Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ینکه از سخت ترین کارهای فیزیکی معاف شوند و شاید جیره های بهتری دریافت کنند، بیشتر آنها در واقع به دلیل سوءاستفاده جنسی و شیوع گسترده بیماری های مقاربتی به سرعت جان باختند. برای زنان در اردوگاه، حفظ برخی از کرامت و حس انسانیت خود مهم بود. بنابراین، آنها گردنبند، دستبند و سایر اقلام شخصی مانند عروسک های کوچک و کتاب ها را به عنوان یادگاری می ساختند. این اثرات شخصی برای زنان اهمیت زیادی داشت و بسیاری از آنها جان خود را به خطر می انداختند تا این اموال را نگه دارند. برخی از این نوع اثرات را می توان در نمایشگاه «صداهایی از راونسبروک» (میزبانی شده توسط کتابخانه دانشگاه لوند، سوئد) مشاهده کرد. قتل در اتاق گاز. اجساد کسانی که در اردوگاه جان باختند یا کشته شدند تا سال ۱۹۴۳ در کوره سوزانده می شدند، زمانی که مقامات اس اس یک کوره در محلی نزدیک به زندان اردوگاه ساختند. در ژانویه ۱۹۴۵، اس اس همچنین یک کلبه نزدیک به کوره را به اتاق گاز تبدیل کرد، جایی که آنها چندین هزار زندانی را قبل از آزادی اردوگاه در آوریل ۱۹۴۵ به قتل رساندند؛ به ویژه، آنها حدود ۳،۶۰۰ زندانی از اردوگاه کار اجباری اوکرمارک برای دختران و زنان «منحرف» را که د
ر آغاز سال ۱۹۴۵ تحت کنترل اس اس راونسبروک قرار گرفت، اعدام کردند. راهپیمایی مرگ و آزادی. در ژانویه ۱۹۴۵، پیش از آزادی بازماندگان باقی مانده اردوگاه، تخمین زده می شود که ۴۵,۰۰۰ زندانی زن و بیش از ۵,۰۰۰ زندانی مرد در راونسبروک باقی مانده بودند، شامل کودکان و کسانی که از اردوگاه های دیگر منتقل شده بودند تا در اتاق گاز کشته شوند، که این کار با عجله انجام می شد. با نزدیک شدن سریع ارتش سرخ شوروی در بهار ۱۹۴۵، رهبری اس اس تصمیم گرفت تا جایی که می توانند زندانیان را از اردوگاه خارج کنند تا گواه هایی زنده ای که می توانند درباره آنچه در اردوگاه رخ داده گواهی دهند، باقی نمانند. در پایان مارس، اس اس دستور داد که همه زنان توانمند جسمی یک ستون تشکیل دهند و به سمت شمال مکلنبورگ از اردوگاه خارج شوند، و بیش از ۲۴,۵۰۰ زندانی را به یک راهپیمایی مرگ وادار کردند. حدود ۲,۵۰۰ زندانی آلمانی قومی باقی مانده آزاد شدند و ۵۰۰ زن به مقامات صلیب سرخ سوئد و دانمارک تحویل داده شدند، اندکی پس از تخلیه. در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵، کمتر از ۳,۵۰۰ زندانی دچار سوءتغذیه و بیمار در اردوگاه زنده پیدا شدند که توسط ارتش سرخ آزاد شدند. بازماندگان راهپیمایی مرگ د
ر ساعات بعدی توسط یک واحد شناسایی شوروی آزاد شدند. محاکمات راونسبروک. اولین محاکمه راونسبروک، ۱۹۴۷: صدور حکم نگهبانان اس اس، نگهبانان زن "آوفزه رینن"، و زندانیان سابقی که در مقام های اداری در اردوگاه خدمت می کردند، در پایان جنگ توسط متفقین دستگیر و از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در محاکمات راونسبروک هامبورگ محاکمه شدند. شانزده نفر از متهمان به جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت محکوم و به اعدام محکوم شدند. فریتس سورن و هانس پفلوم که به بایرن فرار کرده بود، در سال ۱۹۴۹ توسط نیروهای آمریکایی دستگیر و به منطقه اشغالی فرانسه فرستاده شد. محاکمه و تجدیدنظر از فوریه تا مه ۱۹۵۰ انجام شد. هیئت منصفه متشکل از نمایندگان دولت های فرانسه، هلند و لوکزامبورگ بود و ریاست آن را افسر ارشد قضایی منطقه فرانسه بر عهده داشت. چندین ده نفر از زندانیان سابق احضار شدند. سورن و پفلوم به جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت متهم شدند. آنها به اعدام محکوم و در ۱۲ ژوئن ۱۹۵۰ اعدام شدند.
