Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی پدر و مادرش در خانه خاله اش آنتوانت داگروسا (به فرانسوی: Antoinette Dagrosa) در منطقه ۱۴ پاریس مستقر شد. در خانه خاله اش پیانویی بود که ژرژ از وجود آن و زمانی که دست داده بود استفاده کرد تا بدون دانستن سلفژ در نواختن پیانو مهارت پیدا کند. او برای اینکه درآمدی داشته باشد به دنبال کار گشت و در شرکت رنو به عنوان کارگر مشغول به کار شد که البته زیاد طول نکشید زیرا در ۳ ژوئن پاریس و حومه آن توسط نیروهوایی آلمان لوفت وافه (به آلمانی: Luftwaffe) بمباران شد و کارخانه رنو واقع در بولونی-بیانکور نیز آسیب دید؛ و در ۱۴ ژوئن نیروهای آلمان ورماخت (به آلمانی: Wehrmach) وارد پاریس شدند. در دوره مهاجرت مردم ژرژ نیز به خانه پدری بازگشت. پس از تابستان، ژرژ که مطمئن بود آینده ای برایش درآنجا نیست به پاریس و پیش خاله اش بازگشت. اما پاریس دیگر همان شهر قبلی نبود و کار نیز منحصر به کسانی بود که با آلمانی ها همکاری می کردند و تقریباً پیدا کردن کار ناممکن شده بود. باسدورف. در فوریه ۱۹۴۳ طرح کار اجباری (STO) از طرف آلمان نازی بر دولت ویشی فرانسه اعمال شد و ژرژ که درآن زمان ۲۲ سال داشت به شهرداری منطقه ۱۴ پاریس فراخوانده می شود و برگه
تردد خود را دریافت می کند. تدابیر سفت و سختی برای رفت وآمد از طرف آلمان نازی در نظر گرفته می شود و با معترضین به تندی برخورد می شد. ۸ مارس ۱۹۴۳ بود که ژرژ از مسیر راه آهن جنوب پاریس به اردوگاه کار اجباری باسدورف آلمان فرستاده می شود و در آن جا در کارخانه ساخت موتور هواپیمای بی ام و (BMW) مشغول به کار می شود. در ماه مارس ۱۹۴۴ ژرژ موفق به گرفتن مرخصی ۱۵ روزه ای می شود که پس از آن دیگر به آلمان بازنمی گردد. ژرژ اغلب مواقع در حال خواندن کتاب و نوشتن ترانه دیده می شد که همین باعث سرگرمی همراهانش بود و بدنبال آغاز یک رمان در پاریس به نام لالی کاکامو (به فرانسه: Lalie Kakamou)او به زنجیره دوستانی متصل می شود که در تمام طول عمرش به آن وفادار می ماند. از جمله این دوستان می توان آندره لارو (به فرانسه: André Larue)رنه ایسکین (به فرانسه: René Iskin) و به خصوص پیر اونتنیانت (به فرانسه: Pierre Onténiente)کتابخانه داری که همیشه از او کتاب قرض می گرفت را نام برد. زندگی مخفیانه. در بازگشت به پاریس او می بایستی محلی را برای مخفی شدن پیدا می کرد و طبیعتاً به خاطر اینکه از اردوگاه کار اجباری فرار کرده بود، نمی توانست با وجود کن
ترل های گشتاپو به خانه آنتوانت بازگردد و برای همین در خانه ژَن و مارسل پلانش در حیات کوچکی که پر از حیوانات اهلی بود و حتی از کمترین امکانات زندگی هم بهره نمی برد برای مدت دو سال (تا پایان جنگ) پناه گرفت. در این خانه که صاحبخانه آن هم وضعیت آنچنان خوبی نداشت ژرژ برسنس با طلوع آفتاب بیدار می شد و با غروب آن می خوابید. در همین خانه و همین زمان بود که ژرژ برسنس چند ترانه نوشت که بعدها این ترانه ها به سرعت مشهور شدند. این خانه که در کوچه بن بستی قرار دارد همچنان به صورت یادبودی از ژرژ برسنس برجا مانده. پلاکی در ورودی این بن بست از طرف شهرداری پاریس نصب شده که مضمون آن چنین است: آزادیخواه. در سپتامبر ۱۹۴۶ او به مبارزان فدراسیون آنارشیست پیوست و برای روزنامه آن ها بنام آزادیخواه مطالب روزانه ای بانام مستعار ژیل کُلَن یا ژئو سدی می نوشت. مطالب او غالباً طنز سیاه بود و حاوی مطالب تندی در مورد آنچه که با آزادی فردی مربوط می شد بود. در مورد شدت و تندی مطالب او حتی در میان همکارانش نیز موافقین و مخالفینی داشت. ژرژ برسنس در ژوئن ۱۹۴۷ از این فدراسیون جداشد اما همچنان طرفدار آنارشیست ها بود. او بعدها در جشن هایی که از طرف
