Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لئونید کوچما (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل اوکراین است. وی دومین رئیس جمهور اوکراین بود که این سمت را بین سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۵ در اختیار داشت. او به زبان اوکراینی صحبت نمی کرد و در واقع زبان اصلی او روسی بود. با این وجود با اکثریت آرای مردم نیمه شرقی اوکراین که اغلب روس تبار هستند، در دور اول ریاست جمهوری اش انتخاب گردید. مجموعه اقدامات او باعث شد که پنج سال بعد در نیمه غربی اوکراین هم آرای اکثریت را بدست آورد و دو دوره به ریاست جمهوری منصوب گردد. او اقدامات بسیار مؤثری در صحنه سیاست و اقتصاد اوکراین شروع کرد که به طور خلاصه عبارتند از: او توانست تورم در اوکراین را متوقف و در نهایت در دومین دوره ریاست جمهوری اش توانست رشد اقتصادی را به اوکراین بازگرداند. همچنین کوچما روابط سیاسی و اقتصادی اوکراین با روسیه را بازسازی کرد. او بدینسان موفق شد از پیوندهای عمیق اقتصادی اوکراین و روسیه به نفع کشورش استفاده کند. پس از آن اوکراین توانست با تکیه بر منابع کشاورزی، معادن غنی و بازسازی صنایع به جای مانده از قبل، برای یک دهه رشد اقتصادی قابل قبولی را نگه دارد. همچنین در یک دورخیز سیاسی، کوچما در خواست رسمی برای عضویت در اتح
ادیه اروپا داد و بیان کرد که کشورش تا سال ۲۰۰۷ می تواند به استانداردهای لازم برای عضویت در اتحادیه اروپا برسد. چیزی که نه تنها تاکنون محقق نشده بلکه منشأ اختلافات بزرگی هم در جامعه اوکراین شده است. البته در مورد وی نقل شده پس از استقلال در سال ۱۹۹۵، تسلیحات اتمی کشورش را به روسیه ارسال کرد و در عمل ارتش آن بر پایه داشته های متعارف داخلی و تسلیحات قدیمی اتحاد شوروی شکل گرفت. این وضعیت با تمام تکانه های سیاسی تا هم اکنون ادامه داشته است. پیوند به بیرون. https://www.irna.ir/news/84703559/%DA%A9%D8%A7%D9%87%D8%B4-%D8%B1%D8%B4%D8%AF-%D9%88-%D8%A7%D9%81%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AA%D9%88%D8%B1%D9%85-%D9%87%D8%B2%DB%8C%D9%86%D9%87-%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D8%A7%D9%88%DA%A9%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7
مارکوس ویپسانیوس آگریپا ؛ زاده ۶۲ پیش از میلاد درگذشته ۱۱ پیش از میلاد) یک فرد نظامی اهل جمهوری روم بود. او سازندهٔ برخی از برجسته ترین ساختمان های تاریخ، از جمله پانتئون بود و برای پیروزی های برجسته لشگری اش، به ویژه نبرد آکتیوم در سال ٣١ پیش از میلاد بر نیروهای مارک آنتونی و کلئوپاترا، به خوبی شناخته شده است. پس از ترور ژولیوس سزار (داییِ مادرِ اکتاویان) در سال ٤٤ پیش از میلاد، اکتاویان به ایتالیا بازگشت. در همین زمان، آگریپا به جایگاه تریبونوس پلبیس برگزیده شد. او در جایگاه یک فرمانده لشگری کار کرد و در کنار اکتاویان و سردار پیشین و دست راست سزار; مارک آنتونی در نبرد فیلیپی جنگید. در سال ٤٠ پیش از میلاد، او پرایتور شهری بود و جایگاه برجسته ای در جنگ پروسین علیه لوسیوس آنتونیوس و فولویا، برادر و همسر مارک آنتونی، داشت. در سال ٣٩ یا ٣٨ پیش از میلاد، آگریپا به فرمانداری گل ناربونی گماشته شد . در سال ٣٨ پیش از میلاد، او خیزش آکیتانی ها را سرکوب کرد و با تبارهای ژرمنی جنگید. او در سال ٣٧ پیش از میلاد، یعنی بسیار کمتر از کمینهٔ سن معمول ٤٣ سالگی، کنسول بود تا فراهم آوری سازوبرگ جنگ علیه سکستوس پومپی، که در ترابر
ی گندم و جو به رم کارشکنی کرده بود، را بپاید. آگریپا در نبردهای میلا (رخ داده در شهر امروزی میلاتزو) و نالوچوس (رخ داده در سیسیل) در سال ٣٦ پیش از میلاد پومپه را شکست داد. در سال ٣٣ پیش از میلاد، او در جایگاه ادیل کار کرد. آگریپا فرماندهی ناوگان پیروز اکتاویان را در نبرد آکتیوم در سال ٣١ پیش از میلاد بر دوش داشت. پس از پیروزی در نبرد آکتیوم، اکتاویان امپراتور شد و نام پرنسپس را به خود داد، در حالی که آگریپا در جایگاه دوست نزدیک و ستوان او ماند. آگریپا به آگوستوس کمک کرد تا رم را «شهری از سنگ مرمر» بسازد. آگریپا کاریزها را بازسازی کرد تا شهروندان رومی از هر پایگاهی به خدمات همگانی با بالاترین چندوچون دسترسی داشته باشند و سازندهٔ گرمابه ها، مهتابی ها و باغ های بسیاری بود. همچنین به او نیرویی به بزرگی نیروی آگوستوس داده شد. او دارای حق وتو بر اعمال مجلس سنا و توانایی پیش نهادن قوانین برای تصویب از سوی مردم بود. او در سال ١٢ پیش از میلاد در سن ٥٠ یا ٥١ سالگی درگذشت. آگوستوس یاد او را با آیین خاکسپاری باشکوه گرامی داشت و بیش از یک ماه را در سوگ سپری کرد. بازمانده پیکر او در آرامگاه خود آگوستوس گذارده شد. آگریپا به
ویژه در زمینه گیتاشناسی در جایگاه نویسنده نیز شناخته می شد. زیر پایش او، طرح ژولیوس سزار برای بررسی کامل امپراتوری انجام شد.
