Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هٔ شووا و میان دو جنگ جهانی، مفهوم جنگ در پروپاگاندای ژاپن در جنگ دوم چین-ژاپن و جنگ جهانی دوم به عنوان تصفیه و مرگ به عنوان یک وظیفه معرفی شد. در این دوره، بوشیدو تحت فشار قرار گرفت تا به نفع نظامی گری و به عنوان واسطهٔ احیای ارزش های سنتی و «فراتر رفتن از وضعیت مدرن» استفاده شود. بوشیدو یک سپر معنوی فراهم کرد تا به سربازان اجازه دهد تا آخرین نفس بجنگند. ژنرال توجو هیدکی در هنگام دستور دادن مرتباً به صورت افراد تحت فرماندهی خود سیلی می زد و می گفت سیلی زدن وسیله ای برای آموزش مردانی است که اصلیت و خانوادهٔ آنان از طبقه سامورایی نیست و بوشیدو در ذات آنان وجود ندارد. توجو فصلی در کتاب «مقالاتی در زمان اضطرار ملی» نوشت که وزارت ارتش آن را در مارس ۱۹۳۴ منتشر کرد. این فراخوان ژاپن را به یک «دولت دفاع ملی» تمامیت خواه تبدیل کرد. این کتاب شامل ۱۵ مقاله از ژنرال های ارشد بود و استدلال می کرد که ژاپن روسیه را در جنگ روسیه و ژاپن شکست داد؛ زیرا بوشیدو به ارادهٔ ژاپنی، ارادهٔ برتر می داد و آن ها برخلاف روس هایی که می خواستند زندگی کنند، از مرگ نمی ترسیدند. مردانی که سیاست خارجی ژاپن را می ساختند جهانگشایی را به عنوان ف
رض اصلی و مبنا پذیرفتند و این پذیرش، سیر به سوی فاشیسم را در اوایل دهه ۱۹۳۰ ترغیب کرد. در این دوره نظامی گران افراطی حکومت را قبضه کردند و ژاپن را به سوی جنگی بدفرجام کشانیدند. پدید آمدن ملی گرایی افراطی. حتی پیش از قدرت گیری نظامیان ژاپنی در دههٔ ۱۹۳۰، گروه های دیگری که بیشترشان سیاسی، دست راستی و ملی گرای افراطی بودند، نقش توسعه طلبانهٔ ژاپن را در قارهٔ آسیا ترویج می کردند. گنیوشا («انجمن اقیانوس تیره»؛ تشکیل در سال ۱۸۸۱ میلادی) و کوکوریوکائی («انجمن اژدهای سیاه»؛ تشکیل در سال ۱۹۰۱ میلادی) در میان معروفترین این گروه ها قرار داشتند. گنیوشا در همان مراحل آغازین با ستاد ارتش ژاپن ارتباط صمیمانه ای برقرار ساخت و به تشویق آن در نخستین جنگ چین و ژاپن (۱۸۹۴–۱۸۹۵) نقش آتش افروز جنگ را برعهده گرفت. کوکوریوکائی گروهی بود که بیش از همه ضد روسیه بود و با ستاد ارتش ژاپن نیز پیوند محکمی داشت. این جمعیت ها در قالب ریزی افکار عمومی نقش داشتند و آن را با تجاوز ارتش ژاپن به کشورهای دیگر موافق ساختند. همچنین جمعیتی فرعی از گنیوشا نیز به رهبری اوچیدا ریوهی به نام «تن یوکیو» («جمعیت نجات آسمانی ستمدیدگان») تشکیل شد تا در کشور ک
ره وارد عمل شود. در پی آن گروهی از رونینها که در سال های نخست دورهٔ میجی در فقر و تلخکامی زندگی می کردند، به همراه دسته ای از توطئه چینان نیز به کره رفتند و در آنجا اعمال وحشت آفرینی را انجام دادند. نظریه پردازان و تاریخ نگاران نظامی، در اواخر دههٔ۲۰ و ۳۰ میلادی آثار آموزشی بسیاری را، مانند «"احیای بوشیدو"» نوشتهٔ هیراایزومی کیوشی، دربارهٔ بوشیدو منتشر کردند. در این زمان بسیاری از روشنفکران تحت تأثیر ظهور فاشیسم در اروپا، بوشیدو را راهی برای تلقین هویت ملی و وحدت می دانستند. ژنرال آراکی سادائو، وزیر جنگ ژاپن در اوایل دهه ۳۰، اطمینان حاصل کرد که مفاهیم آن ها از بوشیدو به یک قسمت اساسی آموزش نظامی تبدیل می شود. با این حال، خارق العاده ترین پیشرفت مربوط به بوشیدو در این دهه مربوط به "هاگاکوره" با آغازی مبنی بر این که، «راه سامورایی در مرگ نهفته است» و ترویج این ایده که یک سامورایی باید آمادهٔ مرگ برای ارباب خود باشد، بود. به این ترتیب "هاگاکوره" به نوعی کتاب مقدس برای ارتش و نیروی دریایی امپراتوری ژاپن تبدیل شد. این کتاب برای نخستین بار در سال ۱۹۳۸ در ژاپن چاپ شد و در سال ۱۹۴۰، فیلسوف برجسته، واتاتسوجی تتسورو، ن
