Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت چینی بود که در سال ۱۹۸۶ به برکناری هو یائوبانگ از مقامات اصلاح طلب حزب اعتراض کرده و در جریان اعتراضات میدان تیان آن من نیز زبان به انتقاد گشود. شی ژونگ شان پیش از انقلاب فرهنگی چین در سال ۱۹۶۲ از پست معاونت نخست وزیر پاکسازی شد و نهایتاً به زندان افتاد؛ زیرا مائو دچار پارانویا شده و دستور قلع وقم اعضای بلندپایه حزب کمونیست را داده بود. خواهر ناتنی شی جین پینگ از کسانی بود که محکوم به مرگ شد. اما احتمالاً با خودکشی اجباری از دنیا رفت. شی جین پینگ هم از مدرسه اخراج شد و در ۱۵ سالگی مانند بسیاری دیگر از روشنفکران جوان آن دوران برای کار به در روستایی دورافتاده و فقیر در شمال شرق چین برای لیانگ جیاهه برای مدت هفت سال مشغول کار سخت شد. اما به جای دشمنی با حزب تلاش کرد وارد آن شود. زندگی شخصی. شی جین پینگ در سال ۱۹۸۷ با پینگ لی یوان خواننده سرشناس موسیقی محلی چین ازدواج کرد. آن ها یک دختر به نام «شی مینگ زه» دارند و با توجه به نوع زندگی خود معمولاً جدا از یکدیگر زندگی می کنند. پینگ لی یوان برخلاف همسر دیگر رئیس جمهورهای چین، شرکت زیادی در برنامه های رسانه ای دارد. تنها چیزی که دربارهٔ شی مینگ زه مطرح شده، تحصیل ا
و در دانشگاه هاروارد است. کسی چیزی دربارهٔ دیگر اعضای خانواده شی جین پینگ و معاملات تجاری آنها نمی داند. تحصیل. شی جین پینگ فارغ التحصیل مهندسی شیمی از دانشگاه چینهوا در پکن است. او از سال ۱۹۹۸ تا سال ۲۰۰۲ شروع به مطالعه تئوری مارکسیستی و آموزش و پرورش ایدئولوژیک در کار و شغل در دانشکده علوم انسانی و اجتماعی پرداخت و دوباره در دانشگاه چینهوا به مدرک دکتری حقوق دست پیدا کرد. شی جین پینگ در سال ۱۹۸۵ مدتی را در شهر کوچک موسکاتین در آیووا برای مطالعه در مورد روش های پیشرفته پرورش خوک، با یک خانواده آمریکایی زندگی کرد. سیاست. شی جین پینگ چندبار تلاش کرد به عضو حزب درآید ولی به خاطر پدرش درخواستش رد شد. این درخواست بالاخره در سال ۱۹۷۴ پذیرفته شد و او در استان هوبئی کار خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۸۹ او به ریاست حزب در شهر نینگده در استان فوجیان رسید. در هنگام اعتراضات میدان تیان آن من شی جین پینگ به سیاستمداران پکن پیوست تا به آنها در سرکوب تظاهرات کمک کند. سپس به مقام بالاتری در استان چجیانگ ارتقاء یافت. شی جین پینگ در سال ۲۰۰۷ پس از آنکه چن لیانگ لو، دبیر قبلی حزب در شانگهای به علت فساد مالی از کار برکنار شد جای او
را گرفت. مدت کوتاهی پس از آن به عضویت کمیته دائمی حزب درآمد و در سال ۲۰۰۸ معاون رئیس جمهور شد. پس از تصویب متمم جدید قانون اساسی جمهوری خلق چین در سال ۲۰۱۸ محدودیت دو دوره متوالی برای تصدی مقام ریاست جمهوری برداشته شد. لذا هر کسی می تواند تا زمانی که در در انتخابات هر پنج سال، آرای لازم را به دست آورد این مقام را بر عهده داشته باشد. تفاوت این موضوع با ریاست جمهوری مادام العمر مهم است. محدودیت دو دوره ای تصدی مقام ریاست جمهوری در زمان دنگ شیائوپینگ و پس از مرگ مائو به قانون اساسی این کشور اضافه شد و دو رئیس جمهور پیش از شی این محدودیت را پذیرفته بودند. شی جین پینگ بینش خود را «نوسازی عظیم ملت چین» می نامد. خودکامگی. از سال ۲۰۱۲ که شی جین پینگ قدرت را به دست گرفته، چین به شدت به خودکامگی رفته است. سرکوب هرچه بیشتر مخالفان، منتقدان، ثروتمندان، اقلیت ها، تصرف هنگ کنگ، دوره های بازآموزی، و کنترل شرکت های اصلی (مانند هواوی) نمونه خودکامگی های او هستند.
