Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دارد که بتهوون قبل از معرفیِ تم دوم نوشته است، که توسط جفت هورن ها، به صورت سولو نواخته می شود. در این جا، تم در گام می بمل ماژور اجرا می شود، ولی هنگامی که همان تم بعداً در بخش «بازگشت» تکرار می شود، در گام دو ماژور است. «آنتِنی هاپکینز» می نویسد: در حقیقت، حتی قبل از اینکه آنتِنی هاپکینز این قسمت را بنویسد (۱۹۸۱)، برخی از رهبران ارکستر برای حفظ پارتیتور اصلیِ بتهوون، فاگوت ها را برای اجرای این پاساژ، آزمایش کرده بودند. این را می توان در بسیاری از اجراها از جمله اجراهایی که توسط کارولین براون (ذکر شده در بخش قبل) و همچنین در یک ضبط اخیر، به رهبری سایمون رتل با ارکستر فیلارمونیک وین شنید. اگرچه هورن هایی که قادر به اجرای این پاساژ در دو ماژور بودند، چندی پس از اولین اجرای سمفونی پنجم، در سال ۱۸۱۴ توسعه یافتند. هنوز مشخص نیست که آیا بتهوون می خواست جای هورن های مدرن را با فاگوت ها جایگزین کند، یا آن را حفظ کند. وی به طور کلی در مورد تغییر دوباره در آثارش می گوید: استدلال های قوی وجود دارد که به نفعِ حفظ پارتیتور اصلی است، حتی اگر دسترسی به هورن های با دریچهٔ مدرن موجود باشد. در این چارچوب، تم انتقالی با موضعی
قهرمانانه، تاریکی «گروه تم اول در مینور» را به روشنایی «گروه تم دوم در ماژور» هدایت می کند. با این حال، در بخش گسترش، بتهوون به طور منظم تم قهرمانی را به صورت مجزا و تکه تکه در میزان های ۱۸۰ تا ۲۱۰ به کار می گیرد. علاوه بر این، هورن های بکار رفته در موومان چهارم هورن های طبیعی در دو هستند که به راحتی می توانند این پاساژ را اجرا کنند. اگر بتهوون می خواست تم دوم در هورن ها باشد، می توانست برای آنها سکوت بگذارد تا در زمانِ استراحت به آنها فرصتِ تعویض ساز را بدهد، و سپس «سکوت در دو» را بنویسد، مانند دستورالعمل «سکوت در فا» که در میزان ۴۱۲، موومان اول، از سمفونی شماره ۳، نوشته شده است. نقد. در قرن نوزدهم، تعداد فزاینده ای از بررسی ها، بحث ها و تفسیرها پدیدار شد. یک سال و نیم بعد از اجرای اول، انتشار پارتیتور منجر به یک نقد و بررسی امضا نشده (در واقع توسط منتقد موسیقی ارنست هوفمان) در «روزنامه عمومی موسیقی» شد. وی موسیقی را با تصاویری دراماتیک، چنین توصیف کرد: به غیر از ستایش های عجیب و غریب «هوفمان»، وی تاکنون بیشترین بخش از بررسی خود را به تجزیه و تحلیل مفصلی از سمفونی اختصاص داده است، تا بتواند اندیشه های بتهوو
ن را که به منظور شنیدن و «اثرگذاری» در مخاطب است، نشان دهد. این نقد و بررسی ها در مقاله ای با عنوان «موسیقی سازی بتهوون»، در سال ۱۸۱۰، و مقاله دیگری در سال ۱۸۱۳ در یک مجموعه گردآوری شده است. در ادامهٔ ستایش، هوفمان از سمفونی به عنوان «غیرقابل توصیف»، «عمیق و باشکوه در دو مینور» می نویسد: تفسیرهای ارنست هوفمان در سال ۱۸۱۰ که حاوی اولین تحلیل دقیق از ساختار رسمی و روابط ساختاریِ اثر است، راه را برای تفسیر گسترده از تصویرِ یک «بتهوون رمانتیک» که به تازگی شکل گرفته بود، هموار کرد. به مرور زمان سمفونی پنجم تحسین روزافزونی را برانگیخت. آهنگسازانی مانند برلیوز و شومان معتقد بودند که بتهوون را «پیشگام زبان موسیقی» خود می دانند. برلیوز نوشت: «بی تردید معروفترین، همچنین به نظر ما، اولین موردی است که بتهوون بدون استفاده از ایده های بیرونی به عنوان راهنما یا پشتیبان، به تخیلِ گسترده خودش، آزادی عمل داد». واگنر می گوید: نظرات انتقادی موسیقی دانانی مانند لویی اشپور که از عدم جهت گیری اثر نسبت به فرم کلاسیک سمفونی (مانند آثار هایدن و موتسارت) انتقاد کرده بودند، به مرور کاسته شد؛ وی در تحلیلی گفته بود که: «با وجود بسیاری از
