Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را یاغی و متمرد اعلام کند ولی به مردم فشار نیاورد. وی اعتقاد داشت یکی از زمینه هایی که می توانست باعث پیشرفت و ترقی و قدرت طوایف بختیاری گردد، اسکان آن ها و اشتغال به کارهای کشاورزی و تجارت بود. لایارد در این باره می نویسد: «او میل داشت که امکاناتی فراهم شود تا باب تجارت را با دنیای خارج باز نموده و صلح و آرامش را در میان قبایل صحرانشین برقرار سازد.» او تعدادی از بهترین اسب های نژاد عربی را خریداری کرده و در اصطبل نگهداری و پرورش می داد. لایارد در این باره نیز می نویسد: «وی حاضر است جاده ای جهت حمل ونقل مال التجاره و محمولات بازرگانی خارجی در محدودهٔ تحت نفوذش که در آن موقع منطقهٔ وسیعی از بالاترین کرانه های خلیج فارس و سراسر دشت خوزستان تا کناره های شط العرب را در بر می گرفت، احداث نماید و امنیت این شاهراه را نیز تضمین نماید و محمدتقی خان همچنین از من خواست تا تجار و بازرگانان انگلیسی را تشویق نمایم تا با مردم بختیاری و حوزه حکمرانیش داد و ستد و تجارت نمایند و تقبل کرد که حفظ جان نمایندگی ها و امنیت حمل ونقل مال التجاره ها را شخصاً بر عهده خواهد گرفت.» جنگ با دولت قاجار. پس از درگذشت فتحعلی شاه، محمدشاه بر
تخت سلطنت قاجار نشست. اولین اقدام محمدتقی خان پس از تاجگذاری پادشاه جدید، مأمور کردن محمدشفیع خان باورصاد به منظور تصرف راه های فارس تا کاشان و ضبط مالیات دیوانی بود. محمدشاه در سال ۱۲۵۲ قمری، برادر کوچک خود بهرام میرزا را که حاکمیت کرمانشاه، لرستان و خوزستان را برعهده داشت، برای سرکوب نمودن محمدتقی خان با ۵ هزار نیروی نظامی سواره و پیاده و ۶ عراده توپ راهی خوزستان و بختیاری نمود. بهرام میرزا، میرزا علی امین آبادی را جهت گفتگو به قلعهٔ تل فرستاد و خود به شوشتر و دزفول بازگشت؛ اما گفتگوها به جایی نرسید و مجبور گردید دوباره با سپاهش عازم سرکوبی محمدتقی خان شود. محمدتقی خان نیز قلعهٔ تل را رها کرد در کوه «منگشت» در دژ معروف آن پناه گرفت. بهرام میرزا چون نتوانست کاری از پیش ببرد با صوابدید میرزا موسی و راولینسون انگلیسی، با خان بختیاری مصالحه کرد. او یک قبضه شمشیر جواهرنشان و خلعت به محمدتقی خان اهدا کرد و قول داد که از حمایت دولت ایران نیز بهره مند گردد و خان بختیاری هم تعهد داد تا خواسته های دولت قاجار را انجام دهد. شاهزاده پس از چند روز که مهمان خان بختیاری بود، به شوشتر بازگشت. در سال ۱۲۵۳ قمری دوباره کشمکش و
اختلافات شروع گردید. در این سال محمدشاه قاجار برای سرکوبی معترضان در شهر هرات حرکت کرد. برای اینکه از ناحیهٔ جنوب و جنوب غرب آسیب ندیده و غافلگیر نشود، به سلطان مراد میرزا حسام السلطنه دستور داد تا با قوای تحت امر خود از راه اصفهان به خوزستان و از آنجا به سواحل خلیج فارس رفته و در خطهٔ جنوبی مراقب حرکات انگلیسی ها باشد و قدرت گیری محمدتقی خان را دفع کند. سلطان مراد میرزا با ۶ هزار نیروی جنگی به منطقه چمن گندمان وارد شد. منصور خان فراهانی سرتیپ فوج فراهان، کمره و گلپایگان، علی خان قره گوزلو سرتیپ فوج همدان، آقاخان سرهنگ گلپایگانی و زین العابدین خان شاهسون، با ۷۰۰ سوار و اسماعیل خان نایب توپخانه، با ۳ عراده توپ و جماعت خزل با ۴۵۰ نفر به او پیوستند. طی ۲ ماه اقامت حسام السلطنه، طوایف هفت لنگی که از فرمان های حکومت سرپیچی کرده بودند، مطیع و متعهد به پرداخت مالیات و حفاظت از راه ها کرد و تعدادی از آن ها را نیز به گروگان گرفت و سپس، رهسپار جانکی سردسیر شد. شاهرخ خان، حاکم جانکی در کوه ها پناه گرفت، ولی با مذاکراتی که انجام داد پس از گذشت ۳ ماه، تسلیم شاهزاده قاجار گردید و بار دیگر حکومت جانکی به او سپرده شد و حتی
