Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نبرد تاننبرگ (Battle of Tannenberg) یکی از بزرگ ترین و تعیین کننده ترین نبردهای آغازین جنگ جهانی اول بود که در بین ۲۶ تا ۳۰ اوت ۱۹۱۴ میان امپراتوری آلمان و امپراتوری روسیه در منطقه پروس شرقی (امروزه در لهستان) رخ داد. این نبرد به یک پیروزی قاطع و نمادین برای آلمان تبدیل شد و باعث فروپاشی ارتش دوم روسیه شد. زمینه ی استراتژیک و موقعیت اولیه جبهه ها. در اوت ۱۹۱۴، همزمان با حمله آلمان به فرانسه از طریق بلژیک، روسیه برخلاف انتظار آلمان بسیار سریع تر از پیش بینی ها بسیج شد و دو ارتش بزرگ خود را به جبهه شرقی فرستاد: ارتش اول به فرماندهی ژنرال رِننکَمپف از شرق به سمت شمال پروس شرقی حرکت کرد و ارتش دوم به رهبری ژنرال سامسونوف از جنوب در حال پیشروی بود. برنامه روس ها این بود که با پیشروی همزمان از دو جناح، نیروهای آلمانی را در شرق به محاصره درآورند. آلمان ها فقط یک ارتش در شرق داشتند: ارتش هشتم به فرماندهی ژنرال فون پریتویتس، که در برابر این تهاجم دچار وحشت شد و پیشنهاد عقب نشینی به غرب رود ویستولا را داد. ستاد کل آلمان از این تصمیم ناراضی بود و او را برکنار و ژنرال پاول فون هیندنبورگ را به فرماندهی منصوب کرد، با ژنرال
اریش لودندورف به عنوان رئیس ستاد عملیاتی. پروس شرقی نقطه ضعفی بود که به صورت یک پیشرفتگی در درون سرزمین روسیه جلوه خودنمایی می کرد. این ناحیهٔ تاریخی از شمال به دریای بالتیک و از جنوب به روسیه (امروزه لهستان) امتداد داشت. قسمت مرکزِ شرقیِ آن به شکل یک دماغهٔ مستحکم و سنگربندی شده بود؛ جایی که مرکز استان یعنی کونیگسبرگ (اکنون کالینینگراد در روسیه) قرار داشت. در اوایل جنگ جهانی اول، روس ها برای انتقال سریع نیروهای خود تا مرز آلمان به دو از سه راه آهن معتبر اتکا می کردند که هر یک توانایی حمل یک ارتش را داشت؛ اما به دلیل تفاوت استاندارد فاصله ریلی (راهنمایی متفاوت از سیستم های اروپای غربی) این راه آهن ها تنها تا مرز آلمان ادامه می یافتند و بهره برداری از شبکه ریلی دشمن مستلزم تصرف لوکوموتیوها و قطارهای پروس می شد. به عنوان مثال، راه آهن ارتش اول که از ویلنیوس (امروزی در لیتوانی) آغاز می شد، ۱۳۶ کیلومتر تا جنوب شرقی کونیگسبرگ امتداد داشت و راه آهن ارتش دوم از ورشو به مسافتی ۱۶۵ کیلومتری گسترش یافته بود؛ ترکیب این شبکه ها به روس ها این امکان را می داد تا ژرمن ها در پروس شرقی را در یک دام تاکتیکی بکوبند. از سوی دیگ
ر، مشکلات لجستیکی ناشی از زنجیرهٔ تأمین ناکافی—به دلیل عدم وجود راه های استاندارد و آسفالت شده در داخل روسیه به منظور دفاع از قلمرو—و همچنین نگهداری تعداد زیادی سواره نظام و قزاق (هر اسب به منابع غذایی معادل ده انسان نیاز داشت) بر کارایی کلی عملیات تاثیر منفی گذاشت. از نظر فرماندهی نیز، ارتش اول تحت رهبری ژنرال پاول فون رننکمپف، یک آلمانی بالتیک باتجربه از جنگ روس-ژاپن، و ارتش دوم به هدایت ژنرال الکساندر سامسونوف، صاحب تفکر درخشان نظامی و تحصیلات ممتاز، قرار داشتند؛ هر دو ارتش نیز از طریق فرماندار نظامی ورشو، ژنرال یعقوب ژیلینسکی که پیش تر ریاست ستاد ارتش امپراطوری روسیه را برعهده داشته و قرارگاه او در ولکوویسک (اکنون Vawkavysk در بلاروس) نزدیک به کونیگسبرگ بود، هماهنگ می شدند. در آغاز جنگ جهانی اول، ارتش روسیه به دلیل کمبود تجهیزات مخابراتی مانند کابل و سیم، نتوانست خطوط ارتباطی مطمئنی میان فرماندهان خود برقرار کند و مجبور شد به ایستگاه های بی سیم صحرایی متکی باشد. از آنجا که روس ها هنوز رمزهای جدید خود را کامل نکرده بودند و برخی فرماندهان (مثل سامسونوف) حتی رمز اختصاصی نداشتند، پیام های حساس به صورت آشکار و
