Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روباه خرچنگ خوار (نام علمی: "Cerdocyon thous") نام یک گونه از زیرخانواده سگیان بومی آمریکای جنوبی است و به نسبت قد بلندتری دارد. همانطور که از نامش پیداست رژیم غذایی متنوعی دار اما بیشتر از خرچنگ ها حشرات و سایر حیوانات کوچک تغذیه میکند.
گرگ سرخ (نام علمی: "Canis lupus rufus") نام یک زیرگونه از گونه گرگ است. این جانور ظاهری بین کایوت و گرگ خاکستری دارد و تا حدودی قرمز رنگ است. این حیوان بومی جنوب شرقی ایالات متحده آمریکا بوده و از نظر تکاملی به گرگ های شرقی بومی کانادا بسیار نزدیک است. در مورد منشأ دقیق تکاملی این حیوان اختلافات و نظریات مختلفی وجود دارد. در دهه های اخیر تعداد این حیوان به شدت کاهش یافته و در معرض انقراض است. توصیف. گرگ قرمز در گذشته پراکندگی وسیعی در شرق و جنوب ایالات متحده آمریکا داشته اما طی دهه های اخیر تعداد آن رو به کاهش رفت تا جایی که تصور می شد که آخرین نمونه گرگ قرمز در سال ۱۹۸۰ از بین رفته باشد اما تعداد ۱۴ گرگ قرمز توانسته بودند از انقراض جان سالم به در ببرند. سازمان های حافظ محیط زیست در آمریکا دست به تکثیر این حیوانات در اسارت زده و پس از چند سال تعداد ۶۴ گرگ تکثیر شده را به طبیعت بازگرداندند. در ابتدا تعداد این جمعیت افزایش پیدا کرد ولی با گذشت زمان تعداد آن ها مجدداً رو به کاهش رفته و در سال ۲۰۱۹ حضور تنها ۱۴ گرگ قرمز در زیستگاه خود تأیید شد. گرگ های قرمز معمولاً ۶ یا ۷ توله به دنیا می آورند. توله ها پس از ۶ هف
ته از لانه خارج شده و در دو سالگی بالغ می شوند.. طول حیوان بالغ ۱۴۰ تا ۱۶۰ سانتی متر و وزن آن ها ۲۳ تا ۳۹ کیلوگرم است.
روباه آند (نام علمی: "Lycalopex culpaeus") نام یک گونه از سرده روباه های آمریکای جنوبی است. این نوع روباه معمولاً در رشته کوه اند زندگی می کند.
روباه داروین (نام علمی: "Lycalopex fulvipes") نام یک گونه از سرده روباه های آمریکای جنوبی است.
روباه پاتاگونیا (نام علمی: "Lycalopex griseus") نام یک گونه از سرده روباه های آمریکای جنوبی است.
روباه پامپا (نام علمی: "Lycalopex gymnocercus") نام یک گونه از سرده روباه های آمریکای جنوبی است.
روباه سچورا (نام علمی: "Lycalopex sechurae") نام یک گونه از سرده روباه های آمریکای جنوبی است.
دم دارسگ (نام علمی: "Urocyon") نام یک سرده از تیره سگان است. گونه های این سرده با اینکه در سرده ی روباه ها قرار ندارند روباه های حقیقی محسوب می شوند. شناخته شده ترین عضو این سرده روباه خاکستری است.
روباه سپیدموی (نام علمی: "Lycalopex vetulus") نام یک گونه از سرده روباه های آمریکای جنوبی است.
روباه گوش خفاشی (نام علمی: "Otocyon megalotis") نام یک گونه از زیرخانواده سگیان است.
روباه خاکستری (نام علمی: "Urocyon cinereoargenteus") نام یک گونه از سرده دم دارسگ است نام علمی :Urocyon Cinereoargenteus نام انگلیسی : Grey Fox طول بدن : 81- 53 سانتیمتر طول دم : 44-7 سانتیمتر وزن : 7-3 کیلوگرم روباه خاکستری را روباه درختی هم می نامند و در جنوب کانادا و شمال و جنوب آمریکا دیده می شود. روباه درختی می تواند با مهارت از تنه درختان بالا برود و بین شاخه ها تقریباً به چابکی یک گربه بپرد. معمولاً در شب فعالند و از انواع حشرات و پستانداران کوچک تغذیه می کنند اما در فصول معینی از سال بیشتر از میوه ها و دانه ها استفاده می کنند. دارای یال گردن خاکستری تیره و کوچک و گردن، پهلوها و پاها مختصری قرمز رنگ است و شکم و چانه سفید یا زرد نخودی می باشد. کمین گاه آن ها یک لانه زیرزمینی قدیمی یا کنده یک درخت می باشد، اما اغلب یک سوراخ درختی با ۹ متر ارتفاع از سطح زمین را برای کمین گاه خود انتخاب می کنند.
