Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داخل ساختمان و کاهش رطوبت هوای داخلی نیز بسیار مناسب است. اگر در این مناطق ساختمان در سایهٔ کامل قرار گیرد، پلان آن می تواند آزاد و باز باشد. فضاهای عملکردی در معماری این مناطق. فضاها و عناصر معماری در بافت قدیم بوشهر کارکردی پیوسته با فضاهای شهری و جریان باد دارد. بازبودن اطراف بنای معماری به فضای عمومی جهت استفاده از حداکثر استفاده جریان باد در کنار یک حیاط کوچک خصوصی، بافتی هم برونگرا و هم درونگرا را در بوشهر ایجاد می کند. حیاط هسته مرکزی؛ فضایی با نظم هندسی، درون نگر، مستقل، محوری و مرکزی، سر گشوده و رو به آسمان است. ابعاد حیاط تابع اندازه زمین و تناسبات آن، متناسب با تعداد و نوع اتاق هایی است که پیرامون آن، ساخته می شود. حوض و باغچه به شکل ویژه خویش در حیاط خانه بوشهری حضور ندارد؛ ولی غالباً نخل، موز و مرکبات به خاطر زیبایی خاص خود در داخل خانه ها کاشته می شود. اتاق فضایی با نظم هندسی و متکی به حیاط است. با وجود اینکه به تنهایی فضایی مستقل با شالوده ای هندسی است، اما از یک ضلع به نور، آب، هوا و گیاهان درون حیاط وابسته و متوجه است. در بوشهر اتاق فضایی است محصور و مسقف که کلیه فعالیت های زندگی در آن صورت
می گیرد. اتاق ها بر مبنای سازماندهی کل فضاها و تقسیم آن به تابستان و زمستان نشین شکل گرفته است. ارتفاع دادن به خانه، جهت رسیدن به مسیر حرکت بادهای مناسب سبب شده است که اغلب اتاق های تابستان نشین در طبقات بالا و اتاق های زمستان نشین در طبقه همکف یا کمی پایین تر از سطح حیاط قرار گیرد. اتاق زمستانی، اتاق کوچکی با تعداد کمی بازشو است که گودی آن در سطح زمین بسته بودن آن از چند جهت باعث گرم شدن سریع آن می شود. پنجره های عمومی بافت قدیم بوشهر در ترکیبی از مستطیل هایی با مقیاس ۲/۱ و ۳/۱ و نیم دایره ای که دارای تقسیمات شعاعی است شکل می گیرد. نوع تزیینات در نیم دایره بالای پنجره متفاوت بوده و از شیشه های رنگی متنوع استفاده می شود. درروی برخی پنجره ها کرکره های چوبی یا پرده های حصیری قرار می گیرد. ویژگی ها. برخی از ویژگی های معماری بومی این مناطق را که همسازی خوبی با شرایط اقلیمی دارند می توان به صورت زیر خلاصه نمود: تراکم. تراکم ساختمان ها به دلیل رطوبت زیاد هوا و خاک کم است و منفرد بودن ساختمان ها امکان گردش هوا را در پیرامون آن ها فراهم می کند. معماری بومی. معماری بومی این منطقه نیز مانند سایر مناطق شهری ایران دارای
ساختمان هایی با حیاط مرکزی است، ولی در اکثر موارد طبقهٔ همکف به فضاهای خدماتی اختصاص یافته و فضاهای زندگی به طبقهٔ دوم یا سوم منتقل شده که از بادکوران مناسب تری برخوردار است. به این منظور اتاق های طبقات بالا، که از دو سمت حیاط و کوچه به فضای بازدید دارند، دارای بازشو هایی در هر دو جبهه هستند تا امکان بهر مندی کامل از کوران هوا را داشته باشند. بادگیر. استفاده از بادگیرهای رو به ساحل برای برخورداری هر چه بیشتر از نسیم های دریا در برخی از نقاط این اقلیم مانند بندر لنگه رایج است؛ و با فاصله گرفتن از دریا از تعداد باد گیرها کاسته می شود. ارتفاع اتاق ها. ارتفاع دیوار اتاق ها زیاد است تا هوای زیادی را در خود جای دهد، از یک طرف به دلیل حجم زیاد، هوا به سرعت گرم نمی شود و از طرف دیگر هوای گرم به زیر سقف صعود می کند و به وسیله پنجره های کوچک که زیر سقف یا بالای دیوارها وجود دارد، تهویه می گردد و هوای قسمت پایین اتاق خنک باقی می ماند. بازشوها. پنجره ها و بازشوها نسبتاً باریکند. برای برقراری کوران بهتر در اتاق ها، سوراخ هایی در بالا و پاین آن ها تعبیه شده تا کمترین گرما به داخل نفوذ کند و هوای اتاق در مجاورت سطح زمین خنک
