Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و در زمان شاه عباس دچار تغییراتی شد؛ که از جمله این تغییرات می توان به کوچکتر شدن طاق ورودی ها اشاره کرد. در زمان قدیم، در مقابل این سردر خیابان سپه -اولین خیابان ایران-قرار داشته است، می توان تصور کرد که رفت وآمد و هیاهوی بسیاری در مقابل این سر در وجود داشته است. سر در تشکیل شده است ار قوسی پنج او هفت و هشتی بسیار زیبا همراه با تزیینات -که اکثراً تخریب شده اند- و گنبدی که بر روی هشتی قرار گرفته است. در دو طرف هشتی، پلکان هایی به سمت اتاق های بالا که محل استقرار نگهبانان و نقاران بوده است، ختم می شوند. جنس کف سردر سنگفرش و پایین تر از سطح خیابان کنونی و دارای شیبی کم به سمت داخل باغ می باشد، که انسان را به داخل باغ هدایت می کند. متأسفانه تزیینات سردر مخصوصاً نقاشی ها و دیگر تزیینات هشتی آن به طور کل تخریب شده اند و در حال حاضر تنها کاشی کاری های معرق را در ورودی سر در:بالای قوس؛ به عنوان ازاره در پایین بنا؛ و در ردیفی در بدنه بنا که خطی روی آن نوشته شده است می بینیم. این کتیبه خود از تزیینات سردر محسوب می شود. خط آن را علیرضا عباسی به خط ثلث جلی نوشته است و مضمون آن، تقدس و تکریم شاهان و آرزوی نابودی دشمنان
آنهاست. در دو سمت شرقی و غربی بنا نیز ساختمان های دیگری قرار دارد. قسمت غربی را به عنوان چاپخانه تا سال های اخیر استفاده می کرده اند که در ابتدا محل نگهداری ستوران بوده است. قسمت شرقی که بعدها به بنا افزوده شده است نیز در ابتدا رختشویخانه بوده است و بعدها تبدیل به مدرسه ای به سبک اروپایی به نام امید شاه شد. این بنا خشتی و بر روی پی سنگی قرار دارد. عمارت نادری. عمارت نادری در ضلع غربی حیاط بسیار وسیعی به نام قلعه بیگی و در سمت شرقی سر در عالی قاپو واقع شده بود و از سمت شمال به چهلستون و اداره پست و تلگراف و از جنوب تا انتهای دیوار سالن فعلی تربیت بدنی ادامه داشت و یکی از قصرهای مهم شاه طهماسب صفوی بوده است و پس از دوره صفویه رو به ویرانی می نهد و زمانی که نادرشاه افشار برای ضبط موقوفات به نفع سپاهیان مملکت به قزوین می آید، دستور به مرّمت آن می دهد ولی پس از گذشت چندین سال به حیاط قلعه بیگی معروف شد و به محل سربازگیری و ژاندارمری مبدل می گردد بنا دوباره در دوره پهلوی اول مورد بازسازی قرار می گیرد ولی مدتی بعد، بار دیگر مورد بی توجهی قرار گرفت و در حالی که مجدداً رو به ویرانی گذاشته بود در سال های پایانی حاکمیت
رضا خان به طور کامل تخریب می شود. این بنا کاملاً تخریب شده است و هیچ اثری از آن باقی نمانده است، و تنها نقشه های موجود در میراث فرهنگی حاکی از وجود این بنا در قدیم است. احتمالاً عمارت نادری، از مهم ترین عمارت های این باغ محسوب می شده است. این بنا در داخل باغ، و در سمت شرق سردر عالی قاپو قرار داشته است. در اسفند ماه ۹۲، مدیرکل میراث فرهنگی و گردشگری استان قزوین اعلام نمود: در بررسی های باستان شناسسی و آواربرداری در ضلع شرقی مجموعه دولتخانه صفوی، ورودی عمارت «نادری» ـ یکی از کاخ های صفوی ـ پیدا شد؛ که وی بنای مزبور را متعلق به دوره صفوی و و ورودی عمارت «نادری» است که پس از تخریب و ساخت وسازهای جدید به عنوان زورخانه (ورزش باستانی) از آن استفاده می شد. عمارت پهلوی و عمارت قاجاری. این دو بنا که در کنار یکدیگر قرار دارند، در دوره متفاوت ساخته شده اند: عمارت قاجاری که دارای تزیینات و سرستون های زیبایی است و در حال حاضر در حال مرمت و بازسازی است. در جلوی این عمارت حوضی قرار دارد که فضای زیبایی را ایجاد کرده است. عمارت پهلوی، در زمان پهلوی ساخته شد و دارای تزیینات خاصی نمی باشد. این بنا در دو طبقه ساخته شده است. بعدها
