Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زنبور سرخ نام یک سرده از خانواده زنبوران است که در ایران با نام زنبور گاوی نیز شناخته می شود. زنبورهای سرخ گسترده ترین نوع زنبورهای بی عسل اجتماعی است. برخی از گونه های آنها به ۵٫۵ سانتیمتر نیز می رسند. زنبور سرخ آسیایی و زنبور سرخ اروپایی دو گونه معروف این زنبورها هستند. این نوع زنبور در مناطق میانی و جنوبی ایران معمولاً در استان هرمزگان و بوشهر و خوزستان؛ (به دلیل وجود نخلستان های خرما) به وفور یافت می شود. البته زندگی شهرنشینی این زنبورها را به شهرها کشانده و شهرها یکی از محل های مهم زندگی آن ها شده اند. زنبور قرمز با جثه بزرگ تر از زنبور عسل و رنگ قرمز متمایل به قهوه ای سوخته که این رنگ بیشتر در سینه و دو حلقه اول و انتهایی شکم و رنگ زرد دو حلقه میانی شکم است و کناره های این دوحلقه زردرنگ دو دایره قرمز نیز دیده می شود.
استاندارد ایزیری ۱۳۱۳۹ (تلفظ ISIRI 13139)، استاندارد ملی ایران با عنوان "خودرو - تراکتور - نصب وسایل روشنایی و علامت دهنده نوری برای تراکتورهای چرخ دار کشاورزی یا جنگل داری" است. تاریخچه و روند تدوین. این استاندارد در چهارصد و هفتاد و ششمین جلسه کمیته ملی استاندارد خودرو و نیرومحرکه موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران متشکل از نمایندگان سازمان استاندارد، شرکت بازرسی کیفیت و استاندارد ایران، شرکت بازرسی مهندسی ایران و صنف مربوطه مورد تائید قرار گرفت و در سال ۱۳۸۹ به چاپ رسید. منابع تدوین استاندارد. این استاندارد براساس دستورالعمل اتحادیه اروپا به شماره ۲۰۰۹/۶۱/EC تدوین شده است. هدف و دامنه کاربرد. هدف از تدوین این استاندارد، تعیین ویژگیها و موقعیت نصب چراغهای روی تراکتورهای چرخ دار که دارای لاستیک بادی بوده و همچنین شرایط انجام آزمون انحراف چراغ نور پایین می باشد. حداکثر سرعت آنها باید بین ۶ تا ۴۰ کیلومتر بر ساعت باشد.
«نجوا را بس کن» نام تک آهنگی از گروه آلترنیتیو راک انگلیسی ردیوهد است که به عنوان چهارمین تک آهنگ گروه در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. این قطعه چهارمین آهنگ آلبوم اول ردیوهد، "پابلو هانی"، بود و در جدول قطعات مدرن موسیقی آمریکا به رتبه بیست و سوم رسید. پیش زمینه. این آهنگ در واقع برای یادبود گروه پیکسیز ساخته شد که تاثیر بسیار زیادی بر روی ردیوهد داشتند. «نجوا نکن» همچنین یکی از قدیمی ترین ساخته های ردیوهد است و زمانی ساخته شد که ردیوهد به نام قبلی خود آن اِ فرایدی شناخته می شد.
سربازی در ایران اجباری است و بر پایهٔ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، همهٔ مردان بالای ۱۸ سال ایرانی، به جز مواردی که استثنا شده اند، باید به سربازی بروند. مردان ایرانی، پیش از پایان دادن به سربازی اجباری، از انجام بسیاری از خدمات دولتی و بهره مندی از خدمات شهروندی، بازداشته می شوند؛ مگر با داشتن مدرک معافیت دائمی یا موقت. لغو سربازی اجباری در بیشتر کشورها و باقی ماندن آن در ایران انتقادهایی انسانی و قانونی را از سوی بسیاری در پی داشته است. وجه مشترک این انتقادها مواردی چون آمار بالای خودکشی سربازان وظیفه، اتلاف وقت مردان، بیگاری، تبعیض جنسیتی، تبعیض تحصیلی، افسردگی حاصل از خدمت و محرومیت از حقوق شهروندی در صورت غیبت از سربازی می باشد. به همین دلیل شمار غایبان از سربازی بسیار زیاد شده است. در قوانین ایران گروهی از افراد به دلیل داشتن برخی معافیت ها مانند تواناییِ برای خرید سربازی یا داشتنِ سهمیه های جانبازی کافی، از سربازی اجباری کاملاً معاف می شوند. تصویب و اجرا این قوانین و معافیت افراد خاص، همیشه مورد بحث بوده است. موافقان اندکِ سربازی اجباری در ایران، به «ساخته شدن جوان» و «ادای دِین به میهن» به عنوان چر