شود. در مواردی نیز ابعاد بازشو بزرگ است و در عوض بدنهٔ آن با شبکه ای چوبی یا آجری پوشیده شده است که ضمن ایجاد سایه امکان کوران هوا را فراهم می کند. ایوان ها. در مقابل اتاق ها، ایوان های بزرگ و عمیق با ارتفاع زیاد قرار دارند که در اکثر مواقع سال که هوا گرم است مورد استفاده قرار می گیرند و بیشترین فعالیت های روزانه در آن صورت می گیرد. سقف خانه ها. سقف خانه ها عموماً صاف است و شب ها برای فعالیت های شبانه و خواب مورد استفاده قرار می گیرد، به همین دلیل پشت بام دارای جان پناه بلند و مشبک هستند که ضمن فراهم کردن محرمیت لازم، مانع کوران هوا نشوند. مصالح دیوار. مصالح دیوار از خشت یا آجر و مصالح سقف غالباً از چوب است. وجود ایوان های عمیق در جلوی اتاق ها و جان پناه های مشبک روی بام ها، سایهٔ مناسب را برای حیاط و روی دیوارها فراهم می نماید. سقف های کاذب. استفاده از سقف های کاذب برای ایجاد سایه روی سقف و برقراری کوران هوا در فضای بین دو سقف، راه حل دیگری برای کاهش نفوذ گرمای بیرون به درون بنا می باشد. کاهش گرما. برای کاهش گرمای بازتابی خورشید از زمین به ساختمان، محوطه های مجاور بنا با فضای سبز و باغچه پوشیده شده است. فضا
ی سبز و باغچه با تابش خورشید گرم نشده و در نتیجه گرما را نیز به داخل بنا انتقال نمی دهد. ناودان ها و آبروها. به دلیل باران های سیل آسا که به ندرت، ولی با شدت زیادی می بارد، سقف های صاف دارای ناودان و آبروهای مناسبی است که امکان تخلیهٔ سریع آب باران را به درون باغچه یا حیاط فراهم می کند.
متخصص مدیریت پروژه مخفف "Project Management Professional" یکی از گواهی نامه اعتبارنامه هایی است که موسسه مدیریت پروژه به افرادی که پیش نیازهای آن را داشته باشند و در آزمون مرتبط با آن نیز قبول شده باشند ارائه می کند. گواهی نامه حرفه ای و بین المللی PMP. در راستای فعالیت ها و برنامه های اشاعه و گسترش دانش روز مدیریت پروژه، موسسه مدیریت پروژه ®PMI برای مدیران مجرب پروژه در سراسر جهان گواهینامه ای را منظور نموده است که پس از طی مراحل شایستگی و سپس قبولی در آزمون حرفه ای مدیریت پروژه، گواهینامه ®Project Management Professional: PMP را به ایشان اعطا می نماید. تسلط بر مفاهیم آخرین نگارش کتاب پم باک، یا بعبارت دیگر استاندارد مدیریت پروژه، پیش شرط اصلی برای موفقیت در آزمون و کسب مدرک فوق می باشد. گواهینامه مدیریت حرفه ای پروژه (PMP) یکی از معتبرترین گواهینامه هایی است که از سوی موسسه Project Management Institute PMI صادر می شود. این گواهینامه اثبات می کند که فرد تجربه کامل رهبری و دانش کافی برای مدیریت پروژه ها را دارد، همچنین به مشاغل حوزه مدیریت در صنایع مختلف قدرت می دهد و به سازمان ها این امکان را می دهد تا افراد
