Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و خواننده به کمک آن ها می پندارد که مشغول سیر و سیاحت در جهانی زنده و پویا است، نه جهانی متشکل از کلمات بی جان. بارزترین توصیف ها در "روضة الشهدا" به صحنه های نبرد بازمی گردد که کاشفی با توصیف میدان جنگ، ادوات جنگی، و کنش و رفتار جنگجویان، این صحنه ها را برای خواننده ملموس ساخته است. مرتضی مطهری دلیل استقبال فوق العادهٔ اهل منبر از این کتاب را چنین ذکر می کند «مرثیه خوان ها که اغلب بی سواد بودند و به کتاب های عربی مراجعه نمی کردند همین کتاب را می گرفته و در مجالس از رو می خواندند.» اما ابوالحسن شعرانی، مصحح "روضة الشهدا"، علت روخوانی از "روضة الشهدا" توسط مرثیه خوان ها را نثر ادبی آن ذکر کرده، چون آنان می دانستند که «بهتر از آن نمی توانند تقریر کنند». از "روضة الشهدا" در دنیای فارسی زبان استقبال گسترده ای شده و خوانندگان فراوانی داشته است. احمد منزوی در "فهرست نسخه های خطی فارسی" ۶۹ نسخه از این کتاب را شناسایی کرده که قدیمی ترینشان به ۹۳۹ ه .ق بر می گردد و ۲۵ تای آن ها در کتابخانه های ایران نگهداری می شوند. خانبابا مشار در "فهرست نسخه های چاپی فارسی" ۱۲ نسخهٔ سنگی از "روضة الشهدا" در قرن نوزدهم میلادی برشمرد
ه است که اکثرشان در هند به طبع رسیده اند و قدیمی ترینشان به چاپ ۱۸۶۸ م در بمبئی بازمی گردد. حسین ندایی یزدی نیشابوری در سال ۹۲۸ ه .ق یعنی حدوداً ۲۰ سال پس از تألیف "روضة الشهدا"، آن را در ۲۰۰۰ بیت به نظم درآورد. "روضة الشهدا" چندین بار با نام های مختلف به ترکی برگردانده شده است: "سعادت نامه" توسط حاجی حسن زید مؤدین در اواسط قرن دهم هجری، "حدیقة السُعَداء" توسط محمد فضولی همراه با افزودگی ها و اصلاحات که این ترجمه مورد تمجید گویشوران آن زبان نیز قرار گرفته است، و "شهدانامه" به نظم. علی عسکر خویی مشهدی آن را در سال ۱۲۴۲ ه .ق به ترکی آذربایجانی ترجمه کرد. شاعری با تخلص «صابر» یا «صیقلی» در سال ۱۲۱۱ ه .ق ترجمه ای از آن به ترکی آسیای میانه ارائه کرد که به سال ۱۹۰۵ م در قازان چاپ شد. در سال ۱۱۳۰ ه .ق به زبان دکنی ترجمه شد. سید میر ولی خان مونس آن را با نام "ریاض الطاهرین" در ۱۱۹۰ ه .ق به اردو ترجمه کرد. حیدر بخش حیدری "گلشن شهیدان" و "گل مغفرت" را در ترجمهٔ "روضة الشهدا" نوشت که دومی در ۱۲۲۷ ه .ق در کلکته به چاپ رسید. ترجمهٔ دیگری به اردو از آن با نام "گنج شهیدان" چاپ شده است. عبدالله زیور (متوفی ۱۳۶۹ ه .ق) آن را ت
حت عنوان "داستان سوزناک کربلا" به کردی منظوم درآورد. این اثر در ۱۲۸۷ و ۱۳۳۱ ه .ق در لاهور، در ۱۳۰۱ ه .ق در بمبئی، در ۱۸۷۳ م در لکهنو، در ۱۸۹۱ م در کانپور، و در ۱۳۳۳ و ۱۳۳۴ ه .ش در تهران چاپ شده است. "روضة الشهدا" را محمد رمضانی در ۱۳۴۱ ه . ش، ابوالحسن شعرانی در ۱۳۴۹ ه . ش، محمودرضا افتخارزاده در ۱۳۸۴ ه . ش، حسن ذوالفقاری و علی تسنیمی در ۱۳۹۰ ه . ش، و علی یزدی در ۱۳۹۴ ه . ش تصحیح کرده اند. اعتبار علمی. کاشفی در نگارش "روضة الشهدا" در بیشتر مواقع و به ویژه در موارد حساس، منابع مورد استفاده اش را ذکر نکرده است ولی همان هایی را هم که ذکر کرده از نظر اعتبار و شهرت قابل تأمل اند. او بیشترین استفاده را از منابع نامعتبر و نامشهور کرده است. میرزا عبدالله اصفهانی افندی، صاحب "ریاض العلماء" و کتاب شناس بلندپایهٔ شیعی، می نویسد که این کتاب حاوی برخی روایات از کتب شیعه چون "عیون اخبار الرضا" از صدوق، "ارشاد" از مفید، "اعلام الوری" از طبرسی، و "الآل" ابن خالویه است ولی اکثر روایات، بل همگی، از کتب نامشهور و نامعتبر اخذ شده است. رسول جعفریان در مقاله ای تحت عنوان «ملا حسین واعظ کاشفی و کتاب روضة الشهداء» ۴۴ منبع مورد استفاد
