Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بادکَند (به قرقیزی: Баткен، باتکەن) شهر کوچکی در جنوب غربی قرقیزستان است و در حاشیهٔ جنوبی درهٔ فرغانه واقع شده است. این شهر مرکز استان بادکند است. در سال ۲۰۰۹ میلادی مساحت این شهر ۲۰۵ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۹٬۷۱۸ نفر بود. (هر دو شامل روستاهای بولاغ باشی، قزل یول و بازارباشی). جمعیت خود شهر ۱۳٬۴۳۵ نفر است. تاریخ. نام بادکند از زبان سغدی گرفته شده و به معنی «شهر باد» است. در سال ۱۹۹۹ سه شهرستان غربی استان اوش از این استان جدا شده و استان بادکند را تشکیل دادند و شهر بادکند مرکز اداری این استان جدید شد که تازه ترین استان قرقیزستان است. این اقدام پاسخی بود به نگرانی در مورد فعالیت های افراطی اسلام گرایان در مناطق همسایه اوش در تاجیکستان و ازبکستان که حضور مستقیم و کنترل بیشتر دولت در این منطقه کوهستانی و دورافتاده را می طلبید. فرودگاه بادکند این شهر را با بیشکک مرتبط کرده است. از سال ۲۰۰۰، یک دانشگاه کوچک نیز در بادکند بنیاد شده است. آب وهوا. آب وهوای بادکند سرد و استپی است. میانگین سالانه دما ۱۱٫۶ درجه سانتی گراد و بارش سالانه در آن در حدود ۳۶۷ میلی متر می باشد.
آق سو شهری در استان ایسیق کول کشور قرقیزستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۵ میلادی، ۹٫۳۴۴ نفر جمعیت داشته است.
چونگ اریق (به قرقیزی: Чоң-Арык، چوڭ ارىق) روستایی تحت تابعیت شهر بیشکک، ناحیه ی لنین در شمال کشور قرقیزستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۵ میلادی، ۸٫۷۰۳ نفر جمعیت داشته است.
چولپان آته (به قرقیزی: Чолпон-Ата، چولپون اتا) شهری در استان ایسیق کول کشور قرقیزستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۵ میلادی، ۸٫۴۴۲ نفر جمعیت داشته است.
کوک جانگغاق شهری در استان جلال آباد کشور قرقیزستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۵ میلادی، ۷٬۷۹۷ نفر جمعیت داشته است. نام این شهر به قرقیزی به معنای گردوی آبی می باشد.
قایینگدی شهری در استان چوی کشور قرقیزستان است که در سرشماری سال ۲۰۰۵ میلادی، ۷٬۷۷۰ نفر جمعیت داشته است.
کَمین نوعی تَک (حمله) غافلگیرکننده با اجرای آتش از مواضع پنهان علیه ستون های متحرک یا موقتاً ثابت دشمن است. روند آن این گونه است که کمین گران در نهانگاه، آماده نشسته و در فرصتی مناسب به دشمن می تازند. کمین از تاکتیک های نظامی است که می تواند به لشکرهای کوچک کمک کند تا لشکرهای بزرگ تر از خود را از پا درآورند. در کمین نشستن، قدمتی به قدمت جنگ دارد و از آغاز در جنگ ها و درگیری ها استفاده می شده است. قصد از کمین، برهم زدن نظم دشمن کلاسیک، کاهش نیروی دشمن، و تضعیف روحیه آن ها است. در برخی موارد سعی می شود دشمن به سمت مورد نظر هدایت شود. نهانگاه کمین را کمینگاه می گویند. در جریان اجرای کمین، منطقه ای که بیشترین حجم آتش در آن متمرکز می شود را «کشتارگاه» می گویند. کمینگاه. کمینگاه معمولاً به گونه ای انتخاب می شود که بهترین استتار و اختفا را دارا باشد، دارای میدان دید و تیر مناسب باشد، و موضعی باشد که در مورد آن نتوان ضد کمین اجرا کرد. داشتن راه فرار امن و مخفی، و دور بودن از پایگاه دشمن، از دیگر ویژگی های یک کمینگاه خوب است. کوه ها، تنگه ها، گردنه ها، شیارهای کم عمق جنگلی، درختان بلند، و زمین های پر از برگ از کمینگاه
های مناسب هستند. از انواع کمین ها می شود به «کمین عنکبوتی» اشاره کرد. این نوع کمین در زمین های پست و هموار اجرا می شود به اینصورت که نیروها در اطراف کشتارگاه به صورت دایره سنگر حفره روباه ایجاد می کنند و روی سنگر نیز باید استتار شود.
