Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منوعیت های دریایی، [دودمان مینگ] کنترل بسیاری از چین را از دست داده بود و برای ژاپن غیرضروری و شاید نامطلوب بود که روابط دیپلماتیک رسمی با دولت های مینگ یا دودمان چینگ را در حالی که موضوع امپراتوری غیرقانونی بود، دنبال کند. ژاپن می توانست کالاهای وارداتی مورد نیاز خود را از طریق تجارت واسطه ای با هلندی ها و از طریق جزایر ریوکیو به دست آورد. ژاپنی ها در واقع حاکمان پادشاهی ریوکیو را تشویق می کردند که رابطه خراجگزارانه خود را با چین حفظ کنند، اگرچه خاندان شیمازو مخفیانه نفوذ سیاسی زیادی در جزایر ریوکیو ایجاد کرده بود. سلسله چینگ پس از شکست وفاداران مینگ در تایوان، بسیار بیشتر پذیرای تجارت شد و بنابراین حاکمان ژاپن نیاز کمتری به برقراری روابط رسمی با چین احساس می کردند. چالش های آزادسازی ساکوکو از درون نخبگان ژاپن در قرن ۱۸ میلادی آغاز شد، اما به جایی نرسید. بعدها، سیاست ساکوکو ضامن اصلی در برابر تخلیه کامل منابع معدنی ژاپن - مانند نقره و مس - به جهان خارج بود. با این حال، در حالی که صادرات نقره از طریق ناگازاکی توسط شوگون سالاری کنترل می شد تا جایی که تمام صادرات متوقف شد، صادرات نقره از طریق کره در مقادیر نسبت
اً بالایی ادامه یافت. روشی که ژاپن در این دوره با فناوری غربی آشنا شد، مطالعه متون پزشکی و سایر متون در زبان هلندی بود که از طریق دجیما به دست آمد. این در اواخر قرن ۱۸ به یک مزرعه شکوفا تبدیل شد که به رانگاکو (مطالعات هلندی) معروف بود. پس از باز شدن کشور و سقوط سیاست ساکوکو منسوخ شد. پس از آن، بسیاری از دانشجویان ژاپنی (به عنوان مثال، کیکوچی دایروکو) برای تحصیل به کشورهای خارجی فرستاده شدند، و بسیاری از کارمندان خارجی در ژاپن استخدام شدند (ببینید مشاوران خارجی دولت میجی در ژاپن). خط مشی های مرتبط با ساکوکو در پاسخ به درخواست های مطرح شده توسط متیو سی. پری در سال ۱۸۵۴م. در عهدنامه کاناگاوا پایان یافت. پایان سیاست ساکوکو. در ژوئیه سال ۱۸۵۳، دریادار متیو پری با چهار کشتی جنگی وارد خلیج ادو شد و نظام سیاسی شوگون ها را دچار آشفتگی کرد. ناخدا پری آماده بود تا در صورت شکست مذاکرات دست به اقدام نظامی بزند. ژاپنی ها مجبور شدند که به او اجازه ورود به ساحل داده و نامه رئیس جمهور آمریکا را که حاوی دستورهایی برای امضای یک معادله تجاری بود وصول کنند. پری به چین رفت و در بازگشت پاسخ مطلوب خود را از شوگون سالاران توکوگاوا در
یافت کرد. به این صورت عهدنامه کاناگاوا امضا شد و راه برای گسترش ارتباط سیاسی و اقتصادی ژاپن با دیگر کشورها هموار گردید. اصطلاحات. تجارت در دوره رونق داشت و اگرچه روابط و تجارت به بندرهای خاصی محدود شده بود، اما کشور به هیچ وجه بسته نبود. حتی زمانی که شوگون سالاری پرتغالی ها را اخراج کرد، آنها همزمان با نمایندگان هلندی و کره ای وارد بحث شدند تا اطمینان حاصل کنند که حجم کلی تجارت آسیب نبیند. بنابراین، در دهه های اخیر، در تحقیقات به طور فزاینده ای رایج شده است که به سیاست روابط خارجی این دوره نه به عنوان ، که به معنای یک کشور کاملاً منزوی، انزواطلبی و "بسته" است، بلکه با اصطلاح که در اسناد آن زمان استفاده می شد و از مفهوم مشابه چینی گرفته شده است، اشاره شود. تاریخ. تجارت در طول دوره. در طول دوره ، ژاپن با پنج واحد تجاری از طریق چهار «دروازه» معامله کرد. بزرگ ترین تجارت خصوصی چین در ناکازاکی بود (که همچنین با پادشاهی ریوکیو معامله می کرد)، جایی که کمپانی هند شرقی هلند نیز مجاز به فعالیت بود. دامنه خاندان ماتسومائه در هوکایدو (در آن زمان ازو نامیده می شد) با قوم آینو (ژاپن) معامله می شد. از طریق خاندان سو تسوشیما،
