Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
است نه امری فردی و خصوصی، یعنی شیوه زیستن و تفکری که تبدیل به روح و جان جمعی جامعه شود. فاضلی معتقد است ایجاد این شادی جمعی در جامعه، مستلزم تحولات ساختاری است. شادی نتیجه گسترش امکانات مادی و رفاهی یا تولید برنامه های رسانه ای شاد نیست بلکه محصول یک توسعه فرهنگی است، یعنی توسعه ای مبتنی بر شکوفایی و رشد خلاقیت ها و ظرفیت انسانی. در این الگوی توسعه، تنوعات قومی، جنسیتی، زبانی و مذهبی گروه های اجتماعی، به مثابه ظرفیت های نهادی و سرمایه های فرهنگی شناخته می شوند. این الگوی توسعه، نیازمند تسامح و مدارا و تحمل فرهنگ هاست. علاوه بر این، این الگو مستلزم به رسمیت شناختن مفهوم سبک زندگی است. سبک زندگی مبتنی بر انتخاب های فردی ما در کالاهای فرهنگی، مادی، رسانه ای و … است که هویت فردی و جمعیمان را می سازد. یک ساختار اجتماعی، سیاسی و اقتصادی توسعه گرا، یک سبک زندگی سازنده را شکل می دهد. چنین ساختاری، افراد را در انتخاب های مصرفی خود به هم افزایی دانش، هنرها، بهبود شرایط محیط زیست و ملاحظهٔ اقتضائات و الزامات انسانی سوق می دهد؛ بنابراین، به اعتقاد فاضلی شادی محصول عدالت، سرمایه، مشارکت اجتماعی و مصرف فرهنگی بالا در جامعه
است. همچنین، وجود نظام آموزشی ای که بتواند خلاقیت و شکوفایی را در انسان ها پرورش دهد و بدین ترتیب ارزش های زیبایی شناختی، هنری و فرامادی را اولویت بخشد، پیش شرط وجود یک جامعه شاد است. البته این به معنای عدم اهمیت توسعه اقتصادی نیست. پول و ثروت، لازمه شکوفایی یک جامعه است. اما نوسازی و پیشرفت اقتصادی در صورتی به شادی جمعی می انجامد که سبک و کیفیت زندگی و نیز سلامت و توسعهٔ اجتماعی را هم در نظر داشته باشد. از نظر فاضلی، خانواده ایرانی معاصر، اصل شادی و تولید لذت را به عنوان یک نیاز ضروری پذیرفته و می کوشد با بکارگیری تکنولوژی ها و امکانات سرگرم کننده و شادی بخش (مانند تلویزیون و اینترنت)، برگزاری جشن های خانوادگی (مانند جشن تولد و سالگرد ازدواج)، سفرهای خانوادگی و تفریحات خانوادگی (مانند رفتن به رستوران) این نیاز را تأمین کند. اما داشتن خانواده و جامعه شاد، نیازمند وجود امید است. امید به معنای امکان مشارکت گسترده افراد و خانواده ها در زندگی اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی است. همچنین خانواده و جامعه شاد، نیازمند گسترش علایق و آرزوهای افراد و تلاش برای تحقق آن خواسته هاست. شوخی و طنز. فاضلی معتقد است شوخی و طن
ز را باید به عنوان یک امر اجتماعی و فرهنگی در نظر گرفت. چنانچه امروزه، شوخ طبعی، یکی از ابعاد شخصیت پایه و همگانی ما ایرانیان به شمار می رود. شوخ طبعی ایرانیان از نوع شوخ طبعی فیلسوفانه است که برای بیان حکمت های زندگی جمعی بکار می رود. شوخی برای ایرانیان تنها جنبه سرگرمی ندارد بلکه از آن برای بیان مسائل انسانی و اجتماعی و حل معضلات و مشکلات زندگی خود استفاده می کنند. از نظر فاضلی، می توان شوخ طبعی را نوعی ژنتیک فرهنگی ایرانیان دانست، یعنی با استمرار تاریخی شوخ طبعی در زندگی و شخصیت ایرانی، رمزگان و راهبردهای گوناگون شوخ طبعی به نحوی در وجود ایرانیان استقرار یافته که گویی بخشی از فیزیولوژی و «طبیعت ثانویه» ما شده است. به طوری که گرایش ایرانیان به طنز را می توان بیشتر به ناخودآگاه ضمیر جمعی آنان نسبت داد. فاضلی تمایل انسان امروزی به طنز و فیلم های کمدی را نیز نوعی «مواجهه طنازانه» با مصائب زندگی مدرن می داند. زندگی رسانه ای، جهانی، اطلاعاتی، فراغتی و شبکه ای شده امروز انسان ایرانی همراه با آسیب ها و بحران های روانی و اجتماعی، ژانر کمدی و طنز را به راهبردی اجتماعی-فرهنگی برای بهزیستی در جهان پارادوکسیکال مدرن و