هٔ کاشفی برای تألیف کتاب را شناسایی کرده و نام برده است. برخی از داستان های "روضة الشهدا" مثلاً قصهٔ شهادت هاشم بن عتبه در کربلا، دروغ و در نتیجه کتاب از نظر علمی بی اعتبار است. هاشم بن عتبه سال ها پیش در جنگ صفین درگذشته بود. این مثال نشانگر آن است که کاشفی یا از منابع نامعتبر استفاده کرده یا به مدد تخیلات شخصی اش داستان پردازی کرده است. نباید به "روضه الشهدا" به منزلهٔ یک کتاب تاریخی نگریست، زیرا در اصل یک اثر ادبی یا «رمان تاریخی» است. به هنگام نگارش یک رمان تاریخی، نویسنده شخصیت های واقعی و اقوال تاریخی را با خودساخته هایش در هم می آمیزد تا متنی خواندنی و دلکش را عرضه کند. ابومسلم نامه ها و حمزه نامه ها از جملهٔ این آثار در ادب فارسی آن دوران بوده اند. کاشفی نیز تحت تأثیر همین آثار به تألیف "روضة الشهدا" برای استفاده در مجالس سوگواری دست زد. مرتضی مطهری در "حماسهٔ حسینی" به تندی از "روضة الشهدا" و شخص کاشفی انتقاد کرده، کتاب را «کتاب دروغ» و نویسنده را در عین اذعان به باسوادی به سبب معلوم نبودن مذهبش «بوقلمون صفت» خوانده است. مطهری دلیل عدم اعتبار کتاب را ذکر نام هایی در میان اصحاب حسین بن علی و لشکر دشمن
عنوان می کند که اصلاً وجود خارجی نداشته اند. به عقیدهٔ او وقایع تاریخی نیز به شکل داستان و افسانه پرورانده شده اند و به نقل از حاجی نوری، ابداع داستان زعفر جنّی و عروسی قاسم را برای اولین بار به کاشفی نسبت می دهد. به گفتهٔ او «از وقتی که این کتاب در دست و بال ها افتاد، دیگر کسی تاریخ واقعی امام حسین را مطالعه نکرد». اما ابوالحسن شعرانی دید متفاوتی به قضایا دارد. به گفتهٔ او بسیاری از منابع مورد استفادهٔ کاشفی امروزه موجود نیستند و مابقی شاید معتبر فرض نشوند ولی «حاشا که چنین مردی سخن بی دلیل آورد». به گفتهٔ او مجلس وعظ محل یادگرفتن تاریخ نیست، بلکه محل پندآموزی است. رسم وعاظ چنین است که سخنانی بگویند که بیشتر در دل مردم اثر کند و در ذهنشان نشیند و هر نقل یا روایتی را که مفید این معنی باشد، ولو سلسلهٔ راویان آن ضعیف باشد، ممنوع نمی شمارند. به عقیدهٔ او چه بسیار وقایع تاریخی که در کتب معتبر آمده ولی عبرت آموز نیستند و چه بسا افسانه هایی از زبان حیوانات که پندآموزند. او از این لحاظ "روضة الشهدا" را در بیان مقصود واعظ، که همانا وعظ است و نه درس تاریخ، موفق می داند. تأثیر و تأثر. تنها اندکی پس از تألیف "روضة الشه
دا"، صفویان نهضت خود را برای رسمیت بخشیدن به تشیع در ایران آغاز کردند و تنها طی صد سال، تشیع به نیروی محوری مذهبی ایرانیان مبدل شد. شیعیان و دیگر ایرانیانی که تازه به مذهب شیعه گرویده بودند در ایام عزاداری و روزهای جمعه در مجلسی گرد هم می آمدند و کسی که صدایی خوش داشت، کتاب "روضة الشهدا" را به دست گرفته و می خواند و دیگران می گریستند. چنین مجالسی به «روضه خوانی» یعنی انجمن هایی که در آن "روضة الشهدا" خوانده می شد معروف گردید. رسول جعفریان ذیل عنوان «پیدایش تسنن دوازده امامی» در کتاب "تاریخ تشیع در ایران" روند شیعی شدن مردم ایران در قرن نهم هجری قمری را تبیین می کند. او از بروز اعتدال در تسنن و رشد تدریجی تشیع از قرن هفتم هجری به بعد سخن می گوید و علمای برجسته ای از اهل سنت را معرفی می کند که به امامان دوازده گانهٔ شیعه علاقه و ارادت تام نشان داده اند. سپس تألیف "روضة الشهدا" به دست کاشفی سنی را نشانه ای از «جایگاه بلند» سنت عزاداری برای حسین بن علی در ادب فارسی و نیز تداول کامل این سنت در میان «سنی شیعه های ایران» می داند. به نوشتهٔ رسول جعفریان، در زمان تیموریان همه ساله در سالگرد روز عاشورا در ماوراءالنهر م