سخهٔ خلاصه ای از آن را برای سربازان ژاپنی درگیر در جنگ منتشر کرد. استدلال نظریه پردازان پیش از جنگ، این بود که با انتشار چنین کتاب هایی این گونه ابراز شود که تسلیم شدن در برابر هر دشمنی بر اساس قوانین سامورایی قابل بخشش نیست. اما ایدئولوژی بوشیدو نقشی دیگر و شاید جدی تر، در جنگ جهانی دوم بازی کرد؛ به نظر می رسید که این ارزش ها عزم ژاپنی ها را، از زن و مرد، برای جنگ تا آخرین قطرهٔ خون تقویت می کرد. بوشیدو با بسیاری از جنبه های تجربهٔ فاجعه بار جنگ ژاپن در ارتباط است. بذر این رابطه دهه ها پیش از جنگ و در سال ۱۹۱۰ با تجدید نظر در کتاب های درسی ژاپن و تربیت نسلی با تفسیرهای ملی گرایانه از سامورایی، کاشته شد. بدرفتاری یا تحقیر دشمن با اخلاق اساسی کنفوسیوس و بوشیدو مخالف بود و در نتیجه، رفتار بسیاری از نیروهای مسلح ژاپن پیش از جنگ و در طول جنگ جهانی دوم، انکار مستقیم آموزه های بوشیدو بود. اواسط سدهٔ بیستم دوره ای بود که نژادپرستی آشکار در سراسر جهان فراگیر شد. آلمان نازی تنها یکی از چندین کشور اروپایی بود که صریحاً نوع شدید نژادپرستی را اعمال می کرد. ایالات متحده نیز از این قاعده مستثنا نبود و خصومت عمیقی را با اقل
یت های رنگین پوست و پیروان دیگر مذاهب را در دل داشت. آسیایی ها نیز به اندازهٔ اروپایی ها و آمریکایی ها نژادپرست بودند. نژادپرستی در ژاپن، مانند بیشتر فرهنگ های دیگر، ناشی از دین و رنگ پوست است. به طورکلی، رنگ پوست ژاپنیان کمی روشن تر از بیشتر مردم کشورهای شرق آسیاست. از نظر نظامیان ژاپنی، مردم دیگر کشورهای آسیایی ها و بیشتر غربی ها نژاد پست تر بودند و در واقع به عنوان یک انسان در نظر گرفته نمی شدند یا شایستگی احترامی که باید برای انسان قائل شد را نداشتند. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم سنت مرگ به جای شکست، اسارت و شرم، عمیقاً در فرهنگ نظامی ژاپن جا افتاده بود. یکی از ارزش های اصلی در زندگی سامورایی و قوانین بوشیدو وفاداری و شرف تا زمان مرگ بود. ملی گراها و نظامی گراهای ژاپن به طور یکسان برای الهام گرفتن به گذشته نگاه می کردند. به ویژه این اسطوره که امپراتور ژاپن نوادهٔ مستقیم الههٔ خورشید، آماتراسو است. به ژاپنی ها از همان کودکی تلقین می شد تا از امپراتور ژاپن به عنوان خدایی زنده یاد کنند و جنگ را عملی بدانند که می تواند نفس خود، میهن و سرانجام کل جهان را پاک سازی کند. بوشیدو دربارهٔ عدم تسلیم در زمان جن
گ جذابیت اغوا کننده ای را ارائه می کرد. "هاگاکوره"، کتاب مهم بوشیدو که در اوایل سدهٔ هجدهم نوشته شده است، با جملهٔ «بوشیدو راهی برای مردن است» آغاز می شود. محتوای اصلی آن این است که فقط یک سامورایی آماده و مایل به مرگ در هر لحظه می تواند خود را کاملاً وقف ارباب/مافوق خود کند. در همین راستا در حکم صادر شده از ژنرال توجو هیدکی در سال ۱۹۴۱، خطاب به سربازان چنین آمده است: در آغاز جنگ جهانی دوم و در طول جنگ، دولت ژاپن ایدئولوژی ای تحت عنوان «بوشیدوی امپراتوری» را در میان شهروندانش پراکنده ساخت. این روحیهٔ نظامی، عزت، از خودگذشتگی، و وفاداری بی چون و چرای یک ژاپنی به ملت و امپراتور ژاپن را مورد تأکید قرار می داد. ژاپنی ها طی جنگ بر این باور بودند که ترویج و تلقین بوشیدو به آن ها قدرت می دهد؛ زیرا ژاپنی ها آرزوی مرگ برای امپراتورشان را داشتند، در حالی که آمریکایی ها از مرگ می ترسیدند. با این حال، آموزش خلبانی و هواپیماهای برتر آمریکایی موجب شد که آمریکایی ها در موضع برتر قرار گیرند. نخستین پیشنهادها برای کامیکازه یا حملات انتحاری سازمان یافته با مقاومت روبرو شد. با این حال، ناامیدی از پیروزی باعث پذیرش آن شد و چنین
حملاتی به عنوان روح واقعی بوشیدو مورد ستایش قرار گرفت. بوشیدو تسلیم را بزدلی می دانست و کسانی که اسیر شده بودند، عزت و احترام خود را از دست می دادند: وقتی ژاپن در آن جنگ شکست سنگین خود را متحمل شد و مردم طبق خواستهٔ بوشیدوی امپراتوری بدون هیچ سرکشی و قیامی تا آخرین نفر در دفاع از امپراتور خود جنگیدند، به نظر می رسید که مفهوم بوشیدو به پایان رسیده است. در دوران پس از جنگ، فقط شمار اندکی از ملی گرایان سرسخت این واژه را به کار بردند. بیشتر ژاپنی ها از ارتباط آن با بی رحمی، کشتارها و زیاده خواهی های جنگ جهانی دوم خجالت کشیدند. به گفتهٔ اولیگ بنش، پژوهشگر تاریخ شرق آسیا، بعد از جنگ جهانی دوم، بوشیدو که به نظامی گریِ ژاپنی منسوب بود، مورد غضبِ عمومی قرار گرفت. بوشیدوی معاصر. سده ها حکومت توسط طبقهٔ سامورایی، تأثیر عمیقی بر جامعهٔ ژاپن گذاشته است؛ بنابراین بوشیدو در عصر معاصر در شکل های مختلف برای نمونه تجارت، ارتباطات، ورزش های رزمی و به عنوان شیوهٔ زندگی به حیات خود ادامه می دهد که به آن «روح بوشیدو» نیز گفته می شود. امروزه بوشیدو همچنان در فرهنگ نوین ژاپن طنین انداز است. سایهٔ آن بر شجاعت، انکار نفس و وفاداری به
ویژه برای شرکت هایی که می خواهند حداکثر کار را از حقوق بگیران خود بگیرند، مفید است. کار و تجارت. به دلیل استفادهٔ تبلیغاتی نظامی گری ژاپن از بوشیدو در هنگام جنگ جهانی دوم، پس از پایان جنگ بوشیدو مورد خشم و بی مهری مردم قرار گرفت. اما چند دهه بعد، بوشیدو دوباره مورد توجه واقع شد: از اواخر دههٔ ۱۹۷۰، اقتصاد ژاپن رونق بسیاری گرفت و این کشور در دههٔ ۱۹۸۰ به یکی از قدرت های بزرگ اقتصادی جهان تبدیل شد. در دههٔ ۱۹۸۰ که جهان در تلاش برای یافتن سرچشمهٔ پیشرفت های سریع اقتصادی و همچنین پیشرفت در بهره گیری از یافته های علمی برای بهبود عملکرد در زمینه های صنعتیِ ژاپن بود، کاربرد واژهٔ «بوشیدو» دوباره در داخل و خارج از کشور احیا شد. این مفهوم در آن زمان به معنای سخت کوشی بسیار و وفاداری به شرکتی بود که یک نفر در آن کار می کرد و به عنوان نشانه ای از افتخار شخصی، وفاداری به کیفیت و دقت بود. خبرگزاری ها حتی در مورد کاروشی، نوعی مرگ در اثر کار فراوان، نیز گزارش دادند، که در آن مردم به معنای واقعی کلمه تا حد مرگ بر اثر خستگی برای شرکت های خود کار می کردند. مدیر عاملان در غرب و سایر کشورهای آسیایی تلاش کردند تا کارمندان خود را
تشویق کنند تا کتاب هایی را با عنوان «بوشیدوی شرکتی» بخوانند تا موفقیت ژاپن را تکرار کنند. هنگامی که اقتصاد ژاپن در دههٔ ۱۹۹۰ وارد رکود شد، معنای بوشیدو در دنیای شرکت ها بار دیگر تغییر کرد. این شروع به معنای پاسخ مردم به رکود اقتصادی بود. ارتباطات. از فضیلت های بوشیدو، برای کمک به توسعهٔ مهارت های ارتباطی بین زوج های بزرگسال ژاپنی استفاده می شود. در سال ۲۰۱۲، سند تجربی «ماتریکس بوشیدو برای ارتباط زوجین» یک روش را معرفی کرد که می تواند توسط مشاوران برای راهنمایی بزرگسالان در مورد به اشتراک گذاشتن احساسات با شریک زندگیشان استفاده شود. نویسندگان تأکید می کنند «تمرین فضایل بوشیدو می تواند در نهایت باعث تقویت روابط بین فردی شود، این کار از آگاهی شخصی آغاز می شود و تا آگاهی زوجین نیز گسترش می یابد.» هنگام استفاده از این ماتریکس، از یک زوج خواسته می شود یکی از هفت فضیلت را شناسایی کنند و آن را در زندگی خود اعمال کنند. شیوه زندگی. افرادی هستند که از بوشیدو به عنوان روش زندگی استفاده می کنند. برای نمونه گاکتو، هنرمند موسیقی ژاپنی، گفته است که سبک فلسفی زندگی او شبیه بوشیدو است. او در سال ۲۰۱۱ در هنگام مصاحبه در مورد فی