کالای پرطرفداری برای «مصرف فراغت» تبدیل کرده است؛ بنابراین، فاضلی، طنز را راهبردی فرهنگی می داند که انسان ها، گروه ها و جوامع با استفاده از زبان و اشکال گوناگون نمادپردازی برای دیدن و نشان دادن موقعیت خود به کار می گیرند. در حقیقت طنز، هم برآمده از فرهنگ است و هم پیش برندهٔ فرهنگ. ویژگی مهم طنز، ماهیت نشانه شناسانه آن است. طنز به مثابهٔ نوعی نمادپردازی، شیوه ای از اندیشیدن است. همچنین طنز، علاوه بر بعد زیبایی شناسانه، دارای مؤلفه های نازیبایی شناسانه یعنی ویژگی های اقتصادی، اجتماعی یا سیاسی و فرهنگی فراتر از تمهیدات ادبی، تکنیک های ذوقی یا مؤلفه های فرمی و بیانی نیز هست. چند ویژگی مهم طنز در دوران مدرن عبارت است از: به اعتقاد فاضلی، طنز امروزه بیش از آن که طغیان گری، انقلابی گری و شالوده شکنی را ایجاد کند، در خدمت ایجاد نوعی آگاهی انتقادی است که هدف آن نوعی سازگار کردن انسان امروزی با موقعیت کلان شهری بوروکراتیک پروبلماتیک است و نه طغیان او ضد جریان ها و ساختارها؛ و نهایتاً اینکه، در فهم مقوله طنز در ایران «مسئله و جایگاه زبان» دارای اهمیت بسیار است. طنز، شکل یا صورتی از زبان است که گاهی به صورت کلام و واژه و
گاه به صورت تصویر و گاه اشیا خود را نشان می دهد. چرا که وقتی از زبان طنز و طنز زبانی سخن می گوییم، کمابیش به عنوان یکی از ویژگی های ملی یا شخصیت پایه ای ایرانی آن را در ذهن خود تداعی می کنیم. امید اجتماعی. یکی از مفاهیم مورد توجه فاضلی در حوزه انسان شناسی روان شناسی، امید اجتماعی است. فاضلی امید اجتماعی را نوعی شناخت و آگاهی می داند. این شناخت شامل آگاهی فرد از تصویر خود، جامعه و رابطه با جامعه است. این معرفت در واقع، نوعی قابلیت و توانمندی است که به ما امکان ایفای نقش های اجتماعی و همچنین مداخله در جامعه به منظور تغییر و بهبود وضع موجود را می دهد. علاوه بر این فاضلی، امید اجتماعی را «امید مشترک یک ملت» و «ظرفیتی فرهنگی» می داند. این وضعیت فرهنگی نوعی «شرایط شناسایی» یعنی امکان ابراز خود برای گروه های فرودست جامعه فراهم می کند. براساس این تعریف، تحولاتی مانند رشد تکنولوژی های ارتباطاتی اعم از رسانه های اجتماعی و شبکه های مجازی و شبکه های تلویزیونی دولتی و منطقه ای و رادیوها و اینترنت، گسترش نظام آموزشی اعم از آموزش عالی و آموزش ابتدایی و متوسطه، تحولات سیاسی اعم از مشروطه، نهضت ملی و به ویژه انقلاب اسلامی و
توسعه شهر و شهرنشینی، با خلق شرایط شناسایی، نوعی ظرفیت آرزومندی و امید مشترک در جامعه ایرانی ایجاد کرده اند. تنهایی. فاضلی معتقد است، تنهایی در دوران معاصر یک «تنهایی وجود شناسانه» است، نه تنهایی جمعیتی و ارتباطی. به بیان دیگر، انسان معاصر دچار یک «تنهایی ساختاری» است. در این تنهایی، ما نمی توانیم با گذشته تاریخی خود، یک ارتباط معنادار و اصیل پیدا کنیم. از آنجایی که وجود تنهایی در ساختارِ احساسی، جنبه همگانی و عمومی دارد، می توان آن را نوعی «تنهایی اجتماعی» دانست که هم زمینه اجتماعی و هم پیامدهای اجتماعی دارد از نظر فاضلی، هم زمان با کاهش اهمیت اجتماعی مذهب یا نهاد دین و فاصله گرفتن از معنادهی به زندگی در دوران مدرن، میزان تنهایی اجتماعی افزایش یافته است. راهبرد «مصرف فرهنگی» مانند استفاده از منابع دینی، شکل دادن صورت های تازه ای از ایمان، بکارگیری علوم، گسترش روان شناسی، یوگا، روانکاوی، روان درمانی و گسترش اشکال تازه ای از ادبیات و هنرها، راهبردهایی هستند که انسان معاصر برای مواجهه با «تنهایی اجتماعی» ابداع کرده است. همچنین، گسترش آگاهی انتقادی، گسترش رشته های علوم انسانی و اجتماعی، توسعه هنرها و ادبیات، توج
