Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیت ویلسون (; زاده ) سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه بود. وی از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۱ میلادی سناتور ایالت کالیفرنیا در سنای ایالات متحده آمریکا و در فاصله سال های ۱۹۹۱-۱۹۹۹ سی و ششمین فرماندار ایالت کالیفرنیا بود.
ویلیام ویندوم سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۱ و ۱۸۷۱ تا ۱۸۸۱ و ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۳ میلادی سناتور ایالت مینه سوتا در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
پین وینگیت سناتور سابق عضو حزب دموکرات-جمهوری خواه بود. وی در سال ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۳ میلادی سناتور ایالت نیوهمپشایر در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
ادوارد او. ولکات سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۸۹ تا ۱۹۰۱ میلادی سناتور ایالت کلرادو در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
جان دی. ورکز (; زاده - درگذشته ) سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه بود. وی در سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۷ میلادی سناتور ایالت کالیفرنیا در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
توماس ورتینگتون سناتور سابق عضو حزب دموکرات-جمهوری خواه بود. وی در سال ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۷ و ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۴ میلادی سناتور ایالت اوهایو در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
جورج جی. رایت سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۷ میلادی سناتور ایالت آیووا در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
رابرت رایت سناتور سابق عضو حزب دموکرات-جمهوری خواه بود. وی در سال ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۶ میلادی سناتور ایالت مریلند در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
لویی سی. وایمن سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۷۵ میلادی سناتور ایالت نیوهمپشایر در سنای ایالات متحده آمریکا بود. اوایل زندگی و حرفه. وایمن در ۱۶ مارس ۱۹۱۷ در منچستر، نیوهمپشایر متولد شد. مادرش آلیس سیبلی (کرازبی) و پدرش لوئیس الیوت وایمن بود. او در سال ۱۹۳۸ از دانشگاه نیوهمپشایر در دورهام و در سال ۱۹۴۱ از دانشکده ی حقوق هاروارد فارغ التحصیل شد.
ریچارد یتس سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۱ میلادی سناتور ایالت ایلی نوی در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
لافایت یانگ سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱ میلادی سناتور ایالت آیووا در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
میلتون آر. یانگ سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۸۱ میلادی سناتور ایالت داکوتای شمالی در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
ریچارد ام. یانگ سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۳۷ تا ۱۸۴۳ میلادی سناتور ایالت ایلی نوی در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