روباه جزیره (نام علمی: "Urocyon littoralis") نام یک گونه از سرده دم دارسگ است.
روباه بنگال (نام علمی: "Vulpes bengalensis") نام یک گونه از سرده روباه ها است.
روباه دماغه (نام علمی: "Vulpes chama") نام یک گونه از سرده روباه ها است.
روباه تبتی (نام علمی: "Vulpes ferrilata") نام یک گونه از سرده روباه ها است.
روباه توله (نام علمی: "Vulpes macrotis") نام یک گونه از سرده روباه ها است.
روباه رنگ پریده (نام علمی: "Vulpes pallida") نام یک گونه از سرده روباه ها است.
روباه تیزرو (نام علمی: "Vulpes velox") نام یک گونه از سرده روباه ها است. روباه تیزرو یک روباه با رنگ نارنجی روشن و در اندازهٔ گربه خانگی است که در علفزارهای غربی آمریکای شمالی مانند مونتانا، کلرادو، نیومکزیکو، کانزاس، اکلاهما و تگزاس یافت می شود. این جانور همچنین در ساسکاچوان، آلبرتا و منیتوبا در کانادا هم زندگی می کند. مناطقی که قبلاً در آن ها از بین رفته بود. روباه تیزرو به روباه توله شباهت زیادی دارد. این دو گونه گاهی به عنوان زیرگونه ای از "Vulpes velox" شناخته می شوند زیرا نمونه های دورگه این گونه ها زمانی که ناحیهٔ زندگی آن ها هم پوشانی دارد به صورت طبیعی رخ می دهد.
ریکتزیا پرووازکی یا گونه ای از سرده ریکتزیا از باکتریهای گرم منفی است. این باکتری عامل بیماری تیفوس اپیدمیک است. این گروه اصولاً باکتری داخل سلولی هستند. رکتزیا تایفی عامل تیفوس اندمیک است. بیماریزایی. این باکتریها گرم منفی ، هوازی ، غیرمتحرک ، بدون قدرت اسپورسازی ، دارای شکلهای مختلف (پلئومورفیک) از کوکسی تا استوانه ای هستند. به طور کلی سه نوع تیفوس داریم: تیفوس اپیدمیک یا شپشی، عامل بیماری تیفوس اپیدمیک ریکتزیا پرووازکی (Rickettsia prowazekii) می باشد و شایعترین نوع تیفوس است . تیفوس آندمیک یا تیفوس ککی یا تیفوس موشی که عامل آن ریکتزیا تیفی است . نوع سوم تیفوس کنه ای ( Queensland tick typhus ) که عامل بیماریزا ( R.australis) است .
بی پنجه ها (نام علمی: "Aonyx") نام یک سرده از زیرخانواده سمور آبی است.
شنگ ها (سرده) (نام علمی: "Lutra") نام یک سرده از زیرخانواده سمور آبی است.
شنگ های جنوب (نام علمی: "Lutrogale") نام یک سرده از زیرخانواده سمور آبی است.
شنگ بی پنجه آفریقایی (نام علمی: "Aonyx capensis") نام یک گونه از سرده بی پنجه ها است.
شنگ پنجه کوچک خاوری (نام علمی: "Aonyx cinerea") نام یک گونه از سرده بی پنجه ها است.
شنگ گردن خال خالی (نام علمی: "Lutra maculicollis") نام یک گونه از تیره راسویان است.
شنگ بینی مودار (نام علمی: "Lutra sumatrana") نام یک گونه از سرده شنگ ها است.
سمور رودخانه ای آمریکای شمالی (نام علمی: "Lontra canadensis") نام یک گونه از سرده رودسمورها است.
سمور رودخانه ای جنوبی (نام علمی: "Lontra provocax") نام یک گونه از سرده رودسمورها است.
دیزه راسو (نام علمی: "Galictis") نام یک سرده از زیرخانواده راسوئیان است.
دیزه راسوی کوچک (نام علمی: "Galictis cuja") نام یک گونه از سرده دیزه راسو است.
دیزه راسوی بزرگ (نام علمی: "Galictis vittata") نام یک گونه از سرده دیزه راسو است.
قاقم های دورنگ راه راه (نام علمی: "Ictonyx") نام یک سرده از زیرخانواده راسوئیان است.
