Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فت که بایرن را تسخیر کند. فردریش نیز خواهان حکومت بر آنجا بود؛ بنابراین یوزف در سال ۱۷۷۸ لشکریان را برای جنگ جانشینی بایرن جمع آوری کرد. هرچند که نبرد واقعی رخ نداد زیرا هم فردریش و هم ماری ترزا مایل به شروع جنگ تازه ای نبودند. به هر حال این جنگ به نفوذ یوزف بر دیگر شاهزادگان آلمانی لطمه وارد کرد؛ آنها از خطر احتمالی یوزف بیم داشتند و به فردریش به عنوان حافظ خود نگاه می کردند. فرمانروایی منفرد. سیاست داخلی. پس از مرگ ماریا ترزا در ۲۹ نوامبر سال ۱۷۸۰، یوزف بالاخره توانست که سیاست های خود را پیش بگیرد. او بلافاصله حکومت خود را در جهت تازه ای هدایت، و تلاش کرد که استبداد روشنگرانه خود را در نظام مشخصی به کار بگیرد تا برای همه سودمند باشد. یوزف به ساخت حکومتی پرداخت که عقلانی، متمرکز و متحد باشد؛ بدنه حکومت موظف بودند که همانند یوزف، سرشار از روحیه خدمتگزاری باشند. یوزف در طول فرمانروایی منفرد خود، بیشتر از شش هزار دستور صادر کرد؛ همچنین یازده هزار قانون جدید برای تنظیم و ترتیب تمامی نقاط امپراتوری طرح شد. ذات سیاست های یوزف مهربانانه و پدرانه بود؛ یوزف قصد داشت که مردم، اکیدا مطابق اصولش، خوشحال باشند. اصلاحات م
ذهبی . امپراتوری مقدس روم در قرون وسطی با کمک کلیسا کاتولیک پایه گذاری شده بود. بااینحال یوزف که خود را «حافظ مذهب کاتولیک» می خواند، با اصلاحات خود شدیدا به قدرت پاپ ضربه زد. یوزف کوشید تا کلیسا کاتولیک از رم مستقل شود و به ابزاری برای کشور تبدیل شود. یوزف مناطق متعلق به کلیسا را سکولار کرد، روحانیون و دستور های مذهبی را کاهش داد، و به طور کلی برای تکمیل فرمانبرداری به حکومت، فرمان رواداری (۱۷۸۱) را صادر کرد. طبق این فرمان، حق آزادی مذهب به طور محدود تضمین می شد؛ منتها برای تقویت یکپارچگی، استفاده از زبان آلمانی اجباری بود. (به جای لاتین یا زبان های محلی) طبقه روحانی از گرفتن عشریه محروم شدند و تدریس الهیات باید تحت نظارت حکومتی انجام می شد. اساقف مجبور بودند رسما سوگند وفاداری به سلطنت یاد کنند. همچنین محاکم مذهبی کلیسا منحل شد و ازدواج به عنوان عقد مدنی و خارج از حوزه قضایی کلیسا معین شد. یوزف به عنوان یک روشنفکر، دستور های فکری رهبانیت را تمسخر می کرد. در ۱۲ ژانویه ۱۷۸۲، دستور سکولارسازی صادر شد؛ مطابق آن، صومعه سرا هایی بسته می شد که در امور تدریس یا طبابت فعالیت نداشت؛ حدود یک سوم صومعه سرا ها (۱۴۰ مکان
) منحل و ثروتشان به بودجه مذهبی داده شد. تعداد راهبان مرد و زن از شصت و پنج هزار به بیست و هفت هزار کاهش یافت؛ و با فروش عظیم اراضی صومعه سرا، به مناطق تحت کنترل اساقف و کلیسا، و روحانیون سکولار کمک مالی شد. با اجرا فرمان رواداری مذهبی، فرق مسیحی غیر کاتولیک توانستند تا حد محدودی از آزادی عبادت برخوردار شوند؛ هرچند که خروج از کاتولیک همچنان ممنوع و محدود بود. علاوه بر این، با اجرا این فرمان، محدودیت ها و ضوابط بسیاری از یهودیان برداشته شد. یوزف در سال ۱۷۸۹، منشوری از فرمان رواداری مذهبی برای یهودیان گالیسیا صادر کرد؛ بیشتر یهودیان این منطقه ییدیش زبان و سنتی بودند و خودشان مسائل داخلی خود را می چرخانند. طبق این منشور، نظام خودگردان اجتماعی این یهودیان برداشته شد، و زبان آلمانی و پوشیدن البسه غیر یهودی ترویج داده شد. ابداعات لیبرالیستی و اقدامات ضد روحانیت یوزف، منجر شد که پاپ پیوس ششم در مارس ۱۷۸۲ از او بازدید کند؛ یوزف با احترام پاپ را پذیرفت و در حضور او، خود را کاتولیک خوبی نشان داد؛ ولی تحت تاثیر خواسته های پاپ قرار نگرفت. یوزف همچنین رفتار بسیار دوستانه ای با فراماسونری داشت؛ انجمنی که توسط کلیسا محکوم ش
