Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ابوالفتح میرزا مؤیدالدوله (درگذشته ۱۳۳۰ هجری قمری) شاهزاده قاجار که سال ها بر ولایاتی چون خراسان، فارس، اصفهان و گیلان حکمرانی کرد. زندگی. مؤیدالدوله پسر بزرگ سلطان مراد میرزا حسام السلطنه (عموی ناصرالدین شاه قاجار) و نوه عباس میرزا بود. او در سال ۱۲۸۶ هجری قمری افسرالدوله دختر ناصرالدین شاه را به همسری گرفت و در همان سال نیز کامران میرزا پسر ناصرالدین شاه با سرورالدوله خواهر مؤیدالدوله ازدواج کرد. به این ترتیب نفوذ و اعتبار مؤیدالدوله در دستگاه دولت فزونی گرفت. ابوالفتح میرزا در سال ۱۲۸۷ ه.ق. که حسام السلطنه به حکومت یزد تعیین شد به نیابت از وی و به پیشکاری میرزا محمدحسین مستوفی تفرشی (ناظم الملک) به حکومت یزد رفت. سال بعد حکومت یزد به امیر دوستمحمدخان معیرالممالک پسر دوستعلی خان نظام الدوله معیرالممالک تعلق گرفت و در عوض حکومت اصفهان به حسام السلطنه داده شد. چون حسام السلطنه در این زمان در خراسان نیز حکومت داشت، باردیگر ابوالفتح میرزا را به نیابت از خود روانه اصفهان کرد و پیشکاری او را به ناظم الملک سپرد. ناظم الملک در همین سال درگذشت و به جای او میرزا حسینقلی خان نظام السلطنه مافی از طرف حسام السلطنه منصوب
شد. در ۱۲۹۳ ه.ق. حسام السلطنه به جای بدیع الملک میرزا عمادالدوله حاکم کردستان و کرمانشاه گشت و چون خود در کرمانشاه می نشست، ابوالفتح میرزا را به نیابت به حکمرانی کردستان فرستاد. او در ۱۲۹۷ ه.ق. که شیخ عبیدالله نهری در مهاباد و ارومیه سر به شورش برداشت، کردستان را از آشوب حفظ کرد و به این سبب سال بعد لقب «مؤیدالدوله» و نشان سرتیپی گرفت. مؤیدالدوله تا ۱۲۹۹ ه.ق. به حکمرانی کردستان برقرار بود. در این سال کردستان به حکومت های متعدد ظل السلطان ملحق گردید و مؤیدالدوله بجای الله قلی خان ایلخانی به حکومت زنجان فرستاده شد و تا سال ۱۳۰۱ ه.ق. که ناصرقلی خان عمیدالملک به حکمرانی زنجان منصوب گشت، در این مقام باقی بود. چون حکومت گیلان جزء ابواب جمعی کامران میرزا بود، مؤیدالدوله (که شوهر خواهر و برادرزن وی به شمار می رفت) در سال ۱۳۰۳ ه.ق. از جانب او به حکومت گیلان منصوب شد و تا سال ۱۳۰۵ ه. ق. حکومتش در آنجا ادامه داشت. ادوارد براون در کتاب «انقلاب ایران» در جایی که از شیخ احمد روحی و میرزا آقا خان کرمانی نام می برد چنین گوید:«از آنجا [تهران] به رشت رفتند و چندی مهمان مؤیدالدوله حکمران دانشمند بودند ولی همینکه حکمران فهمید ک
ه آنها مورد بی مرحمتی ناصرالدین شاه هستند بیرونشان کرد از آنجا به استانبول رفتند.» در سال ۱۳۰۵ ه. ق. ناصرالدین شاه حکومتهایی را که زیر نظر و سلطه ظل السلطان و کامران میرزا بود از آنان منتزع کرد. از آن جمله حکومت گیلان بود که از مؤیدالدوله گرفته و به برادرش ابوالنصر میرزا حسام السلطنه سپرده شد. در سال ۱۳۰۸ ه.ق حسام السلطنه معزول گشت و مؤیدالدوله بار دیگر حکومت گیلان یافت و تا سال ۱۳۱۰ ه. ق. که به جای فتحعلی خان صاحب دیوان حکمران خراسان و متولی آستان قدس رضوی شد، در این مقام باقی بود. مؤیدالدوله روابط بسیار خوبی با علی اصغرخان اتابک، صدراعظم ناصرالدین شاه، داشت. مثلاً پس از اینکه از حکومت گیلان معزول و به حکومت خراسان منصوب شد هنگامی که از گیلان به تهران آمد در خانه صدراعظم منزل کرد و پیوسته در آنجا بود تا اینکه به خراسان عزیمت نمود. اعتمادالسلطنه درباب حکمرانی مؤیدالدوله در خراسان می نویسد:«۲۹ شوال ۱۳۱۰ ق. و آنچه مشهور است مؤیدالدوله لدی الورود خراسان ده نفر را کشته است.» مؤیدالدوله در این دوره از حکومت خود با احتکار گندم، وضع مالیات بر نانوایان و حمایت از مقربین دستگاه حکومت باعث خشم مردم شد. عاقبت مردم سر به
