Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حمدین عبدالعاطی عبدالمقصود صباحی (زاده ۵ ژوئیه ۱۹۵۴) سیاستمدار و روزنامه نگار چپ گرای مصری است. وی در دوران حکومت انور سادات و حسنی مبارک ۱۷ بار زندانی شد و از فعالان انقلاب ۲۰۱۱ مصر بود. صباحی در انتخابات ریاست جمهوری مصر (۲۰۱۲) با ۲۱٫۵ درصد آراء در رتبه سوم قرار گرفت. رای قابل توجه صباحی بدون اینکه حزب مهمی از او حمایت کرده باشد شگفتی کارشناسان سیاسی را برانگیخت. حسنی مبارک رئیس جمهور مخلوع مصر از کاندید شدن مجدد وی برای انتخابات ریاست جمهوری مصر (۲۰۱۴) انتقاد کرده است. حمدین صباحی نیز همچون عبدالفتاح سیسی چندی پس از کاندیداتوری اعلام کرد: «اگر در انتخابات ریاست جمهوری آتی مصر پیروز شوم اخوان المسلمین هیچ جایگاهی در کشور نخواهند داشت.» صباحی در ۵، ۶ و ۷ خرداد ۱۳۹۳ (۲۶، ۲۷ و ۲۸ مه ۲۰۱۴ میلادی)، برای تصدی ریاست جمهوری مصر با عبدالفتاح سیسی رقابت کرد و از وی شکست خورد. فعالیت سیاسی. در سال ۲۰۰۸، او اولین نماینده مجلس مصر بود که خواستار توقف صادرات گاز به اسرائیل شد. در همان سال، صباحی اولین قانون گذار مصری بود که محاصره اسرائیل بر غزه را شکست و وارد نوار غزه محاصره شده شد و با رهبران حماس دیدار کرد تا حمایت مر
دم مصر از فلسطینی ها را اعلام کند. او به آن ها گفت که مردم مصر تا آزادی تمام سرزمین های فلسطینی در کنار آن ها خواهند ایستاد و حمایت خود را از حماس و دیگر گروه های مقاومت فلسطینی تأکید کرد. دیدگاه ها. تأکید بر ضرورت بازگشت روابط بین مصر و ایران. دفتر حفاظت از منافع ایران در قاهره مراسم گسترده ای به مناسبت چهل و پنجمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران برگزار کرد. صباحی در این مراسم شرکت کرد. وی در مصاحبه با شبکه العالم گفت: «روابط مصر و ایران نه تنها به سود دو کشور، بلکه به نفع کل ملت عرب است. این روابط همچنین به نفع مثلث مصر، ایران و ترکیه است که من آن را قلب جهان اسلام می نامم و بهبود روابط یک ضرورت است.» حزب الله. صباحی در سال ۲۰۰۶، در جریان حمله اسرائیل به لبنان از حزب الله لبنان حمایت کرد. صباحی در گفتگو با شبکه المیادین اظهار داشت: «شهید سید حسن نصرالله ستون محور مقاومت بود و از دست دادن او درد بزرگی بوده و پر کردن خلأ ایشان مستلزم یک دوره زمانی است. شهید سید حسن نصرالله به امت اسلامی در برابر دشمنان قدرت بازدارندگی داد و آزادسازی سرزمین و تحقق پیروزی ها، از دستاوردهای ایشان بود. شهید نصرالله همچنین با ع
زم و اراده خود ظلم و استکبار صهیونیستی ـ آمریکایی را به چالش کشید. شهید سید حسن نصرالله انتخاب امت اسلامی بود و به یک نماد تبدیل شد. تا زمانی که ملت های عربی هستند و تا زمانی که هنوز کسانی هستند که به کرامت انسانی اهمیت می دهند و از رویکرد شهید نصرالله در راه آزادی فلسطین پیروی می کنند، ایشان در میان ما باقی خواهد ماند. مصری ها بسیار شهید نصرالله را دوست داشتند و ایشان از معدود کسانی بود که ملت مصر بعد از سال ۲۰۰۶ عکس هایش را در میادین و دانشگاه الازهر نصب کرده بودند. همچنین مصر هم در قلب شهید نصرالله و ذهن ایشان جایگاه بالایی داشت. بعد از پیروزی بزرگ در سال ۲۰۰۶ کل امت اسلامی حول شهید سید حسن نصرالله جمع شدند و عکس او در همه جا بالا رفت. دشمنان مصر دشمنانی هستند که شهید سید حسن نصرالله با آنها مقابله کرد؛ زیرا دشمنی بزرگتر از صهیونیست ها برای مصر وجود ندارد.» وی در ادامه به اشتراکات سید حسن نصرالله و جمال عبدالناصر پرداخته و تأکید کرد: «فلسطین وجه اشتراک بزرگ آنهاست و پرچمی که جمال عبدالناصر برافراشت، پرچمی بود که شهید نصرالله آن را حمل می کرد؛ یعنی پرچم آزادی فلسطین. رابطه عربیت با اسلام یک رابطه ناگسستنی ب
وده و این رابطه در اندیشه جمال عبدالناصر و شهید سید حسن نصرالله روشن بود. آنها همچنین هر دو، دغدغه فقرا، محرومان و مستضعفان را داشتند.»
