Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تا او زمین هایش را به وی بخشد؛ چنین شد و هارون الرشید هدایایی در عوض نزد ونداد هرمز فرستاد که او را ناراحت کرد. ونداد هرمز از هارون الرشید خواست به جای هدایا، حکمی دهد تا دیگر از عبدالله بن سعید دستور نگیرد. هارون «هَرثمه» را فرستاد تا در ازای این حُکم ولیعهدهای دو اسپهبد را در سال ۱۸۹ به بغداد آورد. ونداد هرمز که نپذیرفته بود زمین هایش را به خلیفه بفروشد و فروش زمین کشاورزی و چراگاه را در آیین خود گناه می دانست، ناچار شد سیصد پارچه آبادی را در قالب هدیه، به نام مأمون پسر هارون الرشید کند و اینچنین خلافت عباسی در بخش کوهستانی طبرستان هم مالک گردید. پس از صلح طرفین، هارون الرشید شخصی به نام "عبدالله بن مالک" را والی طبرستان معرفی کرده و دستور داد به جز نواحی کوهستانی، دیگر متصرفات ونداد هرمز و شروین را بگیرد. نهایتاً هارون الرشید با زیرکی توانسته بود دو تن از فرزندان اسپهبدان را نزد خود گروگان بگیرد. این دو نفر قارن پسر وندا امید و شهریار پسر شروین بودند، که خلیفه آن ها را به دربار خود بُرد و با احترام نزد خود نگهداشت تا پدرانشان در طبرستان دست به شورش نزنند. تا چهار سال بعد این دو گروگان نزد خلیفه ماندند. ای
ن دو پسر که در زمان سفر هارون به ایران همراه او بودند، وقتی هارون در ری «رنجور» شد، با اجازهٔ او به سرزمین خود بازگشتند و مدتی بعد هم زمان با مرگ هارون الرشید، پدران آن دو نیز مُردند و آن ها به فرمانروایی بخش هایی از کوه های طبرستان رسیدند. این دو اسپهبد نیز رشتهٔ دوستی را نگسستند و قارن در اطاعت شهریار باوندی بود. میراث. ونداد هرمز در سال ۲۰۵ هجری، در زمان خلافت مأمون، درگذشت؛ این تاریخ ۴۲ سال پس از آغاز شورش است. پس از او قارن دوم به اسپهبدی قارنوندیان رسید و با شهریار یکم از خاندان باوند معاصر بود و با حضور در خدمت خلیفه توانست مقرب درگاه عباسی قرار گیرد. با مرگ اسپهبد قارن باوندیان در قلمرو جانشین او، مازیار، تصرف کردند و مازیار نهایتاً به دامان خلافت گریخت و مسلمان شد. با مرگ شهریار و جانشینی شاپور باوندی، نارضایتی از باوندیان در طبرستان بالا گرفت و مأمون، مازیار را همراه با «موسی بن حفص» فرمان طبرستان داد. مازیار باوندیان را در جنگی ساقط کرد و شاپور را کشت. او با مرگ موسی بن حفص به قلمرو خلافت نیز تجاوز کرد و با نامه نگاری های فریبکارانه، سرکوب مخالفان و برپایی استحکامات دفاعی، به اعمال خود مبادرت ورزید
. پس از مرگ مأمون و تغییر خلیفه، مازیار از دین اسلام بازگشت و علم قیام علیه خلافت برپا کرد. او در ۲۲۵ هجری توسط عمال خلیفه، معتصم، اعدام شد و دودمان قارنوندیان با مرگ او قلمرو خود را از دست داد. در زمان حکومت طاهریان، که خاندانی ایرانی تبار ولی تابع دستگاه خلافت بودند، طبرستان به شکل یک استان در ولایت خراسان بزرگ درآمد. حاکمان طاهری پس از سرکوب شورش مازیار دارایی او را مصادره کردند و بستگانش آواره و کشته شدند. مردم طبرستان با عوامل طاهری نیز کنار نیامدند، چون طاهریان را مستقل نمی دانستند و آنان را وابسته و عامل خلیفه می دیدند. اندیشه احیای امپراتوری ایران کماکان وجود داشت و این میراث بعدها به مرداویج زیاری رسید. به قول برتولد اشپولر، خاورشناس آلمانی، کرانه های جنوبی دریای مازندران تا چندی «مرکز خودآگاهی ملی ایران باستان» بود. از طرفی سادات علوی، که مذهب تشیع داشتند، از سمت غرب طبرستان بستر جنبشی شیعی را فراهم می کردند. بسترهای درونی و بیرونی جنبش علوی در خلال دو قرن شکل گرفت و کماکان گسترش می یافت. در زمان هارون الرشید یحیی بن عبدالله در دیلمستان قیام کرد و حاکم جستانی از او حمایت کرد. ولی با اعزام ۵۰٬۰۰۰ سرب
