Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باغ پرندگان بروجرد یک باغ وحش در شهر بروجرد است که در آن انواع پرندگان و نیز دیگر گونه های جانوری نگهداری می شوند. این باغ در پارک فدک در جنوب غربی این شهر قرار گرفته است و نخستین پارک پرندگان ساخته شده در استان لرستان است. گونه های پرندگان. در باغ پرندگان بروجرد انواع مختلفی از پرندگان بومی، مهاجر و بومی دیگر کشورها نگهداری می شود، از جمله: عقاب، شاهین، غاز، اردک، قو، کرکس دال، جغد، دلیجه، مرغ عشق، عروس هلندی، بلدرچین، مرغ شاخدار، درنا، فنچ گلدین، قوش، سایر پرندگانپرند شکاری، قرقاول، انواع طوطی، فنچ، کبوتر، کبک، مرغ و خروس، طاووس، مرغ مینا، پرندگان آبزی و مهاجر مانند لک لک و مرغ سقا، بلبل خرما، یاکریم، بوقلمون و شترمرغ آفریقایی. دیگر گونه های جانوری. در کنار پرندگان که بخش اصلی مجموعه را تشکیل می دهند، حیوانات گوناگونی نیز نگهداری می شوند، از جمله: میمون، تشی، خوکچه هندی، گرگ، سنجاب، انواع سگ، خرگوش، اسب و آهو. همچنین گونه هایی از تمساح در این پارک نگهداری می شوند. منشا پرندگان و حیوانات. در کنار پرندگان بومی شهرستان بروجرد و سایر نقاط ایران، بیشتر پرندگان و ج ان وران باغ پرندگان بروجرد از ک ش وره ای ی مانند
استرالیا، بلژیک، هندوستان، سنگال، لهستان، اندونزی و آمریکا خریداری شده اند.
پارک جنگلی شهید بهشتی یک پارک جنگلی در شمال شهر بروجرد و در حوالی شهرک اندیشه، شهرک مخابرات و شهرک ایثار در شمال جاده کمربندی این شهر است. پارک جنگلی شهید بهشتی دارای ۶۰ هکتار وسعت می باشد . توسعه این پارک در دست اقدام است و هم اکنون مراحل ساخت جاده، آلاچیق، سرویس های بهداشتی، فروشگاه و سایر امکانات خدماتی در آن در دست اجراست .
اداره ثبت اختراع و نشان تجاری ایالات متحده (به شکل مخفف: PTO یا USPTO) یکی از آژانس های وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا است که در زمینه صدور گواهی ثبت اختراع برای مخترعین، ثبت نشان تجاری برای محصولات و شناسایی و اعتباربخشیدن به مالکیت فکری فعالیت می کند. مقر این آژانس در سال ۲۰۰۶ تغییر کرد و از آرلینگتون در ویرجینیا به الکساندریا، ویرجینیا منتقل شد. اداره ثبت اختراع و نشان تجاری ایالات متحده به همراه اداره تبت اختراع اروپا و اداره ثبت اختراع ژاپن تشکیل دهنده اداره های سه جانبه ثبت اختراع هستند. پیوند به بیرون. وب گاه رسمی
ریچارد راسل ریوردن جونیور (زاده ۵ ژوئن ۱۹۶۴) که بیشتر با نام ریک ریوردن شناخته می شود، نویسنده اهل ایالات متحده است. وی با نوشتن کتاب های فانتزی و تخیلی درباره اساطیر یونان باستان و اساطیر نورس و خلق شخصیت هایی نظیر پرسی جکسون و مگنس چیس، نوجوانان زیادی در سراسر جهان را مسحور نوشته های خود کرد و به شهرت چشمگیری دست یافت. نوشته های او را با جی.کی.رولینگ (نویسندهٔ مجموعهٔ هری پاتر) مقایسه می کنند. کتاب شناسی. "نیمه خدایان و جادوگران". ابتدا بصورت تک جلدی منتشر شد، سپس بصورت مجموعه با عنوان «نیمه خدایان و جادوگران» در سال ۲۰۱۶ منتشر شد.
