Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ام۱ آبرامز یک تانک اصلی میدان نبرد طراحی و ساخت ایالات متحده آمریکا است که ستون فقرات نیروهای زرهی ارتش آمریکا و شماری از متحدان آن را تشکیل می دهد. این تانک به نام ژنرال کریگتون آبرامز، رئیس ستاد مشترک و فرمانده نیروهای آمریکا در جنگ ویتنام نامگذاری شده است. ام۱ برای جنگ های زرهی طراحی شده و به خوبی تجهیز و زره پوش شده است. از مشخصات منحصربه فرد آن می توان به موتور توربین گاز قوی چندگانه سوز به قدرت ۱۵۰۰ اسب بخار و زره کامپوزیت پیچیده اشاره کرد. این تانک با حدود ۶۹ تن وزن یکی از سنگین ترین تانک هایی است که اکنون به کار گرفته می شوند. این تانک به افتخار ژنرال کریگتون آبرامز نامگذاری شده است. ساخت این تانک از سال ۱۹۷۹ آغاز شده و پس از یک سال وارد خدمت رسمی نیروهای مسلح آمریکا شد و به تدریج جایگزین تانک ام۶۰ گشت. این تانک برای نیروهای مسلح کشورهای مصر، عربستان، کویت، عراق و استرالیا نیز ساخته شده است. آبرامز در سه مدل ام۱، ام۱آ۱ و ام۱آ۲ ساخته شده است. ام۱آ۱ از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۳ ساخته شد و در آن توپ ۱۰۵ میلی متری خان دار با توپ بدون خان ۱۲۰ میلی متری جایگزین شده و بهینه سازی های دیگری از جمله سامانه تعلیق پیشرفته
تر، برجک جدید، حفاظت زرهی بیشتر و سامانه جدید حفاظت اتمی-شیمیایی-میکروبی در آن به کار رفته بود. مدل ام۱آ۲ هم ویژگی های ام۱آ۱ را به همراه یک سامانه دید گرمایاب مخصوص فرمانده تانک، و سامانه های ناوبری، و رادیویی جدید را در خود دارد. ضمن اینکه برخی از مدل های قدیمی نیز با بهینه سازی های دوره ای به سطح مدل ام۱آ۲ ارتقا داده شده اند. مشخصات. تانک های ام۱ از یک موتور توربین گاز لیکومینگ تکسترون با قدرت ۱۵۰۰ اسب بخار استفاده می کنند. این موتور چندگانه سوز است اما سوخت معمولی آن سوخت جت جی پی۸ است. زره تانک نیز زره چوبام است که در وزارت دفاع بریتانیا برای تانک های انگلیسی چلنجر اختراع شد. در صورت نیاز امکان نصب زره واکنشی انفجاری بر روی تانک هم وجود دارد. آبرامز چهار سرنشین شامل فرمانده، راننده، توپچی و گلوله گذار دارد. وزن ام۱آ۲ حدود ۶۹٫۵۴ تن است که از ۶۳ تن در مدل ام۱آ۱ و ۶۰ تن در مدل ام۱ به این میزان افزایش یافته است. حداکثر سرعت ام۱آ۲ در جاده بیش از ۶۷ کیلومتر، در خارج از جاده ۴۸ کیلومتر، در سربالایی ۱۰ درجه ۲۷ کیلومتر و در سربالایی ۶۰ درجه ۶٫۵ کیلومتر در ساعت است. ظرف ۷٫۲ ثانیه از سرعت صفر به ۳۲ کیلومتر در ساعت
می رسد. برد عملیاتی تانک هم ۴۲۵ کیلومتر است. طول تانک با لوله جلو ۹٫۸۲ متر، ارتفاع آن ۲٫۴ متر و عرض آن ۳٫۶۵ متر است. توانایی عبور از موانعی به ارتفاع ۱٫۰۵ متر و خندق هایی به عمق ۲٫۷ متر را دارد. با توجه به قدرت ۱۵۰۰ اسب بخاری این تانک نسبت قدرت به وزن تانک در مدل ام۱آ۲ معادل ۲۱٫۶ اسب بخار به تن است. جنگ افزارها. سلاح اصلی نخستین مدل ام۱ آبرامز یک قبضه توپ ۱۰۵ میلی متری خان دار ام۶۸آ۱ بود. این توپ مخصوص تانک معروف در تانک های پیشین آمریکا یعنی ام۶۰ پاتون و مدل های ارتقایافتهٔ ام۴۸ پاتون هم استفاده شده بود و مدل آمریکایی توپ بریتانیایی ال۷ محسوب می شود. مدل های پسین ام۱ آبرامز از توپ ۱۲۰ میلی متری بدون خان ام۲۵۶ با نسبت طول به کالیبر ۴۴ استفاده می کنند. این توپ یک طرح آلمانی از شرکت راین متال است که در اصل برای تانک لئوپارد ۲ طراحی شده و همه مدل های لئوپارد ۲ به جز لئوپارد۲ آ۶ از آن استفاده می کنند. در لئوپارد۲آ۶ این توپ با یک توپ بلندتر با همین کالیبر و نسبت طول به کالیبر ۵۵ جایگزین شده است. یک مسلسل ۷٫۶۲ م م ام۲۴۰ (مدل ساخت آمریکای اف ان-ام آژ) هم برای استفاده گلوله گذار تانک روی سقف قرار گرفته که یک سپر محاف
