Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سوپرمن نام فیلمی ابرقهرمانانه به کارگردانی ریچارد دانر است که در سال ۱۹۷۸ بر اساس داستان های مصور سوپرمن ساخته شده است. خلاصه داستان. یک موجود بیگانه یتیم از سیاره اش که در حال نابودی است، به زمین فرستاده می شود. او در زمین بزرگ شده و به اولین و بزرگ ترین ابرقهرمان این سیاره، یعنی «سوپرمن» تبدیل می شود… بازیگران. در این فیلم کریستوفر ریو در نقش سوپرمن ظاهر شده است. همچنین مارلون براندو نقش پدر سوپرمن را بازی می کند. جین هاکمن نیز در این با شخصیت فیلم لکس لوتر حضور دارد. جوایز. این فیلم کاندیدای ۴ اسکار (کاندیدای اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان-کاندیدای اسکار بهترین موسیقی متن-کاندیدای اسکار بهترین تدوین-کاندیدای اسکار بهترین صدا) در سال ۱۹۷۹ شد. بودجه هنگفت، فروش چشمگیر. ساخت فیلم سوپرمن ۵۵ میلیون دلار هزینه دربرداشت که در سال ساخت فیلم، بودجه هنگفتی برای یک فیلم به حساب می آمد اما فروش فوق العاده "سوپرمن" (بیش از ۳۰۰ میلیون دلار) راه را برای ساخت دنباله های فیلم، هموار ساخت. دنباله ها. "سوپرمن ۲" (۱۹۸۰)، "سوپرمن ۳" (۱۹۸۳)، "" (۱۹۸۷) و (۲۰۰۶)،"بازگشت سوپرمن" (۲۰۰۶) دنباله های این فیلم به حساب می آیند. لازم
است ذکر شود که فیلم "بازگشت سوپرمن" ادامه ای بر ماجراهای قسمت اول و دوم فیلم است و قسمت های سوم و چهارم را نادیده گرفته است.
حزب کمونیست سوریه (عربی: الحزب الشیوعی السوری) در سال ۱۹۴۴ تأسیس گردید. مانند دیگر احزاب کمونیست جهان، حزب کمونیست سوریه در دهه ۱۹۸۰ با ظهور اپورتونیسم گورباچفی دچار انشعاب شد. در سال ۱۹۸۶ جناح هوادار پروسترویکا، به رهبری یوسف فیصل، از حزب کمونیست سوریه انشعاب نمود، لنینیسم را در تئوری و در عمل کنار نهاد، و حزب دیگری تحت عنوان «حزب کمونیست سوریه» در مقابل حزب مارکسیست-لنینیست های سوریه تأسیس نمود. از سال ۱۹۸۶ تا مارس ۲۰۱۱ در سوریه دو حزب تحت نام «حزب کمونیست سوریه (متحد)» و «حزب کمونیست سوریه (بکداش)» فعالیت می کردند. حزب منشعب از مارکسیست-لنینیست ها (حزب کمونیست سوریه (متحد)) از سال ۲۰۰۰ نشریه «النور» را منتشر می کند.
سورتمه سگ به سورتمه ای گویند که توسط چند سگ سورتمه حمل می شود و برای سفر هایی که روی یخ و برف صورت می گیرد کاربرد دارد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
کریس شریدان نویسنده، تهیه کننده تلویزیونی و صداپیشه آمریکایی است.
نیل گولدمن و گرت داناوان یک تیم نویسندگان تلویزیونی هستند که تاکنون بر روی مجموعه هایی مانند مرد خانواده و Scrubs کار کرده اند. یک شخصیت در سریال مرد خانواده به نام "نیل گولدمن" از روی نام نیل گولدمن ساخته شد که البته از هیچ لحاظی شبیه به هم نیستند.
