Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلیس نام کلاته ای در دهستان چاشم در استان سمنان است که در ۵ کیلومتری چاشم قرار دارد و توسط اهالی چاشم کشت و زرع می شود جادهٔ چاشم به خطیرکوه به دوآب سوادکوه مازندران از کنار آن می گذرد. گویا کلیس در محدودهٔ درون تمیشه قرار داشته و در گذشته دروازه و قلعه بزرگی داشته است. از ویمه یا دیمه از مسیر سرلش به آنجا و سپس به آسران وارد می شدند یا مسیر سمت چپ را می پیمودند وازتنگهٔ رودتالار به سرخ آباد و غار اسپهبد خورشید می رسیدند. نام آن چند بار در تاریخ طبرستان آمده است. تا چندی پیش آثار قلعه در آن بوده است که بیشتر آن تخریب گردیده است. کلیس در کتب تاریخی. نام دربند یا قلعه کلیس فراوان در کتب تاریخی ذکر شده است در زیر به یک نمونه از آن که مربوط به حمله دورمیش خان شاملو با فوجی از دلاوران خود به سمت مازندران می باشد اشاره می گردد قلعة کلیس را که از غایت رفعت محسن جلیس بر جیس یودند در ۱۵ ذیحجه سنه ۹۲۳ آن را احاطه نموده و بعد از سه روز جنود عالم سوز جبرا قهراً قلعه را گرفته آنگاه خان شجاعت پناه با خیل و سپاه روانه قلعه اولاد شد.
رستم علی اف (1373-1308 شمسی) متولد روستای مورول شهرستان شمکیر آذربایجان (40 کیلومتری غرب گنجه)، فیلسوف و از شرق شناسان شوروی و مصحح شاهنامه فردوسی است.او در 1333 ش. از دانشکده خاورشناسی دانشگاه دولتی لنینگراد دانشنامه دکتری گرفت و دارای دکترای افتخاری از دانشگاه هاروارد بود و در 1349 ش. به رتبه پروفسوری رسید. با محمدحسین شهریار دوستی نزدیک داشته و شهریار اشعاری برای او سروده است. او در ویرایش شاهنامه مشهور به چاپ مسکو شرکت داشت و جلد پنجم آن تصحیح توسط او و با همکاری عبدالحسین نوشین انجام شد و. رستم علیف پس از این تصحیح و با همکاری محمد نوری عثمانوف به تصحیح انتقادی دیگری از شاهنامه فردوسی پرداخت که دو جلد اول آن (تا داستان رستم و سهراب) در سال ۱۳۵۰ توسط کتابخانه پهلوی در تهران منتشر شد. علی اف همچنین مترجم خمسه نظامی و گلستان سعدی به زبان روسی بوده است.
برآرایی بخار آلی -فلزی یکی از روش های لایه نشانی و به تعبیر بهتر برآرایی از فاز بخار است؛ از این فرایند برای رشد لایه های کریستالی مانند ساختارهای چند لایه نیمه هادی استفاده می شود. در این روش با استفاده از پیش ماده های آلی- فلزی (گازهای حامل فلز)، دمای رشد کاهش یافته و می توان لایه های نازک با کیفیت بهتری تهیه کرد. بر خلاف روش برآرایی باریکه مولکولی این روش با یک واکنش شیمیایی همراه است و در خلاء رخ نمی دهد(در فشار ۲ تا ۱۰۰ کیلو پاسکال). امروزه، برآرایی بخار فلز-آلی به یک فرایند مهم در تولید ادوات اپتوالکترونیک تبدیل شده است.
