Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان نیز در حضور آنان، قلیان و چپق استعمال نمی کردند. برخی از زنان نیز پیگیر امور سیاسی و رویدادهای جهانی بودند. بهاءالملک نقل می کند که میرزا مسعود به زنی که پیگیر اخبار نبرد روسیه و عثمانی بود، به مطایبه گفت: «خانم! مانا که شما را هوای وزارت در سر است و الّا، خاتون را بامر لشکرکشی چه مدخل؟ بخندید و گفت: خاتونان در ولایت اروپا به سلطنت می رسند، اگر هوس وزارت داشته باشند بعید نیست.» او در این فصل گزارش می دهد که از سوی دلسوزان روس به سبب نداشتن سفیر در پایتخت روسیه ملامت شده اند. میرزا مصطفی در سفرنامه اش مطابق «وظیفه شناسندگان قدر عافیت و ستایش کنندگان حقوق نعمت» زبان به ثنا و دعای «دولت ابد مدت» و «شاهنشاهی ادام الله ظلال رأفت» فتحعلی شاه می گشود و از جان یا ترس از جانش، آرزوی ابدی بودن سایهٔ شاه و اولاد او را داشت. اما با این حال او به خاطر تعصب دینی و حبّ وطن، با دیدن ترقی روسیه، شکست ایران، اسیران هموطنی که در خیوه و بخارا فروخته شده و بندگی تجار روس می کردند و نگاه منفی غربیان به ایران، متأثر و سرافکنده می شود. از این رو گاهی به امید سودمندی برای دین و دولت، با جسارت به «چه باید کرد» می پردازد. او با دیدن
پیشرفت های روسیه و از سویی دیگر عقب ماندگی و شرایط نامناسب ایران دچار حسرت و تالّم گردیده و آن را آشکارا در سفرنامه اش بیان می کرد. بهاءالملک از عدم اعزام جوانان ایرانی به خارج برای فراگیری انواع صنایع و فنون و متداول نبودن استفاده از دستگاه بخار که باعث رونق صنعت و افزایش سرمایه می شد ناراحت بود. حسرت او بر عدم تأسیس کنسولگری و سفارتخانه در دیگر کشورها بود تا از شهروندان و منافع ایران در خارج حمایت کند چرا که اگر ایران ایلچی داشت «صلح به جنگ بدل نمی شد و دولت را خسارت نمی دید.» میرزا از فقدان آرشیو مکاتبات سلطنتی، داشتن صاحب منصبانی بی سواد و تعلیم ندیده و در کنار آن، مدرسانی بیگانه که به صورت صحیح و بنیادین آموزش نمی دادند و تنها به ظواهر امور می پرداختند ناراضی بود. اما با وجود آگاهی از خطرات امنیتی و جانی برای خود، گلایه اش را از این شرایط ابراز می کرد «عساگر ما، مدتی در زیر تربیت صاحب منصبان انگلیسی هستند. لیکن در این مدت متمادی، غیر احکام و اطوار مشق چه یادگرفته اند؟» میرزا مصطفی بهاءالملک افشار بعدها در زمان ناصرالدین شاه به وزارت عدلیه (دادگستری) ایران گماشته می شود. منابع. افشار، مصطفی- "سفرنامهٔ خس
رو میرزا به پطرزبورغ"، به کوشش محمد گلبن و مسعود انصاری، تهران، کتابخانهٔ مستوفی، ۱۳۴۹
اَبَرخُس یا هیپارکوس (۱۹۰ سال قبل از میلاد - ۱۲۰ سال پیش از میلاد) ستاره شناس، جغرافی دان و ریاضی دان یونانی دوره هلنی است از او به عنوان بنیان گذار مثلثات نام برده می شود اما شهرت اصلی اش به دلیل کشف دیگری در مورد حرکت تقدیمی محور زمین است. سرگذشت و کارها. ابرخس نیقیه ای (زاده ۱۹۰ ق. م درگذشته ۱۲۰ ق. م) یک اخترشناس، جغرافیدان و ریاضیدان یونانی بود که وی را بنیان گذار دانش مثلثات می دانستند. گرچه شهرتش بیشتر در کاوش اتفاقی اش در پیشروی (حرکت تقدیمی) نقطه برابران است. ابرخس در نیقیه (ایزنیک در ترکیه کنونی) زاده شد و شاید در جزیره رودس درگذشته باشد. وی به عنوان یک ستاره شناس که کارش را از ۱۶۲ تا ۱۲۷ ق. م شروع کرد، شناخته می شود. ابرخس به عنوان بزرگ ترین اخترشناس رصدی باستان و نزد گروهی بزرگ ترین اخترشناس باستان گرامی داشته می شود. وی نخستین کسی بود که الگوهای کمّی و دقیقی برای حرکات خورشید و ماه ارائه داد. او برای ساخت این الگو یقیناً از پایش ها و رصدهایی که احتمالاً از روش های اندوخته شده ریاضیاتی فرا-کشوری بوده، بهره برداری کرده که از بابلیان و میان رودانی ها یاری جسته است. او مثلثات و جدول های مثلثاتی رسم شد
ه را توسعه و گسترش داد و بسیاری از مسائل مثلثات کروی را حل کرد. افزون بر نظریه های خورشیدی، مَهی و مثلثاتی او، وی نخستین کسی بود که یک روش موثق برای پیش بینی خورشیدگرفتگی ها را توسعه داد.
