Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د پرادیجی یک گروه موسیقی رقص الکترونیک است که در سال ۱۹۹۰ تشکیل شد. گروه پرادیجی را در کنار هنرمندان دیگری همچون فتبوی اسلیم و کمیکال برادرز از پیشگامان سبک بیگ بیت می دانند. آثار پرادیجی تاکنون بیش از ۲۵ میلیون نسخه در جهان فروش داشته است. کیت فلینت خوانندهٔ پرادیجی در ۴ مارس ۲۰۱۹ خودش را حلق آویز کرد و به زندگی اش خاتمه داد. شکل گیری. پرادیجی را لیام هاولت، کیت فلینت و لیروی ثورنهیل در اواخر سال ۱۹۹۰ بنیان گذاشتند. نام گروه از یک مدل سینتی سایز آنالوگ شرکت موگ به نام موگ پرادیجی گرفته شده است. این سینتی سایزری بود که هاولت با آن کار می کرد و در بدو آشناییش با فلینت که چند قطعه را برای او ضبط کرد روی برچسب نوار، کلمهٔ «پرادیجی» را نوشت.
نشان ملی آرژانتین (به اسپانیایی: Escudo de la República Argentina) در شکل کنونی آن در سال ۱۹۴۴ میلادی طراحی شد، ولی این نشان از سال ۱۸۱۳ به دست مجلس این کشور به کار گرفته می شد. در این نشان از عناصر نمادین خورشید مه، درخت آزادی، کلاه فریگی، شاخه زیتون و دست دادن استفاده شده است.
بی تی (زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۷۱) یک تهیّه کنندهٔ موسیقی، آهنگساز، و مهندس صوت نامزد جایزهٔ گرمی اهل آمریکا است.
ساخت ایران نام مجموعه ای ویدیویی برای شبکهٔ نمایش خانگی است. فصل اول مجموعه تولید سال ۱۳۹۰ و به کارگردانی محمدحسین لطیفی است که بخشی از آن در لبنان فیلم برداری شد و ابتدا در رسانهٔ خانگی و سپس در شبکه آی فیلم و نسیم پخش شد. فصل دوم تولید سال ۱۳۹۵–۱۳۹۶ و به کارگردانی برزو نیک نژاد است که در ادامه استقبال از فصل اول ساخته شد. این فصل از اردیبهشت ۱۳۹۷ از رسانهٔ خانگی پخش گردید. فصل سوم شهریور ۱۴۰۰ به کارگردانی بهمن گودرزی با واکسیناسیون عوامل آغاز شد و طی بهار ۱۴۰۱ از پلتفرم فیلیمو پخش شد. فصل اول. ساخت ایران ۱ نام فصل اول مجموعه ساخت ایران است و تولید سال ۱۳۹۰ می باشد. این مجموعه تلویزیونی در ابتدا توسط شبکه خانگی و سپس در شبکه تهران پخش شد. کارگردان این فصل محمدحسین لطیفی است. این مجموعه در لبنان فیلم برداری شد. خلاصه داستان. غلامحسین دزد خرده پایی است که روزی از روزها شاهد تصادف اتومبیل با مردی میانسال می شود. وی کیف مرد مجروح را می رباید و پاسپورتی در کیف پیدا می کند. او سعی دارد که کیف را به فروش برساند. اما به دلیل اینکه پلیس دنبالش است تصمیم می گیرد به خارج برود و از ایران فرار کند او خودش را جای آن مرد م
جروح که دانشمند است جا میزند و با هویت ا و به فرانسه میرود از قضا آن دانشمند قرار بود اختراع خود را در فرانسه و با همکاری شرکت دوریس با ریاست آقای لوریان به ثبت برساند که آنجا دوست قدیمی اش جمشید را پیدا میکند و آن دو باهم داستان هایی را تجربه میکنند فصل دوم. ساخت ایران ۲ نام فصل دوم مجموعهٔ ساخت ایران است و در سال ۱۳۹۷–۱۳۹۶ تولید شده است. این مجموعه تلویزیونی از ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷ تا ۲ آبان ۱۳۹۷، توسط شبکه نمایش خانگی پخش شد. کارگردانی این فصل بر عهده برزو نیک نژاد است. فصل سوم. ساخت ایران ۳ عنوان فصل سوم مجموعه طنز نمایش خانگی ساخت ایران به کارگردانی بهمن گودرزی و تهیه کنندگی سید امیر پروین حسینی محصول سال ۱۴۰۰ است. فیلمبرداری این سریال از مرداد ۱۴۰۰ با واکسیناسیون عوامل آغاز شد. خلاصه داستان. غلام در جنوب ایران غواص است. او به ستاره علاقه دارد. یک روز ستاره که بدهی سنگینی بالا آورده و ظلی حکم جلب او را گرفته است، از غلام کمک می خواهد. غلام تصمیم می گیرد به ستاره کمک کند. غلام برای حل مشکل ستاره از مرتضی کمک می گیرد. غلام و مرتضی با هم همراه می شوند و خودشان را به دردسرهای زیادی می اندازند، در حالی که هر مانعی
که از پیش رو برمی دارند، مانع بزرگتری سر راهشان می بینند که باید بر آن غلبه کنند. از آن طرف سیاوش به دلایل علاقه ای که به شیرین دارد، باید ستوده، شوهر سابق شیرین را تعقیب کند و بفهمد ستوده دنبال چیست، چرا که شیرین به دنبال انتقام از ستوده است. غلام که از قبل سیاوش را می شناسد، برای حل یکی از مشکلاتی که با آن رو به رو می شود، به کمک سیاوش نیاز پیدا می کند و این باعث می شود سیاوش هم با غلام و مرتضی همراه شود و داستان بدهی ستاره به ظلی و داستان انتقام شیرین از ستوده، به هم گره بخورد.