آق سو می تواند اشاره به یکی از موارد زیر داشته باشد:
یکی از وسایلی که در سیستم های توزیع انرژی الکتریکی برای جداکردن سریع بخش هایی که دچار خطا شده اند از سایر بخش های سیستم استفاده می شود کات اوت فیوز یا فیوز قطع کننده است. ترانسفورماتورهای توزیع غالباً از طریق یک کات اوت فیوز به خطوط اولیه متصل می شوند. در درون فیوز کات-اوت یک عنصر ذوب شونده وجود دارد که در هنگام بروز خطا ذوب شده و اتصال الکتریکی ترانسفورماتور را از خط قطع می کند و بدین وسیله مانع خسارت دیدن ترانسفورماتور و واردشدن خطا به مدارهای اولیه می شود — وارد شدن خطا به مدارهای اولیه ممکن است مشترکین و ترانسفورماتورهای دیگری را هم تحت تأثیر قرار دهد. این فیوزها همچنین برای جدا کردن مدارهای اولیهٔ دچار خطا یا اضافه بار از بقیهٔ قسمت های سالم مدار به کار می رود. کاربرد اصلی این فیوزها در حفاظت ترانسفورماتورها، بانک های خازنی و خط است. امکان باز کردن کات اوت فیوز توسط مامورین خط از روی زمین و به وسیلهٔ چوبدست هایی عایق به نام هات استیک وجود دارد. اگر سازوکارهای لازم در کات اوت فیوز در نظر گرفته شده باشد می توان از آن به عنوان یک سکشنلایزر در کنار مدارشکن های ریکلوزر استفاده کرد.
احمد هرتمنی معروف به ارچنگ (اردیبهشت ۱۲۹۳– ۱۷ اردیبهشت ۱۳۶۹ خورشیدی) نقاش و طراح فرش ایرانی بود. زندگی نامه. احمد ارچنگ در سال ۱۲۹۳ خورشیدی در روستای هراتمه ، شهرستان مبارکه به دنیا آمد. پدرش ملامحمد هرتمنی بود. بعد از اتمام کلاس پنجم دبستان، به توصیهٔ مدیر مدرسه ای که در آن مشغول به تحصیل بود به کارگاه قالیبافی رفته در آنجا قالیبافی و سپس نقشه خوانی را فرا گرفت. در سال ۱۳۱۳ در حالی که فقط بیست سال داشت، در مسابقه طراحی کاشی پشت بغل های میدان نقش جهان اصفهان که از طرف شهرداری اصفهان و زیر نظر آندره گدار فرانسوی سرپرست وقت اداره باستان شناسی به جهت مرمت آن بنا برگزار شد رتبهٔ نخست را به دست آورد. به این ترتیب زمینه مساعدی برای کار و تجربه روی طرح های مختلف ایرانی در زمینه کاشی به دست آورد. از مشوقان او در امر آموزش می توان به غلامحسین اسلیمی از هنرمندان قالیبافی اشاره کرد که وی را برای رنگ آمیزی و نقطه چینی طرح های نصرالله رفاییل (گچکار) به باغ ملی برد. در زمانی که او در باغ ملی مشغول به فعالیت بود اشخاصی چون آرتور پوپ به بازدید از آثار وی آمده و تشویق های آن ایرانشناس باعث شد که احمد ارچنگ به کار طراحی از روی
بناهای تاریخی روی آورد. از جمله شاگردان وی می توان به عباس کرباسیون اشاره کرد. نکوداشت. همایش نکوداشت یکصدمین سال استاد احمد ارچنگ؛ پدیده طراحی فرش اصفهان با حضور جمعی از مسئولین و استادان مطرح فرش اعم از طراحی، نقاشی، بافنده و تولیدکننده برگزار شد.
آزاد صابر اوغلو علیف (۲۹ مارس ۱۹۵۱، باکو - ) رهبر ارکستر اهل جمهوری آذربایجان است. او در سال ۱۹۷۴ در رشته پیانو و در سال ۱۹۸۰ در رشته آواز از کنسرواتوار دولتی آذربایجان فارغ التحصیل شده است. از سال ۱۹۹۴ کارگردان هنری استودیوی اپرای ممدوف بوده و از سال ۲۰۰۱ رهبر ارکستر رادیو و تلویزیونی نیازی و ارکستر سمفونیک دولتی حاجی بیف است. وی در سال ۲۰۰۶ عنوان خادم هنر افتخاری آذربایجان را دریافت کرده است.
پرنده بال جنوبی از گونه هایی است که در سال ۱۷۷۹ میلادی توصیف علمی شدند. این پروانه از خانواده پروانه های دم چلچله ای بومی جنوب هند می باشد. ویژگی ها. پروانه پرنده بال جنوبی دارای گستره بال ۱۴ تا ۱۹ سانتی متر می باشد و بزرگ ترین پروانه های جنوب هند به شمار می آید.