ترانووا یا سرزمین نو، یک مجموعه تلویزیونی خانوادگی، ماجرایی و علمی-تخیلی است که از سپتامبر تا دسامبر ۲۰۱۱ از شبکه فاکس آمریکا پخش شد. این سریال داستان خانواده شانون را که ۸۵ میلیون سال به گذشته بازگشته اند دنبال می کند. یکی از تهیه کنندگان این سریال استیون اسپیلبرگ است و هدایت کننده های اصلی سریال برانون براگا، که مدیریت اجرایی و نوشتن فیلم نامهٔ چند اپیزود از مجموعه تلویزیونی ۲۴ را به عهده داشت، و رنه اکواریا هستند. خلاصهٔ داستان. داستان سریال در سال ۲۱۴۹ شروع می شود. زمین به علت جمعیت بیش از حد و آلودگی بسیار نفس های آخر خود را می کشد. در این هنگام با کشف شکافی در محور زمان-فضا کشف دانشمندان قادر می شوند تا عده ای از انسان ها و وسایل آن ها را در خط زمانی موازی به ۸۵ میلیون سال قبل یعنی دوران کرتاسه انتقال دهند و بخت دوباره ای را برای نوع بشر فراهم سازند. خانواده «شانون» به دهمین گروه مهاجرین به “ترانوواً می پیوندند و در سرزمین تازه شانس خود را می آزمایند.
حبیب الله سلطان آبادی عراقی (زاده ۱۲۳۹ خورشیدی اراک - درگذشته ۳ دی ۱۳۲۶) ، معروف به شیخ حبیب الله ذوالفنون دانشمند ستاره شناس و تقویم نگار بود که در زمینه های ادبیات، ریاضیات و تفسیر قرآن نیز فعالیت داشت. زندگی و تحصیلات. حبیب الله ذوالفنون پس از فراگرفتن دروس مقدماتی به تحصیل و مطالعه در علم نجوم و ستاره شناسی و علوم نزدیک به آن علاقه مندی نشان داد و پس از سال ها مطالعه، در دانش ستاره شناسی پیشرفت قابل توجهی پیدا کرد و در ردیف دانشمندان زمان خود قرار گرفت. او دربارهٔ حرکت ماه به کشفیاتی جدید دست یافت و بر همین پایه جدول نجومی پیشرفته ای ترسیم کرد که حاصل بیش از چهل سال مطالعه و بررسی علمی و فکری او درعلم نجوم بود. شیخ حبیب الله ذوالفنون از بزرگترین تقویم نویسان دوره خود بوده و مستخرجات او در عرصه تقویم از سوی بسیاری از تهیه کنندگان تقویم مورد بهره برداری قرار می گرفت. شیخ حبیب الله ذوالفنون که علاوه بر نجوم در رشته ریاضیات و هندسه هم چرب دستی قابل توجهی پیدا کرده بود، در زمینه "تناسب مکعبات" هم به نظریات نوینی دست یافت. دیدگاه های او در این باره مدت ها مورد توجه استادان دانش ریاضی و مهندسی بود. از شیخ حبیب ا
لله ذوالفنون در زمینه تفسیر قرآن اثری هم به زبان فارسی چاپ و منتشر شده است. شیخ حبیب الله ذوالفنون مدت ها در دارالمعلمین مرکزی مثلثات کروی و نیز مدرسه عالی سپهسالار علم نجوم و هیئت تدریس می کرد. ذوالفنون در دانشسرای عالی و دانشکده الهیات دانشگاه تهران هم این علوم را تدریس می کرد. حبیب الله ذوالفنون به همراه استاد عبدالعظیم قریب، میرزا غلامحسین رهنما، فاضل تونی و عباس اقبال آشتیانی که از استادان سرآمد آن روزگار به شمار می رفتند، اولین مدرسان و استادان دارالمعلمین مرکزی بودند.