کریستین فرای (زادروز ۱۹۵۹) کارگردان و فیلمساز اهل سوئیس است. شهرت وی بیشتر به دلیل ساخت مستندهای عکاس جنگ (۲۰۰۱) و بوداهای غول پیکر (۲۰۰۵) است که موضوع هردوی آنها، جنگ و تسامح می باشد.
شام ایرانی، نام مجموعه ای ویدئویی است که سری اول آن به کارگردانی بیژن بیرنگ در زمستان سال ۱۳۹۰ ساخته شد و قسمت اول آن در همان سال از طریق شبکهٔ نمایش خانگی منتشر شد. سری های بعدی این برنامه را نیز به ترتیب محمد شایسته (در سال ۱۳۹۲)، سروش صحت (در سال ۱۳۹۴) و سعید ابوطالب (از سال ۱۳۹۸ تاکنون) کارگردانی کرده اند. ساخت جدیدترین سری مجموعهٔ شام ایرانی به کارگردانی سعید ابوطالب از زمستان سال ۱۳۹۸ کلید خورد، و پخش آن از ۲۹ اسفند همان سال در شبکهٔ نمایش خانگی آغاز شد. چهار فصل ابتدایی این برنامه به صورت خلاصه در سال ۱۳۹۳ از شبکه نسیم پخش شد. داستان. در هر فصل از این برنامه ۴ نفر از میان بازیگران، خوانندگان، ورزشکاران، استندآپ کمدین ها و سایر افراد مشهور شرکت می کنند؛ در هر شب یک نفر میزبان می شود تا برای مابقی افراد شام آماده کند. پس از پایان هر شب، مهمانان و خود میزبان (از سری چهارم) به آن شب نمره می دهند؛ تا در نهایت در شب پایانی هر فصل برنده مشخص شود و به وی جایزه تعلق گیرد. ساختار برنامه شام ایرانی الهام گرفته از مجموعهٔ تلویزیونی «Come Dine with Me» است، که در کشورهای مختلفی مانند استرالیا، کانادا، انگلستان، آمر
یکا و … با شکل و فرم مشابه و البته با نام های متفاوت ساخته و پخش شده است. شخصیت ها. شام ایرانی ۱. فصل هشتم. شام ایرانی ۲ فصل اول فصل نهم. شام ایرانی ۳ حاشیه ها. شباهت با برنامه های دیگر. با اینکه برنامهٔ بفرمایید شام شبکهٔ من وتو خود نسخهٔ فارسی برنامهٔ «Come Dine with Me» است، ولی دست اندرکاران این شبکه اصرار بر این داشتند که این برنامه شام ایرانی تقلیدی از برنامهٔ آن هاست. تهیه کنندهٔ برنامه شام ایرانی ادعا کرد که این برنامه را بدون توجه به برنامه های مشابه دیگر ساخته است و برنامه شام ایرانی از نظر فرم و محتوا شباهتی با برنامه های مذکور ندارد. خبرگزاری مهر در تحلیلی با رد ادعای مطرح شده توسط تهیه کنندهٔ برنامه نوشت: سازندگان شام ایرانی برای این که بتوانند بدون مشکل کارشان را به سرانجام برسانند، هر گونه شباهت فرمی و محتوایی را با برنامه های مشابه انکار می کنند؛ در حالی که در واقعیت ایدهٔ اصلی برنامه خود را از آنها گرفته اند. توقیف موقت فصل دوم و حواشی پس از پخش. وزارت ارشاد فصل دوم مجموعهٔ شام ایرانی را توقیف کرد. بیژن بیرنگ کارگردان این مجموعه در آن زمان گفت که وزارت ارشاد برای فصل دوم این مجموعه که به خانم
های بازیگر اختصاص داشته، مجوز توزیع صادر نکرده است و سرنوشت آن در هاله ای از ابهام قرار دارد. همچنین پس از رفع توقیف و پخش این مجموعه نیز حواشی زیادی در مورد یکی از قسمتهای آن به میزبانی لادن طباطبایی به وجود آمد. به طوری که بیژن بیرنگ ضمن ابراز تاسف از موضع گیری برخی از رسانه ها نسبت به این قسمت از برنامه که نهایتاً منجر به کناره گیری لادن طباطبایی از دنیای بازیگری شد، گفت: شرمنده ام که در میان مردم عزیز سرزمینم چشمان ناپاکی هم وارد حریم خانوادگی بازیگران شد.
