Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرانسیس چارلز فریزر (زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۰۳ -مرگ ۲۱ اکتبر ۱۹۷۸) از برجسته ترین دانشمندان و جانورشناسان در زمینه آب بازسانان بود. او در میان سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۹ در موزه تاریخ طبیعی انگلستان در لندن کار می کرد. در سال ۱۹۶۶، فریزر به عنوان یکی از اعضای انجمن پادشاهی انگلستان برگزیده شد. دلفین فریزر به یاد این دانشمند نام گذاری شد.
صفحه های شانه ای، که با نام والانه و استخوان نهنگ نیز خوانده می شوند، صفحه هایی عمودی در فک بالایی نهنگ های بی دندان هستند که آن ها را قادر می سازند تا با فیلتر کردن و تصفیه آب دریا، موجودات کوچک سخت پوست موجود در آن را به دام بیندازند. صفحه شانه ای از کراتین ساخته شده است، ماده ای که در ناخن ها و موی انسان نیز یافت می شود. بسته به نوع گونه، طول صفحه های شاخه ای می تواند از ۰٫۵ تا ۳٫۵ متر تغییر کند. بعضی نهنگ ها همچون نهنگ قطبی صفحه های شانه ای بلندتری نسبت به دیگران دارند. وزن صفحه ها می تواند تا ۹۰ کیلوگرم نیز برسد. موهای ریز انتهای هر صفحه «موی والانه» یا «موی صفحه شانه ای» خوانده می شوند. این موها در نهنگ سئی به شدت آغشته به کلسیوم هستند چرا که کلسیوم سختی آن ها را بالا می برد. نقش. نهنگ های بی دندان از صفحه های شانه ای برای شکار سخت پوستان ریزی همچون کریل بهره می گیرند. این نهنگ ها نخست آب زیادی را می بلعند، سپس با بستن دهان خود آب را به بیرون فشار می دهند. در این هنگام صفحه های شانه ای مانند یک الک مانع از بیرون رفتن جانوران ریز شده و نهنگ ها می توانند آن ها را با زبان خود جمع کرده و بخورند. در این فرای
ند گاه ماهی های کوچک نیز شکار می شوند. اگر طعمه های بزرگ چون ماهی های لجه ای و پرنده ها به دام بیفتند نهنگ آن ها را به بیرون تف می کند چرا که مریشان کوچک است و توانایی گذر طعمه های بزرگ را ندارد. بهره گیری انسان. از صفحه های شانه ای برای ساخت چتر بهره گرفته می شد. امروزه اما نه تنها این کار به دلیل حفاظت از نهنگ ها و منع شکارشان انجام نمی شود، بلکه مواد ترکیبی و فلزی بسیار مقاوم تر از این صفحه ها عمل می کنند.
اکسایش یا اکسید کردن الکل یکی از واکنش های آلی مهم است. الکل های نوع یک (R-CH۲-OH) پس از اکسید شدن می توانند به آلدهید (R-CHO) یا کربوکسیلیک اسید (R-CO۲H) تبدیل شود درحالی که الکل های نوع دو (R۱R۲CH-OH) معمولاً پس از اکسید شدن تولید کتون (R۱R۲C=O) می کنند. الکل های نوع سه (R۱R۲R۳C-OH) نسبت به واکنش با اکسیژن مقاومت نشان می دهند. اکسید شدن مستقیم الکل های نوع نخست و تولید کربوکسیلیک اسید، معمولاً از راه آلدهید منطبق بر آن صورت می گیرد و در اینجا بوسیلهٔ آلدهید هیدرات (R-CH(OH)۲) و با واکنش با آب انجام می شود پیش از آنکه واکنش اکسید شدگی و تولید کربوکسیلیک اسید بیش تر، جلو رود. می توان در مرحلهٔ آلدهید با نرساندن آب به واکنش از پیشرفت واکنش اکسید شدگی الکل نوع نخست جلوگیری کرد و به این ترتیب هیچ آلدهید هیدراتی تولید نمی شود. اکسایش به آلدهیدها. واکنشگرهای نابی که برای واکنش الکل های نوع یک و تولید آلدهیدها کاربرد دارند برای اکسیدشدگی الکل های نوع دو و تولید کتون نیز مناسب اند. این واکنشگرها عبارتند از: الکل های آلیلیک و بنزیلیک با استفاده از بعضی اکسیدکننده های ویژه مانند دی اکسید منگنز (MnO۲)، می توانند در حضو
ر دیگر الکل ها اکسید شوند. اکسایش به کتون ها. واکنشگرهایی که برای اکسید شدن الکل های نوع دو و ایجاد کتون مناسب اند ولی برای نوع یک و تولید آلدهید چندان کارآمد نیستند عبارتند از: کروم تری اکسید (CrO۳) در مخلوطی از اسید سولفوریک و استون (روش اکسایش جونز) و برخی کتون ها مانند سیکلوهگزانون در حضور آلومینیوم ایزوپروپوکسید (روش اکسایش اوپناور). روش دیگر عبارت است از اکسید شدگی به روش اکسوآمونیوم کاتالیزشده. اکسایش به کربوکسیلیک اسیدها. برای اکسایش مستقیم الکل های نوع اول و تولید کربوکسیلیک اسید از واکنشگرهای زیر استفاده می شود:
ایشتوان پنجم(زادهٔ ۱۲۳۹- مرگ ۶ اوت ۱۲۷۲) پادشاه مجارستان از ۱۲۷۰ میلادی تا زمان مرگش بود. او بزرگترین پسر بلای چهارم بود و مادرش ماریا لاسکارینا دختر امپراتور تئودور یکم لاسکاریس. زندگی. هنگامی که ایشتوان دو ساله بود، مغول ها به مجارستان تاختند و خانوادهٔ پادشاهی به ناچار به دالماسی گریختند. تنها با عقب نشینی باورنکردنی مغول ها از اروپا بود که دودمان شاهی توانست به مجارستان بازگردد. در ۱۲۴۶ پدرش برای تضمین جانشینی پسرش تاج شاهی بر سر او گذارد و فرمانروایی کرواسی، دالماسی و اسلاونی را بدوسپرد. در ۱۲۵۸ بلا متعهد شد تا کنترل ترانسیلوانی را نیز به پسرش بسپارد. در همان سال اشتایرمارک بر مجارستان شورید و ایشتوان به سرکوب آنان شتافت؛ پس از آن او از سوی پدر دوک این منطقه شد، ولی محبوبیت و پذیرشی در میان مردمان آن سامان نیافت و آنان بها انگیزش پرمیسل اوتاکار دوم بر ایشتوان شوریدند، نتیجه جنگ میان بوهم و مجارستان و ناکامی های مجارها و سرانجام واگذاری این سرزمین به بوهم بود. در ۱۲۶۰ بلا کنترل ترانسیلوانی را خود به دست گرفت، آنگاه به همراه ایشتوان دست به لشکرکشی علیه بلغارستان زد، ولی روابط پدر و پسر با تنش همراه شد. سرا
نجام با پادرمیانی بزرگان پدر و پسر توافق کردند که ایشتوان پنجم بر سرزمین های شرق دانوب فرمان راند و بازمانده را به پدر واگذارد. در ۱۲۷۰ با مرگ بلای چهارم، سراسر مجارستان به ایشتوان رسید. رخداد مهم زمان پادشاهی او برخورد با بوهم بود. منابع. Wikipedia contributors, "Stephen V of Hungary," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Stephen_V_of_Hungary&amp;oldid=460339190 (accessed November 24, 2011).
برایس دالاس هاوارد (؛ زادهٔ ۲ مارس ۱۹۸۱) بازیگر و کارگردان آمریکایی است. هاوارد در مدرسه هنر تیش شرکت کرد امّا به جهت قبول نقشی در تئاتر برادوی قبل از فارغ التحصیلی آنجا را ترک کرد. او در سال ۲۰۲۰ فارغ التحصیل شد. هاوارد حین ایفای نقش در نمایش "هر طور شما دوست دارید" (۲۰۰۳)، توجه کارگردان ام. نایت شامالان را به خود جلب کرد و شامالان او را برای بازی در نقش دختر نابینای یک رئیس محلی در فیلم هیجانی "روستا" (۲۰۰۴) انتخاب کرد. او سپس نقش اصلی یک نایاد که از دنیای فانتزی فرار می کند را در فیلم هیجان انگیز فانتزی "بانوی در آب" (۲۰۰۶) اثر شامالان بازی کرد. نقش آفرینی هاوارد در "هر طور شما دوست دارید" (۲۰۰۶) برایش نامزدی یک جایزهٔ گلدن گلوب را به دنبال داشت و او سپس در فیلم ابرقهرمانی "مرد عنکبوتی ۳" (۲۰۰۷) حضور یافت و در آن نقش گوئن استیسی را بازی کرد. او فعالیتش را با بازی در فیلم اکشن "رستگاری نابودگر" (۲۰۰۹) و فیلم فانتزی "" (۲۰۱۰) ادامه داد که هر دو فیلم از لحاظ تجاری موفق بودند اما نقدهای ضد و نقیضی از منتقدان گرفتند. نقش آفرینی هاوارد در نقش دوست دختری بی وفا در کمدی-درام "۵۰/۵۰" (۲۰۱۱) و زنی نژادپرست در درام ت
اریخی "خدمتکاران" (۲۰۱۱) مورد تحسین قرار گرفت. هاوارد بابت بازی در نقش اصلی فیلم های اکشن پرفروش "دنیای ژوراسیک" (۲۰۱۵) و دنباله هایش ' (۲۰۱۸) و ' (۲۰۲۲) نگاه بیشتری به خود جلب کرد. او همچنین نقش محیط بانی را در فیلم ماجراجویی "اژدهای پیت" (۲۰۱۶) و نقش مادر التون جان را در فیلم زندگی نامه ای "راکت من" (۲۰۱۹) ایفا کرد و صداپیشهٔ سریال "حکایات جدای" (۲۰۲۲) بود. علاوه بر بازیگری، هاوارد قسمت هایی از مجموعه های تلویزیونی وسترن فضایی "مندلورین" (۲۰۱۹–اکنون) و "کتاب بوبا فت" (۲۰۲۲) را کارگردانی کرده است. پدر او، بازیگر و فیلم ساز، ران هاوارد، است. او با بازیگر سث گیبل ازدواج کرده و دو فرزند دارد. زندگی. وی فرزند ران هاوارد کارگردان مشهور هالیوودی است. او در دانشگاه نیویورک با بازیگر آمریکایی سث گیبل دیدار داشت و آنها در سال ۲۰۰۶ با یکدیگر ازدواج کردند و اکنون دارای دو فرزند هستند.