روابطی با پادشاهی چوسان-سلسله کره وجود داشت. ریوکیو، پادشاهی نیمه مستقل تقریباً در تمام دوره ادو، تحت کنترل خاندان شیمازو از قلمرو ساتسوما بود. تاشیرو کازوی نشان داده است که تجارت بین ژاپن و این نهادها به دو نوع تقسیم می شد: گروه الف که او چین و هلند را در آن قرار می دهد، «که روابطشان تحت صلاحیت مستقیم در ناگازاکی قرار داشت» و گروه ب، که توسط پادشاهی کره و پادشاهی ریوکیو نمایندگی می شد، «که به ترتیب با قلمروهای تسوشیما (خاندان سو) و ساتسوما (خاندان شیمازو) سروکار داشتند». بسیاری از اقلامی که از ژاپن به کره و پادشاهی ریوکیو تجارت می شدند، در نهایت به چین ارسال می شدند. در جزایر ریوکیو و کره، طوایفی که مسئول تجارت بودند، شهرهای تجاری را در خارج از قلمرو ژاپن ساختند که در واقع تجارت در آنها انجام می شد. به دلیل ضرورت رفت و آمد اتباع ژاپنی به این پست های تجاری، این امر به نوعی تجارت برون مرزی شباهت داشت، به طوری که اتباع ژاپنی مرتباً با بازرگانان خارجی در سرزمین های فراسرزمینی در تماس بودند. تجارت با تاجران چینی و هلندی در ناگازاکی در جزیره ای به نام دجیما انجام می شد که توسط یک تنگه باریک از شهر جدا می شد؛ خارج
ی ها نمی توانستند از دجیما وارد ناگازاکی شوند و شهروندان ژاپنی نیز نمی توانستند بدون اجازه یا اختیار ویژه وارد دجیما شوند. برای ساکنان جزیره، شرایط دجیما تحقیرآمیز بود؛ پلیس ناگازاکی می توانست به دلخواه آنها را مورد آزار و اذیت قرار دهد و در تمام مدت یک نگهبان قوی ژاپنی بر روی پل باریک منتهی به سرزمین اصلی مستقر بود تا از خروج آنها از جزیره جلوگیری کند. چالش های انزوا. تلاش های پراکنده بسیاری برای پایان دادن به انزوای ژاپن توسط قدرت های غربی در حال گسترش در طول قرن های ۱۷، ۱۸ و ۱۹ انجام شد. کشتی های آمریکایی، روسی و فرانسوی همگی تلاش کردند تا با ژاپن وارد رابطه شوند اما رد شدند. این تلاش های تا حد زیادی ناموفق تا ۸ ژوئیه ۱۸۵۳، زمانی که متیو سی. پری از نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا با چهار کشتی جنگی:یواس اس میسیسیپی (۱۸۴۱), یواس اس پلیموث (۱۸۴۴), یواس اس ساراتوگا (۱۸۴۲) و یواس اس ساسکوهنا (۱۸۵۰) در ادو (توکیو) و قدرت تهدیدآمیز توپ پیخانس کشتی هایش را به نمایش گذاشت. او خواستار باز شدن ژاپن برای تجارت با ایالات متحده شد. این کشتی ها به ، کشتی سیاه معروف شدند. پایان انزواگرایی. سال بعد، در عهدنامه کاناگاوا (۳
۱ مارس ۱۸۵۴)، پری با هشت کشتی بازگشت و شوگون را مجبور به امضای «عهدنامه کاناگاوا» کرد و روابط دیپلماتیک رسمی بین ژاپن و ایالات متحده برقرار شد. بریتانیا عهدنامه دوستی آنگلو-ژاپن را در پایان سال ۱۸۵۴ امضا کردند. بین سال های ۱۸۵۲ و ۱۸۵۵، دریاسالار یفیمی پوتیاتین از [نیروی دریایی روسیه] تلاش های متعددی برای به دست آوردن شرایط تجاری مطلوب از شوگون برای روسیه انجام داد. در ژوئن ۱۸۵۳، او نامه ای از وزیر امور خارجه کارل نسلرود به خلیج ناکازاکی آورد و یک موتور بخار را به تاناکا هیساشیگ نشان داد، احتمالاً اولین موتوری که در ژاپن دیده شده است. تلاش های او با امضای عهدنامه شیمودا در فوریه ۱۸۵۵ به اوج رسید. در عرض پنج سال، ژاپن معاهدات مشابهی را با سایر کشورهای غربی امضا کرد. عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن در ۲۹ ژوئیه ۱۸۵۸ با ایالات متحده امضا شد. این «قراردادهای آنسی» به طور گسترده توسط روشنفکران ژاپنی به عنوان نابرابر تلقی می شد، که از طریق دیپلماسی قایق های توپدار به ژاپن تحمیل شده بود، و به عنوان نشانه ای از تمایل غرب برای ادغام ژاپن در امپریالیسم که قاره را در دست گرفته بود، در نظر گرفته می شد.
