Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شناختن رای انتخابی رودولف، از حمایت از آلبرت امتناع ورزید زیرا کارینتیا را به وی واگذار نمی کرد. او طرف اشراف را در مناطق اصلی هابسبورگ سوابیا و سرزمین های تازه تملک شده آنها در اتریش گرفت، آلبرت که محبوبیت چندانی با آنها نداشت. ونزلاوس توسط دوک اوتو سوم باواریای سفلی که خانواده وی دشمنان سنتی هابسبورگ بودند، حمایت می شد. ونزلاوس موفق شد منتخبان براندنبورگ و زاکسن را به سمت خود بیاورد: آلبرت دوم ساکسونی در ۲۹ نوامبر ۱۲۹۱ پیمان انتخاباتی را امضا کرد که همان رأی ونسلاس را رأی می داد. اتو چهارم از براندنبورگ نیز چنین تعهدی را انجام داد. اسقف اعظم زیگفرید معتقد بود که امپراتور نباید تاج را به عنوان میراث از پدرش دریافت کند، بلکه باید آزادانه توسط کالج منتخب انتخاب شود. وی اسقف اعظم ماینتس، جرارد دوم اپشتین [دی] را متقاعد کرد تا پادشاهی را انتخاب کند که اصولاً منافع آنها را تأمین کند. جرارد به نوبه خود اسقف اعظم جدید تریر، بوهموند اول را استخدام کرد. بر این اساس ، کنت پالاتین مجبور شد که تسلیم اکثریت کالج انتخاب کنندگان شود. زیگفرید به کالج الکتور پیشنهاد داد تا آدولف ناسائو را به عنوان پادشاه انتخاب کند. آنها مش
روط بر اینکه او امتیازات گسترده ای به انتخاب کنندگان بدهد و خواسته های سیاسی آنها را دنبال کند، آماده انتخاب او بودند. چند روز قبل از انتخابات، در ۲۷ آوریل ۱۲۹۲، اولین منتخب، اسقف اعظم زیگفرید پیمان آندرناخ را صادر کرد، مبنی بر اینکه برای انتخاب آدولف به عنوان پادشاه، او باید یک لیست طولانی از تصدیق تصرف (از جمله شهرهای شاهنشاهی دورتموند و دویسبورگ و Vogtship اسن)، تعهدات شهرها و قلعه های شاهنشاهی و مبلغ ۲۵۰۰۰ مارک نقره. بعلاوه، آدولف قول مساعدت در برابر مخالفان مشخص شده در لیست را داد، اما همچنین قول عمومی را داد که هیچ دشمنی از زیگفرید دوم را در شورای خود قبول نخواهد کرد. پس از انتخابات، آدولف مجبور شد وثیقه کافی برای تحقق وعده به اسقف اعظم اسرائیل بدهد. در غیر این صورت او تخت خود را از دست می داد. آخرین بند گواهی بر این واقعیت است که در پایان قرن سیزدهم، تاج گذاری پادشاه به عنوان لحظه سازنده حکومت وی هنوز بسیار حیاتی بود. آدولف به اسقف اعظم قول داد که تنها پس از بالا بردن وثیقه توافق شده، ابتدا از او طلب تاجگذاری کند. سایر انتخاب کنندگان امتیازات مشابهی را از آدولف گرفتند، اما تنها پس از انتخابات. امتیازات
مهمترین امتیازات در ۳۰ ژوئن ۱۲۹۲. امتیاز دادن به پادشاه وهسلائوس از بوهمیا بود. آدولف به ونزلاوس قول داد که دو دوشک اتریش و استیریا را از آلبرت هابسبورگ برکنار کند. این کار باید انجام می شد زیرا پادشاه قبلی رودلف این مناطق را از پادشاه اتوکار دوم بوهمیا، پدر ونتسلاوس برداشته بود. آلبرت متهم شد که در جلسه دادگاه با این توافق موافقت کند. اگر آلبرت خم نشود، تصمیم دادگاه ظرف یک سال با زور اجرا می شود. ونزلاوس سپس سرزمین های از دست رفته پدرش را بازیابی می کند. گرهارد، اسقف اعظم ماینتس شهرهای شاهنشاهی موهالهاوزن و نوردهاوزن را که مطابق با منافع ماینتس در منطقه تورینگین بود، پذیرا خواهد شد. بعلاوه، گرهارد مزایای مالی دریافت کرد. منتخب ماینتس نیز مانند همتای خود در کلن حضور مخالفان خود را در دادگاه آدولف منع کرد. در مقایسه با مزایایی که انتخاب کنندگان ماینتس، کلن و بوهمیان دریافت کردند، کمک های مالی به کنت پالاتین و اسقف اعظم تریر کم بود. در ۵ مه ۱۲۹۲ در فرانکفورت آم مین، اسقف اعظم ماینتس، به نام همه انتخاب کنندگان، آدولف را به عنوان پادشاه آلمانها انتخاب کرد (امپراتور منتخب). وی در ۲۴ ژوئن توسط آخوند اسقف اعظم کلن