گنبرچای یکی از رودخانه های شهرستان اسکو می باشد که از ارتفاعات روستای گنبر و ارتفاعات دامنه سهند سرچشمه می گیرد این رودخان تقریباً دائمی می باشد و تنها حدود دو ماه در سال کم آب یا خشک می شود. این رودخانه در مسیر خود از هشت روستا عبور کرده و بعد از گذر از شهر آذرشهر وعبور از چند روستای دیگر به دریاچه ارومیه می ریزد. همچنین این رودخانه از کنار روستای تاریخی مجارشین عبور می کند. رودخانه گنبرچای در نزدیکی روستای گواهیر با رودخانه آلاکوزه(امیردیزج) ترکیب شده و از آن به بعد سیل جایی یا آذرشهر چایی نامیده می شود. روستاهای اطراف گنبر چایی تا شهر آذرشهر:
جسیکا میشل چَستِین (؛ زادهٔ ۲۴ مارس ۱۹۷۷) بازیگر و تهیه کنندهٔ آمریکایی است. او اساساً بابت بازی در فیلم هایی با مضمون فمینیستی مشهور است و جوایز مختلفی از جمله یک جایزهٔ اسکار و یک جایزهٔ گلدن گلوب برنده شده است و همچنین یک بار نامزد جایزهٔ امی ساعات پربیننده بوده است. مجلهٔ "تایم" در سال ۲۰۱۲ از او به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد دارای بیشترین تأثیر در جهان یاد کرد. چستین از سنین پایین به بازیگری علاقه نشان داد و اولین نقش رسمی خود در تئاتر را در سال ۱۹۹۸ با بازی در نقش ژولیت اثر ویلیام شکسپیر ایفا کرد. سپس برای تعلیم در رشتهٔ بازیگری به مدرسه جولیارد رفت، و پس از آن با جان ولز، تهیه کنندهٔ تلویزیون، قرارداد امضا کرد. او بارها در مجموعه های تلویزیونی مختلف، از جمله "" (۲۰۰۵–۲۰۰۶)، به دفعات در نقش های مهمان بازی کرد. نخستین نقش چستین در سینما، مربوط به بازی در درام "جولین" (۲۰۰۸) بود اما در سال ۲۰۱۱ و پس از بازی در شش فیلم، از جمله درام های "پناه بگیر" و "درخت زندگی" به شهرت رسید. بازی در نقش زنی مشتاق در درام "خدمتکاران" (۲۰۱۱) و یک تحلیل گر سی آی اِی در فیلم مهیج "سی دقیقه پس از نیمه شب" (۲۰۱۲) منجر به نامزد شدن و
ی برای جایزهٔ اسکار شد. موفقیت تجاری چستین با بازی در فیلم های علمی تخیلی "میان ستاره ای" (۲۰۱۴) و "مریخی" (۲۰۱۵) و فیلم ترسناک "" (۲۰۱۹) حاصل شد. او بابت بازی در نقش زنانی با اراده قوی، در درام های "خشن ترین سال" (۲۰۱۴)، "دوشیزه اسلون" (۲۰۱۶) و "بازی مالی" (۲۰۱۷)، و مینی سریال "صحنه هایی از یک ازدواج" (۲۰۲۱) مورد ستایش قرار گرفت. او در ادامه تامی فی بکر را در فیلم زندگی نامه ای "چشم های تامی فی" (۲۰۲۱) به تصویر کشید که برای آن برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن شد، و همچنین تمی وینت را در "جرج و تمی" (۲۰۲۲). در تئاتر برادوی، چستین در بازآفرینی نمایش "وارثه" (۲۰۱۲) و "خانه عروسک" (۲۰۲۳) حضور داشته است. بازی در نمایش دوم برای او نامزدی جایزهٔ تونی بهترین بازیگر زن در نمایش را به همراه داشت. او بنیان گذار شرکت تهیه کنندگی سینمایی "فرکل فیلمز" است که با هدف ترویج تنوع فرهنگی در فیلم ها ایجاد شد. او از سرمایه گذاران باشگاه فوتبال "انجل سیتی" است. چستین در مورد مسائل مربوط به سلامت روان، برابری جنسیتی و رفع تبعیض نژادی فعال است. همسر او، جیان لوکا پاسی د پره پوسولو، در زمینهٔ مُد فعال است و از او صاحب دو فرزند ش