آثار خسرو شکیبایی به شرح زیر است. فیلم شناسی. فیلم های تلویزیونی. بهشت هشتم نمایش های تئاتر. از جمله نمایش هایی که شکیبایی در آنها حضور داشت می توان به موارد زیر اشاره کرد: منابع. &lt;/small&gt;
ملکه فیلمی به کارگردانی محمدعلی باشه آهنگر و نویسندگی محمدعلی باشه آهنگر و محمدرضا گوهری و تهیه کنندگی ابوالقاسم حسینی ساخته سال ۱۳۹۰ است. خلاصه فیلم. فیلم "ملکه" به روایت داستان دیده بانی به نام سیاوش (با بازی میلاد کی مرام) می پردازد که به دنبال فرصتی است تا توانایی های خود را نشان دهد. او یک برج پالایشگاه (پالایشگاه آبادان) را برای دیده بانی انتخاب می کند که بر حیاتی ترین مختصات و جایگاه های دشمن احاطه دارد. داشتن چنین دیدگاهی یک فرصت طلایی برای جبهه خودی به وجود می آورد، اما با اولین تلفاتی که از دشمن می گیرد و ورود شخصیت خیالی داستان (با بازی مصطفی زمانی) که جمشید نام دارد، تردیدها آغاز می شود. به یکباره این قدرت مطلق برای کشتن انسان ها برای سیاوش ترسناک می شود. "ملکه" روایت زنبورهایی است که نیش می زنند با آن که می دانند می میرند چرا که خانه از جان برای شان با ارزش تر است. جوایز. جوایز در سی امین جشنوارهٔ فجر. "ملکه" در حالی که در جشنوارهٔ سیم فجر با نامزدی در ۱۴ رشته رکورددار بود، تنها برندهٔ سه جایزه شد که به شرح زیر است: جوایز در شانزدهمین جشن خانه سینما. فیلم ملکه با دریافت ۱۱ تندیس از شانزدهمین جشن
خانهٔ سینما در سال ۱۳۹۳ خبرساز شد. این جشن پس از سه سال تعطیلی اجباری خانهٔ سینما برگزار شد و کارنامهٔ سه سالهٔ سینمای ایران بود. جوایز فیلم ملکه به شرح زیر است: جوایز در ششمین جشن منتقدان سینمای ایران. ملکه در ششمین جشن جشن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران نامزد دریافت ده جایزه، از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه، بهترین فیلمبرداری، بهترین تدوین، بهترین بازیگران نقش اول و مکمل مرد، بهترین موسیقی و بهترین استانداردهای حرفه ای تهیه کنندگی شد و از آن میان برندهٔ تندیس های زیر شد: جایزهٔ در جشنواره مذهب امروز. ملکه همچنین موفق شد دو جایزه را از جشنواره «مذهب امروز» در کشور ایتالیا دریافت کند. این جشنواره در ترنتو و چند شهر دیگر کشور ایتالیا برگزار شد. در بخشی از بیانیهٔ هیئت داوران آمده است: “بازنمایی جنگ ایران – عراق در جای خود تصمیمی مهم و شجاعانه است. توان خلق تصاویری فراواقعی، گاه بامزه، اغلب غم انگیز و عمدتاً سرشار از تردیدی اخلاقی یکی از دستاوردهای اصلی فیلم است. به همین دلیل ما تصمیم گرفتیم لوح افتخار را به ملکه اهدا کنیم.” جوایز در دوازدهمین جشنوارهٔ مقاومت. ملکه در دوازدهمین جشنوارهٔ
مقاومت در کرمان نامزد شش عنوان جایزه شد. این فیلم موفق به کسب جوایز زیر از این جشنواره شد:
ماری پارکر فالت (متولد ۳ سپتامبر ۱۸۶۸ - وفات ۱۸ دسامبر ۱۹۳۳) به عنوان یکی از پیشروان رفتارسازمانی و نظریه های سازمانی در دوران فعالیت خودشناخته شده می باشد. او همچنین کتاب و مقالات زیادی در زمینه های سیاست، روابط انسانی، فلسفه، رفتار سازمانی و … نوشته است. از زمانی که تئودور روزولت رئیس جمهور وقت آمریکا وی را به عنوان مشاور خود برگزید شهرت وی افزایش یافته است. زندگی نامه. فولت در سال ۱۸۶۸ در کوینسی ایالت ماساچوست و در خانواده ای مرفه متولد شد. خانوادهٔ او تشکیل شده بود از: چارلز آلن فولت، سازنده ماشین در کارخانه کفش دوزی؛ الیزابت کرتیز فولت ماری پارکر فولت زمانیکه بیشتر وقتش به نگهداری از مادر ناتوانش می گذشت به "Thayer academy" پیوست که یک کالج مقدماتی در "braintree" بود پیوست. در سپتامبر ۱۸۸۵ در Anna Ticknor's Society پیوست و این کار را در جهت تشویق به مطالعه در خانه انجام داد. از سال ۱۸۹۰–۱۸۹۱ در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد سپس به مطالعه در جامعه برای آموزش گروهی زنان در کمبریج پرداخت. پایان نامه Radcliffe وی در سال ۱۸۹۶ به نام سخنران خانهٔ نمایندگان منتشر شد. سپس وی قصد اقدام برای تحصیل در دانشگاه هاوارد را