ایی های موافقت خود، اشاره می کنند و مخالفان پرشمار آن، استدلال هایی دیگر دارند که شامل رنج سربازان می شود. طلاق، آسیب های روانی و مهاجرت نخبگان، آسیب به اقتصاد سربازان و خانواده شان و عقب انداختن ازدواج آنان، از دلایل مخالفان سربازی اجباری بوده اند. با این وجود، مسئولان جمهوری اسلامی برای دهه ها، هیچ تغییر بنیادینی در اصل سربازی در ایران، نداده اند و به انتقادات، بی توجه بودند به نحوی که هنوز، خدمت در این کشور، حالتی اجباری دارد. رابطه ای تعاملی میان سیاست گذاری خدمت سربازی در ایران و فرایند ملت سازی در ایران، وجود داشته است. روشی که در دوره رضاشاه، برای تسریع در ملت سازی، به کار رفت. بر پایه پژوهشی در نشریه پژوهش های راهبردی سیاست، سربازی در ایران افزون بر آموزنده سبک زندگی، بلکه به عنوان آموزنده ای برای ارزش پاسداری از وطن به جوانان، عمل می کند و نقش مهمی در تحکیم قدرت دولت مرکزی داشته است. کاهش هزینه امنیتی کشور نیز دیگر حسن سربازی در ایران است که چالش هایی را در رسانه ها مرکز توجه کرده است. خرید و فروش سربازی و سربازی حرفه ای، به عنوان پاسخ هایی به این چالش ها، مطرح شده اند. پیشینه. ارتش ایران از دوره های
بسیار قدیم همواره از دو دسته سپاهیان ثابت که همیشه در حال خدمت نظامی به شاه بودند و دستهٔ سپاهیان موقت که فقط هنگام ضرورت جمع می شدند تشکیل شده بود. در پادشاهی های هخامنشی، اشکانی و ساسانی تا زمان زندیان همواره این دو دسته وجود داشتند و حکام ساتراپی ها و ولایات در هر جنگ و پیشامدی نیروهای ثابت و موقت خود را به خدمت شاه می فرستادند. گروه موقت فقط تا پایان جنگ در خدمت باقی می ماندند ولی گروه ثابت به سربازخانه ها و پادگان های خود بازمی گشتند. بنیچه. بُنیچه که آن را اشتقاقی از واژه «بُن» به معنی جفت می دانند نظامی برای دریافت مالیات و سربازگیری بوده که از عصر ایلخانیان تا اواخر دورهٔ قاجار در ساختار حکومتی و مالی ایران رواج داشته است. بنه واحد تقسیم مالیات در روستاها بود و در اصطلاح کشاورزان به مقدار زمینی گفته می شد که با یک جفت گاو می توانستند آن را شخم بزنند. مالیات گیری در این نظام ترتیب خاص خود را داشته اما در حوزهٔ سربازگیری هر روستا متعهد می شده تا شمار مشخصی از جوانان را برای خدمت سربازی به حکومت تحویل دهد. تعداد سرباز از میزان بنیچهٔ مالیاتی هر واحد جغرافیایی مشخص می شد و روستاییان موظف بودند آن تعداد س
رباز را تأمین کنند. هزینهٔ سفر سرباز تا محل اردوگاه و هزینه زندگی خانوادهٔ او در مدت سربازی برعهدهٔ صاحب بنیچه بود. برای مثال در زمان فتحعلی شاه قاجار ناحیهٔ جندق و بیابانک موظف بود ۳۰۰ سرباز به حکومت تحویل بدهد. با وجود آنکه مأموران سربازگیری بسیار سخت گیر بودند اما بسیاری از خانواده های ثروتمند با پرداخت رشوه از خدمت سربازی معاف می شدند. قاجار. در سال ۱۱۸۶ خورشیدی پس از امضای عهدنامه فینکنشتاین، ژنرال گاردان از طرف ناپلئون بناپارت به ایران آمد. گاردان در گزارشی جامع که در ۲۴ دسامبر ۱۸۰۷ (۲ دی ۱۱۸۶) برای بناپارت فرستاده است توضیح داده که «در ایران هر ایلی ملزم است مقدار معینی سوار بدهد.» در اسناد نظامی فرانسه گزارش دیگری مربوط به سال ۱۸۳۱ میلادی (۱۲۱۰ خورشیدی) برابر با سال های پایانی زندگی فتحعلی شاه وجود دارد که در خصوص شیوه سربازگیری در آن دوره این طور نوشته: «نحوه سربازگیری در ایران به روش ملوک الطوایفی است، هر استان و شهرستان، به استثناء چند شهر، باید عده ای سوار با اسب بدهد و اگر سربازی فرار کند، یکی از بستگانش را به جای او به خدمت سربازی خواهند برد.» اگر ناحیه یا شهرستانی که باید تعدادی سرباز بدهد، به
