Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عکاسی معماری، شاخه ای از عکاسی است که در آن از آثار معماری و ساختمان ها عکسبرداری می شود. عکاسان زیادی هستند که از معماری خیره کننده عکاسی می کنند. برخی از آنها این کار را فقط به عنوان یک کار هنری انجام می دهند، در حالی که برخی دیگر با عکاسی برای مشتریانی مانند شرکت های معماری، شرکت های تبلیغاتی و مجلات، آن را حرفه ای دنبال می کنند. اهداف. عکس های فضای داخلی و خارجی ساختمان، مورد نیاز معماران، طرفداران محیط زیست، مورخان، گروه های اجتماعی و امثال آن می باشد. معماری، مانند منظره، طبیعت بی جان و سایر موضوعات فاقد انسان، توسط بعضی عکاسان جهت بیان عقاید شخصی مورد استفاده قرار می گیرد. نکات کاربردی عکاسی معماری. ۱۰ نکته کاربردی در رابطه با عکاسی معماری: زاویهٔ دید و لنز. برای عکاسی معماری، دو فاکتور زاویه دید و نوع لنز مهم اند، زیرا معمولاً آثار معماری بزرگ هستند و عکاس هم نمی تواند به اندازهٔ کافی از آن ها فاصله بگیرد؛ به همین دلیل لازم است که زاویهٔ دید لنز زیاد باشد، یعنی فاصله کانونی کم باشد تا عکاس بتواند همهٔ ساختمان و بنا را در کادر جا دهد. زمان عکس گرفتن از بناهای مدرن می توانید سبک انتزاعی و مدرن تری را به
کار ببرید، برای این منظور از زاویه های غیرمعمول عکس بگیرید یا از لنزهای زاویه باز استفاده کنید تا به پرسپکتیو کاملی برسید. به علاوه چون اکثر ساختمان های مدرن به یکدیگر بسیار نزدیک هستند، می توان بدون اینکه غیرطبیعی به نظر رسد فقط قسمتی از بنا را نشان داد.در عکاسی معماری، مطالعه و شناخت از مکانی که می خواهیم عکاسی کنیم، اهمیت بسزایی دارد و نیز با بررسی لازم، باید زمان مناسب را از لحاظ "نور" انتخاب کرد و حتی گاه لازم است تا در ساعت های مختلف از یک مکان عکاسی کرد."انتخاب زاویه مناسب"،"زمان مناسب" و" ثبت مناسب سوژه" از جمله نکاتی است که باید در عکاسی معماری به آن توجه شود."سه پایه" جزو ابزار جدانشدنی در عکاسی معماری است. تجهیزات و فن. برای عکاسی معماری جدی دوربینی با قابلیت انجام حرکات دوربین الزامی است. (حرکت شیفت یا چرخش). از این رو، لنزهای مورد استفاده٫خصوصاً لنزهای زاویه باز و لنزهای تیلت شیفت، باید دارای قدرت پوشش زیادی باشند.چندین چراغ یا فلاش قابل حمل جهت نور پرکننده و کاهش کنتراست و عدم یکنواختی فضاها و همچنین تعدادی فیلتر از جمله فیلتر پولارایزر جهت کنترل بازتاب ناخواستهٔ نور و تیره تر کردن درجان آسمان
لازم است. چگونه عکاسی معماری انجام دهیم. هنگامی که یک ساختمان یا سازه را برای عکاسی انتخاب کردید، باید مدتی را صرف شناخت آن کنید. با قدم زدن در خارج از ساختمان و کاوش در داخل (درصورت امکان) شروع کنید. همچنین در مورد بنا و تاریخچه آن تحقیق کنید. تمام این اطلاعات می تواند به عکس های معماری شما جهت دهد و به شما کمک کند تصمیم بگیرید که به چه سبکی می خواهید برسید. به عنوان مثال، اگر ساختمان دارای تاریخچه طولانی ست، ممکن است بخواهید عکاسی معماری سیاه و سفید را تجربه کنید. این کار می تواند حسی بی انتها به تصاویر شما بدهد و تاریخ سازه را به یاد بیننده بیاورد. برای گرفتن نماهای مختلف هنگام عکاسی از