یوحنای دمشق (انگلیسی: John of Damascus؛ ۶۷۵ یا ۶۷۶–۷ دسامبر ۷۴۹) یک قدیس مسیحی اهل سوریه بود که به علت برشمردن اسلام به عنوان شاخه ای از مسیحیت در سدهٔ اول و دوم هجری نام آور شده است. زندگینامه. مهم ترین منبع زندگی او زندگینامه ای است که به دست بطریق یوحنای هفتم اورشلیم در سدهٔ دهم بر پایهٔ یک شرح حال عربی نوشته شده است. این زندگینامه با نگاه امروزی ویژگی های افسانه ای قوی ای را نشان می دهد. در مورد شخصیت یوحنا از نوشته های خود او چیز کمی می توان آموخت. در زمان تولد یوحنا، زادگاه او بخشی از امپراتوری اسلامی بود. در زمان خلیفه معاویه اول (حکومت 661–680) دمشق پایتخت شد. پدر جان، سرجون بن منصور، منصب موروثی بالایی به عنوان خزانه دار معاویه داشت و یوحنا با پسرش، خلیفه بعدی یزید اول، همبازی بود. یزید سال 642 تا 647 میلادی زاده شده بود و یوحنا احتمالاً خیلی کم سن تر از یزید اول نبود. این با اسنادی که نشان می دهد او در 104 سالگی درگذشت، نیز مطابقت دارد. وقتی جان 23 ساله بود، پدرش به دنبال معلمی بود که بتواند تحصیلات پسرش را تضمین کند. طبق سنت، سرجون با یک اسیر جنگی ایتالیایی-یونانی، راهبی به نام کوسما آشنا شد. او را
مجانی خرید و معلم پسرش کرد. یوحنا تحت هدایت کوسماس در زمینه های موسیقی، نجوم، الهیات پیشرفت زیادی کرد و همچنین متافیزیک و منطق ارسطو را مطالعه کرد. همچنین گفته می شود که او بزرگانی مانند دیوفانتوس اسکندریه در جبر و اقلیدس را در هندسه مطالعه و درک کرده است. یوحنا پس از مرگ پدرش، مسئولیت "پروتوسیمبولوس" (رئیس شورای شهر) دمشق را به عهده گرفت. گرایش ضد مسیحی در دربار که در زمان خلیفه عبدالملک (685-705) آغاز شد، منجر به ترک خدمت دولتی از سوی یوحنا شد. او پیش از سال ۷۰۰ به همراه برادر خوانده اش کوسماس وارد صومعه مار صبا در نزدیکی اورشلیم شد. با این حال، راهبان آنجا علاقه چندانی به آموزش نداشتند. افسانه های مختلف می گوید که جان، که از قبل دانشمند مشهوری بود هنگام ورود به صومعه، در ابتدا از نوشتن منع شد. اما بعداً آثار متعددی به ویژه سرودها، نیایش ها و دیگر متون مذهبی خلق شد که امروزه نیز در کلیسای ارتدکس مورد استفاده قرار می گیرد. اسقف ژان پنجم اورشلیم او را به عنوان کشیش تعیین کرد. در سال 726 در امپراتوری بیزانس به اصطلاح مناقشه بر سر شمایل آغاز شد. جان با موفقیت در مناقشه مداخله کرد و از استفاده از نمادها و تصاوی
ر دفاع کرد. مخالفان طرفدار شمایل عمدتاً توسط راهبان حمایت می شدند، به ویژه کسانی که مانند یوحنا، خارج از حوزه نفوذ بیزانس در قلمرو اسلامی زندگی می کردند. جان به یکی از برجسته ترین مدافعان احترام به شمایل تبدیل شد. فهرست آثار. یوحنای دمشقی، علاوه بر آثار متنی خود که بسیاری از آنها در ادامه فهرست شده اند، سرودهایی نیز سروده و «قانون» را که یک قالب سرود ساختارمند مورد استفاده در آیین های بیزانسی است، به کمال رسانده است. آثار اولیه. سه رساله دفاعی علیه کسانی که شمایل مقدس را محکوم می کنند – این رساله ها از اولین نوشته های او در پاسخ به فرمان لئوی سوم، امپراتور بیزانس، مبنی بر ممنوعیت ستایش یا نمایش شمایل مقدس بود. آموزه ها و آثار کلامی. این اثر، هنگامی که به زبان های شرقی و لاتین ترجمه شد، منبعی ارزشمند برای متفکران شرقی و غربی گشت و مفاهیم منطقی و الهیاتی را ارائه داد. علاوه بر این، سبک نظام مند آن به عنوان مدلی برای سنتزهای الهیاتی بعدی که توسط مدرسان قرون وسطی تألیف شد، عمل کرد. «شرح» به گمانه زنی ها در مورد ماهیت و وجود خدا می پردازد و نقاط بحثی را در میان الهی دانان بعدی ایجاد می کند. این نوشته اولین اثر اله