ظ نیز در مقابل آن قرار دارد. یک قبضه از همین تیربار هم به عنوان سلاح هم محور توپ اصلی در برجک قرار دارد که از سامانه کنترل آتش مشابهی با توپ اصلی استفاده می کند و در نتیجه نقطه برخورد آن با گلوله توپ اصلی یکسان خواهد بود. یک مسلسل ۱۲٫۷ م م ام۲ برونینگ هم به عنوان سلاح دفاع هوایی برای استفاده فرمانده تانک بر روی برجک تانک قرار دارد. ظرفیت مهمات تانک هم ۴۲ گلوله توپ ۱۲۰ میلی متری، ۱۰۰۰ فشنگ مسلسل ۱۲٫۷ م م و ۱۰٬۸۰۰ فشنگ برای مسلسل های ۷٫۶۲ م م است. جنگ خلیج فارس. آبرامز هر چند در سال ۱۹۸۰ وارد خدمت نظامی شد اما تا زمان حمله عراق به کویت در سال ۱۹۹۰ در هیچ جنگ واقعی شرکت نکرده بود. در جنگ خلیج فارس نگرانی های زیادی در مورد توانایی آبرامز در زمین های شنی منطقه و تحمل ماه ها قرار گرفتن در شرایط جنگی مطرح شده بود. در مورد قدرت بقای سامانه الکترونیکی پیچیده برجک تانک در شرایط جنگی هم ابهاماتی وجود داشت. انتقال تانک های آبرامز به منطقه هم با توجه به وزن سنگین و اندازه بزرگ آن ها مشکل دیگری بود که باعث شد ورود آن ها به میدان نبرد به کندی انجام شود اما نیروهای ائتلاف از ورود این تانک به صحنه جنگ استقبال می کردند چون توا
نایی نابودی هر تانک عراقی را داشت. ارتش عراق در آن زمان نیروی تانک قابل توجهی را انباشته بود که اغلب از شوروی خریداری شده و مهم ترین آن ها حدود ۵۰۰ عراده تی-۷۲ بودند. این تانک مدرن ساخت شوروی از توپ ۱۲۵ میلی متری استفاده می کرد و بسیاری از ویژگی های پیشرفته آبرامز را در خود داشت. اما تی-۷۲ با وجود طرح پیشرفته اش در مقابل آبرامز ناتوان بود و بیشتر با تانک های ام۶۰آ۳ تفنگداران دریایی آمریکا قابل مقایسه بود. بقیه تانک های عراقی از جمله تی-۶۲ و تی-۵۴ نیز کاملاً در مقابل آبرامز ناتوان بودند. در این جنگ توانایی آبرامز در شلیک دقیق هنگام حرکت در زمین های ناهموار بسیار سودمند واقع شد. ابزارهای دید تانک های آبرامز هم نه تنها در شب بلکه در میان دود و غبار شدید بسیار کارآمد بود. تانک های آبرامز به طور میانگین ۱۰۰۰ متر برتری بُرد مفید بر تانک های عراقی داشتند. سامانه های گرمایی تانک های آبرامز هم کارآمدی خود را در ابرهای غلیظ دود سیاه که به دلیل به آتش کشیده شدن چاه های نفت کویت ایجاد شده بود، ثابت کردند. در واقع این دود غلیظ باعث شده بود تا توپچی های بسیاری از تانک ها در روز هم از سامانه دید در شب استفاده کنند. تانک های
عراقی از چنین قابلیتی بی بهره بودند و بدون اینکه بتوانند دشمن را ببینند با آتش آن نابود می شدند. در مجموع ۱۸۴۸ عراده تانک ام۱ آبرامز به این جنگ اعزام شد که فقط ۲۳ عراده آسیب شدید دیدند. از این شمار ۹ عراده کاملاً از خدمت نظامی خارج شدند که ۷ تای آنها توسط آتش خودی و ۲تای دیگر عامدانه منهدم شد تا از غنیمت گرفتن توسط ارتش عراق جلوگیری شود. الباقی هم آسیب های قابل تعمیر دیده بودند که بیشتر ناشی از مین های زمینی بود و پس از دوره ای تعمیرات دوباره به خدمت بازگشتند. حتی یک نفر از خدمه تانک های آبرامز هم در همه طول جنگ کشته نشد. موارد نقص فنی در تانک ها هم بسیار نادر بود و فرماندهان زرهی آمریکا در هر زمان ۹۰ درصد آبرامزهای خود را آماده عملیات داشتند که نرخ آمادگی بی سابقه ای بود.