در آخن تاجگذاری کرد. حکمرانی. در آغاز سلطنت خود، آدولف نه نفوذ داشت و نه قدرت و به دلیل ترجیح انتخاب کنندگان به یک پادشاه ضعیف، رکس رومنوروم انتخاب شد. قدرت وی از همان ابتدا به دلیل تعهداتی که داشت محدود بود. همان طور که با اسقف اعظم کلن توافق کرده بود، آدولف پس از انتخاب چهار ماه در سلطه خود باقی ماند. اسقف اعظم در انتظار تجدید نظر در نتایج نتایج نبرد وورینگن در سال ۱۲۸۸ از پادشاه بود. او امیدوار بود که دوباره نفوذ بیشتری در شهر کلن بدست آورد. علی رغم مشخصات دقیق، به زودی آدولف خود را از دست رأی دهندگان خود رها کرد و با مخالفان آنها پیمان بست. بدین ترتیب، برای مثال، وی حقوق اشراف و شهر کلن را که علیه حاکم خود برخاسته بودند، تأیید کرد و حتی این حقوق را نیز تمدید کرد. آدولف نیز خیلی سریع وعده های مربوط به دوک نشین های اتریش و استیری را شکست. آلبرت هابسبورگ به عنوان یک دیپلمات باهوش، از رویارویی با پادشاه جدید جلوگیری کرد. وی در ازای تسلیم امپراطوری رگالیا، که هنوز در اختیار داشت، در نوامبر ۱۲۹۲ ادعای رسمی با اتریش، استیریا، راهپیمایی بادگیر و ربوبیت پوردنون را دریافت کرد. وضع نشان معتبر و یادگارهای امپراتوری ن
شانه اضافی و مهمی برای مشروعیت سلطنت پادشاه بود، اما پیش شرط اجباری نبود. با هر سند جدید، آدولف کمی بیشتر از قول های خود فاصله گرفت، بدون اینکه مجبور شود خود را برای نقض اتهامات قرارداد باز کند. آدولف از طرق دیگر نیز به عنوان یک حاکم مطمئن به نفس عمل می کرد. دادگاه او جاذبه ای برای همه کسانی بود که می خواستند از لردهای قدرتمند نوظهور ارضی محافظت کنند. او روزهای زیادی را در دادگاه برگزار کرد. در ابتدای سلطنت خود، او ده سال دیگر صلح عمومی عمومی (لندفریدن) رودولف اول را تجدید کرد و حداقل دو صلح منطقه ای به بار آورد. آدولف از سیستم فئودالی به عنوان یکی از ابزارهای اصلی قدرت خود استفاده می کرد. وی از شاهزادگان معنوی خواستار پرداختی به نام Lehnsware، برای استیفای آنها از حقوق سلطنتی شد و این تقاضا را به میزان مزاحم افزایش داد. بسیاری از معاصران آدولف این اقدام را شبیه سازی می دانستند. با این حال، بسیاری از مورخان امروزی، آن را راهی نوآورانه برای گشودن منابع درآمد جدید دولت می دانند، مانند سایر شاهان اروپای غربی. همچنین بازیابی و مدیریت املاک سلطنتی برای وی مهم بود. وی موفق شد، با سیاست هوشمندانه ازدواج، املاک سابق
امپراتوری را دوباره تحت کنترل امپراتور درآورد. منابع. Wikipedia contributors, "Adolf, King of Germany," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Adolf,_King_of_Germany&amp;oldid=430662487 (accessed September 3, 2011).
وستفالی نام مجموعه مهمی از گویش های آلمانی پایین ست. این گویش ها عبارتند از: گویش های منطقه مونستر لاند، گویش های ایستفالنی (منطقه دتمولد)، گویش های زاورلاندی و گویش های وست مونستری. گستره این گویش ها بخش های شمال غربی ایالت نوردراین-وستفالن (به جز منطقه زیگرلاند و ویگنشتاین) و برخی مناطق غربی نیدرزاکسن (منطقه امسلاند و اسنابروک) است. برجسته ترین ویژگی این گویش ها دو آوایی شدگی (به انگلیسی: diphthongization) است. بسیاری از اشکال دستوری و شیوه های آوایش قدیمی در این گویش ها دست نخورده باقی مانده اند. در واقع این گویش ها امروزه کاربرد چندانی ندارند و تنها در بین افراد مسن رواج دارند.
