Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و در میان کادری از مردان جوان کنیایی بود که در برنامه ای تحت حمایت تام امبویا در غرب تحصیل کرده بودند. اوباما پدر با جومو کنیاتا، رئیس جمهور کنیا درگیری داشت که تأثیر نامطلوبی بر زندگی او داشت. او در کنیا اخراج شد و در لیست سیاه قرار گرفت و یافتن شغل تقریباً غیرممکن بود. اوباما پدر در سالهای پایانی زندگی خود در سه تصادف شدید رانندگی درگیر شد. او بر اثر آخرین حادثه در سال ۱۹۸۲ درگذشت. کالج و تحصیلات تکمیلی. در سال ۱۹۵۹، وزارت آموزش کنیا تک نگاری اوباما را با عنوان Otieno jarieko منتشر کرد. کیتابو مار آریو. ۲: یور مابیو ماگ پورو پوته. (انگلیسی: Otieno, the wise man. کتاب ۲: روش های عاقلانه کشاورزی) با توجه به دستاوردهای خود، در سال ۱۹۵۹ اوباما بورسیه تحصیلی در اقتصاد را از طریق برنامه ای که توسط رهبر ملی گرا تام امبویا برگزار شد، دریافت کرد. این برنامه آموزش در غرب را به دانش آموزان برجسته کنیایی ارائه می کرد. حامیان مالی اولیه این برنامه عبارت بودند از هری بلافونته، سیدنی پواتیه، جکی رابینسون، و الیزابت مونی کرک، مدافع سوادآموزی که بیشترین حمایت مالی را برای سالهای اولیه اوباما در ایالات متحده ارائه کرد. کرک و
همکارش هلن ام رابرتز از پالو آلتو پول لازم را برای سفر اوباما به ایالات متحده جمع آوری کردند. زمانی که اوباما عازم ایالات متحده شد، همسر جوان خود، کزیا، و فرزند پسرشان مالک را پشت سر گذاشت. کزیا باردار بود و دخترشان اوما در حالی که پدرش در هاوایی بود به دنیا آمد. به درخواست اوباما، هلن رابرتز متعهد شد که تا زمانی که او در نایروبی بماند، از خانواده ای که پشت سر گذاشته بود مراقبت و حمایت مالی کند.
مسعود پدرام (زاده ۱۳۳۵ در تهران) فعال ملی مذهبی، زندانی سیاسی، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی است. او دارای دکترای علوم سیاسی از دانشگاه جواهر لعل نهرو هندوستان است. وی همچنین در دانشگاه مفید قم در رشته علوم سیاسی تدریس نموده است. زندگی نامه. مسعود پدرام زاده ۱۳۳۵ در تهران، فعال ملی مذهبی، زندانی سیاسی، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی است. او دانش آموخته دکترای علوم سیاسی از دانشگاه جواهر لعل نهرو هندوستان است. وی همچنین در دانشگاه مفید قم در رشته علوم سیاسی تدریس نموده است. او از اعضاء شورای فعالان ملی مذهبی ایران است. بازداشت در سال ۱۳۷۹. پدرام، عضو شورای فعالان ملی-مذهبی ایران، در جریان بازداشت نیروهای ملی مذهبی در اسفندماه ۱۳۷۹، توسط نیروهای اطلاعات سپاه دستگیر و بیش از ۳ ماه در سلول های انفرادی بازداشتگاه عشرت آباد سپاه پاسداران بود. وی بعد از ۵ ماه حبس، به قید وثیقه آزاد شد. پرونده وی همچون پرونده دیگر فعالان ملی مذهبی از آن هنگام به بعد، در دادگاه تجدیدنظر مفتوح بوده است. وی در دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی حداد در سال ۱۳۸۱ به ۴ سال زندان و ۵ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شد. این حکم در دادگاه تجدیدنظر م
توقف ماند؛ و نتیجهٔ این دادگاه هیچ گاه به پدرام و دیگر متهمان پرونده ازجمله عزت الله سحابی، هدی صابر، حبیب الله پیمان، محمد ملکی، محمد بسته نگار، رضا رئیس طوسی و حسین رفیعی اعلام نشد. او در سال ۱۳۸۶ به همراه تنی چند از اصلاح طلبان، بیانیه تندی علیه برنامه های هسته ای ایران امضا کرد و در آن خواستار لغو غنی سازی توسط ایران شد. بازداشت در سال ۱۳۹۰. مسعود پدرام در جریان اعتراضات مردم ایران به نتایج انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۸۸)، بارها مورد احضار نهادهای امنیتی قرار گرفت و در آبان ماه سال ۱۳۹۰ دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. وی