تاج ماه آفاق الدوله نویسنده و مترجم ایرانی عصر قاجار بود. تاج ماه احتمالاً نخستین زنی است که در ایران دست به کار ترجمه زد. او نمایشنامه «نادر شاه» اثر «نریمان نریمانف» را از ترکی به فارسی برگرداند و آن را در سال ۱۳۲۴ هجری قمری منتشر کرد. از تاج ماه غیر از این ترجمه مجموعه ای از نامه ها، شعر و کتابی به نام «صحّت مظفّری» برجای مانده است. تاج ماه در ابتدای نمایشنامه «نادرشاه» خود را چنین معرفی می کند: «کمینه تاج ماه آفاق الدوله همشیره آقا اسماعیل آجودانباشی و عیال فتح الله ارفع السلطنه طالشی» پدر تاج ماه، میرزا علی اکبر خان زنجانی، از نظامیان عصر قاجار بود و برادرش اسماعیل خان سیف السلطنه (۱۲۶۵−۱۳۲۷ هجری قمری) از مخالفان مشروطه که از محمدعلی شاه حمایت می کرد و پس از فتح تهران و خلع محمدعلی شاه به دار آویخته شد. برادر دیگر آفاق الدوله میرزا ابراهیم خان زنجانی از پیشگامان ترجمه متون نمایشی به فارسی بود. آفاق الدوله پس از پیروزی مشروطه خواهان از ارفع السلطان جدا شد و سال های برای احقاق حقوق خود تلاش کرد. دیوان اشعار او در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران نگهداری می شود. تاج ماه در آذر ماه سال 1326 درگذشت و در امام زاده
عبدالله شهرری به خاک سپرده شد. فرزندان و بستگان. عزت الله امیر پور طالش تنها پسر تاج ماه خانم و فتح الله خان بود که به سمت مدیرکل وزارت دارایی تهران در اواخر دوره رضا شاه و اوایل دوره محمدرضا شاه منصوب شد و بعلت سکته مغزی در سال ۱۳۴۳ هجری شمسی در تهران درگذشت . فرزندان وی بنامهای اذرمیدخت (متولد ۱۳۰۲ و در سال ۲۰۰۵ میلادی در شهر هیستون آمریکا درگذشت) ۲-یدالله امیر پورطالش کارمند شهربانی شاهنشاهی، متولد ۱۳۰۴ در سال ۱۳۸۵ در گذشت ۳-اردشیر امیر پور طالش مدیر کل امورمالی اداره اطلاعات شهربانی(متولد ۱۳۱۴ درگذشت سال ۱۴۰۱ ) ۴_مهیندخت امیر پور طالش (متولد ۱۳۱۹ درگذشت ۱۳۹۹ ). عموی وی محمد حسین خان معروف به سالار بالاخانلو و پسرانش امیر نصرت الله بالا خانلو شهردار و نماینده مجلس شورای ملی از همدان و هلاکو رامبد نماینده مجلس شورای ملی از طالش و اخرین رییس دفتر شاهزاده رضا پهلوی در تبعید بود، و مادرشان شوکت الدوله دختر محمود علامیر، دومین رئیس مجلس شورای ملی، بود
ان جی سی ۳۹۳۸، ، یک کهکشان مارپیچی است که در صورت فلکی خرس بزرگ قرار گرفته است. ویلیام هرشل این کهکشان را در ۶ فوریه ۱۷۸۸ کشف کرد. ان جی سی ۳۹۳۸ بزرگ ترین کهکشان مارپیچی در این صورت فلکی بوده و تقریباً نزدیک ۴۳ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد. یک ابرنواختر در این کهکشان شناسایی شده است. این سوپرنوا که از نوع سوپرنوا درجه دو است در ۲۷ مارس ۲۰۰۵ کشف شد و کاشف آن دوگ ریچ بود
جنگ نیابتی، جنگ واسطه ای یا جنگ وکالتی (به انگلیسی: proxy war) وضعیتی است که در آن قدرت های درگیر به جای اینکه مستقیماً وارد جنگ با یکدیگر شوند با حمایت های مالی، تسلیحاتی و تبلیغاتی از کشورها یا گروه های مسلح دیگری که با قدرت مقابل یا متحدین آن در جنگند، سعی در تضعیف آن قدرت یا فشار بر آن می نمایند. در بسیاری از موارد به علت توان بالای نظامی قدرت های اصلی، درگیری نظامی مستقیم آن ها با یکدیگر می تواند هزینه های سیاسی، اقتصادی و انسانی بالایی را برای هر دو طرف در پی داشته باشد و از این رو طرفین تلاش می کنند که بدون وارد شدن به جنگ تمام عیار از طریق حمایت از گروه ها و دولت های ثالث به طرف مقابل ضربه بزنند. در موارد دیگری ممکن است دو قدرت اصلی به جنگ مستقیم با یکدیگر مشغول شده باشند، اما همزمان در مناطق دیگری با حمایت از گروه ها و کشورهای ثالث به جنگ نیابتی با قدرت مقابل نیز بپردازند. جنگ نیابتی خالص تقریباً وجود ندارد، زیرا گروه هایی که با یک کشور خاص در جنگ هستند معمولاً به دنبال منافع و هدف های خاص خود هستند که ممکن است با منافع و هدف های کشور حامی آن ها یکی نباشد. معمولاً بیشترین کاربرد جنگ های نیابتی در دور