انوانسیون در موسیقی، ساخته ای کوتاه و معمولاً برای یک ساز شستی دار با کنترپوان دوبخشی است. (آثاری که سبکی مشابه انوانسیون دارند ولی از کنترپوان سه بخشی سود می جویند، به عنوان سینفونیا شناخته می شوند. اگرچه برخی از ناشران معاصر برای این که این آثار با سمفونی اشتباه گرفته نشود، به اشتباه آن ها را «انوانسیون سه بخشی» می خوانند) از آثار شناخته شده در این فرم به ۱۵ انوانسیون ساخته یوهان سباستین باخ اشاره کرد که نیمی از کتاب وی با عنوان انوانسیون ها و سینفونیاها را تشکیل می دهد. هدف از ساخت انوانسیون، اجرای عمومی آن ها نیست؛ در واقع این قطعات به عنوان تمریناتی برای هنرآموزان سازهای شستی دار و تمرینات پرورشی برای دانشجویان آهنگسازی به کار می رود. فرم. انوانسیون از نظر سبک شبیه فوگ است، اگرچه نسبت به آن بسیار ساده تر است. انوانسیون از نظر ساختار شامل سه بخش است: یک اکسپوزیسیون کوتاه، بخش بسط و توسعه که طولانی تر از اکسپوزیسیون است و بخش پایانی: ری اکسپوزیسیون یا بازگشت به آغاز. فرم سونات نیز دارای همین سه بخش است. چیزی که انوانسیون و فوگ را از یکدیگر متمایز می کند، این است که انوانسیون بر خلاف فوگ پاسخی به نت پایه که
در کلید دومینانت (درجه پنجم گام اصلی) معرفی شده است، ندارد. اکسپوزیسیون. در بخش اکسپوزیسیون، موتیفی کوتاه در نت پایه گام توسط یکی از صداها ارائه می گردد که به آن سوژه یا تم گفته می شود. سپس صدای دوم به تکرار تم در نت پایه گام پرداخته و در این بین صدای آغازین به معرفی کنترسوژه در برابر تم ارائه شده پیشین یا نواختن در کنترپوان آزاد می پردازد. بسط و توسعه. بسط و توسعه بخش اصلی قطعه را شکل می دهد. در این بخش آهنگساز معمولاً با کنترپوانی آزاد به نوشتن پرداخته و سوژه را بال و پر می دهد. آهنگساز برای بسط سوژه از واریاسیون های ملودیک یا هارمونیک کمک می گیرد. در زیر به چند نمونه از واریاسیون های ملودیک اشاره شده است: در بخش بسط و توسعه یک فوگ واریاسیون ها با وابستگی بیشتری به سوژه نوشته می شوند که به آن ها اِپیزود می گویند، در حالی که انوانسیون فرمی با آزادی بیشتر است. به همین دلیل بسط و توسعه در این دو فرم با هم تفاوت دارد. ری اکسپوزیسیون. در صورتی که انوانسیون از بخش ری اکسپوزیسیون نیز برخوردار باشد، بسیار کوتاه خواهد بود؛ گاهی اوقات تنها چیزی در حد دو تا چهار میزان. آهنگساز در این بخش با تکرار سوژه در صدای بالایی
به قطعه پایان می بخشد. این تکرار با اندکی واریاسیون (و یا گاهی حتی بدون هیچ واریاسیونی) بر روی تم اصلی انجام می شود. اجرای کنترسوژه نیز به عهده صدای پایینی خواهد بود و در صورت نبود کنترسوژه، در کنترپوان آزاد به اجرا می پرازد. تاریخچه. می توان گفت ی.س. باخ از اساتید نادری است که بر روی انوانسیون کار کرده است. سرچشمه انوانسیون را می توان در بداهه نوازی های کنترپوانی شکل گرفته در ایتالیا جست، به ویژه در کارهای آهنگساز ایتالیایی فرانچسکو آنتونیو بُن پُرتی. باخ با برداشت از آن سبک و ایجاد تغییراتی در آن، فرم انوانسیون را به شکلی که امروزه شناخته شده است، درآورد. باخ ۱۵ انوانسیون با هدف آموزش به فرزندش ویلهلم فریدمان باخ نوشت (BWV 772-786). وی بعدتر مجموعه ای ۱۵ تایی از انوانسیون های سه صدایی (BWV 787-801) نوشت که با نام سینفونیا شناخته می شوند. در قرن بیستم آلبان برگ این فرم را گسترش داده و سری هایی از انوانسیون را در اپرایش، "وتسک" به کار برده است.