زوسیموس تاریخ نگار اهل بیزانس بود که در دورهٔ آناستاسیوس یکم، در کنستانتینوپل زندگی می کرد. او کتابی شش جلدی به نام "تاریخ جدید" دارد که تاریخ امپراتوری روم از آگوستوس در سال ۲۷ پیش از میلاد، تا پایان سال ۴۱۰ میلادی، درست پیش از هجوم آلاریک یکم پادشاه ویزیگوت ها به روم را در بر می گیرد. هدف زوسیموس از نگارش "تاریخ جدید"، بررسی رویدادها و دلایل سقوط امپراتوری روم است. کتابخانهٔ فوتیوس مهم ترین منبع برای شناخت زوسیموس و اثر اوست؛ هرچند که تاریخ تولد و مرگ زوسیموس نامشخص است و اطلاعات زیادی از چگونگی زندگی وی برجای نمانده است. با توجه به محتوای کتاب زوسیموس می توان نتیجه گرفت که او کتابش را در حدود سال های ۴۹۸ تا ۵۱۸ نوشته است. او متعلق به خانواده ای با موقعیت مالی و اجتماعی بالا بوده و احتمالاً اهل اَشکِلون و غزه بود. "تاریخ جدید" شامل ۶ کتاب است که کتاب نخست خلاصه ای از سه سدهٔ نخستین امپراتوری روم است که از آگوستوس آغاز می شود و تا پایان دورهٔ دیوکلسین را در بر می گیرد. در کتاب های ۲–۴ گزارش های دقیق تری از سدهٔ چهارم به دست می دهد و از دورهٔ آغاز امپراتوری کنستانتیوس کلوروس و گالریوس تا مرگ تئودئوس یکم را شا
مل می شود. در کتاب های ۵–۶ رویدادهای سال های ۳۹۵–۴۱۰ یعنی زمانی که پریسکوس آتالوس از سلطنت خلع شد را روایت می کند که مهم ترین منبع تاریخی برای این دوره محسوب می شود. در این دوره، او تنها منبع زنده و مهم غیرکلیسایی است. ادامهٔ رویدادها در کتاب وی به ناگاه در تابستان ۴۱۰ در آغاز کتاب ششم و درست پیش از سقوط روم به پایان می رسد. سبک و شیوهٔ نگارش زوسیموس، مختصر، روشن و گویاست و در مورد آنچه روایت کرده، تنها منبع غیرمسیحی است. زوسیموس شاید به تقلید از پولی بیوس، دربارهٔ رویدادهای مرتبط با تاریخ ایرانی ها، یونانیان و مقدونیان نیز مطالبی را آورده است. این کاملاً روشن است که فوتیوس و اواگریوس اسکولاستیکوس چیز بیشتری از آنچه امروزه از آثار زوسیموس باقی مانده است، در اختیار نداشتند. اثر او یکی از آثار عمده دربارهٔ تاریخ رومیان در سدهٔ چهارم است؛ هرچند که توضیحات شخصی او دربارهٔ دوران متقدم نیز دارای اهمیت است. اثر وی دارای انتقادهای معقول است و نگاه تیز نویسنده را نشان می دهد. زوسیموس مسیحی نبود و خدایان رومی را می پرستید و به تأثیر ستاره ها بر زندگی انسان ها و طالع بینی آن ها معتقد بود؛ به همین دلیل، این گرایشش بر روی
شیوهٔ تاریخ نگاری او نیز تأثیر داشت. برای نمونه، دست کشیدن رومیان از پرستش خدایان باستانی روم را دلیل اصلی سقوط و زوال تدریجی امپراتوری روم می داند. زندگی. زوسیموس تاریخ نگار اهل بیزانس بود که در سدهٔ پنجم و ششم میلادی می زیست و در خزانه داری مرکزی شهر کنستانتینوپل، وکیل خزانه داری بود. وی کتابی به نام "تاریخ جدید" را در ۶ فصل یا کتاب به زبان یونانی نوشت که تاریخ امپراتوری روم از آگوستوس در سال ۲۷ پیش از میلاد، تا پایان سال ۴۱۰ میلادی، درست پیش از هجوم آلاریک یکم پادشاه ویزیگوت ها به روم را شامل می شود. عمدهٔ اطلاعات ما از زوسیموس و کتابش برگرفته از کتاب کتابخانهٔ فوتیوس است که در سدهٔ ۹ نوشته شده است، هرچند که تاریخ تولد و مرگ زوسیموس نامشخص است و اطلاعات زیادی از چگونگی زندگی وی برجای نمانده، اما می توان فهمید که وی معاصر امپراتور آناستاسیوس یکم بوده است. دو دلیل مهم برای این استنباط وجود دارد؛ نخست اینکه واقعه نگار پس از وی، اوستاثیوس اپیفانی که از کارهای زوسیموس به عنوان منبع استفاده کرده است، تاریخ خود را از سال ۵۰۳ شروع کرد و از آن جایی که اوستاثیوس دربارهٔ دورهٔ امپراتوری آناستاسیوس نوشته است و تاریخ
