Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دازهٔ دشمنانی که قربانیانش خویشاوند داشتند، دشمن ساخت». با شکست مختار، تمام عراق تحت کنترل مصعب درآمد. او محلب را به عنوان فرماندار موصل و وابستگی های آن منصوب کرد تا از پیشروی های احتمالی امویان به عراق از سوریه جلوگیری کند. عبدالله بن زبیر به زودی مصعب را پس از دریافت شکایات از استان عزل کرد و پسرش حمزه را به عنوان جانشین او فرستاد. اما حمزه در کار خود ناتوان بود و مصعب دوباره به مقام خود بازگشت. شورش ابن حر. عبیدالله بن حُرّ الجُعفی، یک اشرافی کوفی بود که به راهزنی روی آورد. او در برابر مختار فعال بود و به آزار نمایندگان مالی او و غارت املاک حامیان مختار می پرداخت. سپس به مصعب پیوست و در کارزار او علیه مختار شرکت کرد و در محاصره کوفه حضور داشت. پس از آن، او با مصعب دچار اختلاف شد و به راهزنی خود با گروهی از حامیانش ادامه داد. عبیدالله بن حُرّ با شکست چندین نیرویی که علیه او فرستاده شده بودند، تکریت را اشغال کرد و مالیات جمع آوری کرد. پس از نبرد با ارتش ۱۵۰۰ نفری که علیه او بود، از تکریت فرار کرد و شهر کسکر در شرق عراق را اشغال کرد و خزانه آن را به تصرف درآورد. سپس او نیروهای مصعب را در نزدیکی کوفه شکست داد
و المدائن را اشغال کرد. پس از نبرد و شکست چندین نیروی دیگر زبیر، او به سواد رفت و به غارت و راهزنی در شهرهای منطقه ادامه داد. سپس به خلیفه اموی، عبدالملک بن مروان، مراجعه کرد که او را به کوفه فرستاد تا حمایت جمع آوری کند. پس از رسیدن به انبار، او مردان خود را به کوفه فرستاد. معاون مصعب در شهر از این موضوع مطلع شد و ارتشی علیه عبیدالله بن حُرّ فرستاد. این ارتش موفق شد او را از همراهانش جدا کند و او پس از غرق شدن اسبش، با قایق فرار کرد. او به زودی توسط برخی از روستاییان دستگیر و کشته شد. تقابل با عبدالملک بن مروان. در تابستان سال ۶۸۹، عبدالملک به سمت عراق حرکت کرد و در بطن حبیب، یک پست مرزی بین شام و عراق اردو زد. مصعب در باجمیرا نزدیک تکریت منتظر او بود، اما عبدالملک پس از دریافت خبر شورش الاشداق در دمشق، این کمپین را رها کرد. در سال ۶۹۰، دوباره برای جنگ آماده شدند و هر دو در موقعیت های قبلی خود اردو زدند. اما این سال نیز هیچ نبردی صورت نگرفت و ورود زمستان آنها را مجبور به عقب نشینی کرد. با این حال، عبدالملک عوامل خود را به بصره فرستاد تا شورشی علیه مصعب برانگیزند. با وعده های پاداش، عوامل عبدالملک توانستند ح
مایت قابل توجهی جلب کنند و با نیروهای حامی زبیر در جایی به نام جفرا درگیر شدند. این نبرد چندین هفته به طول انجامید، اما ورود نیروهای کمکی که توسط مصعب فرستاده شده بود، نتیجه را به نفع او تغییر داد. با این حال، حامیان عبدالملک اجازه یافتند قبل از رسیدن مصعب عقب نشینی کنند. مصعب، پس از بازگشت به شهر، به شدت هر یک از وفاداران به امویان را مجازات کرد. او به آنها صد ضربه شلاق زد، دستور داد سر و ریش آنها را بتراشند، خانه هایشان را ویران کنند، آنها را به مدت