اردوگاه کار اجباری زاکسن هاوزن از بزرگترین اردوگاه های کار اجباری نازی ها بود که توسط آلمان نازی در ژوئیه سال ۱۹۳۶ در ۳۵ کیلومتری شمال برلین تأسیس شد و بین سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۵ فعالیت می کرد. بیش از ۱۰۰ هزار نفر از اسیران جنگی، یهودیان، کمونیست ها و بسیاری کسان دیگر در این اردوگاه به قتل رسیدند. این اردوگاه ۴۲ اردوگاه فرعی نیز داشت. پس از جنگ، زاکسنهاوزن برای چندین سال به عنوان اردوگاه بازداشت شوروی مورد استفاده قرار گرفت. ایجاد اردوگاه و سال های نخست: ۱۹۳۶–۱۹۳۹. در مارس ۱۹۳۳، چند هفته پس از به قدرت رسیدن حزب نازی در آلمان، یک اردوگاه موقت در شهر ارانینبورگ تأسیس شد، پس از آنکه نیروهای اس آ کارخانه ای متروکه در شهر را تصرف کردند و از آن برای زندانی کردن مخالفان سیاسی استفاده کردند. این اردوگاه نقش مهمی در دوره نخست تثبیت رژیم نازی در برلین از طریق ترور، سرکوب مخالفان و ناپدید کردن آنها ایفا کرد. مخالفان سیاسی که موفق به فرار از آلمان، اخبار وحشتناکی که در اردوگاه اورانینبورگ رخ می داد را منتشر کردند و ماشین تبلیغاتی نازی ها برای تکذیب آنها بسیج شد. پس از انحلال عملی اس آ در شب دشنه های بلند، اردوگاه اورانینبو
رگ به دست اس اس افتاد که تصمیم به بستن آن در ۱۳ ژوئیه ۱۹۳۴ گرفت. دو سال بعد، در ۱۹۳۶، اس اس اردوگاه جدید، مدرن و با دقت طراحی را تأسیس کرد که در منطقه زاکسن هاوزن در حومه شهر و نه در مرکز آن قرار داشت و به نام «اردوگاه تمرکز زاکسن هاوزن» (KZ Sachsenhausen) شناخته شد. خود شهر اورانینبورگ به عنوان "شهر اس اس" شناخته شد، جایی که بسیاری از مقامهای ارشد سازمان با خانواده هایشان زندگی می کردند و بخشی از تأسیسات و ستادهایشان در کنار اردوگاه زاکسن هاوزن قرار داشت. زاکسن هاوزن اولین اردوگاهی بود که پس از تحت فرماندهی قرار گرفتن نیروهای پلیس رایش به فرماندهی هاینریش هیملر ساخته شد. اردوگاه توسط معماران اس اس به عنوان «اردوگاه تمرکز ایده آل» طراحی شد، به طوری که ساختار آن دیدگاه ایدئولوژیک اس اس را منعکس کند و در عین حال زندانیانش را به قدرت غیرقابل انکار اس اس تسلیم کند. هیملر اردوگاه را به عنوان «نمونه ای از اردوگاه تمرکز مدرن، به روز، ایده آل و قابل گسترش» تعریف کرد. زاکسن هاوزن جایگاه ویژه و پیشرو در میان اردوگاه های تمرکز نازی داشت که ناشی از اولویت و نزدیکی آن به پایتخت رایش بود، امری که در سال ۱۹۳۸ با تصمیم به قر
ار دادن مدیریت نظارت بر تمامی اردوگاه های تمرکز در سراسر رایش در کنار آن تقویت شد. اردوگاه زاکسن هاوزن رسماً در ۱۲ ژوئیه ۱۹۳۶ با انتقال گروه ای از ۵۰ زندانی از اردوگاه استرووگن برای ساخت اردوگاه افتتاح شد. اردوگاه به شکل مثلث متساوی الساقین ساخته شد، به طوری که ساختمان های آن به صورت متقارن در اطراف محور میانی مثلث قرار داشتند. ساختمان مدیریت اردوگاه در پایه مثلث قرار داشت و در جلوی آن میدان رژه به شکل نیم دایره قرار داشت. در اطراف میدان رژه، ساختمان های زندانیان به صورت نیم دایره ساخته شده بودند و در امتداد محور میانی به سمت رأس مثلث، محل اقامت اس اس قرار داشت. دروازه اردوگاه، در پایه مثلث و به عنوان بخشی از مجموعه مدیریت، نوشته معروف «کار آزاد می کند» (Arbeit Macht Frei) را داشت. در دوره نخست فعالیت اردوگاه زاکسن هاوزن، عمدتا زندانیان سیاسی در آن زندانی بودند. پس از پگروم شب بلورین در شب ۹ نوامبر ۱۹۳۸، حدود ۶،۰۰۰ یهودی از ۳۰،۰۰۰ یهودی آلمان که به دستور رئیس اس اس هاینریش هیملر دستگیر شده بودند، در زاکسن هاوزن زندانی شدند. اردوگاه های داخائو و بوخن والت نیز با زندانیان این عملیات پر شدند. بیشتر این زندانیان