علتی از فرستادن سرباز خودداری می کرد، برابر قرارداد و صورت دیوانی بایستی به ازای هر سرباز مبلغی وجه نقد به عنوان پیشکش به خزانه شاه یا ولیعهد می پرداخت تا با آن پول از محل دیگری سرباز فراهم نمایند. امیرکبیر بنیچه بندی را سر و شکل منظم تری داد تا بتواند قشونی منظم به استعداد ۵۰ فوج پیاده نظام که هر کدام ۱۰۰۰ نیرو داشته باشند تشکیل دهد. هر شهر یا قصبه ای که سرباز نمی داد، باید مالیات بیشتری می داد. در نظام بنیچه از هر ۱۰ نفر جوان که شرایط خدمت را داشتند، یک نفر باید به خدمت در افواج نظامی می پیوست. یکی از اصلاحات امیرکبیر این بود که ۹ نفر دیگری که به سربازی نمی رفتند باید به خانواده سرباز مقدار مشخصی گندم می دادند. جریمهٔ فرار از سربازی به شدت سخت بوده است و از آنجا که قانون یکسانی برای آن وجود نداشته، فرماندهان محلی یا مرکزی به تشخیص خود معمولا فرد را تازیانه می زدند. برای مثال روزنامه وقایع اتفاقیه در خرداد ۱۲۳۰ خورشیدی ذیل عنوان اخبار قشونی خبر از هزار تازیانه به دو سرباز قزوینی که از فوج خود فرار کرده بودند داده است. ناصرالدین شاه قاجار در سال ۱۲۸۲ قمری (۱۲۴۴ خورشیدی) به سپه سالار اعظم دستور داد برای ایجاد
نظم در قشون ایران و وحدت رویه در تکالیف دولت نسبت به سربازان، تکالیف آحاد افراد نظامی نسبت به دولت، حدود تنبیهات و پاداش نظامیان، قانون نظامی تهیه کند. این قانون در کتابی تحت عنوان «کتابچهٔ قانون نظامیه» به نگارش درآمد و در روز ۳ ربیع الثانی ۱۲۸۲ قمری به حکم ناصرالدین شاه به تمام افواج ایران ابلاغ گردید و همهٔ آنها مکلف به اجرای آن شدند.فصل چهارم از باب اول این کتاب «در وضع گرفتن و مدت خدمت و قرار فراری» می باشد. در مادهٔ اول می خوانیم که بهترین راه برای گرفتن سرباز این است که ابتدا تحریر نفوس (سرشماری) انجام شود ولی با توجه به اینکه چنین امر سترگی هنوز در ایران انجام نگرفته بود، قانون به صاحب منصبان (افسران) هر فوج اجازه می داد طبق توافق با مالک هر ده یا ولایت، تعداد مورد نیاز سرباز خود را تأمین کنند. مالک یا کدخدا باید تضمین عدم فرار سرباز را هم می دادند و در صورت فرار سرباز از محل خدمت، هر شخصی اعم از اعضای خانواده یا ضامن ها موظف بود جای خالی او را در محل سربازی پر کند تا سرباز فراری به محل سربازی بازگردد. اگر مشخص می شد خانوادهٔ سرباز فراری او را پنهان کرده اند و به مقامات خبر نداده اند، وزارت جنگ مأموری
برای تخریب خانهٔ آن خانواده می فرستاد. اما مدت سربازی طبق مادهٔ سوم این قانون ۱۰ سال تعیین گردیده بود به این شکل که هر دو سال یک مرخصی دو ساله به سرباز داده می شد و در نهایت یک سرباز شش سال در محل سربازی و چهار سال در مرخصی می ماند تا اینکه برای همیشه از سربازی مرخص شود. سربازان متوفی، پیر، معیوب و از کارافتاده در این مدت از فهرست حذف و مرخص می شدند و به جای آن ها سربازان جدید گرفته می شد. آنچه از این کتاب بر می آید آن است که گرفتن سرباز پیش از آن تاریخ به انحاء مختلف وجود داشته و این قانون تنها به ایجاد نظم و وحدت رویه در سربازگیری و سایر مسائل نظامی پرداخته است. مجلس شورای ملی در سومین دوره خود در ۱۲۹۴ خورشیدی قانون سربازگیری را برای قشون گیری تصویب کرد. در این قانون بر اساس همان روش بنیچه بندی و سربازگیری به روش قدیم تأکید شده بود. پهلوی. در ۱۶ خرداد ۱۳۰۴ قانونی ۳۶ ماده ای با عنوان «قانون خدمت نظام اجباری» در نشست ۱۷۸ دوره ۵ مجلس شورای ملی به تصویب رسید و «قانون سربازگیری» (مبتنی بر بنیچه) مصوب ۱۲۹۴ را نسخ کرد. بر پایهٔ بند اول این قانون، همهٔ افراد ذکور بالای ۲۱ سال، می بایست به مدت دو سال به سربازی می ر
