Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایع ترین تأثیرات، درد مزمن همراه با سکتهٔ مغزی است که از نوروپاتی ها و اختلالات عصبی ناشی می شود. دلایل مختلفی وجود دارد که فرد دچار به عارضهٔ سکته مغزی، از درد مزمن رنج ببرد: اسپاسم و هایپرتونی. مرگ سلولی ایجاد شده در سکته مغزی می تواند در بخشی از مغز که مسئولیت انقباضات ماهیچه ای را بر عهده دارد ایجاد شود؛ این مسئله باعث انقباض طولانی مدت بخشی از ماهیچه های بدن شده و با ادامهٔ روند انقباضِ طولانی مدت، اسپاسم، هایپرتونی و درد عضلانی شکل می گیرد. نمونهٔ دیگر تأثیرات ماهیچه ای، می تواند انبساط دائمی و فلجی بخشی از بدن در نتیجهٔ از کار افتادگی فعالیت نورون های عصبی مربوط به آن بخش باشد، این اتفاق آنتروفی ماهیچه ای را ایجاد کرده و سفتی به وجود آمده در اثر این اختلال، دردهای مزمن اسکلتی-عضلانی را به وجود می آورد. درد دستگاه عصبی مرکزی (CPSP). حدود ۱۰ الی ۲۰ درصد از افرادی که سکته مغزی را تجربه می کنند، در نهایت دچار سر درد شدید می شوند. این سرد درد می تواند در نواحی مرکزی، سطحی و تالاموسی مغز شکل بگیرد (معمولاً بخشی از مغز تحت تأثیر قرار می گیرد). این درد به دلیل تأثیر آسیب های سلولی بر بخش پردازش کنندهٔ درد شکل
می گیرد. درد ضربان دار، نورپاتیک مرکزی، سوزشی سر نام های دیگری است که به آن گفته می شود؛ مواردی مانند حرکت، حرارت و ضربه می تواند در تشدید آن مؤثر واقع گردد. تورم اندام ها. یکی از دیگر اثرات سکتهٔ مغزی که می تواند به درد مزمن ختم شود، تورم بخش هایی از بدن مانند دست و پا است. این تورم ها اغلب ناشی از تجمع مایعات بدن مانند خون یا آب شکل می گیرد؛ تورم می تواند باعث دشواری حرکت در دست ها و پاها شده و کم حرکت دادن این اندام ها، خود نیز باعث تشدید تورم می شود. این چرخهٔ تشدید اختلال، به مرور زمان (در صورت عدم درمان) به درد، ضعف ماهیچه ای و چروکیدگی پوست می انجامد. ویروس ها. ویروس ها از عواملی هستند که با ایجاد بیماری و به هم زدن چرخهٔ طبیعی بدن، زمینهٔ بیماری های مزمن از جمله درد مزمن را فراهم می کنند. یکی از این نوع ویروس ها، ویروس واریسلا زوستر بوده که عامل شکل گیری بیماری شینگل(زونا) و آبله مرغان است. بیماری زونا اغلب اوقات در افراد بالای ۱۵ سال دیده می شود و ارتباط اساسی با میزان توانایی سیستم ایمنی در مبارزه با عوامل بیماری زا دارد. علایم اولیه این بیماری شامل سردرد تب، لرز خفیف، بدحالی و کسلی است؛ در مرحلهٔ د
وم بیماری درد سوزشی و افزایش حساسیت پوستی ایجاد می شود، (می تواند شدید یا خفیف باشد) و در مرحله پایانی، نشانه هایی از التهاب پوستی به صورت نوارهای قرمز رنگ در بخش های مختلف بدن نمایان می شود. برای درمان این ویروس، انواعی از داروها مانند داروهای استروئید و ضد ویروسی استفاده می شود. در ۳۳٪ از افراد، پس از بهبود و درمان زونا همچنان دردهای سوزشی و خارش های شدید در نواحی مختلف پوست احساس می شود و می تواند تبدیل به درد مزمن شود. این حالت به دلیل تشدید فاکتورهای تحریکی اعصاب (تحریک با کوچک ترین محرک محیطی) یا از عوامل ذهنی و روانی پس از بیماری صورت می گیرد. تشخیص. بررسی بالینی بیمار مهم ترین آزار تشخیصی در درد مزمن است. شرح حال و معاینه بالینی باید شامل زمان شروع درد، مکانیسم آسیب در صورت وجود، محل، دامنه، کیفیت و شدت درد، عوامل مؤثر در تسکین یا بدتر شدن، فراوانی درد و هر گونه درد ناگهانی باشد. "مقیاس درجه بندی عددیِ شفاهی" (VNRS) یا "مقیاس عددی درد"، یک معیار رایج برای تعیین شدت درد است که از ۰ تا ۱۰ شماره گذاری شده است؛ این ابزار معمولاً برای تعیین شدت درد استفاده می شود. علاوه بر این معاینات بالینیِ علائمِ مرتبط