ده بود و اعضا ضد روحانیت فراوانی داشت. یوزف فراماسونری را با عقاید روشنگرانه خود بسیار منطبق می دانست؛ اگرچه به نظر می رسد که یوزف هیچوقت عضو این انجمن نشد. فرمان رواداری مذهبی، باعث شد تا کشور به طرز زیادی از سیاست های «اصلاح کاتولیک» تغییر مسیر بدهد؛ تا پیش از آن، تفتیش عقاید در کشور حاکم بود. یوزف در مذهب، بسیار بیشتر از ماری ترزا منعطف بود. گفته می شود هنگامی که یوزف از کتابخانه دانشگاه سوربن بازدید می کرد، مسئول بایگانی می خواست که اسناد مذهبی را به او نشان دهد، ولی به علت تاریکی اتاق نتوانست این کار را بکند؛ یوزف نیز برای آسودگی خیال مسئول بایگانی، به شوخی گفت: یکپارچگی. یوزف برای گسترش بیشتر یکپارچگی، زبان آلمانی را به عنوان زبان رسمی تجارت در سراسر سلطنت هابسبورگ اعلام کرد. این اقدام پادشاهی مجارستان را به شدت تحت تاثیر قرار داد؛ مجلس مجارستان سودی از این اقدام نمی برد و حتی جلسه ای در این باره تشکیل نداد. کنت کارل فون زایزندوف، مشاور امور مالی، نظام یکپارچه حسابداری وضع کرد. اتریش بیشتر از فرانسه در درآمد داشتن و جبران هزینه موفق بود. اگرچه حوادث سال آخر سلطنت یوزف نشان می دهد که حکومت در مواجه با جن
گ های متعاقب، از لحاظ مالی شکننده بود. یوزف همچنین تلاش کرد تا اداره سرزمین هایش را تسهیل کند. به عنوان مثال او در سال ۱۷۸۶ نظام اداری دوک نشین منتوا (Mantua) را ملغی و آن را با میلان، دوک نشین همسایه ادغام کرد. هرچند مخالفت های محلی لئوپولت دوم را مجبور کرد که در سال ۱۷۹۱ این حکم را لغو و نظام اداری منتوا را برگرداند. لغو نظام ارباب رعیتی. یوزف می کوشید تا حکومت یکپارچه شود؛ هرچند که اینکار با عجله و بدون فراهم کردن مقدمات انجام می شد. او در سال ۱۷۸۱ به اقدام نیمه تمام مادرش پایان داد و شروع به لغو نظام ارباب رعیتی کرد. یوزف در طی سال های ۱۷۸۲-۱۷۸۱ به رعایا آزادی قانونی و کامل داد. اجاره بهای رعایا تعدیل و مالیات از تمامی درآمد ماخوذه زمین اخذ می شد. هرچند زمین داران در آخر این اقدامات را برگردانند. مقاومت طبقه بانفوذ مجارستان و ترانسیلوانی به قدری زیاد بود که یوزف مجبور شد تا مدتی با اقدامات نصف و نیمه خود کنار بیاید. از جمعیت پنج میلیونی مجارستان، چهل هزار نفر از طبقه اشراف، و از این طبقه، چهار هزار نفر بانفوذ بودند و زمین داشتند. باقی جمعیت رعیت، و از لحاظ قانونی به مستغلات مرتبط بودند. در ترانسیلوانی، رع
ایای در طی سالهای ۱۷۸۵-۱۷۸۴ شورش کردند و در طول این شورش بیشتر از صد اشراف زاده کشته شد. پس از فروکش کردن این شورش، یوزف نظام ارباب رعیتی را در سال ۱۷۸۵ ملغی کرد ولی به رعایا حق مالکیت زمین را نداد و بدهی هایشان را به زمین داران نبخشید؛ هرچند که با براندازی نظام ارباب رعیتی، آزادی شخصی رعایا تضمین می شد. با آزادسازی رعایا در مجارستان، طبقه جدیدی از زمین داران مشمول مالیاتی رشد پیدا کرد؛ ولی عیوب ریشه دار نظام ارباب رعیتی از بین نرفت و هنوز از جمعیت بی خانمان فاقد زمین سوءاستفاده می شد. در نهایت در سال ۱۸۴۸ نظام ارباب رعیتی هابسبورگ پایان یافت. یوزف در سال ۱۷۸۹ دستور داد که به جای کار اجباری، حقوق رعیت باید به صورت نقدی پرداخته شود. طبقه اشراف، روحانیون و تجار به شدت با این اقدامات مخالفت داشتند. حتی رعایا نیز مخالف بودند چون در اقتصاد کالا به کالا آنجا کمبود پول نقد وجود داشت. اصلاحات اقتصادی. یوزف در سراسر اراضی پادشاهی هابسبورگ سرشماری کرد تا مقدار مالیات یکسان و مساوی شود. این سرشماری انجام شد تا رابطه و وابستگی میان زمین دار و رعیت مدرن، بخشی از بار مالیاتی از دوش رعیت برداشته، و سود حکومتی بیشتر شود. در