ه به تنوعات و تکثر فرهنگی، گردشگری، بازاندیشی و بازآفرینی سنت و میراث فرهنگی و تاریخی در بافت تاریخی معاصر، از سازوکارهای جامعه معاصر برای مواجهه با پدیده تنهایی اجتماعی است. فاضلی، خوانش خوش بینانه و امیدوارکننده از تنهایی، یعنی شناسایی تنهایی، استفاده از آن و غلبه بر آن، یکی از ساز و کارهای ذهن جمعی جامعه برای مواجهه با رنج تنهایی است. مسئله سوژگی در ایران معاصر. فاضلی مسئله سوژگی در ایران معاصرش را در چارچوب مناسبات دولت و ملت تحلیل می کند و معتقد است این مناسبات نحوه شکل گیری دولت مدرن و فرایند دولت-ملت سازی از ابعاد مهم تجربه تاریخی «ما» هستند که نیازمند واکاوی و بررسی اند. در همه اجتماعات فرایند شکل گیری دولت-ملت همراه با بازاندیشی، بازتعریف و بازآفرینی وجوه مختلف جامعه بوده است. در این مسئله مند سازی، جوامع مجموعه تاریخ و فرهنگ چند هزار ساله خود را «اُبژه» شناسایی و تغییر و دگرگونی قرار داده اند. جوامع اروپایی به دلیل بستر تاریخی طولانی و با تکیه بر فرایند استعمار و بهره کشی از منابع جهانی، توانسته اند میراث تاریخی، تمدنی و فرهنگیشان را در تجربه معاصر خود، به نحو مطلوب، متوازن و ثمربخشی ادغام کنند و رض
ایت نسبی همه گروه های اجتماعی را به دست آورند. خلق سوژه های مناسب معاصر، یعنی پرورش انسان هایی که در یک رابطه ارگانیک و کارکردی، نیازهای یک نظام سیاسی جدید را تأمین می کنند و به طور داوطلبانه و به منظور خود تحقق بخشی و پاسخ به نیازهایشان، در موقعیت های سوژگی مشارکت دارند، یکی از مهم ترین ویژگی ها و کارکردهای دولت مدرن است. مهم ترین بحران پرابلماتیک ما در ایران معاصر، عدم توفیق در شکل دادن به یک فرایند منطقی، کارآمد و مؤثر میان رابطه سوژه و سیاست است؛ چرا که از ابتدای شکل گیری تجربه تجدد در ایران، عمده فعالیت دولت متوجه برساختن دستگاه دولت و ایجاد یک رابطه یکسویه، سرکوبگرانه و مبتنی بر اعمال قدرت عریان با سوژه بوده است. عدم استقلال نسبی سوژه های فردی و اجتماعی - از قبیل قومیت ها، مذاهب، زبان ها و جنسیت ها- و عدم تفکیک نهادی یعنی به رسمیت نشناختن استقلال حوزه های فرهنگ، اقتصاد و اجتماع توسط سیاست، باعث شکل گیری سوژه های مقاوم و نوعی فضای دوقطبی میان نظام سیاسی و سوژگی در ایران شده است. تعدیل مناسبات میان سوژه و سیاست و تبدیل این رابطه مکانیکی و سرکوبگرانه به رابطه ای همراه با احترام و پذیرش استقلال نهادها، نیاز
مند تحول شیوه مواجهه ما با دانش، به رسمیت شناختن علوم انسانی و اجتماعی و گسترش این علوم در فضای سیاسی اجتماعی است. علوم انسانی و اجتماعی، علاوه بر ایجاد یک زبان مشترک برای گفتگوی اجتماعی میان سوژه های فردی و اجتماعی با سامان سیاسی، ایده ها و مفاهیم خلاقانه و متناسب با شرایط فراپیچیده دنیای معاصر را فراهم می کنند. نقد اندیشه ها و آثار. یکی از آثار فاضلی که مورد توجه و نقد صاحب نظران مختلف علوم اجتماعی قرار گرفته است کتاب "مردم نگاری سفر" (۱۳۹۰) است. روزنامه شرق ویژه نامه شماره ۶۰ خود (۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۰) را به طور کامل به معرفی و نقد این کتاب اختصاص داد. محمد امین قانعی راد، این اثر را نشان دهنده نوع جدیدی از تولید دانش می داند که دارای کارکرد آموزشی و همچنین برقراری گفتگو با جامعه است. غلامرضا خاکی نیز کتاب مردم نگاری سفر را به عنوان خدمتی به دانش مدیریت و تحولات اجتماعی معرفی می کند که البته دارای اشکالاتی مانند ساختار آشفته، نامشخص بودن زمان رخداد برخی از حوادث مهم، وجود اطلاعات غیرلازم در متن و عدم استفاده از پاورقی است. علیرضا کمره ای نیز معتقد است زبان و لحن کتاب مردم نگاری سفر، غیررسمی و گرم و محتوای آن،
