Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انواع ناپایداری ولتاژ. تعاریف و تقسیم بندی های مختلفی ازناپایداری ولتاژ ارائه شده است. در تقسیم بندی اول دقیقاًّ مثل ناپایداری زاویه بار این ناپایداری به دو دسته اغتشاش کوچک و بزرگ تقسیم می شود. در تحلیل اغتشاش کوچک از مدل خطی و در بزرگ از مدل غیر خطی استفاده می کنند. یک سیستم قدرت در یک نقطه کار مشخص اگر پس از یک اغتشاش کوچک ولتاژ به همان مقدار قبل از اغتشاش باز گردد یا در همسایگی آن آرام گیرد پایدار ولتاژ اغتشاش کوچک نامیده می شود. با توجه به تئوری پایداری سیستم های خطی این در صورتی امکانپذیر است که مدل خطی شده سیستم حول نقطه کار مورد نظر مقادیر ویژه ای با قسمت منفی داشته باشد. یک سیستم قدرت در یکنقطه کار مشخص چنانچه ولتاژ سیستم پس از اغتشاش بزرگ در نقطه تعادل بعد از خطا قرار گیرد پایدار اغتشاش بزرگ نامیده می شود با توجه به تئوری پایداری سیستم های خطی این در صورتی امکانپذیر است که مقدار خطای ولتاژ در ناحیه همگرایی نقطه تعادل باقی بماند. یک سیستم قدرت در یک نقطه کار مشخص و تحت یک اغتشاش معین چنانچه نقطه تعادل بعد از خطای آن به زیر حد قابل قبول برسد به فروپاشی ولتاژ می انجامد. فروپاشی ولتاژ. فروپاشی ولتاژ به
تعادل در توان راکتیو مربوط می شود. این فروپاشی چیزی جز کم شدن بهمن گونه ولتاژ در یک شبکه قدرت در پی ایجاد پدیدهٔ ناپایداری نیست. اگر در یک نقطه از شبکه، بنا به دلایلی ولتاژ شبکه افت کند، اگر این افت راژنراتورهای دیگر یا سیستم های جبران کننده توان واکنشی جبران کنند ولتاژ به حالت عادی برمی گردد. در غیر این صورت چنانچه در این شرایط مشکل دیگری به سیستم وارد شود ممکن است مقدار افت ولتاژ به حد غیرقابل قبول برسد ورله های زیر ولتاژ بعضی واحدهای تولیدی دیگر را از مدار خارج کنند و این عمل به نوبه خود باعث افت ولتاژ بیشتر شده و شبکه به چندین جزیره تبدیل می شود. در ثانیه های اولموتورهای القایی هستند. چنانچه در قسمتی از شبکه قدرت مثل واحدهای بزرگ صنعتی، تعداد زیادی موتور القایی وجود داشته باشند احتمال وقوع چنین پدیده ای بیشتر است. از این جهت ناپایداری ولتاژ کوتاه مدت گاهی ناپایداری موتورهای القایی نامیده می شود. نتایج ثبت شده و همچنین نتایج شبیه سازی یک سیستم قدرت با موتورهای القایی نشان می دهد که تحت این شرایط پس از اغتشاش شدید ولتاژ ممکن است سریعتر از زاویه بار به خارج از محدوده قابل قبول خود برسد. ناپایداری ولتاژ میان
مدت در عرض چند دقیقه بعد از خطا به وجود می آید. بعد از خارج شدن یک یا چند واحد تولیدی بزرگ از مدار در اثر یک اغتشاش شدید یا خروج چند منبع تأمین کننده یتوان راکتیو از شبکه ولتاژ افت می کند. ترانسفورماتورهای تغییر دهنده تپ بعد از تشخیص افت ولتاژ وگذشت یک تأخیر زمانی تعریف شده برای آن ها تعداد حلقه های سیم پیچ خود را بالا می برند تا ولتاژ ثانویه اصلاح شود و بارها در توان نامی خود ولتاژ لازم را جذب نمایند. عمل این تغییر دهنده ها جریان سیم پیچ اولیه آن ها را زیاد می کند. این اضافه جریان باعث افت ولتاژ بیشتر می شود و واحدهای تولیدی مجاور به حالت فوق تحریک می روند و ممکن است رله های جریان اضافه آن ها وارد عمل شوند. قطع این واحدها مجدداًّ باعث افت بیشتر می شود. تکرار این وقایع ولتاژ را به زیر حد نصاب قابل قبول می برند و پدیده ناپایداری ولتاژ در عرض چند دقیقه اتفاق می افتد.] ناپایداری بلندمدت در عرض بیشتر از چند دقیقه رخ می دهد. عامل اصلی آن اضافه شدن تدریجی بار است که کم کم به افت ولتاژ و رسیدن آن به زیر حد قابل قبول منجر می شود.
