Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سید تقی طباطبایی قمی مشهور به حاج آقا تقی قمی (زاده ۱ اسفند ۱۳۰۱ در مشهد – درگذشته ۶ آبان ۱۳۹۵ در کربلا) از مراجع تقلید شیعه بود. وی از شاگردان مشهور سید ابوالقاسم خویی به شمار می رفت که از او اجازهٔ کتبی اجتهاد دارند. او از معدود مراجع تقلیدی به شمار می رفت که در مراسم های عزاداری سالروز شهادت ائمه شیعه سینه زنان عزاداری می کرد، طوری که به لقب «فقیه سینه زنان عالم» مشهور شد. وی یکی از سه نفری بود که سید ابوالقاسم خویی در زمان حیات خویش، اجتهاد وی را به صورت کتبی اعلام و تأیید کرده بود و اجازهٔ اجتهاد او نیز منتشر شد. سیدعبدالصاحب خویی فرزند سید ابوالقاسم خویی نیز هم این مسئله را تأیید کرده است. دو نفر دیگر سید علی سیستانی و میرزا علی فلسفی بوده اند. وی در سن ۹۴ سالگی قم را ترک و عازم زیارت عتبات عالیات شد. او پس از زیارت شهرهای نجف، کاظمین و سامرا؛ رهسپار کربلا شد و در این شهر درگذشت. پیکر وی برای تشییع به نجف منتقل شد و در غرفه ۳۰ حرم علی بن ابی طالب امام اول شیعیان به خاک سپرده شد. نسب. از سادات طباطبایی است که نَسَبِ ایشان به ابراهیم طباطبا پسر اسماعیل دیباج پسر ابراهیم غمر پسر حسن مثنی پسر حسن مجتبی می ر
سد. زندگی نامه. سید تقی طباطبایی قمی (مشهور به تقی قمی) در اسفند ماه سال ۱۳۰۱ در شهر مشهد به دنیا آمد. پدر او سید حسین طباطبایی قمی از مراجع تقلید به نام بود که در پی ابراز مخالفت با فرمان رضا شاه مبنی بر کشف حجاب اجباری زنان در سال ۱۳۱۴ خورشیدی (۱۹۳۶ میلادی) ناچار به ترک ایران و اقامت در عراق شد. برادر وی سید حسن طباطبایی قمی نیز از مراجع مطرح تقلید و منتقد نظریه ولایت فقیه بود که در سال ۱۳۸۶ در شهر مشهد درگذشت. همچنین وی دایی امام موسی صدر، سید رضا صدرو باجناق علامه امینی بود. تحصیل. وی مقدمات را نزد پدر خود سید حسین طباطبایی قمی فرا گرفت و سپس برای ادامه تحصیل به کربلا و نجف عزیمت کرد. وی چندین سال از محضر سید محمدهادی میلانی، سید عبدالهادی شیرازی، شیخ حسین حلی، محمدکاظم شیرازی و به خصوص سید ابوالقاسم خویی استفاده کامل نمود. اجتهاد. بر طبق اسناد موجود سید ابوالقاسم خویی در زمان حیات و با وجود داشتن شاگردان زیاد، تنها برای سه نفر از شاگردانشان اجازه کتبی اجتهاد صادر کرد. نخستین اجازه به میرزا علی فلسفی در ذی القعده ۱۳۸۰ هجری قمری اختصاص داشت. دومین اجازه کتبی در ذی الحجه همان سال به سید علی سیستانی داده شد
و اجازهٔ سوم نیز برای سید تقی طباطبایی قمی ابلاغ کتبی شد. تدریس. پس از رسیدن به درجات عالی اجتهاد، وی به تدریس متون فقه و اصول در نجف پرداخت و سپس در مسجد هندی در حوزه علمیه نجف شروع به تدریس خارج فقه و اصول کرد. در پی اخراج تعداد کثیری از روحانیان بزرگ توسط رژیم بعث عراق از نجف، وی نیز به ناچار در سال در سال ۱۳۵۹ مجبور به ترک نجف شد. وی سپس به شهر قم رفت و مشغول به تدریس فقه و اصول در حوزه علمیه قم شد؛ و از آن تاریخ تا زمان مرگ همچنان در شهر قم سکونت داشت. تالیفات. وی تالیفات متعددی بر جای گذاشته است که عمدتاً به زبان عربی نوشته شده است و تعدادی از آنها به زبانهای فارسی و انگلیسی هم برگردانده شده. در زیر عناوین تعدادی از کتابهای وی آمده است: انتشار مجموعه گفتار. در سال ۱۳۶۳ و به همت شیخ عباس حاجیانی دشتی، مجموعه گفتارهای سید تقی طباطبایی قمی در کتابی تحت عنوان "درسهایی از شفاعت" منتشر شد. این کتاب تاکنون چندین بار تجدید چاپ شده است. دیدگاه های سیاسی. وی در زمره مراجع مستقل محسوب می شد، که علاقه چندانی به دخالت در امور سیاسی نداشت. او از جمله مراجع منتقد ولایت مطلقه فقیه بود، و در جریان سفر سید علی خامنه ای ب
