Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سن-رنه-دو-ماتان شهری در منطقه شهری ماتان ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۱۱۹ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۲۵۵٫۵۸ کیلومتر مربع است.
سنت-پل شهری در منطقه شهری ماتان ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۲۰۵ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۸۶٫۶۴ کیلومتر مربع است.
سن-اولریک شهری در منطقه شهری ماتان ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۵۹۶ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱۱۸٫۶۸ کیلومتر مربع است.
به-ده-سبل شهری در منطقه شهری ماتان ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۶۴۳ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۶۴٫۵۴ کیلومتر مربع است.
سَن-ژان-دو-شِربور قصبه ای در منطقه شهری ماتان ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۲۰۳ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱۱۳٫۲۳ کیلومتر مربع است.
سَن-آدِلم قصبهی در منطقه شهری ماتان ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۵۱۶ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱۰۰٫۲ کیلومتر مربع است.
سَن-لِئاندر قصبهی در منطقه شهری ماتان ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۴۱۸ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱۰۲٫۶۲ کیلومتر مربع است.
ماتان شهرکی در منطقه شهری ماتان ناحیه با-سن-لوران در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهرک ۱۴٬۸۱۲ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۲۱۴٫۶۳ کیلومتر مربع است.
سن-ژوست-دو-بروتونییر شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۸۰۸ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱۳۲٫۳۵ کیلومتر مربع است.
لاک-فرونتییر شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱۶۸ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۵۱٫۳۳ کیلومتر مربع است.
سن-لوسی-دو-بورگار شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۳۰۶ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۸۰٫۱۸ کیلومتر مربع است.
سن-پل-دو-مونتمینی شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۸۶۶ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱۶۲٫۸ کیلومتر مربع است.
سنت-اوفمی-سور-ریوییر-دو-سود شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۳۴۰ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۹۳٫۲۱ کیلومتر مربع است.
نوتر-دام-دو-روزر شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۳۹۱ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱۵۸٫۵۳ کیلومتر مربع است.
کپ-سن-اییناس شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۳٬۲۲۵ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۲۲۷٫۷۶ کیلومتر مربع است.
سن-فرنسوا-دو-لا-ریوییر-دو-سود شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۵۸۵ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۹۵٫۴۹ کیلومتر مربع است.
برتیه-سور-مر شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۳۵۶ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۲۶٫۰۵ کیلومتر مربع است.
سَن-فابیان-دو-پَنه قصبه ی در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۱٬۰۲۴ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱۸۵٫۳۱ کیلومتر مربع است.
سَنت-آپُلین-دو-پَتُن قصبهٔ در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۶۳۸ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۲۵۵٫۷ کیلومتر مربع است.
سَن-پیِر-دو-لا-ریوییِر-دو-سود قصبه ی در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۹۱۵ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۹۲٫۲۸ کیلومتر مربع است.
سَن-آنتوان-دو-لیل-او-گرُو قصبه ای در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۱۵۵ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۲۶٫۴ کیلومتر مربع است.
مونمانی شهرکی در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهرک ۱۱٬۶۶۷ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱۲۵٫۷۶ کیلومتر مربع است.
سنت-اولالی شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۸۶۴ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۹۰٫۷۹ کیلومتر مربع است.
آستون-جونکسیون شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۳۸۶ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۲۶٫۴۳ کیلومتر مربع است.
سن-وانسسلا شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۱۴۷ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۷۸٫۴۲ کیلومتر مربع است.
سن-سلستن شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۶۳۸ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۷۸٫۷۲ کیلومتر مربع است.
سن-لئونار-داستون شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۲٬۱۷۴ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۸۱٫۸۳ کیلومتر مربع است.
سنت-مونیک، سانتر-دو-کبک شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۵۶۸ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۵۸٫۷۹ کیلومتر مربع است.
گران-سن-اسپری شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۴۷۷ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۲۸٫۴۱ کیلومتر مربع است.
لا ویزیتاسیون-دو-یاماسکا شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۳۷۷ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۴۱٫۸۶ کیلومتر مربع است.
به-دو-فور شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۰۷۷ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۹۶٫۰۴ کیلومتر مربع است.
پیرویل (به فرانسوی: Pierreville) شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۲٬۱۷۶ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱۲۴٫۹۰ کیلومتر مربع است.