مانند اسپاسم یا درد عضلانی، تغییرات دما، محدودیت در دامنه حرکت، سفتی صبحگاهی، ضعف، تغییر در قدرت عضلانی، تغییر در احساس درد و تغییرات مو، پوست یا ناخن باید ارزیابی شوند. همچنین اهمیت تأثیر درد در عملکرد، روابط، افسردگی، خواب، ورزش، شغل و فعالیت های روزمره فرد، مانند لباس پوشیدن و حمام کردن و درک اینکه چگونه درد مزمن بر کیفیت زندگی بیمار تأثیر می گذارد برای تعیین شدت مداخلات درمانی، بسیار مهم است. افراد مسن جمعیت خاصی هستند که بیشتر مبتلایان به درد مزمن را شامل می شوند. شرح علائم درد در این جمعیت می تواند دشوار باشد. شرح حال برای شناسایی و درمان درد ضروری است، در حالی که ناتوانی در توصیف یا انتقال درد منجر به درمان ناقص می شود. اغلب بیماران مسن درد را متفاوت از میانگین جمعیتی توصیف می کنند که سبب پیچیدگی در تشخیص می شوند. "فهرست اختصاری درد" (BPI) می تواند باورهای بیماران را در مورد شدت و تأثیر درد بر زندگی آنها ارزیابی کند. به طور جداگانه، استفاده از "پرسشنامه درد مک گیل" (SF-MPQ-2) که شامل نقشه ای از بدن انسان برای تعیین محل درد و پرسشنامه ای دیگر که در مورد مصرف داروهای ضد درد، و تجربیات گذشته با درد است، م
ی تواند به درک شرایط بیمار توسط پزشک کمک کند. دردهای نوروپاتیک نیز با استفاده از "مقیاس درد نوروپاتیک" (NPS) برای پیگیری پاسخ ها به درمان قابل ارزیابی است. آزمایش خون و تصویربرداری استاندارد برای تشخیص درد مزمن کاربردی ندارد اما پزشک می تواند در صورت مشکوک شدن به دلایل خاص درد، مانند مشکلات فیزیوپاتولوژیک (مانند سرطان یا خودایمنی)، آن را تجویز کند. همچنین غربالگری همزمان افسردگی برای بیماران مبتلا به درد مزمن توصیه می شود. "پرسشنامه شخصیتی چند محوری مینه سوتا" (MMPI-2) یا "مقیاس افسردگی بِک" رایج ترین ابزارهای مورد استفاده برای ارزیابی علائم بیماری هستند که MMPI-2 بیشتر برای بیماران مبتلا به درد مزمن استفاده شده است. تشخیص افتراقی. اکثر مبتلایان به درد مزمن از بیش از یک نوع درد شکایت دارند. برای مثال، بیماران مبتلا به کمردرد مزمن ممکن است فیبرومیالژیا نیز داشته باشد. همچنین درصد قابل توجهی از بیماران درد مزمن اختلال افسردگی اساسی یا اختلال اضطراب فراگیر و در یک تخمین کلی بیش از ۶۷ درصد از بیماران مبتلا به درد مزمن از یک اختلال روانی همراه را تجربه می کنند. درد در بیشتر موارد یک علامت یا نشانه از یک بیماری دیگ
ر است. تشخیص افتراقی برای درد مزمنِ فرد بر اساس ارزیابی علل زمینه ای احتمالی درد بیمار و تعیین اینکه چه آسیب ها یا فرآیندهای بیماری زا مسئول درد بیمار هستند، ضروری بوده و می تواند نوع مداخله درمانی را مشخص کند. برای مثال، تعیین اینکه آیا درد نوروپاتیکِ بیمار محیطی است یا مرکزی، یا درد شدید زانو اولیه بوده یا مربوط به شرایط متفاوتی مانند آرتریت روماتوئید، عفونت، نقرس، نقرس کاذب یا آسیب منیسک است اهمیت بسیاری دارد. تشخیص افتراقی درمان، مدیریت و پیش آگهی های بیماری بسیار متفاوتی را مطرح می کند و شرایط همبود بر کیفیت زندگی تأثیر گذار است. تشخیص افتراقی برای درد مزمن شامل آلودینیا و بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی و همچنین سایر اختلالات روانی یا خواب از جمله بی خوابی است. علاوه بر این هنگام گسترده و فراگیر بودن درد بیماری های خودایمنی مانند لوپوس یا آرتریت پسوریاتیک، فیبرومیالژیا و سندرم های درد دستگاه عصبی مرکزی در نظر گرفته می شوند. درد مزمن اغلب نشانه یک یا اختلال است و با پایدار شدن و تغییر نوروشیمی (عملکرد شیمیایی نرورونی) آن در بدن می تواند به تشخیصش از درد حاد کمک کند. آسیب شناسی. بررسی های به دست آمد