ه قم در پاییز سال ۱۳۸۹ از جمله مراجع تقلیدی بود که از دیدار با وی خودداری کرد. حسین وحید خراسانی، سید محمدصادق روحانی، سید صادق شیرازی و چندین تن دیگر از این جمله بودند. دیدگاه های شخصی و فقهی. با وجود داشتن تالیفات متعدد فقهی و مقلدین بسیار، وی مبادرت به ارائه رساله عملیه و تأسیس وبگاه شخصی نکرد. برخی از باورهای اعتقادی سید تقی طباطبایی قمی در مورد مسائل مختلف دینی در پایگاه خبری "ردود عقائدیة" آمده است. او از جمله مراجع تقلید شیعه بود که در تمام طول سال مراسم عزای حسینی را در بیت خودش (در قم) و بیت برادرش سید حسن طباطبایی قمی (در مشهد) برگزار می کرد. شهرت ویژه وی در این بود که در روز عاشورا با درآوردن پیراهن و به صورت برهنه در جمع عزاداران حاضر می شد، و به سینه زدن و مرثیه خوانی در وصف اهل بیت می پرداخت. او قمه زنی در غم حسین بن علی را واجب کفایی می دانست و بر این اعتقاد بود که به کار بردن لفظ "افراط و تفریط" برای عزاداری حسین بن علی معنایی ندارد. وی در زمره منتقدان تفکرات علی شریعتی محسوب می شد و برخی از تفکرات وی را مغایر با مبانی دین اسلام می دانست. درگذشت. وی در واپسین روزهای دهه دوم محرم ۱۴۳۸ هجری قمری
قم را ترک و عازم زیارت عتبات عالیات در عراق شد. او پس از زیارت ائمه در شهرهای نجف، کاظمین و سامرا؛ رهسپار کربلا شد. سرانجام در شامگاه ۶ آبان ماه ۱۳۹۵ هجری شمسی (مصادف با ۲۵ محرم ۱۴۳۸) در سن ۹۴ سالگی در کربلا درگذشت. سپس پیکر وی برای تشییع به نجف منتقل شد و در غرفه ۳۰ حرم علی بن ابی طالب امام اول شیعیان (در حجره کناری محل دفن ابوالقاسم خویی) به خاک سپرده شد، و نماز میت بر پیکر وی توسط فرزند روحانی اش، سیدحسین در شهر کربلا اقامه شد. در پی درگذشت سیدتقی طباطبائی قمی مراجع طراز اول از جمله سید علی سیستانی، حسین وحید خراسانی، سید علی خامنه ای، سید موسی شبیری زنجانی، لطف الله صافی گلپایگانی، سید عبدالکریم موسوی اردبیلی، سید محمدصادق روحانی، سید صادق حسینی شیرازی، ناصر مکارم شیرازی، عبدالله جوادی آملی، بشیر نجفی، محمداسحاق فیاض، یوسف صانعی، اسدالله بیات زنجانی، سید محمدسعید حکیم، سید محمدتقی مدرسی، سید محمدعلی علوی گرگانی، حسین مظاهری، دیگر مراجع تقلید، و بیوت مراجع راحل پیام تسلیت خود را به بیت طباطبائی قمی ابلاغ کردند. همچنین پیام های تسلیت جداگانه ای از سوی رسای قوای سه گانه وقت؛ حسن روحانی، علی لاریجانی، صادق ل
اریجانی و سایر شخصیت های سیاسی و مملکتی به بیت ایشان ارسال شد. به مناسبت درگذشت او درس های حوزه های علمیه نجف، قم و مشهد و برخی از کشورهای اسلامی تعطیل شد. همچنین مراسم مختلف عزاداری و ترحیم سید تقی طباطبائی قمی، از طرف مراجع عظام تقلید در نجف، قم و سایر شهرهای اسلامی برگزار شد. تعدادی از مراجع عظام تقلید از جمله وحید خراسانی نیز برای عرض تسلیت به بازماندگان خاندان قمی، شخصاً در بیت وی حضور یافتند.
یکای رونتگن، واحد اندازه گیری برای پرتوهای یونیزه (مانند پرتوی ایکس و پرتوی گاما) می باشد. نام این یکای اندازه گیری برای بزرگداشت ویلهلم رونتگن نامگذاری کرده است. یک رونتگن مقدار اشعه x یا گاما است که در یک سانتی متر مکعب هوا در شرایط متعارف (صفر درجه سانتیگراد و ۷۶ سانتیمتر جیوه) و در اثر یونیزاسیون یک واحد الکترواستاتیک بار الکتریکی مثبت یا منفی ایجاد کند. اگر هر یون دارای بار الکتریکی معادل یک الکترون باشد، esu 1 از بار الکتریکی مثبت یا منفی معادل ۱۰۹´ ۰۸۳/۲ جفت یون است. واحد دوز تابشی در سیستم اندازه گیری بین المللی SI به صورت کولن بر کیلوگرم هوا (C/kg) تعریف می شود و آن مقدار اشعه ای است که در یک کیلوگرم هوا مقدار یک کولن بار الکتریکی ایجاد کند.