شورش برداشتند و شاه به عزل مؤیدالدوله فرمان داد. هرچند افسرالدوله تلاش کرد با بست نشینی در آستان قدس و میانجیگری نزد شاه، از عزل شوهرش جلوگیری کند، کاری از پیش نبرد. مؤیدالدوله در سال ۱۳۲۵ قمری به حکومت فارس رفت اما اعتراض مردم شیراز سبب شد که در همان سال به تهران بازگردد. وی در دوران استبداد صغیر مدتی حکمران تهران بود و به دستور محمدعلی شاه آزادیخواهان را محاکمه می کرد. ابوالفتح میرزا در سال ۱۳۳۰ قمری درگذشت و در قم در مقبره محمد شاه قاجار مدفون گردید. گویند سجع مهر او چنین بود: فرزندان. مؤیدالدوله از افسرالدوله صاحب سه فرزند بود:
دِرَو روستایی است که در استان اردبیل، شهرستان خلخال، بخش شاهرود، قرار دارد. زبان این مردم تاتی است. از آثار تاریخی این روستا حمام درو است. این روستا که در طول جغرافیایی °۷۰/۴۸ شمالی و عرض جغرافیایی °۴۲/۳۷ شرقی قرار گرفته، بعد از روستای اسبو، و قبل از کلور (مرکز بخش شاهرود) واقع شده است. این روستا از سمت شرق به کوه و بند تالش (ییلاقات شاندرمن و رضوان شهر) و از غرب از طریق کوه به روستاهای لرد و میانرودان متصل است. تاریخ دِرَو. حدود ۲۰۰۰ سال پیش یکی از حاکمان ولایت (پادشاه آمیفتریون) در زمان هخامنشیان این روستا را کشف کرد و دریافت این روستا با دیگر روستاها فرق دارد. آن ها به شیوه های جدید دامداری و دام پروری می کنند و خانه های محکم تری در کوتاه ترین زمان می سازند. پادشاه آمیفتریون از هوش و نبوغ آن ها استفاده کرد و صدها خانهٔ محکم و پایدار ساخت. پادشاه برای تقدیر از این قوم نام درو را برای این روستا انتخاب کرد. درو در زمان رومی باستان به معنای فرز و چابک می باشد. جمعیت روستا. روستای درو از زمان های قدیم پرجمعیت بوده و در دوره های مختلف جمعیت آن تغییر کرده است. در دهه های هفتاد و هشتاد مهاجرت از این روستا به سمت ت
هران، کرج، رشت، و نواحی دیگر استان گیلان شروع شد و همین باعث کاهش شدید جمعیت آن شد. بیشترین جمعیت مهاجر درو در تهران و کرج مقیم اند و بازاری هستند یا به کار آزاد دیگر مشغولند. جمعیت درو طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران درو ۲۰۲ خانوار، ۵۷۶ نفر سکنه و ۱۹۵ واحد مسکونی اعلام شده است. در کتاب خلخال و مشاهیر جمعیت درو در سال ۱۳۷۹ (۸۴۶) خانوار اعلام شده است. خانه های کاه گلی منطقه با لایه های ضخیم گل و خاک که هر پاییز مرمت می شدند به خوبی توانسته اند خود را با محیط سازگار کنند و اگر هم باران یا برف بسیار می شد مردم با انواع شگردها خانه های خود را در مقابل آن ها مقاوم می کردند، مثلاً بچه ها را به پشت بام می فرستادند تا در آن بازی کنند و با لگد کردن گل پشت بام، آن را چنان فشرده و مقاوم می کردند که باران زیاد از آن عبور نکند. به همین خاطر میدان یا زمین بسیاری از بازی ها (مردانه و زنانه) در قدیم پشت بام خانه ها بوده است. شغل مردم روستا. شغل اغلب مردم روستای درو کشاورزی و دامداری است، در کنار آن، وجود باغ و جالیزی که محصولات مورد نیاز خود را تأمین کنند از قدیم وجود داشته است. از میوه های باغات آن گردو، زردآلو، سیب، آ
