Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در سال ۲۰۱۶ از وی جدا شد. او در سال ۲۰۱۹ با موزیسین الکساندر گرینوالد وارد رابطه شد که تا به حال نیز پابرجا است این موضوع موقعی رسمی شد که الکساندر عکسی به مناسب تولد فیبی و فیبی عکسی در کنار هم پست کرد. فیلم شناسی. "از آن پس"
حزب مردم ایران در ادامه حرکت جمعیت آزادی مردم ایران یک سال و نیم پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تشکیل گردید. تبدیل نهضت به حزب. نهضت خداپرستان سوسیالیست، به رهبری محمد نخشب و حسین راضی در سال ۱۳۲۹ و در پی مذاکراتی با حزب ایران در جهت ایجاد یک حزب ملی سوسیال دموکرات در راستای کمک به جبهه ملی ایران و نهضت ملی شدن نفت ادغام می شوند. حزب ایران (به رهبری اللهیار صالح) حزبی مبتنی بر پایه سکولاریسم، ملی گرایی و سوسیال دموکراسی بود ولی در مقابل نهضت خداپرستان بر پایه ای بودن احکام اسلامی و جاری بودن آنان در شئون زندگی تأکید می کردند. در عین حال رهبران آن از جمله نخشب کوشیدند تا عقاید اسلامی خود را در درون آن حفظ کنند. پس از پیوستن اعضای نهضت خداپرستان به حزب ایران حسین راضی به عضویت در شورای مرکزی حزب ایران انتخاب گردید. اعضای نهضت که اینک در حزب ایران فعال بودند در این دوره فعالیت های خود را گسترش داده و در شهر شیراز، حسین راضی از رهبران جدید حزب ایران، از سوی جبهه ملی ایران مسوول راه اندازی شعبه جبهه ملی ایران در استان فارس و مبارزه با نفوذ حزب توده و عمال انگلیس به سرکردگی سید نورالدین حسینی الهاشمی شیرازی رهبر حزب بر
ادران (شیراز) می گردد. کاری که در ان دوره با توجه به نفوذ سنتی انگلیس در شیراز و استان فارس بسیار دشوار می نمود. حسین راضی و اعضای حزبش در شیراز با ایجاد جلسات مکرر و فعالیت بسیار توانستند که نیروهای ملی را در این شهر مترکز و متحد نمایند نقطه اوج موفقیت حزب آزادی مردم ایران راهپیمایی روزهای تاسوعا و عاشورا بود که طرفداران جبهه ملی ایران تنها با بستن پارچه ای سیاه یا کراوات سیاه به صورت بسیار گسترده در شهر راه پیمایی نمودند بگونه ای که دیگر گروه ها نتوانستند هیچ گونه فعالیت دارای نمود بیرونی در این روز داشته باشند این تظاهرات وجهه نوینی از دیدگاه های روشنفکری مذهبی را در آن زمان بروز داد که هرگز تکرارش برای گروه های ملی میسر نشد. اما اختلافات پیش آمده در روش های اجرایی که بین اعضای نهضت و اعضای حزب ایران پیش آمد باعث گردید که این دو حزب ائتلافشان دوامی نداشته باشد. تشکیل جمعیت آزادی مردم ایران. پس از گذشت زمان و آغاز اختلافات با توجه به اینکه ادامه کار در حزب ایران برای اعضای نهضت خداپرستان سوسیالیست ممکن نبود در تاریخ اعضای وابسته نه نهضت خداپرستان سوسیالیست ۱۳۳۱/۱۱/۲۷ رسماً استعفای خود از حزب ایران را اعلام
داشتند و در هفته نامه مردم ایران مورخ ۱۳۳۱/۱۱/۲۷ شماره ۱۱ تأسیس حزب آزادی مردم ایران را به اطلاع عموم رساندند. هفته نامه مردم ایران به صاحب امتیازی معین الدین مرجائی به عنوان ارگان رسمی جمعیت آزادی مردم ایران معرفی گردید. در همین زمان اعضای نهضت در شهرستان ها و برخی از اعضای حزب ایران در شیراز ومشهد (به هدایت محمد تقی شریعتی و طاهر احمدزاده و علی شریعتی ودکتر سامی) از اعضای جمعیت آزادی مردم ایران و وابستگان به جبهه ملی ایران فعالیت های خود را گسترش می دادند و بدین ترتیب حزب گسترش یافت. در همین حال جمعیت آزادی مردم ایران فعالیت های خود را جدا از استان ها و مراکز ان به سمت شهرستان های کوچک سوق داد که در حقیقت مأموریت خود را در مبارزه با با حزب حزب توده ایران و سلطنت طلبان در یک سو و آگاهی رسانی و مبارزه با فقر و بی سوادی در سوی دیگر می دید. کودتای ۲۸ مرداد و تغییر نام حزب و نهضت مقاومت ملی. یک سال و نیم پس از کودتای پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ (خورشیدی) جمعیت آزادی مردم ایران که در شمار گروه های تشکیل دهندهٔ نهضت مقاومت ملی بود و نام خود را به «حزب مردم ایران» تغییر داد و تا تشکیل جبهه ملی ایران دوم به فعالیت در