نگاه یوزف، اصلاحات ارضی و مالیاتی بهم پیوسته بودند؛ بنابراین او تلاش کرد تا هر دو مورد را با هم پیش ببرد. اما در مدت کوتاهی قبل یا بعد از مرگ یوزف، بیشتر این اصلاحات به نقطه اول برگشت. به جهت نابودی اصناف خودگردان، سیاست های جدیدی اقتصادی انجام شد؛ اصلاحات مالیاتی یوزف دوم و موسسه کاداستر ("Katastralgemeinde_حوزه های مالیاتی ایالات بزرگ") به این منظور انجام شد. همچنین با تصویب امتیازات جدید برای کارخانه ها، حقوق اصناف از بین رفت. هرچند که قوانین گمرکی برای یکپارچگی اقتصادی وضع شد. تحت اثر مکتب فیزیوکراسی، زراعت نیز اصلاح شد. حقوق بشر. تحت حکومت یوزف، شایسته سالاری برقرار بود و کسی به صرف طبقه یا نژاد استخدام نمی شد. یوزف سانسور مطبوعات و تئاتر را کاهش داد. او نظام قضایی را تماما اصلاح کرد؛ او مجازات های وحشیانه را لغو کرد، و اصل برخورد برابر با مجرمان را اجرا کرد. یوزف همچنین در سال ۱۷۸۷ مجازات اعدام را لغو کرد؛ اصلاحی که تا سال ۱۷۹۵ برپا بود. اصلاحات تحصیلی. یوزف تحصیل را رواج داد؛ تحصیلات ابتدایی برای تمامی دختران و پسران اجباری، و مدارس بسیاری تأسیس شد. همچنین برای عده ای منتخب، فرصت تحصیلات عالی در رشته ه
ای عملی فراهم شد. یوزف برای دانشجویان بااستعداد فقیر، بورسیه تعیین کرد و به یهودیان و دیگر اقلیت های مذهبی، اجازه تاسیس مدارس خودشان را داد. یوزف در سال ۱۷۸۴، دستور داد زبان تحصیل از لاتین به آلمانی تغییر کند. این تصمیم، گامی بلند و جنجالی در یک امپراتوری چندزبانه بود. اصلاحات بهداشتی. یوزف کوشید تا در وین، مراقبت های پزشکی متمرکز شوند؛ او در آنجا بیمارستانی بزرگ به نام «Allgemeines Krankenhaus» ("به معنی بیمارستان عمومی") در سال ۱۷۸۴ افتتاح کرد. اگرچه تمرکززایی اوضاع بهداشتی را وخیم تر کرد؛ همه گیری رخ داد و در بیمارستان تازه تأسیس نرخ مرگ و میر بیست درصد افزایش پیدا کرد؛ بااینحال در قرن بعدی، وین در حوزه پزشکی سرآمد شد. سیاست خارجی. طبق نظر برخی از مورخان، یوزف رهبری به شدت ستیزه جو و توسعه طلب بود؛ و می کوشید که پادشاهی هابسبورگ را به عالی ترین قدرت اروپایی تبدیل کند. یوزف پی در پی سعی در افزایش قلمرو خود داشت؛ نقشه های او به یک اندازه کشورهای همسایه را مورد هدف قرار می داد؛ اگرچه تماما با شور و حرارت شروع می شد و با دلسردی و ناامیدی به جایی نمی رسید. یوزف معاهده «Barrier Treaty» میان فرانسه و اتریش را باط
ل کرد؛ این کار با مخالفت فرانسه رو به رو شد. سپس یوزف تلاش کرد تا به هدف تجزیه امپراتوری عثمانی و جمهوری ونیز با امپراتوری متحد شود؛ هرچند که از این امر منصرف شد چون با مخالفت کشور های همسایه به ویژه فرانسه رو به بود. پس از آن یوزف مجددا به تسخیر بایرن مشغول شد و کوشید تا قلمرو هلند اتریش را با بایرن معاوضه کند؛ که در نهایت به اتحاد شاهزادگان آلمانی به رهبری فردریش دوم علیه یوزف منجر شد. پیمان با روسیه و جنگ با عثمانی. یوزف در سال ۱۷۸۰ به روسیه سفر کرد و با کاترین، ملکه روسیه دیدار کرد؛ این دیدار زمینه ساز مذاکراتی بود که به پیمان اتریش ـ روسیه در سال ۱۷۸۱ منتهی شد؛ طبق یکی از مفاد این پیمان، امکان حمله به عثمانی برقرار بود. این پیمان در زمینه دیپلماسی، پیشرفت چشمگیری را برای اتریش حاصل کرد؛ چرا که براساس آن، پیمان سابق میان روسیه و پروس بی اثر شد؛ پیمانی که اتریش را در میانه جنگ جانشینی بایرن، به صلح واداشته بود. با اینحال پیمان اتریش و روسیه موجب شد که طی ده سال (۱۷۹۱-۱۷۸۱) اتریش در جنگی پرهزینه و عمدتا بی فایده علیه عثمانی مشغول باشد. یوزف به جهت روابط نزدیک با روسیه، وارد جنگ با عثمانی شد. اگرچه برخلاف تو