هر دو بنا به عنوان شهربانی استفاده می شده است. طبقه پایین نقش بازداشتگاه را داشته است و طبقات فوقانی کاربرد اداری داشته اند. حیاط پشت این دو بنا نیز به عنوان حیاط زندان استفاده می شده است. گراند هتل. بعد از حیاط به محوطه گراند هتی وارد می شویم که در حال حاضر، محصور و در حال بازسازی می باشد. این هتل، از اولین و قدیمی ترین هتلهای ایران است. این بنا از داخل باغ ۳ طبقه و از خیابان ۲ طبقه دیده می شود و این امر به دلیل اختلاف سطح باغ و خیابان است. طبقات این هتل تشکیل شده است از ایوان هایی ستوندار و اتاق هایی برای استقرار مهمانان. در مقابل این هتل سینمایی به نام گراند سینما وجود داشته است که اکنون اثری از آن نمی بینیم-از داخل هتل به سینما راهی وجود داشته است-این سینما دو بار دچار سانحه آتش سوزی شد؛ بار اول آن را بازسازی کردند اما بار دوم سینما به کلی از بین رفت. کاخ چهلستون. کاخ چهلستون (عمارت کلاه فرنگی) به دستور شاه طهماسب ساخته شد و از مهم ترین بناهای این مجموعه و کلاً، شهر قزوین به حساب می آید. این عمارت بین باغی با درختان بلند و فضایی سر سبز قرار گرفته است که در حال حاضر سبزه میدان نام داردو محل تفریح و گذران
اوقات فراغت مردم قزوین می باشد. این بنا با تقلید از بناهای تبریز و با استفاده از مکتب اصفهانی ساخته شده است. با توجه به عمارت های تبریز، شاه دستور داد این بنا را نیز مزین به نقاشی کنند تا تداعی کننده کاخ های تبریز باشد؛ در نتیجه، بهترین و زبده ترین نقاشان جمع شدند و چهلستون را به نقاشی هایی با مضامین:قصه های شیرین و فرهاد، لیلی و مجنون، صحنه های رزم و مسابقات چوگان و شکار و… مزین کردند. از مهم ترین ویژگی های این کاخ همین نقاشی های دیواری است. متأسفانه به دلیل تغییر کابری بنا به ساختمانی نظامی و نیاز به فضایی خشک و به دور از تزیینات، تمامی نقاشی ها تخریب یا روی آن ها را با گچ پوشانده اند. یکی دیگر از دلایل تخریب نقاشی ها، تغییر حکومت هاست؛ زیرا هر حکومتی با روی کار آمدن خود برای نشان دادن اقتدار خود و از بین بردن آثار حکومت سابق، نقاشی های قدیم را تخریب یا روی همان ها نقاشی های دیگری را ترسیم می کرده اند. این بنا در حال حاضر، به عنوان موزه خوشنویسی قزوین محل نگهداری آثاری ارزشمند از خطاطی ها و کتاب های قدیمی و… است. موزه قزوین. موزه قزوین در شرق مجموعه باغ صفوی قزوین قرار دارد. اشیای این موزه به چند گروه تقسیم
می شوند. برخی از این اشیاء که بیشتر ظروف سفالی و اشیای مفرغی است، به هزاره های سوم و اول پیش از میلاد تعلق دارند. سایر اشیای این موزه مربوط به دوران اسلامی از قرون اولیه تا عهد معاصر است. یکی از جذابیت های این موزه به دلیل داشتن مهره های آن است. بقعه پیغمبریه. این بقعه آرامگاه چهار تن از پیامبران یهودى به نام های سلام، سلوم، القیا، سهولی می باشد علاوه بر این پیامبران امامزاده صالح بن حسن نیز در این مکان مدفون است و همچنان دایر و محل زیارت مریدان آنان است. مدرسه امید. مدرسه امید اولین مدرسه نوین ساخته شده در قزوین می باشد که مربوط به دوره پهلوی است و در خیابان سپه، جنب سر درعالی قاپو قرار دارد. در آبان ماه سال ۱۳۹۱، این مدرسه به عنوان مرکز اسناد و کتابخانه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان قزوین معین گشت و با نام کتابخانه دکتر دبیر سیاقی و مرکز اسناد مدرسه امید نام گذاری شد. وصف مجموعه باغ صفوی. از اشعار عبیدی بیک شیرازی: در بخش دیگری از اشعار عبیدی بیک شیرازی: ثبت ملی. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۶۸۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
درنتی به مجموعه ای از گویش های موجود در استان درنته کشور هلند گفته می شود و نیمی از اهالی این استان گویشوران آن هستند. تمامی گویش های موجود در استان درنته، هلندی ساکسون پایین هستند. معمولاً گویش های شمالی و شرقی (نوردنفلدس و فنکولونیالس) جزو گویش های خرونینگی، گویش های مناطق جنوب غربی جزو گویش های استلینگورفی و گویش های موجود در روستاهای جنوبی (هم مرز با کشور آلمان) سالاندی به شمار می آیند.