نشان دهنده تولید علم است. به اعتقاد کمره ای، عدم وجود فهرستی مناسب و عدم استفاده از تصاویر را می توان از نقاط ضعف کتاب دانست. مرتضی قلیچ، این کتاب را از اولین نمونه های سبک نوشتاری اتواتنوگرافی می داند که با نثری درخشان و بکارگیری تصاویر هنری، بیان احساسات، استفاده از شعر و ضرب المثل، زیبایی دو چندانی یافته است. اما این سبک نوشتاری در برخی بخش های کتاب، به سبک ژورنالیستی فارغ از مشاهدات تجربی تغییر یافته است. علاوه بر این، علایق شخصی نویسنده در انتخاب برخی موضوعات، مانع از نمایان شدن روابط قدرت نهفته و نابرابری های اجتماعی شده است. ناصر فکوهی، کتاب مردم نگاری سفر را نمونه خوبی از تداوم سنت سفرنامه نویسی مبتنی بر ارزش های مردم نگارانه می داند که در میان نسل جدیدی از انسان شناسان مدرن ادامه یافته است. محمد سعید ذکایی، کتاب مردم نگاری سفر را را فعال کننده سوژگی می داند. چرا که نویسنده، از سنت نگارش آکادمیک، تحلیل انتزاعی و توهم علمی فاصله گرفته است. همچنین این کتاب، با دوری از قوم محوری، در اکثر قضاوت ها، عدالت و تأمل را رعایت کرده است. به اعتقاد ذکایی، فاضلی در این کتاب اعتدال میان نگاه عینی و نگاه ذهنی را حفظ
کرده است. اما در این کتاب به ابعاد منفی سرمایه داری و انواع سرکوب ها و تبعیض ها اشاره ای نشده است. یزدان منصوریان، تمایز این کتاب از آثار مشابه را، رویکرد مردم شناسانه نویسنده به پدیده های اجتماعی، مناسبات فرهنگی، رسانه ها، خیابان ها و همه مشاهداتش می داند؛ بنابراین عنوان کتاب، با محتوای ان کاملاً سازگار است. از نظر منصوریان، این کتاب برای ما چهار دستاورد دارد: شناخت خود، یادگیری گفتگو، کسب دانش، نگرش تطبیقی و شناخت دیگری. اثر دیگر فاضلی که مورد نقد و بررسی قرار گرفته، کتاب «تجربه تجدد» است. رحیم محمدی معتقد است فاضلی در این کتاب، از بدفهمی های رایج در علوم اجتماعی ایران در رابطه با مفهوم تجدد و مدرنیته و دوگانه سنت و تجدد، گذر کرده و تجدد را به عنوان یک امر اجتماعی واقعی و شیوه ای از زندگی بررسی می کند. فاضلی همچنین دستگاه مفهومی جامعه شناسی و انسان شناسی را برای توضیح واقعیت اجتماعی فرهنگی ایران، توسعه داده و غنا بخشیده است. به اعتقاد محمدی، یکی از امتیازات کتاب، تلقی تاریخمندی و سنت مندی از تجدد ایرانی است. اما نویسنده در توصیفات خود به جنبه تراژیک و حزن انگیز تجدد نپرداخته و در برخی جاها تغییرات را ساده س
ازی کرده است. همچنین به نظر محمدی، فاضلی به تضادها، تناقض ها، مقاومت های فرهنگی و مشکلات تجدد ایرانی توجه نکرده است. «پشت دریاها شهری است» کتاب دیگری از فاضلی است که نویسندگان و صاب نظران علوم اجتماعی آن را نقد و بررسی کرده اند. جبار رحمانی «پشت دریاها شهری است» را کتابی تخصصی در حوزه روش می داند. از نظر ناصر فکوهی، این کتاب نشان دهنده فاصله گرفتن از رویکردی است که مردم شناسی را علم مطالعه جوامع دور می داند. اون این اثر را حرکت مثبتی در تولید علم می داند. فکوهی معتقد است، عنوان این کتاب، نوآورانه و نشانگر یک دیدگاه متفاوت است و استنادهای آن به منابع و نویسندگان ایرانی نیز وجه مثبت آن است. همچنین این کتاب، به خوبی تاریخچه، مباحث نظری و اساسی در حوزه مردم نگاری و تاریخ مدرن را بیان می کند. فکوهی، مهم ترین خدمت این کتاب را احیای واژه مردم نگاری براساس یک روش علمی است. البته این کتاب می توانست به روابط بین واژگان مختلف در حوزه مفهومی مثل مردم نگاری، مردم شناسی، انسان شناسی، سنت های منطقه ای و بحث روش، بیشتر بپردازد. اثر دیگری از فاضلی که توسط اندیشمندان علوم اجتماعی نقد و بررسی شده، کتاب «تاریخ فرهنگی ایران مدرن»