هزاردستان یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی ساختهٔ علی حاتمی است که در سال های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۶ به صورت مجموعهٔ تلویزیونی برای تلویزیون ایران ساخته شد. پروژهٔ "هزاردستان" بعد از ۸ سال تمام شد. طرح اولیه این سریال در سال ۱۳۵۴ با عنوان "جادهٔ ابریشم" و با حضور شخصیت هایی مثل سید حسن مدرس، میرزا کوچک خان و رضاشاه به ذهن حاتمی آمد و بعدتر دچار تغییرات اساسی شد که ماهیت کار را عوض کرد. این مجموعهٔ تلویزیونی در روز جهانی میراث دیداری و شنیداری در فهرست ملی برنامهٔ حافظه جهانی یونسکو ثبت شد. ماندگارترین تأثیر "هزاردستان" در تاریخ سینمای ایران، ساخته شدن شهرک سینمایی غزالی است؛ شهرکی که به گفتهٔ خود علی حاتمی، زمان شروعش جوان بوده و وقتی تمام شده پیرمردی از شهرک بیرون آمده است. در این شهرک محله های اصلی و قدیمی تهران با زیربنای ۷هزار متر مربع ساخته شده و ۳۰هزار متر مربع به خیابان لاله زار و میدان توپخانه اختصاص یافته است؛ آن هم به گونه ای که نمای بیرونی ساختمان ها قابل جابه جا شدن باشد و بتوان هر عمارت را به بنایی دیگر تبدیل کرد. فیلمنامهٔ "هزاردستان" ۸ تا ۱۰ بار بازنویسی شده است. همهٔ اینها به زعم خود حاتمی باعث شد که فرم لای
ه لایه و هزارویک شبیِ کار از بین برود. حتی ماجرای عشق رضا خوشنویس به دختر استادش به کلی از بین رفت. به گفته ای ۱۱ ساعت از سریال «هزاردستان» سانسور و خیلی از صحنه ها کم شد. گرچه این حذفیات هم اکنون در آرشیو صدا و سیما وجود دارد و در نسخه های پخش شدهٔ مختلف، صحنه هایی کم و زیاد می گردد. این سریال به داستان زندگی "رضا خوشنویس"، که شخصیتی تخیلی مبتنی بر شخصیتی تاریخی به نام کریم دواتگر است و نظریهٔ توطئه ای مبنی بر دست داشتن شخصیتی به نام خان مظفر در وقایع پشت پردهٔ سیاسی و اجتماعی ایران در دوران قاجار و پهلوی می پردازد. محیط بازیگری این سریال در محیطی بازسازی شده از تهران قدیم است. فیلم در دو بخش اصلی تشکیل شده است، بخش اول داستان رضا تفنگچی است، که در دوران احمدشاه و آغاز حکومت رضا شاه واقع شده و بخش دوم در مورد زندگی رضا خوشنویس است که همزمان با دوران پایانی حکومت رضا شاه و آغاز حکومت محمدرضا شاه است. پس از مرگ حاتمی، دو فیلم سینمایی با تدوین واروژ کریم مسیحی بر اساس "هزاردستان" ساخته شد. این دو فیلم کمیته مجازات و طهران روزگار نو نام دارند. تیتراژ اولیهٔ فیلم، پیش درآمدی در آواز اصفهان ساختهٔ مرتضی نی داوود (
سازنده تصنیف مرغ سحر) با تنظیم برای ارکستر از مرتضی حنانه است. داستان "هزاردستان" دو دوره از تاریخ معاصر ایران را روایت می کند: اواخر حکومت احمد شاه تا آغاز سلطنت رضا شاه و دوران پایانی حکومت رضا شاه تا به تخت نشستن محمدرضا پهلوی. بسیاری از شخصیت های این مجموعهٔ تلویزیونی برگرفته از یک یا چند شخصیت تاریخی هستند که با تخیل فیلمساز درآمیخته اند و داستانی غیرمستند از وقایع تاریخی دوران خود را روایت می کنند. این اثر در روز جهانی میراث دیداری و شنیداری در فهرست ملی برنامه حافظهٔ جهانی یونسکو ثبت شد. داستان. رضا (با بازی جمشید مشایخی) شخصیت اصلی "هزاردستان" است. ابتدا او را در هیبت پیرمردی خوشنویس می بینیم که با همسرش، قمربانو (با بازی شهلا میربختیار)، در مشهد و به دور از جنجال های سیاسی تهران زندگی می کند. خلوت این زن و شوهر پیر را حضور مفتش شش انگشتی (با بازی داود رشیدی) برهم می زند. مفتش رضا را به علتی نامعلوم دستگیر می کند و با تهدید و ارعاب و شکنجه از او می خواهد به جرمی نامشخص اعتراف کند. این بازجویی ها محملی می شود برای بازگشت به گذشتهٔ پر ماجرای «رضا خوشنویس» در سی سال پیش، زمانی که شهرتش «تفنگچی» بود. «رضا
تفنگچی» در اواخر حکومت احمدشاه، تیرانداز قابلی بود و «تفنگچی خاصه» یکی از شاهزاده های قاجار به حساب می آمد. با نازشستی که در هر شکار از شازده می گرفت سور و ساتش همیشه به راه بود. تا این که با مرد صحافی به نام ابوالفتح (با بازی علی نصیریان) آشنا شد. ابوالفتح او را به خاطر مهارتش در تیراندازی برای مأموریتی در نظر گرفت. این مأموریت که به دستور انجمن مجازات انجام می شد عبارت بود از ترور اسماعیل خان، رئیس محتکر انبار غله تهران. رضا اسماعیل خان را با شلیک گلوله ترور می کند. مأمور تأمینات (باقر میرزا با بازی جهانگیر فروهر) به رضا مشکوک است و همه جا مثل سایه او را تعقیب می کند. پس از آن برنامه ترور متین السلطنه (با بازی پرویز پورحسینی)، مدیر روزنامه عصر جدید، طرح ریزی می شود. متین السلطنه که در روزنامه اش علیه ترورهای انجمن قلم می زند، متهم به خیانت و غرب شیفتگی است. رضا او را هم به قتل می رساند. پس از این ترور ابوالفتح بار دیگر به سراغ رضا می آید و از نقشه ترور دیگری با او حرف می زند. کسی که از او با اسم رمز «هزاردستان» یاد می شود. ابوالفتح هزاردستان را سردستهٔ خائنین به مملکت می نامد. این ترور منتفی می شود چون هزا
ردستان که از نقشهٔ قتلش باخبر شده با پرداخت پول به انجمن جان خود را می خرد. شبی رضا دوباره دمی به خمره می زند. میرزا باقر که در محفل حاضر است فرصت را مناسب می بیند و با او حرف می زند. رضا در مستی حرف هایی دربارهٔ قتل ها می زند. شعبون استخونی (با بازی محمدعلی کشاورز) که از لات ها و اوباش بنام شهر است و در این زمان از انجمن پول می گیرد، رضا را از خانه بیرون می کشد و کتک می زند. رضای کتک خورده به خانه برمی گردد و می بیند که ابوالفتح منتظر اوست. ابوالفتح به رضا خبر می دهد که فرمان قتلش صادر شده و از او می خواهد از تهران بگریزد. خود ابوالفتح هم که معتقد است انجمن از مسیر اصلی اش منحرف شده (هزاردستان انجمن را خریده) خیال دارد زن و فرزندش را از تهران خارج کند. میرزا باقر به سراغ رضا می آید و از او می خواهد اسرار انجمن را فاش کند تا تحت حمایت دولت قرار بگیرد. رضا حاضر به اعتراف نمی شود. شعبان رضا و میرزا باقر را در حال صحبت می بیند و در فرصتی مناسب میرزا باقر را می کشد و به سراغ رضا می رود. رضا فرار می کند و به مشهد می رود. مفتش شش انگشتی که تا این جای داستان رضا را شنیده، او را آزاد می کند. معلوم می شود که او به قصد
سرکیسه کردن رضا او را دستگیر کرده. اما رضا خیال بازگشت به خانه اش را ندارد. او می خواهد به تهران برود و مأموریت ناتمام، یعنی ترور هزاردستان، را به انجام برساند. رضا در گراندهتل ساکن می شود. در رستوران با خان مظفر (با بازی عزت الله انتظامی) ملاقات می کند. خان مظفر، حاکم قبلی کرمان مردی ثروتمند و بسیار بانفوذ است. خان مظفر به او سفارش کتابی خطی از خاطرات خودش را می دهد. رضا می پذیرد. در حین نوشتن خاطرات متوجه می شود که پس از رفتن او، ابوالفتح دستگیر و در زندان به دست همبندش، شعبان استخوانی، کشته شده است. در ضمن پی می برد که خان مظفر همان هزاردستان است. در این زمان، تهران در اشغال ارتش متفقین است. مردم ناراضی و گرسنه دست به تظاهرات می زنند. یکی از معترضان سیدمرتضی است. شعبان استخوانی که دیگر در خدمت انجمن نیست و از افراد دیگری پول می گیرد به همراه نوچه هایش به تظاهرکنندگان حمله می کند و مغازه ها را غارت می کند. مفتش شعبان استخوانی را می کشد. خوشنویس کل داستان را برای مفتش تعریف می کند و به او می گوید فرمان قتل مفتش هم صادر شده و از او برای ترور خان مظفر کمک می خواهد. مفتش می گوید مبارزه با مردی که سر همهٔ رشته
ها در دست اوست محکوم به شکست است. غلام عمه (از نوچه های شعبان)، به خونخواهی او و به دستور خان، مفتش شش انگشتی را می کشد و خود نیز به جرم قتل به دار آویخته می شود. خوشنویس با سیدمرتضی که از مبارزان مسلمان است موضوع هزاردستان را درمیان می گذارد و می گوید که که تنها تا زمانی که کار نوشتن خاطرات خان مظفر تمام نشده زنده است و پس از آن به قتل می رسد؛ بنابراین خیال دارد خود کار هزاردستان را تمام کند. رضا از بالکن اتاقش در گراند هتل وارد اتاق خان می شود. اما در تختخواب خان، سرگارسون هتل (با بازی جهانگیر فروهر) خوابیده است. رضا قادر به شلیک نیست. سرگارسون او را از بالکن به بیرون پرتاب می کند. جمعیتی پای بالکن اتاق جمع می شوند. سید مرتضی در میان جمعیت است و خان مظفر را نگاه می کند. صدای راوی (صدای منوچهر نوذری) روی تصویر می گوید: «کاری که امروز به دست رضا نشد، فردا به امر خدا، دست مرتضی بساخت. هزاردستان بود و ابردست، غافل که دست خداست بالاترین دست ها.» سانسور سریال. حاتمی بیش از ۵۰ شخصیت فرعی و اصلی را در فیلمنامه هزاردستان روایت می کند. او نوشتن فیلم نامه را با نام اولیه جاده ابریشم از سال ۱۳۵۴ شروع می کند اما بعد از
انقلاب ۵۷ برای تصویب مجبور می شود نزدیک به ده بار این فیلمنامه را بازنویسی کند تا بتواند مجوز ساخت آن را بگیرد. اگرچه در نهایت آنچه نهایتاً صداوسیمای ایران پخش کرد تنها ۱۵ قسمت از ۲۶ قسمت ساخته شده توسط او بود. برخی از موارد سانسور را حجاب بازیگران زن اعلام کردند. همچنین قسمت پایانی این سریال نیز به دلیل عدم تأمین بودجه فیلمبرداری نشد. احمد بخشی دستیار علی حاتمی در این مورد چنین می گوید: گویندگان سریال. گفتگوهای این سریال مانند دیگر آثار حاتمی در استودیوی دوبلاژ پالوده و شنیدنی شد. گویندگان سریال هم جملگی از بهترین گویندگان تاریخ دوبله بودند. چه آنهایی که نقشهای اول را گفتند و چه مکمل گوها و… موسیقی. موسیقی عنوان بندی این سریال، بازتنظیمی از تصنیف شاه من ماه من از ساخته های مرتضی نی داود است. بازتنظیم و اجرای این موسیقی را مرتضی حنانه انجام داد.
اعطای تابعیت به معنای آن است که یک شخص خارجی که تابعیتِ یک دولت را ندارد، از آن دولت درخواست تابعیت کند و آن دولت نیز تابعیت جدید آن شخص را بپذیرد. پس از اینکه آن دولت تابعیت جدید را به آن شخص اعطا کرد، آن شخص دیگر شهروند آن کشور محسوب می گردد.
ایزو/آی ئی سی ۲۴۷۲۷ اولین و معتبر ترین٬ استاندارد بین المللی برای رفع نیاز به ایجاد یک چارچوب کاری لایه به لایه (layered framework) برای پشتیبانی از همکاری توأم با هماهنگی کارت های هوشمند مشروط بر احراز هویت (identification)، تأیید اعتبار (authentication) و سرویس های امضای دیجیتال است. سند IDSP ۰۵۲ توسط مؤسسه معروف ANSI بخش IDSP در تاریخ ۶/۲۱/۲۰۰۷ برای استاندارد ایزو/آی ئی سی ۲۴۷۲۷-۱ ارائه شده است. این استاندارد، مجموعه ای از واسط های برنامه نویسی دقیق برنامه نویرنامهای تعاملات بین کارت های با مدارات مجتمع (ICC) و برنامه های خارجی برای در برگرفتن سرویس های عمومی در استفاده چند قسمتی (multi-sector use). ایزو/آی ئی سی ۲۴۷۲۷ به برنامه های ICC مربوط می شود. همچنین به مواردی که به برنامه های مدیریت هویت مرتبط هستند با رویکرد ایجاد هماهنگی (interoperability) بین آن ها می پردازد. این استاندارد شامل چند بخش است: چارچوب کاری ایزو/آی ئی سی ۲۴۷۲۷ مکانیزم ها و عناصری را برای احراز هویت امن و چند منظوره (interoperable)، صرف نظر از متد و تکنولوژی استفاده شده در پیاده سازی مدیریت شناسایی را فراهم می کند.
پروژه پروتئوم انسان بعد از اتمام موفق پروژه ژنوم انسانی، سازمان پروتئوم انسان تصمیم به اجرای جهانی پروژه پروتئوم انسانی گرفت. هدف این پروژه در حقیقت شناسایی تمامی پروتئین های انسانی پس از ترجمه از روی توالی آنها است. با توجه به این که فقط ۳۰ درصد از ۲۳۰۰۰ پروتئین انسانی تاکنون شناسایی گردیده است، این پروژه نیازمند یک عزم جهانی برای انجام بود. برای این کار تا کنون ۲۴ گروه تشکیل گردیده است که هر گروه وظیفه کار بر روی یک کروموزوم را دارد. ایران نیز یکی از اعضای این گروه است که مطالعه پروتئوم کروموزوم Y را بر عهده گرفته است. پروژه ها و گروه ها. گروه های کاری فعلی به ترتیب کروموزوم مورد مطالعه در زیر فهرست شده است: پیوند به بیرون. https://web.archive.org/web/20130329100706/http://www.hupo.org/research/hpp/
مهندسی شیمی کالسون و ریچاردسون یکی از منابع مهم در مهندسی شیمی و علوم مرتبط است که توسط جی.ام. کالسون و جی.اف. ریچاردسون نوشته شده است. این کتاب در شش جلد تألیف شده است و تقریباً بخش عمدهٔ مفاهیم مرتبط با مهندسی شیمی و صنایع شیمیایی را پوشش داده است. این مجموعه کتاب ها هم اکنون توسط انتشارات الزویر و به زبان انگلیسی به چاپ می رسد. ویرایش سوم این کتاب در سال ۱۹۹۴ به چاپ رسیده است. ترجمهٔ فارسی. این کتاب با ترجمهٔ محسن عدالت (با همکاری سودابه دلیل) در سال ۱۳۷۱ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به عنوان کتاب شایسته تقدیر معرفی شد.
اولین فستیوال بین المللی فیلم پرتقال طلایی آنتالیا از ۴ تا ۱۰ اکتبر ۱۹۶۴ در آنتالیای ترکیه برگزار شد.
جشنواره بین المللی فیلم پرتقال طلایی آنتالیا یک جشنواره فیلم است که از سال ۱۹۶۳ هر ساله در شهر آنتالیای ترکیه برگزار می شود. پرتقال طلایی که نخستین بار سال ۱۹۶۴ برگزار شده است، از قدیمی ترین و شناخته شده ترین جشنواره ترکیه در جهان محسوب می شود و از سوی فدراسیون انجمن های فیلمسازان بین المللی «FIAPE» نیز تأیید شده است. این جشنواره در زمینه سینما و فیلم های هنری نقش بسزایی داشته است. از سال ۲۰۰۵، این جشنواره به عنوان «جشنواره بین المللی فیلم پرتقال طلایی آنتالیا» برگزار می شود. بخش رقابتی فیلم های بین المللی، بخش رقابتی فیلم های بلند ملی و بخش رقابتی فیلم های کوتاه ملی نیز در جشنواره فیلم پرتقال طلایی آنتالیا برگزار می شوند. گفته می شود مهم ترین نقطه اتصال سینمای ترکیه و صنعت سینمایی این کشور، جشنواره فیلم پرتقال طلایی آنتالیا می باشد. در سال ۲۰۱۰ بهمن قبادی کارگردان کشورمان ریاست هیئت داوران بخش مسابقه چهل و هفتمین دوره جشنواره بین المللی فیلم پرتقال طلایی آنتالیای ترکیه را برعهده داشت. در همین سال امیر کاستاریکا در واکنش به اعتراض ترک ها به عضویت او در هیئت داوران جشنواره فیلم پرتقال طلایی آنتالیا، از حضور در
این جشنواره انصراف داده بود.
کلیسای ریدارهولمن محل دفن پادشاهان کشور سوئد است. این کلیسا در جزیرهٔ ریدارهولمن شهر استکهلم و در فاصلهٔ پانصد متری از کاخ سلطنتی استکهلم واقع شده است. از سال ۱۸۰۷ کارکرد مذهبی این کلیسا از بین رفته و اکنون تنها به عنوان محل دفن و مراسم رسمی استفاده می شود. تمام پادشاهان سوئد از گوستاو آدولف دوم (درگذشتهٔ ۱۶۳۲) تا گوستاو پنجم (درگذشتهٔ ۱۹۵۰) و همچنین بعضی از پادشاهان پیش از آنان در این کلیسا دفن شده اند (به استثنای ملکه کریستینا که در کلیسای سن پیترو رم دفن شده است). این کلیسا یکی از قدیمی ترین ساختمان های شهر استکهلم است که سابقه بخش هایی از آن به قرن سیزدهم میلادی برمی گردد. آرم دارندگان نشان سرافیم بعد از مرگ در این کلیسا نصب می شود. همچنین هنگام مراسم خاکسپاری هر یک از دارندگان این نشان ناقوس کلیسا بین ساعت ۱۲ تا ۱ بعدازظهر به طور مداوم نواخته می شود.
کارت تکریم منزلت که با عنوان های کارت تکریم و نیز کارت منزلت شناخته می شود کارتی است که در ایران به افراد سالمند داده می شود. بر اساس این طرح، دارندگان کارت تکریم منزلت می توانند از خدمات و امکانات شهری مانند کتابخانه ها، مترو، پارکها و اتوبوس به صورت رایگان استفاده کنند. این کارت به افراد دارای ۶۵ سال سن یا بیشتر تعلق می گیرد . شهرداری تهران تا آبان ۱۳۹۱ بالغ بر سیصد هزار کارت منزلت بین شهروندان تهرانی توزیع کرده است .
فرانسیستوون شهری در ناحیهٔ شمال شرقی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۸۳٬۰۲۳ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۴۰٬۱۳۴ نفر مرد و ۴۲٬۸۸۹ نفر زن بوده اند.
مولپولوله شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۲٬۷۳۹ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲۸٬۶۱۷ نفر مرد و ۳۴٬۱۲۲ نفر زن بوده اند.
سرووه شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۲٬۸۳۱ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲۵٬۴۰۰ نفر مرد و ۲۷٬۴۳۱ نفر زن بوده اند.
سلیب فیکوه شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۹٬۸۴۹ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲۴٬۳۳۴ نفر مرد و ۲۵٬۵۱۵ نفر زن بوده اند.
ماون شهری در ناحیهٔ شمال غربی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۹٬۸۲۲ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲۳٬۷۱۴ نفر مرد و ۲۶٬۱۰۸ نفر زن بوده اند.
کانیه شهری در ناحیهٔ جنوبی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۸٬۱۴۳ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲۲٬۴۵۱ نفر مرد و ۲۵٬۶۹۲ نفر زن بوده اند.
ماهالاپیه شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۳٬۵۳۸ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲۱٬۱۲۰ نفر مرد و ۲۲٬۴۱۸ نفر زن بوده اند.
موگودیتشان شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۰٬۷۵۳ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲۰٬۹۷۲ نفر مرد و ۱۹٬۷۸۱ نفر زن بوده اند.
موچودی شهری در ناحیهٔ کگاتلنگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳۹٬۳۴۹ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱۸٬۴۹۰ نفر مرد و ۲۰٬۸۵۹ نفر زن بوده اند.
لوباتس شهری در ناحیهٔ جنوب شرقی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۲۹٬۶۸۹ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱۴٬۲۰۲ نفر مرد و ۱۵٬۴۸۷ نفر زن بوده اند.
پالاپی شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۲۹٬۵۶۵ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱۳٬۹۹۵ نفر مرد و ۱۵٬۵۷۰ نفر زن بوده اند.
راموتسوا روستایی در ناحیهٔ جنوب شرقی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۲۵٬۷۳۸ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱۲٬۰۲۷ نفر مرد و ۱۳٬۷۱۱ نفر زن بوده اند.
موشوپا شهری در ناحیهٔ جنوبی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۲۲٬۸۱۱ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱۰٬۶۷۷ نفر مرد و ۱۲٬۱۳۴ نفر زن بوده اند.
تلوکونگ روستایی در ناحیهٔ جنوب شرقی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۲۲٬۰۳۸ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱۰٬۵۶۸ نفر مرد و ۱۱٬۴۷۰ نفر زن بوده اند.
بوبونونگ شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۲۱٬۰۲۰ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۹٬۸۷۷ نفر مرد و ۱۱٬۱۴۳ نفر زن بوده اند.
تاماگا شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۲۰٬۵۲۷ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۹٬۳۳۲ نفر مرد و ۱۱٬۱۹۵ نفر زن بوده اند.
لتلهاکان شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۹٬۵۳۹ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۹٬۸۴۸ نفر مرد و ۹٬۶۹۱ نفر زن بوده اند.
تونوتا شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۸٬۸۱۶ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۸٬۷۴۵ نفر مرد و ۱۰٬۰۷۱ نفر زن بوده اند.
مادینار شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۵٬۷۱۲ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۷٬۶۰۰ نفر مرد و ۸٬۱۱۲ نفر زن بوده اند.
یواننگ شهری در ناحیهٔ جنوبی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۵٬۱۷۹ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۷٬۶۱۳ نفر مرد و ۷٬۵۶۶ نفر زن بوده اند.
توتوم شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۴٬۷۰۷ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۶٬۵۵۵ نفر مرد و ۸٬۱۵۲ نفر زن بوده اند.
گابان شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۲٬۵۳۰ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۵٬۸۸۲ نفر مرد و ۶٬۶۴۸ نفر زن بوده اند.
شوشونگ شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۱٬۱۷۶ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۵٬۵۲۱ نفر مرد و ۵٬۶۵۵ نفر زن بوده اند.
گهانزی شهری در ناحیهٔ قانزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۰٬۷۹۵ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۵٬۳۷۵ نفر مرد و ۵٬۴۲۰ نفر زن بوده اند.
لتلهاکنگ شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۹٬۶۷۶ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۴٬۶۸۵ نفر مرد و ۴٬۹۹۱ نفر زن بوده اند.
وراپا شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۹٬۱۵۱ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۴٬۸۳۷ نفر مرد و ۴٬۳۱۴ نفر زن بوده اند.
کوپونگ شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۸٬۹۹۲ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۴٬۴۱۶ نفر مرد و ۴٬۵۷۶ نفر زن بوده اند.
موپان شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۸٬۵۵۴ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۴٬۱۸۱ نفر مرد و ۴٬۳۷۳ نفر زن بوده اند.
کاسان شهری در ناحیهٔ شمال غربی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۷٬۹۳۳ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۳٬۹۶۸ نفر مرد و ۳٬۹۶۵ نفر زن بوده اند.
شاکاو شهری در ناحیهٔ شمال غربی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۷٬۸۷۴ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۳٬۶۳۲ نفر مرد و ۴٬۲۴۲ نفر زن بوده اند.
لنتسولتاو شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۷٬۶۰۹ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۳٬۸۱۵ نفر مرد و ۳٬۷۹۴ نفر زن بوده اند.
مولاپووابویانگ شهری در ناحیهٔ جنوبی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۷٬۴۹۹ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۳٬۵۳۳ نفر مرد و ۳٬۹۶۶ نفر زن بوده اند.
گومار شهری در ناحیهٔ شمال غربی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۷٬۴۷۸ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۳٬۴۸۲ نفر مرد و ۳٬۹۹۶ نفر زن بوده اند.
تشابونگ شهری در ناحیهٔ کگالاگدی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۷٬۲۲۸ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۳٬۶۷۱ نفر مرد و ۳٬۵۵۷ نفر زن بوده اند.
لرالا شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۶٬۷۴۰ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۳٬۱۰۷ نفر مرد و ۳٬۶۳۳ نفر زن بوده اند.
گوتا شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۶٬۶۵۳ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۳٬۲۴۴ نفر مرد و ۳٬۴۰۹ نفر زن بوده اند.
ماتهانگوان شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۶٬۴۶۸ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۳٬۰۱۱ نفر مرد و ۳٬۴۵۷ نفر زن بوده اند.
مانکگودی شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۶٬۲۷۷ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۸۶۸ نفر مرد و ۳٬۴۰۹ نفر زن بوده اند.
راکوپس شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۶٬۱۲۴ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۸۱۴ نفر مرد و ۳٬۳۱۰ نفر زن بوده اند.
دوکوی شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۵٬۸۷۷ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۳٬۲۲۰ نفر مرد و ۲٬۶۵۷ نفر زن بوده اند.
موپیپی شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۵٬۶۲۵ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۷۲۵ نفر مرد و ۲٬۹۰۰ نفر زن بوده اند.
وتس شهری در ناحیهٔ جنوب شرقی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۵٬۵۹۹ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۸۳۸ نفر مرد و ۲٬۷۶۱ نفر زن بوده اند.
سفوپه شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۵٬۴۷۰ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۶۶۲ نفر مرد و ۲٬۸۰۸ نفر زن بوده اند.
سهیتوا شهری در ناحیهٔ شمال غربی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۵٬۲۹۰ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۷۴۴ نفر مرد و ۲٬۵۴۶ نفر زن بوده اند.
ناتا شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۵٬۱۷۰ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۳۸۱ نفر مرد و ۲٬۷۸۹ نفر زن بوده اند.
موییابانا شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴٬۹۴۷ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۲۵۸ نفر مرد و ۲٬۶۸۹ نفر زن بوده اند.
متسیموتلهابا شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴٬۶۹۲ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۱۶۲ نفر مرد و ۲٬۵۳۰ نفر زن بوده اند.
بوکا روستایی در ناحیهٔ کگاتلنگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴٬۵۴۵ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۱۸۵ نفر مرد و ۲٬۳۶۰ نفر زن بوده اند.
تستسبیو شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴٬۳۹۶ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۰۳۱ نفر مرد و ۲٬۳۶۵ نفر زن بوده اند.
هوکونتسی شهری در ناحیهٔ کگالاگدی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴٬۱۳۱ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۰۵۲ نفر مرد و ۲٬۰۷۹ نفر زن بوده اند.
کانگ شهری در ناحیهٔ کگالاگدی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۴٬۱۲۴ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۲٬۱۳۳ نفر مرد و ۱٬۹۹۱ نفر زن بوده اند.
ماوناتلالا شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۸۷۶ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۸۰۶ نفر مرد و ۲٬۰۷۰ نفر زن بوده اند.
توبان شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۷۱۸ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۹۰۹ نفر مرد و ۱٬۸۰۹ نفر زن بوده اند.
اودی روستایی در ناحیهٔ کگاتلنگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۵۵۰ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۶۹۱ نفر مرد و ۱٬۸۵۹ نفر زن بوده اند.
کوماکوان شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۵۴۴ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۶۶۸ نفر مرد و ۱٬۸۷۶ نفر زن بوده اند.
مانیانا شهری در ناحیهٔ جنوبی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۴۸۸ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۶۴۵ نفر مرد و ۱٬۸۴۳ نفر زن بوده اند.
توتنگ شهری در ناحیهٔ شمال غربی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۳۹۱ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۸۲۶ نفر مرد و ۱٬۵۶۵ نفر زن بوده اند.
شوروب شهری در ناحیهٔ شمال غربی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۳۳۳ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۶۲۸ نفر مرد و ۱٬۷۰۵ نفر زن بوده اند.
ماندونیان شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۲۶۵ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۵۵۰ نفر مرد و ۱٬۷۱۵ نفر زن بوده اند.
تهابالا شهری در ناحیهٔ مرکزی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۲۵۵ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۶۲۴ نفر مرد و ۱٬۶۳۱ نفر زن بوده اند.
خودوملاپی شهری در ناحیهٔ کوننگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۲۴۸ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۶۴۵ نفر مرد و ۱٬۶۰۳ نفر زن بوده اند.
ماسونگا شهری در ناحیهٔ شمال شرقی کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۱۱۰ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۳۹۴ نفر مرد و ۱٬۷۱۶ نفر زن بوده اند.
مالولوان روستایی در ناحیهٔ کگاتلنگ کشور بوتسوانا است که در سال ۲۰۰۰ میلادی ۳٬۰۸۴ نفر جمعیت داشته که از این تعداد، ۱٬۵۵۹ نفر مرد و ۱٬۵۲۵ نفر زن بوده اند.