در میان سایر اقدامات، آنها به کشورهای غربی کنترل بی چون و چرای تعرفه های واردات و حق فراسرزمینی را به همه اتباع بازدیدکننده خود دادند. این امر تا آغاز قرن بیستم به عنوان یک نقطه اختلاف در روابط ژاپن با غرب باقی ماند. سیاست های مشابه. چین تحت سلسله های دودمان مینگ و دودمان چینگ و همچنین پادشاهی چوسان سیاست های انزواطلبی را قبل از ژاپن اجرا کرده بود، که با اجرای «هایجین» از سال ۱۳۷۱ توسط مینگ آغاز شد. غیر از مسیحیت در ژاپن مطالعه شود. چین در پی شکست خود در پیمان نانجینگ و در معاهدات بعدی مجبور به گشایش در پیمان نانجینگ شد. چوسان که به عنوان یک پادشاهی گوشه نشین شهرت داشت، توسط ژاپن در پیمان ۱۸۷۶ ژاپن و کره از انزواطلبی خارج شد و از دیپلماسی قایق های توپ دار استفاده کرد که توسط ایالات متحده برای وادار کردن ژاپن به گشایش استفاده شده بود. پاراگوئه تحت حکومت دیکتاتور خوزه گاسپار رودریگز د فرانسیا در ۱۸۱۴–۱۸۴۰ نیز سیاست انزواطلبی مشابهی داشت. این امر، هرچند به تدریج، در زمان دولت های کارلوس آنتونیو لوپز و فرانسیسکو سولانو لوپز پایان یافت. چندین هیئت توسط «باکوفو» به خارج از کشور اعزام شدند تا در مورد تمدن غرب بیامو
زند، معاهدات را اصلاح کنند و بازگشایی شهرها و بندرها به روی تجارت خارجی را به تأخیر بیندازند. یک هیئت اعزامی ژاپن به ایالات متحده آمریکا در سال ۱۸۶۰ در کشتی ارسال شد. در سال ۱۸۶۱ حادثه تسوشیما ناوگان روسی تلاش کرد بندری را که به طور رسمی برای تجارت خارجی با کشورهای خارجی باز نشده بود، به زور باز کند، اما با کمک انگلیسی ها دفع شد. نخستین هیئت اعزامی ژاپن به اروپا (۱۸۶۲) در سال ۱۸۶۲ فرستاده شد، و دومین هیئت اعزامی ژاپن به اروپا (۱۸۶۳) در سال ۱۸۶۳. ژاپن نیز هیئت فرستاد و شرکت کرد در نمایشگاه جهانی (۱۸۶۷) در پاریس. مأموریت های دیگر، متمایز از مأموریت های شوگون سالاری، مانند پنج چوشو و مأموریت های فیف قلمرو ساتسوما نیز به اروپا فرستاده شدند. پیوند به بیرون. ژاپن در اروپا
بهداروند یکی از طوایف ایل بختیاری است که جزو شاخهٔ هفت لنگ و از باب بختیاروند است. جمعیت و معیشت. بنابر آمار سال ۱۳۶۶، جمعیت «کوچندهٔ» بهداروندها شامل ۱۹۲۴ خانوار یا ۱۲۷۵۸ نفر بوده است. بهداروندها از راه پرورش دام، کشاورزی و باغداری زندگی می گذراندند. بافت قالی و قالیچه، گلیم و زیلو، جاجیم و خورجین، پلاس، چادر و چوقا از مهم ترین صنایع دستی بهداروندهاست. پیشینه. خوانین بهداروند همیشه جزء قدرتمندترین و ثروتمندترین خوانین ایل بختیاری به حساب می آمدند. از لحاظ سیاسی از زمان زندی تا پهلوی بسیار قوی بودند طوری که پادشاهان با خان های بهداروند معاشرت می کردند. از وقایع مهم در حیات اجتماعی بهداروندها، می توان به جنگ و ستیزهای درون ایلی آن ها با دورکی ها اشاره کرد. خوانین آنها برای کسب منصب ایلخانی، اغلب با یکدیگر رقابت و مبارزه می کرده اند. ازاین رو، هر طایفه، خان و رئیس خود را ایلخان، می شمرد. این طایفه مداری، سبب آشفتگی و اختلاف در تشخیص درست برخی ایلخانان و رهبران طایفه در منابع موجود شده است. در جنگ های میان بهداروند و دورکی، اغلب طوایف: دورکی باب و بابادی باب به جز راکی و احمدمحمودی و گَلِه «خینِ چوی» (خون چوب: پ
یمان و اتحادی میان دو یا چند طایفه، به این معنا که تا زمان پاک شدن خون روی چوب، یار و یاور یکدیگر خواهند بود) یکدیگر؛ بهداروند و ممصالح چهارلنگ و همچنین راکی و احمدمحمودی و گله خینِ چوی هم بودند. وقتی که اختلافات و نزاع ها، بین دو گروه در ایل بختیاری از راه های مسالمت آمیز و کدخدامنشانه حل نمی شد و به جنگی روی می آوردند، گروه یا گروه هایی از بختیاری به یاری حریف ضعیف و کم زور می شتافتند، تا قدرت طرفین دعوا در جنگ، متوازن شود. این همیاران را که احتمالاً همبستگی خونی هم نداشتند، خینِ چویِ یکدیگر می نامیدند. از دیگر وقایع مهم قابل ذکر در تاریخ بهداروندها، جنگ های اسدخانی، اسدخان بختیاروند رئیس بهداروند، میان سال های ۱۲۲۵–۱۲۵۶ق/۱۸۱۰–۱۸۴۰م ( با حبیب الله خان دورکی زراسوند، رئیس شاخهٔ دورکی هفت لنگ است. در این جنگ ها هفت لنگ ها، به دو گروه هوادار حبیب الله خان و اسدخان تقسیم و با هم درگیر شده بودند. اسدخان از سرداران بزرگ بختیاری و مشهور به شیرکش یا شاه اسد، که در دلاوری از مردان بی نظیر زمان خود بود. وی علاوه بر شایستگی های فردی که از او شخصی ممتاز ساخته بود با دو وصلت قدرت خودرا افزوده بود. اول اینکه دختر طهماسب
خان راکی را به زنی گرفته و دوم دختر خود را به ازدواج شیرمردی به نام نامدارخان منجزی بختیاروند درآورده بود. او در زمان فتحعلی شاه قاجار به سبب شورش و اطاعت نکردن از حکومت و درگیری های فراوان با قوای حکومتی، همراه حبیب الله خان دورکی دستگیر و در تهران، زندانی شدند. پس از عفو و آزادی، در بازگشت به سرزمین بختیاری از آنها خواسته شد تا زغال و مواد سوختی توپخانهٔ قشون دولتی را، از جنگل های منطقهٔ بختیاری تأمین کنند. اسدخان از این کار سر باز زد از این روی، سپاهی به سرپرستی محمدعلی میرزا دولتشاه، در سال ۱۲۲۷ قمری، برای سرکوب او به منطقهٔ بختیاری فرستاده شد. در این نبرد، که به «جنگ کُلُنچی»، معروف است، سپاه قاجار به فرماندهی محمدعلی میرزای دولتشاه، به اتفاق قوای فرانسوی و حمایت حبیب الله خان دورکی و هم پیمانانش از آنان، اسدخان و ایل بهداروند را، در منطقهٔ کوهستانی و صعب العبور «کُلُنچی»، در دامنه های شمالی زردکوه بختیاری، گرفتار جنگ نمودند. در این نبرد خونین، اسدخان بهداروند، با همکاری سردارانی همچون داودخان بهداروند، محمودخان بهداروند، ملاعیدی محمد خان منجزی، اسدالله خان منجزی، نامدارخان منجزی، عزیزخان منجزی، تَمبُرخا
ن منجزی، آحسین منجزی (معروف به آحسین قَمه طلا یا آحسین شمشیر شُل)، آشهباز منجزی (معروف به آشهواز حَیسه سوار)، آ شعبان هلیلی، آ جافر اسنکی، آاَمان الله بلیوند، آحبیب الله مش مرداسی، آصیدال بک چنگایی (معروف به صیدال بَک)، آمندنی کاله، آمسیح کاله، طهماسب خان راکی، محمدیوسف خان احمدمحمودی، آاسحاق کَهیَش، آخسرو حموله و سواران ورزیده و تفنگچیان زبده طوایف بهداروند حصر خود را شکست و بهداروندها نجات پیدا کردند و به قلعه یا «دژ ملکان»، محل استقرار قبلی خود، که بعداً به «دژ اسدخان» معروف شد، بازگشتند. محمدعلی میرزا بار دیگر سپاه را آراست و مدت طولانی در پای دژ ملکان، با بهداروندها به جنگ پرداخت. سرانجام چون نتیجه ای حاصل نشد تصمیم گرفت شخصاً با اسدخان به گفتگو بنشیند. وقتی اسدخان شجاعت و مردانگی شاهزاده را دید که به تنهایی و به صورت ناشناس برای گفتگو باوی به پای دژ آمده است، شاهزاده را به درون دژ برد. و با گفتگو به مصالحه رسیدند و اسدخان از آن روز تا هنگام مرگ شاهزاده همواره جزو ملازمان نزدیک او بود. پس از اسدخان بزرگ (معروف به اسدخان شیرکُش یا شاه اسد بهداروند) پسرش جعفرقلی خان، ریاست بهداروندها را به دست گرفت. او پس
از سالها رقابت با خوانین دورکی و محمدتقی خان چهارلنگ بر سر دستیابی به منصب ایلخانی طوایف بختیاری، در پی شورش و سرپیچی از حکومت مرکزی به دستور حشمت الدوله، حاکم لرستان و بروجرد، در سال ۱۲۸۵ قمری، به قتل رسید.