لم اکشن حاوی هنرهای رزمی خود، "بونراکو" (۲۰۱۰)، گفت: بوشیدو همچنین هستهٔ اصلی تفکر، احساس و زندگی من است، بنابراین احساس کردم این یک فرصت عالی برای من است که می خواهم به جهانیان معنی «بوشیدو» را بیان کنم. رئیس جمهور پیشین تایوان، لی تنگ-هویی (۱۹۲۰–۲۰۲۰)، از افراد مشهور دیگری بود که از بوشیدو در زندگی استفاده می کرد. مسئولان نیروگاه فوکوشیما به دنبال زمین لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو، به جز ۵۰ نفر کارشناس فنی، سایر کارکنان نیروگاه را از محل تأسیسات اتمی دور کردند. مردم ژاپن با نگرانی و ستایش، نظاره گر کار آن ۵۰ نفر بودند که با از جان گذشتگی می کوشیدند مانع از یک فاجعهٔ اتمی شوند. این گروه ۵۰ نفرهٔ ملبس به پوشش حفاظتی، در حوزه ای کار می کردند که آغشته به ذرات رادیواکتیو بود. تمام تلاش این گروه بر روی خنک کردن میله های سوخت هسته ای متمرکز بود تا این که توانستند مانع از ذوب آن ها و انفجار درون قلب رآکتورها شوند. در اکتبر ۲۰۱۱، جایزه شاهدخت آستوریاس به قهرمانان فاجعه حادثه اتمی فوکوشیما ۱ یا همان فوکوشیما ۵۰ اهدا شد. آن ها به خاطر رفتاری که «ریشه در ریشه دارترین ارزش های جامعهٔ ژاپن دارد»، «شجاعت و رفتار مثال زدنی» و
از خودگذشتگی ستایش شدند. رسانه ها رفتار کارکنان رآکتور اتمی فوکوشیما را «روح سامورایی» توصیف کردند. ورزش. اگرچه بوشیدو سازمانی از مد افتاده است، اما این اصطلاح در ارتباط با ورزش در ژاپن به طور منظم رشد می کند. مربیان بیس بال ژاپنی از بازیکنان خود با عنوان «سامورایی» یاد می کنند و تیم ملی فوتبال ژاپن «آبی سامورایی» نامیده می شود. مربیان و بازیکنان در کنفرانس های مطبوعاتی، واژه بوشیدو را که اکنون به عنوان سخت کوشی، بازی جوانمردانه و روحیه مبارزه تعریف می شود، به طور منظم به کار می برند. شاید در هیچ کجا بوشیدو بیشتر از دنیای هنرهای رزمی ذکر نشده باشد. تمرین کنندگان جودو، کن دو و سایر هنرهای رزمی ژاپنی آنچه را که آن ها اصول باستان بوشیدو می دانند به عنوان بخشی از تمرین خود مطالعه می کنند. بوشیدو به طور کامل در آداب و رسوم، رمز افتخار، لباس، حمل شمشیر و اندیشهٔ مبارزه با خود به جای مبارزه با دیگران، در هنر رزمی ایی آی دو، به کار گرفته می شود. همچنین قانون رشته هایی مانند دایتو ریو آیکی جوجوتسو، آیکیدو، جوجوتسو، کیودو از بوشیدو الهام گرفته است. ارتش. امروزه نیروهای دفاع ازخود ژاپن (JSDF) جانشین نیروهای مسلح امپرات
وری ژاپن است که از سال ۱۸۶۸ تا ۱۹۴۷ وجود داشت. ارتش ژاپن با قانون نیروهای دفاع شخصی (قانون شماره ۱۶۵ سال ۱۹۵۴) در سال ۱۹۵۴ رسماً پایه گذاری شد و به دلیل محدودیت های اصل نهم قانون اساسی ژاپن در درجه اول برای دفاع ملی استفاده می شود. بوشیدو در ارتش ژاپن فقط به صورت نمادین برای نمونه در نام تمرینات رزمی همانند تمرین «پشتیبانی بوشیدو» استفاده می شود. انتقاد. روح بوشیدو، همچنین به عنوان «قلب ژاپنی» شناخته می شود، با این وجود، منتقدان بوشیدو عنوان می کنند که بوشیدو نه روح سنتی است و نه ارزشهای ژاپنی ها، بلکه صرفاً چیزی است که به راحتی ایجاد شده و برای توجیه وفاداری به ملت و مشاغل مورد استفاده قرار گرفته است. به عقیده آنان ریشه داشتن وفاداری در میان ساموراییها مطابق با واقعیت های تاریخی نیست. سامورایی هایی که در داستان هیکه، در مورد نبرد میان دو خاندان تایرا و میناموتو برای چیرگی بر ژاپن در پایانه های سدهٔ دوازده میلادی در دوران جنگ گِنپِی (۱۱۸۰–۱۱۸۵)، ظاهر می شوند همیشه به ارباب خود خیانت می کنند. در واقع اهمیت وفاداری در دورهٔ جنگ های داخلی ژاپن یا دورهٔ سنگوکو متخاصم بود که مورد تأکید قرار گرفت. گفته می شود ارباب