زیبایی های فردی، یک کلِ کلاسیک را تشکیل نمی دهد. به ویژه، تم موومان اول فاقد آن منزلتی است که به نظر من ابتدای سمفونی باید داشته باشد». روبرت شومان پس از مشاهدهٔ تأثیر سمفونی در یک کودک خردسال، نوشت: «این سمفونی در روح انسان ترس و وحشت ایجاد می کند». گوته که بعد از ملاقات قبلی اش با بتهوون، از او دلگیر بود، پس از شنیدن سمفونی (به گفتهٔ مندلسون که از دور وی را نظاره می کرد)، حال عجیبی داشت اما سعی می کرد خود را آرام نشان دهد. نیکلاس لواسر استاد کنسرواتوار پاریس که به دعوت برلیوز، راضی شده بود تا سمفونی پنجم را بشنود، پس از اجرا، آنقدر عصبانی شد که سالن کنسرت را ترک کرد و گفت «دیگر حاضر نیست حتی یک نت از موسیقی بتهوون بشنود». تاثیر. سمفونی شماره پنج با عناوینی چون: «اثری رمانتیک»، «درامِ سرنوشت»، «روایتی عینی و موسیقایی (شبیه به سمفونی نهم) از شکست و پیروزی»، «مبارزه ابدی انسان با سرنوشت» و «رنج و رستگاری»، تعبیر شده است. این تمثیل ها ناشی از ایده ای در فرهنگ بنیادین اروپایی است که به لاتین «از زمین ناهموار به ستاره ها» معنا شده است (در سمفونی پنجم از دو مینور تاریک به دو ماژور روشن). سمفونی شماره پنج به همراه
سمفونی سوم و نهم تأثیر قابل توجهی در موسیقی قرن نوزدهم و بعد از آن گذاشتند. این سمفونی خیلی زود موقعیت خود را به عنوان یک مرکز توجه در مجموعهٔ ارکسترال به دست آورد. در کنسرت های افتتاحیه فیلارمونیک نیویورک در ۷ دسامبر ۱۸۴۲، و «ارکستر سمفونیک ملی» (ایالات متحده) در ۲ نوامبر ۱۹۳۱، به اجرا درآمد. موومان اول (همان طور که توسط ارکستر فیلارمونیک اجرا شده بود) در صفحه طلایی وویجر به ثبت رسید، یک ضبط فونوگرافی که حاوی نمونه های گسترده ای از تصاویر، صداهای رایج، زبان ها و موسیقی زمین است، در سال ۱۹۷۷ با کاوشگر وویجر، به فضا فرستاده شد. سمفونی پنجم از نظر فنی و همچنین تأثیر عاطفی آن، تأثیر زیادی در آهنگسازان و منتقدان موسیقی داشته است و الهام بخش آهنگسازان بسیاری چون یوهانس برامس، پیوتر ایلیچ چایکوفسکی (به طور خاص سمفونی شماره ۴)، آنتون بروکنر، گوستاو مالر و هکتور برلیوز بوده است. نازیسم، موسیقی بتهوون را نمایانگر دستاوردهای فکری آلمان می دانست که البته در سرتاسر جهان برجسته بودند؛ به ویژه «روح روزگار» و «بیداری مردم آلمان» (که در حال آماده شدن برای تسلط فرهنگی به عنوان «نژاد ژرمنی» بود)، در اینجا مورد توجه قرار گرفت.
آرنولد شرینگ (موسیقی شناس، ۱۹۴۱–۱۸۷۷) سمفونی پنجم را به عنوان اثری از «قیام ملی» مورد تشویق قرار داده بود و آن را با تصویرِ «مبارزه برای هستیِ مردمی که به دنبال رهبر می گردند و سرانجام آن را می یابند» برابر می دانست. ظاهراً آثار بتهوون به طور ملموس این احساسات «قهرمانی»، «فاوستی»، «بلند مرتبه» و «به یاد ماندنی» را منتقل کرده است. از زمان جنگ جهانی دوم، گاه از آن به عنوان «سمفونی پیروزی» نیز یاد می شد. حرف (V) به طور اتفاقی همچنین در عددنویسی رومی برای شماره پنج و «نماد V» برای پیروزی به عنوان کمپین متفقین جنگ جهانی دوم معروف شد. این اتفاق هم که «سمفونی پنجم» بتهوون برای «سمفونی پیروزی» (یا برعکس) افتاد، تصادفی است. حدود سی سال پس از نگارش این قطعه، ریتم عبارت آغازین «dit-dit-dit-dah» برای حرف «V» در کد مورس استفاده شد، گرچه احتمالاً این نیز اتفاقی است. در طول جنگ جهانی دوم، بی بی سی سرآغاز پخش های خود را در اروپا با این چهار نت که با طبل ها اجرا شده بود، استفاده کرد. سرانجام در قرن بیستم، سمفونی پنجم به یک اثر هنری مشهور و شناخته شده در جهان تبدیل شد. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، نویسندگانی مانند تئودور آدورنو بر
