Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
علی صداقتی خیاط ملقب به «عمو خیاط» متولد ۱۳۲۵ در مشهد، نویسنده، فعال حقوق کودک و جامعه شناس ایرانی است. او سال های زیادی را صرف سوادآموزی به کودکان کار و خیابان و بازمانده از تحصیل نموده و مبتکر شیوه آموزشی جدید (به نام «هنر خواندن و نوشتن») برای سوادآموزی به کودکان و بزرگسالان بازمانده از تحصیل است. زندگی نامه. وی دوران تحصیلات مقدماتی خود را در مشهد گذراند، و در رشته های جامعه شناسی و اقتصاد سیاسی در پاریس ادامه تحصیل داد. او در سال ۱۳۵۵ ازدواج کرد و سال ۱۳۵۶ به ایران بازگشت. فعالیت ها. در سال ۱۳۷۱ علی صداقتی خیاط در کسوت نویسنده رمان نخستین خود را به نام «گورگاه» به چاپ رساند و در سال ۱۳۷۴ «حکیم ایاز» را منتشر کرد. (که این رمان پس از کسب مجوز رسمی در سال ۱۳۷۸ با نام «مه سوار» از سوی انتشارات آگاه منتشر شد) در سال ۱۳۷۶ در کمتر از شش ماه سه زلزله مخرب بجنورد، اردبیل و قاین را لرزاند، صداقتی خیاط در روزهای نخست زلزله خود را به سرعین، حاجی آباد و اسفدان رساند. در سال ۱۳۸۱ پس از امداد رسانی و کمک به زلزله زدگان آوج قزوین درساختن یک باب راهنمایی شبانه روزی برای دختران که تا آن زمان از ادامه تحصیل محروم بودند، در
روستای حصار همکاری کرد. پس از بازگشت از منطقه در قامت یک جامعه شناس به بررسی پیامدهای روانی_اجتماعی زلزله پرداخت و سلسله مقالاتی را با عنوان «مقدمه ای بر جامعه شناسی زلزله» به رشته تحریر در آورد که یکی از آن ها در تابستان ۱۳۸۱ و در فصلنامه «رفاه اجتماعی» به چاپ رسید. در سال ۱۳۸۰ با کودکان کار و خیابان آشنا شد و پس از بررسی رفتارها و شرایط زندگی آنان طرح «اتاق امن ذهن» را مطرح کرد، اتاق امنی که وی معتقد بود این کودکان از آن بی بهره اند. بنابراین تصمیم گرفت به آنان برای دستیابی به یک «اتاق امن ذهن» کمک کند. (علی صداقتی خیاط در فیلم مستند "اتاق امن" - ساخته ارسلان امیری و آیدا پناهنده در سال ۱۳۸۹- که راجع به کودکان کار و فعالیت های وی ساخته شده، در رابطه با طرح اتاق خلوت و امن ذهنی توضیحات کاملی را ارائه می دهد) او درروزهای جمعه در دروازه غار با همکاری انجمن حمایت از حقوق کودکان کلاس های خلاقیت برگزار کرد. در همین کلاس ها بود که کودکان و داوطلبان وی را "عمو خیاط" نامیدند. در سال ۱۳۸۱ کلاس های خلاقیت را در خانه کودک شوش و ناصر خسرو نیز تشکیل داد. همچنین در سال ۱۳۸۲ در خانه کودک پامنار؛ کانون فرهنگی_حمایتی کودکان
کار و در سال ۱۳۸۳ در جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، کلاس های خلاقیت را برپا نمود. در سال ۱۳۸۴ نخستین بخش از نوشته های کودکان کار و خیابان - که در همان کلاس های خلاقیت و توسط خود کودکان به رشته تحریر درآمده بود- را تدوین و تحت عنوان «برج غار» توسط نشر قصه منتشر کرد. همچنین در همین سال کلاس های خلاقیت خود را در بنیاد امید مهر تشکیل داد. در سال ۱۳۸۵ دومین بخش از نوشته های کودکان کار و خیابان را تحت عنوان «غار تار» و در سال ۱۳۸۶ سومین بخش از همین نوشته ها را با نام «ترس غار» توسط انتشارات ناهید منتشر کرد. همچنین بخش اول از رمان خاکستر را در سومین گاه نامه کانون نویسندگان ایران منتشر نمود. در سال ۱۳۸۷ چهارمین بخش از نوشته های کودکان کار و خیابان را با عنوان «زیرگذر» توسط انتشارات ناهید به چاپ رساند. در سال ۱۳۸۸ چند تن از شرکت کنندگان ۱۴ تا ۲۲ ساله در کلاس های خلاقیت وی اعلام کردند حاضر به نوشتن داستان نیستند و می خواهند داستان هایشان را به صورت شفاهی بیان کنند. این گروه از شرکت کنندگان کسانی بودند که در مقطع اول تا چهارم دبستان ترک تحصیل کرده و برای کمک به مخارج خانواده مشغول کار شده بودند. بنابراین عمو خیاط
