Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چنین میزانی از هماهنگی در آن باشد. کوورها در درون واحدها و بخش ها سازمان یافته اند و پاداش ها و ارزیابی ها طوری ساختار می یابد که افرادی که در آن ها کار می کنند درموردنیاز بخش های خودشان بیشتر از ملاحظات گسترده تر کوور حساسند. به طور مثال، کاآمدی معمولی در سطح یک تک بخش ارزیابی می شود (مثلا اینکه بخش فروش ویدیوی خانگی به اهداف فروش خود دست یافته یانه، و غیره) که به این معناست که کارورزان تمایل دارند تا عملکرد بخش خودشان را مهم تر از کوور بدانند. این باعث شده تا کوورها نتوانند"هم افزایی هایی" که قرار است کوورسازی بیافریند دست پیدا کنند. فرایند بین المللی. فرایند بین المللی شدن در عملیات کوورسازی رسانه ها از اهمیت بسیاری برخوردار است و فرایند مهمی در سودآوری شرکت های بزرگ به حساب می آید. از این منظر این نکته مهم است که امروزه بیشتر رسانه های دنیا در انحصار شرکت های بزرگ رسانه ای است و از اهداف این شرکت ها پیروی می کنند. هیچ امپراطوری در تاریخ کانال چند گانه رسانه ای شامل چند کانال تلویزیونی در اختیار نداشته که بتواند با صوت و تصویر کنترل شده به اعماق جامعه نفوذ کند. هدایت کنندگان این شرکت های برتر هیتلرها و اس
تالین ها نیستند. آن ها مؤسسان بنگاه های آمریکایی هستند که اربابانشان ابزارهایی را در کنترل دارند که مردمان عادی از طریق آنان از جامعهٔ خود با خبر می شوند. این بنگاه های اقتصادی مانند هر سلسله مراتب به هم تنیده شده به دنبال راه های همکاری هستند. شرکت های رسانه ای برتر از قصد انتخاب های مردم را محدود نکردند. دلیل اصلی آن که بزرگان رسانه به صاحبان عمدهٔ همهٔ رسانه ها تبدیل شده اند، همین فرصت ها و قابلیت هایی است که برای پیشرفت دو سویه در شکل دادن رسانه های مختلف وجود داد. امپریالیسم رسانه. جایگاه بسیار بالای کشورهای صنعتی و علی الخصوص آمریکا در تولید و اشاعه رسانه ها باعث شده بسیاری از صاحبان نظران از امپریالیسم رسانه ای سخن به میان می آورند. طبق این دیدگاه یک امپراطوری فرهنگی پا گرفته است و کشورهای کم توسعه یافته، سخت آسیب پذیرند چرا که فاقد منابعی برای حفظ استقلال فرهنگی خویش اند. این نگرانی ریشه در چیرگی جهان گستر نهادهای رسانه ای غربی دارد که به بیش از یک سده پیش بازمی گردد. افزون بر آن نگرانی ها دربارهٔ صنعت رسانه اغلب در پیش زمینه عملیات های نظامی آمریکایی در کشورهای دیگر شکل گرفته اند چون آمریکا تا جنگ جه
انی دوم رسماً در اشغال سرزمین های خارجی یا امپریالیسم درگیر بود. طبق نظریات پسا استعمارگرایی و روایت نظری استوارت هال ازایدئولوژی و به ویژه هژمونی به روابط قدرتی اشاره می کند که از بالا به پایین نیست بلکه به واسطه سطحی از گفت و گو با موافقت و پذیرش افراد حفظ می شود. طبق همین نظر در حالی که استعمارگرایی به اشغال نظامی کشورهای دیگر اشاره دارد، پسا استعمارگرایی به معنای شکل پوشیده تر از اشغال است که به تهاجم نظامی نیاز ندارد بلکه در مقابل، با فرایندهای امپریالیسم رسانه ای و فرهنگی مرتبط است. بحث های هال دربارهٔ دستور زبان نژاد بیانگر این است که گروه ها و اقلیت قومی در فرهنگ های سفیدپوست غربی همچنان بر اساس گرایش نژادپرستانه به شکلی نادرست بازنمایی می شود. دستور زبان نژادی توسط متون رسانه ای همانند برنامه های مستند دربارهٔ روابط نژادی یا فیلم هایی دربارهٔ سیاه پوستان در جوامع سفیدپوست بیان می شود و تصاویر کنونی از اقلیت های قومی به منزله دیگری را یاز تولید می کند. علاوه بر آن نظریه شناس شرق شناسی ادوارد سعید، با نظریه های امپریالیسم فرهنگی و رسانه شباهت هایی داد. هرچند محققان امپریالیسم فرهنگی و رسانه ای جریان ها
ی اطلاعات و تبلیغات سیاسی را شناسایی کرده اند که عمدتاً از کشورهای غربی به سوی کشورهای غیر غربی جریان پیدا می کنند. به اعتقاد ادوارد سعید مشرق زمین توسط غرب به منزله یکی از عمیق ترین و تکراری ترین تصاویر دیگری درک شده است. طبق این نظریات تصویر بازنمایی شده از کشورهای شرقی در اختیار خود آن ها نیز قرار می گیرد و به شناخت آن ها از خودشان نیز تأثیر می گذارد. این نوع شناخت از خود با ارائه سبک زندگی آمریکایی که توسط تولیدات رسانه ای آمریکایی منتشر می شود شرایط جدیدی از «چند رگگی فرهنگی» را برای کشورهای کمتر توسعه یافته ایجاد می کند که در آن بخش هایی از یک فرهنگ یک کشوربا فرهنگ دیگر تلفیق می شود که این آمیختگی غالباً نامتوازن روی می دهد.