ریچارد (ریچی) هاوتین (زادهٔ ۴ ژوئن ۱۹۷۰) یک موسیقی دان الکترونیک و دی جی انگلیسی - کانادایی است. او در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ نقش مهمی در شکل گیری موج دوّم دیترویت تکنو داشت.
بوداهای غول پیکر یک فیلم مستند به کارگردانی کریستین فری دربارهٔ تخریب تندیس های بودا در بامیان افغانستان است. این فیلم در سال ۲۰۰۶ منتشر شد و به ماجرای تخریب تندیس های بودادر بامیان که بنابر گفتهٔ مردم محلی بدستور اسامه بن لادن صورت گرفته بود، می پردازد.
اینتف یکم فرمانروایی محلی در شهر تِبِس در مصر باستان بود که پس از پدرش منتوحتپ یکم به پادشاهی رسید و دومین فرمانروای دودمان یازدهم مصر به شمار می رود. او نخستین کسی در دودمان خود است که از لقب فرعون برای خود بهره گرفت. نام حوروسی او سِحِرتاوی است که «"هم او که آرامش را به دو سرزمین آورد"» معنا می دهد. بر تخت نشستن او باعث درگیریش با دیگر خره سالار های مصر و در صدر آن ها پادشاهان دودمان دهم که در هراکلئوپولیس مستقر بودند، شد. به نظر می رسد که در هنگام به تخت نشستن، اینتف تنها بر بخش کوچکی از سرزمین های کنار پایتخت خود حکمرانی داشته ولی پس از یک سری جنگ ها با فرمانروایان هراکلئوپولیس و نومارک های رقیب، توانسته نوم های کوپتوس و دندرا و سه نوم دیگر را تا پایان فرمانرواییش به زیر کنترل خود درآورد. طول دوران فرمانروایی او نامشخص است ولی به نظر می آید که کمتر از ۱۶ سال بوده باشد چرا که پاپیروس تورین دوران او را به صورت مشترک با منتوهوتپ ذکر می کند. پس از او برادرش اینتف دوم به تخت نشست.
نشان ملی آفریقای جنوبی در روز آزادی ۲۷ آوریل ۲۰۰۰ میلادی رسمی شد. این نشان جایگزین نشان پیشین که از سال ۱۹۱۰ میلادی به کار گرفته می شد. بخش های نشان ملی. آرم نوشته. ǃKE E: ǀXARRA ǁKE =&gt; این آرم نوشته به زبان مردم خویسی نوشته شده است. برگردان آن به فارسی: "مردم گوناگون متحد" این آرم قست دارد هر یک از تلاش های فردی برای مهار اتحاد بین فکر و عمل را از بین ببرد و حس جمعی را برای کشور در یک حس تعلق مشترک و غرور ملی با اینکه گوناگونی وجود دارد با هم متحد کند. خوشه گندم. نماد باروری، آن را نیز نماد ایده جوانه زنی، رشد و توسعه عملی از هر گونه پتانسیل است. همچنین نماد کشاورزی از زمین است. آج فیل. فیل نماد خرد، قدرت، میانه روی و ابدیت است. سپر. این سپر یک عملکرد دوگانه دارد، هم به عنوان وسیله ای برای نشان دادن هویت و هم دفاع معنوی است. این شامل نماد اصلی ملت این کشور است. چهره انسان. دو مرد در حال خوش باش کردن با هم هستند و این نماد وحدت را نشان می دهد. این نیز نشان دهنده آغاز تحول فرد به احساس بیشتری از: متعلق به ملت و توسعه، جمعی بشریت است. نیزه و نوبکیریه (Knobkierrie). نمادهای دوگانه دفاعی و قدرت، که به نوبه خود
نشان دادن پاهای قدرتمند وزیر پرنده هستند. نیزه و نوبکیریه (Knobkierrie) دراز کشیده هستند و این نماد صلح است. خورشید در پگاه. خورشید در پگاه نماد یک روز نو برایی کشور است که با صلح همراه است
