Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واتلی شهرکی در شهرستان فرانکلین ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۷۷۱ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۴۹۶ نفر جمعیت داشته است.
وایتمن شهرکی در شهرستان پلیموت ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۸۷۵ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۴٬۴۸۹ نفر جمعیت داشته است.
ویلبرهام، ماساچوست ویلبرهام شهرکی در شهرستان همپدن ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۷۶۳ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۴٬۲۱۹ نفر جمعیت داشته است.
ویلیامزبرگ شهرکی در شهرستان همشیر ایالت ماساچوست می باشد، که در سال ۱۷۷۵ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲٬۴۸۲ نفر جمعیت داشته است.
ویلیامزتاون، ماساچوست ویلیامزتاون شهرکی در شهرستان برکشایر ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۷۶۵ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷٬۷۵۴ نفر جمعیت داشته است.
ویلمینگتون، ماساچوست ویلمینگتون شهرکی در شهرستان میدلسکس ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۷۳۰ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۲٬۳۲۵ نفر جمعیت داشته است.
وینچندون، ماساچوست وینچندون شهرکی در شهرستان ورچستر ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۷۶۴ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۰٬۳۰۰ نفر جمعیت داشته است.
وینچستر شهرکی در شهرستان میدلسکس ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۸۵۰ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۱٬۳۷۴ نفر جمعیت داشته است.
ویندزور، ماساچوست ویندزور شهرکی در شهرستان برکشایر ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۷۷۱ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸۹۹ نفر جمعیت داشته است.
وینتروپ، ماساچوست شهری در شهرستان سافولک ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۸۵۲ بنیان گذاری شده است. این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۷٬۴۹۷ نفر جمعیت داشته است.
ووبورن، ماساچوست ووبورن شهری در شهرستان میدلسکس ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۶۴۲ بنیان گذاری شده است. این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۸٬۱۲۰ نفر جمعیت داشته است.
ووستر شهری در شهرستان ووستر، ماساچوست ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۶۸۴ بنیان گذاری شده است. این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۸۱٬۰۴۵ نفر جمعیت داشته است.
ووردینگتن شهرکی در شهرستان همشایر ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۷۶۸ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۱۵۶ نفر جمعیت داشته است.
ورنتهام شهرکی در شهرستان نورفولک ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۶۷۳ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۰٬۹۵۵ نفر جمعیت داشته است.
یارموت، ماساچوست یارموت شهرکی در شهرستان بارنستبل ایالت ماساچوست می باشد که در سال ۱۶۳۹ بنیان گذاری شده است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۳٬۷۹۳ نفر جمعیت داشته است.
ماریانو روکه آلونسو شهری در کشور پاراگوئه، ناحیه مرکزی است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۶۵٫۲۲۹ نفر بوده است.
پدرو خوآن کابالرو شهری در کشور پاراگوئه، استان امامبی است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۶۴٫۵۹۲ نفر بوده است.
ویا الیسا شهری در کشور پاراگوئه، ناحیه مرکزی است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۵۳٫۱۶۶ نفر بوده است.
کاراگوآزو شهری در کشور پاراگوئه، استان کاراگوآزو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۴۸٫۹۴۱ نفر بوده است.
کورونل اوویدو شهری در کشور پاراگوئه، ناحیه کاگواسو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۴۸٫۷۷۳ نفر بوده است.
هرنانداریاس شهری در کشور پاراگوئه، استان آلتو پارانا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی ۴۷٫۲۶۶ نفر بوده است.
پرزیدنته فرانکو شهری در کشور پاراگوئه، استان آلتو پارانا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی ۴۷٫۲۴۶ نفر بوده است.
ایتائوگوآ شهری در کشور پاراگوئه، ناحیه مرکزی است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۴۵٫۵۷۷ نفر بوده است.
ویاریکا شهری در کشور پاراگوئه، ناحیه گوایرا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۳۸٫۹۶۱ نفر بوده است.
پیلار شهری در کشور پاراگوئه، استان نیمبوکو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۲۴٫۳۰۰ نفر بوده است.
کائاکوپه شهری در کشور پاراگوئه، استان کوردیرا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱۹٫۱۳۱ نفر بوده است.
ایتا شهری در کشور پاراگوئه، ناحیه مرکزی است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱۷٫۴۶۹ نفر بوده است.
ماریسکال استیگاریبیا شهری در کشور پاراگوئه، ناحیه بوکرون است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱۶٫۴۱۸ نفر بوده است.
ویا هایس شهری در کشور پاراگوئه، استان پرزدیندته هایس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱۵٫۸۲۳ نفر بوده است.
