Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م میلادی می زیسته است. بر این اساس مجنون عاشق لیلی، دختری از همان قبیله بوده و اشعاری برای وی می سروده است. این اشعار چنان در میان اعراب مؤثر افتاد که دست کم تا دو قرن بعد، هر شعری که نام لیلی در آن بود، به وی منسوب می شد. این اشعار و حکایات، طی دویست سال بعد جمع آوری شد و در این مدت دست کم ۵ کتاب به زبان عربی به حکایت مجنون اشاراتی کردند. به تدریج داستان مجنون دچار تحولات زیادی شده و شاخ و برگ زیادی بر آن افزوده شد. روایت دیگر آن است که جوانی از بنی امیه یا بنی مروان عاشق دخترعموی خویش شده و چون این راز فاش شد، اشعاری با نام مستعار مجنون سرود. کراچکوفسکی اعتقاد دارد که لیلی و مجنون هویت تاریخی داشته و در اواخر قرن اول هجری در عربستان می زیسته اند. یک تحقیق دانشگاهی توسط مهدی ستودیان نیز این نظر را تأیید می کند. طه حسین ادیب و محقق عرب، وجود واقعی مجنون و شخصی به نام قیس را مورد تردید قرار داده است. به گفته او گروهی از اعراب متعصب گمان می کنند که تردید در وجود مجنون، از مجد و عظمت اعراب می کاهد. از دید این افراد، «محقق ماهر» کسی است که با هر حیله و روشی تلاش کند تا وجود مجنون را اثبات کرده و به این ترتیب ثابت
کند که ادبیات عربی، برترین و ممتازترین است. به نظر طه حسین مجنون شخصی خیالی است و هیچ نقد و بررسی سنجیده و درست علمی نمی تواند وجود او را که حتی در مورد نام و نسب و حوادث زندگی او اتفاق نظر وجود ندارد، اثبات کند. به گفته طه حسین اشعار و روایات عربی که به مجنون نسبت داده می شود آن اندازه تناقض دارند که بر اساس آن نمی توان یک شخصیت واحد انسانی برای مجنون یا لیلی تصویر نمود. به گفته عبدالحسین زرینکوب صرفنظر از واقعی یا تخیلی بودن قهرمان داستان (مجنون)، نام او دست کم سه سده پیش از نظامی وجود داشته است. ولی آنچه از اخبار عرب به دوره نظامی رسیده، گزارش هایی سست و بی پیوند و گاه متناقض از زندگی مجنون بوده که از میان اشعار منسوب به قیس عامری و حکایات بومیان و شایعات و تعابیر درست و غلط گردآوری شده بود. این ماده خام عشقی بدوی، در اصل نه از عمق معنوی برخوردار بود و نه با تخیلات یک شاعر بزرگ آمیخته بود. قدیمی ترین داستان فارسی مستقل نوشته شده منسوب به مجنون داستان آزادکردن آهوی اوست که در حدیقه الحقیقه اثر سنایی غزنوی ذکر شده است. در هر حال اصل داستان بسیار ساده بوده و نظامی از تلفیق تمامی روایات مکتوب و شفاهی و با کمک
تخیل خود برای اولین بار داستانی نو با عنوان لیلی و مجنون آفریده است. به عبارت دیگر شهرت لیلی و مجنون و مثل شدن آنان از دولتِ سرِ شاعران ایرانی بوده، این ایرانیان بودند که تکه پاره هایی را تبدیل به یک داستان منسجم و واحد و باارزش کردند؛ و حتی اگر ثابت شود که داستان لیلی و مجنون که فعلاً در اختیار ما است، ریشه ای عربی دارد، بازهم از تأثیر فرهنگ و ادب ایرانی در تبلور این داستان چیزی کم نمی کند. قدیمی ترین نوشته ای که در آن یادی از لیلی و مجنون شده است، کتاب «الشعر و الشعرا» (قرن سوم هجری) است. ورود به زبان فارسی. به گفته "دانشنامه اسلام" دست کم از قرن سوم هجری و پیش از نظامی، گاه و بیگاه ردپاهایی از لیلی و مجنون در مثنوی ها و اشعار صوفیانه فارسی به چشم می خورد. حشمت موید با تأیید این مطلب اضافه می کند که این حکایت تا پیش از نظامی، تنها یک حکایت محلی بوده است. از اشاره های قدیمی به لیلی و مجنون در شعر فارسی می توان به این بیت رابعه قزداری (حدود دو قرن پیش از نظامی) اشاره کرد. همچنین باباطاهر عریان پیش از نظامی در بیتی گفته است: به غیر از اینان، ناصرخسرو قبادیانی، منوچهری، مسعود سعد سلمان و سنایی غزنوی نیز پیش از