«لوموند لیبرتر» برگزار می شد به صورت داوطلب شرکت می کرد. پوپشِن. در ۱۹۴۷ او با یوها هیمن آشنا شد. یوها متولد سال ۱۹۱۱ در کشور استونی بود. ژرژ برسنس وی را «پوپشن» (Püppchen) (در زبان آلمانی به معنی عروسک کوچولو) صدا می زد. پس از این آشنایی ژرژ برسنس تا پایان عمر به وی وفادار ماند. در همان دوران ژرژ برسنس ترانه هایی برای وی سرود که همگی بعدها ترانه های مشهوری شدند. ترانه هایی مانند: یوها در سال ۱۹۹۹ حدود ۱۸ سال پس از درگذشت ژرژ برسنس از دنیا رفت و در مجاورت او دفن گردید. روی سنگ نبشه آنها واژه «پوپشن» (Pupchen) به همان گونه که آنها می نوشتند حک شده است. دهه پنجاه: از پاتاشو تا بوبینو. در ۱۹۵۱ ژرژ برسنس با ژاک گرلو خواننده کاباره «کاوو دو لا رپوبلیک» (Caveau de la République) آشنا شد که وی پس از اینکه ترانه ای از وی را شنید به وی گیتار شخصی خود را هدیه کرد و به وی پیشنهاد کرد تا بجای پیانو از گیتار برای خواندن ترانه هایش استفاده کند. به این ترتیب ژاک گرلو ژرژ را در کاباره های مختلفی وارد کرد تا شناخته شود. ژرژ که آهنگ ترانه هایش را برای پیانو می نوشت همه را برای ساز گیتار تبدیل کرد. اما روی صحنه ژرژ نمی توانست خ
ود را نشان دهد. وحشت زده، عرق کرده و از دست دادن کنترل بخاطر قرار داشتن روی سن عواملی بود که او را بسیار ناراحت می کرد و برای همین بود که همیشه ترجیح می داد تا ترانه هایش را دیگر خوانندگان بخوانند. حتی ترانه های معروفش را. پاتاشو. دو نفر از اهالی ست (زادگاه ژرژ برسنس) به نام های روژه ترون و ویکتور لاویل که خبرنگار مجله "پاری ماچ" (Paris Match)بودند تصمیم می گیرند در حد توان خود به کمک ژرژ بیایند که پس از چند آزمون ناموفق دلسرد شده بود. آن ها ترتیب یک مصاحبه با هانریت راگون (Henriette Ragon) با نام مستعار پاتاشو خواننده و بازیگر معروف را برای وی می دهند که این مصاحبه در ۲۴ ژانویه ۱۹۵۲ در کاباره محله مون مارتر این خواننده برگزار شد؛ و در آن جا بود که با اجرای چند ترانه ژرژ برسنس توانست توجه پاتاشو را به ترانه هایش جلب کند و درآنجا بود که ژرژ با جرئت ترانه هایش را به پاتاشو پیشنهاد کرد. پاتاشو این پیشنهاد را رد نکرد و از او دعوت کرد تا در کاباره وی ترانه هایش را در اولین فرصت تکرار کند. در روزهای بعد ژرژ برسنس با وجود اشکالاتش بر روی سن می رود و می خواند. در این میان پیر نیکولا (Pierre Nicolas) نوازنده گیتار بیس
ارکستر او را همراهی کرد. ژاک کانتی. در ۹ مارس ۱۹۵۲ و به تحریک پاتاشو، ژاک کانتی (Jacques Canetti) مدیر کنسرت محله پیگال به نام «سه خر» و همچنین مدیر هنری شرکت فیلیپس را کنجکاو کرد تا دیداری از کاباره پاتاشو داشته باشد. ژاک کانتی با شنیدن ترانه های ژرژ برسنس رئیس شرکت فیلیپس را مجاب به امضای قراردادی برای ضبط موسیقی کرد. تیتر روزنامه "فرانس-سوار" (France-Soir) در ۱۶–۱۷ مارس: "پاتاشو یک شاعر کشف کرد!" ضبط نخستین آلبوم ها. در ۱۹ مارس همان سال ضبط آلبوم «گوریل» (Gorille) و «بچه بد پشیمان» (Mauvais sujet repenti) در استودیوی ضبط سالن پلیل (Salle Pleyel) آغاز شد. در زمان تولید آلبوم "گوریل" بعضی از همکاران وی از اینکه این آلبوم با برچسب شرکت فیلیپس منتشر می شود ناراحت بودند. از ماه آوریل تا نوامبر آن سال ۹ ترانه ژرژ برسنس بر روی دیسک های ۷۸ دور گرامافون منتشر شد که در میان این ترانه ها ترانه «چتر» توجه ژاک بکر کارگردان سینما را به خود جلب کرد. این کارگردان از این ترانه در فیلم خود بنام «خیابان استراپاد» (Rue de l'Estrapade) استفاده کرد. این ترانه همزمان با نمایش فیلم بر پرده های سینما به صورت دیسک نیز منتشر شد. ای