سکو در معماری سنتی ایرانی به محلی در دو سوی در ورودی، برای استراحت در هنگام انتظار برای ورود یا گفتگو با همسایه ها گفته می شود. سر در ورودی هلال تزئینی روی در و تنها قسمت خارج از خانه است که اغلب کاشی کاری دارد و معمولاً طوری ساخته می شده که در زمستان ها مانع از ریزش برف و باران بوده و در تابستان ها نیز مانعی برای تابش مستقیم آفتاب به شمار می رفته است. سکو عنصری است که عمومابه صورت زوج ساخته می شده است.در برخی از شهرها این سکو ها را "خواجه نشین" یا "پیر نشین" می نامیده اند. علاوه بر این سکو های پیرامون هشتی هم دارای همین کارکرد بودند. این عنصر در فضاهای ورودی جدید حذف شده است.
دالان در معماری ایرانی، راهرویی است که وارد شونده را با پیچ و خم از هشتی به حیاط خانه هدایت می کرد. دالان ها بیشتر برای سازماندهی فضای بنا و ساختن فضاهای مرکّب و نسبتا پیچیده به کار می رفتند. نقش دیگر دالان، ارتباط دادن فضاهای مختلف است. از انجا که دالان ها پیش فضایی برای فضاهای اصلی بنا هستند، در کنترل و نگهبانی از فضای اصلی نیز نقش دارند. همچنین در بسیاری از بناها، دالان ها زاویه های نامتجانس را در درون خود حل کرده و به کل فضاهای مجاور خود زوایای مناسبی می دهند. از نخستین کاربردهای چشمگیر دالان در معماری ایرانی می توان به دژ حسنلو اشاره کرد. همچنین در چهارطاق آتشکوه، آتشکده آذرگشنسب و تخت جمشید می توان کاربرد دالان ها را دید. می توان گفت در معماری ایرانی پیش از آنکه حیاط‏ ها نقش اصلی خود را به عنوان سازمان‏ دهندهٔ فضاها پیدا کنند، در معماری پیش از اسلام تا اوایل دوره اشکانی دالان تنها عنصر مهم تلفیق فضاها است.
گویش خوئینی (به تاتی: "دی"، "دیه زوان") یکی از گویش های زبان تاتی از دستهٔ زبان های ایرانی شاخه شمال غربی است. این گویش در روستای خوئین در استان زنجان و پیرامون آن صحبت می شود ولی در دهه های اخیر بیشتر از پیش با زبان ترکی آذربایجانی جایگزین گردیده است. تاتی خوئینی جزء زبان های در خطر انقراض است. گویش خوئینی در میان گویش های تاتی، دارای ویژگی های خاصی می باشد. منابع ها. Yarshater, E., 2002. The Xo'ini dialect. Persica, Vol. 18, P. 85-102.
تالار در معماری سنتی ایرانی، عموماً فضایی بود با تزئینات بسیار زیبا و پرکار که در کنار اتاق های سادهٔ زندگی در خانه های سنتی کاملاً مشهود بود. تالار با گچ بری، آینه کاری، نقاشی روی گچ، مقرنس و با نقاشی روی چوب تزئین می شد. تالاریا کربال یا تروال به معنای ساختمان بزرگ است. تمامی بررسیها و کاوشهای باستانشناسی حکایت از آن دارد که تالار از دیر باز در معماری ایران جایگاهی ویژه داشته. این فضا برای استفاده درفصل گرما بوده و به هوای باز راه داشته است. در کنار تالار راهروهای بزرگی بنام تختگاه بوده که در انتهای آن راه پله ای برای زیر زمین و بالا خانه قرار می گرفته است. در طبقه بالای آن، بالا خانه که اتاقی دنج وراحت بود قرار داشته است. بالاخانه های دو طرف تالار را گوشوار نیز می گویند.در معماری سنتی در کل هر فضایی را که در وسط قرار گیرد میانوار و دو طرف آن را بروار می گویند. ساخت این فضاها بدلایل گوناگونی بوده است. با توجه به ارتفاع زیاد تالار و رانشی که از طرف طاقهای آن بوجود می آمد این فضاهای کمک در رفع رانش می کردند.جبهه رو به حیاط تالار با ارسی های ۵ دری یا ۷ دری به حیاط خانه مربوط می شدند. به غیراز جوانب فیزیکی و کا
لبدی، نوعی فضای ادراکی و نمادین هستند که با اجتماع و فرهنگ جامعه پیوندی ناگسستنی دارد و شکلی از فرهنگ درساختار آن نمایش داده میشود و این فضا به نوعی حامل میراث تاریخی جامعه است. تالار برای مراسمات ملی،مذهبی،آیینی و پذیرایی از مهمانان مخصوص مورد استفاده قرار می گرفت.