مترو پکن با ۱۸ خط، ۵۵۴ کیلومتر درازا، ۳۳۴ ایستگاه و جابه جایی روزانه، متوسط ۸/۹ میلیون نفر در سال ۲۰۱۵م شلوغ ترین در جهان و از نظر درازا پس از شانگهای مقام دوم در جهان را دارد. در ۲۲ اوت ۲۰۰۸م، رکورد ۴٫۹۲ میلیون نفری آن به ثبت رسید. از آن جایی که شبکه کنونی، پاسخگو ترانزیت سنگین شهر نیست، به تندی رو به گسترش است. یکمین سیستم حمل و نقل تندرو و مدرن در چین مربوط به قطار زیرزمینی پکن است که در سال ۱۹۶۹م آغاز و در سال ۱۹۸۱م بدون دعوت رسمی به رو مردم گشوده شد. ناگفته نماند، مترو نانجینگ (۱۹۵۸م – ۱۹۰۷م) از لحاظ قدمت یکمین قطار شهری در این کشور بوده است. تاریخچه. ساخت مترو پکن در سپتامبر ۱۹۵۳م توسط کمیته برنامه ریزی پکن و کارشناسانی از اتحاد جماهیر شوروی پیشین پیشنهاد شد. پس از جنگ کره، مقامات چین بیشتر توجه خود را به بازسازی ها داخلی معطوف کردند. آن ها علاقه مند به گسترش ظرفیت حمل و نقل عمومی بودند و در عین حال مترو را به عنوان مأمن دفاعی شهر ارزیابی می کردند. آن ها با مطالعه مترو مسکو و این که چطور در زمان جنگ در جهت دفاع از مردم و مقر سربازان و فرماندهان استفاده می شده است، تصمیم گرفتند از مترو در جهت خدمات شهری
و نظامی استفاده کنند. از آن جائی که چین تجربه ای در ساخت مترو نداشت از کمک های فنی شوروی پیشین و آلمان غربی بهره برد. در سال ۱۹۵۴م از مهندسان شوروی پیشین برای ارائه طرح دعوت به عمل آورد و از سال ۱۹۵۳م تا ۱۹۶۰م هزاران دانشجو را برای مطالعه به شوروی فرستاد. با خدشه دار شدن روابط چین و شوروی در سال ها ۱۹۶۳م – ۱۹۶۰م تمام کارشناسان شوروی، چین را ترک کردند. در ۱۹۶۱م پروژه به طور موقت متوقف شد. در ۱۹۶۵م کار ساخت از سر گرفته شد. خط اصلی در ۱ اکتبر ۱۹۶۹م همزمان با بیستمین سالگرد تأسیس جمهوری خلق چین با ۱۶ ایستگاه و ۲۱ کیلومتر تکمیل اما به دلیل مشکلات فنی با بیش از یک دهه تأخیر در ۱۹۸۱م افتتاح شد. سرعت ساخت مترو در تابستان ۲۰۰۱، همزمان با اعلام میزبانی پکن در بازی های المپیک ۲۰۰۸ بیش از هر زمان دیگر بود. سه خط جدید یعنی خط ۱۰(فاز ۱)، خط المپیک (فاز ۱ خط ۸) و خط فرودگاه همگی در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۸ قبل از بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ افتتاح شدند. بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸، با گرفتن وام از ۴ بانک بزرگ، ۷٫۶۹ میلیارد دلار صرف پروژه های مترو شد. بعد از اعلام بسته پیشنهادی اقتصادی در نوامبر ۲۰۰۸، کمیسیون برنامه ریزی مترو پکن کار سا
خت مترو را تسریع کرد و مناطق حومه که ارزان تر بود را نیز مد نظر قرار داد. ساعت کار. مترو معمولاً بعد از نیمه شب تعطیل است مگر در مناسبت های خاص که ساعت کار افزایش میِ یابد. اولین حرکت قطار حدود ساعت ۰۵:۳۰ بامداد و آخرین قطار ۱۰:۳۰ شب است. خطوط مترو. متروی پکن از چندین مسیر اصلی تشکیل شده است. خط اول، خط دوم، خط چهارم، خط پنجم، خط دهم، خط سیزدهم، خط با تون، خط هشتم که به مسیر بازی های المپیک معروف است و خط نهم که مسیر ویژه ای به فرودگاه بین المللی پکن است. طبق برنامه های شهرسازی پکن قرار است چند خط متروی جدید نیز ساخته شود که به این ترتیب مردم می توانند راحت تر با مترو به همه جای پکن رفت وآمد کنند. خط نه. این خط۱۲۶۰۰ متر طول دارد. بلیت. قیمت بلیت ها از ۳ تا ۵ یوان بستگی به خط و تعداد سفر متغیر است. همچنین مترو برای کودکان کمتر از ۱٫۲ متر در صورتی که با والدین همراه باشند، رایگان است. زباله به جای بلیت. روزنامه «چاینا دیلی» از راه اندازی «دستگاه های معامله معکوس» در چند ایستگاه خط ۱۰ متروی پکن خبر داده بود. این دستگاه ها، در قبال دریافت بطری های پلاستیکی، کارت متروی مسافران را شارژ می کنند. وقتی مسافران یک بطری
پلاستیکی را داخل دستگاه قرار می دهند، دستگاه پس از تشخیص بطری، آن را فشرده می کند و به مخزن خود می فرستد و مشتری نیز، به ازای هر بطری تحویل شده به دستگاه، مبلغی را در کارت متروی خود دریافت می کند. این دستگاه به اندازه یک یخچال خانگی است و ۴۰ عدد از آن در بسیاری از ایستگاه های خط ۱۰ متروی پکن نصب شده است. طراحی دستگاه به گونه ای است که اگر چیزی به غیر از بطری خالی درون آن قرار داده شود، دستگاه آن را قبول نمی کند و بیرون می فرستد. نصب این دستگاه ها در ایستگاه های مترو، اولین فاز از یک پروژه بزرگتر است که طی آن نصب دو هزار دستگاه معامله معکوس در سطح شهر پیش بینی شده است. در فازهای بعدی نیز قرار است دستگاه ها علاوه بر شارژ مترو، کارت های الکترونیک دیگر نظیر کارت های اعتباری چند منظوره برای کافه تریا، رستوران و سایر خدمات رفاهی را نیز شارژ کنند.