سعه طلبی معمول خود چندان متمایل به این جنگ نبود؛ ولی آن را برای امنیت مردمش ضروری می دانست. اتریش پس از شکست های اولیه، در سال ۱۷۸۹ به سلسله پیروزی هایی دست یافت و توانست بلگراد را تسخیر کند؛ که از دژ های کلیدی عثمانی در منطقه بالکان بود. هرچند که این پیروزی ها برای پادشاهی اتریش سود چشمگیری به دست نیاورد؛ تحت خطر دخالت پروس و اوضاع نگران کننده انقلاب فرانسه، اتریش در سال ۱۷۹۱ جنگ را با معاهده سویشتوف به پایان رساند. اداره منطقه بالکان. خط مشی ماریا ترزا و یوزف دوم در منطقه بالکان، بر مبنای کامرالیسمی پیش می رفت که شاهزاده کاونیتز تبلیغ کرده بود؛ و طبق آن با سازماندهی مجدد و گسترش مرز نظامی، یکپارچگی سرزمین های نظامی تقویت می شد. ترانسیلوانی در سال ۱۷۶۱ به محدوده مرز نظامی پیوست. هنگ های مستقر در مرز به نقطه قوت این محدوده تبدیل شد و فرماندهی آنها در امور نظامی و غیرنظامی اعمال قدرت می کرد. تئوری غالب اداره مستعمرات براساس «Populationistik» ("علم جمعیت شناسی") بود که نیروی کار را سنجشی برای میزان رفاه می دانست. یوزف نیز بر توسعه اقتصادی تاکید داشت. در نیمه دوم قرن هجدهم، امپراتوری هابسبورگ در پیشرفت منطقه بال
کان، بویژه اقوام صرب و کروات ، تاثیر اساسی داشت. تسخیر بایرن. هدف اصلی یوزف، تسخیر بایرن بود؛ حتی اگر اینکار با تبادل قلمرو هلند اتریش صورت می گرفت. با اینحال فردریش دوم، پادشاهی که یوزف بسیار از او می ترسید، دو مرتبه در سالهای ۱۷۷۸ و ۱۷۸۵ مانع از تسخیر بایرن شد. همچنین تعدادی از شاهزادگان آلمانی، از ترس تسخیر زمین هایشان به دست یوزف، از فردریش دوم جانبداری می کردند و با او متحد شدند. واکنش ها به اصلاحات یوزف. در سراسر امپراتوری، طبقه اشراف به طور گسترده با خط مشی یوزف در امور مالیاتی، رفتار مساوات طلبانه و نیز خودکامه او مخالف بودند. در طول مجارستان و هلند اتریش مردم نیز از رفتار یوزف با حکومت های محلی انزجار داشتند؛ چرا که یوزف می کوشید آنها را از قدرت خلع کند و تماما تحت حاکمیت وین قرار دهد. یوزف بیشتر از اینکه به نفع مردم بیندیشد، براساس قواعد و تمایلات شخصی خود اصلاحات امپراتوری هابسبورگ را پیش می برد و مردم عادی نیز از دخالت امپراتوری در جزئیات زندگی شان نفرت داشتند . بیشتر قوانین یوزف توسط مأموران اطلاعاتی اعمال می شد؛ که به نظر اهالی اتریش، نشان دهنده تلاش یوزف برای تغییر هویت و رسوم مردم بود.چند هفته
پیش از مرگ یوزف، رئیس پلیس سلطنتی گزارش داد: «تمامی طبقات ناراضی و خشمگینند؛ حتی آنان که بیشترین احترام را برای امپراتور قائلند». لمباردی. در منطقه لمباردی، اصلاح گرایان محلی از تغییرات محتاطانه ماریا ترزا حمایت می کردند؛ اما یوزف بوروکراسی سلطنتی و قدرتمندی در آنجا برپا کرد که مستقیما از وین اداره می شد؛ نظامی که موقعیت برتر دوک نشین میلان، و رسوم قضایی واداری محلی را تضعیف کرد. یوزف در عوض خودمختاری محلی، مرکزگرایی قدرتمندی برقرار کرد که قدرت سیاسی و اقتصادی لمباردی را به حاشیه برد. در نتیجه اصلاح گرایان طبقه متوسط، در واکنش به این تعییرات بنیادین، به جای همکاری شدیدا مقاومت کردند. مرگ. در آخر یوزف متوجه شد که خدمتگزارانش نمی توانند، یا نمی خواهند، اصلاحات و برنامه هایش را پیش ببرند . او خسته و افسرده شده بود. یوزف در نوامبر سال ۱۷۸۸ به وین برگشت؛ وضعیت جسمانی او وخیم بود و کسی در کنارش نبود. حتی وزیر او، کاونیتز، به مدت دو سال از دیدنش پرهیز می کرد . برادر یوزف، لئوپولد نیز در فلورانس بود. یوزف در بیستم فوریه ۱۷۹۰ فوت شد. او در قبر شماره ۴۲ در گورابه سلطنتی وین به خاک سپرده شد . به تقاضای یوزف بر سنگ قبر
او اینگونه نوشتند : پس از یوزف، لئوپولد به حکومت رسید.
