Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کردند که بدان سو سفر کند و شهرهایی بنا کند. او با ۶۵ کشتی پارویی و نزدیک ۳۰هزار مرد و زن به دریا درآمد. پس از ستون ها دو روز راندیم و نخستین شهر را بنا کردیم. سپس باز به غرب رفتیم و به دماغه ای پردرخت رسیدیم و معبدی برای خدای دریا ساختیم. پس نیم روز دیگر راندیم و به دریاچه ای پوشیده از نی رسیدیم که فیل ها و دیگر حیوانات وحشی از آن تغذیه می کردند. شهرهایی بر ساحل بنا کردیم. از آنجا به رود بزرگ لیکسوس رسیدیم که از کوه هایی بلند سرچشمه می گیرد. مدتی بین قبایل چادرنشین کنار آن ماندیم و دوستشان شدیم. در پس این کوه ها اقوام اتیوپیایی ستیزه جویی بودند. به گفته لیکسوسی ها در این کوه ها غارنشینانی ساکنند که تندتر از اسب می دوند. مترجمانی از لیکسوسی ها برگرفتیم و به جنوب و سپس به شرق راندیم. به کوه هایی رسیدیم که وحشیانی پوشیده در پوست حیوانات در آن ساکن بودند و بر ما سنگ انداخته، نگذاشتند از کشتی پیاده شویم. از آنجا به رود بزرگی رسیدیم که از تمساح و اسب آبی پر بود. دوازده روز نزدیک ساحل به جنوب راندیم. ساحل سرتاسر پر از سیه چردگانی بود که از ما می گریختند و زبانشان حتی بر مترجمان لیکسوسی نامفهوم بود. به کوه بزرگی رسدی
م پوشیده از درختان معطر. کوه را دور زدیم. در دشت پشت آن، شب ها اینجا و آنجا آتش های بزرگ و کوچکی به چشم می خورد. پنج روز بعد به جزیره ای رسیدیم و پیاده شدیم. در طول روز چیزی جز جنگل به چشم نمی خورد اما در شب، نور آتش ها را لابلای درختان می دیدیم و صدای نی و سنج و طبل و فریاد جمعیت به گوش می رسید. ترس ما را فراگرفت و پیشگویان توصیه کردند جزیره را ترک کنیم. بی درنگ بادبان کشیدیم. به ساحلی رسیدیم پر از گدازه های آتش که به دریا می ریخت. نمی شد به ساحل نزدیک شد. هراسان دور شدیم. در طول شب ساحل را می دیدیم که پر از آتش بود. در میان آتش ها آتشی عظیم تر بود که گویی به ستارگان می رسید. در روز مشخص شد آن آتش عظیم کوهی است بسیار بلند که «ارابه خدایان» نام داشت. به جزیره ای رسیدیم که مسکن وحشیانی با پوست سخت بود که مترجمان گوریلای می خواندند. نتوانستیم مردانشان را بگیریم، زیرا به بالای صخره ها گریخته، سنگمان زدند. ولی سه تن از زنانشان را گرفتیم، اما چنان وحشیانه تقلا کردند و گاز گرفتند و چنگ زدند که ناچار ایشان را کشتیم و پوستشان را کنده، به کارتاژ آوردیم.
سینما پارس (نام پیشین: "سینما اونیورسال") از سینما های تهران است. این سینما در سال ۱۳۴۲ با مساحت ۱۵۰۰ متر مربع و دو سالن بزرگ به گنجایش ۴۰۰ و ۳۷۰، با مدیریت اسماعیل کوشان و زیر نظر یک مهندس روس ساخته شد. این سینما دارای درجه کیفی «ممتاز» می باشد. سینما پارس در ضلع جنوب غربی میدان انقلاب و در مجاورت سینما مرکزی قرار دارد.