میرزا ابوالحسن خان ایلچی (۱۷۷۶ – ۱۸۴۵) سیاستمدار و دیپلمات ایرانی بود که دو بار به عنوان وزیر امور خارجه خدمت کرد؛ نخست از ۱۸۲۴ تا ۱۸۳۴ میلادی، و بار دیگر از ۱۸۳۸ تا هنگام مرگش در ۱۸۴۵. او همچنین به عنوان فرستادهٔ ایران به روسیه و بریتانیا خدمت کرد و نمایندهٔ اصلی ایران در امضای عهدنامه های گلستان و ترکمانچای با روسیه، به ترتیب در ۱۸۱۳ و ۱۸۲۸ بود. میرزا ابوالحسن خواهرزادهٔ حاج ابراهیم کلانتر—وزیر دو تن از شاهان قاجار یعنی آقامحمدخان () و فتحعلی شاه ()—بود. هنگامی که حاج ابراهیم از میان برداشته و در ۱۸۰۱ اعدام شد، تمام خویشاوندانش یا فرار کردند، یا اعدام شدند یا کور شدند. میرزا ابوالحسن که در آن زمان حکمران شوشتر بود، به هند گریخت و آن جا در دربار نظام حیدرآباد مشغول به خدمت شد. پس از دو سال و نیم، بازماندگان حاج ابراهیم عفو شدند. در این هنگام بود که میرزا ابوالحسن به ایران بازگشت و وارد دربار فتحعلی شاه شد. میرزا ابوالحسن در فاصلهٔ سال های ۱۸۰۹ تا ۱۸۱۰ سفیر ایران در بریتانیا بود که «پیمان دوستی و اتحاد مقدماتی» میان دو کشور را نهایی کرد. او همچنین کوشش های ناموفقی به منظور دریافت کمک از بریتانیا در بازپس گیری
سرزمین های اشغالی قفقاز از روسیه داشت. او سفر خود را در کتاب "حیرت نامه" مستند کرده است. طی اقامتش، کمپانی هند شرقی بریتانیا شروع به پرداخت حقوق سالانهٔ ۱٫۰۰۰ روپیه به او کرد که تا زمان مرگش ادامه داشت. بسیاری از مورخان این اقدام را گواهی بر خیانت او دانستند یا اینکه دست کم او پشتیبانِ بریتانیا بود. در مارس ۱۸۱۳، میرزا ابوالحسن از طرف ایران عهدنامهٔ گلستان را امضا کرد و بدین ترتیب جنگ ایران و روسیه در ۱۸۱۳–۱۸۰۴ به پایان رسید و منجر به از دست رفتن اکثر ملک های متصرفی ایران در قفقاز شد. به دنبال این معاهده، میرزا ابوالحسن در فاصلهٔ سال های ۱۸۱۴ تا ۱۸۱۶ میلادی به عنوان سفیر ایران در روسیه خدمت کرد تا راجع به بازپس گیری برخی از سرزمین های از دست رفته صحبت کند اما اقداماتش ناموفق بود. میرزا ابوالحسن در سال ۱۸۲۳ به عنوان وزیر امور خارجهٔ جدید منصوب شد. وی این سمت را حفظ کرد و تا زمان مرگ فتحعلی شاه در سال ۱۸۳۴ در اکثریت تصمیمات مهم سیاست خارجی ایران نقش به سزایی داشت. میرزا ابوالحسن از جناحی بود که با جنگ دیگری با روسیه مخالفت کرد و تمایل داشت تحت هر شرایطی از درگیری مسلحانه جلوگیری شود. اما جناح دیگری که مایل به
جنگ بودند منجر به آغاز دومین جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶) شد. ایرانیان در جنگ دوم نیز از روس ها شکست خوردند و مجبور به امضای عهدنامهٔ ترکمانچای شدند و پذیرفتند که خانات ایروان و نخجوان به روسیه واگذار شود. میرزا ابوالحسن و شاهزاده عباس میرزا بودند که در ۲۸ فوریهٔ ۱۸۲۸ این عهدنامه را به نمایندگی از ایران امضا کردند. به دنبال مرگ فتحعلی شاه در سال ۱۸۳۴، میرزا ابوالحسن از شاهزاده علی میرزا ظل السلطان به عنوان شاه جدید ایران اعلام پشتیبانی کرد، زیرا شاهزاده دیگر، محمدشاه، قائم مقام فراهانی را به عنوان وزیر خود منصوب کرده بود. محمدشاه سرانجام علی میرزا را شکست داد و وارد تهران شد و همین امر باعث شد میرزا ابوالحسن در فوریهٔ ۱۸۳۵ به حرم شاه عبدالعظیم پناه برد. او تا ۲۶ ژوئن ۱۸۳۵ در آن جا ماند، تا اینکه قائم مقام فراهانی به قتل رسید. حاجی میرزا آقاسی جانشین قائم مقام شد که میرزا ابوالحسن را در سال ۱۸۳۸ به مقام وزارت امور خارجه بازگرداند و تا زمان مرگش در سال ۱۸۴۵ در این سمت باقی ماند. میرزا ابوالحسن از سوی اکثر مسافران بریتانیایی معاصر با دیدی مثبت در نظر گرفته شده است. با این حال، ارزیابی های اکثر دانشگاهیان ایرانی
