Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرچم تانزانیا با تناسب ۲ به ۳، پس از ادغام تانگانیکا و زنگبار در ۲۶ آوریل ۱۹۶۴ و تشکیل جمهوری جدیدی که در ۲۹ اکتبر همان سال تانزانیا نام گرفت در همان سال از ترکیب پرچم های دو بخش ادغام شده به وجود آمد. نوار سبز پایین پرچم تانگانیکا با نوار آبی رنگ بالای پرچم زنگبار جایگزین و نوار میانی پرچم به صورت مورب بازچینی شد تا هر دو بخش دارای سهمی یکسان باشند. این نوار که سیاه رنگ بوده و دو لبه اش باریکه هایی زردرنگ دارد از گوشهٔ پایینی بخش اهتزاز پرچم شروع شده و تا گوشهٔ بالایی بخش پرواز پرچم امتداد می یابد. بدین ترتیب دو مثلث در پرچم شکل می گیرد که مثلث بالایی (در قسمت اهتزاز) سبزرنگ بوده و مثلث پایینی آبی رنگ است. نمادشناسی. در این پرچم رنگ های سبز نشانگر پوشش گیاهی طبیعی تانزانیا، طلایی نماد ذخایر غنی معدنی کشور، سیاه نشانهٔ مردم بومی سیاهپوست و سواحیلی تبار و آبی نشانگر دریاچه ها و رودخانه های پرشمار تانزانیا و همچنین اقیانوس هند است. پرچم های تانگانیکا و زنگبار. پرچم های تانگانیکا و زنگبار که از ترکیب آنها پرچم تانزانیا به وجود آمد:
ژوئن ۲۰۱۱، یکی از ماه های ۲۰۱۱ (میلادی) است. آغاز آن، روز چهارشنبه برابر با ۱۱ خرداد ۱۳۹۰ خورشیدی.
پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه سیار یک سازمان استانداردسازی است که پروتکل های ارتباطی را برای مخابرات سیار توسعه می دهد. این سازمان برای توسعه و نگهداری استانداردهای زیر شناخته می شود: ساختار. پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه سیار کنسرسیومی از هفت انجمن محلی مخابراتی به عنوان «اعضای پایه» (شرکای سازمانی) و گستره ای از دیگر سازمان ها به عنوان «اعضای وابسته» (شرکای نماینده بازار) است. پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه سیار کار خود را سه جریان مختلف، سازماندهی می کند: شبکه های دسترسی بی سیم، خدمات و خصوصیات سامانه ها، و هسته شبکه و سامانه ها. پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه سیار در دسامبر ۱۹۹۸ با هدف تعریف ویژگی های نسل سوم شبکه سیار بر پایه سامانه نسل دوم جی اس ام شبکه سیارو در حوزه عمل مخابرات سیار بین الملل-۲۰۰۰ اتحادیه بین المللی مخابرات آغاز به کار کرد. این را نباید با پروژه مشارکتی دوم نسل سوم شبکه سیار اشتباه گرفت که سامانه دسترسی چندگانه تقسیم کدی ۲۰۰۰ (CDMA2000) را در رقابت با نسل سوم شبکه سیار توسعه داد. ستاد پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه سیار با نام «مرکز شایستگی سیار» در ستاد نهاد استانداردهای مخابراتی اروپا در پارک علم و فن
اوری سوفیا آنتیپلیس در والبون، نزدیکی نیس، جنوب خاور فرانسه است.
ونیر یا وانیر در اساطیر اسکاندیناوی، یکی از دو گروه خدایان هستند که در واناهایم زندگی می کنند (گروه دیگر، آسیرها هستند که در آسگارد زندگی می کنند). "ونیرها" ایزدان و ایزدبانوان باروری، حاصلخیزی و خرد هستند که می توانند آینده را پیشگویی کنند. نام دنیای واناهایم از نام اینان گرفته شده است. آن ها به عنوان آورندهٔ سلامتی، جوانی، باروری، بخت و ثروت و استادان سحر و جادو در نظر گرفته می شدند. ازجمله برجسته ترین ونیرها می توان به فریا، فریر و نیورد اشاره کرد. پس از جنگ آسیر و ونیر، که بین آسیرها و ونیرها به وقوع پیوست، ونیرها به آسیرها ملحق شدند و حتی در بسیاری مواقع آن ها را با آسیرها یکی می پنداشتند. در تفسیرات بیان شده، برای اطمینان از برقراری این صلح گروگان هایی در میان خود داد و ستد کردند. ونیرها بلندآوازه ترین ایزدان خود شامل نیورد و فرزندانش ( فریا و فریر ) را ارسال کردند و در مقابل آسیرها هونیر، مردی بلندقامت و خوشرو را به همراه میمیر، خردمندترین مرد در میان آسیرها را فرستادند.
بازساز پیچ های هرز، ابزاری است به منظور احیاء کردن و بازسازی پیچ های هرز و آسیب دیده به کار می رود. یک نوع از این ابزارها شبیه یک سوهان می باشد. این ابزار شیارها و پیچ و تاب های هرز را دوباره مرتب می سازد.
دورف می تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
«پرنده ای روی سیم» یکی از ترانه های معروف و از شناسه های موسیقایی لئونارد کوهن است. این ترانه در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۸ در نشویل ضبط شده است و یکی از ترانه های آلبوم ۱۹۶۹ کوهن به نام "ترانه هایی از یک اتاق" است. نسخهٔ دیگری از این ترانه که در ماه مه ۱۹۶۸ با عنوان «مانند یک پرنده» و به تهیه کنندگی دیوید کرازبی ضبط شده بود در سال ۲۰۰۷ و در آلبوم ریمستر شده منتشر شد. جودی کالینز اولین هنرمندی بود که «پرنده ای روی سیم» را بازخوانی کرد و آن را در آلبوم "چه کسی می داند زمان کجا می رود" (۱۹۶۸) منتشر کرد. در سال ۱۹۶۰ کوئن به همراه دوست دخترش، «ماریَن» در جزیرهٔ هیدرای یونان روزگار می گذراند (زنی که کوئن ترانهٔ «به امید دیدار، ماریَن» را برای او سروده است و تصویر سیاه و سفیدش بر پشت جلد آلبوم "ترانه هایی از یک اتاق" نقش بسته است). ماریَن به کوئن کمک کرد تا از افسردگی که به آن دچار شده بود رهایی یابد و دوباره به سراغ گیتارش برود. کوئن با الهام خاطرات از شب های مستی و پس از دیدن پرنده ای که روی یکی از سیم های تلفن تازه نصب شده در هیدرا نشسته بود سرودن ترانهٔ «پرنده ای روی سیم» را آغاز کرد. «پرنده ای روی سیم» تا به امروز بارها
توسط خوانندگان مختلف بازخوانی شده است.
چاقوی ضامن دار نوعی چاقوی دوحالته است که تیغهٔ آن در دسته و خارج از دسته و به وسیلهٔ یک ضامن یا یک دکمه جابه جا می شود. هنگامی که تیغه در دستهٔ چاقو مخفی است با زدن ضامن، تیغه سریعاً در امتداد محور دسته قرار می گیرد.
کالاآلیت گروهی از سرخپوستان ساکن در جزیره گرینلند هستند که حدود ۸۸ درصد جمعیت آن منطقه را تشکیل می دهند.کالالیت ها که به زبان کالالیسوت تکلم می کنند از قبایل اینوئیت شمرده شده و جمعیتی حدود پنجاه هزار نفر را دارند.هنر ساخت انواع نقاب از پوست حیوانات برجسته ترین فعالیت هنری فرهنگی آنان را شامل می شود.
بومی های کانادا یا آب اوریجینال ها به ساکنان اصلی سرزمین کانادا در دوران پیشاکلمبی گفته می شود که هنوز در داخل مرزهای امروزی کانادا به سر می برند که شامل اقوام اولیه، اقوام اینوئیت و مردم متی می شوند. اگر چه اصطلاح «هندی» هنوز هم گاهی در اسناد و مدارک حقوقی برای بومی های کانادا استفاده می شود اما استفاده از اصطلاحاتی چون «هندی» و «اسکیمو» به عنوان واژگان نامناسب در کانادا کاهش یافته و اغلب با بار منفی در نظر گرفته می شود و بومیان کانادا و به طور کلی مردمان اولیه آمریکای شمالی را در مجموع به عنوان «آب اوریجینال» می شناسند. باوجود آنکه بسیاری از ایشان در نواحی شمالی کشور سکونت داشته و اکثریت جمعیت آن مناطق را تشکیل می دهند اما تعداد آن ها در استان های جنوبی کشور بیشتر است. البته باتوجه به جمعیت بیشتر این مناطق چندان به چشم نمی آید. اقوام اولیه. مردمی که تحت نام اقوام اولیه کانادا شناخته می شوند بیشتر در مناطقی به نام «رزرو» در سراسر کانادا زندگی می کنند. رزروها محدوده هایی هستند که از سرزمین های پهناور قبایل سرخپوستان و ساکنان اولیه به جای مانده اند؛ مناطقی که روزی محل شکار و کوچ نشینی آن ها بود اما امروز تنها
به بخش هایی چون شهرهای کوچک یا چند هکتار جنگل یا زمین های کشاورزی تبدیل شده اند. همه بومیان در رزرو زندگی نمی کنند بلکه بخشی از آن ها وارد جامعه کانادا شده اند و در کنار دیگر مردمان از فرهنگ های مختلف زندگی می کنند. اینوویت ها. اقوام اینوویت اقوام بومی شمال کانادا هستند؛ همان دسته از مردمان اولیه آمریکای شمالی که در ایالت متحده آمریکا به نام اسکیمو شناخته می شوند. در کانادا اقوام اینوویت در قلمرو شمال غربی، قلمرو نوناووت واقع در شمالی ترین نقطه کانادا اما جدا از قلمرو شمال غرب، منطقه نوناویک واقع در شمال استان کبک و منطقه لابرادور در شمال شرقی زندگی می کنند. اسکیموها در گرینلند به مالکیت دانمارک و آلاسکا به مالکیت آمریکا نیز به سر می برند. مردم متی. اقوام متی یا می تیس، در استان های مرکزی کانادا اسکان یافته اند و دارای نژاد دورگه مرکب از فرانسویان و ساکنان اولیه کانادا هستند. فرانسویان اولین و انگلیسی ها دومین دسته از خارجی هایی بودند که وارد کانادا شده و بخش هایی از کانادا را در سلطه خود گرفتند. اقوام متی دارای زبان ترکیبی بومی با فرانسوی هستند. وضعیت کنونی. قوانین بومی آن ها در قانون اساسی کانادا لحاظ شده و
نوعی خودمختاری دارند و به نوعی استقلال فرهنگی زبانی و اقتصادی رسیده اند. این مهم در سال ۱۹۹۵ حاصل شد. از سال ۱۹۶۶ نهادی دولتی به نام امور بومیان و توسعه شمال برای حمایت از مردم اولیه فعالیت خود را آغاز کرد که در سال ۲۰۱۱ به عنوان یک وزارت خانه نام کلی امور آب اورجینال را به نام خود اضافه کرد و با نام وزارت امور آب اریجینال ها و توسعه شمال کانادا برای بهبود وضعیت بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی بومیان کانادا، و همچنین حضور فعال آن ها در توسعه سیاسی اقتصادی کانادا تلاش می کند. بومیان کانادا از پرداخت مالیات به دولت معاف هستند و تحصیلات دانشگاهی برای آن ها رایگان است. با این وجود آن ها به خاطر از دست دادن سرزمین های خود و نابودی سنت هایشان در رنج اند، و گروه هایی از آن ها همواره در نزاع با دولت به سر می برند. سرخپوستان، گویی خود را در محاصره زندگی نوینی می بینند که آن ها را از طبیعت زیبای اجدادشان دور کرده است. جمعیت این اقوام ۱٬۱۷۲٬۷۹۰ نفر در سال ۲۰۰۶ و ۱٬۴۰۰٬۶۸۵ نفر در سال ۲۰۱۱ برآورد شده است. آن ها به زبان های بومی آمریکا سخن می گویند هرچند پاره ای از آن ها امروزه انگلیسی زبان شده اند. بسیاری از آن ها امروز ساز م
ی زنند، الکل می نوشند، و در مراسم ملی خود می کوشند تا همچنان فرهنگ و سنن بومی خود را در جامعه چند فرهنگی کانادا به نمایش بگذارند. برای مردم کانادا، به ویژه مهاجران دیدن گردهمایی های سرخپوستان لذت خاصی دارد. روز آب اوریجینال ها. روز ۲۱ ژوئن «روز آب اوریجینال های کانادا» شناخته می شود. آن ها در سراسر کانادا دورهم جمع می شوند تا این روز را جشن بگیرند. جشن روز بومیان تنها ختم به یک روز نیست، بلکه تا ۱۱ روز ادامه پیدا می کند. به دنبال این روز مهم روزهای دیگری از راه می رسند که همه آن ها را بهم پیوند می دهد؛ روز ۲۷ ژوئن روز چند فرهنگی در کانادا و روز اول ژوئیه روز کانادا نامگذاری شده اند. همین روزها بهانه ای شده تا مردم کانادا روزهایی پر از مراسم و اتفاقات شاد را شاهد باشند. جشن و شادی در قالب برنامه های مختلف، آئین های قدیمی و آتش بازی بخشی از این اتفاقات هستند.
بومی های آمریکای جنوبی قبایل سرخپوستی هستند که در کشورهای قاره آمریکای جنوبی به سر می برند. تقریباً در تمامی کشورهای این قاره جمعیت سرخپوست وجود دارد اما کمترین میزان نسبی آن در آرژانتین و بیشترین میزان آن از نظر درصد جمعیتی در کشور پرو و بولیوی می باشد که بیش از نیمی از مردم این دو کشور را سرخپوستان تشکیل می دهند. زبان های مورد استفاده قبایل سرخپوست آمریکای جنوبی از گروه زبان های بومی آمریکا می باشد که بیشترین و پرگویشورترین زبان های این دسته زبان کچوآ و زبان آیمارا می باشند. مردم سرخپوست این منطقه در گذشته سابقه تمدن هایی مانند اینکا را داشته اند.
بومی های شیلی گروهی از سرخپوستان بومی کشور شیلی هستند که از دوران پیشاکلمبی تا کنون با حفظ موجودیت قومی در مناطق خود به زندگی ادامه داده اند. این گروه یک و نیم درصد از جمعیت کشور شیلی را دربر می گیرند و حدود ۶۹۲٬۰۰۰ بومی شیلیایی در سال ۲۰۰۶ سرشماری شده اند. گروه قومی ماپوچه اکثریت جمعیت مناطق جنوبی کشور شیلی را دربر می گیرند و برای داشتن استقلال بیشتر در عرصه های فرهنگی و اقتصادی اعتراضاتی را علیه دولت مرکزی شیلی انجام داده اند. سایر سرخپوستان شیلی از اقوام آیمارا، آتاکامنیو، راپانویی و کاواسخار تشکیل می دهند. امکاناتی برای تحصیل زبانها و فرهنگ قومی بومیان کشور شیلی توسط وزارت آموزش این کشور فراهم شده است.
بومی های آرژانتین از اقوام سرخپوست کشور آرژانتین هستند که حدود یک و نیم درصد جمعیت کشور را دربر گرفته و نزدیک به ۶۰۰٬۰۰۰ تن جمعیت دارند. گروه های سرخپوست آرژانتین ۳۶ قوم را شامل شده و در مناطق مختلف خاک این کشور به سر می برند. در سال ۲۰۰۶ در یک تحقیق ژنتیکی که در دانشگاه بوینوس آیرس انجام شد نشان داد که از ۳۲۰ دانشجوی آرژانتینی بیش از ۵۶٪ از یک سو سرخپوست تبار بوده اند و ۱۱٪ هم از سوی نیای پدری و هم مادری سرخپوست بنظر رسیدند. امروزه بیشتر بومیان آرژانتین اسپانیایی زبان شده اند و زبان بومی به مناطق روستایی و کوهستانی محدود شده است.
مطالعات بومیان آمریکا رشته های وابسته علمی-تحقیقاتی هستند که به پژوهش دربارهٔ بومیان قاره آمریکا می پردازند. این مطالعات بررسی جنبه های هنری، مردم شناسی، زبان شناسی، ادبیات، تاریخ، سیاسی، جامعه شناسی و ژنتیکی را در دستورکار خود دارد. پیدایش این رده تا حدی مرهون جنبش اعتراضی به سیاست های همگون سازی در ایالات متحده بود که در نیمه دوم قرن بیستم به تأسیس این رشته ها انجام شد. هم اکنون به جز آمریکا در بسیاری کشورهای دیگر این مطالعات انجام می گیرد.
شهر آبازا در کشور روسیه و در جمهوری خاکاسیا واقع شده است. تاریخچه. پیدایش شهر به سال ۱۸۵۶ برگشته و گسترش این شهر به دلیل ذخایر سنگ آهن می باشد؛ صنعت استخراج سنگ آهن هنوز هم برای اقتصاد محلی مهم است. کار استخراج سنگ آهن در معدنی در پنج کیلومتری شهر انجام می شود و سنگ آهن استخراج شده به شرکت های متالورژی شهر نووکوزنتسک فرستاده می شود. ورزش. ورزش باندی در این شهر مورد توجه می باشد.
شهر ابدولینو در کشور روسیه و در اوبلاست ارنبورگ واقع شده است.
شهر آبینسک در کشور روسیه و در کرای کراسنودار واقع شده است.
شهر آچینسک در کشور روسیه و در کرای کراسنویارسک واقع شده است.
شهر آدیگیسک در کشور روسیه و در جمهوری آدیغیه واقع شده است.
شهر آگیدل در کشور روسیه و در جمهوری باشقیرستان واقع شده است.
شهر آگریز در کشور روسیه و در جمهوری تاتارستان واقع شده است.
شهر آک-دوووراک در کشور روسیه و در جمهوری تووا واقع شده است.
شهر آختوبینسک در کشور روسیه و در اوبلاست آستراخان واقع شده است.
شهر آکسای، استان روستوف در کشور روسیه و در استان روستوف واقع شده است.
بوم راندگان، جوامع دورمیهن، جوامع دور از میهن، جوامع دور از وطن یا دیاسپورا به پراکندگی، مهاجرت یا آوارگی گروهی از مردم گفته می شود که دور از خانه و کاشانه اصلی خویش زندگی می کنند و در دنیا پراکنده شده اند. این واژه ریشه در متون یهودی داشته و به ماجرای خروج یهودیان از بابل اشاره دارد. اما اخیراً معنای این واژه بسط پیدا کرده است و به پراکندگی گروهی از مردم گفته می شود که دارای ریشه مشترکی هستند و از خانه خود رانده شده یا فرار کرده اند. نمونه بارز آن ارمنی های ترکیه هستند که توسط دولت عثمانی به سمت دیگری رانده شده اند. ایجاد جوامع دورمیهن می تواند خودخواسته یا ناخواسته باشد. جوامع ایرانی دورمیهن. بسیاری از ایرانیان، پس از وقوع انقلاب ایران به کشورهای دیگر به ویژه ایالات متحده آمریکا، مهاجرت کردند. تعداد زیادی از ایرانیان نیز در اروپا و استرالیا و نیز در کشورهای آسیایی و عربی زندگی می کنند. همچنین می توان به مهاجران افغانستانی و شهروندان ارمنی در ایران اشاره کرد. جامعه اهل شهر گراش در استان فارس در جنوب ایران دیگر ایرانیان دورمیهن هستند که مهاجرت آنها به کشورهای عربی بوده است. زرتشتیانی که به علت حمله اعراب به ا
یران، به هندوستان پناه بردند، نمونه دیگری از این جوامع در هند هستند که به پارسیان هند معروفند ریشه شناسی. اصطلاح “دیاسپورا” از فعل یونانی باستانی διασπείρω (diaspeirō) به معنای “پراکنده می کنم”، “پخش می کنم” گرفته شده است که خود از διά (dia) به معنای “بین، از طریق، در سراسر” و فعل σπείρω (speirō) به معنای “می کارم، پراکنده می کنم” تشکیل شده است. بنابراین اصطلاح διασπορά (دیاسپورا) به معنای “پراکنده شدن” بود. در مورد فرآیند دقیق اشتقاق این افعال یونانی باستانی به مفهوم دیاسپورا ابهام وجود دارد. بسیاری توسیدید (قرن پنجم قبل از میلاد) را به عنوان اولین کسی که این کلمه را استفاده کرده است، یاد می کنند. با این حال، جامعه شناس استفان دوفواکس اشاره می کند که “نه تنها اسم دیاسپورا در متن اصلی یونانی [جنگ پلوپونزی توسیدید، II، 27)] کاملاً غایب است، بلکه فعل diaspeírô نیز در آن وجود ندارد. فعل استفاده شده فعل speírô (بذر) است که به صورت ماضی مجهول صرف شده است.” متن توسیدید به این صورت است: καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐνταῦθα ᾤκησαν, οἱ δ᾽ ἐσπάρησαν [esparēsan] κατὰ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα، که به معنای “آنهایی از اهالی آژینا که در اینجا
ساکن نشدند، در بقیه یونان پراکنده شدند” ترجمه شده است. دوفواکس همچنین اشاره می کند که “از تمام موارد استفاده از دیاسپورا در Thesaurus Linguae Graecae (TLG)، که تقریباً تمام آثار نوشته شده به زبان یونانی را شامل می شود، هیچ کدام به استعمار اشاره نمی کنند.” دوفواکس حدس می زند که این ابهام ممکن است از یک نظر توسط تاریخ نگار یهودی سیمون دوبنو، که مقاله ای درباره دیاسپورا برای دایرةالمعارف علوم اجتماعی نوشته است، ناشی شده باشد. مقاله او که در سال 1931 منتشر شد، شامل این نظر است: “به نوعی مگنا گراسیا یک دیاسپورای یونانی در امپراتوری روم باستان بود.” “مگنا گراسیا” به مستعمرات یونانی باستانی که در طول ساحل ایتالیا تأسیس شده بودند و پس از جنگ دوم پونی استقلال خود را از دست دادند و به امپراتوری روم پیوستند، اشاره دارد. اولین استفاده ثبت شده از کلمه “دیاسپورا” در سپتواگینت یافت می شود، ابتدا در: تثنیه 28:25، در عبارت ἔσῃ ἐν διασπορᾷ ἐν πάσαις ταῖς βασιλείαις τῆς γῆς، esē en diaspora en pasais tais basileiais tēs gēs، که به معنای “تو در همه پادشاهی های زمین پراکنده خواهی شد” ترجمه شده است و دوم در: مزامیر 146(147).2، در
عبارت οἰκοδομῶν Ἰερουσαλὴμ ὁ Kύριος καὶ τὰς διασπορὰς τοῦ Ἰσραὴλ ἐπισυνάξει، oikodomōn Ierousalēm ho Kyrios kai tas diasporas tou Israēl episynaxē، که به معنای “خداوند اورشلیم را می سازد: او پراکندگان اسرائیل را جمع می کند” ترجمه شده است. هنگامی که کتاب مقدس به یونانی ترجمه شد، کلمه دیاسپورا در اشاره به پادشاهی سامریه که بین سال های 740 و 722 قبل از میلاد توسط آشوریان از اسرائیل تبعید شد، به کار رفت، همچنین یهودیان، بنیامینی ها و لاوی ها که در سال 587 قبل از میلاد توسط بابلیان از پادشاهی یهودا تبعید شدند، و یهودیانی که در سال 70 میلادی توسط امپراتوری روم از یهودیه رومی تبعید شدند. سپس این اصطلاح به اشاره به حرکات تاریخی و الگوهای سکونت یهودیان به کار رفت. در انگلیسی، با حروف بزرگ و بدون اصلاح کننده ها، این اصطلاح می تواند به طور خاص به دیاسپورای یهودیان اشاره کند. کاربرد گسترده تر دیاسپورا از سیاست تبعید دوطرفه آشوریان برای جمعیت های مغلوب برای جلوگیری از ادعاهای سرزمینی آینده آنها تکامل یافت.
محمد راسخ مهند (متولد ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۲ در همدان) زبان شناس ایرانی و استاد تمام گروه زبان شناسی دانشگاه بوعلی سینا است. حوزه پژوهش های او شامل نحو، دستور زبان فارسی، زبان شناسی شناختی، گونه شناسی زبان و تحلیل کلام است. او سردبیری نشریهٔ "پژوهش های زبان شناسی تطبیقی" را بر عهده دارد. راسخ مهند در دوازدهمین جشنواره نقد کتاب، برای نقد کتاب "رده شناسی زبان های ایرانی" به عنوان برگزیدهٔ بخش زبان شناسی شناخته شد. همچنین در دوازدهمین دورهٔ جشنوارهٔ فارابی برای تألیف کتاب "نحو زبان فارسی: نگاهی نقشی-رده شناختی" شایستهٔ تقدیر شناخته شد. زندگی. محمد راسخ مهند در سال ۱۳۵۲ در همدان متولد شد. پس از طی دوره کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی، دوره فوق لیسانس و دکترای زبان شناسی را در دانشگاه علامه طباطبایی گذراند و در سال ۱۳۸۲ از رساله دکتری خود دفاع کرد. از آن پس در گروه زبان شناسی دانشگاه بوعلی سینا مشغول تدریس و تحقیق است. او پس از طی کردن دوره های استادیاری و دانشیاری، در سال ۱۳۹۳ به رتبه استادی این دانشگاه رسید. راسخ مهند تا کنون بیش از ۳۰ مقاله در مجلات علمی مختلف نوشته است که بیشتر آنها در زمینه نحو زبان فارسی ست.
شبکه تبارزایی یا شبکه فیلوژنتیک نموداری است که برای نشان دادن ارتباط فرگشتی (به صورت آشکار یا ناآشکار) بین دنباله نوکلئوتیدها، ژن ها، کروموزوم ها، ژنوم ها، یا گونه ها استفاده می شود. شبکه تبارزایی زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که شبکه ای از رخدادها مانند انتقال عمومی ژن، جفت گیری، تکثیر ژن و انقراض مورد بحث باشد. شبکه تبارزایی یک مدل کاملاً متفاوت با درخت تبارزایی هستند. به این معنی که ندهای هیبرید (ند با دو والد) به جای ندهای درختی (ند با یک والد) اضافه شده اند. درخت های تبارزایی یک زیرمجموعه از شبکه های تبارزایی هستند. شبکه های تبارزایی را می توان با نرم افزارهایی مانند SplitsTree به تصویر کشید. شکل استاندارد برای نمایش شبکه های تبارزایی استفاده از مدل Newick format است، که شبکه ها را به خوبی درختان پشتیبانی می کند. چندین نوع و زیرمجموعه از شبکه های تبارزایی بر پایه پدیده های زیستی نمایش داده می شوند، یا تاریخ آن ها ساخته می شود (مانند شبکه های هیبریدی معمولاً با استفاده از ریشه درخت ریشه دار ساخته می شوند، شبکه های جفت گیری از روی دنباله باینری، شبکه های میانه از روی یک مجموعه از splitها و …) خردفرگشت. ب
ا استفاده از درختان فیلوژنتیک نمی توان پدیده های مربوط به خردفرگشت را نشان داد. برای مثال توزیع جغرافیایی جمعیت موش آبی یا ماهی از یک گونه خاص در میان شبکه رودخانه ها، زیرا یک گونه مرزی وجود ندارد که از انتقال ژن جلوگیری کند. برای دیدن شبکه های تبارزایی عمومی و کاربرد آنها، این مرجع را مشاهده کنید. شبکه های ریشه دار و شبکه های بدون ریشه. دو نوع شبکه تبارزایی وجود دارد: شبکه های تبارزایی بدون ریشه: نمودار بدون جهتی می باشد که معمولاً برگ های آن را با آرایه ها برچسب گذاری می کنند. روش های پرکاربرد بسیاری برای یافتن و ترسیم این نوع شبکه ها وجود دارد مانند Split و Quasi-median. شبکه های تبارزایی ریشه دار: یک گراف جهت دار غیرمدور و ریشه داری است که معمولاً برگ های آن را با آرایه ها برچسب گذاری می کنند.
زکریا اخلاقی شورکی (زادهٔ ۱۳۴۱، روستای شهیدیه شهرستان میبد - استان یزد)؛ روحانی، استاد حوزه علمیه و ادبیات و از شاعران غزلسرای معاصر ایران است. اخلاقی با ترکیب سازی های بدیع، رویکردی فلسفی و عرفانی در شعر داشته و توجه ویژهٔ او به صورت شعر با انتخاب ردیف ها و قافیه های خاص، وزن های بدیع، مطلع ها و مقطع های جذاب و ترکیب ها و تصاویر خیال انگیز همراه است. وی عناوین شاعر برگزیدهٔ دفاع مقدس (سال۷۹)، شاعر برتر حوزه در دهمین کنگره شعر و قصه طلاب داشته و برگزیدهٔ جشنواره شعر فجر در دورهٔ اول تا سوم است. به گفته خود وی در تصویرسازی، ترکیب سازی و صور خیال تحت تأثیر اشعار نصرالله مردانی و در طبیعت گرایی عرفانی تحت تأثیر سهراب سپهری بوده و از آغاز با شاعر یزدی محمدحسین بهجتی اردکانی (شفق) همنشین بوده است. زکریا اخلاقی علاوه بر فعالیت های علمی، مسئول مرکز آفرینش های ادبی حوزه هنری استان یزد نیز می باشد. وی با شاعرانی چون محمدحسین انصاری نژاد، سید فضل الله طباطبایی ندوشن (امید) و غلامرضا محمدی مؤانست دارد. شرح حال. زکریا اخلاقی شورکی، زادهٔ ۱۳۴۱ روستای شورکی (شهیدیه)، میبد یزد، از سال ۱۳۵۸ در حوزه علمیه میبد و دو سال بعد نی
ز در حوزه علمیه یزد به تحصیل علوم دینی پرداخت و پس از آن رهسپار حوزه علمیه قم شد. او از سال ۱۳۶۰ فعالیت خود را در زمینه شعر آغاز کرده و در طول مدت اقامت خود در قم در جلسات شعر دفتر تبلیغات اسلامی و حوزه اندیشه و هنر اسلامی در کنار ناصر فیض، علیرضا قزوه و جواد محدثی فعالیت داشته و در جلسات حوزهٔ هنری تهران نیز با حضور قیصر امین پور، علی معلم، احمد عزیزی، علی موسوی گرمارودی، سلمان هراتی و نصرالله مردانی فعالیت داشته است. تاکنون آثار متعدد شعری از او در مجلات و روزنامه ها به چاپ رسیده است. آثار. کتاب «تبسم های شرقی» مجموعه ۳۰ قطعه شعر از او در قالب غزل، با مضامین عرفانی و مذهبی در سال ۱۳۸۲ به چاپ رسیده است. وی با استفاده از اصطلاحات فلسفی و فقهی در شعر دارای زبان شعری ویژه و تازه ای است. بزرگداشت. در خرداد ۱۳۹۵ بزرگداشت وی در تهران برپا شد و رسانه های مطالبی در مورد وی نوشتند. از جمله حسن صنوبری «مانیفست شعر عرفانی» را پیرامون وی نوشت.
موستی ویلکی ("لهستانی") یا فیلیکی موستی ("اوکراینی")، ، نام شهری واقع در استان لفیف اوکراین است.
در مهندسی نرم افزار یک رابط فصیح (که توسط اریک ایوانز و مارتین فاولر) راهی است برای پیاده سازی رابط برنامه نویسی که کدهایی با خوانایی بهتر را پشتیبانی کند. نمونه ها. دلفی. unit FluentInterface; interface type IConfiguration = interface procedure SetColor(Color: string); procedure SetHeight(height: integer); procedure SetLength(length: integer); procedure SetDepth(depth: integer); end; IConfigurationFluent = interface function SetColor(Color: string): IConfigurationFluent; function SetHeight(height: integer): IConfigurationFluent; function SetLength(length: integer): IConfigurationFluent; function SetDepth(depth: integer): IConfigurationFluent; end; TConfiguration = class(TInterfacedObject, IConfiguration) private FColor: string; FHeight: integer; FLength: integer; FDepth: integer; protected procedure SetColor(Color: string); procedure SetHeight(height: integer); procedure SetLength(length: integer); procedure SetDepth(depth: integer); end; TConfigurationFluent = class(TInterfacedObject, IConfigurationFluent)
private FColor: string; FHeight: integer; FLength: integer; FDepth: integer; protected function SetColor(Color: string): IConfigurationFluent; function SetHeight(height: integer): IConfigurationFluent; function SetLength(length: integer): IConfigurationFluent; function SetDepth(depth: integer): IConfigurationFluent; public class function New: IConfigurationFluent; end; implementation procedure TConfiguration.SetColor(Color: string); begin FColor := Color; end; procedure TConfiguration.SetDepth(depth: integer); begin FDepth := depth; end; procedure TConfiguration.SetHeight(height: integer); begin FHeight := height; end; procedure TConfiguration.SetLength(length: integer); begin FLength := length; end; class function TConfigurationFluent.New: IConfigurationFluent; begin Result := Create; end; function TConfigurationFluent.SetColor(Color: string): IConfigurationFluent; begin FColor := Color; Result := Self; end; function TConfigurationFluent.SetDepth(depth: integer): IConfigurationFluent; begin FDepth := depth;
Result := Self; end; function TConfigurationFluent.SetHeight(height: integer): IConfigurationFluent; begin FHeight := height; Result := Self; end; function TConfigurationFluent.SetLength(length: integer): IConfigurationFluent; begin FLength := length; Result := Self; end; end. Basic Usage: var C, D: IConfiguration; E: IConfigurationFluent; begin C := TConfiguration.Create; C.SetColor('blue'); C.SetHeight(1); C.SetLength(2); C.SetDepth(3); D := TConfiguration.Create; with D do begin SetColor('blue'); SetHeight(1); SetLength(2); SetDepth(3) end; E := TConfigurationFluent.New .SetColor('Blue') .SetHeight(1) .SetLength(2) .SetDepth(3); end; C. namespace Example.FluentInterfaces #region Standard Example public interface IConfiguration public class Configuration : IConfiguration string color; int height; int length; int depth; public string Color public int Height public int Length public int Depth #endregion #region Fluent Example public interface IConfigurationFluent IConfigurationFluent SetColor(string color); I