Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جان پیلگر (؛ – ) خبرنگار، مستندساز، و نویسنده اهل استرالیا بود. پلیگر منتقد شدید سیاست خارجی کشورهای آمریکا، استرالیا و بریتانیا بود و تونی بلر نخست وزیر وقت بریتانیا را برای نقش این کشور در حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ جنایتکار جنگی نامید. او همچنین منتقد رفتار کشور خودش استرالیا با بومیان استرالیایی بود. نخستین فیلم مستند ساخته او "The Quiet Mutiny" یا «شورش خاموش» سال ۱۹۷۰ است که در نخستین بازدید او از ویتنام ساخته شده است. جان پیلگر پیلجر در طول دوران کاری خود از بسیاری از کشورهای بحران زده دنیا گزارش و مستند تهیه کرد و با بسیاری از چهره ها و رهبران سرشناس دنیا پای میز مصاحبه نشست. نخستین توجه بین المللی به او به خاطر گزارش درباره نسل کشی کامبوج بود. او نقش اساسی در برملا کردن جنایت های خمرهای سرخ در کامبوج داشت. پیلگر بیش از ۵۰ مستند سیاسی ساخت و منتقد سرسخت سیاست های امپریالیستی و سوگیری های استعمارگرانه جهان غرب بود. از کتاب های او "اربابان جدید جهان"، و "دروغ های ساختگی - تحریف جنگ عراق در رسانه ها" به فارسی ترجمه و منتشر شده اند.
هاوارد کی. اسمیت (؛ زاده درگذشته ) یک خبرنگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۴۰ تا ۲۰۰۰ میلادی فعالیت می کرد.
ایدا تاربل (؛ زاده درگذشته ) یک معلم، پدیدآورنده و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. پژوهشگر مجله مک کلور که مجموعه گزارش های تحقیقی او دربارهٔ شرکت استاندارد اویل معروف است.
استادز ترکل (؛ زاده درگذشته ) یک پدیدآور، مورخ، و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در فیلم "هشت مرد بیرونی" بازی کرده است.
هانتر استاکتون تامپسون (؛ زاده درگذشته ) که اغلب با نام هانتر اس. تامپسون شناخته می شود، روزنامه نگار و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود که به عنوان پایه گذار جنبش روزنامه نگاری گونزو شناخته می شود. او با انتشار کتاب "فرشتگان جهنم: حماسهٔ عجیب وغریب موتورسوارانِ طاغی (۱۹۶۷)" به شهرت رسید، کتابی که او بخاطر نوشتنش یک سال تمام با موتورسواران باشگاه فرشته های جهنم زندگی کرد و موتورسواری کرد، تا بتواند گزارش دست اولی از زندگی و تجربیات آنها تهیه کند. استاکتون تامپسون در ۱۹۷۰ مجله ای را با خصیصه های غیرمتعارف ژورنالیستی به اسم "دِربی کنتاکی درب و داغان است(۱۹۷۰)" منتشر کرد که جستاری با سبک و سیاق نوین و اتفاقی مهم در تاریخ روزنامه نگاری محسوب می شود. انتشار این مجله سبب برجسته تر شدن چهرهٔ او و همچنین پادفرهنگی که مبلغش بود شد. هانتر در سال ۱۹۷۰ در نامزدی حزبی "Freak Power" شهرستان پیکتین، کلورادو، برای انتخاب شدن به سِمت کلانتر شکست خورد؛ دوران مبارزات انتخاباتی او در فیلم-مستند "قدرتِ عجیب الخلقه: انتخاب یا انفجار (۲۰۲۰)" به تصویر کشیده شده است. اوایل زندگی. تامپسون در یک خانوادهٔ قشرِ متوسط در لوییویل، کنتاک
ی به دنیا آمد. هانتر دو برادر داشت که خود بزرگ ترین آنها بود و هر سه فرزندان ویرجینیااویسون ری(۱۹۰۸، اسپرینگفیلد، کنتاکی - ۲۰ مارس، ۱۹۹۸، لوییویل، کنتاکی) کتابدارِ ارشدِ کتابخانهٔ آزاد لوییویل و جک رابرت تامپسون (۴ سپتامبر ۱۸۹۳، هورس کیو، کنتاکی - ۳ ژوئیه، ۱۹۵۲، لوییویل) کارشناس بیمهٔ عمومی و همچنین کهنه سرباز جنگ جهانی اول، بودند. والدینش توسط یکی از همکارانِ پدرش در دانشگاه کنتاکی در سپتامبر ۱۹۳۴، بایکدیگر آشنا شدند و نهایتاً در ۲ نوامبر، ۱۹۳۵ ازدواج کردند. نیکلاس لیزارد ژورنالیستِ روزنامهٔ گاردین در ارتباط با بخش ابتدایی نام او می نویسد: «هانتر» ازطرفِ جدِ مادریش یعنی جان هانتر، جراحِ شهیرِ اسکاتلندی به او به ارث رسیده است؛ همچنین دربارهٔ نام و نام خانوادگی «استاکتون تامپسون» او بیشترین نسبت را با پدربزرگ و مادربزرگ مادریش یعنی، پرستلی استاکتون ری و لوسیلی هانتر، دارد. در دسامبر ۱۹۴۳، وقتی که تامپسون ۶ ساله بود خانواده اش ساکن منطقهٔ هایلندز، لوییویل در محلهٔ اعیان نشینِ چِرُوکی تراینگل بودند. در ۳ ژوئیه، ۱۹۵۲، وقتی که تامپسون فقط ۱۴ سال سن داشت، پدرش بر اثر بیماری میاستنی گراویس در سن ۵۸ سالگی درگذشت. هان
