Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رفت و نشان نقره المپیک را از آن خود کرد. رستمی که در لندن با مهار وزنه های ۱۷۱ و ۲۰۹ کیلوگرمی مدال برنز گرفته بود با تأیید دوپینگ آپتی آئوخادوف روسی و نایب قهرمان المپیک لندن در وزن ۸۵ ک گ، از سوی کمیته بین المللی المپیک، مدال نقره رقابت ها را از آن خود کرد. سال ۲۰۱۴. بازی های آسیایی ۲۰۱۴. کیانوش رستمی در بازی های آسیایی ۲۰۱۴ در اینچئون در دستهٔ ۸۵ کیلوگرم مردان پس از تیان تائو در سکوی دوم ایستاد. رستمی در یک ضرب وزنه های ۱۶۶ و ۱۷۲ کیلوگرمی را بالای سر برد و در دوضرب در حرکت نخست ۲۰۸ ک گ را به ثبت رساند اما دو بار در مهار وزنهٔ ۲۱۲ کیلویی ناموفق بود و تیان تائو از چین که همانند وزنه بردار ایرانی دو بار در مهار وزنهٔ ۲۱۲ کیلویی ناموفق بود توانست در حرکت سوم وزنهٔ ۲۱۸ کیلویی را مهار کند و در مجموع با زدن رکورد مجموع ۳۸۱ ک گ مدال طلای مسابقات را از دستان رستمی خارج کند. مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۴. رستمی در رقابت های جهانی ۲۰۱۴ در آلماتی قزاقستان در حرکت یک ضرب وزن ۸۵ ک گ با رکورد ۱۷۸ ک گ پس از ایوان مارکف از بلغارستان دوم شد. وی در دوضرب پس از آن که دوبار وزنهٔ ۲۱۲ کیلویی را انداخت، در آخرین حرکت خود توانست ۲۱۳ ک
گ را بالای سر ببرد و ضمن کسب نشان طلای حرکت دوضرب با رکورد مجموع ۳۹۱ ک گ، عنوان نخست وزن ۸۵ کیلوگرم را به دست بیاورد. ایوان مارکوف از بلغارستان با رکورد ۳۹۰ و آرتم اوکولوف از روسیه هم با رکورد ۳۸۵ ک گ نشان های نقره و برنز این دسته را از آن خود کردند. سال ۲۰۱۵. مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۵. رستمی در مسابقات جهانی هیوستون آمریکا در وزن ۸۵ ک گ در یک ضرب با ثبت رکورد ۱۷۳ ک گ پس از تیان تائو چینی و آرتم اوکولوف روسی سوم شد و در دوضرب، درحالی که تیان تائو سه حرکت ناموفق داشت با مهار وزنهٔ ۲۱۴ کیلویی در حرکت نخست پس از اوکولوف دوم شد. رستمی در حرکت دوم و سوم خود نتوانست وزنه های ۲۱۸ و ۲۱۹ کیلویی را مهار کند. در رکورد مجموع این وزن، اوکولوف از روسیه و رستمی از ایران و آپتی آئوخادوف از روسیه به ترتیب سکوهای اول تا سوم را از آن خود کردند. سال ۲۰۱۶. جام فجر ۲۰۱۶. رستمی در رقابت های بین المللی جام فجر در وزن ۸۵ کیلوگرم با رکورد ۱۷۵ و ۲۲۰ در یک ضرب و دوضرب و ۳۹۵ کیلوگرم در مجموع رکورد دوضرب و مجموع جهان را از آن خود کرد. مسابقات المپیک ۲۰۱۶. کیانوش رستمی که دو نشان طلای جهانی را در کارنامهٔ خود داشت یکی از امیدهای اصلی کاور
ان ایران در المپیک ریو ۲۰۱۶ برای کسب مدال طلا بود. رستمی در وزن ۸۵ ک گ این رقابت ها به روی تخته رفت و در یک ضرب وزنه های ۱۷۴ و ۱۷۹ کیلویی را بالای سر برد اما در مهار وزنهٔ ۱۸۲ کیلویی ناکام ماند. وی در دوضرب پس از آن که وزنه ۲۱۵ کیلویی را انداخت در حرکت دوم توانست این وزنه را مغلوب قدرت خود کند و در حرکت سوم وزنهٔ ۲۱۷ کیلویی را مهار کرد و انتقام بازی های آسیایی ۲۰۱۴ را از تیان تائو گرفت و به قهرمانی المپیک ۲۰۱۶ رسید. در پایان مسابقات این وزن رستمی از ایران با رکورد مجموع ۳۹۶ کیلوگرم بالاتر از تائو از چین با رکورد ۳۹۵ ک گ و دنیس اولانوف از قزاقستان با رکورد ۳۹۰ قرار گرفت و طلای مسابقات المپیک را به گردن آویخت. همچنین او با ثبت این رکورد، توانست رکورد مجموع جهان و المپیک در وزن ۸۵ کیلوگرم مردان را که به نام خودش بود ارتقا دهد. حراج مدال طلای المپیک. پس از وقوع زلزله در سال ۱۳۹۶ در استان کرمانشاه رستمی مدال طلای خود را برای کمک به زلزله زدگان این استان به حراج گذاشت. رستمی در پیامی دربارهٔ این کار خود نوشت: سال ۲۰۱۷. مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۷. کیانوش رستمی در مسابقات جهانی آناهایم ۲۰۱۷ وزنهٔ ۱۷۹ کیلویی را مهار کر
د و نقرهٔ یک ضرب را به گردن آویخت. اما در دوضرب در مهار وزنه های ۲۱۲، دو بار و ۲۱۵ کیلوگرمی، یک مرتبه ناکام بود و به رتبه ای دست نیافت. سال ۲۰۱۸. بازی های آسیایی ۲۰۱۸. رستمی در بازی های آسیایی ۲۰۱۸ در جاکارتا در وزن ۹۴ ک گ به روی تخته رفت و درحالی که در یک ضرب وزنهٔ ۱۷۵ کیلویی را مهار کرده بود و وزنهٔ ۱۸۵ کیلویی را در حرکت آخر انداخته بود، در دوضرب در مهار وزنه های ۲۱۸ و ۲۲۰ کیلویی ناکام ماند و در مجموع به رتبه ای دست نیافت. سهراب مرادی در این دسته قهرمان شد. سال ۲۰۱۹. مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۹. کیانوش رستمی که در رقابت های جهانی ۲۰۱۸ به دلیل مصدومیت حاضر نبود، در مسابقات جهانی ۲۰۱۹ در شهر پاتایا در تایلند در یک ضرب نتوانست در سه حرکت خود وزنهٔ ۱۸۰ کیلوگرمی را مهار کند و از جدول رقابت برای کسب نشان یک ضرب و مجموع دستهٔ ۹۶ کیلوگرم خارج شد. وی پس از ناکامی در یک ضرب از شرکت در حرکت دوضرب انصراف داد. در این مسابقات تیان تائو از چین با رکورد مجموع ۴۱۰ ک گ قهرمان شد. فارس ابراهیم الباخ از قطر و آنتون پلیسنوی از گرجستان هم دوم و سوم شدند. تمرینات انفرادی. کیانوش رستمی پیش از المپیک ریو ۲۰۱۶ تصمیم گرفت به صورت انفرا
دی به تمرینات خود بپردازد و در تمرینات و اردوهای تیم ملی وزنه برداری ایران شرکت نمی کرد و با هدایت مربی شخصی خودش که برادرش کوروش رستمی بود در مسابقات حاضر می شد که همین موضوع باعث اعتراض های بسیاری از سوی منتقدانش شد. منتقدان دلیل عدم موفقیت او پس از المپیک ریو را ناشی از «غرور وی و عدم شرکت در تمرینات تیم ملی و تنهایی اش به خاطر همین غرور» می دانند. سعید آقایی نویسندهٔ ورزشی روزنامهٔ ایران ورزشی پس از اوت شدن رستمی در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۹ متنی انتقادی با عنوان «سالاری که شکست» نگاشت و در آن به عدم حضور رستمی در تمرینات و اردوهای تیم ملی و باخت های او انتقاد کرد: سال ۲۰۲۰. جام فجر ۲۰۲۰. رستمی در مسابقات جام فجر ۲۰۲۰ که یکی از مراحل گزینشی المپیک توکیو ۲۰۲۰ بود و در رشت برگزار شد، در دستهٔ ۹۶ کیلوگرم شرکت کرد و در مهار وزنه های ۱۷۵ کیلوگرمی (۲بار) و ۱۷۷ کیلوگرمی در حرکت یک ضرب ناکام ماند و این بار هم مانند رقابت های قهرمانی جهان ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ و بازی های آسیایی ۲۰۱۸ رتبه ای به دست نیاورد و بدین ترتیب شانس وی برای حضور در المپیک ۲۰۲۰ بسیار کاهش یافت. تجلیل و تقدیر. از کیانوش رستمی به همراه چند تن دیگر به عنو
ان «مشاهیر کرد» در تیر ۱۳۹۸ در کنگره جهانی مشاهیر کرد تجلیل و تقدیر شد. به وی نشان «شهروند طلایی» اعطا شد.
شیخ الاسلام از لقب های رؤسای مذهب شیعه است و ممکن است در اشاره به موارد زیر باشد:
ترایدنت (همچنین به عنوان MSHTML شناخته می شود) یک موتور چیدمان است که توسط شرکت مایکروسافت توسعه داده می شود و در اینترنت اکسپلورر استفاده می شود. این موتور چیدمان برای اولین بار، هم زمان با انتشار نسخه ۴ اینترنت اکسپلورر در اکتبر ۱۹۹۷ معرفی شد. از آن زمان تاکنون به صورت مداوم ارتقا یافته و مورد استفاده قرار گرفته است. مایکروسافت تغییرات قابل توجهی را برای سازگاری بیشتر موتور چیدمان ترایدنت با استانداردهای وب و پشتیباتی از فناوری های جدید برای نسخه های ۷ و ۸ اینترنت اکسپلورر ایجاد کرد.
اسی نیک نژاد (زاده ۱ تیر ۱۳۳۹ در تهران) کارگردان، تهیه کننده و فیلمنامه نویس ایرانی است که ساخت چند فیلم سینمایی در ایران و آمریکا مشارکت داشته است. زندگی و تحصیل. وی با تحصیل در دانشگاه برکلی موفق به کسب لیسانس هنر (B.A) شد و جهت ادامه تحصیل به دانشگاه هنر کالیفرنیا رفت و موفق شد مدرک فوق لیسانس هنرهای زیبا (M.F.A) را در آن دانشگاه کسب کند. وی در نهایت توانست با اخذ مدرک PhD از دانشگاه میشیگان تحصیلات خود را پایان دهد. وی در حال حاضر در حال کسب دکترای روانشناسی از دانشگاه پپرداین می باشد. فعالیت های سینمایی در ایران. در آغاز انقلاب ۱۳۵۷ او فعالیت های مستندسازی را در زمینهٔ انقلاب آغاز نمود و چندین فیلم مستند از جریانات انقلاب را تولید نمود. بعد از آن وارد صدا و سیما شد و به عنوان نویسنده و کارگردان، سریال ۶۴ قسمتی «شما چه می گویید» را نویسندگی و کارگردانی کرد. سریال پاییز صحرا به کارگردانی وی به موجب پوشش و گریم بازیگران آن، جنجال های زیادی را در اوایل انقلاب موجب شد و در نهایت با اجازه نامه مستقیم از جانب آیت الله خمینی، پخش آن تا انتها ادامه داشت. پس از این سریال، با آغاز جنگ ایران و عراق، اقدام به فیلمساز
ی مستند از جبهه های جنگ کرد. از فیلم های جنگی مستند ساخته شده توسط وی می توان به «محرم تا محرم» اشاره کرد.. او برای ساخت این فیلم برای اولین بار از سربازان خط مقدم به عنوان فیلمبرداران استفاده نمود و تعداد زیادی دوربین در اختیار آن ها قرار داد. او مستند دیگری بنام «درد همسنگرم» که مضمونی واقعی از جریانات خط مقدم جبهه در مقایسه با زندگی روزمره مردم در شهرها داشت را ساخت. او سپس بنا به درخواست اولین کمیته جشنواره فیلم فجر که خود عضوی از آن شورا بود، فیلم ناتمام برنج خونین را عهده دار شد تا فیلمنامه را بازنویسی مجدد و فیلمبرداری را به پایان برساند. این فیلم برای اولین بار پس از انقلاب در جشنواره تاشکند به نمایش گذاشته شد. این فیلم اولین فیلمی بود که پس از انقلاب با دوبله انگلیسی در جشنواره های بین المللی به نمایش در آمد. وس سپس در صدا و سیمای جمهوری اسلامی پخش زنده انتخابات ریاست جمهوری را تهیه و کارگردانی کرد. در همان زمان به عنوان مشاور عالی گروه خانواده در صدا و سیما برنامه خانه و خانواده را بنا نمود. فعالیت های سینمایی در آمریکا. وی در سال ۱۹۹۴ با دانش بهتر سریال پاییز صحرا را مجدداً تدوین کرد و با ساختن موس
یقی متن جدید و زیرنویس انگلیسی برای نمایش در آمریکا آماده کرد. وی با تمامی شبکه های تلویزیونی سراسری آمریکا تماس برقرار کرد تا جایی که در سال ۱۹۹۶ سریال پاییز صحرا- اولین سریال تلویزیونی بعد از انقلاب- از شبکه تلویزیونی PBS پخش شد. پخش این سریال به وی اعتبار دیگری در آمریکا بخشید. در آمریکا فیلم مستندی بنام "خانه کجاست؟" (?Where is home) را تهیه و کارگردانی کرد. این فیلم در مورد مهاجران ایرانی در آمریکا بود. او توانست پس از داشتن دکترا و تجارب متعدد وارد سریال تلویزیونی معمای حل نشده با شرکت رابرت استک Robert Stack کار تدوین، فیلمبرداری و سپس کارگردانی در این سریال که برای شبکه ان بی سی بود را انجام دهد. این سریال به مدت یازده سال به عنوان یکی از موفق ترین سریال های آمریکا بود. او سپس به شبکه ABC رفت و در سریال چشم بر لس آنجلس (Eye on LA) که یکی از سریال های پربیننده بود وارد شد و چهارده اپیزود را نویسندگی و کارگردانی کرد. از آنجا به دعوت (Directors Guild America) به عضویت سندیکای کارگردانان آمریکا درآمد. در سال ۱۹۹۶، وارد استودیو پارامونت شد و در مجموعه تلویزیونی سایتینگ شرکت کرد و دوازده اپیزود این سریال را
نویسندگی و کارگردانی کرد. در سال ۱۹۹۸، مدیرعامل استودیو تریومف که یکی از زیرمجموعه های سونی پیکچرز است، از او دعوت به همکاری کرد. وی در طول دو سال حضور خود، چندین فیلم را پس تولید کرد که عبارتند از: او پس از این دوره به همراه مدیرعامل این استادیو، شرکت خصوصی خود را به نام 10DB ایجاد کرد و در طول مدت چهار سال محصولات متعددی برای کانال های CBS ،SHOW TIME ،NBC تولید کردند که شامل موارد زیر می شوند:
شورش طبرستان یا قیام عمومی طبرستان به آن دسته از شورش ها و نبردهای مردم طبرستان و مناطق پیرامون آن اشاره دارد که به رهبری اسپهبدان این سرزمین از سال ۱۶۸ هجری قمری تا ۱۸۹ هجری، علیه عباسیان رخ دادند. چندین سال پس از خودکشی اسپهبد خورشید و انقراض گاوبارگان (حدود سال ۱۴۲ هجری)، با بالا رفتن نارضایتی ها از عمال خلیفه های عباسی، مردم به اسپهبد قارنوندیان، ونداد هرمز، رجوع کردند و از او خواستند تا رهبریشان را برای قیام برعهده گیرد. وی پس از مشورت با دیگر اسپهبدان، از دودمان های پادوسپانیان، باوندیان و مصمغان، این درخواست را پذیرفت. از این پس شروین باوندی چون پادشاه طبرستان بود و ونداد هرمز قارنوندی سپهسالاری او را می کرد. آن ها در روزی از پیش مشخص شده، شورش بزرگی علیه خلافت عباسی برپا کردند و مردم طبرستان و رویان در این روز پادگان ها را فتح نمودند و نظامیان عرب را به قتل رساندند. مورخان از این روز به عنوان «روزی که طبرستان از عمال خلیفه خالی شد» یاد می کنند و از کشته شدن ۲۰٬۰۰۰ نفر خبر می دهند. پس از قتل عام مسلمانان و نایبان خلیفه در طبرستان، خلافت عباسی سلسله نبردهایی برای بازپس گیری طبرستان آغاز کرد. خلیفه مهدی
عباسی خواستار مرگ ونداد هرمز و آوردن سر او به بغداد، پایتخت خلافت، بود؛ ولی هیچ کدام از سردارانش موفق به این کار نشدند و سرانجام ولیعهد او، هادی عباسی، توانست با اعلان آتش بس و انعقاد پیمانی، ونداد هرمز را همراه با خود به بغداد ببرد. در طول این مسیر بود که مهدی عباسی درگذشت و هادی به مقام خلافت رسید. ونداد هرمز تا اواخر حکومت هادی در بغداد ماند، ولی نهایتاً به طبرستان بازگشت و دور تازه ای از قیام طبرستان آغاز شد. سرانجام در دوران خلافت هارون الرشید، با حضور شاهزادگان طبرستان به عنوان گروگان در بغداد، در سال ۱۸۹ هجری، شورش های طبرستان به صورت کامل متوقف شدند. پس از اقدامات هارون الرشید اوضاع آرام شد و در زمان مأمون طبرستان تحت امر طاهریان درآمد؛ ولی چندی نگذشت که اسپهبد وقت قارنوندیان، مازیار، علم شورش برپا کرد و به جنگ علیه خلافت و امیران طاهری پرداخت. اما مازیار هم نهایتاً شکست خورد و اعدام شد. پس از شکست های پیاپی اسپهبدان، مردم طبرستان به شورشیان علوی مهاجر روی آوردند و در اتحاد با داعی کبیر، دولت شیعی علویان طبرستان را ساختند. زمینه ها. پس از حمله اعراب به ایران، بیش تر مناطق ایرانشهر به دست مسلمانان افتا
د. فاتحان مسلمان نسبت به اهالی زرتشتی منطقه تبعیض و آزار روا داشته و زرتشتیان برای حضور در قلمروهای اسلامی، مجبور به پرداخت جزیه بودند. اما در میان ولایات سابق شاهنشاهی ساسانی، مناطق سواحل جنوبی دریای خزر، در برابر حمله عرب ها و نفوذ اسلام، سرسختانه ایستادگی کردند. این مناطق در پناه کوه های بلند البرز، در برابر حملهٔ سپاه بزرگ عرب ها به هنگام پیشروی به سوی خراسان، جان به در بردند. در آن هنگام طبرستان پیشرفته ترین و پرجمعیت ترین ولایت از ولایات ساحلی دریای خزر، تحت حکومت سلسله ای از اسپهبدان به نام دابویگان بود. در آن هنگام، دودمان های دیگری نیز در طبرستان حاکمیت داشتند. حضور این سلسله ها گواه آن است که شاید رویدادهای طبرستان، بازتاب تلاشی بود در راستای بازسازی مراتب دستگاه دیوانسالاری بلندپایه تر ساسانی. نظامیان گسیل شده از سوی خلفای عرب تلاش های بسیاری برای فتح طبرستان انجام دادند که هیچ کدام موفقیت آمیز نبود و دودمان گاوبارگان در پاسداری از مرزهای خود کمابیش پیروزمندانه با عرب ها مقابله می کردند. تا این که در حدود سال ۱۴۲ هجری، آخرین فرمانروای گاوبارگان، اسپهبد خورشید، از سپاهیان خلافت عباسی در جنگی که بینش
ان رخ داد، شکست خورد و پس از آن که سرزمینش به دست آن ها افتاد، خودکشی کرد. گرچه مرگ اسپهبد خورشید موجب شد عباسیان بر مناطق جلگه ای طبرستان چیره شوند و نایبان خلیفه بتوانند به تبلیغ دین اسلام و جمع آوری مالیات پردازند، ولی این بدان معنی نبود که عباسیان توانستند سراسر این سرزمین را تصرف کنند؛ چنان که اسپهبدان قارنوندی، باوندی و پادوسبانی همچنان در مناطق کوهستانی طبرستان و رویان به فرمانروایی خویش ادامه می دادند. در نخستین دهه های پس از فتح، تغییر آیین و گرویدن به اسلام روند کندی داشت و به خصوص در مناطق روستایی، اکثریت ساکنان را زرتشتیان تشکیل می دادند و تازه مسلمان های بومی و اعراب به صورت جوامعی پراکنده در میان این اکثریت زندگی می کردند. اعراب بنا بر رسوم خود، پس از پیروزی در جنگ، زنان و فرزندان رقیب را به اسارت گرفته و همچون غنائم با آنان رفتار می کردند. آن ها در نبرد علیه اسپهبد خورشید نیز همسر و فرزندان او را اسیر گرفته و خلیفه آنان را بین درباریان تقسیم نمود و خود با یکی از همسران خورشید ازدواج کرد. این روش در میان مهاجران عربی که در طبرستان مستقر شده بودند، هم وجود داشت و زنان و دختران طبرستانی به اجبار،
به نکاح عاملان خلیفه درآمدند. عده ای از زرتشتیان در نیمهٔ دوم قرن دوم هجری، به خاطر آزارهای فاتحان مسلمان، از ایران به هندوستان کوچیدند. آغاز قیام. در دوران والی بودن خالد بن برمک، او با مردم رفتار مناسب داشت و با آن ها مدارا می کرد و این موجب عدم حملهٔ اسپهبدان به آن ها می شد. اما حدود ۲۵ سال پس از مرگ اسپهبد خورشید، هنگامی که مهدی عباسی در حال مبارزه با شورش های علویان علیه خلافتش بود؛ عبدالحمید مضروب، امیر طبرستان از جانب وی، رسوم تازه ای بنا نمود، خراج را اضافه کرد و ستم و ظلم بر مردم روا داشت، که موجب نارضایتی طبری ها و مقدمات شورش آن ها شد. در زمان عبدالحمید مضروب خراج بر مردم فشار وارد می کرد و به گفتهٔ سنگسری، در مناطق جلگه ای و هموار طبرستان ۴۵ پایگاه نظامی دایر شده بود. عبدالرفیع حقیقت تعداد این پایگاه ها را ۵۰ مرکز ثبت کرده است. عده ای از مردم ناراضی از خلافت عباسیان، ابتدا از «امیدوار کوه» در سوادکوه، به پریم نزد اسپهبد ونداد هرمز، فرمانروای دودمان قارنوندیان، رفتند و او را به پیشوایی قیام خود برگزیدند. ونداد هرمز گفت ابتدا باید با اسپهبد دودمان باوندیان، اسپهبد شروین یکم، مشورت کند و از مصمغان ول
اش بیعت بگیرد؛ اگر این مراحل به خوبی به انجام رسید، قیام ممکن است و من آن را رهبری می کنم. مصمغان و شروین یکم با این درخواست موافقت کردند و با استندار شهریار یکم، استندار دودمان پادوسبانیان، نیز هم عهد شدند که علیه خلفای عباسی بشورند. سپس از اهالی رویان و طبرستان بیعت گرفتند و پس از بحث و تبادل نظر عمومی، قرار بر آن شد که همگی در روز مشخص و ساعت معینی علیه نایبان خلیفه قیام کنند. اتحاد دو خاندان باوندیان و قارنوندیان که در این عصر شکل گرفت تا مدت ها برقرار ماند. "ظهیرالدین مرعشی" دربارهٔ این اتحاد نوشته است که شروین باوندی چون پادشاه طبرستان بود و ونداد هرمز صاحب الجیش و سپهسالاری او را می کرد. در سال ۱۶۸ هجری قمری بود که قیام انجام گرفت. در شب موعود به رسم زرتشتیان آتشکده ها را روشن کردند و مطابق اعلامی که از قبل انجام شده بود، بر کوه ها آتش افروختند. تمام مردم منطقهٔ طبرستان از گیلان تا تمیشه، هرجا نایبان و مردمِ خلیفه را می دیدند، آن ها را می کشتند. مردم با هر وسیله و آلت قتّاله ای که تهیه اش ممکن بود، به عرب ها و عمال خلیفه حمله می کردند و آن ها را می کشتند تنها عرب ها هدف این کشتار نبودند و افراد محلی که
مسلمان شده بودند هم به قتل رسیدند. قشون منظم اسپهبدان نیز با رهبری ونداد هرمز و معاونت شروین یکم علیه سپاهیان عرب تاختند و پادگان های نظامی را که برای مقابله با شورش های احتمالی ساخته شده بودند، اشغال کردند و حدود بیست هزار نفر از نظامیان عرب را کشتند؛ به طوری که اجساد مقتولین مانع رفت و آمد در برخی راه ها می شد. همچنین به نیروهای نظامی مستقر در «هرمزآباد» (در نزدیکی آمل)، که محل استقرار نایب خلیفه در طبرستان بود، حمله کردند. خسارات مالی و جانی فراوانی در این شورش به دستگاه خلافت وارد شد، چنان که تنها در رویان شش هزار، در گیلان آباد پانصد نفر، در ولاشجرد پانصد نفر، در سعیدآباد یک هزار نفر، در چالوس پانصد نفر و در کلارستاق پانصد نفر نیروی رزمنده کشته شدند؛ و این آمار فقط مربوط به ناحیهٔ رویان و کلار است. عبدالرفیع حقیقت این رخداد را یک «قیام ملی» و «انقلاب» می داند. رویکرد مهدی عباسی. خالد بن برمک که در ری بود، خبر شورش را به مرکز خلافت رساند. قاصدی که خبر را به دربار برد، "سالم فرغانی" معروف به "شیطان فرغانی" بود، که خلیفه به او اعتماد داشت. خلیفه مهدی عباسی، پس از شنیدن اخبار اذعان داشت که در میان فرماندهان
عرب، کسی نیست که بتواند سر ونداد هرمز را برایش بیاورد. سالم فرغانی داوطلب شد تا با لشکر کافی این کار را به عهده گیرد. خلیفه پذیرفت و فرغانی را عازم نبرد کرد. در صحرای اسرم دو سپاه به مقابل یکدیگر ایستادند و ابتدا جنگ تن به تن میان ونداد هرمز و سالم فرغانی بی نتیجه باقی ماند و با رسیدن شب از پیکار دست کشیدند. ونداد هرمز به هرمزآباد بازگشت و داوطلبی برای نبرد با سالم فرغانی طلب کرد که فرزندش، وندا امید، آن را پذیرفت و با ترغیب دایی خود، کوهیار، از بی راهه خود را به لشکر سالم رساند. دیدبان سالم لشکریان وندا امید را دید و نبرد تن به تن درگرفت که وندا امید در آن سالم فرغانی را شکست داد و کشت. یعقوبی گفته است «شروین به اطاعت مهدی خلیفه گردن نهاد» که به نظر روایتی اشتباه است. خلیفه در ادامهٔ سال ۱۶۹ هجری، «فراشه» را با ده هزار نفر راهی طبرستان کرد. چون فراشه به ری رسید، افرادی توسط خالد برمک به لشکرش ملحق شدند و از راه لاویج به سوی طبرستان حرکت کردند. ونداد هرمز که جاسوسانی در ری داشت، از این لشکرکشی مطلع شد و دستور داد کسی در مسیر آن ممانعتی به عمل نیاورد تا لشکریان فراشه دلیر شوند و همچنین فرمان داد چهارصد طبل و
بوق تهیه کردند و چهار هزار نفر از مردان و زنان را با تبر و اره به دو سوی تنگهٔ لاویج فرستاد. حسین اسلامی، مورخ معاصر، می گوید ونداد هرمز در دربند (تنگه) کولا پناه گرفته بود و در نامه ای از اسپهبد شروین دعوت کرد به بازدید از سنگر او بیاید ولی شروین باوندی به دربند کولا نرفت تا فراشه گمان کند که او در جنگ بی طرف است ولی در عین حال از کمک به ونداد هرمزد مضایقه نکرد. ونداد هرمز همراه صد الی چهارصد نفر به سمت لشکریان فراشه رفت و آن ها را به سوی کمین گاه کشاند. چون لشکریان فراشه وارد کمین شدند، صدای بوق و طبل در تنگه بالا گرفت و درخت هایی که آماده کرده بودند را به پایین ریختند تا خروجی کمین گاه بسته شود. دو هزار نفر از لشکر فراشه کشته شدند و باقی به اسارت درآمدند. فراشه نیز در ملأ عام گردن زده شد. حضور زنان در میان سواره های ونداد هرمز، در این نبرد مورد توجه است. ونداد هرمز کلاه و لباس فراشه را به تن کرد و شمشیرش را به کمر خود بست. وی با آن که اسپهبد شروین در این نبرد شرکت نکرده بود، او را در غنائم شریک کرد و یک سوم از غنائم را برای او فرستاد. بنا بر گزارش ابن اسفندیار، اسپهبد پس از مرگ فراشه، اسیران را آزاد کرد. م
هدی پس از آن "روح بن حاتم" را برای سرکوب شورشیان فرستاد. روح بن حاتم مردی تندخو بود و مردم را به اسیری می گرفت و می فروخت. مردم از وی نزد خلیفه شکایت کردند و خلیفه این بار "خالد بن برمک" را راهی منطقه کرد. خالد از خاندان برمکیان بود که تباری ایرانی داشتند و پیش از این هم مدتی والی طبرستان بود. با ورود وی مردم ساری به استقبالش رفتند. خالد با ونداد هرمز صلح نمود و با طبرستانی ها مدارا می کرد. خلیفه او را نیز عزل کرد زیرا عملاً نیروهای ونداد هرمز بر نیروهای او مسلط بودند. پس از خروج خالد بن برمک، اسپهبدان پایگاه هایی که او در کوهستان ساخته بود را ویران کردند و شورش خود را از سر گرفتند. پس از خالد برمکی، "عمر بن علاء" حکم طبرستان گرفت. وی که برای سومین بار راهی این منطقه می شد، توانست کوهستان را از ونداد هرمز بستاند و او مجبور شد در جنگل ها مخفی شود. یکی از یاران ونداد هرمز توسط عمر بن علاء دستگیر شد و وعده داد که مخفیگاه او را نشان دهد، ولی ونداد هرمز را از لشکرکشی عمر مطلع کرد و لشکریان خلیفه در نبردی شکست خوردند و عمر از معرکه گریخت. لذا عمر بن علاء نیز عزل شد و پس از او افرادی چون "تمیم بن سنان"، "یزید بن مزی
د" و "حسن بن قحطبه" به منطقه اعزام شدند. تمیم راه صلح پیش گرفت و دو دیگر علی رغم موفقیت های نظامی نتوانستند ونداد هرمز را دستگیر کنند. نهایتاً خلیفه فرزند و جانشین خود، ابومحمد موسی هادی، را فرستاد. رویکرد هادی عباسی. هادی ابتدا در گرگان با ونداد هرمز آتش بس نمود و او را ملاقات کرد و کوهستان را به او سپرد. سپس با همدیگر به بغداد رفتند و هادی با مرگ پدرش، خلیفه شد. پس از مدتی که بدین منوال گذشت، "ونداسفان"، برادر ونداد هرمز، شخصی تازه مسلمان را در گرگان کشت که موجب خشم خلیفه شد. خلیفه ابتدا خواستار اعدام ونداد هرمز به عنوان قصاص آن شخص شد ولی ونداد هرمز با حضور در آتشکده ای سوگند خورد تا در ازای بازگشت به طبرستان، برادرش را برای قصاص سر بریده و نزد خلیفه آورد. هادی پذیرفت و ونداد هرمز در نامه ای به برادرش از او خواست به جایی رود که هیچگاه او را نبیند تا مجبور نشود سوگندش را اعمال کند. مدت اندکی پس از آن هادی درگذشت و در ربیع الاول ۱۷۰ هجری فرزندش، هارون الرشید، به خلافت رسید. قیام دوم طبرستان. قیام سال ۱۸۰ هجری. قیام دوم طبرستانزمانی شکل گرفت که در سال ۱۸۰ هجری قمری، مردم چالوس با همراهی رویان علیه والی خلیفه،
عبدالله حازم، شورش کردند و نایب او، به نام سلّام، معروف به «سیاه مرد»، را از شهر بیرون راندند و با مردم دیلم هم پیمان شدند. دلیل این شورش روابط جنسی سلام بود که مردم را به رهبری یک قاضی محلی به قیام کشانید. عبدالله حازم با شنیدن خبر به چالوس رفت و ضمن اعدام قاضی محلی، شورشیان را قتل عام کرد. طبق گزارش اولیاءالله آملی، عبدالله حازم با عنوان دادرسی یکی-یکی مخالفان را به حضور می طلبید و مخفیانه گردن می زد؛ تا آنجا که در پایان روز تمامی شورشیان به قتل رسیدند. او همچنین چالوس را ویران کرد و متعلقات مردم را به زور گرفت. سپس به سعیدآباد رفت و کسانی که در قلعه پناه گرفته بودند را از دم کشت. پس از این وقایع والیانی از خاندان برمکیان به ولایت طبرستان منصوب شدند. هارون الرشید مدتی بعد علیه این خاندان خشم گرفت و تمامی برمکیان را عزل کرد. ابن اسفندیار و بلاذری از دست اندازی یحیی و موسی برمکی در املاک مردم، در این دوره گزارش کرده اند. لیکن با وجود وزارت فضل و جعفر برمکی در دربار خلیفه، کسی جرئت عرضهٔ اخبار طبرستان به بغداد را نداشت. پس از برمکی ها، خلیفه بن سعید به نمایندگی از خلیفه عباسی وارد طبرستان شد و در گرگان جلوس ن
مود. وی "مَهرویه رازی" را در آمل و "نافع" را در ساری به نیابت از خود گماشت. در این هنگام اسپهبد شروین و ونداد هرمز شبانه به ساری حمله کردند و نافع را کشتند ولی از کشتن عامل دربار خلیفه، که در ساری بود، امتناع کردند. وی در نامه ای به مهرویه رازی از این شورش اطلاع داد و گفت اهالی طبرستان قصد انقلاب دیگری دارند. مهرویه رازی نامه را بلند خواند و در آخر گفت «آملی های سیرخور کجا توان و لیاقت شورش علیه حکومت من را دارند». این توهین و تحقیر موجب قیام مردم آمل شد و آن ها شبانه به قصر فرمانداری حمله کردند و سر مهرویه را بریدند و جسدش را سر بازار آمل آویختند و بر تخت حکومتش دسته ای سیر گذاشتند. این رخداد در ۱۸۵ هجری پایان پذیرفت و از آنجا که در هیچ کدام از شورش های یادشده سرقتی روی نداد و تجاوزی به اموال و دارایی های فرمانداری ها نشد، هارون الرشید تنها اقدام به عزل فرماندار طبرستان و جایگزینی عبدالله بن سعید نمود. خاموش شدن آتش طبرستان. پس از حضور عبدالله بن سعید به طبرستان، وی با استقبال مردم مواجه شد و سه سال و چهار ماه والی طبرستان بود. وی قاتلان مهرویه رازی را دستگیر و راهی بغداد کرد و در سال ۱۸۷ هجری اقدام به جمع آ
وری خراج کرد. در این سال ونداد اسپان، برادر ونداد هرمز، در سوادکوه نتوانست حضور عمال او را تحمل کند و جعفر بن هارون را که برای گردآوری مالیات آمده بود، با زوبین از پای درآورد. هارون الرشید شخصاً به شهر ری آمد و عبدالله بن سعید را به حضور طلبید. سپس سیصد نفر را به نمایندگانی به طبرستان فرستاد تا دربارهٔ این حادثه تحقیق کنند. پس از پانزده روز تحقیق گزارش را به هارون ارائه دادند و گفتند که اقدام ونداد اسپان عملی برنامه ریزی شده نبود و حادثه ای خودسرانه از یک شاهزاده است و چون وی با برادرش مخالف است، نمی توان این عمل را به ونداد هرمز مرتبط دانست. هارون الرشید قانع نشد و اسپهبدان باوندی و قارنوندی را به حضور طلبید ولی اسپهبدان برای رفتن نزد وی، تقاضای گروگان کردند. هارون نپذیرفت و گفت «چگونه می تواند مسلمانی را به گروگان نزد زرتشتیان بفرستد؟» لذا با تهدید به شروع جنگ، ونداد هرمز به حضور خلیفه رسید و گفت هر حکمی باشد، به اسپهبد شروین نیز می رساند، زیرا او به بهانهٔ کسالت عازم ملاقات نشده بود. در ابتدا عباسیان قصد قتل ونداد هرمز را داشتند، ولی نهایتاً قرار بر این شد که هارون الرشید فرزند خود را نزد ونداد هرمز بفرستد