سن-فرانسوا-دو-لاک شهری در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۹۴۵ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۶۳٫۱۱ کیلومتر مربع است.
سَنت-پِرپِتُو، سانتر-دُو-کِبِک قصبه ای در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۹۸۹ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۷۱٫۱۴ کیلومتر مربع است.
سَن-زِفیرَن-دو-کوُروال قصبه ای در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۷۹۰ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۷۱٫۰۱ کیلومتر مربع است.
سَن-اِلفِژ قصبه ای در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۳۲۶ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۴۰٫۳۲ کیلومتر مربع است.
نیکوله شهرکی در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهرک ۷٬۸۰۹ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۹۴٫۵ کیلومتر مربع است.
سن-سلستن روستایی در منطقه شهری نیکوله-یاماسکا ناحیه سانتر-دو-کبک در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این روستا ۷۲۶ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۱٫۶۱ کیلومتر مربع است.
نُتر-دام-دِ-آنژ قصبه ای در ناحیه کاپیتل-ناسیونال در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۴۸۵ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۰٫۰۶ کیلومتر مربع است.
لانسین-لورت شهرکی در ناحیه کاپیتل-ناسیونال در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهرک ۱۶٬۷۲۶ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۸٫۰۲ کیلومتر مربع است.
سن-اوگوستن-دو-دمور شهرکی در ناحیه کاپیتل-ناسیونال در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهرک ۱۷٬۱۹۱ نفر جمعیت داشته است و مساحت آن ۸۴٫۹۴ کیلومتر مربع است.
مدافع سال سری آ جایزهٔ سالانهٔ سازمان یافته توسط انجمن فوتبال ایتالیا (AIC) به مدافع فوتبالی که بهترین عملکرد را نسبت به فصل گذشته داشته باشد، اهدا می شود.
پاول روسساباگینا مدیر هتل و بشردوست اهل رواندا است که در جریان نسل کشی رواندا در سال ۱۹۹۴، ۱٬۲۶۸ نفر از توتسی ها را در هتل دس میله کولینس پناه داد و با استفاده از نفوذ و ارتباطات و رشوه مانع کشته شدن آن ها شد. وی به همراه همسر و فرزندانش در بروکسل بلژیک زندگی می کند. بر پایهٔ تلاش های روسساباگینا، در سال ۲۰۰۴ فیلم "هتل رواندا" ساخته شد که نامزد دریافت جایزه اسکار نیز گردید. وی در سال ۲۰۰۵ مدال آزادی رئیس جمهوری ایالات متحده آمریکا را دریافت کرد.
دانشگاه برن () یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در برن پایتخت سوئیس است که در سال ۱۸۳۴ میلادی تأسیس شده است. این دانشگاه توسط ایالت برن اداره و تأمین مالی می شود. دانشگاه برن ارائه کننده طیف وسیعی از حوزه های علمیست که دروس و تحقیقات وابسته به آن ها در هشت دانشکده و حدود ۱۶۰ مؤسسه انجام می پذیرد. دانشگاه برن در زمینه های پژوهشی مانند اکتشاف فضا، دارای موقعیت پیشرو در سطح بین المللی است. آموزش و پژوهش در دانشگاه برن به صورت میان