بدون رمز ارسال می شد. با اینکه روس ها می دانستند آلمان ها قادر به شنود و شکستن کدهای قدیمی هستند، همچنان از آن ها استفاده کردند. این ضعف ارتباطی موجب شد آلمان ها از اطلاعات دقیق درباره موقعیت و تحرکات روس ها مطلع شوند و نقشی کلیدی در پیروزی شان در نبرد تاننبرگ ایفا کرد. طرح اشلیفنِ آلمانی ها پیشنهاد کرده بود در زمانی که روس ها مشغول بسیج نیروهای خود هستند، به سرعت فرانسه را شکست دهند. آنگاه این کشور به سرعت می توانست ارتش های خود را با سیستم راه آهن پیشرفته اش به جبهه شرق جهت تقابل با روسیه انتقال دهد. از همین رو، ارتش هشتم آلمان تحت فرماندهی ماکسیمیلیان فون پریتویتس در پروس شرقی مستقر شده بود که قرار بود روس ها را عقب براند. مشخصهٔ ظاهری پروس شرقی، انبوهی از دریاچه ها، باتلاق ها و درختان متراکم بودند، چیزی که کار را برای مدافعین آسان می کرد. زمانی که جنگ آغاز شد، اکثریت ارتش هشتم آلمان در جنوب غربی کونیگسبرگ مستقر و آماده دفاع از جنوب غربی یا جنوب شرقی این شهر بود. ۴۸۵٬۰۰۰ روسی در برابر ۱۷۳٬۰۰۰ آلمانی روبرو می شدند. بیش از نیمی از افراد هر دو متخاصم صرفاً بسیج شده و بنابراین هنوز برای جنگیدن مناسب نبودند. م
قدمات نبرد:۱۷ تا ۲۲ اوت. ارتش یکم رننکَمپف در روز ۱۷ اوت از مرز گذشت و به آهستگی به سوی غرب حرکت کرد. این اقدام زودتر از پیش بینی ژرمن ها انجام گرفت چرا که بسیج نیروهای روس، به ویژه در نواحی بالتیک و ورشو، نه با فرمان عمومی تزار در ۳۰ ژوئیه بلکه در روز ۲۵اُم و آنهم به طور سری آغاز شده بود. این ارتش در نزدیکی اشتالوپونه توسط یک لشکر از سپاه اول آلمان تحت فرماندهی ژنرال هرمان فون فرانسوا مورد حمله قرار گرفت، آنها روس ها را عقب زده و ۳٬۰۰۰ نفر اسیر گرفتند، اما سپاه یکم آلمان که بدون دستور ژنرال پریتویتس حمله کرده بود، از وی دستوری مبنی بر عقب نشینی به گامبینن برای تمرکز قوا دریافت کرد. پیشروی روس ها در عصر ۱۸ اوت و روزهای پسین ادامه یافت. پریتویتس وقتی پس از ردگیری پیام رادیویی روس ها دانست که پیاده نظام رننکمپف در حال استراحت است، در ۲۰ اوت به گامبینن حمله برد. سپاه اول آلمان تحت فرماندهی ژنرال فرانسوا روبروی جناح چپ رننکمپف، سپاه هفدهم تحت رهبری ژنرال مکنسن در میانه و سپاه یکم ذخیره تحت فرماندهی اتو فون بلو نیز در جناح راست روبروی وی قرار داشتند. یک حرکت شبانه، یکی از لشکرهای فرانسوا را قادر ساخت که به جناح را
ست سپاه بیستم روسیه در ساعت چهار بامداد ضربه ای وارد کند. ارتش رننکمپف تکانی به خود داد تا مصراً در برابر حمله مقاومت کند. توپخانهٔ آنها دائماً در حال تخریب مواضع دشمن بود تا بالاخره مهماتشان به پایان رسید و بمباران را متوقف کردند. جهت استراحت دادن مردانی که بر اثر گرمای داغ تابستان تحلیل رفته بودند، در ساعت ۱۶:۰۰ حملهٔ سپاه یکم آلمان موقتاً متوقف شد. فرانسوا اطمینان داشت که روز آینده نبرد را خواهد برد. در جناح چپ وی سپاه هفدهم ژنرال مکنسن حمله ای پُرتوان و سرراست به روس ها انجام داد اما پیاده نظام روس ها ایستادگی کرد. در هنگامهٔ عصر، توپخانه سنگین روسیه حمله ای متقابل انجام داد و پیاده نظام آلمان به همراه توپخانه اش با دستپاچگی گریخت. پریتویتس به سپاه اول و سپاه اول ذخیره دستور داد کار را متوقف کرده و آنها هم عقب بنشینند. وی در نیم روز به ژنرال مولتکه_ریاست ستاد کل ارتش امپراتوری آلمان_ تلفن کرد و گزارش داد همه چیز خوب پیش می رود؛ عصر همان روز تلفن کرد که فاجعه ای را گزارش دهد. مشکلات وی رو به تزاید گذاشتند زمانی که یک پیام ردگیری شدهٔ روس ها نشان داد که ارتش دوم روسیه با استعداد پنج سپاه و یک لشکر سواره نظا