ی را بیابند که می توانند هوشمندانه تر کار کنند و عملکرد بهتری داشته باشند. ®PMP بدون تردید شناخته شده ترین و معتبرترین گواهینامه ای است که در زمینه مدیریت پروژه در سطح جهان مطرح می باشد و به منزله استانداردی مهم برای مدیران پروژه به حساب می آید. دارنده مدرک ®PMP به عنوان فرد متخصص و صاحب نظر در مدیریت پروژه شناخته می شود. اکنون در اکثر قریب به اتفاق کمپانی های بزرگ جهان داشتن این مدرک برای مدیران پروژه یک الزام قطعی می باشد. گواهینامه ای که ®PMI به سطوح پایین تر از مدیران نظیر دستیاران و همکاران و نیز اعضای فعال تیم پروژه با تجارب مستقیم کاری در پروژه اعطا می نماید، در جای خود از اعتبار جهانی بهره مند بوده که پس از طی مراحل شایستگی و نیز قبولی در آزمون مربوطه، داوطلب گواهینامه ®Certified Associate in Project Management: CAMP را دریافت خواهد نمود. مواد آزمون. منبع اصلی آزمون استاندارد پم باک است، ولی به آن محدود نمی شود. منابع آزمون محدود و مشخص نیستند و عملاً پاسخ گویی به سؤال ها نیاز به تجربه مدیریت پروژه نیز دارد. پیش نیازهای آزمون. داوطلبان برای شرکت در این آزمون می بایستی علاوه بر پایبندی به اصول اخلاق حر
فه ای، شرایط ذیل را دارا باشند: افراد دارای مدرک لیسانس یا بالاتر: تجربه مفید کاری به عنوان مدیر یا همکاری در راهبری پروژه به مدت حداقل ۴۵۰۰ ساعت (لااقل ۳۶ ماه در طول ۸ ساله قبل از داوطلب شدن) بدون احتساب مدیریت پروژه های موازی و همزمان.افراد دارای مدرک دیپلم و فوق دیپلم: تجربه مفید کاری به عنوان مدیر یا همکاری در راهبری پروژه به مدت حداقل ۷۵۰۰ ساعت (لااقل ۶۰ ماه در طول ۸ ساله قبل از داوطلب شدن) بدون احتساب مدیریت پروژه های موازی و همزمان.برای کلیه داوطلبان شرکت در آزمون: گواهینامه شرکت در دوره های آموزشی مدیریت پروژه نظیر آموزش دهنده های مجاز (R.E.P. ®: Registered Education Provider) از طرف ®PMI و کسب حداقل ۳۵ امتیاز (Professional Development Unit:(PDU در اینجا لازم به توضیح می باشد که آزمون حرفه ای مدیریت پروژه ®PMP را شرکت برگزارکننده آزمونی به نام Prometric از طرف ®PMI برگزار می نماید. هر زمان که داوطلب مراحل شایستگی برای حضور در آزمون را در نزد ®PMI با موفقیت طی نمود، ®PMI به داوطلب شماره ای را اعلام می نماید که وی فقط با همین (Eligibility Number) شماره شایستگی قادر به تعیین محل و زمان آزمون خود در سایت
شرکت Prometric خواهد بود. مشخصات آزمون. آزمون ®PMP (در حال حاضر) در قالب یک امتحان ۴ ساعته با ۲۰۰ سؤال ۴ جوابی توسط ®PMI به صورت کتبی یا بر روی مانیتور در مراکز مؤسسه Prometric برگزار می شوند. پاسخ ها نمره منفی ندارند و در نتیجه بهتر است که هیچ سؤالی بی جواب نماند. برای پاسخ در سیستم جدید ارزیابی حد قبولی اعلام نمی شود و قبول یا ردشدن افراد بر اساس پارامترهای پیچیده تری مشخص می گردند. با این حال حد قبولی همچنان در حدود ۶۱٪ قرار دارد. مؤسسه Prometric در اکثر کشورها شعبه دارد، ولی در ایران شعبه ای ندارد. بسیاری از داوطلبان برای شرکت در آزمون به کشورهای همسایه سفر می کنند.شرکت در آزمون در حدود ۵۵۰ دلار هزینه دارد، که در صورت عضویت در سایت (۱۳۹ دلار) و ثبت نام آزمون (۴۰۵ دلار) علاوه بر استفاده از مزایای عضویت ۱ ساله، هزینه کمتری نیز پرداخت می گردد. در صورت عدم موفقیت در آزمون، هزینه مجدد آن (۲۷۵ دلار) می باشد و شرکت کننده تنها می تواند ۳ بار این آزمون را در بازه زمانی یکساله انجام دهد و در صورت آنکه بار سوم نیز موفق نشود، می بایست به مدت یکسال منتظر بماند و از سال بعد، مجدد برای آزمون اقدام نماید.آزمون PMP منابع
کمک آموزشی آزمون. در حال حاضر کتاب و منابع کمک آموزشی بسیاری توسط شرکت ها و موسسات بین المللی ارائه می گردد که مشهورترین آن ها شرکت RMC می باشد.