کوریولانوس تراژدی ای کمتر شناخته از ویلیام شکسپیر است که زمانی میان سال های ۱۶۰۵ تا ۱۶۰۸ میلادی نوشته شده است. این نمایشنامه یکی از دو تراژدیِ واپسینِ شکسپیر (دیگری "آنتونیوس و کلئوپاترا") است و داستانی دارد بر اساس سرگذشت سردار افسانه ای رومی گایوس مارسیوس کوریولانوس در قرن پنجم پیش از میلاد که پس از کامیابی در نبرد و سیاست، خواهان رهبری سیاسی است، ولی به خاطر ناسازگاری اهالی رم با دشمن هم پیمان می شود تا از مردم رم انتقام بگیرد. کوریولانوس سرانجام به واسطهٔ مادر و همسرش از این کار پشیمان می شود و آرام می گیرد و رم آسایشش را وامدار زنان می شود. و از این آسودگی کوریولانوس را بهره مرگ می شود. داستان. پردهٔ یکُم. در اوایل روزگار جمهوری روم، توده های رمی به خاطر کمبود گندم شورش کرده اند و بر بزرگان شهر، به ویژه کایوس مارتیوس، خشم گرفته اند. مننیوس آگریپا، که از بزرگان رم است، به جمع شورشیان درمی آید و آرامشان می کند. سپس مارتیوس سرمی رسد و توده ها را به باد دشنام می گیرد و ایشان را سست عنصر و بوقلمون صفت می خواند. در این اثنا پیکی از راه می رسد و خبر مهیّا شدن وُلسی ها را از بهر حمله به رم می رساند. مارتیوس که د
لاور و جنگجوست خبر را به شادمانی پذیرا می شود. بزرگان رم می رسند و بنا به شورِ جنگ می کنند و به مجلس کنکاش می شتابند. مارتیوس نیز یکی از سرداران این نبرد است و شوق مبارزه با تولوس اوفیدیوس، سردار ولسی، را در دل دارد. شورش فراموش می شود، توده ها می پراکنند و مدافعان حقوق مردم می مانند و کینه ای که از مارتیوس به دل گرفته اند. بزرگان ولسی گرد آمده اند. تولوس اوفیدیوس به ایشان می گوید که اخباری از رم دارد که رمی ها از آهنگِ حملهٔ ایشان آگاهند، احتمالاً میان ولسی ها جاسوس دارند، و نیروهاشان را مهیّا کرده اند. جنگ در پیش است. اوفیدیوس نیز برای نبرد با مارتیوس بی تاب است. مادر مارتیوس، ولومنیا، و همسرش، ویرجیلیا، در خانه نشسته اند و دوختنی می دوزند. مادر از دلیری پسر می گوید و افتخار جنگ؛ و زن نگران شوی است که به جنگ ولسی ها رفته. زنی والریا نام از آشنایان سرمی رسد و زنان را به گردش فرامی خواند. ویرجیلیا آشفته است و هراسان، و می خواهد خانه بماند تا مارتیوس یا خبری از اخبارش برسد. والریا می گوید که شنیده سپاهیان بر دروازهٔ کوریولی فرود آمده اند و صف ها آراسته اند. ولومنیا و والریا خوش و شادان از خانه می روند که گردشی
بکنند. ویرجیلیا نگران و پریشان در خانه با پسر خردسالش می ماند. مارتیوس و لارتیوس نزدیک میدان نبرد و بر دروازه های کوریولی هستند. سناتورهای ولسی بر فراز دیوارهای شهر پیدا می شوند و مارتیوس از ایشان می پرسد که اوفیدیوس در چه حال است. اوفیدیوس در حال نبرد دیده می شود و در همین حال دروازهٔ شهر گشوده می شود و سپاه تازه نفسی از ولسیان بر رمی ها یورش می برد. مارتیوس با سربازان به نبرد می شتابد، ولی شکست می خورند و برمی گردند و مارتیوس بر سربازانش خشم می گیرد. او سربازان را برمی انگیزد تا سپاه ولسی را که به شهر بازمی گردد در پی افتند و جنگ کنند، و خود پیش می افتد، ولی تنها می ماند و در پی ولسی ها به شهر درمی آید و پشت دروازه که اینک بسته شده به دام می افتد. لارتیوس می رسد و از مارتیوس می پرسد و خبر مرگ محتومش را می شنود و بر دلیری و سرسختی وی افسوس می خورد. ولی مارتیوس خونین سرمی رسد و لارتیوس با سربازان در پی او می روند و در شهر می شوند. چند سربازِ رمی غنیمت می برند. مارتیوس می رسد و ایشان را نفرین می کند و خوار می شمارد. بانگ شیپور کومینیوس می رسد. مارتیوس شهر را به لارتیوس می سپارد؛ و با وجود زخم های فراوان، آهنگ
ِ یاریِ کومینیوس می کند و به نبرد اوفیدیوس می شتابد. کومینیوس و سربازانش سخت جنگیده اند و دمی پس کشیده اند تا از شکست پرهیخته و پیروزی را چاره ای بیندیشند. پیکی می رسد و خبر می آورد که مارتیوس و لارتیوس از حملهٔ ولسی ها پس نشسته اند. سپس مارتیوس می رسد، و کومینیوس چهرهٔ خونینش را می شناسد و از احوال نبرد در جبههٔ ایشان می پرسد. مارتیوس می گوید که لارتیوس شهر را به فرمان دارد و تکلیف بزرگانِ شهرِ فتح شده را روشن می کند. کومینیوس شاد می شود که اخبار عقب نشینی کهنه بوده و پیروزی دست داده. مارتیوس از وضع این جبهه می پرسد و بار می خواهد که به نبرد اوفیدیوس - که پیشاپیش ولسی ها در این جبهه می جنگد - برود. کومینیوس رضا می دهد، و مارتیوس از میان سربازان گروهی دلیر برمی گزیند و روانه می شود. لارتیوس شهر فتح شده را به فرماندهانش می سپارد و به یاری سرداران دیگر می شتابد. مارتیوس و اوفیدیوس با هم در جنگ تن به تن درمی آویزند. چند ولسی به یاری اوفیدیوس می شتابند. مارتیوس با دستی آویخته از گردن و کومینیوس از دو سو می رسند. جنگ تمام شده و رمی ها چیره شده اند. کومینیوس دلاوری مارتیوس را می ستاید و بخشی از غنایم در خورد جنگاور
یش وعده می دهد. ولی مارتیوس به سهم معمول بسنده می کند و بیش از آن نمی پذیرد. کومینیوس اسب خود را با ساز و برگش به مارتیوس پیشکش می کند و او را به نام شهری که گشاده «کوریولانوس» می نامد. سپس به لارتیوس که خود را بدیشان رسانده فرمان می دهد که به کوریولی بازگردد و بزرگان شهر را به رم فرستد تا گفتگوهای باج و خراج فتح آغاز شود. مارتیوس، که از این پس کوریولانوس نامیده می شود، درخواستی از کومینیوس دارد: که مرد تنگدستی از اهالی کوریولی که روزگاری میزبان وی بوده و اینک میان اسیران دیده شده آزاد شود. خواستهٔ او روا می شود و کومینیوس به لارتیوس فرمان می دهد که مردک را برهاند. ولی کوریولانوس نام مرد را به یاد نمی آورد. سپس وی همراه کومینیوس به خرگاه می روند تا شرابی بنوشند و به زخم های کوریولانوس برسند. اوفیدیوس زخمی و خشمگین با دو سه سرباز ولسی سخن می گوید. شهر از دست شده و باج سنگینی به گردن ولسیان خواهد افتاد. اوفیدیوس مارتیوس را نفرین می کند و از شکست پی در پی برابر وی می نالد و می غرّد. وی سربازی به شهر گسیل می کند تا خبر بیاورد و خود به پناهگاهی در صحرا می رود. پردهٔ دوّم. منینیوس با نمایندگان توده ها بر سر ارج و ب
زرگی مارتیوس بگومگو می کند. ولومنیا، ویرجیلیا و والریا می رسند و در پاسخ منینیوس می گویند که مارتیوس پیروز گشته و اوفیدیوس از چنگش گریخته و خود فاتحانه در راه است و باید به پیشوازش شتافت. منینیوس شادمان می شود و با ولومنیا از زخم های ارجمند مارتیوسِ سرافراز در این جنگ و جنگ های پیشین، از جمله جنگی که به تبعید لوسیوس تارکوینیوس سوپربوس انجامید که واپسین شاه رم بود، سخن می گوید. جارچی می رسد و مژده پیروزی می دهد و لقب «کوریولانوس» را به همگان اعلام می کند. مردم شادان به خیابان ها ریخته اند و کوریولانوس را می ستایند. کوریولانوس با شتاب با اهل و خویش و منینیوس دیدار می کند و سپس به کاپیتول می برندش. همه می روند؛ و بروتوس و سیسینیوس می مانند که از شادمانی و برانگیختگی مردم ناخشنودند، و از طرفی هم می دانند که سرکشی و خیره سری کوریولانوس باز هم برایش دشمن خواهد تراشید و کنسول شدنش دست نخواهد داد. و با این همه نقشه می کشند که مردم را به این باور بگرایانند که کوریولانوس ایشان را دوست نمی دارد تا مردم باز بر او بشورند. پیکی می رسد و پیام می رساند که بروتوس و سیسینیوس را در کاپیتول چشم به راهند و احتمالاً کوریولانوس کنس