ده است. اوایل زندگی و تحصیلات. جسیکا میشل چَستِین در ۲۴ مارس ۱۹۷۷ در ساکرامنتو، کالیفرنیا به دنیا آمد؛ مادرش جری رنه هیستی بود (که نام خانوادگیش پیش از ازدواج چستین بود) و پدرش مایکل موناستریو، موسیقی دان سبک راک. زمانی که جسیکا به دنیا آمد پدر و مادرش هر دو هنوز زیر بیست سال سن داشتند. جسیکا مایل به صحبت کردن در انظار عمومی راجع به پیش زمینهٔ خانوادگی اش نیست؛ او از پدرش جدا زندگی می کرد و گفته که در اسناد تولدش هم نام پدری ذکر نشده است. او دو خواهر و دو برادر دارد؛ خواهرش جولیت در سال ۲۰۰۳ و پس از سال ها اعتیاد، خودکشی کرد و درگذشت. چستین در ساکرامنتو و توسط مادرش و ناپدری اش، مایکل هیستی، که یک مأمور آتش نشانی بود، بزرگ شد. خانوادهٔ او از لحاظ مالی دچار مشکل بودند. او گفته که ناپدری اش اولین کسی بود که باعث شد او در زندگی اش احساس امنیت کند. او همچنین رابطهٔ نزدیکی با مادربزرگ مادری اش، مریلین داشت و می گفت که مریلین همیشه به او ایمان داشت. چستین اولین بار در هفت سالگی، زمانی که با مادربزرگش به تماشای اجرایی از "جوزف و کت تکنی کالر شگفت انگیز" رفت، به بازیگری علاقه نشان داد. او به همراه بچه های دیگر به طور
مرتب اجراهای خانگی غیرحرفه ای بر پا می کردند، که چستین خودش را کارگردان هنری این اجراها می دانست. در مدتی که در دبیرستان ال کامینو فاندامنتال مشغول به تحصیل بود، از نظر درسی مشکل بسیار داشت. او تنها بود و احساس می کرد با بقیهٔ بچه های مدرسه صمیمیتی ندارد. در نهایت، راه فرار را در هنرهای نمایشی یافت. او تعریف کرده است که چگونه گاهی از مدرسه غیبت می کرد تا آثار ویلیام شکسپیر را مطالعه کند. نهایتاً به خاطر غیبت های مکرر در سال آخر دبیرستان، موفق به اتمام دبیرستان نشد، و بعدها از طریق مدرسه بزرگسالان توانست دیپلم بگیرد. او از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ به کالج شهر ساکرامنتو رفت و در این مدت عضو تیم مناظرهٔ این کالج شد. چستین در مورد دوران کودکی اش چنین می گوید: در سال ۱۹۹۸، چستین تحصیلاتش را در آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا به پایان رساند و اولین اجرای حرفه ای خود را با بازی در نقش ژولیت، در اجرایی از "رومئو و ژولیت" که توسط کمپانی هنری منطقه خلیج سانفرانسیسکو بر پا شده بود، انجام داد. این اجرا باعث شد که در آزمون هنرآزمایی مدرسهٔ جولیارد، در نیویورک، شرکت کند. او با کمک هزینهٔ تحصیلی که توسط رابین ویلیامز اهدا شده بود، ب
ه این مدرسه راه یافت. در اولین سال حضورش در جولیارد، چستین از اضطراب رنج می برد و نگران بود که از این مدرسه بیرون انداخته شود، به همین خاطر بیشتر وقتش را صرف مطالعه و تماشای فیلم می کرد. زمانی که در سال دوم تحصیلش در جولیارد، در نمایش موفق "مرغ دریایی" نقش آفرینی کرد، اعتماد به نفس خود را به دست آورد. او در نهایت در سال ۲۰۰۳ با مدرک کاردانی در رشتهٔ هنرهای زیبا، از این مدرسه فارغ التحصیل شد. فعالیت حرفه ای. سال های آغازین (۲۰۰۴–۲۰۱۰). اندکی پس از ترک جولیارد، چستین در برنامه ای شرکت کرد که برای دانشجویان