Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی و برفی آثار زیر از وی به شکل کتاب به چاپ رسیده است: 1: شیوه های علمی جنگ 2: سفر حج 3: بزم شاعر 4: هشت مقاله 5: روش زمام داری 6: فتح کابل 7: جنگ نفت 8: خاتم النبیین 9: ما و پاکستان 10: صبح کاذب 11: آمریکا در افغانستان 12: کابوس سرخ 13: معارف عصری افغانستان 14: نگاه تحلیلی به تاریخ سیاسی اسلام 15: منازعه دیورند و عقلانیت سیاسی 16: کشمیر 17: حاکمیت کمونیزم در افغانستان 18: سالهای تجاوز و مقاومت 19: نهضت اسلامی افغانستان، دولت مجاهدین، امارت طالبان و جمهوری اسلامی افغانستان و ده ها کتاب های دیگر...
جماران نام یک کوی مسکونی در شرق تبریز است که از سال ۱۳۷۵ ساخت و ساز ساختمان های آن آغاز شده است. این کوی مسکونی در ابتدا مجتمع بسیج خوانده می شد ولی بعدها به جماران تغییر نام داد. حسینیه جماران واقع در قسمت غربی کوی در سال ۸۵ و ظرف مدت یک ماه ساخته شد. این حسینیه در رمضان این سال افتتاح شد.
ولسوالی دوشی یکی از ۱۵ ولسوالی ولایت بغلان، به مرکزیت شهر دوشی در شمال افغانستان است. دوشی از ولسوالی های درجه دوم و هزاره نشین ولایت بغلان بوده، ۱۸۰۶ کیلومترمربع مساحت دارد و چهارمین ولسوالی بزرگ بغلان می باشد. این ولسوالی با ۸۰٬۵۹۷ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، چهارمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است. گروهای قومی و مردمی. ولسوالی دوشی و توابع آن از پایگاه تاریخی مردمی اسماعیلیان است که عمدتا هزاره و سادات می باشند. اسماعیلیان حکمروایی این خطه تاریخی را به عهده داشته است و قلعه های مشهور تاریخی اسماعیلیان در دوشی وجود دارد. جغرافیا. ولسوالی دوشی از غرب با ولایت سمنگان، از شمال با ولسوالی های پلخمری، دهنه غوری، از شمال شرق با ولسوالی نهرین، از جنوب غرب با ولسوالی تاله و برفک، از جنوب شرق با ولسوالی های اندراب و خنجان و از جنوب با ولایت پروان می باشد. دوشی مرکز این ولسوالی ۱۳۶ کیلو متر از شهر پلخمری فاصله دارد. ولسوالی دوشی از ولسوالی های سرسبز ولایت بغلان است که ۴۴ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می کنند. آب و هوای دوشی معتدل و مرطوب است و متوسط ​​دما ۱۵ درجه سانتی گراد است. گرم ترین ماه آن، ماه اسد با ۳۰ درجه سانت
ی گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۲- درجه سانتی گراد می باشد. میزان بارش به طور میانگین ۶۹۸ میلی متر در سال است. مرطوب ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۹۷ میلی متر و خشک ترین ماه آن، ماه اسد با ۲ میلی متر بارندگی است.
ولسوالی دهنه غوری (محلی: دندِ غوری) یکی از ۱۵ ولسوالی ولایت بغلان، به مرکزیت شهر دهنه غوری در شمال افغانستان است. دهنه غوری از ولسوالی های درجه دوم ولایت بغلان بوده، ۱۶۶۴ کیلومترمربع مساحت دارد و پنجمین ولسوالی بزرگ بغلان می باشد. این ولسوالی با ۶۷٬۷۹۶ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، پنجمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است. جغرافیا. ولسوالی دهنه غوری از غرب با ولایت سمنگان، از شمال شرق با ولسوالی پلخمری و از جنوب شرق با ولسوالی دوشی محدود می باشد. دهنه غوری مرکز این ولسوالی ۱۳۶ کیلومتر از شهر پلخمری فاصله دارد. ولسوالی دهنه غوری از ولسوالی های سرسبز ولایت بغلان است که ۴۰ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می کنند. آب و هوای دهنه غوری معتدل و مرطوب است و متوسط دما ۱۶ درجه سانتی گراد است. گرم ترین ماه آن، ماه اسد با ۳۰ درجه سانتی گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۲- درجه سانتی گراد می باشد. میزان بارش به طور میانگین ۶۹۸ میلی متر در سال است. مرطوب ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۹۷ میلی متر و خشک ترین ماه آن، ماه اسد با ۲ میلی متر بارندگی است.