است. محمد سعید ذکایی معتقد است این کتاب، مجموعه منجسم و جذابی برای تحلیل فرهنگ و زندگی روزمره ایران ارائه داده است. به اعتقاد ذکایی، این کتاب دارای امتیازاتی از جمله مواجهه بی واسطه با پدیده و تجارب همراه با چشم اندازی مفهومی و نظری، ارائه گونه شناسی ها، جسارت در مفهوم سازی، نگاه بین رشته ای، ارائه تصویری از گستره مسایل و محورهای مطالعاتی، اتکا به تجربه زیسته، داشتن نظم و چارچوب فکری منسجم، سبک نگارش توصیفی، روایتی و غیر پیچیده، تأمل در تحول فرهنگ رسانه ای و نگاه دیالکتیکی به تحولات فرهنگی است. از نطر ذکایی، نادیده گرفتن شرح سیاست و دلیل انتخاب مضامین، عدم اشاره به سایر دستورکارهای مرتبط و عدم تناسب حجم فصول و سازمندهی متناسب آن ها، از جمله کاستی های این کتاب هستند. داریوش رحمانیان نیز معتقد است این کتاب، مسئله اکنون جامعه ایرانی را به خوبی مطرح کرده و مدخل مناسبی برای تحقیقات عمیق تر است. از نظر رحمانیان، نویسنده، وقایع تاریخی و اجتماعی را خلاقانه بررسی کرده، پرسش های جدید مطرح کرده و فضا را برای گفتگوی جدی فراهم کرده است. علیرضا ملایی نیز این کتاب را نقطه عطفی برای پیوند تاریخ و علوم اجتماعی می داند که افق
های تازه ای را گشوده است. به اعتقاد ملایی، این کتاب نوآورانه، یک منبع تاریخی محسوب می شود، رویکرد جدیدی به مورخان ارائه می دهدو از روش های متنوع استفاده کرده است. ملایی، ضعف منبع شناختی، نپرداختن به منابع اصلی و نقد داده های تاریخی را از کاستی های کتاب می داند. دیگر اثر نقادی شده فاضلی، کتاب فرهنگ و شهر است. این کتاب، در برنامه تلویزیونی کارنامه، نقد و بررسی شد. سید عبدالله انوار، این کتاب را سرآغازی برای معرفی مطالعات فرهنگی شهر می داند که با رویکردی بین رشته ای، راهگشای علاقه مندان به مطالعات شهری است. با این حال این کتاب، به بیان تفاوت «مباحث فرهنگ و شهر اصیل» و «فرهنگ و شهر تقلیدی» نپرداخته است. جواد مهدی زاده، این کتاب را بواسطه نگاه میان رشته ای و غیر ایدئولوژیک بودن، بسیار ارزشمند می شمارد. علاوه براین، نگاه جهان محلی، نگاه پسامدرن به شهر، تأکید بر روش کیفی، نظریه آفرینی، بکارگیری مفاهیمی مانند ظرفیت آرزومندی و گسل از ویژگی های مثبت کتابند که بررسی تهران به مثابه یک شهر فرهنگی را امکان پذیر ساخته اند. با این حال، از نظر مهدی زاده، ابهام مفهوم چرخش فرهنگی، عدم پرداختن به فرهنگ شهرنشینی و مفهوم کلان شهر
، دوگانگی در ساختار بخش اول کتاب و عدم استفاده از نمودار و عکس را کاستی های کتاب می داند. محمد امین قانعی راد، ویژگی ارزشمند کتاب فرهنگ و شهر را تلاش برای پر کردن خلأ نظریه پردازی به جای بازی با اطلاعات، و حسن آن را نگاه فرهنگی و نرم افزاری به جای نگاه کالبدی و پوزیتویستی به شهر می داند. البته قانعی راد با دیدگاه کتاب دربارهٔ تحلیل قلمروهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در فرهنگ مخالف است و معتقد است این کتاب، علی رغم استفاده از نظریات جامعه شناسی، این گفتمان را طرد می کند. پرویز اجلالی نیز این کتاب را دارای متنی روان، جذاب و نظام مند برای توصیف زندگی شهری می داند که توانسته نظریه را به سطح زندگی روزمره بکشاند و زندگی اجتماعی را مشاهده کند. اما به اعتقاد او، این کتاب، به عوامل اقتصادی و سیاسی در تحلیل حیات شهری تهران، توجه کمی کرده است. علاوه بر این، به نظر اجلالی، برخی فاکت های تاریخی مربوط به تحولات شهری، ناقص و کوتاه هستند. کتاب «مردم نگاری آموزش» فاضلی نیز در انجمن مطالعات درسی ایران، معرفی و نقد شد. زهرا نیکنام، این کتاب را طلایه دار اتخاذ رویکرد فرهنگی به مسایل آموزش و پرورش می داند. از نظر نیکنام، ویژگی برج