تر و دو برادرش توسط مادرشان بزرگ شدند. ویرجینیا به عنوان کتابدار، امرار معاش خانه اش را می کرد و می گویند که پس از مرگِ شوهرش دائم الخمر شده بود. تحصیلات. استاکتون تامپسون از سنین جوانی طرفدار ورزش و دارای روحیه ای ورزشکارانه بود. وی هنگام حضور در مدرسهٔ ابتدایی بُلُوم، باشگاهی باعنوان هاوکس اتلیتیک بنیانگذاری کرد؛ این مسئله سبب دعوت شدن او به باشگاه کَستل ووداتلیتیک به مقصود آموزش دادن رشته های ورزشی آماتور به نوجوانان این باشگاه بود. اما وی هیچگاه عضو هیچ تیمی نشد. هانتر در سپتامبر ۱۹۵۲ پیش از انتقال یافتنش به مدرسهٔ لوییویل میل در مدارسی چون متوسطه هایلند و اترنون هایلند، حضور داشته است. در همان سال هم به عنوان یکی از اعضای کانون ادبیات تحتِ حمایت مدرسه انتخاب می شود؛ که در اصل یک کانونِ ادبی-اجتماعی کهنه کار از سال ۱۸۶۲ است. اکثر اعضای این کانون از گروه آمریکایی های خوب (طبقه اشراف) اهل لوییویل، مانند پُرتِربایبب (سرمایه دار، تهیه کننده و نویسنده اهل آمریکا) بودند. پُرتِربایبب کسی است که به اصرار هانتراستاکتون تامپسون نخستین ناشر مجلهٔ رولینگ استون می شود؛ در این بُرهه، هانتر رمان "مردِ زنجبیلی" را از "جِ
ی. پی. دانلیوی،" رمان نویس آمریکایی-ایرلندی می خواند و آن را تمجید و تحسین می کند. وی به عنوان یکی از اعضای کانون ادبی-اجتماعی، در نوشتن مقالات و کمک به تهیه و تنظیم سالنامه اسپکتیتور، شرکت و همکاری داشت. استاکتون تامپسون پس از رویت شدن درکنار یک تبه کار درون ماشین، متهم به همدستی با وی و به دوماه زندان در شهرستان جفرسون،کنتاکی محکوم شد؛ به همین سبب در ۱۹۵۵ تامپسون از کانون ادبی-اجتماعی اخراج شد. وی مدت ۳۸ روز را در زندان بود و به همین دلیل آموزش وپرورشِ ایالات متحده آمریکا با درخواستش مبنی بر شرکت در آزمون های نهایی فارغ التحصیلی موافقت نکرد و او دیگر نمی توانست فارغ التحصیل شود. هانتراستاکتون پس از آزادیش در لیست متقاضیان خدمت در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا اسم نویسی کرد. سربازی. هانتر دوره آموزشی خود را در پایگاه نیروی هوایی لاکلند، در سن آنتونیو، تگزاس گذراند و سپس برای یادگیری الکترونیک، به پایگاه نیروی هوایی اسکات، در بلویل، ایلینوی انتقالی گرفت. او برای شرکت در رشتهٔ هوانوردی نظامی اسم نویسی کرد تا بتواند خلبان نظامی شود، اما دانشکدهٔ هوانوردی نظامی با درخواست نامه او موافقت نکرد. وی پس از آن به پا
یگاه نیروی هوایی اگلین در فورت والتون بیچ، فلوریدا انتقالی گرفت و در مدت زمان حضورش در اگلین، غروب ها به دانشگاه ایالتی فلوریدا می رفت. در اگلین، او با جعل تجربیاتِ دیگران اولین شغل حرفه ای خود را در زمینهٔ نویسندگی در جایگاه سردبیر ورزشی روزنامهٔ کامندکاریر، به دست آورد. تامپسون به عنوان سردبیر ورزشی، با تیم فوتبال اگلین ایگلز در سراسر ایالات متحده سفر کرد و بازی های آنها را پوشش داد. در اوایل سال ۱۹۵۷، او ستونی ورزشی برای پِلی گراُندنیوز، یک روزنامهٔ محلی در ساحلِ فورت والتون، فلوریدا نوشت. اما نام هانتراستاکتون تامپسون روی ستون نیامده بود زیرا در مقررات نیروی هوایی این کار ممنوع است. سال ۱۹۵۸، هرچند وی به عنوان یکی از اعضای عالی رتبهٔ نیروی هوایی ارتش محسوب می شد، اما فرمانده ش به او معافیتِ افتخاری داد. سرهنگ ویلیام اس. ایوانز به ادارهٔ کارمندی اگلین می نویسد: "مخلصِ کلام، هانتراستاکتون تامپسون اگرچه نیرویی مستعد است، اما با هیچ سیاست و کیاستی نمی توان او را کنترل کرد، گاهی اوقات طغیان و طرز برخوردِ سرآمدِ او به دیگر نیروها سرایت می کند." آثار ترجمه شده به فارسی. دربی کنتاکی درب و داغان است | مترجم: طهورا