اتاق نشیمن فضای خصوصی و خودمانی خانه است؛ یعنی جایی که اعضای خانواده در آنجا دورهم جمع می شوند و به گفتگو، تماشای تلویزیون و استفاده از وسایل صوتی و تصویری و سرگرم کننده، مطالعهٔ روزنامه یا کتاب، بازی و غیره می پردازند. در این فضا معمولاً مجموعه ای مبل راحت، میز، لوازم صوتی و تصویری و وسایل مربوط به آن، قفسه کتاب، روزنامه، عکس و یادگاری های خانوادگی و… وجود دارد. اتاق نشیمن محیطی نیمه خصوصی محسوب می شود و باید به گونه ای طراحی شود که اگر مهمانی به خانه آمد باز هم اعضای خانواده بتوانند بدون برخورد با مهمان در آنجا به ادامه کارهایشان بپردازند. اتاق نشیمن در واقع محیطی است که بیشتر وقت اعضای خانواده در آن سپری می شود. لازم نیست متراژ بالایی داشته باشد، اما باید به گونه ای باشد که بتوان در آن یک کاناپه و تلویزیون قرار داد. معمولا بین ۲۰ تا ۳۰ متر مربع برای این فضا مناسب به نظر می رسد. این محیط نباید مستقیما به ورودی خانه متصل باشد، اما باید به آشپزخانه و اتاق خواب ها دسترسی بی واسطه داشته باشد. چنانچه فعالیت های دیگری نظیر خیاطی، اتوکشی، پذیرایی از میهمانان غیررسمی، کار با رایانه و مانند آن نیز در این فضا صورت پذ
یرد، فضایی برای وسایل لازم برای این فعالیت ها نیز در آنجا درنظر گرفته می شود. یکی از مواردی که باید در طرح نشیمن خانه مدنظر قرار گیرد، فراهم ساختن شرایطی برای دور هم نشستن اعضای خانواده و تشکیل هرچه بهتر جمع خانوادگی است در نتیجه شاید بهتر باشد که در انتخاب فرم این فضا در پلان معماری، به اشکالی که امکان نشستن حلقه مانند را به خانواده می دهد فکر کرد و از اشکالی که خیلی کشیده و بی تناسب است، پرهیز کرد. فرم هایی نظیر دایره، مربع، چند ضلعی ها، که مرکز یا کانون متمرکزی دارند، این امکان را بیشتر فراهم می کنند. علاوه بر انتخاب فرم مناسب برای نشیمن بهتر است که چیدمان وسایل آن نیز به شکلی باشد که آن ها در مسیر رفت و آمد قرار نداشته باشند و در بخش های دنج و گوشه ای قرار گیرد. در این حالت امکان دور هم نشستن یا تمرکز بیشتر فراهم می شود. در نظر گرفتن محور توجه جمع افراد نشسته به سوی تلویزیون، شومینه، منظره ای زیبا و چشم انداز و نظایر آن نیز از دیگر مسائلی است که باید در چیدمان وسایل نشیمن مدنظر قرار گیرد. به طور مثال تلویزیون در نشیمن نباید به گونه ای باشد تا نوری که از پنجره به فضای داخلی نشیمن می تابد مانع از دید واضح و
راحت آن برای تماشاگران باشد. برای اتاق نشیمن بهتر است از مبلمان راحتی و مینیمال استفاده شود چرا که این سبک مبلمان علاوه بر ایجاد حس راحتی بیشتر برای نشستن های طولانی مدت، ظاهر مینیمال مبل ها باعث حفظ آرامش بیشتر اعضای خانواده می شود و توجه دیداری بروی مبلمان آزاد شده و با یک ذهن آسوده از کنار هم بودن لذت ببرند. پس پیشنهاد می شود از چیدن مبلمان سلطتنی و پر زرق و برق در فضای نشیمن خود خودداری کنید. اگر در نشیمن، از مبل یا صندلی برای نشستن استفاده نشده و افراد روی زمین می نشینند، کف نشیمن به کف پوشی نرم و کلفت همچون فرش