ساختار، سعی کنید در زمان های مختلف روز و در شرایط آب و هوایی مختلف عکس بگیرید. به عنوان مثال، سعی کنید هنگام طلوع یا غروب خورشید عکاسی کنید تا برخی از رنگ های طلایی، انعکاس پنجره ها و سایه های طولانی را به تصویر بکشید؛ یا در شب بازدید کنید تا سازه را در نور مصنوعی آن به تصویر بکشید. آسمان ابری، بارش برف یا برخی سطوح خیس از باران، می تواند جذابیت بیشتری ایجاد کند و حال و هوای عکس های شما را به طرز چشمگیری تغییر دهد؛ بنابراین
، خود را به عکاسی در روزهای آفتابی محدود نکنید. در نهایت، اگر قصد دارید افرادی را نیز در عکاسی ساختمان خود بگنجانید، ممکن است نحوه استفاده افراد از ساختمان و محیط اطراف آن بسته به روز و ساعت تغییر کند؛ بنابراین سعی کنید نزدیک شوید و بر روی جزئیات تمرکز کنید تا برخی عکاسی معماری انتزاعی ایجاد کنید. در حالی که درحال آزمایشِ پرسپکتیو های مختلف هستید، برخی قوانین اساسی ترکیب عکس را برای ایجاد تصاویر جالب درنظر داشته باشید؛ به عنوان مثال، یک راهرو یا دریچه ای پیدا کنید که می توانید از آن برای کادربندی یک عکس؛ یا از معماری برای ایجاد خطوط پیشرو، تقارن و تکرار اشکال استفاده کنید. اغلب، عکاسان معماری به ثبت تصاویر از ساختمان های دولتی، موزه ها و مکان های دیدنی تاریخی تمرکز می کنند. این نوع سازه ها معمولاً قادر به ارائه معماری جالب و چشمگیر هستند. همچنین، عکاسی ساختمان های قدیمی باعث ایجاد تصاویری جذاب می شود؛ این شامل مکان های تاریخی به خوبی نگهداری شده است که نمونه هایی از معماری کلاسیک را ارائه می دهند و همچنین ساختمان های فرسوده یا متروکه ای که قدمت خود را به روش های مختلف نشان می دهند. اگرچه عکاسی معماری معمولاً
بر روی ساختمان ها تمرکز می کند، باید افراد را در برخی عکس های خود بگنجانید. به هر حال، معماری فقط به خاطر انسان وجود دارد. با گنجاندن افراد، عکاسی معماری شما می تواند رابطه بین انسان و معماری را به یاد آورد.
رامسس یکم فرعون بنیان گذار دودمان نوزدهم در مصر باستان بود. زمان و طول دقیق فرمانروایی او آشکار نیست اما بیشتر منابع دو دوره زمانی ۱۲۹۲-۱۲۹۰ پیش از میلاد و ۱۲۹۵-۱۲۹۴ پ. م. را محتمل تر می دانند. با آنکه رامسس یکم بنیان گذار سلسله نوزدهم بود، دوره کوتاه حکومت او مرحله ای گذار میان دوران پادشاهی هرمهب، که مصر را در دودمان هجدهم به ثبات رساند، و فرمانروایان پرقدرتی در سلسله نوزدهم، به ویژه رامسس دوم نوه او که مصر را به امپراتوری ابرقدرتی تبدیل کرد، بود. رامسس یکم لذت کوتاهی از دوره فرمانروایی خود برد و این از کم بودن تعداد تندیس های مربوط به او آشکار است: شاه زمان کمی برای ساخت بناهای یادبود و به جا ماندنی داشت و جسدش با شتاب و عجله در آرامگاهی کوچک و نیمه ساخته گذاشته شد. جسد رامسس سالخورده در دره پادشاهان گذاشته شد. آرامگاه او، که در سال ۱۸۱۷ توسط جیووانی بلزونی کشف شد، دارای ابعادی کوچک است و این تصور را به دست می دهد که با شتاب ساخته شده باشد. به گفته جویس تیلدسلی، باستان شناس انگلیسی، آرامگاه رامسس یکم از تنها یک راهرو و یک اتاق نیمه تمام ساخته شده بود که رامسس با ملکه سیتره ازدواج کرد و فرزندشان ستی یکم پس
از او به پادشاهی رسید.