ان که از گه کوکوجو (به معنای سرنگونی یا فراتر رفتن از مافوق) که در این دوره رواج پیدا کرده بود می ترسیدند، بر اهمیت وفاداری تأکید داشتند و زیردستان خود را مجبور به پذیرفتن وفاداری می کردند. همان طور عنوان می شود که نیتوبه اینازو یک متن آرمانی و نوستالژیک در مورد اخلاق و منشور سامورایی ها را بدون هیچ پایه ای در آثار سامورایی های تاریخی، در کتاب "" گنجانده است. در بررسی این کتاب در طی تحقیقی که در دانشگاه یاماناشی گاکواین انجام شده متن آن با ۲۹ متن اصلی بوشیدو از دوره کاماکورا تا دوره ادو مقایسه شده است. نتیجهٔ تجزیه و تحلیل این نشان داده است که نیتوبه بیشتر ارزش های مورد بحث در متون اصلی بوشیدو را در کتاب خود مطرح کرده و شرحی به نمایندگی از اکثر این کتاب ها در متن آن به چشم می خورد. منتقدان بوشیدو می گویند که ستایش بیش از حد از بوشیدو می تواند اشتباهات نیروهای نظامی امپراتوری پیشین را تکرار کند. آموزش نیروی زمینی امپراتوری ژاپن به جای توانایی علمی بر شجاعت زیر آتش (حمله) تأکید داشت. این امر باعث ایجاد همبستگی نزدیکی میان سربازان و افسران شد، اما افسران و سربازانی فاقد مهارت های لازم را بار آورد. سربازان ژاپنی
اهمیت زیادی در مردن شجاعانه و ارزش معنوی به جای استقامت طولانی مدت قائل بودند. این منجر به گرایش به معنویتی شد که واقعیت را نادیده می گیرد. بحث برانگیزترین کاربرد واژهٔ بوشیدو امروزه در قلمرو ارتش ژاپن و در بحث های سیاسی پیرامون ارتش است. بسیاری از شهروندان ژاپنی صلح طلب هستند و از استفاده از سخن پردازی هایی که زمانی کشورشان را به یک جنگ جهانی فاجعه بار کشانده، ابراز تأسف می کنند. با این حال، در حالی که نیروهای دفاع شخصی ژاپن به طور فزاینده ای در خارج از کشور مستقر می شوند و سیاستمداران محافظه کار خواستار افزایش قدرت نظامی هستند، اصطلاح بوشیدو کاربرد روزافزونی پیدا کرده است. با توجه به تاریخ سدهٔ گذشته، استفاده نظامی از این اصطلاح های کاملاً نظامی تنها می تواند روابط را با کشورهای همسایه از جمله کره جنوبی، چین و فیلیپین را ملتهب کند. سنت وفاداری و احترام به سلسله مراتب که در شرکت های ژاپنی متداول است یک ویژگی فرهنگی است. برای افراد تجاری در ژاپن، احترام به روابط سلسله مراتبی، عناوین شغلی و رتبه ها یک شرط طبیعی است اما از آنجائیکه داشتن وفاداری و احترام به سلسله مراتب یک شرکت با وفاداری از صمیم قلب یکسان نیست،
در این شرکت ها می توانید وضعیتی را مشاهده کنید که به آن تاته مائه (ظاهرسازی) گفته می شود. این یک واقعیت است که رفتار خویشتن دارانهٔ کارمندان باعث ایجاد نظم و ثبات در یک سازمان می شود با این حال به طور پیوسته تعداد شرکت هایی که عقیده دارند یک شرکت تنها با حکمت رئیس نمی تواند کارها را پیش ببرد، در حال افزایش است. همچنین شکی نیست که آگاهی از سلسله مراتب، تأثیر زیادی بر تفکر آزاد و فعالیت های سازمانی ژاپنی ها داشته است. بنا براین امروزه بسیاری از مدیران تمایل دارند که به جای دادن دستورالعمل، خواستار ارائهٔ ایده ها و پیشنهادهای بیشتری از طرف کارکنان باشند. بوشیدوی زنان. اونّا-بوگیشا (به معنای زن رزمی کار) اصطلاحی است که به زنان سلحشور در ژاپن پیشانوین اشاره دارد. این زنان عموماً در مواقع ضروری در کنار مردان سامورایی درگیر جنگ می شدند. آن ها مانند مردان در دفاع از خود و مانورهای تهاجمی آموزش می دیدند و از سلاح هایی استفاده می کردند که مخصوص زنان طراحی شده بود و به آن ها اجازه می داد با توجه به قد و قامت کوچکتر، تعادل بیشتری داشته باشند.
