Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خلع خود هاوسر را نداشت، رئیس ستاد او و فرمانده سپاه ۸۴ را عزل کرد. محاصره فالز. هاوسر و فون کلوگه مخالف طرح فرماندهی عالی برای اجرای ضدحمله به سمت ساحل غربی کوتانتن برای قیچی کردن ارتش سوم ایالات متحده در حین پیشروی آن به جنوب، بودند. در عوض آن ها مایل بودند به پشت رود سن عقب نشینی کنند. به هر صورت این نظرات به جایی نرسید. به تصمیم هیتلر، این طرح نه با هدایت هاوسر، بلکه توسط یک گروه زرهی به فرماندهی ارتشبد هاینریش ایبرباخ، فرمانده پیشین ارتش پنجم زرهی ورماخت صورت می گرفت. به هر حال نیروهای هاوسر در این ضدحمله ناموفق آلمان در ناحیه مورته علیه آمریکایی ها مشارکت کردند. هاوسر در مواجهه با نیروی قدرتمندتر دشمن، روز ۱۰ اوت، در میانه تهاجم خواهان متوقف شدن آن گردید اما فون کلوگه با آن موافقت نکرد. به هر صورت در مواجهه با ضدحمله قدرتمند آمریکایی-کانادایی، در نهایت روز ۱۳ اوت دستور به عقب نشینی تا رود سن داده شد. این دستور بسیار دیر صادر شد تا نیروهای او در ناحیه فالز به محاصره دشمن بیفتند. خود هاوسر نیز درون حلقه محاصره بود. هاوسر شب ۱۹ اوت دستور به اقدام همگانی جهت شکستن محاصره و خروج از آن داد. در حین صورت گرفتن ا
ین تلاش اصابت ترکش به صورتش موجب جراحت شدید او شد. با این حال توانست پشت یکی از تانک های لشکر یکم زرهی اس اس از مهلکه بگریزد. هاوسر را به بیمارستان "لوفت وافه" در گرایفسوالت بردند. شش روز پس از مجروحیت، شمشیرها به نشان صلیب شوالیه او افزوده شد. دفاع از رایش. بازگشت هاوسر به خدمت فعال تا روز ۲۳ ژانویه سال ۱۹۴۵ به طول انجامید. در این هنگام به عنوان فرمانده موقت گروه ارتش اوبرراین جایگزین هیملر شد. شش روز بعد این یگان منحل و فرماندهی گروه ارتش گه، با شمول ارتش های یکم و نوزدهم و بعداً هفتم ورماخت، به هاوسر محول گردید. او مأمور به دفاع از جنوب آلمان بود. به هر صورت جنگ پیش از این برای آلمان مغلوبه شده بود و کار زیادی جز مبارزه تاخیرآفرین حین عقب نشینی در نواحی زار و پفالتس از دست هاوسر برنمی آمد. فرمان های مکرر هیتلر مبنی بر مقاومت در محل و اجتناب از عقب نشینی موجب بروز تنش بین این دو می شد. در نهایت در پی درخواست هاوسر برای مجوز عقب نشینی بیشتر در جنوب آلمان برای بستن شکاف ایجاد شده بین دو ارتش یکم و هفتم، هیتلر برآشفته شد و او را روز ۲ آوریل از مقام خود خلع کرد. هاوسر در این جایگاه با سپهبد فریدریش شولتس جایگزی
ن گشت. هاوسر بدون این که منصب دیگری داشته باشد ماه مه تسلیم نیروهای آمریکایی شد. پس از جنگ. هاوسر پس از جنگ در دادگاه نورنبرگ شاهد دفاع در محاکمه وافن-اس اس بود. او نیروهای خود را سربازانی همانند دیگران دانست و حتی مدعی شد وافن-اس اس در حالت ایده آلی «پیش نمونه واقعی ناتو» بوده است. به هر صورت تمامی اس اس با شمول وافن-اس اس به عنوان یک سازمان جنایت کار شناخته شد. البته خود هاوسر تبرئه شد. دوران اسارت نسبتاً کوتاهی داشت و سال ۱۹۴۸ از بند آزاد شد. هاوسر تلاش کرد از اس اس اعاده حیثیت کند. او یکی از اعضای فعال جامعه یاری متقابل برای اعضای سابق وافن-اس اس ("هی آک")، سازمانی از کهنه سربازان وافن-اس اس، بود و مقالات متعددی برای "ویکینگ روف"، مجله آن نوشت. سال ۱۹۵۳ نخستین کتاب خود با خود با عنوان "وافن-اس اس در عمل" را منتشر کرد. سال ۱۹۶۶ آن را با عنوان "سربازانی همانند دیگران" گسترش داد. اوبرست گروپن فورر پاول هاوسر در نهایت روز ۲۱ دسامبر سال ۱۹۷۲ در ۹۲ سالگی در شهر لودویگسبورگ درگذشت. هزاران تن از سربازان پیشین او در مراسم خاکسپاری شرکت کردند.