ان های جنگ سرد است، زیرا به این وسیله می توان بدون درگیری مستقیم با قدرت مقابل و ورود در یک جنگ بزرگ و بسیار پرهزینه، به فشار بر قدرت مقابل ادامه داد. دلایل. کشورها و قدرت های نظامی ممکن است تصمیم بگیرند که دشمنان خود را به روشی همه جانبه مورد حمله قرار ندهند و در عوض به چند دلیل جنگ های نیابتی به راه بیندازند: مثال ها. جنگ داخلی اسپانیا. جنگ داخلی اسپانیا از نمونه های مشهوری است که می توان در آن الگوهای جنگ نیابتی را به خوبی مشاهده کرد. این جنگ که بین سوسیالیست ها و آنارشیست های هوادار جمهوری دوم اسپانیا از یک سو و ناسیونالیست ها و سلطنت طلبان به رهبری فرانسیسکو فرانکو از سوی دیگر آغاز شد به زودی منجر به حمایت آلمان نازی و ایتالیای فاشیست از ملی گرایان و اتحاد جماهیر شوروی از جمهوری خواهان شد. جنگ سرد. جنگ های نیابتی در طول جنگ سرد امری معمول بود، زیرا دو ابرقدرت (یعنی ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی) به علت ترس از بروز جنگ هسته ای تمایلی به درگیری مستقیم با یکدیگر نداشتند و به جای آن به منظور افزایش دامنه نفوذ خود به حمایت از واسطه های خود در جنگ هایی نظیر افغانستان، آنگولا، کره، ویتنام و نیز در خا
ورمیانه و آمریکای لاتین می پرداختند. جنگ کره. در جنگ کره که از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ طول کشید جمهوری خلق چین و اتحاد جماهیر شوروی از کمونیست ها در شمال در مقابل نیروهای سازمان ملل به رهبری آمریکا حمایت می کردند. شوروی به طور مستقیم وارد این درگیری نشد، اما چین هزاران سرباز را در حمایت از کره شمالی به جبهه های جنگ فرستاد. جنگ ویتنام. در جنگ ویتنام شوروی و کشورهای کمونیستی از چریک های ویت کنگ و دولت ویتنام شمالی در مقابل ویتنام جنوبی و متحدان آن از جمله آمریکا حمایت می کردند. آمریکا با اعزام صدها هزار سرباز خود نیز به طور مستقیم وارد این منازعه شد. جنگ نیابتی ایران و اسرائیل. این جنگ برخی اوقات جنگ سرد بین ایران و اسرائیل گفته می شود. ایران از طریق گروه های مسلح ضداسرائیلی از جمله حزب الله لبنان، حماس و جهاد اسلامی فلسطین از جنگ در مقابل اسرائیل و تضعیف کردن قدرت آن حمایت می کند و اسرائیل از طریق گروه های شورشی ضدایرانی از جمله مجاهدین خلق و جندالله از جنگ در مقابل ایران و تضعیف کردن قدرتش حمایت می کند. جنگ داخلی سوریه. جنگ داخلی سوریه را می توان یک جنگ نیابتی دانست که در آن قدرت های جهانی و منطقه ای نظیر روسیه و ایران
با حمایت از دولت بشار اسد و از سویی دیگر، عربستان، قطر، ترکیه، آمریکا، انگلستان و فرانسه و اسرائیل با پشتیبانی از گروه های مختلف شورشی، سعی در تضعیف غیرمستقیم دولت های رقیب، یا حفظ و افزایش دامنه نفوذ خود در این کشور داشتند. جنگ داخلی یمن. جنگ نیابتی ایران با عربستان و هم پیمانان نظامی اش در کشور یمن.
پروانه گوهر چمنزار از گونه هایی است که در سال ۱۸۴۵ میلادی توصیف علمی شدند. جنوب اروپا، آفریقا و جنوب آسیا (مثل هند) زیست گاه این گونه است. از لحاظ اندازه، این حشره، جاندار بسیار کوچکی محسوب می شود.
پروانه نیلگون معمولی از گونه هایی است که در سال ۱۷۷۵ میلادی توصیف علمی شدند. هند زیست گاه این گونه است. از لحاظ اندازه، این حشره، جاندار بسیار کوچکی به شمار می آید.