نظامی اشاراتی به نام لیلی و مجنون داشته اند. با این حال هیچ کدام از این اشارات، روایت کاملی از عشق لیلی و مجنون ارائه نمی کند. لیلی و مجنون نظامی گنجوی. در حدود سال های ۳۵۰ تا ۵۵۰ قمری، ابوبکر والبی افسانه ای عاشقانه، با عنوان لیلی و مجنون به زبان عربی نوشت که در برخی از نسخه های خطی آن، ترجمه فارسی آن نیز نوشته شده است. اخستان شروانشاه، پسر منوچهر و پادشاه شروان که ترجمه کتاب عامیانه ابوبکر والبی را خوانده بود، و از سویی دیگر از خواندن خسرو و شیرین نظامی لذت برده بود، به فکر افتاد تا از نظامی بخواهد که لیلی و مجنون را به نظم بکشد. اما نظامی میل و رغبتی برای به نظم درآوردن این داستان نداشته است. چرا که بن مایه عربی موجود، کوتاه، بدون بسط و بدون تنوع بود و قادر به پر کردن کتابی نبود. از سوی دیگر زندگی و آداب بدویان بیابان نشین عرب، و سرزمین بی آب و علف آنان، چنگی به دل نظامی که شاعر بزم های پرشکوه ساسانی بود، نمی زد. سرانجام اصرار پادشاه شروان و تشویق فرزند نظامی، باعث شد تا نظامی منظومه لیلی و مجنون را بسراید. او سرودن این منظومه را تنها در کمتر از چهار ماه به پایان برد. در حالی که نظامی سال ها برای سرودن من
ظومه های قبلی مانند خسرو و شیرین و مخزن الاسرار، وقت صرف کرده بود. خود وی گفته است که اگر گرفتاری های دیگر نمی داشت، لیلی و مجنون را در چهارده روز به اتمام می رسانید. لیلی و مجنون در سال ۵۸۴ سروده شده و در سال ۵۸۸ مورد تجدیدنظر نظامی قرار گرفته است. این اثر سومین منظومه نظامی است و هشت سال پس از خسرو و شیرین سروده شده است. خود نظامی داستان زاده خود را جدید می داند و می گوید: «شاه اخستان از من خواسته است چند بیتی بکر چون لیلی بکر بر سخن نشانم؛ یعنی سخنی بگویم که از اندیشه هیچ کس دیگری نگذشته و قلم هیچ کس دیگری بر روی کاغذ ننوشته است» با این حال، بی میلی شاعر در آغاز کار و شتابزدگی او در اتمام آن در جای جای اثر به چشم می خورد. در معامله بازاری گونه صحنه خواستگاری پدر مجنون از لیلی چشمه قریحه نظامی چندان زاینده نبوده و با آن که می توانسته از زنندگی این صحنه بکاهد، ولی بی هیچ پیرایه ای معامله خواستگاری را به سرعت با پاسخ منفی پدر لیلی و با این بیت تمام کرده است. نقد. مثنوی لیلی و مجنون بخشی از مجموعه خمسه نظامی است. این مثنوی در شمار ادبیات غنایی فارسی برشمرده می شود. داستان های عاشقانه بسیار زود و از سده پنجم با
وامق و عذرای عنصری به شعر فارسی راه یافته است. داستان های بزمی و غنایی در اواخر قرن ششم به وسیله نظامی به اوج خود رسید. منظومه لیلی و مجنون در ۴۷۰۰ بیت و در بحر هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف یا مقصوراست. پیش از نظامی شاعری در این وزن منظومه ای نسروده بود و پس از نظامی این بحر، وزن رایج برخی منظومه های عاشقانه گردید. اگرچه وزن لیلی و مجنون با وزن خسرو و شیرین در یک بحر (با کمی تفاوت) است، ولی برخلاف خسرو و شیرین از حرکت و جنبش حکایت نمی کند و حتی در وصف زیبایی ها هم غم انگیز و پرسوز به نظر می آید. جامعه عربی لیلی و مجنون. مطالعه این اثر نظامی و مقایسه آن با خسرو و شیرین از همین شاعر، مقایسه میان دو فرهنگ عرب و عجم و سرچشمه های تفکر، اندیشه و باورهای این دو ملت است. جامعه لیلی و مجنون، هرگونه عدول از آداب و سنن را رد می کند. خواننده در لیلی و مجنون با جامعه ای مواجه می شود که مردم آن توان نگاه معصومانه کودکی از سر مهر را به هم سن ناهمجنس خود ندارند و همه در صدد سرک کشیدن در کار یکدیگر و تجسس هستند. به گفته یدالله بهمنی «چنین فرهنگی نمی تواند سلامت روانی جامعه را تضمین کند و از آن نمی توان انتظار ظهور انسان های فره