سال آخر در لس آنجلس ترتیب داده شده بود، و در آنجا با جان ولز، تهیه کنندهٔ تلویزیون قرارداد بست. سپس به لس آنجلس رفت و برای نقش های مختلف در هنرآزمایی شرکت کرد. او در ابتدا این روند را دشوار یافت و معتقد بود که دیگران نمی توانند برای او که موهای قرمز و چهرهٔ متفاوتی داشت نقش مناسب پیدا کنند. در اولین نقش تلویزیونی اش در سال ۲۰۰۴، چستین در یک بازسازی از مجموعهٔ تلویزیونی قدیمی "سایه های تاریک" که در دههٔ ۱۹۶۰ پخش می شد نقش آفرینی کرد. اما قسمت های بعدی این برنامهٔ تلویزیونی هرگز تولید و پخش نشد. مدتی بعد او در
مجموعهٔ تلویزیونی "بخش فوریت های پزشکی" نقش یک بیمار روانی را بازی کرد، و به دنبال آن نقش های نامتداول بیشتری نظیر قربانیان تصادف یا بیماران روانی به او داده شد. او سپس نقش های مشابهی را در مجموعه های تلویزیونی مختلفی از قبیل "ورونیکا مارس" (۲۰۰۴)، "نزدیک خانه" (۲۰۰۶) و "" (۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶) اجرا کرد. در سال ۲۰۰۴ چستین نقش آنیا در تئاتر "باغ آلبالو" اثر آنتون چخوف را که در یک برنامهٔ تئاتر تابستانی در ماساچوست اجرا می شد بر عهده گرفت، و کنار میشل ویلیامز به بازی پرداخت. همچنین در همین سال او نقش دختر رادنی (نقش اول تئاتر "همسر رادنی"، اثر ریچارد نلسون) را روی صحنه برد. این اجرای او توسط بن برنتلی، منتقد سینمایی "نیویورک تایمز" مورد نکوهش قرار گرفت؛ برنتلی این اجرا را چنین توصیف کرد: «هر چه در طول شب جلو می رویم رنگ می بازد». زمانی که چستین روی این نمایش کار می کرد، توسط نلسون به اَل پاچینو معرفی شد؛ پاچینو در آن زمان دنبال یک هنرپیشه برای ایفای نقش در نمایش "سالومه" اثر اسکار وایلد بود. این نمایش داستان تلخی از کنجکاوی های جنسی نقش اولش، سالومه را به تصویر می کشد. در این نمایش نامه سالومه شانزده ساله است، اما چست
ین که در آن زمان ۲۹ سال داشت به هر حال برای ایفای این نقش انتخاب شد. این نمایش در سال ۲۰۰۶ در تئاتر وادزوُرث در لس آنجلس روی صحنه رفت؛ چستین از این اتفاق به عنوان زمینه ای برای شناخته شدنش توسط کارگردان های مختلف یاد می کند. منتقد سینمایی استیون آکسمن در مطلبی برای "ورایتی" بازی چستین در این نقش را چنین مورد نقد قرار داد: «چستین در نقش سالومه احساس ناراحتی می کند، و مطمئن نیست که آیا نقش یک اغواگر توانمند را ایفا می کند یا نقش یک بچه پولدار غرغرو را؛ نهایتاً هم هیچ کدام از این تصمیم ها را نمی گیرد.» اولین نقش چستین در یک فیلم مربوط به بازی وی در فیلم درام "جولین" اثر دن آیرلند بود؛ این فیلم بر اساس داستان کوتاهی از ئی. ال. دکتروف به همین نام است که خود الهام گرفته از ترانهٔ «جولین» اثر دالی پارتن است. این فیلم داستان یک نوجوان را که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته برای یک دهه دنبال می کند. بازی چستین در این فیلم توسط یکی از منتقدان در "نیویورک آبزرور" مورد ستایش قرار گرفت، چنان که بازی وی را تنها جنبهٔ مثبت این فیلم ارزیابی کرد. او برای این نقش، جایزهٔ بهترین بازیگر زن را از جشنواره بین المللی فیلم سیاتل برنده شد.