قالی سنندج یکی از انواع قالی است که در شهر سنندج بافته می شود. سنندج در کنار بیجار یکی از دو قطب فعال در زمینهٔ قالی بافی در استان کردستان است. قالی بافی و پیشرفت آن در سنندج را تا حد زیادی باید مرهون مقامات محلی دانست که در سده های قبل در آنجا حکومت می کرده اند و از این هنر و سایر هنرها حمایت می کرده اند. شهرت سنندج بیشتر به واسطه گلیم های بسیار نفیس آن که دارای آوازه جهانی است. ویژگی ها. دشت ها و کوهپایه های استان کردستان یکی از مناطق مهم گله داری کشور است که گوسفندان آن نیز معمولاً از نژادهای کردی و مریوانی است. پشم مصرفی در قالیبافی سنندج بیشتر از نوع دست ریس و بسیار نازک است. تا حدی که گاهی تفکیک و تشخیص نخ های دست ریس و کارخانه ای مشکل است. قالی های سنندج به روش ترکی چله کشی می شوند و چله ها امروزه از جنس پنبه می باشند. قالی های اصیل کردستان به ویژه سنندج از نوع یک پود ضخیم است که به نظر می رسد استفاده از یک پود در بافت قالی متأثر از دست بافته هایی چون گلیم، گبه و … باشد. ولی امروزه در بافت قالی ها از هر نوع پود استفاده می شود. دارهای مورد استفاده در مناطق شهری عمودی و از نوع ثابت است. رج شمار فرش های ق
دیمی سنندج بین ۱۵ و حداکثر ۲۵ متغیر بوده اند. اگر چه در معدود نمونه های نفیس و منحصر به فرد رج شمارهای بالاتر نیز دیده شده، اما قالی های امروز سنندج دارای رج شماری بین ۲۵ تا ۳۵ هستند. یکی از ویژگی های بارز قالی هایی سنندج، پرزهای کوتاه آن است که معمولاً پرداخت و قیچی آن در زمان بافت صورت می گیرد. با وجود آنکه گره نامتقارن در میان اهل فن به «گره فارسی» یا «گره سنه» (نام کُردی آن شهر) معروف است، با این حال فرش های سنندج با گره ای از نوع متقارن یا به عبارتی گره ترکی بافته می شوند. به کارگیری الیاف کاملاً تابیده شده توسط قالی بافان موجب شده که گره های فرش آنان در پشت فرش به خوبی دیده شود. تمایل بافندگان در نوع بافت بیشتر به قالی های «لول بافت» است. طرح های رایج. طرح ماهی درهم، عمده ترین طرح مورد استفاده قالی سنندج است. هر چند که در گذشته طرح های متنوعی در این شهر بافته می شد، ولی امروزه، بخش اعظم قالی های دستباف این شهر، طرح ماهی درهم (هراتی) است که در قالب های گوناگون لچک ترنج (که در زبان محلی آن را کلاه فرنگ می گویند)، سه ترنج و … بافته می شود. اگر چه نمی توان طرح های گسترده را دسته بندی کرد ولی می توان آن ها ر
ا تحت عنوان های ذیل بررسی کرد: طرح بته جقه. جقه های کردستان با بته جقه های مناطق دیگر چون کرمان، قم و … تفاوت دارد مانند: جقه چارکی، جقه توپی، جقه بادامی، جقه نیم گره ای، جقه گره ای، جقه و مروارید، جقه و قندیل، جقه زمردی، جقه پاشتری و … طرح گل فرنگ. با ورود پارچه های خارجی به ایران، کاربرد طرح گل فرنگ، در بسیاری از صنایع دستی ایران رایج شد که از آن جمله گل فرنگ های متداول صنایع دستی در کردستان است. مثل «گل جرسه» که از پارچه های ژرسه فرانسوی گرفته شده است. «دسته گل» (گل محمدی) که شامل دسته های گل رز یا «گل میرزا علی» و … است. طرح گل و بلبل. این طرح دسته هایی از گل ها که همراه با شاخه هایی که بر روی آن پرندگان قرار دارند. در طرحی موسوم به «عروس و داماد»، علاوه بر این گل ها و پرنده ها، آدمک هایی نیز اضافه می شوند. گل وکیلی. زمینه ای پر از گل های تجریدی که در میان آن ها نگاره های دیگری نیز نقش شده است. همانگونه که ذکر شد؛ امروزه بافت این طرح های متنوع بسیار کم شده و می توان گفت؛ در پایان جنگ جهانی دوم، بافندگان سنندج این طرح ها را کنار گذاشتند و اینک «ماهی سنه» از نقشه های رایج سنندج است. رنگ بندی. قالی های قدیمی