نهضت مقاومت ملی پرداخت. در شب بعد از کودتا جمعیت آزادی مردم ایران جلسه ای تشکیل می دهد با اعلام بیانیه ای از محمد مصدق اعلام پشتیبانی می کند. ایدهٔ اولیه ایجاد تشکلی برای مقابله با کودتا به ذهن محمد نخشب رسیده و با مذاکراتی که با سید رضا زنجانی در حضور حسین شاه حسینی و ابراهیم کریم آبادی شد توانست قدم های نخست را در شرایط خفقان بعد از کودتا محکم و استوار بردارد. هسته اولیه تشکیل دهنده نهضت مقاومت ملی شامل محمد نخشب، حسین شاه حسینی و سید رضا زنجانی و ابراهیم کریم آبادی بودند. همواره در این دوران از سوی حزب مردم ایران یک نفر نماینده حضور داشت: نمایندگان حزب عبارت بودند از: محمد نخشب، حسین راضی، علی اکبر نوشین و معین الدین مرجایی حزب مردم ایران و جبهه ملی دوم. پس از مهاجرت محمد نخشب به آمریکا در سال ۱۳۳۷ حسین راضی سمت دبیر کلی حزب مردم ایران را بر عهده گرفت. حزب مردم ایران به رهبری حسین راضی و معین الدین مرجائی و مهندس نوشین از افراد مؤثر و مؤسس جبهه ملی دوم بودند و حسین راضی به عنوان عضو هیئت مؤسس جبهه ملی دوم و عضو شورای مرکزی جبهه ملی دوم در این زمینه فعال بود و در دورانی نیز از سوی شورای مرکزی جبهه ملی دوم
مسوول رسیدگی به امور جبهه ملی ایران در اروپا و نشریه سازمانی جبهه می شود. در حقیقت اکثریت اعضای فعال جبهه ملی در اروپا را اعضای حزب مردم ایران و در کنار آن حزب سوسیالیست تشکیل می دادند. حسین راضی به نمایندگی از هیئت اجرایی جبهه ملی دوم با بررسی اوضاع سازمان های اروپایی جبهه ملی دوم مسوولیت نشریه جبهه ملی را از پرویز ورجاوند گرفته و به علی شریعتی می سپارد که این حرکت باعث رشد و سرعت گسترش جبهه ملی در اروپا می گردد. کنگره سال ۱۳۴۱. در ۲۷ فروردین ماه سال ۱۳۴۱ (خورشیدی) اولین کنگره حزب برپا می شود که در آن ۵۰ نفر از نمایندگان حزب مردم ایران از حوزه های حزبی (تهران - شیراز - مشهد - کاشان - بندر پهلوی - اهواز- رشت - آبادان) شرکت می کنند (نمایندگان حوزه های قزوین - اصفهان و کرمانشاه امکان حضور در این کنگره را نیافتند. در این کنگره که که تا دوم اردیبهشت به طول انجامید اساسنامه، مرامنامه، اصول فکری و خصوصیات سوسیالیسم مردم ایران، خط مشی سیاسی، تشکیلاتی، و تبلیغاتی حزب، اعضای شورای مرکزی و سایر مراجع حزبی، قطعنامه حزبی، پیام اولین کنگره به مصدق، شورای مرکزی جبهه ملی بررسی و مورد تصویب و تعیین قرار گرفت و حسین راضی نیز
در سمت دبیرکل ابقا گردید. انشعاب در حزب مردم ایران. جناح رادیکال حزب مردم ایران در نخستین کنگره این حزب در خرداد ماه ۱۳۴۲ طرح مبارزه قهرآمیز با رژیم و تغییر مشی حزب را به وسیله کاظم سامی و حبیب الله پیمان مطرح می کنند که با مخالفت اکثریت روبه رو می شود و در نخستین کنگره حزب مردم ایران مورد قبول قرار نمی گیرد و لذا کار مخفی این گروه برای پایه گذاری جنبش آزادی بخش مردم ایران- جاما آغاز می شود. جاما پس از تشکیل بدون اطلاع اعضای شورای مرکزی حزب مردم ایران به جذب نیرو و گسترش فعالیت ها می پردازد و به زودی اکثر جوانان حزب مردم ایران و بعضی دیگر از فعالان وابسته به جبهه ملی ایران در تهران و چند شهرستان جذب آن شده و با هدف براندازی نظام سلطنتی فعالیت می کنند. در همان ابتدای کار گروه توسط فردی نفوذی از طرف ساواک لو می رود و اعضای جاما دستگیر می شوند. بعدها حبیب الله پیمان با هدایت افراد باقی مانده از جاما دست به تشکیل جنبش مسلمانان مبارز می زند. پس از آن به دلیل محدودیت های شدید اعمال شده از سوی حکومت امکان هرگونه فعالیت از افراد حزب سلب گردید و دبیرکل حزب حسین راضی چندین بار به دستگیرشده و سایر اعضای شورای مرکزی نیز
