Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چشمانت را باز کن (به اسپانیایی: "Abre los ojos") یک فیلم اسپانیایی به نویسندگی و کارگردانی آلخاندرو آمنابار که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. ادواردو نوریگا، پنه لوپه کروز، فله مارتینس و نایوا نیمری در این فیلم ایفای نقش می کنند. در سال ۲۰۰۲، این فیلم رتبه شماره گیشه را کسب کرد، و رتبه ۸۴ در فهرست ۱۰۰ فیلم برتر علمی تخیلی در جامعه آنلاین منتقدان فیلم را دارد. در سال ۲۰۰۱ نسخه هالیوودی این فیلم به نام آسمان وانیلی و به کارگردانی کامرون کرو با بازی تام کروز، کامرون دیاز، پنه لوپه کروز و کرت راسل ساخته شد. اما با وجود بازی پنه لوپه کروز که در فیلم اصلی نیز بازی کرده بود این فیلم نتوانست به موافقیت های فیلم اصلی دست پیدا کند.
میرزا علی خان دیوج یا علی دیوسالار کُجوری (زاده ۱۲۴۵ - درگذشت ۱۳۲۶) ملقب به سالار فاتح از مبارزان و ملاکان و متنفذان مازندران و از مردم شهرستان نور و کجور بود. پدرش میرزا رضاقلی از اهالی روستای کالج و مادرش گوهرخانم برادرزاده میرزا محمدرضاخان صدیق الدوله بود. وی تحصیلاتش را در تبریز نزد دایی اش میرزا حسن خان احسن الملک که در آنجا برای دربار قاجار کار می کرد به پایان رساند. در سال ۱۳۰۶ قمری دایی اش او را به عنوان سرپست خالصجات سلماس و بعد سرپرست ارامنه گمارد. پس از آن برای مدتی نایب الحکومه چهریق، دهخوارقان، ممقان، گوگان و اسکو بود. بعدها به درجه سرهگنی نایل گردید و در انقلاب های اوائل مشروطیت و در فتح قزوین و تهران نقش مهمی داشت؛ پس از فتح تهران به دست مشروطه خواهان او به کفالت نظمیه تهران برگزیده شد و از طرف مجلس میلیون ایران در رجب ۱۳۲۷ ه .ق لقب سالار فاتح یافت. او در دوران مبارزات چهار کتاب نوشت و به تفنن شعر می گفت. "دیوان شعر سالار فاتح" برای اولین بار در سال ۱۳۹۴ به چاپ رسید. همچنین کتاب های "خاطرات سالار فاتح"، "جغرافیای سیاسی مشهد" و "شهبال اسپیدبال" از وی به چاپ رسیده است. او اولین کتاب خود را که جغر
افیای سیاسی مشهد بود در سن ۳۱ سالگی نوشت. شرح حال. میرزا علی خان دیوسالار ملقب به سالار فاتح در سال ۱۲۴۵ شمسی (۱۲۸۳ قمری) در قریه کالج کجور واقع در مازندران متولد شد. پدر وی میرزا رضا قلی خان کجوری کالجی و مادرش گوهر خانم، دختر حاجی میرزا عبدالرحیم نوری یاسلی معروف به حاجی وزیر بود. پدر و مادر او با یکدیگر پسردایی و دختر عمه بودند. مادر میرزا علی خان دیوسالار در کودکی از دنیا رفت و پدر وی نیز توجه ای به او نداشت به همین دلیل وی نزد دایی خود میرزا محمدخان نوری که در قریه یاسل نور زندگی مرفه ای داشت بزرگ شد. زمانی که میرزا رضای صدیق الدوله (عموی مادر سالار فاتح) در آذربایجان در دستگاه مظفرالدین شاه ولیعهد بود و حاجی وزیر (جد مادری سالار فاتح) نیز آنجا قدرت تمکنی داشت در حدود شانزده سالگی به همراه پدر خود، میرزا رضا قلی خان کجوری کالجی، به تبریز رفت. در همین زمان بود که آثار رشد و ذوق میرزا علی (سالار فاتح) ظاهر بود چنان که در سال ۱۲۹۸ قمری در خوی برای مهرخان والی، حاکم خوی، مسمطی ساخت و نویر تخلص نمود. در سال ۱۳۰۲ قمری میرزا علی (سالار فاتح) به همراه پدر به تهران آمد و به یاسل نور نزد دایی و پسر دایی خود میرزا