زباله سوزی یکی از روش های نابودسازی زباله است که طی آن پسماندهای آلی، در کوره هایی تحت شرایطی کنترل شده سوزانده می شوند. دستگاهی که در آن پسماند به کمک شعله سوزانده می شود، زباله سوز حرارتی نام دارد. زباله سوزی با محفظه احتراق چرخان نیز از دیگر روش ها است. زباله سوز با تزریق مایع، دستگاهی است متداول برای سوزاندن پسماندهای مایع که در فشار بالا و به روش تبدیل مایع به قطرات ریز عمل می کند. عمده ترین مشکل زیست محیطی زباله سوزی مربوط به آلاینده های متعدد و مختلفی است که به مقدار زیاد وارد هوا می شود و این مشکل باعث می شود که هزینه های گزافی به سامانه زباله سوز تحمیل شود تا استانداردهای مجاز خروجی که در برخی شرایط حصول آن دشوار است برآورده شود. همچنین تولید فوران و دی اکسین به علت سوختن ناقص از خروجی های دود کش های دستگاه زباله سوز است که یک پیکو گرم(واحد جرمی در حد یک میلیونم میلی گرم) از آن و ترکیبش با پوست باعث ابتلا به سرطان خواهد شد خاکستر باقی مانده به رغم اینکه عاری از مواد آلی و عوامل مزاحم دیگر است اما احتمال حضور فلزات سنگین در آن استفاده های بعدی از آن به ویژه در خاک و کشاورزی را با مشکل و محدودیت روبه ر
و می کند ولی در برخی کشورها، محققان به دنبال استفاده از آن در صنعت ساختمان هستند. کارخانه های صنعتی سوزاندن زباله معمولاً به عنوان تأسیسات "زباله به انرژی" شناخته می شوند. سوزاندن و سایر سیستم های سوزاندن زباله در دمای بالا به عنوان "تصفیه حرارتی" توصیف می شوند. سوزاندن مواد زائد زباله را به خاکستر، گاز دودکش و گرما تبدیل می کند. خاکستر بیشتر توسط اجزای غیر آلی زباله تشکیل می شود و ممکن است به شکل توده های جامد یا ذرات حمل شده توسط جریان گاز به خود بگیرد. گازهای تولید شده باید قبل از پخش شدن در جو از آلاینده های گازی و ذرات پاکسازی شوند. در برخی موارد، گرمای تولید شده از سوزاندن می تواند برای تولید برق استفاده شود. سوزاندن با بازیابی انرژی یکی از چندین فناوری تبدیل زباله به انرژی مانند گازی سازی، آذر کافت و هضم بی هوازی است. فن آوری های زباله سوزی و گازی سازی در اصل مشابه هستند، انرژی تولید شده از زباله سوزی، گرمای در دمای بالا است در حالی که گاز قابل احتراق اغلب محصول اصلی انرژی حاصل از گازی سازی است. زباله سوزی و گازی سازی نیز ممکن است بدون بازیافت انرژی و مواد انجام شود. در چندین کشور، هنوز نگرانی هایی از
سوی کارشناسان و جوامع محلی در مورد اثرات زیست محیطی زباله سوزها وجود دارد. در برخی کشورها، زباله سوزهایی که چند دهه پیش ساخته شده اند، اغلب قبل از احتراق جداسازی مواد برای حذف مواد خطرناک، حجیم و قابل بازیافت انجام نمیشد. این تأسیسات به دلیل فیلتر نکردن گازهای تولید شده به اندازه کافی و کنترل نداشتن فرآیند احتراق، سلامت کارگران کارخانه و محیط محلی را به خطر می انداخت. اکثر این تأسیسات برق تولید نمی کردند. زباله سوزها، جرم جامد زباله را بین 80 تا 85 درصد و حجم (که قبلاً تا حدودی در کامیون های زباله فشرده شده است) را 95 تا 96 درصد کاهش می دهند، بسته به ترکیب و درجه بازیابی مواد مانند فلزات باقی مانده از خاکستر برای بازیافت کردن. این بدان معناست که سوزاندن به طور کامل جایگزین خاک چال نمی شود ولی حجم لازم برای دفع را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد. کامیون های حمل زباله اغلب حجم زباله را در یک کمپرسور داخلی قبل از تحویل به زباله سوز کاهش می دهند. روش دیگر، در محل های دفن زباله، حجم زباله های فشرده نشده را می توان با استفاده از یک کمپرسور ثابت فولادی، البته با هزینه انرژی قابل توجه، تقریباً 70% کاهش داد. زباله سوز
ی فواید بسیار زیادی برای تصفیه انواع زباله های خاص در مناطق خاص مانند زباله های بالینی و برخی زباله های خطرناک دارد که در آن عوامل بیماری زا و سموم می توانند در دمای بالا از بین بروند. به عنوان مثال می توان به کارخانه های شیمیایی چند محصولی با جریان های فاضلاب سمی یا بسیار سمی مختلف اشاره کرد که نمی توانند به یک تصفیه خانه فاضلاب معمولی هدایت شوند. احتراق زباله به ویژه در کشورهایی مانند ژاپن، سنگاپور و هلند که زمین، کمیاب است، رواج دارد. دانمارک و سوئد با استفاده از انرژی تولید شده از سوزاندن برای بیش از یک قرن، در تاسیسات ترکیبی حرارت و برق محلی که از طرح های گرمایش منطقه ای حمایت می کنند، پیشرو بوده اند. در سال 2005، سوزاندن زباله 4.8 درصد از مصرف برق و 13.7 درصد از کل مصرف گرمای خانگی در دانمارک را تولید کرد. تعدادی از کشورهای اروپایی دیگر به شدت به سوزاندن زباله های شهری متکی هستند، به ویژه لوکزامبورگ، هلند، آلمان و فرانسه. تاریخچه. اولین کوره های زباله سوز بریتانیا برای دفع زباله در ناتینگهام توسط Manlove, Alliott &amp; Co. Ltd. در سال 1874 با طرحی که توسط آلفرد فرایر ثبت شده بود ساخته شد. آنها در ابتدا
به عنوان ویرانگر شناخته می شدند. اولین کوره زباله سوز ایالات متحده در سال 1885 در جزیره گاورنر در نیویورک، نیویورک ساخته شد. اولین تاسیسات در جمهوری چک در سال 1905 در برنو ساخته شد.