ه بر طیف گسترده ای از بیماری های مزمن (اعم از درد مزمن، ایدز، ام اس و …) نشان می دهد، شباهت های بسیاری در موارد روانی و سایکولوژیک وجود دارد، در حالی که مشکلات جسمانی و آناتومیک در هر کدام از بیماری ها وابسته به محل رخ داد متفاوت بوده است؛ در غالب موارد نیز درمان، وابسته به ارزشیابی روانی در طیف یکسانی از دارو درمانی و رفتار درمانی قرار گرفته است. آناتومیک. درد مزمن به دلایل مختلفی به عنوان بیماری شناخته می شود و بر ساختار و عملکرد مغز تأثیر می گذارد. مطالعات MRI، ارتباط آناتومیکی و عملکردی غیرطبیعی را نشان داده است که حتی در زمان استراحت، مناطق مربوط به پردازش درد را فعال نگه می دارد. همچنین درد مداوم باعث تحلیل و از بین رفتن ماده خاکستری مغز می شود که پس از برطرف شدن درد، قابل بازگشت است. بر طرف کردن یا کم کردن دردهای مزمن به محض ایجاد آن بسیار مشکل است. در برخی موارد، درد مزمن می تواند ناشی از عوامل ژنتیکی باشد که در تمایز عصبی اختلال ایجاد می کند و منجر به کاهش دائمی آستانه درد می شود. اغلب افرادی که دارای درد مزمن هستند اختلال خواب و بی خوابی ناشی از داروها و علائم بیماری را تجربه می کنند. در این شرایط،
نیاز بالای بیمار به داروها برای تسکین درد، سبب می شود که بیمار نتواند اختلالات خواب ناشی از مصرف دارو را بر طرف کند؛ با افزایش مدت زمان بیداری مشکلات جسمانی و متابولیکی ایجاد می شود که خود پیامدهای ناگواری برای بدن ایجاد می کند. همچنین فرد با محدودیت در تحرک، انجام عملکرد روزانه و کیفیت زندگی پایین روبه رو است. درد مزمن با طول بیش از ده سال می تواند باعث افزایش احتمال مرگ در مواردی مانند بیماری های قلبی و تنفسی شود. چندین علت برای افزایش احتمال خطر مرگ مطرح شده است، یکی از این موارد افزایش غیرطبیعی استرس و پیامدهای آن در اثر تغییر در سیستم غدد درون ریز مترشح کورتیزول است. در طی شکل گیری استرس مزمن، خطر ابتلا به بیماری های قلبی (قلب و عروق)، ریوی و سرطان بالا می رود؛ متخصصان دریافتند که چگونه استرس می تواند با ایجاد پلاک، به سرعت مسیر سرخرگ ها را مسدود کند. با این حال، تحقیقات بیشتری برای روشن شدن رابطه بین درد شدید مزمن، استرس و سلامت قلب و عروق در جریان است. علاوه بر موارد عنوان شده، بررسی سیستماتیک اخیر نشان داده است که درد مزمن می تواند خطر تصادف و مرگ را در میان رانندگان افزایش دهد. سایکولوژیک. فرایندهای
کلی روانی. درد مزمن می تواند آبشاری از فرایندهای روانی را مورد هدف قرار دهد و تغییراتی منفی در توجه، حافظه، یادگیری، خلق و خو، انگیزه و … داشته باشد. افراد مبتلا به درد مزمن میزان ابتلا به افسردگی بالاتری دارند. اگرچه ارتباط دقیق بین این دو بیماری به طور کامل مشخص نیست اما مطالعات نوروپلاستیک در سال ۲۰۱۷ نشان داد که مسیرهای حسی دردهای بدن همان مناطق مغزی را درگیر می کند که در مدیریت خلق و خو مؤثر است. درد مزمن در افراد مبتلا به آن، تفکر «ترس از بدتر شدن» ایجاد می کند که باعث کاهش فعالیت بدنی و پیامدهایی از قبیل اضافه وزن، فشار خون، دیابت و غیره می شود. شدت درد، کنترل درد و انعطاف پذیری در برابر درد می تواند تحت تأثیر سطوح و انواع مختلفی از حمایت اجتماعی که فرد مبتلا به درد مزمن دریافت می کند، قرار بگیرد؛ همچنین سطح اجتماعی شخص مبتلا نیز در این عوامل نقش حیاتی ایفا می کند. برخلاف درد حاد، درد مزمن معمولاً سودمند واقع نمی گردد و کاهش کیفیت زندگی، تقلیل توانایی های کارکردی و همچنین تضعیف سلامت روح و روان، روابط میان فردی و وضعیت مالی را در پی خواهد داشت. از دیگر تأثیرات درد مزمن می تواند به تغییرات اشتها، اختلال