مینگا گوآزو شهری در کشور پاراگوئه، استان آلتو پارانا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱۴٫۸۰۶ نفر بوده است.
سن ایگناسیو شهری در کشور پاراگوئه، استان میسیونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱۳٫۷۱۶ نفر بوده است.
سن استانیسلاو شهری در کشور پاراگوئه، استان سن پدرو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱۳٫۲۰۲ نفر بوده است.
آیولاس شهری در کشور پاراگوئه، استان میسیونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱۰٫۸۵۱ نفر بوده است.
ویلیتا شهری در کشور پاراگوئه، ناحیه مرکزی است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱۰٫۱۰۶ نفر بوده است.
آرگوآ شهری در کشور پاراگوئه، ناحیه مرکزی است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۲ میلادی ۱۰٫۰۰۹ نفر بوده است.
انوشیروان پویان (۱۳۰۸ – ۱۳۷۸) استاد دانشگاه و سیاستمدار اهل ایران بود. وی وزیر بهداری کابینه امیرعباس هویدا بود. زندگی نامه. پروفسور پویان در سال ۱۳۰۸ خورشیدی متولد شد. پدرش عبدالرسول پویان مستشار دیوان عالی کشور بود وی پس از اخذ دیپلم برای ادامهٔ تحصیل به فرانسه رفت و در رشتهٔ پزشکی درجهٔ دکترا گرفت و در جراحی عمومی عالی ترین درجهٔ علمی، که پروفسور اگرژه باشد، نصیب او شد. این موقعیت علمی ممکن است هرچند سال یک بار نصیب یک خارجی شود. در میان صدها داوطلب، او بدین موفقیت ممتاز عالی نائل شد و دولت فرانسه حاضر شد او را به استادی دانشگاه پاریس برگزیند و به وی اجازهٔ دایر کردن مطب و عمل جراحی در فرانسه بدهد. در سال ۱۳۳۹ به ایران بازگشت و عهده دار ریاست دانشکده پزشکی دانشگاه ملی شد. در آن تاریخ دانشگاه ملی تازه تشکیل شده بود. او را به ریاست دانشکدهٔ پزشکی برگزیدند. چند سالی که رئیس دانشکدهٔ پزشکی بود، همه روزه چند عمل جراحی مهم انجام می داد. ادب و طرز برخورد خوب و مهارت در عمل جراحی، او را مشهور خاص و عام کرد و از این طریق به ثروت موروثی خود مبالغ قابل ملاحظه ای افزود. در سال ۱۳۴۷ به ریاست دانشگاه ملی منصوب شد و تا س
ال ۱۳۵۲ در این سمت باقی ماند. در زمان تصدی او، دانشگاه ملی بسیار توسعه یافت. چند دانشکدهٔ جدید تأسیس شد و کادر علمی دانشگاه ملی رو به ازدیاد چشمگیری گذاشت. موفقیت او در این سمت بر شهرت و محبوبیتش افزود و موجب شد به فکر مشاغل دیگری بیفتد. وزارت بهداری مناسب ترین شغل برای او بود. تلاش او و کمک های بازی گردانان سیاسی بالاخره او را در رأس وزارت بهداری قرار داد. هنوز چهل ساله نشده بود که پست وزارت گرفت. در سال ۱۳۵۲ و در جریان ترمیم کابینه امیرعباس هویدا به وزارت بهداری برگزیده شد. بودجهٔ هنگفت وزارت بهداری و مقام وزارت، راه او را عوض کرد. بعد از انقلاب دستگیر و مدتی زندانی بود، پس از آزادی به اروپا رفت و در پاریس مطبی دائر نمود و سرانجام در ۱۳۷۸ درگذشت.
