Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
,n) به کار می برند. شرح با استفاده از مقادیر ویژه. شاخص های + و - یک ماتریس مربعی همان تعداد مقادیر ویژه مثبت و منفی ماتریس A است. هر ماتریس مربعی حقیقی A یک ترکیب ویژه با فرم QEQT دارد که E ماتریس قطری شامل مقادیر ویژه A است و Q ماتریس حاوی بردار های ویژه است. E می تواند به صورت E=WPWT نوشته شود به طوری که D قطری با درایه های ۰ و ۱ و -۱ است و W قطری است به طوری که |"W""ii"=√|"E""ii".
سامسونگ گَلِکسی نوت (که به طور غیررسمی به عنوان گلکسی نوت ۱، اولین گلکسی نوت یا گلکسی نوت اصلی شناخته می شود) یک فبلت رده بالای مبتنی بر اندروید از سری گلکسی نوت، محصولی از سامسونگ است که در اکتبر ۲۰۱۱ توسط شرکت سامسونگ رونمایی شد. این گوشی در IFA برلین ۲۰۱۱ رونمایی شد و اولین بار در اواخر اکتبر ۲۰۱۱ در آلمان منتشر شد و پس از آن در سایر کشورها نیز عرضه شد. گلکسی نوت به دلیل شکل غیرمعمول بزرگ خود - که بعداً با استفاده از اصطلاح «فبلت» به آن اشاره شد - متمایز بود که اندازه یک گوشی هوشمند متوسط در آن زمان و یک تبلت کوچک را در بر می گرفت: این گوشی دارای یک صفحه نمایش ۵٫۳ اینچی است و با یک قلم که با نام تجاری «اس پن» همراه است و می تواند برای پیمایش رابط کاربری دستگاه و نوشتن یا ترسیم در برنامه های پشتیبانی شده استفاده شود. مدل ها. چندین مدل مختلف از گلکسی نوت فروخته شد که اکثر مدل ها فقط در پشتیبانی از انواع و باندهای شبکه منطقه ای متفاوت بودند. در برخی مناطق، سیستم روی تراشه اگزینوس با مدل کوالکام اسنپ دراگون S3 جایگزین شد، در حالی که یک مدل با قابلیت LTE در آمریکای شمالی فروخته شد که دارای تغییرات طراحی قابل تو
جهی نیز بود. (برخی از تلفن های گلکسی نوت در منطقه آمریکای شمالی فقط از دکمه های خازنی برای کلید خانه، منو و بازگشت استفاده می کردند. همچنین یک دکمه خازنی برای کلید جستجو وجود داشت.) سامسونگ مجموعه ای از لوازم جانبی مانند کاور صفحه نمایش گیره دار (که جایگزین پنل پشتی می شود)، داک استیشن و شارژرها و قلم های یدکی را در دسترس قرار داده است.
جام حذفی فوتبال اسلوونی مسابقاتی است که به صورت حذفی در کشور اسلوونی از سال ۱۹۹۱ تاکنون برگزار می شود. این جام از ۲۸ تیم که از سراسر کشور اسلوونی در آن شرکت می کنند برگزار می شود. باشگاه فوتبال ماریبور با 6 قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
اِسکاگن شهری توریستی است در شمالی ترین نقطه دانمارک و در منطقه نوردیولند. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۱ میلادی ۸٬۵۱۵ نفر بوده است. ساحل گرنن در شمال اسکاگن، محل تلاقی دریای کته گت (دنباله دریای بالتیک) و دریای شمال است. درهم نیامیختن آب این دو دریا به دلیل تفاوت غلظت نمک و دما (که هالوکلاین نام دارد)، یکی از شگفتیهای منحصر به فرد طبیعت دنیا را رقم زده است. این شهر دارای یک موزه مشهور به نام موزه اسکاگنز هست.