کاروَند کتابی درباره آموزش ادبی و چندوچون کاربرد روش های شیوایی و رسایی گفتار و نوشتار، به زبان و خط پارسی میانه است که متن آن امروز در دست نیست. متن پارسیگ (پهلوی) این کتاب که در زمان ساسانیان نوشته شده بود، دست کم تا سده سوم در دسترس بوده است و گویی در این زمان، دست هایی در کار بوده که نوشته های پهلوی را از میان برده است . جاحظ در آغاز جلد سوم البیان والتبیین از کتاب کاروند در شیوایی و رسایی گفتار تعریف می کند و می نویسد: آنکه دوست دارد به صنعت بلاغت دسترسی یابد و با شگفتی ها آشنا شود و در واژه شناسی استادی یابد، پس کتاب «کاروند» را که از کتاب های پهلوی است بخواند. جاحظ که خود از پیشوایان شیوایی گفتار و سخندانی است، در جای جای «البیان و التبیین» چیره دستی ایرانیان را در سخنوری و گزیده گویی ستوده است. همچنین در الفهرست ابن ندیم نیز از این کتاب سخن به میان آمده است
اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن حزبی در آلمان است که در سال ۱۹۴۵ در ایالت بایرن آلمان با مرکزیت مونیخ تأسیس شده و تنها در همین ایالت فعالیت می کند. این حزب در پارلمان فدرال آلمان، بوندستاگ، همراه با حزب همپیمان خود اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان فراکسیون مشترکی را تأسیس کرده اند و در امور فدرال به شکل مشترک فعالیت می کنند. از اینرو اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان در ایالت بایرن فعالیت حزبی ندارد. این حزب در قالب فراکسیون مشترک از سال ۲۰۰۵ با حضور حزب سوسیال دمکرات آلمان و از سال ۲۰۰۹ با حضور حزب دمکرات آزاد آلمان با سه وزیر فدرال در دولت ائتلافی آلمان حضور دارد. از سال ۱۹۵۷ تاکنون پست نخست وزیری ایالت بایرن همیشه در اختیار این حزب بوده است. ریاست این حزب و نخست وزیری ایالت بایرن از اکتبر ۲۰۰۸ بر عهدهٔ هورست زیهوفر است.
در کره جنوبی از زمان معرفی عقیده اسلامی، جمعیت مسلمانان به طور یکنواخت کمی بعد از جنگ کره در حال افزایش بوده است. جامعه مسلمانان (چه کره ای و چه خارجی) در اطراف سئول متمرکز شده اند یعنی جایی که در ۱۹۷۶ بزرگ ترین مسجد قرن بیستم با استفاده از سرمایه هیئت اسلامی مالزی و دیگر کشورهای اسلامی ساخته شد. افزون بر کمتر از ۳۰٬۰۰۰ مسلمان بومی که در کره وجود دارند، حرکت کند بوده اما رشد آشکار آسیای شرقی و خاور میانه ای (مانند ایران و عراق) و همچنین مهاجرت مالزی ها به کره جنوبی در رشد جمعیت مسلمانان کره تأثیرگذار بوده اند زیرا اکثریت مالزیای ها مسلمان هستند. آن ها در طول دههٔ ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ معمولاً به عنوان کارگران مهمان به کره وارد می شدند. روی هم رفته در حال حاضر بیشتر از ۳۵٬۰۰۰ مسلمان در کرهٔ جنوبی هستند. گفته می شد که جمعیت چندانی در کرهٔ شمالی نیست، جایی که فعالیت دینی خودمختار به طورکلی تقریباً وجود ندارد. تاریخ اولیه. در میانه دوم قرن هفتم، تاجران مسلمان از جانب دستگاه خلافت به تانگ مسافرت کردند و اساس تجارت را با شیلا یعنی یکی از سه پادشاهی کره پایه گذاری نمودند. در ۷۵۱ یک ژنرال چینی از نسل گوگوریو یعنی گائو کیانگژی
