Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا در طرح های طراحی شهری برای خیابان ها و محله ها ایجاد می شود که به جلوه و احساس متمایز دادن به کل منطقه کمک می کند. مرحله بعدی پس از ساخت ساختمان ها و محوطه های آنها، طراحی "بلوک های خیابانی" است که گروه هایی از ساختمان ها و محوطه هایی هستند که با یک مرز مشترک، معمولاً خیابان ها احاطه شده اند. در طراحی بلوک های خیابان به طور معمول موارد زیر در نظرگرفته می شود: خیابان ها. طراحی خیابان های شهری یک کار چالش برانگیز است زیرا خیابان ها دارای دو عملکرد جداگانه و حتی گاهی متضاد با یکدیگر هستند. از یک طرف، خیابان ها "مسیری" برای حمل و نقل هستند که به شما کمک می کنند از نقطه A به نقطه B بروید. از طرف دیگر، خیابان ها "مقصدی" هستند که مردم به آنجا می روند. به دلیل این نقش دوگانه، در طراحی خیابان عناصر متنوعی در نظر گرفته می شود، از جمله موارد زیر: محله ها و مناطق. از طراحی شهری همچنین برای کمک به شکل گیری مناطق فرعی جذاب و با عملکرد خوب در داخل شهر مانند محله ها یا مناطق تجاری استفاده می شود. بخش های زیر برخی از عناصر اصلی که برای محله ها و مناطق طراحی شده استفاده می شود را پوشش می دهد: شهرها و مناطق موجود. بیشتر برنام
ه ریزان و طراحان شهری این امکان را ندارند که از ابتدا شهرهای کاملاً جدیدی را طراحی کنند. اما برخی از رویکردهای طراحی شهری روش هایی را پیشنهاد می کنند که شهرها و کلانشهرها می توانند از الگوی هماهنگ توسعه بهره مند شوند. رویکرد "برنامه ریزی متقاطع" ("transect planning") که توسط آندرس دوونی معماری با گرایش "شهرسازی نوین" ("New Urbanist") استاد برنامه ریزی شهری و رواج یافته است، نشان می دهد که چگونه می توان از الگوهای مختلف طراحی شهری در مناطق مختلف یک کلان شهر استفاده کرد. ترکیب شکل و عملکرد. ایجاد مکان های جذاب و کاربرپسند. از تکنیک های طراحی شهری می توان برای ساخت مکان هایی استفاده کرد که همزمان هم از نظر بصری جذاب باشند و هم کاربر پسند باشند. برخی از رویکردهای کلی آن عبارتند از: ایجاد حس مکان. طراحی خوب شهری مکان هایی را ایجاد می کند که مردم از آن احساس خوبی دارند. برخی از برنامه ریزان شهری وقتی افراد ارتباط معنادار و عاطفی خود را با مکان خاصی برقرار می کنند، آن را "دلبستگی مکانی" می نامند. برخی از فاکتورهایی که برای دادن احساس به فضا مهم هستند، عبارتند از: درخت در طراحی شهری. درختان زیبا باعث فوق العاده شدن ی
ک شهر می شوند، چرا که یک جنگل پویا از یک جامعه، اقتصاد و محیط زیست سالم حمایت می کند. درختان موجوداتی زنده و عناصر حیاتی زیرساخت های شهر هستند که باید در هر مرحله از برنامه ریزی، طراحی و توسعه مورد توجه قرار گیرند. در صورت طراحی صحیح، درختان می توانند بازگشت سرمایه بالایی ایجاد کنند و به دارایی هایی تبدیل شوند که با گذشت زمان ارزش آنها روزبه روز افزایش می یابد. به منظور طراحی صحیح درختان، درک ارزش آنها برای هر پروژه بسیار مهم است. از مزایای درختان می توان به موارد زیر اشاره کرد: زیست محیطی. هدف از کاشت درختان در طراحی شهری، ایجاد و تقویت فضا است و نه دلهره آور کردن آن. محیط شهری یک محیط زندگی سخت برای درختان است و اکثریت قریب به اتفاق درختان نمی توانند در محیطی با دود غلیظ اگزوز اتومبیل ها، زهکشی ضعیف، خاک آشفته و متراکم، نور خورشید محدود، تمرکز مواد زائد حیوانی، رواناب های سطحی آلوده و سوء استفاده توسط انسان زنده بمانند. درختان برای ایجاد محل های عبوری که ساختمان ها را بهم متصل می کنند، برای جدا کردن مناطق با مقیاس های مختلف یا تنظیمات هندسی، و ایجاد سایبان برای ورودی ساختمان ها با هم ترکیب می شوند. الگوی کا
شت تصادفی درختان باعث افزایش حس هرج و مرج می شود. با این حال، درختانی که در یک الگوی هندسی یا شبکه نزدیک به هم کاشته می شوند، به الگویی تبدیل می شوند که «یک همسان سازی بصری را فراهم می کند که درک انسان را از فضا بهبود می بخشد، همان طور که وزن شعر، به اندازه گیری و درک آن کمک می کند».