سالاندی به مجموعه ای از گویش های موجود در منطقه سالاند در غرب استان افریسل کشور هلند گفته می شود. این گویش ها از دسته هلندی ساکسون پایین هستند.
استلینگورفی به دسته ای از گویش های هلندی ساکسون پایین گفته می شود. این زبان هنوز گویشورانی در مناطق استلینگورف شرقی و غربی (در استان فریسلاند)، استین ویکرلاند و بخش هایی از استان درنته (در کشور هلند) دارد. استلینگورفی برای بسیاری از اهالی هلند به راحتی قابل فهم است.
اسلاتر سومین کتاب از مجموعه دیموناتا نوشته ی نویسنده ایرلندی دارن شان است. این کتاب از نظر تاریخی بعد از وقایع لرد لاس روی می دهد و از زبان گروبز گریدی روایت می شود. رمان اسلاتر در سال ۲۰۰۶ بوسیله انتشارات هارپر کالینز منتشر شد. داستان. حدود یکسال بعد از وقایع لرد لاس، درویش که به تازگی از جنگ خونین با ارباب شیطانی برگشته، از عوارض روحی پس از نبرد رنج می برد به طوری که شب ها کابوس می بیند و گاهی به گروبز حمله می کند. تهیه کننده فیلم های ترسناک داویدا هایم، نزد درویش و گروبز می رود و به آنها پیشنهاد می کند که در یک پروژه فیلم ترسناک به نام «اسلاتر» به او کمک کنند. داویدا که به دنبال ساخت یک وحشت واقعی است قصد دارد از تجربیات درویش در زمینه شیاطین برای واقعی نشان دادن فیلم خود بهره بگیرد. درویش قبول نمی کند ولی با اصرار گروبز و بیل-ای این کار را قبول کرده و هر سه نفر آنها به یک دهکده متروک و دورافتاده میروند که برای ساخت فیلم تعمیر شده و نام آن به اسلاتر تغییر پیدا کرده است. درویش به همراه داویدا و دیگر عوامل ساخت فیلم مثل چودا سول به سختی روی واقعی نشان دادن شیاطین کار می کنند. گروبز و بیل-ای که به همراه درویش
به اسلاتر آمده اند در آنجا با بازیگران فیلم مثل امیت و دوقلوهای &lt;کین و کاک&gt; و بو کونیارت (که رابطه ی خوبی با گروبز ندارد) آشنا می شوند. یونی سوان که یکی از همراهان داویدا است در اسلاتر کار مشاوره و مواظبت از بچه ها را بر عهده می گیرد و موفق می شود که اعتماد و علاقه درویش را به خود جلب کند. به نظر می رسد که همه چیز طبق برنامه پیش می رود ولی در صحنه ی مرگ امیت یک هیولای واقعی او را می کشد. همه فکر می کنند که این جزء برنامه فیلم است ولی گروبز باور نمی کند. گروبز به سختی تلاش می کند نظر درویش را به سوی خود جلب کند ولی هیچ کس حرفش را باور نمی کند. تا اینکه یکی از دوقلوهای کین ناپدید می شود. گروبز، بیل-ای و یونی را متعاقد می کند و آنها با هم وارد ساختمان های مخصوص می شوند. در آنجا گروبز به کمک جادو اجسادی را پیدا می کند و یک موجود شیطانی به آنها حمله می کند ولی کشته می شود. گروبز با این مدارک به نزد درویش می رود و او در نهایت حرفش را باور می کند. آنها از اسلاتر خارج می شوند ولی لمب ها (گروهی که بر روی درمان لیکانتروپی کار می کنند و گاهی گرگ نما ها را می کشند) بیل-ای را می دزدند. درویش برای نجات بیل-ای دو مری
د به نام شارمیلا موخرجی و شارک را خبر می کند. آنها به مقر لمب ها حمله می کنند و موفق می شوند بیل-ای را نجات دهند ولی گروبز به این واقعیت پی می برد که تمام اینها توهمات است که احتمالا لرد لاس آن را بوجود آورده، تا حواس آنها را از نقشه اش پرت کند. درویش، گروبز و بیل-ای در یک خانه متروک در اسلاتر از خواب جادویی بیدار می شوند و به سراغ داویدا می روند و متوجه می شوند که او و چودا خائن هستند و با لرد لاس معامله کردند تا داویدا بتواند یک فیلم ترسناک و محشر از کشتاری بسازد که لرد لاس و دستیارانش قرار است بوجود بیاورند. درویش سعی می کند بازیگران و دیگر