قاقم دورنگ راه راه (نام علمی: "Ictonyx striatus") نام یک گونه از سرده قاقم های دورنگ راه راه است.
قاقم دورنگ راه راه صحرا (نام علمی: "Ictonyx libyca") نام یک گونه از سرده قاقم های دورنگ راه راه است.
سرنواری جاوه ای (نام علمی: "Melogale orientalis") نام یک گونه از سرده سرنواری است.
سرنواری برمه ای (نام علمی: "Melogale personata") نام یک گونه از سرده سرنواری است.
راسوی کوهی (نام علمی: "Mustela altaica") نام یک گونه از سرده راسو است که در کوه های قاره آسیا در آسیای مرکزی، روسیه، کره شمالی، چین، و شمال هند یافت می شود. این راسو دارای شش زیرگونه توصیف شده است. زیستگاه. راسو کوهی عمدتاً در کوه هایی با ارتفاع ۳۵۰۰ متر یا بیشتر زندگی می کند. با این حال ممکن است در تایگاهای مختلط و استپ های کوهستانی، یا بالای خط الوار در میان انبوه سنگ ها هم یافت شود. اما مشاهدات نشان می دهد که این گونه می تواند در محدوده وسیع تری از زیستگاه ها مانند تپه های ماسه ای، میان نیزارها، و غیره نیز زندگی کند. آنها در برخی اوقات در نزدیکی سکونتگاه های انسان هم زندگی می کنند. راسوهای کوهی معمولاً در شکاف های سنگ، در میان ریشه های درختان، یا در لانه های جوندگان لانه می کنند. توصیف ظاهری و طول عمر. طول سر و بدن نرها ۲۲ تا ۲۹سانتی متر و دم آن ۱۱ تا ۱۵سانتی متر است. نرها می توانند از ۲۱۷ تا ۳۵۰ گرم وزن داشته باشند. ماده ها نسبتاً کوچک تر هستند اندازه ماده ها ۲۲ تا ۲۵ سانتی متر و دم آن ۹ تا ۱۲ سانتی متر است. وزن ماده ها از ۱۲۲ تا ۲۲۰ گرم است. این گونه در فصل بهار و پاییز پوست اندازی می کند. پوست زمستانی د
ر پشت مایل به زرد تیره تا قهوه ای مایل به قرمز است. رنگ گلو و شکم هم زرد کم رنگ تا سفید مایل به کرمی است. رنگ بین پوزه و گوش معمولاً خاکستری مایل به قهوه ای تیره تر است. خز تابستانی خاکستری تا قهوه ای مایل به خاکستری، با مقداری زرد روشن است. لب های این راسوها هم سفید است. راسوی کوهی بین ۷ تا ۱۰ سال عمر می کند. رفتار و عادات غذایی. راسوی های کوهی عمدتاً شبگرد هستند. اما گاهی اوقات در طول روز شکار هم می کنند. آنها بسیار سریع و چابک هستند و قادر به شناکردن، بالا رفتن از درخت، و همچنین دویدن با سرعت زیاد هستند. هنگامی که این حیوانات با خطر مواجه می شوند، ممکن است صدای جیر جیر بلندی تولید کنند و ترشحات بدبویی را از غدد مقعدی خود خارج کنند. اطلاعاتی در مورد اجتماعی بودن این گونه در دسترس نیست اما اکثر اعضای این جنس به جز جفت گیری و تداوم معاشرت همزادان تا پایان تابستان اول نسبتاً منفرد هستند. اگرچه سیستم جفت گیری این گونه شرح داده نشده است ولی بنظر می رسد با سایر گونه های راسو تفاوت چندانی ندارد. سایر گونه های این جنس معمولاً چند همسر هستند. نرها برای دسترسی به ماده ها، با هم رقابت می کنند و برخی از دعواهای آنها می
تواند بسیار شدید باشد. طبق مشاهدات در آسیای میانه (قزاقستان) جفت گیری در فوریه یا مارس اتفاق می افتد. بارداری ۳۰تا ۴۹ روز طول می کشد. تغییرپذیری گزارش شده برای طول بارداری ممکن است به دلیل لانه گزینی تأخیری تخمک های بارور شده باشد. فرزندان این راسو می تواند ۱تا ۸ توله باشند شیردهی ۲ ماه طول می کشد و در این مدت مادر از فرزندان خود مراقبت می کند تا بزرگ شوند پس از آن جوانان شروع به زندگی مستقل می کنند اما تا پاییز در کنار همزاد خود باقی می مانند. اگرچه زمان بلوغ تولیدمثلی در این گونه گزارش نشده است، اما این احتمال وجود دارد که مانند سایر اعضای این جنس جوان ها بتوانند در فصل بعد زمانی که کمی کمتر از یک سال سن دارند تولید مثل کنند. موش ها بخش عمده ای از رژیم غذایی راسو کوهی را تشکیل می دهند. این حیوانات همچنین ممکن است مشک ها، سنجاب های زمینی، خرگوش های جوان، پرندگان کوچک، مارمولک ها (در ماه های تابستان) و تا حدی قورباغه ها، ماهی ها و حشرات را شکار کنند. همچنین "مشاهده شده" است که در برخی از مناطق توت های عرعر را می خورد. مشاهدات در اسارت نشان می دهد، که نیاز روزانه به گوشت ۴۵ تا ۵۴ گرم (۳تا۴موش اهلی) در یک نر ب
الغ است اگرچه ممکن است در طبیعت به میزان قابل توجهی بیشتر از این هم باشد. هنگامی که جوندگان فراوان هستند تصور می شود که این حیوانات فقط خون و مغز را می خورند، این راسوها ممکن است توسط جغد ها و شاهین ها شکار شوند.