سه روز در معرض آفتاب قرار دهند. مرگ. در سال ۶۹۱، عبدالملک دوباره به سمت عراق حرکت کرد و در مسکین، در عمق سرزمین عراق اردو زد. مصعب از کوفه خارج شد و در محل همیشگی اش در باجُمَیرا اردو زد. به دلیل شدت عمل مصعب در برخورد با حامیان مختار و عبدالملک، عراقی ها به طور کلی علیه او شورش کردند و نتوانست ارتش بزرگی جمع آوری کند. علاوه بر این، بسیاری از نیروهای او در بصره باقی مانده بودند تا از شهر در برابر خوارج دفاع کنند. عبدالملک به طور مخفیانه با فرماندهان مصعب تماس گرفت و بیشتر آن ها را با وعده های پول و حکومت فریب داد. ابراهیم بن اشتر، که او نیز توسط عبدالملک مورد تم
اس قرار گرفته بود، این موضوع را به مصعب گزارش داد و پیشنهاد کرد که فرماندهانی که با عبدالملک در ارتباط هستند، اعدام شوند. مصعب از ترس اینکه اعدام نجبای قبیله ای تأثیرگذار ممکن است در صفوف او شورش ایجاد کند، به هشدار توجه نکرد و فرماندهان خود را در سمت هایشان نگه داشت. با مرگ ابن اشتر در اوایل نبرد، سرنوشت مصعب رقم خورد. بقیه فرماندهان او یا از جنگ امتناع کردند یا به عبدالملک پیوستند. مصعب از پسرش عیسی خواست که نبرد را ترک کرده و به مکه بازگردد، اما عیسی امتناع کرد و در حالی که در برابر چشمان مصعب می جنگید، کشته شد. با توجه به دوستی قدیمی اش با مصعب، عبدالملک به او عفو پیشنهاد کرد و وعده حکومت عراق را در صورت تسلیم و بیعت داد. مصعب امتناع کرد و تقریباً به تنهایی به جنگ ادامه داد. او به شدت زخمی شد و توسط زعیدة بن قدامه الثقفی، یکی از پیروان مختار، کشته شد که فریاد زد: "انتقام مختار!". سر مصعب بریده شد و به عبدالملک ارائه گردید، که از مرگ او افسوس خورد. به گفتهٔ شرق شناس یولیوس ولهاوزن، او در زمان مرگ ۳۶ ساله بود، در حالی که به گفتهٔ تاریخ نگار قرون وسطی، خلیفة بن خیاط، او ۴۰ ساله بود. او در دیر الجثالیق دفن شد
و بر روی قبرش مقبره ای ساخته شد که به یک مکان زیارتی تبدیل شد. شخصیت. مُصعب در منابع به عنوان فردی بسیار خوش چهره، سخاوتمند و شجاع توصیف شده است. به گفته لامنس، «[او] تنها در شجاعت و انفجارهای شدت در سرکوب، به برادر بزرگترش و خانواده زبیر شباهت داشت.» عبد الملک شجاعت مُصعب را ستایش کرد اما در مورد مهارت های جنگی او تردید داشت و گفت: «او هیچ دانشی از جنگ ندارد و به راحتی علاقه مند است.» به گفته تاریخ نگار مایکل فیشبین و تاریخ نگار قرون وسطی بلاذری، عنوان الجذّار (قصاب) که مُصعب به خود اطلاق می کرد، به عادت او در کشتن شترها برای پذیرایی از مهمانانش اشاره دارد. همچنین گزارش شده است که او به زنان علاقه مند بود. به گفته لامنس، برادر بزرگتر مُصعب، عبدالله، از مرگ او بی تفاوت بود و از عشق او به زنان، بی ادبی و رفتار او با رقبایش، مانند اعطای عناوین توهین آمیز، شکایت کرد. از سوی دیگر، روایت تاریخ نگار طبری (درگذشته ۹۲۳) و تفسیر فیشبین از آن، نشان می دهد که عبدالله به شدت از مرگ مُصعب ناراحت بود و به نوعی از افت خود به عنوان نتیجه این فقدان اشاره کرده است.