عروس نشان یا انتخاب عروس به رسم گردآوردن و برگزیدن زن یا زنان منتخب توسط فرمانروا یا بزرگان یک کشور گفته می شود. عروس نشان در کشورهایی که تعدد زوجات در آنها وجود دارد، «انتخاب حرم سرا» نیز نامیده می شود. عروس نشان یک رسم شرقی است که در فرهنگ جهان غرب نیز رواج یافت و امروزه بیشتر با دو حکومت امپراتوری بیزانس و روسیه تزاری شناخته می شوند. معرفی. واژه "عروس نشان" به معنای «نمایش عروس»، به انتخاب زنان متعددی اطلاق می شود که دارای شرایط خاصی برای نامزدی مقام همسری مردان سلطنتی در کشورهایی با نظام سلطنتی هستند. در این رسم بهترین نامزدها را به عنوان همسر پادشاه یا سایر مردان اشراف انتخاب می کنند. در زبان انگلیسی به این رسم «bride-show» (نمایش عروس) می گویند. همچنین به عروس نشان توسط پادشاهان در کشورهایی که تعدد زوجات در آنها وجود دارد، «انتخاب حرم سرا» نیز می گویند. زنان نامزد شده در یک عروس نشان باید دارای شرایط خاصی مانند زیبایی، جوانی، نژادگی، فضیلت و حتی در بسیاری موارد، باکرگی باشند. عروس نشان یک رسم شرقی (آسیایی) بوده است. نخستین روایتی که از این عمل بر جای مانده، روایت "کتاب استر" دین یهود است که پیشینه آن به
عهد باستان بازمی گردد. در برخی از دوران ها، فرمانروایان پیش از انتخاب عروس، ازدواج عمومی و خصوصی را برای جلوگیری از عروس شدن برخی دختران در کل کشور ممنوع می کردند. به مرور این رسم در فرهنگ جهان غرب نیز رواج یافت و عموماً دو حکومت امپراتوری بیزانس و روسیه تزاری با آن شناخته می شوند. در برخی از خانواده های سلطنتی کنونی، هنوز ازدواج های ترتیب داده شده صورت می گیرد که در آن پادشاه یا خانواده سلطنتی و غیره، این حق را دارند که به جای اینکه اعضای مرد خانواده سلطنتی آزادانه و بر اساس علاقه با یک زن ازدواج کنند، به طور یک جانبه در مورد انتخاب عروس سلطنتی تصمیم بگیرند؛ بنابراین هنوز هم رسم عروس نشان وجود دارد، اما امروزه زنان در آن معمولاً داوطلبانه انتخاب می شوند. اگرچه در برخی از خانواده های سلطنتی اعضا اجازه دارند آزادانه عاشق شوند، اما هنوز شرایط خاصی برای انتخاب عروس در آنها وجود دارد. حتی اگر هر دو طرف به هم علاقه مند باشند و قصد ازدواج داشته باشند، صلاحیت عروس همچنان باید به تصویب برسد. توصیف. بیشترین توصیفات مراسم عروس نشان از زمان دو حکومت امپراتوری بیزانس و روسیه تزاری وجود دارد. اطلاعات کمی در مورد آیین های
بیزانسی حفظ شده است؛ با این حال، تواریخ جزئیاتی در مورد آنها ارائه می دهند. انتخاب اولیه از میان صدها دختر آورده شده در دو مرحله انجام می شد: اول، بازرسان دختران را می دیدند و آنهایی که شرایط لازم را داشتند انتخاب می کردند. ملکه آینده می بایست قد بلند، زیبا و سالم باشد تا فرزندان زیادی از او متولد شود. ضمانت امکان باروری مهم ترین نکته در مورد جانشینی تاج و تخت بود. در نهایت چند ده دختر باقی مانده شخصاً به فرمانروا ارائه می شدند. فرستادگان در سراسر کشور به دنبال «زیبایی» بودند. در بیزانس برای این منظور سفیران با دستوراتی به تمام مناطق فرستاده می شدند. آنها باید «جذابیت چهره» را ارزیابی می کردند و دست کم سه پارامتر انتخاب داشتند: اندازه گیری قد، اندازه سر و طول پا. نخستین عروس نشان در بیزانس در سال ۷۸۸ میلادی مشاهده شد؛ زمانی که امپراتریس ایرنه به دنبال همسری برای پسرش، امپراتور اسمی کنستانتین ششم بود. از ۱۳ نامزد برگزیده شده، ایرنه ماریا آمنیوس، یک دختر جوان ارمنی اهل پافلاگونیا را به عنوان عروس پسرش انتخاب کرد. از سایر دختران، دو نفر توسط اشراف به همسری گرفته شدند و بقیه با هدایای گران به خانه فرستاده شدند.