یخته را داشت.» در حالی که در هریک از صحنه های خسرو و شیرین، سخن و اندیشه نظامی در اوج است، در لیلی و مجنون، به ندرت بیت نغزی وجود دارد که رشته حوادث داستان را به یکدیگر پیوند بزند. به گفته وحید دستگردی در دیار لیلی خشونت حرف اول را می زند؛ زیرا قدرت منطق ضعیف است. لیلی و مجنون در جامعه ای سنتی همراه با تعصبات خشک، باورهای جاهلی و تربیت نادرست زندگی می کنند. در این جامعه لیلی به عنوان یک دختر حق تصمیم گیری و حتی اظهارنظر دربارهٔ سرنوشت خود را ندارد. به گفته سعیدی سیرجانی «لیلی پرورده جامعه ای است که دلبستگی و تعلق خاطر را مقدمه انحرافی می پندارد که نتیجه اش سقوط حتمی است در درکات وحشت انگیز فحشا؛ و به دلالت همین اعتقاد، همه قدرت قبیله مصروف این است که آتش و پنبه را از یکدیگر جدا نگه دارند تا با تمهید مقدمات گناه، آدمیزاده ظلوم و جهول در خسران ابدی نیفتد» از دیدگاه سیرجانی در چنین جامعه ای لیلی دو گناه دارد. اول آنکه زن است و دوم آنکه زیباست؛ و در محیطی که به جای تربیت مردان به محکوم کردن و محروم کردن زنان پرداخته می شود، این لیلی است که به ناچار از درس و مدرسه محروم می شود. ایرانی سازی روایت توسط نظامی. نظامی
برای آنکه داستان به مذاق خواننده فارسی زبان دلنشین باشد، رنگ و بوی شدید ایرانی به آن افزود. بنابراین آنچه نظامی به نظم آورد، حتی در بن مایه اصلی نیز با روایت عربی تفاوت داشت. برای نمونه بر اساس روایت نظامی، آغاز دلدادگی مجنون به لیلی در مکتبخانه و در کودکی بوده است. چنین روایتی در منابع عربی دیده نمی شود. بر اساس اشعار عربی، مجنون هنگام گوساله چرانی در صحرا لیلی را دیده است. ترجمه روایت عربی چنین است: در روایت نظامی هم لیلی و هم مجنون از خاندان های اشرافی معرفی شده اند و برخلاف روایت ها و اشعار شبانی به جای مانده عربی، امکان این را نداشته اند تا یکدیگر را در حال شترچرانی دیده باشند. از همین رو نظامی عنصر مکتبخانه را در قصه وارد می کند. در حالی که هیچ چیز از وجود یک مکتبخانه در محیط بادیه و آئین عرب بیابانی غریب تر نیست. بنابراین به لطف اندیشه و بیان نظامی، داستان به اوج رسیده است. به این منظور شاعر داستان را با خیال خویش درآمیخته و به آن رنگ و بوی شهری داده است. برای نمونه شاعر در بندی که به رفتن لیلی به تماشای باغ اختصاص داده است، دنیایی را تصویر کرده است که شباهتی به محیط زندگی قیس عامری و لیلی در عربستان ن
دارد. چنین ابیاتی، بیش از آنکه داستان دخترک گوسفندچران بادیه نشین بیابان های عربستان باشد که جز حسرت و محرومیت و فراغ نصیبی ندارد، وصف شاهزاده خانمی مانند شیرین (در خسرو و شیرین) است که با کنیزان به تماشای سبزه و گل رفته اند. به عنوان نمونه ای دیگر از ایرانی سازی داستان، نظامی شخصیتی به نام نوفل را وارد داستان می کند. نوفل کسی است که حاضر است به خاطر عشق مجنون، با سربازان خود به جنگ عشیره لیلی برود. شخصیت او به وضوح شخصیت یک جوانمرد اشراف زاده ایرانی است و به دشواری بتوان شخصیت او را در ریشه عربی داستان جست. ملاحظه می شود که نظامی تنها از خمیرمایه این حکایت، شاهکاری بنا کرد که شعرای زیادی را به تقلید خود واداشت. او از یک ماجرای عشقی بدوی، یک شاهکار ادبی به زبان فارسی آفرید. زبان فارسی نیز باعث شد تا داستان ابعاد جهانی پیدا کند. از سوی دیگر نظامی بود که به این پیوند ساده عشقی، ابعاد معنوی داد. علاوه بر موارد گفته شده، داستان پادشاه بدون فرزندی که نگران وارث خویش است، حکومت مجنون بر جانوران، سخن گفتن با ستارگان، مکالمات آموزنده مجنون با شخصیت های گوناگون، بخش زید و زینب، زندگی زاهدانه در غار و ماجرای پادشاه مرو
و سگ های او از دیگر عناصر و نقوش ایرانی است که داستان را ایرانی کرده است. شخصیت های داستان. شخصیت پردازی در داستان لیلی و مجنون نظامی، شخصیت پردازی مستقیم است؛ ولی شخصیت ها همگی دچار سکون و ایستایی بوده و بدون تحرک هستند. در طول ده ها سال گذر ایام، مجنون همواره عاشق بی حد لیلی است. نه از این عشق کم می شود و نه بر آن افزوده می شود. این شخصیت ها اگرچه پیش از نظامی وجود داشته اند، ولی همگی بازآفرینی شده اند. با این حال شخصیت های بازآفرینی شده، همگی قراردادی و نوعی هستند و امکان وجود چنین شخصیت هایی در عالم واقع محال است. در لیلی و مجنون (بر خلاف خسرو و شیرین) روایت بر پایه شخصیت مرد شکل گرفته است. با وجود آن که یک شخصیت مرد و یک شخصیت زن در داستان وجود دارد، ولی عشقی که در این روایت به تصویر کشیده می شود یک عشق عرفانی و فرا زمینی است. از بعد شخصیتی رفتار مجنون در این حکایت نه تنها درخور عاشقان چنین منظومه ای نیست، بلکه گاه سفیهانه و غیرمنطقی هم هست. مجنون از عشق بی قرار است و در صحرا با حیوانات وحشی دمخور بوده و دربند رازداری و پرده پوشی نیست. مجنون صاف و صادق است. او عاشق رنج بردن و خواری کشیدن و ناله کردن است
. با خنده میانه ای ندارد. از نشاط و سبکروحی به دور است و آن را مطابق شان انسانی نمی داند. او خودآزار است و حتی عشق را به طفیل «غم عشق» می خواهد؛ ولی لیلی از این همه رنجور نیست. چرا که خود وی نیز زاده و پرورده همان محیط است. لیلی رنجور خودکم بینی مجنون است. چرا که می داند تا این خود کم بینی و حقارت هست، به وصال او نخواهد رسید. در عوض لیلی حسابگری های زنانه و مصلحت بینی هایی دارد که لازمه حیات بادیه است. با این حال شخصیت لیلی از نظر زندگی سراسر تسلیم وی اهمیت دارد. به گفته سعیدی سیرجانی لیلی شخصیتی است فاقد هرگونه تلاش. او را از مکتبخانه بازمی گیرند. در خانه زندانی می کنند. او را به شوهر می دهند، بدون آن که نظر وی را جویا شوند. به شوهری که همه روزه نگهبان او است. کار لیلی اما در این میان فقط گریه است و تسلیم. او حتی راز دل به مادر هم نمی گوید. مادرش سال ها بعد و از زبان همکلاسان او پی به راز عشقش می برد. ابن السلام (شوهر رسمی لیلی) مردی نرم خو است. او فقط یک نظر لیلی را در باغ و از فاصله شاید نه چندان نزدیک دیده است. از پرداخت شیرب ها و مهریه سنگین هم ابایی ندارد. او حتی در برابر عدم تمکین لیلی در شب زفاف، بر خ
لاف بسیاری دست به تجاوز به عنف نمی زند. بلکه به انتظار مرور زمان می نشیند تا او را تسلیم کند. او دلخوش است به اینکه فقط همسرش را ببیند. ابن السلام سرانجام بر اثر مشاهده زنجموره های لیلی دق می کند. مهم ترین روایات. لیلی و مجنون نظامی، سرآغازی شد برای مثنوی های بیشماری که در دوره بسیار طولانی به تقلید از آن پرداختند. این سروده های تقلیدی تقریباً در تمامی زبان هایی که خود را تحت نفوذ فرهنگی زبان و ادبیات فارسی می دانستند (مانند فارسی، کردی و پشتو) سروده شدند؛ ولی تنها تعداد کمی از این سروده ها ماندگار شدند. نخستین مقلد بزرگ منظومه لیلی و مجنون نظامی در زبان فارسی، امیرخسرو دهلوی است. بعدها نورالدین عبدالرحمن جامی نیز در هفت پیکر خود منظومه لیلی و مجنون را بازآفرینی کرده است. در دوره تیموری و دوره صفوی چندین شاعر در ایران و هند، از جمله هاتفی خرجردی، میرزا محمدقاسم گنابادی و هلالی جغتایی لیلی و مجنون را بازآفرینی کردند و این روند تا دوره قاجار نیز ادامه یافته است. علاوه بر این سلمان ساوجی نیز از شعرایی است که سخت تحت تأثیر لیلی و مجنون نظامی بوده است و این تأثیر در فراق نامه او مشهود است. سهیلی جغتایی نیز منظومه