راکی ۲ یک فیلم ورزشی و درام آمریکایی محصول سال ۱۹۷۹ به نویسندگی، کارگردانی و بازی سیلوستر استالونه است. این دنباله فیلم راکی (۱۹۷۶) و دومین قسمت از مجموعه فیلم های راکی است. همچنین تالیا شایر، برت یانگ، کارل ویترز و برگس مردیت در این فیلم بازی می کنند. در این فیلم، راکی بالبوآ (استالونه) که در تلاش است خود را با زندگی خانوادگی وفق دهد، خود را در یک مسابقه مجدد می بیند که به شدت توسط آپولو کرید (وِترز) درخواست می شود. توسعه راکی ۲ در سال ۱۹۷۷ و پس از تکمیل فیلمنامه توسط استالونه آغاز شد. پس از اینکه جان جی. آویلدسن، کارگردان فیلم اول نتوانست برگردد، کمپانی ها تمایلی به اجازه کارگردانی استالونه نداشتن. فیلمبرداری اصلی در سال ۱۹۷۸ شروع شد و فیلمبرداری عمدتاً در فیلادلفیا انجام شد و طی آن استالونه چندین جراحت دید. فیلم راکی ۲ در ۱۵ ژوئن ۱۹۷۹ توسط یونایتد آرتیستس در ایالات متحده اکران شد. این فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و به دلیل شخصیت پردازی، پایان و بازی استالونه تحسین شد. این فیلم ۲۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان و ۸۵ میلیون دلار در آمریکای شمالی فروخت و سومین فیلم پرفروش سال ۱۹۷۹ در داخل کش
ور شد. دنباله، راکی ۳، در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. خلاصه داستان. راکی (سیلوستر استالونه) مشت زنی نه چندان مشهور که فرصت مبارزه ای نمایشی با آپولو کرید (کارل ودرز) را به دست آورده در ابعادی دور از انتظار همگان ظاهر می شود. اما آپولو که از ناتوانی در برابر مشت زنی غیر حرفه ای شرمنده شده، خواستار مبارزه ای واقعی با اوست. راکی از فرجام کار خویش بیمناک است اما هراس واقعی او باختن در این مبارزه نیست، بلکه از دست دادن زنی است که او را با تمام وجودش دوست دارد… مشروح داستان. در روز سال نو ۱۹۷۶، قهرمان سنگین وزن بوکس جهان، آپولو کرید، موفق می شود در یک تصمیم گیری با رأی تقسیم شده، عنوان خود را در برابر رقیبش راکی بالبوا حفظ کند. هر دو به یک بیمارستان منتقل می شوند. با وجود توافق قبلی برای برگزار نکردن مسابقهٔ مجدد، آپولو همان شب دوباره راکی را به مبارزه دعوت می کند تا ثابت کند ایستادگی راکی در برابر او فقط یک تصادف بوده، اما راکی پیشنهاد او را رد می کند و از بوکس حرفه ای کناره می گیرد. دوست دختر راکی، آدریان، از تصمیمش حمایت می کند و پزشکان نیز اعلام می کنند که راکی نیاز به عمل جراحی برای جداشدگی شبکیه دارد، عارضه ای که ممکن
است به نابینایی دائمی بینجامد. در خلوت، راکی نزد آپولو می رود و از او می پرسد که آیا تمام توان خود را در مسابقه گذاشته یا نه؛ و آپولو تأیید می کند که چنین بوده است. پس از ترخیص از بیمارستان، راکی از شهرت تازه به دست آمده اش لذت می برد. یک کارگزار، راکی را فرصتی طلایی برای تبلیغات و قراردادهای پُردرآمد می بیند. ثروت ناگهانی باعث می شود راکی به آدریان پیشنهاد ازدواج بدهد؛ آدریان نیز با خوشحالی می پذیرد و آن ها در مراسمی کوچک ازدواج می کنند. کمی بعد، آدریان بارداری خود را اعلام می کند. در همین حال، آپولو که از نامه های نفرت بار متهم کننده به تبانی خشمگین است، وسواس پیدا می کند که تنها راه بی اعتبار کردن عملکرد راکی، انجام مسابقهٔ مجدد است. او که مصمم است تنها لکهٔ کارنامهٔ حرفه ای اش را پاک کند، از گروهش می خواهد با هر ترفندی راکی را به رینگ بازگردانند، با وجود آن که دوستان و خانواده اش هشدار می دهند توان راکی در جذب ضربات برای دفاع از عنوان بسیار خطرناک است. در ابتدا، راکی به کمپین تبلیغاتی آپولو بی تفاوت است، اما تحصیلات اندک و رفتار غیررسمی اش به زودی او را دچار مشکلات مالی می کند. پس از چند تلاش ناموفق برای