حسگر جریان. اندازه گیری جریان عبارت است از کمی سازی حرکت سیالات. جریان می تواند با استفاده از دستگاه هایی به نام فلومترها به روش های مختلف اندازه گیری شود. انواع متداول فلومترها با کاربردهای صنعتی عبارتند از: روش های اندازه گیری جریان به غیر از فلومترهای نوع جابجایی مثبت، به نیروهای تولید شده توسط جریان عبوری هنگام غلبه بر یک محدودیت شناخته شده، برای محاسبه غیرمستقیم جریان اتکا می کنند. جریان ممکن است با اندازه گیری سرعت سیال در یک مساحت شناخته شده اندازه گیری شود. برای جریان های بسیار بزرگ، ممکن است از روش های ردیاب برای استنباط نرخ جریان از تغییر در غلظت یک رنگ یا رادیوایزوتوپ استفاده شود. انواع و واحدهای اندازه گیری. جریان گاز و مایع هر دو می توانند با کمیت های فیزیکی نرخ جریان حجمی یا نرخ جریان جرمی، به ترتیب با واحدهای SI مانند متر مکعب بر ثانیه یا کیلوگرم بر ثانیه اندازه گیری شوند. این اندازه گیری ها با چگالی ماده مرتبط هستند. چگالی یک مایع تقریباً مستقل از شرایط است. این موضوع در مورد گازها صادق نیست، چگالی آنها به شدت به فشار، دما و تا حدی کمتری به ترکیب بستگی دارد. زمانی که گازها یا مایعات برای محتوا
ی انرژی خود منتقل می شوند، مانند فروش گاز طبیعی، نرخ جریان همچنین ممکن است بر حسب نرخ جریان انرژی مانند گیگاژول بر ساعت یا BTU بر روز بیان شود. نرخ جریان انرژی، نرخ جریان حجمی ضربدر محتوای انرژی بر واحد حجم یا نرخ جریان جرمی ضربدر محتوای انرژی بر واحد جرم است. نرخ جریان انرژی معمولاً از نرخ جریان جرمی یا حجمی با استفاده از یک کامپیوتر جریان مشتق می شود. در بافت های مهندسی، نرخ جریان حجمی معمولاً با نماد formula_1 و نرخ جریان جرمی با نماد https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/ad59b9876301e8fb75b9ddbf08de594b87251d3b نشان داده می شود. برای یک سیال با چگالی formula_2، نرخ جریان جرمی و حجمی می توانند از رابطه https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/ad04564c50dd90622df6d3d16cd16817b14110af مرتبط باشند. گاز. گازها قابل فشرده شدن هستند و زمانی که تحت فشار قرار می گیرند، گرم می شوند یا سرد می شوند حجم آنها تغییر می کند. یک حجم از گاز تحت یک مجموعه از شرایط فشار و دما، معادل همان گاز تحت شرایط متفاوت نیست. به "جریان واقعی" از طریق یک متر و "استاندارد" یا "پایه" جریان از طریق یک متر با
واحدهایی مانند acm/h (مترمکعب واقعی در ساعت)، sm3/sec (مترمکعب استاندارد در ثانیه)، kscm/h (هزار مترمکعب استاندارد در ساعت)، LFM (فوت خطی در دقیقه) یا MMSCFD (میلیون فوت مکعب استاندارد در روز) اشاره خواهد شد. نرخ جریان جرمی گاز می تواند به طور مستقیم، مستقل از اثرات فشار و دما، با فلومترهای اولتراسونیک، فلومترهای جرمی حرارتی، فلومترهای جرمی کوریولیس یا کنترل کننده های جریان جرمی اندازه گیری شود. مایع. برای مایعات، واحدهای مختلفی بسته به کاربرد و صنعت استفاده می شود که ممکن است شامل گالن (آمریکایی یا امپراتوری) در دقیقه، لیتر در ثانیه، لیتر در مترمربع در ساعت، بوشل در دقیقه یا هنگام توصیف جریان رودخانه، کیومکس (مترمکعب در ثانیه) یا فوت-اکر در روز باشد. در اقیانوس شناسی یک واحد رایج برای اندازه گیری حمل حجم (حجم آب حمل شده توسط یک جریان مثلاً) یک سوردروپ (Sv) معادل 106 مترمکعب در ثانیه است. عنصر جریان اولیه. عنصر جریان اولیه دستگاهی است که در جریان سیال قرار می گیرد و خاصیت فیزیکی تولید می کند که به طور دقیق با جریان مرتبط است. به عنوان مثال، یک صفحه سوراخ دار افت فشاری ایجاد می کند که تابعی از مجذور نرخ جریان