از از بغداد، حاضر به پذیرش صلح شد. در سال ۲۵۰ هجری مردم غرب طبرستان از یک علوی، به نام حسن بن زید، دعوت کردند تا رهبری قیامشان را به عهده گیرد. وی، که به "داعی کبیر" معروف است، با پذیرش این دعوت حکومت علویان طبرستان را در کلار بنیان نهاد. مردم غالباً زرتشتی شرق طبرستان ابتدا با انگیزه های صرفاً سیاسی علویان را پذیرفتند ولی تدریجاً جذب مذهب تشیع شدند. حسین اسلامی دربارهٔ این واقعه می گوید: «مردم طبرستان از دست خودشان خسته شدند؛ دنبال بیگانه (عرب) رفتند.» منبع شناسی. ابن اسفندیار در اوایل قرن هفتم کتاب "تاریخ طبرستان" را نوشت. این کتاب دارای اطلاعات بسیار ارزشمندی دربارهٔ تاریخ محلی مازندران است و از این رو ابن اسفندیار را «پدر تاریخ مازندران» لقب داده اند. گزارش های کتاب "تاریخ طبرستان" در مورد طبرستان پس از اسلام و اطلاعات تاریخی و جغرافیایی آن ارزشمند و مستند هستند. "تاریخ طبرستان" در اصل در قالب چهار جلد تألیف شده بود، لیکن قسمت های پایانی آن امروزه در دسترس نیست. ابن اسفندیار علی رغم علاقه ای که به حفظ تاریخ نشان داده است، به هویت قومی و ملی خود نیز گرایش دارد؛ این مسئله را می توان در قرار دادن نامه تنسر د
ر سرآغاز کتابش، پیوند دادن تاریخ طبرستان و شاهان آن سامان با دوران ساسانیان، ذکر اسامی مشاهیر و عجایب طبرستان، استفادهٔ مکرر از شعرهای طبری و استفاده از لغت «تازی» به جای «عرب» استنباط نمود. گویا ابن اسفندیار قوای خارجی که به طبرستان لشکر کشیده و آن را اشغال کردند، به دیدهٔ دشمن می نگرد؛ چنان که "ایرانیکا" گزارش مفصل او از شورش طبرستان علیه عرب ها را نشان دهندهٔ دغدغه های ابن اسفندیار نسبت به وطنش می داند. دیگر مورخ مازندرانی، اولیاءالله آملی است که در سدهٔ هشتم هجری، کتاب "تاریخ رویان" را نوشت. بخش گسترده ای از این کتاب برگرفته از مطالبی است که ابن اسفندیار در کتاب خود آورده بود و اولیاءالله با ذکر منبع خود، قسمت های بسیاری را عیناً رونویسی کرده است؛ اما او هیچ مطلبی را بدون تحقیق نقل نکرد و به مواردی از اشتباهات ابن اسفندیار نیز اشاره نمود. "تاریخ رویان" در هشت باب نوشته شده که سومین باب آن «ورود اسلام به رویان و حکومت نواب و خلفا و علویان» را شرح داده است. همچنین جدای از منابع تاریخ محلی مازندران، از جمله نخستین مورخانی که به شورش طبرستان اشاره کرده اند، بلاذری و طبری هستند؛ بلاذری (متوفی حدود ۲۷۹ هجری)، م
ورخ فارسی که به نظر می رسد که بیشتر با اعراب احساس همدردی داشت و در دربار خلفای متوکل و مستعین زندگی می کرد، در کتاب "فتوح البلدان" گزارش های فتوحات اسلامی خلفا را آورده است. خود این اثر برداشتی از یک کتاب بزرگ تر بود که اکنون از بین رفته است. محمد بن جریر طبری (متوفی ۳۱۰ هجری)، مورخ عرب زبان اهل طبرستان که کتاب "تاریخ طبری" را به صورت یک گاهشمار نوشته است و در آن به ترتیب وقوع حوادث، از دوران خلقت تا سال ۳۰۲ هجری رخدادهای گوناگون را با جزئیات فراوان ثبت کرده است.
کاراپت خاچو (Karapetê Xaço) خواننده ارمنستانی موسیقی کردی. زندگی نامه. وی در سال ۱۹۰۳ در روستای بیلیدر، استان باتمان در شرق قلمرو امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. در جریان نسل کشی ارامنه در سال ۱۹۱۵ پدر و مادرش با سایر ساکنان روستا قتل عام شدند. اما او و خواهر و برادرانش بطرز معجزه آسایی جان سالم به در بردند. از آغاز نوجوانی شروع به خواندن آهنگ های فولکلور کردی کرد و بواسطه فقر و گرسنگی به لژیون فرانسه در سوریه پیوست و به مدت ۱۵ سال در آنجا خدمت کرد. خاچو در شهر قامشلی، سوریه ازدواج و صاحب پنج فرزند شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم با خانواده به ارمنستان مهاجرت و در رادیوی کردی ایروان مشغول به کار شد. پخش آوازهای قدیمی کردی یا دنگ بیژ با صدای گرم او باعث شد که در مدت کوتاهی به اوج شهرت و محبوبیت در بین کردهای ارمنستان و ترکیه و بعدها سایر مناطق کردنشین برسد. وی در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۵ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت. امروزه او را به عنوان بزرگترین دنگ بیژ تاریخ آواز سنتی کردی می شناسند.