قاقم دورنگ دشتی (نام علمی: "Mustela eversmanii") نام یک گونه از سرده راسو است. این حیوان بومی اروپای مرکزی و شرقی و آسیای میانه است و خویشاوند نزدیک قاقم دورنگ اروپایی محسوب می شود و شباهت ظاهری بسیار زیادی به آن دارد. قاقم دورنگ دشتی حیوانی کوچ نشین است و معمولاً تا زمانی که شکارهایش در یک منطقه وجود داشته باشد در آن سکونت می گزیند. شکار اصلی این حیوان هم سنجاب زمینی است. این گوشتخوار کوچک در مقایسه با راسوهای دیگر بدنی پرتر و کوتاهتر با جمجمه و دندان هایی نیرومند دارد و چابکی آن کمتر است. اندازه. اندازه این حیوان بسیار متغیر است. نرها بین ۳۲ تا ۵۶ سانتیمتر و ماده ها ۲۹ تا ۵۲ سانتیمتر طول دارند. در سیبری وزن نرها تا ۲ کیلو و پنجاه گرم می رسد اما ماده ها ۱ کیلو و ۳۵ گرم هستند و یک قاقم عظیم الجثه به طول ۷۷ سانتیمتر هم گزارش شده است. گهگاه قاقم های دورنگ دشتی غول پیکر دیده شده اند به خصوص در سیبری و احتمال دارد این رشد غیرعادی به دلیل دورگه شدن با راسوی سیبری باشد. تغذیه. قاقم دورنگ دشتی بیشتر شکارهای بزرگتری را در مقایسه با قاقم دورنگ اروپایی انتخاب می کند. سنجاب زمینی و در مرتبهٔ بعدی خرگوش بی دم و همستر شکا
رهای اصلی این حیوان هستند. مارموت های کوچک یا زخمی و بیمار از دیگر شکارهای قاقم دورنگ دشتی است. ول آبی و همینطور ماهی ها و پرنده های کوچک در کنار پهنه های آبی شکار این راسوها می شوند. کبک و کوکر از پرندگانی هستند که گهگاه طعمه این قاقم می شوند. آن ها لاشه خواری هم می کنند و به ندرت به سراغ دوزیستان و خزندگان می روند. زیستگاه. گسترهٔ زیستی این حیوان از مجارستان و اسلواکی در اروپای مرکزی به سوی غرب امتداد پیدا کرده و از طریق جنوب روسیه به شمال قفقاز و آسیای میانه رسیده و از شرق تا مغولستان و شمال و غرب چین می رسد. این حیوان اهمیت اقتصادی زیادی در آسیای میانه دارد چراکه جمعیت جوندگان را مهار کرده و به کشاورزی و بهداشت کمک شایانی می کند. یک قاقم در طول یک زمستان دست کم ۲۰۰ جونده بزرگ در حد سنجاب زمینی یا ۱۵۰۰ جونده کوچک در اندازه موش را شکار می کند. آن ها همچنین برای پوستشان شکار شده یا پرورش داده می شوند و در قزاقستان و برخی مناطق دیگر بیشترین برداشت خز به این حیوان مربوط می شود. هرچند خز آن ها به مرغوبیت حیواناتی چون سمور و مینک نیست.