ن ترانه در سال بعد از طرف آکادمی شارل-کرو برگزیده و برنده جایزه بزرگ دیسک ۱۹۵۴ شد. در ششم آوریل نخستین برنامه تلویزیونی خود را رادیو بین المللی فرانسه (RTF) اجرا کرد. او آهنگ «بدنامی» (La Mauvaise Réputation) را در مقابل تماشاچیان آلهامبرا (Alhambra) خواند. از ۲۸ ژوئیه تا ۳۰ اوت اولین دوره اجراهای خود را در فرانسه، سوئیس و بلژیک همراه پاتاشو و برادران ژاک برگزار کرد. از ماه سپتامبر در سالن کنسرت «تروابُده» (Trois Baudets) به کار پرداخت. سالن کنسرت همیشه پر بود. در میان تماشاچیان ترانه هایی مانند «کشتار» (Hécatombe) و «گوریل» (Le Gorille) موافق و مخالفانی پیدا کرده بود که همین انتقادات هنری دهان به دهان در میان مردم پیچید و موجب شهرت و سرشناسی بیشتر ژرژ گشت. در سال ۱۹۵۳ همه کاباره ها به او پیشنهاد کار می دادند و دیسک هایش فروش زیادی پیدا کرد. نخستین اجرای او در سالن موسیقی بوبینو که سالن مورد علاقه وی بود و آن را «کارخانه» می نامید در فوریه سال ۱۹۵۳ با موافقت ژاک کانتی برگزار شد و دومین اجرای وی در این سالن در اکتبر ۱۹۵۳ بود. رنه فاله-پیر نیکولا. نویسنده ای به نام رنه فاله (René Fallet) تحت تأثیر ترانه هایی که
از ژرژ برسنس در رادیو پخش می شد برا ی شنیدن کنسرتی از وی به سالن «تروابُده» رفت و چنان مجذوب شد که در ۲۹ آوریل ۱۹۵۳ مقاله ای به ستایش از ژرژ برسنس در هفته نامهٔ فکاهی "کانار آنشِنِه" (Le Canard enchaîné) به عنوان " به پیش، ژرژ برسنس!" نوشت و در آن از صدای نادر و با نفوذ او تقدیر کرد. برسنس نامه ای برای رنه فاله می نویسد و از او می خواهد تا به دیدارش برود. این دیدار آغاز یک دوستی است که تا پایان عمر برسنس ادامه پیدا می کند. در سال ۱۹۵۴ هنگامی که تور المپیا برگزارمی شد، ژرژ برسنس از پیر نیکولا می خواهد که نواختن کنترباس را بعهده بگیرد و این آغاز یک همکاری سی ساله می شود. او نوازنده باس تمامی سن ها و ضبط های ژرژ برسنس است. ژیبرالتار. همراه با کامیابی های پیاپی و سرازیر شدن پول باید که حرفه اش مدیریت می شد. در سال ۱۹۵۴، پیر اونتنیانت (Pierre Onténiente) دوست محل زادگاهش باسدورف پذیرفت بی هیچ چشمداشتی به امور مالی او بپردازد. پیش از آنکه او کارش را آغاز کند برای کارآموزی نزد ری ونتورا (Ray Ventura) ناشر ژرژ برسنس می رود. ژرژ برسنس در سال ۱۹۵۵ صاحب خانه خانواده پلانش می شود و پس از نصب آب و برق خانه را به آن ها با
زمی گرداند. در همین سال بود که او پل فور شاعر مورد علاقه اش را ملاقات می کند، همان شاعری که ترانه سرای یکی از نخستین کارهای ژرژ برسنس بود به نام «اسب کوچولو» (Le Petit Cheval). ایستگاه رادیویی تازه راه اندازی شده ای به نام «اروپ اَن» (Europe 1) رویدادی مهم در حرفه اوست زیرا تنها ایستگاه رادیوی دولتی است که ترانه های ممنوع او را پخش می کند. در سال ۱۹۵۶به عنوان مجری این ایستگاه رادیویی شروع به کار می کند.
