Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زیست شناسی دریایی، زمین شناسی، آب شناسی، اقیانوس شناسی و باستان شناسی زیر آب وجود دارد که همه آن ها حرفه ای محسوب می گردند. تنفس زیر آب. آب به طور معمول حاوی اکسیژن حل شده است که از آن ماهی ها و دیگر جانوران آبزی تمامی اکسیژن مورد نیاز خود را با جریان آبی که از آبشش ها عبور می کند استخراج می نمایند. انسان فاقد آبشش بوده و از همین رو بدون کمک دستگاه های خارجی قابلیت باقی ماندن در زیر اب را ندارد. اگر چه امکان پر کردن مصنوعی ریه ها با یک مایع (تنفس مایع) برای برخی از موارد امکان پذیر است اما اندازه و پیچیدگی تجهیزات آن اجازه نمی دهد تا کاربرد عمومی داشته باشد و فقط برای کاربردهای پزشکی با تکنولوژی کنونی است. آزمایشگران در غواصی های اولیه به سرعت کشف کردند که تأمین هوا از سطح و تنفس آن در زیر آب به راحتی امکان پذیر نیست. زیرا علاوه بر فشار طبیعی اتمسفر، فشار آب نیز بر روی قفسه سینه و ریه های غواص یک اتمسفر (۱۴٫۷ پوند بر اینچ مربع) برای هر ۳۳ فوت (۱۰ متر) عمق افزوده می گردد؛ بنابراین فشار هوای تنفسی باید تقریباً با فشار محیط اطراف یکی بوده تا ریه ها بتوانند به استنشاق هوا بپردازند. به طور کلی تنفس از طریق یک لوله
که سه فوت آن زیر آب است دشوار یا غیرقابل انجام می شود. اما امروزه با ارائه گاز تنفسی با فشار محیط اطراف توسط رگلاتورهای مدرن، غواص می تواند به طور طبیعی و عملاً بدون زحمت و بدون در نظر گرفتن عمق به تنفس طبیعی خود ادامه دهد. رگلاتور مدار باز. شایع ترین مجموعه تجهیزات غواصی، اسکوبای «تک شلنگ» مدار باز با رگلاتور ۲ مرحله ای و یک سیلندر گاز تنفسی تحت فشار است که مرحله اول آن بر روی سیلندر ثابت شده و مرحله دوم آن در دهان غواص قرار می گیرد. به این ترتیب تفاوت بین رگلاتور اصلی طراحی شده توسط امیل گگنان و ژاک کوستو در ۱۹۴۲ " که به "رگلاتور شلنگ دوقلو" شناخته شده است آن است که در آن فشار سیلندر در فشار محیط در یک مرحله و در رگلاتورهای نوین در دو یا سه مرحله کاهش یافته که این سیستم دارای مزایای قابل توجهی و بیش از سیستم اصلی است. در «شلنگ های تک» دو مرحله طراحی شده است، مرحله اول رگولاتور فشار سیلندر را که در حدود ۲۰۰ بار (3000 PSI) می باشد به فشار متوسط که حدود ۱۰ بار (145 PSI) بالاتر از فشار محیط است کاهش می دهد. در مرحله دوم که از طریق یک شلنگ فشار کم به مرحله متصل است، گاز تنفسی با فشار محیط به دهان و ریه های غواص
ارائه می شود. گازهای بازدم غواص نیز به طور مستقیم به محیط اطراف تخلیه می گردد. مرحله اول به طور معمول دارای حداقل یک خروجی گاز پر فشار متصل به سیلندر است که فشارسنج غواص یا حسگر کامپیوترهای غواصی به منظور نشان دادن میزان هوای موجود در سیلند به آن متصل می شود. دوباره تنفسگر. دوباره تنفسگرهای مدار بسته (CCR) و نیمه مدار بسته (SCR) بر خلاف مجموعه های مدار باز، گازهای بازدم غواص را پردازش مجدد نموده و برای استفاده مجدد از هر نفس، دی اکسید کربن آن را حذف و با اکسیژن جایگزین نموده تا بازدم توسط غواص استفاده گردد. دوباره تنفسگرها حباب های بسیار کم یا هیچ گاز را در آب آزاد نمی کنند و غواص در هر ساعت به دلیل بازیافت هوای تنفسی خود، هوای کمتری را مصرف می نماید. این مزیت برای پژوهشها، موارد نظامی، عکاسی زیر آب و برنامه های کاربردی دیگر مورد استفاده فراوانی دارد. اولین دوباره تنفسگرهای مدرن با سیستم الکترونیکی، نوع MK 19 اس ترون بود که توسط رالف اوستراوت توسعه یافت [نیازمند منبع] دوباره تنفسگرها بسیار پیچیده تر و گران قیمت تر از اسکوبای مدار باز هستند، و نیاز به آموزش های ویژه و نگهداری های خاص برای استفاده ایمن می باشن