لبالو، گیلاس، گلابی و شاه میوه، انواع آلو، توت، و غیره را می توان نام برد. در کار کشاورزی منطقه تعاون بسیار زیادی به چشم می خورد. از همان لحظه کاشت که از «هَنگامه ورزا» استفاده می کنند، تا برداشت محصول که خود به «هنگام» یکدیگر می روند و به هم «یاور» می دهند و در کار «گِرَه» و خرمن که دور هم جمع می شوند کار مشترک وجود دارد. در کارهای دامداری نیز چنین تعاون و همیاری به چشم می خورد، مثلاً «کاولَه مال» و «نوبتیَه مال» نوعی دامداری بدون چوپان و از طریق همیاری است. یا رسم «وارَه» و «همباره جی» روشی است که دامداران با آن جلوی خراب شدن محصولات خود را گرفته، کمبود شیر خود را با قرض گرفتن روزانه از همسایه جبران می کنند. سایر اموری که به صورت همیاری و تعاون انجام می شود، عبارت اند از: «ماله بری»، «جوئه بَرواری»، «گرَه»، «دَسسه وَجه»، «گلَه کار»، «سلَه کار»، «گَوَنه واری» و غیره. مبادلات مردم. مبادلات مردم این روستا در زمان های قدیم بیشتر از نوع پایاپای بوده، یعنی کسی در قبال کالا و خدماتی که ارائه می کرد، از دیگری پول نمی گرفت؛ مثلاً چوپان دستمزد چوپانی خود را علاوه بر نانی که روزانه؛ و پشم و کُرکی که موقع چیدن سالانه گ
وسفندان و بُزها می گرفت؛ در هنگام برداشت خرمن بر سر خرمن می آمد و به اندازه دام های صاحب خرمن، سهم خود را از گندم و سایر غلات برداشت می کرد، یا دلاک و سلمانی محل برحسب تعداد افراد ذکور خانواده در هنگام خرمن، گندم دریافت می کرد و دیگران نیز به همین صورت مزد دریافت می کردند. در هنگام عروسی نیز مردم و آشنایان به عروس و داماد کمک غیرنقدی می کردند و فقط در شب دامادی «عروسی واج» یا همان کمکی که آشنایان به داماد می کردند، نقدی بود و این نیز گویا در زمان های دور غیر از این بوده است. آیین های روستا. از آیین های روستای دور که با شکل خاصی اجرا می شود، یکی سیزده بدر است که مردم در بعد از ظهر آن روز، در باغی بزرگ در کنار رودخانه، موسوم به «خانه رز» (xân-a raz) جمع می شوند و همه زن و مرد و پیر و جوان، طبق سن و جنس خود بازی می کنند. آیین دیگر رغایب است که در اولین جمعه ماه رجب هر سال برگزار می شود و مردم روستا همپای سایر مردم منطقه، بعد از زیارت امامزاده سید حمزه در آستانه امامزاده عبدالله کلور جمع می شوند و بعد از زیارت امامزاده آیین ها و بازی های خاصی انجام می دهند. شکل احیا شده این مراسم، امروزه در مرکز بخش، یعنی کلور بس
یار باشکوه در سطحی فراتر از شهرستان خلخال برگزار می شود. «ولیه چله»، «خْدْر نبی»، «چهارشنبه سوری»، «قتل»، «تَراش»، «کوه گردش»، «عیدَه گردش» و غیره از دیگر آیین های کهن روستا است (برای شرح هر کدام از این آیین ها نک. فصل دوم: آیین ها). غذای مردم. غذای اصلیِ مردم این روستا تهیه شده از محصولات خودشان (لبنیات، گردو، گندم و زردآلو…) بوده است. گندم و گردو بیش از همه در این میان نقش دارند، و در بیشتر غذاهای محلی محصولات گندم وجود دارد، در تنقلات، شب چره ها و شیرینی ها، گندم و گردو بسیار یافت می شود. برنج آن چنان در زندگی و زبان و ضرب المثل های آن ها جایی ندارد، و دهه های اخیر به منطقه آمده است. گردو، سیب و زردآلو از میوه هایی است که در خوراک مردم (چه به صورت تازه و چه به صورت خشک شده) بسیار یافت می شود. تره های متنوعی در منطقه مصرف می شود که از کوه های اطراف گردآوری می-گردد. گیاهان دارویی فراوانی در منطقه وجود دارد و به طور سنتی هر کدام برای درمان خاصی به کار می روند و امروزه نیز کوه های درو همانند سایر کوه های منطقه، محلی برای جمع آوری گیاهان دارویی است. پوشاک مردم. پوشاک مردم منطقه اغلب همان است که خود می توانسته ا
