Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مداد شمعی یا پاستل روغنی، نوعی قلم ساخته شده از موم است، که از آن برای نوشتن، نقاشی، رنگ آمیزی و دیگر سبکهای تصویرگری بهره برده می شود. مداد شمعی، از ترکیب رنگدانه، چسب موم و نوعی روغن غیرقابل خشک شدن ساخته می شود. مداد شمعی ها بافتی درشت تر از دیگر انواع پاستل ایجاد می کنند که پوشاندن آن ها با ثابت کننده رنگ فیکساتیو را دشوارتر می کند. تفاوت مداد شمعی و پاستل. به طور کلی مداد شمعی و پاستل روغنی را در یک گروه از ابزار نقاشی دسته بندی می کنند، ولی با کمی تفاوت در ترکیبات، دارای تفاوت هایی هستند. پاستل های روغنی، بیشتر خمیری هستند و نرم تر روی مقوا می نشینند و پوشانندگی بیشتر و بهتری دارند؛ ولی مدادهای شمعی، چرب تر و شمعی(مومی) هستند و در برابر رنگ های حلال در آب از خود مقاومت بیشتری نشان می دهند.
محمد محمد مُرسی عیسی العیاط (۸ اوت ۱۹۵۱ – ۱۷ ژوئن ۲۰۱۹) سیاستمدار مصری، پنجمین رئیس جمهور مصر و نخستین و تنها رئیس جمهور منتخب با شیوه دموکراتیک در این کشور بود. او رئیس حزب آزادی و عدالت و کاندیدای این حزب در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۲ بود. او از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ نمایندهٔ پارلمان مصر بود. محمد مُرسی در دوازدهم تیر ۱۳۹۲ پس از ناآرامی های چندروزه و حالت بحرانی مصر، پس از کودتایی به دست ارتش مصر، برکنار و زندانی شد. مرسی بعد از بازداشت با چند مورد اتهام مواجه و به زندان های بلندمدت محکوم شده بود. در ۲۷ خرداد ۱۳۹۸، مرسی به دنبال بی هوش شدن در دادگاه، درگذشت و بر اساس نظریه ای که دادگاه مصر و پزشک قانونی اعلام کرد، محمد مرسی در هنگام مرگ هیچ گونه علامت جرح در وی وجود نداشته است. تحصیلات. او لیسانس و فوق لیسانس مهندسی فلزات (متالورژی) خود را از دانشگاه قاهره (در ۱۹۷۸) و دکترا و فوق دکترای محافظت از موتورهای فضاپیما را از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی گرفت که پس از پایان تحصیلات در این دانشگاه نیز به تدریس مشغول بود. او از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵ استادیار دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در نورتریج بود. در این سال استاد دانشگاه زقازیق مصر شد.
۲ تن از ۵ فرزند او متولد کالیفرنیا و شهروند آمریکا هستند. ریاست جمهوری. در دورهٔ دوم انتخابات ریاست جمهوری مصر که در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ برگزار گردید، محمد مرسی بر اساس آمار رسمی در رقابت با ژنرال احمد شفیق پیروز انتخابات گردید. وی اولین رئیس جمهور پس از انقلاب ۲۰۱۱ مصر و پنجمین رئیس جمهور تاریخ این کشور بود. از چالش های پیش روی محمد مرسی در دوران ریاست جمهوریش، اختلاف با فرماندهان عالی رتبه ارتش مصر در زمینهٔ دخالت آنها در سیاست در مصر بود. محمد مرسی همواره در سخنان خود تأکید داشت ارتش مصر تنها باید در خدمت دفاع از سرزمین مصر به کار گرفته شود. هاآرتص عنوان می کند دوران ریاست جمهوری محمد مرسی یکی از بهترین دوران تاریخ تشکیل اسرائیل به شمار می رفت. اسرائیل گمان می کرد با روی کار آمدن محمد مرسی، عضو اخوان المسلمین، روابط دو کشور دچار تنش مضاعف می شود ولی در دوران ریاست جمهوری محمد مرسی دو کشور بیشتر از گذشته به هم نزدیک شده بودند. در این دوره اسرائیل توانست امتیازاتی از مصر دریافت کند که کسب آنها در دوره حسنی مبارک نیز ممکن نبود. اسرائیل به چهار دلیل از سقوط دولت محمد مرسی دچار آسیب شده و از این برکناری ناخرسند