ولسوالی دِه صلاح یکی از ۱۵ ولسوالی ولایت بغلان، به مرکزیت شهر ده صلاح در شمال افغانستان است. ده صلاح از ولسوالی های درجه سوم ولایت بغلان بوده، ۴۷۰ کیلومترمربع مساحت دارد و پانزدهمین ولسوالی بزرگ بغلان می باشد. این ولسوالی با ۳۶٬۱۳۷ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، هفتمین ولسوالی پر جمعیت ولایت بغلان است. جغرافیا. ولسوالی دِه صلاح از شمال غرب با ولسوالی جلگه، از شرق با ولسوالی خوست و فرنگ، از جنوب شرق با ولسوالی پل حصار و از جنوب غرب با ولسوالی اندراب محدود می باشد. ولسوالی دِه صلاح از ولسوالی های سرسبز ولایت بغلان است که ۷۶٫۸ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می کنند. آب و هوای دِه صلاح معتدل و مرطوب است و متوسط ​​دما ۹ درجه سانتی گراد است. گرم ترین ماه آن، ماه اسد با ۲۳ درجه سانتی گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۶- درجه سانتی گراد می باشد. میزان بارش به طور میانگین ۷۵۳ میلی متر در سال است. مرطوب ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۷۷ میلی متر و خشک ترین ماه آن، ماه اسد با ۳ میلی متر بارندگی است.
ولسوالی فرنگ یکی از ولسوالی های خوست و فرنگ یا حوزهٔ خوست های ولایت بغلان است. به مرکزیت شهر فرنگ در شمال افغانستان. فرنگ از ولسوالی های درجه سوم ولایت بغلان بوده، ۵۰۴ کیلومترمربع مساحت دارد و چهاردهمین ولسوالی بزرگ بغلان می باشد. این ولسوالی با ۱۸٬۷۷۳ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، چهاردهمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است. معلومات بیشتر در مورد این ولسوالی را می توانید از صفحهٔ خوست و فرنگ دریافت کنید. جغرافیا. ولسوالی فرنگ و غارو از شمال غرب با ولسوالی گذرگاه نور، از جنوب شرق و جنوب با ولسوالی خوست و فرنگ و از شرق با ولایت تخار محدود می باشد. ولسوالی فرنگ و غارو از ولسوالی های سرسبز ولایت بغلان است که ۳۲ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می کنند. آب و هوای فرنگ و غارو خشک و سرد است و متوسط ​​دما ۸ درجه سانتی گراد است. گرم ترین ماه آن، ماه اسد با ۲۱ درجه سانتی گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۸- درجه سانتی گراد می باشد. میزان بارش به طور میانگین ۶۸۳ میلی متر در سال است. مرطوب ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۴۷ میلی متر و خشک ترین ماه آن، ماه اسد با ۵ میلی متر بارندگی است.
ولسوالی گذرگاه نور یکی از ولسوالی های خوست و فرنگ یا حوزهٔ خوست های ولایت بغلان، به مرکزیت شهر گذرگاه نور در شمال افغانستان است. گذرگاه نور از ولسوالی های درجه سوم ولایت بغلان بوده، ۲۹۴ کیلومترمربع مساحت دارد و پانزدهمین ولسوالی بزرگ بغلان می باشد. این ولسوالی با ۱۱٬۴۲۳ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، پانزدهمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است. معلومات بیشتر در مورد این ولسوالی را میتوانید در صفحهٔ خوست و فرنگ پیدا کنید. جغرافیا. ولسوالی گذرگاه نور از از شمال با ولسوالی اشکمش ولایت تخار، از جنوب با ولسوالی خوست و فرنگ، از شرق با ولسوالی ورسج ولایت تخار و از غرب با ولسوالی اشکمش و ولسوالی های برکه و نهرین محدود می باشد. ولسوالی گذرگاه نور از ولسوالی های سرسبز ولایت بغلان است که ۳۸ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می کنند. آب و هوای گذرگاه نور خشک و سرد است و متوسط ​​دما ۹ درجه سانتی گراد است. گرم ترین ماه آن، ماه اسد با ۲۴ درجه سانتی گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۶- درجه سانتی گراد می باشد. میزان بارش به طور میانگین ۶۸۳ میلی متر در سال است. مرطوب ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۴۷ میلی متر و خشک ترین ماه آن، ماه اسد با ۵ م
یلی متر بارندگی است.
برکه یکی از وُلُسوالی های ولایت بغلان در شمال خاوری ولایت بغلان، افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۳ میلادی، ۳۹۱۱۸ نفر اعلام شده است. پایتخت آن شهر بورکا (نام های جایگزین: برکه) است. در دامنه کوه های هندوکش قرار دارد. این منطقه در معرض زلزله است. در ۵ مه ۲۰۲۱ توسط نیروهای طالبان تصرف شد. جمعیت شناسی. در جمعیت این ولسوالی با ۶۰ درصد ازبک ها و پس از آن تاجیک ها با ۲۰ درصد غالب هستند. پشتون ها و هزاره ها هر کدام نیمی از مابقی جمعیت را به خود اختصاص داده اند.
آبشار کیتسی پوتُئوس آبشاری است که در فنلاند واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۲۲ متر است.