ارتباط بین این اثر و تلاش های رهایی بخش طبقه متوسط که در حدود سال ۱۸۰۰ ظهور کرده بود، تأکید کردند. این چیزی است که او در کتاب "جامعه شناسی موسیقی" خود دربارهٔ آثار بتهوون می نویسد: «سمفونی های بتهوون به طور عینی، سخنرانی های مردمی برای بشریت بودند که با نشان دادن قانونِ زندگی شان، می خواستند آن ها را به بیداری ناخودآگاهشان نسبت به وحدتی که در وجودِ پراکنده شان پنهان است، آگاه کنند». استقبال و تأثیر از سمفونی پنجم در قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم گسترده تر شد. چارلز آیوز در «سونات کنکورد» (۱۹۱۵)، آرنولد شونبرگ در «قصیدهٔ ناپلئون» (۱۹۴۲) و ولفگانگ فورتنر (آهنگساز آلمانی، ۱۹۸۷–۱۹۰۷) در «موومان هایی برای پیانو و ارکستر» (۱۹۵۳) از سمفونی پنج الهام گرفتند. همچنین تم آغازین سمفونی در بسیاری از آثار گروه های راک و پاپ استفاده شده است. نسخه های دستی و چاپی. متن های نت نویسی شده سمفونی پنجم بر اساس پنج متن اصلی زیر است: پس از چاپ پارتیتور، نسخه ای چهاردستی برای پیانو در سال ۱۸۰۹ انتشار یافت و بعد از آن این اثر به طور فزاینده ای محبوب شد و هفتصد نسخه با استفاده از همان صفحات چاپی تا سال ۱۸۲۸ و ۳۵۰ نسخه دیگر تا سال ۱۸
۶۲ چاپ شد. همچنین یک نسخهٔ ارزان قیمت و کوچکترِ پارتیتور، توسط «انتشارات داور» در سال ۱۹۸۹ چاپ شد؛ در این چاپ مجدد، از یک نسخه قدیمی استفاده شده بود. (براونشوایگ: هنری لیتولف، بدون تاریخ). نسخه های دوباره سازی شده و سایر کاربردها در فرهنگ عامه. سمفونی پنجم بارها در ژانرهای مختلف موسیقی دوباره سازی یا اقتباس شده است: ضبط های سمفونی. تا سال ۲۰۱۱، ۱۵۰ ضبط از این اثر وجود داشت. بنابراین تنها چند ضبط شاخص را می توان به طور جداگانه ذکر کرد: اولین ضبط توسط ارکستر فیلارمونیک برلین زیر نظر آرتور نیکیش در سال ۱۹۱۳ انجام شد؛ این اولین ضبط کامل از سمفونی توسط یک ارکستر سمفونیک معتبر و سرشناس بود. پیش از آن یک ضبط در سال ۱۹۱۰ توسط «ارکستر سمفونیک اودین» به رهبری فریدریخ کارک گزارش شده که ناشناخته (یا ناموجود) است و بنابر این ضبطِ فیلارمونیک برلین به عنوان اولین ضبط، دارای اعتبار است. در دوره بعد، دو رویکرد تفسیری متفاوت را می توان دنبال کرد: از یک سو، تفسیری رمانتیک از بتهوون، به نمایندگی از رهبرانی مانند ویلهلم فورت ونگلر، اتو کلمپرر، برونو والتر و ویلم مینگلبرخ وجود دارد که سرعت ها در اجرا، پایدار و به طور قابل توجهی کن
دتر از آنچه توسط آهنگساز مشخص شده است (حداکثر تا ۴۰ دقیقه زمان پخش) هستند. رویکرد دیگر (برای اولین بار توسط آرتورو توسکانینی ارائه شد) از نشانه های مترونوم سریع (با تکرارهای تجویزشدهٔ ۳۳ دقیقه زمان کلِ اجرا) پیروی می کنند. ضبط های مهم دیگر توسط کارلوس کلایبر، رنه لیبوویتز، هربرت فون کارایان، لئونارد برنستاین، فرنس فریسی، جرج سل، رافائل کوبلیک و ایگور مارکویچ وجود دارد. همچنین اجرای تاریخی ضبط سمفونی های بتهوون بر روی سازهای اصلی آن دوران نیز انجام شد (مثلاً توسط راجر نورینگتون، فرانس بروگن و جان الیوت گاردینر). همچنین ضبط دقیق ریتمیک بر اساس متن اصلی زیر نظر دیوید زینمن نیز انجام شد. ضبط های قابل توجه دیگر، اجرای تنظیم های پیانویی لیست است که توسط نوازندگانی مانند کنستانتین شرباکوف، سیپرین کاتساریس، گلن گولد، پل بادوا-اسکودا و ایدیل بیرت ضبط شده است.