پسرش ملازم شاهزاده شد. پس از آن شاهزاده آهنگ تصرف ایذه و خوزستان را کرد و با پشت سر گذاشتن مناطق صعب العبور وارد دشت مالمیر شد. سپس در ساحل رودخانه کارون، در کنار پل شالو مستقر گردید. نیروهای محمدتقی خان نیز در آن سوی رودخانه آمادهٔ نبرد بودند. دو طرف طی چند روز گاهی چند گلوله توپ به سوی یکدیگر شلیک می کردند؛ اما عاقبت پس از ۱۵ روز جنگ بی نتیجه، از در آشتی درآمدند و شاهزاده وارد دشت ایذه شد و به مدت ۱۰ روز در آنجا توقف کرد. محمدتقی خان برادر خود علی نقی خان و فرزند خود را با آذوقه و علوفه، به رسم هدیه نزد شاهزاده قاجار فرستاد؛ اما شاهزاده اصرار داشت اگر می خواهد یک باره این جنگ و کشمکش خاموش گردد، باید خودش به نزد او بیاید. محمدتقی خان که با پافشاری شاهزاده روبرو گشت، به منوچهرخان معتمدالدوله که با او پیمان بسته بود متوسل شد. معتمدالدوله نیز آقا سید عبدالحسین شوشتری را با شفاعت و وساطت نزد شاهزاده فرستاد و از او خواهش کرد تا از اخذ و قید او درگذرد. با راضی شدن شاهزاده، سید شوشتری موفق گردید بین آن ها مسئله برقرار کند، شاهزاده نیز در محرم ۱۲۵۴ قمری به دعوت معتمدالدوله به شوشتر رفت و خان های بختیاری را گروگان ب
ه او سپرد و از آنجا روانهٔ شیراز گردید. سقوط. بر اساس اسناد موجود در فاصله سال های ۱۲۵۴ تا ۱۲۵۷ قمری، بین محمدتقی خان و حکومت قاجار رابطهٔ آرامی برقرار بود و حتی محمدشاه قاجار در نامه های خود به منوچهرخان معتمدالدوله، از محمدتقی خان تمجید می کرد؛ اما در سال ۱۲۵۷ قمری، مجدداً اختلاف محمدتقی خان با دربار قاجار بالا گرفت. دلیل این تنش ها این بود که محمد شاه، معتمدالدوله و هیئتی را جهت اخذ مالیات به بختیاری اعزام کرده و از خان بختیاری تقاضای پرداخت تمامی مالیات های عقب افتاده را نمود. مالیات مورد نظر مبلغ ۱۰ هزار تومان بود که ۳ هزار تومان آن به خزانه شاه واریز می گردید؛ ولی محمدتقی خان توانایی پرداخت چنین مبلغی را نداشت و نمی خواست طوایف بختیاری زیر نظر خود را برای پرداخت چنین مالیاتی تحت فشار قرار دهد. لذا سعی می کرد با گذراندن وقت و هر طریقی که ممکن بود، پرداخت مالیات را به تأخیر بیندازد. معتمدالدوله که از این تأخیر محمدتقی خان در پرداخت مالیات عقب افتاده خشمگین شده بود، از وی نزد محمدشاه شکایت کرد و او را متهم به داشتن رابطه با شاهزادگان فراری ایران (یعنی رضاقلی میرزا و تیمور میرزا) در بغداد نموده و یاغی گری و
تمرد و عدم پرداخت مالیات به دولت را به تحریک شاهزادگان فراری دانست. علی نقی خان که به عنوان گروگان در تهران به سر می برد، این موضوع را به اطلاع محمد تقی خان رساند. معتمدالدوله پس از اخذ نظر شاه، به همراه فوج خوی و فوج ششم تبریز، فوج لرستان، تفنگ چی گلبادی مازندرانی، سوار بختیاری و لرستانی و سپاهی که تحت فرمان سلیمان خان ارمنی بود با ۶ عراده توپ، برای سرکوب محمدتقی خان حرکت کرد. در همین هنگام طوایف بختیاری مخالف با محمدتقی خان، به فرماندهی کلبعلی خان دورکی و پسرش ابدال خان، جعفرقلی