محمّدقسیم عثمانی (زادهٔ سال ۱۳۴۸ در بوکان، آذربایجان غربی)، سیاستمدار ایرانی است. او نمایندهٔ سابق دوره های هشتم، نهم و دهم و نمایندهٔ کنونی دور دوازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه بوکان است. او سابقه عضویت کمیسیون برنامه و بودجه و محاسبات مجلس نهم و عضویت در هیئت رئیسه مجلس دهم را داراست. عثمانی دارای دکتری حسابداری، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی، و از مؤلفان کتاب های دانشگاهیِ حسابداری در ایران است. محمّد قسیم عثمانی، عضو کمیسیون شوراها و امور داخلی مجلس شورای اسلامی در دوره دهم بود. زندگی. محمّدقسیم عثمانی، فرزند ملا جسیم عثمانی، زادهٔ ۱۳۴۸، در روستای داشبند از توابع شهرستان بوکان استان آذربایجان غربی است. وی در یک خانوادهٔ مذهبی و روحانی به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی خود را در همان روستا به پایان رساند و دوره های راهنمایی و متوسطه را در شهر بوکان ادامه داد؛ در سال ۱۳۶۶، پس از اخذ دیپلم دبیرستان، در مقطع کارشناسی رشتهٔ حسابداری دانشگاه شهید بهشتی پذیرفته شد. دوران کارشناسی را با کسب رتبهٔ ممتاز به پایان رساند و در سال ۱۳۷۲ با کسب مقام دوم در آزمون ورودی به مقطع کارشناسی ارشد حسابداری راه یافت. این
مقطع تحصیلی را نیز با رتبهٔ اول به پایان رساند و در سال ۱۳۷۵ با کسب رتبهٔ نخست در آزمون دکتری حسابداری وارد دانشگاه علامه طباطبایی شد و تحصیلات تکمیلی خود را در این رشته و با گرایش «بودجه بندی اقتصادی» با کسب رتبهٔ ممتاز در سال ۱۳۸۲ به پایان رساند. عثمانی از دانش آموختگی در مقطع دکتری، از سوی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی تهران منصوب شد. او در سال های ۱۳۸۶ و ۱۳۹۰ و ۱۳۹۴ و ۱۴۰۲ به عنوان نمایندهٔ دوره های هشتم، نهم و دهم و دوازدهم مجلس حوزهٔ انتخابیهٔ بوکان انتخاب شد. عثمانی در سال ۱۳۸۶ به واسطه معرفی اش توسط احمد طه نماینده سابق بوکان که از چهره های بسیار محبوب میان مردم این شهرستان است، توانست آراء قابل توجهی کسب کند. عثمانی در 9 شهریور ۱۳۹۲ در صدر فهرست پنج نامزد نهایی تصدی ریاست دیوان محاسبات کشور اعلام شد؛ ولی درحالی که به عنوان جدی ترین گزینهٔ تصدی این مقام مطرح بود، در ۱۰ شهریور ۱۳۹۲ انصراف داد. دیدگاه ها و مواضع. جناح سیاسی. محمد قسیم عثمانی هیچگاه به صورت قاطع نه از اصول گرایان و نه از اصلاح طلبان حمایت نکرده است. به همین دلیل عثمانی از مجلس هشتم تا دهم فاقد رو
یکرد سیاسی مشخص بود. او از سال ۱۳۸۴ از محمود احمدی نژاد رئیس جمهور وقت حمایت می کرد؛ اما در سال ۸۸ برخلاف مواضع قبلی خود از میرحسین موسوی و زهرا رهنورد حمایت می کرد به طوری که در حوزه انتخابیه بوکان، میرحسین موسوی آراء قابل توجهی را کسب کرد. حمایت همه جانبه او از میرحسین موسوی به گونه ای بود که در سفر انتخاباتی موسوی به مهاباد، یکی از همراهان موسوی در آن زمان قسیم عثمانی بود. اما پس از جریان های انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸)، قسیم عثمانی سریعاً موضع خود را تغییر داد و میرحسین موسوی و سایر رهبران جنبش سبز را فتنه گر خواند. در مجلس دوازدهم، عثمانی خود را از طیف مستقلین معرفی و عنوان کرده است. فیش های نجومی. محمد قسیم عثمانی در ماجرای رسوایی فیش های حقوقی مدیران دولتی ایران، فیش های حقوقی را مربوط به دولت سابق دانست که در دولت کنونی افشا شده است و صدور آن ها بر اساس مصوبات دولت قبلی بوده است. عثمانی گفت: «در داخل کشور عده ای با بی اخلاقی سیاسی موضوع این فیش ها را به دولت نسبت داده اند و ضدانقلاب نیز از این فیش های برای ایجاد شکاف در بین دولت و ملت استفاده کرده است در حالی که تعداد این فیشها به ۵۰ مورد هم نم