حجمی عبوری از سوراخ است. عنصر جریان اولیه در فلومتر ورتکس ای، مجموعه ای از نوسانات فشار تولید می کند. به طور کلی، خاصیت فیزیکی تولید شده توسط عنصر جریان اولیه قابل اندازه گیری تر از خود جریان است. ویژگی های عنصر جریان اولیه و دقت نصب عملی آن با فرضیات انجام شده در کالیبراسیون، عوامل بحرانی در دقت اندازه گیری جریان هستند. فلومتر های مکانیکی. یک فلومتر جابجایی مثبت می تواند با یک سطل و کرنومتر مقایسه شود. کرنومتر زمانی که جریان شروع می شود روشن و زمانی که سطل به حد خود می رسد خاموش می شود. حجم تقسیم بر زمان، نرخ جریان را می دهد. برای اندازه گیری های پیوسته، نیاز به یک سیستم پر کردن و خالی کردن مداوم سطل ها برای تقسیم جریان بدون اینکه از لوله خارج شود، داریم. این جابجایی های حجمی که به طور مداوم شکل می گیرند و فرو می پاشند ممکن است به صورت پیستون های رفت و برگشتی درون سیلندر، دندانه های چرخ دنده جفت شده با دیواره داخلی یک فلومتر یا از طریق حفره های پیش رونده ای که توسط چرخ دنده های بیضوی چرخان یا یک پیچ حلزونی ایجاد می شوند، باشد. فلومتر پیستونی / پیستون چرخان. ، رایج ترین دستگاه های اندازه گیری جریان در بریتان
یا هستند و برای تقریبا تمام اندازه های متر تا 40 میلی متر استفاده می شوند. فلومتر پیستونی بر اساس اصل چرخش یک پیستون درون یک محفظه با حجم شناخته شده عمل می کند. برای هر دور چرخش، مقداری آب از محفظه پیستون عبور می کند. از طریق یک مکانیسم دنده و گاهی اوقات یک محرک مغناطیسی، یک صفحه نمایش عقربه ای و نوع شمارنده کیلومتر پیشرفت می کند. فلومتر چرخدنده بیضوی. فلومتر چرخ دنده بیضوی نوعی فلومتر جاب جایی مثبت است که از دو یا چند چرخ دنده بیضوی شکل تشکیل شده است که به گونه ای پیکربندی شده اند که نسبت به یکدیگر در زوایای راست چرخش کنند و شکل T را تشکیل دهند. چنین فلومتری دو طرف به نام های A و B دارد. هیچ سیالی از مرکز فلومتر که دندانه های دو چرخ دنده همیشه درگیر هم هستند، عبور نمی کند. در یک طرف فلومتر (A)، دندانه های چرخ دنده ها جریان سیال را به دلیل برآمدگی چرخ دنده بیضوی طویل شده به درون محفظه اندازه گیری، مسدود می کنند. در حالی که در طرف دیگر فلومتر (B)، حفره ای حجم ثابتی از سیال را در محفظه اندازه گیری نگه می دارد. همزمان که سیال چرخ دنده ها را می چرخاند، سیال درون محفظه اندازه گیری طرف B آزاد می شود و از طریق درگاه
خروجی خارج می گردد. در همین حال، سیال ورودی از درگاه ورودی به درون محفظه اندازه گیری طرف A که اکنون باز است، هدایت می شود. سپس دندانه های طرف B جریان ورودی به طرف B را مسدود می کنند. این چرخه با چرخش چرخ دنده ها و عبور سیال از محفظه های اندازه گیری متناوب ادامه می یابد. آهن رباهای دائمی در چرخ دنده های چرخان می توانند سیگنالی را به یک سوئیچ نی یا ترانسدیوسر جریان برای اندازه گیری جریان ارسال کنند. اگرچه ادعاهایی در مورد عملکرد بالای آن وجود دارد، اما به طور کلی به اندازه طراحی لغزشی دقیق نیست.
وارن آستین سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۶ میلادی سناتور ایالت ورمانت در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
تئودوروس بیلی سناتور سابق عضو حزب دموکرات-جمهوری خواه بود. وی در سال ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۴ میلادی سناتور ایالت نیویورک در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
دیوید بیرد سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ میلادی سناتور ایالت نیوجرسی در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
دیوید بیرد جونیور سناتور سابق عضو حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۰ میلادی سناتور ایالت نیوجرسی در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
دیوید جی. بیکر سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال 1830 میلادی سناتور ایالت ایلی نوی در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