در سال ۲۰۰۹ او یک نقش جزئی در فیلم "دزدیده شده" بازی کرد که یک فیلم مهیج بود که پخش محدودی داشت. در همین سال او همچنین نقش دزدمونا از تراژدی "اتللو" اثر شکسپیر را در اجرایی از آن که توسط پابلیک تییتر به صحنه برده شد، اجرا کرد و در کنار جان اورتیز و فیلیپ سیمور هافمن نقش آفرینی کرد. یکی از منتقدان "نیویورکر" چستین را بابت کشف یک «ژرفای مادرانهٔ زیبا» در این نقش ستایش کرد در سال ۲۰۱۰، چستین در فیلم "بدهی" اثر جان مدن نقش یک مأمور موساد را ایفا کرد که در دههٔ ۱۹۶۰ به برلین شرقی فرستاده می شود تا یک پزشک سابق نازی را که روی توقیف شدگان آزمایش های پزشکی انجام داده بود دستگیر کند. در این فیلم، دو دورهٔ مختلف زندگی این شخصیت نمایش می یافت و نقش دورهٔ سالمندی وی را هلن میرن اجرا می کرد. این دو بازیگر پیش از ضبط فیلم با هم کار کردند تا طرز صحبت کردن و رفتار شخصیت را به کمال برسانند و اطمینان حاصل کنند که هر دو آن را به شکل هماهنگی اجرا می کنند. چستین برای این منظور در کلاس زبان آلمانی و کراو ماگا شرکت کرد و کتاب هایی در مورد یوزف منگله (پزشک نازی) و در مورد تاریخچهٔ موساد مطالعه کرد. ویلیام توماس، منتقد "امپایر"، برا
ی فیلم صفت «فیلم مهیج هوشمند، پرتنش، و با بازی خوب» را به کار برد و بازی چستین را دارای «ضربان هایی از قدرت و آسیب پذیری» توصیف کرد. همچنین در همین سال چستین در یکی از قسمت های مجموعهٔ تلویزیونی بریتانیایی "پوآرو" که بر اساس رمان "قتل در قطار سریع السیر شرق" اثر آگاتا کریستی بود، نقش آفرید. پیشرفت چشمگیر و موفقیت بارز (۲۰۱۱–۲۰۱۳). بعد از سال ها تلاش برای پیشرفتی چشمگیر در عرصهٔ فیلم، چستین در سال ۲۰۱۱ شش فیلم روانهٔ بازار کرد که برای بسیاری از آن ها در سطح گسترده ای شناخته شد. اولین آن ها، فیلم "پناه بگیر" اثر جف نیکولز بود که در آن چستین نقش همسر شخصیتی را بازی می کرد که توسط مایکل شنون به تصویر کشیده شده بود. این درام داستان یک پدر مشکل دار را تعریف می کرد که تلاش می کرد خانواده اش را از یک طوفان قریب الوقوع محافظت کند. این فیلم در جشنواره فیلم ساندنس در سال ۲۰۱۱ به نمایش درآمد و تیم رابی، منتقد سینمایی "دیلی تلگراف" نقش چستین در روایت داستان را مورد توجه دانست. چستین برای این نقش نامزد جایزه ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین نقش مکمل زن شد. در همان سال در جشنواره بین المللی فیلم برلین، اولین نمایش فیلم "کوریو
لانوس" صورت گرفت که بر اساس یک تراژدی به همین نام از شکسپیر بود؛ در این فیلم که توسط رالف فاینز کارگردانی شده بود، چستین نقش "ویرژیلیا" را بازی می کرد. نقش بعدی وی در فیلم درام "درخت زندگی" اثر ترنس مالیک بود که چستین در سال ۲۰۰۸ آن را بازی کرده بود؛ در این فیلم وی در مقابل برد پیت باز کرد و در نقش مادری مهربان برای سه فرزند بود. چستین بازی در این فیلم را بدون آن که فیلمنامه ای رسمی از مالیک دریافت کند پذیرفت، و در چندین صحنه دیالوگش با برد پیت را به صورت بداهه تغییر داد. او این نقش را «تجسمی از وقار و جهانِ معنا» توصیف کرد و زمانی که برای بازی در آن آماده می شد تمرین های مدیتیشن انجام داد، نقاشی های مدونا را مورد مطالعه قرار داد، و اشعار توماس آکویناس را مطالعه کرد. این فیلم پس از تأخیرهای چندباره در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۱ نمایش یافت؛ فیلم از سوی بینندگان واکنشی متناقض دریافت کرد، اگر چه نهایتاً مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و جایزهٔ نخل طلا را از آن خود کرد. جاستین چنگ، منتقد سینمایی در "ورایتی" این فیلم را «سرودی برای شکوه آفرینش، و یک شعر اکتشافی و رمزآمیز» توصیف کرد و بازی چستین را مورد تحسین قرار داد. بزرگ