آیتی | انتشارات: پاگرد تولدت مبارک جک نیکلسون | مترجم: محمدرضا شکاری | انتشارات: اسم ترس و تنفر در لاس وگاس | مترجم: حسام زاهدی | انشارات: پرسش روزگاری پورتوریکو | مترجم: علی صنعوی | انتشارات: شمشاد
باب وودوارد (؛ زاده ) یک خبرنگار اهل ایالات متحده آمریکا است. او و کارل برنستین دو خبرنگار واشینگتن پست نقش اصلی در فاش شدن رسوایی واترگیت و استعفای نیکسون رئیس جمهور آمریکا داشتند. این گزارش با نام تمام مردان رئیس جمهور منتشر شد. وودوارد پس از گزارش هایش در مورد واترگیت به کار برای واشنگتن پست ادامه داد. او 21 کتاب در زمینه سیاست و امور جاری آمریکا نوشته است که 14 کتاب در صدر فهرست پرفروش ها قرار گرفته اند. کتاب دیگر وودوارد با عنوان در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر شد که نگاهی ترسناک به کاخ سفید ترامپ دارد.
پَتسی کلاین (؛ زاده درگذشته ) یک خواننده و موسیقی دان آمریکایی بود. وی بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۳ میلادی فعالیت می کرد. نخستین اجراهای حرفه ای کلاین در پانزده سالگی در ایستگاه رادیویی محلی WINC آغاز شد. در آغاز دهه ۱۹۵۰ میلادی، کلاین در یک گروه موسیقی محلی به رهبری مجری بیل پیر حضور پیدا کرد. حضورهای محلی گوناگون، منجر به اجراهای برجسته در برنامه های تلویزیونی شهر و کانتری Connie B. Gay شد. این رویداد همچنین امضای نخستین قرارداد ضبط او با لیبل Four Star در سال ۱۹۵۴ میلادی را در پی داشت. او با نخستین تک آهنگ های چهار ستاره خود از جمله "یک کلیسا، یک دادگاه، سپس خداحافظ" (۱۹۵۵) و "I've Loved and" پیروزی اندکی داشت. دوباره از دست رفته» (۱۹۵۶). در سال ۱۹۵۷ کلاین نخستین حضور تلویزیونی خود را در برنامه استعدادیابی آرتور گادفری انجام داد. پس از اجرای "Walkin' After Midnight"، این تک آهنگ، نخستین پیروزی بزرگ او در نمودارهای موسیقی کانتری و پاپ شد.
بیل مونرو (؛ زاده درگذشته ) یک موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جوان ساترلند (؛ زاده درگذشته ) خوانندهٔ اپرای سوپرانو اهل استرالیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۹۰ میلادی فعالیت می کرد.
موتوسوامی دیکشیتار (؛ زاده درگذشته ) یک موسیقی دان بود.
جلی رول مورتون (؛ زاده درگذشته ) یک موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سیلیا کروز (؛ زاده درگذشته ) موسیقی دان لاتین اهل کوبا بود که بیشتر عمر خود را در ایالات متحده سپری کرد. او محبوب ترین هنرمند موسیقی لاتین قرن بیستم بود و به خاطر اجراهای کم نظیرش ملقب به «ملکهٔ سالسا» و «ملکهٔ موسیقی لاتین» شد و نشان ملی هنر را نیز از کنگره ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. او در فیلم "خانواده پرز" بازی کرده است.
آلن جِی لرنر (؛ زاده درگذشته ) یک ترانه سرا و اپرانامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در طول فعالیت خود برنده ۳ جایزه اسکار شده بود.
لورنز هارت (؛ زاده درگذشته ) یک موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۳ میلادی فعالیت می کرد.
استیون فوستر (؛ زاده درگذشته ) یک ترانه سرا اهل ایالات متحده آمریکا بود.