پس از چند هفته آزاد شدند، پس از آنکه مجبور به پرداخت جریمه سنگین به مقامهای رایش و امضای تعهد به ترک آلمان شدند. در جنگ جهانی دوم. بلافاصله پس از آغاز جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹، پلیس آلمان ۹۰۰ یهودی برلین را دستگیر کرد که در زاکسنهاوزن زندانی شدند. همچنین یهودیان بدون تابعیت آلمانی که از اروپای شرقی فرار کرده بودند در زاکسنهاوزن زندانی شدند. با اشغال لهستان، بخشی از هزاران لهستانی از نخبگان - شخصیت های دولتی، روشنفکران، کشیشان، معلمان و غیره - که توسط آلمانی ها دستگیر شده بودند تا هرگونه رهبری لهستانی را خنثی کنند، به عنوان زندانی به زاکسنهاوزن رسیدند. شرایط اردوگاه با افزایش تراکم جمعیت بدتر شد و در غیاب شرایط بهداشتی مناسب و جیره های غذایی کافی، بسیاری از زندانیان از گرسنگی، بیماری و خستگی جان باختند. از آوریل تا ژوئن ۱۹۴۱، دکتر فریدریش منکه، پزشک اس اس، در میان زندانیان اردوگاه گزینش انجام داد و زندانیان خسته و بیمار را در چارچوب عملیات گسترش برنامه T4 - اوتانازی و اعمال آن بر زندانیان اردوگاه هایی که برای کار کردن ضعیف بودند، به مرگ محکوم کرد. زندانیان محکوم به مرگ به زوننشتاین، مرکزی که در آن افراد م
علول جسمی و ذهنی به طور سیستماتیک توسط پزشکان اس اس با گاز کشته می شدند، منتقل شدند. در نیمه دوم سال ۱۹۴۱، حدود ۱۸،۰۰۰ اسیر جنگی شوروی در زاکسنهاوزن زندانی شدند. حدود ۱۳،۰۰۰ نفر از آنها در اردوگاه اعدام شدند. در اواخر ماه مه ۱۹۴۲، حدود ۹۶ یهودی با تیراندازی کشته شدند. در مارس ۱۹۴۳، در اردوگاه یک اتاق گاز که به عنوان حمام پنهان شده بود، ساخته شد که عمدتا برای کشتن اسیران جنگی شوروی استفاده می شد. در طول این دوره، یهودیان، کمونیست ها، همجنس گرایان، کولی ها و مخالفان رژیم از سراسر رایش به اردوگاه فرستاده می شدند. همچنین در دوره های خاصی، برخی از رهبران سیاسی کشورهای اروپای اشغالی در آنجا زندانی بودند. در اوت ۱۹۴۴، ۳،۵۰۰ لهستانی از تبعیدشدگان ورشو در جریان تلاش ها برای سرکوب قیام ورشو به اردوگاه فرستاده شدند. در اوایل سال ۱۹۴۵، جمعیت اردوگاه حدود ۶۵،۰۰۰ زندانی بود که حدود ۱۳،۰۰۰ نفر از آنها زن بودند. اردوگاه گسترش یافت و بیش از ۶۰ اردوگاه فرعی را شامل شد که نیروی کار برای کارخانه های صنعت تسلیحات آلمان در اطراف برلین فراهم می کردند - صنعتی که به کار اجباری متکی بود. یک اپیدمی تیفوس که در اردوگاه، مانند سایر اردوگ
اه های تمرکز، شیوع داشت، قربانیان زیادی گرفت. با پیشروی متفقین به سمت برلین، نگهبانان اس اس شروع به تخلیه اجباری زندانیان اردوگاه کردند. ۳۰،۰۰۰ زندانی در یک راهپیمایی مرگ به سمت شمال شرق هدایت شدند، که بسیاری از آنها در راه از خستگی و گرسنگی مردند یا توسط افراد اس اس تیراندازی شدند. در ۲ مه ۱۹۴۵، ارتش سرخ باقی مانده راهپیمایان راهپیمایی مرگ را در نزدیکی شهر شوورین در آلمان آزاد کرد. خود اردوگاه زاکسنهاوزن در ۲۲ آوریل ۱۹۴۵ توسط نیروهای شوروی آزاد شد. در زمان آزادسازی، تنها حدود ۳،۰۰۰ زندانی خسته، بیمار و گرسنه در محل یافت شدند. بر اساس سوابق آلمانی ها، در مجموع ۱۴۰،۰۰۰ زندانی ثبت شده در زاکسنهاوزن بودند که از این تعداد ۳۰،۰۰۰ نفر در طول اقامت خود در اردوگاه جان باختند. این آمار شامل نمی شود ده ها هزار زندانی دیگر که ثبت نشده بودند، از جمله بیش از ۱۸،۰۰۰ اسیر جنگی شوروی که بیشتر آنها مدت کوتاهی پس از رسیدن به اردوگاه کشته شدند. برخی منابع تعداد قربانیان اردوگاه را حدود ۱۰۰،۰۰۰ نفر تخمین می زنند. عملیات برنهارت. در زاکسنهاوزن، اس اس عملیات برنهارت (به آلمانی: Aktion Bernhard) را اجرا کرد. این عملیاتی بود که نازی