یکی از توصیفات معروف در مورد انتخاب عروس توسط امپراتور بیزانس تئوفیلوس چنین است: در روسیه، اطلاعات بیشتری دربارهٔ مراسم عروس نشان وجود دارد. در آنجا جستجو و سختگیری در گردآوردن دختران بسیار بیشتر شد و نامزدی دختران هم اجباری بود: شاید عظیم ترین شکل این مراسم در زمان ایوان مخوف اجرا شده باشد که شخصاً به این طریق سه همسر پیدا کرد. در عروس نشانی که موجب سومین ازدواج او شد ۲ هزار دختر نامزد شده بودند. معرفی نامزدهای مراسم به پادشاه ممکن بود زمان زیادی ببرد. آنها موقتاً با خواهران یا دختران پادشاه در قصر مستقر می شدند. داستان انتخاب ناتالیا ناریشکینا مادر پتر کبیر توسط الکسی یکم، به خوبی شناخته شده است. از ۲۸ نوامبر ۱۶۶۹ تا ۱۷ آوریل ۱۶۷۰، الکسی شبانه نوزده بار در اطراف اتاق های خواب زنانه قدم زد تا از میان ۶۰ زیباروی خفته، دختری را که از نظر او زیباتر و جذاب تر بود، انتخاب کند. نامزدها اغلب از خانه های فقیرانه و ساده می آمدند. پدر ماریا میلوسلاوسکایا همسر اول الکسی یکم، یک کراوچی (پیشخدمت) بود که برای ایوان گراموتین کارمند سفارت روسیه خدمت می کرد. در مورد اودوکیا استرشنووا همسر میخائیل یکم، ندیمه های او می گفتند:
«او یک ملکه نجیب نیست. اگر با ژلتیکی (چکمه های ساده زنان رعیت) راه می رفت او را نمی شناختیم!» و در مورد ناتالیا، شاکلویتی منشی دولت که پیشنهاد نابودی او را به سوفیا آلکسیونا داد گفته بود: «ای ملکه، نمی دانی خانواده او چگونه است و او در اسمولنسک چگونه کفش هایی به پا می کرد!». نمی توان انتخاب های انجام شده در چنین «مسابقه زیبایی» را با بی طرفی مطلق در نظر گرفت. همه نامزدها از بهترین دختران کشور بودند. از این رو در همان دور مقدماتی، آنهایی که فقط به دلایل سیاسی یا منافع شخصی بزرگان نامطلوب بودند، حذف می شدند. دخترانی که برگزیده می شدند ممکن بود سرنوشت بدتری داشته باشند. در مواردی، برخی از عروس ها که حضورشان برای سایر اعضای خانواده سلطنتی (ازجمله ملکه مادر) یا اشراف خوشایند نبود، حتی به قتل می رسیدند. در صورت موفقیت، مقام تزارینا به خانواده او امتیازات عظیمی می بخشید و شرایط را برای ترقی سریع آنان در دولت محیا می کرد. اما تاوان شکست نیز سنگین بود؛ حتی در اغلب موارد شرکت در مراسم عروس نشان یک بلیط یک طرفه برای دختران محسوب می شد. برگزیدگان با دسیسه های گوناگون به طور ناگهانی و مشکوک می مردند. کل خانواده فرد نیز می
توانست تحت سرکوب قرار گیرد. بسیاری از والدین با آگاهی از سرنوشت شوم عروس های تزار، در تلاش برای محافظت از خانواده خود دختران شان را مخفی می کردند و به مراسم نمی بردند. با این وجود، برای دخترانی با تبار پست یا اعضای خاندان هایی که نفوذ خود را در کشور از دست داده بودند، این نمایش فرصتی استثنایی برای زندگی بهتر بود. برخی از پژوهشگران مانند لنهارت رایدن، فیلسوف و پژوهشگر سوئدی، وجود چنین مراسمی را در امپراتوری بیزانس زیر سؤال برده اند. به عقیده آنها چنین رسمی در بیزانس وجود نداشته است و برخی از روایت ها در این مورد، در حقیقت اختراع تاریخ نگاران سده نهم میلادی است که عاشق چنین داستان زیبایی شده بودند. از آن زمان، چندین مورخ به طور خلاصه استدلال های رایدن را به جهت ناکافی دانستن رد کردند. با این همه، دیگر پژوهشگران اغلب پس از در نظر گرفتن کمبود شواهد، ایرادات و نتیجه گیری های رایدن را پذیرفته اند. تاریخچه. در آسیا. چین. در چین باستان، امپراتورها عموماً مقاماتی را می فرستادند تا دختران باکره و از خانواده های نجیب را برای ورود به حرمسرا انتخاب کنند و سپس امپراتور از میان آنها صیغه های خود را انتخاب می کرد. نخستین فع
