Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
علی والا مشهور به علی رضاقلی (۱۷ تیر ۱۳۲۶ – ۸ فروردین ۱۴۰۱) پژوهشگر ایرانی حوزه جامعه شناسی و علوم سیاسی بود. او با نگارش دو کتاب "جامعه شناسی خودکامگی" و "جامعه شناسی نخبه کشی" در صحنه جامعه شناسی ایران مطرح شد. زندگی. علی رضاقلی در تیر ۱۳۲۶ در شمیران زاده شد. در سال ۱۳۴۶ تحصیل در رشته ادبی را به پایان رساند و در همان سال به رشته علوم سیاسی در دانشکده حقوق دانشگاه تهران راه یافت و در سال ۱۳۵۰ موفق به اخذ دانشنامه کارشناسی شد. در دوران تحصیل در جلسات سخنرانی حسینیه ارشاد شرکت می کرد. پس از خدمت سربازی در سال ۱۳۵۳ جهت ادامه تحصیل به دانشگاه سوربن و سپس مدرسه سیاسی مطالعات عالی با وجود اینکه عمده فعالیت های پژوهشی و مطالعات علی رضاقلی به صورت غیرآکادمیک صورت می گرفت، اما نتایج مطالعات او از سوی مراجع دانشگاهی، استادان و دانشجویان مورد توجه بوده و مورد نقد علمی قرار گرفته و مرجع بسیاری از تحقیقات حوزه علوم انسانی می باشند. علی رضاقلی با «ثریا همت آزاد» (زادهٔ ۱۳۲۳)، نویسنده و شاعر ازدواج کرد که از شاگردان علی شریعتی بود. او دانش آموخته تئاتر در فرانسه، "قرآن پژوه" و "مولاناپژوه" است. «درد عاشقی»، «کدامین آدمی» و
«منتخب مثنوی» از آثار اوست. وی دارای سه فرزند دختر به نامهای حنیفا والا، مسیحا والا و مریم (تارا) والا است. هشتم فروردین ماه ۱۴۰۱ در سن ۷۵ سالگی بر اثر ناراحتی قلبی در یکی از بیمارستان های تهران از دنیا رفت. دیدگاه. علی رضاقلی می گوید هیچ راهی برای رهایی اقتصاد ایران از توسعه نیافتگی سراغ ندارم جز اینکه اقتصاددان تاریخ بداند، سیاستمدار پاسخ گو باشد و مردم ناظر. رضاقلی اقتصاد سیاسی را تاریخی می داند. از جهل نئوکلاسیک ها در این باره انتقاد می کند. شاهنامه یک اثر اقتصاد سیاسی می داند و معتقد است بدون خوانش تاریخ و چرخه های شوم آن یافتن راه حل برای رهایی از دام توسعه نایافتگی امکان پذیر نیست. او اساس کار خود را از شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری شروع کرد تا به این ترتیب نظریه اصلی خود را یعنی توجه به تاریخ برای شناخت بیشتر جامعه و مسائل و پیچیدگی های چند وجهی سیاسی، فرهنگی و اقتصادی ابراز نماید. نتیجه این تحقیق و جستجوی فراوان تحلیل جامعه شناختی ضحاک ماردوش بود که در قالب کتاب ارزشمند جامعه شناسی خودکامگی منتشر گردید و از جمله آثار پرمخاطب و پرفروش حوزه علوم انسانی شد. شب علی رضاقلی. مجله بخارا به سردبیری علی دهباشی
شبی را به پاسداشت پنجاه سال کوشش های علمی و پژوهشی با عنوان «شبِ علی رضاقلی» در روز جمعه ۲۳ فروردین ۱۳۹۸، در دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی برگزار کرد. در این شب، تقی آزاد ارمکی، هادی خانیکی، علی دهباشی، محسن رنانی، علی اصغر سعیدی، محمدتقی فاضل میبدی، فرشاد مؤمنی و سراج الدین وحیدی سخنرانی کردند. پیوند به بیرون. سخنرانی علی رضاقلی در شب کبوتر از مجله بخارا http://www.rezagholi.ir
