Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فتق مادرزادی دیافراگم یک بیماری مادرزادی در دیافراگم (نقص هنگام تولد) می باشد. فتق مادرزادی دیافراگم، آسیب تهدیدکننده حیات در نوزادان و یکی از علل عمده مرگ و میر به خاطر هیپوپلازی ریوی میباشد. نشانگان. علائم مربوط به هرنی بوش دالگ در نوزاد تازه به دنیا آمده قابل تشخیص و با نشانه های متفاوت می باشد.
وزیکول آب میوه (در حالت جمع پالپ) محتویات پوستهٔ هسته ی مرکبات است که آب میوه داخل آن قرار می گیرد.
تنگک محله ای واقع در استان بوشهر شهرستان بوشهر دومین محله در حدفاصل میدان آزادی تا نیروگاه اتمی بوشهر دارای ۱۵۰۰ خانوار و حدود ۸۷۵۰ نفر جمعیت می باشد.
بارون گین د مایر یا آدولف د مایر عکاس فرانسوی-آلمانی است. سبک. بارون گین د مایر جمال دوستی بود که برای قلمروهایی از عکاسی که او را به خود جذب کرد، بیان غنایی تازه ای را به ارمغان آورد. نوآوری های او سبب دگرگونی عکاسی مد شد و آن را از وسیله سندسازی محض، مبدل به ابزار بیان خلاق کرد. او به پیش پا افتاده ترین ترکیب بندی های طبیعت بیجان، تلألو می بخشید. د مایر مظهر انسانی جاه طلب بود که به هر قیمت می خواست به اهداف خویش نائل آید و مجدانه در پی ایجاد این پندار بود که در زندگی شحصی و نیز در عکس هایش که ظاهری اثیری داشتند، زیبایی وجود دارد که بدون زحمت حاصل آمده است. عقیده پاره ای از منتقدان که آثار د مایر را تداعی گر موسیقی دانسته اند، به نظر منطقی می آید. به طوری که سال ها بعد سسیل بیتون او را «دبوسی عکاسی» نامید.
آلوین لنگدون کابرن عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. یکی از دلایل شهرت وی این بود که از سرشناسترین پیروان سبک نگاره نمایی بوده است. زندگی. کابرن در ۱۸۸۲ در بوستون زاده شد. پدر او تولیدکننده بسیار موفق پیراهن بود، در ۱۸۸۹ درگذشت و برای خانواده اش آنقدر ثروت بجا گذاشت که کابرن توانست کاری را که به تازگی برگزیده بود دنبال کند، بی آنکه فشارهای تجاری که عکاسان حرفه ای برای گذراندن زندگی خود با آن درگیر بودند، مواجه شود. مادر او فانی عکاس غیرحرفه ای علاقه مند و ورزیده ای بود و این احتمال نیز هست که کابرن، که در هشت سالگی یک دوربین عکاسی به او هدیه شده بود، تحت تأثیر مادرش نخستین دلبستگی های خود را نسبت به عکاسی آشکار ساخته باشد. وی در سال ۱۹۶۶ درگذشت. سبک. دستاورد اصلی کابرن برای مکتب نگاره نمایی، حاصل استفاده او از عدسی محوکننده بود. این عدسی به آثار وی و بخصوص به تصاویری که از لندن و رودخانه تمز گرفت، گونه ای فضای محو و حالت رویایی بخشید.
آندره کرتس عکاس آمریکایی، مجارستانی الاصل است. زندگی. آندره کرتس در ۱۸۹۴ در بوداپست مجارستان زاده شد. با نخستین حقوقی که در شغل حسابداری بورس گرفت، یک دوربین عکاسی جعبه ای ارزان قیمت خرید که اتاقکی مکعب مستطیل داشت. یکی از نخستین عکس هایی که گرفت، تصویری به نام «مرد جوان بر خواب رفته» (۱۹۱۲) است که نشان می دهد وی از همان زمان تسلط کاملی بر این وسیله بیانی داشته است. سرانجام آنگاه که توانست دوربینی بخرد، علی رغم شناخت فنی اندکی که داشت، کاملاً برتصور خود از عکاسی واقف بود و موضوعاتش را به خوبی می شناخت. سال ها بعد، هنر عکاسی را به عنوان هنر تصویر کردن «رویدادهای کم اهمیت» توصیف کرد و هیچ عکاسی با اعتقادی بیش از او به این تعریف نرسید. وی در سال ۱۹۸۵ درگذشت.
بیل برنت عکاس و فتوژورنالیست اهل انگلستان بود. او به خاطر عکس های برهنه اش از ستاره های مشهور و همچنین چشم اندازهایش شهرت دارد. بیل برنت را عموماً به عنوان یکی از برترین عکاسان بریتانیایی سده بیستم می شناسند. زندگی و کار. برانت در ۱۹۰۵ در آلمان زاده شد ولی بعد تابعیت بریتانیایی را برای خود برگزید. بخشی از دوره جوانی خود را در آلمان و سوئیس سپری کرد و در حدود بیست سالگی، به عکاسی علاقه مند شد. گرایش زیادی به مکتب نوین عکاسی فرانسه، که در همان اوان مورد قبول نهضت سورئالیسم قرار گرفته بود، پیدا کرد و از این رو به پاریس رفت تا در این شهر اقامت گزیند. در پاریس، مدت کوتاهی در حدود ۱۹۲۹ به کارآموزی در عکاسخانهٔ من ری پرداخت. در این دوره عکاسانی چون آتژه، من ری، براسایی، و بعدها کارتیه برسون و ادوارد وستون مورد ستایش او بودند. وی در ۱۹۸۳ درگذشت. به رسمیت شناختن. در سال ۲۰۱۰، یک پلاک آبی میراث انگلیسی برای برانت در لندن در ایرلای گاردنز وست ۸۴ کنسینگتون نصب شد.
کارلتون یوجین واتکینز عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی. تولد. کارلتون در ۱۱ نوامبر ۱۸۲۹ به دنیا آمد و از میان ۸ فرزند بزرگترین فرزند خانواده بود. پدر و مادر او جان و جولیا واتکینز، نجار و صاحب مسافرخانه بودند. او در اونینتا، نیویورک متولد شد، او یک شکارچی و ماهیگیر بود و در کلوپ شادی و کر کلیسای پرزبیتریان شرکت داشت. سانفرانسیسکو. در سال ۱۸۵۱، واتکینز و دوست دوران کودکی اش کولیس هانتینگتون به امید یافتن طلا به سانفرانسیسکو نقل مکان کردند. در داستان هایی که از نخستین دوران فعالیت واتکینز نقل می شود، جداکردن واقعیت از افسانه کاری دشوار است. واتکینز مانند بسیاری از افراد دیگر، بیشتر دارایی خود را در حریقی که در پی زمین لرزه ۱۹۰۶ سان فرانسیسکو اتفاق افتاد، از دست داد. به نظر می رسد که علاقه او به عکاسی امری اتفاقی بوده است، چراکه در ابتدا، موقتاً به جای عکاس داگروتایپ که در عکاس خانهٔ رابرت وانس کار می کرد، استخدام شد. وانس که می دانست واتکینز از عکاسی چیزی نمی داند، از او خواست که وانمود کند از کسانی که قبلاً سفارش تک چهره داده بودند، عکس می گیرد. البته این عکسبرداری ها بعداً تجدید می شد. با این همه، وقتی
واتکینز شروع به آموختن عکاسی کرد، بدین هنر علاقه مند شد و به زودی واقعاً مشغول کار در عکاس خانهٔ وانس گردید.
ادوارد مایبریج با نام اصلی ادوارد جیمز ماگریج، عکاس اهل انگلستان بود. وی در سال ۱۸۳۰ میلادی در شهر کینگستون آپون تیمز انگلستان زاده شد. وی عکاسی حرکت نگار بود. مایبریج در ۱۸۶۷ نخستین مجموعهٔ عکس خود را با عنوان «مناظر دره یوسمیتی» منتشر ساخت. از موفقیت های مایبریج می توان به دستیابی به نخستین کاربرد صفحه خشک، ساخت دستگاه زئوپراکسیسکوپ و دارا بودن کامل ترین بایگانی موجود از تصاویر حرکات حیوانات اشاره کرد.
آکادمی مدرسه ای بود که آن را افلاطون در سال ۳۸۷ پیش از میلاد به یاد پهلوان افسانه ای یونان آکادمیا نامید. افلاطون این مدرسه را نزدیک باغی در آتن تأسیس کرد. ارسطو به مدت بیست سال در آنجا به تحصیل علم مشغول بود و چون از بر عهده گرفتن ریاست آکادمی ناامید شد، مدرسهٔ خود موسوم به لوکیوم را بنیان نهاد. آکادمی در سرتاسر دورهٔ هلنیستی به عنوان یک مدرسهٔ مروج شک گرایی به فعالیت خود ادامه داد تا آنکه پس از مرگ فیلو اهل لاریسا در سال ۸۳ پیش از میلاد به پایان حیات خود رسید. با وجود آنکه در عهد رومی ها، فلاسفه به آموزش فلسفهٔ افلاطونی در آتن ادامه دادند اما نزدیک به نیم قرن طول کشید تا در سال ۴۱۰ میلادی دوباره آکادمی را از نو بنیان نهند تا مرکزی برای ترویج فلسفهٔ نوافلاطونی شود. آکادمی تا سال ۵۲۹ میلادی پا بر جا ماند تا آنکه نهایتاً توسط ژوستینین یکم برای همیشه تعطیل شد.
اد کاشی عکاس و مدرس عکاسی اهل ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۵۷ در شهر نیویورک به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۷۹ تحصیلات خود را در رشتهٔ عکاسی خبری در دانشگاه سیراکوز به پایان رساند. در سال ۱۹۹۱ اولین جایزهٔ مهم خود را به خاطر مقالات تصویریش از سلطنت طلبان ایرلندی دریافت کرد. پس از آن اد کاشی توجه خود را به منطقه خاورمیانه و مسایل آن معطوف کرد. از جمله موضوعاتی که توسط وی پوشش داده شده و در مطبوعات مختلف جهان به چاپ رسیده است، می توان به «بحران آب» ۱۹۹۳ و «ستیز کردها» که در شماره اوت ۱۹۹۲ مجله نشنال جئوگرافیک به چاپ رسید، اشاره کرد. مقاله تصویری ستیز کردها برای او جایزه اول مسابقه تصویر سال NPPA (National Press Photographers Association) 1993 میلادی را به ارمغان آورد. این مقاله تصویری به صورت کتابی تحت عنوان «وقتی که از مرزها خون جاری می شود: ستیز کردها» در سال ۱۹۹۴ به چاپ رسید. اد کاشی استاد راهنمای اریک گریگوریان عکاس ایرانی برنده جایزه عکس خبری سال 2002 World Press Photo نیز است و اریک، مدرک تکمیلی خود را در رشته فتوژورنالیسم تحت نظر او از دانشگاه سیراکوز اخذ کرده. اد کاشی به عنوان یک فتوژورنالیست و عکاس مس
تند به موضوعات مورد علاقه خود، از دید یک عکاس آزاد نگریسته و پس از ثبت، آن ها را منتشر می کند. او کمتر سفارش عکاسی می گیرد و بیشتر علاقمند به تهیه مقالات تصویری است که دغدغه های فکری، نگرانی ها و علایق او را تشکیل می دهند. او تا کنون مقالات تصویری زیادی را از شصت کشور جهان در موضوعات مختلف نظیر معضل هروئین در لهستان، فرهنگ و زندگی شبانه در برلین، بازگشت کهنه سربازان روسی از جنگ افغانستان و افزایش جمعیت در قاهره و شهر مرگ تهیه و منتشر کرده است. اد سه سال از زندگس خود را طی سال های ۱۹۸۸–۱۹۹۱ صرف عکاسی مستند از جامعه سلطنت طلبان ایرلند شمالی کرد. دریافت جایزه WESTAFNEA در سال ۱۹۹۱ ثمره این سه سال بود. او آثار خود را که حاصل این سه سال بود در کتابی به نام «پروتستان ها: تسلیم ناپذیر» که توسط خود او منتشر شد، به چاپ رساند. چندی پیش او مقاله تصویری فرهنگ موتورگازی سایگون و مقاله تصویری ـ سیاسی آفریقا را منتشر کرد. اد کاشی اخیراً سرگرم کار بر روی یک پروژه عکاسی دراز مدت از یهودیان مهاجر ساکن در کرانه های غربی بود. او در این پروژه زندگی یهودیان مهاجر را به تصویر کشیده است. یکی از عکس های این پروژه دیپلم افتخار World P
ress Photo سال ۱۹۹۵ را برای او به همراه داشت. در سال ۱۹۹۱ همزمان با فعالیت او در مجله نشنال جئوگرافیک اد به خاورمیانه و مسایل آن علاقمند شد. نتیجه این علاقمندی تهیه چندین مقاله تصویری از موضوعات مختلف مربوط به منطقه خاورمیانه نظیر مسایل کردها و بحران آب در خاورمیانه بود که به صورت مقالات تصویری به بررسی این موضوعات می پرداختند. اد در کنار این مقالات تصویری گزارش های تصویری نیز از سوریه تحت عنوان «سوریه، آن سوی نقاب ها» تهیه کرد که در سال ۱۹۹۶ در شماره ژوئیه مجله نشنال جئوگرافیک منتشر شد. این گزارش تصویری به ارتباط مسلمانان با یهودیان و موقعیت دشوار و نامطمئن ساکنان این منطقه پس از اشغال بلندی های جولان توسط اسراییل می پردازد. او از میان موضوعات کاری مختلف، پروژه های شخصی و سفرها و تجربیات خود را به کشورهای مختلف و عکاسی خبری و مستند در این سفرها را ترجیح می دهد. او از سال ۱۹۹۲ در چندین کارگاه عکاسی، سخنرانی و سمینار از جمله سخنرانی و ارائه کارگاه در مرکز بین المللی عکاسی نیویورک و در کارگاه عکاسی حرفه ای در مرکز دوستداران عکاسی در سانفرانسیسکو شرکت کرده و به ارائه دیدگاه ها، نظرات و تجربیات خود در زمینه های م
ختلف عکاسی به ویژه فتوژورنالیسم و عکاسی مستند پرداخته است. کارهای کاشی در زمینه فتوژورنالیسم و عکاسی مستند در مطبوعات مختلفی نظیر تایم، نشنال جئوگرافیک، فورچون، جئو، لایف، ایندیپندنت لندن، فوربس، نیویورک تایمز، گرانتا و اپرچر به چاپ رسیده و منتشر شده اند. یکی از منتقدان عکاسی در مورد او می گوید: «کارهای کاشی به خوبی تنهایی و افکار انسان های رانده شده به حواشی را نشان می دهند، اما در عین حال عزم آنها برای ادامه زندگی را نیز از نظر دور نگه نمی دارند.» اد کاشی در مورد علت روی آوردنش به عکاسی می گوید: "علاقه من به عکاسی ریشه در دوران کودکی من و زمانی دارد که صبح ها سوار بر قطار نیویورک مردمان کاسب پیشه ای را می دیدم که در زندگی شان به دام افتاده اند. من از همان سال ها تصمیم به انجام کارهایی گرفتم که در آنها خلاقیت وجود داشته باشد. ابتدا می خواستم نویسنده شوم، یک داستان نویس. این رویای من در دبیرستان بود، سپس به کالج رفتم و فهمیدم به زمان طولانی و سال های زیادی نیاز دارم تا تبدیل به یک نویسنده خوب شوم و بدون هیچ طرح و برنامه واقعی به عکاسی رو آوردم. گاهی اوقات هنگام نگاه کردن به یک منظره احساس می کردم این تصویر هم
ان چیزیست که من در زندگی به دنبالش می گردم، سفر، روبرو شدن با مردم و روایت ماجراها و سرگذشت آنها دقیقا آن چیزی بود که می خواستم و اینگونه بود که من عکاسی را به طور جدی آغاز کردم." او در مورد یادگیری عکاسی می گوید: "من همیشه این جمله آنسل آدامز را در ذهن و جان خودم حفظ می کنم:آنچه که من یادگرفته و در کارهای شخصی ام به کار می بندم، از کارهای تجاری که برای دیگران انجام می دادم یادگرفته ام. من همیشه این جمله را در خاطر دارم حتی موقعی که از گروهی از انسان ها که در برابر من ایستاده اند سرگرم تهیه یک عکس دسته جمعی معمولی هستم با خودم می گویم، خوب، حالا چه طور از فلاش و نور برای گرفتن یک عکس بهتر استفاده کنم؟ و سوالاتی از این قبیل" اد کاشی در مورد سبک خاص و به قول معروف امضایی که در عکس های او وجود دارد می گوید: «مهم ترین چیزی که در عکس های من وجود دارد ارتباط صاف و ساده است. من همیشه سعی کرده ام طوری عکاسی کنم که انگار عکاس در آن صحنه وجود نداشته و لحظه ثبت شده حقیقت محضی بوده که اتفاق افتاده و بدون حضور من نیز اتفاق می افتاده است. من احساس می کنم که قدرت ذاتی در این مسئله وجود دارد که افراد را پس از مشاهده عکس های
حقیقی شما حتی از زندگی روزمره و عادی مردم، وادار به تفکر و پرسش می کند. من دوست دارم تصاویرم را با ترکیب بندی های پیچیده تر لایه بندی کنم و هر جا که امکان دارد بیش از یک عنصر را قرار دهم. اینها ویژگی های عکس های من هستند. من نمی دانم آیا اینها انحصاری و مختص به من هستند یا نه؟ شاید اینها بخشی از درس های دوران تحصیل من باشند که من ترجیح می دهم آنها را در کارها و افکارم دخیل کنم. اما آنچه مسلم است، من سعی می کنم این ها را در کارهایم به کارببندم.» او درباره قدرت عکس می گوید: «من حتی برای لحظه ای خودم را گول نمی زنم که یک عکاس واقعا قادر به تغییر جهان باشد. من قدرت نهفته در تصاویر را می شناسم و یکی از گردآورندگان عکس و آرشیو تصویری هستم و همچنان معتقدم تک عکس بهتر از ویدیو و فیلم در ذهن ثبت شده و ماندگار می شود. من احساس می کنم با جمع آوری عکس های مختلف، حافظه مردم اجتماع خود و جهان را جمع آوری می کنم.» اد کاشی معروف ترین عکس خود را عکس محاکمه یک زن کرد در دادگاهی در ترکیه به جرم ترور می داند و عکس های تکان دهنده ای را هم که از مراسم همسر سوزان در پاکستان گرفته است نیز جزو آثار مهم خود ارزیابی می کند و در این بار
ه می گوید: «یکی از عکس هایم که تصویر زنی پاکستانی را نشان می دهد که به صورت خودش اسید پاشیده، عکس غم انگیزی است که در سراسر جهان بارها منتشر شده و جوایز زیادی را نیز کسب کرده است.» او در حال حاضر به همراه همسرش جولی وینوکر (Julie Winokur) که نویسنده است، سرگرم کار بر روی پروژه ای هفت ساله به نام "سال های پیش رو: کهن سالی در آمریکا " است. این پروژه تصویری به بررسی و نمایش شرایط اجتماعی جمعیت سالخوردگان آمریکا می پردازد. تعدادی از عکس های این مقاله طی سال های ۱۹۹۷–۱۹۹۸، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ جوایز مختلفی را از جمله در رقابت های سالانه World Press Photo از آن خود کرده اند. اد و همسرش جولی مؤسسه چند رسانه ای غیرانتفاعی به نام Talking Eyes تأسیس کرده اند تا از طریق آن به ارائه و معرفی بهتر پروژه های عکاسی و جذب کمک های مادی برای انجام این پروژه ها بپردازند. اد دربارهٔ این مؤسسه می گوید: "ما باید به عنوان شاهدانی بر آنچه که در دنیا می گذرد زندگی روزانه مردم و به ویژه تاثیر جنگ را بر زندگی به تصویر بکشیم. به نظر من آنچه که فوتوژورنالیست های امروزی باید انجام دهند، تهیه گزارش های تصویری از این موضوعات، صرفنظر از ماموریت های کا
ری است. فوتوژورنالیست باید خودش به دنبال تهیه گزارش های تصویری تاثیر گذار باشد، کاری که خوب و حرفه ای تهیه شده باشد، مشتری هم خواهد داشت و به سرعت فروش می رود."
ادوارد دنی بالدو عکاس اهل فرانسه و آلمانی الاصل بود. بیشتر شهرت وی بخاطر عکسبرداری از بناهای معماری است. زندگی. بالدو در ۱۸۲۰ در ایالت وست فالن آلمان زاده شد و بعدها ملیت فرانسوی اختیار کرد. بین ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ مدتی در نیویورک اقامت گزید و به عنوان نقاش چهره پرداز مشغول کار شد و نقاشی هایی مذهبی را در چندین نمایشگاه پاریس به معرض تماشا گذاشت. با این همه، نقاشی را رها کرد و به عکاسی روی آورد و در ۱۸۵۱ عضو مؤسسه انجمن هلیوگرافی فرانسه شد. بالدو از ابتدا توجه ویژه ای به عکاسی از ابنیه معماری داشت. خیلی زود به شیوهٔ کالوتایپ تسلط یافت و اندک زمانی بعد، عکس هایی گرفت که جوهره موضوعاتش را با ظرافت بسیار نمایان می ساخت. در سال های ۱۸۵۰، دولت فرانسه به فکر افتاد که بناهای ملی در خطر نابودی بودند حفظ کنند و هیأت و ابنیه تاریخی را تشکیل داد. وی ظاهراً در اعتراض به رواج فزاینده کارت ویزیت - کارت های ویزیتی که عکس صاحب آن ها بر رویشان چاپ می شد - که آن ها را نشان بدسلیقگی می دانست، عکاسی را کنار گذاشت. وی در سال ۱۸۸۲ در گذشت. در سال ۱۸۵۵، بارون جیمز دو روچیلد، رئیس راه آهن شمال، به بالدو دستور داد تا مجموعه ای از عکس ها را ب
ه عنوان بخشی از آلبومی که قرار بود هدیه ای به ملکه ویکتوریا و پرنس آلبرت به عنوان یادگاری از دیدار آنها باشد، آماده کند. نوآوری در عکاسی. بالدو به خاطر تلاش هایش در عکاسی در سراسر فرانسه شناخته شده بود. یکی از بزرگترین وظایف او مستندسازی ساخت موزه لوور بود. او از نگاتیوهای کاغذی مرطوب و خشک به اندازه ۱۰×۱۴ اینچ استفاده کرد. مرگ. بالدو در سال ۱۸۸۹ در آخکویی فرانسه درگذشت.
ادوراد جین استایکن عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است که به عنوان بنیان گذار نهضت عکاسی جدایی طلب شناخته می شود. زندگی نامه. علاقهٔ استایکن به عکاسی، نخستین بار در سال ۱۸۹۵ بروز کرد، هنگامی که در ۱۶ سالگی یک دوربین جعبه ای دست دوم خرید که دوربینی انعطاف ناپذیر با بدنه ای مکعب مستطیل بود. بزودی این دوربین را به دلیل آنکه فاقد امکانات تنظیم و میزانسازی بود کنار گذاشت و دوربینی خرید که جمع می شد و صفحه های شیشه ای آن به قطع ۵*۴ اینچ بود. وی در آن زمان به عنوان طراح در یک مؤسسه چاپ سنگی سرگرم کارآموزی بود، موفق شد به اهمیت نقش عکس را که می توانست به عنوان مبنایی حقیقی برای تهیه اعلان های تبلیغاتی مورد استفاده قرار بگیرد، به همکاران ارشد خود بقبولاند. او را تشویق کردند که بر فنون عکاسی تسلط کامل یابد و شماری از تصاویری را که تهیه کرده بود، برای کارهای مؤسسه مورد استفاده قرار دادند. علاقه نخستین او به عکاسی به عنوان وسیله سودمند و ارتباطات و اطلاع رسانی، در سراسر دوران کاری وی پابرجا ماند.
الیوت ارویت عکاس اهل فرانسه است که در سال ۱۹۲۸ از پدر و مادری روس در پاریس به دنیا آمد. ۱۰ سال اول زندگی خود را در میلان ایتالیا گذراند و دوباره به پاریس بازگشت. در سال ۱۹۳۹ در پی مهاجرت والدین اش به ایالات متحده آمریکا رفت و در سال ۱۹۴۷ تبعهٔ امریکا شد. او در لوس آنجلس عکاسی خواند و قبل از اینکه در نیویورک به تحصیل در رشتهٔ فیلم سازی مشغول شود به عنوان دستیار عکاس در ارتش آمریکا کار کرد. در سال۱۹۵۰ با رابرت کاپا و ادوارد جین استایکن ملاقات کرد. او همچنین همراه در پروژهٔ عکاسی ای به نام Standard Oil شرکت کرد. همچنین الیوت ارویت برای چند مجله از جمله Life و Collier به صورت آزاد عکاسی می کرد و بعضی از عکس هایش در نمایشگاه بزرگ استایکن با عنوان The family of man به نمایش در آمد. الیوت ارویت در سال ۱۹۵۳ به دعوت رابرت کاپا همکاری خود را با گروه مگنوم شروع کرد و گزارش هایی تصویری از اروپا وامریکا برای این آژانس تهیه کرد تا این که در سال ۱۹۶۸ برای سه دوره نمایندهٔ مگنوم در نیویورک شد. چند سال بعد از آن تعدادی از عکاسان مگنوم چند کار تجاری و تبلیغاتی انجام دادند که سبب شد ارویت استعدادش را در زمینه فیلم سازی نشان دهد
. او دههٔ ۷۰ را به تولید و ساخت تعدادی فیلم بلند، مستند و آگهی تجاری گذراند. از فیلم های او می توان به مستندهای Beauty Knows No Pain -1971- و Red, White And Blue Grass -1973- اشاره کرد. ارویت استعداد درخشانی در شکار صحنه های جذاب دارد و شوخ طبعی اش را می توان در اغلب عکس هایش دید. از وی تعدادی کتاب منتشر شده که از آن میان می توان به مجموعه ای از عکس هایش از سگ ها و همچنین عکس هایی که در ساحل گرفته اشاره کرد.
الی رید عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۴۶ در آمریکا متولد شد و در سال ۱۹۶۹ از مدرسهٔ هنرهای زیبای نیویورک فارغ التحصیل شد و در مدرسهٔ کندی هاروارد به تحصیل علوم سیاسی پرداخت. الی در سال ۱۹۷۰ به عنوان عکاس بدون مرز شروع به کار کرد. عکس های او در دههٔ ۸۰ از السالوادور، گواتمالا و دیگر کشورهای آمریکای مرکزی توجه آژانس مگنوم (MAGNUM) را به خود جلب کرد. در تابستان همان سال نامزد عضویت در آژانس شد و در سال ۱۹۸۸ به عنوان اولین عکاس آفریقایی-آمریکایی عضو رسمی آژانس مگنوم شد. الی رید که علاقهٔ شدیدی به عدالت اجتماعی و اثرات جنگ بر جامعه اتفاقاتی همچون جنگ های ۱۹۸۲ در آمریکای مرکزی، جنگ بیروت (با حضوری طولانی بین سال هال ۱۹۸۳ تا ۸۷)، درگیری های هائیتی در سال ۱۹۸۶، عملیات نظامی آمریکا در پاناما در سال ۱۹۸۹ و اغتشاشات کینشاسا در آفریقا را پوشش داده است. او در سال ۱۹۸۸ برای فیلم مستندی با عنوان Poorest in the Land of Plenty (فقیرترین ها در سرزمین فراوانی) به روایت مایاانگلو (Maya Angelou)، از اثرات فقر بر کودکان آمریکایی عکاسی کرد. الی به توانایی فوق العاده اش در انتقال موضوع های پیچیده به شکلی ساده، شناخته
شده است. او اولین عکسش را از مادرش و در ۹ سالگی گرفت. در ۲۴ سالگی عکاسی خبری را آغاز کرد و قبل از تحصیل در رشتهٔ «تحلیل اجتماعی جنگ» در دانشگاه هاروارد به عنوان کارمند در روزنامه های متعددی کار کرد. الی رید همچنین به عنوان عکاس با کارگردانانی همچون رابرت آلتمن همکاری کرده است. او تاکنون در مرکز بین المللی عکاسی، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه نیویورک و دانشگاه هاروارد سخنرانی و تدریس کرده است. وی هم زمان با پوشش خبری در بیروت، هائیتی و پاناما، کتاب Black America (آمریکای سیاه) را منتشر و مستند Getting Out (خروج) را کارگردانی کرد. او می گوید: «مهمترین چیز برای من این است که می توانم به عنوان بک عکاس حرفه ای فعالیت کنم؛ چیزی که هسته و اساس کار من است_ واسطه ای بر انسان بودن ام.»
امیل اتو هوپه عکاس اهل آلمان بود. هوپه از ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰ یکی از معروفترین و مورد توجه ترین عکاسان تک چهره لندن بود. زندگی. هوپه در سال ۱۸۷۸ در مونیخ به دنیا آمد و در وین بزرگ شد و حدود سال ۱۹۰۰ به لندن رفت. با گروه بسیار با نفوذی از عکاسان غیرحرفه ای آشنا و صمیمی شد. به خصوص کابرن آلوین لنگدون کابرن سبب گردید که علاقه هوپه نسبت به عکاسی به عنوان وسیله بیان هنری برانگیخته شود. از ۱۹۰۳، کار هوپه به عنوان عکاس غیرحرفه ای با موفقیت روزافزونی مواجه شد و وقتی مبالغ مختلفی که به عنوان جایزه در مسابقات عکاسی نصیب وی می شد، تقریباً با حقوق بانکی که کارمند آن بود برابری کرد، متقاعد گردید که اگر هنر عکاسی تک چهره به صورت تجاری اجرا شود، می تواند ممر درآمدی برای زندگی باشد. در ۱۹۰۷ عکاسخانه خود را افتتاح کرد و بر آن شد که ضوابط تصنعی عکاسی آن دوره را کنار بگذارد و به جستجوی نوعی سادگی تازه و گونه ای حالت طبیعی بپردازد. وی در ۱۹۷۲ در گذشت. سبک. هوپه می اندیشید که می تواند موفق به ثبت جوهره حقیقی شخصیت مدل هایش شود و این کار را با روش ساده ای که آن را شیوه آب کردن یخ می نامید، به انجام می رساند.
اروین بلومنفلد عکاس آلمانی الاصل اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی. اروین بلومنفلد در سال ۱۸۹۷ میلادی در برلین زاده شد. طی جنگ جهانی اول، در ۱۹۱۶ در رستهٔ دفاعی محل خدمت خود، وظیفهٔ رانندگی آمبولانس را بر عهده داشت. در ۱۹۱۸ از اولین فرصت به دست آمده استفاده کرد و به هلند گریخت. در آنجا با اعضای نهضت هلندی دادا تماس پیدا کرد. اینان همان کسانی بودند که بعدها او را از لحاظ هنری تحت تأثیر قرار دادند و ساختند. پس از آن که در ۱۹۲۱ با لنا سیتروئن ازدواج کرد، تاجری خرده پا شد و در آمستردام شروع به معامله اجناس چرمی کرد. در آن زمان هنوز عکاسی برای او چیزی جز یک اشتغال تفننی نبود. اما تجارتش در ۱۹۳۵ از میان رفت و از این رو تصمیم گرفت به پاریس برود و در آنجا به کار عکاسی خلاق بپردازد. در مارس ۱۹۳۶، نخستین نمایشگاه خود را برپا کرد. وی در ۱۹۶۹ در گذشت.
اوژن آتژه عکاس اهل فرانسه بود. زندگی. این روایت که دوربین عکاسی هیچ گاه دروغ نمی گوید، به خوبی می تواند ملهم از آتژه باشد، چراکه تصاویر وی تنها به رویدادهای واقعی می پردازند و هرگز در وادی تخیلات عکاسانه گم نمی شوند. خود آتژه برای سخن گفتن از عکس هایش، واژهٔ «سند» را به کار می برد. هنگامی که با برای فروش عکس های خود مذاکره می کرد، به ندرت بیش از ۱۰۰ فرانک برای هر تصویر می خواست. بعدها یکی از دوستان سالخوردهٔ وی متذکر شد که «اوژن آتژه خود نمی دانست چه کسی است». با این همه، غالباً آلفرد استیگلیتز و اوژن آتژه به عنوان پدران عکاسی مستند نامیده می شوند. وی در ۱۹۲۷ در گذشت. سبک. گهگاه عکس هایی موافق نظر سورئالیست ها پدیدمی آورد. ۱۰٬۰۰۰ نگاتیو او را پس از مرگش برنیس ابوت نجات داد. عکس های او ترکیبی است از مستندات سازی و حدیث نفس. تمرین عکاسی. آتژه در اواخر دهه ۱۸۸۰ عکاسی را آغاز کرد، در زمانی که عکاسی در زمینه های آماتوری و تجاری گسترش پیدا کرده بود. آتژه از محله ها و مناظر پاریس با یک دوربین بادبزن چوبی، با لنز مستطیل سریع عکس گرفت، ابزاری که در آن زمان برای عکاسی بکار گرفته می شد، او این ابزار عکاسی را در زمانی که
دوربین های با فرمت بزرگ دستی و کارآمدتر در دسترس بودند، استفاده می کرد. آثار. در سال ۱۹۲۹، یازده عکس آتژه در نمایشگاه فیلم و عکس ورکبوند در اشتوتگارت به نمایش گذاشته شد. کتابخانه کنگره ایالات متحده حدود ۲۰ چاپ دارد که توسط ابوت در سال ۱۹۵۶ ساخته شده است.
فرانسیس فریت عکاس اهل انگلیس بود. زندگی. فرانسیس فریت در ابتدای سال های ۱۸۵۰ به عرصه عکاسی پا گذاشت و به احتمال بسیار زیاد در کنار اداره چاپخانه ای که مدیریت آن را تا ۱۸۵۶ بر عهده داشت، به عنوان فعالیتی فرعی بدین هنر پرداخت. اندک زمانی بعد، به دنبال سفرهایی که بین ۱۸۵۷ و ۱۸۵۹ به خاورمیانه کرد، به یکباره به موفقیتی چشمگیر دست یافت. به عنوان مالک بزرگترین مؤسسه عکاسی، شهرتی ماندگار کسب کرد و از لحاظ مادی توفیق بسیار یافت. در واقع سازمان انتشاراتی او موسوم به مؤسسه فرانسیس فریت و شرکا که در ۱۸۵۹ تأسیس شد، به چنان پیشرفتی در کار خود نائل آمد که در زمینه عکاسی به بزرگترین ناشر جهان تبدیل شد. او را عکاس مکان نگار (توپوگرافیست) و اولین عکاس سفر نیز نامیده اند.
گوستاو لوگره عکاس اهل فرانسه بود که شهرت وی بیشتر بخاطر عکس هایی است که از مناظر دریایی گرفته است. زندگی و سبک. وی هنرمندی برجسته بود که چند شیوهٔ شیمیایی عکاسی را تکامل بخشید و رواج داد. او همزمان با راجر فنتون، شارلر نگر و هنری لوسک، در کارگاه نگارگری پل دلاروش به آموختن نقاشی پرداخت. از مناظر و چهره ها نقاشی کرد و آثار خود را بین سال های ۱۸۳۴ و ۱۸۶۱ در نمایشگاه های مختلف به معرض تماشا گذاشت. در اواسط سال های ۱۸۴۰ شیوه فتوتیپی یا فتوکلروگرافی را نزد آلفونس لویی پواتن آموخت. لوگره شیوه لیتوگرافی را نیز تکامل بخشید. وی در سال ۱۸۵۱ کاغذ کالوتایپ را قبل از حساس کردن، موم اندود کرد و با این روش توانست ضمن افزایش وضوح تصویر، قابلیت نگهداری کاغذ نورنخورده را تا چند هفته افزون سازد. او عکس هایی از جنگل فونتن بلو که دلخواه نقاشان مکتب باربیزون بود، برداشت اما شهرتش به دلیل عکس های مناظر دریایی است که به شیوه کلودیون-آلبومین و اغلب با دو تصویر منفی مجزا شکل گرفته اند. لوگره در سال ۱۸۶۲ درگذشت. نوآوری های فنی. نوآوری های فنی او عبارتند از: بهبود روی نگاتیوهای کاغذ، به ویژه واکس زدن آنها قبل از قرار گرفتن در معرض نمایش
که "باعث می شود کاغذ بیشتر از جزئیات دقیق جذب کند".
دیولا هالاس () با نام مستعار براسایی یا براشایی () عکاس مجاری-فرانسوی بود. زندگی. دیولا هالاس، در شهر براشو در ترانسیلوانی در مجارستان (اکنون براشوو، رومانی) زاده شد. در واقع، براسایی پس از تحصیل در رشتهٔ نقاشی در بوداپست و برلین، در ۲۴ سالگی به پاریس رفت و خیلی سریع با دیگر هنرمندان و نویسندگان مقیم این شهر دوستی برقرار کرد. از آنجا که بیم داشت تلفظ نام او به زبان فرانسه دشوار باشد، آن را به شهر زادگاهش براشو که نخستین نوشته هایش در آنجا انتشار یافته بود، تغییر داد. میلر گفته بود که چشم او از زیبایی و فساد نمی گذرد و او را چشم پاریس نامیده بود. پیکاسو نقاشی های براسایی را به معدن طلا تشبیه کرده بود. درگذشت. او در ۲۲ دسامبر ۱۹۸۴ درگذشت و مقبره وی در گورستان مون پارناس، پاریس است.