الیت ثبت شده انتخاب عروس در تاریخ چین از سلسله هان شرقی که در حومه پایتخت وقت لوئویانگ انجام شد، آغاز و از حداقل دودمان سونگ (۹۶۰–۱۲۷۹) به بعد انجام می شد. در یک نمونه، امپراتور وو جین شروع به یک عروس نشان گسترده در دوره تایشی کرد. ابتدا ازدواج در میان مردم ممنوع شد و سپس خواجه ها را می فرستادند که «ناظران را در کالسکه ها سوار کرده، در استان ها و شهرستان ها بگردانند تا دختران برگزیده را احضار و سپس انتخاب کنند». در طول دودمان چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۲)، دختران نجیب زاده پیش از ازدواج برای بازرسی به کاخ امپراتوری احضار می شدند تا امپراتور همسران ثانویه یا صیغه ای خود را انتخاب کند. از دهه ۱۹۵۰، دولت جمهوری خلق چین یک نظام ازدواج تک همسری را در سرزمین چین اجبار کرده است. کره. در کره، برای نمونه در اوایل سلسله چوسان (۱۳۹۲–۱۸۹۷)، صیغه های ولیعهد لیانگ دی و همچنین پادشاه وقت، همگی از دوشیزگان خانواده های ممتاز انتخاب می شدند. بعدها دامنه انتخاب عروس به دختران قانونی یانگبان ها محدود شد. پیش از انتخاب عروس، دستور ممنوعیت ازدواج صادر می شد و سپس مأموران به هشت سو فرستاده می شدند تا باکره های منتخب را که به سن تعیین شده رسیده
بودند انتخاب کنند. ژاپن. در ژاپن از دوران باستان تا پیش از جنگ جهانی دوم، عروس ها همگی از میان خانواده سلطنتی یا اشراف انتخاب می شدند؛ از این رو امکان انتخاب نامزدهای زیادی وجود نداشته است. نامزدها در دوره هی آن همه توسط اشراف معرفی و توصیه می شدند و پس از هر جشنواره دایجو و شینجو، دختران نجیب زاده در مقابل امپراتور می رقصیدند و مهارت های خود در رقص، موسیقی، گفتار، ظاهر و غیره را به نمایش می گذاشتند و سپس از میان آنها عروس ها انتخاب می شدند. مقام عروس ها بر اساس مقام رسمی پدرشان تعیین می شد. در ژاپن مدرن نیز نمونه ای از سیستم عروس نشان در دودمان حاکم وجود دارد. زنان نامزد توسط آژانس خاندان امپراتوری بررسی و حذف می شوند. نامزدها باید کاملاً ژاپنی و دارای سطح معینی از هوش و موفقیت باشند. با این حال، ولیعهد همچنین می تواند زنی که دوست دارد را به عنوان نامزد پیشنهاد کند؛ اما پس از آن هنوز زن برای موفقیت در ازدواج با خانواده سلطنتی باید از موانع بسیاری عبور کند. به عنوان مثال، پیش از اینکه امپراتور فعلی ناروهیتو با ماساکو ازدواج کند، یک بار دو زن را که دوست داشت به عنوان کاندیدای ولیعهد پیشنهاد کرد، اما هر دو پس ا