یات نظام مند در مسیحیت شرقی و تأثیری مهم بر آثار مدرسه ای بعدی داشت. دیدگاه ها دربارهٔ اسلام. در نزدیکی فصول پایانی (فصل ۱۰۱) «دربارهٔ بدعت»، یوحنا از اسلام به عنوان «بدعت اسماعیلیون» یاد می کند. او یکی از اولین منتقدان مسیحی شناخته شده اسلام است. یوحنا ادعا می کند که مسلمانان زمانی بت پرست آفرودیت بوده اند که به دلیل «نمایش ظاهری تقوا» محمد از او پیروی کردند، و خود محمد انجیل را خوانده و «همچنین، به نظر می رسد» با یک راهب آریوسی صحبت کرده که به او آریانیسم را به جای مسیحیت آموخته است. یوحنا همچنین قرآن را خوانده بود، زیرا از آن به دلیل بیان اینکه مریم مادر یسوع خواهر موسی و هارون بوده است، طبق سوره ۱۹، آیه ۲۸: «یا خواهر هارون» و اینکه یسوع به صلیب کشیده نشد سوره نساء (سوره ۴)، آیات ۱۵۷–۱۵۸: «و به خاطر گفتارشان که «ما مسیح، یسوع، پسر مریم، فرستاده خدا را کشتیم.» اما آنها او را نکشتند و به صلیب نکشیدند - بلکه برایشان چنین جلوه داده شد.» انتقاد می کند. یوحنا در ادامه اظهار می دارد که با مسلمانان در مورد محمد صحبت کرده است. او از صیغه جمع «ما» استفاده می کند، چه در اشاره به خود، چه به گروهی از مسیحیان که او به آ
نها تعلق داشته و با مسلمانان صحبت می کردند، یا در اشاره به مسیحیان به طور کلی. با این حال، یوحنا ادعا می کند که از مسلمانان پرسیده است چه شاهدانی می توانند شهادت دهند که محمد قرآن را از خدا دریافت کرده است – زیرا، یوحنا می گوید، موسی تورات را از خدا در حضور بنی اسرائیل دریافت کرد، و از آنجا که شریعت اسلامی حکم می کند که یک مسلمان فقط می تواند در حضور شاهدان ازدواج و تجارت کند – و چه پیامبران و آیات کتاب مقدس آمدن محمد را پیشگویی کرده اند – زیرا، یوحنا می گوید، آمدن یسوع توسط پیامبران و تمام عهد عتیق پیشگویی شده بود. یوحنا ادعا می کند که مسلمانان پاسخ دادند که محمد قرآن را در خواب دریافت کرده است. یوحنا پاسخ داد: «پس ما به شوخی به آنها می گوییم که تا زمانی که او کتاب را در خواب دریافت کرده و عملیات را واقعاً حس نکرده است.» و ادعا می کند که او به شوخی پاسخ داد: «شما دارید رؤیاهایی را برای من می بافید.» یوحنا می گوید، برخی از مسلمانان ادعا کردند که عهد عتیق که مسیحیان معتقدند آمدن یسوع را پیشگویی می کند، به اشتباه تفسیر شده است، در حالی که برخی دیگر از مسلمانان ادعا کردند که یهودیان عهد عتیق را ویرایش کرده اند ت
ا مسیحیان را فریب دهند (احتمالاً برای اعتقاد به خدایی یسوع، اما یوحنا نمی گوید). یوحنا در بازگویی گفت وگوی خود با مسلمانان، ادعا می کند که آنها او را به بت پرستی برای پرستش صلیب و یسوع متهم کرده اند. یوحنا ادعا می کند که به مسلمانان گفته است سنگ سیاه در مکه سر مجسمه آفرودیت بوده است. علاوه بر این، او ادعا می کند، اگر مسلمانان یسوع را کلمه خدا و روح او بنامند، بهتر است یسوع را با خدا مرتبط کنند. یوحنا ادعا می کند که کلمه و روح از آنچه در آن وجود دارند جدایی ناپذیرند و اگر کلمه خدا همیشه در خدا وجود داشته است، پس کلمه باید خدا باشد. یوحنا فصل را با این ادعا به پایان می رساند که اسلام چندهمسری را مجاز می داند، محمد قبل از غیرقانونی کردن زنا، با همسر یکی از یاران خود زنا کرده است، و قرآن پر از داستان هایی است، مانند «شتر خدا» و «سفره فسادناپذیر» که خدا به یسوع داده است.