از شخصیت وی منفی بوده است. زندگی نامه. ابوالحسن شیرازی در سال ۱۱۹۰ قمری، برابر ۱۷۷۶ میلادی در شیراز متولد شد. وی خواهرزاده و داماد حاج ابراهیم کلانتر (حاجی ابراهیم خان اعتمادالدوله شیرازی) و پسر میرزا محمدعلی خان، منشی نادرشاه و دختر ابراهیم خان کلانتر (که او را جزء بانفوذ خاندان قوام شیرازی یهودی تبار قرار می داد) بود. در سال ۱۲۱۵ قمری فتحعلی شاه، میرزا ابراهیم خان کلانتر شیرازی را که از عوامل انگلستان بود از صدارت برکنار و به زندان انداخت. در آن هنگام میرزا ابوالحسن خان، حاکم شوشتر بود و به دستور فتحعلی شاه به تهران احضار شد. شاه قصد نابودی وی را داشت ولی با وساطت عده ای از درباریان من جمله رضا قلی خان نوایی بخشیده شد و از مرگ نجات یافت و عازم زیارت بیت اله الحرام شد و پس از آن به مدت ۴ سال در هند روزگار گذرانید. میرزا ابوالحسن خان هنگامی که شنید شاه تا حدودی بستگان حاج ابراهیم کلانتر را بخشیده عازم شیراز شد و در تشکیلات حکومتی حسین علی میرزا فرمانفرما که پسر فتحعلی شاه بود به منصب "یساولی و هم صحبتی " منصوب شد. وی به سال ۱۲۲۴ قمری به فرمان فتحعلی شاه به عنوان سفیر ایران به همراه جیمز موریه منشی سفارت انگل
ستان و مؤلف کتاب حاجی بابای اصفهانی روانه لندن شد. میرزا ابوالحسن خان ایلچی از همان ابتدا تحت تأثیر پیشرفت های مادی اروپا قرار گرفت و با شگفتی به سیر و سیاحت در آن دیار پرداخت و در نهایت کتاب حیرت نامه سفرا را به عنوان تحفه سفر با خود به ایران آورد. سفرنامه ایلچی که از اولین نمونه های سفرنامه نویسی دوران قاجار است، تأثیر زیادی در شناساندن نهادهای مدرن اروپایی در میان نخبگان قاجار داشت، به طوری که برخی مورخان این نوشته ها را در شکل گیری جنبش تجددخواهی ایران در دوره های بعد مؤثر می دانند. از حاشیه های سفر میرزا ابوالحسن خان که توجهات بسیاری را جلب نمود، عضویت وی در لژ فراماسونری انگلستان است. علاوه بر این که وی یکی از نخستین ایرانیانی است که به عضویت لژ فراماسونری درآمد، به مدت ۳۵ سال یعنی تا پایان عمر از کمپانی هند شرقی مقرری دریافت داشت. با وجود ادعاهای مصحح کتاب حیرت نامه ایلچی دربارهٔ مأموریت وی به عنوان عامل سرسپرده انگلستان در ایران، عباس امانت و وحید وحدت طرح چنین دیدگاهی را ناشی از تاریخ نگاری ایدئولوژیک پس از انقلاب در ایران می دانند. از سوی دیگر، چنین اتهاماتی توسط مؤلف کتاب حقوق بگیران انگلیس در ایرا