ها در دوران جنگ جهانی دوم برای تضعیف اقتصاد بریتانیا با پر کردن بریتانیا با اسکناس های جعلی به مبلغ کل میلیون ها پوند استرلینگ آغاز کردند. طرح عملیات ابتکار اس اس بود و تأیید هاینریش هیملر را دریافت کرد. اجرای عملیات به میور اس اس برنهارت کریگر واگذار شد و عملیات به نام او نامگذاری شد. اسکناس های جعلی در زاکسنهاوزن چاپ شدند. کریگر یک کارکنان متشکل از ۱۴۲ نفر، برخی از زندانیان اردوگاه که دانش و تجربه در چاپ داشتند، تشکیل داد و با کمک آنها پوند استرلینگ را جعل کرد. اعضای کارکنان نسبت به سایر زندانیان از مزایای بسیار ویژه ای برخوردار بودند که شامل غذای فراوان، مراقبت های پزشکی و محل اقامت مناسب بود. عملیات آنقدر محرمانه بود که حتی نگهبانانی که اطراف ساختمان هایی که عملیات در آن انجام می شد، نگهبانی می دادند، نمی دانستند از چه چیزی محافظت می کنند. تا پایان جنگ، نازی ها موفق به جعل نزدیک به نه میلیون اسکناس بریتانیایی به مبلغی نزدیک به ۱۳۵ میلیون پوند استرلینگ شدند. اسکناس ها به قدری به طور کامل جعل شده بودند که تشخیص آنها از اسکناس های اصلی بریتانیایی دشوار بود. نازی ها قصد داشتند اسکناس ها را بر فراز جزیره بریت
انیا پخش کنند، با این باور که به جز چند نفر صادق، بیشتر کسانی که اسکناس ها را پیدا می کنند، آنها را برای خود نگه می دارند و از آنها استفاده می کنند. این قصد محقق نشد زیرا با تغییر روند جنگ در سال ۱۹۴۳، نازی ها به اسکناس های جعلی برای اهداف حیاتی تر، مانند واردات مواد خام استراتژیک و پرداخت به عوامل جاسوسی نازی نیاز داشتند. هنگامی که نیروهای متفقین به اردوگاه زاکسنهاوزن نزدیک شدند، تیم جعل کنندگان به ااردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن در اتریش منتقل شدند. در آستانه شکست نهایی در ماه مه ۱۹۴۵، نازی ها قصد داشتند اعضای کارکنان را در ابنزه (Ebensee)، زیر اردوگاه ماتهاوزن، بکشند. اما هنگامی که نیروهای ارتش ایالات متحده به محل نزدیک شدند، نگهبانان فرار کردند و همه اعضای تیم در میان ۱۶،۰۰۰ زندانی در ابنزه پراکنده شدند و جانشان نجات یافت. افراد در ۵ مه توسط ارتش آمریکا آزاد شدند. در اردوگاه زاکسنهاوزن، رودولف فرانتس هس خدمت می کرد، قبل از انتصاب به عنوان فرمانده اردوگاه مرگ آشویتس، و خاطرات هس اطلاعات زیادی در مورد روش های عملکرد اردوگاه ارائه می دهد. منبع مهم دیگر اطلاعات، گواهی های گواهان و متهمان در دادگاه برلین است. شو
رش. در ۲۳ اکتبر ۱۹۴۲، رئیس اس اس هاینریش هیملر دستور اخراج همه یهودیان در اردوگاه های تمرکز واقع در مرزهای «رایش قدیم» به اردوگاه آشویتس را صادر کرد. این منجر به یک اقدام مقاومت در زاکسنهاوزن شد، هنگامی که در مواجهه با مرگ فوری، هجده جوان یهودی در صف شورش کردند، به سمت منطقه فرماندهی دویدند و با افراد اس اس مبارزه کردند. به دلایلی، فرمانده اردوگاه دستور اعدام فوری آنها را نداد و در ۲۳ اکتبر ۱۹۴۲، یک کاروان از زاکسنهاوزن به آشویتس با ۴۵۴ زندانی یهودی، از جمله ۱۸ شورشی، خارج شد. پس از جنگ. یک کمیته تحقیقاتی شوروی پس از جنگ از اردوگاه بازدید کرد تا شواهدی از جنایات نازی ها که در آنجا انجام شده بود جمع آوری کند. در نتیجه کار این کمیته، ۱۶ نفر از اعضای اس اس که از نگهبانان اردوگاه بودند، در اواخر سال ۱۹۴۷ در دادگاه نظامی شوروی در برلین محاکمه شدند. ۱۴ نفر از آنها به حبس ابد با اعمال شاقه محکوم شدند و دو نفر دیگر به ۱۵ سال زندان. آنها برای گذراندن مجازات خود به معادن زغال سنگ دریای شمال فرستاده شدند. شش نفر از آنها در پنج ماه اول گذراندن مجازات خود جان باختند. بقیه در سال ۱۹۵۶ آزاد شدند و به آلمان شرقی فرستاده شدند
، جایی که دوباره محاکمه شدند و برخی از آنها به دوره های زندان اضافی محکوم شدند. اردوگاه بازداشت شوروی. از اوت ۱۹۴۵، این مکان به عنوان اردوگاه بازداشت شوروی استفاده شد که بزرگترین اردوگاه در مناطق اشغالی آنها بود. اردوگاه به نام «اردوگاه ویژه شماره ۱» نامیده شد و در آن نازی های آلمانی، فعالان ضد کمونیست و همکاران شوروی با رژیم نازی زندانی شدند. در سال ۱۹۵۰، شوروی ها اردوگاه را تخلیه کردند و بیشتر تأسیسات آن را تخریب کردند. در طول ۵ سال فعالیت خود به عنوان اردوگاه شوروی، حدود ۶۰،۰۰۰ زندانی در آنجا زندانی شدند و تخمین زده می شود که حداقل ۱۲،۰۰۰ نفر از آنها به دلیل گرسنگی و بیماری در آنجا جان باختند. اگرچه این سؤال که آیا شوروی ها به طور سیستماتیک به زندانیان آسیب فیزیکی رسانده اند تا آنها را به مرگ برسانند مورد بحث است، محققان غربی با اطمینان می گویند که در اردوگاه اعدام ها و شلاق زنی ها انجام شده است. سایت یادبود. از سال ۱۹۶۱، این مکان به عنوان سایت یادبود استفاده می شود. توسعه اولیه آن به عنوان سایت یادبود شامل تخریب بیشتر ساختمان ها و تأسیسات آن و برپایی یادبودهایی بود که به طور برجسته مخالفان سیاسی رژیم نازی
را نسبت به سایر قربانیان اردوگاه، در روحیه رژیم آلمان شرقی، به یاد می آورد. پس از سقوط رژیم کمونیستی و اتحاد آلمان، یک بنیاد عمومی تأسیس شد که سایت را اداره می کند و مسئول نمایشگاه های یادبود در آن است. در اوایل سده بیست و یکم، چندین موزه در سایت فعالیت می کنند، یکی از آنها سال های این مکان به عنوان اردوگاه شوروی را به یاد می آورد. برخی از ساختمان های اردوگاه بازسازی یا بازسازی شده اند، از جمله ساختمان ورودی، برج های نگهبانی، کوره های کرماتوریوم و باراک های زندان.
رادیو گا گا نام آهنگی از گروه راک انگلیسی، کوئین است. این آهنگ در سال ۱۹۸۳ ضبط و در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. این آهنگ در آلبوم آثار قرار داشته و توسط راجر تیلور، نوازنده درام گروه نوشته شده است. این آهنگ به همراه آهنگ دیگری از برایان می، نوازنده گیتار لید گروه که «دیوونه می شم» نام داشت، به صورت تک آهنگ منتشر شد. همچنین این آهنگ در دو آلبوم گردآوری شده گروه به نام های برترین آثار ۲ و کلاسیک کوئین هم قرار داشت. این تک آهنگ موفقیتی جهانی برای گروه کوئین به ارمغان آورد و در ۱۹ کشور رتبه اول، در جدول تک آهنگ های بریتانیا رتبه دوم، و در ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد در ایالات متحده هم رتبه ۱۶ را کسب کرد. گروه کوئین در تمام کنسرتهایشان از سال ۱۹۸۴ تا آخرین کنسرتی که با فردی مرکوری (آوازخوان اصلی گروه) داشتند و در سال ۱۹۸۶ بود، این آهنگ را هم اجرا کردند که قابل توجه ترین اجرای آنها در لایو اید در سال ۱۹۸۵ بود. همچنین این آهنگ در اتوموبیل دزدی بزرگ۵ در یکی از کانال های رادیویی می توان شنید
کوچ هولدینگ بزرگترین شرکت خوشه ای ترکیه است، که شرکت های تابعه، زیرمجموعه و فرعی آن در حوزه های انرژی، صنعت خودروسازی، علوم مالی، خرده فروشی، ساخت وساز، گردشگری، صنایع دفاعی، خدمات کشتیرانی، فناوری اطلاعات، سرمایه گذاری و مواد غذایی فعالیت می کنند. شرکت کوچ هلدینگ در سال ۱۹۲۶ توسط وهبی کوچ تأسیس شد و در حال حاضر وظیفه مدیریت بر شمار ۱۱۳ شرکت مختلف، بیش از ۹۰ هزار کارمند و ۱۴ هزار دفتر، مرکز فروش و ساختمان اداری را در سراسر جهان برعهده دارد. از شرکت های زیرمجموعه کوچ هلدینگ می توان به: توفاش، گروندیگ، اوتوکار، کارسان، فورد اتوسان، تاپراش، آرچلیک و آیگاز اشاره کرد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر استانبول، ترکیه قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس استانبول معامله می شود. در سال ۲۰۱۱ کوچ هلدینگ در فهرست فورچون جهانی ۵۰۰ در رتبه ۲۴۸ از بزرگترین شرکت های جهان قرار داشت. اکثریت سهام این شرکت متعلق به خانواده کوچ می باشد، که به عنوان ثروتمندترین خانواده ترکیه شناخته می شود.
کریس آرگریس (زاده ۱۶ ژوئیه ۱۹۲۳ - درگذشته ۱۶ نوامبر ۲۰۱۳) او به علت نظریه شخصیت و سازمان شهرت پیدا کرد. زندگینامه. کریس آرجریس متولد ۱۶ ژوئیه ۱۹۲۳ در نیوآرک نیوجرسی آمریکا است. و استاد ممتاز کرسی جیمز کاننت ومسئول بخش هایی از دو دانشکده بازرگانی و آموزش دانشگاه هاروارد است و کتاب هایش در مورد تحول سازمانی و یادگیری سازمانی در زمره آثار کلاسیک است. وی تا کنون ۸ عنوان افتخاری را از دانشگاههای ایالات متحده و دیگر کشورهای جهان دریافت کرده است. او بیست سال از عمرش را در دانشگاه ییل گذرانده و به همین مناسبت برای بزرگداشت وی کرسی روان شناسی اجتماعی سازمان در آن دانشگاه به نام او تأسیس شده است. در سال ۱۹۹۷ جایزه کورت لوین به او تقدیم شد. او در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۳ در سن ۹۰ سالگی در گذشت. کتابشناسی. آثار عمده آرجریس :
چیزک عجیبی به نام عشق نام آهنگی از گروه راک انگلیسی، کوئین است. این آهنگ در سال ۱۹۷۹ توسط فردی مرکوری نوشته شد و در آلبوم سال ۱۹۸۰ گروه که "بازی" نام داشت، قرار گرفت. این آهنگ همچنین در آلبوم گردآوری شدهٔ گروه "برترین آثار" هم قرار داشت. آهنگ در سال ۱۹۷۹ در جدول تک آهنگ های بریتانیا در رتبهٔ دوم قرار گرفت و در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۸۰ هم در جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد در ایالات متحده رتبهٔ نخست را از آن خود کرد و به مدت چهار هفتهٔ پیاپی همچنان در صدر جدول باقی ماند. این ترانه به مدت هفت هفته هم در صدر جدول اریا در استرالیا قرار داشت.
دوستان دوست باقی خواهند ماند آهنگی از گروه راک بریتانیایی، کوئین است. این آهنگ توسط فردی مرکوری (آوازخوان اصلی گروه) و جان دیکن (نوازنده گیتار بیس) گروه نوشته شده است و در آلبوم سال ۱۹۸۶ گروه، نوعی جادو قرار داشت. این آهنگ سی امین تک آهنگ گروه در بریتانیا بود و وقتی که منتشر شد، رتبه چهاردهم را بدست آورد. این ترانه در کنسرت های مجیک تور هم به صورت زنده اجرا شد. قابل ذکر است که از تور اخبار جهان در ۱۹۷۷، این ترانه اولین و تنها ترانه ای بود که در انتهای کنسرت ها بین دو آهنگ ما تو را به جنب و جوش می اندازیم و ما قهرمانیم خوانده شد. این ترانه در چندین آلبوم گردآوری شده از بهترین کارهای گروه هم قرار داده شده است.
آندره آ لوئیز مارتین (زاده ۱۵ ژانویه ۱۹۴۷) بازیگر، بازیگر و نویسنده، کمدین و خواننده آمریکایی ارمنی تبار است. گزیده فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد:
فورد اتوسان شرکت خودروسازی ترکیه ای است، که سهام آن به طور مشترک در اختیار شرکت خودروسازی فورد و شرکت خوشه ای کوچ هولدینگ قرار دارد. شرکت فورد اتوسان در سال ۱۹۵۹ از مشارکت انتفاعی شرکت های فورد (به عنوان پشتیبان فنی) و شرکت ترکیه ای کوچ هولدینگ (به عنوان سرمایه گذار) تأسیس شد و در حال حاضر دارای ۴ کارخانه تولید و مونتاژ خودرو در کشور ترکیه می باشد. دفتر و کارخانه مرکزی این شرکت در شهر گولجوک، ترکیه قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس استانبول معامله می شود.
سینما قیام (نام پیشین: سینما "سینه موند") از سینماهای تهران بود. این سینما در سال ۱۳۴۵، توسط شرکت سهامی «پارامونت» و همزمان با سینما پارامونت تأسیس شد. این سینما دارای یک سالن با ظرفیت ۴۰۰ نفر و درجه ارزش گذاری ممتاز بود. این سینما خاص نمایش فیلم های کودک بود. این سینما که در تقاطع خیابان طالقانی و خیابان ولیعصر قرار داشت در حال حاضر به تماشاخانه تهران تغییر کاربری داده است.
لیست پست سپاری مجموعه ای از اسامی و آدرس ها است که توسط اشخاص یا سازمان ها برای فرستادن یک مطلب به چندین گیرنده مورد استفاده قرار می گیرد. این اصطلاح گاهی برای شامل شدن افرادی که در یک لیست پستی عضویت دارند (مشترک لیست شده اند) تعمیم می یابد؛ بنابراین دسته ای از افراد که در فهرست (لیست) عضو شده اند، «لیست پستی» یا به سادگی «لیست» نامیده می شوند. حداقل دو نوع فهرست پستی را می توان تعریف کرد؛ در یک "فهرست اطلاعیه ای"، افرادی که عضو لیست هستند قادر نیستند چیزی را برای لیست ارسال کنند و فقط قادر به دریافت کردن مطالب هستند. از این نوع فهرست بیشتر برای دریافت کردن خبرنامه ها، نشریات، اخبار، تبلیغات و… استفاده می شود. این کار معمولاً با استفاده از یک سامانهٔ پستی انجام می شود؛ اما با رشد ایمیل، فهرست های پستی الکترونیکی در حال محبوب شدن هستند. در نوع دوم، اعضای فهرست می توانند مطالبی را برای لیست ارسال کنند که در صورت انجام این کار، مطلب مورد نظر برای تمامی دیگر اعضای لیست (غیر از خود فرستندهٔ اصلی) ارسال می شود. از آن جا که این نوع فهرست، امکان بحث و تبادل نظر بین اعضا را فراهم می کند، به آن "لیست گفتگویی" هم گفته
می شود. لیست شویی. لیست شویی فرایندی است که طی آن آدرس ایمیل برخی از افراد از لیست حذف می شود. در این گونه لیست ها عموماً آدرس های ایمیل یا شماره تلفن هایی وجود دارد که متعلق به اشخاصی هستند که به طور داوطلبانه در لیست مشترک (عضو) نشده اند. یک آدرس پس از دریافت یک شکایت از طرف صاحب آن، از لیست حذف می شود. در طی این پروسه، تنها شاکیان از لیست حذف می شوند. اعتقاد رایج بر این است که تنها کسر کوچکی از افرادی که از دریافت ایمیل های ناخواسته ناراحت هستند، یک شکایت مناسب برای لیست ارسال می کنند. به خاطر اینکه اکثر افرادی که به طور ناخواسته عضو لیست شده اند، در لیست باقی می مانند و شاکیان هم دیگر شکایت نمی کنند. (چون از لیست حذف شده اند.) اسپمرها این امکان را می یابند تا لیستی «فاقد شاکی» از ایمیل هایی داشته باشند که می توان برای آن ها اسپم فرستاد. فراهم کنندگان سرویس اینترنت که شکایات را برای هرزه نگاران ارسال می کنند، اغلب به عنوان همکار اسپمرها در لیست شویی نگریسته می شوند.
در هر اتصال رایانه ای مقداری بار اضافی وجود دارد که در اصطلاح دست دهی (handshaking) نامیده می شود و بدین معنی است که مودم از کامپیوتر سرور سؤال می کند، آیا داده ها را دریافت کرده است و سرور پاسخ مثبت یا منفی می دهد. هنگام اتصال کابل HDMI به رایانه، این از طریق تبادل یک دنباله از اعداد که منحصر به آن دستگاه است، با پورت اطمینان حاصل می کند که همه چیز درست است. به این فرایند، دست دهی گفته می شود؛ ولی اگر یک دستگاه دنباله HDCP نادرستی را ارسال کند، کابل HDMI به درستی کار نمی کند. دستگاه های HDMI گه گاه به دلیل خطای انتقال یا تغییر ناگهانی ولتاژ نمی توانند دست دهی HDCP را انجام دهند. دست دهی سه مرحله ای. دست دهی سه مرحله ای (Tree Way Handshake) برای برقراری اتصال در پروتکل TCP استفاده می شود. البته ابتدا طرفین باید آماده باشند و بعد بین طرفین مذاکرات سه مرحله ای زیر صورت می گیرد. در مرحله اول طرف شروع کننده ارتباط، یک بستهٔ TCP (خالی از داده) ارسال می کند که در آن بیت SYN=۱ و بیت ACK=۰ است و درون فیلد شماره ترتیب عدد x قرار داده شده که در آن x یک عدد تصادفی است. در حقیقت با این شماره به طرف مقابل اطلاع داده می شو
د که به طور قرار دادی ترتیب داده های ارسالی بجای ۰ از شماره x+۱ شروع می شود. در پروتکل TCP شماره ترتیب ۳۲ بیتی است لذا برای پیشگیری از مشکلات احتمالی ناشی از مساوی بودن شماره ترتیب بسته های ارسالی، داده ها از شماره ۰ شروع نمی شود، بلکه از یک عدد تصادفی (که به صورت خودکار تولید می شود)، شروع خواهد شد و در همان مرحلهٔ اول، این شمارهٔ ترتیب به طرف مقابل اعلام می گردد. در مرحله دوم طرف مقابل با دریافت تقاضای فوق اگر تمایل به برقراری ارتباط نداشته باشد با ارسال یک بستهٔ خالی که در آن بیت RST به ۱ تنظیم شده، این تقاضا را رد می کند ولی اگر تمایل به برقراری ارتباط بود یک بستهٔ خالی از داده با مشخصات زیر تولید می کند: در این مرحله که به معنای پذیرش ارتباط است، طرف مقابل با قرار دادن مقدار فیلد ACK=x+۱ نشان می دهد که شماره ترتیب x را پذیرفته و منتظر داده ها از شماره ترتیب x+۱ به بعد است. درضمن خودش عدد تصادفی y را در فیلد Seq. No. قرار می دهد و به طرف مقابل اعلام می کند که شماره ترتیب داده های ارسالی از y خواهد بود. مرحله سوم شروع کننده ارتباط با قرار دادن مقادیر زیر شروع ارتباط را تصدیق می کند: در حقیقت با قرار دادن S
eq. No. =x+۱ و ACK=y+۱ شروع کننده ارتباط اعلام می کند که بر روی پارامترهای شماره ترتیب توافق شده است و او پذیرفته که داده های طرف مقابل را از شماره y+۱ بپذیرد. پس از این مرحله، ارسال و دریافت داده ها توسط طرفین تا هنگامی که ارتباط با اطلاع طرفین خاتمه داده نشده است آزاد است. خاتمه ارتباط. برای خاتمه ارتباط روند زیر صورت می گیرد: طرفی که داده هایش برای ارسال تمام شده است یک بستهٔ TCP ارسال می نماید که درسرآیند آن بیت FIN را یک قرار داده است. طرف مقابل این درخواست را دریافت و با ختم یک طرفهٔ آن موافقت می کند. ولی چون ارتباط به صورت یک طرفه ختم می شود، طرف مقابل می تواند تا جایی که داده دارد آن ها را ارسال کند و نهایتاً در آخرین بسته، بیت FIN را یک بگذارد تا پس از تصدیق آن، ارتباط به صورت دوطرفه ختم شود. نکته: اگر یکی از طرفین ارتباط در اثر بروز مشکلی سخت افزاری یا نرم افزاری ارتباط را بدون هماهنگی قطع کند حق ندارد تا ۱۲۰ ثانیه به ارتباط مجدد با همان شمارهٔ پورت اقدام کند و این نکته ناشی از آن است که مطمئن باشد بسته های قبلی که ارسال کرده یا آنکه برایش ارسال شده از زیر شبکه حذف شده اند تا مبادا بسته های معلق و ج
اری متعلق به قبل به اشتباه به جای بسته های جدید دریافت شوند.
ساختمان بانک اومپ کوآ پلازا نوزده طبقه برج اداری بلند در مرکز شهر جزیره پورتلند، اورگان، ایالات متحده آمریکا است. ساختار آن با آجر قرمز است. ارتفاع ۲۶۳ فوت (۸۰ متر) است با مساحت ۲۶۵۰۰۰ فوت مربع (۲۴۶۰۰ M2). در سال ۱۹۷۵ با هزینه ۱۶ میلیون دلار، شروع به کار کرد. این بنا توسط فریتز ولف، زیمر، Gunsul و فراسکا طراحی شد که با عنوان گروه معماری ZGF شناخته می شوند. ساختمان اغلب به نام بنجامین فرانکلین پلازا نامیده می شد؛ و پس از فرانکلین، ساختمان به نام Umpqua تغییر نام داد. تاریخچه. ساخت و ساز در سال ۱۹۷۴ با ۱۹ طبقه آغاز شد، با برنامه هایی که یک شرکت مصالح ساختمانی برنامه ریزی کرده بود که آن را به خانه تغییر نام دهد. ساخت و ساز در سال ۱۹۷۴ بر روی این پروژه با ۱۶ میلیون دلار به پایان رسید، اما اسم دچار شکست اقتصادی شد و کسی به داخل ساختمان راه نیافت و شرکت با شکست رو به رو شد. در سال ۱۹۷۵ ساختمان باز شد، و بنجامین فرانکلین توسط حکومت فدرال پس انداز و وام های خود را به ساختمان منتقل کرد و قادر به گرفتن ساختمان شد و نام ساختمان را به نام بنجامین فرانکلین تغییر داد. هنگامی که بنجامین فرانکلین به طبقه ۱۹ نقل مکان کرد، قطع