پرچم کاتالونیا پرچمی برپایه نشان خانوادگی تاج و تخت آراگون است که از چهار نوار قرمز رنگ بر روی زمینه ای طلایی رنگ تشکیل شده است.
پاک نخستین مجلهٔ موفق طنز در ایالات متحده بود که از سال ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸ منتشر می شد و کارتون ها و کاریکاتورها و طنزهای سیاسی رنگی را چاپ می کرد. این مجله رقیب مجلهٔ "جاج" بود.
بوی خوش زن فیلمی درام به کارگردانی مارتن برست و محصول سال ۱۹۹۲ و شرکت یونیورسال استودیوز است. این فیلم بازسازی یک فیلم ایتالیایی با همین نام به کارگردانی دینو ریسی است. بازی ماندگار و به یادماندنی آل پاچینو در نقش سرهنگ اسلید در این فیلم تمامی جوایز مهم سینمایی از جمله اسکار و گلدن گلوب را برای او در همان سال به ارمغان آورد. نقشی که از آن به عنوان یکی از ماندگارترین نقش آفرینی های تاریخ سینما یاد می شود. سکانس رقص تانگو آل پاچینو در این فیلم بسیار تمجید شده و معروف است. در این فیلم آل پاچینو، کریس اودانل و فیلیپ سیمور هافمن به ایفای نقش پرداختند. داستان. یک دانشجوی کالج به نام چارلز سیمس که برای جبران هزینه تحصیل خود به دنبال کار می گردد و سرانجام شغل پرستاری آخر هفته از یک افسر نابینای ارتش آمریکا به نام سرهنگ فرانک اسلید با بازی آل پاچینو را به دست می آورد. چارلز در مدرسه خود دچار مشکلی شده که اگر حل نشود منجر به اخراج او از مدرسه می شود. در نهایت چارلز به کلنل اسلید کمک می کند تا از خودکشی رهایی یابد و کلنل نیز برای کمک به چارلز در مراسم کمیته انضباطی و بدون اطلاع قبلی حاضر می شود و سخنرانی افتخار آمیز او
که شاید نقطه اوج داستان نیز باشد، باعث می شود که کمیته انضباطی به نفع چارلز رای دهد.
رسوایی شنود نیوز آو د ورد اشاره به شنود تلفن تعدادی از شخصیت های سیاسی، هنرپیشه ها و اعضای دربار در بریتانیا دارد که توسط تعدادی از کارکنان هفته نامه نیوز آو د ورلد انجام گرفت. این رسوایی باعث شد روپرت مرداک صاحب شرکت مادر این هفته نامه، نیوز کورپوریشن، اقدام به بستن این هفته نامه نماید.
خط کش مهندسی وسیله ای برای تخمین ابعاد و تبدیل این ابعاد به یکدیگر در یک مقیاس ثابت است. این ابزار معمولاً از پلاستیک ساخته می شود و دارای طولی بیشتر از ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلی متر) است ولی با تنها ۱۲ اینچ طول مدرج از مستهلک شدن درجه ابتدایی و انتهایی آن جلوگیری می کند. کاربرد این وسیله در طراحی نقشه های مهندسی با مقیاس است. در فرهنگ واژه علمی و مهندسی وسیله ای که برای تخمین طول و خطوط متناسب استفاده می شود مقیاس یا اشل نام دارد و وسیله کشیدن خطوط مستقیم خط کش است. در اصطلاح عام به هر دو وسیله خط کش گفته می شود. که تفاوت آن با خط کش معماری در درجات (مقیاس های) مندج شده روی آن است.
