Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گوزن موش های خال دار (نام علمی: "Moschiola") نام یک سرده از تیره گوزن موشان است. تا کنون سه گونه از این جانوران از جنگل های هند و سری لانکا گزارش شده اند.
یواس اس تانگینگو (اس پی-۱۲۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۵ ساخته شد.
گوزن موش خالدار نوارزرد (نام علمی: "Moschiola kathygre") نام یک گونه از سرده گوزن موش های خالدار است.
گوزن موش خالدار هندی نام یک گونه از سرده گوزن موش های خالدار است.
یواس اس تانیوا (اس پی-۱۲۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۹ ساخته شد.
گوزن موش خالدار سری لانکایی (نام علمی: "Moschiola meminna") نام یک گونه از سرده گوزن موش های خالدار است.
یواس اس تاپاکولا (ای ام سی-۵۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
موش آهوی آبی (نام علمی: "Hyemoschus aquaticus") نام یک گونه از تیره موش آهو است.
یواس اس تارازد (ای اف-۱۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۳۲ ساخته شد.
یواس اس تاربل (دی دی-۱۴۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۸ ساخته شد.
گوزن فریادکش (نام علمی: "Muntiacus") سرده ای از گوزن سانان است که به خاطر جثه کوچک، شاخک های کوتاه و صدای متمایز شبیه به فریاد شناخته می شوند. این سرده از کهن ترین اعضای خانواده گوزن هاست و سنگواره های آن به دوره میوسن بازمی گردد. ویژگی های ریخت شناسی. گوزن های فریادکش جثه ای کوچک تا متوسط دارند، با طول بدن ۸۰ تا ۱۳۰ سانتیمتر و وزن ۱۰ تا ۳۵ کیلوگرم. نرها دارای شاخک های کوتاه (۵ تا ۱۵ سانتیمتر) و دندان های نیش بلند و خمیده هستند که در رقابت های نرها استفاده می شود. پوست آن ها معمولاً قهوه ای مایل به قرمز با زیرتنه سفید است، اما برخی گونه ها مانند گوزن فریادکش سیاه ("M. crinifrons") الگوی رنگی متفاوتی دارند. رفتار و اکولوژی. این گوزن ها به طور عمده شب گرد هستند و در جنگل های انبوه گرمسیری و نیمه گرمسیری آسیا زندگی می کنند. رژیم غذایی آن ها شامل برگ ها، میوه ها، جوانه ها و گاهی حشرات کوچک است. گوزن های فریادکش با تولید صداهای بلند شبیه پارس سگ، قلمرو خود را مشخص می کنند که دلیل نامگذاری آن هاست. تولیدمثل. دوره بارداری حدود ۲۱۰ روز است و معمولاً یک نوزاد به دنیا می آورند. نوزادان پس از ۶ ماه مستقل می شوند و در ۱۲
ماهگی به بلوغ جنسی می رسند. پراکندگی و زیستگاه. گوزن های فریادکش بومی جنوب و شرق آسیا هستند و از هند تا اندونزی و جنوب چین پراکنده اند. برخی گونه ها مانند گوزن فریادکش ریوز ("M. reevesi") به اروپا و آمریکای شمالی نیز معرفی شده اند. زیستگاه آن ها شامل جنگل های اولیه، ثانویه و مناطق بوته زاری مرطوب است. گونه ها. تاکنون ۱۲ گونه شناخته شده اند: وضعیت حفاظت. برخی گونه ها مانند گوزن فریادکش سیاه به دلیل شکار غیرقانونی و تخریب زیستگاه در فهرست اتحادیه بینالمللی حفاظت از طبیعت (IUCN) به عنوان گونه های آسیب پذیر طبقه بندی شده اند. برنامه های حفاظتی شامل ایجاد مناطق حفاظت شده و محدودیت شکار است. اهمیت فرهنگی. در برخی فرهنگ های آسیایی، این گوزن ها نماد هوشیاری و چابکی هستند. در ویتنام، گوزن فریادکش بزرگ به عنوان یکی از نمادهای حیات وحش ملی شناخته می شود. پیوند به بیرون.