نبرد تالاس را برای تانگ، در برابر خلیفه عباسی فرماندهی نمود که منجر به شکست شد. نخستین برخورد با کره در یک اثر جغرافیایی غیر آسیای شرقی با نام «بررسی عمومی قلمروها و جاده هاً» نوشتهٔ ابن خردادبه در میانه سده نهم دیده می شود. اولین حضور قابل توجه اسلام در تاریخ کره به قرن نهم در جریان دوره شیلای یکپارچه با ظهور دریانوردان و تاجران عرب و ایرانی بر می گردد. بنا به گفتهٔ بسیاری از جغرافی دانان مسلمان، خصوصاً جغرافی دان و کاوشگر ایرانی مسلمان قرن نهم یعنی ابن خردادبه، بسیاری از مسلمانان به طور همیشگی در کره اقامت گزیدند به طوری که روستاهای مسلمان نشین را تشکیل دادند. برخی یادداشت ها اشاره دارند که بسیاری از این مهاجرین از عراق بودند. ثبت دیگری حکایت از آن دارد که تعداد بسیار زیادی از گروه های شیعه علوی در کره مستقر شدند. به طور مشخص، دیگر نشانه های جامعه مسلمان خاور میانه در شیلا، مجسمه های به جا ماندهٔ سفالین نگهبانان سلطنتی با شخصیت های ایرانی هستند. پس از آن، مسلمانان زیادی بعدها با زنان کره ای ازدواج کردند. به علت دورافتادگی از نظر جغرافیایی کره از دنیای مسلمانان، برخی همانند سازی ها با مکتب بودا و شمنیسم اتف
اق افتاد. ارتباطات تجاری بین دنیای اسلامی قرون وسطایی و شبه جزیره کره با موفقیت پادشاهی گوریو در میانهٔ قرن ۱۵ اتفاق افتاد. به همین خاطر، تعدادی از تاجران مسلمان از خاور نزدیک و آسیای مرکزی در کره ماندگار و در همان جا تشکیل خانواده دادند. لااقل یک خاندان کره ای مهم یعنی خاندان چانگ با جایگاهش در روستای توسکو، ادعا دارد که از نسل خانواده ای مسلمان است. برخی افراد هوی مسلمان از چین همچنین به نظر می رسد در قلمروی گوریو می زیستند. در ۱۱۵۴، کره در اطلس جهانی نویسندهٔ عرب محمد الادریسی یعنی تبولا روگیریانا قرار گرفت. قدیمی ترین نقشهٔ جهانی کره ای موجود یعنی کانگ نیدو، شناختش از مناطق غربی را از طریق جغرافی دانان اسلامی دریافت کرده است. تماس در مقیاس کم با مسلمانان به طور برجسته، خصوصاً اویغورها، به طور نامنظم ادامه یافت. لفظ اسلام در کره یعنی هوئگیو از هوی هه، همان اسم چینی قدیمی ایغورها می آید. در اواخر دوره گورگیو مساجدی در پایتخت گایسونگ وجود داشت. در مدت حکمرانی مغول ها در کره، مغول ها به شدت به اویغورها تکیه می کردند که به آن ها کمک کنند تا امپراتوری گسترده شان دوام آورد و علت آن را باسوادی اویغورها و تجربه آن
ها در اداره شبکه های تجاری گسترده می دیدند. لااقل دو تن از اویغورها در کره به طور همیشگی ماندگار شدند و نقش نیاکان دو خاندان کره ای را بازی کردند. در ابتدا یکی از مهاجران آسیایی به عنوان یک مشاور برای شاهزاده مغولی به کره آمد که فرستاده شده بود تا به عقد پادشاه چونگ نیول درآید. مستندات گوریو بیان می دارد که اسم واقعی وی سامگا بوده اما بعد از آن وی تصمیم گرفت که کره را مأوای همیشگی خود قرار دهد. پادشاه به وی یک اسم کره ای با نام جانگ سون یونگ اعطا کرد. جانگ با یک کره ای ازدواج کرد و مؤسس نیای خاندان جانگ دئوک سو شد. خاندانش بسیاری مقامات رسمی بلندپایه را ایجاد کردند و به دانشمندان کنفوسیوس بیش از قرن ها احترام گذاشتند. بیست و پنج نسل بعد، حدود ۳۰۰۰۰ کره ای به جانگ سیون یانگ به عنوان پدربزرگ نیایشان بر می گردد. آن ها می دانند که او یک کره ای بومی نبوده است. خیلی ها عقیده دارند که او یک مسلمان عرب بود. گرچه شاهدی بر تأثیر اسلامی بر سنت های خانوادگی جانک دئوک سو وجود ندارد. به همان ترتیب واقعیت اولاد آسیایی مرکزی دیگری که مستقر شدند در کره هست. شخصی از آسیایی مرکزی (احتمالاً یک اویغور) با نام سئول سان زمانی که ش