رشته ایست برای مثال، مرکز ملی صلاحیت در پژوهش آب و هوا (علوم محیط زیست)، مرکز شمال و جنوب (پایایی)، مقررات تجارت بین المللی (تجارت جهانی) و ترانس کی یور (غشاء بیوراکتور) در برن واقع شده اند. دانشگاه برن با حدود ۱۵٬۴۰۰ دانش جو و پژوهشگر، یکی از دانشگاه های متوسط سوئیس به شمار می رود. گذشته از برنامه ها و دوره هایی که در این دانشگاه برگزار می شود، جاذبه های دانشگاه عبارتند از: موقعیت جغرافیایی دانشگاه در مرکز شهر برن و کیفیت زندگی بالای آن که همواره به عنوان یکی از بالاترین سطوح در جهان امتیازگذاری شده است. چشم انداز. نظام اداری. دانشگاه برن در سه سطح: دانشگاه، دانشکده ها و مؤسسات دارای فعالیت
می باشدو سایر واحدهای سازمانی عبارتند از واحدهای درون دانشگاهی که بالاترین مرجع حاکم بر آن ها سنا است که مسئول صدور اساسنامه، قوانین و مقررات حاکم بر دانشگاه است. هیئت مدیره دانشگاه به طور مستقیم پاسخگو به مجلس سنا است که مسئولیت مدیریت و هماهنگی امور دانشگاه را برعهده دارد. این هیئت شامل رئیس، معاونان و مدیر اداریست. ساختار و وظایف هیئت مدیره دانشگاه واحدهای سازمانی توسط قانون دانشگاه تنظیم می شود. دانشگاه برن سالانه در حدود ۴۰ رشته کارشناسی و ۷۰ رشته کارشناسی ارشد کارشناسی ارشد ارائه می کند که به ترتیب ۸۰۳۷ دانشجو در کارشناسی و ۳۷۵۱ دانشجو در کارشناسی ارشد در این دانشگاه مشغول به تحصیلند. این دانشگاه همچنین دارای ۲۳۴۷ دانشجوی دکترا است. دانشگاه برن در هرسال در حدود ۲۶۰۰ دانشجویان کارشناسی و ۵۰۰ دانشجوی دکترا فارغ التحصیل دارد. همچنین در حال حاضر، دانشگاه بیشترین نسبت دانشجوی دختر به پسر را داراست که این نسبت در پایان سال ۲۰۱۱، ۵۴٪ به نفع دختران دانشجو بوده است. تاریخچه. تاریخچه اولیه: دانشکده و آکادمی (۱۵۰۰–۱۸۳۴). ریشه دانشگاه برن برمی گردد به قرن شانزدهم، زمانی که در نتیجه اصلاحات پروتستانی، نیاز به یک دان
شکده به منظور آموزش روحانیان جدید احساس شد. دولت برن سپس با سازماندهی مجدد آموزش عالی خود در سال ۱۸۰۵، کالج موجود دینی را به یک فرهنگستان با چهار دانشکده تبدیل کرد. پس از این تغییرات بود که ممکن بود علاوه بر الهیات، مطالعه حقوق و پزشکی نیز در برن میسر شد. دانشگاه قدیمی: شروع جدید و توسعه (۱۸۳۴–۱۹۰۰). سیاست غالب در سوئیس قرن نوزدهم همانند دیگر کشورهای اروپا، کشمکش بین جریان محافظه کار و لیبرال بود. در سال ۱۸۳۱ لیبرال ها کنترل کانتون برن را به دست گرفتند و در سال ۱۸۳۴ آکادمی برن به دانشگاه برن با هیئت علمی متشکل از ۴۵ نفر و ۱۶۷ دانشجو تبدیل شد. با توجه به اوضاع اجتماعی و سیاسی، پس از اعلام قانون اساسی فدرال در سال ۱۸۴۸ دانشگاه قادر شد تا یک دوره توسعه مسالمت آمیز را اجرا کند. بین سال های ۱۸۸۵ و ۱۹۰۰، تعداد دانشجویان دو برابر شد و از ۵۰۰ به ۱٬۰۰۰ رسید. در نتیجه، از قرن بیستم، دانشگاه برن، به بزرگترین دانشگاه در سوئیس مبدل شده بود. این رشد سریع باعث علاقه مندی دانشجویان خارجی، مخصوصاً آلمانی ها و روس ها، که نیمی از کل ثبت نام کننده گان را تشکیل می دادند به تحصیل در این دانشگاه شد. خصوصاً این که به دختران روسیه در
