Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ج ارسلان یکم گشته بود. او که قدرت این سپاه تازهٔ صلیبی را دست کم گرفته بود در آن هنگام با رها کردن خانواده و خزانه اش در شهر، برای جنگ با دانشمندیان به آناتولی مرکزی لشکرکشی کرده بود. پیرو این رویداد و به محض ورود صلیبی ها به پشت دیوارهای شهر، این شهر در محاصره ای نسبتاً طولانی قرار گرفت. در نهایت پادگان تُرک های شهر در ۱۸ ژوئن تسلیم شده و شهر در دست نیروهای بیزانسی قرار گرفت، و این رویداد سرچشمهٔ آغاز درگیری های صلیبی ها و امپراتوری بیزانس گردید. پرچم های امپراتوری بیزانس بر دیوارها و برج های شهر برافراشته شدند و صلیبی ها از غارت شهر و حتی ورود به آن، جز در دسته های کوچک و همراه با محافظ منع شدند. گرچه این اتفاق مطابق با سیاست سوگند وفاداری صلیبی ها به الکسیوس و امپراتوری روی داده بود اما امپراتور با بخشش هدایای خوراکی به سپاه صلیبی ها و نیز هدایایی گرانبها از گنجینهٔ قِلِج ارسلان به سران صلیبی، آنان را از خود خشنود کرد. در پایان ماه ژوئن، صلیبی ها از میان آناتولی به حرکت شان ادامه دادند. آنان توسط تعدادی از سربازان بیزانسی به فرماندهی تاتِیسیوس همراهی می شدند، و همچنان به این امید دل بسته بودند که امپراتور
الکسیوس، تمام سپاه بیزانس را پس از آنان به سوی شان خواهد فرستاد. صلیبی ها سپاه شان را برای کنترل راحت تر به دو دسته تقسیم کردند؛ یک گروه به فرماندهی نورمن ها، و دیگری به فرماندهی فرانسوی ها. دو گروه از پیش تعیین کرده بودند که در دورلیوم به یکدیگر ملحق شوند، اما در یکم ژوئیه و در نزدیکی دورلیوم با سپاه ارسلان روبرو شدند و در نبردی که روی داد، توانستند نیروهای او را از میان بردارند. حرکت صلیبی ها از میان آناتولی گریزناپذیر بود، اما از آنجایی که ارسلان هر آنچه در پشت سر حرکت سپاهش قرار داشت را سوزانده و نابود کرده بود، این سفر بسیار سخت و طاقت فرسا می نمود. این رویداد در میانهٔ تابستان بود و در نتیجه تعداد زیادی از افراد و اسب های صلیبی ها که آب و غذای کمی به همراه داشتند، کشته شدند. مسیحیان محلی نیز در بین راه برخی مواقع به آنان غذا و پول، هدیه می کردند. صلیبی ها نیز هر زمانی که فرصتی به دست می آوردند، دست به چپاول و غارت می زدند. هریک از فرماندهان، درگیری و بحث را پیرامون رهبری کل گروه شروع کرده بود، گرچه هیچ یک از آنان از قدرت کافی برای این کار بهره مند نبود، و تنها آدهمار به عنوان رهبری معنوی سپاه به رسمیت ش
ناخته شده بود. پس از گذشتن از میان دروازه های کیلیکیه، بالدوین بوین بر سرزمین ارمنی ها در پیرامون فرات متمرکز شد. او تصمیم گرفت ملکی را برای خود در سرزمین مقدس تصرف کند و در ابتدای سال ۱۰۹۸ م، او به عنوان جانشین توروس حاکم اِدسا برگزیده شد. توروس در میان رعایای ارمنی به خاطر داشتن مذهب ارتدوکس یونانی محبوبیتی نداشت. پس از چندی توروس، در پی شورشی که احتمالاً با تحریک بالدوین روی داده بود، کشته شد. در مارس ۱۰۹۸ م، بالدوین به عنوان حاکم جدید انتخاب شد و کنت نشین ادسا را به عنوان نخستین دولت صلیبی ایجاد نمود. در همین میان، سپاه صلیبیون به سوی انطاکیه که تقریباً در نیمهٔ راه اورشلیم و قسطنطنیه قرار داشت، حرکت کرد. استفان بلوآ این شهر را «شهری فراتر از باور و بسیار مستحکم و غیرقابل تسخیر» توصیف کرده است و ایدهٔ گرفتن شهر با حملهٔ مستقیم باعث سستی صلیبیون گردید. به جای آن، آن ها به وادار کردن شهر به تسلیم، یا پیدا کردن خیانتکاری درون شهر امید بسته بودند. (تاکتیکی که در گذشته نیز در انطاکیه روی داده بود و منجر به سلطهٔ بیزانسی ها و پس از آن ترکان سلجوقی گشته بود) سپاه صلیبی در ۲۰ اکتبر ۱۰۹۷ م، انطاکیه را محاصره کرد.