ز بررسی توسط آژانس خاندان امپراتوری حذف شدند. ایران. مطابق روایت "کتاب استر" در عهد عتیق، اخشورش، که تصور می شود خشایارشا یکم شاهنشاه هخامنشی باشد، پس از عزل همسر نخست خود شهبانو وشتی، در نظر داشت همسر جدیدی را انتخاب کند. از این رو فرستادگانی به ۱۲۷ استان در سراسر کشورش فرستاد تا زیباترین دوشیزگان را برای آمدن به شهر شوش پایتخت دولت انتخاب کنند. تمام دختران را پس از چند رسیدگی زیبایی، برای ملاقات با پادشاه به کاخ آوردند که در نتیجه آن، استر، دختر زیبای یهودی، توسط اخشورش به عنوان شهبانوی جدید انتخاب شد. روسیه. مطابق باور رایج، رسم عروس نشان از سنت های بیزانسی در زمان دوک نشین بزرگ مسکو وارد این سرزمین شد. این روش به طور منظم در قرن های ۱۶ و ۱۷، ازجمله در انتخاب ۳ همسر ایوان چهارم مورد استفاده قرار گرفت. در روسیه تمام دختران مجرد باید در مراسم شرکت می کردند. امتناع از حضور بی احترامی به تزار تلقی می شد و هم دختر و هم والدینش مجازات می شدند. در روسیه نه نژادگی، بلکه زیبایی و سلامتی ملاک اصلی بود. اولین باری که این روش به طور رسمی ثبت شد در سال ۱۵۰۵ بود؛ زمانی که همسر واسیلی سوم از این طریق انتخاب شد. این روش ت
وسط مادر بیزانسی واسیلی، سوفیا پالایولوگینا معرفی شده بود. آخرین مراسم عروس نشان برای یک تزار روسیه، در انتخاب همسر برای ایوان پنجم در سال ۱۶۸۴ بود. پس از آن به دنبال اصلاحات غربی برادر ایوان یعنی پتر کبیر، این رسم در روسیه کنار گذاشته شد. در اروپا. بیزانس. در اروپا، امپراتوری بیزانس نخستین حکومتی بود که در آن زنان غیر سلطنتی یا غیراشرافی به عنوان ملکه پذیرفته می شدند. مراسم عروس نشان در بیزانس شناخته شده است و حداقل از سده هشتم میلادی به بعد مورد استفاده قرار گرفته است. در عروس نشان های بیزانسی، ملکه مادر در انتخاب همسر برای پسرش تسلط داشت. احتمال دارد ایرنه به این روش برای لئوی چهارم انتخاب شده باشد. اولین نمایش عروس ثبت شده در بیزانس در سال ۷۸۸ بود که در آن ماریا آمنیوس به عنوان همسر امپراتور کنستانتین ششم انتخاب شد. این روش به طور منظم در قرون هشتم و نهم استفاده گشت. یکی از عروس نشان های مشهور، موردی بود که تئودورا توسط تئوفیلوس انتخاب شد و کاسیا شاعر زن سرشناس رد شد. با این همه، مشخص نیست که هیچ یک از امپراتریس های سده دهم به بعد به این روش انتخاب شده باشند و این مراسم مطمئناً از سده سیزدهم مرده بود. در
آفریقا. شکل هایی از عروس نشان در آفریقا هم وجود دارد. برای نمونه طبق سنت پادشاهی آفریقایی اسواتینی، پادشاه چندین عروس را اختیار می کند. پادشاه ابتدا با دو ملکه که توسط اعضای پارلمان انتخاب می شوند ازدواج می کند. ملکه ها در مناسبت های تشریفاتی و ایالتی وظایف خاصی دارند، اما شاهزادگانی که به دنیا می آورند نمی توانند تاج و تخت را به ارث ببرند. پس از انتخاب ملکه، پادشاه به طور سنتی از تمام طوایف در سراسر کشور صیغه هایی انتخاب می کند تا روابط بین خانواده سلطنتی اسواتینی و قبایل را تحکیم بخشد. از آنجایی که بسیاری از دوشیزگان از سراسر کشور در جشنواره سنتی و سالانه نی نی شرکت می کنند، پادشاه اغلب در این زمان زنان خود را انتخاب می کند. منابع. مقاله ترجمه شده از: مطالب بیشتر:
یولیوس اینگلبرت رونتگن ، (زاده ۹ می۱۸۵۵- ۱۳ ستپامبر ۱۹۳۲) یک آهنگساز آلمانی قطعات موسیقی کلاسیک بود. رونتگن در لایپزیگ، آلمان در خانواده ای موسیقی دان زاده شد. پدر وی نوازنده نخست ویلون ارکستر گیوندهاوس در لایپزیگ و مادرش نوازنده پیانو بوده است. کارهای رونتگن شامل ۲۵ سمفونی و کنسرتو و شمار بسیاری قطعات دیگر است.