در حدود سال ۱۲۹۰ قمری، محمدرضا خان عدل السلطان که یکی از صاحب منصبان نظامی کرمان بود، اقدام به احداث باغی تفریحی خارج از حصار شهر کرمان کرد. مساحت این باغ ۲۵ هزار متر مربع می باشد . عدل السلطان از نوادگان وکیل الملک حاکم کرمان و فرزند مرتضی قلی خان وکیل الملک دوم (ثانی) و برادر میرزا حسین خان عدل السلطنه بود. عدل السلطنه بعداً لقب "سردار نصرت" را گرفت. این باغ در سال ۱۳۱۳ شمسی به مبلغ ۴۰ هزار تومان به ابوالقاسم هرندی که یکی از تجار مطرح کرمان بود فروخته شد. این مجموعه به دلیل توقف چند روزهٔ رضاشاه در مسیر سفر تبعیدش مورد توجه قرار گرفت و در سال ۱۳۵۴ توسط مالک باغ به وزارت فرهنگ و هنر اهدا شد. باغ هرندی مدتی نیز به عنوان ساختمان سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردش گری کرمان مورد استفاده قرار گرفت و در حال حاضر طبقهٔ همکف ساختمان موجود در آن به عنوان موزهٔ سازهای سنتی و طبقهٔ اول آن به عنوان موزهٔ باستان شناسی مورد بازدید علاقه مندان قرار می گیرد. این اثر در تاریخ ۱۸ آذر ۱۳۵۴ با شمارهٔ ثبت ۱۱۷۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. معماری. نقشه ساختمان مرکزی باغ (ساختمان فعلی موزه) را پسر عدل السل
طان، دکتر مرتضی قلی اسفندیاری که بین سال های ۱۲۸۵ تا ۱۳۰۵ در فرانسه مشغول به تحصیل بود تهیه و برای پدرش فرستاده است. در واقع این بنا براساس نقشهای فرنگی و ساختاری تلفیقی با ویژگیهای معماری ایرانی بنا گردیده است و ساختمانهای جنبی به آن اضافه شد (ساختمان خدمه، حمام، اصطبل و گاوگرد). مجموعه باغ هرندی که در زمان احداث در خارج از حصار شهر کرمان قرار داشت، تمامی ویژگیهای یک باغ عمارت ایرانی را دارا بوده است. اصول باغسازی این مجموعه براساس طرحهای هندسی مربع و مستطیل و بهصورت نوارهای متصل شکل گرفته که معمولاً در هنر باغسازی ایرانی، این شیوه مرسوم بوده است. ساختمان مرکزی این باغ در دو طبقه و در قسمت شمالی باغ و در کنار آبنماهای مختلف بنا شده و مساحت تقریبی زیربنای آن حدود 2000 مترمربع است و دارای اتاقهایی از جمله بهارخواب و در طبقه زیرین ساختمان یک سالن جهت استراحت وجود داشته است (معروف به تنبلخانه). در طبقه بالا هم تعداد زیادی تخت جهت پذیرایی از مهمان ها موجود بوده است. در این طبقه دو ایوان سرپوشیده نیز وجود دارد. از جمله قسمتهای باغ می توان ساختمان اندرونی، بیرونی، بهارخواب، حمام آشپزخانه و اتاق های مستخدمین، گاو گر
د (گاوچاه) حوض و آب نما، اصطبل و درختان میوه را نام برد که بر اثر مرور زمان دستخوش تغییرات زیادی شده که می توان به تخریب اصطبل و انبارها، تبدیل آشپزخانه به ساختمان اداری اشاره کرد. آب رسانی درختان این باغ از چاه و گاوگرد باغ تأمین می شد است. گاوگرد که در قسمت جنوبی و انتهای باغ و نزدیک استخر قرار دارد دارای محور اصلی چوبی بوده که آب حاصل از این چاه پس از جمع آوری در استخر، جهت آبیاری باغ مورد استفاده قرار می گرفته است. در کنار گاوگرد در انتهای باغ تعدادی اتاق وجود داشته که محل خدم و حشم بوده است. کاربری های باغ در گذشته. در زمان عدل السلطان از باغ به صورت تفریحی استفاده می شده و در زمان ابوالقاسم هرندی باغ محل سکونت دائمی بوده است. این بنا در دوران حیات یکصد ساله خود، به خصوص در زمان زندگی زنده یاد ابوالقاسم هرندی اغلب به عنوان محل پذیرایی از برخی رجال سیاسی و نظامی و دیگر شخصیتهای مملکتی که برای انجام مأموریتی به کرمان مسافرت می کردند، مورد استفاده قرار می گرفته است. منابع آب و نظام آبیاری. در گذشته آبرسانی درختان این باغ از طریق حوض که به وسیله چاه و گاوگرد (که در گذشته آب مورد نیاز آبیاری درختان را از دل ز