یواس اس جرالد آر. فورد (سی وی ان-۷۸) نام یکی از ناوهای هواپیمابر آمریکایی است. نیروی دریایی آمریکا این ناو هواپیمابر را در ۳۱ می ۲۰۱۷ دریافت کرد و در ۲۲ ژوئیه همان سال با حضور دونالد ترامپ، آن را به آب انداخت. قیمت این ناو که گران ترین ناو هواپیمابر جهان لقب گرفته است، تقریباً ۱۳ میلیارد دلار ارزیابی شده است. این ناو، پیشرفته ترین کشتی جنگی جهان لقب گرفته است. عملیات ساخت آن از سال ۲۰۰۹ آغاز شد و قرار بود تا سپتامبر ۲۰۱۵ با هزینه ۱۰ میلیارد و ۵۰۰ میلیون دلار تکمیل شود. نیروی دریایی آمریکا دلیل تأخیر در ساخت این ناو را فناوری و سامانه های پیشرفته این کشتی از کاتاپولت یا منجنیق الکترومغناطیسی مورد استفاده برای برخاستن جت های جنگنده و پهپادها عنوان کرد. نامگذاری. این ناو به نام جرالد فورد، سی و هشتمین رئیس جمهور آمریکا نامگذاری شد. جایگزین کلاس نیمیتز. نخستین نمونه تولیدی از کلاس جرالد آر فورد، با نام یواس اس جرالد آر فورد و با شماره " CVN-78 " در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۷ رسماً مأموریت خود را آغاز کرد. بدنه این ناو بسیار شبیه به ناوهای کلاس نیمیتز است، اما در تکنولوژی بسیار پیشرفته تر از ناوهای کلاس نیمیتز است. از مو
ارد پیشرفته تر بودن آن می توان به سیستم الکترو مغناطیسی پرتاب هواپیما اشاره کرد. همچنین خدمه مورد نیاز نیز کاهش یافته تا به بهبود بهره وری افزوده شود. ناوهای ساخته شده از این کلاس. انتظار می رود تا ده فروند ناو از این کلاس ساخته شود که تا به امروز سه فروند در حال ساخت است. رادار. این رادار که ساخت شرکت ریتون می باشد شامل: ۵ رادار و ۱۰ آنتن می باشد و یک رادار فعال الکترونیکی اسکن آرایه است که در دو باند X و S فعالیت می کند. همچنین می توان از آن به عنوان رادار جستجوی افق و رادار کنترل آتش استفاده کرد. از باند " X " که در محدوده فرکانس ۷–۱۲٫۵ گیگا هرتز عمل می کند برای کنترل آتش موشک Sea Sparrow و به دلیل داشتن پهنای باند فرکانسی گسترده از آن به عنوان تشخیص بهتر هدف و اشراق روشنایی هدف برای SM-2 استفاده می شود و همچنین از باند " S " برای بهبود در امر جستجو، عملیات در انواع آب و هوا و برای تعیین مسافت هدف مورد استفاده قرار می گیرد. سیستم الکترومغناطیسی پرتاب جنگنده. این سیستم که توسط نیرویی دریایی ایالات متحده در حال توسعه است، یک سیستم پرتاب هواپیما با استفاده از یک درایو موتور خطی الکترومغناطیس از روی عرشه می با
شد که جایگزین سیستم قدیمی پیستون بخار آب خواهد شد و مدل جدید شتاب بیشتری را به هواپیمای در حال برخاست می دهد. همچنین از مزایای دیگر این سیستم می توان به: کاهش هزینه ها، تعمیر و نگهداری آسان تر، توانایی پرتاب هواپیماهای سبک و سنگین، وزن کمتر، اشغال فضای کمتر و نیاز نداشتن به آب شیرین برای این کار (که نسبت به نمونه پیستونی بخار، هزینه ها کاهش می یابد) اشاره کرد. این سیستم با استفاده از یک موتور القایی (ILM) و با استفاده از جریان برق به تولید میدان مغناطیسی می پردازد و از چهار عنصر اصلی تشکیل شده است. موتور القایی خطی شامل یک ردیف از سیم پیچ های استاتور است که تابعی از روتور یک موتور معمولی می باشد که تا ۲۴۰ کیلومتر / ساعت به هواپیما سرعت می بخشد. این موتور به مقدار زیادی انرژی الکتریکی در عرض چند ثانیه نیاز دارد که از این رو هر روتور توانایی ذخیره سازی ۱۰۰ مگا ژول را دارد و می تواند در عرض ۴۵ ثانیه شارژ مجدد شود. لازم است ذکر شود که این سیستم در ابتدا بر روی زمین و در سال ۲۰۱۰ مورد آزمایش قرار گرفت. رآکتور A1B. یک رآکتور هسته ای برای تأمین برق و نیرو محرکه ناوهای کلاس فورد می باشد که برای جایگزینی با رآکتور " A
4W " مورد استفاده در کلاس نیمیتز، از سال ۱۹۹۸ در حال توسعه است که هر رآکتور قادر است تا ۳۰۰ مگاوات برق تولید کند. منابع. سایت میلیتاری دات ای ار