خان بهداروند، موسی خان بابادی، علیرضا خان کیانرسی و خواجه عباس خان موگویی نیز به اردوی معتمدالدوله پیوستند. محمدتقی خان پس از رایزنی با مشاورانش، با آن که می توانست به راحتی قشون معتمدالدوله را در کوهساران بختیاری شکست دهد، صلاح را در آن دید که یاغی دولت معرفی نگردد و به شفیع خان سهونی مأموریت داد تا مالیات را از عشایر جمع آوری کرده و در نهایت اجازه داد تا معتمدالدوله از کوه های بختیاری عبور کرده و وارد دشت ایذه شود. از طرفی در همین زمان، مناقشه بین دولت ایران و انگلیس بر سر مسئله هرات بالا گرفته بود و انگلیسی ها جزیره خارگ را به ت
صرف درآورده بودند. محمدتقی خان مایل بود چنانچه جنگی بین انگلیس و ایران واقع شود، از فرصت استفاده کرده و استقلال سرزمین خود را اعلام نماید. او مایل بود که با فرمانده انگلیسی ساخلو خارک، تماس حاصل کند تا بداند آیا در صورت بروز جنگ، انگلیسی ها به او کمک خواهند کرد و آیا با عقد یک قرارداد در مقابل شاه از وی حمایت می نمایند و پس از پایان جنگ او را به عنوان حکمران مستقل خوزستان می شناسند یا خیر؟ برای این مقصود، سر اوستین لایارد را که مورد اعتمادش بود، روانه جزیره خارک کرد. وی پس از طرح پیشنهاد محمد تقی خان با پاسخ کلنل «هِنِل» مواجه شد که گفت: «جنگ بین ایران و انگلیس پایان یافته است و دولت بریتانیا دیگر از نظر سیاسی نمی تواند از خان بختیاری حمایت نماید؛ ولی او می تواند برنامه های اقتصادی اش را به مرحله اجرا درآورد و با تجار و بازرگانان انگلیسی وارد معامله و داد و ستد شود». خان بختیاری که از کمک انگلیسی ها مأیوس شده بود، تصمیم گرفت وفاداری و اطاعت خود را به شاه اعلام کند. او به همراه ۸ هزار سوار و پیاده بختیاری در «دشت مالمیر» به انتظار معتمد نشست. محمدتقی خان در دشت مالمیر از معتمدالدوله به گرمی استقبال و چهل شبانه
روز از او و اردوی نظامی اش پذیرایی کرد. معتمدالدوله به محمدتقی خان گفت که حاضر است به قرآن سوگند یاد کند که اگر وی مبلغ قابل توجهی به عنوان مالیات عقب مانده بپردازد و نیروهایش را مرخص کند، او نیز بدون هیچ چشم داشتی روانه شوشتر می شود و خان بختیاری را در مقامش باقی خواهد ماند. محمدتقی خان که اعتمادی به گفته های او نداشت، از قبول پیشنهادش خودداری کرد و دریافت که معتمدالدوله قصد حمله به اردوگاهش را دارد. به همین دلیل تصمیم گرفت که پیشدستی کرده به اردوی آنان حمله کند. همه سران بختیاری پذیرفتند؛ اما برادرش علی نقی خان قبول نکرد و گفت: حتی اگر در این جنگ پیروز شویم، شاه از ما انتقام خواهد گرفت و این عمل باعث خرابی بختیاری و نابودی محمدتقی خان می شود. با این حال، معتمدالدوله نتوانست کاری از پیش ببرد و قبل از اینکه مورد حمله بختیاری ها قرار بگیرد، اعلام کرد حاضر است در ازاء دریافت مبلغ قابل توجهی به عنوان مالیات عقب مانده، روانه شوشتر گردد. با اینکار محمدتقی خان از حمله به اردوی آنان منصرف گردید و در قلعه تل دو روز از معتمدالدوله پذیرایی کرد. پنج راس اسب اصیل عربی، دوازده راس قاطر، یک تخته شال کشمیری نفیس و دویست تو