سنندج دارای رنگ آمیزی بدیع و شفافی بودند که متأسفانه امروزه جای خود را به رنگ های بی ثبات و خام شیمیایی داده اند. استفاده از رنگ های لاکی سیر، سرمه ای و آبی در رنگ آمیزی فرش های قدیمی سنندج اهمیت دارد. فرش های امروز سنندج علاوه بر رنگ های مذکور، با کاربرد رنگ های نسبتاً ملایم تری مانند: کرم، آبی روشن و لاکی روشن از تنوع بیشتری برخوردار است. رنگرزی. رنگرزی در سنندج و سایر مناطق کردستان نیز چون بیشتر نواحی ایران ابتدا با رنگرزی گیاهی شروع شد و سپس با سهل الوصول بودن رنگ های شیمیایی، رنگرزی شیمیایی در آن ها رواج گرفت که این امر لطمه زیادی به کیفیت قالی های بافته شده در این شهر زده است. ابعاد. به نظر می رسد که بافت قالی هایی با ابعاد کوچک در سنندج متداول است که تحت تأثیر بافته های عشایری آن منطقه می باشد. فرش ها در ابعاد مختلفی مانند پشتی، ذرع و نیم، دو ذرع، کناره، شش مترمربعی و حداکثر نه مترمربعی بافته می شوند، ابعاد بزرگ تر کمتر مورد توجه بوده اند. وضعیت فعلی. بافت های امروزی سنندج اغلب یکنواخت بوده و مهارت بافندگان و طراحان آن در دهه های اخیر تغییر چندانی نکرده است. با مشاهده فرش های زیبا و مرغوب گذشته سنندج
می توان به جرئت ادعا کرد که مرغوبیت فرش های کنونی سنندج تا حدودی کاهش یافته است. از طرف دیگر عدم همخوانی طرح های ظریف، اصیل و قدیمی سنندج با رنگ های شیمیایی (که امروزه مصرف می شوند) و بافت دو پود، موجب افت کیفیت قالی سنندج شده است. از آنجایی که بخش اصلی بافندگان و رنگرزان استان کردستان را زنان و دختران تشکیل می دهند و عمدتاً بخش عظیمی از کار قالیبافی در تمامی مراحلش در منزل انجام می گیرد، لذا تعداد کارگاه هایی که در زمینه قالی سنندج فعالیت دارند، نسبت به اکثر مناطق دیگر کمتر است. به طوری که طبق آمار وزارت جهاد کشاورزی در تابستان ۱۳۸۰ در سراسر استان کردستان فقط ۲ کارگاه ریسندگی و ۷ کارگاه رنگرزی ثبت شده، وجود داشت. قالی بافی. قالی بافی در کردستان بسیار رایج است و نام کردستان همیشه مترادف با مهم ترین قالیهای دستبافت بوده که با کمال ذوق و سلیقه پدید آمده است و قالی افشار و سنندج و بیجار و بوکان امروز شهرت جهانی دارد و به تحقیق یکی از پر ارزش ترین فرش های ایران است بیشتر طرحهای مورد استفاده قالیبافان در کردستان طرحهای شکسته بوده و به ندرت از طرحهای دیگر استفاده می شود، از میان این طرحها می توان به طرح ماهی درهم (
هراتی)، ریز ماهی نقش بته ای، گل وکیلی، گل میرزا علی، گل مینا و شاخ گوزن و میناخانی اشاره کرد. فرش های ایلیاتی و روستایی. قالی های بافت روستا به دلیل استفاده از پودهای ضخیم پشمی، دارای بافت سنگین و پرزهای بلند و گوشتی هستند. از این رو، آن ها را در اصطلاح محلی «خرسک» می نامند. طرح این قالی ها بیشتر هندسی است. طراحی این فرش ها به صورت «ذهنی بافت» اجرا می شود؛ به این معنی که هر بافنده در بافت نقشه ای خاص مهارت می یابد و طرح کلی آن را در ذهن خود حفظ می کند و هربار بر طبق سلیقه خود آن را می بافد. رنگ زمینه بیشتر این قالی ها تیره است و طرح ها با تضاد رنگی مشخص بر آن قرار می گیرد. منابع. http://www.carpettreasury.com http://www.afarineshdaily.ir