یورگ هایدر (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست مدار اهل اتریش بود. او دو بار فرماندار کارنیتیا شد. هایدر رهبر بلندپرواز حزب آزادی اتریش (FPÖ) و بعد از آن رئیس اتحاد آیندهٔ اتریش (BZÖ) که یک حزب جدا از FPÖ است، بود. هایدر چهره ستیزه جویی در میان اتریشی ها و خارجیان داشت. چندین کشور اعمال تحریم های دیپلماتیک ملایم را علیه حزب او در دولت در کنار حزب مردم اتریش ولفگانگ شوسل (ÖVP)، از سال ۲۰۰۰ اعمال کردند. هایدر مدت کوتاهی پس از برگزاری انتخابات اتحاد آینده اتریش BZÖ در انتخابات پارلمانی این کشور به طرز مشکوکی در یک تصادف خودرو کشته شد.
آمادو تومانی توره (؛ زاده – درگذشته ۱۰ نوامبر ۲۰۲۰)، یک نظامی و سیاست مدار اهل مالی بود. وی بین سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ و ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲ رئیس جمهور مالی بود و بار اول این عنوان را از طریق کودتا بدست آورده بود.
ایزابلای دوم اسپانیا (؛ زاده درگذشته ) یک ملکه اسپانیا بود که این عنوان را بین سال های ۱۸۳۳ تا ۱۸۶۸ میلادی در اختیار داشت. در ۱۸۶۸ و در پی شورشی که به انقلاب شکوهمند آوازه یافت، شورشیان او را از پادشاهی فروگرفتند و خواستار پادشاهی لئوپلد شدند. بیسمارک از این جانشینی پشتیبانی کرد. اما ناپلئون سوم که از هم پیمانی پروس و اسپانیا بیم داشت، به جنگ پروس رفت. ایزابلا باقی عمر را در تبعید در فرانسه گذراند. در ۱۸۷۵ میلادی پسر ایزابلا، با عنوان آلفونسوی دوازدهم بر تخت پادشاهی اسپانیا نشست.
ایوان ششم روسیه () زاده درگذشته با نام ایوان ششم آنتونوویچ یکی از شاهان روسیه بود که بین سال های ۱۷۴۰ تا ۱۷۴۱ حکومت کرد. او تنها دو ماه داشت که امپراتور اعلام شد و مادرش آنا لئوپولدوونا به عنوان نایب السلطنه معرفی شد، اما تاج و تخت در یک کودتا پس از یک سال تصرف شد. ایوان و پدر و مادرش دور از پایتخت زندانی شدند و بقیه عمر خود را در اسارت گذراندند. ایوان پس از بیش از بیست سال اسارت، زمانی که برخی از افسران ارتش ایوان قصد آزادی او را داشتند، توسط نگهبانانش کشته شد. خواهران و برادران بازمانده او که در زندان به دنیا آمده بودند، سپس به دست عمه خود، جولیانا ماریا، ملکه دانمارک از برانسویک-ولفنبوتل، آزاد شدند. آنها در هورسنز ساکن شدند و تا پایان عمر در آنجا در حبس خانگی به سر بردند.
پوبْلیوس تِرِنْتیوس آفِر ، معروف به تِرِنس (به لاتین: Terence) (زادهٔ ۱۸۵/۱۹۵ پ.م - درگذشتهٔ ۱۵۹؟ پ.م) نمایش نامه نویس جمهوری روم بود. یکی از جملات او در تاریخ اندیشه بسیار معروف است: «من انسانم، پس هیچ چیزِ انسانی برای من بیگانه نیست.»
گئورگ پاپاندرئو (؛ زاده ) یک سیاست مدار اهل یونان است. وی بین سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ نخست وزیر یونان بود.