ترین موفقیت چستین در این سال، به خاطر بازی در فیلم "خدمتکاران" بود که در آن در کنار وایولا دیویس، اکتاویا اسپنسر و اما استون نقش آفرید؛ این فیلم بر اساس رمانی به همین نام از کاترین استاکت بود. چستین در این فیلم نقش "سلیا فوت"، یک زن پولدار از اهالی جکسون، میسیسیپی در دههٔ ۱۹۶۰ را بازی کرد که با خدمتکار سیاه پوستش (با بازی اسپنسر) وارد رابطهٔ دوستی می شد. چستین به ابعاد ضد نژادپرستی این شخصیت علاقه پیدا کرد، و با انرژی و علایق آن ارتباط برقرار کرد؛ برای آماده شدن برای این فیلم، او فیلم های مریلین مونرو را تماشا کرد و تاریخچهٔ تونیکا، میسیسیپی را، که محل بزرگ شدن این شخصیت داستان بود، مورد مطالعه قرار داد. فیلم "خدمتکاران" ۲۱۶ میلیون دلار درآمد از فروش داشت، و تا آن زمان بیشتر از هر فیلم دیگری که چستین در آن بازی کرده بود دیده شده بود. منولا دارگیس، منتقد سینمایی "نیویورک تایمز"، رابطهٔ احساسی بین چستین و اسپنسر را مورد ستایش قرار داد، و راجر ایبرت به او لقب «تأثیرناپذیر و مُسری» داد. مجموعهٔ بازیگران این فیلم برندهٔ جایزه انجمن بازیگران فیلم شد و چستین اولین نامزدی اش برای جایزهٔ اسکار را در شاخهٔ بهترین بازی
گر نقش مکمل زن به دست آورد. همچنین او بابت این فیلم نامزد جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل زن، جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن هم شد که هر سه جایزه به اکتاویا اسپنسر رسید. دو نقش دیگری که چستین در این سال عرضه کرد عبارت بودند از فیلم "وایلد سالومه"، مستندی راجع به ساختن فیلم "سالومه" که چستین در سال ۲۰۰۶ در آن بازی کرد، و فیلم مهیج و جنایی "قتلگاه های تگزاس". در این آخری، چستین در کنار سم ورثینگتون و جفری دین مورگان نقش بازی کرد؛ فیلمْ داستان تحریف شده ای را راجع به منطقه ای از تگزاس تعریف می کرد که در آن چندین قتل رخ داده است، و چستین نقش یک کارآگاه جنایی را در آن بازی می کرد. بتسی شارکی منتقد سینمایی "لس آنجلس تایمز" لهجهٔ تگزاسی چستین در این فیلم را تحسین کرد اما خود فیلم را مورد انتقاد قرار داد. کارهای چستین در سال ۲۰۱۱، به خصوص "خدمتکاران"، "پناه بگیر" و "درخت زندگی" به جوایز دیگری نیز، از جمله از طرف حلقه منتقدان فیلم نیویورک، جامعهٔ ملی منتقدان فیلم و انجمن منتقدان فیلم لس آنجلس منجر شد. از فیلم های سال ۲۰۱۲ چستین، دو مورد در جشنوار
ه فیلم کن ۲۰۱۲ به نمایش درآمدند؛ یکی فیلم پویانمایی کمدی "" و دیگری فیلم درام جنایی "بی قانون". در "ماداگاسکار" چستین صداپیشهٔ شخصیت "جیا"، یک جگوار با لهجهٔ ایتالیایی، بود. این فیلم با فروش کلی ۸۴۸ میلیون دلار تاکنون پرفروش ترین فیلم چستین بوده است. "بی قانون" به کارگردانی جان هیلکات و بر اساس رمانی از مت بندورانت بود با نام خیس ترین محلهٔ جهان که دربارهٔ دوران ممنوعیت الکل در ایالات متحده آمریکا است. چستین در این فیلم نقش یک رقاصه از شیکاگو را بازی می کرد که درگیر اختلافات بین سه برادر الکل فروش (با بازی شایا لابوف، تام هاردی و جیسون کلارک) می شود. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد، تا آنجا که ریچارد کورلیس چستین را سرشار از «جاذبه ای متین و اغواگر» خواند. همچنین در همین سال، چستین در فیلم "رنگ زمان" (که زندگی سی. کی. ویلیامز نویسندهٔ معروف آمریکایی را به تصویر می کشید) نقش مادر ویلیامز را در زمان کودکی او بازی کرد. این فیلم توسط دانشجویان کلاس جیمز فرانکو در دانشگاه نیویورک ساخته شد و عنوان اصلی اش "تار" بود و با همین نام در سال ۲۰۱۲ در جشنواره فیلم رم نمایش یافت، اما بعداً نام فیلم پیش از اکران