نگاران بیزانسی معمولاً دربارهٔ امپراتور همزمان خود کمتر نوشته اند، می توانیم فرض کنیم که اوستاثیوس در دورهٔ جانشین آناستاسیوس یعنی ژوستین یکم می زیسته است. در نتیجه چنین استنباط می شود که زوسیموس می بایست در دورهٔ امپراتوری آناستاسیوس زنده بوده باشد. دوم اینکه آناستاسیوس یک شیوهٔ مالیات گیری به نام خروسارگورُن که در سال ۴۹۸ در زمان کنستانتین وضع شده بود را در سال ۵۰۱ لغو کرد و از آن جایی که زوسیموس در کتابش از این شیوهٔ مالیات گیری با فعلِ زمان گذشته یاد می کند، می توان نتیجه گرفت که وی این سطور را پس از سال ۴۹۸ نوشته است و تا اندکی پس از سال ۵۰۱ نیز بر روی اثر خویش کار می کرد. همهٔ این ها ما را به این نتیجه رهنمون می کند که زوسیموس کتابش را در حدود سال های ۴۹۸ تا ۵۱۸ نوشته است. زوسیموس می بایست متعلق به خانواده ای مهم بوده باشد و از آن جایی که به خوبی یونانی می دانست و در کتابش به هرودوت، توسیدید و پولیبیوس اشاره کرده است، نشان می دهد که خانواده اش برای آموزش عالی او توانایی پرداخت هزینه های گزاف را داشته اند. نام «زوسیموس» در جهان باستان چندان رایج نبود، اما چند نفر با نام «زوسیمی» را در اَشکِلون و غزه می ش
ناسیم و همین امر باعث می شود که احتمال دهیم خانوادهٔ زوسیموس اهل این ناحیه بوده اند. تاریخ جدید. کتاب زوسیموس "تاریخ جدید" نام دارد که منظور از «جدید» در آن را به گونه های مختلفی تفسیر کرده اند. زیلبورگ آن را "تاریخ اخیر" یا "تاریخ معاصر" می داند، در حالی که رایدلی آن را از این جهت «جدید» می داند که تفسیری جدید از تاریخ امپراتوری روم ارائه داده است. هدف زوسیموس از نگارش "تاریخ جدید"، بررسی رویدادها و دلایل سقوط امپراتوری روم است و در مقایسه با پولیبیوس که برآمدن امپراتوری روم را روایت کرده بود، زوسیموس سقوط این امپراتوری را گزارش می کند. این امر را از جملهٔ آغازین کتاب وی می توان فهمید؛ او توضیح می دهد که چگونه پولی بیوس ظهور و قدرت گیری روم در مدتی کوتاه را روایت کرده است و او می کوشد که افول و سقوط این امپراتوری در مدت زمانی مشابه را شرح دهد. زوسیموس کتابش را در حدود سال های ۴۹۸ تا ۵۱۸ نوشته است. کتاب نخست خلاصه ای از سه سدهٔ نخستین امپراتوری روم است که از آگوستوس آغاز می شود و تا پایان دورهٔ دیوکلسین را در بر می گیرد که امروزه قسمت مربوط به دیوکلسین گم شده است. در کتاب های ۲–۴ گزارش های دقیق تری از سدهٔ چه
ارم به دست می دهد و از دورهٔ آغاز امپراتوری کنستانتیوس کلوروس و گالریوس تا مرگ تئودئوس یکم را شامل می شود. در کتاب های ۵–۶ که برای تاریخ نگاران مفیدترند، رویدادهای سال های ۳۹۵–۴۱۰ یعنی زمانی که پریسکوس آتالوس از سلطنت خلع شد را روایت می کند که مهم ترین منبع تاریخی برای این دوره محسوب می شود. در این دوره، او تنها منبع زنده و مهم غیرکلیسایی است. ادامهٔ رویدادها در کتاب وی به ناگاه در تابستان ۴۱۰ در آغاز کتاب ششم و درست پیش از سقوط روم به پایان می رسد؛ برای کتابی که ادعای ارائهٔ تاریخی معاصر را دارد، همانگونه که از عنوان کتابش پیداست، ناتمامی آن عجیب است و آشکار است که نویسنده قصد داشت ادامهٔ تاریخ روم را نیز بنویسد اما چند رویداد مانع از انجام این کار شد؛ شاید یک یا دو کتاب از اثر او گم شده باشد، یا به احتمال بیش تر، عمر زوسیموس برای پایان آن کفاف نداده است. زیرا اثر موجود، همهٔ دوره هایی که خود زوسیموس می گوید قصد داشته دربارهٔ آن ها صحبت کند را پوشش نمی دهد. سبک و شیوهٔ نگارش زوسیموس، مختصر، روشن و گویاست و در مورد آنچه روایت کرده، تنها منبع غیرمسیحی است. زوسیموس شاید به تقلید از پولی بیوس، دربارهٔ رویدادهای