آذر مهدی قلی خانی با نام هنری ثریا حکمت (۴ آذر ۱۳۳۲ – ۲۰ فروردین ۱۳۹۵) بازیگر سینما و تلویزیون اهل ایران بود. او بازی در سینما را از سال ۱۳۵۳ با فیلم «ناجورها» به کارگردانی سعید مطلبی شروع نموده است. زندگی هنری. ثریا حکمت در آثاری چون «نقطه ضعف»، «تصویر آخر»، «خواستگاری»، «نیش»، «آواز قو» و فیلم به یاد ماندنی «ای ایران» نقش داشته است. آخرین کار او در مقابل دوربین، بازی در سریال کمکم کن سال ۱۳۸۳ بود. زندگی سالمندی. او ۱۳ مرداد ۱۳۹۳ در سن ۶۱ سالگی خود اعلام کرد که در نهایتِ تنگدستی زندگی می کند. طوری که قادر به تأمین ودیعه مسکن خود نیست و مدتی بعد در چادر زندگی خواهد کرد. ثریا حکمت که روزگاری ستاره ای در سینمای ایران بود حال، حتی توان پرداختِ هزینه درمان دندان های خود را نیز ندارد. او به نقل از خودش، در مراجعه به وزارت ارشاد حتی خواستار پیش خریدی قبرش در قطعه هنرمندان برای فروشش در زمان حیات برای گذران زندگی، تقاضا داده بود. عده ای از مردم در پی انتشار دردنامه او خواستار کمک به این هنرمند شده بودند. وی با بیان اینکه در وضعیت مالی خیلی بدی به سر می برد گفته بود: بعد از ۳۵ سال کار و ۶۱ سال سن، من را به عنوان پیشک
سوت قبول ندارند. در نتیجه از چندی دیگر در چادر زندگی می کنم. سکته مغزی و کما و درگذشت. ثریا حکمت، صبح دوشنبه ۱۶ فروردین ۱۳۹۵، بر اثر سکته مغزی، به کما رفت. گفتنی است؛ ثریا حکمت در اوایل سال ۱۳۹۵ به دلیل مسمویت دارویی به بیمارستان منتقل شده بود که با بهبود نسبی شرایطش ترخیص شد اما بامداد ۱۶ فروردین ماه ۱۳۹۵ به دلیل تشنج بار دیگر به بیمارستان منتقل شد و به کما رفت. ثریا حکمت، در بامداد جمعه ۲۰ فروردین ۱۳۹۵ در سن ۶۲ سالگی به دلیل تشنج و لخته شدن خون درگذشت. پیکر او در کنار مزار مهری مهرنیا در قطعه هنرمندان بهشت زهرا دفن شد. فیلم شناسی. سینمایی. * واکنش پنجم (۱۳۸۱)
توماس وینتربرگ (؛ ؛ زاده ۱۹ مه ۱۹۶۹) کارگردان دانمارکی است. او به همراه لارس فون تریه جنبش سینمایی دگما ۹۵ را که شامل قوانینی برای ساده سازی ساخت فیلم بود، بنیان گذاشت. زندگی و حرفه. توماس وینتربرگ در سال ۱۹۹۳ با فیلم کوتاه «"آخرین دور"» از مدرسه ملی فیلم دانمارک دانش آموخته شد. یک سال بعد فیلم کوتاه «"پسری که عقبکی راه می رفت"» را برای تلویزیون «دی آر تی وی» دانمارک ساخت که برنده چند جایزه جهانی از جمله جوایز جشنواره فیلم کوتاه کلرمون-فران و جشنواره بین المللی فیلم تورنتو شد. این کارگردان در سال ۱۹۹۶ نخستین فیلم بلندش را با نام «"بزرگترین قهرمانان"» کارگردانی کرد. فیلمی جاده ای که در کشورش دانمارک مورد تحسین قرار گرفت. وینتربرگ فیلم "جشن" را در سال ۱۹۹۸ بر پایه نظریه دگما ۹۵ کارگردانی کرد. این نظریه نخستین بار در سال ۱۹۹۵ توسط خود او و لارس فون تریه در ۱۰ ماده قانونی برای فیلمسازی ارائه و امضا شد که کمی بعدتر مورد پذیرش گروهی دیگر از کارگردانان دانمارکی و اسکاندیناویایی قرار گرفت. وینتربرگ در سال ۱۹۸۸ توانست جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم کن را برای فیلم "جشن" به دست آورد. او در سال ۲۰۰۵ «"وندی عزیز"» ر
ا بر اساس فیلم نامه ای از "لارس فون تریه" ساخت. وینتربرگ در ۱ اوت ۲۰۰۸، نماهنگی را برای روزی که هرگز نمی آید نخستین تک آهنگ آلبوم آهنربای مرگ از گروه متالیکا کارگردانی کرد. "زیردریایی" فیلمی که او در سال ۲۰۱۰ ساخت، در شصتمین جشنواره دوره برلیناله نامزد دریافت خرس طلایی شد. در سال ۲۰۱۲ فیلم وینتربرگ "شکار" به عنوان یکی از ۲۲ فیلم بخش مسابقه جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲ انتخاب شد و او را برای دومین بار به کن آورد. نقش آفرینی مس میکلسن بازیگر نقش اول مرد این فیلم بسیار مورد توجه قرار گرفت. توماس وینتربرگ در سال ۲۰۱۹، چند روز مانده به شروع فیلمبرداری فیلم «یک دور دیگر»، دختر ۱۹ ساله اش ایدا را در حادثه رانندگی از دست داد. ایدا وینتربرگ قرار بود در یکی از نقش های فرعی فیلم بازی کند. بعد از چند روز وقفه و بازنویسی فیلمنامه، فیلم برداری «یک دور دیگر» آغاز شد و در تیتراژ فیلم به ایدا تقدیم شد.
بازگشت شمشیرزن یک دست (به انگلیسی Return of the One-Armed Swordsman) عنوان فیلمی رزمی به کارگردانی چانگ چه می باشد که در سال۱۹۶۹ میلادی در هنگ کنگ اکران عمومی شد. این فیلم دنباله فیلم شمشیرزن یک دست می باشد. داستان. فانگ گانگ (جیمی وانگ یو) از مبارزه دست شسته و در کنار همسرش زندگی آرامی را می گذراند اما …
نجمه خاتون، ملقب به سها همسر موسی کاظم، امام هفتم شیعیان و مادر علی بن موسی الرضا، امام هشتم شیعیان و فاطمه معصومه بوده است( برای مطالعه بیشتر درباره زندگی امام کاظم (ع) و خانواده اش، خواندن کتاب هجرت ناتمام، نوشته مصطفی مَدمُلی توصیه می شود). اصالت اسپانیایی یا فرانسوی. نجمه خاتون اصالتاً اهل مورسیا (به عربی: مرسیه) اندلس در اسپانیا بوده است. مشهور است که حَمیده، مادر موسی کاظم، در بازار برده فروشان مدینه، نجمه را خریده و آزاد کرده و به خانه می آورد و پیشنهاد می کند او به عقد موسی الکاظم درآید. بعضی وی را اهل شهر مارسی در جنوب فرانسه می دانند و به همین دلیل وی (خَیزُران مَرسِیه) شناخته می شد. نام ها و کنیه. نخستین نام وی تُکتُم (نام دیگر آب زمزم) بود سپس نجمه، اَرْوی، سُکَن، ام البنین، خَیْزُران، سُها و مرسیه نیز نامیده شده است و پس از تولد علی بن موسی الرضا ملقب به طاهره شد. همچنین کنیه اش ام البنین است. فرزندان. نجمه خاتون، مادر علی بن موسی الرضا، فاطمه معصومه، فضل بن موسی، سید جلال الدین اشرف، حمیده خاتون و سید جعفر است. ازدواج با موسی کاظم. نجمه خاتون در تحت آموزش و تربیت حمیده، مادر موسی کاظم قرار داشت
و بعد با فرزندش موسی بن جعفر ازدواج کرد. به روایت شیعه، حمیده به واسطه خوابی که دیده بود، وی را به همسری موسی کاظم برگزید. وی در تشیع به عنوانی زنی با ایمان و دانشمند شناخته می شود. درگذشت و مزار. وی در مدینه درگذشت؛ مشهور است که قبر وی همراه قبر حمیده خاتون در مَشْرَبه ام ابراهیم باشد. مقبره مشربه اکنون با یک دیوار سیمانی محاصره شده و بارها به دست وهابی ها تخریب شده است و هیچ اثری از مدفونین در آنجا از شخصیت های بزرگ اسلامی دیده نمی شود. در منابع اسلامی شیعه، زیارت و نماز خواندن در مسجد و مشربه ام ابراهیم بسیار تأکید شده است و همواره مورد توجه شیعیان قرار داشته است. کتاب زندگینامه. مصباح موسوی از روحانیان مشهدی کتابی با نام "بانوی اندلس" درباره زندگی نجمه خاتون نگاشته است که در بهار ۱۴۰۰ ش منتشر شده است.
بنای یادبود یا یادمان یک نوع بنا است که صراحتاً برای بزرگ داشت یک شخص یا یک رویداد مهم ساخته شده است که برای یک گروه اجتماعی یادآور زمان های تاریخی یا میراث فرهنگی آنهاست. یادمان ها نمونه ای از معماری تاریخی محسوب می شوند. واژه یادمان معمولاً برای ساختمان ها و بناهایی به کار گرفته می شود که جنبه تاریخی و فرهنگی دارند. به طور خاص تر، بناهایی که در زمان های گذشته ساخته شده اند و به مرور زمان ارزش تاریخی پیدا کرده اند یادمان نامیده می شوند و می توان به گونه های زیر اشاره کرد: «یادمان باستانی» که شامل بناهای بسیار قدیمی و باستانی است و «یادمان تدفینی» که سازه یا ساختمانی است که در بسیاری از فرهنگ ها بر گور درگذشتگان بر پا می شده است. بنای یادبود، عناصر تشکیل دهندهٔ سیمای شهری هستند که به صورت بصری و پدیداری، روح، وزن، حس تعلق مکانی، نشانه سازی (نشانه گزاری شهری)، هویت سازی مکان، و اتمسفر حسی_ادراکی را در فضای شهری به وجود می آورند، و عموماً به تندیس ها، سردیس ها، نمادها، یادبودها، و حجم ها هندسی یا غیر هندسی گفته می شوند که بیانگر بازتاب تجسمی و هنری از، رویدادها، حوادث، جان فشانی ها، رشادت ها، ازخودگذشتگی ها، جن
گ ها، خاطرات، سالگردها، یادواره ها، تفکرات، اعتقادات، و ارتباطات_ اتفاقات تاریخی هستند. در واقع مفهوم مونومان در توصیف ساختار و ساختمانی ست که در ذهن ماندگار می شود و خاطره ایی را زنده نگه می دارد. مونومان عموماً از عناصر طراحی شهری به حساب می آید. طبیعتاً این ساختار در چهار چوب ارزش ها، بینش ها، سبک ها، روش ها، عقاید، افکار و اعتقادات یک اجتماع شکل می گیرد. مونومان با زبان بصری و بیان خاص خود می تواند نماد یا نشانه شهری نیز باشد؛ بنابراین برخی المان های شهری می توانند به نوعی مونومان تبدیل شوند. این عناصر شهری در بعضی موارد به عنوان یک سمبل فرهنگی اجتماعی مطرح می گردند یا به صورت سردیس یا تندیس، سیمای انسانی می یابند. مونومان گاهی به صورت اشکال انتزاعی و حتی غیر هندسی نیز ساخته می شود. در روند رخ نمودن مفاهیم انتزاعی، معمولاً خالقان اثر مونومان، مفاهیم ارزشمند و قابل پاس داشت فرهنگی و اجتماعی جامعه خود را با رویکرد انتزاعی و در اشکال سه بعدی به نمایش می گذارند. بر اساس برخی آرا، بناهای تاریخی و ابنیه با قدمت کهن نیز می توانند به مونومان تبدیل شوند. در مجموع، مونومان ها اصولاً ابنیه منفرد هستند؛ یعنی ساختمان
و ساختاری هستند که به بناهای مجاور نمی چسبند و به طور مستقل در محوطه قرار می گیرند. ایجاد عمل کرد. یادمان ها برای هزاران سال ساخته شده اند، و معمولاً قدیمی ترین و معروف ترین نشانه های تمدن های باستان هستند. گورپشته ها و سنگ میزهای ماقبل تاریخ و ساخته های مشابه که در تمدن های ماقبل تاریخی ساخته شده اند را شامل می شود. همان طور که جوامع سازمان یافته تر می شدند، یادمان هایی که چنان بزرگ بودند که تخریب آن ها غیرممکن بود مانند اهرام مصر و تخت جمشید در ایران یا موآی های جزیره ایستر نشانه های تمدن آن ها می شدند. در قرن های اخیر، بناهای یادمانی (مانیومنتال) مثل برج آزادی و برج ایفل نمادهای ملی کشورهای مدرن شده اند. عبارت یادمان گرایی (monumentality) به رابطه بین وضعیت نمادین و حضور فیزیکی یک یادمان اشاره دارد. یادمان ها معمولاً نمای شهر یا مکان خودشان را بهتر می کردند. شهرهایی که ساخت آن ها برنامه ریزی می شود، مثل واشینگتن دی. سی.، دهلی نو و برازیلیا معمولاً اطراف یادمان ها ساخته می شوند. برای مثال محل یادمان های واشینگتن قبل از طراحی و ساخت توسط پیر چارلز لوفان پیش بینی شده بود، تا به سازمان دهی اماکن عمومی کمک کند.
در شهرهای قدیمی تر، یادمان ها معمولاً در اماکنی قراردارند که یا از قبل مهم بوده اند، یا طوری طراحی می شوند که تمرکز بر روی آن ها جمع شود. همان طور که پرسی بیش شلی در شعر معروف خود، اوزیماندیاس، گفته بود که هدف یادمان ها معمولاً یا تأثیرگذاریست یا ایجاد حس هیبت و بزرگی: «به کار من نگاه کن، یا تکبیرت می کند یا تحقیر.»
انتقام شمشیرزن یک دست که در آمریکا تحت عنوان شمشیرزن یک دست جدید شناخته می شود، (همچنین تحت عنوان Triple Irons) عنوان فیلمی حماسی، رزمی و درام به کارگردانی چانگ چه و محصول سال ۱۹۷۱ میلادی است. انتقام شمشیرزن یک دست در سری فیلم شمشیرزن یک دست (مجموعه فیلم)|شمشیرزن یک دست ساخته شده اما از لحاظ داستان و شخصیت ها هیچ ارتباطی با دو فیلم قبلی ("شمشیرزن یک دست" و "بازگشت شمشیرزن یک دست") ندارد. از این فیلم به عنوان یکی از برترین و محبوبترین آثار در ژانر خود یاد می شود. داستان. لای (دیوید چیانگ) قهرمان جوان و بینظیری است که هیچ راهزن و متجاوزی نمی تواند در برابرش قد علم کند اما پاپوشی برای وی دوخته می شود. او با استاد فاسدی به مبارزه برمی خیزد اما از آنجا که استاد، به سلاح عجیب و مرگباری مجهز است، لای از او شکست می خورد و مجبور می شود بخاطر قولی که داده (هر کسی که در این مبارزه شکست بخورد باید دست راست خود را قطع کند) دست خویش را با شمشیر خود قطع کند. او زخمی و خسته به روستایی پناه می برد. یک سال می گذرد. لای اینک در یک مهمان خانه مشغول کار است که ناگهان قهرمان جوان و عدالت جویی به نام فینگ (تی لونگ) پا به همان مهمان
خانه می گذارد …
امید هرندی (زاده ۲۴ اسفند ۱۳۴۲ در رشت) دروازه بان سابق تیم ملی ایران و مدیر فنی تیم ملی بانوان بزرگسالان و جوانان می باشد. او با تیم ملی بانوان ایران در سال ۲۰۲۲، ۲ مدال نایب قهرمانی و ۱ قهرمانی آسیا به ارمغان آورد. وی همچنین با تیم بانوان شهرداری سیرجان در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا توانست به مقام نایب قهرمانی باشگاه های آسیا دست پیدا کند. دوران بازیکنی. باشگاه نفت رشت. امید هرندی فوتبال رو به طور حرفه ای از باشگاه فوتبال صنعت نفت رشت به مربیگری مهدی ظهیری از قدیمی های فوتبال گیلان و از مربی های استعداد یاب آغاز کرد. باشگاه سپیدرود رشت. وی پس از یکسال با کمتر از هفده سال سن عضو باشگاه سپیدرود رشت شد به ترکیب اصلی رسید با این تیم پس از شکست تیم ملوان انزلی در مسابقه رفت و برگشت به قهرمانی گیلان رسید. باشگاه ابوذر رشت (داماش گیلان). پس از آن برای حضور در مسابقات کشوری به عضویت تیم ابوذر رشت (ریشه تیم داماش گیلان) درآمد. پس از واگذاری امتیاز تیم ابوذر رشت به نهاد شهرداری وی سالها در این تیم بازیکن و کاپیتان بود. باشگاه نیروی زمینی تهران و تیم ملی ارتش های جهان. بعد از شهرداری رشت سال ۶۳ تا سال ۶۵ در تیم نیروی زم
ینی تهران بازی کرد همان زمان با تیم ملی ارتش ها برای مسابقات ارتشهای جهان به مربی گری مهدی مناجاتی و در کنار بازیکنانی همچون فیروز کریمی، پرویز مظلومی، فرشاد پیوس، صمد مرفاوی در مسابقات الجزایر شرکت کرد. تیم های ملی. هرندی در ۱۹ سالگی به تیم ملی جوانان دعوت شد، مربی او امیر حاج رضایی بود و در دو دوره از مسابقات آسیایی هم شرکت کرد همان دوره وی را به اردوی تیم ملی بزرگسالان نیز دعوت کردند با سنی حدود ۱۷ سال، اما ناصر ابراهیمی کمک مربی وقت تیم ملی بزرگسالان وقتی او را دید به علت سن کم و حضور بزرگانی همچون ناصر حجاری به وی اجازه تمرین نداد. پس از آن با تیم ملی جوانان در مسابقات بنگلادش شرکت کرد و به عنوان بهترین بازیکن آن جام انتخاب شد. در مسابقات قهرمانی آسیا در نپال با تیم ملی جوانان شرکت کرد تا یک چهارم نهایی پیش رفت و آنجا با تیم عراق روبرو شدند به علت جنگ ایران و عراق با تیم عراق بازی نکردند و از مسابقات حذف و تیم ملی جوانان چهار سال از میدان های بین المللی محروم شد. بعد از سال ۶۴ به تیم ملی بزرگسالان دعوت شد. بعد از اینکه ۱۴ نفر از تیم ملی استعفا دادند شادروان پرویز دهداری با او صحبت کرد و امید هرندی به عنو
ان دروازه بان اول تیم ملی انتخاب شد. احمدرضا عابدزاده و بهزاد غلامپور دروازه بان دوم و سوم تیم ملی بودند. اما اتفاقی عجیب افتاد و هرندی تیم ملی را برای حضور در یک بازی درون استانی بین تیم های آب منطقه ای رشت و شهرداری رشت از دست داد دوران مربی گری. امید هرندی کمک مربی تیم استقلال رشت در زمان ناصر حجازی بود، وی همچنین کمک مربیان اصغر شرفی و مجید جهانپور در زمان پگاه گیلان را در کارنامه خود دارد. هرندی در ۴ خرداد ۱۳۹۱ به عنوان سرمربی داماش گیلان انتخاب شد. وی دارنده مدرک مربیگری A آسیا می باشد. پس چندی بعد از اختلاف با امیر عابدینی از کار برکنار شد و به عنوان مربی تیم پارس لنگرود معرفی شد و با انحلال پارس لنگرود دوباره در سال ۱۳۹۳ به عنوان سرمربی داماش گیلان گماشته شد.
نوشگاه عضو ترشح کنندهٔ نوعی مادهٔ قندی به نام "نوش" است که بر روی نهنج گل به صورت برجسته یا به شکل حلقوی (در قسمت داخل یا خارج پایهٔ پرچم ها) دیده می شود یا آنکه ممکن است به صورت صفحهٔ قرصی شکل و غیره درآید. در بعضی گیاهان تیره آلاله جام گل از تغییر شکل پرچم ها به اعضای مولد نوش که کم و بیش ظاهر گلبرگ مانند دارند، حاصل می شود.
شیر سریلانکا که به نام شیر سیلان نیز شناخته می شود، یک زیرگونه پیشاتاریخی از شیر است که بومی سریلانکا بوده است. به نظر می رسد که این جانور در ۳۷٬۰۰۰ سال پیش و پیش از ورود انسان نوین به این ناحیه، منقرض شده باشد. این شیر تنها از روی دو دندانی که در کوروویتا پیدا شدند، شناسایی گشته است. بر پایه این دندان ها، این زیرگونه در سال ۱۹۳۹ طبقه بندی شد. با این حال اطلاعات کافی درباره فرگشت این جانور و اینکه با دیگر شیرها چه فرقی داشته است وجود ندارد. درانیاگالا کسی که این شیر را طبقه بندی نمود درباره اینکه چگونه می توان بر پایه دو دندان این زیرگونه را جدا کرد توضیح نداد ولی بر پایه آنکه این دندان ها در مقایسه با دندان های دیگر زیرگونه های شیر موجود در موزه تاریخ طبیعی لندن "باریک تر و ظریف تر" بودند، این شیر را زیرگونه ای جدا شناخت.
مجلس ملی کبیر ترکیه یا مجلس ملت کبیر ترکیه یا به طور خلاصه مجلس، تنها نهاد قانونگذاری ترکیه است. این مجلس در ۲۳ آوریل ۱۹۲۰ در میانه جنگ استقلال ترکیه تأسیس شد. مجلس نقشی بنیادین در تلاشهای مصطفی کمال آتاترک و همکارانش برای ایجاد حکومتی از بازمانده های امپراطوری عثمانی پس از جنگ جهانی اول داشت. هم اکنون نعمان کورتلموش رئیس این مجلس است.
آدولف اشتیلر (زاده ۱۷۷۵ درگذشته ۱۸۳۶)، نقشه نگار آلمانی بود. او بیشتر فعالیت کاری خود را در مؤسسه جغرافیایی جاستوس پرتس در شهر گوتا انجام می داد. اطلس او که اطلس اشتیلر نام دارد، دارای ارزش جغرافیایی و تاریخی بسیاری می باشد. اطلس آدولف اشتیلر یک اطلس پیشرو و الگو تا میانه قرن بیستم در آلمان به شمار می رفت. قسمت هایی از این نقشه تا تاریخ ۱۹۴۴ چاپ گردید. آدولف اشتیلر نقش به سزایی را در پیشرفت دانش کارتوگرافی یا نقشه نگاری در آلمان داشت.
فرودگاه فرخ آباد (به زبان بومی: फ़र्रुख़ाबाद हवाई अड्डा) یک فرودگاه است که در کشور هند قرار دارد.