به بررسی علل کُند بودن روند سواد آموزی در زبان فارسی و عوامل تشدید کنندهٔ بی سوادی پرداخت و در پاسگاه نعمت آباد کلاس های سوادآموزی را برای این دسته از کودکان و نوجوانان دایر نمود. او با بررسی، تحقیق و نیز تجربیاتی که در این زمینه کسب کرده بود، روش نوین هنر خواندن و نوشتن در سی جلسه (۱۵ روزه) را طراحی نمود و آن را در سال ۱۳۹۰ منتشر کرد. وی این شیوه را در جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، شهرک امید، کانون اصلاح و تربیت، خاک سفید، صباشهر، مولوی، امامزاده حسن، هفت جوب شهریار و... اجرا کرد و بی سوادان بسیاری را از موهبت خواندن و نوشتن برخوردار نمود. همچنین با پیگیری و تشویق عمو خیاط بسیاری از این کودکان و نوجوانان به کمک داوطلبان دیگر، دورهٔ راهنمایی و تعدادی نیز دوران دبیرستان را در کمتر از دو سال به پایان رساندند. در سال ۱۳۹۰ در سالن اجتماعات شهرک امید سمینار هنر خواندن و نوشتن برگزار شد که در این جلسه عمو خیاط و شیوه او معرفی شد و همچنین از کودکان کار و خیابان و کارگران بیسوادی که توانسته بودند در مدت ۱۶ ماه نه تنها باسواد شده بلکه بخشی از آن ها با کمک یاوران این برنامه و NGOهای جمعیت دفاع از کودکان کار، بنیاد
همدلان کودک، انجمن حامی سوم راهنمایی را امتحان داده و کارنامه قبولی دریافت کرده بودند، تجلیل به عمل آمد.
بهمن میرزا ملقب به بهاءالدوله (۲۳ شوال ۱۲۲۶ برابر با نوامبر ۱۸۱۱−؟) پسر سی و هفتم فتحعلی شاه و برادر تنی سیف الله میرزا بود. در تولد او آمده است :" گنجور خزانه شوکت و جلال، مقالید ابواب دولت و اقبال، نواب بهمن میرزا در شب یکشنبه، بیست و سیم شهر شوال المکرم سنه هزار و دویست و بیست و شش، از خزانه غیب، لولوء وجودش رونق ده بحر هستی آمد". مادر بهمن میرزا گلبدن خانم خازن الدوله از زنان محبوب و خزانه دار حرم فتحعلی شاه بود. بهمن میرزا در زمان سلطنت پدرش حاکم استرآباد بود و این خطه را با نیابت مهدی قلی خان قاجار دولو اداره می کرد. در سال ۱۲۵۲ هجری قمری (۱۸۳۶ میلادی) بر اثر شکایات مردم کاشان از حکومت عباسقلی معتمدالدوله جوانشیر به حکومت آن شهر برگزیده شد. اما محمدشاه در همان سال او را برکنار و مصطفی خان سمنانی را حاکم کاشان کرد. از آن پس بهمن میرزا در رکاب شاه بود تا در سال ۱۲۵۴ به جای خانلر میرزا حاکم یزد شد. او در این مقام کوشید آقاخان را که در کرمان شورش کرده بود، سرکوب کند. آقاخان به مهریز گریخت و در کالمند با سپاه بهاءالدوله که توسط مصطفی خان سمنانی فرماندهی می شد رودرو شد و شکستش داد. در نتیجه بهمن میرزا به یزد
فرار کرد و آقاخان به کرمان بازگشت. بهمن میرزا به جمع آوری کتب علاقه مند بود. او همچنین خاطراتی نوشته است که حاوی نکاتی از تاریخ قاجار است. فرزندان. بهمن میرزا صاحب چهار پسر و دو دختر بود. نوادگان او نام خانوادگی جهانسوزی بر خود نهادند. یکی از دختران او حاجیه همایون سلطان (هما) خانم به ازدواج قهرمان میرزا پسر عباس میرزا درآمد و صاحب پسری شد، کیومرث میرزا عمیدالدوله که احترام الدوله دختر محمدشاه را به زنی گرفت. حاجیه هماخانم پس از فوت قهرمان میرزا، با فیروز میرزا فرمانفرما پسر دیگر عباس میرزا ازدواج کرد و صاحب فرزندانی شد، از جمله عبدالحسین میرزا فرمانفرما. ساسان میرزا، یکی از پسران بهمن میرزا، لقب بهاءالدوله داشت و به لَلِگی معین الدین میرزا ولیعهد ناصرالدین شاه که مادرش خجسته خانم تاج الدوله دختر سیف الله برادر بهمن میرزا بود، منصوب شده بود. آهو جهانسوز شاهی (سارا شاهی) مُدل و بازیگر ایرانی ساکن آمریکا از نوادگان بهمن میرزا می باشد.