یا موکت ضخیم و پرزدار نیاز دارد. ضمناَ در طرح تناسبات این نشیمن باید به ابعاد و اندازه های رایج و استاندارد فرش (۶ متری، ۹ متری، ۱۲ متری) توجه کرد. وجود دیوارهایی با ارتفاع مناسب برای تکیه دادن افراد نشسته روی زمین و همچنین توجه به فرم و جانمایی مناسب پنجره ها از دیگر مواردی است که باید در طراحی این نشیمن به آن دقت کافی داشت. توصیه هایی در طراحی اتاق نشیمن و چیدمان آن. در خانه های سنتی برای جواب گویی به این دو نیاز، اولاَ از پنجره هایی که تا کف اتاق ادامه داشت و دیدی مناسب برای افراد نشسته روی ز
مین را به حیاط فراهم می کرد و ثانیاً از ساخت طاقچه های در ارتفاعی بالاتر از سر فرد نشسته روی زمین کمک می گرفتند. ابعاد، اندازه و وسعت نشیمن با توجه به نوع فعالیت ها و مبلمان و وسایلی که در آن قرار دارد، تعیین می شود. علاوه بر مساحت لازم، نور کافی و داشتن دید زیبا به محوطهٔ بیرون از دیگر شرایط یک نشیمن مناسب است. دسترسی آشپزخانه و نشیمن باید راحت باشد تا پذیرایی از میهمانان به آسانی صورت گیرد. در صورتی که میز کار یا مطالعه در نشیمن قرار گیر باید در زاویه مناسب با پنجره باشد تا نور کافی را دریافت کند. مبلمان نشیمن نباید در مسیر رفت و آمد، جلوی درب اتاق ها یا درب ورودی قرار گیرد. بهتر است که دسترسی اتاق خواب به نشیمن راحت باشد. مبلمان یا فضای نشستن اعضای خانواده باید به محوطهٔ بیرون، یا فضایی زیبا دید داشته باشد تا نشستن را برای افراد لذت بخش تر کند. اگر نشیمن خانه در ادغام با پذیرایی نباشد، نباید از در ورودی دید داشته باشد. اگر حد واسط این دو فضا فضایی نیمه باز، همچون ایوان و بالکن، نیز طرح شود، ارتباط بین نشیمن و حیاط بیشتر و با مشکلات کمتری روبرو می شود. نشیمن خانه باید فضایی مناسب برای دور هم جمع شدن صمیمی،
گرم، خودمانی و راحت باشد و محرمیت لازم را داشته باشد. این فضا با توجه به الگوی زندگی خانوادهٔ ساکن در آن می تواند به صورت فضایی کاملاً بسته و خصوصی طرح شود، یا اینکه با درجهٔ محرمیت کمتری به صورت باز و در ادغام و رابطهٔ قوی با پذیرایی و غذا خوری و آشپزخانه طرح شود. در معماری سنتی ایرانی، اتاق هایی بودند که نسبت به تالار اهمیت کمتری داشتند و از اتاق های ساده مهم تر بودند. نشیمن، محل تجمع افراد خانواده و مهمان های بسیار نزدیک به حساب می آمد این عناصر از نظر تزئینات بسیار ساده بودند.
آشپزخانه در معماری سنتی ایرانی، معمولاً مربع یا مستطیل و نزدیک آب انبار و چاه آب ساخته می شد. که در خانه مشیرالملک پیشرفته ترین آن دیده می شود که در درون آشپزخانه، محلی برای پخت و پز، ذخیره چوب و تنور پخت نان و در درون دیوار آن تاقچه ای برای قرار دادن ابزار آشپزی و غذا تعبیه می شده است.
توالت و حمام در معماری سنتی ایرانی، معمولاً در سطح پایین تری قرار می گرفتند. این عمل به دلیل سهولت در استفاده از آب و زهکشی آن و همچنین گرمای آن انجام می شد. حمام به دو بخش تقسیم می شد، یکی برای تعویض لباس که به سر بینه موسوم بود و دیگری برای شست وشو که گرم خانه نام داشت.