است: از طرف دیگر برخلاف وعده های گذشته اخوان المسلمین مبنی بر نزدیک تر شدن روابط با حماس و اهالی نوار غزه، آنطور که گمان می رفت گذرگاه رفح در طول دوره ریاست جمهوری محمد مرسی به طور کامل باز خواهد شد و کمک ها به نوار غزه سرازیر می شود، اینگونه نشد و تنگنای اقتصادی اهالی منطقه تغییر چندانی نکرد که همین موجب نارضایتی حامیان مردم نوار غزه در مصر شد. محمد مرسی در ۹ شهریور ۱۳۹۱ جهت سخنرانی در شانزدهمین اجلاس سران جنبش عدم تعهد وارد تهران شد. او ریاست اجلاس جنبش غیرمتعهدها را به محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری وقت ایران واگذار کرد. لغو حکم انحلال پارلمان. در ۸ ژوئیه ۲۰۱۲، محمد مرسی حکم انحلال پارلمان را لغو کرده و خواستار برگزاری جلسات آن شد. پیش از این شورای عالی نظامی، مجلس مصر را منحل کرده بود. موضع گیری بر ضد نظام سوریه. محمد مرسی در قسمتی از سخنان خود در شانزدهمین نشست جنبش غیرمتعهدها گفت: «حکومت سوریه ظالم است و مخالفان آن باید متحد شوند.» او افزود: «اعلام همبستگی با مردم سوریه در مقابل حکومتی که مشروعیت خود را از دست داده است، وظیفه اخلاقی است. ما آماده حمایت از سوریه جدید و آزاد هستیم.» او همچنین خواستار یک «د
خالت کارآمد» از سوی همگان برای پایان بحران سوریه شد. سرنگونی. چند روز پیش از اولین سالگرد تحلیف محمد مرسی، موج جدیدی از اعتراضات علیه مرسی به نام جنبش تمرد به نمایندگی محمد البرادعی شکل گرفت. معترضان محمد مرسی را به تلاش برای گسترش اختیارات خود و اخوان المسلمین متهم و خواهان کناره گیری مرسی از قدرت و برگزاری انتخابات زودهنگام بودند. مرسی نیز گفته بود که منتخب مردم است و کنار نمی رود. چند روز پس از اوج گیری اعتراضات، هفت تن از وزرای مرسی و نخست وزیر مصر، هشام قندیل، استعفاء کردند. در چنین شرایطی ارتش مصر در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۳ مهلت ۴۸ ساعته داده بود تا اختلافات حل شوند در غیر این صورت مداخله خواهد کرد. مرسی و اعضای بلندپایهٔ اخوان المسلمین مصر در پاسخ، این کار ارتش را دخالت در سیاست خوانده بود. ارتش مصر نیز در شامگاه ۱۲ تیر ۱۳۹۲ (به وقت ایران) پس از اتمام ضرب الاجل دو روزه اعلام کرده بود که بیانیه ای صادر خواهد کرد. محمد مرسی در ۱۲ تیر ۱۳۹۲ (سوم ژوئیه ۲۰۱۳) طی کودتایی و با بیانیهٔ فرماندهٔ ارتش مصر عبدالفتاح السیسی و حمایت نماینده مخالفان دولت محمد البرادعی، شیخ الازهر شیخ احمد الطبیب و پاپ مسیحیان قبطی مصر پاپ تواض
روس دوم از قدرت برکنار شد طی همان بیانیه عدلی منصور، رئیس دادگاه قانون اساسی مصر به عنوان رئیس جمهور موقت دولت انتقالی تعیین شد. چندین ساعت بعد محمد بدیع رئیس اخوان المسلمین مصر بازداشت شده اما روز بعد آزاد گشت. همچنین ۳۰۰ نفر از سران اخوان تحت تعقیب قرار گرفته و شخص محمد مرسی در گارد ریاست جمهوری بازداشت گردید. روز ۱۳ تیر ادعا شد که محمد البرادعی در طی مصاحبه با رویترز گفت: «این خون حسن شحاته بود که موجب سقوط محمد مرسی و اخوان المسلمین گشت.» این خبر ساعاتی بعد تکذیب شد. محاکمه. در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۳، کاترین اشتون، سیاست خارجی اتحادیهٔ اروپا، به دیدار محمد مرسی رفت. وی نخستین مقام خارجی بود که از زمان سرنگونی حکومت محمد مرسی، توسط ارتش با او دیدار کرد. این دیدار دو ساعته در محل نگهداری محمد مرسی صورت گرفت. کاترین اشتون پس از این دیدار گفت: محمد مرسی به تلویزیون و روزنامه دسترسی دارد. وی همچنین در روز ۲۸ ژوئیه، با شماری از مقامات دولت موقت مصر از جمله عدلی منصور، رئیس جمهوری، محمد البرادعی، معاون رئیس جمهوری در امور بین الملل ژنرال عبدالفتاح السیسی، فرماندهٔ ارتش و سران حزب آزادی و عدالت، شاخه سیاسی اخوان المسلمین