جامعه شناسی نخبه کشی (جامعه شناسی نخبه کشی: قائم مقام، امیرکبیر، مصدق: تحلیل جامعه شناختی برخی از ریشه های تاریخی استبداد و عقب ماندگی در ایران) کتابی نوشتهٔ علی رضاقلی دربارهٔ عملکرد نخبگان سیاسی و برخورد جامعه ایران با آنهاست. این کتاب عنوان پر خواننده ترین کتاب در حوزهٔ مطالعات سیاسی در سال ۱۳۷۷ ایران را به خود اختصاص داده است. این کتاب تحلیلی جامعه شناسانه از برخی ریشه های تاریخی استبداد و عقب ماندگی در ایران، را بیان می دارد. این کتاب نخستین بار در سال ۱۳۷۷ از سوی نشر نی منتشر شد و پس از آن بارها تجدید چاپ شد. نویسنده در پی پاسخ گویی به این سؤال است که آیا تغییر و اصلاح در ساخت و بافت جوامع به دست نخبگان و از بالا انجام می شود یا بر اثر تحول در بستر اجتماعی و از پایین. این کتاب تحلیلی جامعه شناسانه از برخی ریشه های تاریخی استبداد و عقب ماندگی در ایران است و به این منظور نویسنده به تحلیل شرایط سیاسی، اجتماعی و فرهنگی زمان قائم مقام فراهانی، امیرکبیر و مصدق می پردازد. نگارنده با مدد جویی از شواهد تاریخی مطرح می کند که ساختار اقتصادی، سیاسی و اجتماعی ایران به گونه ای است که نخبگان سیاسی عملاً برای اصلاح وضع
موجود راه به جایی نمی برند چراکه جامعه تاب اصلاحات را نداشته و دست به نخبه کشی می زند. کتاب از چهار فصل تشکیل شده است. فصل اول به بررسی ویژگی فرهنگ اقتصادی ایران اختصاص دارد و مؤلف با سیری اجمالی در تاریخ ایران از دوره مغول تا قرن نوزدهم، درمی یابد که فرهنگ اقتصادی پانصد سال اخیر ایران، ویژگی های خاصی مانند وابستگی، مصرف زدگی و تسلیم تکنولوژی مدرن شدن دارد که کم و بیش ثابت مانده است. فصل های دوم تا چهارم نیز به بررسی موردی حکم فوق در خصوص قائم مقام فراهانی، امیرکبیر و مصدق پرداخته و نشان می دهد که چگونه ساخت کلی کشور تمایل به نخبه کشی داشته است. جامعه شناسی نخبه کشی یکی از پر چاپ ترین کتاب های ایران است.
کاتوزیان یک نام خانوادگی ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
مشیر همایون شهردار (زادهٔ ۱۲۶۴ – درگذشتهٔ ۱۱ بهمن ۱۳۴۸ در تهران) موسیقی دان٬ نوازندهٔ پیانو و آهنگساز اهل ایران بود. دوران کودکی. حبیب الله سپهسالاری مشهور به مشیرهمایون شهردار یا حبیب الله شهردار فرزند نصرالله خان سپه سالاری در سال ۱۲۶۴ متولد شد، تحصیلات خود را در مدرسهٔ آلیانس به پایان رساند و سپس به خدمت دولت درآمد. پدرش ۲ پیانو به ایران آورد که یکی از آن ها در خانه اش ماند و مشیر همایون شهردار از شش سالگی نواختن را آغاز کرد. در کتاب پیر پرنیان اندیش، (در صحبت سایه) ص۵۳۱؛ هوشنگ ابتهاج نقل می کند:"از ادیب خوانساری پرسیدم آیا درسته که مشیر همایون شهردار، پیانیست، وقتی مسئول رادیو شده نوارهای شما رو پاک کرد؟" ادیب می گوید بله. وقتی من هفده و مشیر همایون هجده ساله بود در اصفهان هر دو عاشق یک دختر بودیم. سر همین رقابت وقتی مسئول رادیو شد دستور داد تمام نوارهای منو پاک کنند." استادان. وی تار را نزد آقا حسینقلی و میرزا عبدالله و نی را نزد نایب اسدالله و پیانو را نزد سالار معزز و سنتور را نزد محمدصادق خان فرا گرفت. پدرش چون به استعداد فرزند پی برد، سرهنگ آقا بزرگ خان صاحب منصب موزیک قزاقخانه را به معلمی او برگزید