فتند. دارندگان گواهینامهٔ تحصیلی متوسطه یا بیشتر، یک سال خدمت می کردند. این قانون، طول کل خدمت نظام را برای هر مرد ایرانی ۲۵ سال در نظر گرفته و آن را به سه دوره تقسیم کرده بود: دوره خدمت نظامی به طول ۶ سال (۲ سال تحت السلاح و ۴ سال احتیاطی)، دورهٔ ذخیره به طول ۱۳ سال (۶ سال ذخیرهٔ مقدم و ۷ سال ذخیرهٔ تالی) و دورهٔ پاسبانی (۶ سال). همچنین در این قانون معافیت هایی برای بیماران، مجتهدین و طلاب علوم دینی، تک فرزندان و محصلین در نظر گرفته شده بود. فراریان از خدمت نیز در دادگاه نظامی محاکمه می شدند. بعدها در ۲۳ مرداد ۱۳۱۰ به منظور تشدید مجازات کسانی که برای گرفتن معافیت دست به تقلب می زدند یا در آن معاونت داشتند قانون مجازات مجرمین در امور نظام وظیفه به تصویب مجلس شورای ملی رسید و در ماه بعد بخش های قابل توجهی از قانون خدمت نظام اجباری مورد بازبینی و تغییر قرار گرفتند. با مشمول کردن همه جوانان ذکور ایرانی به خدمت سربازی، امکان استفاده از نفوذ برای معافیت از خدمت تا حد زیادی کاهش پیدا کرد. در آن دوران، چون یک میلیون نفر شرایط تعیین شده برای سربازی را داشتند و نیاز کشور ۱۰۰هزار نفر بود، مقرر شد که از هر ۱۰ نفر فقط یک
نفر به قید قرعه به سربازی رود. مقررات مربوط به قرعه کشی و اعضایی که در هر حوزه باید در قرعه کشی حاضر باشند، در متن قانون آمده بود. همچنین طبق مفاد این قانون کاربرد نظام بنیچه برای گرفتن سربازی لغو می شد مگر در مناطقی که هنوز قانون سجل احوال اجرا نشده باشد. برخی بر این باورند که اهمیت بنیان گذاری سربازی اجباری در ایران آن دوره، در حالت اجتماعی آن بود چرا که در عمل نیز اجباری بود و برای نخستین بار، جوانان برخاسته از طبقات، گروه های اجتماعی و مناطق گوناگون، با هم درآمیخته شدند که گامی اساسی در تحکیم مبانی وحدت ملی میان ایرانیان بود. پیش از آن هم سربازی اجباری در ایران وجود داشت اما نیاز قشون به سرباز از طریق توافقی که میان افسران نظامی و صاحبان ده ها انجام می گرفت تأمین می شد. قانونی که در ۱۳۰۴ به تصویب رسید باعث شد سربازی برای همگان اجباری شود تا عدالت درگرفتن نیرو رعایت شود. روحانیان ایران به مخالفت با آن برخاستند و آن را مخالف «شرع مقدس» اعلام کردند سپس تظاهراتی شدید و خشن در قم و مشهد به پا کردند که رضاشاه نیز در پاسخ، فرمان داد که با قدرت و حتی خشونت، به تظاهرات روحانیان پایان داده شود و همین کار نیز انجام
شد. جامع ترین قانون مربوط به سربازی در ایران در ۲۹ خرداد ۱۳۱۷ در ۱۹ فصل و ۱۶۶ ماده با عنوان «قانون خدمت نظام وظیفه» به تصویب یازدهمین دور مجلس شورای ملی رسید. این قانون شیوه سربازگیری، معافیت های مزاجی و تحصیلی، بسیج عمومی، تنبیهات سربازان وظیفه و فراریان و غیره را مشخص کرده بود. دوره های خدمتی در این قانون ۲ سال زیر پرچم، ۴ سال احتیاط، ۱۴ سال ذخیره اول و ۵ سال ذخیره دوم تعیین شده بود. آنهایی که دوره خدمت زیر پرچم خود را به پایان رسانده بودند در چهار سال دوره احتیاط یک بار و در شش سال اول ذخیره هر دو سال یک بار و در سال های دوم و چهارم و ششم از دوره مزبور هر کدام یک بار و در بقیه سال ها هر سه سال یک بار بایستی به مدت یک ماه برای تجدید آموزش های نظامی به پادگان حاضر می شدند (ماده ۱۲۳). سن ورود به خدمت آغاز ۲۱سالگی تعیین شده بود. در این قانون برخلاف قانون مصوب ۱۳۰۴ خبری از قرعه کشی برای سربازی نبود اما مجالس سربازگیری به شکل علنی برگزار می شد و مردم می توانستند به عنوان تماشاچی حضور داشته باشند. بر پایه این قانون ایرانیان مقیم خارجه باید در سنی که مشمول می شدند خود را به نمایندگان سیاسی و قنسولی ایران معرفی می