فیلبوس یکی از مکالمات افلاطون است. در این مکالمه رابطهٔ لذّت با خیر بررسی شده است. خلاصه مکالمه. فیلبوس معتقد است که «خوب» برای همهٔ جانداران عبارت از لذت و خوشی است؛ ولی سقراط می گوید «خوب» دانایی و تفکر و روشن بینی است. لذت یکی است یا کثیر؟ همچنین دانایی یکی است یا کثیر؟ لذت یکی است آنچه گوناگون است منشاء لذت است. لذا به نظر می رسد که لذت های گوناگونی وجود دارد. یکی از خویشتنداری لذت می برد و دیگری از هوی و هوس. افلاطون دو نمونه در بارهٔ واحد و کثیر نقل می کند. یکی صدا و اقسام آن و دیگری حرف و اقسام آن. و این تمرین مقدماتی دیالکتیکی است. فرض کنیم کسی دائماً در بزرگترین لذت باشد؛ این لذت ارزشمند نیست چون اگر از هر دانایی بی بهره باشیم پس نخواهیم دانست که شادمان هستیم و چون از نیروی یادآوری بی بهره هستیم نخواهیم توانست یاد آوریم که شادمان بوده ایم یا چگونه برنامه ریزی کنیم که در آینده شاد باشیم. دانایی و دانش صرف نیز چنین است هیچکس خواهان زندگی ای که سراسر دانستن و فهم و یاد باشد، نیست. پس ترکیبی از آن دو خوب است. اما چه چیزی علت پیدایش زندگی مختلط است؟ لذت در مرتبهٔ چندم قرار دارد؟ از نظر سقراط در مرتبهٔ سوم
قرار دارد. هر چیزی که در جهان است نتیجهٔ بهم آمیختن چهار نوع است: محدود، نامحدود، اندازه و علت. نامحدود با محدود، محدود می شود و اندازه به دست می آید. «نوع سوم به نوع واحدی می گوییم که از آمیزش آن دو بدست می آید و ماهیتش رسیدن به هستی است بر اثر راه یافتن اندازه که سبب محدودیت می گردد. این آمیزش بسته به علتی است. و علت دانایی است. لذت نامحدود است و دانایی علتی است که آن را محدود می کند و از این آمیزش است که خوشی به اندازه بدست می آید و برهم خوردن این اندازه رنج است. در کل جهان هم نامحدود بسیار است و هم محدود و علاوه بر آنها علتی بس والا در آن است که سالها و ماهها و فصول را منظم می سازد و پشت سر هم می آورد و بدین جهت حق این است که آن را دانایی و خرد بخوانیم. لذا زمام امور کل جهان بدست خرد است. خلاصه آنکه لذت نامحدود است خرد آن را حد می زند و محدود می کند وقتی نامحدود محدود شد، هستی یا شدن یا لذت یا تندرستی یا هماهنگی یا موزونی یا خوشی بدست می آید. در غیر این صورت رنج است. «وقتی که در بدن جانداری وضع و حال طبیعی که در نتیجهٔ آمیزش نامحدود با محدود پدید آمده است، دستخوش اختلال شود، این اختلال درد است و فعل و ان
فعالی که سبب می شود وضع و حال طبیعی به صورت نخستین باز گردد، لذت است.» و حالتی که روح در انتظار لذت است امید و شادمانی و حالتی که روح در انتظار درد است بیم و غمگینی است. «میل به یک حالت از راه بیاد داشتن پیدا می شود و بدین سان روشن گردید که میل و خواهش، و به طور کلی حکومت بر حیات، در مورد هر جانداری از مختصات روح است.» لذت های آمیخته به درد بعضی برای جسم است مثل بیماری خارش و بعضی مخصوص روح است مثل حسد. «هم تن در تنهایی و مستقل از روح، و هم روح در تنهایی و مستقل از تن، و هم هر دو با هم، از آن گونه لذت و درد آمیخته بهم، آکنده اند.» اما «لذات ناب و حقیقی، لذاتی هستند که موضوعشان رنگها و شکلهای زیباست، همچنین اند لذات ناشی از بوها و آوازها، و اینها چیزهایی هستند که دوری از آنها سبب درد نمی گردد؛ در حالی که به دست آوردن آنها آرامی و خرسندی و لذتی ناب و خالی از درد به ما می بخشد» اندکی لذت ناب بهتر از لذت بزرگتر و بیشتری است که آمیخته است. «دیالکتیک هنری است که به هر یک از هنرها و دانشهایی که پیش تر نام بردم احاطه دارد، و من برآنم که هر کس اندک بهره ای از خرد دارد، دانشی را که موضوعش باشندهٔ راستین و هستی راستین ا
ست، یعنی چیزی که به اقتضای طبیعتش همواره همان می ماند، حقیقی ترین دانشها می شمارد.» و این دانش برتری دارد بر دانشی که دربارهٔ آنچه به وجود می آید و نابود می شود، سخن می گوید. «آیا در روح ما به راستی هنری وجود دارد که سبب می شود روح ما شیفتهٔ حقیقت باشد و برای رسیدن به حقیقت از هیچ کوششی سرباز نزند؟» چون نمی توانیم خوب را به یک صورت مجسم کنیم با سه شکل زیبایی و تناسب و حقیقت نمایان می سازیم و می گوییم حق این است که آن سه را مفهومی واحد تلقی کنیم.» خرد به این سه نزدیکتر است تا لذت. مقام اول از آن اندازه است؛ مقام دوم در خور اعتدال و زیبایی؛ و در مقام سوم خرد و روشن بینی؛ و در مقام چهارم متعلقات روح یعنی دانش و هنر و پندار درست؛ و در مقام پنجم لذت قرار دارد. لذت هیچ گاه نمی تواند مقام نخست را بدست آورد «هر چند همهٔ گاوان و خران و دیگر جانوران هماواز گردند و خلاف این سخن را ادعا کنند و سر در پی لذت بگذارند»
جان گالزورثی رمان نویس و نمایشنامه نویس انگلیسی بود که در سال ۱۹۳۲ برنده جایزه نوبل ادبیات شد. زندگی. او در سال ۱۸۶۷ در کینگستون هیل انگلستان متولد شد.