آب کمری یکی از وُلُسوالی های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۱۳۹۸ هجری خورشیدی، ۸۱٬۷۳۷ نفر اعلام شده است. ولسوالی آب کمری که در غرب ولایت بادغیس موقعیت دارد. باشندگان آن را قوم هزارهٔ اهل سنت تشکیل می دهند. مرکز این ولسوالی قریهٔ سنگ آتش ثبت شده و روستاهای مربوط آن را قریه جات آب خدایی، الخان، انجیر، دزدنک، کنه قول، خلیفه و پاپل تشکیل داده است. قریهٔ آب کمری که در جنگلات پستهٔ خویش شهرت به خصوص را کسب کرده است. سالانه هزاران نفر اعم از باشندگان این ولسوالی، ولسوالی های اطراف و نیز سایر ولایات همجوار بادغیس از آن استفاده می کنند.
جَوَند یکی از وُلُسوالی های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. جوند از معدود ولسوالی های است که از لحاظ بازسازی نیز توجه کمتر بدان صورت گرفته چنانچه نه چندان کلینک ساخته شده و نه از ساخت وساز مکتب و مدرسه بر حسب ضرورت خبری است. نام. جَوَند در واقع گوین یا گویانی است که ساحهٔ بزرگی از خراسان دورهٔ اسلامی بوده است. جوین (جوند) بر دو ناحیه معروف در غرب افغانستان اطلاق می شده یکی در ساحهٔ خراسان یا توابق بادغیس کهن و دیگر در مربوطات سیستان؛ این ناحیه در زین الاخبار گردیزی چند جا به شکل گویان آمده که بعضاً بدون «ی» و به صورت (گوان) هم ثبت شده است. جغرافیا. جوین یا جوند در قدیمی ترین منابع جغرافیایی عربی از شهرهای نیشاپور گفته شده است و مرکز آن را آزادوار دانسته اند. اما مرکز این ناحیه در دوره های مختلف به ساحات دیگر انتقال کرده و به مناطق دیگر ارتباط گرفته است، چنانچه در سدهٔ هشتم هجری (۴۱ میلادی) به فریومذ مرتبط گردیده است. جوند در واقع بزرگ ترین ولسوالی بادغیس است که در جنوب شرق این ولایت قرار گرفته است که مساحت ۷۷۷۵ کیلومترمربع می باشد. زیبایی های طبیعی این ولسوالی هنوز به طور دست نخورده موجود است که چش
م هر بیننده را به خود جلب نموده و آب و هوای گوارای آن جای مناسبی برای گشت و گذار و بازدید است. مردم. جمعیت آن در سال ۲۰۲۰ (میلادی)، ۸۹٬۱۴۸ نفر اعلام شده است.
غورماچ یکی از ولسوالی های ولایت بادغیس در شمال شرقی افغانستان است؛ که در مسیر شاهراه حلقوی افغانستان قرار دارد. در سال ۲۰۰۸ میلادی غورماچ به دلیل دوری زیاد از مرکز ولایت بادغیس، به ولایت فاریاب واگذار شد و هم اکنون جزئی از ولایت فاریاب به مرکزیت شهر میمنه محسوب می شود. جمعیت آن در سال ۱۳۹۸ هجری خورشیدی، ۶۱٬۲۳۷ نفر اعلام شده است. مساحت این ولسوالی ۲٬۰۸۳ کیلومتر است. این ولسوالی از شمال با ترکمنستان از غرب با ولسوالی بالامرغاب ولایت بادغیس و از شرق با ولسوالی المار و ولسوالی قیصار همسایه است. ترکیب قومی. بر اساس آمار وزارت احیا و انکشاف دهات ۹۵٪ درصد مردم این ولسوالی از قوم پشتون هستند و ۲٪ درصد تاجیک و ۲٪؜ درصد ترکمن و ۱٪ درصد هم بلوچ هستند. کشت کوکنار. کشت کوکنار در ولسوالی غورماچ بعد از فروپاشی رژیم طالبان در سال ۲۰۰۱ میلادی رشد فزاینده ای داشت. گرچه برنامهٔ محو کشت کوکنار دولت حامد کرزی دست آوردهایی در بهار ۲۰۰۷ داشت. بنابر آمارها در سال ۱۳۹۵ در ولسوالی غورماچ بیش از ۱۷هزار جریب زمین زیر کشت کوکنار قرار گرفته است امنیت. ولسوالی غورماچ یکی از ولسوالی های ناآرام ولایت فاریاب است. این ولسوالی هر از گاهی بین دو