محتوا از دولپه ای ها به اینجا ادغام شد. دولپه ای ها یا گیاهان دولپه دسته ای از گیاهان گلدار هستند که بذر آن ها از دو لپه تشکیل شده است. در حدود ۲۰۰۰۰۰ گونه از گیاهان در این دسته وجود دارند. در مقابل این گروه، گیاهان گلداری که بذرشان دولپه ای نیست، گیاهان تک لپه نام دارند. در دولپه ای ها گل ها به سه گروه بی گلبرگ، جداگلبرگ و پیوسته گلبرگ تقسیم می شوند که بی گلبرگ ها مانند بید، فندق، بلوط و گردو، جداگلبرگ ها مانند تیره های شب بو، خشخاش، مرکبات و پیوسته گلبرگ ها مانند نعناع، گل گاوزبان و سیب زمینی هستند. ویژگی ها. ساقهٔ هوایی دولپه ای ها اغلب منشعب است، دسته جات آوندی در ساقه و روی یک دایره قرار دارند، اغلب آن ها دارای ریشه راست هستند، رگبرگ ها منشعب و غیرموازی و به شکل های گوناگون است. ساختار ظاهری این گیاهان شبیه به ساقه جوان گیاهان چوبی است. اما جوانه ها برهنه و در سراسر عمر گیاه فعال اند. تعداد قطعات گل ۴ یا ۵ یا مضربی از این اعداد است، دولپه ای ها نسبت به تک لپه ای ها، گستردگی و تنوع بیشتری دارند، اکثر گل ها، سبزی ها، درختچه ها و درختان گلدار از این گروه هستند. طبقه بندی. گیاهان دانه دار به دو زیرشاخهٔ بازد
انگان و نهاندانگان تقسیم می شود. زیرشاخهٔ نهاندانگان شامل دو ردهٔ تک لپه ای ها و دولپه ای ها می باشد. دولپه ای ها خود شامل دولپه ای های بی گلبرگ، دولپه ای های جداگلبرگ و دولپه ای های پیوسته گلبرگ می باشد که تعداد زیادی از گیاهان دانه دار را در خود جای داده اند. دولپه ای های جداگلبرگ (به انگلیسی: Dialypetalae). گیاهانی هستند با گل های کامل و دو جنسه که پوشش گل آن ها به صورت کاسبرگ و گلبرگ تمایز یافته و اجزای گل در چرخه های متوالی و به صورت متناوب باهم قرار دارند و گرده افشانی در آن ها به وسیلهٔ حشرات صورت می گیرد. جداگلبرگ ها بالغ بر ۷۰هزار گونهٔ گیاهی هستند و براساس ساختمانِ نهنج و نحوهٔ قرارگرفتن اجزای گل در سه گروه فرعی قرار می گیرند. تالامیفلورها. که در آن ها نهنج گل برآمده یا گنبدی شکل است و اجزای گل مستقیماً بر روی نهنج استقرار یافته اند و شامل ۵ راسته است. آلاله سانان (Ranales): که برچه ها جدا از هم و اجزای گل غالباً در روی یک خط مارپیچی در سطح نهنج قرار دارند. راسته پاریتال (parietals): که برچه ها پیوسته بهم و تمکن آن ها جانبی است. راسته گوتیفرال (Gutti ferales): که برچه ها پیوسته بهم و تمکن آن ها محور
ی و کاسبرگ ها در داخل غنچه گل، همپوشان هستند. راسته ختمی (Malvales): که برچه ها پیوسته بهم و تمکن آن ها محوری و کاسبرگ ها در داخل گل به صورت کفه ای قرار دارند. راسته فرفیون (Euphorbiales): که برچه ها پیوسته بهم و تمکن آن ها محوری، گل ها یک جنسه و غالباً فاقد گلبرگ هستند. دیسیفلورها. که در آن ها نهنج گل برآمده یا گنبدی شکل است و اجزای گل در سطح دستگاه مولد شهد یا به حالت فررفته در آن قرار دارند. راسته شمعدانی (Geraniales): نافه