باغچال یا گودال باغچه به حیاطی می گویند که پایین تر از سطح زمین ساخته شده باشد. این گونه از حیاط ها عموماً در مناطق گرم و خشک دیده می شود. معماری ایران. در معماری سنتی ایرانی، در وسط حیاط مرکزی ساخته می شده است و یک طبقه در داخل زمین فرومی رفته است. نمونه های این فضا در اقلیم های بسیار خشک کویری از جمله در کاشان، نائین و یزد دیده می شود. گودال باغچه علاوه بر تأمین خاک مورد نیاز خشت های استفاده شده در بنا، امکان دسترسی به آب قنات را هم فراهم می کرده است. این مسئله، در شهرهایی مثل نائین که یک شبکهٔ پیچیدهٔ قنات داخل شهر داشته اند بسیار مهم بوده است؛ بنابراین معمولاً در گودال باغچه آب روانی می بینیم که حوض میانی را پر می کرده و سر ریز آن به خانه های دیگر می رفته است. در حاشیهٔ این حیاط اغلب رواق و گاه چند اتاق به شکلی نیمه باز ساخته می شده و کاشت درخت انار، پسته و انجیر در این گودال باغچه ها مرسوم بوده است. با توجه به کوچکتر و پایین تر بودن این حیاط ها و استفاده از رطوبت و خنکی زمین، علاوه بر رطوبت گیاهان و خنکی آب، در واقع فضایی به مراتب اقلیمی تر از حیاط شکل می گرفته است. گودال باغچهٔ خانهٔ پیرنیا در نائین و م
سجد آقابزرگ در کاشان نمونه های خوبی از این فضاها هستند. معماری خانه طباطبایی ها به شیوه گودال باغچه متقارن و درون گرا است، در کویر خانه ها را گود می ساختند تا بنا عایق حرارت و صدا بوده و دسترسی به آب قنات هم راحت تر و در مقابل زلزله مقاوت تر باشد. تبدیل حیاط های بسته به پادیاو و گودال باغچه با تاکید بر معماری درونگرایانه ایرانی فضای ایمن و راحت را که با روحیات فرهنگی ایرانیان سازگار بود ایجاد میکرد. قابل به ذکر است که این فضا به دلیل گود بودن نسبت به بقیه ساختمان با توجه به حمایت بستر زمین مقاوم بودن بنا در برابر زلزله را بیشتر میکرد و همانطور که در تابستان خنک بود با اقلیم زمستان هم سازگاری داشت و در فصل سرد سال فضای گرم تری ایجاد میکرد.
پشت بام، بام یا سقف پوشش بالایی یک ساختمان است که شامل کلیه مصالح و سازه های لازم برای حمایت از آن بر روی دیوارهای ساختمان یا روی ستون ها می باشد و از آن در برابر باران، برف، نور خورشید، سرما و گرما و باد محافظت می کند. بام یکی از حیاتی ترین اجزای ساختمان است. بام ها یکی از منابع اصلی دعاوی ساختمانی و شکایات مالکان ساختمان است. یک تخمین نشان می دهد که منشأ تقریباً ۶۵٪ از کل شکایت هایی که علیه معماران مطرح می شود، مشکلات مربوط به سقف یا بام است. دلیل اصلی این امر، شدت تخریب فیزیکی و شیمیایی ناشی از تشعشعات خورشیدی، آب باران، برف، تگرگ و طوفان و باد است که یک سقف در معرض آن قرار می گیرد. دلیل دیگر پیچیدگی روزافزون ساختمان های معاصر و به ویژه سقف های معاصر است. بام کم شیب و بام شیب دار. سقف ها را می توان با مواد مختلفی پوشاند. این مواد را می توان به راحتی به دو گروه طبقه بندی کرد: موادی که برای سقف های شیب دار مناسب هستند و موادی که برای سقف های با شیب کم یا تقریباً مسطح مناسب هستند. توجه به این تمایز بسیار مهم است: یک سقف شیب دار به سرعت آب را تخلیه می کند و به باد و نیروی جاذبه فرصت کمی برای فشار دادن یا کشیدن
آب از درون مواد سقف می دهد؛ بنابراین، سقف های شیب دار را می توان با موادی پوشاند که در واحدهای کوچک و روی هم پوشانده می شوند؛ مانند توفال هاب چوبی، سنگی یا کامپوزیتی، کاشی هایی از خاک رس پخته شده یا بتنی یا حتی دسته هایی از نی، برگ ها یا علف ها که محکم پیچیده شده اند. چندین مزیت برای این مواد و سقف های شیب دار وجود دارد: اکثر آنها ارزان هستند. واحدهای کوچک و مجزا به راحتی قابل حمل و نصب هستند. تعمیر آسیب به سقف آسان است. اثرات انبساط و انقباض حرارتی و حرکات در سازه ای که سقف را نگه می دارد، به دلیل امکان حرکت واحدهای کوچک سقف به حداقل می رسد. بخار آب به راحتی از داخل ساختمان از درون درز کاشی ها یا اجزای سقف خارج می شود. علاوه بر همه این موارد، سقف شیب داری که از مواد مناسب ساخته شده و با مهارت چیده شده است، می تواند بسیار چشم نواز باشد. سقف های کم شیب هیچ کدام از این مزایا را ندارند. آب نسبتاً آهسته از سطوح خارج می شود و اشتباهات کوچک در طراحی یا ساخت می تواند باعث ایجاد گودال های آب راکد شود. غشاهایی که سقف های کم شیب را می پوشانند باید کاملاً ضدآب باشند. حتی سوراخ های بسیار کوچک، پارگی ها یا شکاف های درزها