دیدار و گفتگو کرد. در تاریخ ۲۱ آوریل ۲۰۱۵ دادگاه جنایی قاهره محمد مرسی را به جرم تحریک خشونت ها بین نیروهای امنیتی اش و معترضان که منجر به مرگ سه نفر گردید به بیست سال زندان محکوم کرد. پس از این حکم سنگین سازمان عفو بین الملل با مخالفت شدید به این حکم واکنش نشان داد. سازمان عفو بین الملل در مطلبی اعلام کرد: نظام عدالت مصر به نظر ناتوان از اجرای محاکمه های عادلانه اعضا یا طرفداران رئیس جمهوری سابق مصر و اعضای اخوان المسلمین است. محمد مرسی باید در یک دادگاه مدنی و متناسب با معیارهای بین المللی به صورت عادلانه محاکمه شود یا اینکه آزاد شود. همچنین پس از این حکم حسیبه حاج صحراوی، معاون خاورمیانه و شمال آفریقا سازمان عفو بین الملل نیز اعلام کرد: «این حکم همه امیدها دربارهٔ استقلال و بی طرفی در نظام کیفری در مصر را از بین می برد.» در تاریخ ۱۶ مهٔ ۲۰۱۵ دادگاهی در قاهره، محمد مرسی را به اعدام محکوم کرد. اتهام وی سازماندهی در حمله به یک زندان در سال ۲۰۱۱ که فرار هزاران زندانی از جمله خود او را در پی داشت، اعلام شده بود. در تاریخ ۱۶ ژوئن ۲۰۱۵ حکم اعدام محمد مرسی تأیید شد. حضور در دادگاه با لباس اعدام. یکشنبه ۳۱ خرداد ۱۳
۹۴ دادگاه جنایی قاهره برای محاکمهٔ مجدد مرسی و تعدادی از رهبران اخوان المسلمین در پروندهٔ جاسوسی برای قطر تشکیل جلسه داد و مرسی با «لباس قرمز» که لباس اعدام است در این جلسه حاضر شد. در مصر زندانیان محکوم به اعدام باید لباس قرمز بپوشند. طبق گزارش، تحقیقات دیوان عالی امنیت دولت در این پرونده نشان می دهد که محمد مرسی و تعدادی از متهمان، گزارش های صادره از دستگاه های اطلاعات عمومی و جنگی، نیروهای مسلح، نیروهای امنیت ملی در وزارت کشور و سازمان نظارت اداری را به سرقت برده اند که در میان آنها اسناد کاملاً محرمانه مربوط به ارتش، مکان های استقرار نیروهای ارتش و سیاست های کلی دولت نیز دیده می شود. بر اساس گزارش فوق این متهمان قصد داشتند این گزارش ها و اسناد را به دستگاه اطلاعات قطر و شبکهٔ ماهواره ای الجزیره متعلق به این کشور تحویل داده و به مصر و امنیت ملی آن لطمه بزنند. مرسی همچنین به خاطر اتهامات مربوط به قتل تظاهرات کنندگان در پروندهٔ موسوم به کاخ الاتحادیه به ۲۰ سال زندان محکوم شده بود. در فروردین ۱۳۹۸ روزنامه یوم السابع چاپ قاهره به نقل از دادستانی مصر خبری در خصوص درخواست مجازات اعدام به دلیل جاسوسی برای سپاه پا
سداران ایران برای محمد مرسی را منتشر کرد. مرگ. در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۹، محمد مرسی بعد از حاضر شدن در دادگاه حدود ۲۰ دقیقه در مقابل قاضی صحبت کرد و گفت رازهایی می داند که اگر آنها را فاش کند، موجب آزادی وی خواهد شد اما به جهت حفظ مصالح کشور چنین نخواهد کرد. پس از مطرح شدن این موضوع وی درحالی که در یک محفظهٔ شیشه ای قرار داشت از حال رفت. او بعد از انتقال به بیمارستان جان خود را از دست داد. فعالان و خانوادهٔ مرسی مدت ها اعلام می کردند که مسئولان زندان به بیماری های جدی اش از قبیل فشار خون بسیار بالا و دیابت رسیدگی نمی کنند. به گزارش یک گروه پارلمانی بریتانیا به سرپرستی کریسپین بلانت (Crispin Blunt) در سال ۲۰۱۸، مرسی را ۲۳ ساعت از ۲۴ ساعت شبانه روز در زندان انفرادی نگه می داشتند که می تواند نوعی شکنجه باشد و موجب مرگ زودرس شود. به گفتهٔ ماگدالنا مغربی (Magdalena Mughrabi)، معاون بخش خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین الملل، مرسی تقریباً شش سال در انفرادی حبس کشید که همین امر مشکلات روحی و جسمی فراوانی را به او وارد کرد. سارا لی، مسئول بخش خاورمیانه دیدبان حقوق بشر، نیز اعلام کرد مرگ مرسی وحشتناک، ولی کاملاً قابل پیش بینی ب
ود. مرسی سه شنبه ۱۸ ژوئن ۲۰۱۹ در قبرستانی در شرق قاهره دفن شد. پسر او، عبدالله نیز در ۵ سپتامبر ۲۰۱۹ در اثر حملهٔ قلبی درگذشت که با توجه به سابقهٔ زندانش، یک مرگ مشکوک ارزیابی شد.