ادوارد دیکینسون بیکر (Edward Dickinson Baker) (24 فوریه ۱۸۱۱–۲۱ اکتبر ۱۸۶۱)، سیاستمدار آمریکایی، وکیل و افسر نظامی ایالات متحده بود. بیکر در چارچوب حرفه سیاسیش در خانه نمایندگان ایالات متحده از ایلینوی نمایندگی کرد و بعداً نیز به عنوان سناتور ایالات متحده از اورگن نمایندگی کرد. همچنین او به عنوان ناطق و شاعر نیز شناخته می شد. بیکر که دوست طولانی مدت نزدیک رئیس جمهوری ایالات متحده، آبراهام لینکلن بود که به عنوان سرهنگ ارتش ایالات متحده طی جنگ مکزیک-آمریکا و همچنین در جنگ داخلی آمریکا خدمت نمود. بیکر در «بلوف نبرد توپ» درحالی که رهبری هنگ ارتش اتحادیه را داشت کشته شد و تنها سناتر ایالات متحده در حال جلوس بود که تا کنون در یک درگیری نظامی کشته می شد. اوان زندگی و تحصیلات. او که در ۱۸۱۱ میلادی در لندن زاده شد، فرزند معلم ادوارد بیکر و لوسی دیکینسون بیکر بود. او فقیر، اما یک کوئیکری تحصیل کرده بود. ادوارد بیکر پسر و خانواده اش انگلستان را ترک گفته و در ۱۸۱۶ میلادی مهاجرت کرده و به فیلادلفیا وارد شدند، جاییکه پدر بیکر مدرسه ای تأسیس کرد. او را که «نِد» صدا می کردند، قبل از این که به عنوان کارآموز در نقش متصدی دستگا
ه بافندگی در یک کارخانه بافندگی کار کند، در مدرسه پدرش شرکت می نمود. خانواده در ۱۸۲۵ میلادی فیلادلفیا را ترک گفته و به نیوهارمونی در ایندیانا سفر کرد، جامعه آرمانشهری در رودخانه اوهایو که توسط رابرت اوون رهبری می شد و به دنبال ایده آل های اجتماع گرایی بود. خانواده در ۱۸۲۶ میلادی نیوهارمونی را ترک کرد و به بلویل در قلمروی ایلینوی نزدیک شهرک سنت لوئیس نقل مکان کرد. بیکر و پدرش خانه و ارابه ای خریداری کرده و تجارت حمل بار با ارابه را که ند جوان در سنت لوئیس اجرا می کرد را شروع نمودند. بیکر با فرماندار نینیان ادواردز ملاقات کرد، شخصی که به بیکر امکان دسترسی به کتابخانه حقوق را داد. او بعداً به کارولتون در ایلینوی نقل مکان کرد، جایی که در ۱۸۳۰ در کانون وکلای آنجا پذیرفته شد. ازدواج. بیکر در ۲۷ آوریل ۱۸۳۱ میلادی با ماری آن فوس ازدواج کرد. آنها پنج فرزند داشتند. وکیل ایلینوی. به مدت کوتاهی پس از ازدواجش، بیکر به مریدان مسیح پیوسته و درگیر وعظ پاره-وقتی شد که به عنوان محصول جانبی در جهت انتشار آگاهی از مهارتش در خطابه عمومی عمل کرد، فعالیتی که در نهایت او را معروف ساخت. یک سال پس از این ازدواج، بیکر در جنگ شاهین سیاه
شرکت جست، اما در خصومت ها درگیر نشد. او در حدود ۱۸۳۵ میلادی با آبراهام لینکلن آشنا شد و به زودی درگیر سیاست های محلی شد و در ۱ ژوئیه ۱۸۳۷ میلادی به عنوان نمایده در خانه نمایندگان ایلینوی انتخاب شد و در سنای ایلینوی از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ میلادی خدمت نمود. در ۱۸۴۴ میلادی در حالی که او در اسپرینگفیلد زندگی می کرد، لینکولن را ضمن نامزدی در هفتمین کنگره ایالات متحده شکست داده و به عنوان ویگ انتخاب شد. بیکر و لینکلن به سرعت دوست شدند، همراهی که منجر به اعتبار بخشی غسل تعمید لینکلن توسط بیکر گشت. با این حال، این ادعا توسط رهبران بعدی جنبش ترمیم به عنوان ادعایی جعلی رد شد، به طوری که کلیسای مسیحیت بیکر نیز در رد این ادعا با آن ها همراه گشت. در ۱۸۴۴ میلادی، بیکر در رویداد منجر به مرگ جوزف اسمیت از خود «لاف دلیری» زد. جوزف اسمیت بنیانگذار جنبش قدیسان آخرالزمان بود که توسط جمعی در زندانی نزدیک نائوو در ایلینوی به قتل رسیده بود. بیکر به عنوان سرهنگی در شبه نظامیان محلی، بخشی از گروهی بود که از رهبران آن جمعیت پیروی می کرد، افرادی که از رودخانه میسیسیپی به میزوری فرار نموده بودند. او به جای این که منتظر بقیه برای پیوستن به او