ای با عنوان لیلی و مجنون و به پیروی از نظامی سروده است. تازه ترین منظومه های لیلی و مجنون از نامی اصفهانی و سرانجام حسن اهتمام (۱۳۳۵ خورشیدی) است. در مجموع به گفته حسن ذوالفقاری، ۸۶ نظیره پرداز به استقبال لیلی و مجنون نظامی رفته اند. روایت امیرخسرو دهلوی، جنبه عشق زمینی بیشتری داشته و مجنون و لیلی دست کم برای یک شب به مراد دل می رسند. در این روایت اشتیاق لیلی بیش از مجنون است. برخلاف روایت نظامی، در روایت دهلوی خبری از ازدواج لیلی نیست؛ ولی در عوض مجنون با خدیجه، دختر رئیس قبیله ازدواج می کند؛ ولی طاقت نمی آورد و باز سر به بیابان می گذارد. به گفته محمدجعفر محجوب، علاوه بر فضل تقدم، روایت نظامی بر روایت امیرخسرو دهلوی برتری انکارناپذیری دارد. روایت جامی با این هردو متفاوت است. به گفته او مجنون که جوانی عیاش است عاشق لیلی می شود، ولی به کام نمی رسد. در روایت جامی، مجنون پیش از لیلی می میرد. بخش اضافه روایت جامی آن است که مجنون در سلک گدایانی در می آید که لیلی به آنان نذری می دهد. در این میان لیلی کاسه او را می شکند و مجنون از این اتفاق سرمست می شود. مجنونی که در روایت ملاعبدالله هاتفی جامی (خواهرزاده نورالدین ع
بدالرحمان جامی) به تصویر کشیده می شود، فردی بهانه جو و زیبایی طلب است که از خردسالی جز در آغوش زیبارویان آرام نمی گرفته است. علاوه بر منظومه هایی که به نقل روایت لیلی و مجنون پرداخته اند، شعرای دیگر فارسی زبان با شیوه دیگری به این داستان اشاره کرده اند. برخی از آنان مضامین گفته شده در روایت های قبلی را در اشعار خود به کار برده اند و برخی دیگر بدون روایت کامل داستان، مضامین نویی بر داستان افزوده اند یا حوادث فرعی داستان را به ابتکار خود تغییر داده و به گونه متفاوتی بیان کرده اند و به ذکر حوادثی پرداخته اند که در هیچ یک از روایات قبلی داستان گفته نشده است. برای نمونه عطار نیشابوری از شعرایی است که اگرچه روایت کاملی از عشق لیلی و مجنون را به نظم نیاورده، ولی حکایات و مضامین فراوانی بر آن افزوده است. برخی از این حکایات حتی با اصل داستان نظامی نیز در تناقض است. برای نمونه عطار، مولوی و وحشی بافقی همگی از روی نازیبای لیلی خبر می دهند. ابعاد جهانی. منظومه لیلی و مجنون نظامی به زبان های گوناگونی مانند آلمانی، فرانسوی، انگلیسی، روسی و ارمنی ترجمه شده است. در ادبیات ارمنی از دیدگاه مشابهت در جدال میان عشق و آداب و رسوم
جامعه، منظومه «آنوش» (۱۸۹۲ میلادی) اثر هوانس تومانیان با لیلی و مجنون مقایسه می شود. در ادبیات کردی منظومه مثنوی «مه م و زین» (قرن ۱۷ میلادی) اثر احمد خانی از نظر فضای ایرانی داستان، با آن قابل مقایسه است. علاوه بر ترجمه لیلی و مجنون نظامی به زبان ترکی، در ادبیات ترکی منظومه های تقلیدی ای از لیلی و مجنون سروده شدند که اغلب تحت تأثیر لیلی و مجنون نظامی بوده و به داستان اصلی وفاداری نشان داده اند. ازجمله شاعران ترک که مثنوی لیلی و مجنون سروده اند، محمد فضولی است. این مثنوی در سال ۹۴۲ قمری سروده شده است. اعتقاد بر این است که این مثنوی تحت نفوذ نظامی سروده شده است؛ ولی یک محقق ترک به نام نهاد تارلان مدعی است که فضولی در سرودن این منظومه تحت تأثیر هیچ کس نبوده و این منظومه را زاده قریحه و شخصیت فضولی دانسته است. در زبان اردو نیز، آنچه به تقلید از لیلی و مجنون سروده شده، همگی تأثیر گرفته از زبان فارسی و روایت های فارسی لیلی و مجنون بوده است. موسیقی. پرده لیلی، اگرچه در مقام ها و الحان موسیقی قدیم ایران نیامده است، ولی در موسیقی جدیدتر ایرانی، گوشه سی و سوم از دستگاه راست پنجگاه و گوشه بیستم از دستگاه همایون، «لیلی
و مجنون» یا «لیلی مجنون» خوانده می شود. عزیر حاجی بیف آهنگساز آذربایجانی در سال ۱۹۰۸ اپرایی به نام لیلی و مجنون بر اساس اشعار فضولی نوشت که اولین اپرای جهان اسلام محسوب می شود. قارا قارایف نیز در سال ۱۹۴۷ یک پوئم سمفونیک به همین نام ساخته است. شهرام ناظری آلبوم موسیقی ای با عنوان لیلی و مجنون دارد. اریک کلاپتون خوانندهٔ بریتانیایی هم با الهام از شعر فضولی، ترانهٔ لیلا را در سال ۱۹۷۰ منتشر کرد.