تنها با عنوان طغیانگر هم شناخته می شود، یک فیلم سینمایی فرانسوی در ژانر فیلم جنایی به کارگردان ژاک دری با بازی ژان-پل بلموندو محصول سال ۱۹۸۷ میلادی است. خلاصه فیلم. کمیسر استان به همراه برادرش سیمون در تعقیب تبهکاری به نام اشنایدر است، در این حین سیمون به دست اشنایدر کشته می شود و اشنایدر موفق به فرار می شود. دو سال می گذرد استان به ریاست بخش جرم و جنایت منصوب می شود، ولی همچنان به فکر دستگیری اشنایدر است. این فیلم در تلویزیون ایران با نام طغیانگر پخش شده است.
به اسلام روی آوردن ایرانیان یا گرایش ایرانیان به اسلام، فرآیندی پیچیده و تدریجی_تاریخی بوده که چند صد سال به طول انجامیده، از ناحیه ای به ناحیه ی دیگر تفاوت داشته و انگیزه و نیروی محرک آن در موارد گوناگون متفاوت بوده است. فرایند اسلامی سازی ایرانیان از دورهٔ محمد بن عبدالله در سرزمین حجاز شروع شد. (ایرانیان بسیاری در یمن از زمان فتح این سرزمین به دست خسرو انوشیروان ساکن بودند) در زمان حمله مسلمانان به ایران، اولین روی آورندگان به اسلام، سربازان ایرانی و سران محلی بودند که به گفتهٔ التون دانیل این گرایش، تنها اسمی بوده و برای حفظ جایگاه در حکومت جدید انجام شده است. تصرّف ایران، به طور مستقیم منجر به تغییر دین نشد بلکه دو و نیم قرن طول کشید تا بیشتر ایرانیان مسلمان شوند. کشتار مردم عادی و آتش زدن آتشکده ها و اماکن مقدس و کشتن موبدان از اقدامات انجام شده برای «گسترش دین» بود؛ امویان مالیات های غیرقابل پرداختی را برای ایرانیان تعیین می کردند و این همراه با سوزاندن کتاب های ایرانی بود. عمر بن خطاب، دومین خلیفه، معتقد بود که قرآن کتاب مقدسی است که لازم نیست کتابی به غیر از آن وجود داشته باشد و هرکسی که در خوارزم به
خوارزمی سخن می گفت را می کشتند. آن ها زبان عربی را تنها زبان رسمی برای حکومت خود انتخاب کردند و این به شکلی بود که اگر کسی سرپیچی می کرد، کشته می شد. به گفته همایون کاتوزیان، حکومت در ابتدا از گرفتن مالیات جزیه برای افزون شدن نوکیشان مسلمان بهره می گرفت که این گروه از مالیات دادن معاف بودند و این خودِ غیرمسلمانان بودند که به تدریج به مزایای اقتصادی و امنیتی اسلام پی بردند. نهایتاً اسلام در طی یک روند طولانی به دین غالب در فلات ایران تبدیل شد. با این حال ایرانیان، برخلاف سایر مردم تحت فرمان مسلمانان، توانستند از عربی سازی اجتناب کرده و بخش های مهمی از فرهنگ خود را حفظ کنند. ریچارد بولیت، اسلام شناس آمریکایی می گوید: در پایان دوران اموی تعداد مسلمانان امپراتوری اسلامی، از ده درصد فراتر نمی رفت اما با ظهور عباسیان در میانهٔ سده نهم ، این عدد از چهل درصد فراتر رفت و حتی در پایان سدهٔ یازدهم میلادی، چیزی حدود هشتاد درصد از مردم سرزمین های خلافت، مسلمان بودند. دولت هایی مانند سامانی - با اینکه کَماکان از زبان عربی و دین اسلام پشتیبانی می کردند - در زنده کردن زبان پارسی نقش بسیار مهمی ایفا کردند. سامانیان با ترکیب
فرهنگ ایرانی با عناصر اسلامی، فرهنگ تازه ای را به وجود آوردند که رفته رفته بر مردم ایران چیره شد. تاریخچه اسلام آوردن ایرانیان. در زمان محمد بن عبدالله. اولین ایرانیان پیرو اسلام. براساس کتاب های تاریخ اسلامی، امة الفارسیة (زاده اصفهان) اولین زن ایرانی است که اسلام آورد. گفته شده است که وی سلمان فارسی را در مکه بسوی پیامبر اسلام راهنمایی کرد. عبداللّه بن عباس از قول سلمان آورده: «چون بر عزیمت به یثرب (مدینه) مصمم شدم در آنجا زنی اصفهانی را دیدم که در وصول به یثرب و دولت دریافت سعادت اسلام بر