید. حرفه و تحقیقات. پس از کسب DPhil، برنر پسادکترایش را در دانشگاه کلیفرنیا، برکلی تکمیل کرد. او ۲۰ سال بعدی را در آزمایشگاه زیست شناسی مولکولی در کمبریج گذراند. در آنجا طی دهه ۱۹۶۰ میلادی به زیست شناسی مولکولی کمک کرد که در آن زمان حوزه نوپایی بود. در ۱۹۷۶ میلادی به مؤسسه مطالعات زیست شناسی سالک در کالیفر
نیا پیوست. وی همراه با جک دانیتز، دوروتی هاجکین، لسلسی اورگل و بریل ام. اوقتون، یکی از اولین افرادی بود که در آوریل ۱۹۵۳ میلادی مدل ساختاری DNA را که توسط فرانسیس کریک و جیمز واتسون ساخته شده بود را زمانی که او و سایر دانشمندان در دپارتمان شیمی دانشگاه آکسفورد در حال کار بودند، مشاهده نمود. همه آنها از دیدن مدل های DNA جدید شگفت زده شده بودند، بخصوص برنر که پس از آن با کریک در آزمایشگاه کاوندیش در دانشگاه کمبریج و آزمایشگاه زیست شناسی مولکولی (LMB) تازه تأسیس در شورای تحقیقات پزشکی (MRC) کار کرد. به گفته بریل اوقتون و بعدها ریمر، همه آن ها با هم و با دو ماشین به دوروتی هاجکین سفر کردند و به آنها اعلام گردید که به کمبریج خواهند رفت تا از مدل ساختاری DNA دیدن کنند. برنر خدمات بنیادین متعددی را به حوزه درحال ظهور زیست شناسی مولکولی در دهه ۱۹۶۰ میلادی نمود (مقاله گروه فاژ را ببینید). اولین کار او اثبات این بود که تمام توالی های کد کننده ژنتیکی همپوشان غیرممکن اند. این بینش کدگذاری را از قیود ساختاری که در کد هوشمندی که توسط جرج گاموف پیشنهاد شده بود، جدا می کرد. این مسئله منجر شد که فرانسیس کریک مفهوم آداپتورها ر
ا که اکنون tRNA نامیده می شود را معرفی نماید. جداسازی فیزیک بین آنتیکودون و آمینو اسید روی یک tRNA، علتی است که باعث شار غیرجهتدار اطلاعات در سامانه های زیستی کدگذاری شده می گردد. به این پدیده دگم مرکزی زیست شناسی گفته می شود، یعنی شار اطلاعات از نوکلئیک اسید به پروتئین بوده و هیچگاه در جهت عکس یعنی از پروتئین به نوکلئیک اسید نیست. پس از کسب چنین بینش آداپتوری، برنر مفهوم mRNA را طی آوریل ۱۹۶۰ میلادی در مکالماتش با فرانسیس کریک و فرانسوا ژاکوب کسب کرد و همراه با جیکوب و متیو مزلسون شروع به اثبات وجود آن در همان تابستان نمودند. سپس برنر به همراه فرانسیس کریک، لسلس بارنت و ریچارد جی. واتس-توبین، از نظر ژنتیکی طبیعت سه گانه کدگذاری ترجمه پروتئین را نشان داندن. این کار علمی را کریک، برنر، بارنت، واتس-توبین و همکاران در آزمایش ۱۹۶۱ صورت دادند. در این آزمایش جهش های جابجایی قاب کشف شدند. همراه با کار دکدینگ که توسط مارشال وارن نایرنبرگ صورت گرفت، کشف طبیعت سه گانه رمز ژنتیکی در رمزگشایی کد نقش حیاتی داشت. لسلی بارنت در برپایی آزمایشگاه در سنگاپور که سال ها بعد صورت پذیرفت، کمک نمود. برنر به همراه جورج پیسزنیک، اولی