م در حال پیشروی است و تجسس هوایی آلمان نیز ستون های این ارتش را در حال ورود به مرز آلمان مشاهده کردند. این ارتش با یک سپاه منزویِ تقویت شدهٔ آلمانی (سپاه بیستم) تحت هدایت فریدریش فون شولتس مورد حمله قرار گرفت. پریتویتس در همان صبح با حالتی مرکب از هیجان و سردگمی مرتباً و فریاد کشان گزارش های ناخوشایندی را به ژنرال مولتکه تقدیم می کرد. در ۲۰:۲۳ ارتش هشتم پریتویتس به ستاد کل تلفن کرد که به پروس غربی عقب خواهد نشست. در هر صورت صبح روز ۲۱ اوت ستاد ارتش هشتم آلمان پی برد که چون ارتش دوم ژنرال سامسونوف به گذرگاه های ویستولا نزدیکتر است باید اکثریت نیروهای خود را جابجا کرده تا به سپاه بیستم آلمان_پیش از اینکه هرچه بیشتر عقب نشینی کند_ یاری برسانند. اکنون به اطلاع مولتکه رسید که روس ها تنها مسافتی کوتاه را عقب خواهند نشست؛ فرانسوا در انتقاد از مافوق های دستپاچه و ترسوی خود، مستقیماً به قیصر اعتراض کرد. عصر این روز پریتویتس گزارش کرد که لشکر اول سواره نظام آلمان ناپدید شده است؛ گزارشات بعدی وی فاش ساخت که با ۵۰۰ اسیر از موضع خود رانده شده بودند. مولتکه احتمالاً از قبل تصمیم داشت هر دوی پریتویتس و رئیس ستادش آلفرد فن و
الدرزه (با آلفرد فن والدرزه رئیس ستاد ارتش آلمان از ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۱ اشتباه نشود) را از کار برکنار سازد. در صبح روز ۲۲ اوت جانشینان آنها یعنی ژنرال هیندنبورگِ بازنشستهٔ ۶۷ ساله و ژنرال لودندورف ۴۹ ساله حکم انتصاب خود را دریافت کردند. ارتش هشتم آلمان حالا دستورهایی مبنی بر حرکت به سوی ارتش دوم ژنرال سامسونوف صادر کرد. سپاه اول فرانسوا بیش از باقی نیروها به راه آهن نزدیک بود بنابراین قرار بر این شد که با قطار به راه افتاده و جناح راست سپاه بیستم را حمایت کند، در حالی که باقی سپاه ها باید مسافتی کوتاه تر را پیاده طی می کردند تا جناح چپ این سپاه را پوشش دهند. لشکر یکم سواره با تعدادی نیروی مسن تر جهت رصد هرگونه تحرک ارتش اول روسیه باقی گذاشته شد. در عصر ۲۲ اوت متصدی راه آهن ارتش هشتم با تلگرافی اطلاع یافت که فرماندهان جدید با قطاری مخصوص در حال آمدن هستند. تلگرام برکناری پریتویتس بعداً به دست وی رسید. سپاه یکم با راه آهنی به طول بیش از ۱۵۰ کیلومتر صبح و شب در حال حرکت بود، قطارها هر ۳۰ دقیقه تعوض می شدند و برای تخلیه بار که یک یا دوساعت پیش بینی شده بود، تنها ۲۵ دقیقه وقت تلف کردند. پس از نبرد گامبینن در ۲۰ اوت، رننک
مپف تصمیم گرفته بود نیروهایش را جهت تجدید تدارکات یا آمادگی در صورت حمله بعدی آلمان ها در موضعی مناسب قرار دهد. هر دو ارتش روسیه از مشکلات جدی تدارکاتی رنج می بردند؛ تمامی تجهیزات آنها باید پس از تخلیه در راه آهن روسیه با گاری حمل می شدند چرا که نمی توانستند به دلیلی که ذکر شد از راه آهن پروس استفاده کنند، بسیاری از واحدها نیز به خاطر کمبود نان پزی، مهمات، گاری ها و امثالهم در مضیقه بودند. ارتش دوم سامسونوف همچنین با سازمان ستادی ضعیف و ارتباطات نامناسبش در تنگنا بود. ضعف سازمان ستادی نه تنها بر مشکلات تدارکات می افزود بلکه مهم تر از آن، سبب شد سامسونوف در طول نبرد، هرگونه کنترل عملیاتی بر نیروهای تحت فرمانش، به جز سپاه های سیزدهم و پانزدهم که در مجاورت ستادش بودند، را از دست دهد. نبرد. آرایش ارتش هشتم آلمان. فرماندهان جدید یعنی ژنرال هیندنبورگ و ژنرال لودندورف، کسانی که کمتر کسی فکر می کرد در دو سال پایانی جنگ تمامی امور سیاسی و نظامی آلمان را در پنجهٔ خود قبضه کنند، اولین بار یکدیگر را در شب ۲۲ اوت و در قطاری ویژه ملاقات کردند. در ساعت چهارده روز ۲۳ اوت به مارینبورگ رسیده و با کارکنان ستاد ارتش هشتم خود جلس
