Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مامادو تال بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است که در پست مدافع بازی می کند. او سابقهٔ بازی در تیم پرسپولیس تهران را در کارنامه خود دارد. او در سال های ۲۰۰۲، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ به همراه تیم ملی کشورش در جام ملت های آفریقا حضور داشته است.
«عزت نفس» ترانه ای از گروه پانک راک آف اسپرینگ است. این ترانه ۸اُمین قطعه از سومین آلبوم استودیویی آن ها با نام "Smash" و دومین تک آهنگ از آن آلبوم است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. «عزت نفس» در زمان انتشارش به یک اثر پرفروش در سطح بین المللی تبدیل شد، در لتونی، سوئد و نروژ شماره ۱ جدول پرفروش ترین تک آهنگ های آن کشورها شد و یکی از موفق ترین تک آهنگ هایی شد که گروه تا به آن زمان منتشر کرده بود. گرچه به گفتهٔ دکستر هالند خوانندهٔ گروه، آنچنان که باید در ژاپن محبوب نشد. «عزت نفس» در آمریکا هم تا ردهٔ ۴اُم «ترانه های مدرن راک» و ۷اُم «ترانه های راک جریان اصلی» مجلهٔ بیلبورد صعود کرد. «عزت نفس» در جوایز موسیقی اروپای ام تی وی در سال ۱۹۹۵ نامزد دریافت جایزهٔ «بهترین ترانه» بود اما در نهایت آن جایزه را ترانهٔ «زامبی» کرنبریز از آن خود کرد.
خوآن کارلوس اونزوئه لابیانو فوتبالیست بازنشسته و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. او هم اینک تیمی دراختیار ندارد. او در ۱۸ ژوئن 2020 در کنفرانس خبری در اسپانیا اعلام کرد که به بیماری ALS مبتلا شد. بازی دوستانه. در بامداد پنجشنبه شب ۲۵ اوت ۲۰۲۲ تیم های بارسلونا و منچستر سیتی در بازی دوستانه برای خوان کارلوس انزوئه و بیماران ALS این بازی در نیوکمپ برگزار شد و این بازی با نتیجه ۳_۳ مساوی به پایان رسید گلزنان بارسلونا : پیرامریک اوبامیانگ ۲۲،دی فرانکی دی یونگ ۶۷ ، ممپیس دپای ۷۹ گلزنان منچسترسیتی : آلوارز ۲۱ ، پالمر ۷۰ ، ریاض محرز ۹۰+۸ سرمربی بارسلونا: ژاوی هرناندز سرمربی منچسترسیتی: پپ گواردیولا
اردوان کامکار (زاده ۱۶ تیر ۱۳۴۷ در سنندج)، نوازنده ساز سنتور و آهنگساز است. زندگی. اردوان کامکار در سال ۱۳۴۷ در سنندج به دنیا آمد. او آموزش سنتور را از سن ۴ سالگی و نزد پدرش، حسن کامکار و سپس برادر بزرگ ایشان پشنگ کامکار آغاز کرد. سلطان بزرگ، در جوانی به همراه برادرش هوشنگ کامکار، کنسرتینوی سنتوری تصنیف کرد که در آلبومی به نام بر تارک سپیده (همراه با یک کنسرتینوی کمانچه از برادرش، اردشیر) به بازار عرضه شد. او در سال ۱۳۵۹ به تهران آمد و فعالیت خود را به طور جدی در عرصه موسیقی آغاز کرد و با کمک برادرانش، هوشنگ و ارسلان، درس های هارمونی، کنترپوان و اصول آهنگسازی را فرا گرفت. او نواختن سنتور را به سطح خوبی از لحاظ تکنیکی رساند و در زمینه نوازندگی، ردیف موسیقی ایران، گروه نوازی، اصول و مبانی موسیقی و آهنگسازی هم به درجاتی نسبتاً خوب رسید. تقسیم ملودی های قطعات و تقسیم آن ها در دو دست یکی دیگر از ویژگی های نوازندگی اش است، و یکی از مهم ترین توانایی هایش، قدرت مساوی دستانش است که مضراب های چپ و راستش را یکدست کرده است. آثار. اردوان کامکار قطعهٔ دریا را (که قبل از سال ۱۳۶۴ ساخته بود)، در سال ۱۳۶۹ در تالار وحدت اجرا ک
رد. وی علاوه بر آثاری که برای تکنوازی سنتور خلق کرد، قطعات دیگری هم برای گروه نوازی سازهای ایرانی تصنیف کرد که مورد توجه اهالی موسیقی قرار گرفت. دومین کنسرتینوی سنتور اردوان کامکار که با ارکستر زهی و پیانو همراهی می شد، با نام "ماهی برای سال نو " روانه بازار موسیقی شد. این آلبوم، یک کنسرتینوی مشکل با فضایی رازآلود و باز با لحن و ریتم های کردی است. اثر بعدی وی، سولوی "بر فراز باد" بود. اردوان کامکار، در آلبوم "شب، سکوت، کویر" اثرکیهان کلهر به خوانندگی محمدرضا شجریان نیز به عنوان نوازنده سنتور همکاری کرد. موسیقی متن فیلم سنتوری و موسیقی فیلم چشم انداز ایرانی (به کارگردانی تورج منصوری) نیز از ساخته های اوست. و موسیقی ایل بختیاری بنام مندیر (آلبوم) نوازنده سنتور. پاساژهای سریع و در هم تنیده و ریتم ها و مضراب های پیچیده، از مشخصه های سنتورنوازی اردوان کامکار به شمار می روند. دو کتاب از ایشان به نام مجموعه قطعات اردوان کامکار و سنتوری توسط نشر نای و نی به چاپ رسیده است که کتاب مجموعه قطعات اردوان کارمکارشامل ۳۷ قطعه از آثار وی در عرصه سنتورنوازی نوین است و کتاب سنتوری قطعات فیلم سنتوری را در بر می گیرد.