سمفونی شماره ۴ در سی بمل ماژور، اپوس ۶۰، اثر لودویگ فان بتهوون، در سال ۱۸۰۶ ساخته شده است و در مارس ۱۸۰۷ در یک کنسرت خصوصی در خانهٔ شاهزاده فرانتس یوزف فون لوبْکوویتس اجرا شد. اولین اجرای عمومی آوریل ۱۸۰۸ در بورگ تئاتر وین برگزار شد. نسخه های قطعاتِ ارکسترال در مارس ۱۸۰۹ منتشر شد، اما پارتیتور کامل تا سال ۱۸۲۱ انتشار نیافت. به عقیدهٔ مفسرین موسیقی، بتهوون در هنگام نوشتن این سمفونی، عاشق کنتس ترز برونسویک بود و ملودی های عاشقانه در این اثر را با آن مرتبط می دانند. سمفونی به طور کلی، روشن و شاد است، با سازهای سبک، که برای برخی از شنوندگان، سمفونی های یوزف هایدن را یادآوری می کند. فرم و ساختار سمفونی در چهار موومان است. موومان اول در فرم سونات با تمپوی آداجیو با حرکتی آرام و تاریک در سی بمل مینور به طغیانِ ناگهانی در سی بمل ماژور می رسد. موومان دوم با تمپوی آداجیو در می بمل ماژور، یک روندوی آهسته است و فیگور ریتمیکِ «تمِ اول» در سراسر موومان جریان دارد؛ مفسران موسیقی این موومان را «زیباترین موومان آهسته» در بین سمفونی های بتهوون می دانند. موومان سوم با تمپوی آلگرو در سی بمل ماژور است؛ فرم این قسمت منوئه است اما
در قالب رسمی و سنتی منوئه قرار ندارد. موومان چهارم با تمپوی آلگرو در سی بمل ماژور است؛ این بخش شادتر از موومان های دیگر است اما نواهای غمگین نیز در بین آن به گوش می رسد. بتهوون سمفونی را پس از فراز و نشیب های مختلف، سرانجام به کُنت فرانتس یوزف فون لوبْکوویتس تقدیم کرد. این سمفونی بیش از صد بار در استودیوها و اجرای کنسرت ها ضبط شده است و اغلب به عنوان بخشی از چرخهٔ کامل سمفونی های بتهوون انتشار یافته است. سمفونی چهارم خاص است و شباهتی در بین سمفونی های قبلی و بعدی وی وجود ندارد. این اثر تحت الشعاع سمفونی های قدرتمندِ شماره ۳ و شماره ۵ قرار گرفت. اگر چه آهنگسازان بعدی مانند: هکتور برلیوز، فلیکس مندلسون و روبرت شومان این اثر را بسیار تحسین کردند، اما به اندازهٔ سایرِ سمفونی های وی به طور گسترده در بین علاقه مندان موسیقی شناخته نشده است. تاریخچه. آهنگسازی. بتهوون تابستان ۱۸۰۶ را در املاکِ حامیان خود، شاهزاده لیچنوفسکی، در نزدیکی گووگوو گذراند. در سپتامبر، بتهوون و شاهزاده از خانهٔ یکی از دوستان مشترک خود به نام کنت فرانتس فون اوپِرسدورف دیدن کردند. کُنت یک ارکستر خصوصی در اختیار داشت و آهنگساز با اجرای سمفونی شما
ره ۲، که چهار سال پیش از آن نوشته شده بود، مورد تقدیر وی قرار گرفت. پس از آن، «اوپِرسدورف» به آهنگساز مبلغ قابل توجهی پیشنهاد داد تا سمفونی جدیدی برای او بنویسد. سمفونی چهارم خاص است و شباهتی در بین سمفونی های قبلی و بعدی وی وجود ندارد. به عقیدهٔ مفسرین موسیقی، بتهوون در هنگام نوشتن این سمفونی، عاشق کنتس ترز برونسویک بود و ملودی های عاشقانه در این اثر را با آن مرتبط می دانند. به همین دلیل رومن رولان اظهار می دارد که علت اینکه بتهوون سمفونی پنجم را نیمه کاره رها کرد و به ساخت سمفونی چهارم پرداخت، این بود که «یک بار دیگر خوشبختی به روی او لبخند می زد». بتهوون خودش در بارهٔ وی می گوید: اجراهای اولیه. سمفونی در مارس ۱۸۰۷ در یک کنسرت خصوصی در خانهٔ شاهزاده فرانتس یوزف فون لوبْکوویتس اجرا شد. اولین اجرای عمومی در آوریل ۱۸۰۸ در سالن بورگ تئاتر وین برگزار شد. تقدیم. داستان تقدیم سمفونی چهارم پر فراز و نشیب است و حکایت های تاریخی از بتهوون، این مطلب را تأیید می کند که با حامیانش بدرفتاری می کرد و پیاپی تقدیم آثار خود را از یک حامی به حامی دیگر تغییر می داد. سمفونی چهارم تقریباً همزمان با جدایی مشهور بتهوون از حامی دیر
ینهٔ خود شاهزاده کارل لیکنوفسکی ساخته شد. بتهوون روی آنچه که بعدها سمفونی پنجم نام گرفت مشغول کار بود، و نخستین هدف او شاید تکمیل آن برای سفارش از طرف کُنت اوپِرسدورف بوده است. چند تئوری وجود دارد که اگر چنین بود، پس چرا وی این کار را انجام نداد. به گفته جرج گروو، نیاز مالی، بتهوون را موظف کرد که سمفونی پنجم و پاستورال را به طور مشترک به شاهزاده فرانتس یوزف فون لوبْکوویتس و کنت «آندرئاس رازوموفسکی» ارائه دهد. با این حال با آنکه بتهوون دستمزد خود را دریافت کرده بود، اجرای اول را انجام نداد. بتهوون نت های سمفونی را برای «اوپِرسدورف» نفرستاد و فقط سمفونی را به وی اهدا کرد. نسخه های خطی و چاپی. قطعات ارکسترال در مارس ۱۸۰۹ منتشر شد، اما پارتیتور کامل تا سال ۱۸۲۱ انتشار نیافت. این نسخهٔ خطی، مدتی متعلق به فلیکس مندلسون بود، و هم اکنون در کتابخانه دولتی برلین قرار دارد و می توان آن را آنلاین مشاهده کرد. فرم و ساختار. سازبندی. سازهای سمفونی چهارم عبارتند از: موومان ها. سمفونی چهارم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از: اجرای این اثر معمولاً بین ۳۰ تا ۳۵ دقیقه طول می کشد. موومان اول. از ۹ سمفونی بتهوون، این مو
ومان مانند سمفونی های «شماره یک»، «شماره دو» و «شماره هفت»، مقدمهٔ آهسته ای دارد. آرام و تاریک در سی بمل مینور شروع می شود و موسیقی به تدریج خود را به سوی نور (مینور به ماژور) می برد، لحظه ای حیاتی که قبل از بازگشت به تم اصلی و طغیانِ ناگهانی، موسیقی انتظاری خاموش را برجسته می کند. لئونارد برنستاین شروع موومان را اینگونه توصیف می کند: «مقدمه ای اسرارآمیز که در اطراف گام مینور شناور است، چنگ انداختن به این تنش از طریق گام های نامتقارن و بی انگیزه، تمایل به کنارآمدن و درنهایت استقرار در سی بمل ماژور دارد». &lt;score lang="lilypond" vorbis="1"&gt;{ ime 4/4 key bes major empo "مقدمه آهسته" relative c' { &lt;bes bes'&gt;1 ges'2 es f2 des ees4 c4 des bes ges'1} }&lt;/score&gt; مقدمهٔ آهسته ۳۸ میزان طول دارد و به دنبال آن با یک آکورد فا ماژور با شدت فورتیسیمو به بخش آلگرو ویواچه و معرفی سوژهٔ اصلی، وارد می شود: این موومان در فرم سونات است. پس از معرفی «تم اول»، آهنگِ رابطی اجرا می شود که به نقل از هکتور برلیوز، به اندازهٔ رابطِ بینِ موومان سوم و چهارم سمفونی پنج، اهمیت دارد. «تم دوم» به صورت کانن توسط سازهای بادی اج
را می شود. تم دوم، به قول «دونالد تووی»، «مکالمه ای بین فاگوت، اوبوا و فلوت است». و در ادامه با بسط و گسترش تم اول و دوم، قطعه به پایان می رسد. «ری اکسپوزیسیون» (بازگشایش) و کدا در این موومان، از فرم معمول موسیقی کلاسیک پیروی می کند. موومان دوم. این قسمت را کارشناسان موسیقی زیباترین موومان آهسته در بین سمفونی های بتهوون می دانند. موومان دارای یک روندوی آهسته است و فیگور ریتمیکِ «تمِ اول» در سراسر موومان جریان دارد. «دونالد تووی» اولین اپیزود (یا «تم دوم») را «یک ملودی هنوز لطیف تر» می نامد. سپس «تم اول» با واریاسیون های استادانه ای بازمی گردد. پس از آن یک «قسمت میانی» و در ادامه، ورود تم اصلی با ظاهری متفاوت، این بار توسط فلوت اجرا می شود. ری اکسپوزیسیون توسط کدایی دنبال می شود که با تم ریتمیک اول و ظهور تیمپانی، باعث تمایل و حرکت به فینال می شود تا موومان به پایان برسد. «آرامش و لطافت این موومان، نشانه ای از نهایتِ ذوق و احساس بتهوون است». موومان سوم. در این قسمت بتهوون به جای اسکرتسو، مجدداً از فرم منوئه استفاده کرده است. موومان سوم در «سی بمل ماژور» است و در بیشتر پارتیتورهای چاپی عنوانِ منوئه در راس صفحه