شورتِ بندی (که با نام های مختلفی شناخته می شود) نوعی پوشاک است که معمولاً به عنوان لباس زیر یا مایو پوشیده می شود. همچنین برای برخی مراسم ها و ورزش ها ممکن است استفاده شود. شورت بندی از جلو شبیه بیکینی است؛ اما در قسمت عقب اندازه آن به حداقل می رسد. شورت های بندی تقریباً همیشه طوری طراحی می شوند که بیشتر باسن بدون پوشش باشد و تنها اندام جنسی، موی عانه، مقعد و میاندوراه پوشیده شود. شورت های بندی در انواع مختلفی وابسته به ضخامت، جنس و نوع اتصال در قسمت عقب، هم برای زنان و هم مردان در بیشتر نقاط جهان ارائه می شوند. یکی از انواع شورت های بندی، نخ در بهشت (G-string) است که بخش عقب آن فقط از یک تکه بند (معمولاً کشسان) تشکیل شده است. در زبان محاوره ای، این دو اصطلاح به جای یکدیگر برای توصیف لباس های زیر کوتاه با حداقل پوشش پشت استفاده می شوند، گرچه تفاوت اصلی معمولاً به پهنای بند در بخش پشتی شورت ها نسبت داده می شود. تاریخچه. عقیده بر این است که این پوشش، مانند لباس کمر، یکی از قدیمی ترین اشکال لباس های انسانی است و همچنین تصور می شود که بیشتر یا منحصراً توسط مردان پوشیده می شده است. تصور می شود که این لباس در ابتدا
برای محافظت، حمایت یا پنهان کردن اندام تناسلی مردانه ساخته شده است. لباس کمر احتمالاً قدیمی ترین شکل لباس مورد استفاده بشر است، که در آب و هوای گرم جنوب صحرای آفریقا، جایی که لباس برای اولین بار تقریباً ۷۵۰۰۰ سال پیش پوشیده شد، سرچشمه گرفته است. بسیاری از قوم های قبیله ای، مانند برخی از مردم در جنوب آفریقا، قرن ها این لباس را می پوشیدند. مانند فوندوشی ژاپنی، این لباس های اولیه با در نظر گرفتن پوشش اندام تناسلی مردانه ساخته می شدند.
کانتون برن دومین کانتون بزرگ سوئیس از لحاظ جمعیت و مساحت است. این کانتون در مرکز غربی سوئیس قرار دارد. مساحتش ۵٬۹۵۹٫۴۴ کیلومتر مربع و جمعیت آن طبق سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۹۸۵٬۰۴۶ نفر بوده است.
علی بخشایش خیابانی (۱۲۹۵–۱۳۷۷) از خوانندهٔ تبریزی در آواز و ردیف خوانی موسیقی ایرانی و از شاگردان ابوالحسن اقبال آذر و میرعلی عسگر صادق الوعد و از دوستان شاعر بزرگ شهریار (شاعر) بوده است زندگی نامه. او در سال ۱۲۹۵ در تبریز چشم به جهان گشود پدرش (احمد) از درباریان قاجار بود و مادرش (رقیه) از اهالی تبریز بود. به گفته خود استاد مادرش صدای زیبا و رسایی داشته است و صدای زیبا را از مادر به ارث برده است زندگی شخصی. علی بخشایش خیابانی یک بار ازدواج کرد و صاحب یک دختر و سه پسر شد فراگیری آواز و گرفتن تصدیق کتبی آواز از استاد اقبال آذر. او از جوانی در مغازه شخصی خود در محله ششگلان تبریز کار می کرد و همچنین در این مدت مشغول یادگیری آواز از استادش ابوالحسن اقبال آذر بوده و در مراسم های خصوصی استاد شرکت داشت. در نهایت وی موفق به گرفتن تصدیق کتبی آواز از استاد اقبال آذر که در آن زمان کار بسیار دشواری بوده شد.. آشنایی با استاد بزرگ موسیقی میر علی عسگر صادق الوعد. استاد علی بخشایش خیابانی در سال ۱۳۳۹ نزد استاد موسیقی میر علی عسگر صادق الوعد که از چهره های مطرح موسیقی در تبریز بوده می رسد. استاد صادق الوعد قطعه آواز از ایشون