ه ای برگزار کردند. هیندنبورگ هیچ یک را نمی شناخت. لودندورف اما معاون ستاد یعنی ماکس هوفمان که همرزم سابق و همسایه اش در برلن بود، به علاوهٔ تنی چند از افسران جزء را می شناخت. اولین قدم فرماندهان جدید، تنظیم و طبقه بندی دستورهایی مبنی بر تمرکز بخش اعظم ارتش هشتم در برابر ارتش دوم سامسونوف بود، چیزی که ستاد را به ستوه آورد. در هر حال، به دلیل اوضاع و شرایط، دستورها تقریباً به یکدیگر شبیه بودند. سپاه یکم فرانسوآ هنوز با قطار در حال انتقال بود. ارتش هشتم به این سپاه دستور داده بود که به سوی غرب پیش رود تا گذرگاه های ویستولا را سد کند اما اکنون قرار شد در ایلائو پیاده شود، جایی که می توانست به جناح راست سپاه بیستمِ شولتس یاری رساند. سپاه هفدهم مکنسن و سپاه یکم ذخیره نیز قرار بود به جناح چپ آن یاری رسانند. ژنرال لودندورف، پیاده رویِ دو سپاه نامبرده را برای استراحت دادن تا یک روز به تأخیر انداخت، در حالی که اینکار می توانست سبب حمله ارتش یکم رننکمپف شود. لشکر یکم سواره با برخی نفرات مسن خود در جنوبِ منتها الیهٔ شرقیِ استحکامات کونیگسبرگ باقی ماند تا با ارتش رننکمپف رودررو شود. بخش شرقی استحکامات کونیگسبرگ تنها قسمتی
بود که تماماً به سرباز مجهز بود در حالی که قسمت جنوبی شهر کاملاً باز بود. اکنون فرماندهان جدید به نحوی رؤیایی بر حساسیت اوضاع افزودند. آنها می بایست کاری بیش از متوقف نمودن سامسونوف انجام دهند، چنان که کوشیده بودند ارتش رننکمپف را سد کرده و آن را پس بزنند. ارتش سامسونوف باید حتماً پیش از حرکت به سوی ارتش رننکمپف مضمحل می شد. فعلاً سامسونوف باید فقط با نیرویی که در مقابلش می دید بجنگد، یعنی با سپاه بیستمی که اکثراً از سربازان اهل پروس شرقی ای تشکیل شده بود که از ولایت خود دفاع می کردند. اکثریت ارتش وی هنوز در حال رسیدن به خط مقدم بودند؛ اگر لازم می شد، اجازه می یافتند به قلب این استان رسوخ کنند در حالیکه نیروهای تقویتی در جناحین آنها موضع گرفته بودند و آماده بودند متجاوزین را محاصره کنند، تاکتیکی که توسط ژنرال اشلیفن ترویج شده بود. خطر این بود که اگر ارتش یکم رننکمپف به سوی جنوب غربی حرکت کند، آنگاه منتها الیه جناح چپ ارتش هشتم با خطر روبرو می شود. با چنین آرایشهایی، مشخص بود که نبرد بعدی با آمار ۱٫۸ سرباز روسی در برابر هر سرباز آلمانی به وقوع خواهد پیوست. ستاد ارتش هشتم به ستاد کل ارتش آلمان اطلاع داد که قصد
دارند ارتش دوم را محاصره کنند. مراحل اولیهٔ نبرد؛ ۲۶–۲۳ اوت. ژیلینسکی با پیشنهاد سامسونوف مبنی بر آغاز پیشروی ای فراتر از آنچه در طرح اولیه شان توافق شده بود، موافقت کرد؛ اقدامی که ارتش دوم را هرچه بیشتر از ارتش اول دور می ساخت. در ۲۲ اوت نیروهای سامسونوف در طول خط جبهه شان با آلمانی ها مواجه شده و آنها را در چند موضع به پس راندند. ژیلینسکی به وی دستور داد با قدرت بتازد. ظرف شش روز آنها در گرمای داغ تابستان با میانگین روزانه ۲۴ کیلومتر بدون استراحت کافی پیشروی می کردند تا منابعشان به پایان رسید. در ۲۳ اوت آنها به سپاه بیستم آلمان حمله کردند، سپاهی که همان شب به خط اورلائو_فرانکنائو عقب نشسته بود. روس ها پیشروی را ادامه داده و در ۲۴ اوت مجدداً یورش بردند؛ اکنون که سپاه بیستم تا حدودی سنگر گرفته بود موقتاً پیشروی آنان را متوقف کرد و سپس جهت اجتناب از محاصرهٔ احتمالی بار دیگر عقب نشست. سامسونوف اکنون فرصتی شگفت انگیز در پس دیدگانش می دید زیرا تا آنجا که اطلاع داشت، هیچ یک از جناحین وی مورد یورش قرار نگرفته بود. وی به اکثر واحدهایش فرمان داد به شمال غربی به سوی ویستولا پیشروی کنند، و فقط سپاه ششم خود را برای پیش