به اتهام «تبلیغ علیه نظام» محاکمه شد و با توجه به مفتوح بودن پرونده او در سال ۱۳۷۹، به تحمل مجموعا ۴ سال حبس محکوم شد. او در طول دوران حبس یک مرتبه به خاطر اعتراض به ضرب و شتم زندانیان در بند ۳۵۰ زندان اوین، اعتصاب غذا کرده بود او در طول دوران حبس چند مرتبه به مرخصی از زندان آمد و سرانجام در خرداد ۱۳۹۴ پس از پایان دوران حبس چهار ساله اش آزاد شد. پس از آزادی. او به صورت هفتگی در کلاب هاوس نشست های هفتگی با عنوان «جنبش سبز» را اجرا می کرد و در پی اعتراضات آبان ۱۴۰۱، بیانیه ای از جانب فعالین م
دنی و سیاسی در ایران منتشر شد که مسعود پدرام یکی از امضا کنندگان آن بود. او پیشتر هم در بیانیه ای دیگر شرکت در انتخابات ۱۴۰۰ را تحریم کرده بود. آثار. از وی مقالات متعددی در نشریات داخلی کشور در معرفی نظرات یورگن هابرماس و هانا آرنت و مفهوم "سپهر عمومی" منتشر شده است. مسعود پدرام، نویسنده کتاب هایی متعددی است چون:
فلوس یا خیار شنبر یا خرنوب هندی یا لوله ترنگی درخت برگریز و بلندی است که جهت ساخت دارو، الوار چوبی و دیدن کاشته می شود. طول درخت آن حدود ۱۲ متر است. فلوس گل ملی کشور تایلند است.
خشخاش آبی نام یک سرده از تیرهٔ خشخاشیان است. یکی از گونه های خشخاش آبی به نام Meconopsis grandis، گل ملی کشور بوتان است.
خشخاش هیمالیا، مکونوپسیس گراندیس یا کوکنار هیمالیا نام یک گونه از سردهٔ خشخاش آبی است. نام کوکنار هیمالیا به خاطر شباهت ظاهری این گیاه با کوکنار (خشخاش) به آن داده شده است. کوکنار هیمالیا گل ملی کشور بوتان است.
ارنْست هولْتْسِر (زادهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۸۳۵ – درگذشتهٔ ۳ ژوئیهٔ ۱۹۱۱) مهندس آلمانی و از عکاسان پیشگام نیمهٔ دوم قرن نوزدهم میلادی بود. او در دوران حکومت ناصرالدین شاه قاجار به ایران آمد و حدود ۲۰ سال در اصفهان بود و عکس های ارزشمندی از این شهر و اطراف آن تهیه کرد. زندگی نامه. هولتسر در ۷ ژانویهٔ ۱۸۳۵ در روستای کلاینشمالکالدن از توابع شهر تورینگن زاده شد. او که در سال ۱۸۶۲ به استخدام دولت انگلیس درآمد، مأمور شد به اصفهان برود و مدیریت تلگرافخانهٔ این شهر را برعهده بگیرد. پس از پایان مأموریتش، با دوربینی عکاسی به اصفهان بازگشت و در ۱۸۷۰ با مریم حق نظر از ارمنیان ایران ازدواج کرد و در سال های بعد شروع به کار عکاسی در این شهر کرد. او میان سال های ۱۸۷۳ تا ۱۸۹۷ میلادی (۱۲۵۲ تا ۱۲۷۶ شمسی) بیش از هزار عکس از ایران گرفت. بیشتر تصاویر او مربوط به اصفهان است ولی تعداد اندکی هم از تهران، قم، و کاشان هستند. هولتسر در ۳ ژوئیهٔ ۱۹۱۱ در جلفای اصفهان درگذشت و در گورستان ارامنه این شهر به خاک سپرده شد. فعالیت های هنری. وی یادداشت هایی از ایران آن دوران بر جای گذاشته است. بسیاری از آنچه ذکر کرده است آداب و رسومی اند که امروزه میان ا
یرانیان نامتداول است. او خود در مقدمه علت نوشتن این یادداشت ها را چنین توصیف می کند: ارنست هولتسر در ایران. ارنست در یک مدرسه فنی در رشتهٔ مخابرات پیام، از طریق دستگاه تحصیل کرده و از آنجا که کارشناس زبده ای به شمار می رفت در سال ۱۲۴۲/۱۸۶۳ به استخدام دولت انگلستان درآمد. او مأموریت یافت در ایران علاوه بر نظارت سیم کشی خطوط تلگراف و نصب دستگاه های مربوط، این فن را در مدرسهٔ دارالفنون به معماران و مهندسان دولتی آموزش دهد. البته پیش از آن نیز تبحر فنی هولتسر او را به سفر دیگری در ناحیه مشرق مدیترانه دریای سیاه جایی که کابل های تلگراف را از زیر دریا گذرانده بودند، کشانده بود. این نخستین تلاش انگلیسی ها برای ایجاد ارتباط تلگرافی بود نتیجه موفقیت آمیزی در برنداشت در سال ۱۲۴۲ هولتسر جوان، همراه با دیگر اعضای هیئت مهندسی را دولت انگلستان و طی طولانی در پی عبور از برلین و پترزبورگ و آستاراخان وارد ایران شد روزنامه دولتی ایران در شماره ۵۵۱ نوشت: "در این اوقات که برای کشیدن و امتداد سیم تلگراف، از دارالخلافه الی بندر بوشهر دو نفر از مهندسین دولت بهیهٔ انگلیس آمده؛ که از قرار دستورالعمل آن ها سیم تلگراف کشیده شود. ... در