می شنوند و از صدای استاد علی بخشایش خیابانی خوششان می آید و یک قطعه عکس از خود را به همراه پشت نویس به علی بخشایش خیابانی می دهد پشت عکس چنین نوشته شده (آقای بخشایش صدای خوبی دارند اگر کمی تئوری هم کار کند بهتر خواهد شد ذوق موسیقی دارد و در هنر موسیقی موفق خواهد شد. بدینوسیله تصدیق می شود: ۱۳۳۹/۳/۱۷ تبریز) دوستی با استاد شهریار (شاعر). استاد علی بخشایش خیابانی دوستی نزدیک با استاد شهریار داشته است. او در خاطرات خود می گوید در سال های بعد از انقلاب در زمان کهولت سن گه گاهی استاد شهریار به مغازه می آمدند و می نشستند و بنده به یاد دوران استاد اقبال برایشان آواز می خواندم. در این خلوت استاد شهریار یک جلد از کتاب های کوچک شعرش در سال های آخر عمر با دست خط خود در اول کتاب به استاد علی هدیه می دهد همچنین در کتاب خاطرات استاد شهریار چنین نوشته شده است. (دوستی خیاط داشتم که صدای زیبایی داشت هر وقت دلتنگ صدای اقبال آذر می شد به مغازه او می رفتم و از او می خواستم برایم بخواند چون صدایش یادآور صدای اقبال آذر بود. همچنین در همان روزها استاد علی بخشایش خیابانی دست نوشته ای از استاد محمد حسین شهریار در وصف و تعریف صدایش دیا
فت می کند. فعالیت هنری. متأسفانه در همه این سال ها و بعد از انقلاب سال ۵۷ استاد بخشایش خیابانی به صورت حرفه ای در زمینه هنر و آواز فعالیت نکردند و تنها در مجالس خصوصی و دوستانه آواز می خواندند و تا اواخر عمر در سن ۸۰ سالگی هر روز برای خود و دوستان با صدای قوی و رسا می خواندند مرگ. در مرداد ماه سال ۱۳۷۷ در سن ۸۲ سالگی به علت بیماری سرطان در تبریز درگذشت و در گورستان وادی رحمتبلوک ۳۷ ردیف۳۵ قبر ۱۰ به خاک سپرده شد
شیر موسباخ با نام دیگر شیر غارنشین اروپایی دوره میانی پلیستوسن گربه سانی منقرض شده از دوره پلیستوسن است. این جانور به عنوان یکی از نخستین زیرگونه های اولیه از شیر و همچنین بزرگترین زیرگونه شیر در طول تاریخ شناخته شده که حدود ۶۰۰٫۰۰۰ سال پیش می زیسته است. ویژگی ها. شیر موسباخ بزرگ ترین زیرگونه شناخته شده از شیر و بزرگ ترین گربه سان جهان در طول تاریخ بوده است. با طول بدنی برابر با ۲٫۴ متر (بدون در نظر گرفتن دم) که نزدیک به ۰٫۵ متر بیشتر از طول شیرهای امروزین در آفریقا و اوراسیا است، و وزنی بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ کیلوگرم و در برخی موارد هم ۴۵۰ کیلوگرم و حتی ۵۰۰ کیلوگرم و هم اندازه ببر وانسین و حدود ۵۰٪ بزرگتر از شیرهای امروزی در اوراسیا و آفریقا و حدود ۲۵٪ بزرگتر از شیر آمریکایی و شیر غارنشین اوراسیایی در دوره پلیستوسن و ببر سیبری و ببر خرزی در دوران معاصر بوده است. کشف. تعداد زیادی تکه های استخوان این گربه سان نخستین بار در روستای کوچک موسباخ در آلمان، که امروزه جزئی از شهرک ویسبادن است، پیدا شدند. بعدها جمجمه ای کامل در موئر در هایدلبرگ پیدا شد. در همان لایه های خاک که این جمجمه یافت شد، استخوان فک پایینی انسان نمای آ
غازین از جنس انسان راست قامت مربوط به ۵۵۰٫۰۰۰ سال پیش پیدا شد که به نام انسان هایدلبرگی معروف است. شیر غارنشین بعدها از این جانور نشات گرفت و قدیمی ترین نشانه های آن به ۳۰۰٫۰۰۰ سال پیش بازمی گردد.