مرتبط با تاریخ ایرانی ها، یونانیان و مقدونیان نیز مطالبی را آورده است. این کاملاً روشن است که فوتیوس و اواگریوس اسکولاستیکوس چیز بیش تری از آنچه امروزه از آثار زوسیموس باقی مانده است در اختیار نداشتند. اثر او یکی از آثار عمده دربارهٔ تاریخ رومیان در سدهٔ چهارم است، هرچند که توضیحات شخصی او دربارهٔ دوران متقدم نیز دارای اهمیت است. اثر وی دارای انتقادهای معقول است و نگاه تیز نویسنده را نشان می دهد. زوسیموس مسیحی نبود و خدایان رومی را می پرستید و به تأثیر ستاره ها بر زندگی انسان ها و طالع بینی آن ها معتقد بود، به همین دلیل، این گرایشش بر روی شیوهٔ تاریخ نگاری او نیز تأثیر داشت. برای نمونه، دست کشیدن رومیان از پرستش خدایان باستانی روم را دلیل اصلی سقوط و زوال تدریجی امپراتوری روم می داند. منابع. فوتیوس به منابع زوسیموس اشاره می کند و پژوهش های جدید نیز گفته های وی را در زمینهٔ منابع زوسیموس تأیید می کنند. زوسیموس برای نگارش رویدادهای سال های ۲۳۸ تا ۲۷۰ (کتاب یکم) از یکی از کتاب های دِکسیپوس استفاده کرده است. آثار دکسیپوس امروزه مفقود شده اند و احتمال داده می شود که یکی از کتاب های او مورد استفادهٔ زوسیموس بوده اس
ت، یا کتاب "اسکیتیکا"که گزارشی از جنگ های روم و گوت ها در سدهٔ سوم است، یا دیگر کتابش "تاریخ رویدادنامه" که در ۱۲ جلد تاریخ روم تا سال ۲۷۰ را نوشته است. دومین منبع زوسیموس کتاب "تاریخ جهانی" اثر اوناپیوس بود که زوسیموس رویدادهای سال های ۲۷۰ تا ۴۰۴ (کتاب های ۲–۵٫۲۷) را از او اخذ کرده است. این کتاب امروزه در دسترس نیست و فقط خلاصه ای از آن در کتاب های دیگر ذکر شده است. خود زوسیموس در کتابش سرنخی برای شناسایی منبع سومش به دست می دهد؛ وی از کتاب "دلایل تاریخی" نوشتهٔ اُلمپیودُروس برای نوشتن سال های پس از ۴۰۷ (کتاب های ۵٫۲۷–۶) استفاده کرده است. این کتاب که اصل آن امروزه گم شده و تنها خلاصه ای از آن توسط فوتیوس نقل شده است، شامل ۲۲ کتاب بوده و تاریخ امپراتوری روم غربی از سال های ۴۰۷ تا ۴۲۲ را پوشش می داده است. وابستگی کورکورانهٔ زوسیموس به منابعش به واسطهٔ تغییر لحن و سبک نوشتاری اش در بین بخش های استفاده شده از اوناپیوس و المپیودروس و همچنین به دلیل شکاف های رهاشده در بین آن ها کاملاً مشخص است. برای نمونه، در بخش هایی که منبع آن اوناپیوس بوده، نسبت به فلاویوس استیلیکو نگاهی بدبینانه و انتقادی دارد، در حالی که در ب
خش های استفاده شده از المپیودروس، به استیلیکو نگاهی مثبت دارد. منابع زوسیموس دربارهٔ سفر جنگی ژولیان نیز مورد بحث پژوهشگران است و نظریات متعددی دربارهٔ منبع زوسیموس از این سفر جنگی پیشنهاد شده است. مندلسون، زیک و کلاین عقیده دارند که زوسیموس از مگنوس حرانی اقتباس کرده است. نسخه ها. کتاب زوسیموس با ترجمهٔ لاتین، برای نخستین بار توسط یوهانس لونکلاویوس و با همراهی جمعی از مورخان منتشر شد. کتاب های اول و دوم او به زبان یونانی، براساس نسخهٔ لونکلاویوس در سال ۱۵۸۱ توسط استفانوس منتشر شد. اولین نسخهٔ کامل از اثر زوسیموس به زبان یونانی، توسط فریدریش زیلبورگ انتشار یافت. بعدها نسخهٔ ویراستهٔ سلاریوس با حاشیه نویسی خود او و دیگران در شهر تسایتس منتشر گردید. ویرایش بعدی از اثر زوسیموس توسط یوهان فریدریش رایته مایر ارائه شد که هرچند از نسخه های خطی تازه بهره نگرفته بود ولی از اظهارات انتقادی کریستیان هینه و دیگر پژوهشگران به خوبی استفاده کرد. ایمانوئل بکر نسخه ای قابل اعتماد از اثر زوسیموس را در سال ۱۸۳۷ در شهر بُن انتشار داد، این نسخه مبنای ترجمهٔ آلمانی زیبولد و هیلر و همچنین ترجمه های فرانسوی و انگلیسی بود. تنها نسخهٔ