ارنو روبیک، خالق مکعب جادویی، در ۱۳ ژوئیه سال ۱۹۴۴، درست یک سال پیش از پایان جنگ جهانی دوم، در بوداپست، پایتخت مجارستان زاده شد. پدرش مهندس پرواز فرودگاه، و مادرش شاعر و هنرمند بود. او که دانش آموختهٔ دانشکدهٔ فنی بوداپست (پایهٔ مهندسی معماری) و دارای مدرک فوق لیسانس در مجسمه سازی و معماری داخلی (۱۹۶۷) است، از واپسین سال های دههٔ ۱۹۶۰ به استادی طراحی داخلی و معماری «آکادمی هنری صنایع کاربردی» بوداپست دست یافت. او در آن هنگام آموزشیار رتبهٔ سهٔ آکادمی بود و در ساعت های بی کاری اش بر روی مدل ها و طرح های سه بعدی کار می کرد، تا آن که سرانجام در سال ۱۹۷۴ ساخت نخستین نمونهٔ مکعب خود را به پایان رساند، و نزدیک به یک سال پس از آن درخواست ثبت طرح خود را به ادارهٔ ثبت اختراعات مجارستان داد.روبیک که امروز به سبب همان نوآوری آوازه ای جهانی به دست آورده است، از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ بیشتر وقتش را به معماری گذراند، ولی از آن پس همهٔ توان خود را بر تدریس در دانشگاه متمرکز ساخت. در آن روزگار، حل معمای طرح شده به هیچ روی آسان نمی نمود، و این حرف زبان زد همگان بود که خود پروفسور بر سر حل آن یک ماه وقت گذاشته است. مکعب روبیک در سال
۱۹۷۷ در کشور مجارستان به تولید انبوه رسید و با آن که بیرون از مرزهای مجارستان برایش هیچ گونه بازاریابی یا تبلیغاتی صورت نپذیرفته بود، نخستین زمزمه های مردم پسندی اش از گوشه و کنار کشورهای اروپایی برخاست. اندکی پس از آن، در سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ فکرافزار نوبرانهٔ روبیک به ایالات متحدهٔ آمریکا و دیگر کشورهای جهان نیز شناسانده شد. تاریخ دقیقی از راهیابی مکعب روبیک به ایران در دست نیست، ولی آنچه روشن است، این که می بایست هم زمان با گسترش جهانی آن در سال های پیش از ۱۹۷۹ بوده باشد. بدین سان، مکعب روبیک در سراسر جهان فروشی چند میلیونی یافت و شگفتی ریاضی دانان و دانشوران دیگر حوزه های دانشگاهی را نیز برانگیخت. البته تا آن زمان هنوز هیچ راه حل جامع و کاملی برای مکعب به نگارش در نیامده بود و دانش آموختگان و مهندسان، می کوشیدند تا روش هایی را برای حل معما بیابند. نخستین بار در سال ۱۹۸۱، شیمیدان و ریاضیدانی به نام جیمز جی. نورس، راه حل خود را به نگارش درآورد.
یوسف فلاوی یا تیتوس فلاویوس یوسیفوس، (در فارسی، بیشتر تحت عنوان «یوسف فلاوی» می شناسند)هم چنین، یوسفوس فلاویوس ، (به خط عبری کتاب مقدس| יוסף בן מתתיהו, یُسِف بن ماتیتیاهو) نامیده می شود، (زاده ۳۷- درگذشته حدود ۱۰۰ میلادی) یک تاریخ نگار یهودی –رومی و زندگی نامه نویس بزرگان دینی و شاهان اجدادی یهود بود که تاریخ یهود را با تأکید ویژه بر سده نخست میلادی ثبت کرده است. یوسفوس فلاویوس تاریخ جامعی با عنوان «دوران باستانی یهود» تألیف کرد. نیمه نخست کتاب تاریخ مقدس را با کمی تلخیص و پیرایش بازگویی می نماید. اما زمانی که به دوران هلنیستی می رسد به گزارش های رسمی حکومتی و آثار نویسندگان متعدد یونانی تکیه می کند. در مورد نهضت مکابیان وی به نخستین سفر مکابی (تورات) اکتفا می نماید. سفر مکابی دوم، سرگذشت پیروزی های شکوهمند یهودا مکابه (ملقب به پتک) بوده و در آن مصائب غیبی، فرشتگان، معجزات و رستاخیز مردگان ذکر شده است. این کتاب تنها منبع مورد اعتمادی است که مورخان دربارهٔ حکومت هلنی گرای اورشلیم در اختیار دارند. او در اورشلیم متولد شد. پدر او از نسل کاهنان معبد اورشلیم بود و مادرش نیز دارای نسل پادشاهی بود. او در ابتدا با روم
یان در جنگ اول یهودی-رومی جنگید تا اینکه در سال ۶۷ میلادی تسلیم شد. یوسف ادعا می کند که پیش بینی های یهودی که باعث جنگ اول یهودی-رومی شد اشاره می کنند که وسپاسیان امپراتور روم خواهد شد. وسپاسیان نیز تصمیم می گیرد که او را به عنوان گروگان و مترجم نگهدارد. بعد از اینکه وسپاسیان در سال ۶۹ میلادی امپراتور روم شد یوسفوس فلاویوس را آزاد کرد و او لقب خانوادگی وسپاسیان (فلاویوس) را گرفت. او به رومیان پیوست و شهروندی رومی دریافت کرد. او با پسر وسپاسیان به نام تیتوس نزدیک شد و در زمان محاصره اورشلیم مترجم او بود که این جنگ به نابودی اورشلیم و نابودی معبد دوم اورشلیم منجر شد. یوسفوس فلاویوس تاریخ دقیق از قرن اول میلادی با توجه ویژه به رابطه رومیان و یهودیان ارائه داده است. مهمترین کتاب های وی کتاب جنگ یهود (در حدود ۷۵ میلادی) و کتاب روزگار باستانی یهود (حدود ۹۴ میلادی) می باشد در این کتاب بندی است که در آن از مسیح سخن گفته شده است. در این بند چنین نوشته شده است :( در همان اوان"اوایل" عیسی آن انسان خردمند پدیدار شد، هر چند دشوار بتوان او را انسان نامید، چون او ورزها"معجزه" می کرد و آموزگار مردمی بود که راستی را با روی گش