ایران هخامنشی هفت دودمان ممتاز داشت که یکی از آن ها از نژاد سلطنتی بود. نجبای هفتگانهٔ هخامنشی. هرودوت می نویسد، گئومات غاصب بعد از رفتن کمبوجیه به مصر خود را به جای بردیا پسر کوروش معرفی کرده، بر تخت نشست. اولین کسی که پس از هفت ماه فرمانروایی به گئومات ظنین شد که او فرزند کوروش نیست بلکه مرد شیادی است، هوتن بود. هوتن یک دستهٔ شش نفره از نجبای پارس را که به آن ها اطمینان داشت، تشکیل داد و با ورود داریوش از پارس تصمیم گرفته شد که او را نیز در گروه خویش وارد سازند. این هفت تن با هم قسم خوردند که برای دفع غاصب اقدام کنند. در پی کشته شدن گئومات و در طی مذاکره راجع به تعیین نوع حکومت ایران در زمان داریوش بزرگ که توسط نمایندگان هفت تن از نجبای ایران انجام شد. هوتن نظام حکومتی دموکراسی را برای آیندهٔ ایران پیش نهاد کرد و در نکوهش نظام پادشاهی سخن گفت، اما نظرش در آن نشست مورد استقبال قرار نگرفت،مگابیز ضمن تأیید انتقادات هوتن به نظام پادشاهی، از نظام آریستوکراسی دفاع کرد. اما داریوش از نظام پادشاهی دفاع کرد، و چون نظر چهار نفر دیگر حاضر در جلسه هم موافق با داریوش بود، در نهایت نظام پادشاهی در ایران تداوم یافت . نام
این هفت تن از نمایندگان نجبای هفتگانهٔ هخامنشی از این قرار است: در کتاب هرودوت و در کتیبه بیستون ۱. اوتانس (اوتانه) ۲. اسپاتینس (اردومنش) ۳. گوبریاس (گئوبروه) ۴. اینتافرنس (وین دِفرنه) ۵. مگابیز (بغابوخش یکم) ۶. هیدارنس (ویدرنه) ۷. داریوش (داریوش) کریستن سن، ایرانشناس دانمارکی می نویسد، ایران هخامنشی هفت دودمان ممتاز داشت که یکی از آن ها از نژاد سلطنتی بود. هرودوت به خطا رفته است که امتیازات این دودمان ها را اجر شرکت آن ها در قتل گئومات می داند. اسکندر و سلوکیان که وارث سیاست هخامنشی بشمار می آیند. تغییری در اصول و اساس تشکیلات داریوش بزرگ ندادند. اشکانیان نیز پس از اینکه به تسخیر سراسر ایران پرداختند و دولت ایرانی جدیدی تشکیل دادند باز اصول و سنن سیاسی عهد هخامنشی را حفظ کردند و تشکیلات دودمانی قدیم هم جانی تازه گرفت.
ادبیات چیست نام یک کتاب ادبی است که توسط ژان پل سارتر، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
ارباب نام یک کتاب ادبی است که توسط ماکسیم گورکی، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
افسانه های راز و خیال نام یک کتاب ادبی است که توسط ادگار آلن پو، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
جادی ()، شب نیاکان، مجموعه ای از درام شاعرانه سرودهٔ آدام میتسکیه ویچ نویسنده و شاعر لهستانی و یکی از بزرگ ترین آثار رمانتیسم در لهستان و اروپا محسوب می شود. این مجموعه بین سال های ۱۸۲۳–۱۸۶۰ به نشر رسید که شامل سه بخش مرتبط است و بخش اول آن پس از درگذشت میتسکیه ویچ منتشر شد و ناقص است. عنصری که این بخش ها را به هم پیوند می دهد، مراسمی آیینی به نام شب نیاکان است که به تفصیل در قسمت دوم این مجموعه ارائه شده است. این اثر حاوی زندگی نامه های متعدد و شامل ایده های مربوط به مبارزه برای آزادی ملی با مهاجمان روس است.
ازخودگذشتگی زنان داستان کوتاهی است از جک لندن. این داستان در کتابی به همین نام با ترجمه محمدجعفر محجوب به فارسی منتشر شده است.
اسپارتاکوس نام رمان تاریخی است که در سال ۱۹۵۱ توسط هوارد فاست، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
اسیر قفقازی نام یک رمان کوتاه است که توسط لئو تولستوی، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده است.