دست نویس خوب از اثر زوسیموس که در کتابخانهٔ واتیکان وجود داشت (MS Vat. Gr. 156) تا اواسط سدهٔ نوزدهم از دسترس پژوهشگران خارج بود تا اینکه لودویگ مندلسون اولین نسخهٔ قابل اتکا از این نسخهٔ دست نویس را ویرایش کرد. ویرایش استاندارد نوینی توسط فرانسوا پسشو تحت نام "زوسیموس: تاریخ جدید" در سال ۱۹۷۱ در پاریس انجام شد که ترجمه ای فرانسوی از اثر زوسیموس و حاوی شرح و تفسیر بود. ویراستهٔ جدید این اثر در زبان انگلیسی، با حاشیه نویسی رونالد رایدلی به نام "زوسیموس: تاریخ جدید" در سال ۱۹۸۲ توسط انجمن استرالیایی مطالعات بیزانس به چاپ رسید. محتوا. کتاب یکم. کتاب یکم زوسیموس با سخنانی دربارهٔ دلایل پنهان در پسِ فرآیندهای تاریخی آغاز می شود، دلایلی که می بایست باعث قدرت روم باشد ولی سقوط روم را در پی داشت. پس از آن، زوسیموس تاریخی بسیار مختصر از اسکندر مقدونی تا تراژان را ارائه می دهد و کتاب را با گزارشی از جمهوری روم و آگوستوس پی می گیرد. وی به حملهٔ داریوش یکم و خشایارشا به یونان اشاره می کند و آغاز سربلندی نام یونانیان را پس از پیروزی در نبرد ماراتُن می داند. امپراتوران دو سدهٔ نخستین با جزئیاتی بیش تر ذکر شده اند و زوسیمو
س به اعضای نگهبانان ویژهٔ امپراتور نیز توجه کافی نشان داده است. برای دورهٔ امپراتوری والرین، گالینوس، کلودیوس دوم و اورلیان، زوسیموس یکی از مهم ترین منابع است. این بدان معناست که وی برای تاریخ امپراتوری پالمیرا نیز منبعی مهم است. کتاب یکم با دورهٔ امپراتوری پروبوس پایان می پذیرد. دورهٔ دیوکلسین و شریک امپراتوری اش ماکسیمیان گم شده است؛ در نتیجه، دورهٔ امپراتوری کاروس که در سال ۲۸۳ به شاهنشاهی ساسانی حمله کرد را شامل نمی شود. کتاب دوم. نخستین بخش کتاب دوم گم شده است. بخش بازمانده با گریزی به بازی های ترنتینی آغاز می شود که زوسیموس می بایست این قسمت را پس از گزارش کناره گیری دیوکلسین و ماکسیمیان آورده باشد. پس از آن، به امپراتوری کنستانتین بزرگ و رواج مسیحیت می پردازد. زوسیموس می گوید: «هنگامی که کنستانتین و لیسینیوس در سومین دورهٔ کنسولی شان بودند، جشنواره باید مطابق با آداب و رسوم برگزار می شد، اما با سهل انگاری در امور، وضعیت ناخوشایند کنونی پیش آمد». دورهٔ امپراتوری کنستانتین موضوع بندهای ۲٫۸–۲۸ است: پس از مرگ پدر کنستانتین، وی به واسطهٔ تعداد زیاد سربازانش امپراتور شد، رقیبانش ماکسیمیان و لیسینیوس را شکست
داد و مسئول چندین اقدام مهم و نوآورانه است. با این حال، امپراتور مجبور شد پسرش کریسپوس و همسرش فاوستا را اعدام کند، پس از آن وی احساس گناه کرد و مسیحی شد. او قسطنطنیه را ساخت و امپراتوری روم را مجدداً سامان بخشید. زوسیموس چندان از این اقدامات خشنود نیست: «به زبان ساده، کنستانتین نخستین علتی بود که امورات امپراتوری افول کرد و به این وضع اسفناک امروزی تبدیل شد». بخش های پایانی کتاب دوم دربارهٔ پسر کنستانتین، یعنی کنستانتیوس دوم است. وی درگیر جنگ علیهٔ ماگننتیوس شد که زوسیموس منبع اصلی برای این جنگ محسوب می شود. کتاب با گزارشی مفصل از لشکرکشی کنستانتیوس علیه ماگننتیوس و شکست نهایی در نبرد مورسا و شرحی از اقدامات سزار گالوس پایان می یابد. کتاب سوم. زوسیموس همهٔ کتاب سومش را وقف ژولیان مرتد کرد. اینکه وی چگونه سزار شد، چگونه به گُل رفت و ژرمن ها را شکست داد، چگونه با کنستانتیوس سقوط کرد، چگونه ادعای امپراتوری کرد، و چگونه جنگ داخلی آغاز شد. پس از مرگ کنستانتیوس، ژولیان امپراتور شد؛ وی پس از اقامتی کوتاه در قسطنطنیه و دیدار از انطاکیه، به شاهنشاهی ساسانی حمله کرد. زوسیموس دربارهٔ این حمله جزئیات بسیار زیادی را ارائ
ه می دهد، اما نه به اندازهٔ امیانوس مارسلینوس که گزارش او از این لشکرکشی بر دیگر گزارش های تاریخی ارجحیت دارد. نتیجهٔ این لشکرکشی شکست امپراتوری روم و مرگ ژولیان بود که زوسیموس مسبب آن را جانشین ژولیان، یعنی ژوویان می داند. ژوویان قرارداد صلحی با ساسانیان منعقد کرد، ارتش را به روم بازگرداند و در میانهٔ راه به قسطنطنیه درگذشت. کتاب چهارم. کتاب چهارم زوسیموس به دودمان والنتینیان اختصاص دارد: والنتینیان یکم، برادر و شریک امپراتوری اش، والِنس و پسر والنتینیان، گراتیان. پس از نبرد آدریانوپل که والنس در میدان نبرد کشته شد، گراتیان، تئودوسیوس را به عنوان شریک امپراتوری اش در شرق برگزید. توصیف زوسیموس از این امپراتور مسیحی، بسیار خصمانه است. او تئودوسیوس را برای تقریباً هرآنچه می توانست اشتباه باشد و برای آنچه نویسنده عقیده داشت اشتباه است سرزنش کرده است: ارتش امپراتوری افسران زیادی دارد، واحدهای نظامی نامنظم اند، خواجه های حرم سرا قدرتمند شده اند، منصب های مهم اداری فروخته می شوند، پول، بدون حساب وکتاب در حال تلف شدن است و باعث می شود که امپراتور مجبور به افزایش مالیات شود. پس از قتل گراتیان، برادر کوچک ترش والنتینی
ان دوم به تِسالونیکی گریخت و از تئودوسیوس برای جنگ علیه قاتل برادرش، ماگنوس ماکسیموس درخواست کمک کرد ولی تئودوسیوس درخواست وی را نادیده گرفت تا اینکه خواهر او، گالا را ملاقات کرد و مجذوب زیبایی او شد و سرانجام به کمک والنتینیان شتافت. پس از داستانی باورنکردنی دربارهٔ جنگ تئودوسیوس با راهزنان، کتاب چهارم با شرح جنگ تئودوسیوس علیه اوژانیوس غاصب به پایان می رسد. کتاب پنجم. پس از مرگ تئودوسیوس، پسرانش آرکادیوس و هونوریوس در شرق و غرب امپراتور شدند، اما فرمانروایان واقعی نایب السلطنه های آن ها، روفینوس، اوتروپیوس و استیلیکو بودند. در این کتاب زوسیموس گزارش هایی از چند جنگ را شرح می دهد و به زندگی و تبعید جان کریسوستوم، رهبر مسیحی می پردازد. زوسیموس مرگ همسر امپراتور، اودوکسیا را نیز روایت می کند. در این زمان، با شروع بخش ۲۶ و سال ۴۰۴، با وقفه ای در داستان زوسیموس مواجه هستیم، هم از نظر ترتیب تاریخی حوادث (چندین سال حذف شده اند) و هم از نظر جغرافیایی. این امر را می توان از دیگر جزئیات نیز نتیجه گرفت: رودخانهٔ دانوب که زوسیموس تاکنون آن را "ایستر" می نامید، به یکباره تبدیل به "دانوبیوس" شد، به همین ترتیب ایلیریا به
"دالماتیا" تغییر یافت. کیفیت روایت نیز بهتر شده است: داستان شورش کنستانتین، سقوط استیلیکو، حملهٔ آلاریک به ایتالیا و نخستین محاصرهٔ رم، از قسمت های خواندنی این بخش از کتاب هستند. این کتاب با روایت پیشنهاد صلح سخاوتمندانهٔ آلاریک به رومی های محاصره شده پایان می یابد، پیشنهادی که توسط رومی ها رد می شود زیرا آن ها به امپراتور قسم خورده اند که مذاکره نکنند. کتاب ششم. کتاب ششم با شورش کنستانتین سوم آغاز می شود که وی بریتانیا را ترک کرد، گُل را تسخیر نمود و فرزندش را به اسپانیا فرستاد که در این زمینه، زوسیموس منبع اصلی محسوب می شود. بربرها وارد گُل شدند، در همین زمان آلاریک به درون ایتالیا پیشروی کرد، اُستیا را تسخیر کرد، روم را در محاصره گرفت و شهروندان را مجبور کرد تا آتالوس را به عنوان امپراتور جدید بشناسند. در بخش پایانی، زوسیموس می گوید که کنستانتین پسرش را سزار کرد و آلاریک کوشید تا با هونوریوس مذاکره کند. سرانجام آتولف در کتاب ظاهر می شود و در همین نقطه، "تاریخ جدید" قطع می شود و پایان می یابد.