مان پول نقد به معتمدالدوله پیشکش داد و هدایایی نیز به همراهانش اهدا کرد. معتمدالدوله روانه شوشتر شد و علی نقی خان را به همراه خود برد. وقتی اردوی معتمدالدوله از میان طایفه گندزلو عبور می کرد، با خدعه شفیع خان و دیگر خان های طایفه سهونی را هم دستگیر و با خود به شوشتر بردند. با اینکار دو نفر از مشاوران و نزدیکان محمدتقی خان را اسیر و به وی اعلام جنگ کرد. وقتی معتمدالدوله به شوشتر رسید، محمدتقی خان را به آنجا احضار کرد؛ اما محمدتقی خان پیام فرستاد در صورتی حاضر به ملاقات است که خان ها و گروگان ها را آزاد کنند. معتمد نیز در مقابل، محمد تقی خان را یاغی دولت اعلام کرد. خان بختیاری برای ابزار وفاداری خود، حاضر شد گروگان های بیشتری به شوشتر بفرستد. معتمدالدوله که از علاقه محمدتقی خان به پسر بزرگش حسین قلی خان مطلع بود، پیشنهاد کرد که او و فرزند برادرش علی نقی خان یعنی اسد خان را به عنوان گروگان به شوشتر اعزام کند و هم زمان اعلام داشت که به قرآن سوگند می خورد اگر خان چنین کند، دست از هرگونه اقدام علیه او برخواهد داشت و به اصفهان مراجعت می کند و برای مقصود علی نقی خان را روانهٔ قلعه تل کرد. محمد تقی خان علی رغم مخالفت
خانواده اش فرزندش را به همراه لایارد به شوشتر اعزام کرد. پس از ورود حسین قلی خان به شوشتر، معتمدالدوله به زیر پیمان خود زد و توسط محمدحسین خان پیامی به سوی محمدتقی خان ارسال نمود و گفت اگر تسلیم نشود، گروگان ها را به قتل خواهد رساند. محمدتقی خان برادرش محمدکریم خان را نزد معتمد فرستاد تا شاید با مذاکره از جنگ و خون ریزی جلوگیری کنند و پیام داد تا چند روزی دیگر در شوشتر به ملاقاتش خواهد آمد؛ اما وقتی آکریم وارد شوشتر گردید، دستگیر و زندانی شد. محمدتقی خان که در شرایط بسیار سختی قرار گرفته بود و بسیاری از سران بختیاری نیز از دور او پراکنده شده بودند، مطابق قولی که به معتمدالدوله داد بود در ۹ مایلی شوشتر اتراق کرد و به وی پیام فرستاد که اگر تضمین دهد که وی را دستگیر نمی کند، حاضر است به شوشتر بیاید؛ اما معتمد از دادن هر تضمینی خودداری کرد. علی نقی خان پیشنهاد کرد محمدتقی خان به قلعهٔ منگشت یا تنگ چویل که هر دو مواضع بسیار مستحکم کوهستانی و صعب العبوری داشتند برود. در همین اوضاع و احوال، حاکم شیراز نیز علیه میرزا قوما طباطبایی بهبهانی، حاکم بهبهان و سایر عشایر کهگیلویه لشکرکشی کرد و مانع از کمک این طوایف به محمدت
قی خان شد. محمدتقی خان در این موقع دو راه بیشتر بیشتر نداشت؛ یا با نفراتی که در اختیار داشت در ارتفاعات منگشت پناه بگیرد، یا نزد شیخ ثامر رئیس قبیله بنی کعب، که یکی از متحدان وفادار او بود و تابع فرمانروایی نبود، پناهنده گردد. محمدتقی خان راه دوم را در پیش گرفته و به فلاحیه (شادگان) نزد شیخ ثامر رفت. محمدتقی خان با حدود ۴ تا ۵ هزار نفر سوار تفنگ دار بختیاری با احشام اموال خود کوچ کرده به طرف فلاحیه روانه شد؛ اما بارندگی های پی در پی و طغیان رودخانه ها موجب شد بسیاری از آن ها نتوانند از رودخانه عبور کنند. سپس محمدتقی خان، ناگریز دستور داد که همراهان به کوهستان بختیاری بازگردند و خود به اتفاق سه تن از متحدین اصلی اش "ملا محمد خان عالی محمودی دینارونی"، "قاید اسماعیل مکوندی" و "ملا فصیح ممبینی" و جمعی سواران، به همراه خانواده و بستگان عازم فلاحیه شد. با خروج محمدتقی خان از منطقه بختیاری هرج و مرج پدید آمد و قلعه تل نیز توسط معتمدالدوله تصرف شد و علیرضا خان پسر حسن خان به عنوان حاکم جدید قلعه تل و ایلخان بختیاری منصوب شد. معتمدالدوله پیکی نزد شیخ ثامر فرستاد تا محمدتقی خان را تسلیم کند که شیخ ثامر پاسخ منفی داد.