در طول تقریباً هشت ماه محاصره، آن ها مجبور شدند دو سپاه بزرگ کمکی به فرماندهی دقاق و فخرالملوک رضوان، امیران حلب و دمشق را شکست دهند. انطاکیه چنان شهر بزرگی بود که صلیبیون نیرو و سرباز کافی برای محاصرهٔ کامل آن در اختیار نداشتند، و در نتیجهٔ این امر، به شهر کمک و پشتیبانی رسانده می شد. در اوایل ماه مه ۱۰۹۸ م، کربغا، اتابک موصل به همراه نیروهایی از دیگر مناطق عراق و ایران و جمعی از نیروهای امیر ارتقی شمال سوریه از موصل برای پایان دادن به محاصره به سوی انطاکیه حرکت نمود. در پی رسیدن این اخبار به صلیبیون آنان به سرعت به چاره اندیشی برای مقابله با این تهدید بسیار بزرگ افتادند. بوهموند توانست یک نگهبان ارمنی تازه مسلمان به نام فیروز را بخرد تا برجش را تسلیم نماید. در نتیجه، در ۳ ماه ژوئن صلیبیون وارد شهر شدند و بسیاری از ساکنان مسلمان آن را قتل عام کردند. گرچه تنها چند روز بعد در ۷ ژوئن سپاه کربغا از راه رسید و صلیبیون را در انطاکیه محاصره کرد. صلیبیون در ۲۸ ژوئن ۱۰۹۸ م، سپاه کربغا را در نبردی تن به تن و خارج از شهر شکست دادند. دلیل این پیروزی صلیبیون، ناتوانی کربغا در سازماندهی گروه ها و دسته های مختلف سپاهش بود.
پس از پیروزی در انطاکیه، به دلیل سرگرم شدن اشراف در میان خودشان برای تعیین حاکم شهر، ادامهٔ جنگ صلیبی و حرکت به سوی سرزمین مقدس برای شش ماه به تأخیر افتاد. سرانجام در آغاز سال ۱۰۹۹ م، صلیبیون با برگزیدن بوهموند به عنوان نخستین شاهزاده انطاکیه، راهپیمایی به سوی اورشلیم را دوباره آغاز کردند. در جریان پیشروی به سوی اورشلیم در ساحل مدیترانه، صلیبیون به دلیل صلح جویی حاکمان محلی و آمادگیشان برای تهیه آذوقه و تجهیزات مورد نیاز صلیبیون، با مقاومت کمی روبرو شدند و تنها مجبور به محاصرهٔ عرقا گشتند که آن را نیز نیمه کاره رها کرده و به ادامهٔ مسیر پرداختند. افتخارالدوله، فرماندار فاطمی اورشلیم، که از رسیدن صلیبیون آگاه شد، همهٔ ساکنان مسیحی اورشلیم را از شهر اخراج کرد تا احتمال سقوط شهر را به خاطر خیانت داخلی کاهش دهد؛ همچنین او بسیاری از چاه های اطراف بیرون شهر را نیز مسموم نمود. هنگامی که صلیبیون در ۷ ژوئن به اورشلیم رسیدند، تنها چند سال بود که فاطمیان این شهر را از سلجوقیان بازپس گرفته بودند. بسیاری از صلیبیون پس از دیدن شهر و به پایان رسیدن سفر بسیار طولانیشان گریستند. محاصره اورشلیم. صلیبیون هنگامی که به حومهٔ اور
شلیم رسیدند با منطقه ای خشک و بدون گیاه و خالی از منابع آب و غذا مواجه شدند. در این مکان، هیچ دورنمایی برای رسیدن نیروی امدادی وجود نداشت و حتی بیم حملهٔ قریب الوقوع حاکمان محلی فاطمی نیز می رفت. هیچ امیدی به تلاش برای محاصره کردن شهر مانند آنچه در انطاکیه روی داده بود، وجود نداشت و صلیبیون از جنگجویان، پشتیبانی، آذوقه و زمان کافی برخوردار نبودند. در مقابل، آن ها تصمیم گرفتند تا مستقیماً به شهر یورش ببرند. صلیبیون دارای انتخاب های محدوی بودند زیرا برطبق تخمین ها از نیروی آنان، تنها ۱۲٬۰۰۰ نفر شامل ۱۵۰۰ سواره نظام باقی مانده بود. گادفری و تنکرد، در شمال شهر اردوگاهی ساخته بودند، ریموند اردوگاه خود را در جنوب شهر برپا کرد. علاوه بر این، نیروهای پروانسی نیز در ۱۳ ژوئن و در نخستین حمله شرکت نکردند. این اختلافات در میان سپاه صلیبیون به وحدت عمل آنان صدمه می زد. در نخستین حمله که احتمالاً بیشتر برای گمانه زنی از میزان توان استحکامات صورت پذیرفت، صلیبیون پس از رخنه کردن به دیوار بیرونی، در نفوذ به دیوار درونی شهر ناکام ماندند. در جلسهٔ پس از شکست نخستین حمله در بین رهبران مختلف صلیبیون برسر لزوم هماهنگی بیشتر در حمل