اشباح نام نمایشنامه ای است اثر هنریک ایبسن، نویسندهٔ اهل نروژ. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
اعترافات نیمه شب جلد اول از رمان ۵ جلدی به نام ماجرای سالاوان می باشد که توسط ژرژ دوامل، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
افسانه ها نام یک کتاب ادبی است که توسط هانس کریستین اندرسن، نویسندهٔ اهل دانمارک نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
افعی در مشت نام یک کتاب ادبی است که توسط هروه بازن، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
افکار عمومی نام یک کتاب ادبی است که توسط آلفرد سووی (Alfred Sauvy)، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
آمِنِمحات چهارم از واپسین پادشاهان دودمان دوازدهم مصر باستان بود. مانثون او را "آمِنِمِس" می خواند و برایش دوره ای از فرمانروایی به طول ۸ سال را ذکر می کند. پاپیروس تورین این زمان را ۹ سال و سه ماه و بیست و هفت روز می نویسد. نام. آمِنِمحات به معنای «آمون بزرگترین است» می باشد. این نام، نام شاه در هنگام متولد شدن است. نام تاجی او "مَعاخِرورَع" به معنای «آوای رع راستین است» بوده. دوران. آمِنِمحات چهارم مدتی از عمر خود را به عنوان فرمانروای مشترک با پدرش آمِنِمحات سوم سپری کرد. او معبد پدرش در مدینه مادی را که طبق گفته زاهی حواس، رئیس کل شورای عالی آثار باستانی مصر، "تنها نیایشگاه آسیب ندیده از پادشاهی میانه است" تکمیل کرد. او همچنین به احتمالی معبدی را در شمال شرقی فیوم بنا کرد. مرگ و جانشینی. آمِنِمحات چهارم در سال ۱۸۰۶ پیش از میلاد مرد. او فرزند پسری نداشت ولی گمان می رود که دو تن از نخستین پادشاهان دودمان بعدی - به ترتیب سخم رع خوتاوی سوبک حتپ و سخمکارع آمنمحات سنبف - پسران او بوده باشند. جانشین او خواهر ناتنیش (یا دختر عمویش) سوبک نفرو بود که نخستین زنی بود که پس از ۱۵۰۰ سال مصر را فرمانروایی می کرد.
گَئوبَروو یا گَئوبَرووَه (به ؛ نویسه گردانی: "Gaubᵃruva""⁠"؛ به زبان یونانی باستان: ؛ نویسه گردانی: Gōbrúēs؛ یا به زبان یونانی باستان: ؛ نویسه گردانی: Gobrúas؛ به زبان ایلامی: "Kambarma") نام یکی از بزرگان پارسی بود (گئوبروه نام مشترک چندین نجیب زاده پارسی بود). وی در سال ۵۲۲ پیش از میلاد، با کمک تعدادی از رؤسای هفت خانوادهٔ بزرگ پارسی با کشتن گئومات مغ که به عنوان بردیا فرزند کوروش بزرگ بر تخت نشسته بود، سلطنت را به داریوش بزرگ و خاندان هخامنشی بازگرداند. این گئوبروه یکی از شش یار داریوش در کشتن گائوماتا در سپتامبر ۵۲۲ پیش از میلاد ذکر شده توسط هرودوت بود. او به عنوان نیزه دار داریوش منصوب شد. وی بر روی سنگ نوشته بیستون و مقبره داریوش در نقش رستم نشان داده شده است: Gaubaruva Patisuvaris Dara yavahaus xsayathiyahya arstbara "Gobryas from Patisuvaris, the lance carrier of king Darius."" پتیشخواره (Patisuvaris) ممکن است منطقه کوهستانی در شمال البرز احتمالاً مازندران در شمال ایران امروزی باشد. در ۵۲۱ پیش از میلاد، او را برای سرکوب پادشاه شورشی آتامایتا به ایلام فرستادند. پس از این، او به عنوان ساتراپ ایلام خدمت