سرویس پرستاری صلیب سرخ آمریکا توسط جین آرمیندا دلانو در سال های ۱۸۶۲ تا ۱۹۱۹ سازماندهی گردید. این سازمان، مراقبت و پرستاری از مردم نیازمند را فراهم می سازد. دلانو سرویس پرستاری صلیب سرخ آمریکا را قبل از وقوع جنگ جهانی اول از پرستاران سپاه ایالات متحده فراهم آورد.
انبانک تخمدان یا فولیکول تخمدان توده هایی کروی شکل در تخمدان زنان هستند که در طی یک دوره قاعدگی یک یا چند عدد از آن ها رشد نموده و اووسیت ثانویه یا مام یاخته ثانویه از آن آزاد می شود این دوره در انسان به طور متوسط هر۲۸ روز یکبار تکرار می شود این چرخه توسط هورمون های جنسی کنترل می شود. بافت شناسی. در هر فولیکول تخمدانی یک تخمک (سلول جنسی ماده) وجود دارد که توسط سلولهای بافت تخمدانی احاطه شده است. سلول های فولیکول عبارتند از تخمک ، سلول های گرانولوزا (granulosa) و سلول های تکا (theca) لایه های داخلی و خارجی. فیزیولوژی فولیکول. دختران تازه متولد حدود یک میلیون تخمک نارس درهر تخمدان به صورت ذخیره شده دارند که قبل از تولد در تخمدانهای آن ها (راست و چپ) جای گرفته است. در هر سیکل قاعدگی، این فولیکولها برای غالب شدن، با هم رقابت می کنند، تحت تأثیر چندین هورمون، رشد همه این فولیکول ها بجز یکی از آن ها متوقف می شود در حالی که فولیکول غالب شروع به رشد و بالغ شدن می کند این فولیکول، فولیکول گراف نام دارد. زمانی که فولیکول ها بالغ می شوند مقدار زیادی استرادیول،نوعی استروژن، ترشح می کنند. استروژن ها شروع به تشکیل یک لایه ج
دید در اندومتر رحم می کنند. استروژن نیز باعث تحریک کریپت ها در سرویکس رحم می شوند تا موکوس بارور سرویکس را تولید کنند. مرحله لوتئال. مرحله لوتئال در چرخه تخمدان به دنبال مرحله فولیکولی ایجاد می شود. بعد از تخمک گذاری ، هورمون LH سبب می شود تا سلول های فولیکولی که پاره شده اند رشد کنند و تشکیل توده ای به نام جسم زرد را بدهند. منابع. follicle Ovarian follicle
غزل یک قالب شعر است. غزل همچنین می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
پوشاک محلی اقوام ایرانی بازتابی از فرهنگ، تاریخ، اقلیم و سبک زندگی مردمان این سرزمین است. این پوشاک که نسل به نسل منتقل شده اند، نمادی از هویت و اصالت هر قوم به شمار می روند. به عنوان مثال، در مناطق شمالی ایران مانند گیلان و مازندران، پوشاک سنتی زنان شامل «چادرشب» و «دامن های چین دار» با رنگ های شاد و متنوع است که متناسب با آب وهوای مرطوب منطقه طراحی شده اند. مردان این مناطق نیز معمولاً لباس هایی از جنس پارچه های ضخیم مانند «چوخا» می پوشند که در برابر سرما مقاومت دارند. این لباس ها علاوه بر کارکردهای عملی، اغلب با هنرهای دستی مانند گلدوزی یا بافت های خاص تزئین شده اند. در جنوب ایران، به ویژه در مناطق گرم و خشک مانند خوزستان و هرمزگان، پوشاک محلی با پارچه های سبک و خنک تهیه می شود. زنان این مناطق از «لباس بندری» با رنگ های زنده و نقش ونگارهای زیبا استفاده می کنند که با هنرهای سوزن دوزی و زری دوزی تزئین شده است. مردان نیز معمولاً لباس های سفید و بلند مانند «دشداشه» می پوشند که خنکی و راحتی را فراهم می کند. این تنوع در پوشاک اقوام ایرانی نه تنها نمایانگر تنوع جغرافیایی و فرهنگی کشور است، بلکه نشان دهندهٔ ذوق و ه
نر ایرانیان در استفاده از طرح ها، رنگ ها و الگوهای خاص است که هر منطقه ای را به شیوه ای منحصر به فرد معرفی می کند. استان های آذربایجان. لباس اصیل آذربایجانی نشان دهندهٔ وضعیت تأهل و سن می باشد که رقص آذربایجانی با لباس آذربایجانی به اجرا درمی آید. از قرن بیستم به بعد، لباس آذربایجانی در شهرها کاربرد خود را از دست داده و حالت مدرنیته به خود گرفته است؛ ولی عموماً در مناطق عشایری و روستایی و مناطقی که اهالی آذربایجانی سکونت دارند، به مانند سابق کارکرد خود را حفظ کرده است. اردبیل. یکی از جاذبه های فرهنگی استان اردبیل همین لباس محلی است که در زمان گذشته می پوشیدند. متاسفانه امروزه دیگر افراد بسیار کمی وجود دارند که از لباس محلی استفاده کنند. البته در بین مردان نیز رواج دارد اما در بین زنان از مد افتاده است و فقط در مراسم های خاص لباس محلی خود را می پوشند. مردان اردبیل لباس آنچنان خاصی ندارند و تنها کت و شلوار و کلاهی که در سر دارند معروف است. که کلاه آنان نیز شبیه به کلاه های استان گیلان است. زنان نیز روسری یا شال بزرگ گلداری به سر می کنند که به گردن خود دور میزنند و در بالای پیشانی می بندند. پیراهن آنان نیز بلند
است و بیشتر از رنگ های شاد استفاده می کنند. لباس آنان نیز بیشتر شبیه زنان بختیاری یا گیلانی است. در ضمن زنان شاهسون جلیقه هایی نیز بر تن می کنند که بدون آستین هستند. اصفهان. لباس اصیل مردم اصفهان در حدود ۳۰۰ سال قبل، لباس نخی سفید یا شیری بوده است که به صورت دستباف تهیه می شده است. لباس اصیل زنان اصفهان شامل یک دامن مخمل قرمز کوتاه رنگ با چین های زیاد که توسط دکمه بسته می شده و یک پیراهن گلدوزی شیری رنگ بوده است. زنان جوان یک شلوار نخی سفید رنگ و زنان مسن شلوار مشکی می پوشیدند و برای حجاب، چارقد گلدوزی شده شیری رنگی استفاده می کردند که با سنجاق دور سر بسته می شده است. لباس مردان نیز از یک شلوار مشکی گشاد، پیراهن سفید یقه ساده،دکمه دوبل با آستین های گشاد، یک جلیقه کوتاه مشکی و یک کلاه نمدی تشکیل می شده است. لباس مردان در زمستان یک قبای بلند ساده بر روی لباس اصلی بوده که با شال ابریشمی دور کمر بسته می شده است. لباس محلی زنان ابیانه نطنز عبارت است از: چارقد، پارچه مربع شکل به ابعاد ۵/۱ متر که به شکل سه گوش روی سر قرار می گیرد. پیراهن بلند در طرح ها و رنگ های مختلف که با کار دست گلدوزی شده و با یراق های از جنس نق
ره تزئین شده است و همچنین یقه و چاک های زیبا از پارچه های گلدار زیبایی این لباس را دوچندان نموده است. شلوار یا شلیطه که جامه ای پر چین است که از کمر تا سر زانو را می پوشاند که با یراق های از جنس نقره تزئین می شود. در هوای سرد زمستانی علاوه بر این لباس ها بر روی پیراهن آرخالق یا نیم تنه که از پارچه ای از جنس مخمل تهیه شده پوشیده می شود که به نام کرتی شناخته می شود. همین طور در زمستان بر روی چارقد، چادر شبی از جنس ابریشم (کج) پوشیده می شود که بافت آن به صورت شطرنجی و با رنگ های زیبا طراحی شده است. گیوه زنانه محلی یا در زمستان کفش (چموش) استفاده می شود. نکته قابل توجه اینکه پارچه های لباس زنانه از رنگ های روشن و گل و بوته های رنگین و درشت انتخاب می شود که از آسمان شفاف و زیبائی های طبیعی منطقه الهام گرفته است. کهگیلویه و بویراحمد. در آغاز قرن بیستم مردها پیراهن بی یقه سفید، شلوار گشاد سیاه که دم پایشان جمع شده بود، قبایی که جلویش با کمربند بسته می شد، و کلاه کوتاه و گرد نمدی می پوشیدند. بعضی مردها نیز ژاکت های پوستی و جلیقه های نمدی می پوشیدند. پاپوششان نیز مانند همه ایران گیوه (ملکی) بود. برای جشن ها، شکار و جن
گ مردها عبای نازکی به نام چوقا می پوشیدند. بستن قطار فشنگ نیز مایه مباهات بود. لباس زنان بویراحمدی با رنگارنگی و تنوعش شناخته می شود. زن ها دامن چند لایه (شلیته، تنبان)، تونیکی با شکاف در دو سمتش و ژاکت کوتاه می پوشند. بر روی کلاه های کوچکشان (لچک) نیز تور روسری مانندی (چارقد یا همان گلونی) می پوشند. زن های بویراحمدی، پیشانی بند ابریشمی ای نیز دور سرشان (روی چارقد) می پیچیدند. جواهرات (گردنبند، سنجاق چارقد، گوشواره و النگو) نیز وابستگی و ثروت خانوادگی را می نمایاند. بختیاری. لباس مردان لر بختیاری شامل کلاه نمدی، چوقا، شال و شلوار گشاد سیاه رنگ معروف به (دبیت) و کفشی به نام گیوه است و لباس زنان لر بختیاری شامل لَچَک، زیرلچک، مینا، بندسوزن، دستمال، پیراهن، شلوار قِری و کفش است. ترکمن. ترکمنهای ایران در استان گلستان و بخشی در خراسان شمالی، در دشت ترکمن صحرا، سکونت دارند. آنان به دامداری، کشاورزی، پرورش اسب، بافتن قالیچه، و تولید ابریشم اشتغال دارند. پوشاک بانوان ترکمنی عبارت است از کلاهکی بزرگ و استوانه ای شکل، پیراهنی بلند و ساده ای که اغلب به رنگ زرشکی، بنفش، و قرمز است، شلواری که دمپای آن تنگ و از پارچه ای مر
غوب است و میان ساق آن گشاد و از کرباس سفید است، قبایی بلند از جنس ابریشم که روی یقه، مچ، و حاشیه های دیگر آن را سوزن دوزی می کنند، روسری ترکمن و چارقد به اندازة یک چادر با طول و عرض ۱۵۰ *۱۵۰ سانت که لبه های آن ریش دار است و از جنس پشم یا ابریشم است، جوراب پشمی، کفشی از چرم خام. چنشت. بزرگان و پیران از لباسی که شامل یک پالتوی بلند که تمام بدن را می پوشاند و شال سر و در برخی مواقع از کلاه معمولی استفاده می کنند. لباس زنان آن ها از رنگ های شاد و متنوع تشکیل شده و شامل سه قسمت چارقد قرمز یا آبی گلدار، کلاه نقره ای و نقره دوزی شده و پیراهن زنانه به رنگ های سبز و قرمز یا آبی است که امروزه بیشتر در مراسم ها از آن استفاده می نمایند. خراسان. پوشاک خراسانی به انواع لباس های محلی اهالی خراسان اطلاق می شود. پوشاک اصلی و غالب مردم در منطقه جنوب خراسان شباهت هایی با پوشاک در افغانستان به ویژه غرب افغانستان دارد. آمیزشی از قوم ها و قبیله های گوناگون در جغرافیای خراسان بزرگ بیشتر در شهرهای نسبتاً کوچک، روستاها و خیمه های عشایری سکونت دارند. در خراسان نوع پوشش همراه با نوعی منزلت اجتماعی است. کرد های خراسان. پوشاک کرد خراسانی
به انواع لباس های محلی اهالی شمال خراسان اطلاق می شود. نواحی که از کلانشهر مشهد گرفته تا دشت گرگان شامل شهر های مشهد، چناران، کلات، درگز، قوچان، فاروج، شیروان، بجنورد، اسفراین و مانه و سملقان می شود. مردم کرد خراسان، لباس محلی مخصوص به خود را بر تن می کنند. لباس محلی زنان و دختران کرد خراسان شامل یاشار یا چارقد، کراس، شلوار، دامن، جلیقه می شود. برخی لباس ها در میان مردان و زنان مشترک است که ازجمله آن ها می توان به چاوک، کولته، چلپی و یلک اشاره کرد. چاوک لباسی شبیه به مانتو است که از ابریشم قرمز تهیه می شود. کوتله چیزی شبیه کت است و چلپی هم نوعی لباس سوزن دوزی شده است. یلک نوعی لباس است که با زیورآلات و سکه تزیین می شود و جنس آن هم از ابریشم است. دون و اچمک لباس خاص مردان است، دون لباسی از جنس ابریشم قرمز با راه راه های مشکی و سوزن دوزی شده است و اچمک نوعی لباس دارای دو بخش درونی و بیرونی است که رنگ این بخش ها متفاوت است. مردان کرد خراسان چاروق به پا می کنند که از چرم طبیعی تهیه می شود. خوزستان. عرب های خوزستان که در شهرهای مرکز و غرب و جنوب و جنوب شرقی خوزستان هستند از دشداشه استفاده می کنند، لباس مردانه بلن
د و راحتی که عرب ها معمولاً با چفیه بین النهرینی (شماغ) و عقال و عبای عربی (بشت) می پوشند. دشداشه های گوناگون تفاوت جزئی دارند، مثلاً عرب های ایران و عراق دشداشهٔ یقه دار می پوشند. لباس محلی زنان این روستا شامل چادر عبا، ثوب (توری بلند که روی چادر عبا می پوشند)، زیرجامه و شیله (نوعی روسری) است. مردان نیز از دشداشه (پیراهن سفید و گشاد و بلند)، چفیه و اعگال (نوعی عرق چین) استفاده می کنند. سمنان. پوشاک مردم استان سمنان به نحوی با وضعیت آب و هوایی منطقه ارتباط دارد. امروزه مردم استان سمنان کمتر از لباس های محلی استفاده کرده و لباس های معمول روز که در همه مناطق ایران مورد استفاده است، در این خطّه از کشور نیز رواج دارد. لباس های معمول اغلب زنان و مردان این استان همان کت و شلوار و پیراهن برای مردان و چادر، مانتو، شلوار و پیراهن برای زنان است. شامل سرپوش مردانه، تن پوش تابستانی مردانه، تن پوش زمستانی مردانه و پاپوش مردانه، کت چُقا، شلوار کمری، گیوه است. شامل چارقد (که طرح و جنس و رنگ و اندازه آن در مناطق مختلف فرق می کند)، پیراهن کمر چین دار (که اصطلاحاً به آن شوی می گویند)، شلیته، تنبان، جلیقه، اُرسی، چادر محلی و پا
پوش زنانه (که بسته به فصل گرم یا سرد متفاوت است). سیستان و بلوچستان. ک تن پوش مردان سیستانی شلوار: شلوار پرچینی که لیف های برگردان دارد، از دو ساق و یک میان ساق فراخ تشکیل شده است، شلوار به وسیله بندهای بومی که توسط خود مردم منطقه بافته می شود بر روی بدن استوار می گردد. برای دوخت آن ۶ تا ۸ متر پارچه نیاز است. "پیراهن یا پیرام معمولی": پیرام را جامه یا جامگ می گفتند و برش و دوخت آن هنر مردان بلوچ بود. گریبان یا چاک یقه را با یک دکمه که بر درازی پیراهن دوخته می شد، می بستند و بندینکی از نخ بر قسمت چپ زیق می دوختند، دکمه را از طرف راست می بستند، چاک زیق باریک بود و تا انتهای سینه ادامه داشت، بر طرفین زیق دو آستین که می گفتند دوخته می شد، دهانه آستین گشاد بود و دارای دو جیب چهار گوش در طرفین پهلو بود که امروزه این لباس تحت تأثیر مد گاهی کوتاه، گاهی بلند و بستگی به مد روز و سلیقه پوشنده تغییر می کند. "پیراهن پارخ آستین (فراخ آستین)': این پیراهن از دو تکه بالاتنه و دامن تشکیل شده، دامن گرد و گشاد و بلند آن تا زانو می رسد، آستین آن کوتاه و لبه آستین کلوش و فراخ است، در گذشته در مراسم جشن استفاده می شد. "شلوار": شلوا
ر مردان بلوچ همانند شلوار مردان سیستانی پرچین و با لیفه های برگردان است، محل کشیدن بند شلوار را نیپگ می گویند. بند شلوار توسط بانوان بومی بافته می شود و برای دوخت آن از ۶ تا ۸ متر پارچه استفاده می کنند. "کفش": مردان بلوچ از چند نوع کفش استفاده می کنند که عبارتند از: "سواس وکوش": سواس را از برگ درختچه خودرو بیابانی به نام داز یا از پورگ که برگش بهتر و با دوام تر است می بافتند؛ بدین ترتیب که برگ را در حالی که تر بود با سنگ می کوبیدند و می گذاشتند که خشک شود سپس از دو لیف که از همان جنس بود می بافتند و بعد لیف بند بر آن تعبیه می کردند و می پوشیدند. سواس غالباً با دوام بود. "تَکُل": پای افزاری برای شبان ها و مردم کم استطاعت بود. کفش از چرم دباغی شده گاو تهیه می شد (در ته کفش بانوان دو قطعه پوست به نام چوک روی هم می گذاشتند) ته کفش را می بریدند و بعد سر کفش را روی آن قرار می دادند و با درفش آهنی که آن را "دکروش" می گفتند و وسیله آهنی سر تیز بود آن را می دوختند. "چادر": این چادر گرد و تمام قد است و آن را بر سر می اندازند. لبه کوچکتر از شانه چپ تا پایین کمر پشت سر را می پوشاند و تکه بزرگتر تمام قد را دربرمی گیرد. "گ
شان چادر": چادر کوچک و مستطیل شکل و ابریشمی است که سر و پشت را تا کمر می پوشاند. پوششی راحت که در خانه استفاده می شد. "مهنا(مقنعه)": این سرپوش ابریشمی و رنگین و چشمگیر است. "چادر چهارگوش (سری)": امروزه چادری با طرح جدید میان بانوان بلوچ رواج پیدا کرده که در اصطلاح محلی "سریک" خوانده می شود. پارچه مستطیل شکلی است به طول ۲ متر و عرض ۱ متر که زنان آن را از درازا بر سر می اندازند و یک سر آن را به طرف شانه رها می کنند. پارچه آن معمولاً از حریر و رنگ های روشن (قرمز، زرد، آبی، بنفش، سبز) است و از قسمت جنوب مکران به طرف شمال تا حدودی از تنوع رنگ آن کاسته می شود. زنان مسن از رنگ های تیره استفاده می کنند. این سرپوش به جای چادر در خانه استفاده می شود. "پیراهن": در گذشته تمام پیراهن بانوان سوزن دوزی می شد ولی به علت سختی و ظریفی طرح ها امروزه سه تکه در پیراهن زنان سوزن دوزی می شود که تکه بالاتنه را زی یا زیق به معنی یقه می گویند، جیب لباس را گفتان یا گپتان و سر آستین را آستینک می گویند. این سوزن دوزی ها دارای نقش و نگاره های رنگارنگ و دوخت های متفاوت در مناطق مختلف بلوچستان است که در طرح های پرکار ۱) شک و جلر ۲) گل کندی
۳) گل کوین ۴) گل بدون شاخه ۵) پرایز یا فرایز ۵) پیتوشک ۶) پلیرار ۷) چکند ۸)مهسن ۹)سرتوپ استفاده می شود. "سواس": نوعی دمپایی که از درخت یا از پورگ تهیه می شود. " موچی": نوعی کفش که به هنگام راه رفتن صدا می دهد. "کتوک": نوعی کفش که تخت آن چوب و با روکار کاموا در پا محکم می شود. "تک کول": این کفش از درختچه ای به نام داز تهیه می شود و به شکل سواس است. لباس کُردی زنان بوانلو از پیراهنی بلند و حاشیه دار که قسمتی از شلیته را می پوشاند و شیلوار پرچین و تاب بلند و جلیقه ای که روی پیراهن می پوشند و شال (که وان) بزرگ سفید یا گلدار که به سر کرده و جلو دهان را می گیرند، همراه با زیور آلات سنتی که برحاشیه لباس ها و عرقچین به طرز بسیار زیبایی می آویزند تشکیل می شود. قشقایی. در قرن نوزدهم، مردان عادی ایل شلوارهای دمپا گشاد (تنبان)، پیرهن های بی یقه (قیناق)، عبایی بلند (ارخالق) که با شال محکمش می کردند و قبای نمدی گرم (کپنک) می پوشیدند. ایشان کلاه نمدی سیاه گردی (برک) نیز بر سر می گذاشتند. تفنگ، چاقو، خنجر، شمشیر و چماق نیز از مهم ترین قسمت های آراستگی مردان به شمار می آمد. در حالی که در شهرها خاصان قشقایی به ویژه عالی مقامات
شان لباسی شبیه به خاصان قاجاری می پوشیدند: پیرهن بی یقه، عبای بلند و کلاه پوستی بلند و دواری که گاه سرش تخت بود. در آغاز قرن بیستم مردها پیراهن بی یقه سفید، شلوار گشاد سیاه که دم پایشان جمع شده بود، قبایی که جلویش با کمربند بسته می شد، و کلاه کوتاه و گرد نمدی می پوشیدند. بعضی مردها نیز ژاکت های پوستی و جلیقه های نمدی می پوشیدند. پاپوششان نیز مانند همه ایران گیوه (ملکی) بود. برای جشن ها، شکار و جنگ مردها عبای نازکی به نام چوقا می پوشیدند. بستن قطار فشنگ نیز مایه مباهات بود. مردهای طوایف گوناگون قشقایی بر اساس کمربند و شیوه بستن قطار فشنگشان قابل تشخیص بودند. از ۱۳۰۷ که رضاشاه پوشیدن لباس های محلی را ممنوع کرد تا ۱۳۲۰ که مجبور به استعفا شد، مردان قشقایی از پوشیدن قبا، کمربند و کلاهشان منع شدند. ایشان مانند تمامی مردم ایران (به جز روحانیون) مجبور به پوشیدن لباس های غربی شدند. پس از ۱۳۲۰ قشقایی ها به پوشیدن لباس های گذشته شان روی آوردند با این تفاوت که آرخالق به لباس مهمانی تبدیل شد و چوقا ورافتاد. در همین زمان ناصرخان قشقایی که از زندان رضاشاه گریخته بود و در پی ایفای نقش مؤثری در مقام ایلخانی ایل قشقایی بود، کل