یواس اس تارگتر (وای وی-۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
یواس اس تارانت (ای کی-۲۱۴) یک کشتی بود که طول آن 388' 8" بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
گوزن فریادکش ریوز (نام علمی: "Muntiacus reevesi") گونه از سرده گوزن فریادکش است که بومی جنوب شرق چین و تایوان است. این حیوان توسط انسان به طبیعت هلند، بلژیک، بریتانیا و ایرلند نیز معرفی شده است. گوزن فریادکش ریوز جثه کوچکی دارد که طول آن به ۹۵ سانتیمتر و ارتفاعش به نیم متر می رسد و بین ۱۰ تا ۱۸ کیلو وزن دارد. نرها شاخ کوچکی به طول معمولاً ده سانتیمتر دارند.
یواس اس تاسکو (اس پی-۵۰۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۷ ساخته شد.
یواس اس تاتناک (ای تی ای-۱۹۵) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس توسیگ (دی دی-۷۴۶) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تاتوگ (اس اس-۱۹۹) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
یواس اس تاتوگ (اس اس ان-۶۳۹) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۷ ساخته شد.
یواس اس تاواکونی (ای تی اف-۱۱۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تاواسا (ای تی-۹۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس تیبری (ای ان-۳۴) یک کشتی بود که طول آن 163' 2" بود. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
گوزن ها نام یک سرده از زیرخانواده گوزنیان جهان قدیم است که عمدتاً بومی اورآسیا می باشند و البته یکی از گونه های آنها بومی شمال آفریقا و یکی دیگر هم بومی آمریکای شمالی است. طبقه بندی گونه های موجود در این سرده بسیار مبهم است. به طور سنتی سردهٔ گوزن ها شامل دو گونهٔ مرال و گوزن ژاپنی می شود اما بسیاری از مطالعات ژنتیکی نشان داده که انواع مرال و گوزن ژاپنی را باید چندین گونه متفاوت از هم دانست.
یواس اس تیزر (اس پی-۹۳۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۶ ساخته شد.
گوزن های هندوچین نام یک سرده از زیرخانواده گوزنیان جهان قدیم است.
یواس اس تکامسه (۱۸۶۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۶۳ ساخته شد.
خوک آهوها (نام علمی: "Hyelaphus") نام یک سرده از تیره گوزن است.
گوزن شاخ پیشانی نام یک گونه از سرده گوزن های هندوچین است.
یواس اس تکامسه (اس اس بی ان-۶۲۸) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۳ ساخته شد.
گوزن پر داوید (نام علمی: "Elaphurus davidianus") نام یک گونه از تیره گوزنان است. گوزن پر داوید (Elaphurus davidianus)، همچنین به عنوان milu (چینی: 麋鹿؛ pinyin: mílù) یا الاغ معروف است، گونه ای گوزن است که در طبیعت منقرض شده است، اما در برخی مناطق بازتولید شده است. این میلو بومی مناطق دره های رودخانه چین است، جایی که زیستگاه های تالاب را ترجیح می دهد. این تنها عضو موجود در سردهٔ "Elaphurus" است. براساس مقایسه های ژنتیکی، گوزن پر دیوید با گوزن جنس سرووس ارتباط نزدیکی دارد.
یواس اس تلفر (ای پی ای-۲۱۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تنادورس (۱۹۱۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۳ ساخته شد.
یواس اس تنساس (۱۸۶۰) یک کشتی بود که طول آن ۹۱' بود. این کشتی در سال ۱۸۶۰ ساخته شد.
گوزن های قهوه ای (نام علمی: "Rusa") نام یک سرده از زیرخانواده گوزنیان جهان قدیم است.
یواس اس تنساو (وای تی ام-۴۱۸) یک کشتی بود که طول آن ۱۰۰' بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
گوزن خالدار فیلیپینی (نام علمی: "Rusa alfredi") نام یک گونه از سرده گوزن های قهوه ای است.
یواس اس تربینس (ای ان-۵۹) یک کشتی است که طول آن 194' 6" می باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
گوزن فیلیپینی (نام علمی: "Rusa marianna") نام یک گونه از سرده گوزن های قهوه ای است.
یواس اس تتونکا (ای اوجی-۴۱) یک کشتی بود که طول آن 220 ft 6 in بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تاچ (اف اف جی-۴۳) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۸۲ ساخته شد.