ن تحلیل ماتریسی کامپیوتری نوکلئیک اسیدها را با کمک TRAC ایجاد نمود که برنر به استفاده از آن ادامه داد. کریک، برنر، کلاگ و پیسزنیک به کار قبلی شان در زمینه رمزگشایی کد ژنتیکی با مقالهٔ پیشتازی در زمینه منشأ سنتز پروتئین بازگشتند. در آنجا، محدودیت هایی بر روی mRNA و tRNA در نظر گرفته شد که برهمکنش پنج باز با لبه حلقه آنتی کدن، منجر به ایجاد سامانه ترجمه کد سه گانه ای بدون نیاز به ریبوزوم گشت. این مدل نیازمند کدی بود که تاحدی همپوشانی داشت. این مقاله علمی منتشر شده ویژگی بسیار نادری دارد، چرا که سه نویسنده آن مستقلاً جایزه نوبل دریافت نمودند. سپس برنن بر روی این قضیه کار کرد که کرم الگانس تبدیل به ارگانیسم مدل برای تحقیقات تکوینی حیوانی شامل تکوین دستگاه اعصاب گردد. برنن این کرم خاکی ۱ میلیمتری را در اصل به این دلیل انتخاب کرد که علاوه بر سادگی خود آن، کشت انبوه ساده ای داشته و مشخص شد که تحلیل ژنتیکی آن نیز بسیار مناسب است. یکی از روش های کلیدی در تشخیص ژن های کارکردی مهم جهت غربالگری کرم های لوله ای بودند که دچار برخی از نقص های کارکردی بودند، نقص هایی چون عدم هماهنگی، که منجر به تشخیص دستجات جدید پروتئینی چون
دسته پروتئین های UNC شد. او به خاطر این کار جایزه نوبل ۲۰۰۲ در فیزیولوژی یا پزشکی را با رابرت هرویتس و جان سالستن را کسب نمود. عنوان جایزه نوبل او در دسامبر ۲۰۰۲، «هدیه طبیعت به علم» بود که تجلیلی و اشاره ای بر نماتد استفاده شده در آزمایش دارد. در این راستا او فکر می کرد که انتخاب جاندار مناسب منجر به یافتن پاسخ صحیح به پرسش های مورد نظر می گردد. در حقیقت، جامعه «سی. الگانس» به سرعت در دهه های اخیر رشد کرده و شامل محققانی در طیف گسترده ای از مسائل می شود. برنر مؤسسه علوم ملکولی را در برکلی، کالیفرنیا در ۱۹۹۶ میلادی بنا نهاد. تا ۲۰۱۵ میلادی، او با مؤسساتی چون مؤسسه سالک، مؤسسه زیست شناسی ملکولی و سلولی، شورای علوم بیوپزشکی سنگاپور، کمپ تحقیقات کشاورزی جانلیا و مؤسسه پزشکی هاورد هیوز کار کرده بود. در اوت ۲۰۰۵ میلادی، برنر به عنوان رئیس مؤسسه علوم و فناوری اوکیناوا انتخاب شد. همچنین او در هیئت فرمانداران علمی در مؤسسه پژوهشی اسکریپس قرار داشت، به علاوه این که استاد ژنتیک آنجا هم بود. زندگی نامه علمی برنر توسط ارول فریدبرگ در ایالات متحده نوشته شد و در انتشاراتی آزمایشگاه کولد اسپرینگ هاربر در ۲۰۱۰ چاپ شد. او که
به دلیل بینش های علمی نافذ و گزنده اش برای سال های مدیدی شناخته شده بود، ستون منظمی (Loose Ends) در ژورنال «زیست شناسی کنونی» تألیف می نمود. این ستون بسیار معروف بود، چنان که اثری با عنوان «Loose ends from Current Biology» توسط ژورنال به صورت مجزا منتشر شد و مبدل به یک عنصر کلکسیونی گشت. برنر اثری با عنوان «A Life in Science» نوشت که توسط بایومد مرکزی منتشر شد. برنر همچنین به دلیل سخاوتش در ارائه ایده هایش به تعداد متعددی از دانشجویان و همکارانش که باعث انگیزش آنها شد، شناخته می شود. برنر در ۲۰۱۷ میلادی، سلسله درسنامه های اثرگذاری را در توصیف زمان های پس از بیگ بنگ بر پایه مقیاس لگاریتم مبنای ده در سنگاپور در همکاری با دیگران ارائه نمود که مواردی چون ظهور حیات اشکال چندسلولی، تکامل انسان و ظهور زبان، فرهنگ و فناوری را نیز شامل می شد. دانشمندان و متفکرین برجسته ای چون دبلیو. برایان آرتور، سوانت پابو، هلگا نووتنی و جک ژوستاک، طی سلسله درس های وی سخنرانی کردند. در ۲۰۱۸ میلادی، درسنامه های وی مبدل به کتاب علمی مشهوری با عنوان «Sydney Brenner’s 10-on-10: The Chronicles of Evolution» شد که توسط وایلدتایپ بوکس منتش