سراسری آن در سال ۲۰۱۴ تغییر یافت. نقش کوتاهی که چستین مقابل بن افلک در فیلم "به سوی شگفتی" (۲۰۱۲) از ترنس مالیک ایفا کرد نهایتاً از این فیلم حذف شد، و به خاطر تداخل برنامه ها چستین همچنین از بازی در "فراموشی" (۲۰۱۳) و "مرد آهنی ۳" (۲۰۱۳) نیز صرف نظر کرد. در عوض چستین اولین اجرایش در تئاتر برادوی را در این سال تجربه کرد؛ او در اجرایی از نمایش "وارثه" نقش کاترین اسلوپر (یک دختر جوان ساده که تدریجاً تبدیل به یک زن قدرتمند می شود) را بازی کرد. چستین در ابتدا از پذیرفتن این نقش سر باز زد چرا که در نقش آفرینی های اولیه اش در تئاتر اضطراب شدیدی را تجربه کرده بود. اما در نهایت با شخصیت اسلوپر رابطه برقرار کرد و پذیرفت که این نقش را بازی کند. او دربارهٔ این نقش گفت که «[کاترین] به طور دردناکی ناراحت است، و من هم قبلاً چنین بودم.» این تئاتر از نوامبر ۲۰۱۲ تا فوریهٔ ۲۰۱۳ روی صحنه رفت. بن برنتلی اجرای چستین در این نمایش را نپسندید و در مورد او نوشت که وی «تفکرات درونش را بیش از حد بروز می دهد» و دیالوگ ها را گاهی بیش از اندازه بی عمق و کسالت آور اجرا می کند. فیلم مهیج "سی دقیقه پس از نیمه شب" اثر کاترین بیگلو آخرین فیلم
چستین بود که در سال ۲۰۱۲ اکران شد. این فیلم داستانی نیمه واقعی جستجوی اسامه بن لادن، رهبر القاعده، را روایت می کرد که تا یک دهه پس از حملات ۱۱ سپتامبر ادامه داشت. چستین در این فیلم نقش مایا را بازی می کرد که یک تحلیلگر اطلاعاتی سی آی اِی بود که به شناسایی و قتل بن لادن کمک کرد. موضوع دشوار این فیلم، اجرای آن مقابل دوربین را برای چستین ناخوشایند کرده بود. او در مدت فیلم برداری دچار افسردگی شد و یک بار از شدت ناراحتی صحنه را گریان ترک کرد. چستین امکان ملاقات با مأمور مخفی واقعی که شخصیت مایا بر اساس او بود را نداشت، در نتیجه به روایتی که مارک بول، نویسندهٔ فیلم بر اساس تحقیقات خودش تهیه کرده بود استناد می کرد. "سی دقیقه پس از نیمه شب" نقدهای مثبتی دریافت کرد، اما به خاطر صحنه های شکنجهٔ افراد که نهایتاً باعث به دست آوردن اطلاعات مفیدی برای پیدا کردن بن لادن شده بود، مورد انتقاد قرار گرفت. پیتر ترورس از "رولینگ استون" نوشت که چستین نقشش را «مانند یک طوفان» بازی کرد که «چنان اجرای پرانفجاری داشت که می شد به عمق وی نفوذ کرد و پایانه های عصبی او را حس کرد». راجر ابرت به انعطاف چستین اشاره کرد و توانایی او برای بازی
در گستره ای از نقش های متفاوت را با مریل استریپ مقایسه کرد. چستین برای این نقش برندهٔ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام شد و برای اسکار، بفتا و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش اول زن نیز نامزد شد. سال بعد چستین نقش اصلی فیلم ترسناک "ماما" (۲۰۱۳) را بازی کرد: زنی موسیقی دان که مجبور بود از برادرزاده های دوست پسر دیوانه اش مراقبت کند. جذابیت این نقش برای او در این بود که در نقطهٔ مقابل نقش های «مادر بی نقص» که در فیلم های "پناه بگیر" و "درخت زندگی" بازی کرده بود قرار داشت. منتقد سینمایی ریچارد روپر به تفاوت این نقش با نقش های قبلی چستین اشاره کرد و آن را سندی دانست بر این که چستین یکی از بهترین بازیگران نسل خودش است. در آخر هفته ای که این فیلم برای اولین بار در آمریکا به نمایش درآمد، چستین تبدیل به اولین بازیگر زنی شد که در هر دو فیلم پرفروش آن آخر هفته ("ماما" و "سی دقیقه پس از نیمه شب") حضور داشت. "ماما" نهایتاً در سطح جهان ۱۴۶ میلیون دلار فروش کرد. چستین سپس در نقش اصلی فیلم درام "گم شدن الانور ریگبی" (۲۰۱۳) نقش آفرینی کرد؛ او همچنین تهیه کنندهٔ این فیلم نیز بود. نویسنده و کارگردان