یواس اس تینیم (ای کی ای-۶۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
گوزن سمبر (نام علمی: "Rusa unicolor") از بزرگترین انواع گوزن و بومی شبه قاره هند و جنوب شرق آسیا است که توسط انسان در استرالیا و نیوزیلند هم رها شده است.
یواس اس توماسون (دی یی-۲۰۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس ترنبک (اس اس-۴۱۸) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
گوزن قهوه ای جاوه ای (نام علمی: "Rusa timorensis") نام یک گونه گوزن بزرگ از سرده گوزن های قهوه ای و بومی اندونزی و تیمورشرقی است. جمعیت هایی از این گونه به نقاط مختلفی در نیمکره جنوبی معرفی شده است. این گوزن دارای هفت زیر گونه میباشد.
یواس اس ترنهیل (دی یی-۱۹۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس تیگرس (۱۸۶۱) یک کشتی بخار بود که در آغاز جنگ داخلی آمریکا توسط نیروی دریایی اتحادیه آمریکا به کار گرفته می شد.
واپیتی یا اِلک (نام علمی: "Cervus canadensis") گونه ای گوزن بومی شرق آسیا و آمریکای شمالی است. این گوزن خویشاوند نزدیک مرال (بومی اروپا و غرب آسیا) و گوزن ژاپنی است و از هر دو آن ها بزرگتر است.
یواس اس تیگرس (۱۸۷۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۷۱ ساخته شد.
گوزن لب سفید (نام علمی: "Cervus albirostris") بومی علفزارها، بوته زارها و جنگل های مرتفع شرق فلات تبت است. این گونه در رده حفاظتی آسیب پذیر فهرست سرخ آی یوسی ان قرار گرفته و بر اساس برآورد سال ۱۹۹۸ تنها ۷ هزار رأس از آن در حیات وحش باقی مانده اند. گوزن لب سفید از انواع بزرگ جثه گوزن است که ارتفاع آن در ناحیهٔ شانه بین ۱۱۵ تا ۱۴۰ سانتیمتر، وزن نرها ۱۸۰ تا ۲۳۰ کیلو و وزن ماده هایش ۹۰ تا ۱۶۰ کیلو است. موهای زبری به رنگ قهوه ای-خاکستری دارد که در قمست زیر شکم به زرد نخودی و در کفل به قهوه ای مایل به سرخ می گراید.
یواس اس تیگرس (۱۹۰۵) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۵ ساخته شد.
یواس اس تیگرون (اس اس-۴۱۹) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تایل فیش (اس اس-۳۰۷) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
فلفل فرنگی (نام علمی: "Pimenta dioica") یا ، که با نام های فلفل جامائیکا، «فلفل مرتل»، «پیمنتا» یا «پیمنتو» نیز شناخته می شود، نام یک گونه از تیره مورت است. معمولاً به فلفل فرنگی قرمز و قلبی شکل اشاره دارد. یک درخت بومی آنتیل بزرگ، جنوب مکزیک و آمریکای مرکزی است، که اکنون در بسیاری بخش هایی از جهان در مناطق گرم کشت می شود. نام آل اسپایس در اوایل سال ۱۶۲۱ توسط انگلیسی ها ابداع شد، که آن را به عنوان یک ادویه ای که ترکیبی از طعم های دارچین، جوز هندی و میخک است، می شناسند. ادویه آل اسپایس. آل اسپایس یک ادویه منفرد است که از میوه نارس درختان همیشه سبز بومی جنگل های بارانی سرسبز آمریکای مرکزی و جنوبی تولید شده است. این ادویه نام خود را در دهه ۱۶۲۱ از زبان انگلیسی گرفته است، زیرا آنها دریافتند که عطر و طعم آل اسپایس ترکیبی از طعم دارچین، زنجبیل، جوز هندی و میخک است و به همین علت اسم آن را آل اسپایس گذاشتند. در زبان فارسی به فلفل بهار معروف است.
یواس اس تیلز (دی یی-۷۴۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس تیمبالیر (ای وی پی-۵۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
موچسب ها (نام علمی: "Ampelopsis") نام یک سرده از تیره انگوریان است.
یواس اس تینجی (تی بی-۳۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۰۱ ساخته شد.
یواس اس تینجی (دی دی-۲۷۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۹ ساخته شد.