آلن رنه (زاده ۳ ژوئن ۱۹۲۲ – درگذشت ۱ مارس ۲۰۱۴) کارگردان و فیلم نامه نویس فرانسوی با بیش از شش دهه پیشینه حرفه ای بود. او همچنین به عنوان یکی از پیشروان موج نوی فرانسه و سبک اکسپرسیونیسم آلمان شناخته می شود. زندگی. آلن رنه در ۳ ژوئن ۱۹۲۲ در بریتانی فرانسه به دنیا آمد. پدرش داروساز بود. وی در کودکی شدیداً به خواندن علاقه مند بود و انواع گسترده ای از مطالب، از آثار کلاسیک گرفته تا قصه های مصور (کمیک استریپ) را می خواند اما از ۱۰ سالگی به سینما علاقه مند شد. والدینش به مناسبت دوازدهمین سال تولد او برایش یک دوربین کداک هشت میلی متری خریدند در ۱۴ سالگی اولین فیلمش ماجراهای گای را به صورت هشت میلی متری ساخت، از این فیلم نسخه ای موجود نیست اما گویا تحت تأثیر سری فیلم های جنایی «فانتوماس» اثر لویی فویاد ساخته شده بود. در ۱۹۳۰ به پاریس رفت تا بازیگری بیاموزد و در ۱۹۴۲ به عنوان سیاهی لشکر در فیلم «مهمانان شب» اثر مارسل کارنه بازی کرد. اما از اواسط دهه ۴۰ به طور جدی وارد سینما شد. او در ۱۹۴۶ نخستین فیلم کوتاه ۱۶ میلی متری خود را ساخت که کمدی سوررئالی با عنوان طرحی برای شناسایی بود. رنه در ابتدا در کنار کارگردانی به تدوی
ن و فیلمبرداری، اکثراً در فیلم های کوتاه هم مشغول بود. علی رغم این که رنه در دوران اوج کارش، محبوب جشنواره های روشنفکری اروپایی بود، اما جالب است بدانید برای اولین بار توسط داوران یک مراسم آمریکایی مورد توجه قرار گرفت. زمانی که برای ساخت یکی از اپیزودهای مستندی به نام «تصویر» (PICTURA) به همراه سه کارگردان دیگر، جایزه ویژه ای از جوایز تازه تأسیس گلدن گلوب دریافت کرد. اما دوران شهرت رنه با ساخت مستند کوتاه «شب و مه» (۱۹۵۵) آغاز شد. این مستند به تاریخچه اردوگاه های مرگ نازی ها می پرداخت. رنه برای این فیلم نامزد جوایز بفتا شد و جایزه ویژه ژان ویگو را هم برای بهترین فیلم کوتاه دریافت کرد. البته رنه پیش از «شب و مه» هم یک بار این جایزه را دریافت کرده بود). رنه در اواخر دهه ۵۰ و اوایل دهه ۶۰ با ساخت سه فیلم پیاپی، غوغایی به پا کرد: «هیروشیما عشق من» (۱۹۵۹)، «سال گذشته در مارین باد» (۱۹۶۱) و «موریل» که با نام «زمان بازگشت» هم شناخته می شود. رنه برای «هیروشیما عشق من» جایزه ویژه سازمان ملل را از جوایز بفتا دریافت کرد و نامزد جایزه بفتای بهترین فیلم به مفهوم مطلق شد و همچنین یکی از شرکت کنندگان بخش مسابقه جشنواره کن ب
ود. ارتباط میان رنه و جشنواره کن که با این فیلم شروع شد، در دهه های بعد هم ادامه یافت و حاصل آن دو جایزه از جشنواره کن برای فیلم «عموی آمریکایی من» در سال ۱۹۸۰ و جایزه یک عمر فعالیت هنری در سال ۲۰۰۹ بود. «هیروشیما عشق من» همچنین رنه را نامزد جایزه بهترین کارگردانی سال از انجمن کارگردانان فیلم آمریکا کرد. رنه با فیلم «سال گذشته در مارین باد» موفق شد جایزه شیر طلایی بهترین فیلم را از جشنواره ونیز دریافت کند و با فیلم «موریل» نامزد شیر طلایی شد. در همین سه فیلم، رنه علایق و نگاه خاص خودش را به رخ تماشاگران کشید. رنه از معدود کارگردان های تاریخ است که روند موفقیت هایش محدود به دوره خاصی از زندگی کاری اش نیستند. به طوری که او برای آخرین فیلمش، «زندگی رایلی»، موفق شد دو جایزه از جشنواره فیلم برلین دریافت کند. چه سینمای آلن رنه را دوست داشته باشیم و چه نه، نمی توانیم انکار کنیم که او در فیلم هایش نگاهی منحصر به فرد به کارکردهای سینما داشت و همین دیدگاه و تلقی خاص باعث شد تا سینما به کمک فیلم های او، وارد حوزه های تازه ای از روایت شود. رنه به آنچه «سینمای خالص» نامیده می شود اعتقاد چندانی نداشت و در اکثر آثارش سعی می