سته کتاب در بکارگیری این نگاه فرهنگی در همه فصول و طرح نمونه های علمی برای آن رویکرد نظری است. او این کار را با نگارش متنی روان، پرکشش و خوش خوان انجام می دهد. علاوه بر این، راز برجستگی تحلیل های کتاب، استدلال کردن براساس زمینه های تاریخی و فرهنگی ایران معاصر است؛ بنابراین، گویا فاضلی، اندوخته تجارب معلمان ایران معاصر را پردازش و تصویر پردازی کرده است. همچنین، نیکنام بکارگیری روش خود مردم نگاری و تکیه بر تجربه زیسته را دلیل جذابیت این کتاب می داند.
در برهه های مختلفی از تاریخ ایران، کتاب ها سوزانده شده اند؛ نظرات مورخان دربارهٔ وسعت این کتاب سوزی ها مختلف است. حمله اسکندر به ایران. ابن ندیم در کتاب الفهرست می نویسد: «در حدود سال ۹۸۷ میلادی نوشته شده؛ در قصر آپادانا در تخت جمشید نوشته هایی به صورت لوح های چوبی، سنگ و خاک رس در موضوعات متعدد وجود داشت. تعداد بسیاری از این الواح به وسیله اسکندر مقدونی(۳۳۳ پیش از میلاد) نابود شد یا به کتابخانه اسکندریه فرستاده شد. کشف سی هزار لوحه از گل رس در سال ۱۹۳۴ میلادی در زیر زمین ویرانه های کاخ آپادانا در تخت جمشید این گفته را تأیید می کند. باستانشناسان این بخش را خزانه تخت جمشید یا کتابخانه استخر نامیده اند. اسکندر همین طور ۲۰۰۰۰ چرم گاوی را که اوستا بر روی آنها نوشته شده بود سوزاند. به ما گفته شده که این کتابها در بایگانی تخت جمشید نگهداری می شدند و زمانی که اسکندر آن قصر را به آتش کشید این کتابها هم از میان رفتند.» زبی بلال اسماعیل تاریخ دان می نویسد: «در ابتدا اوستا به زبان اوستایی نوشته شد اما در زمان حمله اسکندر، اسکندر اوستا را نابود کرد و بیشتر قسمت های آن ازبین رفت تا اینکه یک بار در زمان پارتها و و بار دیگر
در زمان ساسانیان به جمع آوری آن پرداختند و این بار به وسیله خطی به نام -دین دبیر- نوشته شد» اعراب مسلمان و کتاب سوزی در ایران. تورج دریایی استاد کرسی ایران باستان در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین می نویسد: اعراب مسلمان در دوره خلافت اموی در خوارزم کتاب های مغان را سوزاندند که کار عجیب و نامعمولی بود و واقعه ای معمول در تاریخ فتوحات اعراب مسلمان در ایران زمین به شمار نمی آید. فقدان کتاب های باستانی به زبان پهلوی به دلیل تغییر زبان علمی رایج در ایران پس از حمله اعراب و بلا استفاده ماندن کتاب های نوشته شده به زبان پهلوی است. نویسندگان ایرانی از جمله (شجاع الدین شفا، محمد معین و عبدالحسین زرین کوب) (در دو قرن سکوت، منتشره در سال ۱۳۳۶) در مورد کتاب سوزی در جندی شاپور پس از فتح ایران توسط اعراب سخن رانده اند. از جمله منابع اولیه تاریخی مورد اشاره همه این نویسندگان، کتاب مقدمه ابن خلدون است. زرین کوب در کتاب کارنامه اسلام (۱۳۴۸) کتاب سوزی اعراب در تیسفون را نفی می کند: «روایتی هم که گفته اند کتابخانه مدائن را اعراب نابود کردند ظاهراً هیچ اساس ندارد و مآخذ آن تازه است.» اما نهایتاً زرین کوب در کتاب روزگاران (منتشره در س