سرعت یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی محصول سال ۱۹۹۴ به کارگردانی یان ده بونت در اولین کارگردانی فیلم بلند خود است. در این فیلم کیانو ریوز، دنیس هاپر، ساندرا بولاک، جف دانیلز، آلن راک، گلن پلامر، بت گرانت و ریچارد شیف به ایفای نقش پرداخته اند. فرضیه آن حول اتوبوسی می چرخد ​​که توسط یک تروریست ساخته شده است تا در صورت کاهش سرعت آن به زیر ۵۰ مایل در ساعت منفجر شود. این فیلم که در ۱۰ ژوئن ۱۹۹۴ اکران سینمایی شد، از نظر انتقادی و تجاری موفق شد و با بودجه ۳۰ میلیون دلاری به فروش ۳۵۰ میلیون دلاری دست یافت و برنده دو جایزه اسکار شد: بهترین تدوین جلوه های صوتی و بهترین صدا. دنباله ای به نام در ۱۳ ژوئن ۱۹۹۷ منتشر شد. داستان. یک بمب در یک اتوبوس مسافربری درون شهری کار گذاشته شده و درصورت کاهش سرعت اتوبوس از حدی معین یا توقف آن، بمب منفجر خواهد شد و مأمور پلیس، جک تراوان (کیانو ریوز)، باید جلوی این انفجار را بگیرد و جان مسافران را نجات دهد. همچنین، آنی پورتر (ساندرا بولاک) به عنوان رانندهٔ اتوبوس به جک تراوان کمک می کند و… تولید. تصویربرداری اصلی در ۷ سپتامبر ۱۹۹۳ آغاز شد و در ۲۳ دسامبر ۱۹۹۳ در لس آنجلس به پایان رسید. ج
وایز. این فیلم برندهٔ ۲ اسکار (برنده اسکار بهترین جلوه های صوتی-برنده اسکار بهترین صدا) و کاندیدای ۱ اسکار دیگر (کاندیدای اسکار بهترین تدوین) در سال ۱۹۹۵ شد. دنباله فیلم. در سال ۱۹۹۷ دنباله ای به نام منتشر شد. ساندرا بولاک موافقت کرد که دوباره در نقش آنی بازی کند، اما کیانو ریوز پیشنهاد بازگشت در نقش جک را رد کرد. در نتیجه، جیسون پاتریک به عنوان الکس شاو، دوست پسر جدید آنی وارد داستان شد و او و جک به دلیل نگرانی او در مورد سبک زندگی خطرناک جک، از هم جدا شدند. ویلم دفو در نقش شخصیت شرور جان گایگر بازی کرد و گلن پلامر (که نقش قربانی ماشین ربوده شده شخصیت ریوز را بازی کرد) نیز در نقش همان شخصیت ظاهر شد، این بار قایق را رانندگی می کند که الکس کنترل آن را به دست می گیرد. این فیلم یکی از بدترین دنباله های تمام دوران در نظر گرفته شد.