افراد داخل اسلاتر را فراری دهد ولی لرد لاس سر رسیده و شروع به قتل عام همه ی مردم می کند. گروبز و درویش نقشه می کشند تا با نابود کردن دیواره ی محافظ از اسلاتر، مردم را فراری دهند. در نهایت آنها موفق می شوند حدود سی نفر از آنها را نجات دهند ولی بیشتر مردم در اسلاتر گیر می افتند و وحشیانه به دست لرد لاس کشته می شوند. بعد از فاجعه ی اسلاتر، مریدان به شهر می آیند و اجساد را جمع آوری کرده و کل آنجا را آتش می زنند و سنگ مغناطیس که کل جادوی آنجا را فراهم می کرد را از بین می برن
د. بعد از این نام این شهر به هایمزویل تغییر پیدا می کند و بازماندگان با غم و درد به سراغ زندگی خود می روند. مریدان طوری صحنه سازی می کنند که انگار تمام این وقایع کار آتش سوزی بوده و ماجرا به پایان می رسد. در کارشری ویل، درویش سرسختانه سعی می کند گروبز را به محفل مریدان وارد کند ولی او قبول نمی کند در حالی که نیروهای جادویی زیادی دارد. منابع. https://demonata.fandom.com/wiki/Slawter_(book)
ال سی دی ساوندسیستم نام گروه دنس-پانک آمریکایی است که توسط ترانه نویس و تهیه کننده آمریکایی جیمز مورفی ساخته شده است.
تبصره ۲۲ (به انگلیسی: Catch-22) یک رمان طنز سیاه و ضد جنگ از نویسنده آمریکایی، جوزف هلر است. هلر نوشتن این کتاب را در سال ۱۹۵۳ آغاز کرد و اولین فصل آن در سال ۱۹۵۵ منتشر شد، اما کتاب کامل در سال ۱۹۶۱ به چاپ رسید. این رمان یکی از مهم ترین آثار ادبی قرن بیستم به شمار می رود و اغلب به دلیل لحن غیرخطی و نگاه هجوآمیزش به جنگ و بوروکراسی مورد تحسین قرار گرفته است. داستان در خلال جنگ جهانی دوم، بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴، رخ می دهد و بر روی شخصیت کاپیتان جان یوساریان (John Yossarian)، خلبان یک بمب افکن بی-۲۵ در نیروی هوایی ارتش آمریکا، متمرکز است. یوساریان و همرزمانش در یک اسکادران خیالی مستقر در جزیره پیانوسا، در غرب ایتالیا، خدمت می کنند. محور اصلی داستان، تلاش های مذبوحانه یوساریان برای زنده ماندن و فرار از مأموریت های جنگی است که فرماندهانش به طور فزاینده ای تعداد آن ها را بالا می برند. عنوان کتاب به یک تبصره بوروکراتیک، پوچ و متناقض در ارتش اشاره دارد که طبق آن، اگر خلبانی به دلیل خطرات موجود، خود را دیوانه اعلام کند تا از پرواز معاف شود، همین درخواست نشان دهنده سلامت عقل اوست و بنابراین نمی تواند معاف شود. این اص
طلاح پس از انتشار کتاب وارد زبان انگلیسی شد و به موقعیت هایی اطلاق می شود که فرد به دلیل قوانین یا شرایط متناقض، راه فراری ندارد. خلاصه داستان. داستان رمان به صورت غیرخطی روایت می شود و وقایع از دیدگاه شخصیت های مختلف، به ویژه یوساریان، بازگو می گردد. خط اصلی داستان حول محور تلاش های کاپیتان یوساریان برای فرار از جنگ است. او از مرگ وحشت دارد و معتقد است که همه، از جمله فرماندهانش، قصد کشتن او را دارند. تنها راه نجات از مأموریت های خطرناک، اثبات دیوانگی است. یوساریان برای معافیت از پرواز به پزشک اسکادران، داک دانیکا، مراجعه می کند، اما با منطق «تبصره ۲۲» روبه رو می شود. داک دانیکا توضیح می دهد: «هر کسی که بخواهد از مأموریت های جنگی فرار کند، دیوانه نیست.» این تبصره یک دور باطل ایجاد می کند: فردی که دیوانه است می تواند از پرواز معاف شود، اما باید برای این کار درخواست دهد. اما همین که فرد درخواست می دهد، نشان می دهد که به خطرات آگاه است و بنابراین عاقل است و نمی تواند معاف شود. این منطق پوچ، نماد اصلی بوروکراسی بی رحم و غیرانسانی در کل رمان است. در طول رمان، فرمانده اسکادران، سرهنگ کتکارت (Colonel Cathcart)، مدا