پیدا کردن شغل، راکی نزد مربی و مدیر برنامه اش، میکی گولد میل، به باشگاه می رود تا دربارهٔ احتمال مسابقهٔ مجدد با آپولو صحبت کند. میکی ابتدا به خاطر سلامتی راکی مخالفت می کند، اما پس از آن که آپولو علناً به راکی توهین می کند، نظرش عوض می شود. آدریان را با خطرات بازگشت به بوکس روبه رو می کند و خطر آسیب به بینایی اش را یادآور می شود، اما راکی پاسخ می دهد که تنها چیزی که بلد است، مبارزه است. آدریان عقب نشینی می کند اما از حمایت شوهرش خودداری می ورزد. راکی و میکی تمرین را آغاز می کنند، اما راکی به خاطر نارضایتی آدریان تمرکز ندارد. برادر آدریان، پالی، با خواهرش دربارهٔ عدم حمایت از شوهرش درگیر می شود و آدریان در میانهٔ مشاجره از حال می رود و به بیمارستان منتقل می شود و آن جا زایمان می کند. نوزاد اگرچه نارس به دنیا می آید، اما سالم است، ولی آدریان به کما می رود. راکی خود را مقصر می داند و کنار تخت آدریان می ماند و حتی حاضر نمی شود نوزادش را ببیند تا زمانی که آدریان از کما خارج شود. وقتی آدریان به هوش می آید و راکی را در کنار خود می بیند، آن ها نوزاد خود را می بینند و نام او را رابرت «راکی جونیور» می گذارند. آدریان
سرانجام اجازه می دهد راکی دوباره به رینگ برگردد و راکی به سرعت برای مسابقه آماده می شود. در شب عید شکرگزاری، مسابقهٔ دوم برگزار می شود. آپولو در برابر مردم اعلام می کند که قصد دارد راکی را در کمتر از دو راند شکست دهد تا ثابت کند که طولانی شدن مسابقهٔ قبلی تصادفی بوده است. بر خلاف مسابقهٔ اول، آپولو به سختی تمرین کرده است. برای محافظت از چشم آسیب دیده اش، راکی تصمیم می گیرد با دست راست مبارزه کند، نه با سبک طبیعی اش، یعنی سبک ساوت پا، اما همین باعث می شود در برابر آپولو آسیب پذیر باشد. راکی دو بار نقش زمین می شود و در بیشتر بخش های مبارزه مغلوب است. تا آغاز راند پانزدهم و پایانی، آپولو امتیاز بالایی دارد و تنها باید از راکی فاصله بگیرد تا با رأی داوران پیروز شود. اما او می خواهد با ناک اوت پیروز شود تا هیچ شکی دربارهٔ برتری اش باقی نماند و هشدارهای مربی اش برای عقب نشینی را نادیده می گیرد. در راند آخر، راکی دوباره به سبک طبیعی خود برمی گردد و در صحنه ای دراماتیک، مجموعه ای از ضدضربات را بر آپولو وارد می کند. هر دو، از شدت خستگی، مشت ردوبدل می کنند تا اینکه راکی موفق می شود آپولو را زمین گیر کند. اما خودش نیز ت
عادلش را از دست داده و هم زمان با او به زمین می افتد. در حالی که هر دو تلاش می کنند دوباره بلند شوند، راکی با شمارش تا ۹ روی پای خود می ایستد و آپولو از شدت خستگی فرو می ریزد. بدین ترتیب، راکی با ناک اوت پیروز می شود و قهرمان جدید سنگین وزن جهان می گردد. او در میان هیجان جمعیت، کمربند قهرمانی را بالا می برد و برای همسرش که مسابقه را از تلویزیون تماشا می کند، فریاد می زند: «آدریان! موفق شدم!» بازیگران. جف تمکین گوینده رینگ را به تصویر می کشد. داور لو فیلیپو و مفسران برنت ماسبرگر، استو ناهان و بیل بالدوین در نقش خودشان ظاهر می شوند. لروی نیمن در صحنه های تمرینی فیلم حضوری کوتاه و بدون صحبت دارد که در عنوان بندی ذکر نشده است. او در حین تمرین، تصویری از آپولو را می کشد. فروش فیلم. راکی ۲ با بودجه ۷ میلیون دلار ساخته شد و در گیشه ۲۰۰ میلیون دلار فروش کرد. این فیلم به همراه فیلم مون ریکر پرفروش ترین فیلم سال شد.