لوسین گنزبور معروف به سرژ گنزبور ()؛ ؛ زاده – درگذشته ) موسیقی دان، بازیگر و خواننده اهل فرانسه بود. وی فرزند خانواده مهاجر یهودی از بخش اوکراین در امپراتوری روسیه بود. او بین سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می کرد. او به عنوان یک خواننده و ترانه سرا به شهرت رسید و به سبک های موسیقی بسیاری پرداخت. او همچنین در سینما و ادبیات فعالیت و همچنین چندین فیلم را کارگردانی کرده و بیش از چهل قطعه موسیقی را ساخته است. در اواسط دهه ۱۹۵۰، قبل از انتخاب سرژ گنزبور به عنوان نام هنری خود، از نام مستعار جولین گریس و سپس جولین گریکس استفاده کرد. سرژ گنزبور در تمام زندگی خود از ترس طرد شدن و اعتقاد به زشت بودنش رنج می برد. او در طول سال ها تصویری از یک شاعر نفرین شده و تحریک آمیز خلق کرد. متون ترانه های او اغلب معانی دوگانه معانی دوگانه دارند. سرژ گنزبور همچنین دوست دارد با ارجاعات ادبی مانند ورلن بازی کند و مضامین موسیقی کلاسیک را بازیافت کند. این حال، او ترانه و به ویژه شعر ترانه را «هنر فرعی» می داند. این حال، او گاهی با وسواس، روی فرم شاعرانه اشعار خود کار می کرد، و آنها را با قافیه های پیچیده، جناس، نویسه گردانی و دیگر
اشکال گفتاری که موسیقی عامه پسند روزگارش غیرمعمول نبودند، می کرد. سرژ گنزبور که ترانه سرای پرکاری برای هنرمندان دیگر، به ویژه زنان بود، با خواننده تا هنرپیشه های سرشناس، از جمله بریژیت باردو که با او رابطه کوتاهی داشت و جین برکین که دوازده سال شریک او بود. او همچنین فرزند سوم خود را از برکین به اسم شارلوت گنزبور دارد. او به طور قابل توجهی بر هنرمندان فرانسوی دیگر، مانند گروه دختر تاکسی، رنو، اتین داهو، و هنرمندان غیر فرانسوی مانند بک هانسن، مایک پاتن، پورتیس هد و دیوید هولمز اثر گذاشت.
برایان پیتر جرج سینت جان له باپتیست د لا سیل اینو که در زمینهٔ حرفه ای با نام برایان اینو یا به طور مختصر اینو نیز شناخته شده است، موسیقی دان، تنظیم کننده، تهیه کننده، خواننده و هنرمند تجسمی انگلیسی است که به عنوان یکی از بنیان گذاران اصلی موسیقی امبینت شناخته می شود. زندگی و تحصیلات. اینو در دورهٔ مقدماتی تحصیل خود در کالج شهری ایپسوییچ، یکی از شاگردان روی اسکات بود، سپس با الهام گرفتن از نقاشی ساده گرایانه به ادامهٔ تحصیل در مدرسه هنر انجمن کولچستر پرداخت. در زمان تحصیل در دورهٔ هنر این انجمن و در جلسات آموزش موسیقی که در مدرسهٔ موسیقی همجوار برگزار می شد، اینو در زمینهٔ نواختن و ساخت موسیقی نیز تجربیاتی کسب کرد. وی در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ به عنوان نوازندهٔ سینث سایزر به گروه موسیقی راکسی میوزیک پیوست، موفقیت گروه راکسی میوزیک در زمینهٔ موسیقی گلم راک بسیار زود به دست آمد، ولی اینو خیلی زود از سفر کردن و همچنین کشمکش هایی که با برایان فری، خوانندهٔ اصلی گروه پیدا کرده بود، خسته شد. موسیقی انفرادی اینو سبک های مختلف موسیقی تجربی و موسیقی امبینت را دربر گرفته است و همچنین با نوآوری در تکنیک های تهیه اثر و با تأکید
بر "علم نظری در عمل"، به طور فوق العاده ای در شکل گیری موسیقی امبینت و موسیقی زایشی تأثیرگذار بوده است. وی همچنین مفهومی از موسیقی تصادفی را تا حدودی در غالب همکاری با دیگر هنرمندان موسیقی به مخاطبان ارائه داد. علاوه بر این اینو به عنوان یک تهیه کنندهٔ موسیقی و آلبوم موسیقی تأثیرگذار نیز به فعالیت پرداخته است. اینو در پایان دههٔ ۱۹۷۰، همکاری با رابرت فریپ در تهیهٔ آلبوم های "نو پوسی فوتینگ" و "ایونینگ استار"، همکاری با دیوید بویی در تهیهٔ اثری با نام "برلین تریلوژی" و مشهور کردن یک گروه موسیقی آمریکایی با نام دیوو و یک سبک تأثیر گرفته از پانک با نام نو ویو را در پروندهٔ هنری خود به ثبت رساند. او در سه آلبوم از گروه تاکینگ هدز از جمله ریمین این لایت (۱۹۸۰) به عنوان تهیه کننده و اجرا کننده، و در هفت آلبوم از گروه یوتو از جمله درخت جاشوا به عنوان تهیه کننده حضور داشته است. وی همچنین از میان دیگران به کار بر روی آثار هنرمندانی همچون گروه جیمز، لوری اندرسون، کلدپلی، پل سایمون، گریس جونز، جیمز بلیک و اسلودایو پرداخته است. فعالیت حرفه ای. برایان اینو فعالیت حرفه ای خود را در سال ۱۹۷۱ با پیوستن به گروه راکسی میوزیک