سحرگاه، پگاه، سپیده دم یا شفق به فلق قبل از طلوع خورشید گفته می شود. طول مدت دوره گرگ و میش سپیده دم و طلوع خورشید به عرض جغرافیایی آن منطقه بستگی دارد و طول آن از چند دقیقه در مناطق استوایی به چند ساعت در مناطق قطبی تغییر می کند. سحر به آخر شب، نزدیک طلوع فجر و پیش از طلوع فجر نیز تعریف شده است. در ادیان. در اسلام، سحرگاه (اذان صبح) تا طلوع، زمان خواندن نماز اول روز و در ماه رمضان زمان پیش ازآغاز روزه است. سحر به آخر شب، نزدیک طلوع فجر و پیش از طلوع فجر نیز تعریف شده است. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال یکی از تورنمنت هایی است که تحت نظر فیفا برگزار می شود. این رقابتها بین تیم های ملی زیر ۲۰ سال زنان است. در سال ۲۰۰۲ محدودیت سنی شرکت کنندگان زیر ۱۹ سال بود سال ۲۰۰۶ فیفا آن را به زیر ۲۰ سال تبدیل کرد. زمان برگزاری این بازی ها سالهای زوج می باشد.
هنر جنگ (هنر رزم) (به چینی: 兵法 / به انگلیسی: The Art of War) رساله ای چینی در حوزه نظامی است که توسط سون تزو در سده ششم پیش از میلاد در دوره ای میان بهار و پاییز نوشته شده است. نام این کتاب در چینی سونزی بینگفا (Sunzi bingfa) خوانده می شود و به معنی شیوه های جنگی یا روش های به کارگیری نیروهاست. این کتاب یک اثر تعیین کننده در حوزه راهبرد و تاکتیک نظامی در زمان خودش بوده و هنوز هم یکی از متون اصلی به شمار می رود و همچنین یکی از قدیمی ترین و موفق ترین کتاب ها دربارهٔ راهبرد نظامی است که بر روی تفکر جنگی مشرق زمین، تاکتیک های کسب و کار و… تأثیرگذار بوده است. سون تزو بر اهمیت تثبیت موقعیت در راهبرد تأکید کرده و نشان داد که این موقعیت تحت تأثیر دو چیز قرار دارد؛ یکی شرایط عینی و فیزیکی حاکم بر میدان و دیگری شرایط ذهنی و تفکرات بازیگران رقیب در میدان است. او عقیده داشت استراتژی یک برنامه مدون و از پیش تعیین شده نیست که بر روی کاغذ پیاده و طبق آن اجرا شود؛ بلکه باید بر اساس نیازها و شرایط متغیر حاکم بر صحنه نبرد، پاسخ های مناسب و سریع اتخاذ و اعمال نماید. برنامه ریزی تنها در شرایط تحت کنترل قابل اجراست؛ در حالی که در
محیطی شرایط همواره در حال تغییر است، برنامه های دو طرف در رقابت با هم تداخل کرده و شرایط غیر مترقبه پدید می آورند. نقل قول ها. سان تزو در این کتاب می گوید: اگر شما خود و دشمنان را بشناسید، از نتایح حاصله از صدها جنگ نباید هراسی داشته باشید، اگر شما خود را بشناسید و لیکن دشمن را نشناسید، برای هر پیروزی که بدست می آورید از رنج یک شکست نیز بی بهره نخواهید بود، اما اگر نه خود را می شناسید و نه دشمن را، در تمام جنگ ها شکست خواهید خورد. سون تزو، قدیمی ترین فرمانده نظامی چین. سون تزو، فیلسوف و نظریه پرداز جنگی چین در ۳۰۰۰ سال پیش بود. او برای اولین بار در جهان کتاب آموزه های جنگی را مدون کرد و به پادشاه عصر خودش تقدیم کرد. او تأثیری ماندگار بر ذهن بسیاری از مردان بزرگ چین بر جای گذاشته است. از میان ژنرال های معروفی که آثار او را مطالعه کرده اند، می توان به هان سین (۱۹۶ قبل از میلاد مسیح)، فنگ (سال ۳۴ بعد از میلاد مسیح) و لومنگ (۲۱۹) و یوفی (۱۰۴۱–۱۱۰۳) اشاره کرد. آن ها الهامات خود را مدیون سون تزو هستند. سو هسون مطالب زیادی راجع به موضوعات نظامی نوشته است. متن کوتاه او در یوهای نگهداری شده است. سون تزو می گوید: «در