غلامحسین فیض اللهی (زاده ۱۳۰۷ در چادگان؛ درگذشته ۱۳۷۶ در اصفهان) از برجسته ترین میناسازان ایرانی است. وی نزدیک به شصت سال در این رشته فعالیت داشت و آثار نفیسی از خود باقی گذارد که برخی از آنان در موزه های مختلف نگهداری می شوند. زندگی. غلامحسین فیض اللهی در بهار سال ۱۳۰۷ در چادگان به دنیا آمد. پدرش جعفرقلی نام داشت که به جهت علاقه به حسین بن علی وی را غلامحسین نامید. در کودکی و زمانی که هفت سال بیشتر نداشت پدرش را از دست داد و سرپرستی مادر و دو خواهرش را بر عهده گرفت. از همان زمان علاقه به هنر و ترسیم نقش و نگار در وی وجود داشت از این رو با پول اندکی که بدست می آورد وسیله نقاشی تهیه می کرد. به جهت علاقه ای که به هنر به ویژه میناکاری داشت در سن ۱۸ سالگی به اصفهان رفت تا در این زمینه هنرآموزی کند. وی نزد شکرالله صنیع زاده که از برجسته ترین میناساز آن زمان بود آموزش میناسازی دید و بیش از بیست سال در کارگاه وی فعالیت کرد. رابطه بین او و استادش رابطه ای صمیمی و همچون یک مرید بود که نقش شگرفی در پرورش وی داشت. سپس کارگاه شخصی اش را ایجاد کرد و سال ها به آفرینش آثار هنری مشغول بود. در زمانی که وی به میناسازی روی آورد
این هنر در محدوده تزیین نگین انگشتری و دستبند گستره داشته که با تلاش و زحمت بسیاری که میناسازان آن زمان متحمل شدند پهنه این هنر سنتی را به حالت فعلی افزایش دادند. وی کارگاه ((مینای هنر))را در بازار هنر اصفهان، که در کنار مدرسه چهار باغ قرار داشت به همراه حسین هنردوست و مهدی غفاریان تأسیس کرد. فیض اللهی علاوه بر میناسازی در هنرهای نقاشی، تذهیب و مینیاتور نیز مهارت بالایی داشت. از این رو در تعاونی صنایع دستی اصفهان و شرکت تعاونی کشورهای اسلامی در پاکستان نیز عضویت داشت. غلامحسین فیض اللهی در نیمه شب هشتم آذر ماه ۱۳۷۶ درگذشت و در گلشن نام آوران باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد. غلامحسین فیض اللهی ٩ فرزند دارد که ٥ فرزند او در رشته های هنری فعالیت دارند .دخترانش «زهره»و «مریم»و «لیلا» نگارگر و تذهیب کار هستند و هنر میناسازی و آبگینه را نیز نزد پدرشان فرا گرفته اند. همچنین دو پسرش به نام های «غلامعلی» و «غلامرضا» از میناسازان اصفهانی می باشند که پسر بزرگ وی غلامعلی مدتی نیز به عنوان رئیس اتحادیه صنایع دستی اصفهان فعالیت داشته است. آثار. وی آثار زیبایی از خود در زمینه میناکاری بر جای گذاشته که برخی از آن ها در موز
ه های داخلی نگهداری می شوند. همچین در شهرهای نجف، کربلا و دمشق و برای حرم های شیعیان آثاری ساخته است. برخی از مهم ترین آثار وی چنین می باشند: افتخارها. وی در طول بیش از پنجاه سال فعالیت هنری خود تقدیرنامه ها و نشان های متعددی دریافت کرد که برخی از آن ها چنین می باشند:
تاریخ فارس در دورهٔ حکومت قاجاریه (۱۹۲۱-۱۷۹۴) پر است از رویدادهای گوناگون: حکومت ۱۲ شاهزادهٔ قاجاری، سلطهٔ بریتانیا بر خلیج فارس که خود تأثیر زیادی بر فارس گذاشت، گشایش کانال سوئز که باعث سرازیر شدن کالاها به بندرهای فارس شد، تشکیل یک گروه دوگانه از ایل قشقایی و قبیله های هم پیمان، ادامهٔ خودمختاری محلی خان ها و زمین داران بانفوذ، استقلال نسبی بزرگان قوم فارس، افزایش نقش علمای دینی در سیاست استان ها، ناآرامی های شهری که با ناآرامی های اقوام همراه شد و باعث بی نظمی در استان شد. فرماندارها و وزیران در مقابل خان ها و کلانترها. سطح مدیریت استانی در دورهٔ قاجار به دو بخش جایگاه های موقت و جایگاه های همیشگی تقسیم می شد. یکی از جایگاه های اساسی و مهم محلی، کلانتر یا ناظر بر تعدادی از کدخداهای روستاها، بزرگان طایفه ها، محله ها و صنف ها بود. پایه های قدرت سیاسی این رئیسان محلی در داشتن زمین، توان نظامی و موقعیت رسمی در حکومت یا ترکیبی از این موارد بود. البته در بیشتر موارد داشتن توان نظامی و موقعیت اداری در حکومت، خود باعث بدست آوردن زمین می شد؛ اغلب زمین داران بدون توان سیاسی داراییشان را به کسی که دارای موقعیت اداری
و سرپرستی یک طایفه بود می باختند. (برای روشن شدن مطلب، نگاه کنید به: لامبون، قائم مقامی، ص ۲۹-۱۱۶) تا زمانی که خان های اقوام و کلانترها به شاه وفادارند و از فرمان های وزیران و سرفرمانداران انتخاب شده از سوی شاه پیروی می کنند می توانند در کارهای محلی خود استقلال کامل داشته باشند و در امور سیاسی استان تصمیم های کلیدی بگیرند. این مطلب بیشتر دربارهٔ ایل های بزرگی چون ایل قشقایی و اقوام متحد پنجگانه معروف به "ایل خمسه" مطرح بود. گروه دیگری که در سلسله مراتب سیاسی استان ها جایگاهی داشتند، گروه ثروتمندان (تاجران) بودند این گروه با استفاده از اتحاد بازار و روحانیت جنبش های سرشناسی را علیه حکومت و دولت مردان به راه انداختند (اشرف ۱۹۸۸). شاهزاده – فرماندار. آغا محمدخان و فتحعلی شاه شیوهٔ حکومت سلجوقیان را که در آن باید حکومت به یکی از افراد خانوادهٔ شاهنشاهی (کسی با خون شاهی) واگذار شود، دوباره زنده کردند؛ به همین دلیل در بیشتر دورهٔ قاجار حکومت فارس به «شاهزاده – فرمانداران» سپرده می شد تا مدیریت کارهای استان را به کمک یک وزیر به عهده بگیرند. پس از سرنگونی حکومت زندیه و رسیدن قدرت به ایل قاجار در دههٔ ۱۷۹۰ آغا محمدخا
ن پایتخت را از شیراز به تهران منتقل کرد و در ژانویهٔ ۱۷۹۵ حکومت فارس و کرمان را به برادرزاده اش «خان بابا خان جهانبانی» (فتحعلی شاه) سپرد. او تا سال ۱۷۹۷ که آغا محمدخان کشته شد سرپرست فارس و کرمان بود، پس از آن بابا خان برای تخت پادشاهی به تهران آمد. (هدایت، روضة الصفا ۴، ص ۶۱-۲۶۰، ۷-۳۰۷، سپهر، جلد ۱، ص ۷۱) به انگلیسی فتحعلی شاه فرمانداری فارس را از سال ۱۷۹۷ تا ۱۷۹۸ به دو نفر از افراد برجستهٔ ایل قاجار و یک سال پس از آن به پسر ۹ ساله اش حسین علی میرزا سپرد و به او عنوان «فرمان فرما» داد. در این میان سراج علی خان نوایی نیز به عنوان رایزن و وزیر با فرمان فرما همراهی می کرد. حسین علی میرزا فرمانفرما بیش از ۳۶ سال، تا مرگ پدرش در فارس فرمانداری می کرد بعد از مرگ پدرش در سال ۱۸۳۴ ادعای پادشاهی کرد، سفارش کرد که در خطبه ها نام او را ببرند و بر روی سکه ها نام او را بزنند اما وقتی به تهران رسید پیش از او محمدشاه تخت پادشاهی را گرفته بود. محمدشاه برادرش فیروز میرزا را فرماندار فارس کرد و منوچهرخان معتمدالدوله را فرستاد تا استان را تصرف کند. پس از پیروزی نیروهای فیروز میرزا در فارس، شاه به او عنوان فرمان فرما داد. در ط
ول ۱۳۰ سال حکومت ایل قاجار بر ایران بیش از ۳۰ فرماندار بر فارس حکومت کرد که ۱۰۰ از این دوره فرمانداری فارس به دست افرادی از خانوادهٔ شاهنشاهی بود وزیران فارس. تعدادی از وزیران فارس در اوایل دورهٔ قاجاریه که نامشان به جای مانده عبارتند از: سراج علی خان نوایی (۱۸۰۵-۱۷۹۹/۲۰-۱۲۱۴) (میلادی و هجری قمری)، محمد نبی خان (۹-۱۸۰۸/۲۴-۱۲۲۳)، میرزا یوسف اشرفی (۱۴-۱۸۰۹/۲۹-۱۲۲۴) وی بازار میرزا یوسف را در شیراز بنا کرد، محمد زکی خان نوری (۲۹-۱۸۲۳/۴۴-۱۳۳۸)، محمد علی خان مشیرالملک (به طور متناوب، ۴۶-۱۸۲۰/۶۲-۱۲۴۳) و پسرش ابوالحسن خان مشیرالملک (۷۶-۱۸۴۶/۹۳-۱۲۶۲) و میرزا فتحعلی خان صاحبِ دیوان (۸۸-۱۸۸۱/۱۳۰۵-۱۲۹۸) نگاه کنید به جدول ۴n۱ نزدیک نیم قرن خانوادهٔ مشیرالملک به عنوان وزیر در فارس خدمت کردند درحالی که هم زمان خاندان قشقایی و خانوادهٔ قوامی از بازیکنان اصلی در ساختار قدرت این استان بودند. در این بازهٔ زمانی طولانی ابوالحسن خان مشیرالملک سه بنای مهم را در شیراز برجای گذاشت که این بناها عبارتند از مسجد مشیر، حسینیهٔ مشیر، و کاروانسرای مشیر؛ همچنین تعدادی کاروانسرا و پل در دیگر نقاط استان بنا نهاد. ابوالحسن خان در سال ۱۸۷۶ به
فرمان سرفرماندار جدید فارس، فرهاد میرزا معتمدالدوله، در حالی که مورد خشم قرار گرفته بود از کار برکنار شد. کلانترها و بیگلربیگی ها. دفتر شهردار (کلانتر یا بیگلربیگی) در مرکز استان (شیراز) مهم ترین نقش را در ساختار قدرت استانی در دورهٔ قاجار بازی می کرد. آنجا محل ملاقات بزرگان صنف ها و مناطق بزرگ شهری بود. کلانتر مسئول اجرای قانون در شهر و جمع آوری خراج از ساکنان شهرها بود. دفتر کلانتر در شیراز به صورت موروثی محل خاندان قوام الملک بود. این خاندان از بازماندگان میرزا هاشم بود؛ که خود او گمان می رود در زمان نادرشاه افشار کلانتر نیمی از شهر بوده است (۱۷۵۴/۱۱۶۰). پسر میرزا هاشم، ابراهیم خان اعتماد الدوله به دفتر کلانتر شیراز و پس از آن فرماندار فارس راه یافت و در نهایت اولین وزیر اعظم قاجار شد (۱۸۰۱-۱۷۹۵/۱۲۱۵-۱۲۰۹). وی در سال ۱۸۰۱ اعدام شد. میرزا علی اکبرخان پسر اعتماد الدوله در سال ۱۸۱۱/۱۲۲۶ جایگاه کلانتری را پذیرفت؛ جایگاهی که تا پایان سرنگونی قاجار در خانوادهٔ آن ها باقی ماند. پس از آن وی عنوان قوام الملک را دریافت کرد، عنوانی که تا چهار نسل بر فرزندان او باقی ماند. خراج زیادی. کار اصلی فرمانداران و وزیران جمع آ
وری خراج تعیین شده بر درآمد مردم بود. آن ها این کار را به کمک خان ها و کلانترها انجام می دادند و آن را مستقیم به خزانهٔ شاه منتقل می کردند و بخشی از آن را برای ادارهٔ منطقهٔ خود هزینه می کردند. بعد از آذربایجان، فارس بیشترین میزان درآمد را در میان استان های سرزمین پارس (ایران) داشت برای نمونه در دههٔ آخر قرن ۱۹ و دههٔ اول قرن ۲۰ درآمد کل فارس ۶٫۷ میلیون قران بود که این رقم برابر با ۱۳٪ درآمد کل استان ها بود. تمایل شخصی فرمانداران بر این بود که تا آنجایی که می توانند از مردم خراج بگیرند. ناصرالدین شاه در طول دورهٔ پادشاهی خود (۹۶-۱۸۴۸) بیشترین فشار را بر مردم وارد کرد، در آن دوران به دلیل خالی بودن خزانه، شروع کردند به فروش جایگاه های فرمانداری، فرمانداران این پول را از تاجران قرض می گرفتند و پس از آن برای پرداخت بدهی هایشان بر مردم فشار می آوردند و از آن ها خراج زیادی می گرفتند. در طول دورهٔ قاجار متوسط دورهٔ یک فرماندار در زمان محمدشاه ۲٫۳ سال، در زمان ناصرالدین شاه تقریباً ۳ سال، مظفرالدین شاه تقریباً یک سال و کمتر از یک سال در دورهٔ مشروطه. این خراج برای کارهای غیرمعمول و بی فایده هزینه می شد که یک نمونه ا
ز این کار عنوان شعاع السلطان داشت (جدول ۲) ستم و شورش. کشمکش های جناحی میان بخش شهری و بزرگان ایل ها هم زمان شد با نفوذ بیشتر علمای دینی در سیاست و نارضایتی هایی که در میان مردم به وجود آمده بود. در نتیجهٔ این مشکلات شورش هایی در میان مردم علیه فرمانداران و وزیران فارس صورت گرفت. پنج مورد از شورش بزرگ آن دوران عبارتند از: در سال ۱۸۰۹/۱۲۲۴ علیه محمد نبی خان، در سال ۱۸۳۹/۱۲۵۵ علیه فریدون میرزا فرمان فرما، در سال ۱۸۴۸/۱۲۶۴ علیه حسین خان نظام الدوله، در سال ۱۸۹۲/۱۳۰۹ علیه سلطان اویس میرزا احتشامی الدوله، در سال ۱۹۰۵/۱۳۲۳ علیه ملک منصور میرزا شعاع السلطنه منابع اطلاعاتی در دسترس که توسط سازمان های رسمی جمع آوری شده بود تنها شورش ها و ناآرامی های گسترده را گزارش می کردند و در برابر فشارهایی که از سوی مقام های رسمی بر مردم وارد می شد و اعتراض هایی که در مقابل از سوی افراد برجسته و مردم صورت می گرفت، سکوت می کردند. وقایع الاتّفاقیه تنها شاهد خبری در رویدادهای محلی بود که بوسیلهٔ یک گزارشگر بریتانیایی از شیراز اطلاعات بدست می آورد؛ بدین وسیله اطلاعات ارزشمندی از شورش ها و اعتراض های محلی در سه دههٔ آخر قرن ۱۹ جمع آوری
شده است. (جدول ۳) گزارش ها نشان می دهد که در طول ۳۰ سال از ۱۸۷۴ تا ۱۹۰۴ مردم فارس قربانی رفتارهای سرکوب گرانه ای بودند که از سوی عوامل دولتی بر آن ها تحمیل می شد مانند مالیات زیادی، توقیف دارایی های مردم، چپاول دارایی های عمومی، دخالت در امور خصوصی مردم و... مردم فارس به ویژه ساکنان شیراز به کمک تدبیرهای برخی از افراد برجسته و حمایت علمای دینی توانستند اعتراض های گسترده ای را علیه فرمانداران آن دوران ترتیب دهند. برخی از این اعتراض ها بدون خشونت بودند، مانند تحصن در مکان های مقدس و برخی با خشونت همراه می شدند و به شورش های شهری تبدیل می گشتند. (جدول ۳) در این میان علمای دینی نقش مهمی را در «هدایت» و «حمایت» از جنبش های مردمی داشتند، گزارش ها نشان می دهد که آن ها در ۶۲ مورد از جنبش های مردمی همکاری کرده اند. این موارد به شکل قابل توجهی در دو دههٔ آخر حکومت قاجار افزایش یافته بود، در آن هنگام دولت مرکزی ضعیف شده بود و رهبران محلی استان ها توانسته بودند قدرت زیادی بدست آورند. تشکیل ایلات خمسه. تشکیل یک اتحادیهٔ ایلی به نام ایلات خمسه و رقابت پیوسته میان آن ها و ایل قشقایی یکی از بخش های مهم تاریخ فارس در نیمهٔ د
وم قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ بود. در اوایل دورهٔ قاجار، قشقایی ها، ایلخانی ها و ایلبیگی ها از مدعیان اصلی قدرت در فارس بودند و در بیشتر موارد با خاندان قدرتمند قوامی در تنش بودند. در سال ۱۸۴۱ بارون دو بود (ص ۱۸۱) گفته است که در آن زمان «شیراز به وسیلهٔ دو رقیب دو نیم شده بود»؛ نیمی از آن زیر نظر محمد قلی خان ایلبیگی از قشقایی و نیم دیگر به دست علی اکبر خان قوام الملک، کلانتر شهر بود. ناصرالدین شاه در سال ۱۸۶۱ برای خنثی کردن قدرت قشقایی ها و ایجاد تعادل در منطقه، دستور داد تا یک اتحاد ایلی میان پنج ایل، زیر نظر علی محمد خان قوام الملک صورت پذیرد. این پنج ایل معروف به ایلات خمسه عبارت بودند از: ایل بهارلو، ایل باصری، ایل عرب، ایل اینانلو و ایل نفر بعدها وضعیت این اتحادیه به دلیل درگیری ها و اختلافات مختلف بسیار پیچیده شد که از مهم ترین دلایل آن می توان به ناهمگنی قومی و زبانی اشاره کرد؛ زیرا که ایل باصری ٬فارس نژاد؛ ایل های بهارلو ٬اینانلو و نفر ٬ترک نژاد و اعراب خمسه ٬عرب نژاد بودند و همین تفاوت ها سرچشمهٔ اختلافات آن ها بود. این درگیری ها عبارت بودند از: کشمکش های درونی میان زیر قبیله ها (تیره ها و طایفه ها) و خا
ن های هم پیمان، فشار قبیله های بیرونی بر منطقه و بر استان های همسایه مانند ممسنی و بویراحمدی ها در شمال غرب و قبیله های کوچکتر کازرونی، لارستانی، برازجانی، دشتی و دشتستانی در غرب و جنوب، و بختیاری ها در مرز شمالی استان فارس. براساس نوشته های وقایع الاتفاقیه در طول ۳۰ سال از ۱۸۷۴ تا ۱۹۰۴، استان فارس شاهد ناآرامی های قبیله ای بسیاری بود، شامل ۹۱ مورد جنگ میان قبیله ای، ۳۲ مورد طغیان قبیله ای، ۹۶ مورد غارت کاروان ها و ۶۲ مورد غارت شهرها و روستاها. این ناآرامی ها در دو دههٔ اول قرن بیستم، با ازبین رفتن پایه های قدرت مرکزی افزایش یافت، در این دوران اسماعیل خان صولت الدوله قشقایی و سه نفر از بزرگان خاندان قوامی (قوام الملک) از بازیکنان اصلی در فضای سیاسی منطقه بودند. فرمانداران فارس در این دوران پیش از آنکه بتوانند به کار مهمی دست بزنند مجبور بودند که با این چند تن از بزرگان قشقایی و قوامی هماهنگ باشند و رضایت آن ها را بدست آورده باشند. برای نمونه مسائل مربوط به مخبرالسلطنه در سال های ۱۵–۱۹۱۲ و مصدق السلطنه در ۱۹۲۰ را در ادامه بخوانید. (جدول ۲). بازگشایی کانال سوئز و هجوم کالاهای وارد شده در مسیر بندر بوشهر، شیراز
و اصفهان در دهه های ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۰ برای خان های ایل ها و طایفه های منطقه فرصت طلایی برای باجگیری و درخواست سهم به عنوان راهزن یا سارقان کاروان ها به وجود آورد. مسیر شیراز-اصفهان با مرز میان ایل قشقایی و اردوگاه تابستانی ایل خمسه تلاقی داشت و مسیر نزدیک به بوشهر تحت کنترل طوایف برازجانی، تنگستانی و دشتستانی بود. شرایط منطقه بعد از تقسیم دو طایفه در فارس با حمایت انگلستان در سال های ۱۲۶۸ تا ۱۳۲۵ هجری شمسی (۱۸۵۲–۱۹۰۷) از محمدرضا خان قوام الملک بسیار پیچیده شد. انگلستان به کمک حمایت قوم ها امنیت و آرامش مسیر بوشهر، شیراز و اصفهان را فراهم می کرد. بعداً قوام هایی که با حمایت انگلستان مس ئولیت شیراز را به عهده گرفتند، بخشی از اهالی ایل خمسه بودند و به علت مسائل طایفه ای نمی توانستند با چپاول های ایل خمسه مانند ایل قشقایی برخورد کنند ارتباط نزدیک قوام ها و انگلیسی ها روحیه انگلیسی ستیزی در میان ایل قشقایی به وجود آورد و چندین برخورد و مقابله با نیروهای انگلیسی به وجود آورد. عدم سازش قشقایی ها و انگلیسی ها در دوران جنگ جهانی اول و دوم ادامه یافت و در آن دوران قشقایی ها به نفع آلمان نازی در مقابل انگلیسی ها ایستادند. ان
گلیسی ها و مسیر ترابری. در سال ۱۸۳۴، محمد شاه و در ۱۸۵۷ ناصرالدین شاه به سمت سرزمین هرات لشکرکشی کردند که هر دو بی نتیجه باقی ماند. انگلیسی ها در برابر هر دوی این لشکرکشی ها به سرعت واکنش نشان دادند، آن ها در سال ۱۸۳۴ جزیرهٔ خارک را اشغال کردند و در سال ۱۸۵۷ بوشهر و محمره (خرمشهر کنونی) را اشغال کردند و نیروهای پارسی را مجبور به عقب نشینی از هرات کردند. در جنگ انگلیسی - پارسی سال های ۱۸۵۷-۱۸۵۸ نیروهای ایلیاتی در بوشهر شامل تفنگداران ایل قشقایی و مردان احمد خان تنگستانی در برابر اشغالگران انگلیسی صف آرایی کردند. از سوی دیگر با گشایش کانال سوئز در سال ۱۸۶۹ کالاهای انگلیسی به سوی منطقه سرازیر شد و بدین وسیله تأثیر انگلیسی ها بر سرزمین پارس دو چندان شد. در میان دهه های ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۰ توجه ویژهٔ انگلیسی ها در استان فارس بیشتر به حفظ امنیت در مسیر ترابری از بوشهر به سمت شیراز و اصفهان بود. مسیرهایی که از میان منطقهٔ تحت کنترل ایل قشقایی و ایلات خمسه عبور می کرد. بیشتر رویدادهای تاریخی که در سه دههٔ آخر حکومت قاجار در استان فارس رخ داد، همگی نتیجهٔ تنش ها و کشمکش های میان انگلیسی ها با فرمانداران خان های ایل ها، زمیند
اران، بزرگان مناطق شهری و علمای دینی بود. فارس به عنوان یک مرکز بازرگانی. انتقال پایتخت از شیراز به تهران باعث شد تا در اوایل دورهٔ قاجار، حاکمان از نظر سیاسی، نظامی و اقتصادی بیشتر به استان های شمالی سرزمین پارس توجه کنند و استان فارس که در جنوب قرار داشت در دوره ای مورد بی توجهی قرار گیرد؛ افرادی که در اوایل قرن ۱۹ به جنوب سرزمین پارس سفر کرده بودند همگی وجود تباهی و فساد را در این منطقه تأیید کرده بودند. با این وجود گشایش کانال سوئز، همراه شد با پیشرفت های استفاده از ماشین بخار در دریانوردی، کاهش نرخ ترابری دریایی به دو - پنجم در طول دو دهه از ۱۸۷۰ تا ۱۸۹۰؛ از این گذشته، جنگ میان تُرک ها و روس ها میان سال های ۷۸-۱۸۷۷ و سیاست های حفاظتی روس ها و بستن مسیر ترابری شمال بر کالاهای خارجی همگی باعث شد تا دریافت کالاها از آذربایجان به بندر بوشهر و لنگه منتقل شود. این دگرگونی ها استان فارس را به محلی برای تجارت با دیگر کشورها تبدیل کرد این رویداد پس از یک دوره تباهی، برای این استان یک کامیابی نسبی محسوب می شد. در اوایل دههٔ ۱۸۷۰ کشتی های بخار تنها ماهی یک بار به بندرهای خلیج فارس می آمدند درحالی که در دههٔ آخر قرن