عکاسی تبلیغاتی ، شاخه ای از عکاسی است که عکاس از محصولات، کالاها، تولیدات و خدمات افراد یا شرکتها عکسبرداری می کند. در بسیاری موارد مخاطبین زمانی که یک تصویر یا عکس را می بینند، بیشتر از سایر عکس ها می پسندند اما دلیل آن را به وضوح نمی دانند. یا به زبان ساده تر وقتی ما تبلیغ یک محصول خارجی را با تبلیغ یک محصول تولید شده در یک شهرستان دور مقایسه می کنیم، در بسیاری از موارد المان های موجود در عکس ثابت هستند اما تفاوت در نحوه نمایش، نور، وضوح تصویر و … می باشد. به باور غلط بسیاری از مردم، علت این مشکل در کیفیت دوربین عکاسی است. اما آنچه مسلم است در اغلب موارد نیازی به دوربین عکاسی تبلیغاتی گران قیمت نیست و در یک محیط مناسب مانند آتلیه عکاسی می توان به راحتی این امور را انجام داد. عکاسی تجاری. عکاسی تجاری شاخه ای از عکاسی صنعتی است که به طور تخصصی به عکاسی از محصولات و تجهیزات تجاری می پردازد. هدف اصلی عکاسی تجاری نمایش جزئیات و ویژگی های محصولات یا خدمات به منظور جلب توجه مشتری و افزایش فروش است. این نوع عکاسی می تواند شامل عکسبرداری از تجهیزات تجاری، محصولات، ماشین آلات و گاهی کارگران مجموعه باشد. انواع عکاسی ت
جاری. عکاسی تجاری طیف وسیعی از ژانرهای مرتبط را در برمی گیرد که هر یک کاربرد و هدف مشخصی دارند. انواع عکاسی تجاری عبارت اند از: این انواع عکاسی به طور مستقیم به بهبود بازاریابی و معرفی برند کمک می کنند و یکی از ابزارهای مؤثر در تبلیغات مدرن به شمار می روند. تعریف کلی عکاسی تبلیغاتی به زبان ساده. عکاسی تبلیغاتی، که به زبان ساده عبارت است از تصاویری که یک برند برای فروش محصولات یا خدمات خود استفاده می کند ، نقشی محوری و انکارناپذیر در دنیای بازاریابی امروز ایفا می کند. هنگامی که این شاخه از عکاسی به درستی انجام شود، مخاطب را به خدمات ارائه شده علاقه مند کرده و مشتریان بالقوه را ترغیب به سرمایه گذاری در محصول یا خدمت مورد نظر می کند . در واقع، این کانال تبلیغاتی برای موفقیت کمپین های هر برندی از اهمیت حیاتی برخوردار است . عکاسی تبلیغاتی به عنوان یکی از ابزارهای اصلی، توجه مخاطبان را به خود جلب کرده و جایگاه محصول را در ذهن مشتری تثبیت می کن
تاریخ معماری به زمانی بر می گردد که آدمی برای زندگی مجبور به ساخت سرپناه برای خویش بود. معماری از دوره های پیش از تاریخ اساسی ترین نیازهای بشری را همچون ساخت سرپناه و خانه برآورده کرده است. در عین حال معماری به دلیل قابلیت خلق طرح هایی در ابعاد بزرگ و با شکوه امکان یافته تا به عنوان واسط خود بزرگنمایی و نمایشی در خدمت افراد٬گروها یا کل جامعه قرار بگیرد. به علاوه معماری بر خلاف ساختن ابزار مانند یک تبر سنگی یا یک جام سفالی تقریباً همک و تلاش جمعی صورت می گیرد و نه همت فردی٬در واقع نوعی فعالیت هدفمند و خلاق گروهی از افراد است که در درون یک محیط تاریخی خاص عمل می کنند. به همین علت معماری در طی زمان به هیچ وجه صرفاً یک مقوله مختص تاریخ هنر نبوده است. بلکه همیشه به عنوان عاملی مهم٬تاریخ اجتماعی نژاد انسانی را نیز تحت تأثیر خود قرار داده است. معماری نوسنگی. معماری نوسنگی، معماری دوران نوسنگی است. در جنوب غربی آسیا، فرهنگ نوسنگی درست بعد از ۱۰۰۰۰ سال قبل میلاد در سرزمین شام حضور پیدا کرد. و از آنجا به سمت شرق و غرب گسترش پیدا کرد. در آن جا فرهنگ های ابتدایی نوسنگی در آناتولی، سوریه و عراق در حدود ۸۰۰۰ ق.م. وجود داشت
و اولین جامعهٔ تولیدکننده غذا ابتدا در جنوب شرقی اروپا در حدود ۷۰۰۰ ق. م؛ و در مرکز اروپا در حدود ۵۵۰۰ ق.م. به وجود آمد. البته با چند استثنا کوچک (سرمنشا تیشه های مسی و نیزه در منطقه «دریاچه های بزرگ» بود). مردم قاره آمریکا تا زمانی که اروپاییان با آن ها ارتباط پیدا کردند در مرحله نوسنگی در تکنولوژی باقی ماندند. مردم دوران نوسنگی در سرزمین شام، آناتولی، شمال بین النهرین و آسیای میانه بناهای بزرگی بودند و از آجر برای ساخت خانه و دهکده های خود استفاده می کردند. در کاتال هویوک (مکانی در ترکیه امروزی)، خانه ها گچ کاری و رنگ شده بودند و با صحنه هایی از انسان و حیوان تزیین شده بودند. در فرهنگ نوسنگیِ مردم مالت در اطراف دریای مدیترانه، مردم در معابد مگالیتک به پرستش می پرداختند. در اروپا، «خانه های بلند» از اندود و ترکه ساخته شده بود. مقبره های دارای تزئینات برای مردگان بناشده بود. این مقبره ها اختصاصاً در ایرلند زیاد هستند. جایی که در آن چندین هزار مقبره از این دست در آن هنوز موجود است. مردم نوسنگی در بریتانیا پشته های بلند و تالارِ مقبره برای مردگانشان و اردوگاه های کازوید و هنگ هایی برای معادن سنگ چخماق و یادمان
ی های کرسیوس می ساختند. معماری خاورمیانه. معماری ایرانی. کلیه بررسی ها و کاوش های باستانشناسی حکایت از آن دارد که سابقه معماری ایران به حدود هزاره هفتم قبل از میلاد می رسد. از آن زمان تاکنون پیوسته این هنر در ارتباط با مسائل گوناگون، به ویژه علل مذهبی، توسعه و تکامل یافته است. معماری ایران دارای ویژگی هایی است که در مقایسه با معماری کشورهای دیگر جهان از ارزشی ویژه برخوردار است: ویژگی هایی چون طراحی مناسب، محاسبات دقیق، فرم درست پوشش، رعایت مسائل فنی و علمی در ساختمان، ایوان های رفیع، ستون های بلند و بالاخره تزئینات گوناگون که هر یک در عین سادگی معرف شکوه معماری ایران است. معماری مصر. طی ۱۰ هزار سال تمدن مصر باستان که در دره نیل واقع شده یکی از شاخص ترین تمدن های زمانه خود است. حتی امروزه آثار معماریی مانند مجسمهٔ ابوالهول و اهرام جزو میراث فرهنگی یونسکو محسوب می شوند. از ۵۵۰۰ تا ۲۸۰۰ سال قبل، فرمانروایان قدرتمند مصر بناهای عظیم و شگفت انگیز زیادی از جمله اهرام، آرامگاه ها و معابد زیادی در مصر ساختند که تا امروز پا برجاست. این بناها مانند اهرام جیزه نه تنها ابتدایی نیستند، بلکه معماری بسیار پیچیده و حیرت انگیز
ی دارند که هنر معماری و علم مهندسی سازندگان آن را اثبات می کنند. مصالح ساختمانی که مصری ها از آن استفاده می کردند عمدتاً انواع سنگ معدن و سنگ گرانیت بوده است که با قایق های عظیم از طریق رود نیل به مصر آورده می شده است. از جمله بناهایی که از معماری شگفت انگیزی برخوردارند می توان به دره شاهان و معبد حتشپسوت اشاره کرد. معماری مصر باستان را منتقدان معماری به چندین روش دسته بندی کرده اند. معماری بین النهرین. معماری بین النهرین دوره ای در تاریخ هنر است که در آن اهمیت نقش برجسته ها بیشتر شد، یکی از دلایل این امر آن بود که آشوریان قومی شمالی بودند و سنگ آنجا بیشتر یافت می شد. با این حال از آشور اغلب نقش برجسته باقی مانده است و تنها یک مجسمه. آثار دورهٔ آشور هم حالتی اسطوره ای دارند و هم حالتی زمینی و به قدرت پادشاهان می پردازند. صحنه های نبرد و جنگ در این دوره مشاهده می شود و نقش برجسته ها بسیار شلوغ هستند. معماری آسیایی شرقی. معماری چین. معماری چین نیز همانند سایر هنرهای آن از گستردگی و تنوع فراوان برخوردار است، هر چند آثار معماری آنان گاه به علت استفاده از مصالح کم دوام از بین رفته اند، ولیکن آنچه از این آثار باقیم
انده، گویای این حقیقت است که آثار چین در حد معماری های مصر و بین النهرین و ایران باستان است. به طور کلی معماری چین شامل معابد (کنفوسیوسی، لائوتسه، بودایی) پاگودا، قصر، دیوار بزرگ چین، خانه و دیرها، آرامگاه ها و معابد صخره ای (غارها) است. معماری چین یگانه سیستم معماری در جهان است که ترکیب بندی چوبی عمده ان می باشد که تجلی بخش عمیق اصول اخلاقی چینی ها و دیدگاه های زیبائی، ارزش و طبیعت است. معماری آفریقا. تاریخ هنر و معماری آفریقا دوره وسیعی را پوشش می دهد: شروع آن از ۲۵۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بوده و تا به امروز ادامه یافته است. اولین نمونه های آثارهنری در آفریقا تصاویر منقوش از حیوانات بر روی تخته سنگهایی هستند که در غارهایی در کشور نامیبیا کشف شده است. این تصاویر حیوانات که یا بر روی دیوار غارها کنده کاری شده یا نقاشی شده است، متعلق به سال های ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ قبل از میلاد می باشد. معمولاً این نقاشی ها نشانگرمراسم آئینی و چگونگی تهیه غذا می باشند. جدیدترین مجسمه های شناخته شده در آفریقا متعلق به کشور نیجریه و مربوط به سال های ۵۰۰ قبل از میلاد تا ۲۰۰۰ بعد از میلاد می باشند که نمایانگر سرهای سفالی و تندیسهایی از ا