جنگ نمی توان با اطمینان انتظار پیروزی داشت و این با آنچه که دیگران به ما گفته اند متفاوت است.» وو چی نیز به سان تزو شباهت دارد هردوی آن ها دربارهٔ جنگ نوشته اند؛ اما وو چی کمتر به جنگ پرداخته است. او قوانین خود را با صراحت بیشتری بیان کرده است سخنان او ظریف ساده و عمیق و درعین حال عملی هستند و به آثار لونگ یویا چینگ و معاصران او بسیاری از مؤلفاتی که در رده های پایین تر از سون تزو قرار دارند، شبیه است. یک داستان از سون تزو یکی از معروف ترین داستان هایی که دربارهٔ سون تزو گفته می شود مربوط به پیش از استخدام او در ارتش است. در این داستان آمده که پادشاه هِلو، پادشاه وقت وو، برای آزمایش سان تزو از او خواست به ۳۶۰ نفر از صیغه های حرم سرایش آموزش نظامی بدهد. سان تزو این زنان را به دو دسته تقسیم کرد و دو زن مورد علاقهٔ پادشاه را به عنوان فرمانده هریک از گروه ها تعیین کرد. ابتدا او به زنان دستور داد به راست بچرخند اما آنان خندیدند. سون تزو گفت که فرمانده مسئول این است که سربازان دستور را درست متوجه نشده اند. او دستور را تکرار کرد و زنان دوباره خندیدند. در این زمان سان تزو علی رغم میل باطنی پادشاه دستور اعدام دو زن مور
د علاقهٔ پادشاه که به عنوان فرمانده انتخاب شده بودند را صادر کرد و توضیح داد زمانی که سربازان دستور فرمانده را فهمیده اند اما از آن اطاعت نمی کنند مسئولیت آن با خودشان است. وقتی این زنان کشته شدند، دو زن دیگر به فرماندهی گذاشته شدند؛ اما این بار زنان به خوبی از دستورات پیروی کردند و پادشاه چنان تحت تأثیر قرار گرفت که وی سون تزو را فرمانده کل ارتش قرار داد. تغییرات. محققی کلاسیک و باستان شناس ادعا کرد که یکی از نوادگان سون تزو است. او ادعا کرد نسخه یا متن اصلی کتاب است؛ بنابراین به هیچ وجه نمی توان ادعا کرد که متن کتاب سون تزو کاملاً ناب و خالص است. نقل قول های ذکرشده توسط مؤلفان اولیه حاکی از آن است که سیزده فصل سوماچن که در مورد آن ها صحبت شده است، همان هایی هستند که امروز وجود دارند. سون هسینگ یین در مقدمهٔ کتاب خود می گوید: «در دورهٔ سلسله ی چن و هان، فرماندهان نظامی از هنر جنگ سان تزو بسیار استفاده می کردند؛ اما آن ها آن را به عنوان اثری اسرارآمیز تلقی می کردند و مایل نبودند تا این کتاب را به نفع نسل های بعد به یادگار بگذارند.» به هرحال وقتی ویراست جدید صورت گرفت، آن را سون هسین یین نامیدند. آن ها ویراست
اصلی را به عنوان مبنا در نظر گرفتند و با مقایسه دقیق با نسخه های قدیمی تر و تفاسیر، موفق به احیای تعداد زیادی از پیام ها شدند و یک نسخه تقریباً نزدیک به اثر اولیه سون تزو را حاصل کردند و بعدها به یک متن استاندارد تبدیل شد. فصول کتاب. این رساله سیزده فصل دارد که هر فصل آن به یک جنبه از موضوعات مطرح در میدان رزم می پردازد. ترجمه. این کتاب در قرنهای بعدی به ده ها زبان زنده دنیا ترجمه شد و برای سال های متوالی، مورد مراجعه ژنرال ها در سراسر جهان بود. نخستین بار در سال ۱۷۲۲ میلادی به زبان فرانسوی برگردان شد و این اولین باری بود که این کتاب به زبانی اروپایی ترجمه می شد. در اولین ترجمه نام Art Militarire des Chinois بر آن نهاده شد تا این که در گزینش نام بعدی آن (The Art of War) اثر گذاشت. در ایران، نخستین بار از زبان فرانسه توسط حسن حبیبی به فارسی ترجمه و توسط انتشارات قلم منتشر شد. این کتاب با نام هنر جنگ توسط مترجمان ابوذر مرادی و آرام آخوندی و… نیز منتشر شده است. استفاده ها. این کتاب یکی از خواستنی ترین مجموعه های جنگی در تاریخ است. در نزد چینیان باستان این کتاب شیفته کننده و یکی از مهم ترین ها در ادبیات آنها بوده
است. گفته می شود که مائو تسه دونگ و ژوزف استالین هر دو در هنگام جنگ این کتاب را می خواندند. هنر جنگ که در زمان خود بهترین کتاب استراتژی جنگی بوده، یکی از هفت کتاب استراتژی برتر چین قدیم است و در طول ۲۰۰۰ سال اخیر نیز یکی از بهترین کتاب های جنگی در آسیا بوده و تأثیر بسزایی در استراتژی های جنگی غرب و شرق داشته است. این کتاب همچنین در استراتژی های مدیریتی و کسب و کار نیز مورد استفاده قرار گرفته و در تجارت نوین استفاده زیادی برای تجار موفق داشته است.