ال ۱۳۷۳) با باز تأیید این امر که روایت کتاب سوزی در تیسفون چندان قدمت ندارد، با اشاره به روحیات هیجانی فاتحان، احتمال رخ دادن این مسئله را منتفی نمی داند. دانشنامه کتابخانه و دانش اطلاعات دربارهٔ کتاب سوزی کتابخانه ها در ایران طی حملهٔ عرب ها می نویسد که عرب ها به دلیل تعصب و اعتقاد به این که قرآن برترین کتاب است هر کتاب غیر قرآنی را نابود کردند. فرانز رزنتال استاد پیشین زبانهای سامی و زبان عربی در دانشگاه ییل، اسلام شناس و مترجم کتاب مقدمه، در پانوشت این گفته ابن خلدون می نویسد «این روایت دیگری از یک افسانه معروف است که بر طبق آن عمر دستور ویرانی کتابخانه اسکندریه را داد». برنارد لوئیس در مقاله ای ضمن بی اعتبار خواندن کتاب سوزی اعراب در اسکندریه با اشاره به تشابه این روایت ابن خلدون با روایتی که در آن نقل شده عمر فرمان به تخریب کتابخانه اسکندریه داده است، می گوید: «تاریخ نگار قرن چهاردهم، ابن خلدون، داستان تقریباً یکسانی را راجع به ویران کردن یک کتابخانه در ایران به دستور خلیفه عمر مطرح کرده که نشان از ویژگی عامیانه آن دارد». مهمت سیلمز، محقق مسلمان، در تحقیقی که در سال ۲۰۰۵ در ژورنال آمریکایی علوم اجتماعی ا
سلامی چاپ شد با اشاره به سالم ماندن دانشگاه گندی شاپور در حمله اعراب به ایران می نویسد اعراب به اهمیت مؤسسهٔ آموزشی گندی شاپور پی بردند و شکوه آن را و کتابخانه و دیگر سازمان های شهر را باقی نگاه داشتند. در مورد کتاب سوزی عرب ها در خوارزم، ابوریحان بیرونی در کتاب آثارالباقیه عن القرون الخالیه فصل سوم در بخش تاریخ اهل خوارزم، چنین می نویسد: هجوم ترکان. کتابخانه سلطنتی سامانیان در هجوم ترکان از شرق در سده ۱۱ میلادی سوزانده شد. گفته می شود ابن سینا تلاش کرد به میان شعله های آتش برود و کتاب ها را نجات دهد.[۳۹][۴۰] حمله محمود غزنوی. در جریان حمله سلطان محمود غزنوی به ری بخشی از کتابخانه بزرگ ری به آتش کشیده شد و بخشی دیگر به بخارا یا به نقلی دیگر به غزنین انتقال یافت. سوزاندن کتاب های شیعیان و برخی دیگر از گروهای اسلامی مد نظر بوده است. حمله مغولان به ایران. ابن ماجه درکتاب "سنن ابن ماجه" می نویسد: «یک بار دیگر تمدن عظیم ایرانیان به وسیلهٔ مهاجمین نابود شد؛ این بار به وسیله قبایل مغولان و تاتارها(۱۲۲۰ میلادی)؛ آنها معبد ها را تبدیل به طویله اسبانشان کردند، کتابخانه ها را سوزاندند و از نسخه های گران بها به عنوان سوخ
ت استفاده می کردند».[۳۸] دوره جمهوری اسلامی. در اواخر سال ۱۳۸۴ با تغییر «مرکز امور مشارکت زنان» به «مرکز امور زنان و خانواده» در دولت نهم، شایع شد که مدیریت جدید تصمیم داشته کتاب های «کتابخانه تخصصی زنان» را که در دوران محمد خاتمی ایجاد شده بود از بین ببرد، اما در لحظات آخر کار متوقف شده و به تعطیل کردن کتابخانه و ایجاد محدودیت دسترسی به کتاب ها اکتفا شد، هرچند که گفته می شود تعدادی از کتاب ها از مرکز خارج شده و بازگردانده نشده است. سوزانده شدن یکی از معتبرترین کتاب های پزشکی. یکی از فقیهان هوادار حکومت جمهوری اسلامی به نام عباس تبریزیان (در نزد برخی، معروف به «پدر طب اسلامی»)، یکی از کتاب های مرجع در زمینهٔ آموزش پزشکی یعنی اصول طب داخلی هاریسون را سوزاند؛در عین حال، سه تن از پزشکان معترض به این اقدام، توسط یکی از دادگاه های جمهوری اسلامی، هر یک به ۶۰ ضربه شلاق، محکوم شدند. ارجاعات فرهنگی. وی با استناد به هم عصر بودن اسکندر و ارسطو - که یونان پیشتر از زمان او در علوم عقلی به شکوفائی رسیده بود- نقل قول آغازین ابن خلدون -مبنی بر رسیدن علوم عقلی از ایرانیان به یونانیان پس از حمله اسکندر- را نا درست می داند. به