پارسینه (به انگلیسی: Parsine) عنوان یک وب سایت خبری به زبان فارسی است که از سال ۱۳۸۶ در پوشش اخبار سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، و بین المللی فعالیت می کند. مؤسس «بهمن هدایتی» بلاگر ایرانی و خبرنگار سابق خبرگزاری مهر و مدیرمسئول آن فریماه شیخ الاسلامی کندلوس خبرنگار و مدیر مسئول سابق روزنامه راه مردم این وبگاه است. پارسینه از آغاز فعالیت خود تا کنون، دو بار مشمول حکم فیلترینگ شده است. پارسینه در دی ماه ۱۳۹۰ از نسخهٔ جدید خود رونمایی کرد. این سایت به طور تصریحی از چهره ها یا جریان های سیاسی حمایتی اعلام نداشته است. جمعی از خبرنگاران و بلاگرهای آزادنویس در برهه های زمانی متفاوت با این پایگاه همکاری کرده اند. از جمله روزنامه نگارانی که با پارسینه در سالهای اخیر همکاری داشته اند می توان به محمد دلاوری، علی علیزاده، مجید بهره مندو مجتبی حسینی اشاره کرد. سایت پارسینه به طور خاص به دلیل انتشار گزارش های تاریخی در میان کاربران فارسی زبان شناخته می شود. پرونده های تاریخی در پارسینه با عنوان «بازخوانی تاریخ» منتشر می شوند. رتبه در میان پایگاه های خبری. در تاریخ ۵ اردیبهشت ۱۴۰۲ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی رتبه بندی به
ترین پایگاه های خبری را منتشر کرد که به ترتیب شفقنا رتبه اول، پارسینه رتبه دوم را کسب کردند. پارسینه در سال ۱۴۰۱ نیز رتبه هشتم را کسب بود. هلدینگ رسانه ای. حمیدرضا اسکندری روزنامه نگار، اقتصاددان و مالک مجموعه هُلدینگ رسانه ای پارسینه است که در سطح وب و فضای مجازی نزدیک به ۱۰ میلیون کاربر ایرانی را از سراسر جهان در پوشش خبری خود جای داده است. از رسانه های مشهور وی می توان به کانال خبرفوری، پارسینه، صبا ایران، صبح تهران، اطلس خبر، اقتصاد ایران آنلاین، پارسی خبر و … نام برد. بعد از فیلترینگ تلگرام، اسکندری برای پوشش کاربران در فضای مجازی، سطح وب و دنیای رسانه از ۹ اپلیکیشن و پلت فرم برای جایگزینی شبکه اجتماعی تلگرام رونمایی کرد که به نام های «خبر پارسی»، «۱۰۰۱زنگ موبایل»، «اخبار شورای پنجم»، «دکتر دیابت»، «کیبورد زیبانویس»، «۱۰۰۱ پس زمینه»، «۱۰۰۱ بیو»، «۱۰۰۱ پروفایل»، «چتر»، «۱۰۰۱ کپشن»، «۱۰۰۱ دیالوگ» و «۱۰۰۱ تبریک» منتشر شدند. وی از برجسته ترین افراد رسانه ای ایران به شمار می رود. معرفی خودنوشت. در یادداشتی که سردبیر این سایت در روز رونمایی از نسخهٔ جدید منتشر کرد آمده است: «سعی تحریریهٔ پارسینه بر آن بوده است
که در عرصهٔ خبر، به گزارش عینی وقایع و پرهیز از دخالت دادن ذهنیات پایبند باشد و در زمینهٔ تحلیل نیز چندجانبه گرایی و دقت را رعایت کند. در مقابل، پارسینه از مخاطبان خود و نیز ناظران دولتی انتظار دارد که نقل اخبار را (که عمدتاً از خبرگزاری ها و سایت های خبری-تحلیلی دیگر انجام می پذیرد) به معنی تأیید یا ردّ محتوا و سوژهٔ خبر، اعم از اشخاص یا رویدادهای سیاسی، قلمداد نکنند.» پارسینه مدعی است که به دلیل عدم وابستگی به جریان خاص سیاسی، از سوی رسانه ها و چهره های مختلف مورد انتقاد واقع می شود. روزنامهٔ کیهان در فروردین ماه ۱۳۸۹، سایت پارسینه را «اصلاح طلب» و «حامی میرحسین موسوی» لقب داد. روزنامهٔ اعتماد نیز در آبان ماه ۱۳۸۸ این سایت را به فرزند محمود احمدی نژاد منتسب کرد. «حمید رسایی» نمایندهٔ اصولگرای مجلس شورای اسلامی ایران، پارسینه را یک نوبت «مدافع علی لاریجانی» و در نوبتی دیگر، «حامی فتنه» خطاب کرده است. همچنین پارسینه به عنوان یک سایت خبری و تحلیلی در انتقال اخبار خاص اجتماعی و سیاسی همواره در سطح نام آورترین سایتهای خبری فارسی زبان بوده است. به طور مثال در سال ۱۳۸۹ وب سایت پارسینه در پی افشای تصویر ستاره داوو
د بر فراز یکی از ساختمانهای فرودگاه مهرآباد تهران مشهور شد و توانست با این خبر صدها هزار کاربر را به سمت خود جلب و در زمره برترین سایتهای خبری ایرانی درآید.