مین بیرون می آورد) پر می شد، تأمین می شده است. اکنون خوشبختانه گاوگرد و همه تجهیزات آن در ضلع جنوبی باغ موجود هستند. به گفته خانواده هرندی دو مسیر عبور آب مربوط به قنات طهماسب آباد و حسن آباد نیز از این باغ می گذشته است که یکی نزدیک در ورودی اصلی و دیگری نزدیک محل سکونت خدمه قرار داشته، که در حال حاضر آثار زیادی از آن ها باقی نمانده است. درختان و گیاهان باغ. درختان باغ اکثراً در قسمت جنوبی آن قرار داشته اند. درختان اصلی در گذشته شامل درختان در حاشیه مسیرها و درختان میوه مثل انار و انگور در کرتهای اکثراً مستطیلی شکل کاشته شده بودند. از درختان قدیمی باغ درختان کاج و تعدادی درخت انار اکنون موجود هستند و امروزه گیاهان زینتی مثل گل رز و گلهای یک ساله در بخش های مختلف آن کاشته می شوند. درختان انجیر، توت، سیب، زرشک و گلابی هم در این باغ وجود داشته است. کنار ضلع شرقی در سمت چپ ورودی داربستهای انگور چسبیده به دیوار نیز وجود داشته اند. موزه سازهای سنتی. موزهٔ سازهای سنتی کرمان در سال ۱۳۸۱ افتتاح شده است و در آن سازهایی از قبیل قیچک، سنتور، قانون، رباب و عود که از جمله کارهای هنرمندانه اساتیدی چون یحیی، نریمان و سعود می
باشد به نمایش گذاشته شده است. به گفتهٔ مسوول موزهٔ ساز باغ هرندی هدف اصلی از ایجاد این موزه آشنا نمودن بازدیدکنندگان با سازهای بومی و سنتی ایران و همسایگان کشور ایران است که موسیقی آنان با موسیقی کشور ما قرابت و نزدیکی بسیار دارد. موزه باستان شناسی. هدف از ایجاد این موزه معرفی تمدن های کهن و باستانی استان کرمان و ارتباط تاریخی آن ها با محوطه های تاریخی همجوار می باشد. در این موزه آثار تاریخی از تمدن های شهداد، حوزهٔ فرهنگی هلیل رود، دورهٔ تاریخی استان کرمان و بخش اسلامی به نمایش درآمده است. اشیاء سفالی، مهره های سنگی و درفش فلزی از جمله اشیایی است که در بخش تمدن شهداد این موزه به چشم می خورد. کاوش های باستان شناسی نشان می دهد که هزارهٔ سوم و چهارم قبل از میلاد مسیح در شهداد (با نام قدیمی خبیص) مردمانی صنعتگری زیسته اند که با وارد کردن مواد اولیه از دور دست ابزار سنگی و فلزی ساخته و به مناطقی چون ترکستان، دره سند، سواحل جنوبی خلیج فارس و بین النهرین صادر می کرده اند. از حوزهٔ فرهنگی هلیل رود نیز سفالینه های خاکستری رنگ بسیار ظریف با نقوش زیبای این حوزه به نمایش گذاشته شده است که متعلق به حداقل ۵هزار سال پیش ا
ست. هم چنین آثار به نمایش گذاشته شده از دورهٔ تاریخی جازموریان که متعلق به دورهٔ هخامنشیان است شامل جام های سفالین، بشقاب، کوزه، قمقمه و ریتون های منتهی به سر جانورانی چون اسب، قوچ و گاو است. هجری در دورهٔ صفاریان، آل بویه و نیز دورهٔ سلجوقیان به نمایش درآمده است.