شامل دو ردیف پرچم و دستگاه ترشحی به صورت غده هایی در پای پرچم ها قرار دارد. راسته افرا (Sapindales): نافه شامل دو ردیف پرچم و دستگاه مولد شهد به صورت یک صفحه در محوطه خارجی پرچم ها قرار دارند. چنارسانان (Celastrales): نافه شامل یک ردیف پرچم و دستگاه مولد شهد در داخل پرچم ها و خارج پرچم ها قرار دارد. کالسیفلورها. سه جزء خارجی اجزای گل یعنی کاسبرگها، گلبرگ ها و پرچم ها از قسمت زیرین خود بهم پیوسته اند و نهنج پیاله مانند یا کوزه ای شکل را در انتهای دمگل به وجود آورده اند. این گروه شامل ۵ راسته است. راسته گل سرخ (Rosales) راسته چتریان (Umbellales) راسته مورد (Myrtales) راسته گل ساعتی (Passi
florales) راسته کاکتوس ها (Cactales) دولپه ای های پیوسته گلبرگ (به انگلیسی: Sympetalae). این گیاهان بالغ بر ۵۰ هزار گونه هستند. گلبرگ ها در این گیاهان به هم پیوسته هستند. در اغلب پیوسته گلبرگ ها پرچم ها به قسمت داخلی جام گل پیوستهاند. این گروه از گیاهان شامل ۱۱ راسته هستند که در سه گروه قرار می گیرند. گروه اول. پیوسته گلبرگ های ۵ پیرامونی، با تخمدان فوقانی و ۵ برچه. راسته اریکال (Ericales): ابتدایی ترین راسته هستند، جام گل گاهی ناپیوسته، نافه ۱۰ پرچمی و پرچم ها غیر متصل به گلبرگها. راسته پامچال (Primulales): جام گل پیوسته، پرچم ها به قسمت داخلی جام گل پیوسته اند. راسته خرمالو (Ebenales) راسته (Plumbaginales) گروه دوم. پیوسته گلبرگ های ۴ پیرامونی، با تخمدان فوقانی و ۲ برچه. راسته Gentianales: که از این راسته می توان به زیتون، زبان گنجشک و یاسمن اشاره کرد. راسته Polemoniales: که از این راسته می توان به گاو زبان، سیب زمینی و گوجه فرنگی اشاره کرد. راسته Personales: که از این راسته می توان به گل میمون، گل جالیز و کنجد اشاره کرد. راسته Lamiales: که از این راسته می توان به نعنا، بارهنگ و شاه پسند اشاره کرد. گروه سوم
. پیوسته گلبرگ های ۴ پیرامونی، با تخمدان تحتانی و ۲ برچه. راسته گل استکانی (Campanulales): که شامل گل استکانی و کدو است. راسته روناس (Rubiales): که شامل تیره روناس و بداغ است. راسته گل مینا (Asterales): که شامل تیره گل مینا، تیره سنبل الطیب و تیره خواجه باشی می باشد. دولپه ای های بی گلبرگ (به انگلیسی: Monochlamideae). راسته کازوآرینال (Casuarinales): گیاهانی هستند درختی با ظاهری شبیه دم اسبیان و گل ها یک جنسه می باشد. راسته آمنتال (Amentales): در این راسته تیره های بید، راش، فندق و گردو قرار دارد. راسته گزنه (Urticales): در این راسته تیره های گزنه، توت، نارون و شاهدانه قرار دارد. راسته دانه مرکزیان (Centrospermales): در این راسته تیره های اسفناج، گل میخک، چغندر و لاله عباسی قرار دارد. راسته علف هفت بند (Polygonales): در این راسته تیره های ترشک، علف هفت بند و ریواس قرار دارد. راسته Santalales: که در این راسته تیره معروف دارواش قرار دارد.