داشت که به دلیل زن بودنش این امر میسر نشد. در سه دههٔ بعد آثار بیشماری از وی منتشر شد. او یکی از اولین زنانی بود که در مدرسه اقتصاد لندن برای سخنرانی دعوت شد جاییکه وی از چالش های مدیریتی تازه ای سخن گفت. وی همچنین با انتخاب شدن توسط رئیس جمهور تئودور روزولت جهت مشاور شخصی خود در زمینه های مدیریت سازمان های داوطلبانه، غیردولتی و غیر سودده در زمینه مدیریت تمایز ویژه ای پیدا کرد. فالت از سال1900 تا 1908 درگیر فعالیت های اجتماعی در راکسبوری در حومه بوستن شد. کار وی سازماندهی مجتمع هایی برای ارائه خدمات اجتماعی و آموزشی به بخش های طبقه کارگری بود که بعدا به اداره کاریابی و موسسات آموزش شغلی توسعه یافت.او در این مدت به تاسیس باشگاه بحث و گفتگو در منطقه فقیرنشین بوستن اقدام کرد که هدف اصلی آن ایجاد تسهیلات اجتماعی ،تفریحی و آموزشی برای جوانانی بود که مدرسه را به خاطر کار در کارخانه و کارگاه شهر رها کرده بودند.
هفت کچلون یا برادران هفت کچلون، در تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران معاصر و فرهنگ فولکلوریک قرن اخیر، به برادران حاجی عباسی اشاره دارد که از جاهلها و لوطیها و به اصطلاح از گنده لاتهای جنوب شهر تهران (محلهٔ باغ فردوس، خیابان مولوی) به شمار می آمدند. آنها هشت برادر به اسامی: عباس، محمّد، غلامعلی، صفر، شعبان، احمد، محمود و امیر حاج عباسی بودند، که گرچه هشت نفر بودند و گرچه هیچ یک از آنها کچل نبود امّا خود نیز خود را به همین نام می خواندند و ابایی از گفتن عنوان هفت کچلون به خود نداشتند. نام هفت کچلون به دلایل مختلف در بسیاری از وقایع تاریخ معاصر ایران ذکر شده است. از دعوای خونین و معروف دو گنده لات و جاهل معروف تهران: طیّب خان (طیب حاج رضایی) و حسین رمضون یخی (حسین اسمعیلی پور) که هفت کچلون در آن به نفع حسین رمضون یخی وارد میدان شدند گرفته تا به هم ریختن راهپیمایی ها و گردهم آیی های خیابانی حزب توده و جبهه ملی و سایر گروه های چپگرا... به دست لاتها و چاقوکش های جنوب شهر تهران؛ و از به هم ریختن کاباره ها و کافه های تهران که در نمونه ای شاخص از آن هفت کچلون به منظور دلبری از مهوش خوانندهٔ معروف موقع اجرای برنامهٔ او در ک
افه جمشید تهران، با دسته هایی دیگر از جاهل ها و داش مشدی های تهران درگیر شدند و دعوایی بزرگ و خونین و به یاد ماندنی به راه انداختند گرفته تا حضور فعال و چشمگیر در هیئت ها و دسته های عزاداری جنوب شهر تهران و... همه و همه بهانه هایی برای یاد کردن از هفت کچلون در تاریخ سیاسی و اجتماعی دوران معاصر و نقل داستانهای آنها در فرهنگ فولکلور به شمار می آید. دربارهٔ هفت کچلون. در مصاحبه های متعددی که سینا میرزائی در کتاب "طیب در گذر لوطی ها"، نقل کرده است، چند بار به نام هفت کچلون و ماهیت روابط آنها با طیب حاج رضایی برمی خوریم. در این کتاب ضمن مصاحبه با برخی مطلعین و از جمله شماری از اهالی جنوب شهر تهران، و همین طور عده ای از لوطیها و داش مشدی های این محلات به گوشه هایی از فعالیتهای ماجراجویانه هفت کچلون اشاره شده است. مجید ملک محمد نیز در پژوهش گستردهٔ خود دربارهٔ لوطی ها و جاهل های تهران قدیم دربارهٔ هفت کچلون نوشته است: «پدر آنها مهدی حاج عباسی بود که نخست مهدی حاج عباس یا مهدی پسر حاج عباس خوانده می شد و به همین اعتبار خانواده و پسران او فامیلی حاج عباسی گرفتند. حاج مهدی، در تهران قدیم (اواخر عصر قاجار) آسیاب داشت (آ