منطقه حفاظت شده کوه دیل در استان کهگیلویه و بویراحمد قرار دارد. این منطقه با مساحت ۱۰۳۷۴ هکتار، در سال ۱۳۷۸ حفاظت شده است. آب و هوای معتدل کوهستانی دارد. این منطقه پوشش گیاهی مناسب دارای کونه های جانوری: بز و پازن، قوچ و میش، خرس قهوه ای، پلنگ، سمور سنگی، گرگ، خرگوش، گراز، کبک، تیهو، جغد و بحری می باشد. دیل در ادبیات فارسی. در طومار شاهنامه دیل پهلوانی در زمان شاهپور است که در نبرد با قیصر روم شرکت داشته است. منبع: ماهنامه سفر
امپراتور کوان (به ژاپنی: 孝安天皇؛ "کوان تِننو") همچنین به عنوان "أوهو یاماتو تاراشیکو کونیوسی هیتو نو میکوتو" نیز، شناخته می شود، ششمین امپراتور ژاپن بود، که با توجه به نظم سنتی جانشینی به این منصب رسید. هیچ گونه تاریخ مشخصی نمی تواند به زندگی این امپراتور اختصاص داده شود، اما قاعدتاً وی در حدفاصل سال های ۳۹۲ تا ۲۹۱ قبل از میلاد، فرمانروای ژاپن در نظر گرفته می شود. اطلاعات بسیار کمی در مورد این امپراتور به دلیل کمبود مواد در دسترس برای بررسی و مطالعه بیشتر. کوان در میان مورخان به عنوان یک «امپراتور افسانه ای» شناخته می شود زیرا وجود واقعی او مورد مناقشه است. در «کوجیکی» چیزی غیر از نام و شجره نامه او وجود ندارد. ظاهراً سلطنت کوان در سال ۳۹۳ قبل از میلاد آغاز شد، او یک زن و دو پسر داشت و بیش از ۱۰۰ سال سلطنت کرد تا اینکه در سال ۲۹۱ قبل از میلاد در سن ۱۳۷ سالگی درگذشت. یکی از پسرانش ظاهراً امپراتور کوریه شد. به طور سنتی به عنوان آخرین امپراتور دوره جومون پذیرفته می شود که در ۳۰۰ قبل از میلاد به پایان رسید. روایت افسانه ای. در «کوجیکی» و «نیهون شوکی» فقط نام و نسب او ثبت شده است. ژاپنی ها به طور سنتی وجود تاریخی ای
ن حاکم را پذیرفته اند و در حال حاضر یک «میساساگی» یا مقبره امپراتوری برای کوآن نگهداری می شود. با این حال، هیچ سند معاصر موجودی کشف نشده است که این دیدگاه را تأیید کند که این شخصیت تاریخی واقعاً سلطنت کرده است. اعتقاد بر این است که او پسر امپراتور کوشو است. و اعتقاد بر این است که مادر او [خیوسوتاراشی-هیمه دختر اوکیتسویوسو و جد خاندان اُواری بوده است. درسوابق «کوجیکی» کوان دومین پسر امپراتور کوشو بود و از کاخ آکیستوشیما-نو-میا و در "نیهون شوکی" به عنوان «مورو نو آکیستوشیما نومیا» در جایی که بعدها به عنوان ولایت یاماتو شناخته می شود، حکومت می کرد. ظاهراً کوان امپراتوری بود که بیش از صد سال سلطنت کرد و تا ۱۳۷ سالگی (طبق گفته کوجیکی) زندگی کرد. ظاهراً او همسری به ناماوشی هیمه داشت و از او دو فرزند داشت. سلطنت کوان از ۳۹۲ قبل از میلاد تا زمان مرگ او در ۲۹۱ قبل از میلاد ادامه داشت، سپس یکی از پسرانش تاج و تخت را به دست گرفت و بعداً به عنوان امپراتور کوریه شناخته شد.
توکومان شهری در کشور آرژانتین، ایالت توکومان است که در سال ۲۰۰۹ میلادی، حدود ۷۸۹٬۰۰۰ نفر جمعیت داشته است.
سانتیاگو دل استرو شهری در کشور آرژانتین، استان سانتیاگو دل استرو است که در سال ۲۰۰۹ میلادی، حدود ۳۵۷٬۰۰۰ نفر جمعیت داشته است.
سان سالوادور ده خوخوئی شهری در کشور آرژانتین، استان خوخوی است که در سال ۲۰۰۹ میلادی، حدود ۲۹۸٬۰۰۰ نفر جمعیت داشته است.