تاج الدین مؤید ابن مظفر شیرازی (متوفی ۶۸۸ یا ۶۸۷ یا ۶۸۱ هجری قمری)، عالم، عارف و محدث. ابتدا نزد پدرش، سعدالدین محمد، درس خواند. عمویش، شمس الدین ابوالمفاخر و شمس الدین محمد بن صفی، ابوالخیر سیرافی و شهاب الدین فضل اللَّه تورپشتی و قاضی مجدالدین فالی و امام الدین بیضاوی از استادان او بودند. وی در فقه و حدیث از سرآمدان بود و در مسجد باغ نو وعظ می کرد. اتابک ابوبکر سعد بن زنگی از مریدان وی بود. او با یکی از دختران شیخ بیضاوی ازدواج کرد و هفت فرزندش همگی از علما بودند. کتاب شناسی. حدود شصت کتاب و رساله به زبان های عرب و فارسی نوشت. از آثار وی: شعر شناسی. معنی و لفظ در شعر مظفر مظفّر به قول خودش، شاعری معنی گراست، زیرا می داند که دورهٔ الفاظ و توجه به آن ها سپری شده و اینک نوبت معنی است: آنچه برای مظفر اهمیت دارد بیان مافی ضمیر و افکار متنوع و مختلفی است که او را به خود مشغول می دارد و اگر چه معمولاً می کوشد تا حدّ معنی و لفظ را توأماً نگهدارد امّا آنجا که باید جانب یکی برا رها کند، مسلماً لفظ را وامی گذارد و معنی را انتخاب می کند. حوزه معانی شعری نیز در دیوان او وسیع است و از هر دست معنایی در شعر او فراوان است:
از عاشقانه ها و عارفانه ها گرفته تا مدح و قدح و رثا و پند و اندرز و بهاریه. و دیگر انواع معانی (که در مورد آن ها اشاراتی مفصل داشتیم) امّا نکتهٔ جالب در قالب های شعر او، آن است که مظفر را دلبستگی با غزل بیش از قالب های دیگر است و بدون آنکه در قالب غزل دگرگونی ایجاد کند، گاهی نیز می کوشد تا همانند دیگر معاصرانش، عزل را سیاسی کند و از آن در جهت بیان مقاصد اجتماعی خود سود برد. به علاوه، همانطور که در عزل زیر ملاحظه خواهید فرمود ابایی از آوردن الفاظ عوامانه و حتی مبتذل در این نوع خاص از غزل ندارد.
ماه عسل مراسمی است که در آن عروس و داماد تازه ازدواج کرده قبل از رفتن به خانه خودشان، مدتی را در قالب تعطیلات یا سفر با هم می گذرانند. هدف از ماه عسل، سازگاری و هماهنگی عروس و داماد با هم است و به یک ماه اول پس از ازدواج که زوج ها در ملایمت و خوشی هستند نیز، گفته می شود. تاریخچه. حدود چهار هزار سال پیش در بابل باستان رسمی بوده است که بر پایهٔ آن، پدر عروس برای داماد نوعی نوشیدنی شیرین که از عسل تهیه می شده می داده و از این رو به ماه نخست پس از ازدواج ماه عسل می گفتند. در کتاب سفر تثنیه ۲۴:۵ آمده است: «مردی که تازه ازدواج کرده است، نباید به خدمت سربازی برود یا وظایف دیگر اجتماعی به عهده او گذاشته شود. او باید برای مدّت یک سال معاف باشد تا در خانه بماند و همسرش را خوشحال کند.» در فرهنگ غرب، رسم مسافرت رفتنِ عروس و داماد پس از ازدواج، در اوایل سدهٔ ۱۹ میلادی در انگلستان باب شد، که خود برگرفته از رسم برگزیدگان هندی در شبه قارهٔ هند بوده است. ریشه شناسی. دیکشنری آکسفورد ریشه ای برای آن ذکر نکرده ولی مثال هایی دارد که به قرن ۱۶ میلادی برمیگردد. از نظر لغوی honey به معنی شیرین و یا محبوب و moon به مهتاب و یا بیهوده
وقت گذراندن گفته می شود. از این رو می توان ایام مسافرت قبل از زندگی مشترک را honeymoon یا نوعی بیهوده وقت گذراندن جذاب و محبوب نامید .