تاریخ ونکوور (انگلیسی: History of Vancouver)؛ ونکوور شهری در بریتیش کلمبیای کانادا است که با قرار گرفتن در نزدیکی دهانه رود فریزر و بر آبراه تنگه جورجیا، آبراه هاو، خلیج بورارد و انشعابات آن، برای هزاران سال مکانی برای ملاقات، تجارت و مسکن بوده است. حضور مردم در جایی که به آن لاور مینلند بریتیش کلمبیا می گویند به ۸۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ سال هنگامی که یخچال عصر یخ بندان شروع به آب شدن کردند، می رسد. در منطقه ای که در میان محلی ها به سُله تِمِخو (S'ólh Téméxw) معروف است، شواهد باستان شناسی از اردوی فصلی (منطقه گلنروز کانری) نزدیک به دهانه رود فریزر که از آن زمان باقی مانده، یافت شده است. اولین کاشفان اروپایی منطقه کاپیتان اسپانیایی خوزه ماریا ناروائز در ۱۷۹۱ و کاپیتان ناو بریتانیایی جورج ونکوور در ۱۷۹۲ بوده اند. اروپایان تا یک قرن بعد در سال ۱۸۶۲ در این منطقه مستقر نشدند. شهر با اتمام خط سراسر قاره ای راه آهن پاسیفیک کانادین (CPR) که خدمات ریلی خود را در اواخر دهه ۱۸۸۰ شروع کرد، به سرعت رشد کرد. حضور مهاجران چینی در منطقه به دنبال اتمام CPR به شدت افزایش یافت. موج بعدی مهاجرت در ابتدا از اروپای غربی و سپس با ایجاد خطوط ه
وایی جهانی از آسیا و دیگر نواحی جهان بود. بومیان. بومیان ساحل شمال غرب اقیانوس آرام ساکنان اصلی آن چیزی هستند که به ونکوور معروف است. شهر در قلمرو سنتی سه قبیله سالیش ساحلی به نام های اسخوخومیش (اسکوامیش)، تسلیل ووتوت و ماسکویم (از ماسکی علفی خوردنی که در دریا رشد می کند) بود. در سواحل جنوبی ونکوور در راستای رود فریزر قبیله ماسکویم با اجتماع اصلی خود زندگی می کرد. در منطقه فالس کریک و خلیج بورارد، اسخوخومیش ها تا این زمان هم در دهکده های بیشماری در شمال ونکوور زندگی می کنند، که قلمرو آن ها از آبراه هاو و از بالا از شهر ویستلر جدا است. پایین تر از خلیج بورارد، اجتماع اصلی تسلیل ووتوت است. تسلیل ووتوت و ماسکوییم به صورت تاریخی به لهجه ای از زبان هالکوملم صحبت می کنند. در حالی که زبان اسخوخومیش متفاوت است ولی با آن ارتباطی دارد. زبان آن ها بسیار به همسایگان شیشالهی آن ها در سِشِلت نزدیک است. به صورت تاریخی، منطقه ای که ونکوور در آن قرار دارد، مکانی برای تجمع غذا و مواد بوده است. روستای ماسکوییم در دهانه رود فریزر به ۳۰۰۰ سال پیش بازمی گردد. زیست بوم ونکوور با پوشش گیاهی فراوان و تنوع حیوانی منطقه را از نظر غذایی
و مواد غنی کرده و این قبایل را برای ۱۰۰۰۰ سال تقویت کرده است. در زمان حضور اولیه اروپاییان، اسخوخومیش روستاهایی در مناطقی در ونکوور امروزی ماننداستنلی پارک، کیتسیلبانو، منطقه فالس کریک و خلیج بورارد داشت. گفته می شود که در زمان ورود جورج ونکوور در ۱۷۹۲ قبیله تسلیل ووتوت نیز در خلیج بورارد زندگی می کردند. بزرگترین روستاها در خملچستن (گاهی "هومولچسان" ترجمه می شود)، نزدیک دهانه رود کاپپیلانو و تقریباً زیر جایی که هم اکنون پای شمالی پل لایونز گیت (دروازه شیران) قرار دارد و در موسکیم قرار داشت. خمایخی روستایی در استنلی پارک (در منطقه کمان لامبرمن) بود. با تأسیس میسیون کاتولیکی در روستای اسلهاوان نزدیک رود موسکیتو اجتماع بزرگ دیگری از اسخوخومیش در آنجا به وجود آمد. در امتداد فالس کریک در پای جنوبی پل بورارد، در روستای دیگری به نام سناکو هم زمان اجتماع بزرگی زندگی می کرد و که هنگام استعمار خانه آگوست جک خانساهلانو رئیس قبیله اسخوخومیش در آنجا بود. بومیان ساحل شمال غربی به سطح بسیار بالایی از پیچیدگی فرهنگی در زمینه جمع آوری غذا رسیده بودند. بنابر نوشته های بروس مک دونالد در "ونکوور تاریخچه بصری": «سیستم اقتصادی آن