منطقه حفاظت شده کوه پوزک، در استان سیستان و بلوچستان یا مساحت ۴۶۱۴۴ هکتار، از سال ۱۳۷۸ تحت حفاظت درآمد، دارای آب و هوای گرم و خشک است. این منطقه دارای اراضی شور با پوشش گیاهی ضعیف است. گونه های اصلی جانوری منطقه عبارتند از: خرس سیاه، قوچ و میش، بز و پازن، روباه معمولی، روباه شنی، شغال، خرگوش، سنجاب بلوچی، خدنگ، موش دوپا، تیهو، کبک، باقرقره، هدهد، سبز قبا، چکاوک کاکلی، شبگرد بلوچی، چک چک سر سیاه، چک چک دم سفید، غراب گردن قهوه ای، دراج، جیرفتی، انواع کوکرها و انواع پرندگان شکاری. جستارهای وابسته. ایرناکوه پوزک
منطقه حفاظت شده واز در استان مازندران، با مساحتی نزدیک به ده هزار هکتار در سال ۱۳۸۰ حفاظت شده است. منطقه واز کوهستانی با چندین رودخانه و هوایی مرطوب سرد و مرطوب دارد؛ و از انبوه جنگل های هیرکانی و مراتع ییلاقی برخوردار است که محل زیست طبیعی گونه های جانوری: پلنگ، مرال، شوکا، خرس قهوه ای و… می باشد؛ و دارای زمینه مناسبی برای فعالیت های پژوهشی و جاذبه های گردشگری است.
منطقه حفاظت شده هلن در استان چهارمحال و بختیاری با ۴۰ هزار هکتار وسعت که غالباً پوشیده از جنگل بلوط غرب است؛ و یک چهارم آن مرتعی است. نام این منطقه به نشان پاس داشت از خدمات ارزنده هلن جفریز بختیار پرستار و فرمانده ارشد نیروی دریایی آمریکا که همسر ابوالقاسم بختیار بوده، هلن جفریز بختیار در این منطقه به مداوای مردم بختیاری می پرداخته است. این منطقه در دهستان مشایخ شهرستان کیار، و بخش میانکوه شهرستان اردل و دهستان سپیدار بخش ارمند شهرستان خانمیرزا از توابع استان چهارمحال و بختیاری با فاصله تقریبی ۱۱۰ کیلومتری از مرکز استان واقع شده است. علاوه بر رودخانه ارمند و رود کارون که از میان آن می گذرد، دارای چشمه های متعددی نیز هست. منطقه حفاظت شده هلن پس از منطقه حفاظت شده سبزکوه، دومین منطقه حفاظت شده در چهارمحال وبختیاری با ۴۰هزار هکتار وسعت، تنها منطقه حفاظت شده جنگلی است که ۳۰هزار هکتار آن پوشیده از جنگل عمدتاً از نوع بلوط غرب است. تراکم پوشش گیاهی و درختان جنگلی در این منطقه تا ۳ دهه پیش به اندازه ای بود که کمتر کسی به خودش اجازه وارد شدن به جنگل را می داد، اما اینک بر اثر تجاوز و تخریب، بخش هایی از جنگل در معرض ت
نک شدن و نابودی پوشش گیاهی قرار دارد. این منطقه نام خود را از کوهی که در همین محل واقع شده و به نام هلن مشهور است گرفته که گفته می شود نام پرستاری آمریکایی است که با یک پزشک ایرانی بختیاری ازدواج کرده و در سال ۱۹۳۱ به ایران آمده و به همراه همسرش با ایل بختیاری کوچ می کرده و به مداوای مردم می پرداخته است. حضور وی در آن زمان مصادف با نقشه برداری و تهیه نقشه های توپوگرافی منطقه بوده که احتمالاً اختصاص کوهی به نام هلن به خاطر قدردانی از وی بوده است. موقعیت جغرافیایی منطقه حفاظت شده هلن. بین عرض جغرافیایی ۳۱/۵۵ و ۳۱/۴۰ شمالی و طول جغرافیایی ۵۰/۵۳ و۳۲ /۵۰ شرقی در شهرستان های اردل، کیار و لردگان از توابع استان چهارمحال و بختیاری با فاصله تقریبی ۱۱۰ کیلومتری از مرکز استان واقع شده و نزدیک ترین شهر به آن شهر ناغان است که در فاصله حدود ۲۰ کیلومتری از آن قرار گرفته است. منطقه حفاظت شده جنگلی هلن دارای وسعتی حدود ۴۰ هزار و ۲۰۰ هکتار بوده که ۳۰ هکتار آن جنگل و مابقی به صورت مرتع است. هلن کاملاً کوهستانی بوده و کمترین ارتفاع آن در کنار رودخانه زیبای ارمند ۱۱۷۶ متر و بیشترین آن در ارتفاعات قلل سر به آسمان کشیده بزمنی به ارت