روی به سوی هدف اولیهٔ سیبورگ جا گذاشت. او فاقد هوابرد کافی یا سواره نظام ماهری بود که مواضع آلمان در جناح چپش را شناسایی کنند. رننکمپف اشتباهاً گزارش کرده بود که دو سپاه ژرمنی در مواضع کونیگسبرگ پناه گرفته اند.(درحالی که چنان که ذکرش رفت، فقط لشکر یکم سواره آلمان در برابر ارتش وی حضور داشت) در ۲۴ اوت هیندنبورگ، لودندورف و هوفمان سوار بر خودرو، در طول خطوط نیروها برای ملاقات با شولتس (فرمانده سپاه بیستم) و افراد تحت امرش دیدن کردند؛ برای این کار از راه هایی که پناهجویانِ دستپاچه و جنگ زده اشغال کرده بودند، عبور کردند. منظرهٔ ستون های دودِ برخواسته از روستاهای بمباران شده با توپخانه نیز قابل مشاهده بود. آنها توانستند در حین بازدید، کنترل ارتش تحت امر خود را حفظ کنند چرا که بسیاری از اپراتورهای محلی تلفن در محل کار خود باقی مانده و همراه خودروی این دو حرکت می کردند. در طول مسیر آنها و اسکورت هایشان از روستای تاننبرگ گذشتند؛ جایی که شکست سلحشوران توتونی ژرمن از لهستانی ها و لیتوانیایی ها در ۱۴۱۰ میلادی را در یادها زنده کرد. ژنرال هیندنبورگ در حالی که در نزدیکی ویرانه های کاخ سلحشوران توتونی قدم می زد، در اندیشهٔ
آن نبرد تاریخی بود. (در ۱۹۱۰ اسلاوها پیروزی خود را در این نبرد گرامی داشته بودند)با یک تلفن از سوی ستاد، هیندنبورگ و لودندورف اطمینان یافتند که ارتش رننکمپف در حال پیشروی بود، اما به آهستگی، چرا که گاری های سنگینش در شن های پروس شرقی فرومی رفتند. آنها از پیشنهاد پیشروی سامسونوف که قبلاً توسط آلمان ها ردگیری شده بود و با کاغذهای مکشوف از جسد یک افسر روسیِ مقتول در نبرد گامبینن نیز کاملاً همخوانی داشت، اطلاع یافتند. زمانی که این دو ژنرال با فرانسوا ملاقات کردند، به وی گفته شده بود که سامسونوف در حال پیشروی به سوی شمال غربی است تا با جناح راست ارتش آلمان (یعنی سپاه یکم خودش) رودررو گردد. به این سپاه دستور داده شد که در ۲۵ اوت به جناح چپ ارتش سامسونوف یورش ببرد. فرانسوا قویاً مخالفت کرد: تنها بخشی از سپاهش فرا رسیده بودند و توپخانهٔ اش تا روز ۲۶اُم تخلیه و آماده نخواهد شد. ژنرال لودندورف فریادی بر سر وی کشید تا اینکه بالاخره پذیرفت حمله کند. در راه بازگشت به ستاد، هوفمان پیام رادیویی ردگیری شدهٔ دیگری دریافت کرد. دستورهایی که رننکمپف اخیراً از ژیلینسکی دریافت کرده بود، عبارت بودند از ادامه پیشروی به سوی غرب_نه چر
خش به جنوب برای کمک به سامسونوف_ و سامسونوف نیز به نوبهٔ خود دستور داشت به شمال غربی پیشروی کند. در راه بازگشت، هیندنبورگ به ستادش گفت: «آقایان، آمادگی مان عالیست به گونه ای که امشب را می توانیم آسوده بخوابیم.» وقتی نبرد در حال آغاز بود، ستاد کل ارتش آلمان به ستاد ارتش هشتم خود تلگراف زد که سه سپاه و یک لشکر سواره را به پروس شرقی خواهد فرستاد. لودندورف در پاسخ گفت که آنها خیلی دیر به این نبرد خواهند رسید اما اگر هم امکان دارد آنرا بدهند، قدمش خیر است. ژنرال مولتکه هم که نسبت به پیشروی شان در فرانسه و بلژیک خوشبین بود، دو سپاه و یک لشکر سواره را به آنجا فرستاد. نبرد اصلی:۳۰–۲۶ اوت. سواره نظام سامسونوف مواضع ژرمن ها در جناح چپ خود را مورد شناسایی قرار دادند، بنابراین وی نیروهای ذخیره را برای گسترش طول جبهه اش خواستار شد، اما ساعت ها و حتی روزها طول می کشید که آنها فرا رسند. اکنون قطارهای حامل توپخانهٔ سپاه یکم فرانسوآ از راه رسیدند. سرانجام در ۲۶ اوت وی چنان که قول داده بود حمله ای به جناح چپ سامسونوف انجام داد و آنها را عقب زد اما در ۱۵:۴۵ جهت سازماندهی حمله ای قوی با مردانی سیر و مهمات پُر، حمله را موقتاً متو