ورزشگاه آرسنال یا ورزشگاه هایبوری ورزشگاه سابق باشگاه فوتبال آرسنال در شهر لندن است. باشگاه آرسنال از سال ۱۹۱۳ تا ۲۰۰۶ مسابقات خانگی خود را در این ورزشگاه برگزار می کرد اما پس آن کلیه مسابقات خود را به ورزشگاه امارات منتقل کرد. همچنین بخشی از بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ در این ورزشگاه برگزار شده بود. این ورزشگاه پس از تخریب به مجتمع مسکونی تبدیل شد.
هایبری منطقه ای در محله اسلینگتون لندن است. این منطقه به وسعت ۵۰۰ هکتار (۲ کیلومتر مربع) در شمال شهر لندن قرار دارد. بر اساس سرشماری جمعیت در سال ۲۰۰۱ هایبری دارای ۲۱٬۹۵۹ نفر جمعیت است. از این تعداد ۷۵٪ سفیدپوست، ۱۱٪ سیاه پوست و ۱۰٪ آسیایی هستند. از اماکن مهم این منطقه ورزشگاه آرسنال( به انگلیسی :Arsenal Stadium) است که در سال ۱۹۱۳ میلادی ساخته شده.
بدربان نام روستایی است در استان کرمانشاه از توابع شهرستان صحنه و دهستان هجر.بدربان بزرگترین روستای منطقه چم چمال است روستایی با طبیعتی بکر در فصل بهار،دارای چشمه آب فراوان مردم. تعداد ساکنین بدربان ۸۰۰ نفر هستند. ۴۰۰ مرد و ۴۰۰ زن. همچین نیمی از مردان و نیمی از زنان با سواد هستند. مردم این روستا مسلمان شیعه مذهب هستند. مردم بدربان از ایل زنگنه هستند و به زبان کردی سخن می گویند. بدربان دارای ۱۰۸ خانوار می باشد. قدمت. پیکان های قدیمی وتکه های شکسته کوزه و وجود تپه های تاریخی با قدمت بسیار بالانظیر:تپه مسی در جنوب. تپه سراب بدربان در شمال شرق وتپه بدربان در غرب؛ که تمامی این تپه ها ثبت آثار ملی نیز گردیده وبا دیگرتحقیق های گسترده در غرب ایران قدمت این روستا بیش از ۴۵۰۰ سال ارزیابی شده است و همین موضوع می تواند این روستا را در زمره یکی از قدیمی ترین سکونت گاه های انسان قرار دهد. پیوند به بیرون. آب و هوای بدربان
زندگی شیرین فیلمی درام به کارگردانی و نویسندگی فدریکو فلینی و با بازی مارچلو ماسترویانی است که در سال ۱۹۶۰ توزیع شد. این فیلم یک هفته از زندگی مارچللو روبینی، روزنامه نگار مجله های شایعه پرداز در رم و جستجوی بی سرانجام او را برای یافتن عشق و خوشبختی به تصویر می کشد. از زندگی شیرین به عنوان فیلمی یاد می شود که گذار فلینی را از فیلم های اولیه نئورئالیستی او به فیلم های هنری بعدی اش نشانه گذاری می کند و یکی از دستاوردهای بزرگ سینمای جهان محسوب می شود. ساختار فیلم. "زندگی شیرین" در هفت بخش دنبال می شود: بازخورد انتقادی. پیر پائولو پازولینی دربارهٔ فیلم می گوید: «"لا دولچه ویتا" مهم تر از آن است که کسی بتواند دربارهٔ آن، آنگونه که معمولاً در مورد یک فیلم بحث می شود، بحث کند. گرچه نه به بزرگی چاپلین، آیزنشتاین یا میزوگوچی، بی تردید فلینی یک مولف است تا یک کارگردان؛ بنابراین این فیلم تنها و تنها از آن اوست…» ژاک دونیول-والکروز از بنیانگذاران کایه دو سینما این احساس را دارد که فیلم «فاقد ساختار یک شاهکار است» و در ادامه آن را «توالی لحظه های سینمایی می داند که برخی از برخی دیگر قانع کننده تر هستند.» راجر ایبرت آن را