کرد. خانواده گئوبروه با خانواده داریوش بزرگ بسیار گره خورده بودند. گئوبروه با خواهر داریوش ازدواج کرد، با نام های مختلف Artazostre یا Radusdukda است. پسر آنها مردونیه، فرمانده کل ارتش های خشایارشا در دومین تهاجم ایرانیان به یونان بود، با دختر داریوش ارته زوستر ازدواج کرد و دختری از گئوبروه، از ازدواج قبلی، به نام رته بامه با داریوش ازدواج کرد. یاری گئوبروه به داریوش بزرگ برای به پادشاهی رسیدن. گئومات بعد از رفتن کمبوجیه به مصر خود را به جای بردیا پسر کوروش بزرگ معرفی کرده، بر تخت نشست. او بعد از دست انداختن به تاج و تخت، تمام زنان کمبوجیه را نیز در اختیار گرفت، یکی از این زنان فیدیما، دختر هوتن (اوتانس) یکی از تواناترین نجبای ایران و برادر کاساندان شهبانوی کوروش بزرگ بود. اولین کسی که پس از هفت ماه فرمانروایی به گئومات ظنین شد که او فرزند کوروش بزرگ نیست، بلکه مرد شیادی است، هوتن بود. او از دختر خود پرس و جو کرد. دخترش گفت «من هرگز بردیا پسر کوروش بزرگ را ندیده ام و نمی توانم او را از مغ تشخیص بدهم.» پدرش از او خواست که از آتوسا خواهر بردیا بپرسد که آیا او بردیای واقعی است یا نه. دخترش گفت «من وسیلهٔ گفتگو با
آتوسا را ندارم و هیچ یک از زنان حرمسرا را هم ندیده ام چون همهٔ ما از هم جدا شده ایم.» وقتی کوروش حیات داشت دستور داده بود گوشهای این مغ را ببرند. هوتن از دخترش خواست وقتی شوهرش در خواب است، دست بر گوش او بکشد، اگر گوش داشت همان بردیا است و اگر نداشت معلوم می شود که گئومات است. فیدیما زود فهمید که شوهرش گوش ندارد و نتیجهٔ تحقیق را به پدر اطلاع داد. هوتن یک دستهٔ شش نفره از نجبای پارس را که به آن ها اطمینان داشت، تشکیل داد و با ورود داریوش از پارس تصمیم گرفته شد که او را نیز در گروه خویش وارد سازند. این هفت تن با هم قسم خوردند که برای دفع گئومات اقدام کنند. نام این هفت تن از این قرار است: در کتاب هرودوت و در سنگ نوشته بیستون ۷. هرودوت: داریوش /بیستون: «دارَیَـوَئوش» پسر وِشتاسَـپـَه (ویشتاسپ، هرودوت: هیستاسپ) نوه اَرَشامَـه (آرشام) هخامنشی. هفت یار وفادار بر آن شدند که بی درنگ بر غاصب بتازند و پس از ادای فریضه و دعا و نیایش برای پیروزی به طرف قصر شتافتند. مغ که در تالار بود گریخت و به خوابگاهی پناه برد و کوشید در را بر روی مهاجمان قفل کند، اما دو نفر از ایشان (داریوش و گوبریاس) به او رسیدند و گوبریاس مغ را، در
بازوان خود گرفت. داخل اتاق تاریک بود. داریوش که نگران زخمی کردن گئوبروه بود بالاخره خنجر خود را فرو برد و پیکر مغ را درید. بعد از به سلطنت رسیدن داریوش، پیوند بین گئوبروه و داریوش توسط ازدواج های سیاسی ای که صورت گرفت عمیق تر شد. داریوش با دختر گئوبروه ازدواج کرد و او با خواهر داریوش زناشویی کرد. دختر هوتن، فیدیما همان بانو که راز مغ را فاش کرد، نیز با داریوش ازدواج کرد. گئوبروه سردار داریوش بزرگ با گئوبروهٔ دیگری فرماندار گوتیان در زمان کوروش بزرگ تفاوت دارند به این دلیل که گئوبروه فرماندار گوتیان بعد از فتح بابل و منصوب شدن به فرمانداری بابل، مدتی بعد درگذشت. ارته برزن نوهٔ گئوبروه. بعد از مرگ داریوش بزرگ پسرش خشایارشا که از جانب مادر، دختر زادهٔ کوروش بزرگ بشمار می آمد به پادشاهی رسید. بعد از انتخاب خشایارشا (به خاطر نسبتی که خشایارشا با کوروش بزرگ داشت)، برادر ارشد او ارته برزن که دخترزادهٔ گئوبروه بود و مدت ها گمان می رفت، جانشین پدر شود، حتی نتوانست اندیشهٔ مخالفت را به سر راه بدهد. مردونیه پسر گئوبروه. مردونیه که در جنگهای بین ایران و یونان فرماندهی سپاه ایران را برعهده داشت، حاصل ازدواج گئوبروه با خو
اهر داریوش بزرگ بود. مردونیه نیز با دختر داریوش به نام ارته زوستر زناشویی کرد.