سیاب مهدی داد اله) و به حرفهٔ آسیابانی مشغول بود. وی بعدها به حرفهٔ خبازی روی آورد و شاطر نانوا شد... وی دو مغازهٔ نانوایی داشت و در محلهٔ باغ فردوس تهران می نشست. همسر وی که مادر هفت کچلون باشد، ملا بود و تا اوایل عصر پهلوی به تدریس قرآن برای زنان و دختران مشغول بود. پسر بزرگتر عباس حاج عباسی بود که حاج مهدی برای احیاء نام پدرش (حاج عبّاس) به وی این نام را داده بود. وی نانوا بود و کار پدرش را ادامه داد. برادر دوم حاج محمد حاج عباسی معمار بود و با عنوان حاج ممد معمار شهرت داشت. برادر سوم حاج غلامعلی حاج عباسی معروف به حاجی غلام بود که او هم شغل معماری داشت و حاج غلام معمار خوانده می شد. چهارمین برادر حاج صفر حاج عباسی بود که هیئت معروف ابوالفضل در جنوب تهران که به هیئت حاج صفر معروف است و از دیرباز تا دوران حاضر مراسم مفصلی برگزار می کرد که شام و خرجی و پذیرایی سه شنبه شبهای آن بسیار مشهور بود. حاج شعبان حاج عباسی برادر پنجم و حاج احمد که برادر ششم بود نانوایی داشت و به احمد شاطر معروف بود. در عین حال که فردی مردمدار و با مرام بود بزن بهادرترین آنها هم محسوب می شد. محمود حاج عباسی و امیر حاج عباسی هم دو برادر
آخری (هفتمی و هشتمی) بودند که در دعواها و بزن و بکوبهای هفت کچلون نقش فعال داشتند و اوایل که سن کمتری داشتند در چهرهٔ نوچه برادرهای بزرگتر ظاهر می شدند اما رفته رفته چهره ای مستقل پیدا کردند. رستوران چلوکبابی معروف حاج عباسی که نزد عوام "چلوکبابی هفت کچلون" نیز خوانده می شود، و هنوز هم شعبه هایی از آن دایر است متعلق به محمود حاج عباسی است. وجه تسمیه هفت کچلون. برخی دربارهٔ هفت کچلون نوشته اند: «این افراد در زبان عوام غلام کچلا، ممد کچلا، صفر کچلا، احمد کچلا، باقر کچلا، محمود کچلا و امیر کچلا خوانده می شدند که به همه آنها حاجی می گفتند از رفقا و متحدان طیب به حساب می آمدند. همگی ورزشکار بودند و به یکباره یک زورخانه را قرق می کردند.» اما این نوشته به اشتباه باقر فروتن معروف به باقر کچل یا به قول عوام باقر کچلا را هم جزو هفت کچلون به شمار آورده است. باقر کچل هم از لمپن های جنوب شهر بود و این اواخر مال و مکنت خوبی به هم زده بود، اما ربطی به برادران حاج عباسی و هفت کچلون معروف نداشت. در ضمن بر اساس نوشته ملک محمد هفت کچلون در اوایل کار خود نه فقط رفیق و متحّد طیب نبودند، بلکه دشمن و رقیب وی به حساب می آمدند (رجوع
به ادامه همین مقاله) به طور کلی این هشت برادر برخی شغل پدر خود را ادامه دادند و شاطر و نانوا شدند و برخی به چلوکبابی باز کردند و به رستوران داری روی آوردند. دو سه برادر آنها هم از معمارهای معروف جنوب شهر تهران بودند در کتاب گذر لوطی ها به قهوه خانه داری و قصابی و قصابخانه داری نیز بعنوان دیگر مشاغل و فعالیتهای برادران هفت کچلون در دوره هایی از زندگی آنان اشاره شده است برخی نیز نوشته اند که هفت کچلون برای خودشان قمارخانه داشتند و صد نفر از همین قمارخانه نان می خوردند. محیط اجتماعی خاص رایج در جنوب شهر تهران و جولان دادن تیغ کش ها و داش ها و جاهلها و بزن بهادرها در آن محیط، خودبخود این هفت برادر را نیز به همین مسیر سوق داد و رفته رفته همهٔ این برادران جاهل و بزن بهادر از آب درآمدند. گرچه تمامی این برادران در بزرگسالی موهای پرپشت داشتند و کچل نبودند اما ظاهراً از آنجا که در جوانی و نوجوانی با موهای تراشیده و کله های تیغ زده در انظار ظاهر شده و به اتفاق یکدیگر در دعواها و چاقوکشی ها شرکت می کردند، اسم در کردند و به هفت کچلون مشهور شدند. با این که این برادرها به هفت کچلون معروف شدند، اما در واقع نه هفت نفر بودند