اهی جدید (ناصرخانی) به قشقایی ها عرضه کرد این کلاه بر گرفته از کلاه دو لبه ترکان سلجوقی که در رنگ های نخودی، مازویی و خاکستری، از نمد ساخته می شد. این کلاه به سرعت توسط مردان قشقایی پذیرفته شد و به سمبلی از قدرت، خودمختاری ایل و هویت قشقایی ها بدل شد. لباس زنان قشقایی با رنگارنگی و تنوعش شناخته می شود. زن ها دامن چند لایه (شلیته، تنبان)، تونیک (قیناق) با شکاف در دو سمتش و ژاکت کوتاه (ارخالق) می پوشند. بر روی کلاه های کوچکشان (کلاقچه) نیز تور روسری مانندی (چارقد) می پوشند.زن های قشقایی، پیشانی بند ابریشمی ای (یاقلق، قالاق) نیز دور سرشان (روی چارقد) می پیچند. جواهرات (گردنبند، سنجاق چارقد، گوشواره و النگو) نیز وابستگی و ثروت خانوادگی را می نمایاند. زنان طوایف گوناگون قشقایی معمولاً با لباس، پیشانی بند و رنگ های لباسشان شناخته می شوند. زنان قشقایی هیچ گاه صورتشان را نمی پوشانند. در قرن اخیر تا انقلاب ۱۳۵۷ معمولاً گاهی که به شهرها می رفتند همانند زنان شهرنشین ایران چادر بر سر می کردند. زنان قشقایی لباسشان را خود از پارچه هایی که از شهرها و فروشنده های دوره گرد می خرند می دوزند. ایشان کفش های دست ساز معمول در ایرا
ن را به پا می کنند. زنان خاصان قشقایی نیز همان لباس زنان عادی قشقایی را می پوشند. آن هایی نیز که از ۱۹۰۵ به شهرها آمده اند لباس زنان طبقه بالای شهری را می پوشند. کردستان. پوشاک مردان و زنان کرد شامل تن پوش، سرپوش و پای افزار است. ساخت و کاربرد هر یک از این اجزا، بسته به فصل، نوع کار و معیشت و مراسم و جشن ها با یکدیگر تفاوت دارد. هرچند پوشاک نواحی مختلف کردستان مانند اورامان، سقز، بانه، گروس، سنندج، مریوان و… متفاوت است، اما از نظر پوشش کامل بدن، همه با هم یکسان هستند. پیش از ورود پارچه، کفش های خارجی و سایر محصولات داخلی به کردستان، بیشتر پارچه ها و نیز پای افزار مورد نیاز توسط بافندگان و دوزندگان محلی بافته و ساخته می شد. لباس های کردی از قسمت های متفاوتی تشکیل می شود که هر قسمت کاربردی بجا دارد. اغلب مردان کرد شلوارهای گشاد به نام "پاتول" می پوشند. نیم تنه های مختلفی به نام های "چوخه" و "ملکی" به تن می کنند. بر سرخود پارچه ای به نام "دستار" می پیچند و یا کلاهی به نام "پیچ وکولاو" با نقش و نگار هایی زیبا بر سر می گذارند. پوشش زنان کرد نیز بسیار پوشیده و نشانگر فرهنگ اصیل آن ها می باشد. زنان غالبا شلوارهای گش
اد از جنس حریر بر پا می کنند که به آن "جافی" می گویند. شالی به کمر می بندند و نیم تنه ای به نام "کلنجه" بر تن می کنند. روسری بلندی به نام "کلکه" یا کلاهی به نام "کلاو" بر سر می گذارند. از روسری زنان این منطقه معمولا پولک هایی آویزان است که رنگ های مختلفی دارند. از ویژگی های چشم گیر لباس های کرد زبانان، استفاده از رنگ های شاد و جذاب آن ها می توان نام برد. "چوخه": نیم تنه ای پنبه ای یا پشمی است که در ناحیه سقز، بانه و مریوان به آن «که وا» می گویند و در سنندج آن را «چوخه» می نامند. "پانتول": شلواری گشاد با دم پای تنگ است که «رانک» نیز نامیده می شود. "ملکی": نیم تنه ای بدون یقه است که از پایین نیم تنه تا بالا به وسیله دکمه بسته می شود. "لفکه سورانی": پیراهنی با آستین فراخ و بلند و زبانه ای مثلث شکل در انتهای آستین است که در حال عادی دور مچ یا بازو می پیچند. "شال": که به آن «پشتون» و «پشتینه» نیز می گویند، پارچه ای است به طول تقریباً ۳ تا ۱۰ متر که بر روی لباس در ناحیه کمر بسته می شود. "دستار": یا «کلاغه» که به آن «دشلمه»، «مندلی»، «رشتی»، و «سروین» (سربند) نیز می گویند و مردان به جای کلاه از آن استفاده می کنند. "