ند درست کنند، مثلاً از پشم گوسفندان جوراب، پاتاوه، گیوه، دستکش، پیراهن، کلاه، جلیقه، شلوار و شال می بافند. گستردنی های آن ها از پلاس و گلیم است که از کُرک بز و پشم گوسفندان به دست می آمد. گرچه در زندگی امروزه اثری از این وسایل قدیمی نیست. اولین مدرسه تقریباً غیررسمی روستای درو را آقای سید محمد مرتضوی در سال ۱۳۱۳ بر پا کرد، این مدرسه چهار سال دوام داشت. به دنبال درخواست بزرگان درو، مدرسه ای رسمی در سال ۱۳۲۷ با آموزگاری موسی درگزی خلخالی بر پا شد. به نقل از بزرگان و منابع غیررسمی، یک سال بعد از آن در کلور مدرسه دیگری به این شکل دایر شد، این در حالی است که قبل از این ها در روستای خمس چنین مدرسه ای بر پا شده بود. این روستا هیچ گاه دبیرستان نداشته است، اما در آغاز شروع تعلیمات به سبک مدارس جدید، مدت ها دانش آموزان ابتدایی و راهنمایی روستاهای همجوار اسکستان، اسبو و گاه کلور برای تحصیل به درو می آمدند، اما در دهه های اخیر مهاجرت جوانان باعث خالی شدن روستا، کم شدن دانش آموزان و تعطیلی مدرسه راهنمایی شده است و فقطیک مدرسه ای ابتدایی با دانش آموزانی اندک به کار خود ادامه می دهد. محلات دِرَو. روستای درو از قدیم به چند م
حله تقسیم شده است و در هر محله ای هم طبقه خاصی زندگی می کردند، و امروزه هم آثار این طبقه بندی شغلی قابل رؤیت است: مثلاً طبقه چوپانان در محله «شیانه مَلله»، آهنگران در محله «چیلینگره مَلله»، دلاک ها در محله «دلاکه مَلله»، و قبیله خانقاهی ها در «خانگاجه مَلله»، و سادات در «میره مَلله» زندگی می کردند و اخیراً به دو نام کلی «جیره مَلله» و «کفا مَلله یا کفاینه مَلله» تقسیم و تقلیل یافته است. مکان های دیدنی دِرَو. آستانه امام زاده حضرت سید حمزه در جنوب شرقی روستای درو قرار دارد. عده ای از بزرگان طبق شجره نامه موجود، ایشان را از خاندان امام موسی کاظم معرفی کرده اند. از کرامات منسوب به آن حضرت یکی این است که سیلاب مهیبی در سال های دور صحن امام زاده را تهدید می کرده، اما قبل از برخورد به صحن امام زاده، راه سیل توسط سنگ بزرگی کج می شود و خطر سیل از بین می رود. آستانه امام زاده در کنار رودخانه و باغات انبوهی قرار دارد و جایی است که نسبت به محیط های اطراف مرکزیت دارد یعنی چندین مسیر و راه (از داخل و خارج از روستای درو) به آن ختم می شود. فاصله این امام زاده با امامزاده عبدالله کلور تقریباً دو کیلومتر است. این امام زاده ام
روز در حال بازسازی است و به یک محل زیارتی -فرهنگی -گردشگری برای اهالی منطقه تبدیل شده است. بسیاری از مردم از طریق راه وسط روستای دور به زیارت این آستانه می روند و عده ای نیز بعد از زیارت امامزاده عبدالله کلور به زیارت این آستانه بزرگ می روند. فضای اطراف این امام زاده محل تلاقی رودخانه و کوه های زیبا و باغات سرسبزی است. حمام تاریخی دِرَو. حمام درو یکی از کهن ترین ساختمان های روستا است و گنبدهای آجری زیاد آن که پس از سال ها هم چنان پابرجا ایستاده اند، در نگاه اول نظر هر بیننده ای را جلب می کند. این حمام که در مرکز روستا و جنب مسجد جامع درو واقع شده است بیش از ۱۴۷ سال قدمت دارد و بنا بر گفته ها شخصی به نام محمدتقی خان، معروف به بخان، بانی آن بوده است. این ساختمان متشکل از یک طاق بزرگ بر ورودی حمام و چندین طاق کوچک تر از طاق اصلی در قسمت های دیگر است. این شکل معماری در هیچ جای درو سابقه ندارد. مواد و مصالح حمام از خشت پخته مربع و سنگ های محلی است که از کوه های مجاور حمام تهیه شده است و با موادی همچون ساروج آن ها را برهم نهاده اند. سوخت حمام چوب بوده و تا سه دهه قبل از حمام استفاده می شده است. زاغه های دِرَو. زاغه