لت افغانستان و طالبان مسلح دست به دست می شود. معلم نورالدین ولسوال غورماچ در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۷ از سوی طالبان به گروگان گرفته شد؛ و بعد چند روز دوباره آزاد شد. از سال ۲۰۰۷ میلادی به بعد بیشتر مناطق ولسوالی غورماچ در دست طالبان بوده است. غورماچ یک بار در ۲۶ میزان ۱۳۹۴ به دست طالبان سقوط کرد که در اثر آن عبدالمجید گلیم بافی قوماندان امنیه این ولسوالی به همرای ۱۲ سرباز دیگر به اسارت طالبان درآمدند و بعداً توسط این گروه کشته شدند. این ولسوالی یک یا دو روز بعد دوباره به تصرف دولت افغانستان درآمد ولسوالی غورماچ یک سال بعد و در تاریخ ۲۰ میزان ۱۳۹۵ دوباره به تصرف گروه طالبان درآمد که پس از گذشت چند روز با سفر شخص جنرال دوستم و سربازان دولتی و طرفدار او در تاریخ ۲۹ میزان ۱۳۹۵ به تصرف دولت درآمد در هنگام عملیات جنرال دوستم برای پاکسازی این ولسوالی در تاریخ ۲۵ میزان ۱۳۹۵ به کاروان دوستم حمله شد که در اثر آن تعدادی از نزدیکان ژنرال دوستم کشته شدند مراکز آموزشی. در این ولسوالی یک لیسه، سه مکتب متوسطه، و سیزده مکتب ابتدایی وجود دارد. آمار و ارقام اجتماعی. بر اساس آمار دفتر سازمان ملل متحد در افغانستان ولسوالی غورماچ، دارای (۲
۲۱ قریه) است. قریه جات قابل تذکر این ولسوالی عبارتند از: آبگرمک، ارزنک، دوآبی، غوربند، حسین، جوی شور، کاریز، خاتون، خوشکی، پاماختو، پتو، رنگین، راشد، سرتکت، سوریوون، سنجیدک و شر شاری می باشند. ولسوالی غورماچ دارای ۶۰ شورای انکشافی و دارای سه حوزه بزرگ به نام های (حوزه زمانزایی، حوزه اچکزایی و حوزه توخی) می باشد. لست شوراهای انکشافی قریه جات و فاصله آنها از مرکز ولسوالی: ۱ ۲۰. پیتو خورد 5Km ۲۱. پیتو کلان 5Km ۲۲. حاجی عبدالظاهر 4Km ۲۳. نیکه خیل15 Km ۲۴. نغاره خانه خشکی11Km ۲۵. شیرعلی خان 8Km ۲۶. غاشوزایی حاجی ادهم3Km ۲۷. غاشوزایی بالا3km ۲۸. غاشوزایی خیرالدین3Km ۲۹. کاریز محمد خان 12Km ۱۰. کاریز شادوزایی 15 Km ۱۱. نغارخانه 12 Km ۱۲. دهن پای مختو 15 Km ۱۳. ارزنک25 Km ۱۴. سرچشمه غورماچ7Km ۱۵. ارباب علی خان8Km ۱۶. منصورزایی9Km ۱۷. حاجیان چورمی7Km ۱۸. نیکبیزایی 7Km ۱۹. کبلازایی10Km ۱. حاجی آقا محمد 5Km ۲. قلعه ولی زمانزایی 7Km ۳. محمدالدین خان 8 Km ۳. حاجی نورمحمد 8 Km ۴. عثمان خان 8Km ۵. حاجی ظریف خان12 Km ۶. مستوخیل 12 Km ۷. مستوخیل عبدالله 12Km ۸. مستوخیل غوث الدین 12Km ۹. گلی خیل احمد 15 Km ۴۸. گلی خیل حاجی سید
گل15Km ۴۹. جرسیاه25Km ۵۰. مالیزایی 24Km ۵۱. پشته هموار27Km ۵۲. کاریز عبدالروف خان15Km ۵۳. محمدامان 20Km ۵۴. تخت خاتون 15Km ۵۵. میان تیرک10Km ۵۶. شرشر سوری20Km ۳۹. خواجه لنگری25Km ۴۰. بسم الله خان24Km ۴۱. دهن شرشر20Km ۴۲. آب گرمک علیا10 Km ۴۳. آب گرمک سفلی15 Km ۴۴. آب گرمک وسطی 16 Km ۴۵. سرچشمه آبگرمک13 KM ۴۶. توتک باران خان24Km ۴۷. توتک محمدی23Km ۳۰. توتک جهانگیر25Km ۳۱. توتک ضیاوالدین24Km ۳۲. تیزناوه 26Km ۳۳. تیزناوه عبیدالله 25 Km ۳۴. شرشر عظیم خان25Km ۳۵. شرشر امیرتوکل24Km ۳۶. ارباب حلیم1 Km ۳۷. تحت بازار حاجی احمد ۳۸. قلعه کهنه1Km ۵۷. پیلو سرخ 25Km ۵۸. شادی کم 20Km ۵۹. شرشر اسدالله 20Km ۶۰. تیزناوه نجم الدین 25 Km
قادس یکی از وُلُسوالی های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۱۳۹۸ هجری خورشیدی، ۱۰۱٬۰۶۲ نفر اعلام شده است. ولسوالی قادس در بخش جنوبی ولایت بادغیس، بین ولسوالی های جوند در شرق، قلعه نو در غرب، مقر و بالامرغاب در شمال قرار دارد. در جنوب ولایت هرات و پایتخت قادس است. طایفه فیروزکوهی از مردم ایماق زمانی منطقه را اشغال کرده بودند. قادس همچنین کانون زلزله ۲۰۲۲ افغانستان بود که ۲۸ کشته بر جای گذاشت.