ابراهیم نوری (عون الممالک) رفت و چند ماهی آنجا مانده و سپس در سال ۱۳۰۳ قمری به تهران پیش پدر خد میرزا رضا قلی خان کجوری کالجی آمد. در سال ۱۳۰۶ قمری بار دیگر میرزا علی ان به تبریز نزد دایی بزرگ خود، میرزا حس خان احسن الملک، رفت و از طرف او به مباشرت خالصجات سلماس و نیابت حکومت چهریق منصوب شد. در چهریق به سبب جنگی که با اکراد متمرد کرد مجروح گردید. چندی بعد به نیابت حکومت دهخوارقان و مامقان و کاوکان و اسکو منصوب شد و در سال ۱۳۰۸ قمری با دختر دایی خود، موسوم به کشور، را به زنی گرفت. در همین سال میرزا علی خان (سالار فاتح) از جانب حسنعلی خان امیرنظام گروسی، پیشکار آذربایجان، مأمور گرفتن محمد حسن قازجهانی، دزد و یاغی معروف، و سرکوبی دسته او شد. میرزا علی خان (سالار فاتح) با عده ای از قازجهانی را محاصره کرد و پس از جنگ سختی او را کشته و همراهانش را اسیر کرده و به تبریز برد و در سال ۱۳۰۹ قمری به درجه سرهنگی و حکومت دهخوارقان نائل گشت. در سال ۱۳۱۰ قمری هنگامی که میرزا علی خان سرهنگ (سالار فاتح) در قراورن میاندوآب بود مرض عالمگیر وبا از بادکوبه و اردبیل به تبریز رسید. زوجه وی که در تبریز بود بیمار شد و درگذشت. سرهنگ (س
الار فاتح) دو روز در تبریز ماند و سپس با پسردایی و باجناغ خود میرزا ابراهیم خان که او هم زنش به همین مرض درگذشته بود از تبریز به ملک کندی، از خالصجات دولتی، رفته در آنجان سوگنامه ای به نظم درآورد و بعد از بیست روز متفقاً به قزاورن و حیدرآباد محل سکونت سرهنگ (سالار فاتح) رفتند و چون بیماری تخفیف یافت پس از بیست روز به شهر تبریز، که از ناخوشی وبا صدمه بسیار دیده بود، بازگشتند و از آنجا تدراک سفر خراسان دیده به تهران آمدند. راه خراسان سرهنگ (سالار فاتح) کتاب جغرافیای تاریخی مشهد را نوشت. بعد از بیست و یک ماه توقف در مشهد میرزا حسن خان نوری دایی او تلگراف کرده سرهنگ (سالار فاتح) و میرزا ابراهیم خان را به تبریز احضار نمود. آن دو از مشهد حرکت کرده از راه عشق آباد به تبریز رفتند و این در سال ۱۳۱۲ قمری بود. در این وقت میرزا احمد خان کجوری کالجی برادر کوچک سرهنگ (سالار فاتح) از مازندران به تبریز آمده و به برادر پیوست. میرزا علی خان (سالار فاتح) در سال ۱۳۱۲ و ۱۳۱۳ قمری از جانب عین الدوله پیشکار مظفرالدین میرزا ولیعهد، حکومت سلماس و سرپذستی ارامنه آنجا را داشت و در اواخر سال ۱۳۱۳ قمری معزول شده و به تبریز آمد و از آنجا
نزد میرزا ایراهیم خان پسردایی خود که نیابت حکومت مرند را داشت رفت. در ذی القعهد سال ۱۳۱۳ قمری به اتفاق میرزا ابراهیم خان و برادر کوچک خود میرزا احمدخان کجوری کالجی به سوی تهران حرکت کردند لکن بر اثر سعایت اطرافیان عین الدوله که، بی سببی معقول، قصد آزار او و میرزا ایراهیم خان را داشتند هر سه پیش عین الدوله رفتند. همین وقت خبر کشته شدن ناصرالدین شاه از تهران به عین الدوله تلگراف شد و بر اثر اضطراب و اختلالی که در امور پیشکاری آذربایجان روی داد دشمنان میرزا علی خان سرهنگ (سالار فاتح)، که در دستگاه عین الدوله قدرتی داشتند، بدون اطلاع پیشکار آن سه تن را در انبار دولتی زندانی کردند. روز سوم آنان از زندان تبریز گریخنه سوی مرز عثمانی رفتند. عمال پیشکاری به مأمورین راه تلگراف کرد که فراریان را دستگیر کنند. ایشان در راه به دسته سواران قاسوارن که قصد دستگیری آنان را داشتند برخوردند و با جنگ و گریز توانستند خود را به قریه شکریاری (دهی از دهستان حومه بخش شاهپور شهرستان خوی بیست کیلومتری شمال خاوری شاهپور) برسانند. در اینجا مردم ده به اغوای سوارانی که در تعقیب ایشان بودند آنها را دستگیر کرده به خوی بردند. بنا به خواهش میرز