د. در یک سیستم دوباره تنفسگر مدار بسته فشار نسبی اکسیژن به صورت مستمر کنترل می شود، بنابراین می توان آن را به حداکثر میزان بی خطر کاهش داد یا فشار نسبی گاز بی اثری مانند هلیم را در مدار تنفسی افزایش داد. بارگذاری گازی بی اثر مانند هلیم جذب نیتروژن را توسط بافت های بدن غواص کاهش داده و از تهدیدهای بیماری تراکم زدائی می کاهد. این امر مستلزم نظارت مستمر بر فشار واقعی و نیز فشار نسبی و نظارت بر حداکثر زمان مجاز برای اثربخشی واقعی و پردازش دقیق آن از سوی کامپیوتر غواصی است. در آزمون های میدانی و در مقایسه با سیستم های غواصی دیگر ابتلا به بیماری تراکم زدائی در غواصانی که طولانی تر در زیر آب باقی می ماند با استفاده از سیستم های دوباره تنفسگر بسیار کاهش یافته است. همچنین دوباره تنفسگرها می توانند دارای یک جریان ثابت از مخلوط نایتروکس در مدار تنفسی گردند که بنابراین محاسبه میزان فشار نسبی اکسیژن و مدت زمان مجاز قرار گرفتن در معرض آن در طول غوص می بایست تحت کنترل و نظارت غواص قرار گیرد. از آنجا که دوباره تنفسگرها حباب های بسیار کمی از خود پس می دهند برای زندگی موجودات مزاحمتی ایجاد نشده و استفاده از آن برای عکاسی در زی
ر آب، و برای کارهای پنهانی بسیار مفید است. گازهای مخلوط. در برخی از مخلوط های تنفسی غواصی، نسبت به هوای معمولی اتمسفر (۲۱ ٪ اکسیژن، نیتروژن ۷۸ ٪، ۱ ٪ گازهای کمیاب) را می توان تغییر داد که استفاده درست از آن ها را غواص باید آموزش دیده باشد. شایع ترین مخلوط مورد استفاده نایتروکس است که به عنوان هوای غنی شده نیز شناخته می شود. هوای غنی شده تنفسی اغلب با ۳۲ ٪ یا ۳۶ ٪ اکسیژن ترکیب شده است و در نتیجه نیتروژن کمتری در اثر استنشاق این گاز جذب بدن غواص می گردد. در این صورت بیماری تراکم زدائی کاهش یافته و مدت زمان باقی ماندن در عمق را برای غواص افزایش می دهد. یکی از اشتباهات رایج دربارهٔ نایتروکس این است که تنفس نایتروکس می تواند حالت بی حسی و خواب آلودگی یا بیماری نیتروژن نارکوسیس را کاهش دهد، اما تحقیقات نشان داده است که تنفس نایتروکس هیچ اثری بر این بیماری ندارد. دیگر مخلوط های گازی متعددی نیز در حال استفاده می باشند و استفاده از همه آن ها نیاز به آموزش های تخصصی برای استفاده ایمن دارد. افزایش سطح اکسیژن در نایتروکس کمک به کاهش خطر ابتلا به بیماری تراکم زدائی نموده ولی با این حال از حداکثر عمق عملیاتی می کاهد زیرا ا
فزایش فشار نسبی اکسیژن می تواند منجر به ابتلا به بیماری مسمومیت با اکسیژن گردد. برای جایگزینی نیتروژن از رقیق کننده های دیگری نیز می توان استفاده کرد، معمولاً هلیم، که حاصل آن با هوای تنفسی تری میکس نامیده می شود بهترین انتخاب است و هنگامی که هلیم به طور کامل جایگزین نیتروژن گردد به آن مخلوط هلیوکس می گویند. در غواصی فنی استفاده از تری میکس یا هلیوکس بسیار رایج است و ممکن است مخلوط های تنفسی مختلف برای مراحل مختلف غواصی استفاده شود. استفاده از مخلوط های گازی مختلف ممکن است برای افزایش زمان باقی ماندن در عمق یا کاهش اثرهای گازهای دیگر یا کاهش زمان تراکم زدائی باشد. حرکت و دیدن زیر آب. شکست نور و بینائی در زیر آب. آب دارای ضریب شکست بیشتری از هوا است که آن را مشابه قرنیه چشم می کند. نوری را که از آب وارد قرنیه می شود در تمام جهت ها شکسته و باعث عدم تمرکز چشم می گردد. ماسک غواصی این مشکل را با ایجاد فضای هوا در مقابل چشمان غواص برطرف می نماید. انکسار ایجاد شده در نور توسط آب نیز منجر به بزرگنمائی اشیاء می گردد و به نظر می رسد در حدود ۳۴ درصد اشیاء بزرگتر و ۲۵ ٪ نزدیکتر از آنی که در واقع هستند گردیده اند. بنابر ه
مین خاصیت، غواصانی که نیاز به لنزهای اصلاحی برای دیدن واضح در خارج از آب دارند ممکن است در زیر آب با پوشیدن ماسک نیازی به لنزهای خود نداشته باشند. اما برخی از ماسک ها قابلیت نصب لنزهای سفارشی را دارند. تکاوران و مردان غورباقه ای که نگران آشکار شدن و اعلام موضع خود به دلیل بازتاب نور از سطح شیشه ماسک غواصی خود می باشند، به جای ماسک از لنزهای تماسی ویژه ای برای دیدن در زیر آب استفاده می کنند. فشار هوای درون ماسک باید برای غواصی با فشار بیرونی ماسک یا آب های اطراف برابر گردد. عینک شنا برای غواصی مناسب نیست زیرا آن ها تنها چشم ها را پوشش داده و در نتیجه اجازه یکسان سازی فشار درون و بیرون را به غواص نمی دهد. عدم برابرسازی فشار درون ماسک ممکن است منجر به باراتروما بر چشم ها و صورت گردد. نور در زیر آب. آب طیف قرمز نور را جذب و به میزان قابل ملاحظه ای کاهش می دهد، به همین ترتیب بر رنگ زرد و سبز تأثیر داشته و کمترین تأثیر جذب را بر رنگ آبی دارد. کنترل شناوری در زیر آب. برای غواصی با خیال راحت، غواصان باید شناوری خود را در آب کنترل نمایند. برای تنظیم شناوری، تجهیزاتی مانند وسیله کنترل شناوری سیستم های توزین غواصی، لباس
غواصی (لباس های مرطوب، خشک یا نیمه خشک، که بسته به درجه حرارت آب استفاده می شود) را می توان مورد استفاده قرار داد. برای قرار گرفتن در عمقی ثابت غواص باید شناوری خنثی داشته باشد. این حالت مصرف گاز تنفسی را به حداقل می رساند. فشار رو به پایین بر غواص برابر با وزن غواص و تجهیزات او منهای وزن و حجم مایعی است که او و تجهیزات او جابجا کرده است. در صورتی که نتیجه منفی باشد شناوری مثبت است و چنانچه نتیجه مثبت باشد غواص شناوری منفی دارد. شناور بودن هر جسم در آب نیز توسط چگالی آب تحت تأثیر قرار می گیرد. چگالی آب شیرین حدود ۳ ٪ کمتر از آب شور است؛ بنابراین، غواصان که در آب شیرین شناوری (مثلاً یک دریاچه آب شیرین) شناوری خنثی دارند ممکن است در هنگام غواصی در آب های شور (مناطق استوایی) شناوری مثبت داشته باشند. لباس های غواصی از مواد قابل تراکمی ساخته شده است که حجم بدن را به هنگام پائین رفتن کاهش می دهد و دوباره به هنگام بال آمدن به حالت اولیه بازمی گردد و باعث ایجاد تغییراتی در شناوری می شود. غواصی در محیط های مختلف نیز نیاز به تنظیم مقدار وزن برای دستیابی به خاصیت شناوری خنثی دارد. یک غواص می تواند هوا را به درون لباس ه
ای خشک تزریق نموده و به مقابله با فشار و اثر فشرده سازی آن بپردازد. در این حالت شناوری افزایش یافته و برای جبران شناوری نیاز به داشتن وزنه های بیشتری خواهد داشت. همچنین غواصان در غواصی با اسکوبای مدار باز، می توانند با تغییر در حجم ریه به تنظیم شناوری بپردازند. حرکت در زیر آب. غواصی در زیر آب با حرکت همراه است. برای این کار ابزاری نیاز است تا تحرک را بهبود بخشد. غواصان در زیر آب حرکت خود را توسط باله های غواصی و گاهی وسایل نقلیه پیشرانشی افزایش می دهند. ارتباطات زیر آب. غواصان نمی توانند در زیر آب صحبت کنند مگر دارای ماسک تمام صورت مجهز به رادیو باشند. اما غواصان می توانند ارتباط خود را با استفاده از علامت های دست برقرار سازند. خطرها. با توجه به بررسی های آماری سال ۱۹۷۰ آمریکایی شمالی، رانندگی با خودرو می تواند (در معیارهای مبتنی بر نفر به ساعت) ۹۶ بار خطرناک تر از غواصی باشد. با توجه به مطالعه ژاپن در سال ۲۰۰۰، هر ساعت غواصی تفریحی می تواند ۳۶ تا ۶۲ بار ریسک کمتری از رانندگی با خودرو داشته باشد. تفاوت بزرگ بین خطرهای ناشی از رانندگی و غواصی این است که غواصان کمتر در معرض خطر از غواصان دیگر نسبت به رانندگان ا
ز رانندگان دیگر دارند. آسیبهای تغییر فشار. غواصان باید از صدمات ناشی از تغییرات فشاری اجتناب کنند. وزن آب بالاسر غواص باعث افزایش فشار به نسبت افزایش عمق می گردد. این تغییرات فشاری همراه با عمق، مواد قابل تراکم و فضاهای پر گاز بدن را که تمایل به تغییر حجم دارند فشرده کرده که می تواند باغث صدمه و آسیبهائی گردد که آسیب های فشار یا باراتوروما نامیده می شوند که می تواند کاملاً دردناک باشد و حتی در مواردی به طور جدی کشنده محسوب گردند. ای آسیب ها در موارد شدید باعث پارگی ریه یا پرده گوش یا حتی صدمه به سینوس ها می شوند. برای جلوگیری از باراتوروما، غواص باید فشار را در تمام فضاهای هوای بدن خود با فشار آب اطراف به هنگام تغییر عمق یکسان سازد. برابرسازی فشار درونی و بیرونی گوش میانی و سینوس با استفاده از تکنیک های مختلفی انجام پذیرفته که به آن برداشت فشار یا یکسانسازی گوش می گویند. فشار درون ماسک های غواصی را می توان به هنگام پائین رفتن و با دمیدن دوره ای از طریق بینی در آن یکسان سازی نمود. در طی بالا آمدن به طور خودکار با نشت هوای بیش از حد از دور لبه ها یکسان سازی امکان می پذیرد. در صورت پوشیدن درای سوت نیز غواص باید
فشار هوای درون آن را با فشار بیرون یکسان سازد. در غیر این صورت دچار اسیبهائی خواهد گردید. اگر چه خطراتی در غواصی وجود دارد، اما غواصان می تواند از طریق انتخاب و استفاده مناسب از تجهیزات آن را کاهش دهند. در این رابطه باید مهارت های لازم را با آموزش های مختلف به دست آورد. اثرهای تنفس گاز فشرده. بیماری تراکم زدائی. قرار گرفتن طولانی مدت در معرض گازهای تنفسی غیر متابولیک مانند نیتروژن یا هلیم (که در این زمینه به عنوان گازهای بی اثر به آن اشاره شده است) در فشار بالا می توانند آن گاز را در خون حل و با جریان خون به آلوئول انتقال داده و از طریق مویرگ ها به سایر بافت های بدن منتقل گرداند و در نتیجه آن گاز را در بافت های بدن ذخیره کند. این فرایند اشباع نام دارد که دارای اثری بسیار آهسته بر غواص است. با این حال هنگامی که فشار در طول بالا آمدن کاهش می یابد، مقدار از گازهای بی اثر محلول می تواند از بافت ها دفع شده و کاهش یابد. در نتیجه کاهش فشار گازهای بی اثر در ریه ها در طول بالا آمدن، گاز حل شده از ریه ها و توسط بازدم دفع می گردد. این فرایند توسط قانون هنری به خوبی توصیف گردیده است. تا زمانی که این روند به صورت تدریجی و
آهسته باشد، همه چیز به خوبی پیش خواهد رفت. مشکل زمانی ناشی می شود که فشار با سرعت بیشتری کاهش یافته و مکانیسم دفع ناگهانی انجام پذیرد در این هنگام، حباب ها ممکن است در بافت ها رشد یافته و باعث آسیب های فشاری یا مسدود کردن رگ های خونی کوچک، بستن جریان خون و در نتیجه ایجاد بیماری تراکم زدائی گردد. بیماری تراکم زدائی باید در اسرع وقت درمان گردد. درمان قطعی این بیماری معمولاً با فشارگذاری دوباره در محفظه فشار گذاری و با اکسیژن درمانی همراه است. نیتروژن نارکوسیس. نیتروژن نارکوسیس یا حالت بی حسی و خواب آلودگی نیتروژن نیز از دیگر بیماری های شایع است که مکانیسم آن بسیار شبیه به اکسید نیتروژن، یا «گاز خنده» است که به عنوان گاز بیهوشی استفاده می گردد و می تواند توانائی قضاوت را مختل و غواصی را در حالتی بسیار خطرناک قرار دهد. نیتروژن می تواند در اعماق شدید باعث واکنشی توهم زا شود. ژاک ایو کوستو معروف آن را به عنوان «خلسه عمیق» می شناخت. حالت بی حسی و خواب آلودگی نیتروژن به سرعت رخ داده و به طور معمول در طی بالا آمدن ناپدید می شود. این بیماری در غواصان مختلف می تواند در عمق و شرایط مختلف متفاوت باشد. با این حال، غواصی ب
ا تری میکس یا هلیوکس به طور قابل توجهی اثر بی حسی و خواب آلودگی گاز را بی اثر می کند. بی حالی زمانی شروع می شود که غواص در عمق ۶۶ فوتی (۲۰ متری) یا بیشتر است. در این عمق، حالت بی حسی و خواب آلودگی خود را آشکار نموده و به صورت سرگیجه خفیف بروز می نماید. افزایش اثرات آن با افزایش عمق ایجاد می شود و تقریباً تمامی غواصان متوجه اثرهای آن در عمق ۱۳۲ فوتی (۴۰ متری) می گردند. در این عمق، ممکن است غواصان احساس سرخوشی، اضطراب، از دست دادن هماهنگی و عدم تمرکز گردند. مسمومیت با اکسیژن. مسمومیت اکسیژن زمانی اتفاق می افتد که فشار نسبی اکسیژن (PPO2) در بدن بیش از فشار نسبی مجاز آن می گردد و در موارد شدید بر سیستم عصبی مرکزی تأثیر می گذارد و باعث تشنج شده که می تواند در نتیجه غرق شدن غواص گردد. مسمومیت اکسیژن قابل پیشگیری است و نباید اجازه داد تا فشار نسبی اکسیژن از ۱٫۴ بار فراتر رود. پیش گیری از دست دادن دمای بدن. آب خاصیت هدایت حرارتی ۲۵ بار بهتر از هوا را دارد که غواص می تواند به هیپوترمی منجر شود. این عارضه قضاوت را مختل و زبردستی را از بین می برد که می تواند مرگبار باشد. برای پیش گیری از دست دادن دمای بدن، باید از پوشش
های معمول استفاده نمود. پیش گیری از جراحتهای سطحی. لباس غواصی جلوگیری از جراحت های پوستی به هنگام غواص توسط اشیاء تیز یا زبر در زیر آب به کار می روند، حیوانات دریایی، مرجان ها یا بقایای فلزی که معمولاً در کشتی های غرق شده یافت می شود می توانند بسیار آسیب زننده باشند. غواصی عمیق و طولانی ایمن. تکنیک های گوناگونی برای افزایش زمان غواصی و طولانی تر نمودن مدت آن وجود دارد: غواصی فنی—برای غواصی عمیق تر از ۴۰ متر (۱۳۰ فوت) با استفاده از گازهای مخلوط یا ورود به محیط های سرپوشیده مانند (غارها یا کشتی های غرق شده) غواصی تغذیه از سطح—با استفاده از گازهای تنفسی عرضه شده از سطح آب. غواصی اشباع—استفاده طولانی مدت از زیستگاه های تحت فشار زیر آب و برداشت فشار تدریجی در طی چند روز در محفظه برداشت فشار. سازمان های آموزش دهنده غواصی. آموزش غواصی تفریحی و دریافت گواهینامه آن متمرکز در یک سازمان یا مختص به نهاد خاصی نیست. با این حال، تعداد زیادی از سازمان های آموزش غواصی در سراسر جهان وجود دارد که غواصان و مربیان غواصی را آموزش داده و برای آن ها گواهینامه غواصی صادر می کنند. دیگر نهادهای آموزش دهنده غواصی در جهان عبارتند از: موس
سه آموزشی padi یکی از پرطرفدارترین سیستم های آموزشی [./https://www.tdisdi.com/ انجمن متخصصان غواصی tdisdi] غواصی تکنیکال، غواصی تفریحی، غواصی نجات یک مجموعه کامل از آموزش های تخصصی غواصی مدرسه های غواصی بین الملل SSI ای سی یو سی ACUC گواهینامه زیر آب آمریکا کانادا (که قبلاً کانون شوراهای زیر آب کانادا بود) -- در سال ۱۹۶۹ در کانادا تأسیس و در سال ۱۹۸۴ گسترش یافت. باشگاه زیر آبی بریتانیا BSAC—مستقر در انگلستان، که در سال ۱۹۵۳ تأسیس شده است و بزرگترین باشگاه غواصی در جهان است. کنفدراسیون جهانی فعالیت های زیر آبی CMAS که به دست کاپیتان ژاک ایو کوستو در ۱۹۵۹ تأسیس گردید. انجمن ملی مربیان زیر آب NAUI—مستقر در ایالات متحده منابع. ویکی پدیای انگلیسی http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Scuba_diving&amp;oldid=470474623 کتاب راهنمای جامع غواصی در آب های آزاد، تألیف مهندس محمد رسول باقریان - زمستان ۱۳۸۶
مجلس نمایندگان مردم یا ولسی جرگه ()، مجلس سفلا از دو مجلس شورای ملی افغانستان، در کنار مشرانو جرگه (مجلس بزرگان) بود. پیشینهٔ مجلس نمایندگان به دورهٔ نادرخان و به سال ۱۳۱۰ ه .ش می رسد. از آن زمان تا کودتای داوود خان، نمایندگان مجلس از طرف شاه تعیین می شد. پس از کودتای داوود خان تا سرنگونی طالبان در یک دورهٔ کوتاه در زمان نجیب الله مجلس نمایندگان تشکیل شد. وظایف مجلس نمایندگان. در فصل پنجم قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان در خصوص وظایف مجلس نمایندگان موارد زیر آورده شده است: انتخابات مجلس نمایندگان. طبق مادهٔ هشتاد و سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان، اعضای مجلس نمایندگان توسط آراء مردم و در انتخابات برای یک دورهٔ پنج ساله انتخاب می شود. در مادهٔ هشتاد و پنجم قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان، هر شهروند افغانستان که سن بالای ۲۵ سال داشته باشد و از طرف دادگاه به ارتکاب جرائم ضدبشری و از نظر حقوقی محکوم نشده باشد می تواند نمایندهٔ مجلس نمایندگان شود. دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان در سال ۱۳۸۴ و دوره شانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان در سال ۱۳۸۹ آغاز به کار کرد که دولت نتوانست انتخابات دورهٔ هفده
م مجلس نمایندگان افغانستان را در وقت معین برگزار کند. در میزان/مهر ۱۳۹۷ خورشیدی انتخابات مجلس افغانستان و دورهٔ هفدهم مجلس افغانستان برگزار شد. سهمیه بندی کرسی ها. در مادهٔ هشتاد و سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان آمده بود که در قانون انتخابات باید تدابیری اتخاذ گردد که نظام انتخاباتی، نمایندگی عمومی و عادلانه را برای تمام مردم کشور در نظر بگیرد و به تناسب نفوس هر ولایت نماینده به مجلس راه یابد. سهمیهٔ کرسی برای هندوها و سیک ها. در پیش نویس قانون انتخابات افغانستان در ابتدا برای سیک ها و هندوها یک کرسی در نظر گرفته شده بود اما در تعدیل قانون اساسی این سهمیه برداشته شد. حامد کرزی در ۱۲ سنبلهٔ ۱۳۹۲ طی یک فرمان، سهمیهٔ یک کرسی را برای سیکه ها و هندوها در نظر گرفت اما مجلس نمایندگان در تاریخ ۲۵ قوس ۱۳۹۲ به آن رأی منفی دادند. رؤسا و هیئت اداری. رئیس، نایب رئیس و منشی. طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان، نمایندگان مجلس، یک فرد را از میان خود به عنوان رئیس برای یک دورهٔ قانونگذاری انتخاب می کنند. رئیس پارلمان بر اساس اصول وظایف داخلی، ۲۲ وظیفه داشت که در مادهٔ سیزدهم اصول وظایف داخلی مجلس به آن اشاره شده
است. در نخستین روز افتتاحیهٔ مجلس نمایندگان به ریاست هیئت رئیسهٔ موقت، انتخابات تعیین هیئت رئیسهٔ دائم برگزار می شد. برای تعیین رئیس مجلس دوره در روز افتتاحیه افراد نامزد به گونهٔ کتبی درخواست خود را برای نامزد شدن برای سمت رئیس مجلس نمایندگان به هیئت اداری موقت اعلام می کردند؛ و پس از اعلان نامزدی افراد هر شخص به مدت ۵ دقیقه سخنرانی می کرد. پس از اتمام سخنرانی افراد، رأی گیری برگزار شده و رئیس دائمی آن دوره مجلس نمایندگان تعیین می شد. پس از تعیین رئیس مجلس دائمی، دو نفر به عنوان نائب اول و نائب دوم و دو نفر دیگر به عنوان منشی و نائب منشی به مدت یک سال با انتخاب اعضای مجلس انتخاب می شدند. نحوهٔ انتخاب هیئت اداری مجلس نمایندگان. طبق قانون پس از اعلان نتایج نهایی، انتخابات نخستین جلسهٔ مجلس نمایندگان برگزار می شد و دارالانشاء مجلس وظیفه داشت تا یک روز پس از اعلان نتایج انتخابات، روز افتتاحیهٔ مجلس را اعلام کند. تعیین هیئت رئیسهٔ سِنی و موقت. یک روز پیش از افتتاح مجلس، دارالانشاء مجلس بر اساس اطلاعات نمایندگان منتخب یکی از مسن ترین نمایندهٔ راه یافته به عنوان رئیس هیئت رئیسهٔ موقت و دو شخص از جوانترین نمایندگان
راه یافته که کاندید برای هیئت رئیسهٔ دائمی مجلس نباشد به عنوان نایب و منشی برای تشکیل هیئت رئیسهٔ سنی و موقت که وظیفهٔ برگزاری جلسهٔ تعیین هیئت رئیسهٔ دائمی مجلس را بر عهده دارد انتخاب می شد. کمیسیون ها و گروه ها. این مجلس دارای ۱۸ کمیسیون بود که هر کدام متشکل از ۹ تا ۲۵ نماینده بودند و هر نماینده می توانست درخواست عضویت در هر کمیسیون که در تخصصش هست شرکت کند. کمیسیون های دائمی شامل کمیسیون های ۱۸ گانه بودند که بعضی از آن ها عبارتند از: کمیسیون روابط بین المللی، کمیسیون روابط داخلی، کمیسیون امور دفاع و تمامیت ارضی، کمیسیون امور قضایی، اصلاحات اداری و مبارزه علیه فساد. افزون بر آن طبق قانون اساسی و قوانین اصول وظایف داخلی مجلس، مجلس نمایندگان به پیشنهاد یک سوم اعضا، کمیسیون مخصوصی جهت بررسی و مطالعهٔ حکومت را می توانستند تشکیل دهند. اعضای نمایندگان مجلس می توانستند با توجه به اشتراک نظریات یا عضویت در احزاب سیاسی گروه های پارلمانی تشکیل دهند. هر گروه باید حداقل متشکل از ۱۵ عضو می شد.
جام امیر کویت یک جام فوتبال می باشد که در کشور کویت برگزار می شود. دو باشگاه العربی و القادسیه هرکدام با ۱۵ قهرمانی٬ پرافتخارترین تیم های این مسابقات نیز به شمار می روند. این جام در سال ۱۹۶۲ برای اولین بار برگزار شد.
تئودریک یکم (زادهٔ پیرامون ۴۸۵ – درگذشتهٔ ۵۳۳ یا ۵۳۴) از دودمان مروونژی و پادشاه متز، رنس یا به عبارت دیگر اوسترازیا از ۵۱۱ تا ۵۳۳ یا ۵۳۴ بود. زندگی نامه. تئودریک پسر کلوویس یکم بود. وی فرزند یکی از نخستین همسران یا معشوقه های کلوویس یکم بود. کلوویس در سال ۵۱۱ درگذشت و بنا بر سنت فرانک های سالی، قلمرو او باید بین چهار پسرش تقسیم می شد. پس پاریس به شیلدبرت یکم، اورلئان به کلودومر، سوآسون به کلوتار یکم و متز به تئودریک رسید. تئودریک یکم در آغازین سال های حکومت خود پسرش تئودبرت را به نبرد با هایگلاک، پادشاه اسکاندیناوی که به قلمرو او تجاوز کرده بود فرستاد. تئودبرت در این جنگ هایگلاک را شکست داده و او را کشت. تئودریک همچنین درگیر جنگی شد که بین هرمینافرید، پادشاه تورینگی ها و بادریک، تنها برادر زندهٔ هرمینافرید روی داده بود. بنا بر توافق صورت گرفته بین بادریک و تئودریک یکم، او در صورت کمک به بادریک نیمی از قلمرو پادشاهی او را به دست می آورد. با وجود این بادریک در جنگ شکست خورده و کشته شد و چیزی از زمین های وعده داده شده به تئودریک نرسید. هر چهار پسر کلوویس سپس وارد جنگ با سیگیسموند و گودومار، پادشاهان بورگوندی ها
شدند. با مشخص شدن برتری پسران کلوویس، گودومار گریخت و سیگیسموند به اسارت کلودومر درآمد. تئودریک سپس با سواوگوتا، دختر سیگیسموند ازدواج کرد. از سوی دیگر گودومار با دوباره گرد هم آوردن ارتش بورگوندی توانست قلمرو خود را بازپس گیرد، اما کلودومر به او حمله کرده و با کمک تئودریک توانست گودومار را شکست دهد هرچند که مرگ خودش نیز در این نبرد رقم خورد. تئودریک سپس همراه با بردارش کلوتار و پسرش و به منظور گرفتن انتقام خود از هرمینافرید به تورینگیا یورش برد. این حمله با فتح تورینگیا به پایان رسید و کلوتار رادگوند، دختر شاه برتار (برادر درگذشتهٔ هرمینافرید) را برای خود گرفت. تئودریک در ۵۳۳ یا ۵۳۴ و پس از امضای عهدنامه ای با برادرش شیلدبرت درگذشت و تاج و تخت متز، علی رغم آنکه به نظر می رسید مورد تصاحب دیگران قرار گیرد بدون مانعی به تئودبرت، پسر تئودریک رسید. تئودریک همچنین صاحب دختری به نام تئودشیلد از همسرش سواوگوتا بود که این دختر بعدتر صومعهٔ سن پیر لوویف را در سن بنیاد نهاد.
سوپر جام فوتبال روسیه (به روسی:Суперкубок России) رقابتی که سالانه مابین قهرمان لیگ برتر روسیه و قهرمان جام حذفی فوتبال روسیه برگزار می شود. اولین دوره این مسابقات در سال ۲۰۰۳ میلادی انجام شده است. باشگاه فوتبال زسکا مسکو با ۷ قهرمانی پر افتخارترین تیم این رقابت به حساب می آید.