ونوس مگس خوار یا مگس گیر یک گیاه گوشتخوار است که از راه جلب حشرات کوچک و به دام انداختن آنها تغذیه می کند. او از حس بساوایی برای بسته شدن در زمان مناسب استفاده می کند. گیاه گوشتخوار ونوس اغلب در زمین هایی می روید که دارای منابع کمی از نیتروژن می باشند از این رو با شکار حشرات سعی در جبران نیتروژن مورد نیاز خود دارد. انتهای برگ های آن دارای موهای ریزی در سطوح داخلی است که باعث برانگیخته شدن آن می شود، و با ساختار خاصی که در پایانه هر برگ وجود دارد، می تواند طعمه را به دام بیندازد. هنگامی که حشره یا عنکبوت بر روی برگ ها و موهای ریز روی آن بخزد، در صورتی که در کمتر از بیست ثانیه پس از اولین تحریک مو، تحریک دیگری صورت گیرد، برگ بسته می شود و طعمه به دام می افتد. مگس گیر گیاهی بیابانی، زینتی و پایا وصف شده که برگ های خود را بر هر حشره ای که روی آن بنشیند، می بندد؛ و مادّه ای اسیدی بر آن ترشح می کند تا آن حشره را بکشد و به تغذیهٔ خود درآورد. گل. گل ها در مگس گیر ونوس از اواسط بهار تا اواسط تابستان و به رنگ سفید ظاهر می گردد. تکثیر و ازدیاد. مگس گیر ونوس با دو روش تکثیر جنسی و تکثیر نباتی ازدیاد می یابد. تکثیر صنعتی
مگس گیر ونوس از طریق کاشت بذر صورت می گیرد. واژه شناسی. نام رایج گیاه اشاره به ونوس، ایزد رومی عشق دارد. نام سرده گیاه Dionaea (دختر الهه یونان دیونه) اشاره به آفرودیته ایزدبانوی یونانی دارد، در حالی که نام گونه "muscipula" است که در لاتین معنای تله موش می دهد. در عربی و متون اولیهٔ فارسی، «خانق الذباب»، «مگس گیر» و «دیونه» گفته می شود. ساختار. مگس گیر ونوس یک گیاه کوچک است که ساختاری گل کاغذی دارد. برگ های آن بین ۴ تا ۷ عدد است که از یک ساقه زیر زمینی با ساختار حباب مانند به وجود آمده است. در طول هر سال، هر ساقه می تواند به طول ۳ تا ۱۰ سانتی متر برسد. همچنین برگ بزرگتر که ساختاری برای شکار طعمه دارد، معمولاً بعد از تشکیل گل ایجاد می شود. مگس گیر ونوس که بیش از ۷ برگ داشته باشد، یک گروهه به شمار می آید و ساختار گل آن در زیر زمین شکل گرفته است. حفاظت. هم اینک، تخمین زده می شود بیش از ۳ تا ۶ میلیون گیاه در کشت، و حدود ۳۵٬۸۰۰ گیاه باقی مانده در طبیعت وجود داشته باشد. چندین نفر از حامیان برجسته طبیعت و گیاهان، پیشنهاد داده اند که این گیاه برچسب آسیب پذیر بگیرد. اطلاعات دقیق توزیع اندازه جمعیت مگس گیر ونوس در سال
۱۹۹۲ توسط دفتر حفاظت از گیاه، حالت وخیم تری را برای این گونه نشان می دهد.
پرواز شماره ۵۷۱ نیروی هوایی اروگوئه یکی از بحث برانگیزترین حوادث هوایی رخ داده بر فراز کوه های آند است. در طی این پرواز یک هواپیما در روز ۱۳ اکتبر ۱۹۷۲ با ۴۵ سرنشین سقوط کرد. بازماندگان نهایی این سانحه که ۱۶ نفر بودند در ۲۳ دسامبر ۱۹۷۲ (۲ ماه و ۱۰ روز بعد از سقوط) پیدا شدند. بیش از یک چهارم از مسافران در لحظات اولیه سقوط مرده و بقیه نیز از سرما و گرسنگی و بر اثر جراحات وارده در گذشتند. افراد باقی مانده در ارتفاعات و در مقابله با سرمای وحشتناک، دوران بسیار سختی را گذراندند. آن ها برای بقای حیاتشان مجبور شدند از بقایای دوستانشان که درگذشته بودند تغذیه کنند. علت بحث برانگیز بودن این واقعه متهم شدن بازماندگان به قتل عمد سایرین برای تغذیه از آنهاست. گروه های جستجوگر تا هفتاد و دو روز بعد از حادثه هیچ خبری از بازماندگان حادثه نداشتند. تا اینکه دو تن از بازماندگان حادثه به نام های روبرتو کانه سا و ناندو پارادو پس از دوازده روز راهپیمایی و با کمک یک روستایی شیلیایی به نام سرجیو کاتالان توانستند خبر دهند که عده ای زنده مانده اند. سقوط هواپیما. در روز جمعه سیزدهم اکتبر ۱۹۷۲ یک تیم آماتور راگبی از دانشگاه قدیمی مونته وی