قف نمود. شولتس نیز کوشید مطمئن گردد که روس ها مخفیانه جناحین او را درنمی نوردند، در غیر اینصورت فرار از این دام مشکل می شد. در جناح راستش، حمله ای جهت پس زدن لشکر دوم روسیه انجام داد که تقریباً آنرا منهدم کرد. در جناح چپش لشکر سوم ذخیره (با نماد 3R قرمز رنگ در نقشه) حملهٔ سپاه ششم روس ها (با نماد VI آبی رنگ) را پس زد. (هر چند که در نقشه چنین چیزی دیده نمی شود) اما داستان در مرکز این جبهه تفاوت می کرد، جایی که سپاه سیزدهم روسیه (با نماد XIII) تقریباً بدون درگیری تا جادهٔ آلنشتاین(Allenstein) به پیش تاخت. فرماندهی کل قوای روسیه یعنی گرانددوک نیکلای نیکلایویچ رومانوف (پسر عموی تزار سابق، الکساندر سوم) با ژیلینسکی دیدار کرد و به او دستور داد از سامسونوف پشتیبانی کند. بنابراین رننکمپف به دو سپاه خود امر کرد بر کونیگسبرگ تمرکز کرده، و از سوی دیگر به دو سپاه بعدی دستور داد به جنوب شرقی برای مرتبط شدن با ارتش سامسونوف پیشروی کنند. این دستورات نیز بدون رمز با پیام وایرلس صادر شدند. روز بعد بر طبق این دستور، سواره نظام ارتش یکم به سوی ارتش دوم حرکت کرد اما پیاده نظام آن تا دریافت تدارکات منتظر ماند. عصر آن روز ستاد ارت
ش هشتم حالتی پرتنش و عصبی داشت. در طول روز گزارشاتی اندک به دستش رسیده بود آن هم در زمانی که می خواست از دامی که ارتش دوم بر وی می گستراند، بگریزد. سپاه بیستم(XX قرمز رنگ) در یک روز داغ دیگر بازهم کارش را به نحو احسن انجام داد اما اکنون کم توان شده بود. این سپاه خبر داشت که سپاه هفدهم فون مکنسن و سپاه یکم ذخیره در فاصله ای دور در جناح چپش، در حال فرا رسیدن هستند اما قرارگاه این سپاه راجع به میزان پیشروی این دو سپاه نامبرده اطلاع زیادی نداشت. درحقیقت سپاه هفدهم آلمان، سپاه ششم دشمن را شکست داده بود و آنها را وادار به فرار در طول جاده ها کرده بود. (در نقشه سپاه هفدهم مکنسن با رنگ قرمز و نماد رومی XVII و سپاه ششم روس با نماد VI قابل مشاهده است) سپاه هفدهم راه پیمایی در آن هوای به غایت گرم را تاب آورده بود و برخی نفراتش هنوز به حدی توان داشتند که با دوچرخه هایی که از غیرنظامیان قرض کرده بودند، راه را ادامه دهند. در ادامهٔ مشکلات آلمان ها، تجسس هوایی آلمان گزارش کرد که اکثر ارتش سامسونوف هنوز در راه آهن مشغول تخلیه بار است. یک تجسس هوایی دیگر به اشتباه گزارش کرد که پیاده نظام رننکمپف اکنون روبروی آنهاست. ارتش هشتم
در خطر به دام افتادن بود. هوفمان که خود در کنار ژاپنی ها شاهد جنگ این کشور با روسیه در ۱۹۰۵_۱۹۰۴ بود، کوشید اعصاب ستاد را با گفتن این که سامسونوف و رننکمپف چگونه در طول آن جنگ با یکدیگر به معارضه برخواسته بودند و بنابراین امکان ندارد رننکمپف به کمک سامسونوف بشتابد، آرام کند. این داستان خوبی بود که هوفمان مکرراً آنرا میسرائید و بنابراین در بسیاری از منابع تاریخی نیز ذکر آن رفته است اما نه در خاطرات هیندنبورگ و نه خاطرات لودندورف چنین اشاره ای دیده نمی شود. به گفته هیندنبورگ:"... تصمیمات قاطع [به تدریج] خود را تسلیم دودلی کردند…" در هنگامهٔ شام، ژنرال لودندورف آشکاراً پریشان و مضطرب بود و دائماً با نانی که در دست داشت ورمی رفت، سرانجام با حالتی غیردوستانه خواست که شخصاً با هیندنبورگ صحبت داشته باشد. با پایان گفتگو، وی بازگشته و فرمانهایی مبنی بر ادامه حمله به ارتش سامسونوف را صادر کرد. اکنون ارتش دوم سامسونوف در خط جبه ای به طول ۱۰۰ کیلومتر با آلمان ها رو در رو شده بود. فرانسوآ آماده بود که در ۲۷ اوت با قاطعیت به جناح چپ روس ها یورش ببرد و سپاه یکم آنها را شکست دهد. توپخانهٔ سپاهش درهم کوبنده بود، و به زودی شه