و برای تحریک ذوق او از آقا حسینقلی و حسین کمانچه کش دعوت می کرد که نواهای ایرانی را بنوازند و مشیر همایون از آنها تقلید نماید، سپس محمدصادق خان استاد سنتور را نیز به معلمی او انتخاب نمود که وی را در نواختن آوازها راهنمایی می کرد. سرورالملک که استاد پیانوی مشیر همایون بود یکی از موسیقی دانان سرشناس دربار ناصری بود که تا زمان مظفرالدین شاه هم زنده بود. مشاغل وی به قلم خودش. مدتی قاضی شعبهٔ اول دادگاه در وزارت دادگستری بودم، بعد از آن معاون تفتیش وزارت دادگستری شدم و پس از آن دادستان دادگستری اصفهان، رئیس تامینات شهربانی تهران، و پس از آن به ترتیب معاون شهربانی تهران، رئیس شهربانی اصفهان، رئیس شهربانی شیراز، رئیس شهربانی کل استانهای جنوب گشتم، چندی بعد در وزارت کشور فرماندار شیروان، تربت جام و تربت حیدریه، شهردار مشهد، اصفهان و بعد شیراز گشتم. مدتی بعد به ادارهٔ آمار و ثبت احوال رفتم و بالاخره رئیس ادارهٔ ذوب آهن و مدتی هم فرماندار بابل و بابلسر بودم. در سال ۱۹۰۹ میلادی به دعوت کمپانی هیز مستر ویس به لندن رفتم و تعدادی از آهنگهای ایرانی را در صفحات ضبط کردم که متأسفانه هیچ کدام در دسترس نیست. در قرارداد به من اخ
تیار دادند که تا ۱۰ نفر از موسیقیدانهای آن زمان را با خودم به لندن ببرم، بعد از انجام تعهدات، آنها را روانهٔ تهران کردم و خودم چند ماهی در پاریس ماندم. یک نوبت دیگر هم نمایندگان کمپانی کلمبیا با وسایل کار به تهران آمدند سال(۱۳۱۲) و مرا برای ضبط آهنگهای ایرانی دعوت کردند، که آنرا هم انجام دادم. ۲۲ سال است که با دستگاه رادیو ایران همکاری دارم که ۱۰ سال آن به طور مستقل مسئول تمام برنامه های موسیقی ایرانی بودم و دو سال مشاور هنری و ۱۰ سال اول فقط نواختن پیانو بر عهدهٔ من بود. آثار. یکی از معروفترین آثار نوازندگی وی ترانهٔ معروف مرا ببوس است، پیانوی این ترانه را مشیر همایون شهردار نواخته است، شعر این ترانه از حیدر رقابی و خوانندهٔ آن حسن گلنراقی است. از دیگر آثار وی می توان به صفحه های گرامافون زیر اشاره کرد: مشیر همایون علاوه بر نوازندگی پیانو در آهنگسازی نیز دست داشت خود او تعداد آهنگهایش را ۵۰ قطعه نوشته و می گوید اشعار آنرا نیز تماماً خود سروده است. مشیر همایون تعدادی اپرت نیز تصنیف کرده که شعر و آهنگش از خود اوست. وی در اپرت روش خاصی داشت، از اپرتهای معروف او می توان به اپرت یوسف و زلیخا، خسرو و پروانه اشاره
کرد. «دوستان شرح پریشانی من گوش کنید» یکی از ترانه های اپرت یوسف و زلیخا است که سالهای سال مردم آنرا زمزمه می کردند و به یاد می آوردند. اپرت خسرو پروانه را مشیر همایون از افسانهٔ "مادام و کاملیا گرفته بود زیرا در مدت اقامت در فرانسه تحت تأثیر آن قرار گرفته بود، نتهای این اپرت را ابراهیم منصوری نوشته است. پس از مدتی مشیر همایون دست به کار آفرینش اپرت رستم و سهراب شد، ملودیهای این اپرت در دست است اما این اپرت متأسفانه اجرا نشد. مشیر همایون به وسیله استادان زبر دست زمان خود به انجمن اخوت راه یافت و در کنسرتهای آن انجمن پیانو می زد. صفحه گرامافون دشتی و راست پنجگاه که سولو نواخته شده است از نظر اجرا و فضای ایرانی شان جزو آثار شاخص او به شمار می آیند. اولین قطعه ای که نوشت و به شکل پانتومیم روی صحنه رفت «باغ شاه» نام داشت که بعد از دورهٔ استبداد صغیر در انجمن اخوت بازی شده است در سال ۱۲۹۶ نمایشنامه ای به نام «بیچاره ارومی» نوشت که توأم با کنسرت، با شرکت دوستان خود درویش خان و رکن الدین خان به منفعت خیریه نمایش داده شد. قطعه دیگر نمایشی است به نام «دمپخت فری» که بعد از سال قحطی ۱۲۹۶ در تالار گراند هتل اجرا شده است.