من سبقت گرفته بود و او مرا به سوی آن حضرت راهنمایی کرد. برخی نیز اولین ملاقات سلمان با «امة الفارسیه» را در مکه ذکر کرده اند.» توضیحات مربوطه. تعداد بسیار اندکی از یاران محمد، پایه گذار اسلام، ایرانی تبار بوده اند که در میانشان سلمان فارسی مشهور است. وی پسر یکی از دهقانان ایران بود. وی نخست پس از خارج شدن از دین زرتشتی، برای برگزیدن دین خود به سفر رفت؛ در نوجوانی به مسیحیت گروید و در سفر، در سرزمین عربستان به بردگی درآمد و سپس با کمک محمد آزاد شد. در مدینه مسلمان شد و محمد برای تجلیل، او را از خود (اهل بیت) خواند و به «سل
مان محمدی» شهرت یافت. سلمان فارسی که خرَد و دانش ایرانیان و مسیحیان را می دانست، از مشاوران محمد، از جمله، طراح اصلی کندن خندق در جنگ خندق بود. وی در سال های پایانی زندگی اش در زمان خلیفه دوم، عمر، استاندار (والی) مدائن شد. از اقداماتِ سلمان برای آشنایی ایرانیان با اسلام، را ترجمه سوره فاتحه به زبان فارسی بود، که به درخواست جمعی از ایرانیان انجام شد. مطابق با منابع تاریخ نگاری مسلمانان، پس از انعقاد صلح حدیبیه، محمد از سال ۶ و ۷ هجری نامه هایی را به سران حکومت های همسایه، همچون: هراکلیتوس، امپراتور بیزانس، نجاشی شاه حبشه، خسرو پرویز شاه ساسانی و چند تن دیگر فرستاد و آن ها را به دین اسلام دعوت کرد؛ اما همگی این دعوت را رد کردند. به نوشته تاریخ طبری متن نامه بدین شرح است: بنام خداوند بخشنده مهربان.از محمد، فرستادهٔ خدا، به خسرو، بزرگِ فارس. درود بر آن کسی که حقیقت را بجوید و هدایت را پیرو باشد و به خداوند و رسولش ایمان آورد و گواهی دهد که جز الله معبودی نیست و شریک ندارد و یگانه است، و گواهی دهد که محمّد بنده و فرستاده اوست. من تو را به سوی خدا می خوانم. فرستاده خدا برای همگان هستم تا آنان را بیم دهم و حجت را ب
ر کافران تمام کنم. اسلام بیاور تا در امان باشی و اگر از اسلام روی گردان شوی، گناه مردم مجوس بر گردن تو است. طبق گزارش تاریخ نگاران مسلمان این نامه را توسط عبدالله بن خدافه سهمی قریشی برای خسرو پرویز فرستاده شد و خسرو پرویز آن را پاره کرد. در روایاتی که در منابع اسلامی وجود دارد این داستان نقل شده که خسرو به باذان، حاکم ایرانی یمن، دستور داد که دو نفر از سرداران خود را نزد محمد فرستاده و از او بخواهد که از دعوت خویش منصرف شود. محمد به هر یک از آن دو مأمور هدیه ای بخشید و خبر کشته شدن خسروپرویز و به تخت نشستن شیرویه را به آنان داد و گفت به باذان بگویید که به دین اسلام درآید تا او را بر قلمرو حکومتش ابقا کنم. پس از بازگشت مأموران، باذان منتظر نامه شیرویه ماند و چندی بعد که صدق خبر برایش مسلّم شد، مسلمان شد. باذان از آن پس، از دربار ساسانی قطع علاقه کرد و خبر مسلمان شدنش را به مدینه نوشت و به فرمان محمد به حکومت یمن ابقا شد. در زمان خلافت راشدین. حملهٔ اعراب به ایران یا اشغال ایران به دست مسلمانان، از سال ۶۳۳ میلادی و در دوره خلافت ابوبکر شروع شد و در دوره خلافت عمر به اوج رسید و در دوره عثمان به سقوط کامل دولت س