ول می شود. پس همگی به کاپیتول می روند، و این دو خیالِ برآوردن خواستهٔ خویش را دارند. افسران در کاپیتول از این می گویند که به بیشترین احتمال کوریولانوس کنسول خواهد شد، و این که او مردم را دوست نمی دارد و ایشان را بدین نمی فریبد که دوستشان می دارد. بزرگان از نشستِ رسیدگی به کار کوریولی و ولسی ها می رسند و کوریولانوس در میانشان. منینیوس رشته سخن را به دست می گیرد و سخن دلاوری کوریولانوس را به میان می آورد. نمایندگان مردم، بروتوس و سیسینیوس، خوش تر می دارند که کوریولانوس با مردم بهتر رفتار کند. منینیوس طرف کوریولانوس را می گیرد و از کومینیوسِ کنسول می خواهد که از جنگاوری وی سخن گوید. کوریولانوس نه تابِ آن دارد که با مردم بهتر رفتار گزیند، و نه برمی تابد که ستایش بشنود. پس بیرون می رود. کومینیوس کارهای کوریولانوس در جنگ های پیشین و این جنگ را می ستاید و بزرگان می شنوند. نیز می گوید که او غنایم را نپذیرفت. همه مگر نمایندگان مردم همداستانند که کوریولانوس شایستهٔ کنسولی است. او را بازمی خوانند و برمی گردد و می گویندش که به کنسولی برگزیده اندش. او کرنش می کند، ولی از این درخواست که به شیوهٔ مألوف میان مردمان رفته و زخ
م هایش را نموده و آرایشان را جلب کند تن می زند. نمایندگان مردم ناخشنود می شوند، ولی منینیوس گردن می گیرد که کوریولانوس رسم همیشگی را به جای آرد. بروتوس و سیسینیوس بدبین هستند و می روند تا مردم را از آنچه گذشت بیاگاهانند. شهروندان با هم سخن می گویند که چگونه ناگزیر باید دلاوری کوریولانوس را پاس دارند و رأیشان را از او دریغ نکنند. کوریولانوس با جامهٔ خاکساری با منینیوس می رسد. شهروندان از هم جدا می شوند تا تک تک و محترمانه سخن کوریولانوس را بشنوند، احیاناً زخم هایش را ببینند، و رأی موافق بدهند. کوریولانوس خشمگین است و منینیوس آرامش می کند تا رسم را پاس دارد و به مردم روی خوش نشان دهد. کوریولانوس میان مردم می رود و با چند تنی به نرمی و درشتی سخن می گوید و نیش و کنایه ای هم می زند؛ ولی سرجمع بر خود مسلّط می ماند و کار از دست نمی شود و مردم او را به خاطر فداکاری در جنگ به کنسولی می پذیرند. منینیوس و بروتوس و سیسینیوس می رسند. نمایندگان مردم رأی مردم را تأیید کرده اند و اینک منینیوس کوریولانوس را می برد که جامهٔ کنسولی پوشد و در مراسم سنا حاضر شود. بروتوس و سیسینیوس با مردم می مانند و به ناخشنودی ایشان دامن می زنند
و برمی انگیزندشان که از رأیی که به ناخواست داده اند برگردند و بگویند که رأی را به خواستِ بروتوس و سیسینیوس داده اند، نه به دلخواه خویش. نمایندگان خشنودند که شورش پس نیوفتاده و مردم به اعتراض روانه شده اند. پردهٔ سوّم. بزرگان می رسند و کوریولانوس در میانشان است. لارتیوس می گوید که اوفیدیوس آهنگِ جنگ داشته، و به همین خاطر مذاکرات را کوتاه کرده اند. کوریولانوس آرزو می کند که کاش می شد به جنگ وی بروند. سیسینیوس و بروتوس سرمی رسند و کوریولانوس را از رفتن به نزد مردم بر حذر می دارند و وی را از خشم ایشان می آگاهانند. کوریولانوس خشم می گیرد و از سست عنصری مردم و از دسیسهٔ نمایندگان می نالد و می غرّد. سخن به درازا می کشد و میان کوریولانوس و نمایندگان مردم بگومگو می شود. کوریولانوس بیزاری خویش از مردم را آشکارا به زبان می آورد و گندمی را که پیش از جنگ به رایگان به ایشان داده شده بود حقّ ایشان نمی داند و ناسپاسشان می خواند. نمایندگان نیز می گویند که مردم پشتیبان کوریولانوس نیستند و او نمی تواند کنسول باشد. کوریولانوس زیر بار نمی رود و پذیرش گرایش مردم را شرط جوانمردی نمی داند و تا آنجا پیش می رود که پیشنهاد می کند نمای
ندگان را، که در هنگام شورش برگزیده شده بودند تا اوضاع آرام شود، اینک بر حسب خِرد و مصلحت برکنار کنند. نمایندگان این را خیانت می شمارند و رایشان بر این می گردد که کوریولانوس دستگیر شود. مردم می رسند و سیسینیوس ایشان را برمی انگیزد و بروتوس حکم اعدام کوریولانوس را می دهد و درگیری آغاز می شود. کوریولانوس شمشیر می کشد، ولی او را از معرکه به در می برند. منینیوس می ماند و با مردم و نمایندگان سخن می کند، از فداکاری های کوریولانوس در جنگ می گوید و می کوشد تا رایشان را برگرداند. ولی ایشان همچنان بر آنند که کوریولانوس را در خانه اش دستگیر و از فراز صخرهٔ کاپیتول فروافکنند. منینیوس گردن می گیرد که کوریولانوس را به پیشگاه مردم بیاورد تا به صورت قانونی پاسخشان را بدهد. نمایندگان می پذیرند که کوریولانوس را در بازار ببینند و با وی سخن کنند، ولی اگر نیامد همان را بکنند که می خواستند. منینیوس می رود تا کوریولانوس را به بازار نزد مردم ببرد. کوریولانوس با چندی از بزرگان در خانه است و خشمگین است و از بیزاری از توده ها کوتاه نمی آید و بر تندخویی خویش پای می فشارد. ولی مادرش ناخشنود است. منینیوس با چند سناتور می رسد تا کوریولانوس
را آرام کرده و به بازار ببرند تا با مردم به نرمی سخن کند و آشوب را بخواباند. ولومنیا کوریولانوس را اندرز می دهد که نخست باید قدرت خویش را استوار کند و سپس باورش را؛ و تا این کار کرده شود باید نقش بازی کند و نرم خویی پیشه کند، هرچند در دل مگر کینه نداشته باشد. و تنها به این شیوه است که شهر خودش را فتح می تواند کرد. منینیوس نیز بر این سخن آفرین می کند و از کوریولانوس می خواهد که خوی نرم نشان دهد. کومینیوس هم می رسد و هشدار می دهد که کوریولانوس یا باید بگریزد، یا یستیزد. و او نیز بر این باور است که اگر کوریولانوس بتواند گفتار نرم پیشه کند، می شود که نه بگریزد، نه بستیزد. کوریولانوس می پذیرد، ولومنیا سرانجام کار را به تاب و توان فروتنی پسر وامی گذارد و می رود و کوریولانوس با بزرگان می رود تا به نرمی سخن کند و چون برمی گردد، کنسول رم شده باشد. بروتوس و سیسینیوس چشم به راه کوریولانوس نقشهٔ محاکمه را می کشند. کوریولانوس با منینیوس و کومینیوس و چندی از بزرگان می رسد و به بانگ بلند رم را می ستاید. منینیوس دلاوری او را در جنگ یاد می کند و تندخوییش را از جنگاوری می داند. سیسینیوس اتّهام خیانت و میل به تصاحب قدرت مطلقه ر
ا پیش می کشد. کوریولانوس خشمگین می شود و اختیار از کف می دهد و زبان به دشنام می گشاید. مردم فریاد می کنند و اعدام می خواهند. سیسینیوس همین را حکم می کند؛ ولی بروتوس خدمت کوریولانوس را یادآوری می کند و سرانجام رای بر تبعید می شود. کومینیوس که خود پیش از این کنسول بوده میانجی گری می کند، ولی سودی نمی دهد و کوریولانوس مردم و نمایندگان را دشنام می دهد و می رود. مردم از رفتنش شادمانی می کنند و به فرمان سیسینیوس او را در پی می افتند تا از شهر بیرون رود. پردهٔ چهارم. کوریولانوس بدرود کنان همراهان را دلداری می دهد. ولومنیا مردم را دشنام می دهد و ویرجیلیا اشک می ریزد. کوریولانوس امید دارد که چون نباشد، مردم قدرش را بشناسند. کومینیوس می خواهد به پیشنهاد ولومنیا تا چندی با کوریولانوس همسفر شود، ولی کوریولانوس نمی پذیرد و می گوید که تا زنده است ایشان را از احوال خودش بی خبر نمی گذارد. سپس همه را به دروازه می خواند تا بدرود گوید. کوریولانوس رفته. بروتوس و سیسینیوس مردم را مرخّص می کنند و بر آنند که آرامش را برگردانند. ولومنیا و ویرجیلیا همراه منینیوس در راه بازگشت به خانه به سیسینیوس و بروتوس می رسند و دشنام می دهند. منین
یوس و نمایندگان ستیز را می خوابانند و هر کس سوی خودش می رود. نیکانور، جاسوس ولسی ها در رم، در راه به ادریانِ ولسی برمی خورد و اخبار آشفتگی رم و تبعید کوریولانوس را می دهد. ادریان می گوید که ولسی ها سپاهِ نو آراسته اند و آمادهٔ حمله به رم هستند. نیکانور و ادریان شادان و امیدوار راهیِ آنتیوم، که مرکز فرمانروایی ولسی هاست، می شوند. کوریولانوس ناشناس و با جامهٔ ژنده به آنتیوم درآمده و از یکی نشانی خانهٔ اوفیدیوس را می پرسد. می خواهد نزد اوفیدیوس رفته و اگر کشته نشد، با او همدست شود و رم را بکوبد. کوریولانوس هنگام مهمانی شبانه به خانهٔ اوفیدیوس درمی آید. نوکران که او را گدا می پندارند می خواهند بیرونش کنند، ولی او ایشان را می زند و فرمان می دهد که اربابشان را فراخوانند. اوفیدیوس می آید و کوریولانوس را نمی شناسد. پس کوریولانوس خود را می شناساند و سرگذشت بازمی گوید و اوفیدیوس را بر آن می دارد که اگر دلاوری دارد با او هم پیمان شود تا رم را بگیرند، والّا بکشدش که اگر نکشد حماقت کرده. سخن در اوفیدیوس می گیرد و کوریولانوس را در آغوش می کشد و هم پیمان می شوند تا لشکرِ انگیخته را فرماندهی کنند و رم را بکوبند و از بزرگانش
که به خواهش توده ها تن داده اند نیز تاوان بکشند. پس می روند تا اوفیدیوس کوریولانوس را با بزرگان ولسی آشنا کند. نوکران می مانند و در این معنی رای می زنند که کوریولانوس جنگجوی بزرگ تری است یا اوفیدیوس. نوکری از اتاق بزرگان می رسد و می گوید که چگونه کوریولانوس را به بالای مجلس نشانده اند و چگونه همه بزرگش می دارند. جنگ نزدیک است. نمایندگان مردم با هم سخن می گویند و از کوریولانوس یاد می کنند و این که خبری از او نیست و روزگار به کام و آرامش برقرار است و مردم خشنودند. منینیوس می رسد و سخن از کوریولانوس می رود. نمایندگان بر این باورند که او قدرت مطلقه می خواست و خوب شد که شرّش کم شد. منینیوس همداستان نیست. و به هر حال همگی از کوریولانوس بی خبرند. یک بازپرس می رسد و خبر می آورد که یکی را گرفته اند که خبر آورده ولسی ها به سوی رم لشکر کشیده اند. نمایندگان باور نمی کنند و فرمان می دهند که خبرکش را تازیانه زنند. منینیوس باور می کند که اوفیدیوس از غیاب کوریولانوس استفاده کرده و گستاخ شده باشد. باز هم خبر می رسد که خبر پیشین راست است و اینک این که مارتیوس هم با ولسی هاست. منینیوس خیال می کند این خبر راست نباشد. نمایندگان ب
ه هراس آمده اند. کومینیوس می رسد و با زبانی گزنده با نمایندگان سخن می کند و این بدبختی را حاصل کار ایشان می شمارد. خبر راست است، کومینیوس تأیید می کند که کوریولانوس به ولسیان پیوسته و سپاهشان در راه رم است و خاکستر رم را به باد خواهد داد. بزرگان شرم می کنند و نمایندگان پروا. مردم می رسند. منینیوس سرزنششان می کند و بیمشان می دهد. ایشان می گویند که براستی نمی خواسته اند کوریولانوس را تبعید کنند و این را کار درستی نمی دانسته اند. بزرگان به مجلس کنکاش می روند. نمایندگان به مردم دل می دهند و ایشان را به آرامش فرامی خوانند. نمایندگان نیز بیمناک و اندیشناک به مجلس کنکاش می شتابند. اوفیدیوس با یکی از فرماندهان زیردستش از محبوبیّت کوریولانوس سخن می گوید. سربازان ولسی شیفتهٔ کوریولانوس شده اند و چنین می نماید که پایگاه اوفیدیوس از وی فروتر شده است. خاطر اوفیدیوس آسوده است که رم به دست کوریولانوس گشوده خواهد شد. و به زمانی می اندیشد که جنگ به سر آید و نوبت آن شود که دو دشمن قدیمی حسابشان را با یکدیگر صاف کنند. پردهٔ پنجم. بزرگان و نمایندگان مردم و گروهی از مردم در صحنه اند. منینیوس از میانجی گری نومید است، زیرا کوریولان