فاع ۳۲۲۲ متر قرار دارد. آب و هوا و اقلیم منطقه. میانگین دما در سردترین ماه سال (دی ماه) به ۲/۴ درجه سانتی گراد، در گرم ترین ماه سال (تیر ماه) ۱۴/۱۹ درجه سانتی گراد و میانگین بارندگی سالانه آن ۶۰۸/۸ میلی متر است و موجب تشکیل اقلیم مدیترانه ای از نوع نیمه مرطوب کوهستانی شده است. علاوه بر رودخانه کارون با طولی در حدود ۶۵ کیلومتر، چشمه هایی همچون چشمه روستای پوراز، آبشار دره عشق، برد بلند گل سفید آب، چشمه سیبا، آب سفید، تاگک، چشمه دل بالا، گردک، شه پیر، چشمه کنمز روستای جوزستان منابع آب این منطقه هستند. آب و هوای نیمه مرطوب با تابستان های کمی گرم و خشک و زمستان های نیمه سرد، و همراه با باران و برف نسبتاً زیاد منابع آبی رودخانه ای و چشمه ای فراوان، راه های دسترسی، پوشش های انبوه جنگلی(۷۵ درصدی) و مرتعی سبب ایجاد بوم سازگان های ویژه از انواع رودخانه ای، حاشیه رودخانه ای، جنگلی و مرتعی گردیده است که در کنار شرایط توپوگرافی و طبیعی منطقه موقعیت منحصر به فردی را برای جذب حیات وحش فراهم آورده است. مشکلات زیست محیطی منطقه. دخالت های انسان بخش های وسیعی از این منطقه بکر را به نابودی کشانده است، شکار پرندگان و جانوران، صی
د بی رویه ماهی، چرای دام، قطع جنگل، کشت نامناسب، زیرآشکوب، اسکان و توسعه روستاها نیز اجرای طرح های ملی چون عبور خط لوله نفت، آب آشامیدنی، روستاها، خطوط انتقال برق و احداث دکل های مخابرات ازجمله موارد دخالت انسانی و طبعاً بروز مشکلات زیست محیطی منطقه هستند.
باغ لاله یادبود ایندیرا گاندی بزرگترین پارک لاله در آسیاست. این پارک در شهر سرینگر در ایالت کشمیر هند قرار دارد، هر ساله در ماه آوریل جشنواره لاله در این پارک برگزار برگزار می شود.
آفاتلو یکی از روستاهای جمهوری آذربایجان است که از توابع شهر خان کندی است.
بادام دار یکی از شهرهای جمهوری آذربایجان است که از توابع شهر باکو است. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۲۱۶۰۰ نفر بود.
بالاخانی (از فارسی بالاخانه) یکی از شهرک های جمهوری آذربایجان است که از توابع شهر باکو و مرکز استخراج نفت آن است. نامگذاری. اصل نام فارسی به معنای خانه بالایی است. نخستین چاه نفت جهان. در سال ۱۵۹۳ میلادی اولین چاه باکو به عمق ۳۵ متر به طور دستی در این محل کنده شد. این ابتدای کشیدن نفت از چاه ها بود البته تا قبل از آن قرنها نفتی که خودجوش به سطح زمین می آمد جمع شده برای روغن کاری و برای سوزاندن بفروش می رسید. نخستین پالایشگاه نفت. در سال ۱۸۱۳ میلادی به دنبال پیمان گلستان این منطقه از ایران به روسیه واگذار شد و در سال ۱۸۳۷ میلادی روسها نخستین پالایشگاه نفت را در آن تأسیس کردند جمعیت. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱۳۷۰۰ نفر بود.
بی بی هیبت یکی از شهرهای جمهوری آذربایجان است که از توابع شهر باکو است. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۰۰۰ نفر بود.
منطقه حفاظت شده کالمند یا منطقهٔ حفاظت شدهٔ کالمند و بهادران یک منطقهٔ حفاظت شده با مساحت ۲۳۰۱۸۱ هکتار است که در استان یزد در ایران قرار دارد. این منطقهٔ حفاظت شده طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۷۹۴ در تاریخ ۹۹/۱۱/۰۶ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت. منطقه حفاظت شده کالمند در، ۲۰ کیلومتری شهرستان مهریز و ۵۰ کیلومتری بهادران و ۸۵ کیلومتری یزد قرار گرفته است. این منطقه در حدفاصل ۳۱درجه و ۵دقیقه تا ۳۱درجه و ۳۵دقیقه عرض جغرافیایی و مابین ۵۴درجه و ۲۰دقیقه تا ۵۵درجه و ۱۵دقیقه طول جغرافیایی واقع شده است. مکان مناسبی برای تخم گذاری پرنده با ارزش و کمیاب هوبره و زیست جانورانی چون: آهو و زاغ بور است که در اول خرداد ماه سال ۱۳۷۰ از منطقه شکارممنوع ارتقاء یافت و به عنوان مناطق حفاظت شده اعلام گردید. علاوه بر وجود گورخر در منطقه توران و بهرام گور، در سال ۱۳۷۶ طرح انتقال و رهاسازی گورخر ایرانی در این منطقه نیز راه اندازی شد. پیشتر وجود این گونه منحصر به دو منطقه توران و بهرام گور بوده است.