اده می پذیرند و او بسیاری از یهودیان و بسیاری از یونانیان ما او را دادباخته کرد که به صلیب آویخته شود. کسانی که در آغاز به او مهر ورزیده بودند هم چنان دوستش داشتند، زیرا وی سه روز پس از آن زنده بر آنان پدیدار گردید، زیرا پیامبران خدا از این رستاخیز و از هزاران ورز دیگر مسیح خبر داده بودند و گروهی که به نام مسیح نامیده شده بودند هنوز از میان نرفته اند. ) که البته اجماع مورخان وجود دارد که این بخش از سخنان درباره مسیح تحریف شده و اضافه شده در قرون بعدی می باشد. جنگ یهود شرح شورش یهودیان علیه اشغال رومی ها(۷۰–۶۶ میلادی) بوده و روزگار باستان یهود تاریخ جهان از دیدگاه یهود برای یک شونده و مخاطب به ظاهر رومی است. این کارها نگرش های ارزشمندی از یهودیت در قرن نخست میلادی و آغاز مسیحیت فراهم می کند. زندگی نامه. یوسفوس فلاویوس خود را پسر متیاس که یک عبری بود معرفی می کند. او پسر دوم متیاس، یک کاهن یهودی بود. برادر بزرگ ترِ تنی اش نیز مانند پدرش، متیاس نام داشت. مادرشان زنی اشرافی و از تبار دودمان سلطنتی و پیش تر حاکم حَشمونیان بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری یوسفوس فلاویوس، مردی به نام یوسف (یا یوسفوس) و همسرش — زنی عبری
و اشراف زاده که با هم خویشاوندی دور داشتند — بودند. خانواده یوسفوس ثروتمند بود. او از سوی پدر از دودمان کاهنی یَهویارِیب می آمد که نخستین دسته از بیست وچهار دسته کاهنان معبد اورشلیم بود. یوسفوس فلاویوس خود را نسل چهارم «کاهن اعظم یوناتان» می خواند که مقصودش یا یوناتان آپفوس بود یا الکساندر یانائوس. او در اورشلیم بزرگ شد و همراه برادرش آموزش دید. در حدود ۲۶ سالگی، یوسفوس فلاویوس به روم سفر کرد تا برای آزادی کاهنان یهودی که به دستور نرون در آنجا زندانی بودند، مذاکره کند. با کمک همسر نرون، پوپیا سابینا، و یک بازیگر یهودی، توانست آزادی آنان را به دست آورد. پس از بازگشت به اورشلیم و همزمان با آغاز جنگ اول یهودیان و روم، یوسفوس فلاویوس به عنوان فرماندار نظامی جلیل منصوب شد. ورود او به جلیل، اما، با اختلافات داخلی همراه بود: ساکنان صفوریه و طبریه تصمیم گرفتند با رومیان صلح کنند؛ مردم صفوریه از ارتش روم برای محافظت از شهرشان یاری خواستند، در حالی که مردم طبریه به نیروهای شاه آگریپا متوسل شدند تا آنان را از دست شورشیان حفظ کنند. یوسفوس در این منطقه ۶۵ هزار سرباز را آموزش داد. یوسفوس فلاویوس همچنین با یوحنای جیشالا روب
ه رو شد که او نیز چشم به کنترل جلیل دوخته بود. مانند یوسفوس، یوحنا نیز گروه بزرگی از هواداران خود را از جیشالا (گوش حَلب) و گابارا، همراه با پشتیبانی سنهدرین اورشلیم، گرد آورده بود. در این میان، یوسفوس چندین شهر و روستا را در جلیل سفلی، از جمله طبریه، برسابِه، سِلامین، یاپه و تاریخئا، برای مقابله با یورش رومیان استحکام بخشی کرد. در جلیل علیا نیز شهرهای یامنیث، سِف، مِرو و اَخاباره و مکان های دیگر را مستحکم ساخت. یوسفوس، با گالیلیان تحت فرمان خود، توانست صفوریه و طبریه را مطیع سازد، اما در نهایت با رسیدن نیروهای رومی به فرماندهی پلاسیدوس تریبون، و سپس خود وِسپاسیان، ناچار شد کنترل صفوریه را رها کند. یوسفوس ابتدا با ارتش روم در روستایی به نام گاریس درگیر شد، جایی که برای بار دوم به صفوریه حمله کرد، پیش از آنکه عقب رانده شود. سرانجام، او در محاصره یودفات (یوتاپاتا) در برابر ارتش روم مقاومت کرد، تا اینکه این شهر در ماه قمری تموز، در سیزدهمین سال سلطنت نرون، به دست رومیان سقوط کرد. پس از آنکه پادگان یهودی یودفات به محاصره درآمد، رومیان یورش بردند و هزاران تن را کشتند؛ بازماندگان دست به خودکشی زدند. به گفته یوسفوس،