باقی بماند، از رودخانه رد شده و از فراریان گریخت. بیکر از ۴ مه ۱۸۴۵ میلادی تا زمان استعفایش در ۲۴ دسامبر ۱۸۴۶ میلادی خدمت نمود. او در مناقشه ای برسر مشروعیت خدمت همزمان در کنگره و ارتش استعفا کرد. این مناقشه ناشی از ماده ۱، بخش شش از اساسنامه ایالات متحده بود که به «بند ناسازگاری» شهرت داشته و از خدمت «افسر ایالات متحده» در هرکدام از خانه یا سنای کنگره منع می کرد. با این حال، این دو دوستان نزدیکی بودند و لینکلن یکی از پسرانش را به نام «ادوارد بیکر لینکلن» نامید و او را با نام دوستانه «ادی» صدا می کردند. لینکلن و بیکر اغلب در بازی «فایوز» که نوعی هندبال بود به رقابت می پرداختند. بیکر طی جنگ آمریکا و مکزیک از سیاست بیرون افکنده شد و به عنوان سرهنگ در هنگ چهارم پیاده نظام ایلینوی در ۴ ژوئیه ۱۸۴۶ میلادی گماشته شد. در نبرد «سرو گوردو»، هنگ در ۴ ژوئیه ۱۸۴۶ میلادی به تیپ ایلینوی ژنرال جیمز شیلد در قسمت مربوط به ژنرال دیوید ئی. تویگز سپرده شد. هنگامی که شیلدز در یک سلسله آتش توپخانه ای به شدت مجروح شده بود، با جسارت تیپ را در مقابل آتشبار سنگربندی شده رهبری کرده که منجر به تسخیر سلاح ها شد. بعداً ژنرال وینفیلد اسکات
گفت: «این تیپ بسیار شجاعانه توسط ژنرال شیلدز رهبری شد و پس از سقوطش توسط سرهنگ بیکر، برای رفتار دقیق و موفقیتش لایق قدردانی بالایی است». به مدت کوتاهی پس از «سرو گوردو»، دوره سربازگیری ایلینوی چهارم تمام شد و به نیو اورلئان بازگشته و در ۲۵ مه منفصل گشت. بیکر در ۱۸۴۸ میلادی به اسپرینگفیلد بازگشت، اما به جای رقابت علیه لینکلن، مجدد برای کنگره نامزد شد و به جلینای ایلینوی بازگشته و نامزد گشت و به عنوان ویگ در ۳۱مین کنگره انتخاب شد (۴ مارس ۱۸۴۹–۴ مارس ۱۸۵۱). او برای نامزدی مجدد در ۱۸۵۰ میلادی اقدام نکرد. او در ژوئیه ۱۸۵۰ میلادی، به شرکت راه آهن پاناما پیشنهاد داد تا مردانی را جهت کمک برای ساخت راه آهن جذب کند. بیکر موافقت کرد تا هزینه هایشان را از سنت لوئیس و پاناما پرداخت کنند و شرکت نیز قرار شد تا آن ها را در ۱ مه بفرستد. او در پاناما دچار بیماری حاره ای شده و مجبور به بازگشت به ایالات متحده آمریکا گشت. خدمات نظامی. او در ۴ ژوئیه ۱۸۴۶ به عنوان سرهنگ هنگ چهارم داوطلبان پیاده نظام به مأموریت فرستاده شد و همچنین یکی از سرتیپان درگیر در نبرد «سرو گوردو» را مورد تقدیر قرار داد. او تا زمان احضار افتخار آمیزش در ۲۹ مه
۱۸۴۷ به خدمت ادامه داد. پس از این که به صورت افتخار آمیز منفصل شد، وارد دوره چهارساله جدایی از خدمات نظامی شد، دورانی که طی آن از ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۱ میلادی در ۳۱مین کنگره خدمت کرده و به سان فرانسیسکو منتقل شد، جاییکه به فعالیت های حقوقی پرداخت، در در ۱۸۶۰ میلادی به ارگن رفت، جاییکه به عنوان جمهوریخواه وارد سنای ایالات متحده شد تا یک جای خالی را طی دوره ای که از ۴ مارس ۱۸۵۹ میلادی شروع می شد پر کند. در پاسخ به تقاضای رئیس جمهور آبراهام لینکلن برای ۷۵ هزار نیروی داوطلب جهت کمک برای دفاع از پایتخت ملت پس از سقوط دژ سامتر و افتادنش در دست نیروهای مؤتلفه اواسط آوریل ۱۸۶۱ میلادی، در طلوع جنگ داخلی آمریکا هنگی را برپا داشت که از شهر نیویورک و فیلادلفیا نیرو جذب می کرد. در ۱۷ مه ۱۸۶۱ میلادی، به او سرتیپی داوطلبان پیشنهاد داده شد، او از این افتخار صرفنظر کرده و به جایش تصمیم گرفت تا به عنوان سرهنگ هنگ هفتاد و یکم پیادهٔ پنسیلوانیا و سرتیپ داوطلبان در ۱۸۶۱ خدمت کند. با این حال تصدی او بر این سمت ها کوتاه مدت بود. در ۲۱ اکتبر ۱۸۶۱ میلادی، او در بلوف نبرد توپ های ویرجینیا کشته شد. سپس بقایای او به کالیفرنیا بازگردانده شد و در