ی رسد و صاحبان این فیش ها نیز عضو بدنه حاکمیت نیستند.» همه پرسی کردستان عراق. در پنجم مهرماه ۱۳۹۶، عثمانی برگزاری رفراندوم در کردستان عراق را به نقشه شوم اسرائیل در منطقه نسبت داد. این سخنان محمدقسیم عثمانی با واکنش تند و نارضایتی گسترده میان کردهای ایران و کردهای عراق روبه رو شد. طرح شفافیت آرای نمایندگان مجلس. محمد قسیم عثمانی طرح شفافیت آراء نمایندگان پارلمان ایران را تفتیش عقاید در حوزه فعالیت های شخصی نمایندگان دانسته و آن را موضوعی انحرافی جهت پاک سازی صورت مسئله می داند. به عقیده او، مردم از مشکلات بیکاری و اقتصادی رنج می برند و این موضوع نقشی بر روی اقتصاد مردم ایران نخواهد گذاشت. براساس طرح شفافیت آراء نمایندگان پارلمان تمامی شوراها، مجامع و نهادهای مؤثر در فرایند قانون گذاری و نهادهای تصمیم گیرنده که صلاحیت سیاست گذاری یا وضع قانون و مقررات دارند از جمله مجلس شورای اسلامی، هیئت وزیران، مجمع تشخیص مصلحت نظام، شورای عالی انقلاب فرهنگی و شورای عالی فضای مجازی، شوراهای شهر و روستا، خبرگان رهبری و شورای نگهبان موظف به علنی سازی رای اعضا و انتشار آن و همچنین علنی سازی مذاکرات در درگاه اینترنتی خود هستند.
افزایش قیمت بنزین. قسیم عثمانی در جلسه علنی روز یکشنبه ۲۶ آبان ماه ۱۳۹۸ در اعتراض به عدم مشورت با مجلس دربارهٔ افزایش قیمت بنزین استعفای خود تقدیم رئیس مجلس کرد. او در واکنش به افزایش قیمت بنزین گفته است: وقتی آقای لاریجانی شخصاً و بدون مشورت مجلس دربارهٔ بنزین تصمیم گیری و اظهار نظر می کند و انگار نظر ما نمایندگان مهم نیست به همین دلیل حضور ما هم در مجلس معنایی ندارد اصلاً برای چه ما در اینجا هستیم. نماینده بوکان افزود: برای این که اعلام کنم در این تصمیم نقشی نداشته ام استعفای خود را تقدیم هیئت رئیسه می کنم. محمدعلی جعفری، فرمانده سابق سپاه پاسداران در آذرماه همان سال، استعفای نماینده بوکان را «نمایشی» خواند.
قدمعلی سَرّامی (زادهٔ ۸ بهمن ۱۳۲۲ در رامهرمز)، نویسنده، شاعر و پژوهشگر ایرانی در حوزهٔ زبان فارسی و عضو هیئت امنای بنیاد فردوسی است. در نخستین دورهٔ جایزهٔ پژوهش پروفسور آقابزرگ در سال ۱۳۹۰ او جزو ۵ تن شاهنامه پژوه برتر معرفی شد. پیرامون آثار و اندیشه های وی کتاب «عشق است اگر حقیقتی هست» به قلم دکتر مهری تلخابی منتشر شده است. همچنین رمان کوتاهی با عنوان «زیر پل رنگین کمان» به قلم دکتر نیره سادات علوی داستانی است بر بنیاد زندگی دکتر قدمعلی سرامی که به تازگی روانه بازار نشر گردیده است. بزرگداشت قدمعلی سرامی که در آذر ۹۷ برگزار شد، ازجمله رویدادهای مرتبط با پاسداشت وی بوده است. وی دکتری خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی در دی ماه ۱۳۶۵ دریافت کرد. تاکنون از او کتاب های فراوانی در زمینه های گوناگونِ پژوهشی، مجموعه شعر، کودک و نوجوان، ترجمه و… منتشر شده است. زندگی نامه. قدمعلی سرّامی در ۸ بهمن ۱۳۲۲ در رامهرمز متولد شد. در خردسالی، پزشک معالج او با تجویز دارویی نامناسب باعث نابینایی یک چشم و کم بینی چشم دیگرش گردید و به همین دلیل از رفتن به مدرسه منع گردید و مدتی را به دکان داری گذرانید. سرامی، دیپلم ادبی خود را د
