Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی ای تنها به سه قانون نیاز است. اول این که همهٔ پرنده ها باید با سرعت نسبتاً یکسانی پرواز کنند، دوم این که هر پرنده باید نزدیک پرنده های کناری اش بماند و سوم این که همهٔ پرندگان باید از پرندگان شکارچی دوری کنند. ،تنها با همین سه قانون ساده پژوهشگران موفق شدند مدلی کامپیوتر بسازند که شباهت بسیار زیادی به حرکت پرندگان داشته باشد. در حقیقت آزمایش های بعدی نشان دادند که در همچین دسته هایی نیازی نیست هر پرنده حرکت تمام پرنده های دیگر را پیش بینی کند بلکه تنها باید مراقب حرکت هفت پرندهٔ کناری اش باشد. اما دانستن چگونگی به وقوع پیوستن خورشید سیاه چیزی از شگفتی آن کم نمی کند بلکه زیبایی اش را هم بیشتر می کند. منابع. http://da.wikipedia.org/wiki/Sort_sol
زبان بوجپوری (دیواناگری:भोजपूरी، نستعلیق:بهوجپوری) زبانی پراهمیت است که در بخش هایی از شمال خاوری هند توسط مردم بوجپوری صحبت می شود. به جز جارکند، بیهار و اوتار پرادش، بوجپوری در بیرون از مرزهای هند، در کشور نپال نیز گویشورانی دارد. همچنان به واسطهٔ کوچندگان بوجپوری زبان، در فیجی، موریس، گویان و سورینام هم از این زبان به گستردگی بهره می برند. در کراچیِ پاکستان نیز بوجپوری زبانانی ساکنند. بوجپوری همانندی هایی با زبان اودهی دارد. منابع. Wikipedia contributors, "Bhojpuri language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bhojpuri_language&amp;oldid=516102184 (accessed October 6, 2012).
سازمان آتش نشانی پاریس در سال ۱۷۹۳ تأسیس گردید. این سازمان دارای ۸۱ ایستگاه بوده و ۸۵۵۰ نفر در آن مشغول به کار هستند. سازمان آتش نشانی پاریس مجموعاً" دارای ۴۶۳ فروند خودرو، قایق و بالگرد است. این سازمان شاخه ای از بازوی مهندسی ارتش فرانسه است که با داشتن ۸۵۵۰ نیرو بزرگترین سازمان آتش نشانی اروپا و سومین سازمان آتش نشانی دنیا پس از توکیو و نیویورک است. سازمان آتش نشانی پاریس در محلی واقع شده که به راحتی در دسترس رییس پلیس شهر قرار داشته باشد. شعار این سازمان "نجات بده یا نابود شو" می باشد.
زبان مایتهیلی (मैथिली, 𑒧𑒻𑒟𑒱𑒪𑒲, Maithilī) زبان ساکنان دو منطقهٔ مایتهیلای نپال و مایتهیلای هندوستان می باشد. این دو منطقه در برگیرندهٔ بخش هایی از ایالت های بیهار، جارکند و بنگال غربی در هند و جنوب خاوری نپال می باشد. در نپال، میتهیلی دومین زبان پرگویشور می باشد. مایتهیلی یک زبان هندوآریایی است و در شاخهٔ خاوری این زبان ها جای دارد. نام این زبان از نام میتهیلا که یک سرزمین باستانی بوده مشتق شده است. همچنین میتهیلی یکی از نام های سیتا -چهرهٔ سرشناس اسطوره های هندو- است. منابع. Wikipedia contributors, "Maithili language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Maithili_language&amp;oldid=516156373 (accessed October 6, 2012).
زبان ماگهی یا ماگدهی یک زبان هندوآریایی است که در هند بدان سخن می رانند. نیای این زبان، پراکریت ماگدهی بوده است که به احتمال زبان گوتاما بودا و همچنین زبان پادشاهی باستانی ماگدها بوده است. ماگهی با بوجپوری و میتهیلی در پیوند است. با اینکه جمعیت ماگهی زبانان فراوان است، ولی این زبان در هند به عنوان زبانی رسمی شناخته نمی گردد. منابع. Wikipedia contributors, "Magahi language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Magahi_language&amp;oldid=506384654 (accessed October 6, 2012).
تب دِنگی (تلفظ: ) نام یک بیماری ویروسی است که به آن تب دنگ، تب دانگ و تب استخوان شکن هم می گویند. این بیماری از طریق پشه ای به نام پشهٔ آئِدِس به انسان منتقل می شود. این پشه که به ببر آسیایی شناخته می شود در مناطق استوایی جهان به ویژه آسیای جنوب شرقی ازجمله مالزی دیده می شود. این بیماری گسترش زیادی یافته و تلفات انسانی زیادی برجای گذاشته است. علائم این بیماری سردرد، کمردرد و پشت درد، تب معمولاً شدید و در برخی موارد خارش و جوش در قسمت های مختلف بدن است. موارد مرگ این بیماری ۱ در هزار گزارش شده است. تب دِنگی عفونتی است که توسط ویروس دنگی ایجاد می شود. پشه ها عوامل منتقل کننده (یا پخش کنندهٔ) این ویروس هستند. تب دنگی با عنوان «تب استخوان شکن» نیز شناخته می شود. چرا که به دلیل درد شدید حاصل از آن بیمار تصور می کند استخوان هایش در حال شکستن هستند. برخی نشانه های تب دنگی تب، سردرد، حساسیت های پوستی مشابه سرخک و درد در ماهیچه ها و مفاصل هستند. ممکن است تب دنگی در تعداد کمی از بیماران به یکی از دو گونهٔ خطرناک و کشنده تبدیل شود. گونهٔ اول تب هموراژیک دنگی است که باعث خونریزی، ترشح مایعات به بیرون از عروق خونی و کاهش
پلاکت های خون می شود. گونهٔ دوم سندروم شوک دنگی است که باعث افت فشار شدید می شود. ویروس دنگی چهار نوع متفاوت دارد. اگر فردی به یک نوع از ویروس ها مبتلا شود، تا آخر عمر به آن نوع ویروس مصونیت دارد. اگرچه، در برابر سه گونهٔ دیگر فقط تا مدت محدودی مصونیت دارد. اگر بعدها به یکی از سه نوع دیگر این ویروس مبتلا شود، ممکن است مشکلاتی جدی برای او ایجاد شود. واکسن های متنوعی تولید و برای استفاده در انسان تأیید شده اند. نخستین توصیف های تب دنگی را در سال ۱۷۷۹ نوشته اند. در اوایل سده بیستم، دانشمندان دریافتند که این بیماری توسط ویروس دنگی ایجاد شده و از طریق پشه ها منتقل (یا پخش) می شود. علایم و نشانه ها. نزدیک به ۸۰٪ از بیماران مبتلا به ویروس دنگی (۸۰ از ۱۰۰ نفر) هیچگونه نشانه ای نداشته یا نشانه های بسیار خفیفی (مانند تب ملایم) دارند. فقط وضعیت ۵٪ از بیماران (۵ از ۱۰۰ نفر) وخیم می شود و برای تعداد بسیار کمی از این افراد بیماری کشنده خواهد بود. در بیشتر موارد نشانه ها بین ۴ تا ۷ روز آشکار می شوند. بنابراین اگر شخصی از مکانی که ویروس دنگی در آن شایع است بازگردد و پس از ۱۴ روز نشانه ها را در خود مشاهده نکند، به ویروس دنگی
مبتلا نشده است. معمولاً نشانه ها در کودکان مبتلا به ویروس دنگی، مشابه سرماخوردگی معمولی یا گاستروآنتریت (آنفلوآنزای معده، مانند استفراغ و اسهال) است. با این حال احتمال پدید آمدن مشکلات حاد برای کودکان بسیار بیشتر است. سیر بالینی. نشانه های معمول تب دنگی، تبی که به طور ناگهانی آغاز می شود، سردرد (معمولاً پشت چشم ها)، حساسیت پوستی و درد ماهیچه ها و مفاصل. نام مستعار این بیماری، تب استخوان شکن، (نشان دهنده شدت این درد) هستند. تب دنگی در سه مرحله تب، وخامت، و بهبودی اتفاق می افتد. در مرحله تب، شخص دچار تب شدید می شود. معمولاً تب بالای ۴۰ درجه سلسیوس (۱۰۴ درجه فارنهایت) است. هم چنین ممکن است شخص دردهای عمومی و سردرد داشته باشد. مرحله تب اغلب بین ۲ تا ۷ روز ادامه می یابد. در روزهای اول و دوم بیماری، حساسیت به صورت پوست گلگون (قرمز رنگ) نمایان می شود. با پیشرفت بیماری (روزهای ۴ تا ۷) حساسیت مشابه سرخک می شود. ممکن است دانه های کوچک قرمز (پتشی) روی پوست نمایان شوند. این لکه ها با فشار موضعی از بین نمی روند. این دانه های قرمز از پاره شدن مویرگ ها پدید می آیند. ممکن است فرد از غشاء مخاطی بینی و دهان خون ریزی کند. خود ت
ب نیز ممکن است پایین آمده ولی دوباره برای مدت یک یا دو روز بازگردد. این روند برای هر فرد متفاوت است. برخی افراد پس از برطرف شدن تب شدید وارد مرحله وضعیت وخیم می شوند. وضعیت وخیم بین ۱ تا ۲ روز ادامه می یابد. در این مرحله ممکن است مایعات در ناحیه سینه و شکم جمع شود. دلیل این پدیده خون ریزی رگ های کوچک است. مایع تراکم می یابد و دیگر در بدن و دستگاه گردش خون جریان نمی یابد. به این معنا که اندام های حیاتی به اندازه معمول خون دریافت نمی کنند. به همین دلیل اندام ها به طور طبیعی کار نمی کنند. همچنین ممکن است شخص به شدت خون ریزی کند (معمولاً از دستگاه گوارش). کمتر از ۵٪ افراد مبتلا به ویروس دنگی دچار شوک دستگاه گوارش، سندروم شوک دنگی و تب هموراژیک دنگی دچار می شوند. احتمال پدیدار شدن مشکلات جدی برای فردی که قبلاً به نوعی از دنگی مبتلا شده باشد (عفونت ثانویه) بیشتر است. در مرحله بهبودی مایعی که رگ ها خارج شده بود به جریان خون بازمی گردد. مرحله بهبودی معمولاً ۲ تا ۳ هفته طول می کشد. وضعیت بیمار در این مرحله بهتر می شود. با این حال ممکن است آن ها دچار خارش شدید و ضربان قلب پایین شوند. در این مرحله ممکن است وضعیت ازدیاد
حجم مایعات پیش بیاید (که در آن حجم مایعات جذب شده از حجم مایعاتی که قبلاً از رگ ها خارج شده بودند، بیشتر است). این حالت بر مغز تأثیر می گذارد، باعث تشنج یا سطح متفاوتی از هوشیاری شود (که در آن تفکر، آگاهی و رفتار فرد با اوقات عادی متفاوت است). مشکلات مربوط. هر از گاهی دنگی بر دیگر دستگاه های بدن تأثیر می گذارد. ممکن است شخص نشانه های جداگانه داشته یا آنها را همراه با نشانه های معمول دنگی داشته باشد. سطح پایین هوشیاری در ۵٪ الی ۶٪ بیماران حاد مشاهده می شود. این اتفاق هنگامی روی می دهد که ویروس دنگی در مغز عفونت ایجاد می کند. همچنین ممکن است به دلیل کارکرد ناقص اندام های حیاتی، مانند کبد این مشکل به وجود آید. اختلالات نورولوژیک (اختلالات مربوط به مغز و اعصاب) دیگری در افراد مبتلا به دنگی مشاهده شده است. برای مثال دنگی باعث وقوع بیماری هایی چون التهاب عرضی نخاع و گیلن باره می شود. در موارد بسیار نادر، تب دنگی منجر به عفونت قلب و نارسایی کبد می شود. علت بیماری. تب دنگی توسط ویروس دنگی ایجاد می شود. در سیستم علمی که ویروس ها را دسته بندی و نام گذاری می کند، ویروس دنگی را در خانواده «فلاوی ویرید» قرار داده و از جنس
«فلاوی ویروس» می دانند. دیگر ویروس ها نیز از همین خانواده اند و باعث بیماری انسان ها می شوند. برای مثال «ویروس تب زرد»، «ویروس نیل غربی»، «ویروس التهاب مغز یا آنسفالیت سنت لوئیس»، «ویروس آنسفالیت ژاپنی»، «ویروس آنسفالیت منتقل شده از ساس»، «بیماری جنگل کیاسانور» و «ویروس تب هموراژیک اُمسک» همه از خانواده فلاوی ویریدند. بیشتر این ویروس ها از طریق پشه و ساس پخش می شوند. انتقال. در بیشتر مواقع ویروس دنگی توسط پشه آئدس به خصوص گونه «آئدس اجیپتی» انتقال (و یا پخش) می شود. این پشه ها اغلب بین عرض جغرافیایی ۳۵ درجه شمال و ۳۵ درجه جنوبی و در ارتفاع کمتر از ۱۰۰۰ متر زندگی می کنند. آن ها معمولاً در روز نیش می زنند. یک گزش ساده می تواند انسان را مبتلا سازد. گاهی انسان ها بیماری دنگی را به پشه ها منتقل می کنند. اگر پشه ماده، انسان مبتلا به دنگی را نیش بزند، ویروس دنگی به او نیز منتقل می شود. در ابتدا ویروس در سلول های تشکیل دهنده ناحیه شکم پشه زندگی می کنند. حدود ۸ تا ۱۰ روز بعد از آن، ویروس به غدد بزاقی پشه که تولید کنند بزاق هستند، سرایت می کنند. به این ترتیب بزاق تولید شده در بدن پشه آلوده به ویروس دنگی است؛ بنابراین
هنگامی که پشه انسان را نیش می زند، بزاق آلوده به بدن انسان منتقل می شود و او را نیز آلوده می کند. به نظر می رسد این ویروس هیچ گونه آسیبی به پشه های آلوده که تا آخر عمر خود آلوده باقی می مانند، وارد نمی کند. احتمال پخش شدن ویروس دنگی توسط پشه آئدس اجیپتی از دیگر پشه ها بیشتر است. چرا که این پشه نزدیک به انسان ها زندگی می کند و به جای حیوان ها از انسان ها تغذیه می کند. هم چنین این پشه در منابع آب ساخته انسان تخم گذاری می کند. ویروس دنگی از طریق خون آلوده و اهدای عضو نیز منتقل می شود. اگر فرد مبتلا به دنگی عضو یا خون اهدا کند، ممکن است فردی که عضو یا خون را دریافت می کند به دنگی مبتلا شود. در برخی کشورها، مانند سنگاپور، این بیماری بسیار شایع است. در این کشورها بین ۶/۱ تا ۶ انتقال خون از هر ۱۰۰۰۰ انتقال مبتلا به دنگی هستند. هم چنین ممکن است ویروس دنگی هنگام بارداری یا پس از زایمان از مادر به کودک منتقل شود. خطرات. احتمال شدت گرفتن بیماری دنگی در نوزادان و کودکان بسیار بیشتر از بزرگسالان است. احتمال شدت گرفتن بیماری در کودکانی که تغذیه خوبی دارند (سالم و قوی هستند) زیاد است. (این بیماری با بیماری های دیگر متفاوت ا
ست چرا که معمولاً بیماری های دیگر اثر بیشتری بر کودکان ضعیف و دچار سوتغذیه دارند) احتمال شدت گرفتن بیماری در زنان بیشتر از مردان است. ممکن است دنگی در افرادی با بیماری های مزمن مانند آسم و دیابت، منجر به مرگ شود. سازوکار. هنگامی که یک پشه، انسان را نیش می زند، بزاق او وارد بدن آن فرد می شود. اگر پشه به دنگی مبتلا باشد، ویروس به بزاقش نیز منتقل می شود؛ بنابراین هنگامی که پشه انسان را نیش می زند، ویروس دنگی به همراه بزاقش به بدن انسان منتقل خواهد شد. ویروس به گلبول های سفید خون متصل و وارد آن ها می شود. (گلبول های سفید خون وظیفه دارند با مبارزه با تهدیدهای در برابر بدن؛ مانند عفونت از آن دفاع کنند) همان طور که گلبول های سفید در سراسر بدن حرکت می کنند، ویروس تکثیر می شود (یا تعداد بیشتری از خودش می سازد). گلبول های سفید در واکنش به این تکثیر پروتئین هایی (یا به اصطلاح سایتوکین) مانند اینترلوکین، اینترفرون و عامل نکروز تومور تولید می کند. این پروتئین ها باعث وقوع تب، نشانه های مشابه سرماخوردگی و دردهای شدید در بیماری دنگی می شوند. اگر شخصی عفونت شدید (جدی) داشته باشد، ویروس با سرعت بیشتری در بدنش تکثیر می شود. به
دلیل این که تعداد ویروس بیشتری به وجود می آید، احتمال عفونت اندام های بیشتری (از جمله کبد و مغز استخوان) نیز به وجود می آید. مایعات موجود در جریان خون به بیرون از دیواره های رگ های کوچک و به داخل حفره های بدن ترشح می شوند. به همین دلیل خون کمتری در رگ های خونی گردش می کند (یا در اطراف بدن حرکت می کنند). فشار خون فرد آن قدر پایین می آید که قلب نمی تواند خون کافی به اندام های حیاتی (مهم ترین اعضای بدن) بفرستد. مغز استخوان هم نمی تواند پلاکت های کافی، که مورد نیاز برای انعقاد صحیح خون، تولید کند. خون ریزی اصلی ترین عارضه دنگی است (از مهم ترین مشکلاتی که یک بیماری ایجاد می کند). تشخیص. معمولاً پزشکان متخصص با معاینه شخص مبتلا و مقایسه نشانه های آن ها با دنگی، این بیماری را تشخیص می دهند. احتمال تشخیص دنگی توسط پزشکان متخصص با استفاده از این شیوه در مکان هایی که این بیماری شایع است، بسیار زیاد است. اگرچه در مراحل اولیه دنگی، تشخیص آن از عفونت های ویروسی دیگر (عفونت های ایجاد شده توسط ویروس ها) بسیار دشوار است. اگر شخصی دچار تب و دو نشانه از نشانه های حالت تهوع و استفراغ، حساسیت پوستی، دردهای عمومی (در سراسر بدن)،
کاهش در گلبول های سفید خون یا تست تورنیکه مثبت. در مناطقی که دنگی شایع است هر گونه نشانه هشدار دهنده مانند تب نشان می دهد فرد مبتلا به دنگی است. معمولاً نشانه های هشدار دهنده پیش از شدت گرفتن دنگی نمایان می شوند. هنگامی که امکان انجام تست آزمایشگاهی وجود ندارد، تست تورنیکه مورد استفاده قرار می گیرد. برای انجام این تست، پزشک بازوبند فشار خون را برای ۵ دقیقه به دست بیمار می بندد. سپس هر گونه دانه قرمز نمایان شده بر روی پوست را می شمارد. هر چه تعداد این دانه های قرمز بیشتر باشد، احتمال ابتلا به بیماری دنگی برای آن فرد بیشتر است. تشخیص تب دنگی از تب چیکونگونیا کار مشکلی است. تب چیکونگونیا نشانه هایی شبیه به دنگی داشته و در همان مناطق جغرافیایی مشاهده می شود که تب دنگی در آن ها شایع است. دنگی نیز ممکن است نشانه هایی مشابه بیماری های دیگر همچون مالاریا، لپتوسپیروز، تب حصبه و بیماری مننگوکوکی را داشته باشد. معمولاً پیش از این که پزشک متخصص شخص را برای بیماری دنگی مورد معاینه قرار دهد، از عدم ابتلای فرد به این بیماری ها اطمینان حاصل می کند. هنگام ابتلای فرد به دنگی، اولین تغییری که در آزمایشگاه مشاهده می شود تعداد ک
اهش یافته گلبول های سفید خون است. کاهش در پلاکت های خون و اسیدوز متابولیک نیز از نشانه های دنگی هستند. اگر شدت ابتلا در فردی بیشتر باشد، تغییرات دیگری نیز در بررسی خون او مشاهده خواهد شد. دنگی حاد باعث خروج مایعات از جریان خون می شود. این خروج مایعات باعث تغلیظ خون می شود (که در آن پلاسمای خون، به عبارتی قسمت مایع خون کمتر و گلبول های قرمز خون بیشتر می شوند). همچنین سطح آلبومین خون نیز کاهش می یابد. برخی اوقات دنگی حاد پلورال افیوژن (که در آن مایعات ترشح شده اطراف شش جمع می شود) و آسیت ایجاد می کنند. اگر این ترشحات به اندازه کافی بزرگ باشند، پزشک هنگام معاینه متوجه آن ها خواهد شد. اگر پزشک بتواند با استفاده از سونوگرافی مایعات درون بدن را پیدا کند، امکان تشخیص زودهنگام سندروم شوک دنگی وجود دارد. ولی در بسیاری از مناطقی که دنگی شایع است، بیشتر پزشکان و درمانگاه ها به دستگاه سونوگرافی دسترسی ندارند. دسته بندی. سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۹ تب دنگی را به دو گروه دسته بندی کرد: معمولی و حاد. پیش از این در سال ۱۹۹۷ سازمان بهداشت جهانی این بیماری را به سه دسته تب نامتمایز، تب دنگی و تب هموراژیک دنگی تقسیم کرده بو
د. سپس بیان کردند که لازم است این روش قدیمی دسته بندی ساده تر شود و این که این روش محدودکننده است و شامل همه روش های بروز دنگی نیست. با این که روش دسته بندی یانگ به طور رسمی تغییر یافته است، هنوز از دسته بندی قدیمی آن استفاده می شود. در سیستم قدیمی دسته بندی سازمان بهداشت جهانی تب هموراژیک دنگی را به چهار درجه I-IV تقسیم می کند: در درجه I شخص تب می کند. هم چنین پوست بدنش به آسانی کبود می شود و پاسخ تست تورنیکه او مثبت است. در درجه II درون پوست و بقیه قسمت های بدن خون ریزی می کند. در درجه III نشانه های شوک دستگاه گردش خون در فرد نمایان می شود. در درجه IV شوک چنان شدت می گیرد که نمی توان ضربان قلب و فشار خون فرد را احساس کرد. درجه III و IV به نام «سندرم شوک دنگی» شناخته می شوند. تست های آزمایشگاهی. تب دنگی را می توان به کمک تست های میکروبیولوژی آزمایشگاهی تشخیص داد. تعدادی تست متفاوت در آزمایشگاه صورت می گیرد. در یک تست (جداسازی ویروس) متخصصان ویروس دنگی را در کشت های (نمونه های) سلولی ایزوله (تفکیک) می کنند. در تست دیگری (شناسایی نوکلئیک اسید) نوکلئیک اسید موجود در ویروس ها را با تکنیکی به نام واکنش زنجیره ای
پلیمراز یا PCR ردیابی می کند. در تست سوم (شناسایی آنتی ژن) به دنبال آنتی ژن های ویروس می گردند. در تستی دیگر برای یافتن آنتی بادی که بدن برای مبارزه با ویروس دنگی تولید می کند، خون را جستجو می کنند. تست جداسازی ویروس و شناسایی نوکلئیک اسید بهتر از تست شناسایی آنتی ژن عمل می کنند. اگرچه این دو هزینه بیشتری داشته و در نتیجه در مناطق زیادی انجام نمی شوند. هنگامی که ویروس دنگی در مراحل ابتدایی بیماری است، ممکن است همه این تست ها منفی باشند (به عبارت دیگر بیمار بودن فرد را نشان نمی دهند). به استثنای تست آنتی بادی، این تست های آزمایشگاهی تنها زمانی قابل استفاده اند که بیماری، حاد (مراحل ابتدایی) باشد. اگرچه تست آنتی بادی در مراحل بعدی نشان دهنده ابتلای فرد به دنگی است. بدن پس از ۵ تا ۷ روز آنتی بادی خاصی تولید می کند که وظیفه اش مبارزه با ویروس دنگی است. پیش گیری. در حال حاضر، هیچ درمان ضد ویروسی یا واکسنی با مجوز جهانی وجود ندارد که در برابر هر چهار سروتیپ DENV محافظت کند. واکسنهای متنوعی تولید و برای استفاده در انسان تأیید شده اند مانند Dengvaxia، یک واکسن چهار ظرفیتی ویروس زنده از Sanofi Pasteur، که برای استفاده
بالینی انسانی تأیید شده است ولی برای استفاده از آن محدودیتهایی وجود دارد از جمله تجویز برای کودکان ۹ تا ۱۶ سال. سازمان بهداشت جهانی پیشنهاد داده است که برای جلوگیری از ابتلا جمعیت پشه ها تحت نظر قرارگرفته و انسان ها از گزیدگی پشه ها حفاظت شوند. سازمان بهداشت جهانی برای پیش گیری از دنگی برنامه ای (به نام برنامه «کنترل یکپارچه ناقل») ارائه داده است که از پنج بخش تشکیل شده است: باید از حقوق، تجهیزات اجتماعی و قوانین برای قوی سازی جوامع و سازمان های بهداشتی عمومی استفاده کرد. همه بخش های اجتماع باید همراه با هم عمل کنند. این بخش ها شامل بخش عمومی (مانند دولت)، بخش خصوصی (مانند موسسات و شرکت ها) و حوزه سلامت و بهداشت می شوند. تمام روش های کنترل بیماری باید یکپارچه سازی شوند (گردآوری شوند) تا امکانات موجود، بهترین اثرگذاری ممکن را داشته باشند. تصمیم گیری ها باید طبق مدارک موجود صورت بگیرد تا به این وسیله از سودمندی تمام اقدامات انجام شده برای مقابله با دنگی اطمینان حاصل شود. باید به مناطقی که دنگی در آن ها شایع است کمک کرد تا جایی که بدون کمک دیگران، قادر به مبارزه با این بیماری شوند. سازمان بهداشت جهانی روش هایی
برای کنترل پشه ها و حفاظت در برابر گزیدگی آن ها ارائه می دهد. بهترین روش رهایی از پشه «آئدس اجیپتی» از بین بردن زیستگاه آن است. مردم باید منابع سرباز آب را خالی کنند تا پشه ها در آن ها تخم گذاری نکنند. هم چنین می توان برای کنترل پشه های این مناطق از حشره کش ها و عامل های کنترل زیست شناختی استفاده کرد. دانشمندان معتقدند اسپری های ارگانوفسفات و پایروتروئید تأثیری ندارد. آب های راکد (یا بدون حرکت و جریان) باید از بین بروند، زیرا پشه ها را جذب می کنند و هم چنین انباشته شدن حشره کش ها در این آب ها، برای سلامتی انسان ها مضر خواهد بود. افراد می توانند برای جلوگیری از گزیدگی توسط نیش حشرات لباس هایی بپوشند که کاملاً بدنشان را پوشش دهد. هم چنین می توان از مواد دافع حشرات (مانند اسپری حشره کش) برای دور نگه داشتن پشه ها استفاده کرد. دی ای ای تی بهترین گزینه است. می توان هنگام خواب نیز از پشه بند استفاده کرد. مردم باید در برابر پشه ها از خود محافظت کرده و دفعات گزیدگی با نیش آن ها را محدود کنند. هم چنین به پیشنهاد دانشمندان می توان زیستگاه پشه ها را کوچک تر کرد و در نتیجه تعداد پشه های موجود را کاهش داد. اگر کسی دچار تب
دنگی شد و در صورتی که بیماری خفیف باشد، برای بهبودی باید مقدار زیادی مایعات بنوشد. اگر کسی به گونه حادتری از بیماری مبتلا شد نیازمند مایعات وریدی و انتقال خون خواهد بود. از دهه ۱۹۶۰ افراد بیشتری به تب دنگی مبتلا می شوند. این بیماری از جنگ جهانی دوم به معضلی جهانی تبدیل شد. در بیش از ۱۱۰ کشور شیوع داشته و ۱۰۰–۵۰ میلیون نفر در هر سال به آن مبتلا می شوند. افرادی برای پیدا کردن واکسن و دارویی برای درمان سریع این ویروس در تلاشند. هم چنین برای رهایی از پشه ها کارهایی انجام می دهند. مدیریت. به گزارش شبکه تلویزیونی الجزیره انگلیسی، یکی از بیماری های مهلکی که از طریق پشه منتقل می شود بیماری موسوم به تب دنگی است. پژوهشگران سال ها تلاش کردند تا واکسن این بیماری را بسازند. درنهایت، واکسن این بیماری در مکزیک ساخته شد و سازمان های درمانی، آن را تأیید کردند. هیچ درمان مشخصی برای تب دنگی وجود ندارد. افراد مختلف، با توجه به علایمشان، نیاز به درمان های متفاوت دارند. برخی افراد صرفاً با نوشیدن مایعات در منزل بهتر می شوند، درحالی که یک متخصص سلامت به دقت آن ها را تحت نظر دارد تا مطمئن شود که در حال بهبود هستند. افراد دیگری نیاز
به مایعات وریدی و تزریق خون دارند. اگر فردی علائم اخطاردهندهٔ حاد داشته باشد، به ویژه اگر شرایط بیماری مزمن در او باشد، ممکن است متخصص سلامت تصمیم بگیرد که فرد را در بیمارستان بستری کند. وقتی افراد مبتلا نیاز به مایعات وریدی داشته باشند، معمولاً به مدت یک یا دو روز به آن ها نیاز دارند. متخصص سلامت میزان مایع تجویزی را افزایش می دهد تا فرد مقدار مشخصی ادرار (۰٫۵–۱ mL/kg/hr) دفع کند. همچنین میزان مایع تا زمانی که هماتوکریت (میزان آهن در خون فرد) فرد و علایم حیاتی او به حالت عادی برگردد، افزایش می یابد. به دلیل احتمال خون ریزی، متخصصین سلامت سعی می کنند تا از روش های تهاجمی پزشکی مانند لوله گذاری دهان و بینی (فرستادن لوله از طریق بینی فرد به داخل معده)، تزریقات درون عضلانی (تزریق دارو به درون عضله)، و سوراخ های شریانی (وارد کردن سوزن به یک سرخ رگ) پرهیز کنند.استامینوفن (تایلنول) را می توان برای تب و درد تجویز کرد. نوعی از داروی ضدالتهاب به نام اِنسید (مثل ایبوپروفن و آسپرین) نباید استفاده شود چرا که احتمال خون ریزی را تشدید می کند. تزریق خون باید بلافاصله آغاز شود اگر علایم حیاتی فرد تغییر کردند یا عادی نباشند،
همچنین اگر تعداد گلبول های قرمز خون کاهش پیدا کند. وقتی تزریق نیاز باشد، باید خون کامل (خونی که به اجزای مختلفش تقسیم نشده است) یا گلبول های قرمز بسته بندی شده به فرد داده شود. پلاکت های خونی (که از خون کامل جدا شده اند) و پلاسمای تازهٔ یخ زده معمولاً توصیه نمی شود. وقتی فرد در مرحلهٔ درمان تب دنگی قرار دارد، معمولاً مایعات وریدی بیشتری به او داده نمی شود تا آن که دچار حجم اضافی مایعات نشود. اگر حجم اضافی مایعات اتفاق بیفتد، اما علایم حیاتی فرد ثابت باشد (تغییر نکند)، صرف توقف دادن مایعات بیشتر می تواند کافی باشد. اگر فرد دیگر در مرحلهٔ حساس بیماری نباشد، می توان به او یک مدر لوله هنله مانند فوروزماید (لاسیکس) داد. با این کار می توان از مایعات اضافی موجود در جریان خون فرد خلاص شد. احتمال. اکثر افراد مبتلا به تب دنگی بهبود می یابند و پس از آن هیچ مشکلی ندارند. ۱ تا ۵٪ افراد مبتلا (۱ تا ۵ از هر ۱۰۰ نفر) به دنگی اگر درمان نشوند، می میرند. کمتر از ۱٪ علی رغم درمان مناسب می میرند. اما افرادی که مبتلا به دنگی وخیم هستند، ۲۶٪ (۲۶ از هر ۱۰۰ نفر) می میرند. دنگی در بیش از ۱۱۰ کشور رایج است. هرساله ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون نفر
در سرتاسر جهان به آن مبتلا می شوند. همچنین باعث بستری شدن نیم میلیون نفر می شود و حدود ۱۲۵۰۰ تا ۲۵۰۰۰ مرگ سالانه را باعث می شود. دنگی رایج ترین بیماری ویروسی است که بندپایان عامل انتقال آن هستند. باور بر این است که دنگی موجب هزینهٔ بیماری حدود ۱۶۰۰ سال تقریبی ناتوانی در طول عمر به ازای هر یک میلیون نفر است. این یعنی در هر یک میلیون نفر، دنگی موجب از دست رفتن ۱۶۰۰ سال زندگی می شود. این میزان حدوداً برابر با هزینهٔ بیماری سایر بیماری های کودکان و مناطق گرمسیری مانند سل می باشد. دنگی پس از مالاریا به عنوان دومین بیماری مهم مناطق گرمسیری شناخته می شود. همچنین سازمان سلامت جهانی تب دنگی را به عنوان یکی از ۱۶ بیماری نادیده گرفته شدهٔ مناطق گرمسیری (یعنی دنگی آن قدر که باید جدی گرفته نشده است) به حساب می آورد. دنگی در سراسر دنیا رایج تر می شود. در سال ۲۰۱۰، دنگی ۳۰ بار رایج تر از سال ۱۹۶۰ بوده است. عوامل مختلفی به عنوان دلیل افزایش دنگی مطرح هستند. افراد بیشتری در شهرها زندگی می کنند. جمعیت جهان (تعداد افراد حاضر در دنیا) در حال رشد است. افراد بیشتری سفرهای بین المللی (در بین کشورها) دارند. همچنین گمان می شود که گرم
شدن جهان نقشی در افزایش دنگی دارد. دنگی اغلب در ناحیهٔ خط استوا اتفاق می افتد. ۲٫۵ میلیارد نفر در مناطقی زندگی می کنند که دنگی رخ می دهد. ۷۰٪ این افراد در منطقهٔ آسیا اقیانوسیه زندگی می کنند. در ایالات متحد، ۲٫۹٪ تا ۸٪ از افرادی که از سفر به مناطق مستعد دنگی بازمی گردند و تب دارند، در حین سفر آلوده شده اند. در این گروه از افراد، دنگی، پس از مالاریا، دومین دلیل رایج برای عفونت است که باید بررسی شود. تاریخچه. دنگی اولین بار در سال های دور ثبت شده است. در یک دانش نامهٔ پزشکی چینی از دوران خاندان جین (که بین سال های ۲۶۵ تا ۴۲۰ میلادی می زیسته اند) از شخصی صحبت شده است که احتمالاً دنگی داشته است. این کتاب از «سمّ آبی» صحبت می کند که با حشرات پرنده مرتبط بوده است. همچنین اسناد مکتوبی از قرن هفدهم وجود دارد که بیان گر چیزی است که احتمالاً یک همه گیری دنگی بوده است. محتمل ترین گزارش های همه گیری دنگی مربوط به سال های ۱۷۷۹ تا ۱۷۸۰ هستند. این گزارش ها از یک همه گیری صحبت می کنند که آسیا، آفریقا، و شمال آمریکا را دربرگرفته است. از آن زمان تا سال ۱۹۴۰، همه گیری های دیگری نبوده است. در سال ۱۹۰۶، دانشمندان ثابت کردند که م
ردم از پشه های «آیدیس» عفونت هایی را دریافت می کنند. در سال ۱۹۰۷، دانشمندان نشان دادند که یک ویروس موجب تب دنگی می شود. این دومین بیماری بود که ثابت می شد عامل آن ویروس است (قبل از آن دانشمندان ثابت کرده بودند که عامل تب زرد هم ویروس است). جان برتون کلیلند و جوزف فرانکلین سایلر به مطالعهٔ ویروس دنگی پرداختند و راه های گسترش ویروس را کشف کردند. دنگی در حین جنگ جهانی دوم و پس از آن با سرعت بسیار بیشتری گسترش یافت. دلیل آن این طور فرض می شود که جنگ به طرق مختلف موجب تغییرات محیطی شد. همچنین انواع گوناگونی از دنگی به نقاط جدیدی سرایت پیدا کرد. برای اولین بار، مردم مبتلا به تب خون ریزی دهندهٔ دنگی می شدند. این نوع وخیم از بیماری اولین بار در سال ۱۹۵۳ در فیلیپین گزارش شد. تا دههٔ ۱۹۷۰، تب خون ریزی دهندهٔ دنگی بدل به عامل اصلی در مرگ کودکان شد. همچنین شیوع آن در اقیانوسیه و آمریکا آغاز شد. تب خون ریزی دهندهٔ دنگی و سندروم شوک دنگی اولین بار در سال ۱۹۸۱ در آمریکای جنوبی و مرکزی گزارش شد. در این زمان، کارشناسان سلامت متوجه شدند که افرادی که مبتلا به نوع ۱ ویروس دنگی شده اند، در چند سال آینده مبتلا به نوع ۲ دنگی هم می