قلعه نو یکی از وُلُسوالی های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۱۳۹۸ (خورشیدی) ۷۴۰۰۳ نفر اعلام شده است که بیشتر ساکنان آن را هزاره ها تشکیل می دهند که تعداد قابل توجهی از تاجیک ها، پشتون ها، بلوچ ها، ازبک ها و ترکمن ها تشکیل می شوند. مرکز این ولسوالی شهر قلعه نو است که مرکز این ولایت نیز می باشد. این منطقه به خاطر جنگل های پسته اش معروف است.
ایگناتای یولیانوویچ کراچکوفسکی (زاده ۱۸۸۳ – درگذشته ۱۹۵۱) شرق شناس و ایران شناس روس بود. او شاگرد ویکتور رومانویچ روزن (۱۸۴۹-۱۹۰۸)، مستشرق نامدار روس، بوده است. کراچکوفسکی سال ها در کتابخانه های ترکیه و کشورهای عربی و کتابخانه سن پیترزبورگ به تحقیق و مطالعه بر روی نسخ خطی عربی پرداخت. حاصل تلاش وی ۳۴۴ اثر و ۴۸ یادداشت است.
یونسکو در سی امین اجلاس کنفرانس عمومی خود که در سال ۱۹۹۹ برگزار شد، به اتفاق آرا، روز ۲۱ مارس برابر با نوروز باستانی هر سال را به عنوان روز جهانی شعر اعلام کرد و هرسال این روز را گرامی می دارد. هدف. یونسکو از کلیه کشورهای عضو، نهادهای دولتی و غیردولتی، شهرداری ها، مدارس، انجمن ها، موزه ها، ناشران و… خواسته است تا فعالیت هایی را به مناسبت این روز پیش بینی و اجرا کنند.
مقر یکی از وُلُسوالی های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۱۳۹۸ خورشیدی، ۲۶٬۳۷۵ نفر اعلام شده است. این شهر بین ولسوالی های آب کمری از شرق، قلعه نو در جنوب، قادس در جنوب شرقی و بالامرغاب در شمال شرقی قرار دارد. در شمال مرز ملی با ترکمنستان است.
آبشار ورمیلیون (به انگلیسی: Vermillion Falls) آبشاری است که در مینه سوتا واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۳۷ متر است.
آبشار دلانیز (به انگلیسی: Delaneys Falls) آبشاری است که در مینه سوتا واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۳۰ متر است.
ضرابخانه های ساسانی در شهرهایی قرار داشتند که از لحاظ تجاری و نظامی حائز اهمیت بوده و به دست شاهان ساسانی تأسیس یا بازسازی شده بودند. درحالی که تاکنون بیش از یکصد علامت ضرابخانه شناخته شده، فقط حدود ۲۰ تای آن در امپراتوری ساسانی برای ضرب سکه به کار رفته است. بسیاری از این ضرابخانه ها به طور موقتی و تنها برای پرداخت مستمری سپاهان تأسیس شده بودند و حتی در ضرابخانه های عمده نیز ضرورتی نداشت تا هر سال سکه ضرب گردد. احتمالاً ضرابخانه ها تحت نظارت واستریوشان سالار (رئیس امور مالی) بوده اند. از کل مضروبات پیداست که از همان آغاز مدیریتی مرکزی وجود داشته و بر سکه زنی نظارت می کرده است. مطمئناً در بدو امر یعنی زمانی که فقط یک یا دو ضرابخانه فعال بوده است، گسترش سکه خانه ها از تیسفون آغاز شده است. بعداً از زمان بهرام دوم در نشر سکه زنی در کل شاهنشاهی هماهنگی پدید می آید که لازمهٔ آن هدایت مرکزی بوده است. درعین حال، در همهٔ دوره ها ضرابخانه های مرکزی وجود داشته که شاخص بوده و بازار اصلی ضرب را هم بر عهده داشته اند. ظهور گاه وبیگاه بعضی نشانه های اختصاصی ضرابخانه ها حاکی از برپایی سکه خانه های موقتی است که به وسیلهٔ ضرابخ