موزه تروپن (هلندی: Tropenmuseum) یکی از موزه های فعال در آمستردام، پایتخت هلند و از مهم ترین موزه های مردم شناسی در اروپا است. فعالیت های موزه بیش تر در زمینه علوم انسانی و اجتماعی و شناخت جوامع مناطق گوناگون جهان به ویژه آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین است. در بخش هایی از موزه، محیط زندگی در مناطق مورد نظر، بازسازی شده اند. از مجموعه موجود در این موزه به عنوان «گنجینه پنهان در آمستردام» یاد شده است. پیشینه. "موزه تروپن" که نام آن به معنای مناطق گرمسیری (Tropical) است در اصل در سال ۱۸۴۸ در شهر هارلم در هلند بنیان نهاده شد، ولی در سال ۱۹۱۰ به آمستردام انتقال داده شد. این موزه اکنون بخشی از بنیاد سلطنتی مناطق گرمسیری در هلند، موسوم به «کیت» (KIT) است. نمایشگاه های دایمی و دوره ای. این موزه علاوه بر نمایشگاه های دائمی مانند نمایشگاه سازهای موسیقی جامعه غرب آسیا و … هر چند وقت یک بار محل برگزاری نمایشگاه های موقتی نیز است. از جمله نمایشگاه هنر اسلامی در سال ۲۰۱۳ که دربرگیرنده آثاری از هنر ایران در دوره اسلامی نیز بود. پیوند به بیرون. تارنمای رسمی موزه تروپن (به انگلیسی و هلندی)
اونیکولیز به معنی جدا شدن بدون درد ناخن از بستر آن است. جدا شدن ممکن است از کناره ها یا انتهای دیستال (دور) شروع شود. از علت هایی که باعث این حالت می شوند می توان از پسوریازیس (شایع ترین سبب)، هیپرتیروئیدیسم، تروما، عفونت کاندیدیایی، سودومونایی، داروها (مثلاً تتراسایکلین که می تواند باعث اونیکولیز حساس به نور شود) و آلرژی های تماسی نام برد. کارهای منزل در صورتی که بدون دستکش و سنگین باشد، یکی از علت های اونیکولیز محسوب می شود. داروهای دیگری که ممکن است باعث اونیکولیز شوند، مینوسیکلین و قرص های جلوگیری از بارداری هستند. بین علت های سیستمیک برای اونیکولیز می توان به کم خونی و برونشکتازی اشاره نمود. به غیر از پسوریازیس که درگیری شناخته شده ای در اونیکولیز دارد، لیکن پلان هم می تواند باعث اونیکولیز شود. تا ۵۰ درصد از بیماران مبتلا به پسوریازیس درگیری ناخن دارند. در پسوریازیس ناخن، ممکن است علاوه بر اونیکولیز، نقطه نقطه های فرورفته و لکه های زردرنگ شفاف زیر ناخن دیده شود. بیماران مبتلا به اونیکولیز باید از نظر هیپرتیروئیدیسم بررسی شوند. درمان. درمان عمومی شامل بریدن بخش جداشده از بستر ناخن و خشک نگاه داشتن سطح زیر
ناخن است. می توان از داروهای موضعی مثل تنتور ضدقارچ مایع که حاوی میکونازول است یا فلوکونازول خوراکی استفاده نمود. با توجه به اینکه بدنبال اونیکولیز فراوانی عفونت های ثانویه زیادتر می شود، تمیز نگاه داشتن ناخن قسمت مهمی از درمان است. غالباً در درمان از کورتیکواستروئیدهای موضعی استفاده می شود.
در گیاهشناسی تنه به معنای قسمت چوبی و اصلی گیاه است. تنه عامل مهمی در تعیین و تشخیص نوع گیاه است. تنهٔ گیاهن گوناگون بسته به نوع آنها از پایین به بالا متفاوت است. در صنایع چوب بری تنه مهم ترین قسمت درخت برای استفاده است. تنه ممکن است هم در گیاهان چوبی و هم در گیاهان غیر چوبی مانند نخل ها و سایر تک لپه ای ها یافت شود. تنهٔ گیاهانی مانند درختان با گذشت زمان و در اثر مرحلهٔ رشد دوم گیاه (یا در تک لپه ای، رشد شبه ثانویه) قطور تر می شوند. تنه ها می توانند در برابر آسیب، از جمله آفتاب سوختگی آسیب پذیر باشند. واژگان. تنه هایی که برای ساختن الوار بریده می شوند را عموماً کنده می نامند. اگر به طول خاصی بریده شوند، به آن بالت می گویند. اصطلاح «کنده» به طور غیررسمی برای توصیف هر تنه کنده شده ای که ریشه در زمین نداشته باشد و ریشه های آن جدا شده است، استفاده می شود. کنده قسمتی از تنه است که پس از قطع شدن درخت، در زمین باقی می ماند. ساختار تنه. تنه از پنج قسمت اصلی تشکیل شده است: پوست بیرونی، پوست داخلی (آبکش)، کامبیوم، چوب نرم (بافت چوبی زنده) و چوب داخلی (بافت چوبی مرده). اگر از بیرون درخت به سمت داخل پیش برویم:
جیمز شیلدز سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۵ میلادی سناتور ایالت ایلی نوی، از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۵۹ میلادی سناتور ایالت مینه سوتا و در سال ۱۸۷۹ میلادی سناتور ایالت میزوری در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
دستگاه سنجش تابش خورشید را آفتاب سنج (pyranometer) می گویند. آفتاب سنج، تابه سنجی است که شدت ترکیبی ورود تابش مستقیم خورشیدی و تابش منتشرشده آسمانی را اندازه می گیرد. آفتاب سنج معمولی دارای حسگری از نوع فوتودیود سیلیکونی است و قادر است انرژی تابش خورشید از ۰ تا ۱۸۰۰ وات بر متر مربع را با وضوح ۱ وات بر متر مربع اندازه گیری نماید. داده ها بر روی کارت حافظه ذخیره گردیده و قابل استفاده در نرم افزار اکسل می باشند. مشخصات. دو دستگاه آفتاب سنج وجود دارد: دستگاه اول که دو محافظ شیشه ای دارد که درونش حسگر قرار گرفته و حالت نیمه کروی دارد و به محض اینکه خورشید طلوع کرد میزان تابش خورشید را اندازه می گیرد. حسگر بالایی کار اندازه گیری تابش کل آسمان را انجام می دهد یعنی هم تابش آسمان و هم تابش خورشید را محاسبه می کند. حسگر پایینی کار اندازه گیری بازتابش زمین را انجام می دهد. دستگاه دوم حسگری دارد که تایش کل آسمان را اندازه گیری می کند و فقط یک حلقه فلزی بر رویش قرار گرفته و بستگی به طول و عرض جغرافیایی طوری قرار گرفته که در هر ساعت از روز خورشید نمی تواند مستقیم به این حسگر بتابد یعنی در هر موقعیتی که قرار بگیرد سایه حلقه
بر روی آن می افتد، این حسگر تنها تابش آسمان را برای ما مشخص می کند و به وسیله کابل هایی که در اتاق دیدبانی و توسط دستگاه و ال سی دی اطلاعات محاسبه می شود داده های لازم به دست می آید.
لیندا سوزان بورمن (؛ زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۴۹ – درگذشتهٔ ۲۲ آوریل ۲۰۰۲)، که بیشتر با نام لیندا لاولیس شناخته می شود، بازیگر پورنوگرافی آمریکایی بود که با ایفای نقش در فیلم پورنوگرافی هاردکور "دیپ تروت" محصول سال ۱۹۷۲ به شهرت رسید؛ فیلمی که موفقیتی عظیم به دست آورد. او بعدها ادعا کرد که همسر بدرفتارش، چاک ترینور، با تهدید و اجبار او را وادار به مشارکت در این فیلم کرده بود. وی در کتاب زندگی نامه اش با عنوان "رنجِ جانکاه" آنچه را که در پشت صحنه رخ داده بود شرح داد. لاولیس بعدها به یک مسیحی دوباره متولدشده تبدیل شد و به عنوان سخنگوی جنبش ضد پورنوگرافی فعالیت کرد و چندین کتاب خودزندگی نامه منتشر کرد. بورمن در ۵۳ سالگی در یک حادثه رانندگی جان باخت. آغاز زندگی. بورمن در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۴۹ در یک خانواده کارگری در برانکس در ایالت نیویورک زاده شد. او دوران کودکی خود را در خانواده ای نامطلوب توصیف کرد، پدرش جان بورمن، یک افسر پلیس بود که به ندرت در خانه بود، و مادرش دوروتی بورمن (با نام خانوادگی دوشیزگی تراگنی)، پیشخدمتی سخت گیر، بی محبت و سلطه جو بود. او در مدارس خصوصی کلیسای کاتولیک از جمله سنت جان باتیست (یانکرز، نیویورک) و