ات آینده توافق شد. در ۱۷ ژوئن، گروهی از دریانوردان جنوایی تحت فرمانِ برادران امبریاکو وارد بندر یافا شده و سپاه صلیبی را با مهندسین ماهر و به احتمال زیاد با قطعات الوارهای چوب کشتی هایشان برای ساختن برج ها و ابزارآلات محاصره تجهیز کردند. در همین هنگام کشیشی به نام پیتر دزیدریوس مدعی شد که اسقف آدهمار را در خواب دیده است. او همگان را به سه روز روزه گرفتن و سپس با طواف دیوارهای اورشلیم با پای برهنه واداشت و گفت که پس از آن، همانند اتفاقی که در داستانی در کتاب مقدس که در مورد محاصره اریحا بوسیلهٔ یوشع روی داده بود، شهر سقوط خواهد کرد. پس از سه روز روزه در ۸ ژوئیه، صلیبیون مراسم طواف دسته جمعی را به همان صورت که دزیدریوس به آنان آموخته بود، اجرا نموده و مراسم در کوه زیتون و با موعظهٔ پیتر راهب پایان یافت؛ و اندکی پس از این ماجرا، گروه های گوناگون صلیبی که با یکدیگر اختلافات شدید داشتند، پیمان به ایجاد روابط حسنه و کنار گذاشتن اختلافات بستند. خبرهای حرکت و خروج سپاه کمکی فاطمیان از مصر، به سپاه صلیبیون نیز انگیزه ای بسیار قوی برای حمله ای دیگر به شهر داد. حملهٔ نهایی به اورشلیم در ۱۳ ژوئیه آغاز شد؛ نیروهای ریموند
به دروازه جنوبی حمله کرده و در همان هنگام، گروه های دیگر به دیوار شمالی حمله نمودند. در ابتدا پروانسی ها در دروازه جنوبی پیشرفت کمی داشتند، اما وضعیت نیروها در دیوار شمالی در حالت بهتری قرار داشت؛ آنان آرام ولی به صورت پیوسته در حال از میان برداشتن مدافعان شدند. در روز ۱۵ ژوئیه، یورش نهایی در هر دو سمت شهر آغاز شد و در نهایت استحکامات لایهٔ درونی دیوار شمالی، تسخیر گشت. هراس به وجود آمده ناشی از این رویداد در مدافعان، آنان را بر آن داشت تا دیوارهای شهر را در هر دو سوی شهر رها کنند و در نهایت به صلیبیون اجازه دهند که وارد شهر شوند.پس از حمله موفقیت آمیز به دیوار شمالی، مدافعان درحالی که توسط تنکرد و مردانش تعقیب می شدند، به سمت حرم شریف فرار کردند. پیش از آنکه مدافعان بتوانند منطقه را تسخیر کنند و سنگر بگیرند، مردان تنکرد به آنجا حمله، و بسیاری از مدافعان را سلاخی کردند و بازماندگان نیز در مسجد الاقصی پناه گرفتند. تنکرد کشتار را متوقف کرد و اعلام کرد، کسانی که در مسجد هستند مورد حمایت او و در امان خواهند بود. هنگامی که مدافعان دیوار جنوبی، دربارهٔ رویداد سقوط دیوار شمالی شنیدند، به سمت ارگ گریخته و اجازه دادند
تا ریموند و پروانسی ها نیز وارد شهر شوند. افتخارالدوله، فرمانده پادگان شهر، در پی قراردادی با ریموند، ارگ را در قبال حفظ جان خود و محافظانش تسلیم او کرد و در عوض با امنیت و درپناه سپاه ریموند، به اشکلون رفت. گزارش های شاهدان عینی در میان سپاه صلیبیون، تأییدکنندهٔ درستی رویداد کشتار فجیع و بسیار بزرگ پس از محاصره است. با این وجود، برخی از مورخان گفته اند که مقیاس این کشتار در منابع قرون وسطایی، بیش از حد بزرگنمایی شده است. کشتار در ادامهٔ روز نیز ادامه یافت. تمام مسلمانان کشته شده و یهودیانی که در کنیسه جامع پناه گرفته بودند، بوسیلهٔ صلیبیون و همراه با کنیسه شان به آتش کشیده شدند. روز بعد، زندانیان تنکرد در مسجد الاقصی نیز کشته شدند. با این وجود، واضح است که برخی از مسلمانان و یهودیان این شهر از این کشتار، جان سالم به در برده یا فرار کردند یا برای دریافت خون بها به اسارت درامدند. جمعیت مسیحی شرقی این شهر، پیش از محاصره توسط فرماندار شهر اخراج شده بودند و بدین ترتیب از این کشتار جان سالم بدر بردند. پیامدها. برپایی پادشاهی اورشلیم. در ۲۲ ژوئیه شورایی در کلیسای مقبره مقدس برپا شد تا پادشاهی برای پادشاهی تازه ایج