هایی که در انتهای محله میره ملله قرار دارد، یکی دیگر از نکات درخور توجه روستای درو است، این زاغه ها در محلی قرار دارند که انتهای آن محله، با شیب تندی به کناره رودخانه اصلی محل می رسد، گر چه امروزه در ظاهر هیچ خبری از آن ها نیست با کمی دقت می توان آن ها را شناسایی کرد. ورودی این زاغه ها در داخل خانه های آن محل است. آن گونه که بر می آید و بر زبان های مردم جاری است طول این زاغه ها زیاد است و در قدیم برای مخفی کردن آذوقه و وسایل قیمتی و غلات استفاده می شده است. به عبارتی، به دلیل برودت و خنکی محل از آن ها به عنوان یخچال استفاده می کرده اند. نمونه چنین محل هایی در جاهای دیگر نیز وجود دارد، مثلاً در لیقوان (اطراف تبریز)، مردم پنیر و محصولات لبنی دیگر را در چنین زاغه طبیعی نگهداری می کنند. در هنگام پتار (غارت) ممیش خان، که عده ای به تاراج منطقه پرداختند، مردم کلیّه محصولات و کالاهای خود را در آنجا مخفی می کرده اند. و به نظر می رسد یکی از شروط زندگی قبیلگی داشتن چنین سرپناه هایی برای حفظ و دفاع خویش در بروز خطرات احتمالی دیگر قبایل است و زاغه های درو هم در حکم سنگری در مقابل دشمنان طبیعی و غیرطبیعی به شمار می رفته ا
ست. غار خلامبر. غار خلان بر نزدیک ترین غار درو و یکی از زیباترین غارهای منطقه است. خلامبر نام منطقه ای است در میان علف زارهای نزدیک درو و با ۴۵ دقیقه پیاده روی می توان به آن رسید. واژه خلامبر مرکب است از خلام یا خلان (غارها) به اضافه بر (کنار، طرف)، یعنی «کنار غارها». در کنار غار اصلی یک غار دیگر هم وجود دارد و گویا در گذشته تعدادشان بیشتر بوده است. وجود قبرهای قدیمی در اطراف و حوالی غار نشان می دهد که این غار یکی از چند مرکز مهم زندگی قبیله ای درو در گذشته بوده است. درخت بزرگ گردو. در درو درخت گردویی بسیار قدیمی به نام بگعلی یه دار (bagaliya dâr) وجود دارد که از زمان های قدیم تا بسیاری از مردم روستا از گردوی آن استفاده می کنند. در دیگر جاهای ایران نیز درختی بزرگ و سر به فلک کشیده خودنمایی می کند که سن زیاد آن درخت اعتقاداتی را هم در مورد آن به وجود آورده است. بیشتر این درختان از نوع توت، سرو، گردو یا چنار هستند. در درو درخت گردویی وجود دارد که گویا شخصی به نام بگ علی آن را کاشته و به نام او معروف شده است. تعداد زیادی از مردم درو در گردوی آن شریک هستند، و هر ساله موقع جمع آوری محصول باید همهٔ شرکا در زیر درخت
حاضر شوند و بعد گردوی آن را بریزند. امروزه این درخت همانند سال های گذشته پر رونق نیست و شریکان و آیین های خود را از دست داده است. جستارهای وابسته. فهرست روستاهای ایران
شمس الدین احمد بن سلیمان معروف به ابن کمال یا کمال پاشازاده به سال ۸۷۳ متولد شد و به سال ۹۳۲ در عصر سلطان سلیمان به مقام شیخ الاسلامی رسید. وی در سال ۹۴۰ هـ.ق درگذشت. اجداد و ابتدای زندگی وی. گفته اند نیاکان وی از ایرانیان بوده اند و جد مادری اش محیی الدین (وفات ۸۷۴) از ایران به عثمانی رفته و در توقات ساکن شده است. کمال پاشازاده در ابتدا جزو نظامیان بوده است و بعدها با مشاهده وجهه ای که علما دارند، به تحصیل مشغول شده است. استادان وی را خطیب زاده و معرف زاده و کستللی نوشته اند. وی پیش از مقام شیخ الاسلامی، قاضی ادرنه و قاضی آناطولی بود. نقش کمال پاشازاده در جنگ های ایران و عثمانی. هنگامی که سلطان سلیم اول از علمای عثمانی درخواست کرد که مردم را برای جنگ با صفویان تهییج کنند، کمال پاشازاده نیز رساله ای در تکفیر شیعیان نوشت که موجب قربش نزد سلیم و ترقیات بعدی وی گردید. نامه هایی که سلطان سلیمان پیش از حمله به ایران به شاه طهماسب صفوی نوشته است به قلم اوست. آثار کمال پاشازاده. وی به فارسی و ترکی و عربی رسالات و کتاب هایی دارد که تعداد آن ها را بیش از سیصد نوشته اند. از آن جمله: تألیفات و نوشته های کمال پاشازاده، ب