انهٔ مرکزی تأسیس شده و با همان سر سکه ای که از مرکز فرستاده می شد شروع به ضرب سکه می کردند و سپس دوباره برچیده می شدند. شمار ضرابخانه ها در هر دوره متفاوت است. در آغاز شاید بیش از سه سکه خانه وجود نداشته است، اما در سدهٔ چهارم میلادی با سفرهای جنگی شاپور دوم به مشرق سکه خانه های زمان جنگ نیز پدید آمدند که یکی از آنها دقیقاً در افغانستان کنونی قرار داشت. با پیشینه های منفرد در دوران پادشاهی بهرام یکم و شاپور دوم، ذکر اجباری نام سکه خانه ها با پادشاهی بهرام پنجم آغاز می شود. احتمالاً همزمان با اقدام خسرو انوشیروان) به اصلاحات مالیاتی که بر سکه زنی نیز عمیقاً تأثیر گذاشته بود، سکه خانه ها استاندارد شده و ظرفیت آنها محاسبه و سهمیهٔ آنها مشخص گردید. از این زمان به بعد بر روی سکه ها سال پادشاهی، جانشین علامت نشر می شود و نشر سکه نیز به دلیل تعیین مقدار نشر از مرکز محدود می شود. از ویژگی های سکه های ساسانی ذکر نام شهری است که سکه در آن ضرب می شده است. ذکر نام ضرابخانه از زمان بهرام چهارم (۳۸۸–۳۹۹ میلادی) به صورت رسمی بر پشت سکه ها صورت گرفت. آوردن نام ضرابخانه بر سکه ها کمک شایان توجهی به پژوهش گران کرده است تا به ش
ناسایی هر چه بیشتر شهرهایی که سکه در آن ضرب می شده است، بپردازند. معمولاً در سکه ها نام ضرابخانه به علت کمبود جا به صورت اختصاری شدهٔ آن به کار رفته است، همین امر باعث گردیده است که در حال حاضر تعدادی از این ضرابخانه ها توسط محققان و سکه شناسان مختلف به دو یا چند شهر متفاوت که صورت اختصاری شدهٔ آنها شبیه به هم هستند، منتسب شود. بسیاری از این شهرها در حال حاضر از صفحهٔ روزگار محو شده یا تنها ویرانه هایی از آنها برجای مانده است. برخی از ضرابخانه های ساسانی: از شهرها و ضرابخانه هایی که نام آنها در پشت سکه های ساسانی حک شده می توان به: آذربایجان، آمل، ابرشهر، اران، اردشیر خوره، استخر، ارمنستان، ایران، ایران خوره شاپور (شوش)، جرم قباد، بست، بلخ، بیشاپور، تپورستان، تروکوارت، تیمره گلپایگان، جی، خواش، خوزستان، دارابگرد، دینور، رامهرمز، ری، ریوارد شیر، زوزن، سغد، رابطه جنسیتان، سمرقند، شیراز، کرمان، گرگان، مرو، مرو رود، نهاوند، نهریتری، ورچن (گرجستان)، وه اردشیر، وه انتیوک خسرو، هرات و همدان اشاره کرد.
لیگ آ فوتبال لیتوانی معتبرترین لیگ فوتبال در کشور لیتوانی است که از سال ۱۹۹۱ تاکنون برگزار می شود. این لیگ از ۱۲ تیم که از سراسر کشور لیتوانی در آن شرکت می کنند برگزار می شود. باشگاه فوتبال کاوناس با ۸ قهرمانی پرافتخارترین تیم این لیگ به حساب می آید. پرافتخارترین باشگاه ها. Clubs currently playing in A Lyga are highlighted in Bold. † - Defunct clubs.
هیئت نظارت بر اجرای قانون اساسی اولین بار با حکم سید محمد خاتمی در آذرماه ۱۳۷۶ به منظور کمک به رئیس جمهور در اجرای وظیفه «اجرای قانون اساسی» تشکیل شد و قرار بود عدم اجرای قانون را نیز به مقام اول اجرایی کشور گزارش دهد، اما با پایان یافتن دولت اصلاحات، در ابتدای سال ۱۳۸۴ با روی آمدن دولت نهم، محمود احمدی نژاد دستور انحلال آن را صادر کرد. هیئت نظارت بر اجرای قانون اساسی بار دیگر توسط محمود احمدی نژاد در اسفند ماه ۱۳۹۰ تشکیل شد. پیش زمینه تاریخی بعد از انقلاب. اولین بار در سال ۱۳۵۹ بنی صدر رییس جمهوری وقت در نامه به شورای عالی قضایی با استناد به اصل ۱۱۳ قانون اساسی به آنها در مورد «نقض قانون اساسی و هتک حرمت و نقض استقلال مراجع قضایی» اخطار داد. در پاسخ استفسار شورای عالی قضایی شورای نگهبان بر مجوز رییس جمهور برای تذکر و اخطار صحه گذاشت. ولی شورای نگهبان در پاسخ تذکر رئیس جمهوری در خصوص مغایرت قانون اصلاحی مصوب مجلس (اداره صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، مصوب ۱۰ آذر ۱۳۵۹) با قانون اساسی تاکید کرد که مصوبه مغایرتی ندارد و رییس جمهور در تطبیق قوانین با قانون اساسی وظیفه ای ندارد. در دوره ریاست جمهوری سید علی خامن