دبیرستان ماریا رجینا تحصیل کرد. در دوران دبیرستان به او لقب «خانمِ مقدسِ مقدس» داده بودند زیرا فاصله و حدو حدود را با دوستان پسرش رعای می کرد تا از فعالیت جنسی اجتناب کند. وقتی بورمن ۱۶ ساله بود، خانواده اش پس از بازنشستگی پدرش از اداره پلیس نیویورک به دیوی نقل مکان کردند. وی در سن ۲۰ سالگی، اولین فرزند خارج از ازدواج خود را به دنیا آورد که مادرش او را فریب داد تا برای سرپرستی به فرزندخواندگی بدهد. اندکی بعد، به نیویورک را برای سکونت برگزید تا در آنجا در آموزشگاه کامپیوتر تحصیل کند. در نیویورک در یک تصادف رانندگی آسیب دید که به اندازه ای شدید بود که نیاز به انتقال خون داشت. خون منتقل شده به درستی از نظر آلودگی به هپاتیت بررسی نشده بود و این موضوع باعث شد که ۱۸ سال بعد نیاز به پیوند کبد پیدا کند. حرفه. پورنوگرافی. در حالی که در خانه والدینش در حال بهبودی بود، بورمن با چاک ترینور آشنا شد. به گفته بورمن، ترینور در ابتدا جذاب و مراقب بود، اما بعدها خشونت طلب و آزارگر شد. او گفت که ترینور او را مجبور کرد به نیویورک نقل مکان کند، جایی که ترینور به مدیر و روسپی گردان همسرش تبدیل شد. گفته می شود بورمن تحت فشار ترینو
ر به زودی با نام لیندا لاولیس در «لوپ های» هاردکور، فیلم های کوتاه بی صدا ۸ میلی متری که برای نمایش های خصوصی ساخته می شدند، بازی می کرد. بورمن در فیلمی به نام "داگاراما" محصول ۱۹۶۹ بازی کرد که موضوع آن "حیوان خواهی" بود (همچنین با عناوینی مانند داگ ۱، داگ فاکر و داگ-ا-راما شناخته می شود). او بعدها انکار کرد که در این فیلم حضور داشته، تا اینکه چند لوپ اصلی، خلاف این را ثابت کردند. در سال ۲۰۱۳، لری روونه، فیلمبرداری که این فیلم را ساخته بود، برای اولین بار دربارهٔ آن صحبت کرد و اظهار داشت بورمن داوطلبانه شرکت کرده و هیچ اجباری در کار نبوده است. اریک ادواردز، ستاره پورنو که هنگام فیلمبرداری حضور داشت، نیز ادعا کرد که هیچ اجباری آشکاری وجود نداشته و بورمن به نظر می رسید که همکاری می کرده است. در سال ۱۹۷۱، بورمن در فیلمی با موضوع اورولاگنیا به نام "پیس اورجی" نیز بازی کرد. در سال ۱۹۷۲، بورمن در فیلم "دیپ تروت" بازی کرد که در آن اجرای «دیپ تروتینگ» داشت. این فیلم بین مخاطبان عمومی محبوبیتی شگفت انگیز و بی سابقه کسب کرد و حتی مورد نقد در روزنامه "نیویورک تایمز" قرار گرفت. این فیلم بیش از ده سال، چندین بار در روز در
سالن های زنجیره ای تئاتر «پاسی کت» نمایش داده شد، جایی که بورمن تبلیغات انجام می داد، از جمله گذاشتن دست و پای خود روی پیاده روی بتنی خارج از تئاتر هالیوود پوسی کت. این فیلم بعدها به یکی از اولین و پرفروش ترین ویدئوهای درجه X تبدیل شد. در حالی که "دیپ تروت" بیش از ۶۰۰ میلیون دلار فروش داشت، بورمن تنها ۱۲۵۰ دلار دریافت کرد که آن را هم بعداً شوهرش ترینور گرفت. حرفه رسانه ای و فیلم دیپ تروت. در دسامبر ۱۹۷۳، بورمن نخستین حضور خود در تئاتر را با نمایش "پجاما تاپز" در تئاتر لاکاست در فیلادلفیا، پنسیلوانیا تجربه کرد. این نمایش با عملکرد ضعیف در گیشه مواجه شد که منجر به بسته شدن زودهنگام آن گردید، و اجرای بورمن نیز با انتقاد مواجه شد. در سال ۱۹۷۴، بورمن در دنباله ای با درجه بندی R با عنوان "دیپ تروت ۲" نقش آفرینی کرد، که به اندازه نسخه اصلی مورد استقبال قرار نگرفت؛ یک منتقد در مجله "ورایتی" آن را چنین توصیف کرد: «از بی کیفیت ترین سنت های فیلم های بهره کشی، تلاشی افسرده کننده و سریع برای پول درآوردن از جماعتی ساده لوح.» در سال ۱۹۷۵، بورمن از ترینور جدا شد و با دیوید وینترز، تهیه کننده فیلم "لیندا لاولیس برای ریاست جم
هوری" که در آن با میکی دولنز هم بازی بود، رابطه برقرار کرد. این فیلم او را در مسیر کمپینی نشان می داد که با اتوبوسی در سراسر کشور طی می شد و مسیر آن به شکل یک آلت تناسلی مردانه ترسیم شده بود. با این حال، حرفه بازیگری او پیشرفتی نداشت و مجموع زمان حضور او روی پرده فقط پنج ساعت بود. در زندگی نامه اش با عنوان "رنجِ جانکاه" که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد، لاولِیس ادعا کرد که آن فیلم ها از فوتیج های باقی مانده "دیپ تروت" استفاده کرده اند؛ با این حال، او اغلب این حرف هایی می زد که این ادعایش را نقض می کرد. او همچنین بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ برای مجلات "پلی بوی"، "بَچلر" و "اسکوایر" نیز ژست گرفت. در اواسط دهه ۱۹۷۰، او به مصرف مقادیر زیادی ماری جوآنا همراه با مسکن ها روی آورد، و پس از ازدواج دوم و تولد دو فرزندش، صنعت فیلم های پورنوگرافی را ترک کرد. در سال ۱۹۷۴، او دو زندگی نامه «حامی پورنو» با عناوین "محرمانه های لیندا لاولیس" و "خاطرات خصوصی لیندا لاولیس" منتشر کرد. در سال ۱۹۷۶، او برای ایفای نقش اصلی در فیلم اروتیک "تا ابد امانوئل" (که با عنوان "لُری" نیز شناخته می شود) انتخاب شد. با این حال، طبق گفته تهیه کننده اوویدیو
جی. آسونیتیس، لاولیس در آن زمان «به شدت تحت تأثیر مواد مخدر» بود. او پیش تر قرارداد را امضا کرده بود اما پس از آن ادعا کرد که «خدا زندگی اش را تغییر داده»، از انجام هرگونه برهنگی امتناع کرد و حتی به مجسمه ونوس میلو موجود در صحنه به دلیل سینه های برهنه اش اعتراض داشت. در نهایت او با بازیگر فرانسوی، آنی بل جایگزین شد. در ژانویه ۱۹۷۷، او برای مدت کوتاهی به بازی در تئاتر بازگشت و در نمایشی در لاس وگاس با عنوان "دخترم رده بندی ایکس گرفته است" ایفای نقش کرد، اما نمایش به زودی بسته شد و اجرای او مورد انتقاد قرار گرفت. اتهامات علیه چاک ترینور. در دادخواست طلاق از ترینور، او ادعا کرد که وی او را با تهدید اسلحه وادار به بازی در فیلم های پورنوگرافی کرده و اینکه در فیلم "دیپ تروت"، آثار کبودی ناشی از ضرب وشتم های او روی پاهایش قابل مشاهده است. او ادعا کرد که شوهرش «با نشانه رفتن تفنگ به سرش او را مجبور به انجام این کارها می کرد.» بورمن در زندگی نامه اش نوشت که ازدواج او با خشونت، تجاوز، فحشای اجباری و پورنوگرافی خصوصی همراه بوده است. او در کتاب "رنجِ جانکاه" نوشت: اتهامات بورمن واکنش های متفاوتی به همراه داشت. ترینور اعت
راف کرد که لاولیس را کتک زده، اما گفت این بخشی از یک بازی جنسی توافقی بوده است. در کتاب "هالیوودی دیگر" (۲۰۰۵) نوشته لگز مک نیل و جنیفر آزبورن، چندین شاهد از جمله جرارد دامیانو، کارگردان "دیپ تروت" اذعان کردند که ترینور در پشت درهای بسته بورمن را کتک می زده است، اما در عین حال اعتبار گفته های او را زیر سؤال بردند. اریک ادواردز، هم بازی بورمن در فیلم های حیوان خواهی و سایر کلیپ هایی که در آن او روی شرکای جنسی اش ادرار می کرد، نیز اعتبار ادعاهای او را رد کرد. به گفته ادواردز، بورمن یک «اَبَرموجود غیرعادی جنسی» بود که هیچ حد و مرزی نداشت و یک دروغ گوی بیمار بود. گلوریا لئونارد، بازیگر فیلم های پورنو، گفته بود: «این زنی بود که هرگز مسئولیت تصمیماتی که خودش گرفته بود را نپذیرفت؛ بلکه همه چیزهایی که در زندگی اش اتفاق افتاده بود را گردن صنعت پورن انداخت.» تأییداتی برای ادعاهای لاولیس از سوی آندریا ترو، هم بازی اش در "دیپ تروت ۲"، نیز ارائه شد. او در ترک تفسیری دی وی دی مستند "پشت پرده دیپ تروت" اظهار داشت که ترینور یک سادیست بوده و عوامل سازندهٔ "دیپ تروت ۲" از او متنفر بودند. آندریا دورکین بیان کرد که نتایج تست های