بهترین فیلم فلینی و هم چنین بهترین فیلم تاریخ سینما می داند و در فهرست ده فیلم برگزیده اش قرار می دهد. اولین نقد ایبرت برای این فیلم، که در اکتبر 1961 منتشر شد، تقریباً اولین نقد فیلمی بود که او نوشت، قبل از اینکه کار خود را به عنوان منتقد فیلم در سال 1967 آغاز کند. این فیلم برای ایبرت نقطه تغییر بود. ایبرت در نقد 1997 خود می نویسد: فیلم ها تغییر نمی کنند، اما بینندگانشان تغییر می کنند. وقتی در سال 1960 «لا دولچه ویتا» را دیدم، نوجوانی بودم که «زندگی شیرین» برای او نمایانگر تمام آرزوهایم بود: گناه، زرق و برق عجیب اروپایی، عاشقانه خسته روزنامه نویس بدبین. در حدود سال 1970 وقتی دوباره آن را دیدم، در نسخه ای از دنیای مارچلو زندگی می کردم. خیابان شمالی شیکاگو همچون خیابان Via Veneto نبود، اما در ساعت 3 بامداد ساکنان به همان اندازه رنگارنگ بودند، و من تقریباً همسن مارچلو بودم. وقتی فیلم را در حوالی سال 1980 دیدم، مارچلو همان سال بود، اما من 10 سال بزرگتر بودم، الکل را ترک کرده بودم و او را نه به عنوان یک الگو، بلکه به عنوان یک قربانی، محکوم به جستجوی بی پایان برای خوشبختی می دیدم که هرگز پیدا نشد، نه به آن صورت. د
ر سال 1991، وقتی در دانشگاه کلرادو فیلم را فریم به فریم تحلیل کردم، مارچلو جوان تر به نظر می رسید، و در حالی که زمانی او را تحسین می کردم و سپس از او انتقاد می کردم، اکنون برایش ترحم می کردم و دوستش داشتم. و وقتی فیلم را درست بعد از مرگ ماسترویانی دیدم، فکر کردم فلینی و مارچلو لحظه ای را کشف کرده اند و آن را جاودانه کرده اند. مارتین اسکورسیزی در پنجمین جشنوارهٔ بین المللی فیلم رم به مناسبت پنجاهمین سال ساخت فیلم زندگی شیرین آن را نقطهٔ عطفی در تاریخ سینما دانست و گفت:به اعتقاد من سینما به پیش و بعد از «زندگی شیرین» تقسیم می شود. این فیلم قوانین را شکست. تا پیش از این فیلم و در دهه ۱۹۵۰، بخش زیادی از دنیای سینما را فیلم های مجلل تشکیل می دادند. این فیلم نه داستان دارد و نه طرح داستانی، با این حال مدت زمان آن حدود سه ساعت است. فلینی بعد از این فیلم دیگر هیچ وقت یک داستان را سرراست تعریف نکرد. بیش از همه شخصیت مارچلو ماسترویانی را دوست دارم، به خاطر روند رو به نزول او و نگاهش در پایان فیلم. فرهنگ عامه. واژه پاپاراتزی برگرفته از نام یکی از کاراکترهای این فیلم با نام پاپاراتزو است که یک عکاس خبری ست. فیلم سلبریتی
(۱۹۹۸) به کارگردانی وودی آلن و با بازی گلدی هاون (به جای آنوک آمه) و شارلیز ترون (آنیتا اکبرگ) نوعی بازسازی فیلم در حال و هوای نیویورکی آن است. باب دیلن در یکی از ترانه های خود با عنوان کابوس موتورسایکو به نام فیلم اشاره می کند.