و نه هیچ یک از آنها کچل بود! آنها در مجموع هشت برادر بودند که برادر بزرگتر آنها در اقدامات معرکه گیرانه و ماجراجویی های آنها چندان دخالتی نداشت. روابط با حسین رمضان یخی. دار و دسته هفت کچلون نخست بخاطر پیوندهای شغلی و خانوادگی (از جمله شراکت حسین در یکی از نانوایی های هفت کچلون)، جزو دوستان و اطرافیان حسین رمضون یخی محسوب می شدند و به اصطلاح دنبالهٔ او بودند، و در اقدامات و جار و جنجالهایی که حسین رمضون یخی به راه می انداخت، به نفع او به میدان می آمدند و مبارزه و بزن بزن و در پاره ای موارد چاقوکشی به راه می انداختند. از جمله در دعوا و چاقوکشی معروفی که میان طیب خان و حسین رمضون یخی درگرفت، هفت کچلون جزو نوچه های حسین رمضان یخی بودند. بعد از دعوای معروف بین طیب حاج رضایی و حسین اسماعیلی پور معروف به حسین رمضون یخی و بعد از این که با پادرمیانی سپهبد تیمور بختیار و ریش سفیدی ارباب زین العابدین این دو گنده لات به اصطلاح با یکدیگر آشتی کردند، هفت کچلون هم عملاً به جمع اطرافیان طیب پیوستند. به همین خاطر از هفت کچلون گاهی با عنوان دشمنان و رقبای طیب و گاهی دیگر بعنوان دوستان و هوادران و دنباله طیب یاد شده است. استفا
ده از هفت کچلون در اهداف سیاسی. به جز اقداماتی که هفت کچلون رأساً معرکه گردان بودند و شرح آن جزئی از فرهنگ فولکلوریک و دلمشغولیهای عامه محسوب می شود، آنچه که بیشتر اهمیت دارد سوابق حضور آنان در وقایع سیاسی مهم تاریخ معاصر است. گفته می شود که عرق مذهبی و اشتیاق به امامان شیعه و نیز در پاره ای موارد شاه دوستی و علاقه به مملکت محرک اصلی هفت کچلون و دیگر جاهل ها و لوطی ها در اقدامات و فعالیتهای آنان بوده است. امّا پژوهش های تجربی در خُلق و خوی این افراد و مروری بر کارنامهٔ آنان حکایت از آن دارد که نامجویی و شهرت طلبی و به قول متداول: اسمی شدن یا اسم در کردن و نیز برخورداری از عنایت و توجه مراکز قدرت از جمله بخصوص حکومت حاکم و برخورداری از مواهب آن بویژه مواهب مالی نیز در این روند بی تأثیر نبوده است. در واقع حکومت پهلوی و در پاره ای از موارد احزاب و گروه های سیاسی آن روزگار از هفت کچلون در راه اهداف خویش از جمله سرکوب خیابانی مخالفان خویش بهره می بردند و در اقدامات تبلیغاتی خویش از هفت کچلون و افراد مشابه با عنوان «مردم» یاد می کردند. نام هفت کچلون در کنار نامهایی مثل طیب حاج رضایی، شعبان جعفری، در وقایع مربوط به
درگیری های خیابانی با حزب توده و سایر احزاب و گروه های مخالف و منتقد حکومت پهلوی بارها ذکر شده است. مجموع این لوطی ها و جاهل ها از جمله دار و دستهٔ برادران هفت کچلون در جریان وقایع ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ جزو افرادی بودند که به نفع محمدرضاشاه به خیابانهای تهران آمدند. اما وقایع ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ میان لوطی ها دودستگی و بلکه چند دستگی ایجاد کرد: عده ای مثل شعبان بی مخ همچنان حامی شاه باقی ماندند و از این طریق به نان و نوایی رسیدند، جمعی دیگر که شاخص آنها طیب حاج رضایی و حسین رمضان یخی بود جزو هواداران آیت الله خمینی تلقی شدند که اولی به همراه حاج اسماعیل رضایی به جوخهٔ اعدام سپرده شد و دومی مدتی متواری شد و جان سالم به در برد. اما هفت کچلون گرچه در ۲۸ مرداد از میدان داران اصلی وقایع خیابانهای تهران بودند، در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ کنش واضحی از خود نشان ندادند. از جمله شاخصترین شخصیتهای سیاسی تاریخ معاصر که به ارتباط با دار و دسته هفت کچلون و استفاده از زور بازو و تیزی چاقوی آنان در جهت اهداف سیاسی خویش متهم شده اند، می توان به: سپهبد تیمور بختیار (استفاده از آنها جهت سرکوب اجتماعات حزب توده یا به هم ریختن محافل و اماکن مقدس بهائیان د