سول کالیبر یک بازی ویدئویی در سبک مبارزه ای بر پایه سلاح است که توسط پراجکت سول ساخته شده و شرکت نامکو آن را در سال ۱۹۹۸، بر روی دستگاه آرکید منتشر کرد. این دومین قسمت از مجموعه بازی های مبارزه ای "سول کالیبر" و بعد از نسخه "سول اج" است. "سول کالیبر" در ابتدا بر روی سخت افزار آرکید نامکو سیستم ۱۲ منتشر شد و بعد از آن با یک ارتقاء جدید شامل گرافیک بهتر و جزئیات بیشتر در سال ۱۹۹۹ برای کنسول دریم کست منتشر شد. همچنین نسخه قابل دانلود آن از ژوئیه ۲۰۰۸ در ایکس باکس لایو برای کنسول ایکس باکس ۳۶۰ در دسترس قرار گرفت. "سول کالیبر" نام شمشیر مقدسی است که برای مبارزه با شمشیر اهریمنی "سول اج" خلق شده است و خط سیر داستان این سری حول محور آن می گردد. "سول کالیبر" به عنوان یکی از بهترین و پرفروش ترین بازی های دریم کست و همچنین یکی از بازی هایی است که بهترین نقدها را از منتقدین وبگاه های مختلف دریافت کرده است و با امتیاز ۹۶٫۹۴ از ۱۰۰ به عنوان پنجمین بازی برتر در وبگاه گیم رنکینگز قرار دارد.
چربی پشم یا لانولین (نام تجاری: اکتیول) موم زرد رنگی می باشد که از غدد چربی پشم حیوانات گرفته می شود. بیشتر لانولین های مورد استفاده انسان از پشم گوسفند تهیه می شود. لانولین غالباً به اشتباه و برای بیش از ۱۵۰ سال در فارماکوپه ها چربی پنداشته می شد در حالی که فاقد گلیسرید و در حقیقت از موم ها است. این موم از طریق فشردن پشم گوسفند در میان یک غلتک تهیه می شود. تمام یا بیشتر لانولین در زمان تهیه نخ، نمد و پارچه از پشم جدا می شود. نقش طبیعی لانولین در پشم برای حفاظت از آن و پوست جاندار در برابر نابسامانی های آب و هوا و محیط زیست است. همچنین به نظر می رسد این ماده نقشی در دستگاه پوششی بهداشتی بدن حیوان دارد. لانولین و بسیاری از مشتقات آن به عنوان ماده بهداشتی برای درمان و زیبایی پوست انسان استفاده می شود. کاربردهای لانولین. از لانولین به عنوان یک نرم کننده ، لوازم آرایشی و دارویی مورد استفاده می شود. کد ملی قوانین فدرال آمریکا بیان می کند که لانولین در محدوده غلظت ۱۲-۵۰٪ ممکن است در پماد ضدپلاسم استفاده شود. لانولین در حفاظت، درمان، و افزایش زیبایی پوست انسان استفاده می شود. خواص آب گریزی آن می تواند به محافظت از پ
وست در مقابل عفونت ها و یا تحریک پوست کمک کند. لانولین به عنوان یک ماده فعال در بیشتر محصولات موضعی مانند پماد، روان کننده ها، لوسیون ها و لوازم آرایشی صورت استفاده می شود. لانولین نیز اغلب در داروهای درمانی پوست جهت محافظت پوست و همچنین زخم و عفونت نوک سینه و سینه درد در مادران شیرده استفاده می شود. از این محصول برای کمک به درمان سوختگی های پوست ناشی از تابش خورشید استفاده می کنند. این ماده به عنوان یک مرطوب کننده برای درمان و پیشگیری از خشکی و خشن بودن پوست، خارش و تحریکات جزئی پوست (مانند سوختگی پوست از پرتودرمانی) استفاده می شود. می توان گفت این ماده کمک می کند تا سلول های مرده ی پوست سقوط کنند و به پوست کمک می کند تا آب بیشتری داشته باشد و پوست را نرم و نرم تر می کند. منابع. خواص لانولین
روستای فوشه در جنوب غربی شهرستان فومن در مختصات جغرافیایی ۴۹ درجه و ۶دقیقه و ۳۱ ثانیه تا ۴۹ درجه و ۱۷ دقیقه طول شرقی و در ۳۷ درجه تا ۳۷ درجه و ۷ دقیقه و ۲۷ ثانیه عرض شمالی قرار گرفته و دارای مساحت ۸۲ کیلومتر مربع می باشد. از جنوب و جنوب غربی و غرب به جنگل ها و ارتفاعات و کوهستان های زیبا و از شرق و شمال شرقی به روستاهای حیدر الات و قلعه رودخان منتهی می شود. این روستا با توجه به پراکنده بودن خانه های روستایی تقریباً شبهه یک روستا ی خطی می باشد که رودخانه یا دره دائمی این حوضه آبخیز روستا را تقریباً به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم نموده است که مناطق مسکونی در دو طرف رودخانه به صورت پراکنده و خطی استقرار یافته اند. اختلاف ارتفاع نسبت به سطح دریا در نقطه خروجی رودخانه ۱۷۵ متر و در مناطق مسکونی بالا دست ۳۷۰ متر بوده و بلندترین ارتفاعات این روستا تا ۲۸۰۰ متر نیز می رسد روستای فوشه از ابتدای ورودی تا انتها و جایی که دیگر مناطق مسکونی وجود ندارد با داشتن تراس های رودخانه ای در دو طرف رودخانه و همچنین تراس های یخچالی به جای مانده از گذشته دارای چشم اندازهای بسیا زیبا می باشد که اخیراً تعداد زیادی گردشگر را به خود جذب ن
موده است وجود پوشش گیاهی و جنگل های بکر در ارتفاعات قسمت جنوبی شمالی و غربی و همچنین باغ های چای در دامنه ها بر جذابیت این روستا افزوده است این روستا بیش از ۲۰۰ خانوار جمعیت دارد که شغل اکثر مردم چایکاری می باشد در کنار چایکاری تعدادی شالیکار و دامدار نیز هستند فاصله روستا تا دهستان گوراب پس ۱۰ کیلومتر و تا شهرستان فومن ۲۲ کیلومتر می باشد. محله ها. روستای فوشه دارای محله های کوچکی از ورودی به نام های جراویر، مشه، سله، نظرآلات، توت باغ، عبدالله روبار، اسپی سیکین، فوشه، لیلی سرا، شاویزن، خرنش للکی پرده سر، ولی نایه بوده که هر کدام از این محلات دارای زیبای خاص خودشان می باشند. خارج از این محلات مناطقی را که می توان برای گردشگری از آن استفاده نمود عبارتند از: تراس های رودخانه ای از ابتدا تا انتهای روستا و در دو قسمت رودخانه و حتی مناطق مرتفع تر وجود دارند. آبگیرهای شنا و پر آب که در فصل تابستان برای شنا از آن ها استفاده می شود. وجود جنگل های بکر و دیدنی در حاشیه رودخانه ها و مناطقی در نقاط مرتفع کنار رودخانه و جنگل و مرتع به نام های دریا لات، کله ماسون، ریحانه، شهرگاه، آقا شیخ جمال که بقعه ای است در دل جنگل های ب
کر فوشه و در کنار تراس رودخانه ای که درختان شمشاد آن را احاطه کرده اند که هم زیارتی است وهم محیط بسیار زیبایی برای کوهپیمایی عمومی است و بعد از آن انار دشته و اسکاسون و لیسندی و سپس غار خون فوشه که در ارتفاع ۹۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد غار خون فوشه با دهلیزها و دالان های متعدد در قلب جنگل های زیبای فوشه قرار گرفته که اخیراً نیز توسط نگارنده در ثبت غارهای ایران ثبت گردیده است. و بعد از این غار ارتفاعات خون، برنا، دایلسر، دزد بن، مناره کل، تیکا و از مناطق بسیار زیبا هستند که برای کوهنوردی وصعودهای ورزشی مناسبند. فوشه با توجه به خطی بودن و رودخانه پر آب و دائمی که دارد و وجود مناطقی که نام برده شد می تواند منطقه بسیار مناسبی برای جذب گردشگر در فصول مختلف باشد.
در الکترونیک، ویفر که گاهی برش یا زیرلایه نیز نامیده می شود، یک برش نازک از یک نیم رسانا مانند سیلیکون بلورین است که در ساخت تراشه های الکترونیکی و در فتوولتائیک برای ساخت سلول های خورشیدی کاربرد دارد. از این ویفرها در ریزابزارهای الکترونیکی به عنوان یک زیرلایه استفاده می شود به گونه ای که این ریزابزارها درون و روی ویفرها ساخته می شوند یا بسیاری فرایندهای زیرساختی مانند آلایش، کاشت یون، طرح نگاری نوری و… بر روی آن ها انجام می شود. این ویفرها سپس توسط فرایند «دای سازی ویفر» برش خورده و تراشه ها از هم جدا می شوند. چندین گونه از سلول های خورشیدی هم از این ویفرها ساخته شده اند. در ویفرهای خورشیدی، یک سلول خورشیدی که بیشتر چهارگوش است، تمام ویفر را دربر می گیرد. ساخت. ویفرها از مواد تک-کریستالی بی اندازه خالص (با درصد خلوص ۹۹٫۹۹۹۹۹۹۹٪) و تقریباً کاملا بدون نقص ساخته می شوند. یکی از فرایندهای ساخت ویفرها، فرایند چکرالسکی است که نخستین بار از سوی شیمیدان لهستانی یان چکرالسکی پیشنهاد شد. در این فرایند یک شمش کریستالی نیم رسانای تک-بلوری فوق العاده خالص، مانند سیلیکون یا ژرمانیم، که بلورین نامیده می شود، با بیرون کشید
ن یک بذر بلور از داخل ظرف حاوی مواد مذاب آن ماده به دست می آید. برخی اتم های ناخالصی مانند بور یا فسفر را هم می توان در اندازه های بسیار دقیق به داخل مذاب افزود تا به این ترتیب با آلایش سیلیکون، ساختار ماده را دگرگون کرد و به نیم رسانای n و نیم رسانای p رسید. پس از آن شمش به دست آمده را با کمک ارّهٔ سیمی، برش و سپس پولیش کاری و جلا می دهند تا به شکل دلخواه درآید. اندازهٔ ویفرها برای کاربرد فتوولتاییک میان ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلی متر (مربعی) و ضخامت آن ها ۲۰۰ تا ۳۰۰ میکرومتر است. البته قرار است که در آینده ضخامت ۱۶۰ میکرومتر، ضخامت استاندارد تعیین گردد. در الکترونیک از ویفرهایی به قطر ۱۰۰ تا ۳۰۰ میلی متر بهره برده می شود. بزرگ ترین ویفر ساخته شده تاکنون ۴۵۰ میلی متر قطر داشته که هنوز به خط تولید نرسیده است. پاکسازی، الگوی زبری (texturing) و زُدایش. سطح ویفرها را با کمک اسیدهای ضعیف پاکسازی می کنند تا ذرات ناخواسته را از سطح آن بزدایند یا آسیب های پدید آمده در سطح آن در هنگام فرایند بُرش را بهبود بخشند. هنگامی که قرار باشد این ویفرها در سلول های خورشیدی بکار روند، بر روی ویفرها، نوعی طرح یا الگوی زبری تکراری ایجاد می ک
نند تا بازدهی آن ها بالا رود. شیشه فسفوسیلیکات شکل گرفته در لبه ها (که معمولاً PSG نامیده می شود)، با استفاده از فرایند زدایش (که نوعی فرایند لایه برداری به کمک مواد شیمیایی است) حذف می شود. ویژگی ها. اندازهٔ استاندارد ویفرها. ویفرهای سیلیکونی در قطرهای مختلفی از ۲۵٫۴ میلی متر (یک اینچ) تا ۳۰۰ میلی متر (۱۱٫۸ اینچ) ساخته می شوند. تولیدگاه های ساخت نیم رساناها که بیشتر اوقات فَب نامیده می شوند، بر اساس قطر ویفری که توانایی ساخت آن را دارند و تجهیزات آنها مختص ساخت آن قطر می باشد، دسته بندی می شوند. با گذر زمان پهنای ویفرهای تولیدی بیشتر شده است تا بازدهی بالا رود و هزینه های ساخت کم شود. تاکنون بیشترین قطر ویفرهای ساخته شده ۳۰۰ میلی متر (۱۲ اینچ) بوده است که قرار است در آینده این مقدار به ۴۵۰ میلی متر (۱۸ اینچ) برسد. شرکت هایی چون اینتل، تی اس ام سی و سامسونگ هر یک جداگانه بر روی این مسئله سرمایه گذاری کرده اند و گروه های پژوهشی مختلفی راه انداخته اند تا «نمونه اولیه یا پروتوتایپ» ویفر۴۵۰ میلیمتری را هر چه سریعتر بسازند. البته هنوز مانع های زیادی پیش پای آنان است و به نظر می رسد این اتفاق به این زودی ممکن نخواه
د شد. بازهٔ قطر ویفرها به قرار زیر است: فرض بر این است که ضخامت ویفر چنان باشد که بتواند بار وزن خود را بکشد و در طول کار ترک نخورد. همچنین ویفرهایی که غیر از سیلیکون از مواد دیگری هم ساخته شده اند به دلیل همین مسئلهٔ ترک می توانند هم قطر ویفری باشند اما ضخامتی متفاوت داشته باشند. ویفر سیلیکونی در صنعت پردازنده و ریزتراشه . در سال ۲۰۲۰ میلادی بیش از ۹۳۲ میلیارد تراشه در دنیا تولید شد. ریزتراشه که گاهی به آن تراشه هم می گویند مجموعه ای از مدارهای الکترونیکی است که روی سطح سیلیکونی کوچکی پیاده سازی می شود. هر کدام از میلیون ها یا میلیاردها تراشه موجود در دل تراشه مثل کلید برق عمل می کند؛ آن ها متناسب با دستورهای دریافتی، جریان برق را قطع و وصل می کنند و بدین سان دستورهای کاربر یا سامانه را در زیرساختی ترین لایهٔ ماشین اجرا می کنند. اجزای پردازنده روی ویفر سیلیکونی پیاده سازی می شوند و نهایتاً ساختار چندلایه تراشه شکل می گیرد. سیلیکون (سیلیسیم) در صنایع امروزی کاربرد زیادی دارد. بعضی از حوزه های کاربرد سیلیکون چنین است: سیلیکون (سیلیسیم): طلای دیجیتال! ده ها سال است که سیلیکون (سیلیسیم) در صنعت تراشه سازی بی رقی
ب است. سیلیکون برخلاف اغلب دیگر فلزهایی که رسانا هستند، خاصیت نیم رسانایی دارد و با افزودن موادی مثل گوگرد یا بور به آن می توان خاصیت رساناییش را افزایش داد. به همین سبب، ترانزیستورهای سیلیکونی می توانند بسته به دستور دریافتی جریان برق را وصل یا قطع کنند. مراحل تولید ویفر سیلیکون در صنعت نیم رسانا. ویفرهای سیلیکونی را از نوعی ماسه موسوم به ماسه سیلیس می سازند که همان دی اکسید سیلیسیم (SiO2) است. ماسه سیلیس را ذوب و آن را به شکل استوانه یا شمشال درمی آورند. شمشال سیلیکون سپس به شکل ویفرهای نازک برش می خورد. در ادامه مراحل تولید ویفر سیلیکون خلاصه وار بیان می شود. مرحله ۱: جمع آوری ماسه سیلیس. پردازنده های سیلیکونی در ماسه های زمین و مشخصاً در ماسه سیلیس ریشه دارند! حدود ۹۵ درصد ماسه سیلیس، دی اکسید سیلیسیم (SiO2) است. دی اکسید سیلیسیم در ماسه های عادی هم وجود دارد اما خلوصش تنها حدود ۸۰ درصد است که برای صنعت نیم رسانا و ساخت ویفرها و تراشه های سیلیکونی کافی نیست. پس از انتقال ماسه سیلیس به کارخانه، به آن کربن اضافه می کنند و در کوره حرارتش می دهند. اکسیژن موجود در دی اکسید سیلیسیم در اثر گرما با کربن پیوند می
خورد و دی اکسیدکربن تشکیل می دهد و بدین سان از سیلیسیم جدا می شود تا نهایتاً سیلیسیم تقریباً خالص (با خلوص بیش از ۹۹ درصد) باقی بماند. مرحله ۲: پرورش بلور (کریستال). سیلیکونی که در صنعت الکترونیک به کار می رود، به طور طبیعی ساختارهای بلوری چندوجهی (اصطلاحا پلی کریستالین) دارد. نقاط اتصال هر بلور با بلور دیگر، در انتقال علائم الکترونیک اختلال ایجاد می کنند و بازده تراشه را می کاهند؛ بنابراین، پیش از ساخت ویفر باید بلورهای چندوجهی را از سیلیکون حذف کرد تا ساختار سیلیکون تماماً تک بلوری (مونوکریستالین) شود. برای این منظور دو روش ویژه وجود دارد که یکی روش چُکرالِسکی و دیگری روش منطقه شناور (Float Zone) است. برای مثال در روش چُکرالسکی، سیلیکون مذاب را درون محفظه ای از جنس دُرّ کوهی (کوارتز) می ریزند و می چرخانندش. سپس بذر بلور در خلاف جهت چرخش سیلیکون مذاب درون ظرف ریخته گری به چرخش درمی آید. با این کار، سیلیکون دورِ بذر بلور انباشته می شود و شمشال تشکیل می دهد. ضمناً طی فرایند دیگری موسوم به دوپینگ، عناصر دیگری به سیلیکون اضافه می شود تا خاصیت رسانایی آن تقویت شود. آنچه نهایتاً به دست می آید، شمشال یا میله سیلیکو