راسمی در سوگ حسین بن علی برگزار می شد و هدف کاشفی از نوشتن "روضة الشهدا" تهیهٔ متنی برای این سوگواری ها بوده است. به عقیدهٔ جعفریان "روضة الشهدا" «نقش مهمی را در روند شیعی شدن مردمان این نواحی و اندکی بعد تمامی ایران ایفا کرد». کامل مصطفی الشیبی، استاد فلسفهٔ دانشگاه بغداد، نیز با اشاره به الغای مجالس ذکر صوفیانه و جانشین شدن گریه بر حسین، از وسعت آمادگی مردم برای پذیرش تشیع در قرن نهم قمری سخن می گوید و "روضة الشهدا" را از جمله عوامل موفقیت جنبش شاه اسماعیل صفوی در آن دوران می داند. تألیف "روضة الشهدا" در آستانهٔ قدرت گرفتن تشیع در ایران را نمی توان صرفاً به پای اتفاق و تصادف گذاشت. "روضة الشهدا" با علم کردن آیین شهادت که محوری ترین اندیشهٔ تشیع دوازده امامی محسوب می شود نقشی دوگانه را ایفا کرد؛ از یک سو اندیشهٔ تشیع را ایرانی کرد و از سوی دیگر، زمینه را برای شیعه کردن ایران صفوی و پساصفوی مهیا کرد. کاشفی هوشیارانه این نقش دوگانه را که توسط شاه اسماعیل صفوی در دست اجرا بود، پیش بینی و در اثرش منعکس کرد. نویسندگان مرثیه های شیعی فارسی برای نسل های متمادی از "روضة الشهدا" تأثیر پذیرفتند. سبک واعظ پسند "روضة ال
شهدا"، تصویرپردازی های دراماتیک از رویدادهای تراژیک و درهم آمیزی نظم و نثر در آن، لحن صمیمی و احساسی اش در بیان ارزش های والای اخلاقی، و نقش آن در ایفای روان پالایی دسته جمعی نهایتاً منجر به خلق ژانری جدید در ادبیات مذهبی فارسی شد که به شکل گیری هویت و روح تشیع ایرانی کمک شایانی کرد. سید اکبر حیدر، استاد مطالعات آسیا و اسلام در دانشگاه تگزاس در آستین، "روضة الشهدا" را تأثیرگذارترین کتاب در شکل گیری برداشت عامهٔ مردم جنوب آسیا از واقعهٔ کربلا می داند. به گفتهٔ او ظن سنی بودن کاشفی هیچ گاه از اهمیت کتاب در جهان تشیع نکاست و وفاداری راویان متأخر به روایت های کاشفی انکارنشدنی است. عباس امانت در میان آثار متعدد شیعی دربارهٔ واقعهٔ کربلا، کمتر اثری را به اندازهٔ "روضة الشهدا" تأثیرگذار می داند. گذشته از نقش آن در روضه خوانی، "روضة الشهدا" در گسترش تعزیه، هنر بومی و پیشرو نمایشی در ایران، نیز بسیار مؤثر واقع شد. این نقش از آنجا حائز اهمیت است که فرهنگ عامهٔ تشیع در ایران، شبه قارهٔ هند، جنوب لبنان و سایر مکان ها به کمک تعزیه و روضه خوانی شکل گرفته است. پیتر چلکوفسکی، استاد مطالعات خاورمیانه و اسلام در دانشگاه نیویور
ک که روی آیین تعزیه و نمایش در ایران پژوهش های گسترده ای کرده است، در همین رابطه می نویسد ۵۰۰ سال است که "روضة الشهدا" منبع مراسم، نمایش ها، و خطابه های روزافزون در ایران و نیز منبع تغذیهٔ شاعران و نویسندگان و داستان سرایان متعدد بوده است. کسانی که تحت تأثیر کتاب قرار گرفته اند، خود با آن آشنایی ندارند ولی هیچ کتاب دیگری تا این حد تأثیر غیرمستقیم بر توده های مردم ایران نگذاشته است. آشنایی غیرمستقیم ایرانیان، خاصه روستائیان، کارگران، و طبقات محروم و فقیر شهری بیشتر از طریق روضه خوانی، تعزیه خوانی، پرده خوانی و سایر مراسم سوگواری شهدای کربلا بوده است. به گفتهٔ چلکوفسکی حتی انقلاب اسلامی ایران به سال ۱۳۵۷ نیز از آن نیرو گرفت چون روح الله خمینی گفته بود «اگر محرم نبود، ما پیروز نمی شدیم». چلکوفسکی "روضة الشهدا" را سرآمد ادبیات شیعه در ایران می داند که تراژدی کربلا را آنگونه حفظ کرده که جوامع شیعه با استفاده از آن خود را با اصول و ارزش های حسین بن علی بسنجند. "روضة الشهدا" به شیعیان این امکان را داده است که در گذشته و حال علیه بی عدالتی و زور و ستم بجنگند. به گفتهٔ ابوالحسن شعرانی «گرچه بنای تألیفات ملا حسین کاشفی