دئو به منظور مسابقه با یک تیم شیلیایی در سانتیاگو با یک هواپیمای FH-227D پرواز کردند. البته سفر یک روز قبل آغاز شده بود اما به دلیل بدی آب و هوا هواپیما و مسافرانش مجبور به یک توقف یک روزه در فرودگاه بین المللی کاراسکو در شهر مندوزا شدند. در پرواز مجدد که در ارتفاع بیست و دو هزار و پانصد پایی از زمین انجام شد خلبان نمی توانست به صورت مستقیم به سانتیاگو برود. او ابتدا باید به کوه های آند رسیده و سپس با چرخش به سمت غرب به مسیرش ادامه می داد. هواپیما در بعد از ظهر، زمانی به بالای کوه های آند رسید که هوا به شدت ابری بود؛ بنابراین خلبان باید فقط متکی به رادار حرکت می کرد. بر اساس یک اشتباه مهلک خلبان به تصور آنکه به سانتیاگو رسیده است ارتفاع را کم کرد. اما لحظاتی بعد هواپیما با ارتفاعات قله کوه برخورد کرد و در همان لحظات اولیه حفره ای در عقب هواپیما به وجود آمد سپس ضربه دیگری به سمت چپ هواپیما وارد آمد و در نهایت هواپیما بر روی زمین و بر روی برف و شیب کوه سرخورده و با برخورد با یک صخره متوقف شد. در زمان اولیه سقوط ۱۲ تن از مسافران در گذشته و سپس در ساعات اولیه سقوط نیز ۶ نفر دیگر بر اثر شدت مجروحیت در گذشتند. از م
یان ۲۷ نفر باقی مانده نیز تعدادی دچار شکستگی های متعدد شدند. از اینجا به بعد فاجعه به شکل دیگری ادامه یافت، زیرا هیچ یک از مسافران وسایلی برای زنده ماندن در یخبندان و برف نداشتند. فقط دو دانشجوی پزشکی سعی کردند با تخته های چوب برای کسانی که دچار شکستگی شده بودند امکاناتی فراهم بیاورند. جستجو. پس از انتشار خبر سقوط هواپیما سه گروه از سه کشور، عملیات جستجوی خود را آغاز کردند اما به دلیل قرار گرفتن هواپیمای سفید رنگ در میان انبوه برف ها موفقیتی به دست نیامده و پس از هشت روز، جستجو متوقف شد. بازماندگان سقوط هواپیما که از طریق یک رادیوی ترانزیستوری کوچک اخبار را با سختی دنبال می کردند، متوجه شدند که جستجو برای یافتن آن ها متوقف شده است. «روی هارلی» که این خبر تاسف بار را شنیده بود آن را به اطلاع دیگران رساند. «پاول راید» در یک مصاحبه پس از نجات یافتن می گوید: ما همه دور «روی» جمع شده بودیم اما چون صدای رادیو بسیار ضعیف بود او رادیو را به گوشش چسبانده و خبرها را گوش می کرد. وقتی خبر را شنید با گریه شدید گفت: بچه ها فقط دعا کنید، آن ها جستجو را متوقف کردند. بیم و امید. در ابتدا ما را بهت و حیرت فرا گرفت اما "نیکو لی
چ" فریاد زد ما خودمان باید خودمان را نجات دهیم، جرئت داشته باشید بچه ها ما از اینجا خارج می شویم. بازمانده ها چند بسته کوچک غذا داشتند و مقداری نوشیدنی و چند بسته شکلات. آن ها به تدریج و پس از تمام شدن نوشیدنی ها روشی برای آب کردن برف و نگهداری آن در بطری ها پیدا کردند اما علی رغم جیره بندی سخت، غذاها تمام شد. در آن ارتفاع بالا و یخبندان هیچ گیاه یا جانداری برای شکار و تهیه غذا وجود نداشت. بحث های سختی درگرفت اما در نهایت برای ادامه زندگی آن ها مجبور شدند که از جسد در گذشتگان به عنوان غذا استفاده کنند. در کتاب "معجزه در آند" که کتابی در مورد این حادثه و آنچه بر او و همراهانش گذشت در سال ۲۰۰۶ چاپ کرد، در مورد این تصمیم می گوید: در آن ارتفاع هیچ غذایی وجود نداشت بارها اطراف را گشتیم اما هیچ چیزی به دست نیاوردیم. ما سعی کردیم چمدانها را پاره کرده و آن را به باریکه های چرمی تبدیل کرده و به عنوان غذا بخوریم اما مواد شیمیایی به کار رفته در آن ها امکان خوردن آن ها را از ما گرفت. روکش صندلی ها را کندیم بخوریم اما آن ها هم همین مشکل را داشتند. بقیه چیزها هم آلومینیومی و پلاستیکی بودند. در صبح روز ۲۹ اکتبر در حالی که ا