نسان می باشند. بسیاری از نمونه هایی که در حال حاضر موجود مباشند مربوط به قرن ۱۴ تا ۱۷ هستند. گرچه آثارهنری که شناخته شده تر است مربوط به قرن ۱۹ و بعد از آن می باشد که نسبتاً جدیدترند. معماری اروپا. معماری روم. در ابتدا رو میان در آلونک های چوبی به شکل بدوی زندگی می کردند. رومیان را می توان اولین شهرنشین هایی که از آپارتمان استفاده می کردند نامید. در روم ساختن ساختمان هایی با ارتفاع بیش از ۲۰ متر ممنوع بود. دلیل آن، جلوگیری از فروریختن ساختمان ها بود. معماران رومی بیشتر نیروی خویش را بر ساختن بناهای ضروری و عظیم و نقشه های کارآمد متمرکز کرده بودند. البته اینان نیز معبدهایی به تقلید از نقشه هایی که در آن ها عناصری از معماری یونانی و آتروسک به شیوه ای بی مانند ترکیب شده بودند ساختند. رومی ها برای اولین بار طاق های قوسی که با طاق ضربی بودند، را مورد استفاده و بهره برداری قرار دادند. به نظر می رسد استفاده از قوس را از ایرانیان آموخته باشند. کشف بتن معماری رومی را به شدت تحت تأثیر قرار داد. رومی از سنگ «مرمر» برای تزیین بنا استفاده می کرده اند. ضخامت سنگ را به قدری نازک انتخاب می کردند و بسیار شبیه کاغذ دیواری بود.
معماری رومی وار. معماری رومانسک اصطلاحی است که جهت تشریح موضوعی از اروپا که معماری را در اواخر قرن ۱۰ تحت تأثیر قرار داد و در روش گوتیک دخالت خود در طول قرن ۱۲. روش رومانسیک در انگلستان به صورت سنتی تری به نام معماری نورمان خوانده شد. معماری رومانسیک با کیفیت توده ای آن، دیوارهای ضخیمش، طاقهای گردش، پایه ها محکم، تاقهای فنری برج های بزرگ و دالان های تزئین شده اش شناخته شده است. هر ساختمانی شکل واضحی را نشان می دهد و به ندرت دارای نقشه های معمولی متقارن هستند بنابراین نمای کلّی آن ها نسبت به ساختمان های گوتیک که دنبالروش است ساده تر به نظر می رسد. معماری گوتیک. معماری گوتیک یکی از سبک ها و دوره های تاریخی معماری است. این سبک یک سبک مذهبی بوده که همواره در خدمت کلیسا بوده است. آغاز پیدایش هیچ یک از شیوه های معماری را به دقت شیوهٔ گوتیک نمی توان تعیین کرد. هنر معماری گوتیک در میان سال های ۱۱۳۷ و ۱۱۴۴ (میلادی) در جریان بازسازی کلیسای سنت دنیس فرانسه پا به عرصه وجود گذاشت و تا اواسط قرن شانزدهم میلادی در اروپا معمول بود. هنر گوتیک در میان دو دوره رمانسک و رنسانس واقع شده است و تا قبل از دوره مدرن گوتیک به عنوان ی
ک صفت منفی به کار می رفت فیلاریته از آن به عنوان هنر فلاکت زده یاد می کند. معماری رنسانس. معماری رنسانس به معماری اروپا در سده های ۱۵ و ۱۶ میلادی (دورهٔ رنسانس) گفته می شود که از مشخصه های آن، نوزایی عناصر فرهنگی روم و یونان باستان بود. رنسانس (به انگلیسی: Renaissance) یا نوزایی، جنبش فرهنگی مهمی بود که آغازگر دورانی از انقلاب علمی و اصلاحات مذهبی و پیشرفت هنری در اروپا شد. عصر نوزایش، دوران گذار بین سده های میانه و دوران جدید است. در میان موافقان با آن در دوره رنسانس، به معنای بازگشت به سوی سنت های کلاسیک هنر روم و یونان بود. در واقع، مخالفان سبک گوتیک معتقد بودند که می خواهند بار دیگر به سوی مؤلفه های هنری روم و یونان بازگردند و آن عناصر را احیا کنند. اولین بار، واژه لفظ رنسانس را فرانسوی ها در قرن ۱۶ میلادی، به کاربردند. معمولاً شروع دوره نوزایش را در سده چهاردهم در شمال ایتالیا می دانند. خاستگاه رنسانس شهر فلورانس است. این جنبش در سده پانزدهم میلادی، شمال اروپا را نیز فراگرفت. رنسانس، یک تحول ۳۰۰ ساله است که در سال های ۱۳۰۰ از فلورانس ایتالیا شروع شد و در عرض سه قرن در سراسر اروپا انتشار و در انگلستان پای