راسوی دم دراز (نام علمی: "Mustela frenata") نام یک گونه از سرده راسو است. محدوده جغرافیایی. پراکنش زیستی راسوی دم دراز شامل بیشتر مناطق آمریکای شمالی است که از شمال مرز ایالات متحده و کانادا و از جنوب به آمریکای مرکزی تا شمال آمریکای جنوبی امتداد دارد. زیستگاه. راسوهای دم دراز، اغلب در زیستگاه های معتدل و گرمسیری در آمریکای شمالی و مرکزی یافت می شوند. این زیستگاه ها از مزارع گرفته، تا مناطق جنگلی کوچک تا مناطق حومه شهر را شامل می شود. آنها در بیابان ها یا جنگل های انبوه زندگی نمی کنند. لانه های آنها در کنده های توخالی، توده های سنگ و زیر انبارها قرار دارند. گاهی اوقات راسوهای دم دراز به جای ساختن یک لانه جدید، در لانه های یکی از طعمه های خود زندگی می کنند. ظاهر فیزیکی. راسوهای دم دراز بدنی باریک و بلند دارند، که شبیه به سایر راسوها هست. به طور متوسط، نرها بزرگتر از ماده ها هستند. این راسوها دارای دم های بلند و پرپشتی هستند که حدود ۵۰ درصد طول کل بدن آنها را پوشش می دهد. طول بدن در نرها بین ۳۳۰ تا ۴۲۰ میلی متر و در ماده ها ۲۸۰ تا ۳۵۰ میلی متر است، طول دم در نرها از ۱۳۲ تا ۲۹۴ میلی متر و در ماده ها ۱۱۲ تا ۲۴۵ م
یلی متر است. راسوهای دم دراز دارای سر کوچک و باریک با سبیل های بلند هستند و پاهای کوتاهی هم دارند. بدن آنان از خزهای کوتاه و نرم تشکیل شده است که توسط موهای محافظ براق پوشیده شده است. آنها بدنی به رنگ قهوه ای دارچینی با زیر قسمت هایی به رنگ زرد و سفید دارند. این راسوها سالی دو بار خز خود را می ریزند، یک بار در بهار و بار دیگر در پاییز. پوشش رنگی راسو های دم دراز در جمعیت های شمالی در زمستان سفید و در تابستان قهوه ای است، در حالی که پوشش راسو های دم دراز در جمعیت های جنوبی در تمام طول سال قهوه ای هست. تولید مثل. جفت گیری در راسوهای دم دراز در اواسط تابستان اتفاق می افتد. زمان بارداری حدود ۲۸۰ روز است. تولد نوزاد ها از اواخر آوریل شروع می شود و بصورت متوسط در هر بستر شش توله است. وزن راسوهای نوزاد در بدو تولد تنها ۳ گرم است. در چهارده روزگی، موهای سفید شروع به ضخیم شدن می کنند و تفاوت اندازه باعث می شود، که نر ها از ماده ها به راحتی تشخیص داده شوند. راسوهای نوزاد در ۳۶ روزگی از شیر گرفته می شوند و می توانند غذایی را که مادر به لانه آورده است بخورند. آنها نحوه کشتن طعمه را از مادر خود یاد می گیرند و تا ۵۶ روزگی
می توانند به تنهایی طعمه ها را بکشند. ماده ها در اولین تابستان زندگی خود جفت گیری می کنند، اما نرها تا بهار سال بعد صبر می کنند. طول عمر. بسیاری از راسوهای دم دراز قبل از رسیدن به یک سالگی می میرند. با این حال، هنگامی که آنها به بزرگسالی می رسند ممکن است چندین سال زندگی کنند. طول عمر راسوهای دم دراز در طبیعت به خوبی مشخص نیست، با این حال راسو های دم دراز ی که در اسارت زندگی می کنند، تا بیش از ۸ سال زنده می مانند. رفتار. راسوهای دم دراز حیوانات اجتماعی نیستند. هر دو جنس جدا از یکدیگر زندگی می کنند بجز در فصل و زمان جفت گیری. قلمرو لانه یک نر ممکن است با چندین محدوده لانه ماده همپوشانی داشته باشد، اما محدوده قلمرو بزرگسالان همجنس هرگز همپوشانی ندارد. راسوهای دم دراز رفتار بسیار تهاجمی نسبت به مزاحمان قلمرو خود نشان می دهند. راسوهای دم دراز حیواناتی سریع، چابک و هوشیار هستند. آنها کوهنوردان و شناگران خوبی هستند. راسوهای دم دراز طعمه خود را از طریق بو یا صدا تشخیص می دهند، سپس حیوان را تعقیب می کنند و سریع حمله می کنند. آنها طعمه خود را با گاز گرفتن سریع قاعده جمجمه، می کشند. در حالی که راسوهای دم دراز می توانند