چهل داغ یکی از شهرهای جمهوری آذربایجان است که از توابع شهر باکو است. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱۱۰۰ نفر بود.
منطقه حفاظت شده کبیرکوه یک منطقه حفاظت شده در شهرستان های دره شهر و بدره در استان ایلام ایران است که با مساحت ۱۷۹ کیلومتر مربع در دامنه شمالی رشته کوه کبیرکوه و در ارتفاع ۹۵۰ تا ۲۷۹۰ متری قرار دارد. منطقه حفاظت شده کبیرکوه منطقه ای کوهستانی، با شیب های تند و خاک کم عمق از رشته کوه های زاگرس است که در دامنه ارتفاعی ۹۵۰ تا ۲۸۱۰ متر از سطح دریا قرار دارد. این منطقه به لحاظ داشتن تنوع ارتفاعی دارای اکوسیستم های مختلف بوده که اغلب غیرقابل دسترس هستند و نسبت به سایر مناطق، به صورت بکر و دست نخورده باقی مانده اند. با توجه به تنوع و تغییرات شرایط فیزیکی که در سطح منطقه وجود دارد، علاوه بر برخورداری از غنای زیستی دارای ارزش های گردشگری و اکوتوریسم بالایی نیز می باشد. منطقه کبیرکوه طی مصوبه شماره ۲۱۶ شورای عالی محیط زیست مورخ ۱۳۸۰/۷/۲۵ با مساحت ۱۷٬۹۲۳ هکتار به عنوان منطقه حفاظت شده به مناطق تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست پیوسته است. از آن تاریخ به بعد این منطقه شاهد تحولات مثبتی در روند افزایش گونه های گیاهی و جانوری بوده و امروزه این منطقه یکی از مناطق شاخص استان ایلام در راستای تنوع گیاهی و جانوری محسوب می شود. کب
یرکوه. کبیرکوه مهم ترین و بزرگ ترین رشته کوه استان ایلام است که در زبان کردی به کۆور یا کەۆور معروف است. طول این رشته کوه ۱۶۰ کیلومتر است که در جهت شمال غربی ـ جنوب شرقی به صورت دیواری منظم امتداد دارد. بلندترین قله کبیرکوه «کان صیفی» نام دارد که در ناحیه «ورزین یا ورزرین» شهرستان ملکشاهی واقع شده است. این قله ۲۸۱۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. شهرستان های ملکشاهی، مهران، آبدانان و دهلران در غرب کبیرکوه قرار دارند و دره شهر و بدره در شرق این رشته کوه واقع هستند. شهرستان های ایلام، شیروان، چرداول و ایوان در کوهستانهای شمال و شمال شرقی استان واقع شده اند. پوشش گیاهی. در دامنه های کبیرکوه وضعیت پوشش گیاهی به تدریج تغییر یافته و هرچه از روستاها دورتر شده و به مناطق کوهستانی نزدیک می شود پوشش گیاه وضع بهتری پیدا می کند. هرچه به ارتفاعات منطقه نزدیک شویم گونه های درختی که غالبیت با بلوط ایرانی است، به صورت گونه های غالب ظاهر می شوند. در منطقه حفاظت شده کبیرکوه و در نزدیکی شهر بدره و در پشته بدره یکی از گونه های نادر درختی به نام لرگ (Pterocarya fraxinifolia) در اطراف آبراهه ها و چشمه های منطقه با حدود ۱۰۰ پایه وجود
دارد که نظر هر بیننده ای را در آن منطقه به خود جلب می کند. تعدادی از گونه های گیاهی موجود در منطقه حفاظت شده کبیرکوه عبارتند از: زبان گنجشک، داغداغان، ارژن، آلبالو وحشی، پرسیاوش، اسپند، گوش بره، دافنه، بلوط ایرانی، بروموس، بومادران، جو دوسر، چمن، بنه، بادام، زالزالک، تمشک، گاو زبان، کنگر، پنیرک، ملیکا، شنبلیله و… گونه های جانوری. منطقه حفاظت شده کبیرکوه به علت شرایط خاص، پستی و بلندی و برخورداری از صخره ها، تپه ماهورها، اراضی کم شیب ناهموار، بیشه زارها و دره های عمیق شامل طیف متنوع زیستگاهی است و به همین دلیل توان مناسبی برای ازدیاد حیات وحش خصوصاً کل و بز دارد. تهیه شناسنامه ای کامل از حیات وحش این منطقه نیاز به مطالعات خیلی زیادی دارد. گونه های پستاندار منطقه حفاظت شده کبیرکوه عبارتند از: خرس قهوه ای، پلنگ، گربه وحشی، کاراکال، گرگ، شغال، روباه معمولی، کفتار، سمور، راسو، کل و بز، گراز، خرگوش، سنجاب ایرانی، خارپشت اروپایی، خارپشت گوش بلند، هامستر خاکستری و موش خانگی. سهم منطقه حفاظت شده کبیرکوه از پرندگان ایران که تاکنون گزارش شده؛ ۴۶ گونه می باشد که در ۷ راسته و ۱۹ تیره جای می گیرند. این منطقه با توجه به تنو
ع زیستگاه ها از نظر تنوع گونه ای پرندگان نیز غنی می باشد.