ر ایران)، دکتر مظفر بقایی کرمانی (در جهت اهداف حزب زحمتکشان ملت ایران) داریوش همایون (جهت اهداف حزب سومکا) و... اشاره نمود. دسته عزاداری و هیئت هفت کچلون. گفته می شود که در جمع لوطی های جنوب شهر تهران، نخستین فردی که راه اندازی دسته و هیئت داری را باب کرد، طیب حاج رضائی بوده است. هرچند که شواهد و قرائن متعددی وجود دارد که قدمت رواج این پدیده ها در میان جاهل ها و لوطی های تهران را به اعصار به مراتب دورتر می برد و از جمله از حضور فعال و میان دارانهٔ برخی لوطی ها و داش مشدی های تهران در عصر قاجار و در عزاداری معروف تکیه دولت حکایت دارد. در عصر صفویه نیز برخی لوطی های معروف روشهای عزاداری خاص خود را داشته اند. به هرحال نوشته اند که طیب از سال ۱۳۲۶ خورشیدی و پس از تشرف به کربلا و زیارت امام حسین به جرگه مریدان سالار شهیدان پیوست. وی نخست در محله قدیمی صابون پزخانه (صام پز خونه)، بازارچه حاج غلامعلی در انتهای باغ فردوس مولوی در منزلش تعزیه داری حسینی را شروع نمود. بعدها به دلیل محدودیت مکان طیب از بازارچه حاج غلامعلی نقل مکان نمود و به حوالی خیابان خراسان تغییر منزل داد و با توسعه عزاداری حسینی در ایام محرم تکیه مف
صلی در داخل بنگاه حاج علی نوری واقع در خیابان ری در کنار انبار گندم برپا نمود. در مقابل او رقیب دیرینه اش حسین رمضون یخی هم بیکار ننشست و وی نیز متقابلاً به برپاداری هیئت عزاداری و راه انداختن دسته در ایام دهه ماه محرم و روزهای عاشورا اقدام نمود که هفت کچلون نیز نخست جزو دستهٔ او بودند و دستهٔ برادران حاج عباسی معروف به هفت کچلون تا سالهای مدید جزو دستهٔ حسین رمضان یخی بود. هرچند که اخوان حاج عباسی بعدها برای خود دستهٔ مستقلی راه اندازی کردند و از جمله حاج صفر حاج عباسی (صفر کچلا) هیئت ابوالفضل معروف به ابوالفضلی ها را به راه انداخت که شب های چهارشنبه (سه شنبه شب ها) تا به امروز برقرار است. دستهٔ طیب خان تا مدتها با دستهٔ حسین رمضون یخی و دستهٔ هفت کچلون رقابت داشت و شلوغ شدن هریک از این دسته ها خشم و عصبانیت سرکردگان دستهٔ مقابل را به همراه داشت. محمود حاج عباسی یکی از برادران هفت کچلون در مصاحبه ای که متن آن در طیب در گذر لوطیها درج شده نقل کرده که زمانی که واعظ معروف فلسفی جهت وعظ به دستهٔ عزاداری هفت کچلون موجب جذب جمعیت زیادی به این دسته شده و خشم و حسادت طیب را برانگیخته است: اما بعد از آشتی کنان معروف
میان طیب و حسین رمضون یخی، دسته های عزاداری این دو در ایام محرم به یکدیگر می پیوستند و از آن پس هفت کچلون هم زیر علم طیب خان عزاداری می کردند. در آن سال ها که چهارراه مولوی فلکه و آب نما داشت پرچم بزرگ دو چوبه و سفید رنگ هیئتی در ضلع شمال فلکه نصب می شد که بر روی آن نوشته شده بود «هیئت عزاداران حسینی جوانان جنوب شهر» که بر روی آن آرم دو دست بهم پیوسته و در هم گره خورده دیده می شد که نشانی از اتحاد و صمیمیت طیب خان و حسین رمضان یخی بود و هفت کچلون نیز جزو آن بودند. جواد روحانی که داماد حسین رمضون یخی که از مؤسسان هیئت اول مظلوم که آن را با کمکهای میلیونی حاج حسن یکه شناس، محمّد ملک محمدی و عبدالله تاویه بنیانگزاری کرده ضمن ذکر خاطراتی از پدر همسر خود (حسین رمضون یخی) به مواردی در این ارتباط اشاره کرده است. هفت کچلون و لباس شخصی ها. گفته می شود که الگویی را که هفت کچلون و سایر لمپن ها و جاهلهای عصر پهلوی در بنا کردن آن نقش داشتند و طی آن با استفاده از قمه و چاقو و پنجه بوکس و چوب و چماق و گل کمر (کمربندهایی که گل یا برجستگی بزرگ داشت و در دعوا و زد و خورد به کار می رفت) به مقابله خیابانی با مخالفین حکومت می پرد