یا مهاجرت کرده یا مجبور شدند که فعالیت های خود را کم رنگ نمایند. حزب مردم ایران و انقلاب ۱۳۵۷. پس از انقلاب ۱۳۵۷ حزب به صورت محدود فعالیت های خود را آغاز نمود و با توجه به حضور تعداد زیادی از اعضای سابق و وابسته خود در دولت موقت فعالیت علنی انجام نداد و تنها به ارائه راهکار به هیئت دولت و شورای انقلاب و دیدار با خمینی رهبر انقلاب جهت حفظ وحدت و جلوگیری از تفرقه در انقلاب اقدام نمود. با آغاز جنگ عراق و ایران اعضای حزب مردم ایران با حضور در جبهه وهمچنین حمایت از خانواده های شهدا و رزمندگان تلاش خود را در جهت انجام وظایف خود نمود. در آغاز سال های دهه ۷۰ حزب مردم ایران در تلاش بود که همراه با داریوش فروهر و سایر گروه ها اتحاد نیروهای ملی را تشکیل دهد که به انجامی نرسید و با تشکیل جبهه ملی ایران به رهبری ادیب برومند، حزب مردم ایران به این تشکل پیوست. پیوند به بیرون. چگونگی شکل گرفتن تشکیلات «جبهه ملی ایران در اروپا» بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، به قلم منصور بیات زاده. منابع. نکو روح، محمود- نهضت خداپرستان سوسیالیست
کاه و کوه داستانی انتقادی از محمدعلی جمال زاده است که در مجموعه آسمان و ریسمان آمده است. این داستان در مورد دو دانشجوی ایرانی است که در خارج از کشور زندگی می کنند. در گفتگویی طولانی دلایل معاشرت نکردنشان با سایر ایرانیان را بیان می کنند. آن دو معتقدند که ایرانیان خارج از کشور پر ادعا، خودخواه و اهل غیبت و ایرادگیری از دیگران هستند اما در بین گفتگویشان معلوم می شود که خودشان - حتی شاید بیشتر از دیگران- از این عیوب برخوردارند. این مجموع داستان در فروردین ۱۳۴۲ در نشریه پتیمان ارگان انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه لیدز در انگلیس منتشر شد. منبع. فرهنگ ادبیات فارسی جاپ چهارم، محمد شریفی، انتشارات معین
لبه افتخار ترانه لیدی گاگا خواننده آمریکایی است که به عنوان چهاردهمین و آخرین ترانه در دومین آلبوم استودیویی او یعنی اینگونه زاده شده ام قرار گرفت.
قصه های کوتاه برای بچه های ریش دار مجموعه دوازده داستان از محمدعلی جمالزاده است. این کتاب در سال ۱۳۵۳ منتشر شد. داستان ها. داستان های این مجموعه عبارت اند از:
پیمان وِستفالی، پیمان نامه ای است که پس از پایان جنگ های سی ساله مذهبی در اروپا (۱۶۱۸–۱۶۴۸) در شهر مونستر میان کشورهای اروپایی در ۱۶۴۸ میلادی بسته شد. در این پیمان همه کشورهای اروپایی جز بریتانیا و پادشاهی لهستان شرکت داشتند. وستفالی نخستین پیمان صلح چندجانبه پس از رنسانس در اروپا است. این پیمان بعدها به معاهدات بزرگ مشابهی میان کشورها انجامید، که سرانجام به قانون بین الملل منتهی شد. پیمان وستفالی، الگو و پایه جامعهٔ ملل و سپس سازمان ملل متحد گردید. در این پیمان، برای نخستین بار حقوق برابر و یکسان کشورها به عنوان واحدهای سیاسی مستقل مطرح و پذیرفته شد. مطابق این پیمان کشورهای مستقل حق دارند سرنوشتشان را تعیین کنند، برابرند و حق دخالت در امور هم را ندارند؛ از این روی این پیمان گاه در ستیز با جهانی سازی و دخالت های نظامی، انسانی و دخالت علیه دولت های شکست خورده (زمینهٔ باندهای تروریستی) است. مفاد صلح. با بسته شدن قرارداد صلح وستفالی در سال ۱۶۴۸ میلادی، رسماً جنگ پایان یافت. طبق مفاد این صلح، همه دولت های آلمانی از جمله دولت های کالونی مذهب در پیروی از آیین برگزیده شان آزاد گذاشته شدند. از منظر سرزمینی، فرانسه تو
انست بخش هایی از آلمان غربی و بخشی از آلزاس و سه شهر متس، تول و وردن را به دست آورد؛ بدین ترتیب حکم فرمایی بر منطقه مرزی فرانسه-آلمان و پایگاه های عالی برای عملیات نظامی آتی در آلمان، به دست فرانسه افتاد. سوئد و دولت های آلمانی براندنبورگ و بایرن سرزمین هایی در آلمان به دست آوردند و هابسبورگ اتریش هم چیزی از دست نداد، هرچند از اقتدار سیاسی اش کاسته شد. بیش از سیصد حکومت کوچک و بزرگ که امپراتوری مقدس روم را تشکیل می دادند، عملاً به صورت دولت های مستقل درآمده و به رسمیت شناخته شدند و هر یک از آن ها در سیاست خارجی مستقل بودند. این موضوع به ماهیت امپراتوری مقدس روم به عنوان واحدی سیاسی پایان داد و در دویست سال پسین شکاف میان دولت های آلمانی را ژرف تر کرد. صلح وستفالی نشان داد که از آن پس مذهب و سیاست از هم جدا هستند؛ زیرا طرفین، پاپ را به کلی کنار نهادند و از آن پس در امور عمومی انگیزه های سیاسی نیروی راهنما شد و مذهب کم کم به سمت انتخاب شخصی و فردی نزدیک شد.