سال 1242 شمسی خطوط تلگراف به اصفهان رسید. برخورداری از منافع این وسیله ارتباطی برای شهر اصفهان از یک سو حائز اهمیت بود. در این دوران تلگراف خانه اصفهان به فردی آلمانی به اسم ارنست هولتسر سپرده شد که هفت سال نیز در این مسئولیت بود. او در این مدت شیفته سبک زندگی، آداب ورسوم و اوضاع کشور ایران علی الخصوص شهر اصفهان شد. پس از پایان مدت مأموریت در تلگراف خانه و مراجعت به اروپا، او بار دیگر با خرید یک دوربین عکاسی به اصفهان مراجعت و شروع به ثبت آثار معماری، آداب ورسوم و مشاغل کرد. در کتابی که از او درخصوص تجربیاتش از زندگی در ایران و اصفهان به جا مانده، هدف خود از این کار را این گونه شرح داده است: «ایران و اصفهان در آستانه یک تحول فرهنگی قرار گرفته اند و از چند سال پیش به این طرف بسیاری از عوامل بیگانه اغلب به سبک اروپایی دارند در این کشور نفوذ می کنند. عمارت های کهن، عادات و آداب ورسوم تدریجا از بین می روند؛ به طوری که تا چند سال دیگر آنچه را که شاردن و تاورنیه به وصف آورده اند، پیدا نتوان کرد. از این گذشته طی دوران اقامتم فرصت یافتم از منظره ها و ساختمان ها و میدان های جالب عکس برداری کنم و خوشحالم که این عکس ها
یادگاری از بسیاری از عمارت های کهن است که بعدها خراب شدند و از بین رفتند.» هولستر در جلفای اصفهان ازدواج کرد و تا آخر عمر در این شهر به سر برد و بیش از هزار قطعه عکس از جنبه های مختلف فرهنگ ایران و اصفهان برجای گذاشت که یکی از ارزشمندترین گنجینه های به جامانده از آن دوران برای مطالعه و بررسی های تاریخی است. امروزه تنها اثر از تلگراف خانه قدیمی اصفهان نام کوچه ای است که در خیابان خاقانی و در نزدیکی خانه هولستر باقی مانده است. ارنست هولستراز کلاینشمالکالدن تا اصفهان این همه راه آمده است تا حامل پیامی برای زندگی آسان تر به مردم اصفهان باشد. تلگراف خانه محل کارش می شود؛ اما کوچه پس کوچه ها، بازارها ، باغ ها، پل ها و رودخانه شهر محل زندگی و زایش دوباره او و مردم شهر هستند. کارش که در جلفا تمام می شود، زندگی اشنه فقط در محله ارمنی نشین که در تمام خیابان های شهر آغاز می شود و چه خوش است که این همه اصالتِ در حال انحطاط به نگاه لنز دوربین هولستر، یگانه می آید. آن قدر عاشق اصفهان شده که می گویند اسقف اعظم از او می خواهد خانواده ای در این شهر داشته باشد. پس به او توصیه می کند که از زیبارویان ارمنی یکی را به همسری بگیر
و او به اجابت این دعوت سه سال بعد اصفهانی تر می شود. بالکن بالای ورودی بازار قیصریه از محبوب ترین جاهای اصفهانِ هولستر است. ساعت ها آنجا می ایستاد و شکوه نقش جهان را از ضلع شرقی با آوردن مسجد شاه و عالی قاپو در یک قاب جلا می بخشید. یک پک به پیپ می زد و یک نگاه به میدان می انداخت. به گواه عکس های یگانه ارنست هولستر می دانیم که چهارباغ اولین خیابان سه بانده جهان است و کاخ آیینه خانه و عمارت نمکدان و … از نقش عشق هنرمندان شهرمان بوده اند و حالا دیگر وجود ندارند و ثبت تصاویر او از پیشه ها و مشاغل یادمان می آورد که چه ها می کردیم و برما چه می گذشته است.&gt; عکس های هولتسر. در پی درگذشت هولتسر، تمام دارایی وی به یکی از دخترانش به نام لینا رسید، که در سال ۱۲۸۲ / ۱۹۰۳، با یکی از ارامنهٔ جلفا به اسکندر خان داویدخانیان ازدواج کرده بود. در آن هنگام لینا در تهران می زیست و دو دختر به نام های ری کولتا (Ricoletta), و هیلدگارد (Hildegard) داشت. پس از جنگ جهانی، ری کولتا با یک آلمانی ازدواج کرد؛ و درست یک قرن پس از ورود هولتسر به ایران، در حالی که بازماندهٔ متعلقات پدربزرگش را به همراه داشت، به آلمان کوچید. او در مونستر اقام