علی اصغر خدادوست (زادهٔ ۴ دی ۱۳۱۴ – درگذشته ۱۹ اسفند ۱۳۹۶) چشم پزشک ایرانی و استاد دانشگاه های آمریکا بود. وی از چشم پزشکان ایرانی معروف در عرصه بین المللی بود که در چندین بیمارستان معروف به عمل و پژوهش در مورد مشکلات قرنیه چشم می پرداخت.از وی به عنوان پدر چشم پزشکی و بنیان گذار پیوند قرنیه در ایران یاد می شود. تحصیلات. دبستان و دبیرستان را در شیراز پشت سر گذاشت و به عنوان آموزگار در دبستان داوری داراب مشغول به کار آموزگاری شد. در سال ۱۳۳۳ در آزمون ورودی دانشکده پزشکی شیراز شرکت کرد و با درجه ممتاز بین داوطلبان پذیرفته و در این دانشکده مشغول به تحصیل شد. دوره شش ساله پزشکی را با درجه ممتاز پشت سر گذاشت و پس از یک سال گذراندن دوره دستیاری چشم و گوش و حلق و بینی در بیمارستان نمازی دانشگاه شیراز در سال ۱۳۴۱ از طرف دولت برای گذراندن دوره تخصصی در ایالات متحده انتخاب شد. دانشگاه جانز هاپکینز. استاد خدادوست به عنوان نخستین و تنها دستیار خارجی در بخش چشم پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در سال ۱۳۴۱ پذیرفته شد و دوران سه ساله دستیاری را به عنوان بهترین دستیار مرکز چشم پزشکی ویلمر شناخته شد. وی در این دوران علاوه بر تحصیل د
ر دانش های بالینی به طور فعال مشغول پژوهش در دانش های پایه بود و مقاله های بسیاری در مجله های گوناگون به چاپ رسانید. پس از پایان دوران، ایشان یک سال به عنوان مربی و یک سال به عنوان استادیار در بخش چشم پزشکی همان دانشگاه مشغول به کار شد و در سال ۱۳۴۷ علی رغم پیشنهاد و خواست دانشگاه جان هاپکینز عازم ایران شد و در بخش چشم پزشکی دانشگاه شیراز به عنوان استاد مشغول فعالیت شد. یک سال پس از ورودش به شیراز رئیس بخش چشم پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز به شیراز آمد و یک قرارداد مبادله دستیار میان بخش های چشم پزشکی این دو دانشگاه امضا رسید. هر سال یک نفر از دستیاران بخش چشم پزشکی شیراز برای فراگیری تکمیل دانش های پایه به دانشگاه جانز هاپکینز اعزام می شد و هر سال چهار دستیار به طور متناوب از دانشگاه یاد شده برای فراگیری دانش های بالینی و تجربه عملی و تجربه در اعمال جراحی به شیراز می آمدند. این برنامه ۱۰ ساله از مؤثرترین برنامه ها برای بالا نگه داشتن سطح آموزش و پژوهش ودرمان در دانشگاه شیراز و خصوصاً بخش چشم بود. از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۹ وی هر دو سال یک بار به عنوان استاد مدعو شش ماه را در بخش چشم دانشگاه جانز هاپکینز برای ادامه برن
امه های پژوهشی گذراند و در این دوران چندین مرتبه به عنوان مدرس در کشورهای بسیاری از جمله چین، ترکیه سوریه، عمان، پرو، اکوادور و ایتالیا فراخوان شد. خدادوست در سال ۱۳۵۹ عازم آمریکا شد و به عنوان استاد در بخش چشم دانشگاه جانز هاپکینز مشغول به کار گردید. وی در سال ۱۳۶۱ به عنوان استاد و رئیس بخش چشم دانشگاه سیسیل انتخاب شد و در سال ۱۳۷۱ مرکز چشم پزشکی کنتیکت در شهر نیوهیون را بنیان گذاشت و به عنوان سرپرست آن مشغول به کار شد. از سال ۱۳۵۹ ایشان به طور پیاپی سالی دو بار به ایران بازگشته و در فعالیت های بالینی و آموزشی در بیمارستانهای گوناگون تهران و شیراز شرکت کرده است. افتخارات. وی به طور متناوب توسط