م تعداد مأموریت های لازم برای اتمام دوره خدمت را افزایش می دهد. این کار باعث می شود خلبانان هیچ گاه به مرخصی یا بازگشت به خانه امید نداشته باشند. یوساریان شاهد مرگ دوستانش و رویدادهای وحشتناک جنگ است که او را بیش از پیش به فکر فرار می اندازد. یکی از تأثیرگذارترین رویدادها، مرگ توپچی جوانی به نام اسنودن (Snowden) در آغوش یوساریان است. این حادثه که به صورت قطعه قطعه در طول رمان فاش می شود، به یوساریان می آموزد که بزرگ ترین دشمن انسان، نه یک ارتش دیگر، بلکه خود مرگ است. در کنار خط اصلی داستان، شخصیت های فرعی متعددی وجود دارند که هر کدام جنبه ای از پوچی جنگ را به تصویر می کشند. برای مثال، مایلو مایندربایندر (Milo Minderbinder)، مسئول تدارکات اسکادران، یک سندیکای تجاری به نام «M&amp;M Enterprises» را اداره می کند که حتی با دشمن قرارداد می بندد و برای سود بیشتر، پایگاه خودی را بمباران می کند. در نهایت، یوساریان که از همه جا ناامید شده، تصمیم می گیرد به سوئد فرار کند و سرنوشت خود را به دست بگیرد. سبک و درون مایه ها. رمان "تبصره ۲۲" به دلیل سبک روایی خاص و درون مایه های عمیقش شناخته می شود. هلر از تکنیک های ادبی مختل
فی برای به تصویر کشیدن هرج ومرج و پوچی جنگ استفاده کرده است. طنز سیاه و پوچ گرایی. یکی از برجسته ترین ویژگی های کتاب، استفاده از طنز سیاه (Black Humor) است. هلر موقعیت های تراژیک و مرگبار جنگ را با لحنی کمدی و هجوآمیز توصیف می کند. این تضاد میان محتوای تلخ و لحن طنزآمیز، پوچی و بی معنایی ذاتی جنگ و بوروکراسی نظامی را برجسته می کند. شخصیت ها در موقعیت های абсурд قرار می گیرند که در آن منطق عادی کارایی ندارد و تنها راه بقا، پذیرش این پوچی است. نقد بوروکراسی و قدرت. «تبصره ۲۲» خود نمادی از یک سیستم بوروکراتیک بسته و خودارجاع است که منطق را به نفع حفظ قدرت و ساختار زیر پا می گذارد. سرهنگ کتکارت و ژنرال دریدل، تنها به فکر ترفیع و وجهه خود هستند و جان سربازان برایشان اهمیتی ندارد. قوانین در این دنیا نه برای ایجاد نظم، بلکه برای به دام انداختن افراد و سلب اختیار از آن ها طراحی شده اند. این نقد تنها به ارتش محدود نمی شود و به هر سیستم قدرتی که فردیت انسان را نادیده می گیرد، قابل تعمیم است. سرمایه داری و جنگ. شخصیت مایلو مایندربایندر تجسمی از سرمایه داری بی حدومرز است که حتی در میانه جنگ نیز به دنبال سود است. سندیکای
او هیچ گونه تعهد اخلاقی یا ملی ندارد و شعارش این است: «هر چه برای M&amp;M خوب است، برای کشور هم خوب است.» مایلو با هر دو طرف جنگ تجارت می کند و حتی حاضر است پایگاه خودی را برای سود بمباران کند. هلر از طریق این شخصیت، پیوند میان جنگ و اقتصاد را به نقد می کشد و نشان می دهد که چگونه منطق سودجویی می تواند بر تمام ارزش های انسانی غلبه کند. ساختار غیرخطی. رمان دارای یک گاه شماری درهم ریخته است. وقایع به ترتیب زمانی روایت نمی شوند و داستان مدام بین گذشته و حال در نوسان است. این ساختار آشفته، بازتابی از وضعیت ذهنی پریشان یوساریان و هرج مرج حاکم بر میدان جنگ است. هلر با این تکنیک، خواننده را نیز در همان سردرگمی و عدم قطعیتی که شخصیت ها تجربه می کنند، شریک می سازد. شخصیت ها. * کاپیتان جان یوساریان: شخصیت اصلی رمان و یک ضدقهرمان. او یک خلبان آشوری-آمریکایی است که تنها هدفش زنده ماندن در جنگ است. برخلاف همرزمانش که جنگ را وظیفه ای میهنی می دانند، یوساریان آن را تهدیدی مستقیم برای زندگی خود می بیند و با تمام وجود برای فرار از آن تلاش می کند. * سرهنگ کتکارت (Colonel Cathcart): فرمانده جاه طلب اسکادران که برای ترفیع گرفتن و