گفته او، اینکه ابن خلدون جمله اش را با عبارت «گفته می شود» آغاز کرده، مویّد ضعیف بودن این نقل قول است. عبدالحسین زرین کوب در این باره می نویسد: «آنچه هم بیرونی راجع به نابود شدن کتب خوارزمی گفته است مشکوک است و به هر حال مویّد این واقعه نمی تواند بود.» ابوریحان در مقدمه کتاب " صیدله " یا " صیدنه " دربارهٔ زبان خوارزمی می گوید: این زبان به هیچوجه قادر برای بیان مفاهیم علمی نیست، اگر انسان بخواهد مطلبی علمی با این زبان بیان کند، مثل اینست که شتری بر ناودان آشکار شود. پانویس. ۳۸.کتاب سنن ابن ماجه https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%86%D9%86_%D8%A7%D8%A8%D9%86_%D9%85%D8%A7%D8%AC%D9%87 ۳۹.کتاب دائرةالمعارف بزرگ اسلامی https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%D8%A7%D8%A6%D8%B1%D8%A9%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D9%81_%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C ۴۰.• بیهقی، پورفندق، (به عربی: تتمه صوان الحکمه)، بخش زندگی نامه خودنوشت و اضافات ابوعبید جوزجانی (عربی) https://shamela.ws/book/273/19 جستارهای وابسته. به فارسی: به انگلیسی:
دش برلین یک طرح پراگرسیو ترنس است که در سال ۲۰۰۷ ایلکه کالبرگ و سباستیان مولجین در لاههٔ هلند آن را پایه گذاری کردند.مرد اول از گروه Sutorius، با نام مستعار داش برلین، و عدد ۷ محبوب ترین دی جی در سال ۲۰۱۲ جهان است.ریمیکس های Dash Berlin برای هنرمندان بزرگ مانند جاستین تیمبرلیک ('راک ریمیکس بدن شما "برنده جایزه" بهترین ریمیکس در رقص ستاره جوایز ایالات متحده آمریکا)، جانت جکسون، BT، آشر، NERD، لنی کراویتز، دلال XL، Röyksopp، Mylo، و آنی لنوکس. جدایی جفری سوتورو و بازگشت. در 18 ژوئن 2018 سوتورو در طی یک بیانیه ای اعلام کرد که او گروه را دارد ترک میکند در همین حال ارتباط خودش را با کالبرگ و مولجین و آژانس وندرکلیج قطع می کند. او فاش کرد که مولجین و کالبرگ در حالیکه او را از گروه بیرون می کنند تلاش کردند نام گروه "دش برلین" را تحت اسم های خودشان ثبت کنند بنابراین با خروج سوتورو از گروه به طور قانونی آنها قادر نیستند تحت عنوان "دش برلین" اجرا داشته باشند به همین دلیل تلاش های بیشتر از طریق دادگاه و وکلا به سرانجام نرسید و وقتیکه او ارتباط خودش را با گروه قطع کرد دسترسی سوتورو به اکانت های اجتماعی گروه قطع شد. جفری
سوتورو بعداً اعلام کرد تولید و اجرا کارهایش را تحت اسم خودش انجام می دهد و این کار را از اکتبر 2018 آغاز کرد. در یک بیانیه دومی از طریق مجله دیجی سوتورو اعلام کرد در اواخر سال 2017 به علت تورهای شدید باعث آسیب به سلامتی او شد و به همین دلیل در آن دوره زمانی دو ماه تحت معاینه های فیزیکی بود و او قادر نبود به اجرا بپردازد که با مخالفت سنگین مدیریت شرکت بوکینگ اش همراه شد که نهایتاً همکاریش را با آن شرکت پایان داد. در همین حال که کالبرگ و مولجین دسترسی او را به اکانت های اجتماعی قطع کردند یک ادعا دادگاهی در مقابل سوتورو به دلیل شرکت نکردند در کنسرت های رزور شده پر کردند که دادگاه آن را رد کرد. در ژوئن 2019 دش برلین طی یک بیانیه ترک گروه دش برلین را اعلام کردند و گفتند که گروه را برای سوتورو بعنوان تنها رهبر گروه تنها میگذارنند آنها همچنین اعلام کردند که ماهیت گروه دش برلین از بین رفته و این زمانی برای تغییر است و به این صورت آنها روی پروژه جدید خودشان تمرکز کردند.
پل مارک اوکنفولد (زادهٔ ۳۰ اوت ۱۹۶۳) یک تهیّه کنندهٔ موسیقی و دی جی ترنس است.