سندرم دامپینگ ، به علائمی که پس از خوردن غذا بروز می نماید اطلاق می گردد. این علائم بر اثر دو علت ایجاد می شوند: دامپینگ زودرس. ۱۵ تا ۳۰ دقیقه پس از صرف غذا ایجاد می شود، با علائمی نظیر: احساس ناراحتی کرامپی در شکم (دردهای ناشی از انقباض ناگهانی عضلات شکم)، تهوع، اسهال، تاکی کاردی (بالا رفتن ضربان قلب)، آروغ زدن، تعریق، احساس سبکی در سر، ضعف و سستی و به ندرت سنکوپ. این علائم از چند دقیقه تا نیم ساعت ادامه دارد و حتی با دراز کشیدن از بین نمی رود. دامپینگ دیررس. این علائم احتمالاً به دلیل آزاد شدن بیش از حد انسولین ایجاد می شوند. ۹۰ دقیقه تا ۳ ساعت بعد از غذا بروز می کنند. در آن احساس سبکی سر، عرق سرد، تپش قلب، تاکی کاردی (بالا رفتن ضربان قلب) و سنکوب بارز تر است. درمان. درمان شامل تغییر در عادات غذایی و دارو و جراحی است منابع. برونر سودارث
نازلی صبری (زاده ۲۵ ژوئن ۱۸۹۴ – درگذشته ۲۹ مه ۱۹۷۸)، ملکه مصر و همسر ملک فؤاد بوده است. زندگی نامه. ملکه نازلی، فرزند عبدالرحیم پاشا صبری وزیر کشاورزی مصر و مادرش هم توفیقه شریف بود و دارای خانواده ای فرانسوی تبار بودند. نازلی از همان ابتدا در مدارس فرانسوی اسکندریه و قاهره تعلیم دید و پدرش او را برای تحصیل به پاریس فرستاد و دو سال بعد به مصر بازگشت و به اجبار به عقد پسر عمویش خلیل صبری درآمد که یک سال بعد از ازدواج، طلاق گرفت. چند ماه بعد نامزد سعید زغلول شد که مدتی بعد نامزدیشان بهم خورد تا اینکه ملک فؤاد، نازلی را دید و دلباخته اش شد. نازلی باز هم از روی اجبار با ملک فؤاد که ۲۴ سال بزرگتر از او بود در ۲۴ مه ۱۹۱۹ ازدواج کرد. حاصل این ازدواج فاروق بود و چهار دختر به نام های :فوزیه، فایزه، فایقه و فتحیه. نازلی در دوران زندگی خود جزء جذاب ترین زنان مصر به شمار می رفت. نازلی از سوی شوهرش ملک فؤاد بسیار تحت فشار بود حتی مدتی تهدید شد که حق ندارد از کاخ بیرون برود و محدودیت های زیادی در زمان حیات شوهرش داشت. زندگی این زوج بسیار طوفانی و پر از جدل و درگیری بود حتی گفته می شد نازلی یک بار قصد خودکشی با آسپرین را دا
شت که نجات پیدا کرد. با این حال نازلی زن بی دست و پا و ضعیفی نبود و برای حفظ موقعیتش در تلاش بود تا اینکه در پارلمان نیز جایگاهی یافت. تا اینکه با مرگ ملک فؤاد و رسیدن پسرش فاروق به سلطنت به آزادی رسید. در سال ۱۳۱۸ فوزیه دختر بزرگ ملکهٔ نازلی با محمدرضا پهلوی (ولیعهد ایران و بعدها شاه ایران) ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد. که البته این ازدواج دوام چندانی نداشت و به طلاق منجر شد. نازلی یکی از بزرگ ترین مجموعه جواهرات را داشت و همیشه نامش در فهرست ثروتمندترین و جذاب ترین زنان دنیا بود. داشتن روابط و خوش گذرانی ها از جمله شایعاتی است که پشت سر نازلی گفته می شد. به دلیل این رفتارها و یکسری اتفاقات، ملک فاروق تمامی القاب و امتیازات مادرش را سلب کرد. بعد از انقلاب ۱۹۵۲ مصر و خلع فاروق از سلطنت نازلی به همراه دخترش فتحیه و دامادش ریاض غالی در ایالات متحده زندگی می کرد و به دنبال بیکاری و بی پولی دامادش زندگی اش را از دخترش جدا کرد. گفته شده چند باری از فاروق درخواست پول کرد ولی فاروق از مادرش دریغ کرد. نازلی از انور سادات درخواست گذرنامه مصری و بازگشت به مصر کرد که پذیرفته شد اما یک روز پیش از حرکت به مصر دخترش فتحیه
به دست شوهرش ریاض غالی به قتل رسید و نازلی در ایالات متحده ماند و نهایتاً در اثر بیماری در سال ۱۹۷۸ در کالیفرنیا درگذشت. جواهرات. در سال ۱۹۳۹، ملکه نازلی برای مراسم ازدواج محمدرضا شاه پهلوی و دخترش ملکه فوزیه، گردنبند و گوشواره ای از الماس را به جواهرسازی ون کلیف اند آرپلز سفارش داد. گردنبند در سال ۲۰۱۵، به مبلغ ۴٫۳ میلیون دلار به فروش رفت.
حوا لازاروس-یافه (زادهٔ ۶ مه ۱۹۳۰ میلادی ویسبادن آلمان – درگذشتهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۹۸ میلادی)، استاد تمدن اسلامی دانشگاه عبری اورشلیم بود. او در سال ۱۹۶۶ محقق ارشد، در سال ۱۹۷۳ دانشیار و در سال ۱۹۸۰ استاد دانشگاه شد. او در سال ۱۹۶۵–۱۹۶۶ محقق مدعو دانشگاه هاروارد شد. زمینه های کاری او، اسلام دینی، اسلام و یهودیت و شاعران صوفی قرون وسطی اسلامی و بنیادگرایان دینی عصر مدرن بود.