ه ای هم مساله اجرای قانون اساسی و حدود اختیارات رییس جمهوری در این مورد باعث مناقشه بین رییس جمهوری و شورای نگهبان شد. رییس جمهور در استفساریه ای از شورا، اطلاع داد که در صدد ایجاد واحد بازرسی ویژه است. شورای نگهبان در پاسخ تشکیل واحد بازرسی ویژه را مغایر قانون اساسی دانست. رییس جمهور در نامه دوم بیان کرد جواب شورا را قانع کننده نیافته است و بر منافع و نیاز به تشکیل واخد ویژه تاکید کرد. شورا پاسخ مکتوبی را منتشر نکرد بلکه حسین مهرپور از حقودانان وقت شورا در مذاکره شخصی با رییس جمهور او را منصرف کرده بود. هر چند مهرپور (بعدتر عضو هیات نظارت بر اجرای قانون اساسی از سوی محمد خاتمی) بعدها بیان داشت که محتوای استدلال شورا به یاد نمی آورد. دولت خاتمی. خاتمی، در تاریخ ۸ آذر ۱۳۷۶ به استناد اصل ۱۱۳، اعضای هیأت برای یک دوره چهار ساله منصوب کرد. اعضای هیأت شما: گودرز افتخار جهرمی (استاد حقوق دانشگاه شهید بهشتی و عضو حقوقدان سابق شورای نگهبان)، حسین مهرپور ( استاد حقوق دانشگاه شهید بهشتی و عضو حقوقدان سابق شورای نگهبان) و محمد حسین هاشمی (استاد حقوق اساسی دانشگاه شهید بهشتی) محمداسماعیل شوشتری (وزیر دادگستری وقت) و موسوی
لاری (معاون وقت امور حقوقی رییس جمهور). ظاهرا وزیر دادگستری و معاون حقوقی رییس جمهوری اعضای حقوقی شورا و بقیه اعضای حقیقی شورا بودند. خاتمی در تاریخ ۶ مرداد ۱۳۷۹ هاشم هاشم زاده هریسی (مجتهد و نماینده سابق مجلس) را هم به اعضای شورا اضافه کرد. در آغاز سال ۸۱ خاتمی محمدعلی ابطحی را جایگزین موسوی لاری کرد و بقیه اعضای سابق را ابقاء کرد. در دو دوره کاری هیات حسین مهرپور ریاست آن را بر عهده داشت و به عنوان سحنگوی شورا ایفای نقش کرد. خاتمی بر اساس وظیفه قانونی خود و بر اساس گزارش این هیئت، در موارد نقض قانون اساسی، به نهادهای حکومتی، تذکر و اخطار می داد. این هیئت که در ابتدای تشکیل مخالفت های زیادی را شاهد نبود، خیلی زود و باگذشت مدت کوتاهی با مخالفت های زیادی مواجه شد. برخی از خدشه دار شدن استقلال قوه قضاییه گفتند و نوشتند و برخی دیگر اختیار رئیس جمهوری در کسب اطلاع و پیگیری موارد مربوط به نقض و عدم اجرای قانون اساسی را زیر سؤال بردند. گفته می شد طبق قانون اساسی نظارت بر اجرای قوانین که شامل قانون اساسی هم می شود، به عهده قوه قضاییه است یا با حذف اختیار «تنظیم روابط قوای سه گانه» از اختیارات رئیس جمهوری در اصل ۱۱۳
قانون اساسی، دیگر مسوولیت اجرای قانون اساسی به مفهوم سابق به عهده رئیس جمهوری نیست. علاوه بر آن، قانون تعیین حدود و وظایف و اختیارات رئیس جمهوری هم مصوب سال ۶۵ بوده که با اصلاح قانون اساسی در سال ۶۸ از اعتبار افتاده است. یکی از اولین مواردی که خاتمی به اصل ۱۱۳ استناد کرد، ماجرای دستگیری و شکنجه برخی شهرداران مناطق مختلف تهران در جریان پرونده غلامحسین کرباسچی، شهردار اسبق تهران در سال ۱۳۷۶ بود. خاتمی ابتدا، شوشتری و محمد هادی مروی را مأمور بازرسی و ارائه گزارش در مورد این پرونده کرد. حاصل بررسی های این دو، گزارشی از نقض اصول ۳۸ (منع شکنجه برای گرفتن اقرار)، ۳۲ (نمی توان کسی را دستگیر کرد مگر به حکم و ترتیب قانونی)، ۳۸ (اصل برائت)، ۳۵ (حق انتخاب وکیل) و۱۵۶ قانون اساسی در جریان این پرونده بود. خاتمی رئیس جمهوری وقت٫ در نامه مورخ ۲ آذر ۷۶ خود خطاب به محمد یزدی، رئیس قوه قضاییه وقت نوشت: «این جانب طبق اصل ۱۲۲ که متناسب با وظایف و اختیاراتم در برابر مقام معظم رهبری، ملت و مجلس شورای اسلامی مسوول هستم و نیز به موجب سوگندی که در پیشگاه قرآن کریم و در برابر ملت یاد کرده ام، … با استناد به اصل ۱۱۳ قانون اساسی … توجه ج