درج شده است، اما در نسخهٔ اصلی بتهوون، این عنوان دیده نمی شود. نشان سرعت، آلگرو ویواچه (تند و سریع) است، و در ابتدا قرار بود «آلگرو مولتو ویواچه» (تند و بسیار سریع) باشد، اما بتهوون «مولتو» (بسیار) را در نسخهٔ دست نویس خود حذف کرد و علامت گذاری مترونوم را به حداقل (۱۰۰ = ) رساند، زیرا در آن سرعتِ زیاد، اجرای یک منوئه سنتی غیرممکن خواهد بود. هایدن پیشتر آرزو کرده بود که «کسی به ما نشان دهد که چگونه یک منوئهٔ جدید درست کنیم» و در این سمفونی، «بتهوون مانند سمفونی اول، روح منوئهٔ پیشینیان خود را رها کرد، تمپو را افزایش داد، قالب رسمی و کهن آن را شکست و از یک لحنِ رقصِ صِرف، اسکرتسو به وجود آورد». در سمفونی چهارم (و بعداً در هفتم)، بتهوون از تکرار سه گانهٔ (منوئه-تریو-منوئه)، به سه گانهٔ (منوئه-تریو-اسکرتسو) روی آورد و از فرمِ سنتی خارج شد. تکرارِ نهایی به اسکرتسو خلاصه می شود. موومان چهارم. قسمت چهارم شادتر از موومان های دیگر است اما نواهای غمگین نیز در بین آن به گوش می رسد. علامت سرعت «آلگرو مَ نُون تِروپو» است و این مانند موومان سوم، یک تفسیر از طرف بتهوون است: علامتِ سرعت اصلی «آلگرو» (تند)، در نسخهٔ دست نویس
معتبر نیست، چرا که آهنگساز با خط قرمز «مَ نُون تِروپو» (به معنی نه خیلی زیاد) را به آن اضافه کرده است. بتهوون پس از حدود ۳۴۰ میزان، از آنچه گروو یک «حرکت همیشگی سیار» توصیف می کند، سمفونی را با سیستم هایدنی اجرا می کند که قبل از شکوفایی فینال در فورتیسیمو، تم اصلی را منقطع با نیمی از سرعت متوقف می کند. این موومان روشِ «بازیگوشانه ای» دارد و آهنگساز خودش آن را «بی بندوباری» خوانده است. نقد و تاثیر. سمفونی به طور کلی، روشن و شاد است، با سازهای سبک، که برای برخی از شنوندگان، سمفونی های یوزف هایدن را یادآوری می کند، که بتهوون یک دهه قبل از آن، نزد وی تحصیل کرده بود. جرج گروو در تفسیری اظهار نظری کرده است مبنی بر اینکه هایدن که هنوز در هنگام اجرای نخستین سمفونی جدید زنده مانده بود، احتمالاً این کار را به دلیل نزدیکی به سلیقه اش، بسیار قوی می یافت. سمفونی چهارم با سبک بتهوون در سمفونی سوم در تضاد است و گاهی تحت الشعاع «اثر عظیم و آتشین» خودش، سمفونی پنجم قرار گرفته است. نقدها و نظرات در مورد سمفونی و آهنگساز، ابتدا از اجراهای اولیه نقل می شود. کارل ماریا فون وبر (کسی که هرگز بتهوون را تحسین نکرد)، نوشت: منتقدان دیگ
ر، کمتر نظر خصمانه داشتند و از «غنای ایده ها، اصالتِ جسورانه و قدرت کاملِ آهنگسازی» یاد می کردند.آنتون شیندلر زندگینامه نویسِ بتهوون، سمفونی چهارم را از همان آغاز به عنوان موفقیتی بزرگ یاد کرد، گرچه محققان بعدی دربارهٔ صحتِ اظهارات وی، ابراز تردید کردند. هکتور برلیوز، از معاصرانِ جوانِ دوران بتهوون، در زمانی که مشغول نوشتن نقد موسیقی بود، سمفونی چهارم کمتر از سمفونی های دیگر بتهوون اجرا می شد، با این وجود، وقتی سمفونی را شنید، نوشت: «موومان آهسته، معماری میکائیل است و نه یک انسان». گفته می شود رابرت شومان چهارمین سمفونی را «یک دوشیزهٔ باریک اندامِ یونانی بین دو غولِ اسکاندیناوی» نامیده است، و این تأثیر مهمی در سمفونی اول او داشت. مارک فِرگاتو (موسیقیدان) در سال ۲۰۱۲ با مطالعه ای درمورد سمفونی، در مورد اینکه آیا این عبارت نسبت داده شده به شومان قابل اعتماد است، تردید می کند. فِرگاتو نشان می دهد که تفسیر گروو، یادآوری غلط یا سوء برداشت از اظهارات شومان است. مندلسون عاشق چهارم بود و هنگامی که رهبر ارکستر گواندهاوس بود، سمفونی را برنامه ریزی و اجرا کرد، اما شور و شوق آنها توسط مردم به طور گسترده مورد استقبال قرار
نگرفت. در سال ۱۸۳۸، لوئیس دزیرو ورون مدیر اپرای فرانسوی، چهارمین را متعالی نامید و ابراز تأسف کرد که در پاریس، صرفاً مورد غفلت قرار نگرفت بلکه مورد تردید قرار گرفت. در سال ۱۸۹۶، گروو اظهار داشت که «این اثر نسبت به برخی از برجسته ترین آثار بتهوون، با کم توجهی روبرو شده است». در قرن بیستم، نویسندگان همچنان تقابلِ چهارم را با سمفونی سوم و پنجم در پیش گرفتند. در مطالعهٔ چهارمین مقاله ای که در سال ۲۰۱۲ نوشته شده ا ست، «مارک فرگاتو» شرح این کار را در سال ۱۹۹۴، چنین نقل می کند: «یک درهٔ غنی و سرشار از روشنی … میان دو قلهٔ یین و یانگ (سمفونی سوم و پنجم) ساخته شده است». به گفتهٔ رابرت گرینبرگ از «هنرستان موسیقی سان فرانسیسکو»: ضبط ها. این سمفونی بیش از صد بار در استودیوها و اجرای کنسرت ها ضبط شده است. ضبط های اولیه بیشتر به صورت مجموعه های مجزا منتشر می شدند، که گاه با سمفونی دیگری از بتهوون، مانند سری دوم همراه بود. اخیراً ضبط های چهارم اغلب به عنوان بخشی از چرخهٔ کامل سمفونی های بتهوون انتشار یافته است. ضبط های ساخته شده با صدای مونو، در دورهٔ دیسک های ۷۸ دور در دقیقه، در مجموعه ای شامل: اجرای «ارکستر فیلارمونیک لن
دن» به رهبری فلیکس واینگارتنر (۱۹۳۳)، و نسخهٔ ۱۹۳۹ توسط «ارکستر سمفونیک بی بی سی» به رهبری آرتورو توسکانینی اجرا شده است، ضبط هایی از دههٔ ۱۹۴۰ به رهبری ویلم مینگلبرخ، سرگئی کوسیویتسکی و سر توماس بیچام انجام شد، همچنین این اثر در نسخه هایی از اوایل دههٔ ۱۹۵۰، تحت رهبری گئورگ شولتی (۱۹۵۱) و ویلهلم فورت ونگلر (۱۹۵۲)، اجرا و ضبط شده است. ضبط های مربوط به دورهٔ صدای استریو (اواسط دههٔ ۵۰ تا ۱۹۷۰)، شامل مواردی توسط: اتو کلمپرر (۱۹۵۷)، پیر مونتوکس (۱۹۵۹)، هربرت فون کارایان (۱۹۶۳) و هانس اشمیت (۱۹۶۶)، انجام شده است. در اواخر دهه ۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ اولین ضبط ها بر اساس ایده های موسیقی شناسی متاخر، از اجرای معتبر شبیه اوایلِ قرن نوزدهم مشاهده شد: هرمان شرشن (۱۹۵۸) و رنه لیبوویتز (۱۹۶۱)، مجموعه سمفونی هایی را که سعی در دنبال کردن ایده های بتهوون داشتند، انجام دادند، از جمله علائم مترونوم بتهوون، که در آن زمان بسیار سریع و غیرممکن به نظر می رسید. این تلاش های پیشگام در دهه های بعد با ضبط کردنِ آنچه که در حال حاضر به عنوان سبک معتبرِ اجرا با سازهای قدیمی توسط گروه های تخصصی تلقی می شد، دنبال می شدند. یا همانندسازی از آن
ها با اجرای تقریباً نیم پرده پایین تر در کنسرت مدرن. از جمله مجریان چنین نسخه هایی از سمفونی چهارم می توان به کریستوفر هاگ وود (۱۹۸۶)، راجر نوریتونتون (۱۹۸۸)، «فرانس بروژگن» (۱۹۹۱) و جان الیوت گاردینر (۱۹۹۴) اشاره کرد. اخیراً برخی از رهبران ارکسترهای مدرن یا ارکستر مجلسی، سمفونی چهارم را ضبط کرده اند (به همراه سایر سمفونی های بتهوون)، که درجات و مراتب بیشتر یا کمتری از روش های گروه های تخصصی ترسیم کرده اند. از جمله این موارد می توان به نیکلاوس هارننکور (۱۹۹۲) و چارلز مکرس (۲۰۰۷) اشاره کرد. در نظرسنجی از تمام ضبط های موجود در سال ۲۰۱۵ که برای «رادیو بی بی سی ۳» انجام شد، نسخه های اجرای برتر در این گروه قرار دارند: «ارکستر تونهال زوریخ» به رهبری دیوید زینمن، و در بین مجریان ضبط های سنتی تر می توان به لئونارد برنستاین (۱۹۸۰)، کلودیو آبادو (۲۰۰۰) و برنارد هایتینک (۲۰۰۶) اشاره کرد.
نورمن شگفت انگیز یا پارانورمن یک انیمیشن سه بعدی استاپ موشن در سبک کمدی-ترسناک است. این انیمیشن تولید شده توسط لایکا و توزیع فوکوس پیکچرز است که در ۱۷ اوت ۲۰۱۲ منتشر شد. این انیمیشن اولین استاپ موشن آمیخته از رنگ آمیزی سه بعدی برای چهره شخصیت هاست به همراه شات سه بعدی می باشد. این فیلم واکنش های مثبت و تحسین برانگیزی از منتقدان دریافت کرد. ۱۰۷ میلیون دلار سود در برابر بودجه ۶۰ میلیون دلاری فروش موفقی داشت. پارانورمن نامزد جایزه اسکار سال ۲۰۱۲ برای بهترین انیمیشن و همچنین جایزه بفتا برای بهترین انیمیشن را دریافت کرد. خلاصه داستان. در شهر کوچکی در نیوانگلندِ بلایت هالو، به نام ماساچوست، پسر بچه ای به اسم نورمن قادر است تا با مردگان صحبت کند، از جمله مادربزرگ خود و ارواح شهر. متأسفانه هیچ کس توانایی های او را جدی نمی گیرد و او از لحاظ احساسی از خانواده اش طرد شده، در حالی که به خاطر کارهای عجیب او، مورد تمسخر و آزار و اذیت همسایگان و دوستان خود قرار می گیرد.
سمفونی شمارهٔ ۳ از لودویگ فان بتهوون در می بمل ماژور، اُپوس ۵۵، سومین سمفونی از ۹ سمفونیِ اوست. این اثر به طور عمده در ۱۸۰۴–۱۸۰۳ تصنیف شده، در سُنتِ سمفونیک کلاسیک پایه گذاری گردیده و در عین حال مرزهای فرم، مدت زمان، هارمونی و درک محتوای عاطفی و احتمالاً فرهنگی را درنوردیده است. این سمفونی با نام "اِروئیکا"، (که معادلِ ایتالیاییِ واژهٔ «حماسه» یا «حماسی» است ــ به نام "سمفونی حماسه"، "سمفونی حماسی" و "سمفونی قهرمانی" نیز شناخته می شود)، در دورهٔ میانی زندگی وی خلق شده است؛ از این رو به طور گسترده ای یک گذرگاه مهم در گذار از دوره کلاسیک به دوره رمانتیک قلمداد شده است. اولین اجرای عمومی در ۷ آوریل ۱۸۰۵، در «تئاتر ان دِ وین»، انجام شد و با نظرات متفاوتی روبرو شد؛ گروهی سمفونی را یک «شاهکار» می دانستند و گروهی دیگر «ارزش هنری این اثر را انکار کردند». با گذشت زمان، اکثر مفسران موسیقی این سمفونی را نقطهٔ عطفی در آهنگسازی سبک کلاسیک دانستند، چرا که به گفته آنان به تنهایی موسیقی را با صدایی بلند، «برابر با عالی ترین ارزش های انسانِ غربی به عصر جدیدی وارد می کند». سال ۲۰۱۶، در یک نظرسنجی از ۱۵۱ رهبر ارکستر و موسیقیدان
سرشناسِ جهانی، "اِروئیک"ا به عنوان «عالی ترین سمفونی درهمهٔ زمان ها»، شناخته شد. ساختار سمفونی دارای چهار موومان است که از نظر فرم، بزرگتر و از نظر تکنیک آهنگسازی پیچیده تر از آنچه در قبل وجود داشت، ساخته شده است. موومان اول با تمپوی آلگرو در می بمل ماژور و فرم سونات است؛ موومان اول در شروع، با دو آکورد قوی و در ادامه تم اول شنیده می شود و پس از تکرار توسط ارکستر، تم دوم به گوش می رسد؛ این قسمت «تداعی زندگی و سرگذشت یک قهرمان است». موومان دوم با تمپوی آداجیو در دو مینور یک مارشِ عزا به صورت ترجیع بند (روندو) است و تم آن، توصیفِ مرگ و «ستایش از شجاعت و دلیری یک قهرمان» است. موومان سوم با تمپوی آلگرو در می بمل ماژور، یک اسکرتسوی شاد و تند است که در پیِ مارش عزا می آید؛ علت تضاد بین «مارش عزای موومان دوم» و «شادمانیِ موومان سوم» را بعضی از مفسرین موسیقی این طور بیان می کنند که بتهوون می خواسته این ایده را بیان کند که «مرگ برای قهرمان وجود نداشته و جاودان است». موومان چهارم با تمپوی آلگرو در می بمل ماژور است؛ فرم موومان دارای ده واریاسیون روی یک تم است؛ این قسمت «تند و فاتحانه، در وصف پیروزی ها و دلاوری های قهرم