اد شدهٔ اورشیلم برگزیند. ریموند تولوز در ابتدا شاید برای نشان دادن تقوایش، پادشاه شدن را نپذیرفت، اما احتمالاً امیدوار بود که دیگر نجیب زادگان بر انتخاب او در هر صورتی پافشاری بورزند. گادفری که پس از اعمال ریموند در محاصرهٔ انطاکیه محبوبیت بیشتری بدست آورده بود، جایگاه پادشاهی اورشلیم را پذیرفت اما عنوان پادشاه را برای خودش نپذیرفت. ریموند که از این ماجرا خشمگین شده بود، سپاهش را از شهر به مقصد حومه شهر خارج نمود. ماهیت و معنی دقیق عنوان گادفری مورد بحث و اختلاف دیدگاه ها است. اگرچه به صورت گسترده ای ادعا شده که وی عنوان "آدوکاتوس سانتی سپولکری" («حامی» یا «مدافع» مقبره مقدس) را برگزیده است، اما این عنوان تنها در نوشته هایی که خود گادفری نویسندهٔ آن ها نبوده، موجود است. به جای آن، گادفری خودش را به طرز ابهام برانگیزی "پرینچپس" یا به طرز ساده ای "دوکس" از لورن سفلی می نامیده است. طبق گفتهٔ ویلیام صوری در اواخر سده دوازدهم میلادی، گادفری در آن هنگام جنگجویی افسانه ای در اورشلیم صلیبی محسوب می شد؛ او از برسر گذاشتن «تاج طلایی» در مکانی که مسیح «تاجی از خار» برسر داشت، خودداری کرد. رابرت راهب، تنها رویدادنگار دور
ه جنگ های صلیبی است که نوشته است گادفری عنوان «پادشاه» را برگزیده است. صلیبیون در هنگام حرکت به سوی اورشلیم، تلاش کردند با فاطمیان مذاکره کنند ولی مفید واقع نشد. صلیبیون پس از تصرف اورشلیم متوجه شدند که فاطمیان در حال تدارک حمله ای به آنان هستند. در ۱۰ اوت گادفری بوین، سربازان باقی مانده را در یک راهپیمایی یک روزه از اورشلیم به سمت اشکلون هدایت کرد. شمار سپاه فاطمیان که بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ تن تخمین زده شده در نبرد شرکت کردند. سربازان آن ها شامل ترکان سلجوقی، عرب ها، پارس ها، کردها و اتیوپیایی ها می شد که توسط وزیر افضل شاهنشاه فرماندهی می شدند. در مقابل آن ها نیروهای صلیبی قرار داشتند، که شمار آن ها توسط ریموند آگیولرس پیرامون ۱۲۰۰ شوالیه و ۱۰٬۰۰۰ پیاده نظام تخمین زده شده است. در روز ۱۲ اوت، پیش آهنگان صلیبی، محل برپایی اردوگاه فاطمیان را کشف کردند، سپس سپاه صلیبی ها به سرعت به سمت آنان حرکت نمود. براساس گفته های بیشتر صلیبیون و مسلمانان، فاطمیان غافلگیر شدند. به گفتهٔ آلبرت اکس، به دلیل آماده نبودن کامل سپاه فاطمیان، مدت نبرد نسبتاً کوتاه بود، اگرچه با این وجود، جابجایی نیروها مدت زمان زیادی نیاز داشت. پس ا
ز شکست در نبرد، افضل شاهنشاه و باقی ماندهٔ سپاه او به شهر مستحکم و دارای استحکامات اشکلون عقب نشینی کردند. روز بعد صلیبیون آگاه شدند که افضل شاهنشاه بوسیلهٔ کشتی کوچکی به مصر عقب نشسته است، بنابراین آن ها به غارت اردوگاه فاطمیان و چیزی های باقی مانده پرداختند. پس از بازگشت به اورشلیم، بیشتر صلیبیون سرزمین مقدس را ترک و به خانه های خود در اروپا بازگشتند.
ماجراجویی بسیار عالی بیل و تد (به انگلیسی: Bill and Ted's Excellent Adventure) یک فیلم زوج هنری، کمدی و علمی-تخیلی آمریکایی است که داستان دو نوجوان تنبل است که در زمان سفر می کنند. کیانو ریوز در نقش تد و الکس وینتر در نقش بیل بازی می کنند. دنباله سازی این فیلم. به علت استقبال خوب تماشاگران از فیلم به سرعت قسمت دوم فیلم ساخته و ۲ سال بعد (سال ۱۹۹۱ میلادی) با عنوان: سفر وحشیانه بیل و تد منتشر و اکران شد. و قسمت سوم این فیلم با فاصله ای حدود ۳۰ سال قرار است در سال ۲۰۲۰ با عنوان؛ بیل و تد با موسیقی مواجه می شوند منتشر و اکران عمومی بشود.