وجه تسمیه نمایشنامه برای اینست که در آن موقع بواسطه کم بارانی سالهای قبلی، قحطی سختی در تهران شد و برای کمک بینوایان به جای نان، به مردم دمپخت می دادند. این نمایشنامه با کنسرتی توأم بود که خواننده آن دائی او رضا قلی خان بود. وی در سال ۱۲۹۸ برای پر کردن صفحه به همراه جمعی از هنرمندان به لندن رفت و صفحه هایی ضبط نمود که مقداری از آنها به تهران رسید و باقی آن در اثر بمباران هوایی در لندن از بین رفت. کنسرتی به منفعت حریق زدگان آمل و کنسرت دیگری برای ترمیم خرابی های حریق بازار در سال ۱۲۸۸ در خانه ظهیرالدوله تشکیل گردید که رئیس ارکستر غلامحسین درویش بود و مشیر همایون و سالار معزز نوازندگان پیانوی آن بودند. پس از درویش خان مشیر همایون شهردار جزو کسانی بود که ذوق آهنگسازی داشت اما چون نت نمی دانست و شاگرد و کلاسی هم نداشت این آهنگ ها انتشار نیافت. دیسکوگرافی. شمارهٔ برخی دیسکهای ضبط شده از مشیر همایون شهردار به شرح زیر است: W029, GPX8, WXGPX6, GFX7, G.C.7-12250, G.C.7-19272. سبک نواختن. مشیر همایون در نواختن پیانو سبک خاصی داشت که بسیار شبیه به سبک سنتور بود، و این هم به علت آن است که مدتها شاگرد محمد صادق خان بهتری
ن نوازندهٔ سنتور در زمانش بود. او ردیف موسیقی را به وسیلهٔ سنتور آموخت و عیناً روی پیانو تقلید کرد. در ده سالگی نوازندهٔ چیره دستی بود که به شنیدن سازش رغبت می کردند. او کوشش می کرد که هرچه بیشتر هنرمندان به تنظیم موسیقی به صورت پلی فونیک –چند صدایی- رغبت کنند و در همه احوال هنرمندی نوآور و نوآموز بود. ابداع پیش درآمد. می گویند وقتی که بنا باشد کنسرتی داده شود، در هنگام تمرین رکن الدین خان پیشنهاد کرد خوب است اول قطعه ای با هم بنوازیم و بعد از آن به آواز بپردازیم، سؤال شده کدام قطعه را بنوازیم؟ پیشنهاددهنده گفت من آهنگی به این سبک دارم. حضار میل به شنیدن آن پیدا کردند و سازنده آن آهنگ آنرا نواخت و مورد پسند واقع شد. بنا به پیشنهاد مشیر همایون شهردار به مناسبت اینکه پیش از درآمد آواز زده می شود به پیش درآمد موسوم شد. دستی در شعر. چنانچه یاد شد مشیر همایون در سرودن شعر هم دست داشت و شعر زیر سرگذشت خودش است که به شعر سروده است. ارکستر ویژه. هنگامی که در رادیو مسئولیت شورای موسیقی را قبول کرد، ارکستری به نام ارکستر ویژه بنیاد نهاد. ارکستر ویژه قطعاتی را که برای ارکستر تنظیم شده بود به سبک موسیقی غربی اجرا می کرد.
به دنبال آن ارکستر فارابی به وجود آمد و مشیر همایون آهنگ هایی برای این ارکستر ساخت. سرانجام. مشیر همایون شهردار در یازدهم بهمن ۱۳۴۸ در سن ۸۴ سالگی به علت عارضهٔ پارکینسون درگذشت و در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.
مهدی خالدی (زاده ۶ مرداد ۱۲۹۸ تهران – درگذشته ۹ آذرماه ۱۳۶۹) موسیقی دان، آهنگساز و نوازنده اهل ایران بود. زندگی. مهدی خالدی در مردادماه سال ۱۲۹۸ خورشیدی در محله سنگلج تهران به دنیا آمد. پدربزرگ مادری اش نوازنده نی در دربار ناصرالدین شاه بود. علاقه او به موسیقی باعث شد که پدرش در ۱۶ سالگی او را به نزد ابوالحسن صبا ببرد که با او دوستی داشت. صبا که متوجه علاقه و استعداد مهدی در موسیقی شده بود، او را به شاگردی خود پذیرفت. او طی یک سال و نیم آموزش ویلن و موسیقی ایرانی را نزد صبا فرا گرفت و کمی بعد جزو هنرمندان شناخته شده عرصه موسیقی شد. او همچنین از محضر هنرمندانی مثل روح الله خالقی، حسین یاحقی، حسین خالدی و حبیب اسماعیلی هم استفاده کرد. فعالیت هنری. با افتتاح رادیو در سال ۱۳۱۹ خورشیدی صبا او را به عنوان نوازنده ویلن به ارکستر رادیو معرفی کرد و به زودی هر هفته دو برنامه رادیویی در اختیارش قرار گرفت. سال ۱۳۳۴ به مقام سرپرستی موسیقی رادیو ایران رسید و با همکاری بنان ۶ ارکستر برای رادیو تشکیل داد. در این ارکسترها خوانندگان و نوازندگان مختلف شرکت داشتند و رهبری آن ها به عهده خود وی بود. تعداد آهنگ هایی که خالدی ساخته
و از رادیو پخش شده بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ آهنگ است و ۱۱ آهنگ نیز برای برنامه گلها ساخت. او در نواختن ویولن سبکی نو و خاص ابداع کرد و الگوی قدیمی اجرای موسیقی ایرانی را بهم زد. خالدی به جای روال پیش درآمد، آواز، تصنیف و رنگ، تصنیف هایی ساخت که اول دوبند شعر همراه با آهنگ در آغاز برنامه خوانده می شد سپس خواننده تصنیف را می خواند و بعد یک قطعه آواز با ساز سلو اجرا می شد و در نهایت برنامه با همان تصنیف خاتمه پیدا می کرد. همین نوآوری توجه و علاقه مردم را برانگیخت و باعث شهرت و محبوبیت آهنگ های او شد. در آهنگسازی چهارمضراب شور معروف به چهارمضراب خالدی و چهارمضراب سلمک را انحصاری خود ساخت. وی در نواختن ویلن در کنار سبک صبا و حسین یاحقی، سبک ویژه ای مخصوص به خود ابداع کرد که در آن توجه به آرشه کشی بیش از پنجه مهم بود. همچنین نخستین نوازنده ای بود که بعد از صبا در رادیو ایران به تکنوازی ویولن پرداخت. او علاقه زیادی به آهنگ های فولکلور و محلی داشت و از آن ها به عنوان منبع الهام بسیاری از آهنگ هایش مثل رعنا جان و آی بانو استفاده کرد. در طی سالهای ۱۳۲۴ تا ۱۳۴۳ به دعوت شبکه های رادیویی کشورهای همسایه سفرهای متعددی را جهت اجرا و ش
ناسایی موسیقی ایرانی انجام داد. سال ۱۳۲۴ به دعوت شبکه رادیویی هندوستان همراه با بدیع زاده ، علی اکبر پروانه، کاموسی و علی زاهدی به دهلی رفت و باعث رونق برنامه های فارسی رادیو دهلی شد تا جاییکه یکسال بعد رادیو هندوستان برای ضبط نمونه های موسیقی ایرانی بر روی صفحه از او دعوت کرد و او به همراه تعدای از بهترین هنرمندان آن روزگار به هند رفت و ۱۵۰ صفحه از آهنگ های ایرانی را ضبط کردند. سال ۱۳۲۴ نیز به دعوت دولت افغانستان و رادیو کابل به عنوان سرپرست هیأتی از هنرمندان چون حسین قوامی، جلیل شهناز، مجید نجاحی، انوشیروان روحانی و حسین همدانیان به کابل رفت و ۹ برنامه اجرا کردند که مورد توجه بسیار قرار گرفت. کمی پس از آن دولت شوروی هم از هنرمندان رادیو ایران دعوت کرد و اینبار نیز خالدی به عنوان سرپرست هیأتی که اعضایش فرهنگ شریف، جهانگیر ملک و ناصر مسعودی بودند به باکو و مسکو رفتند و برنامه های مختلفی اجرا کردند. در دهه ۳۰ با اینکه سینما در ایران نوپا و فاقد تکنیک های لازم بود اما به دعوت فیلمسازان برای فیلم هایشان آهنگ ساخت که اسامی برخی از این فیلم ها عبارتند از: "زندانی امیر"، "طوفان زندگی"، "شرمسار" و "مادر". آشنایی خال
دی با دلکش و تشکیل مثلث خالدی، دلکش و نواب صفا (شاعر) باعث شد که همراه با هم تعدادی از بهترین آهنگ های ایرانی همچون آمد نوبهار، داغ لاله، رفتی و رفتم و دل غافل پدیدار شود. خالدی حدود ۸۰ آهنگ برای دلکش ساخت. او در طی دوران آهنگسازی با شعرای فراوانی همچون رهی معیری، بیژن ترقی، اسماعیل نواب صفا، معینی کرمانشاهی، حسین مسرور، ابوالقاسم حالت، سایه، حسین گل گلاب، مهدی سهیلی، پرویز خطیبی و نادر نادرپور همکاری کرد. حدود ۸۰ آهنگ نیز بر روی اشعار متقدمین همچون حافظ و سعدی ساخته است. اسامی برخی از خوانندگانی که آهنگ های او را خوانده اند عبارتند از: دلکش، ملوک ضرابی، روح بخش، بنان و قوامی. همچنین بیشتر تصنیف های غیر محلی خوانده شده توسط سیمابینا به آهنگسازی خالدی است. درگذشت. خالدی بعد از یک دوره بیماری و ابتلا به سرطان حنجره در تاریخ ۹ آذرماه ۱۳۶۹ درگذشت. از او سه فرزند به اسامی نشاط، مهرداد و شهرزاد به یادگار مانده است. آثار. از معروفترین آهنگ های خالدی آمد نوبهار(نشاط طبیعت) و مارا زچه پابند جنون کردی است. هر دو با کلام نواب صفا. برخی از آثار:
اسکوتر یکی از وسایل نقلیه است و می تواند به موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
اسکولاستیک می تواند اشاره به یکی از موارد زیر داشته باشد:
تبریزی یک نام خانوادگی ست. تبریزی همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جعفری یک نام خانوادگی ست. جعفری همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قلعه حسینیه یکی از روستاهای شهرستان خرمدره در استان زنجان ایران است. این روستا در دهستان خرمدره واقع شده است و از پر جمعیت ترین روستا های شهرستان خرمدره است.بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت ان ۴۰۰۰ نفر (در ۱۰۰۰ خانوار) بوده است. موقعیت جغرافیایی. این روستا در عرض جغرافیایی۳۶٫۲۴درجه و طول جغرافیایی۴۹٫۱۶واقع شده است و در فاصله حدود 4 کیلومتری شهر خرمدره و حدود 3 کیلومتری شهر هیدج قرار دارد.
حجازی یک نام خانوادگی ست. حجازی همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
خواجه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: واژه خواجه در ترکیب با برخی واژه های دیگر به کار رفته است، مانند:
رازی یک نام خانوادگی ست. رازی همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رژیم مجموعه ای از شرایط، که اغلب سرشتی سیاسی دارند، گفته می شود. رژیم همچنین ممکن است به یکی از شرایط زیر اشاره داشته باشد:
زهره دومین سیارهٔ سامانهٔ خورشیدی است که میان زمین و عطارد قرار گرفته . زهره همچنین به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
شکل از طریق محصور شدن یک محیط به وجود می آید. شکل همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
طرابلس یا تریپولی می تواند اشاره ای به یکی از موارد زیر باشد:
عکس نوعی تصویر است که بر اثر تابش نور بر یک سطح حساس به نور تشکیل می شود. عکس همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
فرهاد فَرهاد یکی ازنام های ایرانی ست. فرهاد همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قاضی به معنی کسی است که به قضاوت می پردازد و می تواند به موارد زیر نیز اشاره کند:
قلعه سازه ای مستحکم ساخته شده در قرون گذشته است. قلعه همچنین می تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نوید نامی برای مردان است. نوید همچنین می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
نیلی رنگی از خانوادهٔ آبی بین آبی و فیروزه ای است. نیلی همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره کند:
واژهٔ هَفت اورنگ به معنی هفت تختگاه است و در موارد زیر به کار رفته:
کنراد دوم یا کنراد مهتر (زادهٔ پیرامون ۹۹۰- مرگ ۴ ژوئن ۱۰۳۹) امپراتور مقدس روم از سال ۱۰۲۷ تا زمان مرگش بود. او پسر هاینریش فن اشپایر کُنت فرانکونیا بود. پس از مرگ پدر با اینکه او خردسال بود او کنت اشپایر و ورمز گردید. او در هنگام بلوغ نفوذش را تا زاکسن نیز گسترد. در ۱۰۲۴ امرای انتخابگر وی را برای نشستن بر کرسی خالی پادشاهی آلمان برگزیدند. سه سال پس از آن او تاج امپراتوری مقدس روم را نیز بر سر نهاد. وی نخستین امپراتور از دودمان سالی بود. منابع. Wikipedia contributors, "Conrad II, Holy Roman Emperor," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Conrad_II,_Holy_Roman_Emperor&amp;oldid=444737237 (accessed August 17, 2011).
وراثت یا انتقال صفات از والدین به فرزندان، از مباحث ژنتیک است و می تواند به یکی از موارد زیر نیز اشاره کند:
راپسودی مجار شمارهٔ ۲، در دو دیز مینور، دومین راپسودی از مجموعهٔ ۱۹ راپسودی مجار برای پیانو، اثر فرانتس لیست، است. به سبب شهرت قطعه، "راپسودی مجار" (بی ذکر شماره) هم بدان گفته می شود. اثر به سال ۱۸۴۷ میلادی تصنیف شد و به لادیسلاس تلکی پیشکش شد. در ۱۸۵۱ برای بار نخست انتشار یافت و از همان ابتدا سخت مقبول افتاد؛ از آن هنگام باز تنظیم های فراوانی از آن برای ارکستر، دو پیانو، چهار دست و غیره تصنیف شده است. از جمله لیست خود با همکاری فرانتس دوپلر تنظیمی از آن برای ارکستر ارائه داد (تصنیف ۱۸۵۷-۱۸۶۰؛ نشر ح. ۱۸۷۵) و چندین سال بعد نسخهٔ ارکستر را برای چهار دست و یک پیانو تنظیم کرد (تصنیف ۱۸۷۴؛ نشر ۱۸۷۵). این راپسودی از قطعه های بسیار دشوار و نمایشی است و نواختنش تنها برای نوازندگان چیره دست ممکن است. لحن های متضاد، پرهیجان، و بازیگوشانهٔ آن سبب شده است که آثار کارتونی فراوانی با تکیه بر آن آفریده شود. قطعه از یکی درآمد پرسش و پاسخی هیبتمند و آرام در هشت میزان و دو بخش طولانی یکی آرام (لاسان=Lassan) و دیگری پرشور (فریسکا=Friska، میزانِ ۱۱۸ و سپس تر) تشکیل شده است. ساختار قطعه ملهم از آنِ رقص مجار چارداش است. زیربخش اخت
تام قطعه از میزان ۴۲۱ می آغازد و با ابهت به پایان می رسد. لیست بعدها کادنزاهایی چند برای راپسودی ۲ نوشت که بین میزان ۴۲۰ و ۴۲۱ نواخته شوند. مجموعهٔ نخست کادنزاها در سال ۱۸۸۵ برای لینا اشمالهاوزن و مجموعهٔ دوم برای تونی راب نوشته شده است. وانگهی فرانتس لیست از آغاز (۱۸۵۱) دست نوازندگان را در اجرا یا تصنیف کادنزا باز گذاشته بوده است. بسیاری از نوازندگان بزرگ دعوت لیست را لبیک گفته اند. از جمله سیرگئی راخمانینف و ولادیمیر هوروویتس. دومی پا را فراتر گذاشت و وردش های کلان تری در کل قطعه داد که به وردش هوررویتس شناخته است. "راپسودی مجار" از قطعه های بسیار محبوب نزد کارتون سازان و فیلم سازان بوده است. قدیم ترین کاربرد قطعه در یکی کارتون کوتاهِ سیاه سفید از استودیوی والت دیزنی است (۱۹۲۹م) و در آن بخشی از فریسکا، در کنار قطعات دیگر از آهنگسازان دیگر نواخته می شود. دو کارتون کوتاه، یکی "کنسرتوی گربه" از مجموعهٔ تام و جری متعلق به استودیوی مترو گلدوین مایر (۱۹۴۶م)، و دیگری "راپسودی خرگوش" از مجموعهٔ باگز بانی متعلق به استودیوی وارنر برادرز (۱۹۴۶م)، تماماً به این قطعه پرداخته اند. کنسرتوی گربه به طور خاص چشمگیر است که در
آن بخش اعظمی از قطعه (شامل لاسان و فریسکا) بی وقفه نواخته می شود. وانگهی کنسرتوی گربه جایزهٔ اسکار را برای سازندگانش در پی داشت. تقریباً یک دهه پیش از آن، مکس فلیشر در کارتون کوتاهی با عنوان "ارکستر حیوان" اجرای کاملِ تنظیمِ قطعه برای ارکستر را گنجانده بود (۱۹۳۷م).
چاه آب گودالی ست که انسان برای رسیدن به آب در زمین حفر می کند. چاه آب ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد.
ازدواج در میان لر،طوایف ایل بختیاری و بویراحمدی به شکل های مختلفی وجود داشته است. در بین بختیاری ها پدر برای فرزندان خود همسر انتخاب می کرد، پسر همیشه گفتهٔ پدر را اطاعت می کرد و دختر با کسی ازدواج می کرد که پدر می پسندید و ازدواج او بدون توافق پدر امکان نداشت. گرچه پسران در بیشتر موارد و دختران درهمهٔ موارد، نقشی در انتخاب همسر نداشتند ولی به دلیل نفوذ و تسلط آداب و رسوم بر رفتارهای آنان، به ندرت طلاق یا جدایی اتفاق می افتاد. البته در حال حاضر این رسومات کم شده است. ازدواج فامیلی. بختیاری ها و بویراحمدی ها به ازدواج فامیلی به علت مزیتهایی که داشت، بیشتر از سایر ازدواجها اقبال نشان داده اند. جوانان بختیاری خود را ملزم به ازدواج با دختران فامیل می دانستند و کمتر کسی به فکر انتخاب زن از طوایف دیگر بود، زیرا این عمل توهین به فامیل و وابستگان به حساب می آمد. بختیاری ها از همان ابتدا ازدواج فامیلی را ترجیح می دادند و دربارهٔ ازدواج با غریبه این ضرب المثل را به کار می بردند: شی غَریوی سخته. یعنی ازدواج با غریبه سخت است . ازدواج ناف برون. در میان مردم ایل بختیاری و بویراحمدی ها رسم بوده است که هر گاه دختر و پسری در