کردند. این نمایندگان موظف بودند فهرستی از اتباع ذکور مشتمل بر اطلاعات هویتی آنها در اختیار می داشتند و در ابتدای هر سال شمسی از افرادی که آن سال مشمول می شدند برای حضور در سفارتخانه یا کنسولگری دعوت می کردند و آنهایی را که سرباز تشخیص می دادند باید با صدور معرفی نامه به طرف ایران حرکت می دادند. هر فردی که خدمت خود را تا اول فروردین چهل و شش سالگی انجام نداده بود و به ایران بازمی گشت باید خود را برای خدمت زیر پرچم معرفی می کرد. فراریان از خدمت در نوبت اول به تجدید خدمت با شش ماه اضافی، نوبت دوم تجدید خدمت با یک سال اضافی، نوبت سوم چهار سال خدمت و در نوبت های بعدی به شش سال خدمات ساختمانی و جاده سازی محکوم شده و در این مدت حقوق آنها شبیه به دیگر سربازان وظیفه می بود. مجازات غیبت بیش از پنج روز در هنگام جنگ، محکومیت به زندان بین شش تا پانزده سال با اعمال شاقه و در خط آتش، اعدام بود. هر کس افراد مشمول را عالماً و عامداً استخدام می کرد به ۱۰ تا ۳۰ روز زندان (قابل ابتیاع) محکوم می شد. طبق این قانون کلیه اموال فراریان و کسانی که به خارج مسافرت کرده و بیش از یک سال به محل خدمت برنمی گشتند، ضبط می شد. در بیستم تیر ۱۳
۳۲ دولت محمد مصدق لایحه ای به منظور تعیین تکلیف متولدان ۱۳۰۶ تا ۱۳۱۱ به تصویب مجلس رساند تا این افراد که به دلیل عدم احتیاج به خدمت زیر پرچم احضار نشده بودند و وضعیت آنها بلاتکلیف باقی مانده بود با پرداخت مبلغ مختصری از خدمت معاف شوند. این مبلغ برای بی بضاعتان یک هزار ریال در نظر گرفته شده بود. در سال ۱۳۳۵ امور سربازگیری از حوزه اختیارات ارتش خارج و به وزارت کشور سپرده شد اما اجرای این قانون به علت عدم آمادگی وزارت کشور تا مهرماه سال ۱۳۴۱ به تعویق افتاد. این قانون تا زمان انقلاب ۱۳۵۷، دچار دگرگونی زیادی نشد. قانون ۳۲ ماده ای خدمت اجباری، در ۱۶ خرداد ۱۳۰۴ در مجلس شورای ملی به تصویب رسید. بر پایهٔ بند اول این قانون، همهٔ پسران بالای ۲۱ سال، می بایست برای ۲ سال به خدمت سربازی می رفتند.&lt;/ref&gt; در آن دوران، چون ۱ میلیون مرد شرایط تعیین شده برای سربازی را داشتند و نیاز کشور ۱۰۰ هزار تن بود، قرار شد که از هر ۱۰ تن فقط یک تن به سربازی رود. برقراری خدمت وظیفه ملی اجباری، دیگر تصمیم مهم رضاشاه در بخش نظامی بود. مدت آن را برای همگان ۲ سال و برای دارندگان گواهینامهٔ تحصیلی متوسطه یا بیشتر، یک سال تعیین کرد. اهمیت بن
یان گذاری سربازی اجباری در ایران آن دوره، در حالت اجتماعی آن بود. این تصمیم، یک انقلاب اجتماعی تمام عیار در ایران آن دوره بود. چرا که در عمل نیز اجباری بود و برای نخستین بار، جوانان برخواسته از طبقات، گروه های اجتماعی و مناطق گوناگون، با هم درآمیخته شدند که گامی اساسی در تحکیم مبانی واقعی وحدت ملی و همدلی میان ایرانیان بود. چنین کاری، برای ایران آن دوره، در جهت ایجاد ملیت، بر پایه ایرانی بودن و نه قومیت، میان تمام مردم ایران در میان تمام قومیت ها، یک نیاز دانسته شده است که باید در این دوره اجرایی می شد. در سال ۱۳۳۵ امور سربازگیری از حوزه اختیارات ارتش خارج و به وزارت کشور سپرده شد اما اجرای این قانون به علت عدم آمادگی وزارت کشور تا مهرماه سال ۱۳۴۱ به تعویق افتاد. جنجال بازیکنان فوتبال ایرانی. جنجال کارت معافیت بازیکنان فوتبال یکی از جنجالی ترین پرونده های فساد در فوتبال ایران است که به رویدادی اشاره می کند که طی آن کارت پایان خدمت برخی از بازیکنان فوتبال ایران باطل شد.
گوانین با فرمول شیمیایی &lt;chem&gt;C5H5N5O&lt;/chem&gt; یکی از چهار باز نوکلئوتیدی دی ان ای است که در ساختار آران ای و دی ان ای (در دنا و رنا) دیده می شود. این مولکول شیمیایی که یک آمینواسید است، از راه نیتروژن شمارهٔ ۹ خود به کربن شمارهٔ ۱ قند متصل می شود. در محیط اسیدی این باز در نیتروژن شمارهٔ هفت و به ندرت در نیتروژن شماره ۳ پروتون دار می شود. این ویژگی کمک می کند تا در دماهای بالا پیوند میان قند و باز شکسته شود. آدنین نسبت به پیریمیدین ها دارای ضریب خاموشی بالاتری است و جذب نوری بالاتری دارد. ۷-متیل گوانین حالت متیلهٔ آن است. جایگاه ۲و۶و۸ این باز دچار فقر الکترون بوده و بنابراین توانایی واکنش با واکنشگرهای هسته دوست را دارد. ویژگی ها. گوانین به همراه سیتوزین و آدنین در ساختار دی ان ای و اران ای دیده می شود در حالیکه تیمین فقط در دی ان ای و اوراسیل در اران ای دیده می شوند. گوانین که همیشه در تعادل توتومری کتو-انول قرار دارد. غالباً به فرم کتو و درصد کمی به فرم انول وجود دارد. در دی ان ای و اران ای هسته سلول ها گوانین با سیتوزین به کمک سه پیوند هیدروژنی جفت می شود و بخشی از ساختار مارپیچ دی ان ای را شکل م
ی دهند. از بین این سه پیوند هیدروژنی، در دو مورد گوانین تامین کننده هیدروژن پیوند است و در مورد آخر سیتوزین تأمین کننده آن است. در شکل زیر نحوه جهت گیری این پیوند هیدروژنی بین سیتوزین و گوانین دیده می شود. گوانین در حضور اسید قوی به گلایسین، آمونیاک، کربن دی اکسید و کربن منواکسید تجزیه می شود. به علت وجود پیوند هیدوروژنی بین مولکول ها، این ماده دمای ذوب بالا (۳۵۰ درجه سانتیگراد) دارد. گوانین حلالیت اندکی در آب دارد اما در اسید رقیق یا باز رقیق حلالیت به طور محسوسی افزایش می یابد. تاریخچه. گوانین نخستین بار توسط شیمیدان آلمانی جولیوس بودو اونگر در سال ۱۸۴۴ جداسازی شد. وی این ماده را از فضولات مرغ دریایی که به عنوان کود مورد استفاده قرار می گرفت (نام آن گوانو بود)، به دست آورد. دو سال بعد نام گوانین به این ماده اختصاص یافت. بین سال های ۱۸۸۲ تا ۱۹۰۶ فیشر توانست به ساختار مولکول گوانین دست پیدا کند و همچنین اثبات کند که از اوریک اسید می توان گوانین را سنتز کرد. کلمه گوانین از واژه اسپانیایی guano آمده است که ریشه آن به معنای مدفوع است. لغت نامه آکسفورد دلیل این نام گذاری را وجود ماده سفیدرنگی در مدفوع پرندگان بیا
ن می کند که دارای گوانین است. زیست ساخت. این مولکول در بدن از مولکول های کوچک تر از خودش تولید نمی شود و در واقع به کمک آنزیم گوانوزین فسفریلاز از مولکول پیچیده تر و بزرگتر گوانوزین ساخته می شود. واکنش انجام شده به شرح روبرو است: کاربردها. گوانین گستره بسیار وسیعی از کاربردهای زیستی در ارگان های مختلف موجودات دارد. عنکبوت ها و عقرب ها و برخی دیگر از حشرات، برای دفع آمونیاک، (که از متابولیسم پروتئین در سلول ها تولید می شود) با کمترین میزان از دست دادن آب، آن را به گوانین تبدیل می کنند و سپس آن را دفع می کنند. گوانین همچنین در سلول های پوستی مخصوصی از ماهی ها دیده می شود (این سلول ها ایریدوسیت نامیده می شوند). همچنین در لایه های بینایی چشم ماهی های اقیانوسی و برخی خزندگان (مانند کروکدیل ها) نیز دیده می شود. گزارشی از NASA در سال ۲۰۱۱ بر اساس مطالعات بر روی شهاب سنگ های فرود آمده بر روی زمین انجام شده است که احتمال وجود قطعه های ساخته شده از DNA و RNA (که شامل گوانین هم هست) را در خارج از زمین می دهد. ساخت شیمیایی. آثاری از گوانین در محصولات واکنش پلیمری شدن آمونیوم سیانید () بدست می آید. حرارت دادن آمونیوم سیان
ید ۱۰ مولار در دمای ۸۰ درجه سانتی گراد برای ۲۴ ساعت باعث تولید گوانین با بازده ۰/۰۰۰۷٪ می شود. درحالی که استفاده از محلول ۰/۱ مولار در دمای ۲۰- سانتی گراد برای ۲۵ سال، بازده را به ۰/۰۰۳۵٪ می رساند. این نتایج نشان از این دارد که به وجود آمدن گوانین بر روی کره زمین ممکن است در مناطق قطبی از طریق این واکنش اتفاق افتاده باشد. در سال ۱۹۸۴ یواسا (Yuasa) گزارش داده است که در صورت تخلیه الکتریکی مخلوط آمونیاک، متان، اتان در ۵۰ میلی لیتر آب و در ادامه هیدرولیز اسیدی آن، گوانین با بازده ۰/۰۰۰۱۷٪ تولید می شود. البته ممکن است این مقدار از گوانین تولید شده، از پیشروی مقدار کمی از واکنش زیر حاصل شده باشد.10NH3 + 2CH4 + 4C2H6 + 2H2O → 2C5H8N5O (guanine) + 25H2روش سنتز فیشر-تروپش () هم می تواند به سنتز گوانین به همراه آدنین، اوراسیل و تیمین بینجامد. روش به این صورت است که مقدار مساوی از مول های گازی CO، هیدروژن و آمونیاک را تا دمای ۷۰۰ درجه سانتی گراد به مدت ۱۵ تا ۲۴ دقیقه باید گرم کرد و بلافاصله پس از آن خنک کردن مخلوط و نگهداری در دمای ۱۰۰ تا ۲۰۰ درجه سانتی گراد برای ۱۶ تا ۴۴ ساعت باید انجام شود. همراهی کاتالیزور آلومین در
مرحله آخر باعث تولید گوانین و اوراسیل می شود. واکنش زیر فرایند ذکرشده را شرح می دهد.10CO + H2 + 10NH3 → 2C5H8N5O (guanine) + 8H2O
آبادان شهری در استان خوزستان و جنوب غرب ایران، مرکز شهرستان آبادان است. آبادان همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره کند:
«وامانده» نام آهنگی از گروه آلترنیتیو راک انگلیسی ردیوهد است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد.این اولین تک آهنگی بود که از آلبوم خمش ها منتشر شد.با اینکه آهنگ در جدول فروش بریتانیا به رتبه هفدهم رسید اما یکی از معروف ترین و شاخص ترین آهنگ های ردیوهد است که به شهرت زیادی خصوصاً در اجراهای رادیویی رسید. "وامانده" در زمان ضبط آلبوم پابلو هانی نوشته شد اما در آلبوم از آن استفاده نشد چرا که گمان می رفت شبیه به یکی از آهنگ های راد استوارت است.با این وجود در زمان ضبط آلبوم خمش ها دوباره گروه بر روی آهنگ کار کردند و دوباره آهن را ضبط کردند و در نهایت گروه به این نتیجه رسید که "وامانده" با کلیت آلبوم نیز در ارتباط است به همین دلیل در آلبوم خمش ها آن را منتشر کردند.در مصاحبه ای که تام یورک با پیچ فورک مدیا داشت گفت که چندان از آهنگ خوشش نیامده است:"بد نیست...خیلی بده."او همچنین گفت که برای گذاشتن آهنگ در آلبوم تحت فشار بوده است. معنی نام آهنگ. نام آهنگ در واقع اصطلاحی انگلیسی است که به فردی اشاره دارد که دست تنها مانده است یا به عبارت بهتر آن چیزی که به او قول داده شده است یا انتظار آن را داشته نرسیده است.معنی دیگر این عبارت اش
اره به فردی دارد که تحت تاثیر ماریجوانا قرار دارد اما الکل مصرف نکرده است.
سیتوزین یک باز نوکلئوتیدی و از مشتقات پیریمیدین است؛ و در دنا و رنا دیده می شود از نقاط داغ جهش هستند؛ و از راه نیتروژن شمارهٔ یک خود به کربن شمارهٔ یک قند متصل می شوند. این باز نسبت به محیط اسیدی بسیار مقاوم تر از نوع پورین است. جذب نوری پایین تری نسبت به آن ها دارد. در این باز صورت بندی آنتی به علت کاهش ممانعت فضایی ارجحیت بیشتری دارد. ۵_متیل سیتوزین و ۵_متیل هیدروکسی متیل سیتوزین حاصل متیله شدن آن است. جایگاه ۲٬۴و۶ این باز دچار فقر الکترون بوده و بنابراین قادر است با واکنشگرهای هسته دوست واکنش دهد. در این باز صورت بندی آنتی به علت کاهش ممانعت فضایی ارجحیت بیشتری دارد.
«سیاره تلکس» نام آهنگی از گروه آلترنیتیو راک انگلیسی ردیوهد است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد.نام اصلی آهنگ سیاره زیراکس بود اما به این دلیل که زیراکس نام ثبت شده شرکت ثبت اطلاعات است و به دلیل مشکلات کپی رایت ردیوهد از این نام صرفنظر کرد. این تنها آهنگ آلبوم خمش ها است که در دوره ضبط آلبوم نوشته شد (بقیه آهنگ ها قبلاً نوشته شده بودند و فقط دوباره اجرا شدند.)آهنگ شبی ضبط شد که گروه بعد از مصرف مقدار زیادی الکل به استودیوی ضبط برگشتند و تام یورک در هنگام خواندن آهنگ از شدت مستی بر روی زمین آهنگ را خواند. سیاره تلکس نسبت به دیگر آهنگ های ردیوهد بیشترین تعداد ریمیکس را دارد و بعضی فکر می کنند که ردیوهد با استفاده بیشتر از کیبورد و فضاسازی های مخصوصی با صدا قصد القا کردن فضای آلبوم بعدی را داشته است. از شروع این قطعه به عنوان صدای پیش زمینه در برنامه رادیویی/تلویزیونی کیو در شبکه سی بی اس استفاده می شود.در این برنامه در حالی که ژیان قمیشی میزبان ایرانی تبار برنامه یک تک گویی را اجرا می کند آهنگ آغاز به پخش می کند.
جایزه هنرمند جوان که پیش از این با نام جوانان در جایزه فیلم شناخته می شد، جایزه ای است که توسط "بنیاد هنرمند جوان" که یک سازمان ناسودبر است اعطا می گردد. این سازمان در سال ۱۹۷۸ برای تقدیر از استعدادهای جوان و به منظور ارائه بورس های تحصیلی برای هنرمندان جوانی که ممکن است از لحاظ مالی یا جسمی دچار مشکل شده باشند تأسیس شد. "بنیاد هنرمند جوان" اولین سازمانی بود که به طور رسمی مراسم اعطای جوایز به هنرمندان زیر ۱۸ سال را در زمینه های سینما، تلویزیون، تئاتر و موسیقی را بنیان نهاد. اولین دوره مراسم "جوانان در جایزه فیلم" در نوامبر ۱۹۷۹ در هتل شراتون هالیوود، به افتخار هنرمندان برجسته جوان در فصل ۱۹۷۹–۱۹۷۸ برگزار شد. سی و دومین مراسم "جایزه هنرمند جوان" در ۱۳ مارس ۲۰۱۱ در هتل اسپورتسمن لاج برگزار شد.
ام4کارباین یا ام4کاربین به خانواده ای از کارباین های (انواع کوچک شده) تفنگ ام۱۶ گفته می شود که همگی الگوگرفته از اسلحهٔ ای آر ۱۵ به طراحی یوجین استونر در شرکت آرمالایت هستند. ام۴ کارباین در واقع نوع کوتاه شده و سبک شدهٔ تفنگ تهاجمی ام۱۶آ۲ است و با آن ۸۰ درصد اشتراک قطعات دارد. تولید ام۴ در سال ۱۹۹۴ در شرکت کلت آغاز شده و هم اکنون به همراه ام۱۶آ۴ سلاح سازمانی اصلی ارتش آمریکاست و در بیشتر واحدها جای مدل قدیمی تر ام۱۶آ۲ و سلاح کمری برتا ام۹ را گرفته است. امتیازهای ام۴ با انواع معمولی ام۱۶ شامل اندازه کوچک تر و جمع و جورتر (۸۴ سانتی متر در مقایسه با ۱۰۰ سانتی متر با قنداق گشوده) و وزن سبک تر (۲٫۸۸ کیلو در مقایسه با ۳٫۲۶ کیلو وزن خالی ام۴ و ام۱۶)، لوله کوتاهتر (۳۷ سانتی متر در مقایسه با ۵۰٫۸ سانتی متر)، و قنداق قابل تنظیم و چندوضعیتی می شود. در مقابل به دلیل خصوصیاتی همچون شتاب کمتر گلوله (۸۸۴ متر بر ثانیه در مقابل ۹۴۸ متر بر ثانیه)، صدای بیشتر و فشار بیشتر بر روی برخی بخش های تفنگ به دلیل کوتاهی لوله و سیستم گاز و همچنین احتمال بیشتر داغ کردن نسبت به ام۱۶ مورد انتقاد قرار گرفته است. این سلاح یک نماد سلاح ضد ترور