زرین پوش (نام علمی: "Arctocebus") نام یک سرده از تیره چشم گردان است.
یواس اس تینجی (دی دی-۵۳۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس تینوزا (اس اس-۲۸۳) یک زیردریایی است که طول آن می باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس اس تینوزا (اس اس ان-۶۰۶) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۱ ساخته شد.
آروکاریا نام یک سرده از درختان مخروطی همیشه سبز از خانواده آروکاریاسه است. امروزه این درختان بیشتر در نیمکره جنوبی یافت می شوند، اما در دوره های ژوراسیک و کرتاسه در سراسر جهان پراکنده بودند. در حال حاضر، ۲۰ گونه زنده از این سرده وجود دارد که در کالدونیای جدید (که ۱۴ گونه بومی آنجا هستند)، شرق استرالیا (ازجمله جزیره نورفک)، گینه نو، آرژانتین، برزیل، شیلی و اروگوئه یافت می شوند. این سرده برای بسیاری از مردم به دلیل درخت معروف به کاج شیلیایی یا درخت معمای میمون (Araucaria araucana) شناخته شده است. نام بومی مشخصی برای این سرده وجود ندارد و بسیاری از گونه های آن را کاج می نامند، هرچند که از نظر تکاملی فقط ارتباط دوری با کاج های واقعی (سرده Pinus) دارند. توصیف درختان آروکاری عمدتاً بزرگ هستند و تنه ای ضخیم و راست دارند که می تواند بین ۵ تا ۸۰ متر ارتفاع داشته باشد. شاخه های افقی و گسترده آن ها به صورت طبقه ای رشد می کنند و با برگ های چرمی یا سوزنی شکل پوشیده شده اند. در برخی گونه ها، برگ ها باریک، نوک تیز و نیزه ای شکل هستند و به سختی روی هم قرار می گیرند، درحالی که در برخی دیگر برگ ها پهن و مسطح بوده و کاملاً روی
هم می افتند. این درختان عمدتاً دوپایه هستند، به این معنا که مخروط های نر و ماده روی درختان جداگانه ای رشد می کنند، هرچند که برخی درختان یک پایه هستند یا با گذر زمان جنسیت خود را تغییر می دهند. مخروط های ماده معمولاً در بخش های بالایی درخت قرار دارند، کروی شکل هستند و بسته به گونه، قطری بین ۷ تا ۲۵ سانتی متر دارند. این مخروط ها بین ۸۰ تا ۲۰۰ دانه خوراکی تولید می کنند که از نظر ظاهری به دانه های کاج شباهت دارند اما بزرگ تر هستند. مخروط های نر کوچک ترند و طول آن ها بین ۴ تا ۱۰ سانتی متر است. این مخروط ها استوانه ای باریک تا پهن بوده و عرض آن ها بین ۱٫۵ تا ۵ سانتی متر متغیر است. آروکاریا. نام یک سرده از تیره مطبق کاجیان است. آروکاریا، گیاه مخروطی زیبایی است که نهال های کوچک آن را در گلدان های شیشه ای نگه می دارند. بوته های کوچک آن را می توان در گلدان ها و روی میز، و درختان بزرگ تر آن را در سالن ها و اتاق های بزرگ گذاشت. این گیاه در محیط خنک و پر نور، شاداب تر است و تا ارتفاع ۵۱ متر رشد می کند. اگر گلدان تعویض نشود، گیاه از رشد بازمی ماند. مسئلهٔ مهم در مورد آروکاریا ریزش برگ و از دست رفتن شاخه های گل دهنده به دلی
ل گرما و خشکی هوا یا خاک گلدان است. روش نگهداری. دما. این گیاه به گرمای متوسط نیاز دارد. در زمستان در جای خنک نگه داری شود. نور. نور، کافی یا نیمه سایه باشد. آب. بهار و پاییز به آبیاری منظم نیاز دارد و در زمستان به آب کم. رطوبت هوا. گاهی به برگ های این گیاه باید آب پاشید. به خصوص اگر در زمستان، دستگاه حرارتی اتاق را گرم کند. در تابستان در محلی نگهداری شود که هوا در جریان است. تعویض گلدان. هر سه یا چهار سال یکبار در فصل بهار تعویض شود. تکثیر. تکثیر آروکاریا معمولاً دشوار است.