پس از کشف ترکیبات رنگی حساس به رنگ های نور و فیلم سیاه و سفید پنکرومیک، تکنیک عکاسی رنگی توسعه یافت و عمومیت یافتن آن به ظهور کوداکروم مربوط می شود که در سال ۱۹۳۵ در دسترس مصرف کنندگان قرار گرفت. پیشینه. در سال ۱۶۱۱ دومینیس نشان داد که نور مرئی از سه نور اساسی قرمز، سبز و آبی، تشکیل شده است که به آن ها رنگ های اولیه می گویند. این مفهوم در توسعه نظریه عکس رنگی و عکاسی بسیار مفید واقع شد و در سال ۱۸۶۱ این عقیده کم کم قوت گرفت که برای توسعه تصویر رنگی، یک فیلمی از سه لایه باید ساخت که هر لایه آن نسبت به یکی از سه رنگ اولیه حساس باشد. این نظریه توسط جیمز کلرک ماکسول دانشمند معروف انگلیسی ارائه شد و او بود که اولین عکس رنگی را گرفت و نتایج به دست آمده توسط وی بعدها با نظریه جدید مربوط به این فن، کاملاً مطابقت داشت. سیر تحولی و رشد عکاسی. در سال ۱۸۳۹ داگر ضمن بررسی های بیشتر دریافت که برای برداشتن هالیدهای نقره نور نامرئی باقی مانده بر روی فیلم یا صفحه عکاسی باید از محلول تیوسولفات سدیم استفاده کرد که با نمکهای نقره، تیوسولفات نقره محلول در آب که قابل شستشو با آب است تولید می کند (این واکنش توسط هرشل بیست سال قبل ا
ز آن کشف شده بود). فرایند پیشنهادی داگر موجب شد تا بتوان در کمتر از یک دقیقه عکس را ثابت کرد. در سال ۱۸۴۱ یک انگلیسی به نام ویلیام تالبوت استفاده از فرایند تازه ای را اعلام کرد. این فرایند شامل تهیه کاغذ حساس در مقابل نور به وسیله یدید نقره است. عکس را بر روی این نوع کاغذ به وسیله اسید گالیک می توان ظاهر کرد. تصویر به دست آمده دقیقاً برعکس وضعیت شیئی است که از آن به دست می آید (یعنی نواحی روشن آن تیره و نواحی تیره آن روشن ظاهر می شود عکس منفی). این تصویر منفی اگر بر روی یک کاغذ حساس عکاسی قرار داده شود و پس از قرار گرفتن در مقابل نور ظاهر شود عکسی مثبت که با وضعیت اولیه شیئی مطابقت دارد (تصویر مثبت) را می دهد. با وجود اینکه زمان لازم در فرایند تالبوت کمتر از فرایند داگر است، اما تصاویر به دست آمده چندان واضح نیست. آشکار است که برای رفع این نارسائی باید با روش مناسبی هالیدهای نقره را بر روی یک جسم شفاف تثبیت کرد. این کار در آغاز به وسیله سفیده تخم مرغ بر روی شیشه انجام می گرفت و تصویرهایی نسبتاً روشن به دست می آمد. اما این تصویرها به آسانی آسیب پذیر بود. سر انجام در سال ۱۸۷۱ این مشکل توسط یک عکاس آماتور و فیزی
کدان به نام مادوکس بدین صورت از میان برداشته شد که وی امولسیون ژلاتینی از نمکهای نقره را بر روی شیشه یا کاغذ عکاسی تثبیت کرد. تولید عکس رنگی. برای تولید عکس رنگی از سیستم فیلتر رنگ های اولیه استفاده می شود. این رنگ ها از طریق جذب نورهای اولیه توسط ترکیبات رنگی روی فیلم به وجود می آید. به این ترتیب که اگر یک ترکیب رنگی فقط رنگ اولیه نور را جذب کند، رنگ باقی مانده، آبی متمایل به سبز (سیان) خواهد بود، اگر نور آبی جذب شود، رنگ زرد و اگر نور سبز جذب شود رنگ قرمز متمایل به آبی (مگنتا) ظاهر می شود. هرگاه آمیزه کاملی از رنگ هایی که بتوانند رنگ هایی اولیه معینی را که در طول فرایند ظهور در امولسیون عکاسی تشکیل شود جذب کنند، یک تصویر با رنگ دلخواه تولید می شود. برای مثال، مخلوطی از مکنتا و سیان، رنگ آبی را ظا هر می کند؛ زیرا مگنتا نور سبز و سیان را جذب می کند و فقط نور آبی از مخلوط سه نور باقی می ماند که می تواند عبور کند. ظهور رنگ. بیشتر فیلم های رنگی به کمک یک فرایند رنگی حاصل از ترکیبات رنگی موجود در فیلم ظاهر می شوند که نخستین بار در سال ۱۹۱۲ توسط فیشر شیمیدان آلمانی کشف شد. اساس این فرایند اکسیده شدن ماده ظاهرکننده