اسانی در سال ۶۵۱ میلادی (مطابق با سال ۳۰ هجری قمری) و نیز کشته شدن یزدگرد سوم، آخرین شاه ساسانیان، انجامید. این حملات باعث افزودن ایران به قلمرو خلافت راشدین شد. فتح ایران سرآغاز فرایند تدریجی گرویدن ایرانیان به اسلام بود که چند قرن طول کشید. پذیرش اسلام در دوره فتوحات توسط بخش یا تمامی یک شهر آن چنان که در قزوین گزارش شده بسیار نایاب است. در هنگام فتح، مسلمانان به مرزبانان یا حاکمان محلی، چند گزینه ارائه می کردند: یا مسلمان شوند و جز امّت اسلامی محسوب گردند، یا فرمانروایی مسلمانان را بپذیرند و با پرداخت جزیه، آزاد بمانند و بر دین خود باقی بمانند، یا اینکه به عنوان آخرین گزینه، مقاومت کنند و بجنگند که در آن صورت، خطر کشته شدن یا به بردگی گرفته شدن آن ها وجود داشت. اعراب معمولاً در امور داخلی مردمان محلی - که مالیات خود را می پرداختند - دخالت نمی کردند. به زرتشتیان، مسیحیان و یهودیان، اهل ذمه گفته شده و به آن ها این امکان داده می شد که به اسلام بگروند یا دین خود را حفظ کرده و جزیه بپردازند. مارک کوئن می نویسد که محافظت از اهل ذمه (زرتشتیان، مسیحیان و یهودیان) وظیفه ای دینی بوده و احادیث خیلی زیادی در این باره
وجود دارد که یک نمونه معمولی آن، جملاتی است که به عمر در هنگام مرگ نسبت داده شده که به جانشینش گفته که به پیمان های با اهل کتاب، وفادار بوده، مالیات بیش از توان آن ها از آن ها نگیرد و با کسانی که به آن ها حمله می کند بجنگد. دو سیاست اصلی در این دوره این بود: به همین دلیل، مسلمانان نخستین، تلاشی برای گرواندن ایرانیان به اسلام نکرده اند (به گفته لاپداس در زمان فتح، اعراب، اسلام را دینی عربی و برای خودشان در نظر می گرفتند) و علاقه ای به برهم زدن نظم اجتماعی و اداری نداشتند؛ اما با گذشت زمان، آن ها کنترل خود را بر شهرها بیشتر کردند. در زمان امویان. پس از کشته شدن علی در مسجد کوفه و صلح حسن و معاویه، خلافت معاویه بن ابوسفیان آغاز می گردد. به نوشته عبدالحسین زرین کوب، حکومت امویان را چیزی به جز ارتجاع و بازگشت به فرهنگ عرب پیش از اسلام نمی توان نامید؛ زیرا به جز دورهٔ کوتاه خلافت عمر بن عبدالعزیز تمامی خلفای این سلسله، خشونت و تنفر نسبت به موالی و غیر عرب ها را پیشه خویش کرده بودند؛ امویان اعتقاد داشتند که فقط کسی که خون خالص عربی در رگ و ریشه اش است سزاوار فرمانروایی بر خلق است و سایر نژادها برای خدمت به اعراب و ا
نجام کارهای پست آفریده شده اند. امویان تلاش کردند تا زبان عربی را بر مردمِ زیر فرمانشان تحمیل کنند؛ به عنوان مثال: حجاج ابن یوسف - که از استفاده از زبان فارسی در دیوان های اداری راضی نبود - دستور داد که این زبان با عربی جایگزین شود، اتفاقی که معمولاً به راحتی انجام نمی پذیرفت و در بیشتر مواقع با خشونت روی می داد. خشونت های انجام شده توسط امویان بر ضد فرهنگ ایرانی، در آثار ابوریحان بیرونی و ابو الفرج اصفهانی گزارش شده است. بیرونی حتی در گزارش فراموش شدن زبان خوارزمی می گوید که سپاه عرب، همه کسانی را که می توانستند به خوارزمی صحبت کنند کشتند به حدی که تنها کسانی که خواندن و نوشتن بلد نبودند باقی ماندند. در برخی منابع تاریخی، این سیاست های خشونت آمیز بر ضد ایرانیان تا پیش از ظهور بنی عباس، بسیار دیده می شود؛ به عنوان مثال، فرستاده خلیفه در اصفهان تک تک موالیانی را که موفق به پرداخت مالیات خود نشده بودند سر برید، یا بنا به گزارش منابع تاریخی مانند «الکامل» (نوشته ابن اثیر)، سعید بن عاص در سال ۶۵۱ (در جریان فتح گرگان توسط مسلمانان در دوره خلفای راشدین) تمام مردم شهر تمیشه را کشت به جز یک نفر. بار تسلط عرب، کم کم ب