زمانی نزدیک به هم متولد می شدند، اولیای این اطفال در همان زمان تولد، بند ناف نوزاد دختر را به نام پسری که او نیز تازه به دنیا آمده یا کمی از او بزرگتر بود می بریدند. پسر و دختر بعدها که بزرگ می شدند باید با هم ازدواج می کردند. ازدواج خون بس. همانند دیگر طوایف و اقوام در بین بختیاری ها و بویراحمدی ها نیز درگیریهایی رخ می داد که گاهی بسیار شدید بوده و منجر به کشته شدن افرادی نیز می گردید. این کشته شدن سبب کینهٔ بیشتر شده و خانوادهٔ مقتول برای انتقام گرفتن اقدام به قتل یکی از نزدیکان قاتل کرده و این قضیه برای مدت طولانی ادامه می یافت. برای جلوگیری از تداوم این کار، بزرگان طوایف دیگر جمع شده و سران دو طایفه ای را که اختلاف داشتند با هم آشتی می دادند. برای تحکیم حالت صلح، معمولاً دختر فرد قاتل یا یکی از بستگان نزدیک او را به عقد پسر مقتول در می آوردند تا قایله فیصله یابد. به این جهت به این نوع ازدواج خون بس می گفتند. این دختر در زندگی خود همیشه مورد آزار خانوادهٔ شوهرش قرار داشت و از کمترین حقوق معمول نیز، بی بهره بود. پس از پذیرش خون بس از جانب طرفین، نامه ای هم نوشته می شد که دو طرف آن را تأیید می کردند. ازدواج
گا به گا. گاهی اوقات دو پسر از دو خانواده با خواهر یکدیگر ازدواج می کردند. به اینگونه ازدواجها، گا به گا می گفتند که مشکلات کمتری داشت و کمتر اتفاق می افتاد که بین چنین خانواده هایی بر خورد جدی روی دهد. این ازدواج درحقیقت نوعی دادوستد به حساب می آمد زیرا، از بار سنگین شیر بها و برخی از مخارج که عامل آن چیزی جز سختگیری خانوادهٔ عروس نبود کاسته می شد. وجه تسمیه. گا در زبان بختیاری و بویراحمدی به معنی گاو است. برخی معتفدند چون پدر دختر به عنوان جهیزیه معولا یک ماده گاو به دخترش می داد، در ازدواج گا به گا در مقابل گاوی که به دخترش داده بود، یک راس گاو به عروسش داده می شد. ازدواج هُم بهری. گاهی شخصی از دوران کودکی یا نو جوانی نزد خانواده ای مشغول کار می شد و صاحبخانه او را به عنوان شریک یا هم بهر قبول کرده و او را مانند فرزندانش در تمام اموال خود شریک می دانست. چنانچه شخص مورد نظر از دختر صاحبخانه خواستگاری می کرد، وی نیزبدون گرفتن شیربها و مهریه دختر خود را به عقد او در می آورد . در این نوع ازدواج فرد در اصل داماد سرخانه می شد. ازدواج های مصلحتی. هدف از این ازدواجها نزدیک شدن اقراد طبقات پایینتر قدرت ایل مانند کل
انتران، به خوانین بوده است. در اینگونه موارد کلانترها دختری از خوانین را برای خود یا پسرشان خواستگاری می کردند. خوانین هم برای تحکیم پایه های قدرت خود به این نوع ازدواجها رضایت می دادند. گاهی هم خوانین برای تحکیم وضعیت خود، دختری از کلانترها یا بزرگان طوایف را به عقد خود یا پسرشان درمی آوردند.
کانتات یا کانتاتا یک قطعه موسیقی آوازی یک یا چندنفره با همراهی سازهای موسیقی و معمولاً چند موومانه است که اغلب توسط کُر همراهی می شود. کانتاتا نقطهٔ مخالف سونات است که فقط برای اجرا با سازهای موسیقی و بدون همراهی آواز نوشته می شود. کلمهٔ کانتاتا که ریشه در واژهٔ ایتالیایی کانتاره دارد اولین بار توسط آهنگساز ایتالیایی الساندرو گراندی برای نامگذاری مجموعه ای از آثارش با نام «کانتاتاها و آریاهایی برای یک خوانندهٔ تکی» که بین سال های ۱۶۲۰ تا ۱۶۲۹ میلادی نوشته بود استفاده شد. مفهوم کانتاتا با گذشت زمان دستخوش تغییر شده است، کانتاتاهای اولیه که توسط آهنگسازان ایتالیایی پس از گراندی ساخته می شدند در ۲ فرم غیر مذهبی و کانتاتای کلیسایی و همه به زبان ایتالیایی بودند. لوئیجی روسی، پیترو آنتونیو کستی و جیاکومو کاریسیمی از آهنگسازان پیشرو فرم کانتاتا در قرن هفدهم میلادی بودند. همچنین مجموعهٔ کارمینا بورانا با آهنگسازی کارل ارف، از معروف ترین آثار کانتات می باشد و در بسیاری فیلم ها و سریال ها استفاده شده و بیشترین اجرای قطعات کرال موسیقی کلاسیک را از آغاز قرن ۲۱ داشته است. زمینه تاریخی. این اصطلاح در اوایل قرن هفدهم به طور