سلام کوچولو نام برنامه ای رادیویی، مخصوص قشر کودکان و خردسالان است که توسط عذرا وکیلی، مجری و تهیه کنندهٔ با سابقهٔ رادیو در کنار تهیه برنامه های رادیویی برای بزرگسالان، چهار دهه است که این برنامه را روی آنتن رادیو ایران می رود. با وجود این که این برنامه سال هاست که پخش می شود، اما هنوز در بین شنوندگانش تازگی دارد. این برنامه ۴۰ سال بدون وقفه از رادیو ایران پخش می شود. فعالیت. زمانی که عذرا وکیلی برای کار کودک به رادیو آمد برنامه "سلام کوچولو" حدود یک سال روی آنتن می رفت و بچه های بزرگ تر با صدای کودکانه در این برنامه حرف می زدند. و ادای بچه ها را در می آوردند. وقتی کار را تحویل گرفت از بچه های خردسال استفاده کرد. برای اولین بار بود در رادیو بچه های چهار ساله همراه یک مجری برنامه اجرا می کرد. علاوه بر آن بچه ها را آزاد می گذاشت تا با همراهی هم برنامه را به نتیجه برسانند. در واقع این مسئله باعث موفقیت برنامه "سلام کوچولو" شد و از آن به بعد اجازه نداد بچه های بزرگتر در این برنامه کار کنند. رامین جوادپور. رامین جوادپور از دوران بچگی با عذرا وکیلی برنامه اجرا کرده و در حال حاضر آهنگسازی و خوانندگی این برنامه را ب
ر عهده دارد. رامین جوادپوراز سال 1371 و در سن 6 سالگی وارد رادیو ایران شده و ضمن آشنایی باعذرا وکیلی، به عنوان مجری خردسال به برنامه سلام کوچولو آمد. وی از آن زمان تا کنون با عذرا وکیلی کار می کند و هم اکنون به عنوان تهیه کننده برنامه های رادیویی در برنامه های راه شب چهارشنبه شب رادیو ایران، هنر زندگی و دختر آدم،پسر حوا مشغول به فعالیت بوده و در برنامه های طنز دلخنده و کوی نشاط، محصول دفتر طنز رادیو ایران بهبازیگری وآهنگسازی و خوانندگی می پردازد. وی در برنامه تلویزیونی قند پهلو مدیر برنامه ریزی و دستیار کارگردان است.
نبرد سباستوپولیس نام نبردی است که در سال ۶۹۲ میلادی بین امپراتوری بیزانس و امویان در مکانی به نام سباستوپولیس ( سباسته در کیلیکیه یا سولوسرای امروزی در ترکیه) روی داد. فرماندهی کل سپاه بیزانس را لئونتیوس برعهده داشت و در این جنگ ارتش ویژه ای متشکل از ۳۰ هزار سرباز اسلاو به فرماندهی نِبولوس شرکت داشتند. فرماندهی نیروهای اموی برعهدهٔ محمد ابن مروان بود و در نهایت این نبرد با پیروزی اعراب به پایان رسید. علت شکست سپاهیان روم شرقی را ارتداد و پیوستن ۲۰ هزار از نیروهای اسلاو به عرب ها دانسته اند و در یکی از منابع چنین آمده است که ژوستینیان دوم، امپراتور وقت بیزانس پس از اطلاع از این موضوع فرمان قتل عام باقی ماندهٔ اسلاوها از جمله زنان و کودکان را در خلیج نیکومدیا صادر نمود. با این حال منبع دیگری با رد این ادعا آنرا نادرست خوانده است.
داستان نویسی جنوب آثار نویسندگانی را شامل می شود، که در خطهٔ جنوب و جنوب غربی ایران زیسته اند، یا در حال و هوای این مناطق می نویسند. این آثار دارای ویژگی های خاصی می باشد، که آن را با سبک های ادبی دیگر معاصر، از قبیل جنگ اصفهان، متمایز می کند. محدوده، جغرافیا و نویسندگان. جنوب و جنوب غربی ایران در سه محدودهٔ خوزستان، فارس و بوشهر در میان ادبیات داستانی ایران جلوهٔ خاصی دارد؛ این خطه نویسندگان بزرگی چون صادق چوبک، سیمین دانشور، فتح الله بی نیاز، رسول پرویزی، ابراهیم گلستان، احمد محمود، امین فقیری، ناصر تقوایی، ناصر مؤذن، شهریار مندنی پور، منیرو روانی پور، محمدرضا صفدری زویا پیرزاد و بسیاری دیگر را در دامان خود پرورده است. این خطه از سرزمین ایران با وجود اسکان اقوام مختلفی چون اعراب، بختیاری ها و ترکان قشقایی از یک طرف و ارتباط با خارجیان، به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی آن از سوی دیگر سبب شده است که از یک نوع فرهنگ مختلط و آمیخته برخوردار گردد. از جمله استعمار انگلیس در هنگامهٔ جنگ جهانی، تأثیر فراوانی به ویژه از لحاظ ساختار زبانی بر گویش این ناحیه بر جای گذاشته است. نویسندگان جنوبی با بهره گیری از این فرهنگ های
متنوع و طبیعت متفاوت، داستان هایی خلق کرده اند که هم از لحاظ تعدد کار و هم از لحاظ کیفیت، پر بارتر از خطه های دیگر ایران است. حسن عابدینی در کتاب خود «"صد سال داستان نویسی ایران"»، مهم ترین دستاورد ادبیات اقلیمی را حاصل تلاش نویسندگان جنوب می داند که داستان هایی با زمینه، فرهنگ و طبیعت متنوع جنوب نوشته اند و ماجراپردازی را با مسایل اجتماعی درآمیخته اند. جنوب با فضای متنوع خود، نه تنها در داستان های نویسندگان بومیش توصیف شده است، بلکه نویسندگان مناطق دیگر ایران نیز مجذوب توصیف فضای این ناحیه، برای پرداخت داستان های خود شده اند، که از این گروه می توان به اسماعیل فصیح در «"شراب خام"»، محمود دولت آبادی در «"باشبیرو"»، غلامحسین ساعدی در مجموعهٔ «"ترس و لرز"» و حسین دولت آبادی در رمان «"کبودان"» اشاره کرد، که به توصیف فضای جنوب ایران پرداخته اند. غلامحسین ساعدی، خود به بنادر جنوب سفر کرد و کتاب های «"ترس و لرز"» و «"اهل هوا"» نیز حاصل این سفرها است. ویژگی ها. مهم ترین بخش ادبیات اقلیمی، تلاش نویسندگان جنوب کشور است، داستان هایی که دربارهٔ فرهنگ و طبیعت جنوب نوشته شده است. غالب این نویسندگان برخاسته از طبقهٔ متوسط ش
هری می باشند و بدین ترتیب مکتب قصه نویسی خوزستان پدید می آید. قصه های ناصر تقوایی، احمد محمود، مسعود میناوی، ناصر مؤذن، محمد ایوبی، پرویز زاهدی، پرویز مسجدی، عدنان غریفی، نسیم خاکسار و بهرام حیدری، دنیای داستان های ویلیام فاکنر، ارنست همینگوی و ارسکین کالدول را پیش چشم ما می گذارد. محمدعلی سپانلو نوشته است: گرمای طاقت سوز جنوب، کشمکش با تلاطم دریا، مواجهه با استعمار، جهل بسیار و فقر شدید، داستان های جنوبی را گرفتار نوعی خشونت کرده است. حسن میرعابدینی این موضوع را اینگونه بیان می کند: در آثار نویسندگان این خطه، فقر، محرومیت و بی پناهی انسان های تحقیر شده و زخمی، نمود فراوانی دارد و کارگران غربت زده، روستائیان آواره و درمانده، در داستان های جنوب، جایگاهی مشخص دارند. توجه به رنگ و بوی محلی در نوشتهٔ زیر از نسیم خاکسار کاملاً نمایان است: غلامحسین ساعدی از جلوداران ادبیات اقلیمی ایران است. مجموعه داستان «"ترس و لرز"» (انتشار در سال ۱۳۴۶) را دربارهٔ زندگی ساحل نشینان جنوب می نویسد. ساعدی دربارهٔ عقب مانده ترین نواحی جنوب، به کشف مجدد فرهنگ و طبیعت آنان همّت می گمارد. در مجموعهٔ «"دندیل"» و «"دفترهای زمانه"» (انتشار
در سال ۱۳۴۶) مضمون سیاسی را با فضای پرهراس بندر، ترسیم می کند. علی مراد فدایی نیا به زندگی کارگران بندر می پردازد و محمد ایوبی؛ داستان هایی دربارهٔ مهاجرت مردم جنوب می نویسد. احمد محمود «"زائری زیر باران"» را در سال ۱۳۴۶ چاپ می کند. مجموعهٔ «"غریبه ها"» (انتشار در سال ۱۳۵۰) زندگی مردانی است که به ناچار از زندگی خود مهاجرت کرده اند و در شهر به عملگی می پردازند. داستان «"پسرک بومی"» که در سال های دههٔ ۱۳۲۰ می گذرد، با نثری دلنشین، خواننده را در فضا و محیط جنوب قرار می دهد. غلامرضا رضایی (داستان نویس)؛ پژوهش گر کتاب "دریچه جنوبی" می گوید: گونه ها. در ادبیات اقلیمی جنوب به طور کلی شاهد ۲ گرایش می باشیم: ادبیات روستایی جنوب. گرایش به روستانویسی بیشتر در نوشته های داستان نویسان خطهٔ فارس به چشم می خورد. برجسته ترین نمایندهٔ این گروه امین فقیری است که تاکنون نیز به ادبیات روستایی وفادار مانده است. مجموعه داستان «دهکدهٔ پرملال» که اولین و زیباترین اثر او نیز است یکسره به مسایل روستا می پردازد، در آثار دیگرش نیز فضای روستا و روستانشینان بر دیگر جنبه ها غلبه دارد. او نه به قصد جمع آوری فلکلور و پژوهش در فرهنگ عامه بلک
ه برای نمایاندن درد و رنج، فقر و جهل و مظلومیت روستائیان، از روستا نوشت. برادر او ابوالقاسم فقیری نیز داستان هایی با مایه هایی روستایی نوشت که از آن میان می توان از «اجاق کور»، «باخودم در راه»، «بارونی» نام برد. صادق همایونی نیز از نویسندگان خطهٔ فارس است که در داستان های «بیگانه ای در ده» (۱۳۴۹) و «هرگز غروب مکن» (۱۳۴۷) و «خلق روزگار» (۱۳۷۰) به زندگی محرومان روستایی پرداخته است. زمینه های اصلی کار همایونی، پژوهش در فرهنگ عامه و فلکلور است و این آشنایی او با فرهنگ عامه، داستان هایش را تحت تأثیر گذاشته است. محمد بهمن بیگی نیز در آثار خود؛ همچون «بخارای من، ایل من» (۱۳۶۸) و «اگر قره قاج نبود» و «به اجاقت قسم» گزارش گونه هایی دلچسب با نثری شاعرانه و شیوا از عشایر فارس نوشته است. در آثار نویسندگان بختیاری؛ مانند بهرام حیدری و منوچهر شفیانی نیز ایل نشینان شخصیت های اصلی هستند. در آثار دیگر نویسندگان جنوب؛ مانند احمد محمود و برخی دیگر به صورت جسته-گریخته، به شرح فضای روستاها پرداخته شده است. ادبیات کارگری جنوب. پرداختن به زندگی کارگران غربت زده و باربران اسکله و تشریح، فقر و محرومیت آن ها در داستان های جنوبی نمود خ
اصی دارد؛ وجود تأسیسات نفتی، پالایشگاه ها و کارخانه ها، بسیاری را از شهرها و روستاهای اطراف فریفت و به سمت خود جذب نمود، اما این کارگران سرگردان، با بی مهری کارفرمایان خارجی و داخلی مواجه می شدند و سرانجام در غربتی جان کاه زندگی طاقت فرسای خود را در کافه ها و بارها سپری می کردند. بیشترین نمود این گرایش را در آثار نویسندگان مکتب داستان نویسی خوزستان می بینیم. نویسندگانی چون احمد محمود، ناصر مؤذن، ناصر تقوایی، اغلب شخصیت هایشان را کارگران تشکیل می دهند که اغلب شان سرانجام به آوارگی و بی خانمانی و بی کاری تن می دهند و با فروش خون خویش به زندگی ادامه می دهند. نویسندگان. ناصر تقوایی از اسلوب نگارش ارنست همینگوی یاری می جوید. تقوایی در سال های دههٔ ۱۳۴۰ به وسیلهٔ صفدر تقی زاده که خود مترجم آثار نویسندگان آمریکایی است، به مجله آرش معرفی می شود و به نگارش داستان های خاطره ای از مناطق جنوب می پردازد، که این داستان ها در سال ۱۳۴۸ با نام «"تابستان همان سال"» چاپ می شود. مجموعهٔ «"تابستان همان سال"» اثر تقوایی، یکسره به مسایل کارگری در جنوب اختصاص دارد. او از اولین نویسندگانی است که بعد از صادق چوبک، فضای ماتم زده و غبار
گرفتهٔ جنوب را توصیف می کند. نویسندگان دیگری نیز در فضای بومی جنوب، داستان نوشته اند، که عبارتند از: این نویسندگان، صرفاً به مسایل ملموس زندگی توجه کرده اند و همچون احمد محمود و ناصر تقوایی، به سراغ دقیقه ها و غرایب زندگی در اقلیم جنوب نرفته اند. این نویسندگان اغلب از خود پیگیری نیز نشان نداده اند و به عنوان اقلیمی نویس نیز مطرح نیستند. عابدینی در این باره می گوید: از دیگر نویسندگان جنوبی؛ شاپور قریب، پرویز زاهدی، حسن کرمی، منوچهر آتشی و مسعود میناوی می باشند. شاپور قریب «"جنوب گرم"» را در سال ۱۳۴۶ در جنگ اصفهان منتشر می کند. پرویز زاهدی «"چل پلکان"» را در سال ۱۳۴۵، «"عروج"» را در سال ۱۳۵۳ و «"کاشتن باد"» را در سال ۱۳۴۶ چاپ می کند. آثار منوچهر آتشی نیز از سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۶ در «مجله تماشا» چاپ می شود و در مجلهٔ «مجله فردوسی» نیز در سال ۱۳۴۸ داستان هایی دربارهٔ کشاکش درونی آدم های سر در گم می نویسد. مسعود میناوی «"پناهگاه"» را در سال ۱۳۴۶، «"رهروان شب"» را در سال ۱۳۴۵ و «"صفو"» را در سال ۱۳۴۸ منتشر می کند، که دربارهٔ قاچاقچیان و یاغی ها می باشد. عنصر اصلی در داستان های اقلیمی جنوب، دریا است. داستان های «"لحظهٔ ص
ید"» و «"شال"» از عظیم خلیلی، از دریا به عنوان عنصری برای ساختن فضا استفاده می شود. از دیگر ویژگی های داستان اقلیمی جنوب، پرداختن به زندگی و محیط کارگری است. حسین دولت آبادی نیز «"کبودان"» را در سال ۱۳۵۷ دربارهٔ زندگی کارگران مهاجر در بنادر و جزایر جنوبی کشور، ترسیم می کند. نویسندگان اخیر اغلب آثار خویش را در دههٔ ۱۳۵۰ و پس از آن، عرضه کردند. قابل ذکر است که ادبیات اقلیمی جنوب، شکوفایی خود را در آثار کسانی چون احمد محمود، امین فقیری، ناصر مؤذن و ناصر تقوایی بروز داد.
علی مراد فدایی نیا (زادهٔ ۱۳۲۵ در مسجد سلیمان) از مهم ترین داستان نویسان فرم گرا در دههٔ ۱۳۵۰ ایران پس از ابراهیم گلستان و جزء امضاکنندگان «مانیفست شعر حجم» است. وی که برآمده از جریان ادبیات جنوب ایران در دههٔ پنجاه است، چند کتاب در ایران و یکی-دو کتاب در خارج از این کشور منتشر کرده است. زندگی. علی مراد فدایی نیا سال ۱۳۲۵ در مسجد سلیمان به دنیا آمد، در اردیبهشت سال ۱۳۲۵، که نام اولین کتاب داستان وی نیز از همین روز تولد آمده است. پیش از این که داستان بنویسد، شعر می گفت و به همین خاطر نثرهای او به شکلی شاعرانه اند؛ یا شعرهایی اند که نثر شده اند. فدایی نیا داستان بلند «حکایت هیجدهم اردیبهشت بیست وپنج» را در سال ۱۳۴۹ چاپ کرد. سپس مجموعه داستان «برج های قدیمی» و «حکایت ها» را همان سال ها با نگاهی به مانیفست حجم گرایی چاپ کرد. فدایی نیا ایران را در اوایل دهه ۱۳۵۰ به مقصد نیویورک و برای همیشه ترک کرد و از آن زمان تاکنون در یک هتل آپارتمان دورافتاده در پانسیونس دانشجویی در آن شهر زندگی می کند؛ «با کبوترهاش و پارک کنار هتل». فدایی نیا در سال ۱۳۸۲ با سرمایهٔ مهین خدیوی در نشر سالی کتاب «ضمایر» اش در ایران منتشر کرد. در
آمریکا نیز در این مدت یکی-دو تا کتاب داستانی دیگر منتشر کرد. ویژگی های آثار. منوچهر آتشی در مقاله ای که در شمارهٔ ۳۱ مجلهٔ «تماشا» (۲۹ مهرماه ۱۳۵۰) به چاپ رسید دربارهٔ «حکایت هیجدهم اردیبهشت بیست وپنج» می نویسد: حسن میرعابدینی در کتاب «صدسال داستان نویسی»، این گونهٔ داستان را - برخورد با شکل های زبانی و فرم که عطفش می دهد به سوررئالیسم و شاید به تعبیری برخورد ساختارگرایانه با ادبیات داستانی و شاید جاهایی کشیده شدن اش به پساساختارگرایی - برآمده از فضاهای داستانی مسعود زوارزاده و ابراهیم گلستان می داند. او محصول ادبیات داستانی دههٔ چهل و پنجاه است که، به نظر می رسد، وضع نشر در این دوران، در داستان بهتر از شعر باشد؛ دوره ای که «سنگر و قمقمه های خالی» بهرام صادقی چاپ می شود، همین طور می شود خروس ابراهیم گلستان را پیدا کرد، از چوبک چیزهایی هست، از عدنان غریفی هم، و البته یوزپلنگانی که با من دویده اند بیژن نجدی را. به گفتهٔ شمیم بهار: «چرا نباید هرکس حکایت خودش را بنویسد؟» وقتی هرکس حکایت خود را می نویسد، قواعد رنگشان می بازند و می شود از ادبیات مدرن حرف زد که صداهای متفاوتی در آن شنیده می شود، گاهی شنیده می شود،
از آن هرکس که باشد، می تواند از آن کس دیگری هم بشود؛ اما یک ارگان نیست که اجزایش و چگونگی چیدمان ارکانش، از پیش آمده باشد، که شما بتوانید به اجرایی خاص نسبت بدهید، که تباری خاص را به یاد می آورد. به باور "حکیمی" این جا می توان برخورد بورژوامنشانه ای را پیش کشید که هر طبقه نیازهای خودش را دارد. این جایی ست که روشن فکر هم در طبقهٔ خودش قرار می گیرد که نیازهای خودش را دارد. بنا به گفتهٔ گیورگ لوکاچ در مقدمهٔ «جامعه شناسی رمان»: «نمایش زندهٔ انسان جامع امکانپذیر نیست، مگر در صورتی که نویسنده آفرینش تیپ ها را هدف خود قرار دهد. این امر مستلزم پیوندی ناگسستنی میان انسان خصوصی و انسان زندگی عمومی جامعه است.» با این وجود حکیمی معتقد است که این صورتی که «فدایی نیا» انتخاب کرده را، نمی توان صرفاً آن طور که «میرعابدینی» می گوید، هذیان گویی، و از جانب جناب راوی ای بدانیم مصروع یا اصم و به راحتی از کنار این شکل گذشت و آن فرم را سپرد به پریشان گویی ای منقطع که منطق زمان درونی ندارد. وی معتقد است که نمی توان هرچه را که دیریاب و سخت یاب است را به پریشانی و مغلق گویی و دشوارنویسی نسبت داد؛ از همان جنس تقسیم بندی ای که اسماعیل
نوری علا هم می آورد، و شعر مشکل گو را می سازد.
بوستان ولایت با نام پیشین بوستان قلعه مرغی، بزرگ ترین پارک خاورمیانه است که در جنوب غربی شهر تهران قرار دارد. این بوستان در محل قبلی پادگان نظامی قلعه مرغی احداث شده است و از سال ۱۳۹۰، شرایط ورود عموم به این بوستان مهیا شد و سال ۱۳۹۱، به طور رسمی افتتاح شد. بوستان ولایت به صورت دایره ای شکل ساخته شده و محلهٔ جوادیه، زمزم، نازی آباد، خانی آباد،یاخچی آباد و چند محلهٔ دیگر را به یکدیگر متصل می کند. در حاشیهٔ پارک، فضای باز مناسبی برای انجام انواع ورزش ها فراهم شده که از نور پردازی مطلوبی برخوردار است و برق روشنایی قسمت عمده ای از بوستان ولایت نیز توسط پنل های خورشیدی تأمین می گردد. پوشش گیاهی. درختان و درختچه های مختلفی در این پارک توسط شهرداری تهران کاشته شد که از مهم ترین آنها می توان به «چنار، صنوبر، بیدمجنون، توت سفید، سیب سبز، کاج تهران، زیتون تلخ، بادام کوهی انجیر زرد و…» اشاره کرد. معرفی. این بوستان با وسعت ۳۰۰ هکتار بین مناطق ۱۹ و ۱۶ تهران قرار دارد (خود بوستان ضمیمه منطقه ۱۹ است) و شامل چند ورودی در ضلع های مختلف و پارکینگ جهت ورود خودرو به پارک است. همچنین در سال های اخیر، پارک شهربانو ویژه بانوان و کت
ابخانه علامه امینی در این بوستان ساخته شده است. پارک بانوان این مجموعه شامل سالن آرایشگاه، باشگاه ورزشی، پیست دوچرخه سواری، کافی شاپ و کتابخانه نیز می باشد. نزدیکترین ایستگاه های مترو به بوستان ولایت، ایستگاه متروی زمزم و ایستگاه متروی شهرک شریعتی در خط ۳ متروی تهران است. پارک بانوان. بوستان شهربانو بخشی از بوستان بزرگ ولایت است که در تیرماه ۱۳۹۰ به مساحت ۶ هکتار افتتاح شد. بوستان شهربانو مجموعه امکانات ورزشی و تفریحی ویژه زن ها را فراهم آورده است. بخشی از فضای مجموعه شهربانوی بوستان ولایت به زمین چمن فوتبال و ۲۱۰۰ متر به زمین روباز ورزشی، اختصاص یافته است. همچنین این بوستان دارای پیست کارتینگ اتومبیل رانی و پیست دوچرخه سواری ویژه استفاده بانوان است. بخش دیگری از مجموعه شهربانو را فروشگاه تشکیل می دهد که به عرضه کالاهای موردنیاز خانم ها، محصولات فرهنگی و ورزشی می پردازد. گالری هنری با ۴۰۰ متر از امکان های فرهنگی این مجموعه است. راه اندازی مجموعه مرکزی دیجیتال در ضلع جنوبی شهربانو و همچنین گروه های مشاوره در بیش از ۲۴ موضوع مختلف مانند مشاوره سلامت روحی و روانی، بهداشت، همسرداری، خانواده، نشاط و شادابی از دیگر
امکانات این مجموعه است. همچنین در گزارشی دیگر امکانات این مجموعه به این شرح معرفی شده است؛ دارای ۲۰ ساختمان هنری، مذهبی، فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شامل سالن ورزش سرپوشیده با سکوی ویژه تماشاگر تا ۱۵۰ نفر، سالن ورزش های رزمی، استخر بانوان، سالن همایش و سینما، سالن مد و لباس، مرکز زیبایی، گالری آزاد هنری، فروشگاه ویژه عرضه محصولات، مهدکودک، پیست دوچرخه سواری، کارتینگ اتومبیل رانی، مرکز مشاوره، مرکز آموزش آشپزخانه و رستوران، آبنما و رواق استراحت بانوان. در بوستان شهربانو علاوه بر امکانات یاد شده دارای دو مرکز مهارت آموزی کوثر است. این دو مرکز با هدف توانمند سازی بانوان سرپرست خانوار در قالب آموزش و ایجاد اشتغال در مجموعه شهربانوی بوستان بزرگ ولایت راه اندازی شده است. هر کدام از مراکز جدید ظرفیت اشتغال زایی برای بیش از ۳۰ نفر را دارند. ضمن اینکه امکان آموزش و ایجاد اشتغال خانگی برای ۱۰۰ بانو نیز در این مراکز فراهم شده است. همچنین برگزاری جشنواره های مناسبتی دینی و ملی از دیگر فعالیت های این بوستان است.
کوکومیس یک وبگاه ترجمه مشارکتی است که در آن مترجمین، دانش زبانشناختی خود را به اشتراک می گذارند و خدماتی را به صورت برخط مبادله می کنند. یک خصیصه غیرمعمول کوکومیس این است که تمامی ترجمه ها مورد ارزیابی قرار می گیرد و ممکن است توسط دیگر مترجمین کوکومیسی ویرایش شود. این امر موجب می شود کیفیت ترجمه ها بالا رفته و در اغلب موارد متن ترجمه شده هم از دیدگاه معنی به متن اصلی وفادار است و هم خصوصیات زبان مقصد را حفظ می کند. اعضا. اعضای کوکومیس از کشورهای مختلف می باشند؛ دو بخش بزرگ از اعضا از کشورهای ترکیه و برزیل می باشند. این دو کشور در کنار هم یک سوم اعضا را تشکیل می دهد. پیوند. وبگاه کوکومیس
اسکار گوتیئرز (زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۷۴) معروف به ری مستریو، کشتی کج کار حرفه ای آمریکایی است. او درحال حاضر با کمپانی دبلیودبلیوئی قرارداد دارد. ری میستریو تمرینات خود را زیر نظر عمویش ری مستریو ارشد سینیور که او نیز کشتی کج کار بود در مکزیک آغاز کرد. زندگی نامه. او کشتی کج حرفه ای را در چند لیگ سطح پایین تر و سپس مکزیک و ژاپن در سال ۱۹۸۹ شروع کرد. در این مدت او توانست عنوان های سبک وزن HHW، عنوان اصلی لیگ MNW (مکزیک)، عنوان تگ تیم WWA، سبک وزن WWA سه بار، عنوان اصلی بیگ را از آن خود کند. سپس به لیگ ECW رفت و بعد از فعالیت در آن جا سرانجام در سال ۱۹۹۶ به یکی از دو لیگ بزرگ در آن زمان یعنی WCW راه پیدا کرد. در ابتدای کارش در ۱۶ ژوئن اولین حضورش را در گریت بش انجام داد و در مقابل دین مالنکو شکست خورد و نتوانست عنوان سبک وزن را از آن خود کند؛ ولی در ۸ ژوئیه با شکست دین مالنکو درماندی نایترو توانست برای اولین بار در WCW عنوان سبک وزن را از آن خود کند. ۲۷ اکتبر دین مالنکو با شکست دادن ری مستریو عنوان را پس گرفت. ۲۸ مارس ۱۹۹۹ (۸ فروردین ۱۳۷۸) درماندی نایترو ری میستریو به همراه بیلی کیدمن با شکست کریس بنوا و دین مالنکو
توانستند که عنوان تگ تیم را به دست بگیرند و در ۹ مه (۱۹ اردیبهشت) به پری ساترن و ریون باختند. ۱۸ اکتبر (۲۶ مهر) درماندی نایترو ری میستریو به همراه کنان بار دیگر عنوان تگ تیم رو به دست آورد و در ۲۴ اکتبر (۲ آبان) به بوکرتی و استیوی باختند. ۱۴ اوت ۲۰۰۰ (۲۴ مرداد ۱۳۷۹) ری میستریو این بار به همراه یوونتود درماندی نایترو با شکست ومپایرو و گریت موتا بار دیگر عنوان تگ تیم را به دست آورد. ۲۶ مارس ۲۰۰۱ (۶ فروردین ۱۳۸۰) هم ری مستریو به همراه بیلی کید من با شکست کید رومئو و اسکیپر عنوان تگ تیم سبک وزن رو به دست آورد. بعد از منحل شدن WCW ری میستریو به WWF و به اسمک داون آمد. ۱۰ اکتبر ۲۰۰۲ (۱۸ مهر ۱۳۸۱) اولین قهرمانی ری مستریو در دبلیودبلیوئی WWE بود. او به همراه اج با شکست براک لزنر و تجیری قهرمان تگ تیم اسمکداون شد؛ ولی در نو مرسی ۲۰۰۲ آهن ها را از بنوا و انگل باختند؛ ولی در ۷ نوامبر توانستند انتقام بگیرن و بار دیگر قهرمانی را بردند؛ ولی باز هم در سوروایور سریز ۲۰۰۲ در یک مسابقهٔ سه تیمه در مقابل ادی و چاوو، انگل و بنوا عنوان رو به گرروها باختند. ۵ ژوئن ۲۰۰۳ (۱۵ خرداد ۱۳۸۲) ری میستریو با شکست مت هاردی توانست عنوان سبک