ر ایرانیان، سنگین تر می شد و منظور دینی اعراب با اغراض شخصی و حکومت قوم غالب بر مغلوب، و تحقیر مردم غیر عرب و استفاده از نتیجه زحمت تابعان تبدیل می گشت؛ در این دوران، مردم سه دسته بودند: دوره بنی عباس: از آغاز تا عهد متوکل. پس از تسریع اسلامی سازی در این دوره، پذیرش اسلام در میان جمعیت شهرنشین نسبت به جمعیت روستانشین و دهقانان با سرعت بیشتری انجام می شد و در سده نهم میلادی بود که مسلمانان در ایران به اکثریت تبدیل شدند. عباسیان برای تشویق زمین داران به اسلام آوردن، به آنان وعده زمین های بیشتر می دادند؛ در سال ۹۳۰، قانونی از سوی حکومت بنی عباس تصویب شد که تنها شرط تبدیل شدن شخص به امیر یا فرمانروا، مسلمان بودن بود. مسعودی، یک تاریخ نگار عرب اهل بغداد، در سال ۹۵۶ میلادی در گزارشی می نویسد: گزارش المسعودی با نوشته های تاریخ دانان این عصر - که از وجود آتشکده در شهرهای ایرانی خبر داده اند - تأیید می شود. عوامل گرایش ایرانیان به اسلام. بیشتر ایرانیان در زمان حمله اعراب مسلمان، هیچ آشنایی با زبان عربی نداشتند و نمی دانستند که در قرآن چه نوشته شده است و محمد دقیقاً چه می گوید و اسلام چه آداب و مراسمی دارد؛ از این رو ع
مدتاً یا در دفاع از شهر در مقابل اعراب، کشته شدند یا پس از اشغال شهر، کشته شدند یا به دادن جزیه با حفظ دین خود تن دادند. به گفته التون دانیل، اولین تلاش منظم برای ترویج گسترده اسلام در میان ایرانیان در زمان امویان بود؛ در آن دوره، قتیبه بن مسلم در ماوراءالنهر با تخریب مکان های مذهبی محلی، ساختن مسجد [به جای آن ها] و مجبور کردن مردم، سعی در گرواندن مردم به اسلام داشت که حرکتی ناموفق بود؛ زیرا پس از خروج ارتش عرب، ساکنان شهر از اسلام بازمی گشتند؛ البته عموم مورخان معتقد هستند که به صورت کلی استفاده از زور در ترویج اسلام در قرون اولیه اسلامی، بسیار کم بوده است و مواردی نظیر رفتار قتیبه بن مسلم، خاص بودند. اعراب به ایرانیان، تضمین حفاظت و پیروی آزاد از دینشان را می دادند؛ اما در مواردی پراکنده، استفاده از زور، مانند تخریب آتشکده ها و به دار آویختن موبدان رخ داده است. بسته به مورد، انگیزه های گرایش به اسلام، اقتصادی، اجتماعی و نیز شخصی و روحانی بوده است. مسلمانان در مقایسه با زرتشتیان، مالیات کمتری می پرداختند و این انگیزه ای برای گرویدن به اسلام بود. (به گفته زرین کوب: اعراب مسلمان مهاجرت کرده به ایران در گرواندن
ایرانیان به اسلام نقش مهمی داشتند؛ برای مثال، جمعیت کوچکی از اعراب - که در اطراف قم ساکن شده بودند و در این شهر، تبلیغ می کردند - آن ناحیه را به یک پایگاه شیعه تبدیل کردند. به گفته عبدالحسین زرین کوب، فتح اسلامی با جنگ حاصل شد؛ اما نشر اسلام در بین مردم کشورهای فتح شده به زور جنگ نبود، خاصه در جاهایی که مردم از نظر اسلام اهل کتاب بودند یا در ردیف آن. یهود، نصارا، مجوس و صائبین … با وجود محدودیتی که اهل ذمه در دارالسلام داشتند، اسلام، آزادی و آسایش آن ها را تا حد ممکن تأمین می کرد و به ندرت ممکن بود بدون نقض عهدی مورد تعقیب باشند.» وی به فرهنگ ایرانی به عنوان عنصری زنده، پویا و سرشار از کارامدی، آگاهی و انسانیت می نگرد؛ فرهنگی که در دوره باستان، دوره اسلامی و عصر حاضر یکی از مهم ترین عوامل هویت بخش و استمراردهنده ایرانی بودن قلمداد می شود که اشاعه آن در میان اقوام و ملل دیگر به فرهنگ جهانی کمک کرد. وی در همین باره می گوید: آنچه ارزنده ترین میراث انسانیت است، در بسیاری از جنبه های همین فرهنگ پرمایه ای که هدیه این قوم و دیار است مایه دارد و من نمی توانم تصور کنم دنیای هست و آنچه فرهنگ ایران خوانده می شود در آنج
ا حضورش محسوس نیست؛ این فرهنگ در پی تاریخ درفش پیکار حیاتی آفرینشگران خویش بوده است و آفریننده این فرهنگ، همواره در هر جا بوده است و در هر اوضاع و احوالی سرکرده است؛ هویت خود را در سایه آن، حفظ کرده و آنجا که هر سلاحی بی اثر بوده است فرهنگ وی بقا، و دوام وی را تضمین کرده است. به گفته برنارد لوئیس دلیل افول دین زرتشتی این بود که روحانیت زرتشتی از نزدیک با ساختار قدرت در ایران باستان در ارتباط بودند؛ از دست دادن این پایگاه و نداشتن دوستانی در خارج از ایران و همچنین نداشتن مهارت های خیلی قوی بقا همانند یهودیان باعث دلسردی و کاهش تعداد آن ها شد. زرتشتیان پس از این نقش کم رنگی در احیای فرهنگی یا سیاسی ایران بازی کردند. به گفته آمورتی، اینکه اعراب، دین خود را بر ایرانیان تحمیل نکردند و به آن ها آزادی عمل دادند، ویژگی دموکراتیکی است؛ اما این را نباید فراموش کرد که اعراب با دادن مشوق های اقتصادی و حقوقی مشخص، به نتیجه مورد نظرشان رسیدند. به گفته التون دنیل، از عوامل مهم دیگر گرویدن ایرانیان به اسلام، نقش صوفیان بوده است. گزارش های زیادی از تحول درونی افراد هنگام روبه رو شدن با صوفیان و متعاقب آن، گرویدن آن ها به اسلا
م وجود دارد. برخی از مورخان گفته اند که تا ۴–۳ قرن، مردم برخی از مناطق ایران هنوز مسلمان نشده بودند؛ از جمله، مردم فارس تا قرن چهارم، زرتشتی بودند. مردم گیلان و دیلمستان نیز بر آئین قبلی خویش بودند تا اینکه پس از دو قرن توسط شخصی به نام ناصر اطروش زیدی مسلمان شدند. البته مناطقی مانند قزوین اسلام را به سرعت پذیرفتند؛ با این حال، آن ها به دلیل آشنا نبودن با زبان عربی و بدون اینکه از اسلام چیزی بدانند اظهار مسلمانی می کردند. اغلب موارد نیز مناطقی بودند که با اسلام آوردن کدخدایان و صاحبان اراضی و اشراف، رعایا و دیگر مردم نیز مسلمان می شدند. تمایل اشراف و صاحبان اراضی نیز به خاطر این بود که هر کس مسلمان می شد امتیازاتی داشت؛ از جمله، تملّک او بر اراضی و اموالش باقی می ماند و از پرداخت جزیه معاف می شد. منابعی نیز اعلام کرده اند که اعراب از راه اِعمال فشار و در یک روند طولانی اسلامی سازی - که با شکنجهٔ زرتشتیان همراه بود - اسلام را در ایران گسترش دادند. ویران کردن کتاب خانه ها، مجازات مالیاتی برای پیروان ادیان دیگر، از بین بردن منابع دین زرتشت و نیز تغییر زبان فارسی به عربی، از اقدامات سخت گیرانهٔ عرب های اسلام گرا
در دورهٔ حکمرانی شان بود. دربارهٔ چگونگی اسلام آوردن ایرانیان، دیدگاه های گوناگونی وجود دارد؛ علی میرفطروس بر این باور است که اسلام در کشورهای اشغال شده، خصوصاً ایران، اساساً با خشونت و قتل عامهای گسترده و ایجاد رعب و وحشت و فشارهای اقتصادی (مثل خراج و جزیه) مستقر گردید. برخی از قبایل عربیِ امپراتوری ساسانی، پس از حمله عرب های مسلمان، اسلام را پذیرفتند؛ ولی بیشتر نواحی، نه؛ اما (بنا به نقل از تاریخ طبری، کامل ابن اثیر، فتوح البلدان بلاذری و اخبار الطوال دینوری) عوامل (ضعف و تباهی امپراتوری ساسانی) باعث پیشواز رفتن ایرانیان از عرب های مسلمان نشد؛ بلکه در بیشتر شهرها، پایداری و مقاومت ایرانیان، بی رحمانه سرکوب شد به ویژه در سقوط مدائن و جنگ جلولا-که در آن، صد هزار (۱۰۰٫۰۰۰) تن ایرانی کشته شدند و زنان و کودکان اسیر شدند. پس از حملهٔ عرب های (اسلام گرا) به ایران، «برخی» از ایرانیان، با قبول دین اسلام، از عواطف انسانی، دور شدند. ادوراد براون خاورشناس انگلیسی می گوید: «چه بسا تصور کنند که جنگجویان اسلام، اقوام و ممالک مفتوحه را در انتخاب یکی از دو راه مخیر می ساختند: اول، قرآن، و دوم، شمشیر؛ ولی این تصور، صحیح نیست
؛ زیرا گبر و ترسا (مسیحی) و یهود اجازه داشتند آیین خود را نگاه دارند و فقط مجبور به دادن جزیه بودند، و این ترتیب، کاملاً عادلانه بود؛ زیرا اتباع غیرمسلمان از شرکت در غزوات و دادن خمس و زکات - که بر امت پیامبر فرض (واجب) بود - معافی بودند.» سیل موج انسانی که در پی اشغال مدائن و جنگ نهاوند در تمام ایران شهر و اندک مدت شهرها و جاده ها را در همه جا از این فاتحان پر ساخت، تدریجاً بر حس بیگانه دشمنی غالب آمد و واقع نگری ناشی از شعور تجربی چشمِ طبقاتِ در طی قرن ها محروم مانده را به افق تازه ای - که به روی آن ها گشوده می شد - باز کرد. ایرانیانی که پس از حمله عرب های اسلام گرا به ایران، اظهار مسلمانی کردند، چهار دسته بودند:
جایزه فیلم فیر سالانه توسط تایمز گروپ برای احترام گذاشتن به بهترین های صنعت سینمای هند، هم از نظر هنرمندی و هم از نظر تکنیکی داده می شود. جشنواره فیلم فیر قدیمی ترین و برجسته ترین جشنواره اختصاصی سینمای هند است. این جشنواره و نشنال فیلم اواردز (National Film Awards) هر دو برای نخستین بار در سال ۱۹۵۴ شروع به کار کردند. یک سیستم رای دادن دوگانه در سال ۱۹۵۶ شروع شد. طبق این سیستم در مقایسه با نشنال فیلم اواردز که توسط یک گروه تعیین شده به وسیلهٔ دولت هند تصمیم گیری می شود، فیلم فیر هم توسط عموم مردم و هم کمیته ای از کارشناسان رای گیری می شود. تندیس فیلم فیر. تندیس فیلم فیر، یک زن است که بازوهایش را به حالت رقص بالا برده و انگشتانش را لمس کرده است. این تندیس معمولاً با نام بانوی سیاه شناخته می شود. این جایزه به طور کلی از برنز ساخته می شود و ۴۶٫۵ سانتی متر طول و حدود ۵ کیلوگرم جرم دارد. در بیست و پنجمین دوره جوایز، این تندیس از نقره و در پنجاهمین دوره جوایز، از طلا ساخته شده بود. رکوردها. بیشترین جایزه برای یک فیلم: بیشترین جایزه کارگردانی: بیشترین جایزه بازیگری مرد:(بهترین بازیگر-بهترین بازیگرازدیدمنتقدین-بهترین
بازیگرنقش مکمل) بیشترین جایزه بازیگری زن:(بهترین بازیگر-بهترین بازیگرازدیدمنتقدین-بهترین بازیگرنقش مکمل) بیشترین جایزه برای کارگردانی موزیک: بیشترین جایزه برای خوانندهٔ مرد: بیشترین جایزه برای خوانندهٔ زن: بیشترین جایزه برای ترانه سرا: بیشترین جایزه برای رقص آرایی:
این فهرستی است از والیانی که خلفای راشدین و خلفای دو سلسله امویان و عباسیان برای حکومت بر طبرستان برگزیده اند. برخی از افرادی که برای این امر فرمان یافتند، نقش فرمانده داشته و لزوماً حضورشان در فهرست به این معنا نیست که در طبرستان به حکومت نشسته باشند. چنانچه می دانیم فرشوادگر در زمان اسپهبد خورشید به دست خلفای عباسی سقوط کرد و نخستین والیان عرب بر طبرستان مستولی شدند و پس از آن در زمان شورش طبرستان هم بسیاری از فرماندهان به عنوان والی برای جنگ به فرماندهی لشکری به طبرستان عزیمت یافتند. مهمترین منابع فهرست ذیل کتاب ابن اسفندیار و سکه های مضروب در زمان والیان هستند. گویا مواقعی حکام محلی طبرستان، به نام اسپهبدان، که از یکدیگر جدا و در مناطق مختلفی سلطنت داشتند، کنترل کامل بر قلمروشان را داشتند و والیان تنها به اخذ خراج و داشتن پایگاه نظامی یا حفاظت از مسلمانان می پرداختند.
ایشتوان باتوری (به مجاری:Báthory István؛ لهستانی:Stefan Batory – زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۵۳۳ – درگذشتهٔ ۱۲ دسامبر ۱۵۸۶) از اشراف مجارستان، پرنس ترانسیلوانی (۱۵۷۱–۱۵۸۶) و شاه لهستان (۱۵۷۶–۱۵۸۶) بود. از او به عنوان یکی از بهترین و برجسته ترین فرمانروایان مشترک المنافع لهستان-لیتوانی یاد می شود چراکه علیه توسعه طلبی روسیه در منطقه به پا خاست و در جنگ لیوونی، موفق شد روس ها را به مرزها و سرحدات خود عقب براند. باتوری همچنین در مرزهای جنوبی، پیمانی طبق اصول مسیحیت با روسیه امضاء کرد و در برابر عثمانی ها ایستادگی نمود.
اَرَس (اسدالله) کفایتی نقاش، عکاس، مجسمه ساز، مستندساز و طراح گرافیک ایرانی است که در رشتهٔ هنر از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران و آکادمی هنرهای زیبای ونیز Accademia di Belle Arti di Venezia فارغ التحصیل شده است. او در ایران ۴ نمایشگاه گروهی در جشنواره هنر درفرهنگسرای نیاوران، گالری سیحون، موزه هنرهای معاصر تهران و مجموعه آزادی داشته است. او هم اکنون ساکن شهر ونیز در ایتالیا است. جنجال ونیز. عصر چهارشنبه ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۳ (۲۶ تیر ۱۳۹۲)، هفت مأمور پلیس شهر ونیز ایتالیا با رفتاری خشونت آمیز در قبال یک نقاش ایرانی به نام ارس کفایتی Aras Kefayati که در نزدیکی میدانی در مرکز شهر به نقاشی از گردشگران و مناظر می پرداخت، وی را بازداشت کردند. اخبار کانال ۳ شبکه دولتی RAI ایتالیا ضمن پخش تصاویر ویدئویی از این برخورد در مقابل دیدگان مردم و گردشگران، رفتار پلیس ونیز را شرم آور و بی رحمانه خواند. در این تصاویر ویدئویی هفت مأمور پلیس مشاهده می شوند که سعی دارند تا با خشونت هنرمند ایرانی را بازداشت کنند. هنرمند ایرانی که قصد اعتراض به این رفتار داشت، به کانال آب هل داده شده و سپس به سوی پاسگاه منتقل شده است. مردم ونیز این ر
فتار پلیس ایتالیا را محکوم کردند. نقاش ایرانی به مدت یک ساعت در بازداشت به سر برد و سپس بدون هیچ توضیح و دلیلی آزاد گردید. اما پیش از آن نیز با بدرفتاری پلیس روبرو شده بود. ویدئوی بازداشت او که خشونت پلیس را به تصویر می کشد، توسط جیووانا پاستگا Giovanna Pastega که در محل درگیری حضور داشت ضبط و ابتدا در تلویزیون رت ونتا RETE VENETA پخش شد. این ویدئو در یوتیوب YouTube نیز به اشتراک گذاشته شد و تاکنون بیش از ۲۹۰ هزار بازدیدکننده داشته است؛ که واکنش هایی را در برداشت. از سوی دیگر این حمایت ها در شبکه های اجتماعی مانند فیس بوک و یوتیوب توسط ایتالیایی ها ادامه پیدا کرده است به طوری که بعد از انتشار این موضوع، بسیاری در قالب اظهار نظر یا بازنشر خبر، که نزدیک به هزار بار تکرار شده، اقدام به اطلاع رسانی در این زمینه کردند. ونیزی ها علاوه بر رئیس پلیس شهری به شهردار ونیز یعنی جورجیو اورسونی نیز معترض هستند. سباستیانو بونزیو یکی از اعضای جناح چپ شورای شهر ونیز اعلام کرده است که برای پرسش از شهردار وی را احضار می کند.
مثانه برداری یا سیستکتومی اصطلاح پزشکی است که به عمل جراحی برداشتن همه یا بخشی از مثانه از طریق یک برش در قسمت تحتانی شکم گفته می شود. مهمترین علت سیستکتومی درمان سرطان مثانه است. معمولاً بعد از برداشتن مثانه یا پیوندی بین باقی مانده مثانه و روده باریک برای تخلیه ادرار به مدفوع ایجاد می کنند یا از ایلئوم یا کولون مثانه کاذب می سازند. در آینده ممکن است سرطان مثانه را، از طریق ایجاد یک مثانه مصنوعی برطرف سازند. دفع ادرار بعد از سیستکتومی. بعد از برداشتن مثانه باید یک جای جدید برای جمع شدن ادرار تعبیه شود. به این کار تغییر مسیر ادراری می گویند (Urinary diversion) می توان از یک قسمت از روده (رودهٔ باریک یا بزرگ) استفاده کرد. ادرار می تواند از طریق یک قسمت از روده به سطح پوست بیاید، جایی که یک روزنه (که به آن استوما –Stoma گفته می شود) درست شده است. یک کیسه به این روزنه متصل شده است تا ادرار را جمع آوری کند. به این کار تغییر مسیر ادرار به پوست بدون توانایی کنترل آن (Non-continent cutaneous diversion) یا مجرای ایلئال (ileoconduit) می گویند. عوارض. جراحی پیچیده باعث از دست دادن اعصابی که مربوط به پر یا خالی بودن مثا
نه است می شود.