قبرستان ملی سانفرانسیسکو آرمید. سیاستمدار کالیفرنیایی. بعد از این که بیکر موقعیت کابینه را تحت ریاست زکری تیلور بدست نیاورد در ۱۸۵۲ میلادی به سانفرانسیسکو نقل مکان کرد. او فعالیت حقوقی موفقیت آمیزی داشت، با وجود این که فعالیت های او در توصیف برخی شلخته و بدون توجه به جزئیات بود، مشخصاتی که پیشتر هم او را دچار مشکل کرده بود: گفته می شود که او به عنوان قانونگذار توجه کمی به جزئیات دنیوی می کرد. بیکر با ایساکا جی. ویستار ملاقات کرد، کسی که شانزده سال دستیار بیکر و اهل یک خانواده برجسته فیلادلفیایی بود. او گفت که بیکر سوابق را نگه نداشته و به خاطراتش و دسته ای از کاغذها وابسته بود که با خودش و در کلاهش حمل می نمود. بیکر آماده شدن برای پرونده های قانونی را خوار می شمرد و فکر می کرد که صحبت بالبداهه با یک عضو هیئت منصفه مؤثرتر است. ویستار گفت که بیکر حق الزحمه قابل توجهی دریافت می نمود، اما این پول را با همان سرعتی که بدست می آورد خرج می نمود و برخی از هزینه های پرداختی بدهی های قماری به نام «فارو» را می پرداخت. این دو در خیابان های مونتگومری و جکسون شراکت موفقی ایجاد نمودند. کالیفرنیا در ۱۸۵۰ میلادی به عنوان یک ا
یالت آزاد، در ایالات متحده پذیرفته شد، اما در بخش مؤخر دهه ۱۸۵۰ میلادی این ایالت در رابطه با مسئله برده داری به جهات مختلفی کشیده شد و بیکر رهبر جنبشی شد که کلیفرنیا را در اتحادیه نگه می داشت. در ۱۸۵۵ میلادی، او برای رقابتی بر سر یک کرسی در سنای ایالات متحده به عنوان یک ویگ در حزب «خاک آزاد» شرکت جست، اما به علت فروپاشی حزب ویگ این رقابت را باخت. در آن روزها بود که بیکر نام «عقاب گری» را از شعری اثر «جان نیل» اقتباس کرد و دلیل آن موی خاکستری بود (گرچه که در حال تاس شدن بود). او تنها کمتر از شش فوت قد داشت. بیکر در ۱۸۵۵ میلادی درگیر پروندهٔ جنایی بدنامی شد که آینده قانونی و سیاسی او را تهدید می نمود. او شغلی را که توسط «بله کورا» پیشنهاد می شد را گرفت، شغلی که بیکر را برای دفاع از شوهرش «چارلز کورا» استخدام می نمود. چارلز کورا قمارباز شناخته شده ای بود که متهم به کشتن مارشال ایالات متحده گشته بود. هیئت منصفه قادر نبود تا به رأیی مورد اجماع برسد و سپس کورا توسط یکی از اشرار بدون محاکمه و خودسرانه کشته شد. این تجربه بیکر را بدین سو برد که در حوزه حقوقی و «حزب اوردر» فعال شود، حزبی که با فعالیت های کمیته هوشیاری
سانفرانسیسکو مخالفت کرده و قانون را در دستان خود می گرفت. به علت انتقادات کمیته از کنش های او، بیکر به صورت موقت شهر را ترک گفته و زمان خویش را در ناحیه ساکرامنتو گذراند. سیاستمدار ارگن. بیکر که از شکستش برای کسب کرسی مجلس نمایندگان ایالات متحده در ۱۸۵۹ میلادی ناامید شده بود، به دنبال چراگاه های سبزتر سیاسی در شمال گشت. اورگن علاقه بخصوصی برای مردمی داشت که زمانی در ایلینوی زندگی می کردند، این افراد شامل مردانی بودند که او در اسپرینگفیلد می شناخته است. او در ۱۸۵۷ میلادی به سیاست اورگن علاقه مند شد، هنگامی که دکتر آنسون هنری، دوستی از اسپرینگفیلد که به اورگن نقل مکان کرده بود، به بیکر گفت که قادر است در سنای آنجا برنده شود. بعد از این که در ۱۴ فوریه ۱۸۵۹ میلادی به وضعیت ایالتی رسیدند، جمهوری خواهان اورگن از بیکر خواستند تا به ایالتشان آمده و برای سنا رقابت کرده و در آنجا علیه قدرت دموکراتیک عمل کند. تا پایان فوریه ۱۸۶۰ میلادی، خانواده بیکر به خانه ای در سیلم نقل مکان کرده بودند، در جایی که اکنون کمپ دانشگاه ویلامت است. بیکر دفتر حقوقی باز کرد و برای جمهوری خواهان حول سنا شروع به ایجاد کمپین کرد. او در ۴ ژوئیه