نابعالی را به تخلفات یاد شده در گزارش معطوف می دارم.» محمد یزدی در پاسخ مورخ ۱۸ بهمن ۷۶ خود به نامه خاتمی، ضمن تأکید بر اینکه اصول قانون اساسی «دلالتی بر دخالت و نظارت قوه مجریه بر قوه قضاییه ندارد» گزارش رئیس کل دادگستری وقت استان تهران را که نافی ادعاهای نمایندگان خاتمی بود، برای «رفع ابهام و نگرانی» خاتمی برای وی ارسال کرد. گزارش ارسالی یزدی برای خاتمی «قانع کننده نبود» و رئیس جمهوری وقت در پاسخ به نامه رئیس قوه قضاییه وقت در نامه مورخ ۲۹ اسفند ۷۶ خود نوشت: «متأسفانه گزارش ریاست کل دادگستری تهران که جنابعالی آن را جهت رفع ابهام و نگرانی این جانب ارسال داشتید، رافع نگرانی نمی باشد.» در جریان توقیف فله ای مطبوعات در بهار ۱۳۷۹ با استناد به قانون «اقدامات تأمینی و تربیتی» مصوب ۱۳۳۹ بار دیگر چالش حقوقی بین دستگاه قضایی و ریاست جمهوری شدت گرفت. هیئت نظارت بر اجرای قانون اساسی، با درخواست برخی مدیران مسوول و سردبیران نشریات توقیف شده به بررسی موضوع پرداخت و گزارش مبسوطی را به رئیس جمهوری ارائه کرد. این گزارش به نامه نگاری هایی بین هیئت نظارت و برخی مسوولین قضایی انجامید. عباسعلی علیزاده رئیس کل دادگستری وقت تهران
طی نام های به هاشمی شاهرودی پاسخ گزارش هیئت را داد و برای اعضای هیئت نظارت «اظهار تاسف» کرد. علیزاده در نامه خود تلاش کرده بود تا به تفصیل از اقدامهای حقوقی دادگستری دفاع کند. او همچنین از «دخالت های بی مورد و بی حساب و کتاب در دستگاه قضایی» ابراز تأثر کرد. محمد خاتمی در پی نوشت نامه تفصیلی علیزاده، خطاب به حسین مهرپور، رئیس هیئت نظارت بر اجرای قانون اساسی، به طعنه نوشت: «پاسخ جالبی است و واقعاً یک سند تمام عیار علمی-منطقی حقوقی» صدور احکام مصادره املاک برخی اقلیت ها، موضوع دیگری بود که در اصفهان روی داد و هیئت نظارت به درخواست رئیس جمهوری وارد عمل شد و طی نام های خواستار بررسی آن توسط رئیس قوه قضاییه شد. شاهرودی در تاریخ ۳ مرداد ۸۰ در پی نوشت نامه هیئت نظارت نوشت: "بارها عرض شد که مسوولیت این هیئت دخالت در امور قضایی و پرونده ها نمی باشد." این پی نوشت واکنش خاتمی را در پی داشت. خاتمی در ۱۶ مرداد ۸۰ در پی نوشت تصویر نامه رئیس قوه قضاییه نوشت: " از رئیس محترم قوه قضاییه بسیار تعجب آور است که حتی انعکاس مطالبی که به رئیس جمهوری و هیئت مورد تأیید او می رسد به قوه قضاییه ناراحت می شوند؛ و از این حداقل تفاهم ها و
حسن نیت ها هم ابا می کنند. احتمال می دهم مطلب به صورت نادرستی به اطلاع ایشان رسیده باشد. آیا انتقال یک شکایت یا اعتراض دخالت در قوه قضاییه است؟" شاهرودی در پاسخ به این نوشته خاتمی در تاریخ ۷ شهریور ۸۰ نوشت: «ظاهراً جناب رئیس جمهور از مفاد نامه های هیئت مذکور، اطلاع دقیق پیدا نمی کنند و آن را تنها انتقال یک اعتراض یا شکایت قلمداد می نمایند. در صورتی که مفاد آن نامه ها، چیز دیگری است و بار حقوقی دیگری دربردارد.» سال بعد و در جریان گزارش هیئت نظارت در مورد بازداشت یک روزنامه نگار - بنفشه سام گیس - و نامه انجمن صنفی روزنامه نگاران، هاشمی شاهرودی در پی نوشت گزارش، اقدامهای هیئت را «بدعتی جدید» می نامد و جملات شدید اللحنی علیه هیئت بکار می برد. رئیس قوه قضاییه وقت در پی نوشت مورخ ۱۷ مهر ۸۱ گزارش نوشته بود «این هیئت پیگیری بدعتی جدید است که ظاهراً می خواهند به عنوان یک دادگاه عالی انتظامی و دیوان عالی و دیوان عدالت اداری عرض اندام کنند که امری برخلاف صریح قانون اساسی است.» همین پی نوشت شاهرودی، با واکنش خاتمی مواجه شد. رئیس جمهوری وقت در تاریخ ۱۸ آبان ۸۱ در پی نوشت نامه شاهرودی، نامه را به دفتر رهبری ارجاع می دهد و