کرد از ارتباط میان سینما و هنرهای دیگر استفاده کند. اما این نکته هیچ ربطی به شور و اشتیاق رنه برای فیلم ساختن ندارد. رنه زمانی گفته بود: «فیلم ساختن خیلی خوب است، اما فیلم دیدن حتی از آن هم بهتر است». رنه که آشکارا به نمایش مضامینی چون خاطرات گذشته، تقدیر و تأثیراتی که گذر عمر بر انسان می گذارند علاقه داشت در چند تا از مهم ترین فیلم هایش، ابهام را نه در قالب یکی از عناصر مضمونی فیلم، که به عنوان اصلی ترین عنصر در جهان فیلم و شکل دهنده شیوه روایی یک اثر سینمایی به کار می گرفت و این دیدگاه او، پیشنهاد جدیدی برای سینما بود. به اعتبار همین جهان و فرم روایی خاص بود که آلن رنه، فراتر از همه جوایزی گرفت و همه تشویق هایی که در طول بیش از ۶ دهه فعالیت هنری دریافت کرد، به یکی از سینماگران خاص و پیشرو در تاریخ این هنر تبدیل شد. . آلن رنه در سال ۱۹۵۹ با فیلم "هیروشیما عشق من" در نخستین حضور خود در جشنواره فیلم کن توجهات را به خود جلب کرد و اگرچه موفق به دریافت نخل طلا نشد، اما به خاطر همین فیلم و نمایشش در کن به عنوان یک فیلمساز مؤلف تثبیت شد. رنه با فیلم "سال گذشته در مارین باد" در سال ۱۹۶۰ جایزه شیر طلایی جشنواره فیلم
ونیز را به دست آورد. در سال ۱۹۷۷ آلن رنه اولین فیلم بلند انگلیسی زبانش را به نام «پراویدنس» با شرکت جان گیلگد کارگردانی کرد. او در ۱۹۸۰ برای فیلم "عموی آمریکایی من" برنده جایزه بزرگ داوران جشنواره فیلم کن شد و در سال ۲۰۰۹ نیز جایزه یک عمر دستاورد این جشنواره را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۹ جشنواره فیلم نیویورک با فیلم علف وحشی ساخته آلن رنه افتتاح شد فیلم "هنوز هیچی ندیده ای" به عنوان یکی از ۲۲ فیلم بخش مسابقه جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲ برای کسب نخل طلا رقابت می کند. آخرین فیلم آلن رنه با نام زندگی ریلی برای اولین بار در جشنواره برلین سال ۲۰۱۴ نمایش داده شده و جایزه آلفرد بائر را به دست آورد. این اثر بر اساس نمایشنامه ای از اَلن اِیکبورن ساخته شد که همراه با همسرش شاهدان مراسم ازدواج «آلن رنه» و «سابین آزما» بودند. آلن رنه شامگاه شنبه، اول مارس ۲۰۱۴، در جمع اعضای خانواده خود در پاریس در سن ۹۱ سالگی درگذشت و در گورستان مون پارناس به خاک سپرده شد
سید عبدالله ضیایی نیا، (متولد ۱۳۰۲ - متوفی ۲۳ مرداد ۱۳۶۸) روحانی، سیاستمدار ایرانی بود. او نماینده گیلان در مجلس خبرگان قانون اساسی بود. تولد و کودکی. سید عبدالله ضیایی در سال ۱۳۰۲ شمسی در روستای دریاکنار شهرستان لنگرود از شهرهای استان گیلان، به دنیا آمد. پدر او، سید حسین به شیوه اجدادش به کشاورزی (برنج کاری) و نوغان داری (پرورش کرم ابریشم) مشغول بود. در پنج سالگی برای آموختن قرآن به مکتب رفت و چند سال را در آنجا نزد معلمان طالقانی - که برای تعلیم و تربیت اطفال از طالقان به آن نواحی می آمدند - قرآن و برخی از کتب رایج آن زمان، مثل «احسن المراسلات»، «سید الانشاء نوظهور»، «کلیله و دمنه» و «بوستان سعدی» و همچنین شیوه نوشتن سند اجاره و فروش و انواع نامه نگاری، را فرا گرفت. او موفق شد پایان نامه کلاس ششم ابتدایی از مدارس دولتی را اخذ کند و سپس در سال ۱۳۲۳ ش عازم حوزه علمیه قم گردید. ورود به حوزه قم. ضیایی دربارهٔ مسافرت خود به حوزه علمیه قم می نویسد: «من به همراه عدّه ای که عازم کربلا بودند، با مختصر اثاثیه زندگی مجرّدی و مبلغ ۳۵۰ تومان، که شاید ۷۰ تومان هم خودم داشتم، به طرف قم حرکت کردیم. اما از رشت تا قم دو شب و
یک روز طول کشید تا وارد قم شدیم. در سال ۱۳۲۳ ه'. ش بود. فردای آن روز، وارد یکی از حجرات مدرسه فیضیه، که سه نفر از طلاب گیلان سکونت داشتند، شدیم. با آنها در آن حجره بودیم و مشغول درس شدیم. تا یکی از روزها بعضی از بزرگان علما از من دیدن کردند و پس از چند سؤال از صرف میر و امثله از ما چند نفر، خطاب به حاضرین کرده و فرمودند: هر چه زودتر برایش لباس روحانیت تهیه کنید تا در نرود!». ورود به نجف. ضیایی، در سال ۱۳۲۷ ش برای زیارت عتبات و ادامه تحصیل در حوزه نجف، از قم به نجف رفت و مابقی سطوح را در آنجا به اتمام رساند و سه سال آن جا ماند. ضیایی، پس از اقامت در قم، به درس خارج سید حسین طباطبایی بروجردی و نیز به درس فلسفه و حکمت علامه طباطبایی و خمینی حاضر شد. اقامت او در قم، دوام زیادی نیافت و پس از مدتی به ناچار به تهران رفته، در مدرسه علمیه مروی تهران به تحصیل خود ادامه داد و در درس خارج «کفایه» و «رسائل» و «مکاسب» آیات عظام سید احمد خوانساری، عمادالدین غروی رشتی، باقر آشتیانی و میرزا هاشم آملی شرکت جست. وی در این باره می نویسد: «من نیز دروس آیات عظام: خوانساری، غروی رشتی - که شاید در علم اصول بی نظیر بود -، آقا میرزا