جلب توجه ژنرال ها، مدام تعداد مأموریت های پروازی را افزایش می دهد. او نماد بوروکراسی بی فکر و خودخواه ارتش است. * مایلو مایندربایندر (Milo Minderbinder): مسئول تدارکات اسکادران که یک امپراتوری تجاری عظیم را اداره می کند. او نماد سرمایه داری افسارگسیخته است که از جنگ برای کسب سود بهره می برد. * داک دانیکا (Doc Daneeka): پزشک اسکادران که با وجود همدردی با یوساریان، به دلیل ترس از سیستم، از کمک به او سر باز می زند و منطق «تبصره ۲۲» را برای او توضیح می دهد. * چپلین تپمن (Chaplain Tappman): کشیش اسکادران؛ فردی مهربان اما ترسو که در دنیای بی اخلاق و بی رحم ارتش، دچار بحران ایمان می شود. * اور (Orr): هم اتاقی یوساریان؛ خلبانی که به نظر دیوانه می رسد اما در نهایت با برنامه ریزی دقیق موفق به فرار به سوئد می شود و الهام بخش یوساریان برای فرار نهایی اش می گردد. زمینه تاریخی و نگارش. جوزف هلر در جنگ جهانی دوم به عنوان خلبان بمب افکن بی-۲۵ در جبهه ایتالیا خدمت می کرد و ۶۰ مأموریت جنگی انجام داد. تجربیات شخصی او منبع الهام اصلی برای خلق این رمان بود. با این حال، هلر تأکید کرده است که وقایع کتاب بازتاب مستقیم تجربیات او نی
ست، بلکه برداشتی اغراق آمیز و هجوآمیز از آن هاست. او نوشتن کتاب را در سال ۱۹۵۳ آغاز کرد و هشت سال برای تکمیل آن زمان صرف کرد. رمان در ابتدا با عنوان "Catch-18" نوشته شده بود، اما به دلیل تداخل با رمان دیگری به نام "Mila 18" اثر لئون اوریس که تقریباً همزمان منتشر شد، ناشر از هلر خواست عنوان را تغییر دهد. پس از بررسی گزینه های مختلف، عنوان "Catch-22" انتخاب شد که به دلیل تکرار عدد ۲، از نظر آوایی جذاب تر بود و به نمادی ماندگار تبدیل شد. بازخورد و میراث. "تبصره ۲۲" در زمان انتشار با واکنش های متفاوتی روبه رو شد. برخی از منتقدان آن را یک شاهکار طنز و نوآورانه خواندند، در حالی که برخی دیگر ساختار آشفته و لحن تلخ آن را نپسندیدند. "شیکاگو سان-تایمز" آن را بهترین رمان آمریکایی در سال های اخیر نامید، اما "نیویورکر" آن را «یک کتاب بی شکل و خسته کننده» توصیف کرد. با این حال، کتاب به تدریج محبوبیت یافت، به ویژه در میان نسل جوان و جنبش های ضد جنگ دهه ۱۹۶۰ که با پیام های ضدساختار و پوچ گرایانه آن ارتباط برقرار کردند. امروزه "تبصره ۲۲" به عنوان یکی از کلاسیک های ادبیات آمریکا شناخته می شود و در بسیاری از دانشگاه ها تدریس می
گردد. بزرگ ترین میراث این رمان، ورود اصطلاح «Catch-22» به فرهنگ عامه است. این عبارت برای توصیف موقعیت های پارادوکسیکال و بدون راه حلی به کار می رود که در آن فرد به دلیل قوانین متناقض گیر افتاده است. این اصطلاح به طور گسترده در حوزه های مختلف از حقوق و پزشکی گرفته تا سیاست و زندگی روزمره استفاده می شود. ترجمه فارسی. این رمان توسط احسان نوروزی در نشر چشمه و حسن افشار در نشر ماهی و علی اعظمی در نشر آفتاب به فارسی برگردانده شده است. اقتباس ها. تبصره ۲۲ (فیلم): مایک نیکولز فیلمی بر اساس این رمان ساخت که آلن آرکین در نقش یوساریان در آن به ایفای نقش پرداخت. اگرچه فیلم نتوانست به اندازه کتاب موفق باشد، اما به دلیل سبک بصری و بازیگری قوی اش مورد توجه قرار گرفت. تبصره۲۲: یک مینی سریال شش قسمتی به تهیه کنندگی و کارگردانی جرج کلونی ساخته شد. این سریال با استقبال مثبت منتقدان روبه رو شد و توانست پیچیدگی های روایی کتاب را با وفاداری بیشتری به تصویر بکشد.