ه موارد مذکور ختم نمی شود و بیش از 200 اثر بدو منسوب است. آثاری به زبان عربی همچون : شرح الهدایه، مهمات المفتی، حاشیه بر تلویح تفتازانی، شرح فرایض السراجیه سجاوندی، اربعینات و یا چهار مجموعه جداگانه حدیث با شروح آن، حاشیه بر تفسیری که سید شریف جرجانی از مواقف عضدایجی کرده است؛ حاشیه بر تهافت الفلاسفه خواجه زاده، شرح خمریه ابن فارض؛ الرساله المنیریه؛ التجوید (در کلام)؛ شرح مشارق الانوار، طبقات الفقها؛ طبقات المجتهدین؛ رساله فی طبیعه الافیون؛ رساله فی الطاعون؛ راح الارواح فی دفع عاهه الاشباح و آثاری به زبان ترکی همچون فواید طبیه؛ شرح حدیث الاربعین، ترجمه ی پیر محمد العاشق بن علی البقاعی؛ رساله طب؛ فارسی تکلم رساله سی (به ترکی و فارسی) و آثاری به زبان فارسی همچون ترجمه رجوع الشیخ الی صباه که به اشاره سلطان سلیم به فارسی ترجمه کرده و آن را آب زندگانی نامیده است. نگارستان ابن کمال پاشا یکی از ارزشمندترین آثار این کمال پاشاست. این اثر، کتابی است تعلیمی به زبان فارسی که در سال 939 قمری نوشته شده ( بر اساس ماده تاریخ نگارستان بی مانند؛ مؤلف آن را به ابراهیم پاشا، معروف به مقبول، وزیر سلطان سلیمان قانونی (974– 926 ق)
اتحاف نموده است. نگارستان، به تقلید از گلستان سعدی، به همان شیوه و سبک، در یک دیباچه و هشت باب نوشته شده است. اکثر حکایات مندرج در نگارستان، در سیرت شخصیت های تاریخی، همچون شاهان ساسانی، پیامبر اکرم، خلفا، شاهان غزنوی و سلجوقی نوشته شده و شامل 398 حکایت و 74 حکمت و پند است.
«کما وایت» (به معنی اغمای سفید) نام آخرین قطعهٔ آلبوم "حیوانات مکانیکی" از گروه مریلین منسون و یکی از تک آهنگ های آن آلبوم است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. ویدئوی «کما وایت»-که پخش آن از ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۹ آغاز شد-یکی از پرمخاطب ترین کلیپ های شبکهٔ ام تی وی بوده است. در این ویدئو که صحنهٔ ترور سی و پنجمین رئیس جمهور آمریکا جان اف کندی را به تصویر می کشد مریلین منسون در نقش جان اف کندی و نامزدش رز مک گون در نقش ژاکلین کندی ظاهر شده اند. شعر این ترانه که بیانگر دیدگاه مخالف منسون نسبت به مواد مخدر است باعث محبوب شدن این قطعه شد. در این آهنگ او افکار و خیالات دختری را توصیف می کند که در اثر مصرف مواد مخدر زندگی اش به تباهی رسیده و روی پلی ایستاده و قصد خودکشی دارد. «کما وایت» بعداً در آلبوم ویدئویی "خدا توی تلویزیونه" (۱۹۹۹) و آلبوم های صوتی "آخرین تور روی زمین" (۱۹۹۹) و "" (۲۰۰۴) هم دوباره منتشر شد.
عرف تجاری عبارتی است، که توسط بازرگانان سراسر اروپا، در قرون وسطا استفاده می شد. توسعهٔ عرف تجاری در این دوران، مشابه پدیدآمدن کامن لا در انگلستان، به عنوان نظامی از عادات و عمل کرد به بهترین شیوه بود، و ضمانت اجرای آن، نظامی از دادگاه های تجاری بود، که در مسیرهای عمدهٔ بازرگانی ایجاد شده بودند. عرف تجاری، به عنوان قانون بین المللی تجارت شناخته می شد، و تأکید عمده اش بر اصولی چون آزادی قرارداد، به رسمیت شناختن حق مالکیت، و دوری از تکنیک های فنی حقوقی بود. ویژگی مشخص عرف تجاری، اعتماد بازرگانان به نظام حقوقی ای بود که خود آن را توسعه داده، و مدیریت می کردند. دولت ها و حاکمیت های محلی، به ندرت در عرف بازرگانان دخالت می کردند، و حتی در زمینهٔ تجارت داخلی نیز دخالت آن ها در این عرف چندان گسترده نبود. با عرف تجاری بود که تجارت شکوفا شد، و دولت ها مقادیر زیادی مالیات دریافت کردند. پیشینه. عرف تجاری، در اصل بدنهٔ قواعد و مقرراتی بود، که بازرگانان برای معاملات خود وضع کرده بودند، و از قواعد و آدابی که تجار و بازرگانان در اروپا ــ با اندکی تفاوت های محلی ــ به کار می گرفتند تشکیل شده بود. این عرف از نیاز به قضاوت فوری
و مؤثر، که توسط دادگاه های تخصصی اجرا می شد، سرچشمه گرفته بود. جوهرهٔ هدایت کنندهٔ عرف تجاری این بود، که الزاماً از فعالیت های تجاری گرفته شده باشد، به نیازهای بازرگانان پاسخ گو باشد، و برای تجّاری که به آن گردن نهاده اند، قابل فهم و قابل قبول باشد. امروزه، حقوق بین المللی تجارت، در شماری از اصول اساسی خود مدیون عرف تجاری ست، که از آن جمله می توان به حق گزینش مؤسسه های داوری، رویّه ها، قوانین حاکم، داوران مرضی الطرفین، و هدف کلیِ بازتاب آداب، شیوه های استفاده، و عمل کرد مناسب در میان شرکاست. در قرون وسطا، کالاها و خدمات به آسانی جریان می یافتند، و همین امر سبب انباشت فراوان ثروت نزد همهٔ بازیگران عرصهٔ تجارت گردید. در این باره بحث است که آیا عرف تجاری در ذات خود یک نواخت بود، یا تنها به عنوان روشی برای حل اختلافات به کار می رفت، یا این که به طور مساوی بر تمام اشخاصی که تابع آن بودند اِعمال می شد. ذکر این نکته نیز خالی از فایده نخواهدبود، که عرف تجاری در دوران پادشاهان محلی و لُردها، که به اخذ مالیات و وضع قواعد محدودکنندهٔ تجارت می پرداختند، وسیله ای برای تجارت محلی به منظور حفظ بازارها نیز محسوب می شد. اجرا
. عرف تجاری، محصول آداب ورسوم و رویّه های حاکم بین تجّار بود، و اجرای آن به وسیلهٔ دادگاه های محلی تضمین می شد. بازرگانان نیاز داشتند اختلافات خود را به سرعت ــ بعضاً در کم تر از یک ساعت ــ با کم ترین هزینه و به کارآمدترین ابزارها حل کنند، و دادگاه های عمومی این امر را تأمین نمی کردند؛ دادرسی، سبب به تأخیر افتادن تجارت بازرگانان، و در نتیجه اتلاف سرمایه ی شان می شد. عرف تجاری، دادرسی سریع و اثرگذار را، از طریق دادرسی های غیررسمی و رویّه های آزادمنشانه تأمین، و با استفاده از مفاهیمی چون قیمت عادلانه، تجارت خوب، و انصاف، اختلافات بازرگانان را قضاوتی شایسته کرد. قضات، مطابق پیش زمینهٔ تجاری، و دانش عملی شان برگزیده می شدند. اعتبار آن ها به ادراک تخصصی شان از امور بازرگانی، و ذهن منصف شان بود. با این شیوه، به تدریج یک دادرسی حرفه ای در میان دادگاه های تجاری شکل گرفت؛ هرچند، توانایی و اعتبار این دادگاه ها و قضات شان از دانش شان به امور تجاری ناشی می شد. این ویژگی، امروزه به عنوان معیاری برای انتصاب داوران بین المللی نقش مهمی ایفا می کند. عرف تجاری منشأ خود را به این واقعیت مدیون است، که قانون مدنی برای پاسخ گویی ب
ه نیازهای روبه رشد تجارت کافی نیست، و همچنین، این که تجارت در دوران پیش از قرون وسطا، عملاً تنها در اختیار کسانی بود، که بازرگانان بین المللی نامیده می شدند، و خواستار دادرسی های فوری و مؤثری بودند، که در دادگاه های ویژه برطرف می شد؛ مانند دادگاه های طلایی در ایتالیا، دادگاه های عادلانه در آلمان و فرانسه، و دادگاه های عمده و پای پَوْدِر در انگلستان. مفاهیم حقوقی. عرف تجاری، از روش ها و آدابی که میان بازرگانان سراسر اروپا ــ با اندک تفاوت هایی در محل های گوناگون ــ مشترک بود، تشکیل می شد. تشریفات رسمی کم تر، به معنای سرعت بیش تر دادرسی بود؛ به ویژه وقتی در جریان دادرسی، اسناد و مدارک مطرح می شد. گذشته از مسائل عملی، عرف تجاری موجب ایجاد «الزام به مکتوب کردن» شد، که به وسیلهٔ آن، بستانکاران می توانستند به سادگی مطالبات شان را به شخص ثالثی منتقل کنند. الزام به مکتوب کردن، جایگزین نیاز به اسناد و مدارک پیچیده شد؛ چون نگاشته های بازرگانان، می توانست به عنوان مدرکی برای اثبات وجود دین، بدون وجود هیچ گونه مدرک دیگری نظیر وکالت نامه یا قرارداد رسمی فروش، به کار رود، و برای انتقال بدهی استفاده شود. عرف تجاری، همچنین م
فهوم خودمختاری شراکت را تقویت کرد؛ به این ترتیب که، مطابق این عرف، هریک از شرکا آزاد بودند انتخاب کنند کدام اختلاف شان را نزد دادگاه ببرند، کدام مدرک را برای دادرسی ارسال کنند، و اساساً کدام قانون بر روابط شان حکم فرما باشد. پذیرش. عرف تجاری، در اواخر قرون وسطا، تا حدود زیادی به واسطهٔ تصویب قوانین تجارت ملی، از جایگاه خود به عنوان یک نظام جهانی و بین المللی دادرسی تجاری تنزل کرد. این افت، همچنین به روند روبه رشد اصلاح آداب محلی برای حفاظت از منافع بازرگانان محلی مربوط است. نتیجهٔ اصلی جایگزینی عرف تجاری با قوانین تجارت ملی، ازبین رفتن خودمختاری دادگاه های تجاری به وسیلهٔ محاکم دولتی بود، و مهم ترین دلیل آن، حفاظت از منافع ملی کشورها بود. ملی کردن عرف تجاری، به رویّه های بازرگانان یا مبادلات تجاری فرامرزی آنان بی توجه نبود؛ برخی مؤسسات کماکان به کار خود ادامه می دادند، قضات دولتی ــ این بار به عنوان داوران تجاری ــ با توجه به تخصص تجاری شان منصوب می شدند. مجموعهٔ این موارد به روشنی نشان می دهد، که حقوق بازرگانان ریشه کن نشد، صرفاً مدون گردید؛ قوانین ملی با توجه به اصول وضع شده توسط رویّه های تجاری ساخته شد، ک
ه تا حدود زیادی به وسیلهٔ قواعد معتبر عرف تجاری تجسم یافته بودند. به عنوان مثال، قانون تجارت در فرانسه در سال ۱۸۰۷ تصویب شد، و در آن، قواعد عرف تجاری دربارهٔ تنظیم رسمی، کارکرد، و فسخ قراردادها حفظ شد. به این ترتیب، دولت های ملی عرف تجاری را در قوانین خود بازسازی کردند. حقوق بین المللی تجارت و داوری. احکام عرف تجاری، در حقوق بین المللی تجارت نیز مورد تأکید قرار گرفت؛ موانع تجاری ملی از میان برداشته شدند تا زمینهٔ تجارت تسهیل شود. حقوق جدید تجارت، بر عمل کرد تجاری در جهت حفظ کارایی بازار، و حریم خصوصی فعالان آن استوار است، که همه در قواعد عرف تجاری ریشه دارند. روش های حل اختلاف نیز تکامل یافته، و روش های عمل کردی مانند داوری بین المللی تجاری در حال حاضر در دست رس است. اصول عرف تجاری قرون وسطا ــ کارآمدی، خودمختاری شریک، و حق انتخاب داور ــ کماکان اجرا می شود، و داوران عمدتاً قضاوتی مبتنی بر عرف و عادت بازرگانان ارائه می کنند. به این وسیله، می توان گفت حقوق داخلی تجارت، یک هستهٔ عظیم از حقوق بین المللی تجارت را احاطه کرده است. امروز و فردای حقوق تجارت. به طور خلاصه، به نظر می رسد دولت های ملی تاحدودی عرف تجاری
را چندپاره کرده اند، اما این عرف کماکان از نابودی به دور است. منافع محلی در قرون وسطا پیروز شدند، همان گونه که امروز منافع ملی چنین اند. با این حال، نسخهٔ امروزی عرف تجاری، به عنوان یک حقوق در حال رشد، مشغول حل اختلافات در فضای مجازی ست. تاجران اینترنتی، سریع ترین رشد تجارت را در تاریخ داشته اند. شرکای اینترنتی می توانند اختلافات بر سر نام دامنهٔ خود را، به سرعت و در اسرع وقت، به صورت برخط حل کنند. در یک دادگاه مجازی، اسناد به صورت برخط طبقه بندی و رسیدگی می شوند، دلایل و اَمارات به صورت برخط اقامه می شوند، و احکام به صورت برخط صادر می شوند ــ چالش هایی که تاکنون وجود نداشته اند. عرف تجاری، چه در قرون وسطا، چه در دوران معاصر، و چه در فضای مجازی، با مسائل مشابهی در رابطه با الزام به اجرا روبه روست؛ بازرگانان مشکلات را نوعاً متفاوت حل کرده اند، اما واکنش بازار، درهرحال همراه با این انگیزهٔ اصلی بوده، که با آنچه متداول است، مطابقت کند. به علاوه، عرف تجاری گاه برای حل اختلافات بین المللی میان مؤسسات تجاری مورد استفاده قرار می گیرد. این اختلافات، عمدتاً توسط داورانی مورد رسیدگی قرار می گیرند، که صراحتاً یا ضمناً،