خواب، کند شدگی روانی–حرکتی، کج خلقی و اجتماع زدگی اشاره نمود. تأثیر شخصیتی. دو مورد از شایع ترین مشخصات شخصیتی که در افراد مبتلا به درد مزمن، توسط پرسشنامه شخصیت چند محوری مینه سوتا (MMPI) مشخص شد، «تبدیل V» و «سه گانهٔ روان رنجور» است. شخصیت «تبدیل V» نگرانی مبالغه آمیزی را در مورد ناتوانی بدن گزارش می کند؛ افراد دارای فاکتور شخصیتی «تبدیل V» علائم تشدید شدهٔ جسمانی را در پاسخ به استرس نشان داده اند، این افراد اغلب در تشخیص حالت های عاطفی خود از جمله افسردگی ناتوان هستند. شخصیت «سه گانهٔ روان رنجور» نیز مانند دیگر فاکتور شخصیتی، ناتوانی ذهنی بدنی و علائم تشدید شدهٔ جسمانی مرتبط با استرس را نشان می دهد؛ تفاوت این فاکتور شخصیتی با فاکتور شخصیتی «تبدیل V» در میزان بیان شدهٔ شدت درد و شکایت بیمار از ضعف بدنی ناشی از درد خود است. برخی از محققان بر این باورند، یکی از دلایل تبدیل درد حاد به مزمن روان رنجوری است، اما تحقیقات بالینی خلاف این مسئله را نشان می دهد؛ این تحقیقات تأثیر مستقیم درد مزمن، ایدز، دیابت و دیگر بیماری های مزمن را بر شکل گیری روان رنجوری مشخص نمود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است، زمانی که درد
طولانی مدت مزمن به وسیلهٔ شیوه های درمانی (به خصوص دارو درمانی) تسکین یا درمان می شود، نمرات شخصیتی «سه گانهٔ روان رنجور» و اضطراب کاهش چشمگیری می یابد و اغلب به سطح طبیعی خود می رسد. عزت نفس، که دیگر معقولهٔ شخصیتی است و اغلب در افراد مبتلا به درد مزمن پایین است، با درمان و تسکین درد افزایش قالب توجهی می یابد. تحقیقات دیگری شواهدی مبنی بر تأثیر «درد فاجعه بار» در تجربه ذهنی درد نشان داده است. درد فاجعه بار عبارت است از تمایل به توصیف یک تجربه درد با مبالغه دربارهٔ میزان و حدود درد و فکر کردن زیاد در مورد آن یا احساس درماندگی در زمان بروز. افرادی که در معیارهای درد فاجعه بار نمره بالایی کسب می کنند، احتمالاً تجربه درد را شدیدتر از افرادی که در چنین معیارهایی نمره پایینی به دست می آورند، بیان می کنند. اغلب استدلال می شود که گرایش به درد فاجعه بار باعث می شود که فرد درد را شدیدتر تجربه کند، یکی از دلایل این است که تغییر توجه، پیش بینی و افزایش پاسخ های احساسی به درد، بر درک درد و تغییر انعطاف پذیری عصبی تأثیر می گذارد. با این حال، حداقل برخی از جنبه های درد فاجعه بار ممکن است حاصل یک تجربه درد شدید باشد، نه علت
آن؛ به این معنا که هرچه شدت درد برای فرد بیشتر باشد، احتمال اینکه تعریف آن با تعریف درد فاجعه بار مطابقت داشته باشد، بیشتر است. همزمانی با دیگر بیماری های روانی. افرادی که از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) رنج می برند، همواره با درد مزمن شدیدی در ناحیهٔ بدنی دچار حادثه رو به رو هستند، این طیف تأثیرات روانی با اثر بر محرک های روان شناختی و ناقلان عصبی، تغییرات اساسی و تحریکی را در اعصاب آسیب دیده در زمان حادثه ایجاد می کند. بیمارانی که هم از PTSD و هم از درد مزمن رنج می برند، شدت درد