ر کلیدی اوسدائو(Usdau) را متصرف شد. در مرکز، روس ها کوشیدند به سپاه بیستم آلمان(XX) یورش برده و به شمال غربی پیشروی کنند. سپاه هفدهم و سپاه یکم ذخیره، جناح راست روس ها را عقب راندند. ژنرال باسیل گورکو، فرمانده لشکر اول سواره از ارتش یکم (که از ۱۷_۱۹۱۶ نیز به ریاست ستاد کل رسید) بعدها مطلع شد که سامسونوف از آنچه در جناحین ارتشش می گذشت بی اطلاع بود زیرا سیر عملیات را بر بالای تپه ای که دور از مقر مخابراتش بود مشاهده می کرد و گزارش ها نیز به دستش نمی رسیدند. وقتی دانست که ارتش وی در خطر محاصره شدن توسط سپاه های هفدهم و یکم ذخیرهٔ دشمن (از راست) و سپاه یکم (از چپ) قرار دارد دیگر دیر شده بود. در صبح ۲۸ اوت فرماندهان آلمانی در طول جبهه با موتور گشتی زدند آنهم در زمانی که از یک تجسس هوایی، گزارشی مبنی بر پیشروی ارتش رننکمپف به سوی عقب شان به دست رسید. لودندورف هشدار داد که حمله به ارتش دوم باید متوقف گردد. هیندنبورگ وی را به کنار درختچه هایی که در نزدیکی بود، کشاند و با او صحبتی کرد. وقتی بازگشتند، هیندنبورگ با خونسردی اعلام داشت که عملیات به همان صورت که طراحی شده است، ادامه میابد.(یعنی حمله به ارتش دوم سامسونوف ر
ا از سر می گیرند) مدت زیادی نگذشت که اطلاع یافتند اخبار پیشروی ارتش رننکمپف نادرست بوده است. سپاه یکم سامسونوف در چپ و سپاه ششم وی در راست هر دو در حال عقب نشینی بودند. مرکز وی (یعنی سپاه سیزدهم با علامت XIIIآبی رنگ) مواد غذایی و مهمات بسیار قلیلی دریافت کرده و قادر به ادامهٔ حمله نبود. به وی دستور عقب نشینی داده شد تا ابتدا به تدارکات لازم مجهز شود. سامسونوف از فرماندهی کل قوا درخواست کرد به رننکمپف دستور دهند به کمکش بشتابد؛ اما برای چنین تقاضایی دیر شده بود. سپاه یکم فرانسوآ به موقع پیشروی اش به سمت شرق را انجام می داد و برای آنکه خط جبهه ای در جنوب روس ها بین نایدنبورگ و ویلنبرگ ایجاد کند، فراتر از اوامر ستاد پیشروی می کرد، سپاه هفدهم نیز جهت مرتبط شدن با وی به جنوب غربی خزیده بود. اکنون کمند را انداخته بودند. روس هایی که در نیمه اوت مهاجم بودند، اکنون در پایان ماه خود را تحت محاصره دیدند. در ۲۹ اوت نیروهای ارتش دوم روسیه در مرکز، که می خواستند به جنوب عقب بنشینند، با خط دفاعی غیرمنتظره آلمان ها مواجه شدند. وضعیت آنها اکنون مشابه این بود که در دیگی به مرکزیت شهر Frogneau گیر افتاده باشند، آنها در تمام این
روز بی وقفه با توپخانهٔ ژرمن ها بمباران می شدند. چنان عده ای محاصره شدند که جاده هایی که بیرون از صحنهٔ نبرد بودند مملو از ستون های این ارتش شدند. هیندنبورگ و لودندورف از بالای تپه ای نظاره گر اوضاع بودند. در ۳۰ اوت آن دسته از نیروهای روسی که هنوز در بیرونِ این تلهٔ دیگ مانندِ آلمان ها قرار داشتند، بیهوده کوشیدند رخنه ای به خارج این کمند بیابند. ژنرال الکساندر سامسونوف، فرمانده ارتش دوم روسیه تزاری، به جای آنکه محاصره و شکست نیروهایش را به اطلاع نیکلای دوم روسیه برساند، در همان شب در جنگل ها غیب شده و اقدام به خودکشی کرد. جسد وی یکسال بعد مکشوف و توسط صلیب سرخ به روسیه بازگردانده شد. در آخرین روز ماه اوت، ژنرال هیندنبورگ در گزارشی رسمی به قیصر اطلاع داد که سه سپاه روسیه (سیزدهم و پانزدهم و بیست و سوم) مضمحل شده اند. دو سپاه جناحی (یکم و ششم) نیز که در دام نیفتاده بودند، با تحمل تلفات فراوان به لهستان عقب نشستند. او تقاضا کرد که نام این نبرد را تاننبرگ نهند. (پیشنهادی که البته هر دوی لودندورف و هوفمان آنرا به خود نسبت دادند) ارتش دوم سامسونوف تقریباً به کل تار و مار گردید: ۹۲٬۰۰۰ نفر اسیر، ۷۸٬۰۰۰ کشته یا زخمی