فرودگاه بین المللی فورت ولی (به زبان بومی: Aeropuerto Federal del Valle del Fuerte) یک فرودگاه همگانی مسافربری با کد یاتا LMM است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۰۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۵ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه بین المللی بچیگوایلاتو (به زبان بومی: Culiacán International Airport) یک فرودگاه نظامی و همگانی مسافربری با کد یاتا CUL است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۳۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور مکزیک قرار دارد و در ارتفاع ۳۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه صحرایی فلتز یک فرودگاه همگانی بهره برداری هوایی با کد یاتا SFF است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۱۳۷۱ متر است. این فرودگاه در شهر اسپوکن کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۵۹۶ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه صحرایی فیش برن یک فرودگاه خصوصی است . این فرودگاه در کشور انگلستان قرار دارد و در ارتفاع ۱۱۵ متری از سطح دریا واقع شده است.
لاورنس کراوس با نام اصلی لاورنس ماکسول کراوس (زاده ۲۷ می ۱۹۵۴) فیزیکدان کانادایی-آمریکایی است که در شاخه فیزیک نظری فعالیت می کند. او استاد فیزیک در مدرسه تحقیقات زمین و فضا است و در دانشگاه آریزونا نیز مدیر پروژه است. او مؤلف چندین کتاب است که همگی جز پرفروش ترین ها بوده اند. از معروف ترین کتاب های او «هستی (گیتی) از هیچ چیز» است. زندگی نامه. کراوس در نیویورک متولد شد و تقریباً بلافاصله همراه خانواده اش به کانادا مهاجرت کرد. دوران کودکی را در تورنتو گذراند. در ۱۹ ژانویه ۱۹۸۰ با کاترین کلی ازدواج کرد. کاترین از بومیان ایالت نوا اسکوشیا است. در ۲۳ نوامبر ۱۹۸۴ آن ها صاحب دختری به نام لیلی شدند. کراوس و کلی در سال ۲۰۱۰ از هم جدا شدند. کراوس تحصیلات خود را ادامه داد و در رشته فیزیک و ریاضی در سال ۱۹۷۷ فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۸۲ به درجه دکترای فیزیک از مؤسسه فناوری ماساچوست نائل و در اوت ۲۰۰۸ به دانشگاه آریزونا ملحق شد. او چندین حضور در شبکه های تلویزیونی داشته و همچنین برای نیویورک تایمز مقاله نوشته و مخالفتش با نظریه طراحی هوشمند برایش معروفیت به همراه آورده است. او هم اکنون با مؤسسه دانشمندان و مهندسان آمریکا
در سمت مشاور فعالیت دارد. کراوس در نوامبر ۲۰۰۶ و اکتبر ۲۰۰۸ در سمپوزیوم فراتر از ایمان حضور داشت و جز سخنرانان نیز بود. او همچنین در کمپین انتخاباتی باراک اوباما در سال ۲۰۰۸ فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۰ به عضویت هیئت مدیره فدراسیون دانشمندان آمریکا درآمد. کراوس یکی از منتقدان نظریه ریسمانها است. این موضوع را به تفصیل در کتاب "پنهان شدن در آینه" که در سال ۲۰۰۵ انتشار یافت، شرح داده است. در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ نیز کتابهایی از او منتشر شد. فعالیت علمی. بیشتر فعالیت او به فیزیک نظری معطوف می شود و مقالات متعددی در این زمینه منتشر کرده است. او یکی از اولین فیزیکدانهایی است که در شاخه کیهان شناسی فعالیت کرده و ایده ای که هم اکنون تحت عنوان انرژی تاریک شناخته می شود ماحصل فعالیت های اوست. او یکی از بنیانگذاران و مدیر پروژه آرجینز است که به بررسی و طرح سوالات اساسی در مورد جهان هستی می پردازد و با افراد آکادمیک و صاحب نظری مانند نوآم چامسکی گفتگو داشته است. کراوس استدلال کرده است که بحث های سیاست عمومی در ایالات متحده باید تمرکز بیشتری بر علم داشته باشد. او اظهارات بن کارسون نامزد ریاست جمهوری جمهوریخواه در مورد علم را
مورد انتقاد قرار داد و نوشت که اظهارات کارسون نشان می دهد که او هرگز یاد نگرفته یا تصمیم نمی گیرد مفاهیم علمی اساسی و کاملاً آزمایش شده را نادیده بگیرد. افتخارات. کراوس یکی از افراد در قید حیاتی است که توسط مجله Scientific American به عنوان "نابغه زمان" معرفی شده اند. او همچنین تنها فیزیکدانی است که از هر سه جامعه فیزیک آمریکا موفق به دریافت جایزه افتخار شده است: انجمن فیزیک آمریکا، انجمن مدرسین فیزیک آمریکا و مؤسسه فیزیک آمریکا.