معتمدالدوله که نتوانست شیخ ثامر را متقاعد کند تا خان بختیاری را تحویل دهد به سمت فلاحیه لشکرکشی کرد؛ اما شدت گرما و شیوع مالاریا و دشواری های دیگر، او را از جنگ منصرف کرد و شفیع خان را نزد شیخ ثامر فرستاد تا برای محمدتقی خان پیغام بفرستد چنانچه خود را تسلیم نکند و به قرارگاهش نیاید، بلافاصله آن سه تن گروگان (پسرش حسین قلی خان، برادرزاده اش اسدخان و برادرش آکریم) را به قتل خواهد رساند و چنانچه خود را تسلیم کند، از تقصیراتش گذشته و در مقام خود ابقا شده یا حداقل جانش در امان خواهد بود. معتمدالدوله برای جلب اعتماد محمدتقی خان اعلام کرد حاضر است یکی از مجتهدین را به همراه برادرزاده اش سلیمان خان نزد وی بفرستد و به دنبال آن، مجتهد شوشتری را به فلاحیه فرستاد که دو روز با محمدتقی خان به مذاکره نشست. پس از پایان مذاکره محمدتقی خان خودش را تسلیم کرد و روانهٔ شوشتر شد. معتمدالدوله به محض دیدن محمدتقی خان بدون توجه به قول و قرارهایی که داده بود دستور داد محمدتقی خان را دستگیر و زندانی کنند. برادران محمدتقی خان که سخت نگران جان او بودند، به همراه اعراب قبیله کعب، تلاش های فراوانی برای نجاتش به کار بستند. آنها نقشه ای برای
حمله به اردوی معتمدالدوله کشیدند که معتمدالدوله به آن پی برد و نیروهای خود را در آمادگی کامل نگه داشت و شب هنگام که بختیاری ها و عرب های وفادار به محمدتقی خان به اردوی او شبیخون زدند، نتوانستند محمدتقی خان مجروح را که در چادر معتمدالدوله شدیداً محافظت می شد نجات بدهند و فقط توانستند آکریم برادر محمدتقی خان را نجات دهند. همچنین شفیع خان سهونی نیز توانست از اردوگاه فرار کنند. محمدتقی خان پس از مدتی در شوشتر به تهران منتقل شد و پس از ۵ سال یعنی از سال ۱۲۶۰ تا سال ۱۲۶۴ قمری که آخرین سال سلطنت محمدشاه بود، در تهران تحت نظر بود. پس از روی کار آمدن ناصرالدین شاه قاجار، پسر محمدشاه، محمدتقی خان به تبریز انتقال یافت و مدت دو سال در آنجا زندانی بود. پس از آن دوباره به تهران بازگردانده شد. تا اینکه در سال ۱۲۶۷ یا ۱۲۶۸ یا ۱۲۷۰ هجری قمری پس از تحمل ۱۰ سال زندان در زندان های شوشتر، تهران و تبریز، اردبیل در سن ۶۱ سالگی درگذشت. محمدکریم خان درحالی که قصد داشت به ایل قشقایی برود و از آنان درخواست پناهندگی کند و خانواده محمدتقی خان را به آنجا ببرد، پس از اینکه از دست خلیل خان بهمئی نجات یافت، اسیر سواران علیرضا خان شد و کشته
گردید. محمد شفیع خان سهونی در قلمرو ایل دیناران به دست سوران معتمد اسیر گردید، علی نقی خان با کمک محمدخان قمه طلا عالی محمودی دینارانی توانستند، شفیع خان را از بند نجات دهند؛ اما علیرضا خان به جنگ آنان رفت و در پای سراک جنگی درگرفت. ملا محمدخان قمه طلا که زخمی کاری بر تن داشت، افت و خیزان خود را به نیزاری رساند، سواران علیرضا خان وی را یافتند، سرش را از تن جدا کردند برای معتمدالدوله فرستادند و نیزار را به آتش کشیدند و جسد ملا محمدخان در آتش سوخت. در جنگ و گریزی دیگر شفیع خان نیز کشته شد. در سال ۱۲۵۸ قمری، علی نقی خان به فرهاد میرزا حاکم فارس پناه برد و پس از آن روانه تهران شد. یاران و مشاوران. بدون تردید یکی از دلایل موفقیت محمدتقی خان، بهره مندی از یاری و نظرات مشاوران لایق و کاردانی بود که همیشه همراه و ملازم وی بودند؛ مهم ترین این افراد اشخاص زیر هستند: ظاهر و رفتار. سر اوستین لایارد انگلیسی، که در سال ۱۸۴۰ میلادی از نزدیک محمدتقی خان را ملاقات کرده بود، سیمای ظاهری او را چنین توصیف کرده است: بر اساس نوشته های لایارد، محمدتقی خان از خصوصیات اخلاقی برجسته ای برخوردار بود: «وی نبوغ، شخصیت و شهامت فوق العاده
ای داشت … او در میان مردم ایران به همان اندازه معروف بود که در بین عشایر کوه نشین بختیاری! همه او را به عنوان رزمنده ای بی باک، شمشیرزنی ماهر، تیراندازی ممتاز و یک سواکار بی همتا می شناختند. او همچنین مردی لایق، کاردان و یک کارشناس مطلع در امور عشایر بود. او دشمنان و مخالفان خود را یکی پس از دیگری یا در جنگ یا با خدعه و نیرنگ مغلوب و از پا درآورده بود … باهوش و بی نهایت مشتاق و علاقمند به شعر بود. او خواندن و نوشتن نمی دانست اما از اندیشه و افکاری نو و مترقی برخوردار بود و در صدد سر و سامان دادن به وضعیت اجتماعی منطقه بختیاری بود … محمدتقی خان شخصاً یک مسلمان به تمام معنا و در مسائل مذهبی بسیار دقیق و سختگیر بود. به دستور او، استعمال مشروبات الکلی در قلعه تل ممنوع بود … از هیئت حاکمهٔ فاسد و رشوه خوار ایران و حاکم اصفهان که به طور دائم پول از او مطالبه می کردند، بسیار آزرده خاطر و خشمگین بود.» لایارد در زمینه ترقی خواهی های او می نویسد: «محمدتقی خان مایل بود که در مورد آداب و سوم و اختراعات اروپا با من وارد بحث و مذاکره شود. او میل داشت که امکاناتی فراهم شود تا باب تجارت را با دنیای خارج باز نموده و صلح و آرا
مش را در میان قبایل صحرانشین برقرار سازد … طبق معمول هنگامی که در مدخل دروازه در میان رؤسا و ریش سفیدان طایفه نشسته بود، از من می خواست که در مورد فواید راه آهن و سایر اختراعات جدید اروپا و علم هیئت و زمین شناسی و غیره به بحث و گفتگو بپردازم.» همسر و فرزندان. همسر بزرگ محمدتقی خان، خاتون جان خانم بود. او دختر یکی از خان های بزرگ لرستان بود و صاحب مرتبت و احترام بسیاری بوده است. محمدتقی خان از او، صاحب سه فرزند به نام های حسین قلی خان، مهدی قلی خان، رضاقلی خان شده بود. محمدتقی خان علاوه بر او دو همسر دیگر نیز داشت که احترام و مقام آنان به اندازه خاتون جان خانم نبود. یکی از آنها دختر حسن خان، عموزاده اش بود که در قلعهٔ پدرش زندگی می کرد. ارزیابی. داراب رئیسی شاعر فقید بختیاری، در وصف دلاوری های محمدتقی خان شعر زیر را سروده است:
ادوارد درینکر کوپه (۲۸ ژوئیهٔ ۱۸۴۰ – ۱۲ آوریل ۱۸۹۷) یک دیرین شناس و کالبدشناس تطبیقی آمریکایی، و نیز خزنده شناس و آبزی شناس برجسته بود. ادوارد درینکر کوپه (متولد ۲۸ ژوئیه ۱۸۴۰ - وفات در ۱۲ آوریل ۱۸۹۷) جانورشناس، دیرینه شناس، کالبدشناسی تطبیقی، خزنده شناس و گیاه شناس آمریکایی است. او در یک خانواده ثروتمند کوئیکر به دنیا آمد و خود را از دیگر همسن هایش به عنوان کودکی نابغه و علاقه مند به علم متمایز ساخت. اولین مقاله علمی کوپه در سن 19 سالگی منتشر شد. اگرچه پدرش سعی داشت او را به عنوان یک کشاورز نجیب زاده تربیت کند در نهایت تسلیم آرزوهای علمی پسرش شد. کوپه آموزش رسمی اندکی دیده بود و یک موقعیت تدریس میدانی را نیز رد کرد. او به طور منظم به غرب آمریکا سفر می کرد و در دهه های 1870 و 1880 به عنوان عضوی از تیم های سازمان زمین شناسی ایالات متحده به کاوش پرداخت. نزاع شخصی بین کوپه و اوتنیل چارلز مارشِ دیرینه شناس به رقابت شدیدی در فسیل یابی میان این دو منجر شد که امروزه از آن به عنوان جنگ های استخوانی شود. ثروت کوپه پس از سرمایه گذاری های بی ثمر در حوزه معدن در دهه 1880 به شدت کاهش یافت و در نتیجه مجبور شد بخش بزرگی از
فسیل های خود را به فروش برساند. او پیش از مرگش در تاریخ 12 آوریل 1897 توانست مجددا زندگی حرفه ای خود را احیا کند. زندگی نامه. سال های اولیه زندگی. ادوارد درینکر کوپه پسر ارشد آلفرد کوپه و هانا، دختر توماس ادج از شهرستان چسترِ پنسیلوانیا در تاریخ 28 ژوئیه 184۰ متولد شد. او فامیل دور گیلبرت کوپ، تاریخ شناس معروف، بود. «درینکر» نام مادربزرگ پدری اش، دختر جان درینکر از فیلادلفیا، بود. خانواده کوپه اصالتی انگلیسی داشتند. اولین فرد این خانواده که در سال 1683 وارد آمریکا شد، الیور کوپه نام داشت؛ خیاطی از روستای آوبریِ ویلتشر که ۲۵۰ هکتار زمین در دلاوردریافت کرده بود. به نظر می رسید که مرگ مادرش در ۳ سالگی تأثیر چندانی بر ادوارد جوان نداشته است چرا که در نامه هایش ذکر کرده بود او را به خاطر نمی آورد. ادوارد در یک خانه سنگی بزرگ به نام «فیرفیلد» در فیلادلفیا به دنیا آمد و بزرگ شد. 8 جریب (معادل 3.2 هکتار) باغ دست نخورده با گیاهان غیربومی منظره ای منحصربه فرد و مکانی برای کاوش های ادوارد جوان مهیا کرده بود. خانواده کوپه خواندن و نوشتن را در اولایل دوران کودکی به فرزندان خود آموزش می دادند. ادوارد در کودکی به سراسر نیوا
نگلند سفر کرده بود و از موزه ها، باغ وحش ها و باغ های فراوانی دیدن می کرد. علاقه کوپه به حیوانات و توانایی هنری او در سنین کودکی آشکار شد. خانواده و حرفه اولیه. هنگامی که کوپه در سال 1864 به فیلادلفیا بازگشت، خانواده اش تمام تلاش خود را کردند او را به عنوان استاد جانورشناسی کالج هاورفورد، یک مدرسه کوچک کوئیکر که با خانواده آنها ارتباط مالی داشت، استخدام کنند. طی سال های 1866 و 1867، کوپه چندباری به بخش های غربی کشور سفر کرد. او تجربیات علمی خود را برای پدرش بازگو و به عنوان بخشی از آموزش های دخترش، توضیحاتی از زندگی حیوانات برای او ارسال می کرد. کوپه از آموزش در هاورفورد لذت می برد، اما برای پدرش نوشت که «نمی تواند کارهایش را به سرانجام برساند.» بنابراین از سمت خود در هاورفورد استعفا داد و با خانواده اش را به هادونفیلد نقل مکان کرد، جایی در نزدیکی بسترهای فسیلیِ غرب نیوجرسی.