مرتضی مهرزاد (زادهٔ ۲۶ شهریور ۱۳۶۶ در شهرستان چالوس ، ایران)، بازیکن تیم ملی والیبال نشستهٔ ایران و باشگاه ورزشی مس شهر بابک است. وی با قد ۲۴٧ سانتی متر، به عنوان بلندترین مرد زنده ایران و خاورمیانه ودومین مرد بلند قد زنده جهان شناخته می شود. او برندهٔ سه مدال طلای پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۶ ریو و ۲۰۲۰ توکیو و ۲۰۲۴ پاریس دو مدال طلای مسابقات پاراآسیایی و سه توپ طلای ،بهترین بازیکن جهان در سال های ۲۰۱۹ ، ۲۰۲۰ و ٢٠٢٢ است. زندگینامه. مهرزاد با بیماری نادر غول پیکری متولد شد که موجب افزایش هورمون رشد می شود. قد او در شانزده سالگی ۱۹۰ سانتی متر اندازه گیری شد. او در پانزده سالگی، با دوچرخه تصادف کرد و لگنش به شکل خطرناکی شکست و پس از تصادف، رشد پای راستش متوقف شد. به این ترتیب پای راست او، پانزده سانتی متر کوتاه تر از پای چپش است. او بعد از تصادف دچار افسردگی شد و شروع به استفاده از ویلچر، عصای زیر بغل و عصا کرد. مهرزاد در سال ۱۳۸۸ پس از حضور در برنامه ماه عسل تلویزیون و بیان مشکلاتی که در زندگی با آنها دست و پنجه نرم کرده، مورد توجه گلچین، کاپیتان باشگاه والیبال نشسته چالوس قرار گرفت. او، شماره تماس مهرزاد را از برن
امه تلویزیونی گرفت و او را تشویق به یادگیری والیبال نشسته نمود. او در سال ۱۳۹۴ برای نخستین بار به تیم ملی والیبال نشسته ایران پیوست. او به همراه تیم ملی والیبال نشسته ایران برای شرکت در بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۶ عازم ریودوژانیرو برزیل شد. تیم ملی والیبال نشسته ایران توانست با شکست بوسنی و هرزگوین در دیدار نهایی به مقام قهرمانی مسابقات و نشان طلا دست یابد. او در فینال جام جهانی ۲۰۱۸ نقش پررنگی در پیروزی ایران در برابر بوسنی و هرزگوین ایفا کرد به گونه ای که بازی او مورد تحسین خبرنگار بوسنیایی هم قرار گرفت. ستاره والیبال نشسته ایران به عنوان برترین ورزشکار معلول ژوئیه ۲۰۱۸ برگزیده شد.
سامانه جرم متغیر، اکثراً در مسائل فیزیک راجع به وضعیت هایی بحث می شود که در آن ها جرم اشیا مورد نظر در خلال حرکت ثابت است، در حالی که در بسیاری از موارد چنین نیست. مانند "قطرات باران" که در حین سقوط قطره های ریزتر را جمع می کنند، که به افزایش جرمشان می انجامد. موشک ها با سوزاندن سوخت خود و با بیرون دادن گازهای حاصل خودشان را به جلو می رانند. به این ترتیب موشک ها در حین شتاب گرفتن جرم از دست می دهند، و این تغییر جرم بر حرکتشان تأثیر می گذارد. معادله سرعت. در این جا معادله دیفرانسیلی عمومی را به دست می آوریم که حرکت چنین اشیایی را توصیف می کند. موشکی که جرم اولیهٔ آن به اضافه جرم سوخت مصرف نشده formula_1 است و در یک لحظه که جرم آن formula_2 باشد سرعت در آن لحظه از رابطه زیر قابل محاسبه است. formula_3 که در آن formula_1 جرم اولیهٔ موشک، formula_5 سرعت اولیه، و همچنین formula_2 جرم در هر زمان و formula_7 سرعت در هر لحظه است. formula_8 نیز سرعت پرتاب شدن سوخت نسبت به موشک است. به دلیل ماهیت تابع لگاریتمی، لازم است نسبت جرم سوخت به جرمی که موشک حمل می کند خیلی بزرگ باشد تا به سرعت زیادی برسد که برای پرتاب ماهواره ه
ا ضروری است. پرتاب ماهواره به دور زمین از پایگاه کِلپ کاناورال. سرعت ماهواره در مداری دایره ای در نزدیکی زمین حدود ۸ کیلومتر بر ثانیه است. ماهواره ها به سمت شرق پرتاب می شوند تا از چرخش زمین حول محور خودش بهره گرفته شود. برای نقطه ای در نزدیکی خط استوا، سرعت چرخشی تقریباً عبارت است از formula_9 که مقدار عددی آن حدوداً formula_10 است؛ مثلاً اگر بگیریم formula_11 , در این صورت، نسبت جرمی به کمک معادله بالا، برای اینکه موشک بعد از پرتاب از زمین به سرعت مداری لازم برسد، عبارت است از: formula_12 به این ترتیب، فقط حدود ۸ درصد از جرم کل اولیه formula_1 را موشک حمل می کند. اثر گرانش. همان طور که ملاحظه می شود مقدار زیادی سوخت لازم است تا محموله کوچکی را در مدار زمینی پایین (LEO) قرار گیرد، حتی اگر آثار گرانشی و مقاومت هوا وجود نداشته باشد. اما با این حال نمی توانیم از اثر گرانشی چشم پوشی کنیم، زیرا در این صورت پیچیدگی مسئله قرار دادن جسمی در مدار را دو چندان می کند. در این حالت داریم: formula_14 که در آن formula_15 = جرم موشک، formula_16 = جرم محموله و formula_17 = جرم سوخت است و همچنین formula_18 مدت زمان سوختن سوخت
تا زمان اتمام آن بوده و formula_19 ضربه مخصوص موتور موشک نام گرفته و عبارت است از formula_20. زمان پایان یافتن سوخت موشکی که محموله را در مدار LEO قرار می دهد، حدود ۶۰۰s است. با قرار دادن اعداد در معادله بالا به این نتیجه می رسیم: formula_21 به بیان دیگر، ۱۰۵ کیلوگرم سوخت لازم است تا ماده ای به جرم یک کیلوگرم در مدار قرار گیرد. موشک های چند مرحله ای. همان طور که گفته شد ۱۰۵ کیلوگرم به ازای هر کیلوگرم محموله سوخت نیاز است در حالی که این نسبت بزرگتر از نسبتی است که معمولاً لازم می شود. به عنوان مثال برای ساترنformula_8 این مقدار ۳۲ کیلوگرم برای هر کیلوگرم ماده بود و این موشک توانست ۱۰۰ کیلوگرم را در مدار قرار دهد. چرا نتیجهٔ ما ۳ برابر بزرگتر است؟ در ساترنformula_8 از یک موشک دو مرحله ای و کارآمدتر استفاده شده بود. مخزن هایی که سوخت مرحله اول در آن ها جای داده شده بود، پس از اینکه احتراق مرحله اول کامل شد از آن جدا شدند؛ بنابراین جرمی که بی استفاده است دیگر در مدار قرار نخواهد گرفت، که این خود تا مقدار زیادی سوخت کل لازم را کاهش می دهد.
بی ام جِی یکی از هفته نامه های مشهور پزشکی است که توسط بی ام جی گروپ (BMJ Group) منتشر می شود. هفته نامه "بی ام جی" از سال ۱۸۴۰ به صورت مستمر منتشر شده است. سردبیر فعلی آن فیونا گادلی است که از سال ۲۰۰۵ این مسئولیت را به عهده دارد. گادلی اولین زنی است که سمت سردبیری را در "بی ام جی" به خود اختصاص داده است. تاریخچه. اولین شماره هفته نامه در سوم اکتبر ۱۸۴۰ با عنوان منتشر شد. در ژانویه مجله با عنوان اما به صورت ماهنامه به حیات خود ادامه داد. از ژانویه ۱۸۵۳ مجله با نام امروزی خود یعنی به صورت هفته نامه در حال انتشار است. دسترسی رایگان. مقالات پژوهشی "بی ام جی" به صورت رایگان قابل مشاهده است. فهرست شماره های مختلف را از ۱۸۴۰ تا ۲۰۰۸ در پاب مد سنترال موجود است. بر اساس سیاست های گروه انتشاراتی بی ام جی دسترسی به تمام محتوای این هفته نامه و همچنین سایر محصولات این ناشر در ۱۱۳ کشور در حال توسعه رایگان است. اعتبار علمی. ضریب تاثیر هفته نامه در سال ۲۰۱۱ بر اساس گزارش استنادی مجلات که توسط موسسه اطلاعات علمی منتشر می شود، ۱۳،۴ اعلام شد.
تقدیر یک سریال لاتین است که توسط کمپانی تلویزا تولید شده. در این سریال داوید زپدا و ساندرا اچوریا نقش آفرینی کرده اند.. این سریال در مراسم اسکارهای لاتین TNV برنده ۵ جایزه شده. همچنین برترین سریال تله نوولا در سال ۲۰۱۲ می باشد. منابع. televisa.esmas.com/entretenimiento/telenovelas/la-fuerza-del-destino/
دژبان ارشد آجا به یگان دژبانی اطلاق می شود که در آن محدوده یا در آن استان ارشدترین دژبان ارتش می باشد . مانند مثل : دژبان ارشد آجا در گیلان بر عهده منطقه چهارم ناوگان نیروی دریایی ارتش شمال می باشد . دژبان ارشد آجا در بوشهر بر عهده منطقه دوم نیروی دریایی ارتش می باشد . دژبان ارشد آجا در فارس و کهگیلویه و بویر احمد بر عهده نیروی زمینی ارتش می باشد . دژبان ارشد آجا در هرمزگان بر عهده نیروی دریایی ارتش می باشد .
هه پینگ پینگ () (۱۳ ژوئیه ۱۹۸۸–۱۳ مارس ۲۰۱۰) یک شهروند اهل چین بود که بر اساس رکوردهای جهانی گینس کوتاه ترین مرد جهان به حساب می آمد و توانایی راه رفتن داشت. او قدی در حدود ۷۴ سانتی متر داشت.
حسین عمومی (زاده ۱۳۰۶ _ درگذشته ۳۱ تیر ۱۳۸۴) ردیف دان، صاحب نظر موسیقی، آوازشناس و قاضی دادگستری با تحصیلات دکترای حقوق بود. حسین عمومی نی نواز، پسر عموی وی می باشند. وی آواز را ابتداء نزد پدر و سپس در مکتب تاج اصفهانی و ادیب خوانساری تکمیل نمود. شیوه وی مکتب آوازی اصفهان بود. به گفته مشیری، محمدرضا شجریان از شاگردان او بوده است.
ارنست راپیکِت هیلگارد، روان شناس آمریکایی (۲۵ ژوئیه ۱۹۰۴–۲۲ اکتبر ۲۰۰۰)، استاد دانشگاه استنفورد بود که به خاطر تحقیقاتش در بارهٔ هیپنوتیزم، مخصوصاً رابطهٔ هیپنوتیزم و درد، و استفاده از هیپنوتیزم برای کنترل درد، در دههٔ ۱۹۵۰ معروف شد. او، به همراه آندره مولر ویتزِنهافر، مقیاسی برای اندازه گیری میزان هیپنوتیزم پذیری (قابلیت هیپنوتیزم شدن) افراد طراحی کرد که Stanford Hypnotic Susceptibility Scales نام دارد؛ آن دو، از همان سالها تا زمان فوت هیلگارد، به بسط و توسعهٔ این مقیاس ادامه دادند. مفهوم ناظر پنهان (hidden observer) را ارنست هیلگارد، مطرح کرده است. هیلگارد عقیده داشت که هیپنوتیزم، یک «حالت» مشخص و متمایز از هشیاری است، و معروفترین «نظریهٔ حالتی» از هیپنوتیزم را ارائه داد. هیلگارد می گفت که هیپنوتیزم باعث می شود یک حالت منفصل، یا «جدایی» در آگاهی به وجود آید. به عبارتی دیگر، از نظر او هیپنوتیزم عبارت است از جدا کردن قسمتی از هشیاری و همین قسمت جدا شده یا منفصل از هشیاری است که به تلقین های هیپنوتیزم کننده پاسخ می دهد. قسمت دیگر هشیاری، ناظر پنهان است. ناظر پنهان به فرایند و عملیات هیپنوتیزم کاری ندارد اما بر
همهٔ کارهایی که انجام می شود، ساکت و صامت، نظارت می کند. برای نشان دادن این موضوع، او از افرادی که هیپنوتیزم شده بودند خواست تا یک دست خود را داخل یک سطل آب یخ و دردآور قرار دهند. افرادی که به آنها گفته شده بود (تلقین شده بود) تا هیچ دردی احساس نکنند، گفتند که هیچ دردی احساس نمی کنند. بعد، از همان افراد سؤال شد که آیا قسمتی از ذهنشان وجود دارد که درد را احساس می کند. تعداد زیادی از این افراد ، با آن دست دیگرشان که آزاد بود، نوشتند: «دستم درد می کند» یا «بس کنید دیگر، دستم را به درد آورده اید» ، و در تمام این مدت، طوری عمل می کردند که انگار هیچ دردی را حس نمی کنند. در آزمایش بالا، بسیاری افراد آن قسمت از هشیاری را که از درد آگاه است (یعنی، ناظر پنهان) از قسمت دیگر که از درد ناآگاه است، می توانند جدا یا منفصل کنند آثار. هیلگارد علاوه بر کتابهایی که در بارهٔ هیپنوتیزم نوشت، سه کتاب مهم در بارهٔ موضوعاتی متفاوت نوشت: