Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شکده معماری بود. سال های اولیه. در پی انتشار اساسنامه دانشگاه، خبر پذیرش ۲۰۰ نفر دانشجو برای اولین سال تحصیلی در دو دانشکده اعلام شد. دانشگاه ملی از نیمه دوم مهر ۱۳۳۹ در یک ساختمان استیجاری نزدیک دوراهی یوسف آباد دانشگاه ملی فعالیت خود را آغاز کرد در ۲۵ بهمن ۱۳۳۹ مراسم افتتاح دانشگاه ملی با حضور شاه و فرح پهلوی برگزار شد. در سالهای اولیه تأسیس دانشگاه ملی دریافت شهریه از دانشجویان مهم ترین منبع تأمین هزینه های دانشگاه ملی محسوب می شد اگر چه مبالغی کمک دولتی نیز توسط دانشگاه دریافت می شد. بعد از چند سال با موافقت شاه و دستور حسن ارسنجانی وزیر کشاورزی وقت یک میلیون و پانصد هزار متر از زمین های سعادت آباد و ۱۰ هزار متر از زمین های بالای میدان ونک و ۷۰ هزار متر زمین خالصه مجاور اوین درکه برای اجرای ساختمان دانشگاه ملی در نظر گرفته می شود. مراسم کلنگ زنی عملیات ساختمانی دانشگاه ملی با حضور فرح پهلوی و علی شیخ الاسلام و انوشیروان پویان، هوشنگ نهاوندی و تعدادی از شخصیت های علمی کشور در منطقه بالای اوین درکه برگزار شد. شیخ الاسلام که دانشگاه ملی را بنا گذاشت به تدریج کسانی که در آمریکا تحصیل کرده بودند را به دانشگاه
کشاند. هیئت علمی اولیه این دانشگاه کم و بیش دانش آموختگان دانشگاه های آمریکایی بودند. فرخ رو پارسا، در سال های آغازین کار دانشگاه، عهده دار سِمَت مدیر کلی دبیرخانه دانشگاه ملی ایران بود که با این سِمَت وی نخستین مدیر کل زن در ایران شد. در این نهاد، شیخ الاسلام سعی داشت بخشی از جامعه نخبگان ایرانی را که عمدتاً از طبقه متوسط جامعه بود به آنجا بکشاند. در چنین شرایطی که جامعه علمی دانشگاه ملی عمدتاً دانش آموختگان آمریکا بودند و دانشجویان از افراد متمول و طبقه متوسط جامعه در کنار هم گرد آمده بودند و در واقع جامعه جدیدی از طبقه سیاسی آن زمان را تشکیل دادند. با تمام این مسائل دانشگاه ملی ایران به دلیل نوپا بودن و نیز دریافت شهریه در اولویت های مرتبه پایین متقاضیان تحصیلات دانشگاهی حتی در مورد افرادی که از تمکن مالی برخوردار بودند قرار می گرفت. در مدت پنج سال ریاست شیخ الاسلام علاوه بر دانشکده اقتصاد و معماری دانشکده پزشکی ۱۳۴۰ زبان های خارجی ۱۳۴۱، علوم ۱۳۴۲، دندانپزشکی ۱۳۴۴، راه اندازی شد. پس از شیخ الاسلام عبدالعلی جهانشاهی و سپس علی اکبر بینا به ریاست دانشگاه ملی منصوب شد. در زمان ریاست علی اکبر بینا دانشکده حقوق
راه اندازی شد. پس از وی محمد علی مجتهدی (مؤسس دانشگاه صنعتی شریف) و سپس انوشیروان پویان به ریاست دانشگاه ملی منصوب شدند. پس از پویان نیز به ترتیب احمد هوشنگ شریفی، عباس صفویان و احمد قریشی ریاست دانشگاه را بر عهده گرفتند. در این سال ها دانشکده علوم زمین و دانشکده جامع انفورماتیک و دانشکده روان شناسی ساخته و وارد دایره مراکز علمی کشور شد. عمومی شدن دانشگاه در سال ۱۳۵۳. مهترین تحول در تاریخ دانشگاه در سال ۱۳۵۳ رقم خورد، هنگامی که دولت وقت به پشتوانه درآمدهای نفتی اقدام به پرداخت شهریه موسسات آموزشی ملی (خصوصی) و رایگان کردن آن ها نمود. این امر سبب شد تا بافت دانشجویی دانشگاه برهم خورده و دانشجویان از طبقات مختلف و شرایط گوناگون از طریق کنکور سراسری وارد این دانشگاه شوند و بدین ترتیب دانشگاه عملاً به صورت یک دانشگاه عمومی مانند سایر دانشگاه ها درآمد. تغییرات پس از انقلاب اسلامی. پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۸ به موجب قانونی که در شورای انقلاب تصویب شد دانشگاه ملی، دانشگاهی دولتی اعلام شد (قبل از انقلاب دانشگاه غیردولتی و خصوصی محسوب می شد) و در خرداد ۱۳۶۲ ستاد انقلاب فرهنگی با تغییر نام دانشگاه از «ملی ایران» ب
ه «شهید بهشتی» موافقت کرد. در سال ۱۳۶۴ بر اساس مصوبه دولت جمهوری اسلامی مبنی بر تأسیس وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی مراکز درمانی و دانشکده های پزشکی و پیراپزشکی از دانشگاه شهید بهشتی منفک و با نام دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی فعالیت خود را آغاز کردند.
گربه ها یک تئاتر موزیکال با آهنگسازی اندرو لوید وبر، بر پایه کتابی از تی. اس. الیوت است. این موزیکال ترانه استانداردی را به دنیای موسیقی معرفی کرد به نام خاطره. این موزیکال ابتدا در سال ۱۹۸۱ در تئاتر وست اند و در ۱۹۸۲ در برادوی روی صحنه رفت که هر دو توسط ترور نون کارگردانی شده بود. طراحی رقص نیز بر عهده گیلین لین بود. گربه ها برنده جایزه های بسیار مانند جایزه تونی برای بهترین موزیکال گردید. اجرای لندن آن بیست و یک سال به طول انجامید و اجرای برادوی هجده سال که در نوع خود رکورد محسوب می شود. الین پیگ و بتی باکلی هر دو با این موزیکال اجراهای بسیاری داشتند. داستان این موزیکال دربارهٔ گربه هایی به نام جلیکلز است و آنها در شبی تصمیم می گیرند که کدام گربه بر لایه هوی ساید جلوس کند و زندگی به یک زندگی نو بازگردد. این اجرا از نظر زمان روی صحنه بودن دومین اجرا در تاریخ برادوی و چهارمین در تاریخ اجرای وست اند است. همچنین این تئاتر به بیست زبان ترجمه شده است و یک فیلم به همین نام از آن ساخته شده است. منابع. Wikipedia contributors, "Cats (musical)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?tit
le=Cats_(musical)&amp;oldid=503206956 (accessed July 23, 2012).
اروینگ گافمن (زادهٔ ۱۱ ژوئن ۱۹۲۲ - مرگ ۱۹ نوامبر ۱۹۸۲) جامعه شناس آمریکاییِ زادهٔ کاناداست. مشهورترین اثرش "نمود خود در زندگی روزمره" نام دارد. زندگی. گافمن در ۱۱ ژوئن ۱۹۲۲ در یکی از شهرهای ایالت آلبرتای کانادا به دنیا آمد. تحصیلات خود را تا مقطع لیسانس در دانشگاه تورنتو گذراند و سپس به آمریکا مهاجرت کرد. مدارک فوق لیسانس و دکترای خود را به ترتیب در سال های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۳ از دانشگاه شیکاگو در دو رشتهٔ جامعه شناسی و انسان شناسی اجتماعی دریافت کرد. از سال ۱۹۵۸ به عضویت هیئت علمی گروه جامعه شناسی سیاسی دانشگاه برکلی در کالیفرنیا درآمد و ظرف مدت کمتر از چهار سال به درجهٔ استاد تمامی رسید. وی تا سال ۱۹۶۸ در دانشگاه برکلی ماند و در آنجا در کنار چهره های سرشناسی همچون دیوید ماتزا، کینگزلی دیویس، نیل اسملسر، و همچنین هربرت بلومر، یکی از قوی ترین گروه های جامعه شناسی دههٔ ۱۹۶۰ آمریکا را تشکیل داد. در سال ۱۹۶۸ با قبول عنوان استادی در رشته های جامعه شناسی و انسان شناسی به دانشگاه پنسیلوانیا رفت و تا پایان عمر در آنجا به فعالیت خود ادامه داد. گافمن در سال ۱۹۸۱، یک سال قبل از مرگش، در شرایطی به ریاست انجمن جامعه شناسی آمریکا
برگزیده شد که به علت بیماری و وخامت اوضاع جسمی قادر به ایراد خطابه ریاستش نبود. نظریات. اروینگ گافمن، یکی از معروف ترین نظریه پردازان کنش متقابل نمادین است. نظریهٔ او اگرچه عمدتاً دربارهٔ ارتباط رو در رو در گفتگوی روزمره و نیز مکالمات تلفنی است، اما می تواند برای اَشکال رسانه ای تعامل و ارتباط نیز مورد توجه و استفاده قرار بگیرد. وی در کتاب معرفیِ خود در زندگی روزمره (۱۹۹۰)، معرفیِ خود را شیوه هایی می داند که افراد و گروه ها برای عمل کردن و بیان و معرفی خودشان به دیگران به کار می گیرند. انسان ها ذاتاً خواهان دوست داشتن و دوست داشته شدن هستند. به علاوه، وقتی یک فرد یا بازیگر، نقشی را برای مخاطب در مواقع متفاوت بازی می کند، احتمالاً نوعی روابط اجتماعی را شکل می دهد.
قوی کوچک یا قوی توندرا گونه ای قو ساکن نیمکره شمالی است. این گونه دارای دو زیرگونه با نام های و است. نام این پرنده از نام نقاش و پرنده شناس انگلیسی، توماس بیویک، گرفته شده است. ویژگی های ریخت شناسی. زیرگونه Cygnus columbianus bewickii. این زیرگونه ریزجثه از قوها هستند. جمعیت های این قو در مناطق شرقی اندکی کوچکترند و بیشتر داده های مربوط به اندازه و جثه این پرنده مربوط به جمعیت های ساکن کشورهای غربی است. در حالت کلی این پرندگان وزنی میان ۳٫۴ تا ۷٫۸ کیلوگرم دارند؛ وزن میانگین در نرها ۶٫۴ کیلوگرم است و در ماده ها ۵٫۷ کیلوگرم. طول بدن ۱۱۵ تا ۱۴۰ سانتی متر است. هر بال ۴۶٫۹ تا ۵۴٫۸ سانتی متر طول دارد و به صورت میانگین طول بال در نرها ۵۱٫۹ و در ماده ها ۵۰٫۴ سانتی متر است. طول نوک ۱۰٫۲–۸٫۲ سانتی متر است با میانگینی برابر با ۹٫۱ سانتی متر. این زیرگونه در ظاهر همانندی بسیاری به قوی فریادکش دارد ولی از نظر جثه از آن کوچک تر است، نوک کوتاهتری دارد، و سرش گردتر است. الگوی رنگ بر روی نوک این پرندگان از قوهای فریادکش متنوع تر است اما بر خلاف قوی فریادکش بخش سیاه رنگ نمود بیشتری از بخش زرد رنگ دارد. زیرگونه Cygnus columbianu
s columbianus. این زیرگونه دارای وزنی برابر ۹٫۵–۴٫۲ کیلوگرم است که میزان میانگین آن در نرها به ۷٫۳ و در ماده ها به ۶٫۴ کیلوگرم می رسد. طول بدن این قو ۱۵۰–۱۲۰ سانتی متر است. طول هر بال میان ۵۰ تا ۵۷ سانتی متر است که نزدیک به ۳ سانتی متر بیشتر از قوهای کوچک می شود. اندازه نوک به ۳٫۶ تا ۴٫۲ سانتی متر می رسد و رنگ آن به صورت کامل سیاه رنگ است با تنها نقطه زرد و کوچکی در انتهای نوک چسبیده به چشم ها که به رنگ زرد دیده می شود. این نقطه بسیار کوچک است و به سختی می توان آن را از دور تشخیص داد. از این رو دو زیرگونه به آسانی از هم تشخیص پذیرند. تفاوت میان این زیرگونه و قوی شیپورچی ساکن آمریکای شمالی در اندازه بزرگتر این زیرگونه نسبت به شیپورچی و نیز درازی مشخص نوک به همراه سیاه بودن کامل آن است. این زیرگونه گاهی با نام «سوت زن» خوانده می شود، زیرا در هنگام مهاجرت با به هم زدن بال های نیرومند خود صدایی مانند سوت تولید می کند و کسانی که تا کیلومترها در اطراف باشند، آشکارا این صدا را می شنوند. گستره و پراکندگی. همان گونه که از نامشان بر می آید، قوهای توندرا در مناطق توندرایی آمریکای شمالی، آلاسکا، و کانادا زندگی می کنند. آ
ن ها در فصل زمستان و با سرد شدن هوا به سوی جنوب و ایالات متحده آمریکا مهاجرت می کنند. جمعیت های غربی این گونه در آلاسکا و یوکان زمستان را در کرانه غربی از جنوب آلاسکا تا کالیفرنیا و درون خاک آمریکا تا ایالت یوتا و جنوب تر تا نیو مکزیکو می گذرانند. جمعیت شرقی نیز زمستان ها در دریاچه های بزرگ و کرانه شرقی از مریلند تا فلوریدا و تگزاس به سر می برند.
شیکسا (ییدیش: שיקסע) یک لغت ییدیش یا لهستانی است که به زبان انگلیسی وارد شده است. این لغت به معنای "زن غیریهود" است که معمولاً با دید منفی همراه است. معمولاً شیکسا به زن غیریهودی (جنتیل) گفته می شود که بسیار جذاب بوده و برای مردان یهودی برای دوستی یا ازدواج وسوسه آمیز است. از آنجا که در شریعت یهود، یهودی بودن از طریق مادر منتقل می شود بسیاری از روحانیون یهودی شیکساها را به عنوان خطری جدی برای بقای یهودیت میدانستند زیرا در صورت ازدواج مردان یهودی با آنان، فرزند این رابطه دیگر یهودی تلقی نمی شود. لغت شیکسا از لغت عبری شکتز (שקץ sheketz) به معنای کثیف، فاسد و وسیله تنفربرانگیز گرفته شده است. همچنین بعضی فرهنگ لغت ها، لغت شیکسا را به عنوان لغت توهین آمیز تلقی می کنند.
هویت یهودی به یهودی بودن یا مرتبط با یهودیت یک فرد اشاره دارد. «چه کسی یهودی است؟» یک سؤال اساسی در مورد هویت یهودی است. این سؤال معمولاً در مورد این است که چه کسی یهودی تلقی می شود که خود شامل بخشهای فرهنگی، مذهبی، ژنتیکی و فردی است. این سؤال در زمان جنگ جهانی دوم توسط آلمان نازی بسیار پراهمیت گردید و قوانین نورنبرگ در رابطه با آن بودند. تعریف اینکه چه کسی یهودی است بر اساس نظر خود یهودیان درباره خودشان و نظر غیریهودیان (جنتیلها) در رابطه با آنان متفاوت است. این به دلیل آن است که یهودیت برخلاف اسلام و مسیحیت مخلوطی از دین، نژاد و تابعیت است و بسته به اینکه کدام قسمت مورد توجه قرار بگیرد تعریف آن متفاوت است. این مسئله مشکلات زیادی به خصوص در اسرائیل ایجاد کرده است. از سال ۱۹۶۲ دادگاههای زیادی در اسرائیل برای تشخیص یهودی بودن یک فرد تشکیل شده است. بر اساس میشنا که پایه و اساس تلمود است یک فرد یا بر اساس زاده شدن از مادر یهودی، یهودی است. از این رو برخلاف اسلام و مسیحیت کسی که از دین خارج شده باشد همچنان یهودی محسوب میگردد. راه دیگر یهودی بودن فرد بر اساس گرویدن به یهودیت است. ولیکن یهودیت دین تبلیغی نیست و معم
ولاً یهودیان تمایلی به یهودی کردن بقیه مردم ندارند. از دید جامعه شناسی. هویت یهودی از دید جامعه شناسی نیز مورد بررسی قرار گرفته است. ایدو آبرام معتقد است که پنج دیدگاه در مورد هویت یهودی امروزی وجود دارد:
هادروسور سِتَبْرسور (به معنی سوسمار حجیم)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می باشد که در ۷۵ تا ۷۴ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آمریکای شمالی کشف شده است و در سال ۱۹۱۸ به وسیله جوزف لیدی نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هادروسور فولکی نام دارد.
هالتیکوسور (به معنی سوسمار متحرک)، یک دایناسور گوشت خوار مربوط به دورهٔ تریاس پسین می باشد که در ۲۲۲ تا ۲۰۸ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آلمان، وورتمبرگ کشف شده است و در سال ۱۹۰۸ به وسیله فردریش وان هیون نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هالتیکوسور لونگوتارسوس نام دارد.
هاپلوکانتوسور (به معنی سوسمار تک خار)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پسین می باشد که در ۱۵۵ تا ۱۵۲ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آمریکای شمالی کشف شده است و در سال ۱۹۰۳ به وسیله جان بل هاتکر نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هاپلوکانتوسور پریسکوس نام دارد.
هارپیمیموس (به معنی تقلید کننده هارپی (هارپی در افسانه های یونانی یک هیولای زن – پرنده است))، یک دایناسور گوشت خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می باشد که در ۱۳۰ تا ۱۲۹ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در مغولستان کشف شده است و در سال ۱۹۸۴ به وسیله رینچن بارسبولد نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هارپیمیموس اوکلادنیکووی نام دارد.
هسپروسور (به معنی سوسمار غربی)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پسین می باشد که در ۱۵۰ تا ۱۴۹ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در وایومینگ، ایالات متحده کشف شده است و در سال ۲۰۰۱ به وسیله کنث کارنپتر نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هسپروسور مجوسی نام دارد.
هترودونتوسور یا ناجوردندان (به معنی سوسمار دندان متفاوت)، سرده ای از دایناسورهای گیاه خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پیشین بود که در ۱۹۹ تا ۱۹۶ میلیون سال پیش می زیست. تک گونه خاص این جنس هترودونتوسور توکی نام دارد. سنگوارهٔ این دایناسور در آفریقای جنوبی کشف شده است و در سال ۱۹۶۲ به وسیله کرومپتون و کاریس نام گذاری شد.
هیستریاسور (به معنی سوسمار ایسترین)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می باشد که در ۱۳۰ تا ۱۲۹ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در کرواسی کشف شده است و در سال ۱۹۹۸ به وسیله دالا وکیا نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هیستریاسور بوسکارولی نام دارد.
هومالوسفال (به معنی سرصاف)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می باشد که در ۸۰ تا ۷۹ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در مغولستان کشف شده است و در سال ۱۹۷۴ به وسیله ترسا ماریانسکا و هالژکا اوسمولسکا نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هومالوسفال کالاثوکرکوس نام دارد.هومالوسفال 2 متر قد داشت .
هوپلیتوسور (به معنی سوسمار هوپلیت)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می باشد که در ۱۳۵ تا ۱۱۹ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در داکوتای جنوبی، ایالات متحده کشف شده است و در سال ۱۹۰۲ به وسیله فرددریک لوکاس نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هوپلیتوسور مارشی نام دارد.
هوایانگوسور (به معنی سوسمار هوایانگو)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک میانی می باشد که در ۱۷۰ تا ۱۶۹ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در چین کشف شده است و در سال ۱۹۸۲ به وسیله ژیمینگ دونگ نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هوایانگوسور تایبائی نام دارد.
هیلائوسور (به معنی سوسمار ضربه ای)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می باشد که در ۱۴۰ تا ۱۳۶ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در اروپا کشف شده است و در سال ۱۸۳۳ به وسیله گیدئون مانتل نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هیلائوسور آرماتوس نام دارد.
هیپاکروسور (به معنی سوسمار پایین بالا)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می باشد که در ۷۵ تا ۶۷ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آلبرتا، کانادا کشف شده است و در سال ۱۹۱۳ به وسیله بارنوم برون نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هیپاکروسور آلتیسپینوس نام دارد.
هیپسلوسور (به معنی سوسمار برآمدگی بزرگ)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می باشد که در ۷۳ تا ۶۵ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در فرانسه کشف شده است و در سال ۱۸۶۹ به وسیله فیلیپ ماترون نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هیپسلوسور پرسیکوس نام دارد.
هیپسبیما (به معنی سکوبالا)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می باشد که در ۸۳ تا ۷۳ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در کارولینای، ایالات متحده کشف شده است و در سال ۱۸۶۹ به وسیله ادوارد درینکر کوپه نام گذاری شد. گونه خاص این جنس هیپسما کراسیکاودا نام دارد.
ساندر فان دورن (زادهٔ ۲۸ فوریهٔ ۱۹۷۹ در آیندهوون، برابانت شمالی، هلند با نام واقعی ساندر کتلارس ) یک دی جی و تهیّه کنندهٔ موسیقی ترنس و هاوس پیش روندهٔ هلندی است. مجلّهٔ دی جی در سال ۲۰۰۶ در رده بندی سالانهٔ خود، ساندر را در جایگاه ۳۲ام قرار داد. دو سال بعد، یعنی در سال ۲۰۰۸ او توانست در این رده بندی جایگاه ۱۳ام جهان را از آن خود کند. در سال ۲۰۰۹، او باز هم پیشرفت کرد و در ردهٔ ۱۰ام جهان قرار گرفت؛ امّا در سال بعد (۲۰۱۱) دو پلّه سقوط کرد و در رتبهٔ ۱۲ام جای گرفت. در سال ۲۰۱۲ او بر اساس رده بندی مجلّهٔ دی جی، دی جی ۱۶ام جهان بود.
شکارچی جادوگر یک سری انیمه ژاپنی به نویسندگی کنیچی کانماکی و کارگردانی کویچی ماشیمو که استودیو «بی تِرین» آن را منتشر کرده است. "شکارچی جادوگر" سومین و آخرین بخش از سه گانه دختران با اسلحه کویچی ماشیمو و بی تِرین، و دنباله معنوی مجموعه های نوآر و مدلاکس به حساب می آید. پخش این انیمه به تعداد ۲۶ قسمت در شبکه تی وی توکیو از تاریخ ۲ آوریل ۲۰۰۷ آغاز شده و تا ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۷ ادامه داشت. خلاصه داستان. داستان دربارهٔ دختری به نام اِلیس که یادزدودگی دارد و دارای قدرتی ماوراءطبیعی می باشد و برای سر او جایزه گذاشته شده است و نادی یک شکارچی انسان که به همراه اِلیس برای پیداکردن گذشته او به جنوب سفر می کنند. تنها سرنخ آن ها تکه سنگی است که فالگیری به اِلیس داده بود. شخصیت ها. اِلیس نادی جودی هیوارد داگلاس روزنبرگ
رژهٔ نمک یا ساتیاگراهای نمک بخش بسیار تأثیرگذاری از جنبش استقلال طلبی هند بود که در ماه مارس ۱۹۳۰ با رژهٔ دندی آغاز شد. این رژه مصداقی از مقاومت بدون خشونت و کمپینی برای تحریم مالیاتیِ انحصارطلبیِ بریتانیا برای تولید نمک در هند بریتانیایی بود که جنبش گسترده ای از نافرمانی های مدنی را به دنبال داشت. این جنبش سازمان یافته ترین چالش بریتانیا بعد از جنبش عدم همکاری (۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲) و بلافاصله بعد از این بود که کنگرهٔ ملی هند در ژانویهٔ ۱۹۳۰ بیانیهٔ استقلال هند را صادر کرد. ماهاتما گاندی رهبری این رژه را به عهده داشت. او این رژه را از پایگاهش در سابارماتی در نزدیکی روستای احمدآباد شروع کرد و تا ساحل دریا در نزدیکی دندی ادامه داد تا بعد از ۲۳ روز با پیمودن ۳۹۰ کیلومتر، بدون پرداخت مالیات بتواند به تولید نمک بپردازد. در این مدت هندی های بسیاری به او پیوستند. ساعت شش و سی دقیقهٔ صبح ۶ آوریل ۱۹۳۰ وقتی که گاندی قانون نمک را زیر پا گذاشت، میلیون ها هندی را برانگیخت تا در اعتراض به قوانین راج انگلیسی در مورد نمک، دست به انجام نافرمانی های مدنی بزنند. کمپین نتوانست بریتانیا را از هند بیرون براند اما تأثیر بسیار بزرگی در افک
ار مردم دربارهٔ بریتانیا و دید بریتانیا از استقلال طلبی هند گذاشت. بعد از تولید نمک در دندی، گاندی در امتداد ساحل به سمت جنوب حرکت کرد و ضمن تولید نمک، مردم را برای شرکت در ساتیاگراهایی که قرار بود در داراسانا برگزار شود، دعوت کرد ولی در نیمه شب ۴ مه ۱۹۳۰ گاندی بازداشت شد. ساتیاگراها علیه مالیات نمک تا یک سال بعد ادامه پیدا کرد یعنی تا زمانی که گاندی آزاد شد و با لرد ایروین در کنفرانس میزگرد دوم مذاکره کرد. در خلال رژهٔ نمک حدود ۸۰٬۰۰۰ نفر بازداشت شدند. بیانیه استقلال. نیمه شب ۳۱ دسامبر ۱۹۲۹ اعضای کمیته ملی هند پرچم این کشور را در کرانه های رودخانهٔ راوی در لاهور برافراشتند و خاطر نشان کردند که "تا زمانی که فقط یک هندو در هند باقی مانده باشد، این پرچم پایین نخواهد آمد". در روز ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۳۰ کمیتهٔ ملی هند به رهبری گاندی و جواهر لعل نهرو، بیانیهٔ استقلال هند یا همان پورنا سواراج را منتشر کرد. در بیانیه، اعلام آمادگی برای نپرداختن مالیات و این عبارت گنجانده شده بود: در اواسط فوریه، کمیتهٔ کار کنگره، هدایت مرحلهٔ اول نافرمانی های مدنی را به گاندی سپرد و قرار شد که در صورت بازداشت گاندی، مسئولیت رهبری جنبش بر ع
هدهٔ خودِ کنگره باشد و در صورتی که بازداشت ها بیشتر و بیشتر شد، کار به ابتکارات مردم سپرده شود. برنامهٔ گاندی این بود که نافرمانی های مدنی را با ساتیاگراهایی شروع کند که مالیات بریتانیا بر نمک را هدف بگیرد. اخذ مالیات، جمع آوری و تولید نمک در هند طی لایحهٔ سال ۱۸۸۲ به انحصار بریتانیا درآمده بود و با وجودی که ساحل نشینان می توانستند نمک را به صورت رایگان از دریا بگیرند، باید آن را از دولت می خریدند. انتخاب نمک برای شروع اعتراضات. پیشنهاد گاندی در مورد اعتراض به مالیات نمک، با دیدی شکاکانه مورد بررسی کمیتهٔ کار کنگره قرار گرفت. جواهر لعل نهرو و موتیلال نهرو نظری ممتنع داشتند و سردار پاتل تحریم درآمدهای زمین را به عنوان جایگزین پیشنهاد کرد. دستگاه حکومتی بریتانیا هم چندان احساس خطری از جانب این طرح نمی کرد به طوری که لرد ایروین، نایب السلطنهٔ بریتانیا در نامه ای به لندن نوشت: به هر حال گاندی دلایل موجهی برای انتخابش داشت. مالیات نمک ۸٫۲٪ از درآمد مالیاتی راج انگلیس را شامل می شد و این رقم به فقیرترین قشرهای هند آسیب می رساند. او حس می کرد که این اعتراض، لمس پورنا سواراج را برای قشرهای پایین جامعه ممکن می کند؛ هم
چنین مسلمانان و هندوها را در مصاف با ستم مشترک، متحد می کند. ساتیاگراها. ماهاتما گاندی و دیگر اعضای حزب کنگره برای رسیدن به استقلال، تعهد بلند مدتی به نافرمانی های بدون خشونتِ مدنی داشتند که پیشتر گاندی، آن را ساتیاگراها نام نهاده بود. رابطهٔ بین ساتیاگراها و پورنا سواراج، از دید گاندی همان رابطهٔ خدشه ناپذیر میان وسیله و هدف است؛ یعنی همان رابطه ای که بین بذر و درخت وجود دارد. به گفتهٔ او: ساتیاگراها در تصور گاندی چیزی فراتر از مقاوت منفعلانه بود و با تمرین روش های خشونت گریز، قوی تر می شد: اولین ساتیاگراهای گستردهٔ قابل توجه در هند، جنبش عدم همکاری بود که در سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ به وقوع پیوست. با وجودی که این ساتیاگراها میلیون ها هندی را علیه بریتانیا به خیابان کشید، اما اعتراضات به خشونت کشیده شد و ۲۲ پلیس غیر مسلح، کشته شدند. گاندی بر خلاف نظر دیگر اعضای کنگره، اعتراضات را به حالت تعلیق درآورد. او معتقد بود که مردم هند هنوز برای مقاومت بدون خشونت آماده نیستند. ساتیاگراهای بردولی در سال ۱۹۲۸ کمی موفق تر بود. این اعتراضات، دولت بریتانیا را فلج کرد و امتیازات قابل توجهی کسب کرد و مهم تر این که با پوشش خبری گ
سترده، پیروزی تبلیغاتی خوبی به نسبت ابعاد ماجرا به همراه آورد. گاندی بعدها اعلام کرد که موفقیت های بردولی، باورش را به ساتیاگراها و سواراج تأیید کرد. گاندی در رژهٔ نمک، از حضور شرکت کنندگان در ساتیاگراهای بردولی بهره برد؛ به این صورت که در هنگام رژه از همان روستاهایی عبور کرد که در بردولی شرکت کرده بودند. رژه به سوی دندی. ۱۲ مارس ۱۹۳۰ گاندی به همراه ۷۸ نفر ساتیاگراهی، پیاده به سوی روستای دندی در گجرات به راه افتادند. آن ها می بایست ۳۹۰ کیلومتر را از سابارماتی آشرام تا دندی طی کنند. همهٔ آن ها لباس های سفید داشتند؛ به همین دلیل به رژهٔ نمک، "رودخانهٔ سفید جاری" هم می گویند. به گفتهٔ روزنامهٔ رسمی دولت هند که همیشه آمار جمعیت را در اعتراضات کمتر از واقع اعلام می کرد، ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در راهی که سابارماتی را از احمدآباد جدا می کرد، جمع شده بودند. آن ها به هر روستایی که می رسیدند، جمعیت با طبل و سنج از آن ها استقبال می کرد و گاندی طی سخنرانی هایی مالیات نمک را به عنوان یک عمل غیرانسانی تقبیح می کرد و ساتیاگراها را به عنوان مبارزهٔ تهی دستان معرفی می کرد. آن ها هر شب در فضای باز می خوابیدند و تنها چیزی که از روستاییان
قبول می کردند، آب و خوراک بود. گاندی بر این باور بود که این کار، تهی دستان را به مبارزه برای استقلال می کشاند؛ که برای پیروزی نهایی لازم بود. هر روز تعداد بیشتری به آن ها ملحق می شدند تا جایی که طول صفوف همراهان به بیش از دو مایل رسید. در طول مسیر او مقاله هایی می نوشت و با روزنامه ها مصاحبه می کرد. روزنامهٔ نیویورک تایمز در روزهای ۶ و ۷ آوریل، صفحهٔ اولش را به رژهٔ نمک اختصاص داد. در روزهای پایانی رژه، گاندی تأکید کرد: در روز ۵ آوریل، به محض رسیدن به ساحل، گاندی با آسوشیتد پرس مصاحبه کرد: صبح روز بعد، بعد از نیایش، گاندی توده ای گِلِ نمک را برداشت و اعلام کرد: پس از آن، گاندی با جوشاندن گِل در آب دریا، نمکِ غیرمجاز تولید کرد و از همهٔ هزاران همراهش خواست تا هر کجا که مناسب تر است، همین کار را انجام دهند. نافرمانی مدنی بزرگ. میلیون ها نفر در هند با تولید یا خرید غیرقانونی نمک، به جریان نافرمانی مدنی پیوستند. نمک غیرقانونی همه جای سواحل هند خرید و فروش می شد. یک مشت از نمکی که گاندی تولید کرده بود به قیمت ۱٬۶۰۰ روپیه (معادل ۷۵۰ دلار در همان زمان) فروخته شد. در مقابل، تا پایان ماه، دولت بریتانیا بیش از شصت هزار
نفر را روانهٔ زندان کرد. ساتیاگراهای نمک خیلی زود به یک ساتیاگراهای بزرگ تبدیل شد. کشاورزان گجراتی از پرداخت مالیات سر باز زدند. در منطقهٔ میدناپور، چوکیدارها (دیده بانان جنگل) و مأموران روستا از سوی مردم طرد شدند و پرداخت مالیات به آن ها قطع شد تا جایی که بیش از ۱٬۰۰۰ چوکیدار استعفا دادند. در بمبئی، با هدایت کنگره، معترضان با دراز کشیدن در مسیرها، از ورود کالاهای خارجی جلوگیری کردند و سیاست های مشابهی از سوی کنگره در شهرهای مرداس و کلکته در پیش گرفته شد. در پیشاور، خان عبدالغفار خان گروهش را که به خدمتکاران خدا معروف بودند ترغیب کرد تا به مقاومت مدنی گاندی بپیوندند. خان عبدالغفار خان و دیگر سران خدمتکاران خدا، بازداشت شدند و مردم برای اعتراض به بازداشت ها در بازار قصه خوانی پیشاور جمع شدند. نیروهای دولتی بریتانیا به سوی مردم غیر مسلح آتش گشودند و حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر را کشتند. در ادمه تشکیلات خدمتگاران خدا غیرقانونی اعلام شد و دفترشان بسته شد و تعدادی از تفنگچی های ارتش که از شلیک به سمت مردم سر باز زده بودند، دستگیر و زندانی شدند. خشونت در کلکته، کراچی و گجرات به اوج خود رسید. بر خلاف جنبش عدم همکاری که خشو
نت باعث توقف فعالیت های گاندی شده بود، این بار گاندی بی حرکت ماند؛ خواستار توقف خشونت شد و به خانواده های قربانیان ادای احترام کرد و گفت: "مرگ یک مبارز هیچ گاه اندوه به همراه ندارد". مستندات بریتانیا نشان می دهد که دولت بریتانیا از این ساتیاگراها به لرزه درآمد. اعتراض بدون خشونت سبب شد که بریتانیا در اتخاذ تصمیم برای زندانی کردن گاندی مشوش شود. جان کورت کری، رئیس پلیس بریتانیایی هند، ودوود بن، وزیر امور خارجهٔ هند و افراد دیگری در دولت بریتانیایی، مبارزهٔ خشونت بار را به مقاومت بدون خشونت ترجیح می دادند. تأثیرهای بلندمدت. رژهٔ نمک، گام کوچکی در راه پیشرفت جایگاه استقلال طلبی در هند بود و در اخذ امتیازهای تأثیرگذار، چندان موفق نبود. این جنبش حتی در زمینهٔ جذب مسلمانان هم موفق نبود چرا که بسیاری از مسلمانان ساتیاگراها را تحریم کرده بودند. در سال ۱۹۳۴، گاندی از کنگره فاصله گرفت تا بر روی برنامهٔ سازندهٔ خود، که تلاش هایی برای پایان دادن به نجس پنداری ها در جنبش هریجان بود، متمرکز شود. نهرو و اعضای دیگر کنگره در غیاب گاندی، بیش از پیش زیر فشار بودند. بالاخره در سال ۱۹۳۴ رهبران کنگره به طور رسمی تصمیم گرفتند که سا