در طول روز فعال باشند، غالباً در شب بیشتر فعال هستند. این راسوها همچنین به عنوان حیوانات پر سر و صدا شناخته می شوند، اما این صدا ها معمولاً در پاسخ به نوعی اختلال است. راسوهای دم دراز با علائم بصری، صوتی و عطری با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. ماده ها زمانی که آماده جفت گیری می شوند رایحه ای از خود متصاعد می کنند. هنگام مواجهه راسوها با یکدیگر از زبان بدن و صداها برای برقراری ارتباط استفاده می کنند. راسوهای دم دراز دارای حواس بینایی، شنوایی و بویایی قوی هستند، که به آنها اجازه می دهد شکارچیانی کارآمد و حساس باشند. عادات غذایی. طعمه اصلی و رژیم غذایی راسو های دم دراز را معمولا جوندگان کوچک تشکیل می دهد. ماده ها با جثه های کوچک تر، موفقیت بهتری در شکار جوندگان کوچک دارند، زیرا بدن آنها می تواند در داخل لانه های کوچک جوندگان قرار بگیرد. نرها به دنبال حیوانات بزرگتر مانند خرگوش های دم پنبه ای شرقی هستند. در حالی که آن ها پستانداران کوچک را ترجیح می دهند، این راسوها طیف وسیعی از طعمه ها مانند پرندگان و خزندگان را شکار می کنند. آنها گاها از میوه ها و انواع توت ها هم استفاده می کنند. دشمنان طبیعی. راسوهای دم دراز حی
واناتی تهاجمی هستند و حیوانات بسیار بزرگتر از خودشان را تهدید می کنند. با این حال آنها ممکن است توسط حیوانات بزرگتر مانند جغدهای بزرگ ، کایوت ها یا مارهای بزرگ مانند مار زنگی شکار شوند. آنها در اوایل جوانی در برابر شکارچیان آسیب پذیرتر هستند.
راسوی دم زرد (نام علمی: "Mustela kathiah") نام یک گونه از سرده راسو است.
تیره راسوی اروپایی (نام علمی: "Mustela lutreola") نام یک گونه از سرده راسو است.
راسوی پاسیاه (نام علمی: "Mustela nigripes") گونه ای از سردهٔ راسو است. این جانور بومی ایالات متحدهٔ آمریکا و در خطر انقراض است. این جانور در سال ۱۹۷۹ منقرض شده اعلام شده بود. مهم ترین تهدید علیه نسل این جانور تخریب زیستگاه، شیوع بیماری های جدید و کاهش شدید جمعیت طعمهٔ اصلی آن سگ دشتی است. برآورد می شود که اکنون هزار راسوی بالغ و زاده شده در طبیعت در حیات وحش حضور داشته باشند که این جمعیت ها حاصل برنامه های تکثیر در اسارت و رهاسازی در طبیعت هستند. این راسوها در ۱۸ جمعیت مجزا و غیر مرتبط در ایالت های غربی آمریکا زندگی می کنند و تنها چهار جمعیت آن ها خودپایدار محسوب می شوند.
قاقم دورنگ اروپایی (نام علمی: "Mustela putorius")، همچنین به عنوان پولکت معمولی، سیاه یا قطعه جنگلی، فرت اروپایی، یا سرپوش وحشی، شناخته می شود، گوشتخوار کوچکی از سرده راسوها است. این جانور بومی اروپا و شمال آفریقاست و جد مستقیم راسوی اهلی محسوب می شود. این جانور از جوندگان کوچک، پرندگان، دوزیستان و خزندگان تغذیه می کند. قاقم های دورنگ اروپایی خیلی کمتر از راسوسانان دیگر قلمروطلب هستند و مثل خویشاوندان دیگر خود چندهمسرند. آنها معمولاً در اوایل تابستان زایمان می کنند و تعداد توله هایشان بین پنج تا ده است که در دو یا سه ماهگی مستقل می شوند. قاقم دورنگ دشتی و راسوی پاسیاه نزدیکترین خویشاوندان این جانور هستند. این جانور بیش از دو هزار سال است که اهلی شده است و نوع اهلی آن راسوی اهلی نامیده می شود. نخستین اشاره ها به راسوهای اهلی در آثار آریستوفان (۴۵۰ ق. م) و ارسطو (۳۵۰ ق. م) آمده است. نویسندگان یونانی و رومی قرن اول میلادی به استفاده از راسو برای بیرون کشیدن خرگوش از لانه اش و شکار آنها اشاره کرده اند. به نظر می رسد نخستین اهلی سازی این جانور در شبه جزیره ایبری و شمال آفریقا انجام شده باشد. اندازه این جانور بسیار