ت ورزید، و پنج صندوق بزرگ چوبی هولتسر را در زیر زمین خانه خود جای داد. در سال ۱۳۴۷ / ۱۹۶۹، ترکیدن لوله و جاری شدن آب زیرزمین خانه سبب شد صندوق ها را بیرون آورده باز کنند از آنجا که هولتسر، تمام این صندوق ها را با یک کم لایه اندود کرده بود این حادثه به محتویات آن آسیبی نرساند. صندوق ها حاوی تعداد قابل توجهی جعبه های چوبی، و این جعبه ها نیز حاوی صدها شیشه نگاتیو قدیمی، از ستاره تصویری هولتسر بود، که پس از گذشت یک قرن در مقابل دیدگان شگفت زده حاضران خارج می شد به غیر از شیشه های عکس کتابچه های حاوی دستورالعملهای شیمیایی یادداشت ها و خاطرات روزانه هولتسر در صندوق ها به چشم می خورد به زودی اقدام برای چاپ شیشه های عکاسی صورت گرفت. ابتدا رولاند هن (Roland Han)، دوست خانوادگی ری کولتا چاپ این مجموعه را آغاز کرد اما مرگ او در سال بعد از ادامهٔ کار را متوقف ساخت. سپس هل موت ویتس یکی از دوستان هن، که در «کومون فیلم» آلمان غربی کار می کرد، عهده دار مهم شد. اولین بار ضیاء رضوی با چاپ مطلب کوتاهی با عنوان «کشف یک گنجینة پر بهای تاریخی»، در شمارة چهلم ماهنامه کاوه در فروردین ۱۳۵۱ (مارس ۱۹۷۲م.)، به معرفی تصاویر مهم و ارزشمند
هولتسر از ایران پرداخت . به سال ۱۳۵۴ نخستین بار تعدادی از عکس های هولتسر به نمایش عمومی درآمد، یک مجموعه شامل صد قطعه عکس در جلفای اصفهان، به نمایش گذارده شد؛ و آثار وی در حکم مجموعه ای دارای ارزش های قوم نگارانه، تاریخی و هنری به جهانیان معرفی گردید. نوهٔ هولتسر به سال ۱۳۵۲ برای دیدار از آرامگاه خانوادگی در جلفا، به ایران سفر کرد و ضمن دیدار با خلیفه «مسروپ آش جیان» در خلیفه گری ارامنه، مقدمات برپایی نمایشگاه هایی از آثار هولتسر را فراهم آورد. این نمایشگاه با حمایت خلیفه گری ارامنهٔ ایران و هندوستان در جلفا، و خانم «واردوهی داوید خانیان» از بیست و یکم تا سی ام آوریل ۱۳۵۵ / ۱۹۷۶ در اصفهان، برگزار شد. در میان صدها عکس پیدا شده از او تنها تصویر موجود از ضریح امامان شیعه در بقیع (قبل از آنکه تخریب شود) موجود بود که مربوط به زمانی است که در اصفهان ساخته شده و این عکس که شخصیت او را برای این جریان فکری تا حدودی پر اهمیت کرده است، در پشت این تصویر که امروز در آرشیو مرکز اسناد میراث فرهنگی نگهداری می شود به زبان آلمانی نوشته شده" پنجره ای از فولاد برای مدینه" آثار چاپی مجموعه عکسها. گنجینه عکس های هولتسر برای نخستی
ن بار در سال ۱۳۵۵ ه . ش، همراه با یادداشت های او در کتابی به نام ایران در یک صد و سیزده سال پیش به چاپ رسید، و سرانجام در سال ۱۳۸۷ خانم پریسا دمندان این کتاب را پس از بازسازی عکس ها، به صورت کتاب دیگری تحت عنوان هزار جلوه زندگی به چاپ رسانید. در این کتاب مجموعه کاملی از عکس ها و یادداشت های ارنست هولتسر، همراه با تحقیق دربارهٔ زندگی و کار این علاقه مند به ایران توسط مرکز اسناد و مدارک میراث فرهنگی به چاپ رسیده است کتاب باز-دید بازعکاسی ۶۰ عکس از عکس های ارنست هولتسر است که در سال ۱۴۰۰ توسط مجید عرفانیان تالیف گردیده است. برای هر یک از عکس های هولتسر، چهار صفحه در نظر گرفته شده است. ابتدا در صفحه سمت راست، عکس قدیمی هولتسر دیده می شود. در صفحه مقابل عکس بازنگاری شده (امروزی) قرار دارد. در این دو صفحه روبه رو، داستان هایی از ماجراهای مرتبط با سوژه عکس به دو زبان فارسی و انگلیسی نوشته شده است. در صفحه سوم، دو عکس قدیمی و جدید، بر روی هم قرار داده شده اند میزان تغییرات صورت گرفته بهتر قابل درک باشد و در صفحه چهارم نیز عکسی مکمل قرار گرفته است که نگاهی امروزی به سوژه عکس هولتسر دارد.
هفتک یا تیک (یونی کد: ✔ یا ☑) نشانه ای است که برای بیان مفهوم «بلی» مانند «بلی، این مورد بررسی شده است»، «بلی، این پاسخ درست است»، «بلی، این مورد تکمیل شده است» و … به کار می رود. نشانهٔ ضربدر هم گاهی برای این موضوع به کار می رود، اما در بیشتر وقت ها به معنای «خیر»، «نادرستی»، یا «خرابی» است. به عنوان یک فعل، «تیک زدن» یا «برداشتن تیک»، به معنای افزودن یا حذف این نشانه است. استفاده از این نشانه مخصوصاً در فرم های چاپ شده، اسناد چاپ شده و رایانه ها (جعبه بررسی را ببینید) در محل هایی که جعبه هایی برای تیک زدن وجود دارد رایج است.
دست بالای دست یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی محسن یوسفی نویسندگی خشایار الوند، امیر برادران و تهیه کنندگی مجید مولایی است که در نوروز ۱۳۹۱ از شبکه سه سیما پخش شده است. خلاصه داستان. سیامک سلطانی(یوسف تیموری) و سعید سلطانی (جواد عزتی) برادر هستند و در خانه ای در جنوب شهر همراه پدرشان(رضا فیض نوروزی) زندگی می کنند سیامک آدم کلاهبردار ی است وقصد دارد تا با معرفی کردن خود به عنوان یک جوان تحصیلکرده و پولدار با یک دختر ثروتمند به نام نوشین (بهاره افشاری)ازدواج کند. ولی سعید برخلاف برادرش درستکار بوده و مورد اعتماد صاحبکارش دکتر مجلسی(فتحعلی اویسی) می باشد. دکتر مجلسی تصمیم می گیرد تا برای دیدن همسر (هایده حائری) و دخترش (سمانه پاکدل) به خارج سفر کند وهمه اموالش را به سعید می سپارد. همین موضوع سبب می شود تا سیامک سعید را مجبور کند تا خانه مجلسی را به عنوان خانه خود معرفی کند تا بتواند کلاهبرداری کندو... منابع. http://www.isna.ir/news/90122304261
ضربدر نشانه ای به شکل دو خط مایل متقاطع است (با نمادهای x، ×، X، ، ، ، ، و… ) که برای نمایش مفهوم نفی (مانند «خیر، این مورد بررسی نشده»، «خیر، من موافق نیستم») و همچنین تایید (مثلاً در برگه های رأی انتخاباتی) استفاده می شود. این نشانه اغلب مخالف تیک است. همچنین افراد بی سوادی که نمی توانند نام خود را بنویسند، گاهی از آن به عنوان جایگزینی برای امضا استفاده می کنند. معمولاً استفاده از این نماد برای این هدف باید همراه با شاهدی باشد تا اعتبار یابد. به عنوان یک فعل، «ضربدر زدن» به معنای افزودن چنین نشانه ای است. استفاده از این نشانه مخصوصا در فرم های چاپی و سندهایی که در آن ها مربع هایی برای اینکار در نظر گرفته شده رایج است. یونی کد. یونی کد، چندین نماد مرتبط را برای ضربدر فراهم آورده است: نشانهٔ x معمولاً به شکل نامتقارن پرداخت می شود و با نمادهای متقارن ضربدر و ضرب خارجی در ریاضی تفاوت دارد:
آنتونی ایوانویچ روسانوف ( زاده ۲۰ آوریل ۱۹۳۲، لنینگراد - ) شیمی دان و محقق روسی است. او از سال ۱۹۹۰ عضو آکادمی علوم روسیه است. در سال ۲۰۰۸ به دلیل تحقیقاتش در زمینهٔ ترمودینامیک سطوح جامد و مکانوشیمی برندهٔ مدال طلای مندلیوف شد. وی از دانشگاه لنینگراد فارغ التحصیل شده است. هم اکنون رئیس دپارتمان شیمی کلوئیدی دانشگاه سنت پیترزبورگ و همچنین سردبیر مجلهٔ روسی شیمی عمومی است.
آنه سوفی فن اوتر (۱۹۵۵-) خواننده متزوسوپرانو اهل سوئد است. او خواننده ای با مجموعه آوازی وسیعی از اپرا تا جاز و موسیقی پاپ است. در موسیقی کلاسیک کارهای اپرایی و آوازی باخ و موتسارت و برلیوز را اجرا می کند. در عرصه موسیقی جاز با برد ملداو همکاری کرده است. کنسرت های زیادی از موسیقی پاپ همراه با ارکستر سمفونیک داشته است. او در فیلم "یک کوارتت دیرهنگام" بازی کرده است.
لیشمانیاز یا لیشمانیوز (leishmaniosis) یک بیماری است که در پی تک یاخته انگل های طبقهٔ "لیشمانیا" به وجود می آید و از طریق نیش نمونه های خاصی از پشهٔ خاکی گسترش می یابند. این بیماری به سه صورت عمده ظاهر می شود: لیشمانیوز پوستی، پوستی-مخاطی، یا احشایی. نوع پوستی این بیماری نشانگانی همچون زخم پوست دارد. نشانگان نوع پوستی-مخاطی این بیماری زخم پوست، دهان و بینی هستند. لیشمانیاز احشایی در آغاز نشانگانی همچون زخم پوست دارد و سپس نشانگانی همچون تب، کاهش گلبول قرمز و بزرگ شدن طحال و کبد بروز پیدا می کنند. بیش از ۲۰ گونهٔ "لیشمانیا" باعث ایجاد عفونت در انسان ها می شوند. عوامل خطر شامل فقر، سوء تغذیه، قطع درختان جنگلی، و شهری سازی هستند. راه تشخیص هر سه نوع لیشمانیا، دیدن انگل آن زیر میکروسکوپ می باشد. نوع احشایی بیماری را می توان از طریق آزمایش خون نیز تشخیص داد. تا حدودی می توان با خوابیدن زیر پشه بند آغشته به حشره کش از این بیماری جلوگیری کرد. از دیگر اقداماتی که می توان انجام داد افشانه کردن حشره کش به منظور کشتن پشه های خاکی و درمان افراد آلوده است تا بدین صورت از گسترش بیشتر بیماری جلوگیری شود. درمان مورد نیاز بر
اساس محل ابتلاء به بیماری، گونه های "لیشمانیا" و نوع عفونت تعیین می شود. برخی از داروهای ممکن برای درمان نوع احشایی بیماری شامل این موارد هستند: آمفوتریسین بی، ترکیبی از آنتی مونیال پنج ظرفیتی و پارامومایسین، و میلتوفسین. برای درمان نوع پوستی بیماری، داروهای پارومومایسین، فلوکونازول یا پنتامیدین می توانند مؤثر باشند. در حال حاضر حدود ۱۲ میلیون نفر در حدود ۹۸ کشور به لیشمانیا مبتلا هستند. هر ساله نزدیک به ۲ میلیون مورد جدید به این بیماری آلوده می شوند و بین ۲۰ تا ۵۰ هزار نفر در پی آن جان خود را از دست می دهند. حدود ۲۰۰ میلیون نفر در آسیا، آفریقا، آمریکای جنوبی و مرکزی، و جنوب اروپا به این بیماری مبتلا هستند. لیشمانیا در مناطق نام برده شده رایج است. تخفیف هایی از سوی سازمان بهداشت جهانی روی داروهای مورد نیاز برای درمان لیشمانیا اعمال شده است. این بیماری در گونه های دیگری از جانوران نیز رخ می دهد، مانند سگ ها و جوندگان. انواع. ۴ نوع بیماری در اثر ابتلاء به این انگل ایجاد می شود. علایم. علایم پوستی لیشمانیوز شامل تنگی نفس، زخم های پوستی، گرفتگی بینی، آبریزش بینی، خون ریزی از بینی، اختلال در بلع، و زخم هایی در دها
ن، زبان، لثه، لب ها، بینی و داخل بینی است. علایم درگیری احشایی در اطفال با سرفه، اسهال، تب، استفراغ به طور ناگهانی و در بالغان اغلب با تب ۲ هفته تا ۲ ماهه که با علائمی مانند خستگی، ضعف و کاهش اشتها همراه است. احساس ضعف با بدتر شدن بیماری بیشتر می شود. سایر علایم در لشمانیازیس احشایی عبارتند از درد شکم، تب طولانی مدت، تعریق شبانه، پوسته پوسته شدن و تیره شدن پوست، نازک شدن مو و کاهش وزن. درمان. درمان شامل ترکیب های حاوی آنتیموان است. مانند آنتیموات مگلومین، استیبوگلوکنات سدیم. سایر داروها شامل آمفوتریسین بی، کتوکونازول، پارامومایسین است. مقاومت دارویی. بسیاری از داروهای آلی که برای درمان بیماری لیشمانیوز و بیماری های کرم هلمینز استفاده می شده اند، امروزه به خاطر مقاومت دارویی بی اثر شده اند. انگل لیشمنیا دونووانی که عامل بیماری لیشمانیوز است، از طریق گزیدن پشه خاکی (سالک) سالانه بین تقریباً ۱۵ میلیون نفر منتقل می شود. این بیماری در صورت عدم درمان می تواند کشنده باشد و داروهای معمول آلی آن از قبیل پنتامیدین، آمفوتریسین بی، پارامومایسین و داروهای آنتیموانی به علت مقاومت دارویی تقریباً بی اثر شده اند. با برخی از ا
ین ترکیبات با فلزات، کمپلکس های آلی فلزی ساخته شده است و برای فعالیت های پادانگل بیماری لیشمانیوز مورد ارزیابی قرار گرفته اند. پنتامیدین، یکی از این داروهای ضد انگلی بود که با برخی از مراکز فلزی تشکیل کمپلکس داده و فعالیتش مورد بررسی قرار گرفته است. در این بررسی ها مشخص شده است که یکی از مشتقات آلی اوسمیوم در ترکیب با پنتامیدین ۷٬۵ برابر اثر درمانی بیشتری نسبت به پنتامیدین در یک دوز منفرد و مشابه در درمان لیشمانیوز در موش ها از خود نشان می دهد. مشتقات آلی ایریدیوم و پلاتین در مقابله با تی-بروسی در جوندگان مورد آزمایش قرار گرفتند، که موش های آلوده را با یک دز منفرد معالجه نمودند. یک ترکیب آلی ایریدیوم همچنین از خود فعالیت ضد فیلاریاز نشان داد و در مقابل لاروهای عفونی مولینما دستیا و بورگیا پاهانگی انگل های هلمینز انسانی اثر قوی و در مقابل لیشمانیوز اثر ضعیفی از خود بروز داده است. کمپلکس ایریدیوم به نحو قابل توجهی دارای سمیت کمتری نسبت به ایزوتیونات پنتامیدین است، به طوری که تجویز آن در دوزهای کشنده از ایزوتیونات پنتامیدین برای این کمپلکس در موش ها مجاز می باشد. مشتق آلی ایریدیوم با پنتامیدین در تاژک های دونووا
نی جمع می شود و با زیرواحدهای ریبوزومی، پیوند می دهد اما تأثیری بر سنتز درشت مولکولی ندارد. پر واضح است بقیهٔ کمپلکس های آلی فلزی دارای مکانیسم متفاوتی می باشند، مثلاً کمپلکس های اوسمیوم با یکی کردن آمینواسیدها و پپتیدها به عنوان لیگاند به شکل غیرمستقیم و از طریق جلوگیری از سنتز درشت مولکولی از رشد لیشمنیا دونووانی ممانعت می کند.
مرگ مؤلف(۱۹۶۷) مقاله ای از رولان بارت، منتقد ادبی و نظریه پرداز فرانسوی می باشد. این مقاله، روش سنتی نقد ادبی را که قصد نویسنده و تاریخچه زندگی وی را در خوانش و تفسیر متن دخالت می دهد، به چالش می کشد و در عوض پیشنهاد می دهد که نویسنده یا پدیدآور از متن جدا باشد. محتوا. در این مقاله، بارت به مخالفت با روش معمول برای خوانش و نقد آثار ادبی بر اساس جنبه های مختلف هویت و شخصیت نویسنده (مثلاً، عقاید سیاسی، شرایط تاریخی، محیطی، مذهبی، قومی، روان شناختی، یا سایر صفات و خصوصیات شخصی او) به کشف معنای نوشته ها می پردازد. در این نوع نقد، تجربه ها و سوگیری های نویسنده به عنوان نوعی «توضیح» قطعی و نهاییِ نوشته مورد استفاده قرار می گیرند. به عقیدهٔ بارت، این روشِ خواندن ظاهراً روشی شسته و رفته و آسان است اما در واقع پر ایراد و بدون تفکر و تأمل کافی است. «اختصاص دادنِ یک نویسنده به یک نوشته»، و دادنِ یک تفسیر منفرد، مطابق و معادل با آن، یعنی «تحمیلِ محدودیت به آن نوشته». به این ترتیب، خواننده باید نوشتهٔ ادبی را از خالق آن جدا در نظر بگیرد تا بتواند نوشته را از استبدادِ تفسیری (interpretive tyranny) آزاد سازد. هر نوشته حاوی
چندین لایه و معنا است. در لاتین، text (نوشته، متن) و textile (پارچه) هم ریشه هستند. بارت نوشته و پارچه را به هم تشبیه می کند و می گوید نوشته نوعی پارچه است که از نخ هایی به نام گفته ها بافته شده است. این گفته ها از تعداد بسیار زیاد یا غیرقابل شمارشی از مراکز فرهنگ (centers of culture) گرفته شده اند و نه از یک تجربهٔ منفرد که فقط یک بار اتفاق افتاده است. معنای اصلی یک کارِ ادبی (نوشته) به برداشتی که خواننده از آن دارد وابسته است نه به احساسات یا سلیقه های نویسنده. وحدت (یکپارچگیِ) نوشته در ریشه های آن (یعنی، نویسنده، خالق) نیست، بلکه در مقصد آن (خواننده) است. اکنون که نویسنده دیگر مرکز توجه و تأثیرگذاری نیست، می توان گفت که به یک scriptor (مؤلف) تبدیل شده است (بارت از اصطلاح scriptor (مؤلف) به جای author (نویسنده) استفاده می کند تا پیوندِ حاکی از اقتدار بین اصطلاح author و authority را قطع کند. authority یعنی اقتدار، قدرت، دست بالا داشتن، تحکم. author نیز یعنی کسی که چیزی می نویسد و در نتیجه، بر خواننده غلبه دارد، عقیدهٔ خود را بر او تحمیل می کند، و در رابطهٔ نویسنده- خواننده، دست بالا را دارد. scriptor یعنی ک
سی که صرفاً می نویسد، مثل یک تایپیست، حروف چین، یا کاتب، که فقط می نویسد و با آنچه می نویسد پیوند فکری ندارد). به عقیدهٔ بارت، scriptor صرفاً باید بنویسد اما نباید نوشتهٔ خود را توضیح دهد. او هم زمان با نوشته به دنیا می آید. او قبل از نوشته وجود نداشته و بعد از آن نیز به وجود خود ادامه نخواهد داد. چنین نیست که نویسنده نوشته را روزها، هفته ها، یا سال ها پیش نوشته باشد. او آن را همین حالا نوشته است، همین لحظه ای که خواننده در حال خواندن آن است. هر بار که خواننده متن را دوباره می خواند، متن دوباره نوشته می شود. به عبارت دیگر، با هر بار خواندن و دوباره خواندن، متن نوشته و بازنویسی می شود، زیرا «ریشه» یا منبعِ معنا صرفاً و انحصاراً در «خودِ زبان» و تأثیری که بر خواننده می گذارد نهفته است. بارت پیوند بین نویسندگی (authorship) و اقتدار (authority) را قطع می کند و به این ترتیب، مرگِ مؤلف را رقم می زند. در این مقاله، بارت شرایط ذاتاً کلامی ادبی verbale de la littérature) را پایه و اساس نقد مدرن معرفی می کند. یعنی، از این پس ادبیات را به نویسنده ای که منبع و خاستگاه آن بوده است ربط نخواهیم داد، بلکه به خودِ زبان مرتبط
خواهیم دانست. به گفتهٔ بارت، این زبان (کلام) است که حرف می زند، نه نویسنده. اگر نوشتارِ مدرن به معنای مرگ نویسنده است، به معنای تولد scripteur نیز است. scripteur مدرن هم زمان با متن متولد می شود، یعنی، همان لحظه ای که یک نفر کتاب یا مقاله را باز می کند تا بخواند. به این ترتیب، بارت اوضاع را معکوس می کند، طوری که متن یا نوشته دیگر محصول خلاقیت نویسنده نیست، بلکه خودش یک سازنده و خالق است. یک مثال بارز از این تواناییِ ادبیات، همان چیزی است که در زبان شناسی “performatif” (اجرایی، اجراکننده، نمایش دهنده) نامیده می شود. در نقطهٔ عطف این معکوس سازی، دیگر ادبیات (متن، نوشته، داستان، نمایشنامه) نیست که از زندگی تقلید می کند، بلکه زندگی است که از ادبیات تقلید می کند. از این به بعد، بارت مفهوم author (نویسنده) را کنار می گذارد و همان طور که در بالا گفتیم، از مفهوم scripteur (مؤلف) استفاده می کند. ناپدید شدن author از صحنه و غیبت او از نوشتار باعث می شود مفهوم جدیدی از نوشتار ارائه شود و نوشتار به صورت نوعی فضا با ابعادی چندگانه در نظر آید که در آن، نوشتارهای متعدد و متنوع با هم جمع می شوند یا در تضاد هم و با هم مقایسه