و تنها ۱۰٬۰۰۰(اکثراً از اعضای جناحینی که در حال فرار بودند) از چنگ آلمان ها دررفتند. روس ها همچنین ۳۵۰ سلاح سنگین از دست دادند. تلفات آلمانها تنها ۱۲٬۰۰۰ از تعداد کل ۱۵۰٬۰۰۰ آلمانیِ شرکت کننده در جنگ بود. حدود ۶۰ قطار جهت انتقال غنائم روسی به آلمان فرا خوانده شدند. پانویس. کتاب یا کتابچه ای سری که معنا و منظور هر کد بیان کرده است. سپاه هفدهم فون مکنسن و سپاه یکم ذخیرهٔ فون بلو. یعنی سپاه هفدهم فون مکنسن و سپاه یکم ذخیرهٔ فون بلو.
بیمارستان فاطمه زهرا واقع در استان بوشهر، شهرستان بوشهر بیمارستانی است دانشگاهی و درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بوشهر با ۳۵۰ تخت ثابت که در سال ۱۳۴۵ خورشیدی تأسیس گردید. این بیمارستان در سال ۱۳۹۱با تأسیس بیمارستان شهدای خلیج فارس تعطیل شده است. هم اکنون این بیمارستان دارای بخش های جراحی مغز واعصاب، قلب، post icu، post ccu، ارتوپدی، ارولوژی، اطفال، جراحی زنان و زایمان، جراحی عمومی، چشم، داخلی، داخلی اعصاب (نورولوژی)، روانپزشکی، CCU، ENT، ICU جراحی، ICU داخلی، NICU، بخش نوزادان، POST CCU، قلب و عروق، اورژانس اطفال، آنژیوگرافی، اتاق عمل عمومی، زایمان، اورژانس بزرگسالان، تالاسمی، لیبر، دیالیز، اورژانس مامایی، اورژانس کودکان، post angio، اتاق عمل زنان و دیگر واحدهای پاراکلینیکی و درمانگاهی است.
برایم ناراحت نباش یک سریال درام تلویزیونی به کارگردانی سرکان بیرینجی است که از ۶ نوامبر ۲۰۱۲ از شبکه آت و ترکیه در حال پخش است. این مجموعه آخرین سریال ساخته شده توسط ماهسون کیرمیزیگول است. صحنه های این سریال در قارص ترکیه و باتومی گرجستان فیلمبرداری شده است. داستان. فرزند دو خانواده ی اصیل در دریای سیاه به نام های نیازی و هارون عاشق بوکه می شوند که به همراه پدرش به عنوان کارگر فصلی برای کار به ناحیه دریای سیاه آمده است. این عشق هر دو خانواده را به تلخی های بسیاری دچار می کند.
حوزه انتخابیه چهاردهم تگزاس برای مجلس نمایندگان آمریکا یک حوزه انتخابیه کنگره است که در جنوب و جنوب غرب منطقه هیوستون بزرگ از جمله گلوستون را در ایالت تگزاس در بر می گیرد. در اوایل قرن بیستم جمهوریخواهان پیروزیهای اندکی در این حوزه داشتند، که با توجه به خصلتهای جمعیتی وقت تگزاس نامعمول بود. گلوستون بندری ورودی برای مهاجرین بود که بسیاریشان از جنوب و شرق اروپا می آمدند. در دهه ۱۹۸۰ با پیروزیهای انتخابانی رونالد ریگان این حوزه به سوی حزب جمهوریخواه چرخش کرد. اندک دموکراتهایی در ددهه ۱۹۹۰ توانستند در انتخابات محلی و ایالتی به پیروزی برسند. در حال حاضر رندی وبر از حزب جمهوریخوا نمایندگی این حوزه را بر عهده دارد.
بیمارستان بنت الهدی واقع در استان بوشهر، شهرستان بوشهر بیمارستانی است دانشگاهی و درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بوشهر با ۸۰ تخت ثابت که در سال ۱۳۷۴ شمسی تأسیس گردید. هم اکنون این بیمارستان دارای بخش های CCU، POST CCU و قلب، POST آنژیوگرافی، ICU قلب باز،جراحی زنان و زایمان و دیگر واحدهای پاراکلینیکی و درمانگاهی می باشد.