اختند، پس از انقلاب و در خلق پدیده ای به نام لباس شخصی ها مورد توجه سردمداران نظام جمهوری اسلامی قرار گرفت. در ارزیابی نهایی شباهت غیرقابل انکاری میان لباس شخصی ها با هفت کچلون و دیگر گروه های مشابه در عصر پهلوی موجود است. افرادی جاهل و لمپن و بزن بهادر که خاستگاه اغلب آنها از جنوب شهر تهران است، اغلب (و جز موارد استثنائی همچون موردِ طیب حاج رضایی)، حامی و طرفدار قدرت بر سر کار و حکومت غالبند، وجههٔ کم و بیش مذهبی با برداشتی قشری از دین و مذهب دارند، طوریکه گرچه چندان پایبند فرایض واجب مذهبی همچون نماز و روزه نیستند، امّا اهل هیئت و تکیه و راه اندازی دسته های عزاداری به شمار می روند. زور بازو و توانایی جسمی اغلب ملاک برتری آنها محسوب می شود و صحبت از دعواها و چاقوکشی هایی که انجام داده اند و افرادی که ناکار کرده اند، مایهٔ اصلی بحث در محافل و گرد هم آیی های آنهاست و... منابع. ماجراهای هفت کچلون - اقتصاد آنلاین https://www.eghtesadonline.com › شهر
سید محمدمهدی موسوی اصفهانی (زاده ۱۱۵۲ه.ق _درگذشته ۱۲ رمضان ۱۲۱۸ ه.ق) از فقهای قرن دوازدهم و سیزدهم قمری و ملقب به شهید رابع می باشد. تولد. سید محمدمهدی اصفهانی خراسانی در سال ۱۱۵۲ ه .ق در شهر اصفهان دیده به جهان گشود. وی با بیست و هفت واسطه به امام ششم شیعیان می رسد. در میان اجداد شهید شاه نعمت الله ولی جد پنجم بشمار می آید. میرزا حبیب خراسانی از عرفای قرن چهاردهم ه .ق هم نبیره اوست. وی جد میرزا عسکری شهیدی مشهدی معروف به آقا بزرگ حکیم و بنا به روایتی جد سوم سید احمد علم الهدی امام جمعه فعلی مشهد است. تحصیلات. وی در اصفهان از محضر اساتیدی چون محمد بیدآبادی اصفهانی و علامه شیخ حسین عاملی مشهدی (امام جمعه و شیخ الاسلام مشهد) بهره جست. علامه او را به دامادی خویش پذیرفت. چندی بعد به عتبات مهاجرت کرد و نزد اساتیدی از جمله محمدباقر وحید بهبهانی تلمذ نمود. دوستان. او سالیان بسیار با سه تن از همه مباحثه ای های خود سید محمدمهدی بحرالعلوم، میرزا محمدمهدی شهرستانی، ملا مهدی نراقی که به همراه سید، به مهادی اربعه شهرت یافتند، به کسب علم از محضر علما پرداخت. شاگردان. حمزه قائنی سید دلدار علی رضوی هندی سید محمدمهدی بحرالعلو
م حاج میرزا زین العابدین خوانساری محمدصالح برغانی قزوینی محمدتقی برغانی ملااحمد نراقی ملّا عبدالوهّاب شیخ الاسلام مشهدی احمد بهبهانی میرزا هدایت الله شهیدی در مشهد. وی سپس از اتمام درس درعتبات عالیات به مشهد بازگشت و به برگزاری درس معارف اسلامی در این شهر و در سراچهٔ منزل خود پرداخت. سید محمدمهدی بحرالعلوم برای استفاده از درس ایشان به مشهد آمد و وقتی سید استعداد او را در کلاس درس خویش دید وی را بحرالعلوم لقب داد. در این دوره از جمله تالیفات وی نبراس الهدایة فی شرح الکفایه، شرح کتاب الدّروس الشّرعیّه، کتابی در احکام و آداب حج و رسالة فی تحقیق النیروز می باشد که در موزه آستان قدس رضوی نگهداری می شوند و در مشهد نگاشته شده اند. او دارای سه پسر نامدار به نام های میرزا هدایت الله شهیدی، میرزا عبدالجواد، میرزا داود شهیدی بود که همگی مرید پدر بوده، در زمرهٔ شاگردانش بوده اند. در عرصه سیاست. سید محمدمهدی اصفهانی که علاوه بر تسلط بر علوم فقهی و نقلی، در امور سیاسی زمان خویش نیز صاحب نظر بود همواره در مقابل بی کفایتی پادشاهان قاجار ایستادگی کرد. او بنا به حکم شرع ریاست امور شرعی، حقوقی، قضایی و اجتماعی خراسان را بر عهده