فراد در داخل بقایای هواپیما در حال استراحت بودند یک بهمن فرو ریخت و آن ها در داخل هواپیما محبوس شدند. «ناندو پارادو» سعی کرد با سوراخ کردن بدنه هواپیما یک راه تنفس به وجود آورد آن ها ۳ روز را در این فضای وحشتناک به سر بردند. پس از نجات از بهمن ها به این نتیجه رسیدند که ماندن در این مکان راه چاره نیست. آن ها باید حرکت کنند زیرا علاوه بر آن، دچار برف کوری و کمبود آب در بدنشان به دلیل حضور در ارتفاعات شده بودند. بازمانده ها فکر می کردند اگر از ارتفاعات عبور کنند و در مسیر شرق بروند به کشور شیلی خواهند رسید؛ بنابراین تصمیم گرفتند که یک تعداد از افراد برای آوردن گروه نجات بروند. برای آن ها غذای بیشتر و لباسهای گرمتر در نظر گرفتند. ترکیب گروه زیاد مهم نبود اما «پارادو» که نسبت به بقیه فعال تر بود خود را به عنوان اولین داوطلب معرفی کرد. به دنبال آن دو دانشجوی پزشکی نیز آمادگی خود را اعلام کردند. بیشتر افراد از اینکه داوطلب شوند بیم داشتند آن ها فکر می کردند این توانایی را ندارند که به راهپیمایی در مسافت های دور دست بروند در نهایت پس از تکمیل نفرات گروه نجات تصمیم گرفتند ابتدا در مسیرهای نزدیک تمرین کنند سپس با کمتر
شدن سرما راهپیمایی اصلی را انجام دهند. تقریباً ۷ هفته بعد گروه، عملیات اصلی را آغاز کردند. آن ها پس از چندین ساعت راهپیمایی به بخش دم هواپیما رسیدند. این بخش به طور کامل دست نخورده باقی مانده بود. مقداری سیگار، شکلات، پوشاک تمیز و نیز تعدادی کتاب طنز توسط آن ها یافت شد. این حادثه در تقویت روحیه گروه تأثیر زیادی گذاشت. از همه مهم تر اینکه برای اقامت در شب یک مکان مناسب پیدا کرده بودند. صبح روز بعد گروه حرکتش را به سمت شرق ادامه داد ولی شب دوم مجبور شدند که در فضای باز اقامت کنند. سرمای کشنده آن ها را رو به مرگ برد و آن ها به این نتیجه رسیدند که بهتر است به محل استقرار شب قبل یعنی دم هواپیما بازگردند و در همان جا صرفاً به انجام اقداماتی برای رساندن پیام کمک خواهی ازجمله سر دادن فریاد کمک بسنده کنند. آن ها به محل افتادن دم هواپیما برگشته و با کمک باتری های هواپیما و قطعات باقی مانده سعی کردند یک فرستنده رادیویی بسازند. گروه چند روز به سرپرستی «روی هارلی» که از الکترونیک اطلاعاتی داشت تلاشش را برای ساخت فرستنده ادامه داد. اما تلاش هایشان بی نتیجه ماند؛ بنابراین هیچ راهی جز عبور از قله کوه ها باقی نمانده بود. گروه
ی که از سقوط هواپیمای اروگوئه ای جان سالم به در برده بودند همچنان نگران سرنوشت دوستانی بودند که از آن ها جدا شده و برای کمک آوردن به سوی مرز شیلی رفته بودند. گروه داوطلب مجبور بودند برای نجات خودشان به راهپیمایی سخت و مبارزه با سرما بپردازند. البته تحمل سرمای روز امکان پذیر بود اما سرمای شب در میان برف ها غیرممکن بود؛ بنابراین راه چاره این بود که نوعی کیسه خواب گرم برای خوابیدن در شب بسازند. «ناندو پارادو» توانست با استفاده از مواد عایق و چرم صندلی هواپیما یک نوع کیسه خواب سه لایه را درست کند. این کیسه خواب می توانست به خوبی گروه را از سرمای کشنده حفظ کند. اعضای گروه همگی در این وضعیت از مادر پارادو یاد کردند که به او اندکی دوخت و دوز یاد داده بود. این تخصص در چنین زمان و مکانی می توانست جان آن ها را نجات دهد. بعد از آنکه کیسه خواب ها آماده گردید گروه متقاعد شد که به کوهپیمایی اش ادامه دهد. آنها در ۱۲ دسامبر دوباره حرکت کردند پارادو که گروه را هدایت می کرد به همراه دوستانش پس از ۳ روز راهپیمایی به قله یک کوه رسیدند. آن ها در زمان صعود با کمبود اکسیژن نیز مواجه بودند. اما به این فکر می کردند که پس از رسیدن به