یان آمُس کُمِنسکی (؛ زاده ۲۸ مارس ۱۵۹۲ − درگذشته ۱۵ نوامبر ۱۶۷۰) مربی، فیلسوف و متکلم موراویایی بود که به پدر آموزش مدرن مشهور است. او در سمت آخرین اسقف کلیسای موراوی و پس از آن به عنوان یکی از مدافعان اولیه آموزش همگانی خدمت کرد. مفاهیم آموزشی خود را نیز در کتاب "آموزش عالی" بیان کرده است. در نقش مربی و عالم الهیات، مدارس بسیاری را راهبری کرد و تا اواسط قرن هفدهم به دولت های پروتستان در اروپا مشاوره می داد. کُمِنسکی مفاهیم و نوآوری های آموزشی بسیاری معرفی کرد؛ از آن جمله: کتاب های درسی تصویری به زبان مادری به جای لاتین، آموزش مبتنی بر توسعه تدریجی از مفاهیم ساده به جامع، یادگیری مادام العمر با تمرکز بر تفکر منطقی به جای حفظ کسل کننده، فرصت برابر برای کودکان فقیر، آموزش برای زنان و دانش جهانی هستند. او همچنین به ارتباط فطرت، دین و معرفت بسیار معتقد بود و علم را زاییده طبیعت و فطرت خداوند می دانست.او، علاوه بر زادگاهش موراویا، در امپراتوری مقدس روم و کشورهای دیگر مانند سوئد، کشورهای مشترک المنافع لهستان–لیتوانی، ترانسیلوانی، انگلستان، هلند و مجارستان زندگی و کار کرد. زندگی. هنگام تحصیل در نتیجهٔ غفلت کسانش زبا
ن لاتین را، که مهم ترین مادهٔ درسی آن زمان بود، تنها در شانزده سالگی بدو آموختند و همین مسئله موجب شد که متوجه نواقص آموزش و پرورش گردد و در پی اصلاح تدریس زبان لاتین برآید. پس از یادگیری زبان لاتین، نخست در ناسو سپس دانشگاه هایدلبرگ به تحصیلات عالی پرداخت و خود را برای کشیشی مردم موراویا، که فرقهٔ خاصی از پروتستان ها بودند، آماده ساخت و کتابی به نام «"صرف ونحو آسان"» نگاشت. در نتیجهٔ جنگ های سی ساله زن و فرزندانش کشته شدند و اموالش به غارت رفت و دربه در می گشت تا سرانجام در ۱۶۲۷ در لهستان در لشنو مقیم شد. در اینجا ۱۴ سال به مدیری ژیمنازیوم موراویا منصوب بود و اصلاحاتی در مدارس کرد و آغاز به طبع یک سلسله کتاب درسی نمود که عقاید و نظریاتش در آن ها گنجانیده شده است. نخستین کتاب درسی را، که برای آموختن زبان لاتین است، در ۱۶۳۱ تألیف کرد و «"دروازهٔ گشودهٔ زبان ها"» (لاتین: "Janua linguarum reserata") نامش نهاد. در سال های بعد کتابی مصور به نام «جهان اشیاء با تصویر آن ها» نگاشت که نخستین کتاب درسی ابتدایی مصور بوده که در اروپا به رشتهٔ تحریر درآمده است و مدت دویست سال دلپسندترین کتاب درسی بوده است. مهم ترین کتاب ج
امع کمنسکی، که مدت ها در خیال نگارشش بود و در ۱۶۵۷ به زبان لاتین انتشار یافت، «هنر بزرگ آموزگاری» نام دارد که از جالب ترین کتب تربیتی جهان است.
«عایشه» نام آهنگی است که توسط شاعر و خواننده فرانسوی ژان-ژاک گلدمن نوشته شده است. عنوان عایشه در اینجا اشاره دارد به نام زن عربی. نسخه فرانسوی این آهنگ هرگز در آلبومی منتشر نشد. اما نسخه دو زبانه این آهنگ توسط خواننده الجزایری خالد در سال ۱۹۹۶ در آلبوم "صحرا" منتشر شد. متن قسمت های عربی این آهنگ توسط خالد نوشته شده است. موزیک ویدئو این آهنگ خالد را سارا مون کارگردانی کرده است.
بلدرچین نیوزیلندی (نام علمی: "Coturnix novaezelandiae") نام یک گونه منقرض شده از تیره قرقاولیان است.
بلدرچین رنگی پوش یا بلدرچین جــِلف (نام علمی: "Coturnix delegorguei") نام یک گونه از تیره قرقاولان است.