آغاز کرد. او در نقش نوازندهٔ سینتی سایزر و مشاور صوتی در دو آلبوم نخست گروه یعنی "Roxy Music" (۱۹۷۲) و "For Your Pleasure" (۱۹۷۳) مشارکت داشت. سبک غیرمتعارف و لباس های آوانگارد او در اجراهای زنده توجه زیادی را جلب کرد، اما اختلافات هنری با برایان فری باعث شد در سال ۱۹۷۳ گروه را ترک کند و به مسیر انفرادی روی آورد. در همان سال، اینو با رابرت فریپ از گروه کینگ کریمسون همکاری کرد و آلبوم "No Pussyfooting" را منتشر نمود. این اثر با استفاده از تکنیک های نوار تأخیری و بازتاب صوتی، یکی از نخستین نمونه های موسیقی تجربی در بریتانیا بود و به عنوان اثری پیشگام در زمینهٔ موسیقی الکترونیک شناخته شد. نخستین آلبوم انفرادی اینو با عنوان "Here Come the Warm Jets" در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این آلبوم ترکیبی از راک گلم، صداهای تجربی و ساختارهای غیرخطی بود که سبک خاص او را معرفی کرد. آثار بعدی او مانند "Taking Tiger Mountain (By Strategy)" (۱۹۷۴)، "Another Green World" (۱۹۷۵) و "Before and After Science" (۱۹۷۷) نشان دهندهٔ گرایش او به موسیقی مینیمال، امبینت و استفاده از سازهای غیرمتعارف بودند. در اواسط دههٔ ۱۹۷۰، اینو مفهوم موسیقی امب
ینت را به طور رسمی معرفی کرد. آلبوم "Ambient 1: Music for Airports" (۱۹۷۸) نخستین اثر با برچسب «امبینت» بود که هدف آن ایجاد فضایی صوتی برای تأثیرگذاری بر حالت روانی شنونده بود. اینو در این سبک از صداهای نرم، تکرارهای تدریجی و ساختارهای باز استفاده کرد تا موسیقی ای خلق کند که شنونده بتواند آن را نادیده بگیرد یا در آن غرق شود. او در دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان تهیه کنندهٔ موسیقی برای هنرمندان برجسته ای شناخته شد. همکاری او با دیوید بویی در سه گانهٔ برلین ("Low"، "Heroes" و "Lodger") نقش مهمی در تحول صدای بویی داشت. اینو در این پروژه ها از تکنیک های تصادفی، کارت های "Oblique Strategies" و ساختارهای غیرمتعارف استفاده کرد تا فضای صوتی جدیدی خلق کند. در همین دوره، اینو تهیه کنندگی آلبوم "Remain in Light" (۱۹۸۰) از Talking Heads را برعهده گرفت که با استقبال گسترده ای روبه رو شد. او همچنین در تولید آلبوم های "The Unforgettable Fire" (۱۹۸۴)، "The Joshua Tree" (۱۹۸۷) و "Achtung Baby" (۱۹۹۱) از U2 نقش کلیدی داشت. سبک تولیدی او شامل استفاده از صداهای محیطی، پردازش دیجیتال و تأکید بر بافت صوتی بود. در دهه های بعد، اینو با هنرمندان
متعددی همکاری کرد، از جمله پیتر گابریل، لوریا اندرسون، گریس جونز، دیوو، جیمز، کولدپلی، دیمون آلبارن و کارل هاید. او همچنین در پروژه های گروهی مانند "Passengers" با U2، "Fripp &amp; Eno" با رابرت فریپ، و "Harmonia 76" با اعضای گروه Cluster مشارکت داشت. در سال ۱۹۹۵، اینو قطعهٔ صوتی معروف "Windows Startup Sound" را برای سیستم عامل ویندوز ۹۵ ساخت. این قطعهٔ ۳.۲۵ ثانیه ای با هدف ایجاد حس آرامش و خوش آمدگویی طراحی شد و به یکی از شناخته شده ترین صداهای دیجیتال تاریخ تبدیل شد. در دههٔ ۲۰۲۰، اینو همچنان به انتشار آثار انفرادی ادامه داد، از جمله آلبوم "FOREVERANDEVERNOMORE" (۲۰۲۲) که شامل قطعاتی با مضامین زیست محیطی و فلسفی بود. او همچنین در پروژه های چندرسانه ای، چیدمان های صوتی و کنسرت های مفهومی مشارکت داشت. موسیقی امبینت و نوآوری های صوتی. در اواسط دههٔ ۱۹۷۰، اینو مفهوم موسیقی امبینت را توسعه داد؛ سبکی که هدف آن ایجاد فضایی صوتی برای تأثیرگذاری بر حالت روانی شنونده بود. آلبوم های "Discreet Music" (۱۹۷۵)، "Music for Films" (۱۹۷۸) و "Ambient 1: Music for Airports" (۱۹۷۸) نمونه هایی برجسته از این سبک هستند. تهیه کنند