اسرافیل شیرچی هنرمند خوشنویس ایرانی است. وی متولد سال ۱۳۴۱ بابل و فارغ التحصیل دانشکدهٔ هنرهای زیبا در دانشگاه تهران است. این خوشنویس در انجمن خوشنویسان ایران، عنوان استاد رشته خوشنویسی و خطاطی را در کارنامه فعالیت های هنری اش دارد. مهم ترین ویژگی آثار شیرچی، توجه و کار در زمینه خط شکسته نستعلیق و آموزش آن است. شمار بسیاری از آثار خوشنویسی این هنرمند در قالب مجموعه هایی نفیس به چاپ رسیده اند. آثاری همچون: سیمای رستم در شاهنامه فردوسی، شهریار شهر غزل، شرح مجموعه گل، تاب شکسته، حلقه عشق، گلبانگ حافظ، آواز شقایق، اسرار ازل(خیام)، تماشاگه راز، گذاران (مولانا)، پوسترهای نفیس و کارت پستال خط در انواع مختلف، کاست ویدئویی آموزش خط شکسته نستعلیق، پژوهش و گفت و گوهای گوناگون در زمینه هنر. همچنین شیرچی نمایشگاه های گوناگون از آثار خوشنویسی اش را در نمایشگاه های داخل و خارج از کشور برگزار کرده است. آثاری از شیرچی به نمایش در آمده اند، از سال ۱۳۵۹ به بعد توسط وی نگاشته شده اند. زندگی نامه. کودکی. اسرافیل شیرچی در سال ۱۳۴۱ در روستای خراسان محله بابل زاده شد. او در دبستانی به نام «مهر» تحصیل کرد. شیرچی در کودکی لکنت زبان شد
یدی داشت و همین موجب شد تا از سوی هم شاگردی ها مورد تمسخر قرار بگیرد. او از این تمسخرها بسیار دلگیر و آزرده می شد و همین باعث شد تا رو به کاغذ و نقاشی بیاورد. او در نقاشی استعداد فراوانی داشت و حتی در کلاس، نقاشی های بچه های دیگر را می کشید و بنا بر گفتهٔ خودش، با این کار افزون بر تمرین، ترس را از خود دور می کرد. از این رو که برادرهای اسرافیل هم در هنرهای خوش نویسی، تذهیب و موسیقی دستی داشتند، او هم به سوی این هنرها کشیده شد و هفت یا هشت سالگی خوش نویسی را با شعر «من یار مهربانم...» اثر عباس یمینی شریف آغاز کرد. شیرچی نقش خانوادهٔ مادریش را در گرایش او به نقاشی بسیار مهم می دانست. مادر او بافته های خوش رنگ، جوراب های رنگین زمستانی و گلیم های خوش نقش روستایی می بافت و همین موجب گرایش شیرچی به نقش و نقاشی شد. جوانی. شیرچی جوان در روستا فعالیت های نقاشی و خوش نویسی خود را ادامه می داد تا این که در سال ۵۵ یا ۵۶ خورشیدی، در ۱۵ سالگی به شهر بابل آمد و به گروه «نقاشان آزاد بابل» پیوست که چند نقاش مهم، از جمله احمد نصراللهی عضو آن بودند. پس از عضویت در این گروه، شیرچی با بوم و سه پایه به روستاهای پیرامون بابل می رفت
و به شیوهٔ نقاش های دریافتگر، نقاشی می کرد. بعد از ظهرها، نقاشی های شیرچی و دیگران در گروه نقاشان آزاد بابل نقد می شد و در فصل های خوب سال برای آن ها نمایشگاه برگزار می شد. شیرچی در آن روزگار به عنوان جوان ترین عضو گروه، شور و شوق بسیاری برای پیشرفت داشت و دوستی وی با اعضای این گروه سال ها ادامه پیدا کرده است. خوشنویسی. با این که شیرچی در روستا هم بدون هیچ آموزشی خوشنویسی می کرد، ولی ورود جدی او به این هنر در هنگام آمدنش به شهر بابل و همچنین رفتن به تهران در سال های ۱۳۵۵ یا ۱۳۵۶ بود. او زیر نظر استاد غلامحسین امیرخانی مشق خوشنویسی را آغاز کرد. او در کنار امیرخانی، با دیگر استادان انجمن هنرمندان خوش نویس آشنا شد. به گفتهٔ خود شیرچی، به دلیل پیوند نزدیک دنیای خط به ادبیات غنی و پرمغز، دلبستگی اش به خط بیشتر شد. شیوهٔ کار. به گفتهٔ خود شیرچی، او روزهای پیاپی سیاه مشق می کند تا دستانش گرم شود. او برای هر متن یا شعر چندین بار تمرین و سیاه مشق می کند تا بتواند بهترین فرم را ارائه دهد. تحصیلات. شیرچی در سال ۱۳۶۱ یا ۱۳۶۲ وارد رشته نقاشی در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد. به گفتهٔ خود شیرچی، رشتهٔ نقاشی برای تعال
ی و خوب دیدن خط بسیار لازم بود. او در دانشگاه از راهنمایی های استادان نقاشی چون «حلیمی» و «پاکباز» برای ترکیب و توازن و نوآوری در خط بهره مند شد. تدریس. شیرچی که هم زمان با قبولی در رشتهٔ نقاشی دانشگاه، در کلاس های انجمن خوشنویسان ایران هم شرکت می کرد، از سال ۱۳۶۴ در این انجمن تدریس می کند. شیوهٔ تدریس او به گونه ای است که شعر و خط را در کنار هم در بر می گیرد. او گاهی در کلاس هایش از مبانی و اصول هنرهای تجسمی هم سخن می گوید. شیرچی از کسانی ست که به شیوهٔ ادارهٔ انجمن خوشنویسان ایران انتقاد دارد و از دیدگاه او، این انجمن باید برخورد آکادمیک تری داشته باشد و از یکنواختی آموزشی بپرهیزد. او به فضای آموزشی این انجمن هم انتقاد دارد و باور دارد که فضای رنگ و رو رفتهٔ انجمن دلگیر است و شاگردان را جذب نمی کند. فعالیت. شیرچی از آموزگاران انجمن خوشنویسان ایران می باشد. نمایشگاه ها. شیرچی هرساله نمایشگاه های بسیاری برای آثار خود برگزار می کند و از این حیث، یکی از پرکارترین هنرمندان خوشنویسی ایران است. شیرچی از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۷۹ بیست نمایشگاه تکی و شصت نمایشگاه گروهی در درون ایران برپا کرده است. وی همچنین در بیرون از ایران
هم نمایشگاه هایی داشته که از آن جمله می توان به نمایشگاه در دانشگاه های کلمبیا و هاروارد اشاره کرد. او نمایشگاه های فراوانی در کشورهای اروپایی، آمریکایی و آسیایی داشته است. ویژگی نمایشگاه های شیرچی، ترکیب خط و موسیقی با هم است. وی باور دارد: «اگر خط موزون است، حتماً موسیقی در آن خط رعایت شده است.» شیرچی با دستگاه های آواز ایرانی آشناست و به گفتهٔ خودش، پدر و مادرش آوای خوشی داشتند و به خوبی آواز می خواندند که همین مشوق شیرچی در همراه ساختن موسیقی با خط بوده است. شیرچی خود را هنرمندی خوش اقبال می داند که مردم از هر قشر و طبقه ای خواهان کارهایش هستند. کتاب. شیرچی تاکنون بیش از ۲۰ کتاب تألیف کرده است. از مهم ترین آثار شیرچی می توان به «سیمای رستم در شاهنامه»، «شهریار شهر غزل»، «شرح مجموعهٔ گل»، «حلقهٔ عشق»، «باران عشق»، «خط عشق»، «گلبانگ حافظ»، «تماشاگه راز» و... اشاره کرد. تلویزیون. شیرچی از معدود کسانی است که در تلویزیون سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران برنامهٔ آموزش خوشنویسی اجرا کرده است. نام این برنامه «خط عشق» است که چند سال از شبکه های گوناگون تلویزیونی ایران پخش می شود.
فرهنگ موضوعی قرآن (نام کامل: فرهنگ موضوعی قرآن مجید) یک فرهنگ نامه تألیف کامران فانی و بهاءالدین خرمشاهی است. این فرهنگ نامه، فرهنگ لغات "قرآن" همراه با شرح و بسط معانی آنها نیست؛ بلکه درواقع کشف المطالب الفبایی یا فهرست موضوعی "قرآن" می باشد که مانند اغلب فرهنگ های لغت به روش الفبایی (ابجدی) تنظیم یافته است. این فهرست به عربی است و این امر مهم و ناگزیر بوده است، زیرا اگر قرار بود فارسی باشد دیگر امکانِ آوردن عین اصطلاحات و تعبیرات "قرآن" وجود نداشت؛ حال آنکه این امر اهمیت فراوان دارد. سابقهٔ فهرست های موضوعی. این فهرست ها که با نام های تفصیل الآیات، طبقات الآیات، کشف المطالب و... شناخته می شوند، از گذشته تاکنون دارای اهمیت زیادی بودند. "تفصیل الآیات" ژول لابوم (خاورشناس فرانسوی) نخستین فهرست موضوعی "قرآن" است که در سال ۱۸۷۷ منتشر شد. از دیگر فرهنگ های موضوعی مهم منتشرشده می توان "تفصیل آیات القرآن کریم" از محمد فؤاد عبدالباقی، "کشف المطالب" اعتمادالسلطنه (ترجمهٔ فارسیِ فرهنگ ژول لابوم)، و "فهرست المطالب" دکتر محمود رامیار نام برد. روش تنظیم در این فرهنگ موضوعی. در این فرهنگ از روش های جدید علم کتابداری استفا
ده شده است، بر این اساس که به جای اینکه موضوعاتْ ذهنی و از قبل تعیین شوند و کلمات "قرآن" درزیر آن آورده شود، خود "قرآن" را آیه به آیه فهرست کرده است؛ یا به تعبیر دیگر، به آیه آیهٔ "قرآن" موضوع داده شده است و تقطیع موضوعی انجام شده است و در اکثر موارد از لفظ قرآنی استفاده شده است. بر این اساس، این فرهنگ موضوعی، در حدود ۷۰۰۰ موضوع یا مدخل اصلی همراه با توابعش که در زیر هر موضوع آمده، و ۳۰۰۰ مدخل ارجاعی (اعم از اصلی و کمکی) را دربردارد و به جرأت می توان گفت که موضوعاتی که در "قرآن" آمده است دیگر محدود به تعدادی خاص مانند فهرست های قبلی نیست. نکته ها برای استفاده از این فرهنگ.  عدم آوردن آیات قرآن به دلیل افزایش حجم و نداشتن کارایی  کلماتی که با علامت {-} متصل شده اند موضوع فرعی می باشد.  املا و ضبط کلمات عربی بر اساس رسم الخط عربی معاصر می باشد.  نداشتن معادل فارسی لغات عربی جز به ندرت برای تشخیص کلمات ؛ مثلاً: الرجال (=پیادگان)، الرجال (=مردان)  استفاده از مدخل های ارجاعی (کلمات فارسی و مترادفات عربی) به مدخل اصلی به منظور افزایش کارایی؛ برای مثال از زن به المرأه؛ الامرءه؛ النساء و از این سه نیز به یکدیگر
ارجاع داده شده است. ویژگی برجستهٔ این فرهنگ. ارجاع اخیر یکی از ویژگی های مهم این فرهنگ است که طی آن موضوع های هم معنی یا مربوط به هم ارجاع داده شده اند. این ارجاعات به صورت نیز {یعنی نیز رجوع کنید به} آمده است. برای مثال، زیر کلمهٔ «گناه» و ترکیبات آن چنین آمده است: یعنی اگر بخواهید تصویر کلی از مسألهٔ «گناه» در "قرآن" به دست آورید باید به تمام این موضوعات رجوع کنید. ولی اگر بخواهید یکی از مباحث گناه، مثلاً «گناه صغیره» را مورد بررسی قرار دهید فقط کافی است به کلمه «الصغیره» رجوع کنید که در زیر آن فقط آیات مربوط به آن آمده است. ارتباط موضوع ها و مدخل ها با یکدیگر از طریق ارجاع اصلی و کمکی در واقع نوعی شبکهٔ ارتباطی میان موضوعات قرآنی ایجاد می کند که کار تحقیق را هم آسان تر می کند و هم به آن جامعیت می بخشد. روش استفاده. استفاده از این فرهنگ برخلاف دیگر فرهنگ ها بسیار آسان می باشد. برای این منظور کافی است کلمه یا موضوع مورد نظر خود را در جای الفبایی آن جستجو کنید. مثال: می خواهید بدانید "قرآن" درمورد «صبر» چه گفته و چه آیاتی در این باره نازل شده است. مانند یک فرهنگ معمولی به حرف «ص» رجوع کنید؛ پس از یافتن کلمهٔ
«صبر» چنین می خوانید: الصبر: بقرة، ۴۵، ۱۵۷، ۱۷۶، ۲۵۰؛ آل عمران، ۱۲۰، ۱۳۹، ۱۸۶؛ نساء، ۲۵۰؛ ... حال اگر به جای صبر کلمهٔ «شکیبایی» به ذهن شما رسیده و بخواهید بدانید درمورد آن چه آمده است، به حرف «ش» رجوع کرده و پس از یافتن کلمهٔ «شکیبایی» این چنین می خوانید: شکیبایی: الصبر و این چنین شما باز به کلمهٔ «صبر» ارجاع داده می شوید و به موضوع موردنظر خود می رسید. به کلمهٔ «الصبر» که با حروف سیاه به چاپ رسیده مدخل اصلی و به کلمهٔ «شکیبایی» که با حروف نازک به چاپ رسیده مدخل ارجاعی یا ارجاع گفته می شود. منابع. خرمشاهی، بهاءالدین و فانی، کامران، "فرهنگ موضوعی قرآن مجید"، تهران: انتشارات ناهید، ۱۳۶۹، شابک: ۹۷۸–۹۶۴-۶۲۰۵–۰۲-۴
پروانه آبی کوچک چمنزار از گونه هایی است که در سال ۱۷۷۵ میلادی توصیف علمی شدند. از افریقا آسیا هند و ژاپن و اندونزی و فیلیپین و استرالیا واقیانوسیه زیست گاه این گونه است. این گونه در خانواده حریربالان قرار دارد. ظاهر. گستره بال پروانه بالغ، ۱٫۵ سانتی متر می باشد. تخم. تخم این حشره کروی یا تخت است و رنگ آن سبز می باشد. قطر تخم تقریباً" نیم میلی متر است.