در سیلم، صداهای تهدید آمیز جدایی طلبی را تصدیق کرده و علاقه مندیش به مرگ در راه کشورش را اعلان نمود: «اگر برای من ذخیره شود تا زندگی بی ارزشم را بر قربانی کشورم در دفاع از آن در برابر حملات داخلی نمایم، امروز اینجا اعلان می کنم که اشتیاقی به کسب افتخاری بالاتر از از این ندارم که خورشید زندگیم به زیر سایه معبد آزادی رفته و نشان عظمت ملت را غسل تعمید دهد، ستارگان و خطوط راه راهی که جلویم امروز با افتخار در گرمای خون قلبم شناورند». مجمع قانونگذاری اورگن در سیلم طی سپتامبر ۱۸۶۰ میلادی دو مرد را در سنا برگزیدند. در تلاشی برای بازداشتن بیکر از دریافت اکثریت ۲۶ رأی، شش تا از سناتورهای طرفدار برده داری اجلاس را ترک گفته و در طویله قایم شدند تا از حدنصاب جلوگیری کنند. آنها بازگردانده شدند و قانونگذاران در ۷ اکتبر به سازش رسیدند و جیمز نسمیت از دموکرات های داگلاس و همچنین بیکر را انتخاب نمودند. دموکرات های داگلاس از بیکر پشتیبانی کردند که علت آن صداقت و پشتیبانی از حاکمیت اکثریت بود. سناتور ایالات متحده. بیکر در ۵ دسامبر ۱۸۶۰ میلادی کرسی خود را کسب نمود. همکار اورگون او، سناتور جوزف لین از او خیلی خوشش نمی آمد، چنان که
از دنبال کردن سنن پیشین امتناع کرده و بیکر را به سنا معرفی کرد، لذا سناتور دموکرات میلتون لثام از کالیفرنیا چنین نمود. سناتور جودا پی. بنجامین از لوئیزیانا در ۳۱ دسامبر چنین استدلال نمود که ایالات جنوبی حقی طبق قانون اساسی دارند تا کناره گیری کرده و سایر ایالات هم به زودی با کالیفرنیای جنوبی که در ۲۰ دسامبر کناره گیری نمود، همراه شدند. بیکر استدلال بنجامین را روز بعد در یک سخنرانی سه ساعته رد نمود. او تأیید نمود که مخالف مداخله با روال کار برده داران در ایالات مربوطه بود، اما همچنین با انفکاک و توسعه برده داری به قلمروها و ایالات جدید نیز مخالف بود. در مارس ۱۸۶۱ میلادی از خود نسبت به سازش در برخی امور جهت اجتناب از گسست در مملکت علاقه مندی نشان داد. معارفه لینکلن. آبراهام لینکلن در ۴ مارس ۱۸۶۱ معارفه شد. بیکر و سناتور جیمز ای. پیرس اهل مریلند هنگام حرکت از کاخ سفید به کپیتول در کالسکه ریاست جمهوری به عقب نگاه کرد و لینکلن و رئیس جمهور خارج شوند یعنی جیمز بیوکنن رو به جلو نگاه می کردند. روی اسب و جلوی سواره نظام اسکورت کننده مردی بود که بعدها فرمانده بیکر در نبرد «بلوف توپ» شد. سرهنگ چارلز پی. استون از افسران
آینده اتحادیه بود که مسئول امنیت واشینگتن برای مراسم معارفه بود. استون اسبش را سیخونک زد تا بقیه اسب های هیئت را تحریک نماید، چرا که باور داشت اسبانی که از روی تکبر قدم برمی دارند، سد محافظتی بهتری ایجاد کرده و از کالسکه محافظت کنند. بیکر لینکلن را به مخاطبانی که در شرق ایوان کپیتول جمع شده بودند معرفی کرد: «شهروندانم، من به شما آبراهام لینکلن، رئیس جمهوری ایالات متحده را معرفی می کنم.» لینکلن بیکر را را در کابینه اش نام نبرد، چرا که حمایتش در سنا بسیار حیاتی بود. اگر بیکر از کرسی سنا استعفا داده بود، فرماندار طرفدار برده داری اورگن به نام جان ویتیکر دموکرات طرفدار برده داری را برای جانشینیش می گماشت. مرگ در نبرد. جنگ داخلی آمریکا در ۱۲ آوریل هنگامی آغاز شد که توپخانه مؤتلفه بر برج سامتر آتش گشود و سه روز بعد رئیس جمهور لینکلن برای ۷۵ هزار داوطلب فراخوان داد. بیکر سنا را رها کرده تا به شهر نیویورک رود، جایی که او به مدت دو ساعت با جمعیت ۱۰۰ هزار نفری در میدان اتحاد طی ۱۹ آوریل سخنرانی کرد. او بی پرده بود: «ساعت تصفیه حساب گذشته است؛ جمع شدن برای نبرد در دست ماست و کشور نیازمند این است که همه مردان باید به وظ
ایف خود عمل کنند.» او اختیار خویش در بالا بردن دست ها را تصدیق نمود: «اگر پراویدنس بخواهد، این دست ضعیف باید شمشیری بیرون کشد، هیچگاه مورد بی احترامی قرار نگیرد، در زمینی خارجی برای افتخار نجنگد، بلکه برای کشور، برای قانون، برای حکومت، برای قانون اساسی، برای حقوق، برای آزادی، برای انسانیت بجنگد». روز بعد او با ۲۰۰ مرد از کالیفرنیا ملاقات نمود که می خواستند هنگی را تشکیل دهند که التزام ساحل غربی به عامل اتحاد را نمادسازی می کرد. بیکر در ۸ مه توسط وزیر جنگ، سیمون کامرون جهت تشکیل هنگ کالیفرنیا با او به عنوان افسر فرمان دهنده با رتبه سرهنگی مجوز دریافت کرده بود. بیکر به ایساک جی. ویستار تلگراف کرد، شریک حقوقی سانفرانسیسکویی او که در فیلادلفیا بود از او خواست تا برای جذب و سازماندهی نیرو کمک کند. هنگامی که ویستار در مورد رتبه پرسید، بیکر اینگونه پاسخ داد: «نمی توانم در این لحظه رتبه نظامی را بدون به خطر انداختن کرسیم در سنا بپذیرم. اما تو روابط من را با لینکلن می دانی و اگر این کار را برای من بکنید، قادرم تا بهتان اطمینان دهم که طی شش ماه باید سرتیپ شده و شما باید فرستاده سرتیپ و فرمان رضایتبخشی را تحت فرماندهی م
ن داشته باشید». بیکر در ۱۱ ژوئن به لینکلن نوشت و از او خواست که به او فرمانی داده شود که «او را در مرتبه دوم در کنار بقیه قرار ندهد». تلاش های او نتیجه داد؛ در ۳۱ ژوئیه لینکلن نام های مردانی که برای سرتیپی توصیه شده بودند را برای سنا ارسال نمود. ادوارد بیکر در فهرست کنار نام هایی چون چارلز استون، اولیسز گرانت و سایرین قرار داشت. او به سنا گفت که فرستاده را رد خواهد کرد، چرا که مشروعیت مشکوکی داشت. او گفت ازین که حکومت به او فرمانی با رتبه سرهنگی را داده خوشحال است و «کاملاً به خاطر تمامی کارهای نظامیم راضیم»، که نشان می دهد او باورمند بود که می تواند سرهنگ شده و در سنا باقی بماند. او در ۳۱ اوت به لینکلن نوشت تا این منصب را تنزل رتبه داده و مشکل ناسازگاری را خاطرنشان ساخت و یادآور شد که اجازه حکومت را برای نگهداشتن مأموریت سرهنگی را دارا بود. مسئله ای که معما را بیشتر می کرد این بود که اداره جنگ بیکر را در ۲۱ سپتامبر آگاه ساخت که لینکلن او را با عنوان سرتیپی گماشته است. فهرستی از ژنرال های جنگ داخلی بر پایه سوابق رسمی نشان می دهند که بیکر رتبه سرتیپی را دارا بوده است. با این حال، سنای ایالات متحده بیان می کند
که او سرهنگ بوده است. او سرتیپ تیپی در بخش استون بود که از دژهای کنار رودخانه پوتوماک در شمال واشینگتن حفاظت می کند. بیکر در شامی با جورج ویلکس خبرنگار در اوت پیش بینی کرد که به زودی در نبردی کشته خواهد شد: «من مطمئنم که در این جنگ نباید زنده بمانم و اگر نیروهایم هرگونه اراده ای برای رسیدن به یک راه حل را از خود نشان دهند، در اولین نبرد سقوط خواهم کرد. بعد از حرفه خود در مکزیکو و به عنوان سناتور ایالات متحده، قادر نخواهم بود تا به دشمن پشت کنم». بیکر در ۲۰ اکتبر در کاخ سفید متوقف شد تا دوست قدیمیش را ملاقات کند. لینکلن در مقابل یک درخت در محوطه چمن در قسمت شمال شرق کاخ سفید نشست، در حالی که بیکر بر روی زمین نشسته و دستانش را پشت سرش گرفته بود. ویلی لینکلن در برگ ها بازی می کرد در حالی که این دو مرد در حال صحبت کردن بودند. بیکر ویلی را برداشت و قبل از این که با رئیس جمهور هنگام ترک آنجا دست دهد، ویلی را بوسید. مری لینکلن یک دسته گل به بیکر داد و او آنها را با مهربانی پذیرفت و با ناراحتی گفت: «بسیار زیباست. این گلها و خاطره من با هم پژمرده خواهند شد». در ۲۱ اکتبر، گزارش کذبی در رابطه با اردوی مؤتلفه بدون محافظ