محمدعلی خان سردار اَفخَم ملقب به آقا بالاخان سردار، «معین نظام» و «وکیل الدوله» در زمان انقلاب مشروطه حاکم شهر رشت و گیلان و نماینده و حامی دولت مرکزی ایران و از مخالفان مشروطه بود. آقابالاخان در زمان سلطنت مظفرالدین شاه بنابر سفارش کامران میرزا گاهی به حکومتی مأمور فرستاده می شد. از بستگان مخصوص کامران میرزای نایب السلطنه بود. سن او نزدیک به پنجاه سال بود. درگذشته در ماجرای «رژی» شرکت انحصار دخانیات در روزگار ناصرالدین شاه که اهالی ایران به شوند دستور دینی حاج میرزا حسن شیرازی، دخانیات استفاده نمی کردند و روزی در سال ۱۳۱۲ به سوی دربار ناصرالدین شاه حمله می کردند آقابالا خان معین نظام، وکیل الدوله لقب داشت و فرمانده سپاه ویژه تهران و رئیس نظمیه بود، به دستور کامران میرزا فرمان شلیک داد و گروهی از مردم بی گناه را کشت و زخمی کرد. از آن تاریخ بدنام و کینهٔ آقابالاخان در دل اهل تهران پیدا شد. سردار افخم، از سران دورهٔ استبداد بود و در زمان محمدعلی شاه در گیلان حکومت داشت. در محرم ۱۳۲۷ ه .ق که ملی گراها و آزادی خواهان گیلان قیام کردند، او را کشته و شهر را گرفتند. سردار افخم، نه یا ده ماه پیش از پیروز شدن مشروطه طل
بان، مقدار هنگفتی جواهر قیمتی و گوهرهای گران بها آماده کرده بود و در جعبهٔ آهنین بزرگی به همسرش، خانم مفتخرالسلطنه، سپرده بود و بر آن بود که از رشت به انزلی رود و از راه روسیه به اتریش پناهنده شود و در وین پایتخت اتریش اقامت گزیند. هنگامی که از سوی محمدعلی شاه فرمانروای گیلان بود مجاهدین به سرکردگی «معزالسلطان سردار محیی» آقابالاخان را که در باغ مدیریه رشت میهمان بود با چند گلوله از پای درآوردند و آشکار نشد که جسد او را در کجا دفن نمودند. این رویداد در روز اول انقلاب گیلان در محرم ۱۳۲۷ ه .ق رخ داده است. عارف قزوینی درباره او می نویسد: این بی شرف بی ناموس هر جا زن خوشگلی سراغ می کرد، به دستیاری زن های دلاله و اجزای بی ناموس نظمیهٔ آن زمان که مشتی وافوری تربیت شده زیر دست خودش بودند، تا پرده عصمت آنان را نمی درید، راحت نمی نشست .
المر گنتری نام یک رمان است که توسط سینکلر لوئیس، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است. اقتباس ها. با اقتباس از این رمان، در سال ۱۹۶۰ فیلمی به همین نام به کارگردانی ریچارد بروکس و با بازی برت لنکستر در نقش گنتری ساخته شد.
امام حسین و ایران یک کتاب تاریخی است که به دست کورت فریشلر ()، روزنامه‎ نگار اهل اتریشی نوشته شده است و ذبیح الله منصوری مترجم نام آشنای ایرانی آن را به پارسی برگردانده است. این کتاب یکی از آثار نامدار تاریخ اسلام است. ذبیح الله منصوری از نام های معروف سده گذشته تاریخ و ادبیات ایران است. منصوری کتاب دیگری به نام «عایشه بعد از پیغمبر» را نیز از همین نویسنده به پارسی برگردانده است. او در جایی از این کتاب در مورد دلبستگی ایرانیان و پشتیبانی آنها از حسین بن علی به نقل از ابوعلی سیمجور ذکر می کند که «عده ای از ایرانیان کوفه به سوی قادسیه رفتند و به کربلا رسیدند و خود را به امام حسین رساندند. امام حسین گفت: پس بدانید که من و کسانی که نسبت به من وفا دارند فردا کشته خواهیم شد و شما از راهی که آمده اید برگردید تا کشته نشوید… ایرانی ها گفتند: کشته شدن همراه تو برای ما سعادت است.» در این کتاب به شرکت (۲۰ تا ۳۰) ایرانی در کربلا و کشته شدن آنها در کربلا اشاره شده است و منصوری یا فریشلر در این کتاب معتقد است که به دلیل نفرت اعراب از ایرانی ها این موضوع در تاریخ درج نشده است. انتقادی که توسط شیعیان نسبت به این کتاب مطرح شده
این است که اغلب از منابع کتب اهل سنت استفاده کرده است و به منابع مهم شیعه کمتر دسترسی داشته است. نشر در ایران. ۳۰ چاپ نخست این کتاب در انتشارات «جاویدان» منتشر شده است و ۱۲ چاپ در «بدرقه جاویدان» به بازار عرضه شده است که نشان از دلبستگی مخاطبان ایرانی به این کتاب دارد. چاپ آخر این کتاب در ۵۶۵ صفحه، شمارگان ۱۰۰۰ نسخه و به بهای ۵۰ هزار تومان راهی بازار نشر شده است.
انتقام نام یک کتاب ادبی است که توسط لئو تولستوی، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
انتقام سگ یک داستان کوتاه است که توسط لوئیجی پیراندلو، نویسندهٔ اهل ایتالیا نوشته شده است.