خودرو ایمن یا خودرو آهسته رو به وسیله نقلیه ای گفته می شود که محدود کنندهٔ سرعت خودرو های در حال رقابت در موقعیت هایی همچون "دوره احتیاط" یا هنگام مسدود شدن راه است. در طول "دوره احتیاط" خودرو ایمن وارد مسیر شده و جلو صف مانند یک رهبر حرکت می کند. شرکت کنندگان اجازه ندارند در هنگام دوره احتیاط از خودرو ایمن یا از یکدیگر سبقت بگیرند، خودرو ایمن با سرعت از پیش تعیین شدهٔ مطمئنی حرکت می کند که این سرعت با توجه به مسیر و پیست مسابقه متفاوت است. در پایان دوره احتیاط خودرو ایمن از مسیر خارج شده و سایر خودروهای می توانند به رقابت بازگردند. البته نحوه استارت در سری ها متفاوت است. فرمول یک. در فرمول یک یا سایر مسابقات اتومبیل رانی اگر تصادف یا بارش شدید باران اتفاق افتاده باشد به طوری که مسابقه را از حالت ایمن خارج کند مدیر پیست یا منشی پیست به پرچمدارها اطلاع می دهد که پرچم های زرد و تابلوهای اِس سی را نشان دهند تا به شرکت کنندگان ورود خودرو ایمن به پیست را اعلام کنند. از سال ۲۰۰۷، همهٔ خودروهای فرمول یک موظف به نصب لامپ های مخصوصی رو فرمان اتومبیل شدند که نشان دهنده رنگ پرچم در پیست است. روشن شدن چراغ زرد استقرار خو
درو ایمن در پیست مسابقه را هشدار می دهد. در فرمول یک برای خودرو ایمنی، چراغ های هشدار دهنده در دو رنگ سبز و زرد را بر روی سقف به شکل نواری از لامپ نصب می کنند. رنگ سبز چراغ به راننده اجازهٔ سبقت گیری از خودرو ایمن را می دهد. هنگامی که خودرویی قصد دوباره پیوستن به مسیر مسابقه را دارد باید سرعت خود را به گونه ای تنظیم کند که در انتهای صف اتومبیل های پشت سر خودرو ایمن قرار گیرد. در شروع مجدد نیز وقتی ماشین ایمنی دور این لپ را طی می کند چراغ هایش خاموش شده و بعد از به پیت رفتن فرد اول تا قبل از خط استارت مسابقه را مجدد شروع می کند. تا وقتی نفر اول از خط شروع و پایان نگذشته، امکان سبقت گیری وجود ندارد و ماشین هایی که این کار را انجام می دهند، جریمه های سنگین متحمل می شوند.
اعتراضات ۲۶ فروردین ۱۳۹۰ در خوزستان ملقب به "یوم الغضب" یا "روز خشم"، سالروز ناآرامی هایی در فروردین ماه سال ۸۴ خوزستان است که در نتیجه آن چند نفر کشته و ده ها نفر بازداشت شدند. پیش زمینه. رویداد سال ۱۳۸۴ پس از آن رخ داد که نامه ای منسوب به محمدعلی ابطحی (رئیس دفتر ریاست جمهوری محمد خاتمی)، که در آن بر تصمیم شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی بر تغییر ترکیب جمعیتی اعراب خوزستان تأکید شده بود، به شکل وسیعی در خوزستان منتشر شد. شایان ذکر است دفتر ریاست جمهوری وقت، این نامه را تکذیب و آن را جعلی اعلام کرد، اما اعراب خوزستان در شهرهای مختلف این استان به اعتراضاتی دست زدند که سرکوب شد. تظاهرات. همزمان با سالگرد تظاهرات ۲۶ و ۲۷ فروردین ۱۳۹۰، نیروهای امنیتی و انتظامی، با تظاهرکنندگان درگیر شده و در جریان این درگیری ها، ۱۲ نفر کشته و ۲۰ نفر زخمی و تعدادی بازداشت شدند و بلافاصله فضای امنیتی بر این مناطق حاکم شد. برخی از منابع خبری تعداد کشته شدگان را تا ۴۸ نفر نیز گزارش کرده اند. موضع گیری ها. شیرین عبادی در واکنش به اعتراضات صورت گرفته نامه ای به کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد ارسال نمود. وی در این نامه گفت: بنا
براین خواهشمندم از کلیه امکانات قانونی برای آزادی بدون قید و شرط افرادی که در جریان حوادث اخیر در خوزستان دستگیر شده اند استفاده کنید تا از وقوع نا آرامی های بیشتر جلوگیری شود و ضمناً دستور فرمایید این گزارش در پرونده نقض حقوق بشر دولت جمهوری اسلامی ایران درج تا پس از تعیین گزارشگر ویژه به نظر ایشان برسد. اعتراضات در بهمن ۱۳۹۰ در خوزستان. شب اربعین، مقارن با زمانی که تعداد زیادی از مردم برای برگزاری مراسم اربعین به شوش دانیال می آیند آغاز شد. در عصر روز ۲۳ دی ۱۳۹۰ (۱۳ ژانویه ۲۰۱۲)، تعدادی از معترضان عرب اهل شهر شوش، دست به راهپیمایی و سردادن شعارهایی مانند ” حریه حریه شعب الاهوازی نادیه” (آزادی، آزادی، مردم اهواز ندا می دهند) زدند. آن ها در عین حال با توجه به آغاز تبلیغات غیررسمی انتخاباتی در استان خوزستان، شعارهایی در مورد تحریم انتخابات دادند. نیروهای امنیتی و انتظامی در بهمن ۱۳۹۰ با یورش به مناطق عرب نشین در شوش، حمیدیه و اهواز ۴۹ نفر را بازداشت کردند. سه نفر از بازداشت شدگان نیز به نام های ناصر آلبوشوکه درفشان، محمد کعبی و رضا مغامسی به دلیل «جراحات ناشی از شکنجه» در زندان کشته شدند. این بازداشت ها در ارت
باط با تبلیغ برای ترغیب مردم به تحریم انتخابات مجلس شورای اسلامی در اسفندماه ۱۳۹۰ صورت گرفت. در واکنش به کشته شدن و دستگیری معترضان در خوزستان دو تشکل حقوق بشریِ فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر، و همچنین جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران، با انتشار بیانیه ای مشترک، خواستار اقدام عملی سازمان ملل متحد در متوقف ساختن جمهوری اسلامی در زمینه اِعمال تبعیض های قومی- نژادی شدند.
پرچم اریتره با تناسب ۱:۲ در ۵ دسامبر ۱۹۹۵ پذیرفته شد. این پرچم که ترکیبی است از پرچم جبههٔ آزادی بخش خلق اریتره و پرچم آن کشور در دههٔ ۱۹۵۰ از ۱۹۹۳ مورد استفاده قرار گرفته بود. طراحی این پرچم شامل یک مثلث متساوی الساقین قرمزرنگ است که قاعدهٔ آن در بخش اهتزاز پرچم و رأس آن در قسمت پرواز پرچم واقع شده است و پرچم را در سمت راست به دو مثلث سبزرنگ در بالا و آبی رنگ در پایین تقسیم می کند. یک حلقهٔ گل طلایی رنگ نیز که به دور شاخه ای زیتون طلایی حلقه زده است در مرکز بخش اهتزاز مثلث قرمزرنگ قرار دارد. نمادشناسی. در پرچم اریتره رنگ سبز نشانهٔ اقتصاد مبتنی بر کشاورزی و دامداری آن کشور، قرمز نماد خون هایی که در جنگ برای رسیدن به آزادی و استقلال ریخته شده است و آبی نشانهٔ بخشندگی دریا و ثروت دریایی است. رنگ طلایی در نماد حلقهٔ گل و شاخهٔ زیتون که به نماد پرچم سال ۱۹۵۲ اریتره شبیه است بیانگر ثروت خفته در معادن آن کشور می باشد. دربارهٔ خود این نماد توضیحی وجود ندارد و ممکن است بیانگر صلح باشد. همچنین شاخهٔ زیتون درون حلقه را نماد سازمان ملل و نقش آن در کمک به استقلال اریتره دانسته اند. مثلث قرمزرنگ نیز از نظر شکلی شباهت بسی
اری به شکل نقشهٔ خود کشور اریتره دارد.
پرچم سنگال با تناسب ۲:۳ در ۲۰ اوت (یا سپتامبر) ۱۹۶۰ پذیرفته شد. این پرچماهج از سه نوار هم اندازهٔ عمودی سبز (در سمت اهتزاز پرچم)، زرد در میان و قرمز تشکیل شده که یک ستارهٔ سبزرنگ کوچک پنج پر نیز در میانهٔ نوار زردرنگ قرار گرفته است. این رنگ ها رنگ های پان-آفریقایی هستند که نخست در پرچم کشورهای اتیوپی و غنا به کار رفتند. از نظر نمادشناسی رنگ سبز نشانهٔ اسلام، پیشرفت و امید، رنگ زرد نشانهٔ ثروت طبیعی و رنگ قرمز نماد عزم و فداکاری است. ستارهٔ سبزرنگ نیز نماد اتحاد و امید است. پرچم سنگال از نظر ترتیب رنگ ها به پرچم کشور همسایه اش مالی شباهت دارد و در ترتیب معکوس آنها شبیه پرچم دیگر کشور همسایه اش گینه است.