جک اندرو گری ویلشر بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است. او زمانی که نه سال بیشتر نداشت در سال ۲۰۰۱ به آرسنال پیوست و در آکادمی و تیم ذخیره ها مراحل پیشرفتش را طی کرد تا اینکه توانست در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ خود را به تیم اصلی برساند. جک زمانی که در سپتامبر ۲۰۰۸ مقابل بلکبرن روورز به عنوان بازیکن ذخیره به میدان رفت، ۱۶ سال و ۲۵۶ روز داشت و به این ترتیب رکورد جوان ترین بازیکن در ترکیب اصلی تاریخ آرسنال را که تا قبل از این به فابرگاس تعلق داشت را از آن خود کرد. جک زمانی که ۱۷ ساله شد با باشگاه قرارداد حرفه ای امضا کرد. وی در قهرمانی جام حذفی جوانان در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ نقش بسیار مؤثری داشت. آرسن ونگر سرمربی پیشن آرسنال در مورد ویلشر می گوید: هروقت جک اون روزی که داره فوتبال بازی میکنه آماده باشه مدافعین حریف روز سیاهشونو بایستی بگذرونن. سرعت بالا. تکنیک فوق العاده. پاس های دقیق توی محوطه جریمه از خصوصیات بارز این بازیکن بریتانیای است. ویشلر اکنون متأهل است و سومین فرزند وی نیز در سال ۲۰۱۸ به دنیا آمد. منابع. Arsenal.ir
میدان امین السلطان، عنوان یکی از بزرگترین میدان های کهن شهر تهران بود که قدمت آن به اواسط عهد قاجاریه می رسید. این میدان بزرگ برای مدتهای طولانی بزرگترین و مهمترین بارانداز میوه و سبزیجات و تره بار در سطح شهر تهران بود و بخش قابل توجهی از مایحتاج ساکنان تهران در این زمینه، از این میدان تأمین می شد. بخش اعظم این میدان بزرگ و تاریخی و از جمله سردر باشکوه آن، که به مرور زمان فرسوده گردیده بود، در سالهای اخیر و به منظور احداث خیابانها و ساختمانهای جدید نابود گردید و برای همیشه از میان رفت. تاریخچه. میدان امین السلطان از تأسیسات و بناهای ساخته شده توسط آقامحمدابراهیم امین السلطان، پدر میرزا علی اصغر خان اتابک اعظم که او نیز لقب امین السلطان داشت، می باشد. ابراهیم خان امین السلطان این میدان را در نزدیکی دروازه قدیمی حضرت عبدالعظیم بنا نمود. از تاریخ دقیق ساخت و احداث این میدان اطلاعی در دست نیست امّا به نظر می رسد که این میدان بزرگ از همان اوایل احداث خود، مخصوص باراندازهای علافی و میوه و سبزی بوده است. این میدان بعدها توسط میرزا علی اصغر خان اتابک اعظم (امین السلطان دوم) گسترش داده شد و تا مدتها بارهای زغال و خوار
بار و هیزم طهران نیز، منحصراً در این میدان تخلیه می گردید و سپس به سایر محله های تهران فرستاده می شد. اماکن مرتبط. کاروانسرای خانات. تاجرانی که با شترهای خود، که بارهایی از میوه و تره بار، خشکبار، گندم، حبوبات، تنباکو و ... داشتند و از سراسر ایران برای فروش و ارائه اجناس خود، به میدان امین السلطان می آمدند، برای استراحت به کاروانسرای خانات یا کاروانسرای هرندی می رفتند. گرچه در اطراف میدان بزرگ امین السلطان نیز، حجره های بسیار قرار داشت اما کاروانسرای خانات با حجره ها و حیاط وسیع خود، مناسبترین محل برای استراحت تجار و شتربانان بود. این محل همچنین چرخ یابوهای معروفی داشت که هر کسی که می خواست چرخ کرایه کند به آنجا می رفت و این چرخ یابوها را (که نقش وانت های امروزی را در حمل و نقل ایفا می کردند)، کرایه می نمود. بقعه و قبرستان سر قبر آقا. بعد از بازار تهران که از خیابان مولوی فعلی شروع می شد، قبرستانی تاریخی قرار داشت که در کنار بقعه و آرامگاه میرزا ابوالقاسم امام جمعه (که امام جمعه طهران در عهد ناصرالدین شاه قاجار بود)، بنا شده بود. این قبرستان که اکنون زیر ساخت وسازهای شهری مدفون شده و تنها قسمتی از آن در مجاور
ت بقعه سر قبر آقا باقی مانده است، اصطلاحاً سر قبر آقا نامیده می شد و در مجاورت میدان امین السلطان قرار داشت. درخت های بزرگ و رفیع کاج، که از دهها سال قبل در این محل غرس شده بودند، بسیار شهرت داشتند. کوچه مرغی. در جنب میدان امین السلطان محلی به نام کوچه مرغی یا کوچه مرغیها قرار داشت، که بزرگترین بازار انواع پرنده در شهر تهران بود. این مکان بخصوص در روزهای جمعه، پاتوق اصلی پرنده بازها و کبوتربازهای حرفه ای تهران محسوب می شد. وضعیت کنونی. در سال های اخیر و در هنگام احداث خیابان صاحب جمع، بخش های جنوبی این میدان به کلی نابود شد و برای همیشه از دسترس پژوهشگران تاریخ معاصر ایران دور گردید و بخش های باقی مانده در قسمت شمالی آن نیز، مدتهاست که زیر شیروانی های ایرانیتی قرار گرفته و به مرور زمان دچار نابودی تدریجی می شود.
مارک یانسن (زادهٔ ۱۵ دسامبر ۱۹۷۸) یک موسیقی دان سبک هوی متال است. جنسن به همراه ساندر خومانس گروه موسیقی افتر فوراور را بنیانگذاری کرد و یک کدام از ترانه سراهای اصلی آن تا نخستین آلبوم آن ها، زندان داوطلبانه (Prison of Desire) بود، او افترفوراور را در ۲۰۰۲ ترک کرد. او پس از خروج از افترفوراور یک گروه سمفونیک متال جدید را با نام "غبار صحرا" (Sahara Dust) که پس از مدتی نامش به اپیکا (Epica) تغییر یافت. دوست دختر وی سیمونه سیمونس نیز در ۲۰۰۳ به اپیکا پیوست. مارک با این کار و افزودن صدای سوپرانو، طیف صداهای گروه را کامل کرد. در ۲۰۱۰ یانسن اعلام کرد که گروه موسیقی دیگری با نام مایان (MaYaN) را تشکیل داده است. برخلاف دیگر گروه های وی، یانسن در مایان خوانندگی می کند اما گیتار نمی زند. این گروه نخستین آلبومش را در بهار ۲۰۱۱ پخش کرد.
سوخت جامد به گونه های مختلف مواد جامد گفته می شود که به عنوان سوخت برای فرآوری انرژی و گرما به کار می روند. در بیشتر موارد به وسیلهٔ سوختن انرژی و گرمای سوخت های جامد استخراج می شود. سوخت های جامد شامل چوب، زغال، زغال سنگ، قرص سوختی هگزامین و گلوله های ساخته شده از چوب، ذرت، گندم، چاودار و غلات می شوند. تکنولوژی موشک سوخت جامد نیز از سوخت های جامد بهره گیری می کند. انسان ها به صورت گسترده ای از سوخت های جامد برای ایجاد آتش استفاده کرده اند. زغال سنگ به عنوان منبع سوختی برای انقلاب صنعتی، از روشن کردن کوره تا راه اندازی موتورهای بخار به کار رفته است. همچنین چوب به طور گسترده ای برای حرکت لوکوموتیوها به کار رفت. هردوی کودهای گیاهی و زغال سنگ تاکنون نیز برای تولید انرژی الکتریکی به کار می روند.
حسن اهری (زاده ۱۳۰۱ اهر– درگذشته ۱۳۴۹)، پزشک ایرانی و بنیان گذار مرکز طبی کودکان، اولین بیمارستان تخصصی و فوق تخصصی کودکان در ایران، و همچنین از بنیان گذاران طب نوین اطفال در ایران است. وی از دوستان نزدیک محمد قریب، پزشک سرشناس ایرانی، بود. زندگی و فعالیت ها. در دوران تحصیل همواره از دانشجویان ممتاز بود و در سال ۱۳۴۴ موفق به دریافت تخصص بیماری های کودکان و کسب تجارب مفید در رشته آلرژی کودکان شد. وی پس از بازگشت به کشور در سال ۱۳۴۶ به رتبه استادی اطفال رسید. او به همراه محمد قریب از پایه گذاران طب اطفال در ایران بود. اهری در سال ۱۳۳۷ برای اولین بار ساخت بیمارستان مرکز طبی کودکان را پیشنهاد کرد و این ایده در سفری که به همراه محمد قریب برای شرکت در نهمین کنگره بین المللی بیماری های کودکان، به کانادا داشتند به وجود آمد. او اقدامات اولیه ساخت این بیمارستان را بر اساس کمک های خیریه در فروردین ۱۳۴۰ آغاز کرد و در این راه فرهاد و قریب نیز نقش مهمی داشتند؛ ولی با توجه به این که با مبالغ خیریه به تنهایی امکان پرداخت هزینه ها وجود نداشت در نهایت دولت کمک به این طرح را مد نظر قرار داد و مسئولیت اجرای آن را نیز به خود اهری
سپرد و سرانجام در سال ۱۳۴۷ پس از سال ها تلاش، این بیمارستان که اولین بیمارستان تخصصی و فوق تخصصی کودکان در ایران بود افتتاح شد. او همچنین همزمان با ساخت این بیمارستان جمعیت طرفداران مرکز طبی کودکان را نیز تشکیل دادند. اهری در سال ۱۳۴۹ و در پی ابتلا به یک بیماری حاد درگذشت. اهری به اتفاق محمد قریب دو جلد کتاب به نام «مشکلات طب کودکان» منتشر کرد.
میرزا ابوالقاسم خاتون آبادی معروف به میرزا ابوالقاسم امام جمعه پسر میرمحسن از خاندان خاتون آبادی اصفهان و امام جمعهٔ تهران در عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه می باشد. زندگانی. میرزا ابوالقاسم برادرزاده و داماد میرمحمدمهدی امام جمعه و برادر میرزا مرتضی صدرالعلماء و میرزا محمدباقر صدرالعلماء در ۱۲۱۵ قمری (مطابق با ۱۱۷۹ خورشیدی) در اصفهان به دنیا آمد. پدرش میرزا محمد صدرالعلماء اصفهانی و از خاندان خاتون آبادی بود. جدش، میرمحمدصالح خاتون آبادی، در عهد صفویان منصب امام جمعهٔ اصفهان را داشت و داماد محمدباقر مجلسی بود. هنگامی که در ۱۲۳۷ قمری (مطابق با ۱۲۰۱ خورشیدی) به همراه جمعی از عالمان اصفهان برای تعزیت فتحعلی شاه در وفات اولین پسرش محمدعلی دولتشاه (متوفی در ۲۶ صفر ۱۲۳۷ قمری مطابق ۱ آذر ۱۲۰۰)، رهسپار تهران شد، مورد توجه شاه قرار گرفت و چون میرمحمدمهدی پسر نداشت، فتحعلی شاه او را نایب امام جمعه تهران کرد. او فقه، اصول وحکمت را از عالمان تهران فراگرفت و سپس به نجف رفت و نزد کسانی چون شیخ حسن کاشف الغطاء درس خواند. پس از بازگشت به تهران به تدریس و تصدی امور دینی مردم پرداخت. میرزا ابوالقاسم در سال ۱۲۶۳ قمری، مصادف با آخ
رین سال سلطنت محمدشاه، پس از فوت عمو و پدرزن خود میرمحمدمهدی توسط محمدشاه قاجار امام جمعه تهران شد و مسجد شاه با تمام موقوفاتش به او تحویل گردید. بنابر گزارش سر جاستین شیل فرستاده ویژه انگلیس در سالهای ۱۲۲۳ تا ۱۲۳۳ به ایران، میرزا ابوالقاسم امام جمعه تهران که از یک طرف از الکساندر سوم، امپراتور روسیه هدایای قیمتی می پذیرفت و از طرفی دیگر به لرد پالمرستون وزیر خارجه انگلیس نامه ارادتمندانه می نوشت مورد سخط و عتاب میرزا تقی خان امیرکبیر قرار گرفت. میرزا ابوالقاسم ظهیرالاسلام در سال ۱۲۷۰ ق؛ یعنی در سال ششم سلطنت ناصرالدین شاه در تهران درگذشت و در جنوب شهر تهران در مقبره ای مجلل که پسرش میرزا زین العابدین تهرانی ظهیرالاسلام برای او درست کرد و امروز معروف است به قبرستان آقا یا سر قبر آقا دفن گردید. میرزا ابوالقاسم امام جمعه تهران که مردی قرشی نسب و ستوده حسب بود و فضلی به کمال و زهدی به سزا داشت روز چهارشنبه پانزدهم ربیع الاول از جهان فانی به جنان جاودانی خرامید. پس از درگذشت میرزا ابوالقاسم چون فرزندش میرزا زین العابدین خردسال بود، سیدمرتضی برادر میرزا ابوالقاسم، کفالت امور امام جمعه را برعهده گرفت.
هنری نوریس (زاده ۲۳ ژوئیه ۱۸۶۵ - درگذشته ۳۰ ژوئیه ۱۹۳۴) تاجر و مدیر فوتبال انگلستانی بوده است. وی سابقه مدیریت در باشگاه های آرسنال و فولهام سابقه مدریت دارد. وی در بعد از خارج شدن از عرصه فوتبال گوشه گیر شد و یک هفته بعد از تولدش در ۶۹ سالگی در لندن در گذشت.
رتینوبلاستوما یا تومور شبکیه نوعی سرطان پیشرونده سریع است که در سلول های شبکیه چشم رشد می کند. در کشورهای توسعه یافته نزدیک به ۹۵ درصد موارد این سرطان درمان می شود این در حالی است که در کشورهای در حال توسعه این رقم کمتر از ۵۰٪ است. این سرطان از سرطان های شایع کودکان زیر ۵ سال است. از هر ۱۵ هزار کودک یک نفر به رتینوبلاستوم مبتلا می شود. طبقه بندی. دو نوع از این سرطان وجود دارد. شکل ارثی و غیر ارثی. حدود ۵۵ درصد موارد به نوع غیر ارثی آن دچار می شوند. اگر در خانواده سابقهٔ این بیماری وجود نداشته باشد نوع غیر ارثی برای آن در نظر گرفته می شود که «اسپورادیک» نامیده می شود، اما این لزوماً دلیل نمی شود که نوع بیماری غیر ارثی باشد. در دو سوم موارد بیماری در یک چشم بروز می کند و در یک سوم باقی مانده هر دو چشم دچار عارضه می شوند. در برخی موارد غدهٔ پینه آل نیز گرفتار می شود. نشانه ها. معمولاً تشخیص آن توسط والدین با نگاه کردن به عکس های یادگاری ممکن می شود. هنگامی که فلاش دوربین روشن شود٬ در عکس چشم ها قرمز هستند. اما مردمک در این بیماری سفید رنگ (لکوکوریا) به نظر می رسد و بازتاب عادی قرمز رنگ در وسط مردمک دیده نمی شود.
علامت مهم دیگر درخشش چشم در تاریکی است. در بچه ها ممکن است انحراف چشم هم دیده شود. درمان. اولین اولویت در درمان این بیماری حفظ جان کودک است، سپس حفظ بینایی و در آخر کاهش تاثیرات جانبی درمان. درمان های مختلفی برای این سرطان وجود دارد، مثل شیمی درمانی، کرایوتراپی، لیزرتراپی، فتوکوآگولاسیون، پلاک تراپی، رادیوتراپی و تخلیه کامل چشم.
فواره تروی آبنمایی ست در منطقه تروی در رم ایتالیا. ارتفاع این فواره ۲۶ متر و عرض آن ۲۰ متر است. تروی بزرگترین فواره دوران باروک در رم و یکی از معروف ترین آبنماهای جهان است. پیشینه قنات و محل آبنما تا ۱۶۲۹. این آبنما که در محل تقاطع یک سه راه ("به ایتالیایی tre vie") واقع شده، نقطه پایانی "آکوا ورجینه" امروزی ست. خود "آکوا ورجینه" حاصل احیای "آکوا ویرگو" (یکی از قنات های باستانی رم) است که وظیفه تأمین آب روم را بر عهده داشت. در سال ۱۹ پیش از میلاد مسیح و با کمک یک (گفته می شود) باکره، متخصصان رومی منبع آبی پاکیزه را در ۱۳ کیلومتری شهر رم شناسایی کردند. این صحنه در نمای امروزی آبنما به تصویر کشیده شده است. گرچه راه پایانی که به آن چشمه کشیده شد، به دلیل غیر مستقیم بودن، ۲۲ کیلومتر طول دارد. "آکوا ویرگو" آب را به حمام های آگریپا می رساند و تا چهارصد سال در خدمت روم بود. در زمان حصر روم (۵۳۸–۵۳۷) و برای از بین بردن زندگی شهری درآن، قنات ها تخریب می شدند و رومیان قرون وسطایی برای تأمین آب، ناچار به آب کشیدن از چاه های آلوده و رودخانه تیبر روی آوردند. گماشتن، طراحی و ساخت. در سال ۱۶۲۹، پاپ اوربان هشتم که چشمه قبلی
را به اندازه کافی هیجان انگیز نمی دید از جیان لورنزو برنینی می خواهد تا طراحی نوسازی های ممکن را انجام دهد. اما با درگذشت پاپ، این پروژه رها شد. گرچه پروژه برنینی هرگز ساخته نشد اما تأثیر بسیار وی بر روی آبنما هنوز قابل مشاهده است. یک طرح اولیه تأثیرگذار و جالب از پیترو دا کورتونا در موزه آلبرتینا در وین نگهداری می شود. همچنین طرح هایی از اوایل قرن هجدهم میلادی وجود دارند که بیشتر بدون امضا هستند. در دوران باروک، رقابت برای طراحی ساختمان ها، آبنماها و حتی پله های اسپانیایی بالا می گریرد. در سال ۱۷۳۰، پاپ کلمنت دوازدهم مسابقه ای ترتیب داد که در آن نیکولا سالوی به آلساندرو گالیله می بازد اما واکنش به پیروزی یک نفر از فلورانس باعث شد تا سالوی برای انجام کار آبنما گمارده شود. کار در سال ۱۷۳۲ آغاز شد و در سال ۱۷۶۲ سال ها پس از مرگ سالوی تکمیل شد و پیترو براچی نیز اوکئانوس (خدای تمامی آب ها) را در مرکز طاقچه آبنما قرار داد. پیش از مرگ سالوی در سال ۱۷۵۱، وی اطمینان حاصل می کند که نشان بی قواره یک آرایشگر لجوج، مجموعه را ضایع نمی کند. به همین دلیل او آن نشان را پشت "آسو دی کوپپه" ("آس جام") پنهان کرد. آبنمای تروی در
سال ۱۷۶۲ بدست جوزپه پانینی تکمیل شد. او نشانه های کنونی را به جای مجسمه های آگریپا و "تریویا" (باکره رومی) که قبلاً در نظر گرفته شده بودند قرار می دهد. مرمت. در سال ۱۹۹۸، سنگکاری ها جلا داده شدند و تمامی ترک ها و قسمت های فرسوده، بدست هنرمندان چیره دست مرمت شد و آبنما به پمپ های گردش آب مجهز شد. در ژانویه ۲۰۱۳ اعلام شد که شرکت مد ایتالیایی فندی، پشتیبانی مالی ۲.۲ میلیون یورویی برای بزرگترین مرمت در تاریخ آبنما را بر عهده گرفته است. شمایل شناسی. ساختمان پولی زمینه فواره را تشکیل می دهد و با ستون های قرنتی، دو طبقه اصلی بنا به هم پیوند خورده اند. "رام کردن دریاها" درونمایه پیش آمدگی سترگی ست که در آن آب و سنگکاری ذر هم آمیخته اند و میدان کوچک را پر کرده اند. تریتون در حال رام کردن هیپوکامپ ها، صدف اوکئانوس را هدایت می کند. در طاقچه سمت راست اوکئانوس، وفور از کوزه اش آب می پاشد و در سمت چپ، سلامتی جامی در دست دارد که ماری از آن می نوشد. پرتاب سکه. بر اساس یک داستان سنتی، اگر یک بازدیدکننده سکه ای داخل آب فواره پرتاب کند، روزی به رم بازخواهد گشت. برآورد می شود که روزانه ۳۰۰۰ یورو در فواره ریخته می شود. این پول بر
ای سوپرمارکتی برای نیازمندان رم مورد استفاده قرار می گیرد و البته هر از گاهی تلاش هایی برای سرقت این سکه ها از درون آب صورت می گیرد. فرهنگ عامه. این آبنما در فیلم های ماندگاری همچون تعطیلات در رم، زندگی شیرین و سنگام به تصویر کشیده شده است.
کشتی بادبانی: گونه ای از کشتی است که در آن برایِ «پیشرانش» بادبان نصب شده است.
برجستگی (ارتفاع نسبی)، ، کمیتی است که برای نشان دادن برجستگی نسبی قله ها در که مکان نگاری مورد استفاده قرار می گیرد. تعریف. بر اساس قرارداد، ارتفاع نسبی قلهٔ اورست، به عنوان بلندترین قلهٔ زمین، برابر با ارتفاع این قله از سطح دریا در نظر گرفته می شود. به جز این مورد خاص، تعریف های مختلفی برای ارتفاع نسبی مورد استفاده قرار می گیرد که همه معادلند: کاربرد در کوهنوردی. ارتفاع نسبی قله ها، در کوهنوردی به عنوان معیاری برای اهمیت یک قله مورد توجه است. قله های با ارتفاع نسبی کم، یا قله ای فرعی برای یک قلهٔ بلندترند یا قله هایی غیر مستقل. قله هایی با ارتفاع نسبی زیاد، بلندترین نقطه در محدوده ای نسبتاً وسیع هستند و از دوردست ها قابل رؤیتند. برای مثال، کی۲، (با ارتفاع ۸٬۶۱۱ متر و ارتفاع نسبی ۴٬۰۱۷ متر) دومین قلهٔ بلند زمین است؛ در حالی که قلهٔ جنوبی اورست (یک قلهٔ فرعی نزدیک قلهٔ اورست) با ارتفاع ۸٬۷۴۹ متر و ارتفاع نسبی حدود ۱۱ متر، یک زیرقله از قلهٔ اصلی اورست در نظر گرفته می شود. (تنها قله هایی با ارتفاع نسبی کافی، به عنوان کوه مستقل در نظر گرفته می شوند.) همچنین ارتفاع نسبی مناسب ترین معیار برای در نظر گرفتن یک بلندی
به عنوان یک کوه مستقل است. در هر لیستی که برای کوه ها و قله ها تهیه می شود، یک مقدار حداقل ارتفاع نسبی لازم برای وارد کردن قله ها در لیست در نظر گرفته می شود و قله هایی با ارتفاع نسبی کمتر به عنوان قلهٔ مستقل در نظر گرفته نمی شود.
آتشفشان های کامچاتکا گروه بزرگی از آتشفشانها هستند که در شبه جزیره کامچاتکا در روسیه قرار دارند. بیش از ۳۰۰ آتشفشان در این شبه جزیره شناسایی شده است که در حال حاضر ۲۹ تای آنان فعالند. بزرگترین این آتشفشان ها که در فهرست میراث جهانی یونسکو نیز به ثبت رسیده است کرونوتسکایا سوپکا یا آتشفشان کرونوتسکی است که ارتفاعی برابر با ۳٬۵۲۸ متر دارد. همچنین کلیوچوسکایا سوپکا با ۴۷۵۰ متر ارتفاع، بلندترین آتشفشان فعال کامچاتکا است. فهرست آتشفشان ها. فهرست برخی از آتشفشان های کامچاتکا به شرح زیر است:
خط الرأس یا میان آب یا آب پخشان به خط اصلی یا بلندترین یال واسط دو قله گفته می شود. خط الرأس محل برخورد دو دامنه در بالاست که محل تقسیم آب باران است. خط الرأس یک چین خطی فرضی است و بالاترین نقاط یک چین را به هم وصل می کند. خط الرأس (میان آب) همیشه رأس مشخصی ندارد. امکان دارد به صورت گنبدی یا هموار و به صورت یک دشت باشد. گاهی خط الرأس و لولای چین به صورت خط واحدی هستند و در پاره ای موارد این دو خط با یکدیگر متفاوت اند. خط الرأس اصلی محل تقسیم دو حوضه آبریز جداگانه است، در حالی که خط الرأس فرعی با این که محل تقسیم آب باران است اما آب های هر دو بخش آن به یک حوضه آبریز ریخته می شود.