آلبرشت یکم(زادهٔ ژوئیهٔ ۱۲۵۵- مرگ ۱ مهٔ ۱۳۰۸) پسر رودلف یکم و پادشاه آلمان و دوک اتریش بود. کارنامه. او که از دودمان هابسبورگ بود در زمان پادشاهی پدر بر کرسی فرمانروایی دوک نشین اتریش نشانده شد. کوشش های رودلف برای اینکه بتواند پسرش را به جانشینی خود برساند در زمان زندگی او به جایی نینجامید. امرای انتخاباتی آدولف را برای پادشاهی برگزیدند. اندکی پس از آن گروهی از شاهزادگان که از آدولف ناخرسند بودند آلبرشت را به شاهی برگزیدند و او بر پادشاه تازه شورید و زمینه های برپایی یک نظام پادشاهی موروثی را فراهم آورد. در جنگی که درگرفت آدولف کشته شد و در ۱۲۹۸ آلبرشت تاج شاهی بر سر نهاد. از آنجا که پاپ بونیفاس هشتم وی را به رسمیت نشناخت، او تغییر سیاست داد و به فیلیپ چهارم پادشاه فرانسه نزدیک شد. در ۱۳۰۳ پاپ سرانجام وی را به رسمیت شناخت و آلبرشت از فرانسه فاصله گرفت. آلبرشت به دست برادرزاده اش یوهان کشته شد. منابع. Wikipedia contributors, "Albert I of Germany," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Albert_I_of_Germany&amp;oldid=446087457 (accessed September 4, 2011).
لارنس لاکهارت (زاده ۹ ژوئیه ۱۸۹۰ – مرگ ۳ مه ۱۹۷۵) تاریخ نگار، پژوهش گر و ایرانشناس بریتانیایی بود که از سال ۱۹۲۴ به مدت ۳۰ سال به طور مرتب به ایران رفت وآمد داشت و بیشتر این ایام را در ایران زندگی کرد. از آثار او می توان کتاب های «"نادر شاه" (لندن ۱۹۳۸)» و«"انقراض سلسلهٔ صفویه»" را نام برد؛ همچنین او جزو نویسندگان مجموعهٔ "تاریخ ایران کمبریج" بوده است. او سردبیر بود. لاکهارت در ایران به عکاسی نیز مشغول بود. لوکهارت بیشتر دوران کودکی خود را در آفریقای جنوبی گذراند، جایی که پدرش در صنعت معدن مشغول به کار بود. هنگامی که برای تحصیل در دبیرستان به خانه بازگشت، بیمار شد و برای گذراندن زمستان و بهبودی به قاهره فرستاده شد. اقامت او در آنجا، با توسعه مهارتی ابتدایی در خواندن، نوشتن و صحبت کردن به زبان عربی، علاقه او را به خاورمیانه برانگیخت. او در کالج پمبروک، دانشگاه کمبریج، به تحصیل تاریخ پرداخت و در سال ۱۹۱۳ مدرک لیسانس هنر را دریافت کرد. او دو سال دیگر در آنجا ماند تا زبان های عربی و فارسی را تحت هدایت چهره های برجسته ای مانند ادوارد جی. براون و رینولد آ. نیکلسون مطالعه کند و با بالاترین افتخارات علمی در این رشته
ها فارغ التحصیل شد. آسیب دیدگی زانو او را از خدمت سربازی در جنگ جهانی اول معاف کرد، بنابراین به عنوان کارمند در وزارت امور خارجه بریتانیا مشغول به کار شد. طی دو دهه بعد (۱۹۱۹-۱۹۳۹) او برای شرکت نفت انگلیس و ایران (که در سال ۱۹۳۵ به «شرکت نفت انگلیس و ایران» [AIOC] و در سال ۱۹۵۴ به «بریتیش پترولیوم» [BP] تغییر نام داد) کار کرد. اولین مأموریت او در شرکت، مدتی در مکزیک (۱۹۱۹-۱۹۲۶) بود، سپس به ایران منتقل شد، جایی که مهارت هایش در زبان فارسی برای عملیات شرکت در تهران مفید بود. او چهار سال (۱۹۲۶-۱۹۳۰) در آنجا زندگی کرد و از نزدیک آغاز سلطنت رضا شاه پهلوی را تجربه کرد. اگرچه کار او بیشتر شامل وظایف اداری معمول بود، اما توانست سفرهای متعددی به بخش های مختلف ایران داشته باشد و از کشور در حالی که این دوره گذار بزرگ را تجربه می کرد، عکس بگیرد. او همچنین موفق به انتشار اولین مقالات دانشگاهی خود شد. او در سال ۱۹۳۰ به دفتر مرکزی شرکت در لندن بازگشت و تا سال ۱۹۳۹ در آنجا خدمت کرد. در این دوره، لوکهارت به موازات حرفه تجاری خود، به فعالیت های دانشگاهی ادامه داد و مقالات علمی کوتاه متعددی در مورد طیف گسترده ای از موضوعات منتش
ر کرد. در اوقات فراغت خود، تحقیقات گسترده ای در مورد ایران و تاریخ ایران، با تمرکز ویژه بر رویدادهای اواخر دوره صفویه و قرن هجدهم انجام داد. در سال ۱۹۳۵، او در نهایت مدرک دکتری خود را از دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی لندن در سال ۱۹۳۵ دریافت کرد. نسخه اصلاح شده رساله دکترای او، اولین مطالعه علمی مدرن و کامل درباره نادرشاه افشار، حاکم قرن هجدهم ایران (حکومت ۱۱۴۸-۶۰/۱۷۳۶-۴۷)، به عنوان یک تک نگاشت در سال ۱۹۳۸ منتشر شد. ظاهراً یکی از جذاب ترین وظایف او در شرکت، مأموریتش برای نوشتن تاریخچه شرکت برای توزیع خصوصی بود. این اثر به پایه و اساس چندین تاریخ رسمی بعدی بریتیش پترولیوم تبدیل شد. در سال ۱۹۳۹، لوکهارت کتاب «شهرهای مشهور ایران» را منتشر کرد، مجموعه ای از سفرنامه های او در ایران که در ابتدا در مجله «نفت» (مجله داخلی AIOC) منتشر شده بود. او تمام فعالیت های تجاری و دانشگاهی خود را در طول جنگ جهانی دوم متوقف کرد. خدمت او در زمان جنگ در شاخه اطلاعاتی نیروی هوایی سلطنتی در شمال آفریقا و خاورمیانه (۱۹۴۰-۱۹۴۴) آغاز شد که او را برای مدت کوتاهی به ایران بازگرداند. سپس مدتی (۱۹۴۴-۱۹۴۵) در بخش تحقیقات وزارت امور خارجه بر
یتانیا، در دفتری به رهبری مورخ آرنولد جی. توینبی خدمت کرد. پس از جنگ، او تا سال ۱۹۴۸ به کار در AIOC ادامه داد، زمانی که از شرکت بازنشسته شد تا به طور تمام وقت به فعالیت های علمی بپردازد. این در نهایت او را به کمبریج بازگرداند، جایی که از سال ۱۹۵۳ تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۵ در آنجا اقامت داشت. در این سال ها، او سفرهای متعددی به ایران داشت و همچنین جریان ثابتی از مقالات و سایر نشریات را تولید کرد. او همچنین در کمک به تأسیس مرکزی برای مطالعات خاورمیانه در کمبریج مشارکت داشت. به پاس قدردانی از دستاوردهای او، او به عنوان عضو انجمن سلطنتی تاریخ انتخاب شد و در سال ۱۹۶۰ مدرک دکترای ادبیات (Litt.D.) را از دانشگاه کمبریج و همچنین مدال یادبود سر پرسی سایکس از انجمن سلطنتی آسیای مرکزی در سال ۱۹۶۴ دریافت کرد. آخرین سفر او به ایران در سال ۱۹۷۱ انجام شد، زمانی که در جشن ۲۵۰۰ سال سلطنت ایران در تخت جمشید شرکت کرد. اگرچه لوکهارت هرگز مقام دانشگاهی رسمی نداشت، اما در طول زندگی حرفه ای خود و حتی پس از بازنشستگی، در فعالیت های دانشگاهی مشغول بود. دو مقاله اول او که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد، ترجمه های حاشیه نویسی شده از منابع معاصر به
زبان های پرتغالی و اسپانیایی درباره نادرشاه افشار بود. طی پنج دهه بعد، او آثار متنوعی در مورد موضوعات خاورمیانه و ایرانی تألیف کرد. دو مورد از مهمترین آنها، «نادرشاه» (۱۹۳۸) و «سقوط سلسله صفویه» (۱۹۵۸) همچنان تک نگاشت های استاندارد در ایرانشناسی هستند. مارتین دیکسون نقدی تند بر دومی نوشت، نقدی که گاهی به عنوان پیش درآمدی بر تحلیل ادوارد سعید از شرق شناسی دیده می شود. دیکسون به لوکهارت برای کشف منابع اولیه جدید و استفاده از دانش روسی به روشی جدید تبریک گفت، اما او همچنین به دلیل فلسفه تاریخش، که دیکسون آن را مبتنی بر «شاخص فرضی مردانگی» می دانست که در آن اروپایی ها رتبه بالاتری از «شرقی ها» داشتند و ایرانیان پایین تر از همه قرار می گرفتند، او را به شدت مورد انتقاد قرار داد. از دیگر آثار قابل توجه لوکهارت می توان به «شهرهای فارسی» (۱۹۶۰)، نسخه به روز شده «شهرهای مشهور ایران»، و همچنین مقالات مهم در مورد ارتش صفوی (۱۹۵۹)، حسن صباح و حشاشین (۱۹۳۰)، توسعه قوانین اساسی در ایران (۱۹۵۹)، علاوه بر ورودی های متعدد دایره المعارف و همچنین ترجمه ها و ویرایش های گزارش های مسافران اروپایی پیش از دوران مدرن در ایران اشاره کر
د. نسخه فشرده ای از تاریخ او از آغاز صنعت نفت ایران در «تاریخ اقتصادی ایران» چارلز عیسوی گنجانده شد. لوکهارت همچنین ویراستار جلد ششم «تاریخ کمبریج ایران» (با تمرکز بر دوران تیموری و صفوی) و همچنین سردبیر مؤسس مجله «ایران» (مجله مؤسسه بریتانیایی ایرانشناسی) بین سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۷ بود. انتشار آثار او پس از مرگش با انتشار کتاب «تصاویری از ایران» در سال ۲۰۰۲، کتابی که توسط چارلز ملویل و جیمز بامبرگ از عکس هایی که لوکهارت در سفرهای مختلف به ایران گرفته بود، ویرایش شده بود، ادامه یافت.
هرکولانیوم ( به انگلیسی: Herculaneum، به ایتالیایی: Ercolano)، شهر رومی کوچک اما ثروتمندی بر کنارهٔ خلیج ناپل در کامپانیای امروزی در جنوب ایتالیا بود که به هنگام فوران آتشفشان وزوو در سال ۷۹ میلادی همراه با پمپئی، توره آنونزیاتا و استابیا نابود شد. امروزه شهر ارکولانو بر بخشی از بقایای شهر باستانی هرکولانیوم بنا شده است. عملیات کاوش و حفاری در سال ۱۷۳۸ آغاز شد و در سال ۱۹۹۷، هرکولانیوم همراه با پمپئی و توره آنونزیاتا در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. تاریخچه. هرکولانیوم در ۸ کیلومتری جنوب شرقی ناپل و غرب دامنه های کوه وزوو قرار داشت. بنا بر روایات باستانی نام هرکولانیوم برگرفته از نام هراکلس، قهرمان یونانی بود که این موضوع نشانگر خاستگاه یونانی شهر است. بااین حال بنا بر شواهد تاریخی تا پایان سدهٔ ششم پیش از میلاد، ساکنان اوسکی زبان شهر تحت هژمونی یونانیان درآمده و هرکولانیوم در سدهٔ چهار پیش از میلاد زیر سیطرهٔ سامنیها قرار گرفت. در نهایت این شهر به دنبال شرکت در نبرد متحدان علیه روم و شکست از تیتوس دیدیوس در سال ۸۹ پیش از میلاد به یکی از شهرهای رومی بدل شد. با آغاز سدهٔ نخست میلادی هرکولانیوم شهر مسکو
نی کوچک و ثروتمندی بود که به عنوان یکی از میعادگاه ها و استراحتگاه های محبوب رومیان شناخته می شد و ویلاهای زیبایی در آن ساخته شده بود. با این حال وقوع زلزله ای در سال ۶۲ یا ۶۳ آسیبی شدید به شهر وارد نمود و هنوز بسیاری از ساختمان های خصوصی و عمومی آن بازسازی نشده بود که فوران آتشفشان وزوو در ۲۴ تا ۲۵ اوت ۷۹، هرکولانیوم را مدفون ساخت. فوران آتشفشان وزوو و نابودی هرکولانیوم. خطوط ساحلی اطراف کوهپایه های وزوو استراحتگاهی محبوب در میان رومیان بود و آنان که این کوه را آتشفشانی نمی دانستند، بسیاریشان دارای خانه ها و ویلاهای تابستانی در پمپئی و هرکولانیوم بودند. حتی هنگامی که زلزله هایی خلیج ناپل را در نزدیکی کوه به مدت ۱۵ سال به لرزه درآورد بازهم شهروندان این شهرها آن را بی ارتباط با وزوو می دانستند. اما در سال ۷۹ ناگهان بر شمار زلزله ها افزوده شد و سرانجام وزوو در ۲۴ اوت همان سال شروع به فوران کرد. هرکولانیوم که در کوهپایه های وزوو قرار داشت در آن زمان پر از مسافران تابستانی بود. حتی بخشی از ناوگان روم به فرماندهی دریاسالار پلینی پدر، طبیعی دان و تاریخ نگاری سرشناس نیز در مکانی دورتر از ساحل خلیج ناپل لنگر انداخته
بود. با آغاز آتشفشانی، پلینی دریافت که کشتی هایش برای انجام عملیات نجات مورد نیاز است و به سوی ساحل حرکت کرد. پلینی پسر، برادرزادهٔ پلینی پدر نیز در این زمان همراه او بود و بیشتر دانسته های امروز از وقایع روز ۲۴ اوت ۷۹ به دلیل شرح واقعه در دو نامه ای است که او برای تاسیتوس تاریخ نگار فرستاد. پمپئی نخستین شهری بود که ویران شد. ابرهایی از گازهای سمی شهر را در برگرفت و مردمی که پیشتر از سقوط سنگ های آتشفشانی جان به در برده بوده و قصد فرار داشتند را کشت. آنهایی هم که در خانه هایشان باقی مانده بودند به دلیل نبود اکسیژن جان باختند. در این زمان پلینی پدر به ساحل شهر استابیا، دیگر شهری که قربانی فوران وزوو شده بود رسید تا دوستی را نجات دهد. اما موج های بلند و بادهای شدید ناشی از جابجایی جریان هوای سرد با جریان هوای داغ اطراف آتشفشان مانع از خروج دوبارهٔ کشتی ها شدند. دریانوردان با بستن بالش هایی به سرشان با پای پیاده شروع به فرار کردند اما پلینی پدر بر اثر استنشاق گازهای سمی جان باخت. استابیا نیز به طور کامل نابود شد. فوران های آتشفشانی معمولاً به دنبال خود باعث ریزش باران فراوانی می شوند اما در این مورد شدت باران به
حدی زیاد بود که باعث رانش حجم زیادی گل و لای شد. در نتیجه هرکولانیوم برخلاف پمپئی در زیر گلی روان به ارتفاع ۲۰ متر مدفون گردید که این ماده پس از خشک شدن به توده ای توفامانند تبدیل شد. این لایه هرچند بعدها کار حفاری را بسیار سخت نمود اما وجود آن همچون پوششی محافظ هرکولانیوم را از گزند تغییرات آب و هوایی و تاراجگران در امان داشت. در عین حال سختی این لایه سبب شد تا شهرهای امروزی رسینا و پورتیچی بر روی شهر باستانی مدفون شده ساخته شوند. از سوی دیگر کشف بقایای اندک انسانی در حفاری های اولیه این گمان را به وجود آورده بود که بیشتر اهالی هرکولانیوم برخلاف مردم پمپئی موفق به فرار به سوی ناپل شده اند که در جهت مخالف ریزش سنگ ها و خاکسترهای آتشفشانی قرار داشت. اما پیداشدن ۱۲۰ اسکلت دیگر انسان در طی حفاری های دههٔ ۱۹۸۰ در کرانه های باستانی خلیج ناپل که امروزه درون خشکی قرار گرفته اند نشان داد که شمار بسیاری از ساکنین شهر نیز به هنگام فرار کشته شده اند. همچنین محتمل ترین دلیل مرگ این افراد را جریان های آذرآواری دانسته اند. کاوش های باستان شناسی. نخستین کشف ویرانه های هرکولانیوم به طور اتفاقی در ۱۷۰۹ و توسط کارگرانی که مشغ
ول کندن چاهی بودند رقم خورد. آنان در طی کندن زمین به دیواری رسیده بودند که بعدتر مشخص شد بخشی از سن یک تئاتر بوده است. دیری نپایید که شکارچیان گنج مشغول به حفر تونل هایی در آن منطقه شدند و بسیاری از اشیاء موجود در آنجا به یغما رفت تا آنکه سرانجام در سال ۱۷۸۳ و با حمایت پادشاه ناپل، عملیات منظم حفاری در منطقه آغاز شد و از ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۴ مهندسی نظامی با نام کارل وبر، کار نظارت و رهبری این کاوش ها را برعهده گرفت. در این مدت نقشه ها و دیاگرام هایی از ویرانه ها ترسیم و اشیأ بسیاری نیز کشف و ثبت گردید. از نخستین یافته های مهم در این منطقه، ویلای مجللی همراه با کتابخانه و تندیس های برنزی و مرمرین بود که آن را ویلای پاپیری نامیدند. همچنین نقاشی هایی عالی و مجموعه تندیس هایی از ساختمانی به دست آمد که گمان می رود باسیلیکای هرکولانیوم بوده است. در ۱۸۲۳ کاوش ها که برای مدتی متوقف شده بود بار دیگر از سر گرفته شد و این بار کار به جای حفر تونل با الگوگیری از عملیات موفقیت آمیز کاوش در پومپئی به روی زمین منتقل گردید. این کار نتیجه بخش بود و تا سال ۱۸۳۵ نخستین خانه های هرکولانیوم از دل زمین بیرون آورده شد. حفاری ها بار دیگر برا
ی مدتی تا ۱۸۶۹ متوقف شد و با یکپارچه شدن ایتالیا تا ۱۸۷۵ ادامه یافت. اما به دلیل کسب نتایج ضعیف و وجود خانه های مسکونی رسینا (ارکولانوی امروزی) بار دیگر کار رها شد تا آنکه با تلاش های باستان شناس انگلیسی، چارلز والدستاین برای بین المللی کردن حفاری ها در هرکولانیوم در ۱۹۰۴ بار دیگر کاوش ها در سال ۱۹۲۷ با هزینهٔ دولت ایتالیا و با هدف استمرار عملیات همچون آنچه که در پمپئی انجام می شد آغاز گردید. نتایج حاصل از این عملیات که تنها مدتی در طول جنگ جهانی دوم متوقف شد سبب شد تا تصویری شفاف از شهر باستانی هرکولانیوم به دست آید. جادهٔ اصلی شهر موسوم به دِکومانوس یک طرف از ربع میدان باستانی شهر با بناهای عمومیش را تشکیل می داد. قرارگیری ساختمان های واقع در جنوب دکومانوس به شکلی هندسی و روبه روی چهارراه هایی موسوم به کاردینس بود. بسیاری از خانه های نجیب زادگان نیز نمایی رو به خلیج داشت. همچنین از بناهای عمومی یافته شده می توان به پالایسترا یا ورزشگاه، استخر شنا و حمام های آب گرم اشاره نمود. کار حفاری در هرکولانیوم پس از تخریب بخشی از ارکولانو در محل میدان شهر باستانی و خط ساحلی باستانی هنوز ادامه دارد. عوامل تهدیدکنندهٔ ا
مروزی هرکولانیوم. مواد آتشفشانی ای که هرکولانیوم را در خود مدفون ساخته بودند آن را در عین حال برای سده های متمادی از گزند تغییرات درامان نگاهداشته بودند. وجود این لایهٔ سخت و شرایط ویژهٔ رطوبت زمین سبب شده بود تا چهارچوب های چوبی در، لوازم چوبی، بدنهٔ قایقی با اندازه ای قابل توجه، لباس و حتی غذا (تکه های نان کربونیزهای که درون فرها باقی مانده بودند) به طور سالم پیدا شوند. در نتیجه کشف هرکولانیوم سبب شد تا به جزئیاتی از زندگی خصوصی افراد در دوران باستان پی برد که تا آن زمان به سختی قابل دسترسی بود. با این حال با آغاز عملیات حفاری و قرارگیری غیر کنترل شدهٔ شهر باستانی در معرض نور، باد و باران، بسیاری از مصنوعات و بناهایی که از دل خاک بیرون آورده شده بودند دچار آسیب دیدگی شدند. از سوی دیگر دزدی، خرابکاری و توریست هایی که اشیایی را از این محل به یادگار بر می دارند و به هنگام گردش در آن باعث آسیب دیدن سازه های ضعیف هرکولانیوم می شوند از دیگر عوامل تهدیدکنندهٔ این منطقهٔ کوچک باستانی به شمار می ایند. درعین حال چون تعداد گردشگرانی که از هرکولانیوم بازدید می کنند کمتر از آنانی است که به پمپئی می روند در نتیجه درآمد ن
اشی از بازدید آن ها آنقدر نیست که بشود اقدام های لازم محافظتی را انجام داد. این عوامل همراه با خسارات ناشی از آب های جاری شهر مجاور و خرابی های ناشی از حفاری های غیر اصولی انجام گرفته در سالیان گذشته سبب شده تا ویرانه های هرکولانیوم با سرعتی بیشتر از پمپئی رو به زوال و خرابی بروند.