دروغ سنجی انجام شده روی بورمن، ادعاهای او را تأیید می کنند. همچنین، روان پزشک جودیت لوئیس هرمن خاطرنشان کرد که بسیاری از جزئیات موجود در زندگی نامه لاولیس، "رنجِ جانکاه"، با تشخیص اختلال اضطراب پس از سانحه پیچیده (Complex PTSD) همخوانی دارد؛ از جمله توصیف او از یک شخصیت گسیخته در پی سوءاستفاده های ادعایی. اریک دَنویل، روزنامه نگاری که نزدیک به ۲۰ سال اخبار صنعت پورنو را پوشش داده و در سال ۲۰۰۱ کتاب "همه چیز دربارهٔ لیندا لاولیس" را نوشته بود، گفت بورمن هرگز روایت خود از رویدادهایی که ۳۰ سال پیش با ترینور تجربه کرده بود را تغییر نداد. دنویل گفت زمانی که دربارهٔ پیشنهاد نوشتن کتاب با بورمن صحبت کرد، او غرق در احساسات شد و ناراحت بود از اینکه او فیلم حیوان خواهی لاولیس را کشف کرده بود؛ فیلمی که ابتدا منکر ساختنش شده بود و بعدها مدعی شد که با تهدید اسلحه مجبور به بازی در آن شده است. بورمن ادعا کرد که هیچ پولی بابت بازی در "دیپ تروت" دریافت نکرده و مبلغ ۱٬۲۵۰ دلاری که برای حضورش پرداخت شده بود، توسط همسر اولش ترینور دریافت شده است. ازدواج با مارکیانو. در سال ۱۹۷۶، بورمن با لَری مارکیانو ازدواج کرد، یک نصاب تلویزی
ون کابلی که بعدها صاحب کسب وکار گچ کاری شد. آنها دو فرزند داشتند، دومینیک (متولد ۱۹۷۷) و لیندسی (متولد ۱۹۸۰). آنها در سنتر موریچز، یک شهر کوچک در لانگ آیلند زندگی می کردند. بورمن در آن زمان تحت عمل پیوند کبد بود که به دلیل جراحات ناشی از تصادف رانندگی و انتقال خون های ناسالم ضرورت یافته بود. برای مدتی، ازدواج و به ویژه مادر شدن برایش ثبات و خوشبختی به همراه داشت. با این حال، کسب وکار مارکیانو در سال ۱۹۹۰ دچار ورشکستگی شد و خانواده به کلرادو نقل مکان کردند. در کتاب "هالیوودی دیگر"، بورمن تصویری عمدتاً ناخوشایند از مارکیانو ارائه داد و ادعا کرد که او به نوشیدن بیش از حد مشروب می پرداخت، فرزندانشان را مورد آزار و اذیت کلامی قرار می داد و گاهی نیز نسبت به آنها خشونت به خرج می داد. آنها در سال ۱۹۹۶ طلاق گرفتند اما رابطه دوستانه خود را حفظ کردند و تا پایان عمر بورمن در تماس بودند. فعالیت های ضد پورنوگرافی. با انتشار کتاب "رنجِ جانکاه" در سال ۱۹۸۰، بورمن به جنبش ضد پورنوگرافی پیوست. در یک کنفرانس مطبوعاتی برای معرفی کتاب، برای نخستین بار بسیاری از اتهامات یادشده علیه ترینور را به طور علنی مطرح کرد. در این کنفرانس، ه
مراه با حامیانی چون آندریا دورکین، کاترین مک کینون، گلوریا استاینم و اعضای گروه زنان علیه پورنوگرافی حضور داشت. بورمن علیه پورنوگرافی سخن گفت و اعلام کرد که مورد سوءاستفاده و اجبار قرار گرفته است. او در جمع گروه های فمینیستی، دانشگاه ها و جلسات دولتی مرتبط با پورنوگرافی به سخنرانی پرداخت. در سال ۱۹۸۶، بورمن کتاب خاطرات خود به نام "رهاشده از اسارت" را منتشر کرد که بر زندگی او پس از سال ۱۹۷۴ تمرکز داشت. او در برابر کمیسیون دادستان کل آمریکا در امور پورنوگرافی سال ۱۹۸۶، که به «کمیسیون میس» نیز معروف است، در شهر نیویورک شهادت داد و گفت: «وقتی فیلم "دیپ تروت" را می بینید، دارید شاهد تجاوز به من هستید. این فیلم هنوز پخش می شود در حالی که در تمام مدت اسلحه ای به سمت سرم بود.» پس از شهادت بورمن در کمیسیون میس، او در دانشگاه ها سخنرانی کرد و از آنچه رفتارهای بی رحمانه و استثمارگرانه در صنعت پورنوگرافی خواند، انتقاد کرد. سال های پایانی زندگی و مرگ. بورمن پس از تصادف رانندگی در سال ۱۹۷۰، به دلیل انتقال خون آلوده، به هپاتیت مبتلا شده بود و در سال ۱۹۸۷ تحت عمل پیوند کبد قرار گرفت. در سال ۲۰۰۱، در برنامه «"ئی! داستان های و
اقعی هالیوود!"» حضور یافت و برای مجله «"لِگ شو"» به عنوان لیندا لاولیس یک مجموعه عکس لباس زیر گرفت. در سوم آوریل ۲۰۰۲، بورمن در یک حادثه رانندگی دیگر دچار آسیب های شدید و جراحات داخلی شد. در بیست و دوم آوریل، دستگاه های کمک تنفسی از او قطع شد و در سن ۵۳ سالگی درگذشت. مارکیانو و دو فرزندشان هنگام مرگ در کنارش حضور داشتند. بورمن در قبرستانی در پارکر به خاک سپرده شد. کتاب شناسی. کتاب های دیگر: