Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دادی قطعهٔ کوتاه تر است. مجموعه بزرگی از آهنگسازی های وی برای پیانو شامل ۳۲ سونات پیانو و قطعات کوتاه ترِ متعدد است، از جمله تنظیم برخی از کارهای دیگرش (غیر پیانویی) برای پیانو است. آثار با همراهی پیانو، شامل ۱۰ سونات ویولن، ۵ سونات ویولنسل و سونات برای هورن است. همچنین ۱۲ اورتور برای ارکستر و چندین اثر دیگر از آن جمله اند. بتهوون تعداد قابل توجهی آهنگ برای موسیقی مجلسی نوشت. وی علاوه بر ۱۶ کوارتت زهی، ۵ اثر برای کوئینتت زهی، ۷ مورد برای تریو پیانو، ۵ تریو برای سازهای زهی و بیش از ۱۰ اثر برای ترکیب های مختلفِ سازهای بادی نوشت. دورهٔ اول. دورهٔ اول پس از ورود بتهوون به وین در سال ۱۷۹۲ آغاز می شود. در چند سال اول، به نظر می رسد کمتر از آنچه در بن انجام داد، آهنگسازی کرده است و «پیانو تریو، اپوس ۱» تا سال ۱۷۹۵ منتشر نشده بود. از این نقطه به بعد، او به نخستین مکتب وین تسلط یافته بود (در آن روزها هایدن و موتسارت مشهورترین آهنگسازان این مکتب بودند) و سبک خود را شکل می داد. آثار او از سال ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۰، طولانی تر از حدِ معمول است (نظیر نوشتن سونات در چهار موومان، در حالی که سه موومان رایج بود). او از اسکرتسو به جای س
ه گانهٔ منوئه (منوئه-تریو-منوئه) استفاده می کند؛ موسیقی او اغلب شامل احساساتِ دراماتیک و حتی گاهی، فراگیر و با استفاده از دینامیک شدید، تغییر تمپو و هارمونی کروماتیک همراه است. همین مسئله باعث شد که هایدن به این باور برسد که «پیانو تریو، اپوس ۱» برای درکِ مخاطبان (در آن زمان)، بسیار دشوار است. او همچنین به کاوش در افق های جدیدی پرداخت و به تدریج دامنهٔ جاه طلبی هایش را گسترش داد. برخی از قطعات مهمِ دورهٔ اول عبارتند از: سمفونی شماره ۱ و شماره ۲، مجموعهٔ «شش کوارتت زهی، اپوس ۱۸»، دو کنسرتو پیانو شماره یک و شماره دو، چندین سونات پیانو از جمله سونات پیانو شماره ۸، که معروف ترین است. دورهٔ میانی. دورهٔ میانیِ (یا قهرمانانهٔ) او از سال ۱۸۰۲، اندکی پس از بحران شخصی اش که در ارتباط با ناشنوایی به وجود آمده بود، آغاز شد. این دوران شامل آثاری با مقیاسی بزرگ (حجم ارکستر و مدت) است که بیانگر روحیهٔ قهرمانی و مبارزه است. آثار دورهٔ میانی شامل شش سمفونی (شماره ۳ تا ۸)، دو کنسرتو پیانوی آخرین، تریپل کنسرتو، کنسرتو ویولن، پنج کوارتت زهی (شماره ۷ تا ۱۱)، چندین سونات پیانو از جمله سونات پیانو شماره ۲۱، شماره ۲۳، سونات ویولن ش
ماره ۹ و تنها اپرایش به نام "فیدلیو" است. دورهٔ میانی گاهی با تفسیری به نام شیوهٔ آهنگسازی «قهرمانانه» همراه است، اما استفاده از اصطلاحِ «قهرمانانه» به طور فزاینده ای در روش و دانشِ بتهوون بحث برانگیز شده است. این اصطلاح بیشتر به عنوان یک نامِ جایگزین برای «دورهٔ میانی» استفاده می شود. مناسب بودنِ اصطلاح "قهرمانانه" برای توصیف کلِ دورهٔ میانی نیز زیر سؤال رفته است. در حالی که برخی از آثار مانند سمفونی های سوم و پنجم، به آسانی قابل توصیفِ «قهرمانانه» هستند، بسیاری دیگر مانند سمفونی شماره ۶، در این تعریف نمی گنجد. رمانتیک ترین آثار بتهوون در همین دوره خلق شده اند و آثار این دوره تأثیر و نفوذ زیادی بر آهنگسازان قرن نوزدهم داشته است. سمفونی سوم مهم ترین اثر او در این دوره است. تغییرات در فرم از جمله جایگزینیِ «اسکرتسو-تریو» به جای «منوئه-تریو»، طولانی شدن بخش بسط و گسترش و کدا، نوآوری در حرکتِ چرخشی (سیکلیک) روی یک تم و بزرگ تر شدن سمفونی برخلاف شیوهٔ کلاسیک، در این زمان شکل گرفتند. دورهٔ پایانی. دورهٔ پایانی بتهوون در دههٔ ۱۸۱۰–۱۸۱۹، آغاز شد. در پیِ نخستین تلاش ها برای چاپ و انتشار کامل آثار موسیقی قدیمی، بتهوون
به مطالعهٔ این آثار پرداخت؛ از جمله، مطالعهٔ کارهای یوهان سباستیان باخ و جرج فردریک هندل، که اورتور تقدیسِ خانه (۱۸۲۲)، اولین ساختهٔ وی بود که از این تحقیقات تأثیر گرفته بود. بتهوون سبکی جدید پدیدآورد که اکنون آن را «دورهٔ پایانی» می نامند. در این دوره، وی نگارش و تنظیم جدیدی از سونات پیانو برای ساز شستی دار را به سرانجام رساند که تقریباً به مدت یک دهه طول کشیده بود. سایر آثار این دوره شامل واریاسیون های دیابلی، دو سونات آخر برای «ویولنسل و پیانو» بود، همچنین دو اثر بزرگ با اجراکنندگان بسیار با نام: "میسا سولمنیس" و سمفونی نهم. گفته می شود نوآوری ها و بیان شدیدِ شخصی وی در کارهای این دوره کاملاً مشخص است، چنان که «کوارتت زهی، اپوس ۱۳۱»، را در هفت موومان ساخت و به «سمفونی نهم» در آخرین موومان، حجم زیادی از نیروی گروه کر را به ارکستر اضافه کرد. از دیگر آهنگسازی های این دوره می توان به پنج کوارتت زهی پایانی (از جمله فوگ بزرگ) و پنج سونات پیانوی آخرین او اشاره کرد. پیانوهای بتهوون. پیانوهای قبلی بتهوون که او ترجیح می داد با آنها کار کند، پیانوهای یوهان آندرئاس اشتاین (سازندهٔ پیانو و کیبورد) بود. همچنین ممکن است
یک «پیانو اشتاین» از طرف کنت والشتاین به او داده شده باشد. از سال ۱۷۸۶ به بعد شواهدی مبنی بر همکاری بتهوون با یوهان آندرئاس اشترایشر (یکی دیگر از سازندگان پیانو) وجود دارد، وی که با نانت، دختر یوهان آندرئاس اشتاین ازدواج کرده بود، پس از مدتی، کسب و کار با اشتاین را رها کرد تا شرکت مستقلِ خود را در سال ۱۸۰۳ راه اندازی کند، بتهوون همیشه محصولات او را تحسین می کرد و در سال ۱۸۱۷، طی نامه ای به او نوشت که «اولویتِ اولش» پیانوهای اوست. از جمله پیانوهای دیگری که بتهوون در اختیار داشت، پیانوی سباستیَن اِرار بود و در سال ۱۸۰۳ توسط سازندهٔ آن به بتهوون داده شد. پیانوی «اِرار» با طنین استثنایی اش، ممکن است بر سبک پیانوییِ بتهوون تأثیر گذاشته باشد (وی اندکی پس از دریافت آن، شروع به نوشتنِ سونات والدشتاین کرد)؛ اما به نظر می رسد با وجودِ اشتیاق اولیه، قبل از سال ۱۸۱۰ آن را رها کرده و نوشت که «واقعاً دیگر فایده ای ندارد» و سرانجام در سال ۱۸۲۴ آن را به برادرش یوهان سپرد. بتهوون در سال ۱۸۱۸ یک گراند پیانو از «جان برادوود و پسران» (سازندهٔ پیانو اهل انگلستان) به عنوان هدیه دریافت کرد؛ اگرچه بتهوون به دریافت آن افتخار می کرد،
ولی ظاهراً از صدای آن ناراضی بوده است (این نارضایتی شاید به دلیل ناشنوایی فزایندهٔ او نیز باشد) و به دنبال بازسازیِ پیانو برای بلندترکردنِ صدای آن بود. او در سال ۱۸۲۵ پیانویی را به «کنراد گراف» (سازندهٔ پیانو، اتریشی/آلمانی) سفارش داد که مجهز به سیم های چهارگانه و رزونانس ویژه برای او بود تا صدا را برایش قابلِ شنیدن کند، اما در انجام کار با آن ناموفق بود. شخصیت، افکار و اندیشه. خصوصیات فردی. معاصران بتهوون وی را چنین توصیف می کردند: مردی کوتاه قد با هیکلی درشت که موهای سیاه، زبر، وزکرده و شانه نخورده اش، مارهای مدوسا را به یاد می آورد. او پیشانی برجسته ای داشت و رنگ چشمانش به سیاهی می زد اما در واقع سبزِ خاکستری بود. نیرویی که از چشمانش شعله می زد هر کسی را جذب می کرد. بینی کوتاهی داشت که به پوزه و بینی شیر شباهت داشت. دهانش ظریف بود و فک های محکمی داشت اما لب پایینی او بر روی لب بالا قرار می گرفت. چاله ای در سمت راست چانه اش وجود داشت که تقارنِ صورتش را تغییر داده بود. رنگ صورتش سرخِ آجری بود که در دوران تنهایی و بیماری، رنگ پریده و به زردی می زد. مشه لس می گوید: «تبسمی قشنگ داشت و به هنگام صحبت اغلب لحنی گ
رم و تشویق آمیز داشت اما خنده اش ناخوشایند، شدید و کوتاه بود و به صورتش حالتی عجیب و خاص می داد.» هنگامی که ایده ای به او الهام می شد حالتِ صورتش تغییر می کرد و در این حالت اگر در حال عبور از کوچه و خیابان بود، به دیگران طعنه می زد. وقتی پیانو می نواخت و کسی سرزده وارد می شد، از خشم صورتش برافروخته، رگ هایش متورم و با لب های لرزان، حالتِ جادوگری را داشت که در چنگالِ ارواح و شیاطین اسیر شده باشد. ژولیوس بندیکت از معاصران بتهوون چهرهٔ او را همچون صورتک های ساختهٔ شکسپیر و شبیه شاه لیر توصیف کرده است. از همان دوران کودکی، زندگی بتهوون با اندوه و خشونت همراه بود و چنان نبود که مانند موتسارت از نوازش و مهر خانوادگی برخوردار باشد. پدرش قصد داشت از هوش و استعداد وی در موسیقی، بهرهٔ مادی ببرد و از چهارسالگی او را وادار می کرد تا پیانو بنوازد یا او را در اتاقی حبس می کرد تا به صورت جان فرسایی ساز ویولن را تمرین کند. این شدت و فشار پدرش برای آموزش موسیقی به وی، تا مرز بیزاری بتهوون از هنر و موسیقی پیش رفت. نوجوانی و جوانی وی نیز با نگرانی از غمِ تهیهٔ نان و کوشش سخت وی برای گذران زندگی همراه بود. سیزده ساله بود که کار
می کرد و در کلیسا ارگ می نواخت. در هفده سالگی مادرش را که خیلی دوست داشت، از دست داد. می خوارگی و عدم مسئولیت پذیری پدرش باعث شد تا سرپرستی خانواده را پس از مرگ مادرش به عهده بگیرد. رفتار پدرش همیشه باعث شرمساری و خجالت بتهوون بود به طوری که مستمری او را به خاطر اینکه خرج می گساری اش نکند، به بتهوون پرداخت می کردند. از بیست سالگی با شنوایی و درد مزمنِ معده درگیر بود. وی همان طور که در وصیت نامه هایلیگنشتات نوشته است، قصد خودکشی داشت. با این وجود در طولِ زندگی خود، دایرهٔ نزدیک و صمیمانه با دوستانش داشت. تصور می شود که وی دارای شخصیتی جذاب بوده است، و از همین رو، دوستان او در تلاش برای کمک به وی برای کنار آمدن با ناتوانی ها و مشکلاتش به رقابت می پرداختند. بتهوون نسبت به اظهارات منتقدان بی اعتنا بود و می گفت: «... پرحرفی و یاوه گویی های آنها هیچ کس را بزرگ و جاودان نخواهد ساخت، همچنان که از بزرگی و عظمت کسی نخواهد کاست … هرگز از من نخواهید شنید در بارهٔ آنچه از هنرم می گویند توجهی داشته باشم … من هم مانند ولتر فکر می کنم که چند نیشِ حشره، هرگز اسب چابک را از دویدن بازنمی دارد.» وی بیشتر اوقات با خویشاوندان و بق
یهٔ مردم نزاع و با آنان به تلخی برخورد می کرد. شخصیت بسیار مرموزی داشت و برای اطرافیانش به مانند یک راز باقی ماند. لباس هایش اغلب کثیف و ژولیده بود. در آپارتمان های خیلی به هم ریخته زندگی می کرد و بسیار تغییرمکان می داد. طی ۳۵ سال زندگی در وین، حدود ۳۰ بار محل زندگی اش را تغییر داد. در معامله با ناشرانش، همیشه بی دقت بود و اکثر اوقات مشکل مالی داشت. بتهوون عاشق طبیعت بود و بخش زیادی از وقت خود را در پیاده روی در کشور گذراند. او غالباً وین را برای کار در مناطق روستایی ترک می کرد. وی آرامش خود را تنها در طبیعت می جست. چارلز نیات موسیقیدان بریتانیایی که در سال ۱۸۱۵ با بتهوون آشنا شده بود، می نویسد: «هیچ کس را ندیده است که همچون او عاشق طبیعت باشد و گلها و ابرها را دوست بدارد، مثل اینکه در طبیعت زندگی می کرد». بتهوون خودش می نویسد: «در این دنیا هیچ کس نیست که به اندازهٔ من ییلاق را دوست بدارد، هر درخت به اندازهٔ یک انسان برایم عزیز و دوست داشتی است». منابع نشان می دهد که او برای اصحاب قدرت، مقامات اجتماعی و قوانین دربار ارزشی قایل نمی شد. به عنوان مثال، هرگاه تماشاگران در حین اجرای او گپ می زدند یا توجهی به او ند
اشتند، اجرای پیانو را متوقف می کرد. در مهمانی ها و محفل های شبانهٔ دربار، اگر ناگهان و بدون برنامه از وی می خواستند که پیانو بنوازد، از انجام این کار خودداری می کرد. سرانجام، پس از درگیری های بسیار، آرشیدوک ردودلف حکم داد که قوانین معمولِ آداب و رسوم دربار، برای بتهوون اِعمال نشود. رفتارهای جسورانه، گستاخانه و آزاد بتهوون در شهری مانند وین که مظهرِ نظم و انضباط بود، شگفت انگیز و ناشی از روحیات وی بود که ریشه های آن را می توان در آثاری مانند سمفونی شماره ۷، جستجو کرد. با این حال در سال ۱۸۱۴، کنگرهٔ وین او را مایه افتخار اروپا دانست و در جشن های با شکوهی که در این دوره برگزار می شد، بتهوون نقش زیادی داشت. پادشاهان و شاهزادگان نیز به او خیلی احترام می گذاشتند و او مغرورانه، این احترامات را می پذیرفت. بتهوون به خاطر افکار آزادی خواهی، هرگز شهر وین را دوست نمی داشت و از آن نفرت داشت، یک بار نیز در حدود سال ۱۸۰۸، به صورت جدی تصمیم گرفت که این شهر را ترک کند، اما وین شهری بود که منبع درآمد زیادی داشت و شاهزادگان و عاشقان موسیقی، بزرگی و عظمتِ بتهوون را درک می کردند و مانع از ترک وی از وین شدند، چرا که آن را مایهٔ نن
گ شهر خود می دانستند که نتوانسته بتهوون را نزد خود حفظ کند. دین. بتهوون اگرچه کاتولیک متولد شد، اما به شکلی از این مذهب که در دربار وین به وجود آمده بود (ر.ک. عصر روشنگری) و او در آنجا رشد کرده بود، خو گرفت. به قولِ مینارد سولومن موسیقی شناس و زندگی نامه نویسِ بتهوون: یک «ایدئولوژی سازش پذیر (از مذهب کاتولیک) که امکان همزیستی نسبتاً مسالمت آمیز بین کلیسا و خردگرایی را فراهم می آورد.» بتهوون در دفتر خاطراتش (خاطراتی روزانه که او بین سال های ۱۸۱۲ تا ۱۸۱۸ نگاشته و بعضی از آن ها را حفظ کرده بود)، علاقه خود را به انواع فلسفه های مذهبی از کشورهایی مانند: هند، مصر، شرق و نوشته های ریگ ودا نشان می دهد. وی در ژوئیه ۱۸۲۱، در نامه ای به آرشیدوک رودولف اعتقاد خود را به خدای یکتا، اینگونه بیان می کند: «خدا … مرا به عنوان یک انسان می شناسد و درون قلب من را می بیند، من با وظیفه شناسی بسیار، تمام تکالیفی که پروردگار، طبیعت و بشریت تعیین کرده است، انجام می دهم». وی در یکی از طرح های مربوط به میسا سولمنیس نوشت: «برای آرامش درونی و بیرونی». سیاست. بتهوون دارای روحیات انقلابی و طرفدار جمهوری خواهی بود که این امر ناشی از برافروخت
ه شدن انقلاب فرانسه و احساسات انقلابی در سراسر اروپا بود. دانشگاه بن، یکی از مراکز نشر افکار تازه و انقلابی بود که بتهوون در ۱۴ مه ۱۷۸۹، به عنوان دانشجوی ادبیات آلمانی در آن ثبت نام کرد. استاد این رشتهٔ تحصیلی، پروفسوری سرشناس به نام اولوگیوس اشنایدر بود که بعد از تصرف قلعه باستیل توسط انقلابیون، شعری انقلابی سرود و یک سال بعد مجموعه ای از اشعار انقلابی خود را منتشر ساخت که برای پیش خرید آن، نام «بتهوون موسیقی دان دربار» به چشم می خورد. اما بتهوون با این حال نمی توانست از احساسات وطن پرستانهٔ خود دوری کند و هنگام ترک وین در نوامبر ۱۷۹۲، و در سال های ۱۷۹۶ و ۱۷۹۷، هنگامی که سپاه آلمان به جنگ با نیروهای انقلابی فرانسه می رفت، تصمیم گرفت بر روی اشعار حماسی فریدبرگ آثاری بسازد. وی همچنین قطعهٔ «"سرود حرکت"» و یک اثر با نام «"ما یک ملت بزرگ آلمانی هستیم"» برای گروه کر تصنیف کرد. این آثار برای بتهوون که انقلاب، روح آزادی خواهی را در وی گسترش داده بود، بیهوده به نظر می رسید، حتی اگر مخالفان انقلاب هم وطنش باشند. وی از سال ۱۷۹۸، با این روحیه و با آنکه روابط اتریش با فرانسه تیره بود و هنگامی که وین تسخیر شده بود، با ژن
رال برنادوت و سفارت فرانسهٔ انقلابی، بدون ترس و واهمه رفت وآمد و ارتباط داشت. آثار این تمایلات انقلابی و آزادی خواهی در بتهوون که با مطالعهٔ بسیاری از آثار پلوتارک و امید به ایجاد جمهوری توسط ناپلئون (هرچند خیلی زود از انقلابیون فرانسه نفرت پیدا کرد)، تا پایان عمرش برجسته ماند. وی غیر از آثار پلوتارک که مورد علاقهٔ انقلابیون فرانسه نیز بود، به شخصیت و افکار انقلابی و آزادی خواهانهٔ افرادی مانند: بروتوس قهرمان انقلابی جمهوری روم، میکل آنژ آزادیخواه دوره رنسانس، هومر حماسه سرای یونانی و افلاطون (که بتهوون آرزو داشت جمهوری افلاطونی در سراسر جهان برقرار شود)، احترام می گذاشت. او همچنین به خاطر نشان دادنِ علاقه اش به آزادی خواهی، مجسمهٔ جباریت را در اتاقش قرار داده بود و در ادبیات نیز شکسپیر را دوست داشت و بر اساس آثار وی قطعات بزرگی مانند اورتور کوریولان را خلق کرد. همان طور که قبلاً گفته شد، بتهوون برای اصحاب قدرت و مقام های اجتماعی در وین ارزشی قایل نمی شد. مولر از معاصران بتهوون می گوید: «بتهوون همیشه عقاید خود را بر ضد دولت، پلیس و اشرافیت حتی در مجامع عمومی آزادانه و بی پروا بیان می کرد…». بتهوون نیز در یکی
از یادداشت هایش اشرافیت را پوسیده و فاسد خوانده است. در سال ۱۸۰۴، توجه وی به آرمانهای عصر روشنگری جلب شد. هنگامی که جاه طلبی های امپراتوری ناپلئون روشن شد، بتهوون عنوان صفحهٔ «سمفونی سوم» را در دست گرفت و نام بناپارت را با عصبانیت مخدوش کرد که سوراخی در کاغذ ایجاد شد. وی بعداً عنوان این اثر را به "سمفونی اِروئیکا … آهنگسازی برای تجلیل از یادبود یک مرد بزرگ" تغییر داد و آن را دوباره به حامی خود، شاهزاده جوزف فرانتس فون لوبکوویتس اهدا کرد و برای اولین بار در کاخ وی اجرا شد. وی از سال ۱۸۱۵، گرایش سیاسی به انگلستان پیدا کرد و همیشه گزارش های گروه مخالفان در پارلمان انگلستان را پیگیری و به آن علاقه داشت. بی پروایی بتهوون در انتقاد از فساد اجتماعی و اداری، اختلاف طبقاتی، شکنجه های پلیس، فساد دادگستری و … شدید بود به طوری که در سال ۱۸۱۹، در یک مجمع عمومی، هنگامی که گفته بود: «مسیح هم یک یهودی مصلوب بیش نیست»، پلیس قصد دستگیری او را داشت. زنان و عشق. بتهوون دارای روحیه ای جدا از روابط غیراخلاقی بود و از افکار ناروا و به دور از نزاکت بیزاری می جست و عشق را به صورت پایان ناپذیری مقدس می شمرد. حتی گفته می شود که وی کارِ
موتسارت را به خاطر ساختن اپرای دون ژوان نابخشودنی می دانست و گفته بود که او با این کار نبوغ موسیقی و بزرگی خود را آلوده کرده است. فرانتس گرهارد وگلر می گوید: «هرگز بتهوون را خالی از عشق شدید و آتشین ندیده ام، و این عشق ها همچنان که پیداست، همیشه در کمالِ عفاف و پاکی بوده اند». آنتون شیندلر دوست نزدیک بتهوون می نویسد: «او سراسر عمرش را به پاکی و عفافی دوشیزه وار گذراند و هرگز ضعف نفسی نداشت که به خاطر آن وجدانش در خورِ ملامت باشد». وی در ۳۰سالگی با دو دوشیزهٔ جوان دیدار کرد که تأثیر برجسته ای در زندگی او داشتند و رابطهٔ بتهوون با این دو از همهٔ روابط عاشقانهٔ او پررنگ تر هستند؛ هر دوی دوشیزگان از خانوادهٔ اشرافی، هر دو شیفتهٔ موسیقی و با وجود این، درست نقطهٔ مقابل یکدیگر بودند. تِرِز برونسویک ۲۰ساله بود و سری چون ایفی ژنی داشت. او دورانی بَس آرمانی را در قصر خانوادگی در مجارستان گذرانده بود. وقتی بتهوون با ترز آشنا شد، او دختر کوچکی بود و بتهوون مدتی در وین به وی درس پیانو می داد. گاهی هر درس چهار ساعت به طول می انجامید. وی از آن هنگام عاشق بتهوون شده بود و در ماه مه ۱۸۰۶، با یکدیگر نامزد شدند. ترز فکری آسمان
ی و دور از امیال روان تنی داشت. دربارهٔ بتهوون کمتر حرف می زد و در خاطراتش، به نامه یا هدیه ای از طرف بتهوون اشاره نمی کند. مشخص نیست چه مانعی در راه ازدواج این دو نفر وجود داشته است. ممکن است اختلاف طبقاتی یا فقر مالی بتهوون باشد، یا رفتار و بیماری او که از مردم دوری می جست، ترز را تحت تأثیر قرار داده و او را از این ازدواج مأیوس کرده باشد. در هر صورت این ازدواج صورت نگرفت ولی ترز تا آخرین لحظات عمرش (۱۸۶۱)، بتهوون را دوست داشت و بتهوون نیز سالها بعد (۱۸۱۶) گفته بود: «وقتی به یاد او هستم، مثل نخستین باری که او را دیدم، دلم به تپش می افتد». ترز نیز عکسی به یادگار از خودش به بتهوون اهدا کرده بود و روی آن نوشته بود: «به نابغهٔ بی مانند، به هنرمند بزرگ، به انسان خوب». عشق بتهوون به وی به قدری شدید بود که یک بار در سال آخر عمرش و در حضور یکی از دوستانش عکس ترز را گریه کنان می بوسید و با صدای بلند می گفت: «تو همچون فرشتگان زیبا و بزرگ بودی». دوشیزهٔ جوان دوم، در انتظار جایگزینی برای نخستین عشقش بود. او ۱۶ سال داشت و نامش جولیِتا گیچاردی بود. جولیتا از خانوادهٔ کُنت های میلان بود و چنین به نظر می رسد که برای هم آغوش
ی با این نابغهٔ سرکش آفریده شده بود؛ با چهره ای مطبوع و رنگ پریده. بتهوون بعد از افسردگی ها و رنج های بی شمار، لبخند زندگی را در آغوش این دختر بازیافت. وی به دوستش فرانتس گرهارد وگلر می نویسد: ولی آن دوشیزه به زودی عشق دیگری یافت، مردی ۱۸ساله و از طبقهٔ خودش به نام کُنت فون گالِنبِرگ و از اشراف قدیمی. جولیتا در غرقاب عجیب احساسات بتهوون، غوطه ور بود چنان که سال های بعد، روی دفتر نُت های خود نوشت: «بتهوون با کمترین صدایی برمی خاست و می رفت؛ خیلی زودرنج بود. دفترهای نُت را پرت می کرد و پاره می کرد، ولی مهربان و احساساتی بود و غالباً لباس محقرانه ای می پوشید». به هر تقدیر جولیِتا با کنت فون گالنبرگ ازدواج کرد و قبل از عزیمت به ناپل، اغلب با بتهوون در تالارهای اشرافیِ وین برخورد داشت. در همان دوران بود که بتهوون سونات مهتاب را تصنیف و به وی تقدیم کرد. جولیتا گرچه معشوقهٔ بتهوون بود اما هیچ گاه علاقهٔ جدی به وی نداشت و بعد از ازدواج سعی داشت از او به نفع شوهرش بهره ببرد. بتهوون نیز با آنکه از وی نفرت پیدا کرده بود، اما از کمک به وی دریغ نمی کرد. آنتون شیندلر منشی و زندگی نامه نویسِ وی از قول بتهوون اظهار داشت: «وق
تی که جولیتا به وین بازگشت، گریه کنان نزد من آمد، ولی من از او بیزار بودم». یوزفینه برونسویک خواهرِ تِرز، یکی دیگر از زنان زندگی بتهوون بود. بتهوون پس از مکالمات پرشور با وی (حداقل ۱۵ نامهٔ عاشقانه)، سرانجام به این نتیجه رسید که یوزفینه نمی تواند وی را دوست داشته باشد. با این حال پس از آن که یوزفینه وین را ترک کرد و به بوداپست رفت، مکاتبات بتهوون با وی ادامه داشت. یوزفینه نیز احتمالاً یکی از زنان مهم در زندگی بتهوون بوده است. عشق دیگر، ترزه مالفاتی خواهرزادهٔ پزشکِ بتهوون بود. این پزشک در سال ۱۸۱۰، تِرِزه را برای ازدواج به بتهوون پیشنهاد داده بود، در این زمان بتهوون ۴۰ ساله و ترزه ۱۹ ساله بود و این رابطه هم به فرجام نرسید. اکنون قطعهٔ پیانویی برای الیزه اهداشده به ترزه، او را به یاد می آورد. آنتونی برنتانو که ده سال از آهنگساز جوان تر بود، توسط بتینا فون آرنیم به خانواده اش معرفی شد. به نظر می رسد که آنتونی و بتهوون در طول ۱۸۱۲–۱۸۱۱ با هم رابطه داشته اند. آنتونی ازدواج کرد و در اواخر سال ۱۸۱۲ با همسرش وین را ترک کرد و هرگز با بتهوون ملاقاتِ دوباره نداشت (یا ظاهراً این طور به نظر می رسد)، اگرچه در سال های بعد
بتهوون با علاقه مندی از او نوشت و صحبت می کرد. نامهٔ تاریخیِ عاشقانه ای که از بتهوون است، در این دوران نوشته شده است؛ ولی این نامه ای است یکتا که برای هیچ کس فرستاده نشد. این نامهٔ بدون تاریخ، که تحت عنوان «"معشوقهٔ جاودانی"» مشهور گشته، بعد از مرگ آهنگ ساز در دفتر نُت وی پیدا شده و سال ها بعد انتشار یافته است. کاملاً یقین نیست که این نامه را به خاطر جولیِتا نوشته باشد، و کوشش کارشناسان در این زمینه به جایی نرسیده است و گمان جمیع آنان بر این است که این نامه احتمالاً خطاب به تمامی زنان است. بررسی های کارشناسیِ دقیق نشان داده است که نامه در ماه ژوئن در طول دو روز نگارش یافته و سه بار قطع شده و از نو ادامه یافته است. در این نامه معشوقه در واقع گمنام است. بتهوون هرگز این نامه را برای گیرنده ای نفرستاد، ولی آنقدر مهم تشخیص داده است که در سراسر عمرش آن را محفوظ نگه داشته بود. مینارد سولومن موسیقی شناس در کتاب زندگی نامهٔ بتهوون مفصل توضیح داده و اظهار داشته که ثابت شده است نامهٔ بدون تاریخ، که تحت عنوان «"معشوقهٔ جاودانی"» مشهور گشته، گیرنده اش آنتونی بوده است. از دیگر پیشنهادها برای دریافت نامه جولیتا گویچاردی، تر
زه مالفاتی و یوزفینه برونسویک بودند. پس از سال ۱۸۱۲، هیچ گزارشی در مورد رابطهٔ عاشقانهٔ جدیدی از بتهوون وجود ندارد. با این حال از مکاتبات و کتاب های گفتگو مشخص است که او پس از آن دوره، گاه به گاه با زنان فاحشه ارتباط داشته است. از طرف دیگر روایتی وجود دارد که ایگناتس شوپانتسیگ از دوستان نزدیک بتهوون، او را به فاحشه خانه کشاند و این امر باعث خشم بتهوون شد، به طوری که آن دو، تا چند ماه از یکدیگر دوری گزیدند. ناشی گری بتهوون در رفتار با زنان، ارتباط او را با آن ها بسیار مشکل می ساخت؛ اغلب به دام عشق زنانی می افتاد که ازدواج با آن ها برای او محال بود. وی همیشه آرزوی رویاهای شیرین و خوشبختی در برابرش قرار می گرفتند و همیشه هم با ناکامی، شکنجهٔ روحی و سختی های زیاد همراه بود. به این دلیل منبع الهام و سرچشمهٔ پرفراز و نشیبِ آثارش را باید در همین روحیهٔ او جستجو کرد که با تسلسلی از عشق و امید بود و همواره نیز با ناکامی روبرو می شد. این هیجانات که در طبیعت او وجود داشت، تا لحظهٔ مرگش فروکش نکرد. ناشنوایی. ناشنوایی بتهوون اندوهی بود که به آن مبتلا شد و تا پایان عمر با آن خو گرفت و از جانش بیرون نرفت. کتاب ها و مقالات م
تعددی دربارهٔ علت ناشنوایی وی منتشر شده که همیشه همراه با حدس و گمان بوده است. به هر روی، علت ناشنوایی وی ناشناخته مانده است، اما با گمانه زنی های مختلفی به بیماری هایی مانند تیفوس، خود ایمنی، لوپوس و حتی عادت وی در غوطه ور کردنِ سرش در آبِ سرد برای بیدار ماندن نسبت داده شده است. بیماری پاژه نیز یکی دیگر از دلایل احتمالی ناشنوایی وی ذکر شده است. ناشنوایی تدریجیِ بتهوون از سال ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۰ شروع شد. گوشهایش مدام صدا می کرد و درد معده هم بیشتر او را ناراحت می کرد. تا چند سال درد خود را از دوستانش پنهان می کرد و از اجتماع گریزان بود، اما در سال ۱۸۰۱ دیگر نتوانست این راز را مخفی نگه دارد و طی نامه هایی به دوستانش آن را بر ملا کرد. وی در این نامه ها درد و رنج خود را چنین بیان می کند: غم و اندوه بتهوون از این تلخی، در چند قطعه از آثارش مانند «سونات پیانو، اپوس ۱۳» به خوبی آشکار است؛ و شگفتی در این است که این غم در همهٔ آثار این دوره وجود ندارد، مانند سمفونی شماره ۱، که در سال ۱۸۰۰ ساخته شده و دارای نشاطِ جوانی است. شاید مهلتی می خواسته تا با این مصیبت خو بگیرد، گرچه بتهوون آنقدر به شادی نیاز داشت که اگر نمی یافت، آن
را خلق می کرد. چرنی اظهار داشت که بتهوون گفتار و موسیقی را به طور معمول تا سال ۱۸۱۲ هنوز می توانست بشنود. اما بتهوون قبلاً در سال ۱۸۰۶ شروع به آشکاری این مسئله کرده بود، هنگامی که او در مورد طرح های موزیکال خود کار می کرد، خاطرنشان کرد: «بگذار ناشنوایی های شما دیگر راز نباشد، حتی در هنر». در نتیجهٔ کم شنوایی، بتهوون شروع به استفاده از دفترچه یادداشت کرد که اینک یک منبع کتبیِ غنی و منحصر به فرد دانسته می شود. دوستان او که عمدتاً در ده سال گذشتهٔ زندگی او رابطه داشتند، در این دفترچه ها می نوشتند تا بتهوون بداند که آنها چه می گویند و بتهوون نیز به صورت شفاهی یا با نوشتن در دفترچهٔ یادداشت پاسخشان را می داد. این دفترچه ها حاوی مباحثی در مورد موسیقی و سایر موارد هستند که بینش و تفکر او را نشان می دهد. آنها منبع تحقیق برای چگونگی اجرای موسیقی وی و همچنین درک او از رابطه اش با هنر هستند. از مجموع ۴۰۰ یادداشت گفتگو که توسط زندگینامه نویس وی الکساندر ویلوک تایر به تحریر درآمده، گفته می شود ۲۶۴ یادداشت نابود شده است (و یا دیگران تغییرش داده اند)، این کار را به آنتون شیندلر منشی وی نسبت می دهند که پس از مرگ نویسندهٔ خا
طرات، با این آرزو که فقط یک زندگی نامهٔ ایده آل از آهنگساز باقی بماند، بقیهٔ یادداشت ها را از بین برده است. (مورخ موسیقی تئودور آلبرخت با این داستان مخالفت می کند). با توجه به اظهارات بتهوون در مورد شروع ناشنوایی اش، تقریباً می توان حدس زد که بیشترین آثاری که وی خلق کرده است، در دورانِ کم شنوایی یا ناشنوایی او بوده است. از سال ۱۷۹۶ که درد گوش او شروع شد، فقط اولین اثرش که «سه قطعهٔ تریو» نام دارد، قبل از ۱۷۹۶ ساخته شده و سپس دومین ساختهٔ او «سه قطعهٔ سونات» بود که در مارس ۱۷۹۶ منتشر شده است. بتهوون پیش از آنکه به ناشنوایی کامل برسد، صداهای کوتاه و پرطنین را بهتر از صدای بلند می شنید. نقل شده است که او برای نواختن پیانو از چوب نازک و درازی استفاده می کرد که یک سَرِ آن را روی جعبهٔ پیانو و سَرِ دیگر چوب را میان دندانهایش قرار می داد تا بهتر بشنود. بتهوون از سال ۱۸۱۵، به ناشنوایی کامل رسید و هیچ گونه ارتباطی جز با دفتر یادداشت برایش امکان پذیر نبود و قدیمی ترین یادداشت های وی مربوط به سال ۱۸۱۶ است. شرح زندگی بتهوون پس از ناشنوایی کامل، غم انگیز است و تا لحظهٔ مرگ، تأثیر ناگوار آن در وی وجود داشت. در نوامبر سال ۱