جرمن گریر (؛ زاده ) نویسنده و فمینیست استرالیایی است که به عنوان یکی از صداهای اصلی جنبش موج دوم فمینیسم در نیمه دوم قرن بیستم شناخته می شود. او که متخصص در ادبیات انگلیسی و زنان است، در انگلستان در دانشگاه واریک و کالج نیونهام در کمبریج و در ایالات متحده در دانشگاه تولسا سمت های آکادمیک داشته است. او که از سال ۱۹۶۴ در بریتانیا مستقر است، زمان خود را از دهه ۱۹۹۰ بین کوئینزلند، استرالیا، و خانه خود در اسکس، انگلستان تقسیم کرده است. ایده های گریر از زمانی که اولین کتاب او، خواجه زن (۱۹۷۰) نام آشنای او را بر سر زبان ها انداخت، بحث و جدل ایجاد کرد. این کتاب که پرفروش ترین کتاب بین المللی و متنی نقطه عطف در جنبش فمینیستی است، ساختارشکنی نظام مندی از ایده هایی مانند زنانگی و زنانگی را ارائه می کند و استدلال می کند که زنان مجبور هستند نقش های تسلیم کننده در جامعه را برای تحقق فانتزی های مردانه در مورد آنچه زن بودن مستلزم آن است، به عهده بگیرند. کارهای بعدی گریر بر ادبیات، فمینیسم و محیط زیست متمرکز شده است. او بیش از ۲۰ کتاب نوشته است، از جمله جنسیت و سرنوشت (۱۹۸۴)، تغییر (۱۹۹۱)، کل زن (۱۹۹۹)، و پسر (۲۰۰۳). کتاب او
در سال ۲۰۱۳، راش سفید: سال های جنگل بارانی، تلاش های او را برای احیای منطقه ای از جنگل های بارانی در دره Numinbah در استرالیا توصیف می کند. او علاوه بر فعالیت های آکادمیک و فعالیت های آکادمیک، در روزنامه های ساندی تایمز، گاردین، دیلی تلگراف، اسپکتیتور، ایندیپندنت، و اولدی، در میان دیگران، مقاله نویس پرکار بوده است. گریر یک فمینیست آزادی خواه (یا رادیکال) است تا برابری.[a] هدف او برابری با مردان نیست، که او آن را همانندسازی و «موافقت با زندگی مردان غیرآزاد» می داند. او در «کل زن» (۱۹۹۹) نوشت: «رهایی زنان»، «پتانسیل زن را بر حسب بالفعل مرد نمی دید». او در عوض استدلال می کند که آزادی عبارت است از ابراز تفاوت و «اصرار بر آن به عنوان شرط خودتعریف و تعیین سرنوشت». این مبارزه ای است برای آزادی زنان برای «تعریف ارزش های خود، نظم دادن به اولویت های خود و تصمیم گیری در مورد سرنوشت خود» دوران اولیه زندگی و تحصیل. گریر در ملبورن در خانواده ای کاتولیک به دنیا آمد که دو دختر بزرگتر و پس از آن پسر بودند. پدرش خود را اریک رجینالد ("Reg") گریر می نامید. او به او گفت که در آفریقای جنوبی به دنیا آمده است، اما او پس از مرگ او فه
مید که او رابرت همیلتون کینگ در لانستون، تاسمانی به دنیا آمد. او همچنین فهمید که او رابرت هنری ارنست هامبرت نامیده شده است. او و مادرش، مارگارت ("پگی") می لافرنک، در مارس ۱۹۳۷ ازدواج کرده بودند. رگ قبل از عروسی به کاتولیک گروید. پگی یک صنعتگر بود و رگ یک فروشنده تبلیغات در روزنامه. با وجود تربیت کاتولیک و یهودی ستیزی آشکار پدرش، گریر متقاعد شد که پدرش مخفیانه از میراث یهودی است. او معتقد بود که مادربزرگش زنی یهودی به نام راشل وایس بوده است، اما اعتراف می کند که احتمالاً این موضوع را از "اشتیاق شدید برای یهودی بودن" ساخته است. گریر علیرغم اینکه نمی دانست آیا اجداد یهودی دارد یا نه، "احساس یهودی" می کرد و شروع به درگیر کردن خود در جامعه یهودی کرد. او ییدیش را آموخت، به یک گروه تئاتر یهودی پیوست و با مردان یهودی قرار گرفت. گریر علاوه بر زبان انگلیسی، سه زبان اروپایی را تا سن ۱۲ سالگی آموخت. خانواده در حومه ملبورن الوود، ابتدا در یک آپارتمان اجاره ای در خیابان داکر، نزدیک ساحل، سپس در آپارتمان اجاره ای دیگری در Esplanade زندگی می کردند. در ژانویه ۱۹۴۲، پدر گریر به دومین نیروی امپراتوری استرالیا پیوست. پس از آموزش
با نیروی هوایی سلطنتی استرالیا، او روی رمزها برای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در مصر و مالت کار کرد. گریر از فوریه ۱۹۴۳ در مدرسه ابتدایی کاتولیک سنت کلمبا در الوود تحصیل کرد - خانواده در آن زمان در ۵۷ جاده اورموند، الوود زندگی می کردند - به دنبال آن مدرسه کلیسای قلب مقدس، ساندرینگهام، و مدرسه رستگار مقدس، ریپونلیا. در سال ۱۹۵۲ گریر بورسیه تحصیلی برای کالج ستاره دریا در گاردن ویل، مدرسه صومعه ای که توسط خواهران ارائه مریم مقدس اداره می شود، گرفت. یک گزارش مدرسه او را «در مطالعه و پاسخ های شخصی اش کمی دیوانه و تا حدودی نامنظم» نامید. گریر دوران کودکی خود را به عنوان «کسالتی که مدت ها به یاد می آورد» توصیف کرد و گفته است که مدرسه کاتولیک او بود که او را با هنر و موسیقی آشنا کرد. در آن سال، آثار هنری او در بخش زیر ۱۴ سال نمایشگاه هنر کودکان در گالری تای، که توسط اسقف اعظم مانیکس افتتاح شد، گنجانده شد. گریر دومین نتایج امتحانی بالاتر را در ایالت به دست آورد. یک سال پس از ترک مدرسه، گریر مذهب کاتولیک را ترک کرد، زیرا استدلال راهبه ها برای وجود خدا را متقاعدکننده نمی دانست. او در ۱۸ سالگی خانه را ترک کرد. او رابطه
سختی با مادرش داشت که به گفته گریر احتمالاً به سندرم آسپرگر مبتلا بود. در سال ۲۰۱۲ او گفت که ممکن است برادرش او را به خاطر «ترک کردن» آنها ببخشد، اما در مورد خواهرش که «من بیش از هر کس دیگری روی زمین دوستش دارم» مطمئن نبود.
خوآنای یکم کاستیا معروف به خوآنای دیوانه (؛ ، ملکه حاکم تاج کاستیا بین سال های ۱۵۰۴ تا ۱۵۵۵ بود. او همسر فیلیپ زیبا و مادر کارل پنجم، امپراتور مقدس روم بود. والدین او، ایزابلای کاتولیک شهبانوی تاج کاستیا و فردیناند کاتولیک، فرمانروای تاج آراگون، توانسته بودند با فتح غرناطه، اخراج یهودیان و مسلمانان از شبه جزیره ایبری، و کشف اتفاقی قارهٔ آمریکا با حمایت مالی از کریستف کلمب اسپانیای واحد را پایه گذاری کنند. خوانا به شکلی اتفاقی و پس از مرگ ناگهانی برادرش خوان در ۱۴۹۷، خواهر بزرگش ایزابلای آراگون در ۱۴۹۸، و خواهرزاده اش میگل دا پاز در ژوئیه ۱۵۰۰ (تنها چند ماه پس از تولد کارل) به ولیعهدی کاستیا رسید. ایزابلای کاتولیک در سال ۱۵۰۴ درگذشت و خوآنا فرمانروای کاستیا شد. نبردی بر سر تاج وتخت کاستیا درگرفت. پدر خوآنا، فردیناند کاتولیک، و شوهر او، فیلیپ زیبا، هر یک به نام خود و خوآنا سکه ضرب کردند. در این میان شایعاتی مبنی بر دیوانه بودن خوآنا پخش شد. خوآنا اتهام دیوانگی را رد کرد و در نامه ای نوشت که تنها «کمی حسود است و آن را از مادرش به ارث برده.» در نهایت فلیپه و فرناندو به توافق رسیدند و با امضای بیانیه ای خوآنا را د
یوانه اعلام کردند. فیلیپ به عنوان نایب السلطنه همسرش به حکومت اسپانیا رسید، ولی این حکومت دیر نپایید. در ، فیلیپ به ناگاه در ۲۸ سالگی درگذشت. خوآنا که پیش از مرگ مادرش نیز نشانه هایی را از جنون به نمایش گذارده بود، نمی توانست و خودش هم نمی خواست که به تنهایی حکومت بر کاستیا ادامه دهد. خوآنا به قلعهٔ تردسییاس فرستاده شد و تا زمان مرگش در سال ۱۵۵۵ (شش سال پیش از مرگ پسرش کارل) در آن جا ماند. فردیناند کاتولیک به عنوان نایب السلطنهٔ دخترش کنترل اسپانیا را در دست گرفت. برخی مورخان بر این باورند که خوآنا دیوانه نبود و قربانی توطئه اشرافی شد که می خواستند او را برکنار کنند. دیگر مورخان می گویند مستنداتی که از رفتار خوآنا در نهان و آشکار در دست است نشان می دهد که او به افسردگی حاد و احتمالاً اسکیزوفرنی مبتلا بوده است.
روبن داریو (به اسپانیایی: "Rubén Darío"‎؛ زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۸۶۷ در متاپا [نام امروزی: سیوداد داریو، نیکاراگوئه] – درگذشتهٔ ۶ فوریهٔ ۱۹۱۶ در لئون) نویسنده و شاعر نیکاراگوئه ای بود. نام اصلی او "فلیکس روبن گارسیا-سارمیئنتو" بود، اما بعدها نام خانوادگی قدیمی خود، «داریو»، را برگزید. شعرهای روبن داریو آهنگین، پر احساس، و سرشار از درک زبانی، وزن و قافیه اند. این اشعار از بهترین آثاری به شمار می آیند که تاکنون به زبان اسپانیایی سروده شده اند. سبک نگارشی او شعر اسپانیایی را دگرگون و امروزی کرد. داریو در طول زندگی اش دستاوردهای بسیاری داشت. از سال ۱۸۷۹ تا ۱۹۱۴ به طور پیوسته به نشر آثار پرداخت. شهرتش بیشتر با انتشار "Azul" آغاز شد. اوج کار او را می توان کتاب "Cantos de Vida y Esperanza" (۱۹۰۵) دانست؛ جایی که هستهٔ اصلی آن، تلاش داریو برای رسیدن به سطوح والاتری از آگاهی است. زندگی نامه. تنها یک ماه پس از تولد، روبن از متاپا به شهر لئون نقل مکان کرد. والدینش خیلی زود از یکدیگر جدا شدند و او توسط پدرخوانده اش، سرهنگ فلیکس رامیرس، بزرگ شد. لقبش «"El Niño Poeta"» (کودک شاعر) بود؛ چراکه در دوازده سالگی نخستین اشعار خود را م
نتشر کرد. در سال ۱۸۸۲، داریو کوشید تا بورسیه ای برای تحصیل در اروپا دریافت کند. برای این منظور، شعری از خود به نام "El Libro" را برای مقام های محافظه کار نیکاراگوئه ای قرائت کرد. اما این بورسیه به او اعطا نشد؛ گفته شد که شعر او بیش از حد لیبرال است و اقامت در اروپا ممکن است احساسات ضد دینی او را تقویت کند. بنابراین، به جای اروپا، به السالوادور رفت. در آن جا با شاعر فرانسیسکو گاویدیا آشنا شد که او را با شعر فرانسه آشنا کرد؛ ساختار این اشعار بعدها در آثار داریو نیز نمود یافت. در سال ۱۸۸۶، داریو به شیلی رفت، اما این انتخاب موفقیت آمیز نبود. فعالیتش در حوزهٔ روزنامه نگاری به خوبی پیش نرفت و به دلیل رنگ پوست تیره ترش در آن جا با تبعیض مواجه شد. با این همه، رمانی به نام "Emelina" (که توفیقی نیافت) و چند شعر سرود. در همین دوره در شیلی بود که نخستین اثر بزرگش، "Azul" را نوشت؛ اثری که خیلی زود توجه منتقدان را جلب کرد. پس از بازگشت به ماناگوا، در سال ۱۸۹۰ با رافائلا کنترراس ازدواج کرد و در سال ۱۸۹۱، هنگامی که در کاستاریکا زندگی می کردند، پسرشان روبن داریو کنترراس به دنیا آمد. آن ها به دنبال فرار از انقلاب، به گواتمالا
پناه بردند. در سال ۱۸۹۲، داریو به نمایندگی از دولت نیکاراگوئه به اسپانیا رفت تا در مراسم چهارصدمین سالگرد کشف قارهٔ آمریکا شرکت کند. در سال ۱۸۹۳، رافائلا در السالوادور درگذشت، درحالی که روبن هنوز در نیکاراگوئه بود. پس از آن، برای آرام کردن اندوهش به الکل پناه برد. یکی از نقاط تاریک زندگی او ازدواجش با دوست دختر پیشینش، روساریو موریو، بود. برادر روساریو این دو را با یکدیگر در بستر یافت و روبن را با تهدید اسلحه مجبور به ازدواج کرد. روز بعد، وقتی داریو با خماری بیدار شد، چیزی از ماجرا به یاد نداشت، اما به هرحال ازدواج کرده بود. البته این ازدواج چندان اهمیت نداشت، چراکه او خیلی زود دل باختهٔ زن دیگری به نام فرانسیسکا سانچس شد و با او زندگی مشترک را آغاز کرد. داریو خود را تنها به این زنان محدود نکرد؛ او با چندین زن دیگر در نقاط گوناگون جهان نیز فرزندانی داشت و همواره به زیاده روی در نوشیدن ادامه داد. در سال ۱۸۹۳، داریو به عنوان سفیر کلمبیا منصوب شد و از آن جا به پاناما و سپس آرژانتین سفر کرد. در سال ۱۸۹۶، اثر "Los Raros" منتشر شد که اشعاری دربارهٔ نویسندگانی چون ادگار آلن پو، لوترئامون و ایبسن را دربرمی گرفت. در ه