داشت و برگزار کننده نمازات جمعه و اعیاد در مشهد بود و همیشه از جایگاه اجتماعی خود برای اصلاح امور روزمره مردم بهره برد. او هیچ گونه منصب حکومتی را در دولت قاجار نپذیرفت، اما بعد از مشاهده ضعف فتحعلی شاه در حکومت کوشید با ارشاد کارگزاران وقت خراسان همکاری هایی به منظور دفاع از شهر مشهد، شریعت و اتحاد ملی داشته باشد. چنانچه وقتی مشاهده کرد اشرار ازبک و ایرانی می خواهند اوضاع آشفته ای را به خراسان تحمیل کنند، او در برابر تجاوز به شهروندان مشهد مقاومت نمود. همین امر هم زمینه های قتل (شهادت) وی را فراهم ساخت. برخی روایات بدون منبع بر اخراج نورعلیشاه از مشهد توسط وی اشاره دارد. فوت. محمد مهدی خراسانی سرانجام در سال ۱۲۱۸ ه .ق در دوازدهمین روز از ماه رمضان در غائله تصرف مشهد توسط نادر میرزا، از نوادگان نادرشاه افشار. در ایوان طلا صحن حرم رضوی در سن ۶۰ سالگی کشته شد. بنا به روایتهای تاریخی نادر میرزا، فرزند شاهرخ افشار، که در جریان دستگیری، شکنجه و مرگ پدرش در زمان آغا محمد خان قاجار، به افغانستان گریخت بود، با مرگ این شاه به ایران آمد. در آشفتگی زمان سلطنت فتحعلی شاه، نادر میرزا سپاهیانی گرد آوری کرد و به انتقام خون
پدر آماده پیکار شد. اما نادر میرزا با ضعف حکومت مرکزی در خراسان اعلام استقلال نمود و قصد نزدیکی به دربار فتحعلی شاه را داشت؛ که سید محمد مهدی خراسانی به عنوان امام جمعه و مسئول امور شرعی، حقوقی، قضایی و اجتماعی خراسان، و به منظور حفظ اتحاد ملی کشور، مانع توافق جدایی خراسان به صورت ملوک الطوایفی بین قاجارها و نادر میرزا شد. پس از آن فتحعلی شاه سپاهی به سرداری داماد خود به خراسان فرستاد که مشهد را در تصرف خود گرفت و کار را بر اهالی مشهد سخت نمود. با وساطت سید محمدمهدی خراسانی، سپاه شاه دست از محاصره برداشت و با شرط دستگیری نادر میرزا توسط اهالی مشهد، به دامغان عقب نشینی کرد؛ که این شرط توسط اهالی شهر عملی نشد و محاصره مجدداً تجدید گردید. نادر میرزا تصمیم گرفت در برابر سپاه فتحعلی شاه مقاومت کند. از این رو، به روایت گرانت واتسن، برای اینکه از عهده مخارج قشون و حراست شهر برآید، به صحن امام رضا رفت، ضریح را عقب زد و سر طوق مکلّل (آراسته) و جواهرنشان را که بر مزار گنبد امام رضا، نصب گردیده بود، پایین کشیدند و قالی سیم و زر تاب سورهٔ یاسین را برای استخراج طلاها و نقره های درون آن آتش زدند. بنا به روایتی این اقدام م
وجب شورش مردمی شده و درگیری آنها با سربازان نادر میرزا سبب می شود. بنا به روایتی نادر میرزا در همان روز شخصاً در ایوان طلا صحن حرم اقدام به قتل سید محمد مهدی حسینی خراسانی که قصد ممانعت از ربودن الواح طلا گنبد را داشته می نماید. به روایتی دیگر میرزا قلی نادر، روز بعد از حمله به حرم امام رضا، با خشونت وارد خانه سید محمدمهدی خراسانی شد و او را که در حال نماز خواندن بود با تبرزین جنگی خود نقش بر زمین کرد. اعمال نادر میرزا باعث شد که مردم دروازه شهر را به روی سپاهیان شاه وقت بگشایند. به همین رو به سید محمد مهدی موسوی اصفهانی خراسانی، شهید رابع نیز گفته می شود و خاندان او از آن پس در نجف، کرمان، اصفهان و خراسان به آل شهیدی معروف شده اند. مدفن. پیکر او در حرم علی بن موسی الرضا به خاک سپرده شده است. مدفن وی که در کمترین فاصله از قبر امام رضاست و از مکانهایی است که کمتر کسی اجازه دفن در آنجا را داشته و بعدها میرزا احمد کفایی (سومین فرزند از دومین همسر) آخوند خراسانی و داماد سید محمد مهدی نیز در نزدیکی وی به خاک سپرده شد. سید محمد مهدی حسینی الموسوی اصفهانی، فرزند سید هدایت الله است و فرزند ارشدش سید عبد الجواد است سی
د محمد مهدی بحرالعلوم از شاگردان اوست. از سید محمدمهدی الموسوی الصفهانی خراسانی نیز بعنوان شهید رابع ذکر به میان آمده است.