ساراپه یا خورونگو یک پتو مانند شال بلند است، بیشتر به رنگ روشن و حاشیه دار در قسمت پایین آن. ساراپه یک مدل پوشش بخصوص برای مردان در مکزیک است. این پتو یا شال به پتو مکزیکی هم معروف است. تولید. سراپه به طوره سنتی در مکزیک تولید می شود و اصل ترین نوع آن را در شمال شرق مکزیک در ایالت کواویلا در شهر سالتییو بافته می شود. الگو. سراپه بیشتر از یک رنگ تیره برای پایه و گروهی از رنگهای زرد، نارنجی، قرمز، آبی، سبز، بنفش یا دیگر رنگهایی روشن در حاشیه بافته می شود.
اِوا هِسه (۱۱ ژانویه، ۱۹۳۶–۲۹ اردیبهشت، ۱۹۷۰)، مجسمه ساز (متولد آلمان) آمریکایی بود که برای استفاده از مواد مختلف از جمله لاتکس، فایبر گلاس و پلاستیک در کارهای خود شناخته شده است. اوا هسه و کارهایش بعد از مرگ به روش های گوناگونی توسط منتقدین و مورخان شرح داده شده اند. هنر او اغلب از دریچه تجارب دردناک زندگی اش دیده می شود. آثار هسه سازه هایی بنیادی، غنی و دارای بافت هستند که در ساخت آن ها مواد مختلفی به کار گرفته شده است و بیننده را وامی دارند تا به همان اندازه که به آثار می نگرد؛ به فضای اطراف آن ها و نیز فضای بین سازه ها نگاه کند. زندگی نامه. اوا هسه در سال ۱۹۳۶ در هامبورگ در یک خانواده یهودی به دنیا آمد. او و خواهرش در سال ۱۹۳۸ برای فرار از دست نازیها به هلند فرستاده شدند؛ بعد از ملحق شدن والدینشان آن ها به لندن و سپس در سال ۱۹۳۰ به نیویورک مهاجرت کردند. زمانی که اوا نه ساله بود والدینش از یکدیگر جدا شده، پدرش دوباره ازدواج کرد و مادرش چند ماه بعد با پرتاپ خود از پنجره جان خود را از دست داد. هسه نقاشی را در انجمن کوپر در نیویورک و دانشکده هنر و معماری دانشگاه ییل زیر نظر یوزف آلبرس فرا گرفت و در سال ۱۹۵۹ م
درک لیسانس خود را از دانشگاه ییل در رشته هنرهای زیبا اخذ نمود. پس از ازدواج خود را در سال ۱۹۶۲ با تام دُیل، مجسمه ساز شناخته شده، او اولین اثر سه بعدی خود را با استفاده از مرغ، سیم و پارچه ساخت در سال ۱۹۴۶ او به همراه همسرش به آلمان بازگشتند و توسط یک تولیدکننده پارچه و حامی هنر مورد پشتیبانی قرار گرفتند. در طی این زمان او اولین نمایشگاه مجسمه خود را در "انجمن هنر در راین لند و وستفالیا"، در دوسلدورفبه نمایش گذاشت. آنها در بازگشت خود به نیویورک در سال ۱۹۶۵ از هم جدا شدند. پس از آن هسه کار خود را با آزمایش لاتکس و بعد فایبر گلاس در سازه هایش آغاز کرد. او در اواخر دهه شصت میلادی کارهایش را در "گالری فیشباک" به نمایش گذاشت و به تدریس در دانشگاه هنرهای تجسمی در نیویورک پرداخت. او با وجود اینکه تحت عملیات متعددی برای از بین بردن تومور مغزی اش قرار گرفت اما سرانجام در ۲۹ می ۱۹۷۰ در سن ۳۴ سالگی درگذشت. آثار. او یکی از معدود هنرمندانی است که جنبش مینیمالیسم به پست مینیمالیسم را رهبری می کند. در کارهای او فرم های هندسی و واحدهای تکرارشوندهٔ معمول در مینیمالیسمم به چشم می خورد، اما به کلی با شیوهٔ طراحی شده و خشک آن مت
فاوت است. ترکیبی از تأثیرات اکسپرسیونیستی انتزاعی و مینیمالیستی منجر به کیفیتی گریزان در آثار او می شوند که نیاز به پاسخ فردی از بیننده را می طلبد به جای اینکه یک معنی تجویز شده صرفاً بر اساس تجربیات شخصی خود را گزارش دهد. تضاد بین تجسمی از احشا و عدم ذاتی که در مینیمالیسم وجود دارد، در آثار اوا هسه بیشترین تأثیر را بر روی بیننده می گذارد.