متغیر است. نرها حدود ۳۵ تا ۴۶ سانتمتر و ماده ها ۲۹ تا ۳۹ سانتیمتر طول دارند. طول دم در نرها ۱۱ تا ۱۷ و در ماده ها ۸ تا ۱۵ سانتیمتر است. نرهای بالغ در اروپای مرکزی به وزن ۱ تا ۱ و نیم کیلو و ماده ها به وزن ۶۵۰ تا ۸۱۵ گرم می رساند. قاقم های عظیم الجثه ای هم دیده شده اند که به احتمال زیاد دورگه قاقم و مینک هستند. تغذیه. شکار اصلی این جانور جوندگان کوچک و در مرتبه بعدی دوزیستان و پرندگان هستند. در شوروی سابق وُل معمولی (موش علفزار) مهم ترین طعمه این جانور به شمار می رود. در زمین های سیلابی کنار رودخانه های بزرگ وُل آبی شکار اصلی آن هاست و در زمستان و بهار دوزیستان (به ویژه قورباغه های علفی و وزغ های سبز اهمیت دوچندانی در رژیم غذایی ایشان پیدا می کنند. البته با توجه به انرژی کم دوزیستان هرچقدر هم قاقم ها آنها را شکار کنند چاق نمی شوند. انواع پرندگان کوچک مثل کبوتر، بلدرچین، کبک، باقرقره و همین طور جوجه ها از دیگر طعمه های این راسوها هستند. جوجه تیغی، افعی ها، مارهای علفزار و حشرات نیز از شکارهایی هستند که به ندرت طعمه قاقم ها می شوند. در بریتانیا موش صحرایی قهوه ای و خرگوش اروپایی هم از شکارهای معمول این جانور اس
ت. آن ها بر شکار جانوران بزرگ تری چون خرگوش صحرایی و غاز نیز توانمند هستند. یک قاقم هم دیده شده بود که مرتب به کنار رودخانه رفته و با مهارت مارماهی صید کرده و آنها را در لانه اش ذخیره می کرد. قاقم های دورنگ اروپایی برخلاف قاقم و راسوی کوچک لاشه خواری هم می کند. در زمستان که عذا پیدا نکنند ممکن است به کندوها هم حمله کرده تا عسل بخورند. قاقم های دورنگ اروپایی اگر از بچگی در کنار انسان بزرگ شوند به خوبی رام می شوند و در مقایسه با راسوی اهلی مهارت بیشتری در شکار جوندگان و خرگوش ها دارند اما رام کردن نمونه های بالغ آن ها بسیار سخت است. بچه های قاقم ها را گربه های ماده به فرزندی پذیرفته و شیر می دهند.
راسوی سیاه خط (نام علمی: "Mustela strigidorsa") نام یک گونه از سرده راسو است.
تیره راسو (مینک یا فیزون) آمریکایی (نام علمی: "Neovison vison") گونه ای از زیرخانواده راسوئیان است. این حیوان نیمه آبزی و گوشتخوار بومی آمریکای شمالی است اما توسط انسان به بسیاری از نقاط اروپا و آمریکای جنوبی نیز وارد شده است. تیره راسوی آمریکایی از جوندگان، ماهی ها، سخت پوستان، قورباغه ها و پرندگان تغذیه می کند و در اروپا گونه مهاجم محسوب می شود و معرفی آن به اروپا یکی از دلایل کاهش شدید جمعیت تیره راسوی اروپایی، مشک موش پیرنه و ول آبی است. این حیوان به دلیل خز مرغوبش بسیار مورد توجه است و بیش از هر حیوان دیگری در مزارع پرورش خز نگهداری می شود. برآورد می شود که هر سال حدود ۵۰ میلیون تیره راسوی آمریکایی در این مزارع برای استفاده از پوستشان سلاخی می شوند.
راسوی راه راه آفریقایی (نام علمی: "Poecilogale albinucha") نام یک گونه از تیره راسویان است.