ها تشویق کننده کار سخت، تجمع ثروت و پایگاه و توزیع دوباره آن بود». روستاهای زمستانی در ونکوور از خانه های چوبی با الوارهای سدر قرمز ساخته می شدند. اجتماعات عمومی به نام پتلاچ در ماه های تابستان و زمستان که قدرت ارواح فعال می شد، برگزار می شد. این مراسم بخشی مهم از حیات اجتماعی و معنوی قبیله بود. اکتشاف و استقرار اروپاییان. کاپیتان اسپانیایی خوزه ماریا ناروائز اولین اروپایی بود که تنگه جورجیا را در ۱۷۷۱ کشف کرد. او در پوینت گری به خشکی نشست و وارد خلیج بورارد شد. سال بعد ناخدای نیروی دریایی بریتانیا جورج ونکوور (۱۷۵۷–۱۷۹۸) هیئت اسپانیایی دیونیزیو آلکالا-گالیانو و کایتانو والدس فلورس را در پوینت گری ملاقات کرد و با هم به اکتشاف بیشتر تنگه جورجیا پرداختند. ونکوور همچنین آبراه پوجت را حاضر در سیاتل کنونی کشف کرد. ونکوور با رسیدن به شهر کنونی ونکوور همراه با پیتر پوژت قبل از اسپانیایی ها در قایق های کوچک به نقشه برداری پرداخت. آن ها در ابتدا در پوینت گری به خشکی رسیدند که پوژت به صورت غیررسمی آن را دماغه صبحانه دم ظهر نامید. نام انتخابی پوژت در سال ۱۷۸۱ به بخش جنوب غربی پوینت گری گذاشته شد. http://apps.gov.bc.ca/p
ub/bcgnws/names/17001.html سایمون فریزر اولین اروپایی بود که از طریق خشکی در ۱۸۰۸، از طریق رودی به نام خودش، به منطقه رسید. با وجود تأثیر یورش جویندگان طلا فریزر در سال های ۱۸۵۸–۵۹، استقرار در خلیج بورارد و خلیج انگلیسی تا قبل از دهه ۱۸۶۰ وجود نداشت که بخش بزرگی از آن به علت کمبود علاقه به منطقه بوده است، زیرا دسترسی به ورودی بریتیش کلمبیا از شهر نیو وستمینستر و رود فریزر بوده که روسای قبیله اسخومومیش در آنجا قدرت داشتند. در ۱۹۵۹، روبرت برنابی و موبرلی در منطقه ای که اکنون در ونکوور کول هاربر (بندر زغال سنگ) نام دارد، در جستجوی زغال سنگ به تفحص پرداختند. آن ها عموماً با بومیان کنار می آمدند. روبرت برنابی نوشته است که «وقت [اضافه] ما با کشف هر آنچه که در درون و بیرون این خلیج بود سپری می شد، که پیشگویی می کنم که در آینده یکی از بزرگترین میعادگاه ها و مراکز تجارت در این گوشه دنیا خواهد شد.» (نامه ای به خانواده اش در ۳۱ اوت ۱۸۵۹ که اصل آن در موزه روستای برنابی است) اولین اسکان غیر بومیان در محدوده شهر ونکوور در مزرعه مک کلیری در ۱۸۶۲ بود که اکنون به ساوتلند معروف است. رشد اولیه. چوب بری صنعت ابتدایی امتداد خلیج
بورارد که اکنون بندر دریایی ونکوور است، بود. اولین کارخانه چوب بری فعالیت خود را در ۱۸۶۳ در مودی ویل شروع کرد، یک محله طرح ریزی شده که به وسیله کارآفرین چوبری آمریکایی سوئل سو مودی ساخته شده بود و در ۱۹۱۵ به یک شهر توسعه یافت و ونکوور شمالی نام گذاری شد. نام مودی ویل هم چنان برای محدوده لانزدیل سفلی استفاده می شود البته بیشتر عنوانی بازاری است تا اینکه استفاده عمومی داشته یاشد (مودی ویل درست چند بلوک با شرق فاصله دارد). اولین صادرات الوار در ۱۸۶۵ انجام شد که به استرالیا فرستاده شد. در ۱۸۶۷، اولین کارخانه چوب بری در ساحل جنوبی خلیج بورارد، کارخانه استمپ، تولید الوار را در خیابان دانلوی در ونکوور کنونی شروع کرد. قرار بود که مکان کارخانه در اصل در بروکتون پوینت (اسنتلی پارک کنونی) باشد که به علت نزدیکی جریان ها و مکان ها کم عمق ساخت اسکله در آنجا غیر عملی تشخیص داده شد. بزرگترین درختان جهان در امتداد سواحل جنوبی فالس کریک و خلیج انگلیسی رشد می کرد و (در میان محصولات مختلف) می توان به دکل ناوگان کشتی های بادبانی و شناورهای بزرگ ناوگان دریایی پادشاهی اشاره کرد. یکی از فروش های مشهور درختان قطع شده در هم سایگی جریچ
و (غرب کیتسیلانو)، سفارشی ویژه از امپراتوری چین بود که شامل ده ها تیرک عالی برای ساخت دروازه صلح بهشتی در شهر ممنوعه بود. کارگران و چوب بران از نقاط مختلفی – اغلب اسکاندیناوی و بومیان نوتکاسی- بودند که برای کمک به صنعت محلی صید نهنگ نیز به خلیج می آمدند. در ابتدا اسخوخومیش ها در کارخانه ها کار نمی کردند. در ۱۸۶۷، جان (جک) دیتون، ناخدای سابق کشتی رودخانه ای، سالن کوچکی (۲۴ در ۱۲ فوت) در ساحل در یک مایلی غرب کارخانه چوب بری، جایی که محدوده کارخانه و سیاست های خشک آن به پایان می رسید، ساخته بود. سالن او مشهور بود و راهی به خوبی پوشیده شده بین کارخانه و ساخته شده بود که همان خیابان الکساندر در ونکوور امروزی است. لقب دیتون، گاسی جک، به دلیل شناخته شدن او به زیاد حرف زدن یا وراج بودن (gassy) بوده است. افرادی شروع به زندگی در نزدیکی سالن کرده و محله به سرعت به شهر گاسی معروف شد که آن نیز به گاس تاون خلاصه شد. در ۱۸۷۰، دولت مستعمراتی بریتیش کلمبیا به رشد مستعمره توجه کرد و ممیزی را برای ایجاد منطقه اداری شهری به نام گرانویل، به افتخار وزیر مستعمراتی بریتانیا، لرد گرانویل ارسال کرد که با این حال محله هنوز به نام گاس ت
اون مشهور بود (که این نام هم اکنون نیز برای این قسمت از شهر به کار می رود). منطقه شهری جدید در یک بندر طبیعی واقع شده بود و به همین دلیل راه آهن کانادین پاسیفیک آن را به عنوان پایانه انتخاب کرد. راه آهن درون قاره ای به وسیله دولت کانادا و مدیریت نخست وزیر، سر جان ا. مک دونالد اجرا می شد و شرط ورود بریتیش کلمبیا به کنفدراسیون در ۱۸۷۱ بود. رئیس CPR، ویلیام ون هورن بر این اعتقاد بود که گرانویل به دلیل ارتباط داشتن با نام گاوس تاون نام مناسبی برای پایانه جدید نیست و موکداً پیشنهاد می کرد که «ونکوور» نام بهتری است زیرا مردم در تورنتو و مونترال می دانند که جزایر ونکوور کجاست، اما چیزی در مورد گرانویل نمی دانند. با این نام جدید، شهر در ۶ آوریل ۱۸۸۶ تأسیس شد. سه ماه بعد در ۱۳ ژوئن، آتشی بزرگ، قسمت عمده شهر را در انتداد سواحل باتلاقی خلیج بورارد در ۲۵ دقیقه نابود کرد. آتش سوزی بزرگ ونکوور که شهر را نابود کرد، به تدریج سودمند دیده شد زیرا شهر با سیستم های آبرسانی، برق و تراموا مجدداً ساخته شد. همه چیز به سرعت پس از آتش سوزی بازیابی شد، اگرچه جشن های روز ممالک مشترک المنافع برای راه انداختن افتتاحیه CPR به سال بعد موکول
شد. اولین قطار منظم درون قاره ای از مونترآل در ژوئیه ۱۸۸۶ به ایستگاهی موقتی در پورت مودی رسید و در مه ۱۸۸۷ به ونکوور خدمات داد. آن سال جمعیت ونکوور ۵۰۰۰ بود که در ۱۸۹۲ به ۱۵۰۰۰ نفر رسید و در ۱۹۰۰، ۱۰۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت. بندر ونکوور با توجه به موقعیت کلیدی آن در جاده تمام سرخ که شبکه جهانی امپراتوری بریتانیا را پوشش می داد، ترکیب کشتی بخاری و راه آهن CPR که زمان کشتی رانی بین شرق و لندن را به شدت می کاست و شهر جدیدی که تبدیل به گره ای برای قسمت عمده سرمایه گذاری چشمگیر بین بریتانیا و آلمان شده بود، از نظر جهانی با اهمیت شد. بعد از اتمام کانال پاناما، اگرچه در اصل با به وجود آمدن راه ترجیحی جدیدی از آسیا به اروپا به ترافیک دریایی ونکوور ضربه زده شدو همچنین نرخ بار کشتی در دهه ۱۹۲۰ کاهش یافت، اما با ارسال گندم کانادا به اروپا از طریق ونکوور علاوه بر خط کشتی رانی به شرق، شهر همچنان زنده ماند. ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۰. با افتتاح کانال پاناما در ۱۹۱۴، بندر ونکوور به علت موقعیت آن به عنوان مسیر جانشین به اروپا، توانست با بندرهای بین المللی مهم تجارت جهانی رقابت کند. در دهه ۱۹۲۰، دولت ایالتی با موفقیت برای در اختیار داشتن نرخ ه
ای بار کشتی و ممتاز شناخته شدن آن ها در مقابل کالاهای انتقالی از کوهستان به وسیله راه آهن مبارزه کرد و این دادخواست را به وکیل جوان گری مک گیر سپرد که به هموارکننده کوه های راکی مشهور شد. متعاقباً گندم کانادا به جای اینکه از بندرهای شرقی بار شود از ونکوور ارسال می شد. دولت فدرال کمیسیون بندر ونکوور را در ۱۹۱۳ برای نظارت بر توسعه بندر ایجاد کرد. با اتمام آن در ۱۹۲۳، بالانتین پیر پیشرفته ترین بندر در امپراتوری بریتانیا بود. CPR، صادرکنندگان الوار و دیگر شرکت ها بر اساس اسکله بعد از جنگ جهانی اول با یکدیگر متحد شدند و فدراسیون کشتی رانی بریتیش کلمبیا را به عنوان اتحادیه کارفرمایان برای مدیریت روابط صنعتی در اسکله را تأسیس کردند. فدراسیون با سر و صدای زیادی در مقابل متحد شدن و شکستن اعتصاب ها و اتحادیه های مختلف مبارزه کرد تا اینکه باربران اسکله پس از جنگ جهانی دوم اتحادیه ILWU را تأسیس کردند. در دهه ۱۹۳۰، ترافیک تجاری بندر بزرگترین بخش اقتصادی ونکوور شد. مجادلات اجتماعی. اگرچه اقتصاد ایالتی منبع محور رشد ونکوور را میسر ساخت، اما با این وجود در مقابل بوالهوسی کارگران سازمان یافته ایمن نبود. دو اعتصاب عمومی در سال
های پس از جنگ جهانی اول به وسیله گروه های کارگری ایجاد شد که اعتصاب اول عمومی کانادا به مرگ عضو اتحادیه صنفی، جینجر گودوین، منجر شد. بحران های عمده اقتصادی در اواخر دهه ۱۸۹۰، ۱۹۱۹، ۱۹۲۳ و ۱۹۲۹ به شدت به شهر ضربه زد که مورد آخر علاوه بر ایجاد مشکلات به درگیری های اجتماعی نیز منجر شد. به طور خاص جمعیت جدید و رو به رشد آسیایی مورد تبعیض و همچنین قیام های دوره ای در اعتراض به ورود آن ها بود. مشخص ترین مورد در این زمینه شورش ۱۹۰۷ بود که توسط گروه اخراج آسیایی ها تشکیل یافته بود گروهی که کارگران متشکل تحت تأثیر همکاران خود در سانفرانسیسکو تشکیل داده بودند. اما تبعیض نسبت به اشاره به چنین وقایعی کمتر آشکار بود. می توان گفت که بعضی از سیساسمداران و ناشران ایدئولوژی های جدلی را از طریق کتاب های پرمخاطبی مانند "نوشتن بر دیوار" اثر ه. گلین-وارد در ۱۹۲۱ و "تصرف شرقی بریتیش کلمبیا" اثر تام مکین در ۱۹۲۹ گسترش می دادند. روزنامه نگارانی مانند ل.د. تیلور از ونکوور ورلد و ویکتور اودلم از استار سرمقاله های تحلیلی بسیاری در رابطه «تهدید شرقی» مانند "خطر: هفته نامه ضد آسیایی" منتشر کردند. این تبعیض مردم بریتیش کلمبیا برای ایمن ک
ردن مرزهای استان بر سیاستمداران برای تصویب قوانین مهاجرتی مانند مالیات سر و قانون اخراج چینیان اثر گذاشت. آنچه که به "آب وهوای ترس و هیستری" در دهه ۱۹۲۰ معروف است، در مورد جنت اسمیت که در آن یک چینی متهم به کشتن همکار زن جوان سفید خود شد، به اوج رسید. شواهد این جنایت احتمالاً بیشتر بر اساس شایعات بود تا حقایق. جمعیت رو به رشد هندیان و در اصل مذهب سیک، نیز نیازمند مبارزه به وسیله قوانین مهاجرتی بود که در ۱۹۰۸ شروع شد، علی رغم این حقیقت که آن ها تحت الحمایه امپراتوری بریتانیا بودند. این امر در واقعه کوماگاتا مارو در ۱۹۱۴ به اوج رسید که در آن به اکثریت ۳۷۶ مهاجر در کوماگاتا مارو که عمدتاً پنجابی بودند اجازه ورود داده نشد، به این علت که ورود آن ها بر اساس قانون مهاجرت نیازمند به این بود که با اجازه عبوری پیوسته از کشور خود وارد شوند. گروهی از ساکنان هندی الاصل در حمایت مسافران تظاهرات کردند. بعد از شکست در دادگاه قوانین مهاجرت، کشتی در خلیج بورارد باقی ماند و مذاکرات در این رابطه ادامه یافت. با طولانی شدن مذاکرات، افسر ارشد مهاجرت ونکوور تلاش کرد که به همراه پلیس ونکوور و دیگر مقامات به زور وارد کشتی شود که آن طو
ر که روزنامه ونکوور سان از آن به عنوان مراسم عزاداری هندویان ذکر کرده، حمله آن ها دفع شد. متعاقباً دولت فدرال یک کشتی جنگی فرستاد و پس از امتیازات ایجادشده به وسیله وزیر کشاورزی دولت فدرال که پلیسی از پنتینگتون بود، کشتی راهی شد و پس از بازگشت به هند ۲۰ مسافر در حادثه ای پس از اینکه از رفتن به پنجاب سرباز زدند توسط پلیس کشته شدند. فساد و سیاست. ونکوور بندر خانگی ملاهت، قایق پنج دکلی ۲۴۶ فوتی که به ملکه ردیف عرق نیشکر معروف بود، با توجه به قانون منع مشروبات الکلی در ایالات متحده به تجارت فعال لیکور به کشور همسایه معروف بود. ل.د. تیلور، که طولانی ترین خدمت شهرداری را داشته است، پیش از شکست آخرین شکست خود به گری مک گیر در ۱۹۳۴ سیاست شهر باز را دنبال می کرد. در اصل، سیاست این بود که جرائمی مانند روسپی گری، قمار و قاچاق مشروب باید مدیریت شود، به گونه ای که پلیس بتواند به سوی جرایم عمده هدایت شود. نتیجه این عمل، علاوه بر این فرضیات که تیلور با جرایم زیرزمینی ساخت و پاخت داشت، نگهداری ناحیه نور قرمز در محله های نژادی مختلف مانند محله چینی ها، محله ژاپنی ها و کوچه هوگان بود که غیر سفیدپوستان را به فساد و جنایت مشهور
کرده بود. تیلور در ۱۹۳۴ بزرگترین شکست انتخاباتی که شهر به خود دیده را تجربه کرد که بیشتر به همین علت بود. مک گیر قانونی را تصویب کرد که به موجب آن پس از سال ها تبعیت از شهر باز تیلور نسبت به فساد سختگیری شود. متأسفانه سیاست گذاری اجتماعات غیر سفیدپوست کلید اصلی اجرای این برنامه بود. حتی ایست اند (استارتکونای امروزی) که ساکنان انگلیسی، ایرلندی و اسکاتلندی آن به محله های جدید ثروتمندتر (و سفیدتر) وست اند و شوگنسی منتقل شده بودند، به وسیله WWI تخلیه شد. ایست اند، ناحیه ای مسکونی که حول کارخانه هستینگ رشد کرده بود، به امواج موفق مهاجران جدید سپرده شد و به فقر و فساد پیوست. توسعه املاک / محلات. اولین مصوبه شورای شهر در اولین جلسه در ۱۸۸۶ درخواست از ارتش برای تحویل زمینی ۱۰۰۰ جریبی برای استفاده به عنوان پارک است. تاریخ دانان گفته اند که به نظر می رسد که این امر کاری عجیب برای شهری تازه متولدشده باشد، چون در آن زمان فضای سبز زیاد بود. با وجود اینکه وست اند به عنوان محله ای باکلاس به وسیله زمین خواران متصل به CPR انتخاب شد، آن ها نمی خواستند که محلات پراکنده در این منطقه به دیگر محلات کارگری و صنعتی رشد کنند. این مصو