ا علی خان (سالار فاتح) وی را به منزل میرزا علی قلی حافظ الصحه حاکم آنجا وارد کردند. او روز در خانه حاکم ماند و شب پیاده گریخت به خود را به یاش قلعه و وان در خاک عثمانی برساند. لکن در شب تاریک سرد طوفانی راه را گم کرده به دهی به نام کورتای متعلق به میرزا حسن خان دایی خود رسید و چون شنید که برادرش و میرزا ابراهیم خان در مقبره خوی بست نشسته اند خود را به مقبره رسانید. حکومت در فکر بیرون آوردن آنها از مقبره افتاد. دختر دایی میرزا علی خان (سالار فاتح) که در خوی بود چون دانست که آنان در مقبره تحصن جسته اند کمک هایی از حیث غذا و لباس به آنها کرد. بستیان در مقبره نامه هایی به تبریز و تهران برای نصرت السلطنه، دایی مظفرالدین شاه و میرزا رضای صدیق الدوله نوشتند. نصرت الدوله به حکومت دستور داد که مزاحم آنان نشوند و صدیق الدوله از تهران نامه ای به آنان فرستاد که چون امین الدوله حاکم جدید آذربایجان به تبریز رسید ایشان از خوی پیش او روند. میرزا علی خان که در این سال ها بر اثر مطالعه کتب و روزنامه ها و آشنایی به اوضاع و احوال فرنگ به فواید آراد و حکومت ملی پی برده بود هنگام تحصن در مقبره خوی به تصنیف کتابی بر ضد حکومت استبدا
دی و سلطنت جابره پرداخت. وی مطالب خود را تقریر و میرزا ابراهیم خان آنها را می نوشت و اوراق کتاب را زیر فرش بالاخانه مقبره پهن می کردند که اگر گرفتار شوند آن اوراق موجب زحمت آنان نشود. پس از رسین نامه میرحوم میرزا رضای صدیق الدوله سرهمنگ (سالار فاتح) با برادر و پسردایی خود به تبریز حرکت کردند. در تبریز یک شب مانده صبح سوی باسمنج به استقبال امین الدوله والی آذربایحان رفتند و با وی به تبریز وارد شدند. بعد آز آنکه امین الدوله از حکومت آذربایجان به تهران احضار شد میرزا علی خان سرهنگ با وی به تهران آمد. در اوایل سال ۱۳۱۵ قمری سرهنگ (سالار فاتح) مأمور شد که به کرمانشاه رفته بقایای مالیاتی حسنعلی خان امیرنظام گروسی را که سال قبل از آن در کرمانشاهان حکومت داشت وصول کند. میرزا علی خان (سالار فاتح) به درجه سرتیپی ارتقا یافته از تهران به تبریز آمد و به اتفاق.میرزا ابراهیم خان نوری، پسر دایی خود، به کرمانشاهان رفت. سرتیپ (سالار فاتح) با پسردایی خود مدت بیست و یک ماه در کرمانشاهان ماند و با خاندان بزرگ نبی خان رویانی (صارم الممالک رئیس) آَشنا شد, و اینجا در اواخر سال ۱۳۱۵ قمری ازدواج نمود. در کرمانشاه رسالهٔ «سان سالارالدو
له» را نوشته عیوب اداره لشکر و اعمال ابنای سلطنت را آشکار ساخت. در مراجعت از کرمانشاهان سرتیپ چندی در تهران مانده بعد به نور مازندران رفت. در سال ۱۳۱۷ که محمدولی خان نصرالسلطنه تنکابنی (که بعدها لقب سپهدار اعظم و سپهسالار گرفت) حاکم گیلان گردیده بود، میرزا علی خان سرتیپ (سالار فاتح) از قریه یاسل نور با زن و فرزندان خود به رشت رفته در اداره حکومتی به کار پرداخت. از طرفی نبی خان رویانی (صارم الممالک رئیس) بزرگ خاندان خواجوند خزاعی و رویانیان با بازگشت به مازندران که قبلا به آن تبعید شده بود پس از مبارزات سخت رئیس ایل (ایل بیکی) خواجوند کجور و سالار فاتح رئیس کلارستاق شد. در رمضان ۱۳۲۰ قمی به تنکابن رفته و مدتی در آنجا ساکن گردید و به امور ملکداری پرداخت. پس از صدور فرمان مشروطیت به ساری رفته با آزادخواهان ساری انجمن حقیقت را تشکیل داد و با آنان مدرسه ای ایجاد کرد. عصر مشروطه. در سال ۱۳۲۵ قمری و هنگام توپ بستن مجلس شورای ملی (۲۳ جکادی الاولای ۱۳۲۶ قمری) وی همچنان در ساری مقیم بود. پس از توپ بستن مجلس مجلس و گرفتاری آزادی خواهان و فجایع باغشاه سرتیپ از ساری فرار کرده از راه آمل و بلده نور به تهران آمد. در علی آبا
د (قائمشهر) شنید که در تبریز ستارخان و باقرخان قیام کرده اند و مردم این شهرها با دولتی ها در حال نبرد هستند. در تهران پسرعمویش میرزا ابراهیم خان کجوری (ضیغم السلطان) که همراه امیر اسعد تنکابنی پسر سپهدار محمد ولی خان تنکابنی (سپهدار) به تهران آمده بود به او اطلاع داد که امیر اسعد به امر سپهدار به آذربایجان می رود. میرزعلی خان که فکر پیوستن به آزادی خواهان تبریز بود به ملاقات امیر اسعد رفت. او از سرتیپ (سالار فاتح) دعوت کرد که به تبریز برود. سرتیپ این پیشهاد را پذیرفت و به مراهی امیر اسعد و افرادش به تبریز رفت. سپهدار چون از بودن عین الدوله در تبریز خشنود نوبد پس از سازش پهانی با مجاهدین امیر اسعد را به جانشینی خود گذاشت و به سمت خرم آباد مرکز تنکابن حرکت کرد. امیر اسعد هم با مشورت میرزاعلی خان (سالار فاتح) و بزرگان دیگر اردو از خدمت متعذر و مستعفی شد و به سوی تنکابن به راه افتاد. میرزا علی خان (سالار فاتح) با این اندیشه که در تنکابن جنبشی بر ضد محمد علی میرزا پدیدآورد با او همراهی کرد. امیر اسعد تنکابنی که قول همکاری به مجاهدین را داده بود پس از رسیدن به تنکابن قول خود را کار نبست ولی چون سپهدار با مشروطه خوا
هان هم رای شد و در چهاردهم ذی القعده ۱۳۲۶ انجمنی هم در خرم آباد مرکز تنکابن واقع در مازندران تأسیس گردید میرزاعلی خان (سالار فاتح) نزد محمد ولی خان تنکابنی (سپهدار) رفته به آزادی خواهان پیوست. پس از پیش آمد عاشورای ۱۳۲۷ یعنی کشته شدن میرعلی اکبر نامی از دسته عزادار تبریز در رشت به دست یکی از کسان آقا بالاخان حکمران رشت و دعوت کمیته ستار رشت از سپهدار به رفتن به رشت، میزا علی خان (سالار فاتح) نیز با محمدولی خان تنکابنی (سپهدار) حرکت کرده از مازندران از راه دریا با هم به انزلی رفتند و سرتیپ (سالار فاتح) از آنجا به استخبار به سوی رشت آمد و وقتی دروازه رشت رسید که معزالسلطان و سایر مجاهدین آقابالاخان حاکم رشت را کشته شهر را تصرف کرده بودند (۱۶ محرم ۱۳۲۷ قمری). از آن پس میرزا علی خان (سالار فاتح) و یپرم خان ارمنی در جنگ هایی که با قزاقان و طرفداران محمدعلی شاه وقوع یافت و به قتح تهران انحامید یعنی در جتگ یوزباشی چای، جنگ نکی (نیکویه)، فتح قزوین، جنگ شاه آباد و جنگ بادامک که وی در آنها سهم و اثر مهم داشته هموتره به شهادت مدارک موجود در حمله پیشرو و در در عقب نشینی آخرین افراد بوده است. پس از فتح تهران به دست مجاهدی
ن مازندران و گیلان و قزوین و بختیاری و ارمنی در سحرگاه روز چهارشنبه ۲۵ جمادی الثانی ۱۳۲۷ و پناهنده شدن محمدعلی شاه به سفارت روس در جکعه ۲۵ جمادی الثانی ۱۳۲۷ قمری در رجب ۱۳۲۷ کمیسیون فوقالعاده به پاس فداکاری های میرزا علی خان سرتیپ به موجب فرمانی اورا سالار فاتح لقب دادند و این نخستین فرمانی بود که پس از استبداد صغیر صادر شد.
کُموسو (به هیراگانا: こむそう)، (به روماجی: komusō)، راهبان ژاپنی پیرو طریقت فوکه-شو آیین بوداگرایی ذن در دوره ادو (۱۶۰۰ تا ۱۸۶۸) بودند. آنها را با سبد حصیری که بر سر می گذاشتند (آن را "تنگای" می نامند) می شناختند که نماد بی رغبتی آنان به امیال نفسانی است. آنها را با نواختن قطعات موسیقی تک نفره با شاکوهاچی (نوعی فلوت ساخته شده از بامبو) نیز می شناسند. این قطعات موسیقی را هونکیوکو (به معنی "قطعات موسیقی اصیل") می نامند که در هنگام تمرینات تمرکز سوی ذن به عنوان روشی برای رسیدن به روشنی و نیز برای درمانگری و همچنین دریافت پول نواخته می شوند. بازبینی های صورت گرفته به دست دولت زاپن پس از دوره ادو، طریقت ذن فوکه را برانداخت. سرچشمه. خیابان های شهرها و روستاهای ژاپن گذشته با راهبان بودایی که کلاهی حصیری تمام سرشان را می پوشاند و برای دریافت کمک فلوت می زدند آشنا بود. این راهبان بودایی فرقه ذن در تمام ژاپن سرگردان بودند و برای دریافت اعانه و مدیتیشن فلوت بامبوی خود را می نواختند. طریقت فوکه-شو در حدود قرن سیزدهم میلادی به ژاپن رسید و کموسوها راهبان این طریقت بودند. این طریقت از آموزه های "لینجی یوژوآن"، استاد ذن چینی قر
ن نهم میلادی بهره می برد. نام آن در ژاپن از "پوهوآ" یکی از شاگردان و یاران استاد چینی آمده است. پوهوآ در خیابان ها می گشت و با به صدا درآوردن زنگ خود سعی بر بیداری روحی مردم داشت. پیروان ژاپنی این طریقت، شاکوهاچی را به این منظور برگزیدند. راهبان کموسو تمرین سوی ذن را انجام می دادند که تمرین ذن از راه نواختن شاکوهاچی است، برخلاف ذاذن که انجام ذن از راه نشستن است و بیشتر پیروان ذن آن را انجام می دهند. واژه. روحانیان را ابتدا کُمُسو (komosō) می نامیدند (به معنی "روحانیان حصیرپوش") اما بعدها آنان را با نام کُموسو (Komusō) شناخته شدند (به معنی "راهبان پوچ" یا "راهبان تهی"). طریقت فوکه ذن بر سفر تاکید زیادی داشت، به همین دلیل دیدن راهبان کموسوی سرگردان در ژاپن قدیم متداول بوده است.
تونالیته یا تُنالیته یا مایه در موسیقی، شامل ردیف منظم و نامنظم صداهای یک گام است؛ بنابراین، هر اثر در موسیقی در مایهٔ مشخصی ساخته می شود. برای مثال، یک آهنگ در مایهٔ «لا» ساخته می شود؛ یا می توان گفت گام این آهنگ «لا» است. به عبارت دیگر، یک صدای مرکزی، که صداهای دیگر به آن اتّکا داشته باشند، باعث ایجاد مایه (تونالیته) می شود. این صدا نت پایه نام دارد که مبنای تونالیته است.
سید محمد عصار تهرانی (تولد ۱۲۶۴ یا ۱۲۶۶ قمری درگذشت ۱۳۱۶/۲/۱ خورشیدی) پدر سید محمدکاظم عصار و عماد عصار و پدربزرگ شمسی عصار و از عالمان دینی قرن ۱۴ هجری است. تبار و خاندان. نسل عصار به یکی از امامزاده های لواسان می رسد. پدر وی، حاجی سید محمود عصار اهل علم نبود و در بازار تهران کارگاه عصاری داشت. عموی وی علامه سید مرتضی لواسانی از شاگردان صاحب جواهر است. پسر عموی او نیز سید علی لواسانی از علمای عهد خود بود. تولد و تحصیلات. سید محمد لواسانی مشهور به عصار اهل لواسان است و در سال ۱۲۶۴ ق (یا ۱۲۶۶ق) در تهران متولد شد. پس از فوت پدرش، دکان عصاری او را فروخت و با پولی که دست آورد برای تحصیل به نجف رفت و پس از پانزده سال تحصیل و اقامت در عراق، سال ۱۳۰۶ ق در حالی که پسرش، محمد کاظم، چهار ساله شده بود، به تهران برگشت و مدت دوازده سال در حوزه علمیه تهران به افاده و افاضهٔ علمی مشغول شد. تجدد خواهی. وی در اوایل سلطنت مظفرالدین شاه در ۱۳۱۶ق با افکار تجدّدخواهان آشنا شد و به واسطه یحیی دولت آبادی به عضویت «انجمن معارف» درآمد و از پشتیبانان او در آن انجمن شد. هجرت به مشهد. عصار در تهران سختی بسیار دید و عاقبت در سال ۱۳۴۰ ق /
۱۳۰۱ ش از تهران به مشهد هجرت کرد و تا پایان عمر در حوزه علمیه مشهد به تدریس سطوح فقه و اصول و نیز حکمت و فلسفه اسلامی، مخصوصاً منظومه حاج ملا هادی سبزواری مشغول شد. استادان. استادان درسی و مشایخ سید محمد عصار عبارتند از: شاگردان. محمد عصار شاگردان بسیاری تربیت کرد و به تعدادی نیز اجازه روایت و اجتهاد دادمانند سید عبدالاعلی سبزواری سید شهاب الدین مرعشی نجفی و جمال الدین کرمانی. سید عبدالحجت بلاغی استطرادا به شرح زندگی آقا سید محمد لواسانی اشاره می کند و از جمله می نویسد که آن مرحوم با آنکه در سالهای پایانی عمر از بینایی محروم شده بود، باز دست از تدریس و تربیت طلاب برنمی داشت و سید شهاب الدین مرعشی نجفی مکرر در سفرهای خود به مشهد، طلاب قم را به مجلس درس او می برد و سفارش می کرد که در علم باید چنین بزرگانی را سرمشق قرار داد. شعر. آقا سید محمد لواسانی شعر نیز می سرود. وی نخست تخلص «ناظم» داشت، امّا بعدها آن را به «آشفته تهرانی» و سپس به «عصار» تغییر داد. آثار علمی. تألیفات بسیاری بالغ بر صد اثر از سید محمد عصّار به یادگار مانده از جمله: ۱. توحید کمالی در دو جزء که مذاکراتی است در علم اخلاق، ما بین آقا کمال و معل
مش، و جزء دوم آن به نام اخلاق کمالی است؛ ۲ - بیان الغیب که دیوانی منظوم در استقبال دیوان خواجه حافظ است؛ ۳ - لسان الغیب؛ ۴ - نیاح الغیب؛ (آقا سید محمد لواسانی این چهار کتاب را بنا به مصلحتی، شاید برای اخفاء نام خود به نام پدر زن خود، حاج محمد کریم (یا عبدالکریم) صابونی (د۱۳۳۹ق)، منتشر کرده است). ۵ -فقاهةالرضویه در فقه استدلالی؛ ۶ ـ رسالة رجالیة، تألیف ۱۳۴۷ق، که در ذیل جلد اول کتاب فقاهة الرضویه چاپ شده است (حبیب آبادی، همان جا)؛ ۷ - شرح منظومه حکمت حاج ملا هادی سبزواری؛ موسوم به اشراقات الرضویّة به زبان عربی؛ ۸ - شرح منظوم بر گلشن راز شیخ محمود شبستری؛ ۹ - حاشیه بر کشف الریبه فی احکام الغیبه، تألیف شیخ زین الدین شهید ثانی (د ۹۶۶ق) که به همراه متن در ۱۳۰۵ ق چاپ شده است؛ ۱۰ - التحفة المدنیه در علم عروض (ساخته ۱۲۹۰ق در مدینه)؛ ۱۱ - تاریخ عصّار؛ ۱۲ - ناسخ التفاسیر ۱۳- پاسخ نامه که به تازگی در قم چاپ شده است. و… مذاق علمی. عصار نسبت به شیوه تدریس ادبیات عرب و فقه و اصول فقه و فلسفه و تفسیر و.. در حوزه های علمیه نقد علمی داشت و به کتاب های حوزوی هم انتقاد وارد می کرد و در راستای اصلاح کتاب های حوزوی چند اثر نیز در
علوم گوناگون نگاشت. نوه. شمسی عصار نوه وی است. درگذشت. سید محمد لواسانی، سرانجام، روز دوشنبه دوم فروردین ۱۳۱۶ برابر با نهم محرم ۱۳۵۶ در مشهد وفات یافت و در صحن جدید آستان قدس رضوی دفن شد.
قمیشی (منسوب به قمیش) می تواند به موارد زیر یا نسبت به آنها اشاره کند: محمود احمدی نژاد نوازنده ساز گوه و ان در ایران... او بسیار در نواختن این ساز وارد است به نحوی که بوی گوه ان تا سالها مانده است... :-)
پیِر بریان ایران شناس و هخامنشی شناس اهل فرانسه است که در در شهر آنژه زاده شد و در دانشگاه پوآتیه (۱۹۶۰–۱۹۶۵) به تحصیل رشتهٔ تاریخ پرداخت. وی پژوهشگر و استاد تاریخ و تمدن جهان هخامنشی و تاریخ دورهٔ اسکندر مقدونی در کلژ دو فرانس است. او بنیان گذار وبگاه پژوهشی achemenet.com و همچنین دارای مدرک افتخاری از دانشگاه شیکاگو است. پژوهش های بریان عمدتاً بر روی هخامنشیان، اسکندر و عصر هلنیستی متمرکز است. مهمترین کتاب او، «تاریخ امپراتوری هخامنشیان؛ از کوروش تا اسکندر» که در واقع جلد دهم از مجموعه ای به نام «تاریخ هخامنشیان» دانشگاه خرونینگن هلند است. این کتاب در ایران به دست سه نفر به فارسی ترجمه شده است. نخست مهدی سمسار، سپس ناهید فروغان و پس از آن دو، مرتضی ثاقب فر که در قالب مجموعه تاریخ هخامنشیان دانشگاه خرونینگن انتشارات توس آن را ترجمه کرد.
اسکات کندی، از مؤسسین و عضو هیئت مرکز منابع خشونت پرهیزی است و جایزهٔ آموزش و پرورش صلح ال هیبری را در سال ۲۰۰۸ در واشینگتن دریافت کرد. این جایزه سالانه از سوی خانواده ال هیبری و برنامه ای که در دانشگاه امریکن یونیورستی تحت خشونت پرهیزی بین الملل و برنامه های حل تعارض وجود دارد، اهداء می شود. آقای سام فار از ایالت کالیفرنیا یک بیانیه تبریک برای آقای کندی قرائت کرد تا ادای احترامی به او و کار او کرده باشد. آقای فار، کندی را با مهاتما گاندی، مارتین لوتر کینگ و نلسون ماندلا مقایسه کرد و از او به عنوان یک" مرد حقیقی صلح " نام برد. اسکات کندی یکی از بنیانگذاران شاهد صلح مرکز منابع برای عدم خشونت وصلح آفرینان ادیان است که هیئت های آموزشی به آن دسته از کشورهایی که مردمش از جنگ، فقدان فرصت های آموزشی، و بی عدالتی اجتماعی رنج می برند، می فرستد. عضو کمیته ۱۰۰ برای تبت شورای مشورتی، جستجو برنده بین المللی جایزه صلح پففر ۲۰۱۰ اعتقادات. بنابه گزارش وبسایت دیسکاور نتورک: "اسکات کندی، شهردار سابق سانتا کروزکالیفرنیا مرتباً از سمت خود در دولت برای پیشبرد دستور کار اسلامی استفاده کرده است. درسمت معاون شهردار، او نامه ای به مس
افرخانه روز نوشت تا رفتار این مسافرخانه را در حمایت از هتل ساحلی در بخش یهودی نشین نوار غزه را محکوم کرده باشد. به عنوان یک عضو شورا، اونامه ای به معاون رئیس جمهور، آقای ال گورنوشت و از او خواست که از اصطلاح اسلامی در مورد جنگ مقدس که تعبیر منفی را به ذهن متبادر می سازد، خودداری کند. کندی پیدایش دولت اسرائیل، که ان را "فاجعه" می نامد با هولوکاست مقایسه می کند. او یکی از بنیانگذاران مرکز منابع برای عدم خشونت درسانتا کروز بود، و او رهبر گروه یاران آشتی است و هیئت صلح آفرینان میان ادیان است.
واعظی یک نام خانوادگی ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
روش سبکبار یا آلپی در کوهنوردی (اغلب در هیمالیانوردی) به روشی گفته می شود که در آن کوهنورد فقط با اتکا به توانایی های خود به انجام صعود می پردازد، به طوریکه تمام لوازم شخصی، غذا، چادر و غیره را با خود حمل می کند. در نقطه مقابل روش محاصره ای قرار دارد که در آن تعدادی کمپ های از پیش بر قرار شده وجود دارد که کوهنورد می تواند در موقع لزوم از آنها استفاده نماید. به علاوه در روش سبکبار از استفاده از طناب ثابت، اکسیژن کمکی، باربر ارتفاع یا گروه پشتیبانی امتناع می گردد. برخلاف روش محاصره ای که در آن هم هوایی ضمن برپایی کمپ ها و نصب طناب ثابت انجام می گیرد، در این روش رفت و برگشت از مسیر انجام نشده و کوهنورد به یکباره برای صعود تا قله اقدام می کند. به همین دلیل مراحل هم هوایی باید قبل از صعود نهایی انجام شده باشد. افزایش محبوبیت. بسیاری کوهنوردی به روش سبکبار را ناب ترین روش کوهنوردی می دانند که کوهنوردان باید از آن تبعیت کنند. این روش با صعود رینهولد مسنر و پیتر هابلر به قله گاشربروم ۱ در سال ۱۹۷۵ معروف شد اگرچه از سالها قبل در بسیاری از صعودها این روش به کار گرفته می شد. از آن جمله می توان به تلاش مومری در نانگاپارب
ات اشاره نمود. هرمن بول (اولین کسی که پا بر قله نانگاپاربات گذاشت) تمایل داشت این روش را در قراقروم نیز اجرا نماید. او و همنوردانش بعد از صعود موفق برودپیک با این روش قله اسکیل بروم را صعود کردند (مارکوس اشمیت و فریتز وینتراشتلر) و برای صعود چوگولیزا تلاش نمودند (هرمن بول و کورت دیمبرگر). امروزه اغلب کوهنوردان طراز اول با این روش به هیمالیا نوردی می پردازند. مزایا. از مهمترین مزایای این روش کوهنوردی می توان به سپری کردن زمان کمتری در مسیر و در نتیجه کاهش خطراتی نظیر بهمن و طوفان اشاره نمود. در جایی که خطر ریزش بهمن یا سنگ وجود دارد این عامل می تواند بسیار تعیین کننده باشد. روش سیکبار معمولاً ارزان تر و سریعتر است و مناسب کسانی است که از نظر مالی در مضیقه قرار دارند. دلیل ارزان تر بودن این است که از وسایل کمتری استفاده می گردد، از کمک باربران ارتفاع استفاده نمی شود و در مجموع زمان کمتری در منطقه صرف می گردد. این روش مناسب گروه های کوچک و سریع است بر خلاف روش محاصره ای که در آن معمولاً تعداد نفرات تیم بسیار زیاد است. معایب. از معایب این روش می توان به نداشتن گروه پشتیبان و احتمال هم هوا نشدن به خاطر سپری کردن ز
مان کمتر در ارتفاعات بالا، اشاره کرد. همچنین به دلیل آنکه طناب ثابت یا کمپ های از قبل برپا شده وجود ندارد که در مواقع بحرانی بتوان از آنها برای برگشت استفاده نمود کوهنوردی که با این روش به صعود می پردازد باید از آمادگی بالایی برخوردار باشد. کوهنوردانی که با این روش صعود می کنند در صورتی که به هر دلیل نتوانند مسیر خود را ادامه دهند باید گزینه دیگری را برای بازگشت در نظر بگیرند مانند شب مانی اضطراری (احتمالاً بدون وسایل مناسب)، فرود اضطراری (با به جا گذاشتن کارگاه و احتمالاً وسایل فنی)، یا رفتن به مسیری دیگر از نقطه ای که در آن قرار دارند (احتمالاً بدون داشتن اطلاعات کافی از مسیر بازگشت).
شوکَت میرامانوویچ میرضیایف (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۷) سیاستمدار و رئیس جمهور ازبکستان از ۲۰۱۶ است. وی پیش از این از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۶، نخست وزیر ازبکستان بود. وی در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۳ توسط اسلام کریموف نامزد پست نخست وزیری شد و مجلس عالی ازبکستان او را تأیید کرد. او تا دسامبر ۲۰۱۶ این پست را در اختیار داشت. پس از مرگ رئیس جمهور پیشین اسلام کریموف او با شرکت در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ با ۸۸٫۶٪ آرا به ریاست جمهوری ازبکستان رسید. پس از او نعمت الله یولداشف نخست وزیر این کشور شد. از زمان آغاز ریاست جمهوری میرضیایف، روابط ازبکستان با کشورهای همسایه آن بهبود یافته است. پیشینه. «شوکت میرضیایف» در تاریخ ۲۴ ژوئیه سال ۱۹۵۷ میلادی در ناحیه زامین استان جیزک در خانواده ای پزشک به دنیا آمده است. وی در سال ۱۹۸۱ میلادی در رشته مهندسی مکانیک از مؤسسه مهندسی آبیاری و مکانیزه کشاورزی تاشکند فارغ التحصیل و از همان سال به عناوین مختلفی از قبیل کارمند جزء علمی، کارمند ارشد علمی، دانشیار و معاون رئیس این انستیتو در امور آموزشی فعالیت کرده است. در سال ۱۹۹۰ میلادی به عنوان نماینده شورای عالی جمهوری ازبکستان انتخاب شد و سمت رئیس کمیسیون های ا
عتبارنامه ها را بر عهده گرفت. وی در سال ۱۹۹۲ میلادی به سمت شهردار ناحیه میرزا الغ بیک شهر تاشکند منصوب شد و در سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ میلادی به عنوان استاندار استان جیزک و پس از آن تا سال ۲۰۰۳ میلادی به عنوان استاندار استان سمرقند فعالیت نموده و در رشد اجتماعی و اقتصادی نواحی و استان های یادشده سهم بزرگی داشته است. همزمان با فعالیت در قوه مجریه در سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۳ میلادی به عنوان نماینده مجلس عالی جمهوری ازبکستان در امر تدوین و تصویب اسناد مهم و قوانین مبنی بر رشد سیاسی، اجتماعی و اقتصادی و اجرای اصلاحات دموکراتیک در کشور به طور فعال حضور داشت. میرضیایف در سال ۲۰۰۳ میلادی به عنوان نخست وزیر ازبکستان منصوب شد و پس از آن نیز ۳ بار دیگر در سال های ۲۰۰۵، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵ میلادی توسط مجلس عالی این کشور در این سمت ابقا شد. وی از روزهای اول استقلال ازبکستان مورد اعتماد «اسلام کریموف» نخستین رئیس جمهور این کشور قرار گرفت و به عنوان همکار و هم فکر در کنار وی به طور فداکارانه فعالیت می کرد. در تاریخ ۸ سپتامبر سال ۲۰۱۶ میلادی (۱۸ شهریور ماه سال ۱۳۹۵) بر اساس مصوبه نشست مشترک مجلس سنا و مجلس عالی ازبکستان، میرضیایف نخست وزی
ر این کشور به سمت رئیس جمهور موقت منصوب گردید. وی متأهل است و دارای ۲ دختر، یک پسر و ۵ نوه می باشد.