ان یافت. معماری باروک. معماری باروک از ایتالیا شروع شد و قسمت اعظم اروپا را هم به زیر پوشش خود درآورد. تقریباً از اوایل قرن ۱۷ تا اواسط قرن ۱۸ در بیشتر کشورهای لاتین گسترش یافت. از نظر منتقدین قرن نوزدهم معماری باروک عبارت است از معماری کلاسیک منحط بی ساختار و دارای تزئینات نمایشی زیاد و عجیب و غریب است. در فرانسه سبک باروک با سبک کلاسیک تلفیق شد و پدیده معماری جدیدی به نام کاخ ورسای به وجود آمد. اشراف روسیه تحت تأثیر کاخ ورسای، کاخ سن پیترزبورگ را با معماری باروک ساختند. این سبک معماری در همه جای اروپا وجود دارد. معماری روکوکو. در بین سال های ۱۶۵۰ تا ۱۷۹۰ میلادی که آخرین دوره معماری باروک به حساب می آید، معماران ساختمان های زیبای سفید رنگی با منحنی های زیبا ساختند. این بناها با کتیبه ها و اشکال هندسی و انگوری شکل تزیین داده شده است. معماری نئوکلاسیک. در بین سال های ۱۷۳۰ و ۱۹۱۴ میلادی، معماران با الهام از سبک معماری دوره رونسانس و معماری کلاسیک بناهای جدیدی در بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و اروپا خلق کردند که جزئیات زیادی از معماری یونان و رم باستان به عاریه گرفته بود. معماری آرت نوو (هنر نو). در دوره کوتاه
سال های بین ۱۸۹۰ و ۱۹۱۴ میلادی، سبک هنری جدیدی در گرافیک و طراحی پارچه شکل گرفت که به سبک هنر نو مشهور است. این سبک هنری به معماری و طراحی داخلی هم راه پید کرد. بناها در این سبک از خطوط منحنی و کروی شکل، زیاد استفاده کرده اند. معماری آرت دکو (هنر تزئینی). در بین سال های ۱۹۲۵ و ۱۹۳۷، طراحی های زیگزاگ و خطوط عمودی تأثیری زیادی در هنر معماری داشت. بسیاری از طرح های زمینه ای که در سبک آرت دکو استفاده شده است، از مصر باستان الهام گرفته شده است. معماری روزگار ویکتوریا. معماری روزگار ویکتوریا یا عصر ویکتوریا یکی از گونه های سبک معماری است که در عصر ویکتوریا رواج داشته است. شاخصه دکوراسیون داخلی و طراحی داخلی دوران ویکتوریا «نظم و ترتیب و تزئینات» است. سبک ویکتوریایی یا ویکتورین سبک رایج دوران ملکه ویکتوریا است و معمولاً به عنوان سبکی پرکار و لوکس شناخته می شود. ویکتورین سبکی است که دقیقاً در نقطه مقابل مینیمالیسم قرار می گیرد و بر پایه تزئینات زیاد است و (برخلاف مینیمالیسم) استفاده از اکسسوری ها هر چه بیشتر، بهتر. معماری آمریکا. معماری مایا. معماری مایاها که تا به امروز به جای مانده عمدتاً مبتنی بر ساخت منازل شهری و
روستایی، کاخ های شاهی و معابد و هرم های مذهبی- عبادی و سامانه های شهری مانند کانال هاو مخازن آب، راه های شهری و بین شهری می شد. خیابان ها عمدتاً به صورت سنگفرش بودند و برای طراحی شهر مهندسان امر ابتدا نقشه شهر را طراحی کرده و سپس نظر مساعد شاه را می گرفتند. معمولاً ساختمان های مذهبی مایاها که به صورت هرم بود با مذهب و ایدئولوژی و نیز با گاهشماری مایایی در ارتباط بود. پلکان در معماری جایگاه ویژه ای داشت و در همه آثار بگونه ای بچشم می آید. در نمای ساختمان از موزاییک و انواع رنگ استفاده می شد و بکارگیری نقوش و تصویرهای مختلف در درون اتاق ها یا راهروها و نمای خارجی ساختمان های فاخر ویژگی دیگر معماری آمریکای مرکزی در عصر طلایی مایاها بود. معماری مذهبی. معماری مذهبی' به معماری ساختمان هایی گفته می شود که بر اساس نگرش مذهبی و ایدئولوژی مذهبی طراحی می گردد که معمولاً این معماری در ساختمان هایی که کاربری مذهبی دارند مانند: آتشکده ها، مسجدها، کلیساها، معبدها، خانقاه ها و زیارتگاه ها دیده می شود. معماری مذهبی از میان سبک های معماری ایران از جایگاه خاصی برخوردار است. سابقه این نوع معماری به دوران قبل از اسلام به ویژه دو
ران ساسانیان می رسد. معماری بودایی. بودا هنگام رحلت از جهان به شاگردانش وصیت کرد که او را بسوزانند و خاکستر او را بر تقاطع چهار راهی دفن کنند. این چهار راه به معنی رمز و علامت است و این علامت ها عبارتند از: البته عمل مرده سوزی در آئین هندوئیزم ها وجود داشته که وارد مذهب بودائی شده و در بین بودائی ها گاهی بعد از مرده سوزی خاکستر مرده را یا به آب گنگ می دهند یا از فراز کوهی به باد می دهند که چیزی از آن باقی نماند. بعد از اینکه خاکستر را دفن نمودند بر فراز آن ظرف خاکست، تلی از خاک انباشته کرده و به همان شکل بنایی سنگی به وجود آمد که در اصطلاح زبان هندی به آن «استوپا» می گویند که بناهای سنگی هندی هستند. یکی از بزرگترین استوپاها در زمان «آشوکا» و به نام «سانچی استوپا» (تل خاک بسیار بزرگ) ساخته شد. معماری اسلامی. معماری اسلامی، شیوه ای از معماری است که تحت تأثیر فرهنگ اسلامی به وجود آمده و دارای چند ویژگی است: همان گونه که از نام بر می آید این گونه از معماری شامل معماری گستره ای از جهان می شود که ما با عنوان جهان اسلام می شناسیم. معماری این کشورها تحت تأثیر ایدئولوژی اسلام در طول زمانی مشخص قرار گرفته و به همین خاط
ر دارای برخی ویژگی های مشترک شدند. در گستره مکانی جهان اسلام شامل:هند، افغانستان، کشورهای آسیای میانه و قفقاز، ایران، عراق، ترکیه، سوریه، فلسطین، مصر، تونس، الجزایر، مراکش (مغرب) رواج داشته است. گستره زمانی معماری جهان اسلام را می توان از سال های اولیه ظهور اسلام تا پیش از گستردگی عام معماری مدرن دانست. با این حال نمی توان این گسترگی و نقش اثرگذار در معماری را در همه مناطق یکسان دانست. به عنوان نمونه «چنین نقشی در مصر» از سال ۹۲۴ (قمری) به وجود آمد. معماری معاصر. معماری مدرن. معماری مدرن یا معماری نوگرا نام جنبشی در معماری است. در معماری مدرن، کارکرد با ایده هایی ترکیب می شود که مفاهیم و فرم های تاریخی از آن حذف شده اند. از شیوه های این نوع معماری می توان سبک بین المللی، آرت دکو، معماری آلی، و سبک چمنزار را نام برد. معماری هیجان نمایی. معماری اکسپرسیونیست یک حرکت معمارانه بود که در شمال اروپا در دهه اول قرن بیستم به موازات هنر بصری و عملی اکپرسیونیست پیشرفت کرد. عبارت "معماری اکسپرسیونیست برای اولین بار فعالیت های پیشرو (اوان گارد) هلندی و اتریشی وچکسلاواکی و دانمارکی را از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۴توصیف می کند. سبک ب
ین المللی. سبک بین المللی یا شیوه بین المللی نام شیوه ای در معماری مدرن است که در بین سالیان ۱۹۲۰–۱۹۳۰ در اروپا و آمریکا پایه گذاری گردید این اصطلاح منشأ خود را از عنوان یکی از کتاب های راسل هیچکاک و فیلیپ جانسون گرفته بود کتبی که برای ثبت اطلاعات برگزاری نمایشگاه هنر معماری مدرن که در موزه هنرهای مدرن شهر نیویورک در سال ۱۹۳۲ نوشته شده بود. ویژگی های مدرنیسم را در سرتاسر جهان بر اساس ویژگی های مشترک شناسایی و تعریف و طبقه بندی می کرد. که نتیجه آن تمرکز بیشتر بر ویژگی های سبک شناسی هنر مدرن بوداهداف هیچکاک و جانسون برای توصیف یک سبک از آن زمان بود که معماری مدرن را مختصر و مفید کرد. معماری پست مدرن. معماری پست مدرن یا پسانوگرا واکنشی است به سبک بین المللی و معماری مدرن و از دهه ۱۹۸۰ به بعد دور گرفت. این نوع معماری همچنین مؤلفه ایست از جنبش پسانوگرایی. این نوع معماری پیرایش و تزیین را باز به میان می آورد، و از رنگ های زرق و برق دار و آرایه های نامتجانس اغلب بهره می برد. در این شیوه، به جای استفاده از مفاهیم فاضلانه، سعی در استفاده از جزئیات و نمادهای صرفاً زیبا، مقیاس های متناقض، روابط هندسی دلبخواه، و طعنه و ا
بهام در فُرم ها می شود. سبک پست مدرن در واقع جدیدترین سبک معماری است است که از ترکیب مدرنیسم و کلاسیک به وجود آمد. یک نگاه دقیق به سبک های مختلف معماری که تا به امروز آمده است، تأثیر معماری دوره باستان را نشان می دهد.