انتقام گربه نام یک کتاب ادبی است که توسط آرتور شنیتسلر، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است. این کتاب توسط ذبیح الله منصوری در درهه ۱۳۲۰ به فارسی ترجمه شده و در مجموعه خاص کتابخانه ایرانشناسی نگهداری می شود.
انسان خود را می سازد () نام یک کتاب است که توسط وی. گوردون چایلد، انسان شناس، باستان شناس اهل استرالیا نوشته شده است.
انحطاط غرب ، نام یک کتاب تاریخی-ادبی است که توسط اسوالد اشپینگلر، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.این کتاب توسط مهدی فدائی به فارسی ترجمه شده است. ترجمه به فارسی. فصل "سیاست" از کتاب "انحطاط غرب" اسپوالد اشپنگلر به زبان فارسی ترجمه شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده است:
اورشلیم آزادشده نام کتابی از تورکواتو تاسو شاعر ایتالیایی قرن شانزدهم است که در سال ۱۵۸۱ منتشر شده و با تخیل فراوان، درگیری های مسلمانان و مسیحیان را در طول نخستین جنگ صلیبی و محاصرهٔ اورشلیم به تصویر کشیده است. در مواردی، این کتاب، با نام "اورشلیم گم شده" ترجمه شده است.
اینجه مَمَد نام یک رمان دنباله دار است که یاشار کمال، نویسندهٔ کُرد اهل ترکیه نوشته است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است. "اینجه ممد" داستان شورش دهقان زاده ای است که در برابر زمینداران بزرگ به پا می خیزد. یاشار کمال، که خود سال ها از نزدیک شاهد استثمار و سرکوب دهقان ها بود، می گفت که فکر نوشتن این رمان زمانی به ذهنش رسید که شاهد کشته شدن یک یاغی توسط ژاندارم ها بود. «ممد» برگرفته از خاطرات یاشار کمال از دایی اش بود که در آن زمان از یاغی های معروف در شرق آناتولی، منطقهٔ قفقاز و ایران به شمار می رفت. این «رمان چهارگانه» به ترتیب در سال های ۱۹۵۵، ۱۹۶۹، ۱۹۸۴، و ۱۹۸۷ منتشر شده اند. "اینجه ممد" به بیش از ۴۰ زبان ترجمه شده و فیلمی هم بر اساس آن ساخته شده است.
پدر سرگی نام کتابی ادبی است که توسط لئو تولستوی، نویسندهٔ اهل روسیه، در سال ۱۸۹۰ نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است. ترجمهٔ فارسی. این کتاب توسط مهناز صدری، سروش حبیبی و کاظم انصاری به زبان فارسی ترجمه شده است. خلاصه داستان. داستان زندگی شاهزاده استپان کاساتسکی، جوانی با استعداد و امید، به دلیل خیانت نامزدش، کنتس ماری کورتکوا به تزار نیکولای اول به طرز ناگواری تغییر می کند. او تصمیم می گیرد به یک راهب تبدیل شود و زندگی عزلت نشینی را برمی گزیند. در این مسیر، با چالش ها و وسوسه های زیادی روبرو می شود، از جمله ملاقات با زنی مطلقه به نام ماکوفکینا که او را به تغییر وادار می کند. با گذر زمان، شهرت او به عنوان یک قدیس و شفا دهنده زیاد می شود، اما او همچنان در رسیدن به ایمان واقعی دچار تردید است. پس از مواجهه با یک دختر جوان و ترک صومعه، به دنبال پاشنکا، زنی که سال ها پیش به او آسیب رسانده بود، می رود. در نهایت، او به سیبری می رسد و به عنوان کارگر در یک مزرعه مشغول به کار می شود، جایی که به آموزش کودکان و کار در باغ ها می پردازد. این داستان از اوج امید تا تنهایی و رستگاری او را روایت می کند. داس
تان «پدر سرگی» به خواننده این امکان را می دهد که در مورد زندگی و انتخاب های خود تأمل کند.
بابک حکایتی تمثیلی و فلسفی است که توسط ولتر، نویسندهٔ اهل فرانسه نوشته شده است. داستان به ظاهر در سرزمین پارس می گذرد اما در واقع مربوط به پاریس است.
بادبزن خانم ویندیرمیر یک نمایش نامه کمدی در چهار پرده است که توسط اسکار وایلد، نویسندهٔ اهل انگلستان در سال ۱۸۹۲ نوشته شده است. حقوق ادبی و نمایشی «بادبزن لیدی ویندرمر» متعلق به سر جورج الکساندر است که با هماهنگی وی این نمایشنامه در این نسخه گنجانده شده است. نسخه بازیگری (ساموئل فرانسوی) حاوی متن کامل نیست.
باد شامگاهی نام یک کتاب ادبی است که توسط پرسی شلی، نویسندهٔ اهل انگلستان نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.