ن که به سال ۱۳۴۷ و پیش از انقلاب منتشر شده نیز به ایلچی وارد شده است. ایلچی پس از ۸ ماه به اتفاق سر گور اوزلی که به سمت وزیرمختار انگلیس در ایران انتخاب شده بود از لندن راهی ایران شد اما کشتی آنها دچار طوفان گشت و پس از چند هفته سرگردانی عاقبت در برزیل پهلو گرفت. بدین ترتیب ابوالحسن خان نام خود را به عنوان اولین فرد ایرانی که به قاره آمریکا سفر کرده است در تاریخ ثبت نمود. وی بعد از بازگشت از طرف دولت ایران عهدنامه گلستان را در ۲۹ شوال ۱۲۲۸ قمری با دولت روسیه منعقد کرد و سپس به روسیه رفت و پس از سه سال به ایران بازگشت. پس از بازگشت میرزا ابوالحسن خان از سفر سه ساله به روسیه، مجدداً به عنوان سفیر ایران به لندن فرستاده شد، او علاوه بر این سمت، سمت سفیر ایران در عثمانی، اتریش، فرانسه و انگلستان را بر عهده داشت. او سفر خود را در رجب ۱۲۳۳ قمری آغاز کرد و سه سال بعد در ۱۲۳۶ قمری به ایران بازگشت. او در سال ۱۲۴۰ قمری به عنوان وزیر خارجهٔ ایران منصوب شد و تا سال ۱۲۵۰ قمری عهده دار این سمت بود، او به همراه عباس میرزا و قایم مقام در ۵ شعبان ۱۲۴۳ قمری عهدنامهٔ ترکمان چای را با روس ها منعقد کرد. در سال ۱۲۵۰ ق هنگامی که فتح
علی شاه در گذشت، به جای حمایت از ولیعهد قانونی شاه یعنی محمد میرزا (محمد شاه بعدی)، از علی خان ظل السلطان پسر دهم فتحعلی شاه حمایت کرد علی خان ظل السلطان نیز در ۷ رجب ۱۲۵۰ قمر با عنوان عادل شاه و علی شاه تاجگذاری کرد. علی شاه به پاس خدمات ابوالحسن خان، او را در مقام خود ابقا نمود، اما اندکی بعد علی شاه از سپاه محمد شاه و ابوالقاسم قائم مقام شکست خورد و دستگیر شد، میرزا ابوالحسن خان هنگامی که این خبر را شنید به حرم عبدالعظیم پناهنده شد. اما هنگامی که قایم مقام کشته شد و حاجی میرزا آقاسی به وزارت و صدارت رسید به وساطت حاجی میرزا آقاسی از تحصن خویش خارج شد و از محمد شاه طلب بخشش کرد و پنج سال بعد یعنی در سال ۱۲۵۶ قمری مجدداً وزیر خارجه ایران شد. او سال ها در دوران حکومت فتحعلی شاه و محمد شاه به خدمت پرداخت و سرانجام در ۱۷ شعبان ۱۲۶۲ قمری در گذشت. معاونت در توطئه قتل قائم مقام فراهانی. به نوشته اسماعیل رائین میرزا ابوالحسن نقش کلیدی در توطئه بی اعتبار کردن و قتل قائم مقام فراهانی در ۱۸۳۲ میلادی داشته است. فرزندان میرزا ابوالحسن خان شیرازی. نوه میرزا ابوالحسن خان شیرازی، میرزا ابراهیم خان، خودو همسرش که از زاده ها
ی امیر سید اصیل الدین عبدالله الحسینی بود، از افراد محبوب ومورد توجه خاص وعام بودند و بیش از پیش باعث قدرت مذهبی او گشته بود وی با سیاست های پیش گرفته و با استفاده از نام جدش بر قدرتش می افزود. پس از رفت وآمدهایش به دربار و قدرت سیاسی-مذهبی که او در فارس داشت ناصر الدین شاه برای بهبودی چهره خویش از او استفاده می کرد اما پس از گذشت مدتی ناصرالدین شاه به تحریک نزدیکان از قدرت گرفتن این خاندان واهمه داشت و پس از توطئه واتهام خیانت به وی او و فرزندانش را تبعید کرد. میرزا ابراهیم خان سه فرزند به نام های میرزا محمدعلی خان، میرزا محمودخان و میرزا مسعود خان داشت که میرزا ابراهیم خان و دو فرزند اول ودوم او را یعنی میرزا محمدعلی خان و میرزا محمود خان و فرزند او به نام میرزا ابوالقاسم خان را به داراب و میرزا مسعود خان و فرزندان وی میرزا ابوالحسن خان و میرزا ابوالحسین خان را به تهران وری تبعید کرد. هم اکنون این خاندان به نام های ایلچی کبیر ، میرزاخانیان، میرزاخانی در تهران و ری، میرزائی در داراب و مشیری در شیراز و تهران شناخته می شوند. خانواده مشیری که از نسل میرزا مسعودخان هستند از قدرت سیاسی بالایی برخوردارند.
سید شمس الدین قنات آبادی(۱۲۹۳ تهران – ۱۳۶۷ تهران) معمم و سیاستمدار و نماینده مجلس در دوره های شانزدهم تا هجدهم بود و بعدها به عنوان نایب التولیه آستان قدس فعالیت کرد. وی در امور سیاسی از نزدیکان به کاشانی و شاه بود و در کودتای ۲۸ مرداد سپهبد زاهدی را همراهی کرد. وی به همراه طرفداران کاشانی مجمع مسلمانان مجاهد را ایجاد کرده و تا زمان همراهی کاشانی با نهضت ملی شدن نفت از نهضت و دولت ملی محمد مصدق حمایت می کردوی پس از سی تیر ۱۳۳۱ در سمت مخالف دکتر مصدق ایستاد و از حامیان کاشانی و کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ بود. وی پس از انقلاب در ایران ماند. تولد و تحصیل. سید شمس الدین قنات آبادی ملقب به آقا شمس، فرزند سید محمدحسین پیشنماز قنات آبادی در سال ۱۲۹۳ خورشیدی در محله قنات آباد تهران زاده شد. پس از پایان تحصیلات ابتدایی در "مکتب خانه قنات آباد"، راهی دارالفنون شد و در سن بیست سالگی راهی حوزه علمیه قم گردید. سپس راهی نجف گردید و تا سال ۱۳۲۵ خورشیدی در عراق اقامت داشت. پس از آن به تهران بازگشت و وارد مسائل سیاسی شده و خود را به محافل سیاسی و کاشانی نزدیک کرد و با دایر کردن دفترخانه اسناد رسمی در تهران امرار معاش می نمود. فعالی
ت های سیاسی. پس از ترور عبدالحسین هژیر به دست فدائیان اسلام، در سال ۱۳۲۷ خورشیدی نواب صفوی، مجمع مسلمانان مجاهد را تشکیل داد و قنات آبادی اولین رئیس آن مجمع شد. هدف از تشکیل مجمع پیگیری منظم و آرام فعالیت های فدائیان اسلام بود. مجمع مسلمانان مجاهد متشکل از افرادی از اصناف بود که تا قیام سی تیر ۱۳۳۱ در کنار نهضت ملی و جبهه ملی بود ولی پس از آن و جدایی محمد مصدق از کاشانی به مبارزه با مصدق پرداخت. از اواخر سال ۱۳۳۱ با شروع اختلافات، او در مجلس هفدهم همراه با اعضای سابق جبهه ملی چون مظفر بقایی، حسین مکی، ابوالحسن حائری زاده، و هواداران دربار شامل جمال امامی و سیدمهدی میراشرافی در برابر دولت دکتر مصدق موضع گرفتند. معروفترین سخنرانی های او در مجلس مربوط است به موضوع تمدید یکساله «اختیارات ویژه قانونگذاری» دولت مصدق در دی ۱۳۳۱ که قنات آبادی برخلاف پنج ماه قبل، به مخالفت با آن پرداخته بود. او معتقد بود دولت نتوانسته از این اختیارات فراوان به نفع مردم استفاده کند و از این رو نباید آنرا تمدید کرد. او همچنین معتقد بود مصدق، بستگان خود را بدون شایستگی بر مسند امور گذاشته است. او همچنین در ماه های پایانی دولت مصدق در سال
۱۳۳۲ شدیداً به اجرای «حکومت نظامی» در تهران که از تابستان ۱۳۳۱ به بعد وجود داشت، اعتراض کرده و آنرا خارج از اختیارات دولت می دانست. در تاریخ ۳۱ مرداد ۱۳۳۲ یعنی سه روز پس از کودتای ۲۸ مرداد که منجر به سقوط دولت مصدق گردید، قنات آبادی به همراه بقائی و حائری زاده با فضل الله زاهدی ملاقات کرد و تا مدتی در جلسات مشاوره با زاهدی شرکت داشتند. او در دوره هجدهم مجلس به نمایندگی شاهرود انتخاب شد و همراه با سید ابوالحسن حائری زاده، مصطفی کاشانی، امیرتیمور کلالی و محمد درخشش به مخالفت با قرارداد کنسرسیوم برخاست. او در دوره نوزدهم هم با پذیرش شرط دربار (حسین علا و اسدالله علم) که خارج شدن از کسوت روحانیت بود به نمایندگی خوار، ایوانکی و ورامین انتخاب شد. رژیم پهلوی این عمل وی را ستود و به مناسبت تغییر لباس، حسین علا نخست وزیر وقت برای وی کت و شلوار هدیه فرستاد. پس از انقضای دوره نوزدهم دیگر به مجلس راه نیافت و وارد کار تجارت شد و از طرف سپهبد عزیزی استاندار خراسان به قائم مقامی نایب التولیه منصوب شد؛ ولی بین او و عزیزی سازشی به وجود نیامد و جدا شدند. شمس قنات آبادی از ابتدای دهه ۱۳۴۰ تا زمان مرگش در سال ۱۳۶۷ در تهران به ک
ارهای تجاری مشغول بود. وی از سال ۱۳۲۵ سردبیر روزنامه آتش بود که صاحب امتیازش میراشرافی بود. همچنین مدتی مدیر هفته نامه دموکراسی اسلامی، ارگان مجمع مسلمانان مجاهد بود که صاحب امتیازی آن با رضا عبدالمجیدی بود.
اولین فصل از مجموعه تلویزیونی علمی تخیلی فرینج است که توسط شبکه فاکس از تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۰۸ تا ۱۲ مه ۲۰۰۹ پخش شده است. اگرچه این سریال در ۲۱ قسمت تهیه شده بود، اما در ۲۰ قسمت پخش شد. داستان. ماجرا از سقوط یک هواپیما در قسمت اول آغاز می شود. سقوط این هواپیما باعث می شود اولیویا دانم مأمور اف بی آی با والتر بیشاپ دانشمندی که در یک مرکز روانی بستری است و پسرشپیتر بیشاپ که یک نابغه است آشنا شود و همراه آنان در افی بی آی به حل مسائل ماوراالطبیعه ای بپردازد که در امریکا اتفاق می افتد. کم کم معلوم می شود والتر از مسائلی بیشتر آگاه است.
آمالی امی نوتر (زادهٔ ۲۳ مارس ۱۸۸۲ – درگذشتهٔ ۱۴ آوریل ۱۹۳۵) ریاضیدان بانفوذ آلمانی است که به واسطه سهم ممتازی که در جبر مجرد و فیزیک نظری داشت، شناخته شده است. پاول الکساندروف، آلبرت انیشتین، ژان دیدونه، هرمان وایل، و نوربرت وینر از او به عنوان مهم ترین محقق زن در تاریخ ریاضیات یاد کرده اند. تحقیقات و دستاوردهای او تغییراتی بنیادین در نظریهٔ حلقه ها، نظریهٔ میدان ها و جبر ایجاد کرد. در زمینهٔ مباحث فیزیک نیز، نوتر فرضیه ای را ارائه کرد (تئوری نوتر) که توانست ارتباط بنیادین میان تقارن و قانون پایستگی را توضیح دهد. با همه تأثیرات بنیادین و غیرقابل انکار نوتر، او حتی امروزه نیز چهره ناشناخته ای در تاریخ علوم ریاضیات و فیزیک باقی مانده است. در مارس سال ۲۰۱۵ شرکت گوگل برای تغییر این رویه و ایجاد آگاهی عمومی بیشتر در ارتباط با این چهره تأثیرگذار ریاضیات و فیزیک، روز ۲۳ مارس را به عنوان روز امی نوتر در تقویم مربوط به لوگوی خود اعلام کرد. زندگی شخصی و آکادمیک. امی نوتر در خانواده ای یهودی در شهر فرانکونیان در ارلانگن آلمان به دنیا آمد. پدرش ماکس نوتر ریاضیدان بود. او در ابتدا تصمیم به گذراندن دوره های لازم برای آموز
ش زبان انگلیسی و فرانسه داشت، اما در نهایت مشغول به تحصیل در رشته ریاضیات در دانشگاه ارلانگن شد، جایی که محل تدریس پدرش نیز بود. او پس از اتمام پایان نامه دکترای خود در سال ۱۹۰۷ زیر نظر پل گردان، "برای مدت هفت سال بدون دریافت حقوق" در مؤسسه ریاضی ارلانگن به کار و تدریس پرداخت (در آن سال ها، زنان به صورت گسترده ای از مشاغل دانشگاهی کنار گذاشته می شدند). در سال ۱۹۱۵، داوید هیلبرت و فلیکس کلاین، امی نوتر را برای پیوستن به مرکز ریاضیات دانشگاه گوتینگن، که مرکزی شناخته شده در تحقیقات ریاضی در جهان به شمار می آمد، دعوت کردند. با این حال، به دلیل اعتراض اعضای دانشکده فلسفه این دانشگاه، نوتر ناچار شد برای مدت چهار سال تحت نام همکارش "هیلبرت" به فعالیت و تدریس در این دانشگاه ادامه دهد. مدرک علمی او سرانجام در سال ۱۹۱۹ پذیرفته شد و به او اجازه دریافت درجه پریواتدوزنت را داد (درجه ای در آلمان که به شخص اجازه تدریس در دانشگاه و پذیرفتن دانشجوی دکترا می دهد). نوتر تا سال ۱۹۳۳ از اعضای اصلی و مؤثر گروه ریاضی گوتینگن باقی ماند، در حالی که دانشجویان او را گاهی اوقات «نوتر پسر» می نامیدند. در سال ۱۹۲۴، ریاضیدان هلندی بارتل لی
ندرت وان در واردن به گروه او پیوست و به زودی تبدیل به مفسر و توضیح دهنده اصلی ایده های نوتر شد، به طوری که ایده های نوتر پایه و اساس جلد دوم کتاب درسی تأثیرگذار او "جبر مدرن" در سال ۱۹۳۱ را فراهم کرد. زمانی که نوتر سخنرانی عمومی خود را در سال ۱۹۳۲ در کنگره بین المللی ریاضیدانان در زوریخ ارائه کرد، هوش و فراست او در زمینه جبر در میان ریاضی دان های دنیا به رسمیت شناخته شده بود. سال بعد از آن اما به دلیل خلع یهودیان از مشاغل دانشگاهی توسط دولت نازی آلمان نوتر ناچار به نقل مکان به ایالات متحده شد. او پس از این نقل مکان مشغول به کار در کالج برین مایر در پنسیلوانیا شد. نوتر در سال ۱۹۳۵ به دلیل کیست تخمدان تحت عمل جراحی قرار گرفت و با وجود نشانه هایی از بهبود، چهار روز بعد از جراحی در سن ۵۳ سالگی درگذشت. مطالعات و دستاوردها. مطالعات ریاضی نوتر را به سه «دوره» اصلی می توان تقسیم کرد. در دوره اول (۱۹۰۸ تا ۱۹۱۹)، او تأثیر قابل توجهی بر روی نظریه نامتغیرهای جبری و میدان اعداد گذاشت. کار او بر روی ناورداهای دیفرانسیلی در حسابان «یکی از مهم ترین قضایای ریاضی ثابت شده تا کنون در هدایت و پیشبرد فیزیک مدرن» نامیده شده است. د
ر دوره دوم (۱۹۲۰ تا ۱۹۲۶)، او مطالعاتی را شروع کرد که «چهره جدیدی به جبر [انتزاعی] بخشید». در مقاله کلاسیک خود تحت عنوان (Theory of Ideals in Ring Domains, 1921) نوتر نظریه ای را ارائه داد که تبدیل به ابزاری قدرتمند با کاربردهایی بسیار گسترده شد. در دوره سوم (۱۹۲۷ تا ۱۹۳۵)، او آثار مهمی در جبر جابجایی پذیر و اعداد هایپرکامپلکس منتشر کرد و تئوری گروه ها را با تئوری ماژول ها و ایدئال ها پیوند داد. نوتر ایده های خود را سخاوتمندانه با دیگران به اشتراک می گذاشت و علاوه بر انتشارات خود، در تحقیقات منتشر شده توسط دیگر ریاضیدانان ها، حتی در زمینه هایی دور از کار اصلی خود مانند توپولوژی جبری بارها مورد ارجاع قرار گرفته است.
نقد هنری نقدی است که به بحث و ارزیابی در آثار هنر بصری می پردازد. منتقدان هنر معمولاً آثار هنری را از جنبه های زیبایی شناسی یا تئوری زیبایی مورد نقد و بررسی قرار می دهند. یکی از اهداف نقد هنری دستیابی به مبنای عقلانی برای درک هنر است. انواع جنبش های هنری منجر به تقسیم نقد هنری به رویکردهای مختلفی گردیده که هر کدام با استفاده از معیارهای مختلف خودشان به قضاوت بر روی آثار هنری می پردازند. رایج ترین این تقسیم بندی ها در حوزهٔ نقد، تقسیم آن به نقد و ارزیابی تاریخی (شکلی از تاریخ هنر) و نقد معاصر از کار توسط هنرمندان زنده است. با وجود پیش داوری ای که می گوید نقد هنری فعالیت بسیار کم خطرتری نسبت به تولید آثار هنری است، با گذشت زمان نظرات در باب هنر فعلی روزگار همواره مورد اصلاحات شدید قرار می گیرد. منتقدان گذشته اغلب به دو دلیل مورد تمسخر قرار می گرفتند: یا برای هم طرفداری از هنرمندان روزگار خود (مانند نقاشان آکادمیک در اواخر قرن ۱۹) یا رد هنرمندان روزگار که مورد تکریمند (مثل اوایل کار امپرسیونیست ها). بعضی از جنبش های هنری که توسط منتقدان با عناوین بی ارزش نام گذاری شده بودند، آن نام ها بعدها توسط هنرمندان سبک به
عنوان یک نوع نشان افتخار استفاده می شد (به عنوان مثال امپرسیونیسم، کوبیسم) و اصل معنای منفی به فراموشی سپرده می شد. معروف است که جان راسکین یکی از نقاشی های جیمز مک نیل ویسلر، یعنی «"منظر شب در سیاه و طلا: سقوط فشفشه"»، را با «پرتاب یک قوطی رنگ به سمت صورت عموم مردم» مقایسه کرد. هنرمندان اغلب روابط بدی با منتقدان خود داشته اند. هنرمندان معمولاً نیاز به نظر مثبت منتقدان دارند تا آثارشان مشاهده و خریداری شود؛ متأسفانه برای هنرمندان، تنها نسل های بعدی ممکن است آثارشان را درک کنند. تاریخچه. سرمنشأ. اگرچه نقد هنری ممکن است سرمنشأ خود را در ریشه های هنر بیابد، نقد هنری به عنوان یک رویکرد معتبر به شکل امروزی آن در قرن ۱۸ به دست آمد. اولین نویسنده ای که به عنوان یک منتقد هنری در فرانسهٔ قرن ۱۸ شهرت کسب کرد لا فون دو سن ینه بود که در مورد سالن ۱۷۳۷ نوشت. نوشتهٔ او در درجهٔ اول برای سرگرمی و در عین حال نوشته ای بود ضد سلطنت طلبی. دنی دیدرو نویسندهٔ فرانسوی قرن ۱۸ اغلب به عنوان مخترع رسانهٔ مدرن نقد هنری شناخته می شود. «سالن ۱۷۶۵» دیدرو یکی از اولین تلاش های واقعی به منظور به تصرف درآوردن هنر توسط کلمات بود. به گفته مور