میمون شب شکم خاکستری (نام علمی: "Aotus lemurinus") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
میمون شب دست خاکستری (نام علمی: "Aotus griseimembra") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
میمون شب برامبک (نام علمی: "Aotus brumbacki") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
میمون شب پانامایی (نام علمی: "Aotus zonalis") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
میمون شب سه نواره (نام علمی: "Aotus trivirgatus") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
میمون شب اسپیکس (نام علمی: "Aotus vociferans") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
میمون شب هرناندز-کاماچو (نام علمی: "Aotus jorgehernandezi") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
میمون شب پرویی (نام علمی: "Aotus miconax") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
میمون شب ننسی ما (نام علمی: "Aotus nancymaae") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
میمون شب آزارا (نام علمی: "Aotus azarae") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
میمون شب سرسیاه (نام علمی: "Aotus nigriceps") نام یک گونه از سرده میمون های شب است.
گیلانشاه خالدار (نام علمی: "Numenius tenuirostris") نام یک گونه از سرده گیلانشاه های نوک خمیده است.
گیلانشاه نوک دراز (نام علمی: "Numenius americanus") نام یک گونه از سرده گیلانشاه های نوک خمیده است.
گیلانشاه خاور دور (نام علمی: "Numenius madagascariensis") نام یک گونه از سرده گیلانشاه های نوک خمیده است. گیلانشاه خاور در فهرست گونه های در معرض خطر قرار دارد و از پرندگانی است که در خطر انقراض است. گیلانشاه خاور از آبچرهایی است که در جریان مهاجرت سالیانه، دو بار مسیر پرواز استرالیا به شرق آسیا را طی می کند.
گیلانشاه کوچک (نام علمی: "Numenius minutus") نام یک گونه از سرده گیلانشاه های نوک خمیده است.
گیلانشاه اسکیمو (نام علمی: "Numenius borealis") نام یک گونه از سرده گیلانشاه های نوک خمیده است. گیلانشاه اسکیمو که به آن گیلانشاه شمالی هم گفته شده گونه ای از آبچلیکان و راستهٔ سلیم سانان با منقار تیره و پرهای خال دار سیاه و سفید است.
گیلانشاه آلاسکایی، گیلانشاه تاهیتی یا گیلانشاه ران زِبر (نام علمی: "Numenius tahitiensis") نام یک گونه از سرده گیلانشاه های نوک خمیده است.
مورچه خوارهای درختی (نام علمی: "Tamandua") نام یک سرده از تیره مورچه خواران است.
مورچه خوار درختی شمالی (نام علمی: "Tamandua mexicana") نام یک گونه از سرده مورچه خوار درختی است.
مورچه خوار درختی جنوبی (نام علمی: "Tamandua tetradactyla") نام یک گونه از سرده مورچه خوار درختی است.
مورچه خوار ابریشمی (نام علمی: "Cyclopes didactylus") نام یک گونه از راسته کرک داران است.
تنبل یال دار (نام علمی: "Bradypus torquatus") نام یک گونه از سرده تنبل سه پنجه است.
تنبل گلوکم رنگ (نام علمی: "Bradypus tridactylus") نام یک گونه از سرده تنبل سه پنجه است.
تنبل گلوقهوه ای (نام علمی: "Bradypus variegatus") نام یک گونه از سرده تنبل سه پنجه است.
تنبل دوانگشتی لینه (نام علمی: "Choloepus didactylus") نام یک گونه از تیره بزرگ پنجگان است.
تنبل دوانگشتی هوفمان (نام علمی: "Choloepus hoffmanni") نام یک گونه از تیره بزرگ پنجگان است.
دیوار بزرگ هرکول-کورونا بوریلیس یک اَبَرساختار غول پیکر از کهکشان هاست که گستره ای نزدیک به ۱۰ میلیارد سال نوری دارد. این ساختار بزرگترین و پرجرم ترین ساختار شناخته شده در گیتی است. این دیوار بزرگ را به اختصار به صورت Her–CrB GW نمایش می دهند. این ساختار بزرگ در نوامبر سال ۲۰۱۳ و توسط نقشه برداری انفجارهای پرتو گامایی که در جهان دور دست رخ می داد، کشف شد. اخترشناسان از داده های به دست آمده از ماموریت انفجار پرتو گامای سوییفت و تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی استفاده نمودند.
فلز زیرکونیم دارای ۵ ایزوتوپ پایدار طبیعی و یک ایزوتوپ دیرینه با نیمه عمر ۲٫۰×۱۰۱۹ سال است. همچنین تاکنون بیش از ۲۷ ایزوتوپ پرتوزا از این عنصر شناسایی شده است که پایدارترین آن ۹۳Zr با نیمه عمر ۱٫۵۳ میلیون سال است.
کَـم ژیگاندِی (؛ زاده ۱۶ اوت ۱۹۸۲) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم "تعدی"، "سواری مجانی"، "آسمان سرخ" و "هم اتاقی" اشاره کرد.