ورش دستار قرمزها نزدیک به پایان سلسله یوآن مغول شروع شد به کره فرار کرد. او نیز با یک کره ای ازدواج کرد در حالی که یک تباری به نام جئونگ جو سئول را تشکیل داد که ادعا می کنند تعداد آن ها امروز حداقل ۲۰۰۰ نفر در کره هستند اما هیچ نشانه خاصی از تأثیر مسلمانی در آن ها نیست. در اوایل دوره جوسئون تقویم اسلامی به علت دقت بالایش نسبت به تقویم های پایه چینی موجود به عنوان مبنای برای اصلاح تقویم به کار رفت. ترجمه کره ای از کتاب حیات هوی هوی یعنی متنی مرکب از ستاره شناسی چینی با ستاره شناسی اسلامی که در کره زیر نظر سلسله جئوسون در جریان زمان سئوجونگ بزرگ در قرن پانزدهم مطالعه می شد. سنت ستاره شناسی چینی-اسلامی در کره تا قرن نوزدهم باقی ماند. اگرچه به علت جغرافی کره و انزوای سیاسی در طول دوره جئسون، اسلام تقریباً در کره که تا زمان وی دوباره برقرار شد در قرن بیستم ناپدید شده بود. اعتقاد بر این است که بسیاری از رسوم و آموزه های دینی باقی نمانده است. گرچه در قرن نوزدهم مهاجرین کره ای در منچوری بار دیگر با اسلام ارتباط برقرار کردند و اولین مسلمانان کره ای در عصر مدرن شدند. دوران معاصر. تاریخ نخستین ثبت از مسلمانان کره ای بوم
ی به قرن نوزدهم بر می گردد، زمانی که جامعهٔ مسلمان قابل توجه بود که خودش را در استان منچوری ظاهر کرد. اینها عمدتاً فرزندان تاجران آسیای مرکزی بودند که در شهرهای منچوری مستقر شده بودند. در همان جا بود که ابتدا کره ای های بومی سرانجام اسلام را به عنوان دینشان پذیرفتند. اگرچه تنها بعد از جنگ کره بود که اسلام شروع به رشد به طور مهمی در کره کرد. اسلام به کره توسط تیپ رزمی ترک ها شناسانده شد که در طول جنگ کره به آنجا می آمدند. از آن به بعد اسلام به طور یکنواخت در کره در حال رشد است و از سوی تعداد قابل توجه منصفانه از کره ای های بومی پذیرفته می شود. کمتر از یک درصد از این افراد شیعه هستند. معرفی دوباره در قرن بیستم. در جریان جنگ کره، ترکیه تعداد زیادی از سربازان خود را برای کمک به کره جنوبی تحت فرماندهی سازمان ملل فرستاد که تیپ ترک ها نامیده می شد. علاوه بر شرکت در میدان نبرد، ترک ها همچنین به کارهای بشر دوستانه کمک می کردند در حالی که به اداره کردن مدارس زمان جنگ برای یتیم های جنگ یاری می رساندند. کمی بعد از جنگ، برخی از ترک های ماندگار در کره به عنوان حافظین صلح سازمان ملل، آغاز به آموزش کره ای ها پیرامون اسلام کر
دند. اولین تغییرات در جامعه مسلمان کره ای در ۱۹۵۵ ایجاد شد که در آن اولین مسجد کره جنوبی برپا شد. جامعه مسلمان کره ای به اندازه کافی رشد یافت تا فدراسیون مسلمان کره در ۱۹۶۷ شکل گرفت. امروز. در ۱۹۶۲، دولت مالزی هدیه ۳۳۰۰۰ دلاری برای ساخت یک مسجد در سئول پیشکش کرد. اما طرح، بخاطر تورم اقتصادی متوقف شد؛ و تا دههٔ ۱۹۷۰ به اتمام نرسید یعنی زمانی که پیمان های اقتصادی کره جنوبی با کشورهای خاورمیانه برجسته شد و علاقه به اسلام دوباره شروع به ظهور کرد. برخی از کره ای ها که در عربستان سعودی کار می کردند به اسلام گرویدند و زمانی که آن ها کارشان به اتمام رسید و به کره برگشتند، جمعیت مسلمانان بومی را تقویت کردند. مسجد جامع سئول در همسایگی ایتاون سئول در ۱۹۷۶ سرانجام ساخته شد. امروز همچنین مساجدی در بوسان، آنیانگ، گئونگجو، جئونجو و دائگو وجود دارد. طبق گفته لی هی سو، رئیس انستیتوی اسلام کره، حدود ۴۰۰٬۰۰۰ مسلمان در کره جنوبی فهرست شده اند و تخمین زده می شود حدود ۱۰٬۰۰۰ آن ها پزشک (وکیل) فعال عالی ای هستند. مؤسسه مسلمانان کره ای می گوید که اولین دبستان اسلامی با نام شاهزاده سلطان بن عبدالعزیز در ۲۰۰۹ با هدف کمک به مسلمانان در