دهه ۱۸۷۰ حق تحصیل داده شده بود. دانشگاه جدید: ساختمان جدید و تثبیت (۱۹۰۰–۱۹۵۰). با رونق در حال رشد شهر برن، دانشگاه در پایان قرن ۱۹ تا خیابان لنگاسه شهر برن گسترش یافت. در سال ۱۹۰۳، یک ساختمان جدید اصلی افتتاح شد و تعدادی از دانشکده ها افزایش یافت. در سال ۱۹۰۸–۱۹۰۹، سه نفر برجسته دانشگاه برن مورد توجه وتماشای عموم قرار گرفتند. در سال ۱۹۰۸، آلبرت انیشتین برای اولین بار سه ترم از فیزیک نظری را تدریس می کرد. در سال بعد، آنا تومارکین، فیلسوف روسی، به استادی فوق العاده ای منصوب شد و به این ترتیب اولین استاد زن در یک دانشگاه اروپایی حائز شرایط بررسی پایان نامه دکترا و فوق دکترا شد. همچنین در سال ۱۹۰۹، جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی به تئودور کوخر، یک جراح برنی، اهدا شد. در سال های بعد دانشگاه موقعیت خود را به عنوان یک مرکز کوچک آموزش عالی با ثبت نام از حدود ۲٬۰۰۰ دانش جو پایدارتر نمود. دانشگاه امروزی: اصلاحات بولونیا و بازسازی (از سال ۲۰۰۰). اصلاحات بولونیا باعث ایجاد سیستم انتقال و تجمیع واحد در اروپا در دوره درسی کارشناسی و ساختار مدرک کارشناسی ارشد شد. دانشگاه اولویت های تحقیقات استراتژیک خود را، مانند تحقیقات آب
و هوا، و ترویج همکاری های بین دانشگاه ها تعیین نمود. در همان زمان، دانشگاه دانشکده های خود را دوباره سازمان دهی کرد. با اصلاح قانون دانشگاه در تابستان سال ۲۰۱۰، هیئت مدیره دانشگاه این حق را به دست آورد تا استادان عادی خود را انتخاب کند و حساب های خود را جدا از حساب های دولت نگه دارد. ساختار. دانشکده ها. دانشگاه برن دارای هشت دانشکده است: مؤسسات عمومی دانشگاه. چهار نهاد عمومی وابسته با دانشگاه برن وجود دارد: مراکز میان رشته ای. ۱۲ مرکز میان رشته ای در دانشگاه برن وجود دارد: اعتبار. امروزه در رتبه بندی شانگهای، دانشگاه برن یکی از ۲۰۰ دانشگاه برتر در جهان می باشد.
روزبه بمانی (زادهٔ ۷ آذر ۱۳۵۸) شاعر، ترانه سرا و خواننده ایرانی است.او به عنوان ترانه سرا سابقه همکاری با هنرمندان نامی ایران از جمله معین، داریوش، ابی، گوگوش، منصور، هلن، خشایار اعتمادی، سعید شهروز، محسن چاوشی، بهنام صفوی، بهنام صفاریان، محمد اصفهانی، احسان خواجه امیری، کامران و هومن، محمد علیزاده، فرزاد فرزین، محسن یگانه، مهدی یراحی، کاوه یغمایی، بهنام بانی ،رضا یزدانی،امیرعباس گلاب، بیژن مرتضوی و پویا را در کارنامه هنری خود دارد. زندگی شخصی. روزبه بمانی متولد ۷ آذر ماه سال ۱۳۵۷ در تهران، منطقهٔ دهکده المپیک است. او در خانواده ای متولد شد که هیچ پیشینهٔ هنری ندارد، اما به گفتهٔ خود او به هنر علاقه مند است. او در جوانی فوتبال را به طور جدی دنبال می کرد. وی عضو تیم جوانان استقلال تهران بود و تا اردوی تیم ملی جوانان ایران در فوتبال رشد کرد. اما او فوتبال را ادامه نداد و به تحصیل در رشتهٔ مهندسی متالورژی مشغول شد. پس از مدتی از تحصیل در این رشته انصراف داد و دانشجوی رشتهٔ مهندسی نرم افزار شد و این رشته را نیز به پایان نرساند. در ادامه وی به تحصیل در رشتهٔ ادبیات فارسی پرداخت، اما پایان آن نامشخص است. فعالیت حرف
ه ای. بمانی از نوجوانی به حافظ و سعدی علاقه داشت. او رفته رفته به شعر نو علاقه مند و با آثار اخوان ثالث و فروغ فرخزاد آشنا شد. او در ۱۸ سالگی اولین شعر خود را در قالب شعر نو و تحت تأثیر اشعار سهراب سپهری و احمد شاملو نوشت و در ۱۹ سالگی اولین ترانه اش را سرود. وی در سال های فعالیتش با بسیاری از خوانندگان مشهور ایران کار کرده و چندبار در نظرسنجی های مختلف به عنوان «بهترین ترانه سرای سال» دست یافته است. او در تیتراژ برخی برنامه های تلویزیونی، از نام های مستعار «بهزاد بمانی» و «بهروز بمانی» استفاده کرده است و بسیاری از خوانندگانی که از اشعار و ترانه های وی استفاده کرده اند نیز نام های مستعار وی را به عنوان ترانه سرا درج نموده اند. او بعد از سال ها موفق شد در مهر ماه نود و هفت آلبوم شخصی خود را با نام «کجا باید برم» منتشر کند. خوانندگی. او به گفته خودش علاقه ای به خوانندگی ندارد و تنها در جوانی وسوسهٔ برخی ترانه ها وی را به خوانندگی ترغیب می کرد. در سال ۱۳۸۵ ترانه منو زیر سایه خودت بگیر (سروده خودش) را با همکاری نیما مسیحا و مهدی یراحی اجرا نمود. در سال ۱۳۸۶ تیتراژ برنامه شب شیشه ای را با ترانه ای به همین نام، سرو
ده خودش اجرا نمود. او همچنین پس از زلزله های آذربایجان شرقی در سال ۱۳۹۱ دکلمهٔ آوار را به مردم این استان تقدیم کرد. روزبه بمانی پس از خواندن قطعهٔ کجا باید برم به عنوان تیتراژ و موسیقی متن فیلم لاتاری محبوبیت بسیاری کسب کرد. «برف و کاج» دومین آلبوم استودیویی او، شامل ۶ قطعه است که به صورت هفتگی از تاریخ ۱۴بهمن ۱۴۰۳ تا ۱۷ اسفند ۱۴۰۳ منتشر شدند. آهنگ های منتشر شده با صدای روزبه بمانی: حضور در تئاتر و سینما. روزبه بمانی که به گفتهٔ خود در دوران نوجوانی نیز تجربه های زیادی در حوزه هنر تئاتر داشته است، در نمایش «کسی نیست همه داستان ها را به یاد آورد» به نویسندگی محمد چرمشیر و کارگردانی رضا حداد در شهریور و مهر ۱۳۹۳ در تماشاخانهٔ ایران شهر به ایفای نقش پرداخت. این نمایش پیش از این در سال ۱۳۸۲ در تالار قشقایی مجموعهٔ تئاتر شهر به روی صحنه رفت و پس از آن نیز در کشورهای مختلف اجرا شد. روزبه بمانی سال ۹۴ در فیلم سینمایی «ربوده شده» به کارگردانی بیژن میرباقری و با حضور نیکی کریمی به ایفای نقش پرداخت. او در این فیلم سینمایی که دوست و همکار قدیمی وی علیرضا افکاری نیز حضور داشت، تعدادی از ترانه های خود را در فیلم و با صدای
خود اجرا نمود. کتاب اشعار. روزبه بمانی در سال ۱۳۹۵ مجموعه ای از اشعار عاشقانه اش را به نام «"دنیای این روزای من"» توسط نشر نگاه منتشر کرد. این کتاب تاکنون 9 بار تجدید چاپ شده است. این کتاب متشکل است از ۲۵۰ ترانه ی عاشقانه که او در پانزده سال اخیر سروده است. نام یکی از ترانه های این کتاب، هم نام اسم کتاب است و قبلاً توسط داریوش اقبالی در آلبومی به نام دنیای این روزای من منتشر شده است. او هم چنین گفته است که قصد دارد در آینده، ترانه های اجتماعی اش را در مجموعه ای دیگر منتشر کند.
فردی مک یا شرکت فدرال وام های مسکن، بزرگترین آژانس ارائه دهنده وام مسکن در ایالات متحده آمریکا است. فردی مک در واقع یک شرکت عمومی است، که تحت حمایت مستقیم دولت ایالات متحده اداره می شود. این شرکت در سال ۱۹۷۰ در شهرستان فرفکس، ویرجینیا تأسیس شد. در حال حاضر دفتر مرکزی فردی مک در تایسنس کرنر، ویرجینیا مستقر است. تاریخچه. دهه ۱۹۷۰. کمپانی فدرال وام های مسکن؛ که با نام فردی مک شناخته می شود، یک موسسه اعتباری تحت حمایت دولت فدرال ایالات متحده است، که در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۷۰ برای گسترش بازارهای فرعی وام در در فرفکس، ویرجینیا ایجاد گردید. انجمن وام ملی فدرال، یا فنی می نیز، در سال ۱۹۳۸ راه اندازی شد، که وظیفه آن، تأمین بودجه برای عرضه وام های مسکن در سطح جامعه و خریداران خانه در ایالات متحده، با میزان بهره عادلانه بود. کنگره ایالات متحده آمریکا، در سال ۱۹۶۸ به عنوان یک شرکت سهامی با سرمایه خصوصی، به فنی می مجوز اعطا کرد. شرکت وام مسکن فدرال، یا فردی مک نیز برای تثبیت و توسعه بازار وام و در اصل برای رقابت با فنی می، در سال ۱۹۷۰ تأسیس شد. فردی مک همانند سایر شرکت های تحت حمایت دولت، وام ها را از بازار فرعی خریداری می
کرد، سپس آن ها را متمرکز نموده و در بازارهای آزاد، به سرمایه گذاران می فروخت. با این کار، میزان نقدینگی موجود برای وام های بزرگ، افزایش می یافت، که این وام ها برای سرمایه گذاری های عظیم یا خرید خانه، مناسب بود. دهه ۱۹۸۰. تا پیش از آن، بانک ها، وام مسکن را در اختیار مشتریان قرار می دادند، که در عمل، سال ها برای بازپرداخت این وام ها، منتظر می ماندند. اما در ابتدای دهه ۱۹۸۰ با شکل گیری فنی می و فردی مک، موسسه وام دهنده می توانست، با فروش وام به این شرکت ها، سرمایه اولیه خود را، بلافاصله جبران کند و از این پول، برای در اختیار قرار دادن وام های دیگر، استفاده نماید. دهه ۱۹۹۰. شرکت فردی مک که وام های درجه دو را به منزله اوراق بهادار در بازارهای مالی آمریکا و جهان به فروش می رساند، در سال ۱۹۹۵ شروع به دریافت اعتبارات مسکن ارزان قیمت، برای خرید اوراق بهادار دست دوم کرد. دهه ۲۰۰۰. فردی مک در سال ۲۰۰۳ از اشتباه ۵ میلیارد دلاری در محاسبات میزان درآمد خود خبر داد، که یکی از اشتباهات بزرگ در تاریخ ایالات متحده آمریکا محسوب می شود، که در پی آن، این شرکت، مبلغ ۱۲۵ میلیون دلار جریمه شد. دهه ۲۰۱۰. در سال های ۲۰۰۵ و اوایل ۲۰۰۶
اقتصاددانان ارشد موسسه مالی فردی مک و مدیر مرکز مطالعات مسکن هاروارد، منکر وجود حباب مسکن در اقتصاد ملی آمریکا شده و نسبت به هرگونه کاهش قابل ملاحظه در قیمت مسکن، تردید جدی ابراز کردند و وضعیت بسیار خوب در بازار کار را، دلیل اصلی استمرار قیمت مسکن دانستند. در سال ۲۰۰۸، مدیرعامل آژانس فدرال بودجه مسکن، فردی مک را به همراه فنی می، به عنوان محافظ مالی خود منصوب کرد. این عمل به عنوان یکی از بزرگترین مداخلات دولت در بازارهای مالی خصوصی در طول چند دهه گذشته شناخته می شود. حمایت های مالی دولت. در ابتدای امر، وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا، قراردادی برای دریافت یک میلیارد دلار وام، از فردی مک با سود سالانه ۱۰٪ درصد (که سود بالایی برای بازارهای مالی این کشور محسوب می شود) منعقد نمود و اعلام کرد؛ که می خواهد به طور موقت، دو شرکت بزرگ فنی می و فردی مک را تحت پوشش خود قرار دهد، تا از ورشکستگی نجات یابند. هدف دولت ایالات متحده، از این عملکرد بی سابقه، بازگرداندن اطمینان به بازارهای اقتصاد جهانی و خصوصاً کمک به بازار بحرانی مسکن در این کشور بود. به این ترتیب، دولت آمریکا متعهد شد، که تا مرز ۱۰۰ میلیارد دلار به این دو
شرکت کمک کند، تا بحران مسکن آمریکا ۲۰۰۸ را پشت سر گذاشته و مجدداً به حالت خصوصی بازگردند و متعاقب آن، اقدام به خرید سهام این دو شرکت نمود. هم اکنون فردی مک، یکی از شرکت های سودآور خصوصی-دولتی به شمار می آید، که سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می شود و در عین حال، یکی از دوایر وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده آمریکا (اچ یودی) نیز، بر فعالیت آن نظارت دارد. آمار و ارقام. این شرکت تا پایان سال ۲۰۱۳ بیش از ۴٫۹۶۱ کارمند داشت و در سال مالی ۲۰۱۲ درآمدی بالغ بر ۸۰ میلیارد دلار و سود خالصی معادل ۱۰٫۹۸۲ میلیارد دلار را کسب نموده است.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های آنگولا است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن ها مرتب شده است.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های آنگویلا است. آنگویلا جزیره ای در سرزمین های آن سوی دریاهای بریتانیا واقع در کارائیب است.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های جنوبگاناست که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن ها مرتب شده است.
باسیلوس سرئوس یکی از انواع باسیل است. باسیل گرم مثبت و (Bacillus cereus) باسیلوس سرئوس هاگ دار از خانواده باسیلاسه است. هاگ این باکتری به صورت گسترده ای در طبیعت، آب و خاک پراکنده شده به طوری که می توان آن را از مواد غذایی گوناگون جدا نمود. این باکتری مولد انتروتوکسین های مولد اسهال و تهوع بوده و قادر به ایجاد سندرم اسهال و سندرم تهوع است. در سال ۱۹۵۰ باسیلوس سرئوس به عنوان عامل مسمومیت شناخته شد.
هادی تجویدی (۱۲۷۲ اصفهان – ۱۳۱۸ تهران) نگارگر، نوازنده و هنرمند ایرانی بود که مینیاتور ایرانی را پس از نزدیک به سه سده وقفه و رکود به سبک و شیوه اصیل و سنتی خود برگرداند و پایه گذار مکتبی نوین در مینیاتور معاصر با نام مکتب مینیاتور تهران شد. او را حلقه اتصال هنر نگارگری سنتی به نسل امروز می دانند. زندگی نامه. هادی تجویدی در سال ۱۲۷۲ خورشیدی در اصفهان در خانواده ای هنرمند به دنیا آمد. پدرش محمدعلی سلطان الکتاب اصفهانی تذهیب کار و خوشنویس به نام، جد مادری اش میرزابابا اصفهانی هنرمندی معروف و دایی او، حاج میرزا امامی نقاشی برجسته بود. برادرانش محمدکاظم و مهدی نیز در نقاشی سرآمد بودند. به خصوص مهدی که آثار ارزنده ای در نقاشی آبرنگ از خود به یادگار گذاشته و آن ها را با امضای مهدی تائب امضا کرده است. او که در شاعری نیز دستی داشت تخلص تائب را برای خود انتخاب کرده بود. تجویدی همزمان با تحصیلات مقدماتی در مکتب اساتیدی همچون محمدابراهیم نعمت اللهی مبانی نقاشی به سبک قدیم ایران را آموزش دید. میرزا احمد نقاش باشی صورت ساز برجسته آن زمان و حاج میرزا امامی از دیگر استادان او بودند و از جمله دوستانش در آن زمان می توان به مح
مد حسین مصورالملکی نگارگر توانا اشاره کرد. در سال ۱۲۹۵ خورشیدی او به همراه برادرش مهدی به تهران آمد به جمع شاگردان میرزا یحیی خان نقاش باشی (پدر علی اکبر تقوی) پیوست و به اصول نقاشی قلمدان و جلدسازی (نقاشی زیرلاکی) تسلط یافت. قدرت و تبحر تجویدی حکیم الملک وزیر معارف وقت را تحت تأثیر قرار داد و باعث معرفی او به کمال الملک شد. این امر مقدمات ورود تجویدی به مدرسه عالی صنایع مستظرفه را که تنها دانشگاه هنر آن زمان بود فراهم کرد. تجویدی زیر نظر کمال الملک شیوه نقاشی کلاسیک و طبیعت سازی را آموخت. در همان زمان به تعلیم آناتومی و طبیعت سازی با آبرنگ پرداخت و تا درجه استادی در این رشته پیش رفت و در سال ۱۳۰۶ خورشیدی از سوی وزارت معارف وقت به دریافت دیپلم عالی در نقاشی طبیعت نایل شد. در سال ۱۳۰۸ خورشیدی حسین طاهرزاده بهزاد برای احیای هنرهای ملی ایران، مدرسه صنایع قدیمه که بعدها "هنرستان عالی و هنرهای ایرانی" نام گرفت را تأسیس کرد و هادی تجویدی به عنوان نخستین معلم مینیاتور این مدرسه برگزیده شد. تجویدی شاگردانی چون محمدعلی زاویه، ابوطالب مقیمی تبریزی، علی کریمی، سلیم عقیلی، علی مطیع و کلارا آبکار را در مکتب خود آموزش داد.
تجویدی اغلب موضوعات ملی را دستمایه نقاشی های خود قرار می داد. نقاشی های آبرنگ او که از بهترین نقاشی ها در این زمینه به شمار می آیند و به شیوه قلم پرداز و با پیروی از سبک ابوالحسن خان صنیع الملک ترسیم شده اند، بعدها به مراکز هنری خارج از کشور از جمله موزه لوور راه یافته اند. آثار او در مجامع هنری اروپا با نام هادی معروف است. تجویدی زبان فرانسه را به خوبی می دانست و کتب خطی بسیاری داشت و شعرهای فراوانی را از حفظ می خواند. منزلت هنری تجویدی در زمان حیاتش به درستی شناخته نشد و ناسپاسی جامعه او را به انزوا سوق داد. او در ۱۳۱۸ در سن چهل و شش سالگی پس از یک دوره بیماری ممتد در گذشت. از او دو دختر و سه پسر به یادگار مانده است. پسر بزرگترش علی تجویدی آهنگساز و نوازنده ویولن بود. دو پسر دیگرش محمد تجویدی نقاش و مینیاتوریست و اکبر تجویدی نقاش، باستان شناس و مدرس دانشگاه سوربن هستند. ویژگی آثار. تجویدی با اضافه کردن پرسپکتیو به مینیاتور سبب تحول در چهره پردازی و صورت سازی نگارگری ایرانی شد و با ایجاد اندکی سایه روشن در گونه ها به نوعی واقع گرایی در چهره سازی دست یافت. علاوه بر این چهره ها را کاملاً ایرانی و امروزی کرد و
به همین جهت در مینیاتورهای تجویدی چهره ها مصنوعی و تکراری نیستند. او هرگز شاگردانش را وادار به تبعیت از نوع قلم گیری و ساخت و سازهای خود نکرد و به همین دلیل شاگردان وی هر کدام صاحب سبکی منحصر به فرد هستند. موسیقی. تجویدی به موسیقی نیز گرایش نشان می داد و از شاگردان مکتب درویش خان بود. او نخستین بار در اصفهان ردیفهای آواز را از نایب اسدالله نوازنده نی یادگرفت. پس از عزیمت به تهران مدتی نزد غلامحسین درویش خان به تارنوازی پرداخت. او در تارنوازی شیوه ای خوشایند داشت و از صدایی خوش بهره مند بود. فرزند بزرگترش علی تجویدی ردیف های آواز را از او آموخته بود. پیوند به بیرون. نمونه نقاشی های هادی تجویدی
من و زیبا فیلمی به کارگردانی و نویسندگی فریدون حسن پور و تهیه کنندگی جواد نوروز بیگی محصول سال ۱۳۹۰ ایران است. خلاصه فیلم. شخصی به نام موسی که پرویز پرستویی نقش آن را بازی می کند، در صدد توبه از گذشته است. همسر موسی در اثر درد زایمان جان سپرده و موسی وقتی متوجه شده که کار از کار گذشته…