عکاسی مستند، شاخه ای از عکاسی است در آن عکاس رخدادهای پیرامونش را ثبت می کند و می کوشد از موضوع، (عموماً مردم) بی طرفانه، عکسی واقعیت گرا، واقع نما و راستگو ارائه دهد. واژهٔ عکاسی مستند در سال های رکود اقتصادی کاربرد پیدا کرد؛ زمانی که شرایط اسف بار کشاورزان باعث شد مردم آمریکا نیاز به اصلاحات اجتماعی را احساس کنند. عکس هایی که در آن ها، پس کوچه های کثیف و شرایط رقت بار شهری را تصویر کرده بود. تصویر در عکاسی مستند یک سند تاریخی به حساب می آید. عکس های مستند در کنار محسنات زیبایی شناسانه و هنری، بیشتر به منظور تحولات اجتماعی و سیاسی مورد بهره برداری قرار می گیرند چرا که واقعیت را همان طور که هست به ثبت می رسانند. به عبارت ساده تر، در این نوع عکاسی تصویر نقش یک شاهد و مدرک را برای اثبات وجود یک وضعیت خاص به عهده دارد. این نوع عکاسی مستلزم داشتن دوربین خیلی خوب و لنز تله نیست بلکه مستلزم داشتن بینشی با زاویه بسیار باز است. از طریق عکس های مستند، بیننده از فرهنگ، سیاست و موقعیت های اجتماعی سایر مردم دنیا اطلاعات درستی به دست می آورد. بدون شک این شکل از عکاسی با به نمایش درآوردن مشکل فراگیر فقر، نقش بسیار مهمی در
آگاه سازی مردم آمریکا از موقعیت اجتماعی کشور در رکود بزرگ سال ۱۹۳۰ داشته است. به عبارت ساده تر، در این نوع عکاسی تصویر نقش یک شاهد و مدرک را برای اثبات وجود یک وضعیت خاص به عهده دارد. اگر چه بنا به باور پذیرفته شده، عکس مستند به عکسی گفته می شود که دخالت عکاس در رویداد مقابل دوربین باید در چنان حدی باشد که انگار عکاسی در پشت دوربین نبوده است؛ اما با وجود چنین محدودیتی، عکاسان موفق مستند، با رویکردهایی خاص، چنان عمل کرده اند که از یک سو کمترین دخالت را در تغییر چگونگی ثبت رخداد داشته اند و از سوی دیگر سبک شخصی شان در عکس محسوس بوده است (نمونه: آنری کارتیه-برسون و الیوت ارویت و…) در عکاسی مستند اجتماعی که نوعی از عکاسی مستند است، هدف، مستند ساختن شرایط اجتماعی (و احتمالاً اثرگذاری بر آن) است. نمونه هایی از چند عکاس مستند اجتماعی: الیوت ارویت، یاکوب ریس، لوئیس هاین، پل استرند. از عکاس های ایرانی می توان به کاوه گلستان، نصرالله کسرائیان، نیوشا توکلیان محمد کوچکپور و کریم ملک مدنی اشاره کرد.
دوربین راپاترونیک که مختصر شده عبارت می باشد دوربینی است که به منظور عکسبرداری فوق سریع از رویدادهایی که با سرعت زیاد روی می دهند مورد استفاده قرار می گیرد و توسط "هارولد ادگرتون" در سال های ۱۹۴۰ اختراع شد و برای اولین بار به منظور ثبت رویدادهای رخ داده حین انفجارهای اتمی در سال ۱۹۵۲ مورد استفاده قرار گرفت. زمان عکسبرداری توسط این دوربین حدود ۱۰ نانوثانیه است.