گی و همکاری های هنری. برایان اینو در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به عنوان تهیه کنندهٔ موسیقی برای هنرمندان برجسته ای شناخته شد. او در تولید آلبوم های "Remain in Light" از Talking Heads، "The Joshua Tree" و "Achtung Baby" از U2 نقش کلیدی داشت. همکاری های او با دیوید بویی در سه گانهٔ برلین نیز تأثیرگذار بود. هنرهای تجسمی و پروژه های مفهومی. اینو از دههٔ ۱۹۷۰ به هنرهای تجسمی نیز پرداخت و آثارش را در قالب نورپردازی، ویدئو آرت و چیدمان های صوتی در سراسر جهان به نمایش گذاشت. نمایشگاه های او در مکان هایی چون کاخ مرمر سن پترزبورگ، پارک ریتان پکن، آرکوس د لاپا در ریو و خانهٔ اپرای سیدنی برگزار شده اند. فعالیت های اجتماعی و زیست محیطی. برایان اینو از بنیان گذاران سازمان "EarthPercent" برای حمایت از اقدامات اقلیمی در صنعت موسیقی است. او همچنین در کمپین "Stop the War" و بنیاد "Long Now" مشارکت دارد. در سال ۲۰۲۵، او کنسرت خیریهٔ "Together for Palestine" را در سالن ومبلی لندن برگزار کرد که با استقبال گسترده ای روبه رو شد. افتخارات و جوایز. در سال ۲۰۱۹، اینو به عنوان عضو گروه راکسی میوزیک به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. در سا
ل ۲۰۲۳، او جایزهٔ "شیر طلایی" برای یک عمر دستاورد هنری را از جشنواره موسیقی بینال ونیز دریافت کرد. آثار و کتاب ها. برایان اینو تاکنون بیش از ۳۰ آلبوم انفرادی منتشر کرده است که شامل آثار امبینت، تجربی و الکترونیک می شود. او همچنین در نگارش کتاب هایی دربارهٔ هنر و موسیقی مشارکت داشته است. جدیدترین اثر او با عنوان "What Art Does" در سال ۲۰۲۵ منتشر شد.
سَم کوک (؛ زاده درگذشته ) یک موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. از او به عنوان «پادشاه روح» و یکی از بهترین خوانندگان تاریخ یاد می شود.
ماروین گِی (؛ – ) خواننده، ترانه نویس و موسیقی دان آمریکایی بود. وی بین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ میلادی فعالیت می کرد. او در شکل گیری موتاون در دهه ۱۹۶۰ نقش داشت.
ساموئل گلدوین ؛ زاده ۳۰ ژوئن ۱۸۷۹ – درگذشته ۳۱ ژانویه ۱۹۷۴) یک تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "بزن بکوب!" اشاره نمود. اوایل زندگی. ساموئل گلدوین احتمالاً در ژوئیه ۱۸۷۹ متولد شد، اگرچه ادعا کرد که تولدش ۲۷ اوت ۱۸۸۲ است. در آن زمان، اکثر یهودیان سن خود را جعل می کردند تا از اعزام به خدمت اجباری در آینده برای امپراتوری روسیه جلوگیری کنند. او با نام مستعار اسموئل گلبفیسز در ورشو از والدینی یهودی حسیدی، آرون داوود گلبفیس ، دستفروش، و همسرش هانا فریمت (با نام خانوادگی فیشات) متولد شد. ساموئل پس از مرگ پدرش، با جیبی خالی ورشو را ترک کرد و راهی هامبورگ شد. ساموئل در آنجا با آشنایان خانواده اش ماند و در آنجا به عنوان دستکش ساز آموزش دید. در ۲۶ نوامبر ۱۸۹۸، گلبفیسز هامبورگ را به مقصد بیرمنگام، انگلستان، ترک کرد و به مدت شش هفته با نام ساموئل گلدفیش نزد اقوام خود ماند. در ۴ ژانویه ۱۸۹۹، او از لیورپول با کشتی حرکت کرد، در ۱۹ ژانویه به فیلادلفیا رسید و به نیویورک رفت. او در شمال ایالت در گلوورزویل، نیویورک، در تجارت پررونق دستکش مشغول به ک
ار شد. خیلی زود، مهارت های بازاریابی او، او را به یک فروشنده بسیار موفق در شرکت دستکش الیت تبدیل کرد. پس از چهار سال به عنوان معاون رئیس فروش، به شهر نیویورک نقل مکان کرد و در خیابان ۶۱ غربی، پلاک ۱۰، مستقر شد.