مارتین جان کریستوفر فریمن (زاده ۸ سپتامبر ۱۹۷۱) بازیگر انگلیسی است. در میان دیگر افتخارات، او برنده دو جایزه امی، یک جایزه بفتا و یک جایزه انجمن بازیگران فیلم و نامزد جایزه گلدن گلوب شده است. برجسته ترین نقش های فریمن عبارت اند از: تیم کانتربری در مجموعه مستندنمای "اداره" (۲۰۰۱–۲۰۰۳)، دکتر جان واتسن در مجموعه جنایی درام "شرلوک" (۲۰۱۰–۲۰۱۷)، بیلبو بگینز جوان در سه گانه فیلم "هابیت" (۲۰۱۲–۲۰۱۴)، لستر نایگارد در فصل اول مجموعه کمدی-جنایی درام تاریک "فارگو" (۲۰۱۴) و کریس کارسون در "پاسخ دهنده". او همچنین در فیلم هایی از جمله کمدی رمانتیک "در واقع عشق" (۲۰۰۳)، کمدی ترسناک "شان می میرد" (۲۰۰۴)، کمدی علمی-تخیلی "راهنمای مسافران مجانی کهکشان" (۲۰۰۵)، کمدی اکشن "پلیس خفن" (۲۰۰۷)، کمدی نیمه بداهه "میلاد" (۲۰۰۹)، کمدی علمی-تخیلی "ورلدز اند" (۲۰۱۳) ظاهر شده است. از سال ۲۰۱۶، او اورت کی. راس را در دنیای سینمایی مارول ایفا کرده است. او در فیلم های (۲۰۱۶)، "پلنگ سیاه" (۲۰۱۸)، (۲۰۲۲) و مجموعه "تهاجم مخفی" (۲۰۲۳) از دیزنی پلاس ظاهر شده است. اوایل زندگی. مارتین جان کریستوفر فریمن در ۸ سپتامبر ۱۹۷۱ در آلدرشات، همپشر به دنیا آمد
و کوچک ترین فرزند از پنج فرزند بود. والدین او، فیلومنا (با نام خانوادگی نوریس) و جفری فریمن، که افسر نیروی دریایی بود، زمانی که او کودک بود از هم جدا شدند. پدرش زمانی که فریمن ۱۰ ساله بود بر اثر حمله قلبی درگذشت. پدربزرگ پدری فریمن، لئونارد دبلیو. فریمن، در طول جنگ جهانی دوم به عنوان پزشک در نیروی اعزامی بریتانیا خدمت می کرد و چند روز قبل از تخلیه دانکرک در همان جا کشته شد. پدر لئونارد، ریچارد، نابینا به دنیا آمده بود و به عنوان کوک کننده پیانو و ارگ نواز کار می کرد. فریمن بر اساس آیین کاتولیک مادرش بزرگ شد و در مدرسه سالزیان در چرتسی، ساری تحصیل کرد و سپس برای تحصیل در رشته رسانه به کالج بروکلندز در ویبریج رفت. برادر بزرگ ترش، تیم، خواننده گروه فریزر کورس شد. فعالیت. فریمن در مدرسه مرکزی سلطنتی گفتار و نمایش تحصیل کرد و در حداقل ۱۸ برنامه تلویزیونی، ۱۴ تولیدات تئاتری و چندین تولیدات رادیویی حضور داشته است. او با ایفای نقش تیم کانتربری در اداره (۲۰۰۱–۲۰۰۳) به شهرت رسید؛ نقشی که به گفته خودش در سال ۲۰۰۴ «سایه ای بسیار بلند» بر حرفه بازیگری اش انداخت. او همچنین در کمدی موقعیت "سخت افزار" (۲۰۰۳–۲۰۰۴) ظاهر شد و
در چند فیلم از جمله "علی جی اینداهوس" (۲۰۰۲) و "در واقع عشق" (۲۰۰۳) نقش آفرینی کرد. او با بازی در نقش لرد شفتزبری در درام تاریخی بی بی سی "چارلز دوم: قدرت و شور"، به سمت نقش های دراماتیک جدی تر در تلویزیون حرکت کرد. همچنین حضور کوتاهی در قسمت اول فصل دوم مجموعه "این زندگی" داشت. فریمن در مجموعه تلویزیونی "رابینسون ها" نقش اصلی را ایفا کرد و در قسمت اول "کتاب های سیاه" حضوری کوتاه داشت. در سال ۲۰۰۷، او در "همه با هم" به نویسندگی و کارگردانی گوین کلاکستون بازی کرد و در نمایش "آخرین خنده" به تهیه کنندگی بیل کنورایت روی صحنه رفت. همچنین در ویدیوی کاور آهنگ «من یک شوخی را آغاز کردم» از گروه فیث نو مور حضور یافت. در مه ۲۰۰۹، او در "پسر با دختر ملاقات می کند"، یک درام چهار قسمتی، نقش آفرینی کرد که داستان آن درباره شخصیت های ورونیکا و دنی است که پس از یک حادثه، بدن هایشان با یکدیگر جابه جا می شود. فریمن نقش دکتر جان واتسن را در "شرلوک"، اقتباس معاصر بی بی سی از داستان های کارآگاهی شرلوک هولمز، ایفا کرد. اولین قسمت این مجموعه، «پرونده صورتی» در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۰ پخش شد و با تحسین منتقدان روبه رو شد. فریمن برای این نقش در
سال ۲۰۱۱ برنده جایزه بفتا برای بهترین بازیگر نقش مکمل شد و همچنین نامزد جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش مکمل در یک مینی سریال یا فیلم تلویزیونی شد. او همچنین نقش اصلی بیلبو بگینز را در سه گانه "هابیت" به کارگردانی پیتر جکسون ایفا کرد. فریمن برای بازی در قسمت اول، ، در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه بهترین قهرمان در جوایز فیلم ام تی وی و جایزه بهترین بازیگر در هجدهمین جوایز امپایر شد. فریمن در هر سه فیلم از سه گانه کمدی سه طعم کورنتو ساخته سایمون پگ و ادگار رایت حضور داشت. او ابتدا در "شان می میرد" (۲۰۰۴) در نقشی کوتاه و بدون دیالوگ به عنوان دکلان، دوست پسر ایوون، ظاهر شد. سپس در "پلیس خفن" (۲۰۰۷) حضوری کوتاه در نقش یک افسر پلیس داشت. در قسمت پایانی سه گانه "ورلدز اند"، او یکی از بازیگران اصلی بود. در ۵ اکتبر ۲۰۱۳، اعضای انجمن ادبی و تاریخی کالج دانشگاهی دوبلین، یک عضویت افتخاری به نام او به او اعطا کردند. در آوریل ۲۰۱۴، فریمن در مجموعه کمدی-جنایی درام تاریک "فارگو" نقش لستر نایگارد، یک فروشنده بیمه، را ایفا کرد. این نقش برای او نامزدی در جوایز امی ساعات پربیننده، یک جایزه گلدن گلوب و جایزه تلویزیونی منت
خب منتقدان را به همراه داشت. در ژوئیه ۲۰۱۴، او در استودیوهای ترافالگار، در نقش اصلی نمایش ریچارد سوم اثر شکسپیر روی صحنه رفت. در سال ۲۰۱۵، فریمن در فیلم تلویزیونی "نمایش آیشمن" در نقش میلتون فروختمن، تهیه کننده این برنامه، ظاهر شد. این فیلم بر اساس تلاش کارگردان تلویزیونی لئو هورویتز برای فیلم برداری محاکمه آدولف آیشمن، جنایتکار جنگی نازی در سال ۱۹۶۱ ساخته شد و شامل ترکیبی از صحنه های دراماتیک و تصاویر واقعی از دادگاه بود. "دیلی تلگراف" این فیلم را «کاملاً مجذوب کننده» توصیف کرد. در سال ۲۰۱۶، فریمن در فیلم در نقش اورت کی. راس، مأمور سیا، ایفای نقش کرد که در مه ۲۰۱۶ اکران شد. در سال ۲۰۱۷، فریمن در "کارگو"، که نسخه بلند یک فیلم کوتاه با همین نام محصول ۲۰۱۳ بود، نقش آفرینی کرد. این فیلم در ۶ اوت ۲۰۱۷ در جشنواره فیلم آدلاید برای اولین بار به نمایش درآمد. در همان سال، او در نمایش کمدی-سیاسی "کار عشق" نوشته جیمز گراهام، در تئاتر نوئل کاوارد، در کنار تمسین گریگ ظاهر شد. فریمن در این نمایش نقش دیوید لیونز، یک نماینده حزب کارگر، را ایفا کرد که ایده های مدرنش او را در برابر جین ویتاکر (گریگ)، نماینده سنتی تر جناح چپ، ق
رار می دهد. در سال ۲۰۱۸، او بار دیگر نقش اورت کی. راس را در پلنگ سیاه ایفا کرد. این فیلم حدود دو هفته پس از وقایع "کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی" جریان داشت و دومین حضور او در دنیای سینمایی مارول محسوب می شد. بین مه ۲۰۱۷ و ژوئیه ۲۰۱۹، فریمن در تبلیغات متعددی برای شرکت ودافون حضور داشت. در ژوئن ۲۰۱۸، او در درام "برای تدارک همه مردم"، محصول بی بی سی ولز، که به مناسبت ۷۰ سالگی سرویس سلامت ملی ساخته شد، ایفای نقش کرد. از مارس ۲۰۲۰، فریمن در مجموعه کمدی "پرورش دهندگان" محصول اف اکس/اسکای۱ به عنوان بازیگر اصلی حضور دارد. او همچنین یکی از خالقان و تهیه کنندگان اجرایی این مجموعه است. در ۱۸ مه ۲۰۲۰، شبکه های اف اکس و اسکای ۱ این مجموعه را برای فصل دوم تمدید کردند. زندگی شخصی. فریمن در منطقه بلسایز پارک لندن زندگی می کند. او پیش تر در پاترز باز، هرتفوردشر، همراه با بازیگر آماندا ابینگتون زندگی می کرد. این دو از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۶ با هم بودند و یک پسر و یک دختر دارند. آنها در آثار مشترکی مانند "شرلوک"، "تاب خوردن با فینکل ها"، "بدهی"، "رابینسون ها" و "همه با هم" ظاهر شدند. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۶، گزارش شد که از یکدیگر جدا شده اند.
فریمن پیش تر ماهی خوار بود اما در سال ۲۰۲۴ دوباره به خوردن گوشت قرمز روی آورد. او یک کاتولیک غیرمذهبی است. فریمن دوست صمیمی بازیگر سایمون پگ است که پدرخوانده پسر او محسوب می شود. او از لحاظ سبک شخصی، به فرهنگ زیرزمینی مدهای بریتانیایی گرایش دارد و پل ولر را یکی از قهرمانان و تأثیرگذاران بر استایل خود می داند. در سال ۲۰۱۱، فریمن به عنوان داور در یک مسابقه کریکت خیریه برای جمع آوری کمک به قربانیان زلزله کرایست چرچ شرکت کرد. برادر او، جیمی فریمن، خواننده-ترانه سرا و طراح وب سایت، در دسامبر ۲۰۲۲ بر اثر سرطان مغز درگذشت. موسیقی. فریمن طرفدار موسیقی سول، موتاون و جاز است. او در سال ۲۰۰۹، اجرای یک قسمت از "نمایش فرهنگ" در بی بی سی دو را با عنوان «مارتین فریمن به موتاون می رود» بر عهده داشت. او همچنین در سال ۲۰۰۶، موسیقی های مجموعه «ساخته شده برای اندازه گیری» را برای یک آلبوم گردآوری شده از موتاون انتخاب کرد. در ادامه، با دوست خود ادی پیلر روی یک آلبوم گردآوری شده از موسیقی جاز به نام «جاز در گوشه» همکاری کرد. این آلبوم که در ۲۳ مارس ۲۰۱۸ توسط اسید جاز رکوردز منتشر شد، شامل قطعاتی از کاماسی واشینگتن و سنگینی های جد
ید برند بود. فریمن و پیلر در ۳۱ مارس ۲۰۱۸، اجرای "نمایش فانک و سول" از کریگ چارلز را بر عهده گرفتند. در سال ۲۰۱۹، آلبوم دنباله دار «سول در گوشه» معرفی شد که شامل قطعاتی از لروی هاتسون و بابی وومک بود. دیدگاه های سیاسی. فریمن از حزب کارگر بریتانیا حمایت می کند. او در دوران نوجوانی از گروه سیاسی منحل شده ستیزه جویانه طرفداری می کرد و به عنوان داوطلب در جوانان سوسیالیست حزب کارگر فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۵، او در یک برنامه تبلیغاتی سیاسی برای حمایت از حزب کارگر، پیش از انتخابات سراسری بریتانیا ۲۰۱۵، حضور یافت. در اوت ۲۰۱۵، فریمن از کمپین جرمی کوربین در انتخابات رهبری حزب کارگر حمایت کرد.
سیاه شور سرده ای از گیاهان گلدار از راسته میخک سانان خانواده تاج خروسیان "Amaranthaceae" (هم خانواده اسفناجیان "Chenopodiaceae") است. پراکندگی. دارای دامنه انتشار وسیع جهانی و بیشترین گونه های آن در آمریکای شمالی، جنوب آمریکای جنوبی، غرب اروپا، مصر، شمال غرب و جنوب و شاخ آفریقا، روسیه، استرالیا و شبه جزیره عربستان است. گونه های این جنس در دو گروه هیدروفیت و گزروفیت تفکیک می شوند. در خاورمیانه 20 گونه وجود دارد که هر گروه بیشتر در شوره زارهای ساحلی دیده می شوند و زیستگاه آن مناطق خلیج و عمانی و تا جنوب و گاه نواحی مرکزی ایران است.
سایگو تاکاموری یا سایگو کوکیچی یکی از تأثیرگذارترین ساموراییها و یکی از سه قهرمان برجسته نوسازی میجی در تاریخ ژاپن است. دوران زندگی او مصادف با اواخر دوره ادو و دوره میجی بود. او یکی از مشاوران عالی امپراتور میجی و یکی از افراد با نفوذ دولت بود. او فرد مصمم و تاریخ سازی بود که جنبش اصلاحات میجی را طراحی کرد و پیش برد. در آن زمان مقابله با استعمار و نفوذ غربی، یکی از بزرگ ترین مسائلی بود که ژاپن با آن روبرو بود. سایگو بر آن بود که برای مقابله با غرب ژاپن نیز باید روشی سلطه جویانه در پیش بگیرد و پاسخ درست به کره که از داشتن مناسبات سیاسی با ژاپن خودداری داشت، جنگ است. هنگامی که طرح او برای جنگ از طرف دولت پذیرفته نشد او که مظهر فضیلت های سپاهیگری شناخته می شد، با همفکرانش از دولت بیرون رفت. سایگو به کاگوشیما (جنوب ژاپن) رفت و در آنجا مدرسه ای را بنا کرد. ساموراییهایی که در این دوران در حال از دست دادن قدرت و ناراضی از دولت بودند، دور او جمع شدند و او در جایگاه رهبری شورش ساتسوما جهت سرنگونی دولت قرار گرفت. تعداد شورشیان سامورایی به ۲۰٬۰۰۰ نفر بالغ می شد. آن ها قصد داشتند به پایتخت آمده و دولت را سرنگون کنند. ای
ن شورش در سال ۱۸۷۷ چندین ماه بطول انجامید اما نتوانست از مرزهای کیوشو فراتر رود و سرانجام توسط نیروهای دولتی سرکوب شد و به کاگوشیما عقب رانده شد. سایگو قبل از دستگیری خودکشی کرد بدین صورت که از دوستش خواست که او را گردن بزند. چند سال بعد در مجمع عمومی اعلام قانون اساسی سایگو از اتهامات وارده مبری دانسته شد. وضعیت زمانه. در اواخر قرن نوزدهم ژاپن از نظر اقتصادی کشوری کم توسعه یافته بود که از سال ۱۶۰۰ توسط خاندان توکوگاوا اداره می شد که در سال ۱۶۰۳، لقب شوگون را برای خود انتخاب کرده بودند. در طول این دوره امپراتوری ژاپن در کناری ایستاده بود و تنها یک نقش تشریفاتی محض داشت. شوگون های توکوگاوا از اعضای بسیار بانفوذ طبقه فئودال ها بودند که از قلمروهای خود مالیات می گرفتند. در کشور سیاست ساکوکو به معنای سیاست درهای بسته اعمال می شد، و هدف آن محدود و ممنوع کردن ارتباط و تجارت مردمان کشور ژاپن با اتباع خارجی بود. در دوره ادو ورود خارجی ها و خروج ژاپنی ها می توانست مجازات مرگ را در پی داشته باشد. شوگون در ادو مستقر بود و تمام تجارت خارجی را کنترل و در انحصار خود درآورده بود. نهادهای اقتصادی و سیاسی، محدود بودند و ژاپن
در فقر به سر می برد. مخالفان برعکس این را می خواستند. آنان به دنبال آن بودند نهادهای فئودالی قدیم را منسوخ کنند و یک دولت مدرن در ژاپن تشکیل دهند. آنان برای آنکه حامیان خود را افزایش دهند، انگیزه خود را قدرت گرفتن امپراتور ژاپن در امور کشور عنوان می کردند. اوکوبو توشیمیچی (۱۸۳۰–۱۸۷۸ میلادی)، از سیاستمداران مشهور این دوره ادعا می کرد «یک کشور نمی تواند دو سلطنت داشته باشد، یک خانه نمی تواند دو ارباب داشته باشد، دولت باید تنها به یک حاکم واگذار شود.» اما قصد اصلی آنان تنها حفظ امپراتور بر سریر قدرت نبود بلکه آنان به دنبال تغییر کامل نهادهای اقتصادی و سیاسی بودند. اوایل زندگی. سایگو تاکاموری در ۲۳ ژانویه، ۱۸۲۸ به عنوان اولین فرزند در یک خانوادهٔ رده پایین سامورایی در قلمروی ساتسوما در جنوب ژاپن متولد شد. پدر وی پس از آن صاحب سه پسر و سه دختر دیگر شد و خانواده در فقر شدیدی روزگار می گذراند. در سال ۱۸۳۹ شانه سمت راست تاکاموری در هنگام دعوا با همسالانش با شمشیر بریده شد و اعصاب دستش آسیب دید. وی پس از آن قادر به کارگیری شمشیر نشد و به جای آموزش های رزمی به یادگیری رشتهٔ علوم پرداخت. اوکوبو توشیمیچی (سیاستمدار مشهور
ژاپن) نیز از همان دوران کودکی با وی در یک مدرسه تحصیل می کرد و دوستی این دو شخصیت تاریخی به همین علت ریشه عمیقی داشت. اتحاد ساتسوما و چوشو. قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو هر دو جزو قلمروهای پرقدرت (یوهان) در دوره باکوماتسو بودند. در سال ۱۸۶۳ قلمروی ساتسوما با کمک قلمروی آیزو قلمروی چوشو را از دنیای سیاست در پایتخت بیرون رانده بود (تغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت) و در سال بعد ۱۸۶۴ با اسلحه گرم (حادثه کینمون) توانسته بود سربازان قلمروی چوشو را که به کیوتو آمده بودند را شکست دهد و از پایتخت براند. بدین ترتیب رابطه مابین دو قلمرو به دشمنی گرایید. در سال های دهه ۱۸۶۰، ساتسوما تمایل داشت موقعیت ممتاز خود را در راستای حفظ وضعیت موجود حفظ کند، در حالی که هدف چوشو به قیام با هدف سرنگونی حکومت تبدیل شده بود. ساکاموتو ریوما از طریق میانجیگری توانست، رهبران نظامی ساتسوما سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی (کاتسورا کوگورو) از قلمروی چوشو را گرد هم بیاورد. اگر چه این دو قلمرو به طور سنتی دشمنان شدید یکدیگر بودند، رهبران آن ها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر رسیده است و موافقت کردند که در صورت
حمله از طرف دیگران به یکدیگر کمک کنند. همچنین قلمروی چوشو به شدت به سلاح های مدرن نیاز داشت، اما ارتباطات بسیار محدودی با قدرت های غربی داشت. از طرف دیگر، قلمروی ساتسوما، یک تجارت اساسی قابل توجه با بریتانیای کبیر از طریق توماس بلیک گلاور، یک اسکاتلندی، وابسته به شرکت جاردین ماتسون برقرار کرده بود. با پیشنهاد ساکاموتو ریوما، سایگو توافق کرد که سلاح مورد نیاز قلمروی چوشو برای مبارزه با شوگون سالاری توکوگاوا را تأمین کند. این اتحاد برای حمایت از چوشو جهت مقاومت در برابر عملیات تنبیهی دومین اردوکشی چوشو که در تابستان سال ۱۸۶۶ توسط شوگون سالاری انجام شد، بسیار مؤثر بود، و منجر به شکست کامل شوگون سالاری در برابر قلمروی چوشو شد. اختلاف با دولت. در سال ۱۸۷۳ میلادی، کشور کره به درخواست ژاپن مبنی بر ایجاد روابط دوستانه مابین دو کشور جواب رد داد و هیأتی که از جانب ژاپن فرستاده شده بود را نپذیرفت. از این رو در هنگام مأموریت ایواکورا عده ای در کابینهٔ دولت میجی به رهبری سایگو طرحی برای حمله به کشور کره به منظور تنبیه آن کشور آماده کردند که پذیرفته شد. در همان زمان ایواکورا تومومی عضو برجستهٔ مشاوران دولت از مأموریت آمری
کا و اروپا به ژاپن برگشت و با طرح مزبور مخالفت کرد. پس از این مخالفت عده ای از جمله سایگو، اِتُو شیمپِی، ایتاگاکی تایسوکه و گُوتُو شُوجیرو استعفاء کردند و هر یک راهی جداگانه برای مبارزه با دولت در پیش گرفتند. سانجو سانه تومی (صدرالاعظم ژاپن) چنین دید که از هنگام آغاز نوسازی میجی ژاپنی ها کوشیده بودند که با کره روابط دوستانه و هم جواری داشته باشند اما فقط سرزنش و ناسزا بهره شان شده بود. این فکر پیش آمد که شمار محدودی واحدهای زمینی و دریایی که در صورت لزوم با فوج های بیش تری تقویت شود، به کره فرستاده شود تا از ژاپنی های مقیم در پایگاه واکان در بندر بوسان حمایت کند. سایگو تاکاموری خواست که یک سفیر فوق العاده نزد کره ای ها فرستاده شود اما اگر گوش شنوا نداشتند و به این سفیر اهانت کردند گناهشان بر همه دنیا آشکار خواهد بود و باید به آنجا لشکر راند. وی خود را برای این سفارت پیشنهاد کرد. پیشنهاد سایگو از سوی اکثر برجستگان دولت حمایت شد هر چند شماری از دیوان سالاران در خارج بودند یا در جلسه های شورای دربار حضور نداشتند. در این احوال سانجو سانه تومی تردید و دودلی نشان داد و بهتر دید از تلگرافی از ایواکورا تومومی (سیاستم
دار پرنفوذ بو مشاور امپراتور) خواسته شود که بی درنگ از مأموریت ایواکورا بازگردد و در بحث شرکت جوید، اما سایگو در نامه ای به تاریخ ۳ اوت از سانجو خواست که در اجرای تصمیم های شورای دربار قاطع باشد. وی یقین داشت که همین که سفیر ژاپن به کره برسد او را می کشند و در این وضع موجه خواهد بود که ژاپن برای مجازات مرتکبان این قتل به آنجا لشکر بفرستد. سایگو آماده بود که خود را به کشتن بدهد تا ژاپن بهانه ای برای حمله به کره پیدا کند. سایگو افزوده بود که نشانه هایی از نارضایتی در ژاپن مشهود است که می تواند به شورش و ناآرامی بینجامد و مناسب است که پیکان خشم انباشته شده مردم به سوی خارج کره برگردد و با این کار توان و اعتبار ژاپن هم به دنیا نشان داده شود. ایواکورا تومومی پس از ۲۱ ماه گذراندن در خارج ژاپن و دیدار از دوازده کشور روز ۱۳ سپتامبر ۱۸۷۴ به توکیو بازگشت و پس از اندکی رهبری جناح ضد جنگ را در شورای سلطنتی به دست گرفت. در ماه اکتبر اوکوبو توشیمیچی (یکی از پرنفوذترین وزیران کابینه) سخنگوی مخالفان حمله به کره شد و گفت که به موجباتی این کار به مصلحت نیست یکی این که بنیه مالی ژاپن تاب فشار جنگ را ندارد دیگر این که همه منابع
ملی باید در کار اصلاحات نهاده شود و دیگر این که جنگ ژاپن و کره فرصت را برای بهره برداری قدرت های خارجی دیگر فراهم می کند و به ضرر ژاپن تمام خواهد شد. سایگو از عزم خود برنگشت اما در برابر فشار مخالفان جنگ کاری از وی برنیامد. ایواکورا تومومی حمایت امپراتور میجی را دریافت. این شورا در ماه اکتبر خود رأی داد و فکر لشکرکشی به کره رها شد تا به سازندگی کشور پرداخته شود تا سه سال بعد که سرانجام ژاپنی ها کره را گشودند و با این کشور روابط تجاری برقرار کردند. نارضایتی سامورایی ها. در سوگندنامه امپراتور میجی در ماده چهارم در مورد لغو رسوم ناپسند گذشته و در ماده دوم در مورد ایجاد وحدت و از بین رفتن طبقات اجتماعی سخن رفته بود. اقداماتی که در مورد اجرای چنین موادی به مورد اجرا درآمد و بر سامورایی ها تأثیر داشت عبارت بودند از: سایگو تاکاموری عقیده داشت که حمله به کره حیثت ملی ژاپن را بالا می برد و غنیمتی هم نصیب جامعهٔ سامورایی که به ناامیدی گرفتار آمده بودند خواهند کرد اما کره بندرها خود را بر روی کشتی های ژاپنی گشود که یک پیروزی دیپلماتیک برای ژاپن بود و با این پیروزی نیاز به جنگ از بین رفته و همین موضوع باعث نارضایتی جناحی
شد که شکست مذاکرات با کره را به عنوان بهانه ای برای حمله قرار داده بود. شورش ساتسوما. سایگو به کاگوشیما رفت و در آنجا مدرسه ای را بنا کرد. ساموراییهایی که در این دوران در حال از دست دادن قدرت و ناراضی از دولت بودند، دور او جمع شدند و او در جایگاه رهبری شورش ساتسوما جهت سرنگونی دولت قرار گرفت. وی قصد خود را برای راهپیمایی تا توکیو به جهت گفتگو با امپراتور میجی و رهایی از سیاستمداران فاسد اعلام کرد. مسیر رفتن به توکیو از طریق کوماموتو، محل قلعه تاریخی کوماموتو و شهر اصلی استقرار نیروی های امپراتوری ژاپن در کیوشو (جنوب ژاپن) بود. رهبران دولت میجی می دانستند که از دست دادن کوماموتو به این معنی است که تمام کیوشو به دست نیروهای ساتسوما افتاده است و این موضوع باعث شورش در بخش های دیگر ژاپن خواهد شد. نیروهای اهل ساتسوما در ۱۴ فوریه به کوماموتو رسیدند و فرمانده قلعه کوماموتو، ژنرال تانی تاته کی به فرماندهان ساتسوما پیغام فرستاد که هر گونه تلاشی از سوی سربازان ساتسوما برای عبور از کوماموتو با زور متوقف خواهد شد. در ۱۹ فوریه، اولین گلوله ها شلیک شد زیرا مدافعان قلعه کوماموتو به سمت نیروهای ساتسوما که قصد ورود به قلعه ر
ا داشتند، آتش گشودند. قلعه کوماموتو، در سال ۴۱۷ میلادی ساخته شده بود، و یکی از مستحکم ترین قلعه ها در ژاپن بود، سایگو اعتمادبه نفس کافی داشت چون نیروهایش آزموده تر از دهقانان تازه سرباز شدهٔ تانی تاته کی بودند. در ۲۲ فوریه، ارتش اصلی ساتسوما به محل وارد شد با وجود موفقیت های اولیه، ارتش ساتسوما نتوانست قلعه را بگیرد و متوجه شد که ارتش سربازان مزدور دهقان همان طور که قبلاً تصور می کرد، بی اثر نیستند. پس از دو روز حمله بی هدف، نیروهای ساتسوما در اطراف قلعه گودال کندند و سعی کردند مدافعان قلعه را توسط محاصره نظامی گرسنگی بدهند. اوضاع به ویژه برای مدافعان ناامیدکننده بود؛ زیرا مواد غذایی و مهمات تقریباً مدت کوتاهی قبل از حمله به ته رسیده بود. در طول محاصره قلعه کوماموتو، بسیاری از سامورایی های کوماموتو به نیروهای سایگو تاکاموری پیوستند، و تعداد رزمندگان در زیر پرچم سایگو به حدود ۲۰٬۰۰۰ مرد رسید. با این حال، سایگو مجبور شد که نیروهای خود را برای تدارک یک خط دفاعی طولانی از تاباروزاکا تا خلیج دریای آری آکه تقسیم و جدا کند. در نبرد تاباروزاکا، حدود ۱۵٬۰۰۰ سامورایی خود را با ارتش امپراتوری با بیش از ۹۰٬۰۰۰ نفر مواجه
دیدند و مجبور به عقب نشینی با تلفات قابل توجهی شدند. علاوه بر این، سایگو قادر به جلوگیری از به خشکی رسیدن سربازان امپراتوری نبود. در شب ۸ آوریل، سربازانی از قلعه کوماموتو، دست به یک حمله زدند و توانستند حلقه محاصره ساتسوما را باز کنند و بدین ترتیب قادر شدند مواد و لوازم مورد نیاز را به قلعه برسانند. ارتش اصلی امپراتوری نیروهای ساتسوما را به شدت تحت فشار قرار داد تا از این ناحیه خارج شوند. در روز ۲۰ مارس، شورشیان مجبور به عقب نشینی شدند. پس از شکست سپاهیان سامورایی ها، بقایای باقیمانده از سپاه سامورایی هایی که هنوز وفادار به سایگو تاکاموری باقی مانده بودند، به سوی ساتسوما بازگشتند و تپه شیرویاما را که مشرف به کاگوشیما بود را در ۱ سپتامبر ۱۸۷۷ تصرف کردند. نبرد شیرویاما آخرین نبرد از شورش ساتسوما بود. نیروهای ارتش امپراتوری به زودی شروع به ورود به منطقه کردند، و شورشیان را تحت محاصره قرار دادند. پس از تلفات جنگی و فرار سامورایی ها، از بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر تنها حدود ۵۰۰ سامورایی در جبهه سایگو تاکاموری باقی مانده بود و این کاهش نیرو تنها در طی شش هفته از شکست محاصره قلعه کوماموتو رخ داده بود. در این نبرد سامورایی ها
تحت فرماندهی سایگو تاکاموری درحالی که که تعدادشان بسیار کمتر بود، در آخرین موضع خود در برابر ارتش امپراتوری ژاپن جنگیدند. این نبرد منجر به نابودی ارتش سایگو و همچنین مرگ وی در اثر خودکشی شد. سایگون از ران و معده زخمی شده بود و با کمک یکی از هم رزمانش سعی کرد به پایین تپه برود تا بتواند مکان دیگری برای پایان دادن به زندگی اش پیدا کند. هم رزم به عنوان کایشاکونین، سر سایگو تاکاموری را قطع کرد و سپس سر را مخفی کرد تا دشمن نتواند آن را پیدا کند. عواقب شورش ساتسوما. از نظر مالی، هزینه سرکوب شورشیان ساتسوما برای دولت میجی بسیار سنگین بود و ژاپن مجبور شد که از استاندارد طلا استفاده کند و همین طور دولت مجبور به چاپ اسکناس شد. شکست شورش همچنین به طور مؤثری به اهمیت طبقهٔ اجتماعی سامورایی پایان داد، و امپراتوری ژاپن خدمت وظیفه عمومی را مقرر کرد زیرا ثابت شد که بدون توجه به طبقه اجتماعی ارتش جدید می تواند پیروز شود. در تاریخ ۲۲ فوریه ۱۸۸۹ امپراتور میجی، سایگو تاکاموری را مورد عفو و بخشش قرار داد. دقیقاً زمانی که تاکاموری دیگر زنده نبود و چند ماه قبل با انجام هاراگیری (خودکشی به روش سامورایی ها) به زندگی خود پایان داده بو
د آثار. امروزه در پارک اوئنو مجسمه ای از سایگو بر پاست است و مردم با احترام از او یاد کرده و از برابر مجسمهٔ او می گذرند. هر چند از نظر سیاسی امروزه به نظر می رسد که نظر دیگر تجددخواهان ژاپن که به ستیزه جویی سایگو میدان ندادند درست بوده است. فیلم "آخرین سامورایی" در سال ۲۰۰۳ میلادی، با شرکت تام کروز و کن واتانابه (در نقش سایگو) براساس شورش ساتسوما ساخته شده است.