و تبدیل آن به یک جسم رنگ ساز است، که این ترکیب در واکنش با یک مولکول همتای خود، رنگ مورد نظر را به وجود می آورد. در بعضی از فیلم های رنگی نظیر کوداکروم(II)، مولکول همتا در محلول ظهور حل شده و در مجاورت دانه های ها لید نقره، با مولکول رنگ ساز ترکیب می شود. در برخی دیگر از فیلم های رنگی مانند کوداکروم، اکتاکروم، آننسکوکروم، مولکول های همتا به طور یکنواخت در لایه های امولسیونی توزیع شده و در آن جسم رنگی مورد نظر را تشکیل می دهند. ظاهر کننده های رنکی عموماً از نوع آمین های جانشین شده اند. برای تولید رنگ سیان در فرایند ظهور، یک ترکیب فنولی مانند آلفا نفتول به صورت یک همتا عمل می کند. به منظور تغییر میزان حلالیت و افزایش سرعت ظهور، در ساختار ظاهر کننده ها تغییراتی توسط متخصص های ظهور فیلم داده می شود. مشکلی که در اینجا وجود دارد این است که مواد به کار رفته در محلول ظهور، ممکن است برای بیشتر افراد حساسیت زا بوده و موجب بروز تورم در پوست دست آن ها شود. از این رو، همواره کوشش شده است با ایجاد تغییرات مناسب، از میزان سمیّت و حساسیت زایی این محلول ظهور فیلم کاسته شود. فرایند کوداکروم. یک مثال جالب از سیستم عکاسی رنگی ک
ه به طور وسیعی به کار برده می شود، فرایند کوداکروم می باشد. این فرایند برگشت پذیر است، یعنی رنگ ها بر حسب ارزش های صحیح آن ها تولید می شوند و نه برحسب رنگ های مکمل یا منفی آن ها. نخستین ماده ظاهرکننده در فرایند کوداکروم، یک ظاهرکننده فیلم سیاه و سفید بوده است. عکس فوری. در سال ۱۹۴۷ ادوین. اچ. لند نوآوری خود را در زمینه تولید عکس در یک دقیقه، اعلام داشت. از آن تاریخ به بعد فرایند پولاروید برای این منظور جنبه عمومی پیدا کرد. در این فرایند، پس از گرفتن عکس، فیلم پولاروید را به یک قطعه از کاغذ عکاسی تماس داده و به طور همزمان یک آمپول حاوی ماده ظهور و حلال نقره را شکسته و آن را روی فیلم پخش می کنند. وقتی که ماده ظهور دانه های ها لید نقره در امولسیون فیلم را احیا (حلال نقره)، با یون های نقره ظاهر نشده را جذب کرد. آن را به لبه های کاغذ عکاسی منتقل می کند. ماده ظهور در تماس با یون های نقره حذف شده، آن را به نقره آزاد در تصویر مثبت تبدیل می کند. تصویر رنگی در یک دقیقه. دوربین پولاروید می تواند در یک لحظه تصویر رنگی تولید می کند. فرایندهای شیمیایی مربوط به تولید عکس رنگی شبیه تصاویر بهتر باید تعادل دقیق و ظریفی بین ظاه
ر کننده ها و ترکیبات رنگی برقرار شود. نوری که به فیلم می رسد، نخست به لایهٔ امولسیونی حساس به رنگ آبی برخورد می کند. بعد از عکس گرفتن عملیات ظاهر کردن فیلم با کشیده شدن آن بر روی یک حلقه دوار و همزمان با شکسته شدن یک لوله محتوی ماده بازی آغاز می شود. رنگ های پولاکالر تشکیل شده در فیلم منفی در لایه حساس نوری می نشینند در صورتی که مولکول های ظاهر کننده، در بار توزیع می شود و در آنجا ضمن واکنش با تثبیت کننده ها، رنگ های کامل برای ایجاد یک تصویر مثبت را به وجود می آورد.
محمود جعفری دهقی (زادهٔ ۱۳۲۹ در خمین) استاد گروه فرهنگ و زبان های باستانی دانشگاه تهران است. او، به همراه حسن رضایی باغ بیدی، ویراستار ۵ جلد نخست از ۲۰ جلد مجموعه کتاب های تاریخ جامع ایران است. آثار. مقالات منتشر شده. "ČAHĀR ZAHAGĀN IN MIDDLE PERSIAN LITERATURE", [Vicino Oriente XVIII (2014), pp. 1–5], University of Sapienza, Italy.
سوپر جام فوتبال اسلوونی مسابقه ای که سالانه مابین قهرمان لیگ دسته اول فوتبال اسلوونی و قهرمان جام حذفی فوتبال اسلوونی برگزار می شود. باشگاه فوتبال دومژاله با ۲ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
انوشک یا انوشه همسر اردشیر بابکان بود. انوشه می تواند به افراد زیر نیز اشاره کند:
فوچا برگرفته از ) شهر و منطقه ای در استان ازمیر ترکیه است. فوچا شامل دو بخش اسکی فوچا (فوچای قدیمی) و ینی فوچا (فوچای جدید) می باشد. تاش کوله. آرامگاهی به جا مانده از دوره هخامنشی در مسیر ازمیر به اسکی فوچا قرار گرفته است که در بین افراد محلی به تاش کوله به معنای برج سنگی و مزار ایرانی معروف است. این بنا همانند آرامگاه کورش بزرگ به شکل هرم است و برای ساخت آن از سنگ آهک استفاده شده است.
هرآنچه دوست داری، از دست خواهی داد یا هرآنچه دوست داری، از کف خواهی داد عنوان یک داستان کوتاه از استیون کینگ می باشد که اولین بار در مجله د نیویورکز در سال ۲۰۰۲ به چاپ رسید . خلاصه داستان. مردی به نام آلفرد زیمر، یک فروشنده سیار است . او خانواده اش را ازدست داده و هیچ هدفی در زندگی ندارد و به همین دلیل تصمیم دارد تا در یک متل خودکشی کند . اما وی دفترچه ای دارد که تمام نوشته هایی که به نظرش جالب می رسد - و اکثر آن ها را در دستشویی های بین راهی که بر روی در و دیوار نوشته شده است جمع آوری کرده - در آن می نویسد . یکی از این جمله ها "هرآنچه دوست داری، از دست خواهی داد" است . جمله ای که بی شباهت به زندگی آلفرد نیست ... داستان به روایت کینگ. استیون کینگ دربارهٔ انگیزه نوشتن هرآنچه دوست داری، از دست خواهی داد، پایان داستان و چند نکته دیگر در انتهای داستان این جملات را نوشته است : من از رانندگی خوشم می آید، به خصوص کشته مرده بزرگراه های پایان ناپذیر ایالتی ام . بزرگراه هایی که در آن ها چیزی مشاهده نمی کنید مگر مرغزارهای دوطرفه اش و هر شصت هفتاد کیلومتر یکبار هم توالت های عمومی بلوکه سیمانی . توالت های عمومی معمولاً پر
از انواع و اقسام نوشته ها و یادداشت ها هستند . بعضی از آن ها خیلی عجیب و غریب اند . من شروع کردم به جمع آوری این پیام ها از هرجایی که دم دستم بود و آن ها را در دفترچه یادداشتی جیبی نوشتم، مابقی جملات را هم از طریق اینترنت پیدا کردم (دو سه تا وب سایت به این طور جمله ها اختصاص دارند) و بالاخره داستان متعلق به این جمله ها را نوشتم . همین داستانی که خواندید از آب درآمد . نمی دانم داستان خوبی شده یا نه، اما خیلی نگران مرد تنهای داستان بودم و واقعاً امیدوارم بودم اوضاع به خوبی و خوشی برایش پیش برود همه چیز زندگی اش روبه راه شود . در پیش طرح اولیه داستان، همین اتفاق افتاده بود . اما بیل بیوفورد نیو یورکر پایانی پر ایهام و ابهام برای داستان در نظر بگیرم . احتمالاً حق با او بوده، اما همه ما اگر که بخواهیم، می توانیم برای کل الفی زمیرهای دنیا دعا کنیم . برداشت سینمایی. از این داستان تاکنون چهار اقتباس سینمایی صورت گرفته است . ترجمه در ایران. این داستان توسط ماندانا قهرمانلو ترجمه و توسط انتشارات افراز در یک مجموعه داستان از نوشته های کینگ به چاپ رسیده است .
خاطرات روزانه رام یا خاطرات عجیب و غریب فیلمی آمریکایی بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ هانتر اس. تامپسون و به کارگردانی و نویسندگی بروس رابینسون است. نقش اول فیلم جانی دپ است. فیلمبرداری این فیلم مارس ۲۰۰۹ در پورتوریکو شروع شد و ۲۸ اکتبر ۲۰۱۱ اکران شد. این اولین فیلم رابینسون در مقام کارگردان بعد از ۱۹ سال است. فیلم قبلی او سال ۱۹۹۲ اکران شده بود. داستان. پال کمپ (جانی دپ) روزنامه نگاری مهاجر است که از نیویورک و آمریکا در زمان ریاست جمهوری دوایت آیزنهاور خسته شده است و به پورتوریکو می رود تا برای روزنامه سن خوان کار کند. کمپ به نوشیدن رام (نوعی نوشیدنی الکلی که از نیشکر ساخته می شود) روی می آورد و با زنی به نام «شانل» (امبر هرد) آشنا می شود. ارزیابی فیلم. منتقدان نظرات متفاوتی دربارهٔ این فیلم داشته اند. وب سایت راتن تومیتوز گزارش کرده که ۵۱ درصد از ۱۴۰ منتقد (با دادن رتبه ۵٫۷ از ۱۰) نظری مثبت به این فیلم داشته اند و اتفاق نظر داشته اند که: «فیلم به اندازه کافی رنگارنگ و دلنشین است و دپ هم این نقش را دوست داشته است اما فیلم تمرکز کافی به منبع سردرگم کننده اش نداشته است». متاکریتیک هم نمره میانگین (۵۶ از ۱۰۰)
به آن داده اند. رای گیری سینمااسکور هم نشان داده است که سینماروها از نمرهٔ A تا F، نمرهٔ C به فیلم داده اند.
اسنوت یک قطعهٔ ساده و لوله ای است که نور فلاش یا پروژکتور را کنترل می کند و به عکاس اجازه می دهد تا میزان و جهت پرتو نور را به طور دلخواه، هدایت و کنترل کند. اسنوت ها ممکن است، مخروطی، استوانه ای یا مستطیلی شکل باشند.
رِنگ یکی از فرم های اصلی در ردیف موسیقی ایرانی است که برای شادی و رقص نواخته می شده و معمولاً ضرب آهنگ آن شش هشت () است و به ویژه الگوی ضربی «شیرِ مادر» در آن رایج است. رنگ نوعی موسیقی سازی است و آواز در آن نقشی ندارد. معمولاً رنگ در انتهای اجرای دستگاه و پس از اجرای تصنیف ها و آوازها نواخته می شود. به عقیدهٔ موسیقی شناسان، رنگ احتمالاً یکی از قدیمی ترین فرم های موسیقی ایرانی است. با این حال، فرم رنگ به شکلی که امروز می شناسیم احتمالاً در دورهٔ معاصر اختراع شده است و مخترع آن احتمالاً درویش خان بوده است. در ردیف هر دستگاه، از چند رنگ اسم برده می شود و رنگ شهرآشوب در تمام دستگاه ها نام برده می شود. برخی رنگ های دیگر (نظیر حربی، لزگی و نستاری) نیز در ردیف بیش از یک دستگاه ذکر شده اند، اما برخی دیگر نظیر ضرب اصول فقط در یک دستگاه آمده اند. از نظر ساختاری، این رنگ ها درجات مختلفی از انسجام را دارند؛ در برخی، فرازها کاملاً مشخص هستند و در برخی دیگر نه. اگرچه، کاربرد اصلی رنگ در رقص بوده است، اما رنگ هایی که در ردیف فعلی رایجند، گاهی ضرب آهنگ کندتری دارند و حتی برخی شان در مراسم عزاداری هم به کار گرفته می شوند. تعر
یف. رنگ یک فرم (یا به عقیدهٔ برخی یک گونهٔ) سازی (بدون آواز)، متریک و معمولاً از پیش ساخته است که در پایان برنامهٔ اجرای موسیقی نواخته می شود و معمولاً دارای الگوی ریتمیک خاصی به نام «شیر مادر» است. رنگ ها معمولاً تندای میانه دارند؛ به شکلی که همراهشان رقص شادی اجرا شود. بین قطعات آوازی در موسیقی ردیفی، رنگ تندترین آن ها را تشکیل می دهد. غالباً، در رنگ ها دو مد مختلف موسیقی اجرا می شود. تاریخچه. داریوش صفوت معتقد است که از آنجا که رنگ تنها فرم موسیقی است که مخصوص همراهی با رقص است و با توجه به قدمت هنر رقص در ایران، می توان نتیجه گرفت که رنگ قدیمی ترین فرم موسیقی است که تا امروز به جا مانده است. وی همچنین اشاره می کند که حتی تحریم مذهبی، که باعث محدودیت رقص شد هم مانع از اجرای رقص و موسیقی در دربار پادشاهان نشد. ولی موسیقی دانان هم گاهی رنگ ها را بدون حضور رقاص اجرا می کرده اند و این به حفظ فرم رنگ در طول زمان کمک کرده است. فرهاد فخرالدینی نیز با استناد به نوشته های شمس العلما در کتاب "ساز و آهنگ باستان" چنین نتیجه می گیرد که رنگ ریشهٔ دیرینه ای دارد و در قدیم به آن «فروداشت» گفته می شده است. وی همچنین اصطلاح
«ضرب اصول» را که در اشعار حافظ و سعدی به کار رفته، مرتبط با «رنگ اصول» می داند که امروزه جزء رنگ های دستگاه شور است. ابداع فرم رنگ به شکل امروزی اش به درویش خان نسبت داده می شود. وی رنگ هایی در وزن سه چهارم و شش هشتم ساخت که کم نظیر دانسته می شوند. محمدرضا لطفی معتقد است که رنگ ها را می توان به دو دستهٔ کلی تقسیم کرد: رنگ های هنری و رنگ های کافه ای.به عقیدهٔ او، رنگ های هنری برخاسته از قریحهٔ هنرمند هستند و ارزش موسیقایی فاخری دارند، در حالی که دستهٔ دوم رنگ ها که معمولاً در مهمانی ها و کافه ها نواخته می شوند و با رقص توأم هستند، ارزش هنری کمی دارند. وی اشاره می کند که گاهی رنگ های دستهٔ دوم با اصطلاح کار عمل نیز نامیده می شدند. بر اساس این دسته بندی، لطفی از درویش خان نه به عنوان ابداع کنندهٔ فرم رنگ، بلکه به عنوان کسی یاد می کند که در این فرم تحول ایجاد کرد و فرم «رنگ هنری» را شکل داد و با احیای رنگ های قدیمی مثل شهرآشوب ها و رنگ فرح، اصالت هنری فرم رنگ را بالا برد. تحلیل ردیف. در ردیف موسیقی ایرانی، همهٔ رنگ ها در فرمِ بلندی به نام «شهرآشوب» گردآوری شده اند. شهرآشوب ها با فرم رقص کلاسیک که در دوران قاجاری
ه رایج بود، هماهنگند. شهرآشوب ها معمولاً با ضرب آهنگ آهسته تری شروع می شوند و تدریجاً سرعت می گیرند و رقص همراه آن نیز همراه با حرکاتی مثل معلق زدن، چرخ زدن یا گذاشتن اِستکان روی پیشانی انجام می شده که در دوران معاصر هنوز در رقص مردم تبریز و مناطق حاشیه کویر در ایران موجود است. احتمالاً، حفظ این سنت در تبریز به خاطر آن است که این شهر از قدیم ولیعهدنشین بوده و این سنت در آن شهر نفوذ بیشتری داشته است. رنگ ها معمولاً ضرب آهنگ شش هشت () دارند و در انتهای اجرای دستگاه نواخته می شوند. الگوی ریتمیک «شیر مادر»، گاهی به صورت ترکیبی از ضرب های شش هشت و سه چهار ( + ) نیز توضیح داده شده است. مهم ترین وجه تمایز الگوی شیر مادر نسبت به ضرب شش هشتِ معمولی، آن است که تأکید در هر میزان روی ضربات ۱ و ۴ نیست؛ بلکه روی ضربات ۱ و ۵ است. در اجرای رنگ، ساز تنبک معمولاً حضور دارد. میزان های اول رنگ معمولاً به درآمد دستگاه اشاره می کنند و ملودی های شبیه به درآمد دارند. در میزان های بعدی به یک یا چند گوشهٔ دستگاه اشاره می شود، اما در انتهای اجرای رنگ، بازگشتی به ملودی درآمد دستگاه صورت می گیرد؛ برای مثال، یک رنگ در دستگاه ماهور می توان
د از درآمد ماهور شروع شود، در قسمت دوم به گوشهٔ داد برود، در قسمت سوم به گوشهٔ دلکش برود و نهایتاً در قسمت چهارم به درآمد ماهور بازگشت کند. رنگ معمولاً به عنوان آخرین قطعه در اجرای دستگاه نواخته می شود. در اجراهای آوازی، گاهی ممکن است که آخرین اجرا یک تصنیف باشد. اما رایج است که آخرین تصنیف خود با یک رنگ دنبال شود. اجرای رنگ در انتهای اجرای دستگاه، حتی از اجرای پیش درآمد پیش از شروع دستگاه نیز متداول تر است. به گفتهٔ عبدالله دوامی مفهوم رنگ در ردیف، محدود به موسیقی رقص نیست و از آن متمایز است. به گفتهٔ او: «باید در نظر داشت رنگ های ردیف برای رقص نیست؛ چون رنگ رقص با آن فرق می کند. آن ها همانند ردیف نظمی دارند؛ مثل رنگ پا، رنگ چرخ، رنگ نشستن و غیره که هرکدام ضرب و علم مخصوص دارد؛ ضرب و سازش هم هرکدام جداست. رنگ رقص بیشتر مقطع بوده و جز باقرخان کمانچه کش کمتر کسی آنها را به خوبی می دانست.» محمدرضا لطفی، فرم رنگ را با اتود در موسیقی غربی مقایسه می کند و معتقد است که رنگ ها می توانند به آموزش تکنیکی نوازندگان کمک کنند. وی از رنگ های علی اکبر شهنازی به عنوان نمونه هایی شاخص از این دست اشاره می کند. انواع. از رنگ ه
ای معروف، می توان به رنگ حَرْبی (به معنای «جنگی») اشاره کرد که در دستگاه ماهور قرار دارد و نوعی رقص جنگ است و نیز رنگ یک چوبه که رقص چوب قشقاییان با آن انجام می شده است. درویش خان نیز رنگ هایی برای رقص سماع ساخته که معروفند. در موسیقی معاصر ایران، چهارمضراب ها جای رِنگ ها را گرفته اند. سایر هنرمندانی که رنگ های مشهور نواخته اند، عبارتند از: رکن الدین مختاری، علی اکبر شهنازی، علینقی وزیری، حبیب سماعی، مرتضی نی داوود، موسی معروفی و فرامرز پایور. فرصت الدوله شیرازی رنگ های مهم در دستگاه های مختلف را به این شرح برشمرده است: داریوش طلایی نیز رنگ هایی که تا به امروز باقی مانده اند را شامل این موارد می داند: رنگ شهرآشوب در شور و چهارگاه، رنگ فرح در همایون، رنگ حربی در ماهور، رنگ نستاری در نوا، رنگ دلگشا در سه گاه، رنگ لزگی و حاشیه در چهارگاه، و رنگ ضرب اصول در شور. در ادامه، به رنگ های قدیمی تر که در ردیف های اولیه وجود داشته اند، به طور گسترده تری پرداخته شده است. باید توجه داشت که برخی از موسیقی دانان معاصرتر برای آن که برنامه های گروه نوازی با شکوه بیشتری به پایان برسد، رنگ های جدیدی آهنگسازی کرده اند؛ رنگ دشتی ا
ز حبیب سماعی، رنگ ماهور از درویش خان و رنگ هایی که ابوالحسن صبا برای رقص قاسم آبادی ساخته، از این جمله اند. ضرب اصول. این رنگ با نام «اصول» یا «رنگ اصول» نیز شناخته می شود. در قدیم واژهٔ "اصول" به معنای «رقص» به کار می رفته و نام «ضرب اصول» هم به معنای «موسیقی رقص» است. فریدون ناصری معتقد است که این نام ممکن است به اهمیت اصلی «ضرب» در موسیقی نیز اشاره داشته باشد. واژهٔ "ضرب اصول" در اشعار شعرای قدیم نیز به کار رفته است؛ از جمله، سعدی در یکی از غزل هایش می گوید «به دوستی که ز دست تو ضربت شمشیر / چنان موافق طبع آیدم که ضرب اصول» و حافظ در ساقی نامه سروده «که بار غمم بر زمین دوخت پای / به ضرب اصولم برآور ز جای». حسن مشحون می نویسد که در دورهٔ قاجاریه رسم بوده که پیش از شروع اجرا توسط گروه نوازندگان، ابتدا نوازندهٔ سرنا در یک دستگاه قطعه ای می نواخته و سپس نوازندگان دیگر با سازهای دهل و نقاره و کوس و کرنا و شیپور به همران آن می پرداختند. در این قطعات از ضرب های مفصل تر استفاده می شده که یکی از آن ها نیز «ضرب اصول» نام داشته است. به گفتهٔ فخرالدینی، فرازهای این رنگ چندان منسجم و مشخص نیست و تنها عاملی که به آن شکل
واحدی داده الگوی ضربی آن است: . در زیر، رنگ ضرب اصول بر اساس ردیف موسی معروفی آمده است. شهرآشوب. در زیر، بخش آغازین رنگ شهرآشوب در دستگاه همایون، بر اساس ردیف موسی معروفی آمده است. این بخش شامل ۹ فراز است که همگی در مایهٔ درآمد همایون هستند. در جمله بعدی، رنگ به گوشهٔ چکاوک می رود. اجرای رنگ شهرآشوب در دستگاه های چهارگاه، ماهور و راست پنج گاه با هم متفاوت است. دلگشا. رنگ دلگشا که در دستگاه سه گاه اجرا می شود، هم در ردیف موسی معروفی و هم در ردیف نورعلی برومند دارای یک الگوی مشخص است که هر بخش آن دو میزان طول دارد و فرازها و فرودهای منسجم تری از رنگ اصول و شهرآشوب دارد. به گفتهٔ مجید کیانی، در جنوب ایران رنگ دلگشا در مراسم عزاداری هم به کار می رود. نستاری. رنگ نستاری (یا نستوری، یا نَستالی) در دستگاه های نوا و همایون اجرا می شود. در ردیف موسی معروفی، رنگ نستاری برای دستگاه نوا در میزان نت نویسی شده است و بافت متفاوتی نسبت به رنگ های دیگر دارد. هر جمله این رنگ ۸ تا ۱۲ میزان طول دارد و شامل فرازهایی است که ۴ میزان طول دارند و بین آن ها برش هایی به طول ۲ میزان جای گرفته اند. فرح. رنگ فرح هم با رنگ های دیگر از نظر
بافت تفاوت دارد. این رنگ که دستگاه همایون اجرا می شود و در ردیف موسی معروفی در میزان نت نویسی شده است. یک الگوی ریتمیک دو میزانی در این رنگ تکرار می شود و جمله های آن را نیز می توان به فرازهایی به طول ۴ میزان تقسیم کرد. در بیات اصفهان رنگی با ترکیب مشابه وجود دارد که «فرح انگیز» نامیده می شود و از نظر فرازها و برش ها، شبیه به رنگ قبلی در دستگاه همایون است. حربی. رنگ حربی معمولاً در دستگاه ماهور نواخته می شود اما در دستگاه های دیگر هم کاربرد دارد. کیانی اشاره می کند که در تهران، این رنگ در آواز بیات ترک در مراسم عزاداری هم به کار گرفته می شود. شلخو. رنگ شَلَخو (یا شالاخو) در انتهای دستگاه ماهور در ردیف میرزاعبدالله، قبل از ساقی نامه نواخته می شود و وزن آن با الگوی «شیر مادر» مطابقت دارد. این رنگ را در انتهای اجرای دستگاه چهارگاه نیز می نواخته اند. «شلخو» واژه ای عبری و یهودی، به معنای پرندهٔ سیاه است. این واژه به احتمال زیاد با واژهٔ «شلیخ» به معنای «صوت و آواز» نیز مرتبط است. رنگ شلخو در محلهٔ یهودیان تهران قدیم (سرچشمه و چهارراه سیروس) که در اواخر دورهٔ قاجار محل زندگی نوازندگان یهودی بوده، اجرا می شده و رق
صی به همین نام در اجراهای تخت حوضی وجود داشته است. یک چوبه. رنگ یک چوبه نیز در در انتهای دستگاه ماهور در ردیف میرزاعبدالله، قبل از رنگ شلخو نواخته می شود. وزن این رنگ است اما در کتاب "ردیف سازی موسیقی سنتی ایران"، بدون میزان نما نگاشته شده است. واژهٔ "یک چوبه" در لغت، به معنی خیمهٔ تک ستون است و در "لغتنامه دهخدا" به خیمه ای که دارای یک چوب (ستون) است معنی شده است. یک چوبه در موسیقی مازندران، قطعه ای سازی بوده و در مراسمی مربوط به کُشتی و مراسم جشن و سرور توسط نوازندهٔ سرنا نواخته می شده است.
گالسوینتا (زادهٔ ۵۴۰ – درگذشتهٔ ۵۶۸) همسر شیلپریک یکم، پادشاه نوستریا و ملکهٔ آن دیار برای مدت کوتاهی تا هنگام کشته شدنش بود. زندگینامه. گالسوینتا دختر آتاناگیلد، پادشاه ویزیگوتتبار هیسپانیا از همسرش گوئیسوینتا و خواهر بزرگتر برونهیلدا، همسر سیگبرت یکم و شهبانوی اوسترازیا بود. برونهیلدا در سال ۵۶۶ با سیگبرت ازدواج کرده بود و شیلپریک، برادر و رقیب سیگبرت از آتاناگیلد خواست تا دیگر دخترش را به او بدهد. با موافقت آتاناگیلد، گالسوینتا در ۵۶۷ به عنوان دومین همسر شیلپریک یکم با او در روان ازدواج کرد، اما دیری نگذشت که شیلپریک با تحریک معشوقه اش فردگوند او را کشت. شیلپریک سپس با فردگوند ازدواج کرد و او را ملکهٔ خود ساخت، اما خود او نیز در سال ۵۸۴ میلادی و احتمالاً با دخالت فردگوند به قتل رسید. مرگ گالسوینتا در عین حال منجر به دشمنی خواهرش برونهیلدا با فردگوند و شیلپریک و بروز جنگی تقریباً ۴۰ ساله بین دو پادشاهی فرانکی اوسترازیا و نوستریا شد.
ابوالهول بزرگ جیزه (به ، به معنی: پدر ترس) که اغلب با نام ابوالهول خوانده می شود، تندیسی سنگ آهکی است واقع در جیزه، مصر، که به شکل ابوالهولی نشسته است. این تندیس، همانند یک ابوالهول افسانه ای بدن شیر با سر انسان را دارد و و در کرانه غربی رود نیل قرار دارد. این تندیس بزرگ ترین سازه سنگی ساخته شده توسط انسان بر زمین است که ۷۳٫۵ متر طول، ۶ متر عرض، و بیش از ۲۰ متر ارتفاع دارد. این تندیس در سال ۱۸۱۶ توسط کاپیتان کاویجیالا کشف شد و در آن هنگام معبدی میان دو پای جلویی شیر وجود داشت. پس از آن این تندیس توسط گستون مسپرو و آگوست ماریت مورد بازبینی قرار گرفت. ساخت. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که ابوالهول در حدود ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد برای فرعون خفره، سازنده هرم دوم در جیزه ساخته شد. مکان این تندیس در متنی نوشته شده دربارهٔ مجموعه آرامگاه های نزدیک به هرم دوم، دیده می شود. این متن را اغلب مصرشناسان به خفرع نسبت می دهند. تندیس کوچکی از جنس دیوریت از خفرع نیز، که در ویرانه های معبد درون دره پیدا شده است، از دیگر دلایلی است که ساخت ابوالهول را به او ربط می دهد. عدم تناسب. کسانی را که موفق به حل معمّای مجسمه و کاربرد آن
نمی شدند، آن را مظهر آفتاب می نامیدند. الین ریدر زمین شناس، می گوید به نظر مجسمه از بقیه هرم ها و آثار موجود در این جا بسیار قدیمی تر است و به نظر می رسد بر روی مجسمه دست کاری های صورت گرفته است.