ر خرداد ۱۳۴۳ از دبیرستان سعدی اهواز گرفت و در همین دوران اولین دفتر شعر خود را به نام لبخند آرزو با مقدمه باستانی پاریزی منتشر کرد. تحصیلات و فعالیت دانشگاهی. او در کنکور سال ۱۳۴۳ شاگرد اول کنکور رشتهٔ خود در کشور شد. دوره های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترای زبان و ادبیات فارسی را همراه با کامران فانی، بهاءالدین خرمشاهی، سعید حمیدیان و جواد برومند سعید در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران گذراند و از جمله اساتید وی عبدالحسین زرین کوب، ذبیح الله صفا، حسن مینوچهر، پرویز ناتل خانلری، بدیع الزمان فروزانفر، جلال الدین همایی و بهرام فره وشی قابل اشاره اند. وی از سال ۱۳۵۳ در دانشگاه های کشور تدریس کرده و از سال ۱۳۷۱ تاکنون به عنوان استاد راهنمای دوره کارشناسی ارشد و دکتری به فعالیت مشغول است. سوابق مطبوعاتی و انتشاراتی. وی به مدت ۸ سال از ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۹ عضو هیئت تحریریهٔ روزنامه اطلاعات بود و در این مدت مصاحبه هایی با عزیز نسین، محمود جمال زاده، پروفسور حسن هشترودی، انجوی شیرازی، جواد معروفی، علی اکبر شهنازی، اخوان ثالث، علینقی وزیری، محمد ابراهیم باستانی پاریزی و نورعلی برومند داشت. او از سال ۱۳۷۹، انتشارات ترفند را بنیا
د نهاده که تاکنون ده ها جلد کتاب با موضوع ادبیات و تاریخ منتشر کرده است. کتاب وی "از رنگ گل تا رنج خار" که شکل شناسی داستان های شاهنامه است، در رشته «ادبیات» از سوی شورای بهترین کتاب سال وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مورد تشویق قرار گرفته است. کتاب "شیرین تر از پرواز" وی از انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، از سوی شورای کتاب کودک به عنوان بهترین کتاب سال برگزیده و به وسیله مرضیه محبوب به صورت تئاتر عروسکی در تئاتر شهر اجرا شده است. ترانه سرایی. سرامی در سال های پیش و پس از انقلاب بالغ بر یکصد ترانه برای آهنگسازان ایرانی از قبیل ابراهیم سرخوش، حسن یوسف زمانی، حسین یوسف زمانی، محمد بیگلری پور، دکتر حسن ریاحی، محمد عبدالصمدی و… ساخته است که خوانندگانی همچون نادر گلچین، سیما بینا، معین، حسین خواجه امیری، ویگن، سوگول، محمد اصفهانی، عبدالحسین مختابادو هلن (خواننده) ماتووسیان آن تصانیف و ترانه ها را خوانده اند. از معروف ترین ترانه های سروده شده توسط ایشان کوچه باغ راز (با صدای نادر گلچین، معین، عبدالحسین مختاباد، محمد اصفهانی و رامین یوسف زمانی)، کولی باران (با صدای سیما بینا و محمدرضا سعیدی)، دو ابر (با صدا
ی سیما بینا)، دوباره آفتاب داره مهربون می شه (با صدای حسین خواجه امیری)، ترانه به لب (با صدای ناصر مسعودی) و رنگین کمان با صدای ویگن را می توان نام برد. همچنین او در سال های ۱۳۶۶ و ۱۳۶۷ عضو شورای موسیقی سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بوده است. قدمعلی سرامی در نگاه دیگران. محمد ابراهیم باستانی پاریزی. «من روزی که اوّلین قطعهٔ آقای سرّامی را خواندم، این شور و حال را در ابیات آن یافتم و مهمتر این است که پختگی و سلامت و صحت را نیز در وزن و قافیه و صورت ظاهر شعر این آقای دانش آموز بسیار با استعداد و شاعر خوش قریحهٔ خوزستانی، به خوبی می توان دید و تشخیص داد.» مهدی محقق. «دوست عزیزمون دکتر قدمعلی سرامی ... در سال ۱۳۴۳، سالی که من از لندن برگشته بودم و در دانشکده ادبیات درس می دادم، ... همراه با آقای بهاءالدین خرمشاهی و کامران فانی از بهترین دانشجویان بودند... . ایشون از همان وقت، ذهن وقاد و قریحه ی سرشاری داشتند ... . الحمدالله که وجود نافع و پرثمری هم شده اند و هر جا که ایشون باشند، اعم از اینکه در کار تحقیق باشند یا در کار تدریس باشند موجب خیر و برکت هستند. خداوند عمر شریفشون رو طولانی تر بکنه.» حسن احمدی
گیوی. «در قلمرو شعر سپید و آزاد، استادان برجسته ای داشته ایم و داریم ولی آنان، در شعر عروضی آن مهارت، استادی و مقام را ندارند. کسانی که در هر دو زمینه، شعرهای بلند قابل توجه و موفق داشته باشند، این دو نفرند: «آقای دکتر شفیعی کدکنی و آقای دکتر قدمعلی سرامی …» بهاءالدین خرمشاهی. «در میان همدرسان ...، سرامی شخصیتی شاخص بود و توجه و احترام دانشجویان دیگر و حتی استادان را برانگیخته بود، به ویژه آنکه مجموعه ای از اشعار خود به نام «لبخند آرزو» را با مقدمه ی شادروان دکتر باستانی پاریزی منتشر کرده بود. سرامی جوان که ساکن کوی دانشگاه بود گاه به گاه ما را به اتاق خود در کوی دعوت می کرد و به مدد حافظه و هوش درخشانش، اشعاری را از خود و دیگر شاعران عصر قدیم و جدید می خواند، حتی در مورد دگرسانی ها و دگرخوانی ها (به معنای نسخه بدل ها یا اختلاف قرائات) که گاه در بعضی از اشعار به ویژه شعر حافظ پیش می آمد، اظهار نظر می کرد. گمان می کنم او شاگرد اول رشته ی زبان و ادبیات فارسی بود.» سعید حمیدیان. «سرامی حافظهٔ عجیبی داشت، و ظاهراً مشکل چشمانش (که به قول خودش چشم پزشکی با شش کلاس سواد در رامهرمز باعث آن شده بود) چنان کرده بود که ح
تی دروس حجیمی چون تاریخ ادبیات را می توانست با یک بار خواندن حفظ کند. با وجود چنان نقصی، من، خرّم (بهاءالدین خرمشاهی)و فانی (کامران فانی)هر چه می کوشیدیم باز معدل نمرات سرامی چیزکی از ما بیش بود. او شاعری مفلق بود (و لابد هنوز هست) و در همان دوره، منظومه ای در شعر نیمایی با نام با این سکوت سرخ چاپ کرد که از عنوانش پیداست بودار است و مدتی برایش مایهٔ حبس و دردسر شد، هرچند بعد از آن گویا «شیخ زندگی اختیار کرد». او و خرّمشاهی و روایی و من دایماً در حال سرودن و نقد کارهای یکدیگر بودیم.» محمدجعفر یاحقی. «آدم های یک ¬کتاب را در زندگی کم ندیده ایم. آدم هایی هم هستند که تمام توان خلاقیت خود را با انگیزه ای مشخص در مسیر خلق یک اثر به کار می گیرند و آرش وار جان خویش را بر چله ی کمان اثری می گذارند و به مرزهای بشریت پرتاب می کنند. نوابغی که یکدل و یک¬جهت نبوغ و خلاقیت خود را مدت العمر با نگاه به یک نقطه ی مشخص و با هدفی روشن بر سر یک کار می گذارند و تا پایان راه پیش می روند و اثری می آفرینند، زمان و مکان را در می نوردند و نام خود را با خلق تنها یک اثر در پهنه ای وسیع جاودانه می کنند. ... از میان پدیدآورندگان نسل دوم، نا
م قدمعلی سرامی هم با کتاب از رنگ گل تا رنج خار، با زیرعنوان «شکل شناسی قصه های شاهنامه» که نخستین بار در سال ۱۳۶۸چاپ و منتشر شد، در زبان شاهنامه دوستان و قاطبه ی کتاب خوانان حوزه های آکادمیک افتاد.» مجدالدین کیوانی. «سرامی اگرچه از نعمت بینائی کامل محروم است، ولی هزار مرتبه از بینایان بهتر می خواند و نیکوتر در می یابد. چشم دلش روشن است و چشمه ی ادراکش زاینده. هر وقت او را می بینم بی اختیار به یاد رودکی از گذشتگان و طه حسین و دکتر محمّد خزائلی از معاصرین می افتم. چه، وجوه تشابهی با این بزرگان دارد. بر خاطر می گذرانم که کودکی آنان همچون خردی سرامی بوده است. در قحط سال علم و ادب، در بین محصّلین، زمانیکه اکثر فارغ التحصیل های ششم متوسطه از توجیه و تفسیر مطالب عادی ناتوانند و از تقریر و تحریر آسانترین موضوعات در می مانند، وجود سرامی شگفت آور است.» پیرایه یغمایی. «نخستین چیزی که در اشعار این شاعر جلب نظر می کند این است که او فقط روی یک نوع شعر درنگ نمی کند. او خود را به شعر می سپارد و اجازه می دهد که شعر خودش قالبش را کشف کند. واژگانی که در شعرش بکار رفته، گواهی می دهد که وی ابزار شاعری را به تمام و کمال و براثر مط
العات گسترده برای خود فراهم آورده است. از ادبیات کلاسیک گرفته تا ادبیات معاصر، ادبیات کوچه و بازار و حتی ادبیات کودکانه.» فرزام پروا. « چه نیکوسروده ای است قدمعلی سرامی! سروده ای که عمری مهاجر شهر «غربت» است، اما از همان جا دانایی را می سراید، زیرا همانطور که خود او گفته: «غربت آیینه ی دانایی است.» بله! غربتی که او از «جهان مادری» تجربه کرده، زندگی همه ی ما را غنی تر کرده است.» وحید مبارک. در سال ۱۳۷۳ وقتی برای ادامه تحصیل وارد دانشگاه آزاد زنجان شدم، مدتی بود که در مدارس زنجان تدریس می کردم و دلم می خواست که در دانشگاه تهران ادامه تحصیل می دادم ولی نشد. استاد قدمعلی سرامی، با شروع تحصیل و در کلاس درس شاهنامه، چنان شور و هیجانی در من برانگیخت که بیدرنگ، خواندن تمامی شاهنامه را برای بار نخست، تجربه کردم و سرشار شدم، صفا و یکرنگی و عمق سخنان استاد، چیزی شبیه به کار فردوسی بود و سبب شد که از شاگردی ایشان، بر خویشتن ببالم و خوشحال باشم که پایان نامه ام را با ایشان گذراندم آنهم با موضوع شاهنامه. من از ایشان یادگرفتم که باید خواند و از انجام کار بزرگ علمی و ادبی نهراسید. خدایا بسلامت دارش.
موتنوفسکی آتشفشان مختلطی به ارتفاع ۲۳۲۲ متر واقع در شبه جزیرهٔ کامچاتکا در خاور دور روسیه است. این آتشفشان یکی از فعالترین آتشفشان های کامچاتکای جنوبی به شمار می رود. مشخصات. آتشفشان موتنوفسکی در ۷۰ کیلومتری جنوب پتروپاولوفسک-کامچاتسکی در کمربند آتشفشانی کامچاتکای جنوبی قرار دارد. این آتشفشان مختلط که یکی از فعالترین آتشفشان های منطقه است خود از چهار آتشفشان چینه ای درهم آمیخته با ساختاری عمدتاً بازالتی تشکیل شده و چندین دهانهٔ آتشفشانی بر فراز آن قرار دارند. جوانترین مخروط آتشفشانی این کوه، موتونوفسکی ۴ نام دارد و از اوایل دورهٔ هولوسن شروع به رشد کرده است. مخروطی درون دهانه ای نیز در امتداد دیوارهٔ شمالی دهانهٔ ۱٬۳ کیلومتری آتشفشان به وجود آمده است و در دامنهٔ جنوب غربی کوه، مخروط های خاکستر فراوانی متمرکز شده اند. یخچالها و چشمه های آب گرم کمی دورتر از دهانه های فعال آتشفشان قرار دارند. موتنوفسکی بالاترین ظرفیت گرمایی را در مقایسه با سایر آتشفشان های واقع در قوس کوریل-کامچاتکا دارد و همین موضوع سبب برنامه ریزی هایی برای توسعهٔ استفاده از انرژی زمین گرمایی آتشفشان شده است. فعالیت های آتشفشانی. آتشفشان موتنو
فسکی تاریخچه ای از فوران های انفجاری دارد چنانچه در سال ۱۸۴۸ به دلیل شدت فوران فرو ریخت. با وجود این تنها در فوران سال ۱۹۰۴ بود که جریان هایی از گدازه نیز تولید شد. هر فوران متنوفسکی می تواند سبب تولید جریان های گلی شود که به دلیل سرعت بالا و طبیعت ویرانگرشان تهدیدی برای منطقه محسوب می شود. این آتشفشان آخرین بار در سال ۲۰۰۰ فوران کرد.
کمیته مرکزی حزب کارگران کره بدنه رهبری کننده حزب کارگران کره است. بنا به مقررات حزبی، کمیته مرکزی فعالیت های حزبی را بین کنگره های حزب انجام می دهد. این کمیته خود توسط کنگره حزب برگزیده می شود گرچه کنفرانس های حزب هم می تواند برای انجام این وظیفه فراخوانده شود. این حزب در ابتدا از ۴۳ عضو تشکیل شده بود. کمیته مرکزی که اکنون بیش از ۳۰۰ عضو دارد لااقل ۶ ماه یک بار باید جلسه داشته باشد. پلیتبورو. پلیتبورو هنگام جلسه نداشتن کمیته مرکزی حزب را رهبری می کند. در حال حاضر ۲۲ عضو کامل و ۱۶ عضو متغیر دارد. گرچه قدرت اصلی رهبری کننده پرزیدیوم پلیتبورو است که شامل رهبر معظم کیم جونگ-اون می شود.
رفیق در تعریف مرسوم، به معنای «همراه»، «دوست» و «یار» است. لفظ رفیق برای افراد بسیار نزدیک به شخص ( به جز افراد خانواده، مثل همکلاسی، دوست های عادی و... که فرا تر از مرز دوستی قرار گرفتند(بهترین دوست، که معمولا یک نفر می باشد)) بکار میرود، در زندگی روزمره این لفظ به اشتباه برای افراد عادی و حتی غریبه استفاده می شود. رفیق به معنای همراه و یار است اما در درجه ای بالاتر، روابط بین دو شخص به قدری محکم و استوار است که از یکدیگر به عنوان همراه همیشگی یاد میکنند. همچنین، بسیاری از گروه های چپ گرا و کمونیستی در قرن بیستم و امروزه برای یاد کردن از هم فکران سیاسی خود از این اصطلاح استفاده می کنند و یکی از معانی این کلمه صدا زدن یا یاد کردن افراد در بین کمونیست ها است.
میرعبدالحسین نقیب زاده جلالی (متولد ۲۳ اردیبهشت ماه ۱۳۱۶ در رشت) فیلسوف، نویسنده، پژوهشگر و مترجم حوزهٔ فلسفه و فلسفهٔ تعلیم و تربیت و استاد بازنشستهٔ گروه فلسفه و علوم تربیتی دانشگاه خوارزمی است. همهٔ آثار او در زمینهٔ فلسفه اند و بارها تجدید چاپ شده اند. تمرکز اصلی او بر فلسفهٔ غرب و فلسفهٔ تعلیم و تربیت است و در زمینهٔ فلسفهٔ افلاطون، فلسفهٔ کانت و فلسفهٔ تعلیم و تربیت نیز در ایران صاحب نظر است. از مهم ترین کتاب های وی می توان «"نگاهی به فلسفهٔ آموزش و پرورش"»، «"فلسفهٔ کانت: بیداری از خواب دگماتیسم بر زمینهٔ سیر فلسفهٔ دوران نو"» و «"درآمدی به فلسفه"» را برشمرد. زندگی نامه. میرعبدالحسین نقیب زاده جلالی در تاریخ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۱۶ در شهر رشت دیده به جهان گشود؛ کودکی و نوجوانی خود را در زادگاه خود سپری کرد و پس از پایان تحصیلات متوسطه برای ادامه تحصیلات دانشگاهی به تهران آمد. او در سال ۱۳۳۷، به طور همزمان در آزمون ورودی دانشگاه تهران و نیز دانشسرای عالی پذیرفته شد، بااین حال برخلاف روال معمول آن روزها از شهرت و اعتبار ناشی از تحصیل در دانشگاه تهران چشم پوشید و دانشسرای عالی را برای تحصیلات دانشگاهی برگزید. دل
یل این انتخابِ دور از انتظار او اما خواندنِ کتابِ «حافظ چه می گوید؟» اثر محمود هومن، استاد فلسفهٔ دانشسرای عالی، بود؛ کتابی که در وی شوقی ژرف برانگیخت برای دیدار با نویسندهٔ آن و آموختنِ فلسفه نزد ایشان. چرا که به تعبیرِ خود او «خاستگاه فلسفه، عشق و مقصد آن، شناسایی یا دقیق تر، شناساییِ ذاتِ چیزها یعنی رسیدن به روشناییِ «بودن» است». همین دیدار و همین فلسفه آموزی نزدِ محمود هومن، سرآغاز زندگی فلسفی نقیب زاده گشت؛ به گونه ای که با گذشت سال های دراز، نقیب زاده که خود اینک یکی از بزرگ ترینِ فیلسوف های ایران و از پیشکسوتان فلسفه در ایران است، همواره از محمود هومن به عنوان استاد خویش به نیکی یاد می کند و «او را تنها استادِ خود می شمارد و راهی را که در فلسفه پیمود، به جز آموزش او، خودآموزی می داند و اندیشیدن». البته رابطهٔ این شاگرد و استاد هرگز رابطه ای یک سویه نبود؛ پس از آن که نقیب زاده در خردادماه ۱۳۴۰ تحصیلات لیسانس خود را به عنوان دانشجوی برتر به پایان رساند، محمود هومن با توجه به توانایی بالای وی در فلسفه و منطق، او را به دستیاریِ خود برگزید و به جای خود به عنوان آموزگار درس منطق روانهٔ کلاس درس کرد. در آن زم