یواس اس تینزمن (دی یی-۵۸۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تایوگا (۱۸۶۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۶۲ ساخته شد.
یواس اس تیپکانو (ای او-۲۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۲۰ ساخته شد.
یواس اس تیرانت (اس اس-۴۲۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تیرو (اس اس-۴۱۶) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۷ ساخته شد.
یواس اس تاکسم (۱۹۱۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۰ ساخته شد.
نانوفناوری پزشکی بهره گیری از فناوری نانو در علم پزشکی است. نانوفناوری پزشکی تأثیرات شگرفی را در بسیاری از حوزه های پژوهشی همچون مهندسی بافت، حسگرهای زیستی مبتنی بر سلول، میکروآرایه های پرتوان و پزشکی ترمیمی داشته است. نکته ای را که در زمینه فناوری نانو می بایست مد نظر قرار داد این است که فعالیت در ابعاد نانومتری کلید اصلی در ساخت تکنولوژی های جدید برای تمامی حوزه های پژوهشی پزشکی است. از دیدگاه مولکولی، پزشکی مدرن هنوز در ابتدای راه خود قرار دارد. مثلاً امروزه از داروهایی استفاده می کنیم که شامل ساختار محدودی از مولکول ها هستند. این ملکولها برای درمان یک بیماری خاص به کار می روند. به کمک نانوفناوری پزشکی، محصولات دارویی می توانند مثل ماشین های هوشمند برنامه ریزی شوند. آن ها به حسگرهایی مجهزند که می توانند قدرت تصمیم گیری و تأثیرپذیری از محیط را برای ماشین ها فراهم کنند. این ماشین ها می توانند مانع از عوارض جانبی و واکنش های حساسیت زا را گردند. داروهای جدید خود را با بدن سازگار می کنند و تنها با رسیدن به مقصد نهایی عمل اختصاصی خود را که در واقع همان درمان است انجام می دهند که به این عمل دارورسانی هدفمند می گو
یند. آنها می توانند قبل از فعال شدن دارو از آزاد شدن مقدار بیشتر از حد آن جلوگیری کنند و مانع بروز مسمومیت شوند. درمان و پیشگیری بیماری ها از قابلیت های چشمگیر نانوفناوری پزشکی به شمار می رود. این فناوری با استفاده از نانو ابزارها و نانو ساختارهای مهندسی شده، اعمالِ ساخت، کنترل، دیدن و ترمیم سیستم زیستی انسان در مقیاس مولکولی را انجام می دهد. ابزارهای بسیار ابتدایی نانوفناوری پزشکی می توانند برای شناسایی بیماری و توزیع دارو، و همچنین توزیع هورمون در بیماری های مزمن و نقص های سیستم بدن به کار روند. ابزارهای بسیار پیشرفته تر، از قبیل نانو روبات ها هستند که به عنوان جراحان کوچک داخل بدن عمل می کنند. نانوبوت ها، روبات هایی هستند که اندازه آن ها در حد نانومتر باشد. چنین ماشین هایی می توانند با ورود به داخل سلول ها ساختار آسیب دیده آن ها را تغییر دهند و درصدد ترمیم آن ها برآیند. آن ها قادرند خود را تکثیر کنند یا نواقص ژنتیکی را با جابه جا کردن یا دستکاری مولکول های DNA برطرف سازند. تاکنون اکثر نگاه ها بر مواد نانومتری در حوزه پزشکی بر مبنای کاربردهای آن ها به عنوان ایمپلنت یا ساخت ظروف کشت سلولی بوده چرا که خصوصیات
مکانیکی مواد نانومتری در این حوزه بسیار چشمگیر می باشد. علاوه بر ویژگی های یاد شده، نانومواد بسترهای دینامیکی مناسبی را فراهم سازند که این بستر بخاطر نیروهای فیزیکی، برهمکنش های شیمیایی و توپوگرافی علاوه بر برهمکنش مستقیم سلول سبب تحریک سلول و اختصاصی شدن آن گردند. میکرو و نانو ساختارها سبب ایجاد تغییرات متعددی همچون همترازی، افزایش طول، قطبیت، مهاجرت، تکثیر و بیان ژن در سلول ها می گردد. نانوفناوری پزشکی همچنین می تواند به بررسی توانایی های ساختارهای نانویی در تمایز سلول های بنیادی بپردازد. نور عامل روشنایی جهان است. اما آیا این نور تنها توسط واکنش های شیمیایی تولید می شود؟ اخیراً مشخص شده است که نور توسط سلول های ما نیز تولید می شود و جزء اجزا اصلی تشکیل دهنده محیط داخلی بدن انسان ها است. نور را می توان جزء غیر مادی بدنمان که ما را با محیط اطراف مرتبط می سازد، در نظر گرفت. وجود این نور درونی در سال۱۹۲۰ توسط جنین شناس روسی بنام Alexander Gurwitsch کشف شد و نهایتاً توسط بیوفیزیست های از ۱۹۶۰ مطابق با آخرین پیشرفتهای علوم تکنولوژی منتشر شد. تمام ارگانیسم های زنده، از جمله انسان تابش ضعیفی را از خود ساطع می کنن
د که توسط چشم غیر مسلح قابل مشاهده نیست، اما توسط فوتو مالتی پلایر که سیگنال های ضعیف را چندین میلیون برابر تقویت می کند، قابل اندازه گیری می باشد و محققان را قادر می سازد تا این سیگنال ها را به صورت نمودار ثبت کنند. سلول ها و تمام ارگانیسم ها زنده تا قبل از مرگ پالس های نوری با شدت های متعدد (کمی بیش از ده ها هزار فوتون در ثانیه بر سانتیمتر مربع) از خود ساطع می کنند. این شدت برابر است با مشاهده نور شمع از فاصله ۱۵ مایلی و صدها میلیون بار ضعیف تر در مقایسه با روشنایی روز. این تابش های سلولی، به عنوان تابش های بیوفوتونی شناخته شده اند. گروه فریتس پاپ در آلمان نشان دادند که این فوتون های تابش یافته از یک بازه طول موجی ۲۰۰ تا ۸۰۰ نانومتر برخوردار بوده و شامل فوتونهای نورمرئی نیز می شوند، و تعداد فوتونهای ساطع شده از چند فوتون تا چند صد فوتون در ثانیه بر سانتیمتر مربع سلول زنده می تواند تغییر کند. با استفاده از روش های آزمایشگاهی بسیار دقیق که شامل استفاده از شمارش کننده های تک فوتونی (Single photon counters)، نشان داده شد که این تابش از یک میدان فوتونی تقریباً همدوس (Coherent) سرچشمه می گیرد و منابع اصلی این تاب
ش، مولکول DNA و تشدیدگرهای کاواکی(Cavity resonators) داخل سلول بوده و مکانیسم این تابش شامل انباشت فوتون ها در کاواک ها و کانال های اطلاعاتی (که توسط نیروهای کازمیر فعال می گردند)، می شود. ارتباط نزدیکی مابین این تابش و لومینسانس تأخیری (Delayed luminescence) از سلول که ناشی از حالت های وانگیخته میدان همدوس فوتونی آن می باشد، وجود دارد و اینکه می توان این تابش را یک تنظیم کننده اصلی و حمل کننده اطلاعات مربوط به حیات در نظر گرفت. اکنون مبحث استفاده از خواص فوتون های زیستی جهت تعیین فیزیولوژی سلولی و آشکار سازی تخریب سلولی در پدیده هایی مانند شروع و رشد عارضه سرطان، در مرزهای دانش جهانی قرار گرفته است. تاریخچه توسعه مطالعهٔ بیوفوتون ها. از دیر باز در کشورهای شرقی به خصوص در چین، مردم اعتقاد داشتند که سلول های زنده نوعی انرژی، تحت عنوان «نیروی زندگی» از خود ساطع می کنند. زمانی که جنین شناس و بافت شناس روسی Alexandr G.Gurwitsch آزمایش هایی را بر روی ریشه پیاز انجام داد، بیوفوتون ها کشف شدند. او دریافت اثرات سلول های در حال تقسیم در ریشه یک گیاه باعث تحریک تقسیم سلول ها در ریشه گیاه دیگر می گردد. هنگامی که او مشاه
ده کرد این اثر از کوارتز عبور می کند اما از شیشه معمولی عبور نمی کند، نتیجه گرفت که این نور می بایست یک تابش میتوژن در محدوده نور ماوراء بنفش باشد. Gurwitsch متقاعد شد که این تابش از شاخه مورفوژنتیک در درون ارگانیسم ها است که ساختار و سازمان فرایند حیات را در سلول و ارگانیسم بیان می کند. با این حال با تکنیک هایی که از ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰ در دسترس بودند،Gurwitsch و همکارانش توانستند پرتوهای میتوژنتیکی را اندازه گیری کنند (عمدتا از دتکتورهای بیولوژیک مانند ریشه پیاز یا کشت مخمر استفاده کردند). این محققان قادر به شناسایی فوتون هایی صدها برابر ضعیف تر و حتی ثبت تک فوتون ها شدند. از ۵۵–۱۹۵۴زمانی که بیوفیزیست ایتالیاییL.Colli و U.Facchini و همکارانشان در دانشگاه میلان کشف Gurwitsch را به وسیلهٔ تکنیک جدید بررسی می کردند، نشان دادند که جوانه گیاهان مختلف نور مرئی ساطع می کنند. با این حال پس از انتشار این دو مقاله تحقیق را ادامه ندادند. در ۱۹۶۰ اولین گزارش از امواج بسیار ضعیف سلول توسط دانشمند روسی به عنوان پرتو میتوژن ارائه گردید. در حالی که دانشمندان روسی مطالعات گسترده ای روی بیوفوتون ها با فوتومالتی پلایر پیش از ۱۹۴۰، ا
نجام داده بودند، مطالعات سیستماتیک غربی ها در این زمینه با آزمایش های فیزیوشیمیست استرالیایی Terence I.Quickenden در اواخر ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ و نهایتاً با مطالعات بیوفیزیست آلمانی Fritz Albert Popp از ۱۹۷۴ ادامه یافت. Popp و همکارانش در دانشگاه مربرگ و به دنبال آن در دانشگاه کایزسلاترن و انستیتو بین المللی بیوفیزیک کایزسلاترن و Neuss، اولین محققان در آزمایش های سیستماتیک و تحقیقات تئوری در مورد تمام سوال های مربوط به این خواص بیولوژیک جدید بودند. سی سال پس از آن،Popp و همکارانش و بسیاری از محققان دیگر در سراسر دنیا نه تنها وجود بیوفوتون ها را در همه جا بدون هیچ شکی نشان دادند، بلکه خصوصیات مربوطه را نیز منتشر کردند و موجب آغاز گسترش شماری از کاربردهای عملی بیوفوتون ها در حوزه سنجش میکروارگانیسم ها، گیاهان، حیوانات و انسان شدند. امروزه انستیتو بین المللی بیوفیزیک که توسط Popp و برخی همکارانش در ۱۹۹۶ تأسیس شد به یک شبکه جهانی تحقیق متشکل از ۲۲ عضو و ۱۴ گروه در دانشگاه های آمریکا، چین، روسیه، هند، ژاپن، کره، اسرائیل، ایتالیا، انگلستان و آلمان تبدیل گردیده است، که همه با هم بر روی بیوفوتون ها تحقیقات خود را انجام
می دهند. تا چند دهه پیش، میدان های انرژی زیستی، وجود خارجی نداشت. در حالی که اکنون نه تنها وجود چنین میدان هایی به صورت علمی ثابت شده است، بلکه توانسته اند نحوه تولید آن و این که چگونه در اثر بیماری ها تغییر می یابند را نیز توضیح دهند. امروزه با کمک علم فیزیک می دانیم که همهٔ ما یک انرژی جمعی و از یک سرچشمه ایم. در واقع آنچه هست، فقط سطوح مختلف ارتعاش است. تمام شکل های ماده در سطوح مختلف، انرژی ارتعاشی دارند. ما از میدان های انرژی متراکم تر که آن را بدن فیزیکی می نامیم و میدان های کم تراکم تر (میدان های انرژی لطیف) تشکیل شده ایم. حیات وابسته به انرژی فوتون های متصاعد شده از خورشید است. در چرخه حیات، ابتدا فوتون به وسیله کلروفیل درختان جذب می شود تا در یک فرآیندی شیمیایی (فتوسنتز) با دیگر مواد ترکیب شده و در نهایت گلوکز و اکسیژن به دست آید. از دیدگاه فیزیک و مطابق با نظرات ریچارد فاینمن (برنده جایزه نوبل سال ۱۹۵۶) برهمکنش الکترومغناطیسی، نقش بنیادی در بیولوژی ایفا می کند. الکترومغناطیس مسئول ساختار و رفتار اتم ها، مولکول ها، سلول ها و در نهایت بدن انسان می باشد و در اصل انسان یک سیستم الکترومغناطیسی است. از دی
رباز در شرق، اعتقاد بر این بوده که سلول های زنده نوعی انرژی تحت عنوان «نیروی حیات» از خود ساطع می کنند. در سال ۱۹۶۰ کشف شد که سلول های زنده نوعی نشر همدوس به نام «بیوفوتون» از خود منتشر می کنند. امروزه از دیدگاه بیوفیزیک، یک ارگانیسم زنده، مجموعه ای پیچیده از بارهای الکتریکی است که به گفته فاینمن تنها از طریق فوتون ها برهم اثر متقابل دارند؛ بنابراین در ارگانیسم زنده، بیوفوتون هایی وجود دارد که با اجزای ارگانیسم یعنی اتم ها، مولکول ها، ماکرومولکول ها، ارگان ها و کل بدن برهمکنش دارند. Ruth و Popp نشان دادند که حیوانات، گیاهان و انسان ها تحت شرایط خاصی شروع به تابش یا جذب فوتون می کنند، که قابل اندازه گیری است. در سال ۱۹۷۲ آلن و همکارانش تابش فوتون از گلبول های سفید چند هسته ای را در طی فاگوسیتوز کشف کردند. در سال ۱۹۷۶ نلسون و همکارانش موفق به کشف تابش فوتون از ماکروفاژها شدند. روشجر، گرانیگر و کلیما نخستین کسانی بودند که موفق شدند طیف فوتون های متصاعد شده از فاگوسیت ها را اندازه گیری کنند. طیف فوتون های متصاعد شده از فاگوسیت ها نزدیک به طول موج های ۴۸۰٬۶۳۰و۷۰۰ نانومتر است و نوعی واکنش مهم سیستم ایمنی محسوب می ش
ود. ایجاد سوراخ با سوزن در طب سوزنی سبب حمله فاگوسیت ها و تولید بیوفوتون هایی با طول موج ۶۳۰ نانومتر در محل تحریک می شود.
یواس اس تاکن (ای ام-۱۲۶) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس اس تالند (ای کی ای-۶۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تالبرگ (ای پی دی-۱۰۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تالمن (دی ام-۲۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تالووانا (ای او-۶۴) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
یواس اس تام بیگ بی (ای اوجی-۱۱) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
یواس اس تامیچ (دی یی-۲۴۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس اس تانکاوا (ای تی ای-۱۷۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تانکاوا (وای تی بی-۷۸۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۶۶ ساخته شد.
یواس اس تانتوگنی (وای تی بی-۸۲۱) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۷۳ ساخته شد.
یواس اس تورانس (ای کی ای-۷۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تورسک (اس اس-۴۲۳) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تورتاگا (ال اس دی-۲۶) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
یواس اس تورتاگا (ال اس دی-۴۶) یک کشتی است که طول آن می باشد. این کشتی در سال ۱۹۸۸ ساخته شد.
یواس اس توالیگا (ای اوجی-۴۲) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس توهی (ای ام-۳۸۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۵ ساخته شد.
یواس اس تونر (ای کی ای-۷۷) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تاکسووی (اس پی-۷۴۳) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۱۷ ساخته شد.
یواس اس تراتن (دی دی-۵۳۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
یواس اس تراو (دی یی-۳۵۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس تروفایل (۱۸۶۵) یک کشتی بود که طول آن 145' 7" بود. این کشتی در سال ۱۸۶۴ ساخته شد.
یواس اس تروفایل (آی ایکس-۱۴۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس ترگو (ای کی ای-۷۸) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس ترپانگ (اس اس-۴۱۲) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس اس ترپانگ (اس اس ان-۶۷۴) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۹ ساخته شد.
یواس اس ترور (دی دی-۳۳۹) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۲۰ ساخته شد.