هاشم آملی و آقا باقر آشتیانی را فرا گرفته و در مدرسه شیخ عبدالحسین سمت مدرسی داشتم و نیز به دعوت آیت الله خوانساری در جلسه استفتای معظم له حضور می یافتم. تا این که پس از چند سالی به اتفاق عده زیادی از فضلای تهران و قم - که از آن جمله شهید مطهری بود - در امتحان تصدیق مدرسی، که برای اولین بار تشکیل شده بود، شرکت کردیم.»ضیایی، از جمله حوزویانی بود که به دانشگاه راه یافت. در دانشگاه در رشته معقول و منقول تحصیل کرد. او بعد از اخذ مدرک لیسانس، به تحصیلات دانشگاهی ادامه داد و دکترا در رشته علوم تربیتی از دانشگاه تهران را اخذ کرد. اقامت در آستانه اشرفیه. ضیایی، بعد از اخذ مدرک دکترا و اخذ اجازات اجتهاد از آیات عظام، به امر مراجع تقلید، تهران را به قصد اقامت در گیلان ترک کرد و در آستانه اشرفیه اقامت گزید. وی به مدت ۱۷ سال، یعنی از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۵۷ ش، به امر آیات عظام، مخصوصاً آیت الله خمینی، مأمور به امامت جماعت مسجد جامع و مدیریت حوزه علمیه جلالیه آستانه اشرفیه گردید. فعالیت اجتماعی و فرهنگی. از جمله فعالیت های وی است: فعالیت سیاسی. او مبارزه را از هنگام ورود به دانشگاه آغاز کرد و با مباحث و مناظرات علمی با چهره های
وابسته به حکومت و استخدام نشدن در دوائر دولتی - که نشانه مشروع ندانستن حکومت بود -، در عرصه های مختلف به مقابله با حکومت رفت. زمانی که به آستانه اشرفیه بازگشت، در منابر و سخنرانی ها، در مناسبت های مختلف، به شدت از رژیم انتقاد می کرد؛ به طوری که یک سال قبل از انقلاب ممنوع المنبر شد و چند ماه قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، منزل او به دست عوامل ساواک به آتش کشیده شد که بر اثر آن، بسیاری از نوشته ها، کتب و تقریرات درسی مربوط به حوزه و دانشگاهش از بین رفت. او بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به عنوان یکی از خبرگان از استان گیلان به منظور تدوین قانون اساسی انتخاب گردید و سپس به طور موقت به تهران رفته، پس از چندی هم در قم مقیم شد. او علاوه بر تدریس در حوزه، در شورای مدیریت حوزه علمیه قم در سمت دبیر شورا هم انجام وظیفه می کرد. به همت ایشان و جمعی از بزرگان حوزه علمیه و مدرسین عالی مقام، نخستین برنامه جهت ساماندهی و قانون مندی دروس و امور مربوط به طلاب تدوین شد. درگذشت. سید عبدالله ضیایی که به سرطان معده مبتلا شده بود، پس از مداوای ممتد در ایران، اتریش و انگلستان سرانجام در ۲۳ مرداد ۱۳۶۸ درگذشت.
تریفلوئوپِرازین که با نام های تجاری گوناگونی فروخته می شود، یک داروی ضدروان پریشی (آنتی سایکوتیک) نسل اول است که برای درمان اسکیزوفرنی استفاده می شود. همچنین ممکن است در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر کوتاه مدت استفاده شود؛ اما نسبت به بنزودیازپین ها کمتر ارجح است. این دارو علائم منفی اسکیزوفرنی را بیشتر می کند. تریفلوئوپرازین از کلاس شیمیایی فنوتیازین است. این دارو نسبت به دیگر فنوتیازین ها عوارض خارج هرمی گسترده تری دارد و سیگار کشیدن این عوارض شبه پارکینسون را به شدت تشدید می کند. تریفلوئوپرازین در دوزهای ۱، ۲، ۵ و ۱۰ میلی گرم موجود است. رده درمانی: داروهای ضد روان پریشی نسل اول گونه های دارویی: قرص و آمپول تریفلوئوپرازین در بین داروهای ضد روان پریشی بیشترین عوارض اکستراپیرامیدال را دارد. موارد مصرف. تری فلوپرازین در کنترل روان پریشی بکار می رود، و در کنترل اختلال اضطراب منتشر، سرگیجه و تهوع نیز کاربرد دارد. هیچ مدرک خوبی وجود ندارد که نشان می دهد تری فلوپرازین نسبت به آنتی سایکوتوتیکهای با قدرت پایین مانند کلروپرومازین ، کلروپروتیکسن ، تیوریدازین و لووموپرومازین برای اسکیزوفرنی موثرتر است ، اما به نظ