الکساندر راس "الکس" وینتر (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۵ در انگلستان) یک بازیگر، کارگردان و نویسنده یهودی آمریکایی است بخشی از فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
لبخندهای یک شب تابستانی فیلمی سوئدی در ژانر کمدی به کارگردانی اینگمار برگمان در سال ۱۹۵۵ است. این اولین فیلم برگمان است که پس از نمایش در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۶ او را به موفقیت بین المللی رساند. این فیلم که از نمایشنامه رویای شب نیمه تابستان شکسپبر تأثیر گرفته بنا به انتخاب مجلهٔ "تایم" در سال ۲۰۰۵ در لیست بهترین صد فیلم تاریخ قرار گرفت. این فیلم در سایت imdb توانسته نمره ی ۷/۵ را کسب کند. داستان. جریان این فیلم در سوئد در اوایل از قرن بیستم است. فردریک اگرمان یک وکیل میانسال است که با دختر زیبای ۱۹ ساله ای ازدواج کرده است. ازدواج دو ساله آنها، به دلیل بی میلی آن هنوز هم به وصال نرسیده. فردریک پسری به نام هنریک از ازدواج پیشین خود دارد. هنریک در اوایل بیست سالگی است و در حال تحصیل برای وزارت است اما در عین حال دلباختهٔ نامادری اش شده، که او نیز به نوبهٔ خود او را دوست دارد. هنریک خود را با روابط عاشقانهٔ بی نتیجه با خدمتکار جوان و شهوت انگیز فردریک، پترا سرگرم می کند. بین دو ازدواج خود، فردریک روابط عاشقانه ای با یک بازیگر سرشناس و زیبا به نام دزیره آرمفلد داشته، اما دزیره با او قطع رابطه می کند. دزیره در حال ح
اضر یک پسر جوان به نام فردریک دارد که در مدت کوتاهی پس از قطع رابطه خود با فردریک اگرمان متولد شده است. (که هرگز به طور مستقیم نگفته، اما اشاره کرده که فردریک آرمفلد کوچک پسر فردریک اگرمان است) دزیره در حال حاضر با یک افسر ارتش، کنت کارل- مگنوس مالکوم، رابطه دارد. همسر این کنت، شارلوت، دوست قدیمی آن اگرمان است. یک شب فردریک به دیدن دزیره می رود تا با او از مشکلات زناشویی خود درد دل کند و از او کمک بخواهد. او در خارج از خانه دزیره به یک گودال می افتد و دزیره لباس شب کنت را به او می پوشاند. در همین حین کنت خشن و حسود می رسد و به فردریک دستور می دهد تا آنجا را ترک کند. پس از آنکه فردریک می رود، کنت و دزیره مشاجره می کنند و تصمیم می گیرند تا دوستانه از هم جدا شوند. وقتی کنت به خانه برمیگردد، برای شارلوت ماجرا را بازگو کرده و از او می خواهد به آن اگرمان در مورد خیانت فردریک بگوید (هر چند در واقع هیچ خیانتی رخ نداده است). هنگامی که شارلوت آن را می بیند، اعتراف می کند که کنت را دوست دارد به رغم همه چیز و حاضر است هر کاری بکند تا کنت نیز او را دوست بدارد. برای حل این مشکلات، دزیره از مادرش می خواهد تا همهٔ این افراد
را به خانهٔ ییلاقی اش برای یک میهمانی تابستانی دعوت کند و به طور موقت او و شارلوت با همدست می شوند. هنریک و آن، به طور غیرمنتظره خود را با هم در یک تخت پیدا می کنند، به وصال عشق هم می رسند و با کمک از پترا و معشوق جدیدش فرید، فرار می کنند تا با هم ازدواج کنند. پس از آن شارلوت در کلاه فرنگی باغ به فردریک می پیوندد. کنت از دیدن همسرش با فردریک، برآشفته می شود و فردریک را به رولت روسی می خواند. فردریک می بازد اما کنت هفت تیر را با دوده پر کرده بنابراین هیچ کس آسیب نمی بیند. کنت به همسرش می پیوندد، احساساتش نسبت به اوبا حسادت برانگیخته می شود. دزیره فردریک را تسلی می دهد و او از دزیره می خواهد تا او را ترک نکند. به نظر می رسد که معمای چهار زوج دلباخته در طول شب به خوبی و خوشی حل و فصل می گردد.
لوکاس پزینی لیوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال برزیلی است که در پست هافبک دفاعی در لاتزیو بازی می کند. لوکاس برادر زادهٔ لیوینها، بازیکن فوتبال برزیلی است و دارای گذرنامهٔ ایتالیایی نیز می باشد. زندگی ورزشی. دوران باشگاهی. لوکاس فوتبال را از باشگاه گرمیو آغاز کرد. او پس از درخشش در برزیل با قیمتی در حدود ۶ میلیون پوند به لیورپول پیوست. افتخارها. شخصی. * بهترین بازیکن فصل لاتزیو:۲۰۱۸
ووپاک شرکت هلندی ترابری نفت خام، گاز طبیعی، محصولات پتروشیمی و فراورده های نفتی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر روتردام قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس یورونکست روتردام دادوستد می شود.
گونار بیورنستراند (زاده ۱۳ نوامبر ۱۹۰۹ – درگذشته ۲۶ مه ۱۹۸۶) بازیگر سوئدی بود که به واسطه کار با نویسنده و کارگردان، اینگمار برگمان، معروف بود. زندگینامه. او با نام کنوت گونار جوهانسون در استکهلم زاده شد. او پسر یک بازیگر اسکار جوهانسون و الا مولئون بود. پس از تحصیلات در مدرسه بازیگری تئاتر دراماتیک سلطنتی، او چندین حضور در تئاتر، فیلم و رادیو ساخته داشت. اولین همکاری بیورنستراند با اینگمار برگمان در سال ۱۹۴۱ در تئاتری بنام آگوست "سونات شبح" بود. اولین فیلم او نقش اصلی در فیلم hamn i Natt ساخته سال ۱۹۴۳ بود. پس از امضای قرارداد بااونسک فیلم اندوستری (Svensk Filmindustri)، او به طور عمده در کارهای کمدی، از جمله فیلم های برگمان مانند لبخندهای یک شب تابستانی (۱۹۵۵) ارائه شد. در سال ۱۹۵۷، او در دو نقش دراماتیک در فیلم های مهر هفتم و توت فرنگی های وحشی ظاهر شد. پس از آن پیوسته در فیلم های برگمان تا سال ۱۹۶۱ بازی کرد، تا زمانیکه کارش برای این کارگردان کم شد. در سال های بعد، کار حرفه ای سینمایی بیورنستراند، کاهش یافت، و او به کار تئاتر و تلویزیون بازگشت. آخرین فیلم او با برگمان در فانی و الکساندر (۱۹۸۲)، در حالیکه ا
ز بیماری آلزایمر رنج می برد. بیورنستراند در استکهلم در سال ۱۹۸۶ درگذشت. بیورنستراند با بازیگر و نویسنده لیلی بیورنستراند ازدواج کرد. آن ها سه دختر به نام های کریستینا، گابریل و ورونیکا بیورنستراند داشتند، که از میان آن ها ورونیکا بر روی صحنه و تلویزیون ظاهر شد. بیورنستراند فعالیت سیاسی نیز داشت و در تظاهرات ضد جنگ ویتنام شرکت داشت. از دیگر فیلم های او می توان به "تابو" اشاره کرد.
فضا توان یا توان خورشیدی فضایی، طرحی است که در آن توان خورشیدی در فضای خارج از جو زمین جمع آوری می شود و پس از جمع آوری توان خورشیدی آن را به زمین انتقال می دهند، این انرژی عمدتاً به شکل انرژی الکتریکی در زمین استفاده می شود. تحقیق بر روی این پروژه از اوایل دههٔ ۱۹۷۰ آغاز شد، در زمینه های متعددی بر روی این طرح تحقیق می شود. از جمله خورشید و ویژگی های آن، نور خورشید، انرژی خورشیدی و زمینه هایی که در طراحی و اجرای این طرح طراحان و مجریان این طرح را یاری می کند. طرح فضا توان در مقایسه با طرح های دیگر جمع آوری انرژی خورشیدی متفاوت است و مزایای قابل توجهی نسبت به آن طرح ها دارد. در این طرح پانل ها در ماهواره های بزرگ نصب می گردند و با اجتناب از این ضرر و زیان و خرابی (و زیان کسینوس، برای جمع آوری در صفحه تخت ثابت) به علت چرخش زمین، آن ها در خارج از جو، در مدار قرار می گیرند. پس از نصب ماهواره ها آن ها نور خورشید را جمع آوری و به ریز موج تبدیل می کنند، سپس انرژی را به ایستگاه های دریافت، بر روی زمین ارسال می کنند؛ و در این ایستگاه ها به محض دریافت، یک جریان الکتریکی در خطوط شبکه ایجاد می شود. دربارهٔ انتقال انرژی ا
ز ماهواره ها به زمین چند روش ارائه شده است از جمله امواج مایکروویو و…. از مزایای این روش نسبت به روش های دیگری مانند فتوولتاییک، می توان به این مواردی اشاره کرد، مثلاً بخشی از انرژی خورشیدی در راه از طریق اتمسفر، اثرات انعکاس و جذب از دست می رود. در این روش تجهیزات باعث می شود تا تغییرات جو زمین تأثیری بر انرژی دریافت شده نداشته باشد حتی هنگام شب که نور خورشید به زمین نمی تابد، در فصل زمستان، در هوای برفی و بارانی که نور خورشید به زمین کم تر می تابد، می توان انرژی خورشیدی را بر روی ماهواره ها به میزان چشم گیری دریافت کرد. برای اجرای چنین طرحی موانعی وجود دارد، در درجه اول مشکل انتقال انرژی از مدار به زمین برای استفاده از انرژی، از آنجا که انتقال انرژی به واسطهٔ سیم از ماهوارهٔ در حال چرخش در مدار، به سطح زمین نه عملی است و نه امکان پذیر است با تکنولوژی های امروزی، انتقال انرژی در طرح توان فضایی به طور کلی عبارت است از: استفاده از برخی از شیوه های انتقال بی سیم انرژی؛ ماهوارهٔ گیرنده، انرژی خورشیدی را به انرژی الکتریکی بر روی یک تخته تبدیل می کند، تأمین انرژی یک فرستنده مایکروویو یا ساطع کننده لیزر، و تمرکز پر
تو خود را به سمت گیرنده (آنتن یکسوساز) در سطح زمین انجام می دهد. همچنین تشعشع و آسیب ریزشهاب وار ها می تواند برای توان فضایی نگرانی ایجاد کند. البته موانع دیگری مانند هزینه های طرح هم بر سر راه است. اجرای این طرح موجب تحولی عظیم در جهان می شود، چرا که مقدار انرژی تابشی خورشید بر روی کره زمین ۶۰۰۰ برابر کل مصرف انرژی های سالیانه بر روی زمین است. اجرای این طرح، آغازی خواهد بود برای اجرای طرح هایی بزرگ تر و گسترده تر در زمینهٔ جمع آوری انرژی های موجود در فضا و گیتی، خورشید یکی از ستارگان فضا است که دمای سطح آن ۵۵۰۵ درجه سانتیگراد است. ستارگانی در فضا وجود دارند که دمای آن ها تا ۳۳ هزار کلوین تخمین زده می شود. این میزان دما یعنی گرمای فراوان و از آنجایی که گرما صورتی از انرژی است. پس در فضا مقدار بسیار زیادی از انرژی وجود دارد، با توجه به فعل و انفعالاتی که در فضا رخ می دهد و انرژیی که این فعل و انفعالات آزاد می کنند. دستیابی به انرژی های موجود در فضا تأثیر مؤثری بر بحران های انرژی جهان خواهد گذاشت. یقیناً بشر تلاش می کند تا این انرژی ها را به دست آورد و هزینه های تمام شدهٔ انرژی را کاهش دهد. این پروژه را و به اخ
تصار SBSP می نامند. (" SPS "، مخفف " توان خورشیدی ماهواره ای " یا " سیستم توان ماهواره ای " است) تاریخچه. در سال ۱۹۴۱، نویسنده داستان های علمی تخیلی آیزاک آسیموف داستان کوتاه علمی تخیلی را منتشر کرد که در آن یک ایستگاه فضایی انرژی جمع آوری شده از خورشید را با استفاده از پرتوهای مایکروویو به سیارات مختلف، انتقال می دهد. مفهوم توان خورشیدی فضایی، در اصل به عنوان سیستم ماهواره ای انرژی خورشیدی شناخته می شود، برای اولین بار در نوامبر ۱۹۶۸ شرح داده شد. در سال ۱۹۷۳ شماره ثبت اختراع ایالات متحده ۳٬۷۸۱٬۶۴۷ به پیتر گلاسر اعطا شد. وی روش خود را به گونه ای در نظر گرفت که انتقال قدرت در مسافت های طولانی با استفاده از مایکروویو از یک آنتن بسیار بزرگ که بر روی ماهواره ای قرار دارد به یک آنتن بسیار بزرگتر در حال حاضر به عنوان یک آنتن یکسوساز شناخته می شود و بر روی زمین قرار دارد، انجام می شود. گلاسر پس از آن معاون رئیس جمهور در شرکت آرتور دی لیتل(ADL)شد (این شرکت، شرکتی مشاوره مدیریت بین المللی است)، در سال ۱۹۷۴ سازمان ناسا با شرکت ADL قرارداد امضا کرد تا هدایت چهار شرکت دیگر را در یک مطالعه گسترده تر به عهده گیرند. آن ها د
ریافتند که، این موضوع چندین مشکل بزرگ دارد - عمدتاً هزینهٔ قرار دادن مواد مورد نیاز در مدار و فقدان تجربه در چنین پروژه هایی که در فضا اجرا می شود - این مسائل کاملاً نشان داد که پروژه به بررسی و تحقیق بیشتری نیاز دارد. در بین سالهای ۱۹۷۸ و ۱۹۸۱، کنگره آمریکا، وزارت انرژی و ناسا را مجاز کرد تا به طور مشترک به بررسی مفهوم بپردازند. آن ها توسعه مفهوم سیستم توان ماهواره ای و برنامه ارزیابی را سازمان دادند. مطالعهٔ گسترده ترین اجرای طرح تا به امروز ادامه داشته است (بودجه ۵۰ میلیون دلار). چند گزارش بررسی امکان سنجی مهندسی در ارتباط با پروژه منتشر شد. آن ها عبارتند از: این پروژه با تغییر در دولت های پس از انتخابات فدرال ایالات متحده سال ۱۹۸۰ ادامه نیافت. دفتر ارزیابی فناوری به این نتیجه رسیدند در حال حاضر در مورد جنبه های فنی، اقتصادی و زیست محیطی در زمینهٔ توان خورشیدی ماهواره ای(SPS) شناخت اندکی ایجاد شده تا یک تصمیم واحدی برای ادامهٔ رشد و توسعه طرح، اتخاذ شود. علاوه بر این، بدون تحقیق بیشتر اثبات SPS یا برنامه بررسی سیستم های مهندسی می تواند یک سرمایه گذاری با ریسک بالا باشد. در سال ۱۹۹۷ ناسا مطالعه ای با عنوان
" نگاه تازه " انجام داد که در آن امکان سنجی طرح توان فضایی را در وضعیت مدرن، بررسی می کند. در ارزیابی مطالعهٔ وزارت انرژی با عنوان " چه چیزی تغییر کرده "، ناسا اظهار داشت که: سیاست فضایی ملی ایالات متحده که در این جا برای ناسا نام برده می شود، نیاز به سرمایه گذاری قابل توجهی در زمینهٔ فناوری (نه صرفاً یک وسیله نقلیه خاص) است تا هزینه های حمل و نقل گسترده [زمین به مدار] تأمین شود. البته، این مطلب، تنها نیاز انرژی خورشیدی فضایی نیست. در مقابل، دکتر پیت وردن ادعا کرد که انرژی خورشیدی مبتنی بر فضا حدود پنج برابر گران تر از نیروگاه خورشیدی آریزونا است، هزینه های عمدهٔ حمل و نقل مواد به مدار هم هست. دکتر وردن به راه حل های ممکن با عنوان سوداگرانه اشاره کرد، عقیده داشت این طرح تا چندین دهه نمی تواند امکان پذیر باشد. افزایش شدید قیمت نفت، همراه با افزایش آگاهی عمومی دربارهٔ متغیرهای آب و هوا و ترس روزافزون از تخلیهٔ منابع طبیعی، در سال ۲۰۰۷ باعث شد دفتر فضایی امنیت ملی پنتاگون گزارشی صادر کند تا دولت ایالات متحده تشویق شود در طراحی و توسعه سیستم های تولید برق از فضا، نقشی پیشرو داشته باشد. شرکت پی جی اند ای در ایالت
کالیفرنیا قصد دارد ظرف ۱۵ سال ۲۰۰ مگاوات تولید کند، برای جمع آوری انرژی خورشیدی سیستم های ماهواره ای یکپارچه و پس از آن از طریق فرکانس رادیویی به زمین فرستاده می شود. این شرکت بزرگ امیدوار است، عملاً در سال ۲۰۱۶ این سیستم را شروع کند و در حال حاضر به دنبال به دست آوردن مجوز لازم از مراجع، به داشتن ارتباط با یک شرکت دیگر به نام سولارن برای قرار دادن سیستم در مدار است. در ۲ نوامبر ۲۰۱۲، چین پیشنهاد همکاری فضایی با هند با ذکر طرح توان فضایی مطرح کرد، "... ممکن است ابتکار توان خورشیدی مبتنی بر فضا، به طوری که هر دو کشور هند و چین می توانند برای مشارکت طولانی مدت با تأمین مالی مناسب به همراه دیگر کشورهای مایل به همکاری فضایی، برای انتقال انرژی خورشیدی فضایی به زمین اجرا شود. " SERT. در سال ۱۹۹۹، برنامهٔ اکتشافی تحقیقات و فناوری توان خورشیدی فضایی ناسا برای اهداف زیر آغاز شد: SERT دربارهٔ توسعهٔ مفهوم توان خورشیدی ماهواره ای (SPS) برای گیگاوات سیستم توان خورشیدی آینده، تأمین توان الکتریکی با تبدیل انرژی خورشید و انتقال آن به سطح زمین انجام شد، به شرط آن که در مسیر توسعهٔ مفهومی، فناوری های فعلی استفاده شود. SERT پی