آرون سورکین (؛ زاده ۹ ژوئن ۱۹۶۱) یک فیلم نامه نویس، تهیه کننده، و نمایشنامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای فیلمنامه نویسی فیلم شبکه اجتماعی برنده جایزه اسکار شد.
هال بی. والیس (؛ زاده درگذشته ) ، یک تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۱ تا ۱۹۸۳ میلادی فعالیت می کرد. از آثار او می توان به "شجاعت واقعی" و "پرواز شناسایی" اشاره نمود.
اروینگ گرانت تالبرگ (؛ زاده ۳۰ مه ۱۸۹۹ – درگذشته ) تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۶ میلادی فعالیت می کرد. جایزه اسکار یادبود ایروینگ جی. تالبرگ به افتخار او ایجاد و اهدا می شود.
باب فاسی (؛ زاده درگذشته ) کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. فاسی در سال ۱۹۲۷ در شیکاگو به دنیا آمد. پدرش نروژی-امریکائی بود و مادرش تبار ایرلندی داشت. باب دومین فرزند از ۶ فرزند خانواده فاسی به شمار می رفت. در جوانی به نیویورک نقل مکان کرد و درانجا با همسر اولش مری ان نیلس آشنا شد. بازیش در تئاتر برادوی توجه دین مارتین و جری لوئیس را جلب کرد و همکاری او با جری لوئیس از این به بعد آغاز شد. نخستین فیلمش را در سال ۱۹۶۹ کارگردانی کرد. دومین فیلمش "کاباره" در سال ۱۹۷۲ برنده ۸ جایزه اسکار از جمله جایزه اسکار کارگردانی شد. اما در بخش بهترین فیلم از «پدرخوانده» شکست خورد. این فیلم همچنین ۶ جایزه بفتا و ۲ جایزه گلدن گلوب را هم از آنِ خود کرد. کاباره از مهم ترین فیلم های تاریخ سینما در ژانر موزیکال شمرده می شود. فیلم لنی در سال ۱۹۷۴ او را به عنوان کارگردانی صاحب سبک تثبیت کرد. در سال ۱۹۷۹ فیلم اینطور چیزها را کارگردانی کرد که زندگی یک کارگردان هوسباز و معتاد را به تصویر می کشید. این فیلم برنده نخل طلای کن ۱۹۸۰ و ۴ جایزه اسکار شد. این فیلم اقتباسی از زندگی خود باب فاسی بود. فاسی در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۷ در اث
ر حمله قلبی در بیمارستان دانشگاه جرج واشنگتن درگذشت، درحالی که فیلم "خیریه لذتبخش" او در سینمائی نزدیک به بیمارستان در حال نمایش بود.
داریل فرانسیس زانوک (؛ ۵ سپتامبر ۱۹۰۲ – ۲۲ دسامبر ۱۹۷۹) فیلم نامه نویس و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی سرپرست اجرایی فاکس قرن بیستم هم بود. مرگ. او که مدتها سیگار می کشید ، در سال 1979 سن 77 سالگی الریه درگذشت .
فرانیسس ماریون (؛ زاده ۱۸ نوامبر ۱۸۸۸ درگذشته ۱۲ مه ۱۹۷۳) یک پدیدآور، خبرنگار، و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۱۲ تا ۱۹۷۲ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. ماریون از جمله زنان فیلمسازی است که زمانی که بالاترین دستمزد را برای فیلم نامه نویسی می گرفت. سه تا از فیلم نامه های خودش را کارگردانی کرد. او فیلم نامه های زیادی برای "مری پیکفورد" نوشته بود، اما "نور عشق" اولین فیلم نامه ای از خود او بود. که "پیکفورد" از او خواست کارگردانی کند. یکی از نقش های این فیلم "فرد تامسون" شور "ماریون" ایفا می کرد. "تامسون" در دومین فیلم به کارگردانی "ماریون" با عنوان "درست آن طرف پیچ جاده" نیز نقش ایفا کرد. سومین کارگردانی "ماریون" روی فیلم "آواز عشق" بود که بجای کارگردان اصلی "چستر فرانکلین" که بیمار شده بود، کار کرد. چند فیلم نامه نویس قابل ذکر دیگر هم خودشان فیلم نامه هایشان را کارگردانی می کردند از جمله "دوسی پارک" و آیورس" اما هیچ کدامشان به اهمیت نسبی "فرانسیس ماریون" دست نیافتند
بلبل خرما نام یک گونه از پرندگان ایران از پرندگان آوازخوان هستند که در سرده "بلبل ها" و تیره بلبلان جای دارند. تا چند سال پیش، تنها یک گونه از این سرده به نام بلبل خرما در ایران زیست می کرد. بنابر این، به همین دلیل برخی از نویسندگان در نام فارسی این خانواده از پرندگان، واژه "بلبل خرما" («بلبل خرمایان») یا "خرمابلبل" («خرمابلبلان») را به کار بردند. پس از آنکه گونه دوم از این گروه از پرندگان یعنی بلبل زیردم سرخ در ایران به ثبت رسید، در نام فارسی آن، تنها واژه "بلبل" به کار رفت و واژه "خرما" به کار نرفت که نشان می دهد نام "بلبل خرما" نام تنها یک گونه است و نام مشترک هر دو گونه مانند نام مشترک انگلیسی آن، "بلبل" است. دو گونه از بلبل ها در ایران ثبت شده اند:
تانیا کاگنوتو (یا کانیوتو) (زاده ۱۵ مه ۱۹۸۵) شیرجهزن ایتالیایی است. او اولین بانوی شیرجه زن ایتالیایی است که در یک رقابت بین المللی برنده مدال شده است. "کاگنوتو" اولین مدال خود را در ۱۴ سالگی بدست آورد. او در کلیه بازی های المپیک از سال ۲۰۰۰ و به بعد شرکت کرده است، هر چند که بالاترین رتبه اش در این بازی ها مقام چهارمی بوده است. اما در رقابت های اروپایی مدال های طلای متعددی بدست آورده است. پدر او جورجیو کاگنوتو برنده چهار مدال المپیک بوده و مادر او کارمن کاستیینر از ورزش کاران فعال در عرصه شیرجه بوده است.
سور، فرانسه (به فرانسوی: Seurre) یک کمون در فرانسه با جمعیت ۲٬۴۴۶ نفر است که در Canton of Seurre واقع شده است.
استهوفن، فرانسه (به فرانسوی: Osthoffen) یک کمون در فرانسه با جمعیت ۷۹۵ نفر است که در Canton of Truchtersheim واقع شده است.
شهر لامپرتهایم در ایالت هسن در کشور آلمان واقع شده است.
لور (به آلمانی: Lohr a. Main) یک سکونتگاه مسکونی در آلمان است که در ماین-اشپسارت واقع شده است.
گرلینگن، فرانسه (به فرانسوی: Gœrlingen) یک کمون در فرانسه با جمعیت ۲۴۵ نفر است که در Canton of Drulingen واقع شده است.
کومبره (به فرانسوی: Combray) یک کمون در فرانسه با جمعیت ۱۳۰ نفر است که در Canton of Thury-Harcourt واقع شده است. کومبره در دپارتمان کالوادوس در نورماندی در شمال غربی فرانسه است. کومبره همچنین نام روستایی خیالی در رمان در جستجوی زمان ازدست رفته نوشته مارسل پروست است.
اُرویه تو (به لاتین: Orvieto) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا با جمعیت ۲۱٬۰۴۳ نفر است که در استان ترانی واقع شده است.
نژاد زرد قدیم یک طبقه بندی نژادی قدیمی از انسان ها است که بر اساس نظریه ای رد شده درباره نژادهای بیولوژیکی, استوار است.. در نظریه های انسان شناسی قرن های 19 و 20، نژاد زرد قدیم به عنوان اجداد نژاد زرد جدید دیده می شدند. به وجود آمدن اصطلاح نژاد زرد قدیم و جدید بر اساس تغییرات تکاملی نیست بلکه به تغییرات بدن در اثر انطباق با محیط زیست سرد اشاره دارد. در اثر مطابقت با سرما در عصر یخبندان در آسیای شمالی صورت ساکنین این منطقه دارای پستی و بلندی کمتر است و لایه کوچکی از پوست گوشه درونی چشم را می پوشاند و پلک ضخیم است. در مقایسه با نژاد زرد جدید، نژاد زرد قدیم دارای صورتی کوچکتر و با پستی و بلندی بیشتر، شکاف پلکی، لب های پهن، جرم گوش مرطوب و پر موتر هستند.
تسخیرشده فیلمی ترسناک محصول سال ۱۹۹۹ آمریکا به کارگردانی یان ده بونت است. در این فیلم بازیگرانی همچون لیام نیسون، کاترین زیتا جونز، اوون ویلسون، لیلی تیلور، ماریان سلدس، بروس درن، تاد فیلد، ویرجینیا مادسن و تام ایروین ایفای نقش کرده اند.