جرم اتمی نسبی با نماد "A" یک کمیت بدون بعد فیزیکی است که برابر است با نسبت جرم اتم یک عنصر (از یک منبع مشخص) به ۱/۱۲ جرم یک اتم کربن-۱۲ (شناخته شده با نام یکای جرم اتمی) هنگامی که از این کمیت استفاده می شود دیگر هیچ توضیح بیشتری داده نمی شود. آیوپاک برای اشاره به وزن اتمی استاندارد برای کاربرد برای مواد معمولی در آزمایشگاه ها این فهرست را منتشر کرد. امروزه در کتاب ها، منابع تبلیغاتی، جدول ها و… از این کمیت بهره برده می شود. گاهی عبارت وزن اتمی (یک عنصر) بجای جرم اتمی نسبی بکار می رود. از سال ۱۹۶۰ به این سو کاربرد نام "وزن اتمی" معمول تر از "جرم اتمی نسبی" بوده است. تعریف. تعریف آیوپاک برای وزن اتمی چنین است: با توجه به آنچه توضیح داده شد، وزن اتمی یک عنصر بسته به اینکه از چه منبعی است می تواند اندازه های گوناگونی داشته باشد. برای نمونه بور ترکیه وزن اتمی کمتری نسبت به بور کالیفرنیا دارد و این به دلیل داشتن ترکیب ایزوتوپی متفاوت در آن دو است. البته به دلیل هزینه و دشواری های پردازش ایزوتوپی محصول، معمول است که از جدول ها و اندازه های وزن اتمی استاندارد که همیشه در دسترس است، در آزمایشگاه ها بهره برده شود. تعیی
ن وزن اتمی. وزن های اتمی امروزی با کمک جرم اتمی اندازه گیری شده برای هر هسته و ترکیب ایزوتوپ ها محاسبه می شود. امروزه جرم های اتمی تقریباً همهٔ عنصرهای ناپرتوزا، با دقت بسیار بالا در دسترس است. اما ترکیب ایزوتوپ ها چون در نمونه های گوناگون می تواند متفاوت باشد، اندازه گیری با دقت بالا را دشوار می کند. برای نمونه وزن اتمی سیلیسیم که به ویژه در مترولوژی مهم است را بدست می آوریم: سیلیسیم در طبیعت دارای سه ایزوتوپ Si و Si و Si است. جرم اتمی همهٔ این هسته ها با درستی یک در ۱۴ میلیارد برای Si و یک در یک میلیارد برای بقیهٔ آن ها در دسترس است. با توجه به جدول، محاسبه چنین است: برآورد عدم قطعیت کمی پیچیده است به ویژه که توزیع نمونه ای دلیلی ندارد که همیشه متقارن باشد. وزن های اتمی استانداردی که آیوپاک ارائه کرده است همه با فرض برآورد متقارن در عدم قطعیت ها است، برای همین مقدار پیشنهادی برای سیلیسیم است. عدم قطعیت استاندارد نسبی در این مقدار برابر است با ۱ یا . در سال ۲۰۱۰ آیوپاک تصمیم گرفت که برای اطمینان بیشتر فهرست وزن اتمی ۱۰ عنصر را بجای یک عدد ثابت به صورت یک بازه اعلام کند.
قانون نگهداری و حمل سلاح گرم در سویس در اروپا بی همتا ست. سوئیس دارای خدمت سربازی اجباری عمومی است، که لازم می داند همه شهروندان مردِ دارای سلامت بدنی در منزل خود سلاح گرم نگهداری کنند، تا در صورت احضار برای امور نظامی بتوانند از آن استفاده کرده، و از کشور دفاع کنند. البته نگهداری مهمات این سلاح ها ممنوع است، و مهمات در انبارهای دولتی نگهداری می شود. افراد ۲۰ تا ۳۴ سال تمرین اجباری استفاده از سلاح سالانه دارند. ضمناً دارندگان سلاح در قبال استفاده دیگران از سلاح شان مسئولند. سویس یکی از بالاترین سرانه های تملک تفنگ جنگی در جهان را دارد. در سال ۲۰۱۱ رأی دهندگان با طرح ابتکاری شهروندان که بیان می کرد سلاح های گرم به جای نگهداری در خانه، در انبارهای نظامی نگهداری شوند، مخالفت کردند. جرایم تفنگ. آمار پلیس در ۲۰۰۶ ۳۶ قتل یا تلاش برای قتل را با استفاده از مهمات در برابر ۶۹ مورد شامل اسلحه سرد و ۱۶ مورد حمله غیرمسلحانه ثبت کرده است. موارد حمله منجر به جرح ۸۹ مورد اسلحه گرم و ۵۲۶ مورد اسلحه سرد بوده است. در ۲۰۰۷ سویس با جمعیت ۷٬۶۰۰٬۰۰۰ نرخ مرگ ناشی از تلاش برای قتلی برابر با یک در هر ۲۵۰ هزار نفر داشت. این نشان دهنده
کاهش حملات مرتبط با اسلحه گرم از دهه ۱۹۹۰ است.
کاخ سلطنت آباد در ۱۲۶۵ هجری شمسی به فرمان ناصرالدین شاه، در جلگه شرقی قریه رستم آباد، ساخته شد. معماری، سبک ساختمان کاخ و تزیینات گچ بری آن معرف هنر دوره قاجار است و کوبی زرینی، که نشانه کاخ سلطنتی بود، برفراز بلندترین نقطه شیروانی بام جای داده شده بود. قسمتی از این کاخ در دوران رضاشاه تخریب شد و از مجموعه بناهای یاد شده این کاخ تنها عمارت حوضخانه، تالار آینه و برج سلطنت آباد برجا مانده، که اکنون در اختیار وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح است. این اثر با نام دو بنای سلطنتی در سلطنت آباد در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پیشینه. سلطنت آباد بزرگ ترین باغ ییلاقی ناصرالدین شاه در شمیران بود. ساخت این کاخ در سال ۱۲۷۴ قمری آغاز و در سال ۱۳۰۵ قمری پایان پذیرفت. از مزیت های این کاخ این بود که از چهار سو دارای چشم انداز گسترده بود. نخستین راه شوسه که در بیرون از تهران ساخته شد، راه تهران به سلطنت آباد در سال ۱۲۷۹ قمری بود. این راه در شمال خندق تهران در محل «پیچ شمیران» آغاز می شد و به سوی شمال در راستای جاده قدیم شمیران تا سه راه ضرابخانه پیش می رفت و در آنجا دو شاخه می شد،
یک شاخه در جهت شمال شرقی به سلطنت آباد و شاخه دیگر در جهت شمال غربی که به تجریش می رسید. باغ سلطنت آباد استخری پهناور داشت که در آن چند کرجی برای گردش روی آب و تمرین پاروزنی فراهم بود. در این باغ گذشته از عمارت چند طبقه اصلی، حوضخانه، عمارت بیرونی، عمارت های اندرونی، آبدارخانه و برج چند طبقه نیز بر پا شده بود. درون عمارت اصلی، حوضخانه ای زیبا با طاق مقرنس داشت و دیوارهایش با گچ بری های زیبا آذین یافته بود. اتاق های هر سه طبقه با گچ بری، کاشی کاری و آینه کاری از بناهای باشکوه و زیبای روزگار خود به شمار می رفت. هر طبقه از این عمارت دارای اتاق های گوناگونی بود. سلطنت آباد در دوره پهلوی اول تبدیل به کارخانه مهمات سازی ارتش شد و امروزه نیز همچنان همین کاربرد را دارد. باغ و عمارت سلطنت آباد که جزو اموال دولتی بود، در چند هفته پایانی سلطنت قاجار به مالکیت محمدحسن میرزا آخرین ولیعهد قاجار درآمد. او از دولت ۸۸۹۹۶ تومان طلب داشت که برای تسویه این بدهی، دولت در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۰۴ لایحه ای به مجلس داد که باغ و عمارت سلطنت آباد همراه با اراضی و باغات اقدسیه به مالکیت محمدحسن میرزا درآید. بهای اقدسیه و باغ و عمارت سلطنت آباد