ارتش اسلامی توسط معمر قذافی در سال ۱۹۷۲ میلادی تشکیل شد که به وسیلهٔ آن در جهت یکپارچه سازی و عربی کردن منطقه گام بردارد. اولویت فعالیت ارتش اسلامی، چاد و سودان بود. در استان دارفور که در غرب سودان واقع شده بود قذافی از تشکیل مجمع عربی حمایت کرد. این مجمع که زیرنظر جرارد پرونیر فعالیت می کرد، یک سازمان ستیزه جوی پان عرب بود که بر عربی بودن دارفور تأکید داشت. ارتش اسلامی اغلب متشکل از مهاجران کشورهای ساحلی فقیر بود، لیکن براساس یک منبع موثق، هزاران پاکستانی که با هویت های جعلی در شهرهای لیبی کار می کردند نیز عضو این ارتش بودند. به طور کلی می توان گفت اعضای این ارتش مهاجرانی بودند که بدون هیچ تفکری راجع به جنگ به لیبی رفته بودند. اینان آموزش های نظامی اندکی دیده و تعهد کمی به ارتش داشتند. یک روزنامه نگار فرانسوی درباره نیروهای این ارتش در چاد، می گوید: آن ها همه عرب، خارجی یا آفریقایی-آمریکایی بودند که برخلاف تصورشان که گمان می کردند با آمدن به لیبی می توانند یک شغل اجتماعی بیابند، به استخدام نیروهای نظامی درآمده و می بایست در بیابان های ناشناخته به جنگ می پرداختند. در آغاز سال ۱۹۸۷ میلادی با حمله لیبی به چاد ا
رتش اسلامی نیروهای خود را در استان دارفور مستقر کرد. حملات متداوم در طول مرز باعث ایجاد تنازعات قومیتی در استان دارفور شد و این کشمکش ها باعث کشته شدن بیش از ۹۰۰۰ نفر در بازه زمانی ۱۹۸۵ میلادی تا ۱۹۸۹ میلادی شد. جنجویدها گروهی بوند که در سال ۲۰۰۰ میلادی متهم به نسل کشی شدند، در سال ۱۹۸۸ میلادی به رهبری برخی از سران سابق ارتش اسلامی تشکیل شد.
جیمز تاون ، پایتخت قلمروی ماوراء آبهای بریتانیا در اقیانوس اطلس جنوبی یعنی جزایر سنت هلن، جزیره آسونسیون، تریستان داکونها می باشد
اتاق ۳۹ که از آن عنوان قسمت ۳۹ یا دفتر ۳۹ یاد می شود یک دفتر مخفی برای جمهوری دموکراتیک خلق کره است که گمان می رود در آن پول شویی ارزهای خارجی برای رهبر کره شمالی کیم جونگ اون می شود.
دکلن پتریک مک منس (؛ زادهٔ ۲۵ اوت ۱۹۵۴) که با نام حرفه ای الویس کاستلو شناخته می شود، خواننده و ترانه سرای انگلیسی است. "رولینگ استون" نوشته که او «سنت های ادبی و شاعرانه باب دیلن و ون موریسون را با انرژی خام و جسارت که از اصول اساسی پانک بودند، احیا کرد» و همچنین به «ساختار ترانه هایش که بازی های کلامی چندلایه را در مجموعه ای همیشه در حال گسترش از سبک ها جای داده» اشاره کرده است. اولین آلبوم کاستلو، "هدفم درست است" (My Aim Is True) (1977)، هیچ تک آهنگ پرفروشی نداشت، اما شامل برخی از معروف ترین ترانه های کاستلو، از جمله بالاد «آلیسون» (Alison) است. دو آلبوم بعدی او، "مدل امسال" (This Year's Model) (1978) و "نیروهای مسلح" (Armed Forces) (1979)، که با گروه همراهش، دی اترکشنز، ضبط شدند، به تعریف ژانر موج نو کمک کردند. از اواخر سال ۱۹۷۷ تا اوایل ۱۹۸۰، هر هشت تک آهنگ او به جمع ۳۰ ترانه برتر بریتانیا راه یافتند. بزرگ ترین تک آهنگ موفق او، «ارتش اولیور» (Oliver’s Army) (1979)، بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ نسخه در بریتانیا فروخت. او در آمریکا موفقیت تجاری کمتری داشته، اما تحسین منتقدان را به شدت جلب کرده است. از سال ۱۹۷۷ تا اوایل
دهه ۲۰۰۰، آلبوم های کاستلو به طور مرتب در نظرسنجی منتقدان پَز اَند جاپ مجله "ویلج ویس" رتبه های بالایی کسب کردند، به طوری که "مدل امسال" و "اتاق امپریال" (Imperial Bedroom) (1982) به عنوان بهترین آلبوم سال های خود انتخاب شدند. موفق ترین تک آهنگ او در آمریکا، «ورونیکا» (Veronica) (1989)، به رتبه ۱۹ در جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسید. کاستلو که در خانواده ای موسیقی دان بزرگ شده بود، با آگاهی و قدردانی از طیف گسترده ای از سبک های موسیقی و دیدگاهی داخلی از صنعت موسیقی پرورش یافت. فرصت او برای شروع حرفه ای به عنوان یک موسیقی دان با ظهور پانک راک در انگلستان همزمان شد. بدویت مد شده توسط پانک باعث شد کاستلو در ابتدای حرفه اش مهارت موسیقایی خود را پنهان کند، اما گستره سبکی او در نهایت شامل آراندبی، کانتری، جاز، باروک پاپ، تین پن الی و موسیقی کلاسیک شد. کاستلو بیش از دوازده ترانه با پل مک کارتنی نوشته و همکاری طولانی مدتی در ترانه سرایی با برت بکراک داشته است. کاستلو با نسخه بازخوانی ترانه ها موفقیت هایی کسب کرده است، از جمله «نمی توانم برای افتادن سرپا بمانم» (I Can’t Stand Up for Falling Down) از سم و دیو، «سال خوبی برا
ی گل های رز» (Good Year for the Roses) از جری چسنات و «او» (She) از شارل آزناوور. یکی از ترانه هایی که او به خاطرش بسیار شناخته شده، «صلح، عشق و درک چه چیز خنده داری دارد؟» ((What’s So Funny ‘Bout) Peace, Love, and Understanding) است که توسط نیک لو نوشته شد و در سال ۱۹۷۴ ضبط شد، اما تا زمانی که کاستلو نسخه خود را در سال ۱۹۷۹ منتشر کرد، چندان شناخته شده نبود. ترانه های خود کاستلو توسط هنرمندانی از جمله لیندا رانستد، جرج جونز، روی اوربیسن، جانی کش، دیو ادموندز، چت بیکر و الیسون کراوس ضبط شده اند. کاستلو دو جایزه گرمی، دو جایزه آیور نوولو، چهار جایزه ادیسون، یک جایزه موسیقی ویدئوی ام تی وی، یک جایزه بفتا، یک جایزه بنیان گذاران انجمن آهنگسازان، پدیدآوران و ناشران آمریکا و یک جایزه جمینای دریافت کرده است. در سال ۲۰۰۳، او به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. همچنین در سال ۲۰۱۶، به تالار مشاهیر ترانه پردازان وارد شد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، او مجری برنامه تلویزیونی "نمایش: الویس کاستلو با…" (Spectacle: Elvis Costello with...) بود که در آن با موسیقی دانان دیگر مصاحبه می کرد. در سال ۲۰۱۵، خاطرات بسیار تحسین شده ای با عن
وان "موسیقی ناپایدار و جوهر ناپدیدشونده" (Unfaithful Music &amp; Disappearing Ink) منتشر کرد. اوایل زندگی. دکلن پتریک مک منس در ۲۵ اوت ۱۹۵۴ در بیمارستان سنت ماری در پدینگتون، غرب لندن، به دنیا آمد. او تنها فرزند یک کارمند فروشگاه موسیقی و یک نوازنده جاز بود. هر دو والدینش از منطقه لیورپول بودند و چند سال پیش از تولد او به لندن نقل مکان کرده بودند. پدر کاستلو اصالتاً ایرلندی و کاتولیک بود، در حالی که مادرش انگلیسی و در آیین کنگره گرایان پرورش یافته بود. پیشینه خانوادگی. مادر کاستلو، لیلیان مک مانوس (با نام خانوادگی دوشیزگی ابلت، ۱۹۲۷–۲۰۲۱)، در توکستث لیورپول متولد و بزرگ شد. او دختر یک کارگر لوله کشی گاز و مادری بود که به مرور زمان به دلیل روماتیسم مفصلی ناتوان شد. لیلیان که مسئول مراقبت از برادر کوچکتر و مادر بیمارش بود، در ۱۳ سالگی مدرسه را ترک کرد و اولین شغل خود را در یک فروشگاه موسیقی آغاز کرد. پس از نقل مکان به لندن با همسر آینده اش، راس، در سال ۱۹۵۱، در بخش فروش موسیقی فروشگاه سلفریجز مشغول به کار شد و تا دهه ۱۹۶۰ به فروش صفحه های موسیقی ادامه داد. حتی پس از پایان کار در این حوزه، لیلیان علاقه شدید خود