را به میزان قابل توجهی بیشتر از کسانی که مبتلا به PTSD نیستند، گزارش می کنند. ادراک بی عدالتی. مطالعات صورت گرفته نشان می دهد که مانند اثرات مخرب درد فاجعه بار، «تصور بی عدالتی» نیز در شدت و مدت درد مزمن تأثیر گذار باشد. تصور بی عدالتی ناشی از درد، ارزشیابی شناختی است که توسط روان شناسان به کار می رود؛ این ارزشیابی منعکس کننده تصور بیمار دربارهٔ شدت درد و غیرقابل جبران دانستن آسیب یا درد است، به عنوان مثال، «"من فقط می خواهم زندگی ام را برگردانم".» این بیماران بروز آسیب یا درد را ناشی از عامل بیرونی دانسته و آن را بی عدالتی قلمد
اد می کند، به عنوان مثال، «"من فقط به دلیل سهل انگاری دیگران باید این درد را تحمل کنم."» ادراک بی عدالتی نه تنها در بهبود جسمانی پس از آسیب، تداخل ایجاد می کند می تواند منجر به کاهش روند مثبت توانبخشی و روان درمانی شود و مشکلات روانی که ممکن است پس از آسیب های تروماتیک به وجود بیاید را ایجاد می کند. اگرچه تحقیقات هنوز به فرآیندی هایی که توسط آن ادراک از بی عدالتی به طور سیستماتیک بر پیامدهای مرتبط با درد تأثیر می گذارد، نپرداخته اند اما پیامدهای پیش بینی شده می تواند شامل مشکلات عدم توجه، پریشانی عاطفی، مقابله ناسازگار، نمایش شدید رفتار درد، خشم و انگیزه های انتقام باشد. پیشنهاد شده است که برای درک این مشخصهٔ روانی و درمان آن از طراحی بالا به پایین و ارزیابی شناختی استفاده شود. حمایت اجتماعی. حمایت اجتماعی پیامدهای مهمی برای افراد مبتلا به درد مزمن دارد. به طور خاص، شدت درد ، کنترل درد و انعطاف پذیری به درد به عنوان پیامدهای تحت تأثیر سطوح و انواع مختلف حمایت اجتماعی شناخته می شوند. بیشتر این تحقیقات بر حمایت اجتماعی عاطفی، ابزاری، ملموس و اطلاعاتی متمرکز شده است. افرادی که شرایط درد مداوم دارند تمایل دارند ب
ه حمایت اجتماعی خود، به عنوان یک مکانیسم مقابله تکیه کنند، بنابراین وقتی بخشی از شبکه های اجتماعی و حمایتی بزرگتر هستند، نتایج بهتر درمانی خواهند داشت. در اکثر مطالعات انجام شده، ارتباط مستقیم و معنی داری بین فعالیت های اجتماعی یا حمایت اجتماعی و درد وجود دارد. سطوح بالاتر درد با کاهش فعالیتهای اجتماعی، سطوح پایین حمایت اجتماعی و کاهش عملکرد اجتماعی همراه بوده است. تأثیرات اپیدمیک مانند شیوع کووید در سال ۲۰۱۹ تأثیرات عمده جسمانی، روانی، اقتصادی و اجتماعی در عموم مردم می گذارد. تغییر الگوهای معمول تعامل اجتماعی در دوره های اپیدمی شرایطی را که برخی از روانشناسان آن را دوره غم جمعی توصیف می کنند، ایجاد می نماید. یک مطالعه نشان داد با توجه به اینکه بخش زیادی از جمعیت جهان دوره های طولانی انزوای اجتماعی و پریشانی را در بازه های اپیدمی تحمل می کنند، افراد مبتلا به درد مزمن در طول همه گیری از حمایت و همدردی بیشتری نسبت به گذشته، برخوردار می شوند. تأثیر بر مهارت های شناختی. تأثیر درد مزمن بر مهارت های شناختی، موضوع کم تحقیقی است، اما چندین نتیجه آزمایشی و بالینی در این رابطه صورت پذیرفته است. اکثر افراد مبتلا به درد
مزمن از اختلالات شناختی مانند فراموشی، مشکل در توجه و مشکل در انجام وظایف شکایت دارند. آزمایش ها نشان داده است که افراد مبتلا به درد مزمن اغلب اختلال در توجه، حافظه، انعطاف پذیری ذهنی، توانایی کلامی، سرعت پاسخگویی در یک مهارت شناختی و سرعت در انجام وظایف ساختار یافته، دارند. مروری بر مطالعات انجام شده در سال ۲۰۱۸، ارتباط افراد مبتلا به درد مزمن و نتایج غیرطبیعی در تست حافظه، توجه و سرعت پردازش را گزارش می کند. مدیریت و درمان. نحوه مدیریت یا درمان درد مزمن می تواند اثرات عمیق و طولانی مدتی بر کیفیت زندگی بیمار داشته باشد.مدیریت درد شاخه ای از پزشکی است که از رویکردی بین رشته ای استفاده می کند. این دانش مدیریتی، ترکیبی از مشاغل مختلف پزشکی و حرفه های مرتبط با سلامت را شامل می شود که برای تسکین درد و بهبود کیفیت زندگیِکسانی که با درد زندگی می کنند، می کوشند. تیم معمولی مدیریت درد شامل پزشکان (به ویژه متخصصان بیهوشی)، متخصصان درد، روانشناسان توانبخشی، فیزیوتراپیست ها، کاردرمانگران، دستیاران پزشک و پزشکان پرستار است. درد حاد معمولاً با تلاش یک پزشک برطرف می شود، با این حال، مدیریت درد مزمن اغلب به تلاش هماهنگ و مش
ترکِ تیم درمانی و متخصصان متعدد نیاز دارد. از درمان های موجود برای این بیماری که اغلب به صورت ترکیبی انجام می گیرد می توان به دارو درمانی، رفتاردرمانی و فیزیوتراپی اشاره کرد که تأثیر فزاینده ای در کنترل این بیماری همه گیر دارند. بررسی ها نشان می دهند درمانِ ترکیبی در مقایسه با یک درمان به تنهایی، کاهش بیشتر و قابل توجهی در مقیاس درد در بیماران دارد. رژیم دارویی بیمار باید به گونه ای ارزیابی شود که از هرگونه تداخل دارو که ممکن است توسط چند متخصص پدید آید، جلوگیری کند. پاسخ درمانی می تواند بین افراد متفاوت باشد، اما درمان معمولاً به صورت گام به گام انجام می شود تا فاصله زمانی و دوز مسکن های مصرفی مورد بررسی قرار بگیرد. با این حال، هیچ رویکرد منحصر به فردی برای درمان درد در همه بیماران وجود ندارد. بهبود کامل و طولانی مدت بسیاری از دردهای مزمن به ندرت رخ می دهد و محققان در تلاش اند تا راهکارهای بهبود کامل دردهای مزمن را بیابند. دارو درمانی. دارو درمانی نسبت به سایر روش های درمانی ساده تر، سریع تر اما با عوارض جانبی بیشتر است. طیف وسیعی از انواع داروهای اپیوئیدی و غیر اپیوئیدی برای کنترل و درمان درد مزمن مورد استف
اده قرار می گیرد. داروهایی مانند داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای، مهارکننده های بازجذب سروتونین-نور اپی نفرین (SNRI’s) و برخی از داروهای ضد تشنج برای رفع درد مزمن وجود دارند که عموماً برای درمان افسردگی و بیماری های روانی همبود نیز استفاده می شوند. در زنان مبتلا به درد مزمن، داروهای هورمونی مانند قرص های ضدبارداری نیز ممکن است مفید واقع گردد. گاهی درمان های رایج و معمول کارساز نبوده و پزشکان، درمانی مختص به ویژگی های نوروژنیک آن فرد (وابسته به ژن) تجویز می کنند. مسکن های موضعی، شل کننده های عضلانی، برخی از آنتاگونیست NMDA و نیز برای درمان دارویی استفاده می شوند. غیر اپیوئیدی. از داروهای پر استفادهٔ غیر اپیوئیدی می توان به آسپرین، ایبوپروفن، استامینوفن، ناپروکسن و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) اشاره کرد. این داروها عموماً برای تسکین دردهای خفیف تر و در مرحله اول درمان مورد استفاده قرار می گیرند. بسته به اینکه درد، نوسیسپوتیو است یا نوروپاتیک (درد ناشی از یک سیستم عصبی آسیب دیده یا ناکارآمد)، می توان از داروهای دیگر غیر اپیوئیدی استفاده کرد. شواهد محدودی وجود دارد که نشان می دهد درد سرطانی و درد مزمن ناشی
از آسیب بافتیِ ایجاد شده در بیماری (به عنوان مثال آرتریت روماتوئید) با داروهای اپیوئیدی بهتر درمان می شود اما برای دردهای نوروپاتیک، داروهای غیر اپیوئیدی می توانند مؤثر تر واقع گردند. یک دارویی ضد التهاب غیر استروئیدی ممکن است اثر محدودی بر درد بیمار داشته باشد در حالی که نوع دیگری آن می تواند برای تسکین درد کافی باشد و آزمودن انواع مختلفی از غیر اپیوئیدها قبل از رجوع به داروهای اپیوئیدی توصیه می شود. برخی از داروهای ضد روان پریشی، مانند اولانزاپین، نیز ممکن است برای کنترل درد مزمن مؤثر باشند، اما شواهد برای اثبات این امر در مراحل اولیه قرار دارد. همچنین مصرف NSAIDها در بیمارانی که دارای سابقه بیماری قلبی یا آنفارکتوس میوکارد یا بیماری های کلیوی هستند، منع مصرف دارند. اپیوئیدی. داروهای اپیوئیدی قدرتمند تر بوده و در موارد شدیدتر درمانند درد سرطانی به دلیل ناکارآمدی داروهای غیر اپیوئیدی، استفاده می شود؛ این داروها اثر مستقیمی بر دستگاه عصبی دارند. مورفین، کدئین، ترامادول، داروهای ضد صرع (گاباپنتین یا پرگابالین) مثالی از داروهای اپیوئیدی هستند که می توانند برای درمان درد مزمن مفید باشند.برای دردهای متوسط مخلوطی
از داروهای اپیوئیدی و غیر اپیوئیدی تجویز می شود. اپیوئیدها در کنار از بین بردن درد باعث ایجاد سرخوشی نیز می شود، گرچه اپیوئیدها برای تسکین درد بسیار مؤثر هستند اما باعث آسیب های احتمالی شامل کاهش تولید هورمون جنسی، هیپوگنادیسم، ناباروری، اختلال سیستم ایمنی بدن، پوکی و شکستگی استخوان در افراد مسن، سندرم ترک نوزاد، مشکلات قلبی-تنفس، اختلال خواب، هایپرآلژزی ناشی از مواد مخدر، سرکوب سیستم تنفسی و مهم تر از همه اعتیاد قوی و بیش مصرفی به این داروها می شوند، به همین علت بیشتر پزشکان برای دردهای خفیف تر ترکیبی از غیر اپیوئیدها و رفتاردرمانی را به بیماران پیشنهاد می دهند. پیش بینی هدف فردی که مدعی درد مزمن شدید است و تقاضای داروی اپیوئیدی دارد، دشوار بوده زیرا این داروها در برخی بیماران اعتیاد ایجاد می کند و این افراد تنها به منظور رفع وابستگی خود به پزشک مراجعه می کنند. افرادی که سابقهٔ بیماری روانی یا مشکلات ناشی از درد را ندارند، در صورت مصرف اپیوئیدهای قوی می توانند مجرم شناخته شوند. در افراد مبتلا به سوء مصرف اپیوئید، متوقف کردن یا کاهش استفاده از آن ها ممکن است نتایج حاصل اعتیاد را بهبود بخشد. برخی از افراد علا
مت اعتیاد به دارو را بروز نمی دهند و گاهی نیز از طریق داروهای اپیوئیدی درمان می شوند. تمرکز اصلی دارو درمانی سازوکارهای دستگاه عصبیست؛ برای مثال آسپرین تولید پروستاگلاندین ها را متوقف می کند و باعث کاهش درد می شود یا داروهای اپیوئیدی، سازوکار انتقال سیگنال درد را به نخاع و مغز مختل می کنند. رفتار درمانی. نوع خفیف تر این بیماری را با روش های القای ذهنی، القای آرامش، رفتار درمانی-شناختی یا بیوفیدبک کنترل و باعث کاهش تنش عضلانی و درمان می شوند. این نوع درمان برای مدیریت پیامدهای اساسی درد مزمن بسیار کار آمد است (مدیریت در مضامینی مانند:خلق و خو، انگیزه، ادراک و حافظه) و هیچ گونه عوارض جانبی نیز به دنبال ندارد. درمان های روانشناختی، از جمله درمان شناختی-رفتاری و پذیرش/تعهد درمانی می توانند برای بهبود کیفیت زندگی و کاهش تداخل درد، مفید باشند. رویکردهای درمان مبتنی بر ذهنیت، مختصر استفاده شده است؛ اما هنوز به عنوان یک درمان خط اول توصیه نمی شود. اثربخشی مدیریت درد مبتنی بر ذهن آگاهی(MBPM) توسط طیف وسیعی از مطالعات اثبات شده است. در میان افراد مسن و بزرگسالان درمان های روانشناختی می تواند به کاهش درد و بهبود خود کار
امدی در مدیریت درد کمک کنند. درمان های روانشناختی نیز در کودکان و نوجوانان مبتلا به سردرد مزمن یا بیماری های مرتبط با درد مزمن مؤثر بوده است. درد مزمن می تواند بر سازکار پاداش دهی مغز اختلال ایجاد کرده و زمینه ساز مشکلات روانی شود که در آن انعطاف پذیری مدارهای عصبی مسئول تغییرات ظریف در طول زمان است. درمان شناختی-رفتاری که یکی از مهم ترین درمان های استفاده شده در بیماری های روانی است می تواند در بهبود فرآیندهای عاطفی تغییریافته، از جمله کاهش پاسخ های لذت بخش یا افزایش پاسخ های افسرده کننده، همراه با درد مزمن، کمک کند. در حالی که بررسی ها نشان می دهد ورزش به عنوان یک روش برای کاهش درد مزمن سودمند است، محققان پیش بینی کرده اند برای افرادی که با درد مزمن زندگی می کنند، ورزش ها غیراصولی و توصیه نشده به عوارض جانبی منجر شود. فیزیوتراپی. فیزیوتراپی عصبی، یک زمینه متمرکز بر افرادی است که دارای اختلال عصبی یا بیماری مرتبط با آن هستند. فیزیوتراپی عصبی را نوروفیزیوتراپی یا توانبخشی عصبی نیز می نامند؛ این موارد می تواند شامل سکته مغزی، دردهای مزمن (مانند کمردرد، سردرد، درد زانو، درد ماهیچه و …)، بیماری آلزایمر، بیماری ش
ارکو ماری توت (CMT)، اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)، آسیب مغزی، فلج مغزی، ام اس، بیماری پارکینسون، فلج صورت و آسیب نخاعی باشد. اختلالات شایع مرتبط با شرایط عصبی شامل اختلال در بینایی، تعادل، فعالیت های روزمره، حرکت، قدرت ماهیچه ها، سرگردانی و از دست دادن استقلال عملکردی است. تکنیک های فیزیوتراپی عصبی گسترده هستند و اغلب نیاز به آموزش تخصصی دارند؛ این تکنیک ها شامل تمرین درمانی، الکتروتراپی و فعالیت های درمان با دست می شود. برای درمانگران عصبی توصیه می شود که هنگام ارائه درمان فیزیکیِ اختلالات حرکتی با روانشناسان نیز همکاری کنند. این امر بسیار مهم است زیرا ترکیب فیزیوتراپی و روان درمانی می تواند وضعیت عصبی بیماران را بهبود بخشد. شاخهٔ دیگر از فیزیوتراپی به سلامت و مسائل زنان مانند دستگاه تناسلی زنان، تولد نوزاد و زایمان می پردازد. این شرایط می تواند شامل دردهایی ناشی از پوکی استخوان، درد لگن، درد قاعدگی، دردهای مزمن قبل و پس از زایمان شود. یک بررسی سیستماتیک از بیماران مبتلا به آسیب مغزی، اختلالات اسکلتی-عضلانی، بیماری های قلبی نشان داد که تعامل بین بیمار و درمانگر فیزیوتراپ با نتیجه درمان ارتباط مثبت دارد. نت
ایج افزایش توانایی انجام فعالیتهای روزمره، مدیریت درد، انجام وظایف خاص عملکرد فیزیکی، کاهش افسردگی، ارزیابی سلامت جسمانی، پایبندی و رضایت از درمان را نشان می دهد. فیزیوتراپی، همانند رفتار درمانی، برای دردهای مزمن خفیف یا به صورت مکمل با دارو درمانی استفاده می شود تا تأثیرات سایکولوژیک و آناتومیک درد کاهش یابد. پزشکی جایگزین. پزشکی جایگزین به شیوه های درمانی یا محصولاتی که برای درمان درد یا بیماری استفاده می شود، اشاره دارد که لزوماً بخشی از درمان های متعارف نیستند و به گونهٔ علمی شواهد تأثیر آن ثابت نشده است؛ هنگام برخورد با درد مزمن، این شیوه ها به طور کلی به چهار دسته زیر تقسیم می شوند: پیاده سازی تغییرات غذایی، که به عنوان یک روش پزشکی جایگزین مبتنی بر زیست شناسی محسوب می شود، نشان داده به بهبود علائم درد مزمن در طول زمان کمک می کند. اضافه کردن مکمل ها به رژیم غذایی یک توصیهٔ رایج در تلاش برای از بین بردن درد مزمن است، برخی از مکمل های مورد مطالعه بیشتر، عبارت اند از:ویتامین E، استیل-ال کارنیتین و آلفا لیپوئیک اسید. در بین مکمل های عنوان شده ویتامین E بیشترین بررسی را در بین محققان داشته است، شواهد قوی حاک