بر روش اهل سنت است اما هیچ شیعه ای هم ابتکاری مانند "روضة الشهدا" نکرده است . . . اگر مذهب تشیع داشت در بیان موضوع، دادِ سخن داده است و اگر به مذهب اهل سنت بود سَبَق از شیعیان ربوده است و روش آنان را به آن ها آموخته است». نقد. روایت صوفیانهٔ کاشفی از واقعهٔ کربلا در "روضة الشهدا" عاری از ابعاد مادی قضیه و یکسره معنوی است. در نگرش صوفیانهٔ کاشفی هر حادثه ای رخ می دهد تا سرانجام تأثیر معنوی خود را بر جای بگذارد. صوفی دنیا را بر خود سخت می گیرد تا اجر معنوی بیابد و به دنبال بلا و محنت است تا نزد خدا عزیزتر شود. به نوشتهٔ رسول جعفریان به همین دلیل است که کاشفی تا پایان کتاب هیچ اشاره ای به «ماهیت قیام کربلا به ویژه اهداف سیاسی این نهضت» یعنی «قیام علیه ظلم و اقامهٔ امر به معروف و نهی از منکر» نمی کند. از نظر کاشفی تا جایی که به «شهدای کربلا» مربوط می شود آنان از دنیای فانی به دیار باقی یعنی جایگاهی بهتر رفته اند و تا جایی که به سوگواران مربوط می شود بهترین چیز «گریهٔ نجات بخش» است. عنصر ترحم در "روضة الشهدا"، به شیوهٔ تراژدی های ناب عمدتاً به شخصیت زن داستان، فاطمهٔ زهرا نسبت داده شده است. هرچقدر که محمد و علی د
ر برابر ارادهٔ الهی تسلیم و در برابر مصائب شکیبا هستند، فاطمه مظهر شفقت مادرانه است. در صحنه ای از کتاب در باب اول، در روز محشر فاطمه در حال گذر است، در حالی که دراعهٔ زهرآلود حسن را بر دوش راست، پیراهن خونین حسین را بر دوش چپ، و عمامهٔ خونین علی را در دست دارد. فاطمه روی به عرش می آورد و چنان به درد می خروشد که ملائکه به گریه در آیند و می گوید: «الهی، دادِ من بده و به فریاد من برس». محمد از منبر فرود آمده و ضمن دلداری فاطمه می گوید: «امروز روز فریاد رسیدن است، نه فریاد برکشیدن، و روز نواختن است، نه گداختن. من مظلومان را شفاعت می کنم و تو ظالمان را شفاعت می کنی». فاطمه همچنان بی تابی می کند. محمد به فاطمه می گوید که پیراهن خون آلود حسین را برداشته و بگوید: «خدایا به حق خون به ناحق ریختهٔ حسین، هر که فرزندان مرا دوست داشته و در مصیبت ایشان گریسته، گناه او را به من ببخش». محمد ادامه می دهد: «هزار هزار درویش مفلس و عاصی بی کس دل ها بر ما بسته اند تو با دل خسته ناله کن تا من با دندان شکسته شفاعت کنم تا بُوَد که ارحم الراحمین بر بیچارگان و گناهکاران امت من رحمت کند». این صحنه بیانگر آن است که کاشفی حسین را همچون م
حمد در روز محشر "وسیلهٔ" شفاعت می بیند. کاشفی زندگی امامان را مملو از درد و الم توصیف کرده است. او با ذکر معجزات، الهامات، رؤیاها، و پیش بینی ها به بُعد دراماتیک سرنوشت حسین بن علی افزوده و بدین طریق خواننده را از اسرار جانفشانی مقدر او مطلع و متأثر کرده است. در "روضة الشهدا" نیز همچون سایر تراژدی ها، سرنوشت محض بر حزم، خرد، و واقعیت چیره می شود. البته عباس امانت اذعان می کند که این عناصر در کتاب غایب نیستند ولی در نهایت سرنوشت بر آن ها به سادگی غلبه می کند. کشمکش بین «افسانهٔ شهادت» و «واقعیت تاریخی» در شرح کاشفی از زندگانی حسین و وقایع منتهی به کربلا آشکار است. حسینِ "روضة الشهدا" از عاقبت خود و پیروزی دشمنان دنیوی اش کاملاً آگاه است. او با وجود پیشنهاد وسوسه برانگیز صلح و برخلاف عقل سلیم در برابر تقدیر تسلیم می شود. اما کاشفی او را در هیئت یک انسان به تصویر کشیده است که همچون سایر آدمیان از شهوتِ قدرت خالی نیست، گهگاه دچار تردید و دلهره می شود، و در نهایت نمی تواند جان خانواده و یارانش را نجات دهد. البته که نویسنده کوشیده اغلب با توسل به عصمت روی این جنبه های زندگی او سرپوش بگذارد ولی هدف کاشفی از نفس اشار
ه به جنبه های انسانی، اثبات ناکارایی ارادهٔ انسانی در برابر سرنوشت مقدر الهی است. شهادت حسین در کربلا سرنوشتی مقدر است که نه خودش، نه پدر و مادرش، نه پیامبر، و نه حتی ملائکه آسمانی کنترلی بر آن ندارند؛ مثلاً طرفداران حسین در مسیر کوفه بارها او را از خطرات راه می آگاهند اما پاسخ او تنها یک چیز است: «دفع تقدیر به تدبیر نشاید کردن». شهادت حسین در عاشورا، گذشته از جنبه های دراماتیک و شفاعت مدارانه اش، برای شیعیان متضمن مفهوم دیگری نیز هست: نبرد دائمی خیر با شر. در اینجا شهید به اختیار خود عمل نمی کند بلکه خودبخود درگیر نبرد جهانی و وسیع ترِ خیر با شر است که عقیده ای رایج و اساسی در فرهنگ ایران زمین به شمار می رود. گویا در روایت کاشفی از ماجرا، "روزگار" یا "زمانهٔ" غدّار در نقش شر و حسین در نقش خیر ظاهر شده است. این نکته یا برداشت شخصی کاشفی یا به احتمال بیشتر برداشت جمعی و غالب آن عصر بوده که تنها روش غلبه بر نیروی قوی تر شر، شهادت یا جانفشانی است. به اعتقاد عباس امانت، شباهت بارز سیاووش و حسینِ "روضة الشهدا"، هم در سرنوشت و هم در شخصیت پردازی، نشان دهندهٔ پیوندی مشترک متعلق به قرون شکل گیری تشیع است. سیاووش قربا
نی توطئه ای خانوادگی می شود که از اختلافات قومی (ایران و هاماوران) متأثر بود و همو در نهایت تسلیم سرنوشت می شود. ته رنگ زُروانی در این داستان و نیز روایت کاشفی از واقعهٔ کربلا انکارناپذیر است. اشارهٔ مکرر پژوهشگران به شباهت های مراسم محرم و آیین سیاوشان تصادفی نیست. عباس امانت، اثر کاشفی را در جهت مُذَهّب و دراماتیک کردن همین نبرد سنتی خیر و شر می داند که چاشنی سرنوشت و تقدیر در آن فزونی یافته و باب طبع مردمان هم عصرش شده است. تأکید روی مضمون سرنوشت، خواه عامدانه بوده باشد خواه صرفاً یک صنعت شاعرانه، انعکاسی از حقیقت اوضاع سیاسی روزگار کاشفی بود. تألیف "روضة الشهدا" و شرح زندگانی حسین بن علی و وقایع کربلا در اواخر عهد تیموری از این لحاظ معنادار است که می تواند بازتابی از فجایع قریب الوقوع جهان کاشفی و مخاطبانش باشد. آیا اشقیا همان ازبکانی هستند که درصدد تصرف مُلک مشروع سلطان حسین بایقرا بودند همان طور که امویان به خصومت با حسین بن علی برخاستند؟ و آیا شاه اسماعیل و صفویان همان منجیانی هستند که در نهایت بر پلیدی چیره خواهند شد همان طور که مهدی موعود انتقام حسین را خواهد گرفت؟ کاشفی در این باره کاملاً سکوت پیشه
کرده است. روایت او از محمد بن حسن، امام دوازدهم و مهدی موعود شیعیان، خنثی و متعارف است و به ذکر حدیثی مشهور پرداخته که او «این جهان را پر از داد و عدل کند چنانچه پرجور و ظلم شده» اما در ادامه می افزاید «و به قول بعضی می گویند که در اقصای بلاد مغرب، شهرها در تصرف آن حضرت است و او را فرزندان و نبیرگان اثبات می کنند. إنَّهُ یَعْلَمُ السِّرَّ وأَخْفَی». عباس امانت می نویسد که اگر مراد از مغرب، مناطق غرب هرات باشد، شاید کاشفی اشاره ای کم رنگ به شاه اسماعیل و خاندان صفوی کرده باشد.
نیمه عمر ۲ یک بازی ویدئویی علمی تخیلی به سبک تیراندازی اول شخص است که توسط شرکت ولو ساخته و منتشر شده است. این بازی دومین نسخه اصلی از مجموعه بازی های "نیمه عمر" به شمار می رود، و دنبالهٔ بازی "نیمه عمر" در سال ۱۹۹۸ است. ساخت بازی پنج سال به طول انجامید و در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۴ برای مایکروسافت ویندوز منتشر گردید. "نیمه عمر ۲" از سال ۲۰۰۴، تا تاریخ ۹ فوریه، ۲۰۱۱ توانست ۱۲ میلیون نسخه از بازی را به فروش برساند. بازی بعدها برای پلتفرم های ایکس باکس، ایکس باکس ۳۶۰، پلی استیشن ۳، اواس ده، لینوکس، و اندروید پورت گردید. همانند نسخه قبلی، نیمه عمر ۲ توانست از منتقدین نظرهای مثبت یکسانی دریافت کند. همچنین بازی به خاطر فیزیک پیشرفته، پویانمایی، صدا، هوش مصنوعی، گرافیک و روایت داستان آن مورده تحسین قرار گرفت و توانست ۳۹ جایزه را در سال ۲۰۰۴، از وب گاه ها و مجلات نقد بازی دریافت کند. این بازی در کنار استیم، شرکت ولو ساخته شده است. استیم موتوری جدید در آن زمان به نام سورس را معرفی کرد و به همین خاطر این اولین بازی بود که نیاز به کد فعال سازی محصول به صورت آنلاین داشت. روندبازی. "نیمه عمر ۲" همانند نسخه قبل خود "نیمه عمر"، یک ب
ازی تک نفره با دید اول شخص است و بازیکن مثل قبل کنترل شخصیت دکتر گوردون فریمن را دردست دارد. این ادامه تاحدودی ساختار نسخه قبلی را دارا می باشد، که شامل سیستم سلامتی، سلاح ها و معماها می باشد. بازیکن بازی را بدون داشتن آیتمی آغاز می کند و کم کم با پیشروی در طول بازی وسایل مورد نیاز خود را بدست می آورد. با وجود ماهیت اصلی بازی که با گذاشتن وقت برای اکتشاف در بازی پاداش هایی دریافت می شد، می توان از بسیاری مناطق که رفتن به آن ها به صورت اختیاری است، اجتناب به عمل آورد. دشمنان گوناگونی در بازی حضور دارند، که معمولاً برای مقابله با آن ها باید از شیوه های مختلفی استفاده کنید. در قسمتی از بازی، گوردون می تواند با چهار سرباز نظامی متحد شده و به آن ها فرمان جلو رفتن و برگشتن بدهد. داستان. گوردون فریمن توسط جی من مرموز از حالت معلق خارج و به قطاری به سوی شهر ۱۷ فرستاده می شود. فریمن به محض رسیدن به شهر متوجه می شود که شهر در کنترل نیروهای کامباین است. او به کمک بارنی کالهون و آلیکس ونس (دختر همکار پیشین فریمن، دکتر الی ونس) به آزمایشگاه دکتر کلاینر می رود. بعد از یک تلاش ناموفق به وسیلهٔ دورنوردی به "بلک میسای شرقی" ف
ریمن مجبور می شود با لباس مخصوص HEV و یک دیلم از شهر ۱۷ به تنهایی به سوی بلک میسای شرقی برود. پس از رسیدن فریمن به «بلک میسای شرقی» او با الی و دکتر جودیث ماسمن ملاقات می کند. همچنین توسط آلیکس با رباتی به نام «داگ» آشنا می شود که به فریمن یک اسلحهٔ گرانشی می دهد که به او این امکان را می دهد اجسام پیرامونش را جذب یا دفع کند. در همین هنگام بلک میسای شرقی مورد هجوم نیروهای کمباین قرار می گیرد و دکتر الی و ماسمن اسیر می شوند تا به زندان فوق امنیتی «نووا پراسپکت» فرستاده شوند. آلیکس و گوردون فرار می کنند اما مجبور می شوند از یکدیگر جدا شوند تا جداگانه راهی به نجات آنان پیدا کنند. فریمن به روستایی به نام «ریون هولم» می رود که تمام ساکنین آن به طرز فجیعی توسط موجودات هدکرب کشته شده اند. فریمن با آخرین بازماندهٔ روستا به نام «پدر گریگوری» که یک کشیش است آشنا می شود و با کمک او موفق به فرار از روستا می شود تا به یک معدن زیر زمینی برسد. او معدن را ادامه داده و به یکی از دیدبانی های مقاومت می رسد. آن ها یک خودروی باگی در اختیار فریمن می گذارند تا راه را برای رسیدن او به زندان هموار کنند. فریمن وارد بزرگراه ۱۷ می شود. پ
س از مدتی از طی مسیر، بزرگراه مورد هجوم نیروهای کامباین قرار می گیرد تا راه رسیدن او را مسدود کنند. فریمن با کمک کلنل اودسا کابیج از پایگاه مقاومت دفاع می کند. اما مجبور می شود باقی راه را تا زندان پیاده از ساحل طی کند. ساحلی مملو از حشرات غول پیکری به نام «انت لاین». بعد از گذر از ساحل سرانجام موفق به ورود به زندان می شود و پس از چندی آلیکس را پیدا می کند. آن دو با هم سعی در پیدا کردن دکتر ونس دارند تا اینکه پی می برند دکتر ماسمن، خبرچین نیروهای کامباین است. اما پیش از اینکه جلوی او را بگیرند، ماسمن موفق می شود خود و دکتر ونس را به مقر فرماندهی شهر ۱۷ «سیتادل» تله پورت کند. پیش از اینکه آلیکس و گوردون توسط مأمورین زندان کشته شوند آن دو نیز با دورنوردی به آزمایشگاه دکتر کلاینر فرار می کنند. وقتی آن ها به آزمایشگاه می رسند از گفته های دکتر کلاینر متوجه می شوند که درون دورنوردی کندی بوده اند و از ماجرای زندان یک هفته گذشته است. هم اینک مردم شهر ۱۷ که یک هفته است ماجرای زندان را شنیده اند دست به مبارزه علیه نیروهای کمباین زده و شهر ۱۷ را به میدان نبرد تبدیل کرده اند. گوردون و آلیکس از دو سوی متفاوت به نیروها می
پیوندند، اما آلیکس نیز دستگیر شده و به سیتادل فرستاده می شود. به کمک بارنی و داگ پس از یک مبارزهٔ سخت راه رسیدن گوردون به سیتادل هموار می شود. داخل سیتادل، فریمن درون سالن توقیفات گرفتار می شود و دستگاهی تمامی سلاح های او، به جز اسلحهٔ گرانشی را نابود می کند. انرژی دستگاه توقیف سبب بهبود کارکرد اسلحهٔ گرانشی می شود به طوری که قادر است اجسام بزرگتری همچون دشمنان خود را دفع کند. این قابلیت به فریمن امکان فرار و مقابله با گروه های کامباین و مأمورین سیتادل را می دهد. فریمن توسط ماشین انتقال سیتادل به دام می افتد و یک راست به سوی دفتر دکتر برین (رئیس پیشین فریمن که اکنون به نیروهای کامباین پیوسته است)، در طبقهٔ آخر سیتادل فرستاده می شود. جایی که دکتر ماسمن، آلیکس و الی دربند نیز حضور دارند. دکتر برین شروع به شرح برنامه های آینده اش و غلبه به تمامی بشریت با همکاری نیروهای کامباین می کند. دکتر ماسمن از گفته های او به شدت عصبانی می شود و فریمن، آلیکس و الی را آزاد می کند. دکتر برین مجبور به فرار می شود. اما پیش از آنکه او موفق به فرار شود، فریمن به کمک آلیکس درگاهی که او قصد فرار از آن را دارد نابود می کند. انفجار مه
یبی رخ می دهد که به سبب آن دکتر برین کشته می شود. پیش از آنکه بر اثر انفجار آلیکس و گوردن سرنوشت مشابهی پیدا کنند، زمان می ایستد، و جی من مرموز ظاهر می شود و پیش از آنکه فریمن را به حالت معلق برگرداند، فعالیت های او را تحسین می کند. مراحل بازی. بازی دارای چهارده مرحله است که نام های آن عبارتند از: تولید. شرکت ولو در آن زمان برای "نیمه عمر ۲" موتور گرافیکی تازه ای به نام سورس خلق کرد که می توانست برای عناصر مرتبط به تصویر، صدا و هوش مصنوعی بازی بکار گرفته شود. موتور سورس با یک نسخه اصلاح شده موتور فیزیک هاوک همراه بود که اجازه یک بعد اضافه در هر دو محیط تک نفره و آنلاین در بازی را می داد. همچنین این موتور به دلیل داشتن واحدهای جداگانه به راحتی قابل ارتقاء بود. تمام بازیکنان رایانه شخصی برای اجرای "نیمه عمر ۲" مستلزم به خرید یک حساب معتبر و نصب استیم بر روی رایانه شخصی خود هستند. استیم به خریداران اجازه خرید بازی و دیگر نرم افزارهای آن از شرکت سازنده، و دانلود مستقیم آن بر روی رایانه شخصی را می داد، و در کنار آن همراه با به روز رسانی های کوچک بود. موسیقی متن. همانند نسخه اول بازی، موسیقی متن نیمه عمر ۲ نیز اثر
کلی بیلی، آهنگساز و طراح ارشد صدا و موسیقی شرکت والو است. همچنین چندین موسیقی از نسخه پیشین با عناوین جدید و ریمیکس شده در آن استفاده شده است. سبک اصلی موسیقی متن بازی تکنو است و از ترانه های پرانرژی تکنو در میدان های جنگ استفاده می شود. نسخه طلایی موسیقی متن که شامل تمام آهنگ های بازی به همراه چندین آهنگ اضافه می باشد، نیز از طریق آنلاین در استیم قابل خرید است. بازتاب ها. "نیمه عمر ۲" به شدت مورد تحسین و استقبال عموم مردم و منتقدین قرار گرفت. این بازی توانست میانگین امتیاز ۹۶ از ۱۰۰ را در هردو وب گاه گیم رنکینگز و متاکریتیک بدست آورد. منابعی نظیر گیم اسپای، گیم پرو و نیویورک تایمز به آن امتیاز کامل را اهدا کردند و وبگاه های "آی جی ان" و "پی سی گیمر" به آن نمراتی نزدیک به کامل را تقدیم کردند، همچنین نیمه عمر ۲ پنجمین بازی بود که توانست امتیاز ۱۰ از ۱۰ را از مجلهٔ بازی ویدئویی "اج" دریافت کند. منتقدان به طور گسترده گرافیک و فیزیک پیشرفته بازی را تحسین نمودند. مادها. شرکت ولو، در هنگام ساخت موتور بازی سورس، به فکر توسعه دهندگان بازی های مستقل هم بوده و با گسترده آفریدن موتور سورس، به اشخاص یا گروه هایی با سرمای
هٔ کم، اجازه ساختن بازی های خودشان را می دهد که اصطلاحاً به آن ماد گفته می شود. هر فردی که یکی از بازی های "نیمه عمر ۲" را خریداری کند، می تواند با استفاده از ابزار سورس به توسعه بازی خود یا تغییر بازی اصلی بپردازد. از جمله معروف ترین این مادها می توان به «Garry's Mod» اشاره کرد که به بازیکنان، این اجازه را می دهد تا بتوانند هرچیزی را در یک محیط سه بعدی و تحت قوانین فیزیک بسازند؛ هم چنین مادهای دیگری مانند "بلک میسا"، "کانتر استرایک: سورس" و "پورتال" بسیار محبوب و پرطرفدارند.
در برنامه نویسی شئ گرا یک کلاس درونی یا کلاس تودرتو یک کلاس است که به طور کلی داخل بدنهٔ کلاس یا اینترفیسی دیگر تعریف شده باشد. این مفهوم با با یک زیرکلاس متفاوت است. مفهوم کلی. نمونه ای از یک کلاس سطح بالا می تواند به طور مستقل وجود داشته باشد ولی نمونه ای از یک کلاس درونی را نمی توان بدون ایجاد محدودکردن آن به یک کلاس سطح بالا ایجاد نمود.
پوست کَنی یا سَلّاخی، کندن پوست کالبد جانوران یا انسان پس از کشتن را گویند. در واژگان سیاسی از این گزاره، بیشتر برای توصیف «کشتن به صورتی فجیع» استفاده می شود. معمولاً از فرد قربانی با عنوان «سلاخی شده» یاد می شود. فعالین حقوق جانوران از «سلاخی کردن جانوران» به مناسبت هایی چون اعیاد یا مراسم مذهبی انتقاد و از آن با عناوینی چون «ترویج خشونت» یا «شکنجه حیوانات» یاد می کنند.
ابراهیم رحیمیان (متولد ۸ تیر ۱۳۶۰ در اردبیل) ورزشکار رشته پیاده روی عضو تیم ملی دو و میدانی ایران می باشد. او در مسابقات غرب آسیا موفق به کسب نشان نقره شد. المپیک تابستانی ۲۰۱۲. پس از کسب سهمیه ورودی المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در رشته بیست کیلومتر پیاده روی، راهی لندن شد اما در این بازیها، پس از طی ۱۸ کیلومتر انصراف داد.
محمد ارزنده (زادهٔ ۸ آبان ۱۳۶۶ در بروجن) ورزشکار دو و میدانی و رکورددار پرش طول ایران با ۸ متر و ۱۷ سانتیمتر است. افتخارات. ارزنده مقام چهارم جوانان جهان و مقام سوم جوانان آسیا را در کارنامه دارد. او در قهرمانی داخل سالن آسیا در سال ۲۰۱۴ با پرش ۷٫۸۰ متر به مدال نقره رسید. ارزنده رکورددار نوجوانان، جوانان و بزرگسالان ایران در مادهٔ پرش طول است. همچنین، او موفق به کسب آخرین سهمیهٔ ایران در المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن شد و در این میدان با پرشی به میزان ۷ متر و ۸۴ سانتیمتر در دور مقدماتی حذف گردید. ارزنده همچنین در المپیک تابستانی ۲۰۱۶ ریو در کشور برزیل، با پرشی به میزان ۷ متر و ۳۱ سانی متر در دور مقدماتی رقابت های پرش طول حذف شد.