به انواع موسیقی، از جمله موسیقی پاپ روز، را حفظ کرد. پدر کاستلو، راس مک مانوس (۱۹۲۷–۲۰۱۱)، نوازنده حرفه ای ترومپت و خواننده بود که در برکن هد، در آن سوی رود مرزی از لیورپول، متولد و بزرگ شد. او فعالیت موسیقایی خود را از اواخر دهه ۱۹۴۰ آغاز کرد و در گروه های بیباپ در بیرکنهد و لیورپول ترومپت می نواخت. پس از نقل مکان به لندن در سال ۱۹۵۱، به نوازندگی ترومپت و خوانندگی در گروه های جاز مدرن پرداخت. تا سال ۱۹۵۴، او به اندازه ای شناخته شده بود که تولد پسرش در مجله "نیو موزیکال اکسپرس" اعلام شود. از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۸، او خواننده برجسته ارکستر جو لاس، یکی از محبوب ترین گروه های بزرگ بریتانیا، بود. راس از سال ۱۹۶۹ تا دهه ۱۹۹۰ برنامه های کاباره انفرادی در کلوپ های اجتماعی کارگری در شمال انگلستان، اسکاتلند و ولز اجرا کرد. او با نام های مستعار مختلف، از جمله دی کاستلو (نام خانوادگی مادربزرگ پدری اش)، برای شرکت های کوچک ضبط موسیقی انجام داد و همچنین آگهی های تبلیغاتی ضبط کرد. در سال ۱۹۷۳، او آهنگ تبلیغاتی «نوشنده لیموناد مخفی» را برای مجموعه ای از تبلیغات R. Whites خواند که کاستلو در آن به عنوان خواننده پس زمینه حضور داشت.
پدر راس، پاتریک متیو مک مانوس، معروف به پت، نیز نوازنده حرفه ای بود. پت از هشت سالگی در یتیم خانه بزرگ شد و در آنجا نواختن ترومپت را آموخت. او بعدها به عنوان نوازنده ترومپت در گروه های نظامی، نوازنده کشتی برای وایت استار لاین، و نوازنده ارکستر در سالن های موسیقی و تئاترهای نمایش فیلم های صامت فعالیت کرد. کاستلو گفته است که پت، به عنوان اولین فرد در خانواده که حرفه ای در موسیقی داشت، دلیل اصلی ورود او به این حرفه است. کودکی و تأثیرات اولیه موسیقی. کاستلو بیشتر کودکی خود را در توییکنهام، غرب لندن، گذراند و در سال ۱۹۷۰ همراه مادرش به لیورپول نقل مکان کرد. او در خانوادهٔ کاتولیک رومی پرورش یافت و تا ۱۴ سالگی به عنوان دستیار کشیش در کلیسا خدمت کرد. والدین کاستلو وقتی او ده ساله بود از هم جدا شدند و او توسط مادرش بزرگ شد. با این حال، راس همچنان حضور مهمی در زندگی کاستلو داشت و تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۱ رابطه نزدیکی با او حفظ کرد. کاستلو گفته است که تماشای کار پدرش در کودکی، حس ذاتی چگونگی نوازنده بودن را به او داد، اما همچنین به او آموخت که حرفه موسیقی مانند هر شغل دیگری نیازمند نظم و کار سخت است. والدین کاستلو هرگز
او را مجبور به گرفتن درس موسیقی یا دنبال کردن حرفه خانوادگی نکردند. در عوض، او را در خانه ای پر از موسیقی پرورش دادند، کنجکاوی موسیقایی اش را تشویق کردند و از تلاش هایش برای یافتن مسیر خود در موسیقی حمایت کردند. لیلیان به روزنامه نگاران گفته بود که پیش از تولد کاستلو می دانست او حرفه ای در موسیقی خواهد داشت و در دوران بارداری به طیف گسترده ای از موسیقی گوش می داد تا او را از همان ابتدا با موسیقی آشنا کند. تأثیرات موسیقی اولیه کاستلو از مجموعه صفحه های والدینش شکل گرفت که شامل سبک های متنوعی بود اما بر پاپ سنتی و جاز متمرکز بود. شغل راس در ارکستر جو لاس او را ملزم به خواندن بسیاری از ترانه های پاپ روز برای برنامه رادیویی هفتگی گروه می کرد. برای یادگیری این ترانه ها، راس نسخه های نمایشی ضبط های هنرمندان اصلی را دریافت می کرد و برای تمرین به خانه می آورد. وقتی کاستلو به سنی رسید که به ترانه های پاپ روز علاقه مند شد، راس هر هفته پنج یا شش نسخه نمایشی به او می داد. کاستلو گفته است: «به همین دلیل است که این قدر ترانه می دانم». در میان هنرمندان محبوب کاستلو در کودکی، بیتلز جایگاه ویژه ای داشت. او گفته که در سال ۱۹۶