فایروال آی پی کوپ یک توزیع لینوکس باهدف فراهم کردن ابزاری ساده برای ایجاد فایروال بر اساس امکانات سخت افزاری موجود کامپیوتر می باشد. این فایروال رایگان و کد باز بر پایه لینوکس بوده و دارای امکانات متعددی از قبیل firewall - proxy - vpn و مدیریت امن شبکه های بی سیم را هم در اختیار دارد.
آغ دره یکی از روستاهای جمهوری آذربایجان است که از توابع جمهوری خودمختار نخجوان است. جمعیت این روستا در سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱۰۲۰۰ نفر بود.
پارک ملی هفتادقله اراک در ۱۵ کیلومتری شرق و جنوب شرقی شهر اراک و بین شهرستان های اراک، محلات و خمین در ۵۵/۳۳ تا ۱۸/۳۴ عرض شمالی و ۵۷/۴۹ تا ۳۲/۵۰ طول شرقی واقع شده و مساحت آن ۹۷۴۰۷ هکتار است. عمده مساحت منطقه حفاظت شده و پارک ملی هفتادقله در دره ها، دامنه ها و بخش شمالی کوهستان هفتادقله در شهرستان اراک قرار گرفته است. این منطقه در دهه های گذشته با عنوان منطقه حفاظت شده تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست ایران قرار داشت و در سال های گذشته، با ارتقا به پارک ملی، تحت حفاظت عالی تری قرار گرفت. دوربین های تله ای در سال ۱۳۹۲، موفق به ثبت حضور پلنگ ایرانی در پارک ملی هفتادقله اراک شدند. بلندترین نقطه در محدوده منطقه حفاظت شده هفتادقله، قله برف شاه در نزدیکی روستای انجدان اراک است که ارتفاع آن به حدود ۳۰۰۰ متر می رسد. ریشه نام. به دلیل تعداد زیاد کوه در این مناطق هفتاد قله نامگذاری شده است موقعیت. منطقه حفاظت شده هفتادقله از اوایل دهه ۵۰ شمسی تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست ایران قرار گرفت. در اواخر دهه ۹۰ حدود یک چهارم این منطقه با عنوان سومین خاستگاه تنوع زیستی ایران، به پارک ملی ارتقا یافت و تحت مدیریت و رده حفاظت
ی عالی تر قرار گرفت. عمده بخش های این منطقه و کلیه نقاط پارک ملی هفتادقله در محدوده شهرستان اراک، مرکز استان مرکزی و در سوی شمالی ارتفاعات هفتادقله، دره ها و دامنه های آن قرار دارد. معدود بخش هایی از منطقه حفاظت شده در شمال خمین، شمال محلات و شمال غرب دلیجان واقع شد ه است. کوهستان هفتادقله، کوهستانی مشترک میان شهرستان های اراک، شمال خمین، شمال محلات و دلیجان است و باید دقت کرد که عمده قسمت شمالی این کوهستان، جزیی از منطقه حفاظت شده هفتادقله به شمار رفته که وسعت محدوده حفاظتی به بیش از ۹۷ هزار هکتار می رسد. ویژگی های بوم شناختی. گیاگان. پوشش گیاهی:کاسنی، نعناع، شب بو، تنگرس، نسترن، لرک، فرفیون ،اسپند و آویشن زیاگان. پستانداران: کل و بز، قوچ و میش، پلنگ، کفتارراه راه ، شغال، گرگ، گورکن، خرگوش، تشی و روباه. پرندگان: کبک، تیهو، بلدرچین، باقرقره، کبوتر چاهی، عقاب طلایی، سارگپه، هما، کرکس، دال، شاهین، بحری، لیل، بوتیمار و حواصیل. خزندگان: چند نوع افعی، مارآبی و لاک پشت.
پیله گاه یکی از شهرهای جمهوری آذربایجان است که از توابع شهر باکو است. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۸۲۰۰ نفر بود. نام این شهر از دو واژه پیله به معنی پیله کرم ابریشم و گاه که پسوند مکان است تشکیل شده است.