چهاربال از گونه های پروانه های است که در سال ۱۸۷۱ میلادی توصیف علمی شدند. آسام هند و میانمار زیستگاه این گونه است. ظاهر. گستره بال پروانه بالغ، ۴۰ تا ۴۴ میلی متر می باشد.
دینان می تواند به موارد زیر اشاره کند: روستا. دینان نام سه روستای زیر است:
زبان بانجاری زبان بومی مردم بانجار در کالیمانتان جنوبی اندونزی است. چون شغل بسیاری از بانجاری ها تجارت و سفر است، زبان شان را به جاهای دیگری در اندونزی و حتی جهان برده اند.
دُم شلاقی ها (دم موشی هم نامیده شده اند) ماهی های دریایی معمولاً بزرگ، به قهوه ای تا سیاه و سفید از خانواده دم شلاقیان (Macrouridae) هستند. این ماهی ها در آب های عمیق دریا از قطب شمال تا قطب جنوب یافت می شوند، و اعضای این خانواده از جمله فراوان ترین ماهی های اعماق دریا هستند. دم شلاقیان یک خانواده بزرگ و متنوع با حدود ۳۴ سرده و ۳۸۳ گونه شناخته شده است (و بیش از نیمی از آن ها تنها در سه سردهCaelorinchus، Coryphaenoides و Nezumia قرار می گیرند). دم شلاقیان در طول از حدود ۱۰ سانتی متر تا ۱٫۵ متر متفاوت هستند. برای گونه های بزرگ تر آن ماهیگیری تجاری مهمی راه اندازی شده است. خانواده دم شلاقیان به طور کل شاید بیش از ۱۵ درصد از جمعیت تمام ماهیان اعماق دریا را تشکیل بدهد.
دم شمشیری آندامان از گونه هایی است که در سال ۱۸۷۹ میلادی توصیف علمی شدند. این گونه متعلق به خانواده پروانه های دم چلچله ای بوده و زیستگاه آن جزایر آندامان هند است.
دُم موشی (Buddleja) سرده ای اغلب درختچه ای و گاهی درختی از دُم موشیان خزان دار و همیشه سبز است با حدود ۱۰۰ گونه که ارتفاع بلندترین آن ها به ۳۰ متر می رسد، اما ارتفاع بیشتر گونه های این سرده به ندرت بیشتر از پنج متر است.
دُم چلچله ای آفتابی از گونه هایی است که در سال ۱۸۴۶ میلادی توصیف علمی شدند. این پروانه از خانواده پروانه های دم چلچله ای است. ایران، افغانستان، پاکستان، ترکمنستان، قرقیزستان، ازبکستان و تاجیکستان زیست گاه این گونه است.
زغال ماهی آلاسکا و یا آلاسکا پولاک گونه ای ماهی از خانواده روغن ماهیان (Gadidae) است. این ماهی نیمه لجُه زی (نیمه پلاژیک) است که به وفور در شمال اقیانوس آرام یافت می شود و بیشترین تراکم آن در شرق دریای برینگ است. این ماهی بزرگ ترین منبع غذای دریایی در جهان است و بیش از ۳ میلیون تن از زغال ماهی آلاسکا در اقیانوس آرام شمالی از آلاسکا تا ژاپن صید می شوند. تنها حدود ۱.۵ میلیون تن از آن توسط ایالت متحده صید می شود که بیشتر آن از دریای برینگ می باشد. زغال ماهی آلاسکا نسبت به زغال ماهی اطلس مزه ای ملایم تر و گوشتی سفید و کم روغن دارد و به صورت قطعات ناهم اندازه ای آن را برش داده پس از فرایند انجماد روانه بازار می کنند. این ماهی در اروپا و آمریکا بعنوان ماده اولیه برای سوریمی بکار می رود. از این ماهی در فست فودهای معروفی مانند مک دونالدز، دیری کویینز و آربیز استفاده می شود. منابع. Wikipedia contributors, "Alaska pollock," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Alaska_pollock&amp;oldid=491339616 (accessed May 12, 2012).