، ناشی از نقص در ساخت و ساز، سایش و پارگی فیزیکی، یا حرکات در ساختار ساختمان، می تواند به آب اجازه ورود به سازه ساختمان و فضای داخلی آن را بدهد و نتایج بالقوه فاجعه باری را به همراه داشته باشد. فشار بخار آب از داخل ساختمان می تواند باعث تاول زدن و پاره شدن غشا شود. اما سقف های با شیب کم مزایای مهمی نیز دارند: سقف کم شیب می تواند ساختمانی با هر بعد افقی را بپوشاند، در حالی که سقف شیب دار زمانی که در ساختمان های بسیار وسیع استفاده می شود به طور غیراقتصادی بلند می شود. یک ساختمان با سقف کم شیب هندسه بسیار ساده تری دارد که اغلب هزینه ساخت آن کمتر است. سقف های با شیب کم، در صورتی که دارای جزئیات مناسب باشند، می توانند به عنوان بالکن، کف، پاسیو و حتی باغ یا پارک های محوطه سازی شده نیز عمل کنند. شیب سطح سقف به صورت عددی، به عنوان میزان خیز عمودی در یک فاصله افقی توصیف می شود. در ایالات متحده، شیب های سقف همیشه به صورت میزان صعود بر حسب اینچ در یک فاصله افقی ۱ فوتی (۱۲ اینچی) بیان می شود، مانند: ۱/۴:۱۲، ۳:۱۲، ۶:۱۲ و غیره. در سیستم متریک شیب سقف معمولاً به صورت درصد یا درجه بیان می شود. سقف کم شیب به سقفی گفته می شود
که شیب کمتر از ۳:۱۲ (شیب ۲۵٪) و بیشتر از ۱/۴:۱۲ (شیب ۲٪) داشته باشد. ساخت سقف کاملاً مسطح طبق قوانین ساختمانی مجاز نیست. سقف شیب دار به سقفی گفته می شود که شیب آن بیشتر یا مساوی ۳:۱۲ (شیب ۲۵٪) باشد. بام کم شیب. سقف هایی که از نظر شیب نزدیک به افقی هستند، یعنی شیبی کمتر از ۳:۱۲ تا ۲:۱۲ دارند، به عنوان سقف های کم شیب (یا اغلب به صورت نادرست)، به عنوان «سقف های مسطح» شناخته می شوند. سقف ها از چندین بخش وابسته تشکیل شده اند: "عرشه سقف"، سطح سازه ای است که سقف را پشتیبانی می کند. "عایق حرارتی" برای کند کردن عبور گرما به داخل و خارج ساختمان نصب می شود. یک "مانع هوا" (air barrier) نشت هوا را از درون مجموعه سقف محدود می کند و یک "کندکننده بخار" (vapor retarder) که در آب و هوای سردتر یا هنگام محصور کردن فضاهای مرطوب استفاده می شود، از میعان شدن بخار آب در داخل آن جلوگیری می کند. "غشای سقف" ورق هایی از مواد غیرقابل نفوذ است که از ورود آب به داخل ساختمان جلوگیری می کند. لایه های اضافی در داخل مجموعه ممکن است مقاومت در برابر آتش را افزایش دهند. "اجزای زهکشی"، مانند کفشورهای سقف، ناودانی ها و آبریزها، آبی که بر روی غشاء ج
اری می شود را حذف می کنند. در اطراف لبه های غشا و هر جا که لوله ها، دریچه ها، درزهای انبساط یا دریچه های سقف به آن نفوذ کنند، "فلاشینگ ها" (flashing) و نبشی های فلزی خاصی برای جلوگیری از نفوذ آب طراحی و نصب می شود. سقف کم شیب یک سقف مقاوم در برابر آب است و از یک غشای سقف پیوسته بر روی سطح سقف نسبتاً صاف تشکیل شده است. اگرچه به طور کلی باید از ایجاد حوضچه آب اجتناب کرد، یک سقف با شیب کم باید برای عمق معینی از تجمع آب باران طراحی شود که ممکن است در صورت انسداد سیستم زهکشی سقف رخ دهد. عمق تجمع آب باران بر اساس هندسه سقف و طراحی سیستم زهکشی آن از پیش تعیین شده است؛ بنابراین غشای سقف در یک سقف با شیب کم باید به عنوان یک غشای ضدآب عمل کند و بتواند در برابر بار آب باران و نشت آب مقاومت کند تا زمانی که سیستم زهکشی بتواند دوباره کار کند. این دوره ممکن است از چند ساعت تا چند روز متغیر باشد. عرشه بام. سازه عرشه و اعضای نگهدارنده آن باید به اندازه کافی محکم و سفت باشند تا بارهای باران و برف را تحمل کنند و همچنین در برابر نیروهای بالابر باد مقاوم باشند. خود عرشه، یا مواد عایق بالای آن، باید به سمت نقاط زهکشی شیب داشته باش