بالگرد شاهد مدل تولید ایران بالگرد چندمنظورهٔ سبک آمریکایی بل ۲۰۶ است که در مدل های مختلفی با نام های شاهد ۲۷۴، شاهد ۲۷۸ و شاهد ۲۸۵ برای انجام ماموریت های شناسایی، گشت و دیده بانی، حمل ونقل سبک، آموزش خلبانی، کنترل ترافیک شهری، آمبولانس هوایی، حملات سبک به اهداف زمینی و دریایی و گشت دریایی معرفی شده است. بالگرد مشابه دیگری نیز با نام پنها شباویز ۲۰۶۱ در ایران معرفی شده است. مشخصات. مشخصات بالگرد شاهد ۲۸۵ آنگونه که در روزنامه همشهری منتشر شده است:
مجموعه سینمایی ماندانا از مجموعه های سینمایی تهران است. این مجموعه که در سال ۱۳۴۰ تأسیس شد، دارای چهار سالن سینمایی با کیفیت مطلوب، کافی شاپ، اینترنت رایگان و یک سالن آمفی تئاتر است. سینما ماندانا در خیابان دماوند، بعد از ایستگاه آیت، نبش کوچه بیهقی قرار دارد. در حال حاضر این سینما در کنار نمایش فیلم هر شب به جز شبهای دوشنبه یک سانس را نیز به نمایش تئاتر اختصاص داده است. تاریخچه. این مجموعه در سال ۱۳۴۰ ساخته شد. بعد از انقلاب نیز مدتی تعطیل بود. در سال ۱۳۶۴ مالک فعلی آن به عنوان یکی از ۳ شرکا فعالیت خود را دراین سینما آغاز نمود. تا سال ۱۳۸۲این سینما بایک سالن فعالیت می نمود تا اینکه محمّد قاصد اشرفی، با خرید سهم شرکای دیگر ۶ دانگ مالکیت این سینما را بدست آورد. مدتی بعد نیز به دلیل نیاز مبرم منطقه وخواست مخاطبین سینما، وی یک سالن قدیمی را بازسازی نموده و در سال ۱۳۸۷ نیز درطبقه بالا ۳ سالن جدید احداث شد. در حال حاضر این مجموعه دارای ۴ سالن لوکس است که تمامی سالن ها دارای درجه کیفی "مدرن " می باشد.
سینما کارون از سینماهای قدیمی تهران است. این سینما در نوروز ۱۳۳۷ با مدیریت فریبرز اسفندیاری در دو سالن با ظرفیتی بالغ بر ۸۲۰ نفر افتتاح شد. این سینما دارای درجه کیفیت «ممتاز» می باشد. سینما کارون در خیابان رودکی (سلسبیل)، نرسیده به خیابان دامپزشکی قرار دارد. سینما کارون در محلی واقع است که دو سینما به نام های «سینما خرم» و «سینما المپیا» نیز در اطراف آن وجود دارد. در سال های اخیر سینما المپیا و خرم به دلیل استقبال کم و امکانات قدیمی تعطیل شدند اما سینما کارون بعد از بازسازی و مدرن شدن توانست خود را از تعطیلی نجات دهد.
شاهد ۲۷۴ بالگرد سبک و چندمنظوره ای است که در ایران با ترکیب قطعات چند بالگرد مختلف به ویژه بالگرد بل ۲۰۶ تولید شده است. گزارش شده که طراحی این بالگرد در سپاه پاسداران آغاز شده است. این بالگرد نخستین بار در دی ماه ۱۳۷۸ در تهران به نمایش درآمد و دو سال بعد در یک نمایشگاه هوایی در جزیره کیش به معرض نمایش گذاشته شد. در سال ۱۳۸۳ اعلام شد که قرار است ۲۰ فروند از این بالگرد تولید شود اما از آن پس اطلاعات دیگری در مورد آن منتشر نشده است. در سال های بعد ایران بالگردهای مشابه دیگری را با نام های شاهد ۲۷۸ رونمایی کرد. مقامات ایران همچنین طراحی بالگرد دیگری به نام پنها شباویز ۲۰۶۱ را نیز اعلام کرده اند
سینما قدس (نام پیشین: "سینما پولیدور") از سینماهای تهران است. این سینما در سال ۱۳۴۶ افتتاح گردید. سینما قدس دارای درجه کیفی «ممتاز» و دارای یک سالن با ظرفیت ۳۶۰ نفر می باشد. این سینما در ضلع جنوب غربی میدان ولیعصر قرار دارد. سینما قدس در زمستان ۱۳۹۲ پس از اتمام اکران فیلم جیب بر خیابان جنوبی به مدت ۲ ماه تعطیل شد و شایعاتی در مورد تعطیلی کامل آن مطرح شد؛ ولی رامین نصیری مدیر سینما قدس که پیشتر نسبت به وضعیت فروش پایین سینما قدس و ضرردهی سینما و نیاز به کمک های دولتی هشدار داده بود، علت این وقفه در فعالیت سینما را مذاکره دربارهٔ حمایت از بازسازی این سینما و همچنین ارائه آثار پرفروش به سینما قدس عنوان کرد. سینما قدس نهایتاً در اسفند ۱۳۹۲ با اکران معراجی ها فعالیت خود را از سر گرفت و مدیر سینما از بازسازی و سه سالنه شدن آن از اردیبهشت ۱۳۹۳ با حمایت وزارت ارشاد خبر داد.
فرانک ادواردز (زاده ۴ اوت ۱۹۰۸ – درگذشته ۲۳ ژوئن ۱۹۶۷) یک نویسنده آمریکایی و از پیشگامان رادیو بود. وی در اواخر عمر به خاطر کتابهایی که در زمینه اشیای ناشناس پرنده و دیگر پدیده های مافوق طبیعی نگاشت به شهرت رسید.
قاعده بازی فیلمی فرانسوی است که در سال ۱۹۳۹ توسط ژان رنوآر قبل از شروع جنگ جهانی دوم ساخته شد. داستان فیلم درباره افرادی از قشر مرفه جامعه است که در ویلایی نزدیک آل سایس جمع شده اند تا بنا بر عادت همیشگی پایان هفته را به شکار خرگوش و پرنده بپردازند.
خاک انداز وسیله ای است که خاک های جمع آوری شده توسط جاروی دستی را به کمک آن از محل جمع آوری می نمایند. در فرهنگ فارسی معین آمده است: بیلچه ای دارای دسته کوتاه که از فلز یا پلاستیک سازند و با آن آشغال و غیره را به کمک جارو جمع کنند.
بیف ولینگتن یک نوع غذای آماده است که از گوشت گاوی که در خمیر هزارلا پیچیده شده تشکیل می شود.
فرورفتگی زیرخاری بخشی از استخوان کتف است که بیشتر دو-سوم زیرین شانه را می پوشاند. این استخوان به شکل مثلث است و پایه آن به ستون مهره ها متصل می شود. همچنین تشکیل دهندهٔ سطحی صاف است که دیواره های رو به بیرون دارد. این فرورفتگی استخوانی از ماهیچه زیرخاری ("infraspinatus muscle") پشتیبانی می کند.
دندان نیزه ای سرده ای از کهن آب بازان متعلق به تیره خسروسوسماران بود که در ائوسن پسین (۴۰٫۴ تا ۳۳٫۹ میلیون سال پیش) در دریاهای گرم سراسر جهان زندگی می کردند. این پستانداران دریازی اندازه به نسبت بزرگی داشتند و از ماهیان تغذیه می کردند. سنگواره های آن ها در اقیانوس تتیس (مصر و پاکستان کنونی)، ایالات متحده، نیوزیلند، و صحرای غربی یافت شده اند. نام دورودون در زبان لاتین به معنای «دندان نیزه ای» است. توصیف ظاهری. در ابتدا تصور می شد که دورودون ها، فرزندان نابالغ باسیلوسورها باشند که دارای یک سنگواره اما با جثه کوجکترند. با این ال بررسی های بعدی نشان دادند که آن ها سرده ای متفاوت هستند. با آنکه آن ها همانندی بسیاری به نهنگ های نوین دارند، باسیلوسورها و دورودون ها فاقد اندام ملون هستند؛ اندامی که در نهنگ های امروزین وظیفه ایجاد امواج صوتی مورد استفاده در پژواک یابی را دارد. همانند دیگر خسروسوسماران، سوراخ بینی آن ها در میانه پوزه و بالای سر قرار دارد. شواهد گازگرفتگی بر روی جمجمه بعضی دورودون های کوچک نشان می دهد که آن ها می توانسته اند طعمه باسیلوسورهای بزرگ جثه شوند. فرمول دندانی "Dorudon atrox"، است.
اردوگاه مرگ راونسبروک بزرگترین اردوگاه کار اجباری مخصوص زنان و از بزرگترین اردوگاه های کار اجباری نازی ها بود که توسط رژیم نازی در سال ۱۹۳۸ در ۹۰ کیلومتری شمال برلین در نزدیکی روستای راونسبروک ساخته و در ماه مه سال ۱۹۳۹ افتتاح شد. رقم تخمینی یادبود اردوگاه از ۱۳۲,۰۰۰ زنی که در طول جنگ در اردوگاه بودند شامل حدود ۴۸,۵۰۰ نفر از لهستان، ۲۸,۰۰۰ نفر از اتحاد جماهیر شوروی، تقریباً ۲۴,۰۰۰ نفر از آلمان و اتریش، نزدیک به ۸,۰۰۰ نفر از فرانسه و هزاران نفر از کشورهای دیگر از جمله چند نفر از بریتانیا و ایالات متحده است. بیش از ۲۰,۰۰۰ نفر (۱۵ درصد) از کل یهودی بودند. هشتاد و پنج درصد از نژادها و فرهنگ های دیگر بودند. بیش از ۸۰ درصد زندانیان سیاسی بودند. بسیاری از زندانیان به عنوان کارگران برده توسط زیمنس و هالسکه به کار گرفته شدند. از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵، نازی ها آزمایش های پزشکی بر روی زندانیان راونسبروک انجام دادند تا اثربخشی سولفونامید را آزمایش کنند. در بهار ۱۹۴۱، اس اس یک اردوگاه کوچک مجاور برای زندانیان مرد تأسیس کرد که اتاق های گاز اردوگاه را در ژانویه ۱۹۴۵ ساختند و مدیریت کردند. از میان زندانیان زن که از اردوگاه راونسبروک
گذشتند، حدود ۵۰,۰۰۰ نفر جان باختند؛ حدود ۲,۲۰۰ نفر در اتاق های گاز کشته شدند. تعداد و ملیت زندانیان. ساخت اردوگاه در نوامبر ۱۹۳۸ به دستور رهبر اس اس هاینریش هیملر آغاز شد و از این جهت غیرمعمول بود که منحصراً برای نگهداری زندانیان زن در نظر گرفته شده بود. راونسبروک اولین بار در ماه مه ۱۹۳۹ زندانیان را در خود جای داد، زمانی که اس اس ۹۰۰ زن را از اردوگاه کار اجباری لیختنبرگ در زاکسن منتقل کرد. هشت ماه پس از شروع جنگ جهانی دوم، ظرفیت حداکثری اردوگاه قبلاً پر شده بود. پس از تهاجم به لهستان، اردوگاه به طور عمده گسترش یافت. تا تابستان ۱۹۴۱ با آغاز عملیات بارباروسا، تخمین زده می شود که مجموعاً ۵۰۰۰ زن زندانی شده بودند که به تدریج جیره های غذایی کمتری دریافت می کردند. تا پایان سال ۱۹۴۲، جمعیت زندانیان راونسبروک به حدود ۱۰,۰۰۰ نفر رسیده بود. بیشترین تعداد زندانیان در یک زمان در راونسبروک احتمالاً حدود ۴۵,۰۰۰ نفر بود. بین سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵، حدود ۱۳۰,۰۰۰ تا ۱۳۲,۰۰۰ زندانی زن از سیستم اردوگاه راونسبروک عبور کردند. طبق "دانشنامه بریتانیکا"، حدود ۵۰,۰۰۰ نفر از آن ها به دلیل بیماری، گرسنگی، کار بیش از حد و ناامیدی جان باخت
ند؛ حدود ۲,۲۰۰ نفر در اتاق های گاز به قتل رسیدند. در ۲۹-۳۰ آوریل ۱۹۴۵، حدود ۳,۵۰۰ زندانی هنوز در اردوگاه اصلی زنده بودند. اگرچه زندانیان از هر کشوری در اروپا تحت اشغال آلمان آمده بودند، بزرگترین گروه ملی در اردوگاه لهستانی ها بودند. در بهار ۱۹۴۱، مقامات اس اس یک اردوگاه کوچک مردانه در کنار اردوگاه اصلی تأسیس کردند. زندانیان مرد اتاق های گاز اردوگاه را در سال ۱۹۴۴ ساختند و مدیریت کردند. در اردوگاه کودکان نیز وجود داشتند. در ابتدا، آن ها با مادرانی که کولی یا یهودی بودند و در اردوگاه زندانی شده بودند، وارد شدند یا از زنان زندانی متولد شدند. در ابتدا تعداد کمی کودک وجود داشت، از جمله چند کودک چک از لیدیسه در ژوئیه ۱۹۴۲. بعدها کودکان در اردوگاه تقریباً نماینده تمام ملت های اروپا تحت اشغال آلمان بودند. بین آوریل و اکتبر ۱۹۴۴، تعداد آن ها به طور قابل توجهی افزایش یافت و شامل دو گروه بود. یک گروه شامل کودکان کولی بود که با مادران یا خواهران خود پس از بسته شدن اردوگاه کولی ها در آشویتس-بیرکناو به اردوگاه آورده شدند. گروه دیگر عمدتاً شامل کودکانی بود که با مادران لهستانی خود پس از فروپاشی قیام ورشو در سال ۱۹۴۴ به راون
سبروک آورده شدند. بیشتر این کودکان از گرسنگی جان باختند. راونسبروک دارای ۷۰ زیر اردوگاه برای کار اجباری بود که در منطقه ای از دریای بالتیک تا باواریا پراکنده بودند. میزی رنو، خواهر گیلبرت رنو، درباره اسارت خود در راونسبروک در "La Grande Misere" نوشت که در سال ۱۹۴۸ جایزه حقیقت فرانسه را برد. دیگر بازماندگانی که خاطراتی درباره تجربیات خود نوشتند شامل جما لا گواردیا گلاک، خواهر شهردار نیویورک فییورلو اچ. لاگواردیا، و همچنین ژرمن تیلیون، بازمانده راونسبروک از فرانسه که در سال ۱۹۷۵ گزارش شاهد عینی خود از اردوگاه را منتشر کرد. در سال ۲۰۰۵، بازمانده راونسبروک جودیت شرمن کتابی از نثر و شعر با عنوان "نام را بگو" ("Say the Name)" منتشر کرد. شرمن درباره خانه کودکی خود در کوریمه، چکسلواکی، و چندین تبعید، پنهان شدن در خانه ها و در جنگل، تحمل شکنجه و شاهد قتل در راونسبروک قبل از آزادی نهایی خود می نویسد. حدود ۵۰۰ زن از راونسبروک به داخائو منتقل شدند، جایی که به عنوان کارگران به آگفا-کوماندو اختصاص داده شدند؛ زنان دستگاه های زمان بندی احتراق برای بمب ها، مهمات توپخانه و موشک های V-1 و V-2 را مونتاژ می کردند. زندگی در اردوگا
ه. غلتک جاده هنگامی که یک زندانی جدید به راونسبروک می رسید، او موظف بود یک مثلث رنگی (یک "وینکل") بپوشد که او را بر اساس دسته بندی شناسایی می کرد، با یک حرف دوخته شده در داخل مثلث که ملیت زندانی را نشان می داد. به عنوان مثال، زنان لهستانی مثلث های قرمز می پوشیدند که نشان دهنده زندانی سیاسی بود، با حرف «P» (تا سال ۱۹۴۲، زنان لهستانی بزرگترین بخش ملی در اردوگاه شدند). زنان یهودی مثلث های زرد می پوشیدند اما گاهی اوقات، برخلاف سایر زندانیان، یک مثلث دوم برای دسته بندی های دیگر می پوشیدند. به عنوان مثال، اغلب برای "راس نشاند" («آلودگی نژادی») بود. برخی از بازداشت شدگان موهایشان تراشیده می شد، مانند کسانی که از چکسلواکی و لهستان بودند، اما سایر انتقال ها اینگونه نبودند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۴۳، گروهی از زنان نروژی به اردوگاه آمدند (نروژی ها/اسکاندیناوی ها توسط نازی ها به عنوان خالص ترین آریایی ها رتبه بندی شده بودند). هیچ کدام از آنها موهایشان تراشیده نشد. بین سال های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، تقریباً تمام زنان یهودی از اردوگاه راونسبروک در چندین انتقال به اردوگاه آشویتس فرستاده شدند، مطابق با سیاست نازی ها برای پاکسازی آلما
ن از یهودیان. بر اساس لیست ناقص انتقال نازی ها ("زوگانگ لیسته")، که ۲۵،۰۲۸ نام از زنانی که توسط نازی ها به اردوگاه فرستاده شده اند را مستند می کند، تخمین زده می شود که ساختار قومی جمعیت زندانیان راونسبروک شامل: لهستانی ها ٪۲۴.۹، آلمانی ها ٪۱۹.۹، یهودیان ٪۱۵.۱، شوروی ها ٪۱۵، فرانسوی ها ٪۷.۳، کولی ها ٪۵.۴، سایر ٪۱۲.۴. گشتاپو زندانیان را به این صورت دسته بندی کرده بود: سیاسی ٪۸۳.۵۴، ضد اجتماعی ٪۱۲.۴۵، جنایی ٪۲.۰۲، شاهدان یهوه ٪۱.۱۱، "راس نشاند" (آلودگی نژادی) ٪۰.۷۸، سایر ٪۰.۲. این لیست یکی از مهم ترین اسناد است که در آخرین لحظات عملیات اردوگاه توسط اعضای واحد راهنمایان دختر زیرزمینی لهستانی «موری» (دیوارها) حفظ شده است. بقیه اسناد اردوگاه توسط ناظران فراری اس اس در گودال ها یا در کوره سوزانده شدند. یکی از اشکال مقاومت، برنامه های آموزشی مخفی بود که توسط زندانیان برای هم زندانیانشان سازماندهی می شد. همه گروه های ملی برنامه ای داشتند. گسترده ترین برنامه ها در میان زنان لهستانی بود که در آن کلاس های مختلف در سطح دبیرستان توسط معلمان با تجربه تدریس می شد. در سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰، شرایط زندگی در اردوگاه قابل قبول بود:
لباسشویی و ملافه ها به طور منظم تعویض می شد و غذا کافی بود، اگرچه در زمستان اول ۱۹۳۹/۴۰ محدودیت ها شروع به نمایان شدن کردند. بازمانده اردوگاه مارگارت بابر-نویمن نوشت که اولین وعده غذایی او در راونسبروک از انتظاراتش فراتر رفت، وقتی که به او فرنی شیرین با میوه خشک ("باک اوست")، به علاوه یک بخش سخاوتمندانه از نان، مارگارین و سوسیس سرو شد. شرایط به سرعت بدتر شد. السی مارشال، یک بلژیکی جوان که با یک سازمان مقاومت فرانسوی کار می کرد، از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ زندانی در راونسبروک بود. او شرایط را توصیف کرد:آنها زنان را نمی کشتند. ما باید از بدبختی، گرسنگی و خستگی بمیریم... وقتی به راونسبروک رسیدیم، بدترین بود. اولین چیزی که دیدم یک چرخ دستی با تمام مردگان روی آن بود. دست ها و پاهایشان آویزان بود و دهان ها و چشم هایشان باز بود. آنها ما را به هیچ چیز تقلیل دادند. حتی احساس نمی کردیم که ارزش گاوها را داریم. شما کار می کردید و می مردید. آزمایش های پزشکی نازی ها. از تابستان ۱۹۴۲، آزمایش های پزشکی بدون رضایت بر روی ۸۶ زن انجام شد؛ ۷۴ نفر از آنها زندانیان لهستانی بودند. دو نوع آزمایش بر روی زندانیان سیاسی لهستانی انجام شد. نوع
اول اثربخشی داروهای سولفونامید را آزمایش می کرد. این آزمایش ها شامل بریدن عمدی و عفونت استخوان ها و عضلات پا با باکتری های ویروسی، بریدن اعصاب، وارد کردن موادی مانند تکه های چوب یا شیشه به بافت ها و شکستن استخوان ها بود. دومین مجموعه آزمایش ها بازسازی استخوان، عضله و عصب و امکان پیوند استخوان از یک نفر به نفر دیگر را مطالعه می کرد. از ۷۴ قربانی لهستانی، که توسط آزمایش کنندگان «خرگوش ها» نامیده می شدند، پنج نفر به دلیل آزمایش ها جان باختند، شش نفر با زخم های بهبود نیافته اعدام شدند و (با کمک سایر زندانیان) بقیه با آسیب های دائمی جسمی زنده ماندند. چهار نفر از این بازماندگان—جادویگا دیدو، ماریا بروئل-پلاتر، وادیسلاوا کارولوسکا و ماریا کوشمیچوک—در دادگاه پزشکان در سال ۱۹۴۶ علیه پزشکان نازی گواهی دادند. بین ۱۲۰ تا ۱۴۰ زن کولی در ژانویه ۱۹۴۵ در اردوگاه عقیم شدند. همه زنها با فریب به امضای فرم رضایت وادار شده بودند، به آنها گفته شده بود که مقامات آلمانی آنها را آزاد خواهند کرد اگر موافقت کنند. در سال ۲۰۱۷، ۲۷ نامه مخفی به موزه شهیدشناسی در لوبلین اهدا شد. این نامه ها اردوگاه را به تفصیل توصیف می کنند، از جمله پزشکان
ی که آزمایش های پزشکی انجام می دادند. در مبل کریستینا چیش پنهان شده بودند و دهه ها پنهان مانده بودند تا زمان اهدای آنها. در سپتامبر ۱۹۴۱، خواهران یانینا و کریستینا ایوانسکا، واندا وویتاژیک و کریستینا چیش به دلیل کمک به زیرزمینی لهستان به راونسبروک فرستاده شدند. در سال ۱۹۴۲، آزمایش های پزشکی معرفی شد و با گروهی از ۸۶ زن، از جمله چهار نویسنده نامه، آغاز شد. همانطور که در نامه ها توضیح داده شده است، پاهای آنها با شیشه یا چوب بریده می شد قبل از اینکه پزشکان باکتری و داروی آزمایشی را معرفی کنند. اگر زخم ها بهبود نمی یافتند، بعداً متوجه می شدند که این منجر به اعدام می شود. چهار نفر زنده ماندند و نامه ها را نوشتند. کار اجباری. همه زندانیان موظف بودند کارهای سنگین انجام دهند که از کارهای سخت در فضای باز تا ساخت قطعات موشک V-2 برای زیمنس متغیر بود. اس اس همچنین چندین کارخانه در نزدیکی راونسبروک برای تولید منسوجات و قطعات الکتریکی ساخت. راونسبروک تامین کننده اصلی زنان برای فاحشه خانه هایی بود که در بسیاری از اردوگاه های بزرگ نازی در اواخر جنگ تأسیس شده بودند. اگرچه زنان اغلب برای این موقعیت ها داوطلب می شدند، به امید ا