شخصیت های برجسته ای در چشم پزشکی آمریکا به عنوان بهترین جراح پیوند قرنیه در دنیا معرفی شده و شهرتش علاوه بر مقالات علمی متعدد و تحقیقات گسترده درزمینه های مختلف و کیفیت درمان و تجربه در درمان جراحی، مدیون تحقیقات پایه ای بر ناراحتی های سطح قرنیه است، تا آنجا که در پیوندهای قرنیه روی مکانیسم دفع پیوند به افتخار او "Khodadoust line" نامگذاری شده است. برخی از افتخارات او: در تارنمای پاب مدسین، تعدادی از مقالات بین المللی
وی چاپ گردیده است. فعالیت ها. ساخت بیمارستان. بیمارستان فوق تخصصی چشم دکتر خدادوست در شیراز و ساخت بیمارستان چشم پزشکی سرعین در استان اردبیل از فعالیت های او در ایران است. درگذشت. پروفسور خدادوست ساعت ۱:۴۸ بامداد روز شنبه ۱۹ اسفند سال ۱۳۹۶ (ساعت ۱۶:۱۸ روز ۹ مارس۲۰۱۸ به وقت محلی) بر اثر عارضهٔ قلبی در سن ۸۲ سالگی در بیمارستان نیویورک-پرسبیترین واقع در شهر نیویورک کشور ایالات متحده آمریکا درگذشت. منابع. بیمارستان چشم پزشکی شیراز دکتر خدادوست
طبس، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سبزوار استان خراسان رضوی ایران. قدمت این روستا به دوهزار سال می رسد ولی با توجه به آنچه که از تاریخ طبس به صورت مستند موجود است قدمت آن به زمان سلطان سید مسعود خان - از نوادگان سجاد - یعنی ۳۵۰ سال پیش برمی گردد که در منطقه فعلی اسکان یافته است. این روستا دارای چهار محله: ده بالا، ده پایین، عباس آباد و زرفت می باشد. اولین مدرسه ی این روستا در سال ۱۳۱۸ تأسیس شد که تاکنون دایر می باشد. تلفن مغناطیسی روستا نیز اولین بار در سال ۱۳۳۶ راه اندازی شد و هم زمان با آن دفتر پست وتلگراف هم در طبس دایر شد. روستای طبس به دلیل واقع شدن درمنطقه کوهستانی، به یک منطقه خوش آب و هوا و سرسبز با استعدادهای فراوان در زمینه باغداری، زراعت و گردشگری تبدیل شده است. وجود ۱۷ دهنه چشمه سار، ۱۵ رشته قنات، رودخانه ای به طول ۴ کیلومتر و ۴ حلقه چاه عمیق باعث شده است تا قریب به ۳۰۰ هکتار زمین درقسمت دشت و جلگه حصار روستا به صورت دیم و آبی زیر کشت قرار بگیرد. مسیر دسترسی به طبس. از جاده تهران - مشهد: تهرانی ها از مسیر سمنان و شاهرود و مشهدی ها از مسیر نیشابور، به سبزوار می رسند. وارد سبزوار که شدید به
بلوار دانشگاه در شمال شهر بروید و مسیر مستقیم را به طرف شمال ادامه دهید. تقریباً ۲۰ کیلومتر بعد از شهرک توحید شهر به روستای طبس سبزوار می رسید. از بجنورد: اگر از بجنورد به روستای طبس می آیید نیازی نیست که تا خود سبزوار بروید. به طرف اسفراین رفته، اسفراین را هم رد کنید. اندکی بعد از حکم آباد که خروجی «جوین» و «نقاب» را آنجا می بینید، خروجی طبس را در سمت چپ خود خواهید دید و از آن جا کمتر از ۳۰ کیلومتر راه تا روستای طبس سبزوار خواهید داشت. وسایل نقلیه عمومی: به جز اتوبوس های مسیر تهران - سبزوار - مشهد (و گرفتن تاکسی دربست از سبزوار به طبس)، امکان استفاده از قطار را هم دارید. اگر در ایستگاه راه آهن نقاب پیاده شوید، می توانید تاکسی به مقصد روستای طبس سبزوار بگیرید. جمعیت. این روستا در دهستان قصبه شرقی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۹۳ نفر (۲۶۱ خانوار) بوده است.
تولا می تواند به یکی از مکان های زیر اشاره داشته باشد: