Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از دست داد. بیلیچ هرگز عذرخواهی نکرد، اما گفت: "قسم می خورم که اگر می توانستم شرایط را تغییر دهم تا بلان بتواند در فینال بازی کند، این کار را می کردم." دوران سرمربی گری. روزهای ابتدایی. به عنوان یکی از سهامداران باشگاه زادگاهش هایدوک اسپلیت، بیلیچ به طور موقت موافقت کرد که هدایت تیم را بر عهده بگیرد تا زمانی که باشگاه بتواند یک سرمربی جایگزین پیدا کند. او پس از پذیرفتن این مسئولیت، اعتراف کرد که آدرنالین ناشی از مربیگری او را برانگیخته است. گفته می شود که او پس از سفر به اروپا و ملاقات با مربیانی مانند آرسن ونگر و مارچلو لیپی، راهنمایی هایی برای بهبود مربیگری خود دریافت کرده است. تیم ملی کرواسی. در ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۶، بیلیچ به عنوان سرمربی تیم ملی کرواسی منصوب شد و جایگزین زلاتکو کرانچار شد، که پس از جام جهانی ۲۰۰۶ ناکام مانده بود. دستیاران او شامل هم تیمی های سابقش، آلویشا آسانوویچ، روبرت پروسینچکی، نیکولا یورچویچ و مارجان مرمیچ بودند. یکی از اولین اقدامات بیلیچ، ارتقای سه بازیکن از تیم زیر ۲۱ سال بود: داریو سرنا، لوکا مودریچ و ودران چورلوکا، که هر سه به موفقیت های چشمگیری دست یافتند و در نهایت به لیگ برتر انگلست
ان منتقل شدند. اولین بازی رسمی تیم تحت هدایت بلیچ، پیروزی ۲-۰ دوستانه مقابل ایتالیا در لیورنو بود، در حالی که اولین بازی رقابتی او تساوی بدون گل در مسکو مقابل روسیه در آغاز رقابت های مقدماتی یورو ۲۰۰۸ بود. بسیاری این نتیجه را به دلیل تعلیق داریو سرنا، ایویکا اولیچ و بوشکو بالابن توسط بلیچ مورد انتقاد قرار دادند؛ چرا که این سه بازیکن سه روز پیش از بازی از اردو فرار کرده و به باشگاه شبانه فونتانا در زاگرب رفته بودند. احتمالاً هیچ کس متوجه این موضوع نمی شد، اما در آنجا تیراندازی رخ داد و پلیس مداخله کرد. در ادامه رقابت های مقدماتی یورو ۲۰۰۸، بلیچ کرواسی را به یک دوره بسیار موفق هدایت کرد و در گروهی شامل انگلستان، روسیه، اسرائیل، مقدونیه، استونی و آندورا به پیروزی های چشمگیری دست یافت. بلیچ موفق شد کرواسی را به عنوان تیم اول گروه E به پایان برساند و به ویژه پیروزی های خانگی و خارج از خانه مقابل انگلستان را رقم زد. این نتایج باعث شد انگلستان نتواند به مرحله نهایی صعود کند و سرمربی استیو مک لارن برکنار شود. زندگی شخصی. بیلیچ در کنار زبان مادری کرواتی به آلمانی، انگلیسی، ایتالیایی مسلط است و مدرکی در حقوق دارد. او ع
ضو یک گروه موسیقی راک در کرواسی است و گیتار ریتم می نوازد.
حمیده از اسیران مغربی و فرزند صاعد بربری می باشد که در مدینه به عنوان کنیز وارد خانه امام محمد باقر شد و سپس به همسری پسرش، امام جعفر صادق درآمد. همچنین گفته می شود که به دنبال مرگ فاطمه، همسر اول امام صادق، که دو پسر به نامهای اسماعیل بن جعفر (امام ششم فرقهٔ اسماعیلی) و عبدالله افطح برایش به دنیا آورده بود، امام صادق برده ای به نام حمیده خاتون خریداری کرده، او را آزاد کرد و به مانند یک عالم دینی او را تربیت کرده سپس با او ازدواج کرد. حمیده برایش دو پسر به نامهای موسی کاظم (امام هفتم شیعیان دوازده امامی) و محمد دیباج که فرزندان او در اهواز هستند و قبیله های عچرش و دغاغله و آ لبوزهر و... به دنیا آورد. حمیده مورد احترام شیعیان مخصوصاً زنانی است که او را به خاطر درایت و دانایی اش می ستایند. امام جعفر صادق عادت داشت تا زنان را به حضورش فرستاده تا عقاید اسلامی را از او یاد بگیرند. همچنین روایت شده که امام صادق در مورد حمیده گفت: «حمیده همچون طلای ناب بود که در کوره رفته و از ناخالصی ها پیراسته شده باشد. فرشتگان الهی همیشه از او محافظت می کردند تا به دست من رسید، تا کرامتی الهی بر من و مادری برای امام پس از من باشد
.» برخی مورخان حمیده را اندلسی و ملقب به لوءلوء دانسته اند. حمیده را حمیده بربریه، حمیده المضاه و حمیده الاندسیه نیز گفته اند. او غیر از موسی کاظم، مادر اسحاق و فاطمه نیز بوده است.
باسل اسد (۲۳ مارس ۱۹۶۲ – ۲۱ ژانویه ۱۹۹۴) پسر ارشد حافظ اسد و برادر بزرگ بشار اسد، رئیس جمهورهای پیشین سوریه، بود. باسل اسد دانش آموخته رشته مهندسی و سَرگُرد ارتش سوریه بود. وی فرمانده گارد ریاست جمهوری سوریه و مسئول حفاظت از رئیس جمهور و کاخ ریاست جمهوری سوریه بود. باسل اسد از سنین جوانی یعنی از سن ۲۰ سالگی و در زمان تحصیل در دانشگاه دمشق علاقه شدیدی به مسائل سیاسی داخلی و خارجی از خود نشان می داد. باسل همزمان با تحصیل در رشته الکترونیک وارد ارتش شد و در مدت کوتاهی با مشورت پدر خود در بازسازی نیروهای مسلح و چینش مهره های جوان و با کفایت نظامی نقش مهمی ایفا کرد. از ویژگی های باسل اسد، علاقه شدید وی به جریان های سیاسی شیعه بود، به گونه ای که حافظ اسد، پیگری پرونده محرمانه حزب الله لبنان را به باسل اسد سپرده بود. در پی تقویت شایعه گرویدن باسل به مذهب تشیع، سازمان های جاسوسی اسرائیل، انگلیس، فرانسه و آمریکا که حساسیت فوق العاده ای نسبت به حزب الله لبنان و ارتباط باسل اسد با رهبران این سازمان شیعی داشتند، همه تحرکات باسل را زیر نظر گرفتند. مرگ. در تاریخ ۲۱ ژانویه ۱۹۹۴، در حالی که او با سرعت بالا در حال رانندگی با
مرسدس بنز لوکس خود بود (نویسنده پل ترو گزارش می دهد که باسل با سرعت ۲۴۰ کیلومتر در ساعت (۱۵۰ مایل در ساعت) از میان مه به سمت فرودگاه بین المللی دمشق برای یک پرواز خصوصی به فرانکفورت آلمان، در مسیر تعطیلات اسکی در آلپ در ساعات اولیه صبح حرکت می کرد)،خودرو با مانعی برخورد کرد و باسل که کمربند ایمنی نبسته بود، درجا جان باخت. حافظ مخلوف همراه او بود و پس از حادثه با جراحاتی در بیمارستان بستری شد؛ یک راننده که در صندلی عقب حضور داشت، آسیبی ندید. در حالی که از وی به عنوان «اصلی ترین جانشین» حافظ اسد یاد می شد، باسل اسد، روز ۲۱ ژانویه ۱۹۹۴ در ۳۱ سالگی بر اثر سانحه رانندگی در دمشق کشته شد. بحران جانشینی. پس از مرگ باسل، در تاریخ ۲۱ ژانویه ۱۹۹۴ برخی معتقد بودند که ماهر اسد به عنوان جانشین پدرش، حافظ اسد معرفی خواهد شد، اما چون در آن زمان، او خیلی جوان بود، بشار اسد به عنوان رئیس جمهور سوریه انتخاب شد.
برگه انتخاباتی یا تعرفه انتخاباتی برگه ای است که مردم نام نامزد مورد نظر خود را در انتخابات های مختلف درون آن می نویسند و در صندوق اخذ رای می اندازند.
تَراآلایی یا تَرافرست یا تِرانسفِکشن ، فرایندی ست که طی آن نوکلئیک اسید لخت یا خالص شده را به صورت عامدانه وارد سلول های یوکاریوتی می کنند. همچنین این اصطلاح ممکن است اشاره به روش ها و انواع دیگری از سلول ها نیز داشته باشد، گرچه که برای توصیف انتقال غیرویروسی DNA در باکتری ها و سلول های یوکاریوتی غیرجانوری شامل گیاهان، واژه تراریختی (transformation) ارجحیت دارد. در سلول های جانوری، استفاده از اصطلاح "تراآلایی" ارجحیت دارد، چرا که واژه تراریختی را در آن جا جهت اشاره به پیشروی سلول های جانوری به حالت سرطانی دارد. جهت توصیف انتقال ژن به سلول های یوکاریوتی به کمک ویروس ها، از واژه ترارسانی (Transduction) (در پیام رسانی سلولی هم این واژه بکار می رود) استفاده می گردد.
آخرین پایمرد فیلمی آمریکایی در ژانر اکشن به کارگردانی و نویسندگی والتر هیل محصول سال ۱۹۹۶ است. این فیلم برداشتی از فیلم "یوجیمبو" به کارگردانی آکیرا کوروساوا است. داستان. «جان اسمیت» (ویلیس) به گنگسترهای «دویل» (کلی) می پیوندد. اما وقتی با او دربارهٔ دختری به نام «فلینا» (لومبارد)، که در چنگ آنان اسیر است اختلاف پیدا می کند، به گروه «استروتزی» (آیزنبرگ)، دشمن «دویل»، ملحق می شود. «اسمیت» که به هیچ کس جز خودش وفادار نیست، «استروتزی» و «دویل» را به جان هم می اندازد، گرچه در ظاهر به هر دو گروه خدمت می کند …
یوجیمبو یک فیلم سامورایی ژاپنی محصول ۱۹۶۱ به کارگردانی، نویسندگی و تهیه کنندگی آکیرا کوروساوا با بازی توشیرو میفونه، تاتسویا ناکادای، یوکو تسوکاسا، ایسوزو یامادا، دایسوکه کاتو، تاکاشی شیمورا، کاماتاری فوجی وارا و آتسوشی واتانابه است. زمانی که، یک رونین به شهر کوچکی می رسد که در آن اربابان جنایتکار رقیب برای برتری می جنگند. این دو رئیس هر کدام سعی می کنند فرد تازه وارد را به عنوان محافظ استخدام کنند. بر اساس موفقیت یوجیمبو، فیلم بعدی کوروساوا، سانجورو (۱۹۶۲)، برای ترکیب شخصیت اصلی این فیلم تغییر یافت. این فیلم در ۲۵ آوریل ۱۹۶۱ توسط کمپانی توهو اکران و تولید شد. یوجیمبو نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد، و در طول سال ها، به طور گسترده به عنوان یکی از بهترین فیلم های کوروساوا و یکی از بهترین فیلم های ساخته شده شناخته شد. این فیلم با بودجه ۹۰٫۸۷ میلیون ین در سراسر جهان ۲٫۵ میلیون دلار فروش داشت. این فیلم به طور غیررسمی توسط سرجیو لئونه به عنوان فیلم وسترن اسپاگتی با عنوان یک مشت دلار (۱۹۶۴) بازسازی شد، که منجر به شکایت کمپانی توهو شد. داستان. در یکی از شهرهای ژاپن، جایی که قانونی وجود ندارد و کلانتر شهر فاسد و خودفرو
خته است، یک نفر برای اجرای عدالت از راه می رسد… جوایز. این فیلم کاندیدای ۱ اسکار (کاندیدای اسکار بهترین طراحی لباس) در سال ۱۹۶۲ شد.
سمانه مغربیه معروف به سیده و کنیه اش ام الفضل، مادر علی الهادی و همسر محمد التقی (به ترتیب امامان دهم و نهم شیعهٔ دوازده امامی) می باشد. نام او را اسماء نیز گفته اند. سمانه، کنیزی بود که به دستور محمد التقی به هفتاد دینار خریداری شد. او بسیار روزه می گرفت و نماز می خواند. مرقد سمانه، در سامرا، در حرم عسکریین و در مجاورت علی الهادی، حسن العسکری، نرجس خاتون (، حکیمه ( و حٌدَیث (همسر علی الهادی) است. سمانه در زمره زنان راوی حدیث نام برده شده است. در جنّات الخلود آمده است که آن بانو، همیشه روزه مستحبی می گرفت و در زهد و تقوا مثل و مانند نداشت. تمام فرزندان محمد التقی از سمانه زاده شدند. پسران سمانه، علی الهادی، موسی مبرقع، ابواحمد حسین و ابوموسی عمران و دخترانش، فاطمه، خدیجه، ام کلثوم و حکیمه هستند. جایگاه. علی الهادی دربارهٔ مادرش گفته است:أُمِّی عَارِفَةٌ بِحَقِّی، وَ هِیَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ، لَا یَقْرَبُهَا شَیْطَانٌ مَارِدٌ، وَ لَا یَنَالُهَا کَیْدُ جَبَّارٍ عَنِیدٍ، وَ هِیَ مَکْلُوءَةٌ بِعَیْنِ اللَّهِ الَّتِی لَا تَنَامُ، وَ لَا تَتَخَلَّفُ عَنْ أُمَّهَاتِ الصِّدِّیقِینَ وَ الصَّالِحِینَ.ترجمه: مادرم عا
رف به حق من (حق امامت) است، اهل بهشت است، شیطان سرکش به او راهی ندارد و نزدیکش نمی شود و مکر و حیله جبار سرکش به وی نمی رسد، تحت نظر الهی است که غلفت در او راه ندارد، او با مادران صدیق و صالح فرقی ندارد.
باستت در اساطیر مصر باستان،به عنوان یکی از ایزدبانویانی که به شکل شیر ماده ای بود و از هنگام حداقل دودمان دوم مصر پرستیده میشد. نام او به صورت های دیگر بَست، باست، اوباستی، و باسِت نیز خوانده می شود. ریشه نام. نام اصلی این خدا در مصر باستان "باست" ("Bast") بوده است. با این حال از آنجا که در خط هیروگلیف اغلب به پایان واژه، نشانی چسبانده می شده تا خوانش آن را درست تر گرداند، مصرشناسان آغازین در ابتدا نام او را "باستت" ("Bastet") برگرداندند. آیین. باستت یکی از خدایانی در آیین باستانی مصر است که تاریخ پر فراز و نشیبی از فراموش شدگی و بازگشت به مرکز توجه داشته. هرودوت می نویسد که نیایشگاه او در بوباستیس، که او آن را در زمان زندگی دیده بود، یکی از زیباترین نیایشگاه های کشور بوده و پیروان باورمند و بسیار داشته. ویرانه های این معبد هنوز در تل بسطه در مصر وجود دارند. جدای از تقدس محلی باستت در شهر بوباستیس، آیین باستت به آرامی در سراسر مصر گسترش پیدا کرد. در دودمان ششم و در دوره پپی دوم احترام بسیار زیادی به باستت گذاشته شد و اعتبار آن تا به اعتبار خدای هاثور در شهر دندره نیز رسیده بود. پرستش باستت در انتها به دوره پا
یانی مصر در سقاره رسید. در مجموعه آرامگاه تتی، اشیای بسیاری که پیشکش شاه به خدای گربه سان بوده اند پیدا شده. در گورستان سقاره نیز هنوز هزاران مومیایی گربه که توسط پیروان آیین باستت به خاک سپرده شده اند، وجود دارد.
بنیان گذار گروه نقالی پازیریک و نقل تطبیقی او همچنین اجراهای بین المللی مهم دیگری در کشور های هلند آلمان چین ایتالیا اسلوونی صربستان روسیه و... داشته که برخی از آنها به زبان انگلیسی اجراشده. بیشتر نقالی ایرانی که روایت گری داستان های ایرانی در ایران باستان و دوره اسلامی بوده است بر عهده مردان در قهوه خانه ها بوده است اما در طول تاریخ زنان داستان سرایی بوده اند که در گردهمایی مردم به داستان های ایرانی و به ویژه شاهنامه فردوسی به عنوان پیشه، می پرداختند. نقالی آوازی همراه با موسیقی را در ایران باستان خنیاگری یا رامشگری می نامیدند. اصطلاح «نقالی» در دوره صفویه در ایران رایج شده و پیشتر با اصطلاحهای دیگری نیز شناخته می شده است که از آن جمله می توان به واقعه خوانی، قصه سرایی موزون، نقالی آوازی، خنیاگری، رامشگری، روضه خوانی، صورت خوانی، مناقب خوانی، سخنوَری، ذاکری، پرده خوانی، قوالی، معرکه گیری و واگویه اشاره داشت. نخستین زنان نقال که روایتگر داستان های ایرانی بودند با همراهی نوازندگان به داستان گویی می پرداختند. پس از زمان ساسانیان، بانوان نقال بدون ساز هم نقالی می کرده اند اما هم چنان که مشخص است نقال، واژه ای عر
بی است که در آن زمان این واژه رایج نبوده است. زنان نقال در شاهنامه فردوسی. نخستین زن نقّال ایران در زمان ساسانیان در شاهنامهٔ فردوسی با نام آزادهٔ رومی یاد می شود که خنیاگر بهرام گور بوده و نقّالی موسیقایی انجام می داده است. زنان نقالی که در شاهنامه نام آنان برده شده است شخصیت های مشهوری هم چون مشک ناز، مشکنک، نازتاب، سوسنک، ماه آفرید، فرانک و گُردیه بوده اند. مهم ترین بانوی نقّال پس از اسلام، همسر فردوسی بوده که خدای نامک یا شاهنامه های منثور به زبان پهلوی را برای فردوسی می خوانده است که در سرآغاز داستان بیژن و منیژه، فردوسی به داستان سرا بودن همسر خود اشاره دارد. بدین روی همسر فردوسی را نخستین زن نقال شاهنامهٔ فردوسی و روایتگر تاریخ ایران می توان شمرد. اولین زن نقال ایران. این عنوان دروغین برای اولین بار توسط روزنامه های ایران و به اشتباه به هر دو نقال زن: ساقی عقیلی بنیان گذار بنیاد نقالی و فاطمه حبیبی زاد داده شد و سپس باعث شد این عنوان توسط دیگر رسانه ها با هدف تبلیغات برای خودشان اسنفاده شود.مقاله های گوناگونی در اثبات به دروغین بودن این ادعا با تکیه بر اسناد تاریخی نوشته و در رسانه های مختلف انتشار یاف
ت.این اشتباه تا جایی پیش رفت که فیلمی با عنوان اولین زن نقال ایران ساخته شد که در آن علی رغم اشاره به مرشد بلقیس(زن نقالی که در محله ماشین دودی نقالی می کرده) فاطمه حبیبی زاد به عنوان اولین زن نقال ایران معرفی می شود. ساقی عقیلی در مصاحبه های بسیار با شبکه صدای آمریکا و شبکه خبری الآن و سایت ایران تئاتر این عنوان را رد کرده است و آن را تنها یک عنوان تبلیغاتی می داند. فاطمه حبیبی زاد هنوز این عنوان را رد نکرده است و در وبگاه شخصی خود، خود را به عنوان نخستین زن نقال ایران معرفی می کند. نخستین نقالان ایران. در تاریخ ایران، زنان نقال زیر در داستان گویی سرآمد بودند: زنان خنیاگری که با ساز و گاهی با آواز نقالی عرفانی انجام می داده اند: ۱- فاطمه لُره (۵ ه .ق) نیمی از شهرت باباطاهر را برای تنبورنوازی و آوازخوانی فاطمه لُره همراه با خوانش اشعار او می دانستند. (فرخ زاد: ۵۶۹) ۲- بی بی تبریز اورامی (۴ ه .ق) (صفی زاده: ۶۲) ۳- ریحان خانم لرستانی (۵ ه .ق) (صفی زاده: ۶۹) ۴- خاتون دایراک رزبار (۸ ه .ق) بخشی از ترجمه فارسی شعری از او عبارت است از: «... زمانی هم چون سیمرغ به کمک رستم شتافته ام.» (صفی زاده: ۱۲۲) ۵- شعوانه (۴ ه .
ق) (اجتهادی: ۶۵۰) ۶- عفت (۱۳ ه .ق)، دختر فتحعلی شاه (اجتهادی: ۷۰۹) زنان خنیاگری که با ساز (عود، چنگ، دف، نقاره و…) و آواز نقالی بزمی انجام می داده اند: ۱- دِنانیز (۲ ه .ق) ۲- مهستی گنجه ای (۶ ه .ق) ۳- فاطمه قوال (۱۳ه .ق) (فرخ زاد: ۵۶۰) ۴- فردوس مطربه (۵ ه .ق) حمداله مستوفی نیز در «تاریخ گزیده» از او یاد کرده است. (فرخ زاد: ۶۰۴) ۵- ملّا فاطمه (۱۲ ه .ق) بزرگ ترین نقّال زمان کریم خان زند که بیست هزار بیت شعر را حفظ بود. (رستم الحکما: ۳۴۱) ۶- بانو فلفل (۱۲ ه .ق) (فرخ زاد: ۶۳۷) نقالی بر پایهٔ نوشته های بهرام بیضایی و سخنان فریدون جنیدی و باستانی پاریزی، واژه ای نو برای هنر و پیشه ای کهن است که نام های گوناگونی را در طول تاریخ، عوض کرده است. نخستین مرد نقّال به درستی شناخته شده نیست و نیز نخستین زن نقال نیز از این ناشناختگی مستثنی نیست. چنان که اشاره شد یافتن نام و نشان نخستین زن نقال ایران در تاریخ و پیش از تاریخ این سرزمین ناممکن می نماید؛ چرا که نام و نشان او در هزارتوی تاریخ و پیش از تاریخ پنهان است. نخستین زن نقالی که نام اش ثبت شده آزادهٔ رومی است. (نقّالان) بانوی نقال ایرانی در دوره پهلوی. در دورهٔ پهلوی دوم
، زنی نقال به نام بلقیس می زیسته و به گفته هوشنگ جاوید، بلقیس زن معرکه گیری بوده که به محله گارت ماشین (ایستگاه ماشین دودی) در محله شوش شهر تهران می آمده است. بینایی مرشد بلقیس ضعیف بود و زندگی خود را از راه نقالی می گذرانده است. (فاطمه حبیبی زاد: روزنامهٔ کارگزاران. ش ۵۳۴) مرشد بلقیس پس از انقلاب ایران نیز حضور داشته و مدیحه خوانی انجام می داده است. زنان نقال هم روزگار. شاید بتوان نخستین زنان نقال ایران را که در ایران و جهان در سال های اخیر فعالیت نمودند چنین فهرست نمود: زنان نقال عضو بنیاد فردوسی. فهرست نقالان عضو بنیاد فردوسی به سی نفر می رسد که از آن میان کسانی که بیشترین اجراهای نقالی را بر عهده داشته اند بانوان نقال ایران بوده اند. این اجراها در نشستهای تخصصی شاهنامه پژوهی در سرای اهل قلم، نمایشگاه بین المللی کتاب تهران و پاتوق شاهنامه خوانی باشگاه فردوسی فرهنگ سرای اندیشه در شهر تهران و کنگره های جهانی فردوسی از سال ۱۳۸۶ تا کنون بوده است. شیرین امامی، پریسا سیمین مهر، مرجان صادقی نایینی، سارا عباسپور، فاطمه حیدری فر، فهیمه باروتچی و فاطمه غلامی از جمله اعضای زنان نقال بنیاد فردوسی در ایران هستند. از بر
ترین اجراهای این بانوان که به دعوت رسمی بنیاد فردوسی در کشورهای اروپایی انجام شده است، می توان به اجرای سارا عباسپور در جشن هزارهٔ شاهنامه در تالار کنفرانس عمومی یونسکو (۱۱ فروردین ۱۳۸۹) در پاریس فرانسه اشاره نمود. هم چنین اجرای دیگری برای مرجان صادقی نایینی در پنجمین کنگره جهانی فردوسی (۸ خرداد ۱۳۸۹) در مرکز کنسرت هاوس شهر برلین آلمان به کوشش بنیاد فردوسی فراهم آمد. ثبت نقالی در یونسکو. تدوین پروندهٔ ثبت جهانی نقالی با همکاری سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، بنیاد فردوسی، خانهٔ تئاتر و مرکز هنرهای نمایشی کشور ایران انجام پذیرفته است. ثبت پروندهٔ «نقالی» در ششمین اجلاس میراث معنوی ناملموس یونسکو در تاریخ ۲۷ نوامبر ۲۰۱۱ به ثبت جهانی رسید. در سند پشتیبانان پروندهٔ ثبت نقالی در یونسکو افزون بر نهادهای کارگزار رسمی یاد شده ایران، برگی متعلق به نمایندگان نقالان ایران به چشم می خورد که نام دو تن از زنان نقال ایران، ساقی عقیلی و فاطمه حبیبی زاد هم وجود دارد.
شهرداری دزفول سازمان همگانی غیردولتی است که با مدیریت شهردار دزفول فعالیت می کند. شهردار دزفول از طریق رأی گیری در شورای شهر دزفول انتخاب و به وزارت کشور معرفی می شود؛ وزارت کشور با بررسی صلاحیت فرد منتخب شورا، حکم شهردار را صادر می کند. شهرداری دزفول تا سال ۱۴۰۳ شامل سه منطقه است؛ مدیریت هر منطقه به عهده شهردار آن منطقه است که توسط شهردار دزفول انتخاب می شود و با نظارت معاون امور مناطق فعالیت می کنند. ساختمان مرکزی شهرداری دزفول در خیابان شهرداری، تقاطع خیابان فرمانداری قرار دارد. درجه این شهرداری ۱۰ و تعداد پرسنل آن جدای از سازمان های وابسته قریب به ۱۶۰۰ نفر است. پیشینه. پیشینه شهرداری دزفول به دوره قاجاریه بازمی گردد. نخستین نظام نامه بلدیه (شهرداری) در دزفول سال ۱۲۹۹ تصویب شده است. شهرداری دزفول ششمین شهرداری در کشور و نخستین شهرداری در استان خوزستان است که در سال ۱۲۹۹ ه .ش تأسیس شد؛ و تا کنون عمری بیش از ۱۰۰ ساله را پشت سر نهاده است. پس از تصویب «قانون بلدیه» در ۱۹ خرداد ۱۲۸۶ شمسی تا سال ۱۳۰۰ مجموعاً در ده شهر شهرداری تأسیس شد. این شهرها عبارت بودند از تهران در سال ۱۲۸۶ ،شیراز و همدان در سال ۱۲۹۰، تبریز
در سال ۱۲۹۶، مشهد و آستارا در سال ۱۲۹۷، دزفول در سال ۱۲۹۹ و مراغه، کرمان و ماکو در سال ۱۳۰۰. شهرداران. از آغاز تأسیس نهاد مدیریت شهری در دزفول ده ها نفر مدیریت شهرداری دزفول را بر عهده داشته اند. فهرست ده تن از آخرین شهرداران و سرپرستان شهرداری دزفول به شرح زیر است: مدیران و معاونت ها. شهرداری دزفول به عنوان یک نهاد عمومی برای انجام ماموریت های خود مدیران و معاونت هایی در حوزه های مختلف فرهنگی، اجتماعی، ترافیکی و … دارد.
اقلیم بیابانی نوعی اقلیم رایج پس از اقلیم قطبی است با میزان بارندگی ناچیز و با تبخیر شدید بیشتر از بارندگی است که هیچ نوع پوشش گیاهی در آن دوام نمی آورد، مگر در بهترین حالت خار و خاشاک هایی پراکنده.
آخرین پادشاه اسکاتلند نام فیلمی محصول ۲۰۰۶ به کارگردانی کوین مک دونالد و نویسندگی جرمی براک و پیتر مورگان است. فارست ویتاکر بازیگر این فیلم در نقش عیدی امین برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. این فیلم که نظر منتقدان بسیاری را به خود جلب کرد، برگرفته شده از رمانی با همین نام می باشد که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. این رمان بر پایه خاطرات یک شخصیت خیالی که دکتری اسکاتلندی است با نام نیکولاس گریگان (با بازی جیمز مک آووی) که به استخدام عیدی امین رئیس جمهور دیکتاتور اوگاندا (سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹) نوشته شده و صرف نظر از وجود این کاراکتر رخدادها کم و بیش مبتنی بر وقایع تاریخی است.
بازار کهنه دزفول در گذشته مهمترین مراکز خدماتی دزفول مجاور محله قلعه قرار داشته است و چنان که در سفرنامه ها آمده است بازار به صورت میدان بوده است که همه معاملات در آن انجام می گرفته است. این مراکز خدمات شهری از طرفی مجاور مسجد جامع و از طرف دیگر به دو سرْمیدان ختم می شود. بازار در مرتفع ترین شیب شهر بنا شده است و امتداد گذرهای محلات به بازار ختم می شود. مراکز محلات و گذرهای اصلی بازار شهر بر اساس توپوگرافی زمین شکل گرفته اند و حرکت پیاده از طریق گذرها همگی به بازار ختم می شود. قدیمی ترین بنای موجود در بازار دزفول مقبره شیخ اسماعیل قصری است که وفات او در سال ۵۵۵ هجری شمسی ذکر گردیده است. اما دو دوره های اخیر به طور کامل بازسازی شده است. چهار راسته موازی، بازار قدیم دزفول را تشکیل می دهند، که هریک مخصوص صنف خاصی بوده است؛ در مجاورت مسجد جامع و در جهت حرکت مشرق به مغرب به طرف دروازه شوشتری چندین کاروانسرای قدیمی وجود داشته است که متأسفانه به جز یکی دو بنای نیمه مخروبه بقیه از بین رفته اند. انواع صنایع دستی از قبیل خراطی (شامل ساخت شمعدانی و قلیان و…) کپو و کرتله بافی، گلیم بافی، سجاده بافی، ورشو سازی ، طلاسازی و
نمدمالی در بازار قدیم دزفول دیده می شود. کاروانسرای بازار. کاروانسرای زیبایی موسوم به کاروانسرای بازار در میان این بازار خودنمایی می کند که حال و هوای داد و ستد در دوران گذشته را تداعی می کند. بازار قدیم در مرکز شهر دزفول قرار دارد و در حال حاضر نیز به عنوان یکی از مراکز اصلی تجارت شهر فعال است. وجود شغلها و راسته های قدیمی با شکل خاص معماری مغازه ها و فروش برخی صنایع دستی معروف دزفول در این بازار موجب استقبال ویژه گردشگران می شود. جستارهای وابسته. دزفول
اولین و قدیمی ترین مسجدی که در دزفول ساخته شده است ٬جامع است که در مرکز شهرستان دزفول٬در خیابان امام خمینی قرار دارد. ساخت این مسجد که به سبک معماری دوره ساسانی است ٬بین قرن های سوم و چهارم هجری قمری صورت گرفته است. البته اختلاف نظراتی وجود دارد و برخی مأخذها تاریخ ساخت مسجد جامع دزفول را سده هفتم هجری قمری می دانند. درکتاب «یادگارهای خوزستان» نوشته ایرج افشار آمده که این مسجد در سدهٔ ۷ و ۱۲ بازسازی شده و ایوان شرقی آن از بناهای دوران صفویه است که در سال ۱۱۱۰ ه .ق بنا شده است؛ و سردر و گلدسته های آن از قرن ۱۲ است و در ساختن این بنا از شیوه معماری کاخ ایوان کرخه استفاده شده است. مرحوم "سید محمد علی امام" اتاق شرق مسجد جامع را قدیمی ترین قسمت مسجد نوشته است که به آن " غریب خانه " هم می گویند. کلیات بنای مسجد جامع دزفول. مسجد جامع دزفول، بزرگ ترینو مهم ترین مسجد دزفول است که در خیابان امام خمینی و در یک خیابان فرعی متصل به آن با گستردگی کوچکی در جلو در اصلی خود واقع گردیده است. این بنا که در یک طبقه ساخته شده دارای یک صحن بزرگ بوده که در دو جبهه آن ساخت و ساز انجام گرفته است و نماهای آجری سقف ها و ستون های سنگی
بسیار زیبایی دارد. . کالبد اصلی بنا در جبهه جنوبی آن که هسته اولیه مسجد است، سنگی می باشد. مسجد دارای یک نمازخانه و محراب اصلی و دو شبستان پر ستون در دو طرف است و در قسمت شرقی نیز فضاهایی به عنوان فضاهای خدماتی و پشتیبانی واقع شده است. این مسجد در دوره های مختلف تکامل یافته و در هنگام جنگ نیز قسمتی ازآن مورد اصابت موشک قرار گرفته و تخریب شده است که در همان زمان دوباره بازسازی گردیده است. در قسمت های مختلف نیز بخش های مختلفی به این مسجد الحاق گردیده است. که از آن جمله سرویس ها و بخش های خدماتی شمال شرقی بناست. ازجمله دخل و تصرفات انجام شده تغییر نمای بیرونی قدیمی مسجد و اجرای نمای آجری جدید و همچنین اجرای نیمه کاره مقرنس در ورودی اصلی بنا. نصب ازاره های سنگی جدید و سکو سازی نیز اصالت بنا را خدشه دار کرده است. این بنا در قسمت دارای یک گنبد زیبا و دوم ناره در جلو شبستان ها و در وسط محور محراب است. این بنا یک شوادان نسبتاً بزرگ و عمیق دارد که ورودی آن در وسط صحن مسجد است. معضلات اصلی بنا رفتگی دیوار اسپر غربی بنا و همچنین وجود موریانه و رطوبت زدگی پای دیوارها و همچنین ترک های سقف ناشی از افزایش وزن کاهگل است. این
بنا تقریباً هزار متر مربع زیر بنا دارد که عمده آن قسمت نمازخانه «شبستان» است که فضای نیمه باز می باشد. مناره های بنا تاحدودی دچار رفتگی گردیده است. ساختمان مسجد جامع. بنای مسجد در یک طبقه ساخته شده و دارای صحنی بزرگ است. کالبد اصلی بنا در جبهه جنوبی آن، که هسته اولیه مسجد است، سنگی می باشد. دیوارهای مسجد بسیار قطور و شبستان آن ایستادگی خود را از ۲۰ ستون سنگی می گیرد که در وسط شبستان مسجد قرار داشته و جای شمعدان در آن تعبیه شده است. مصالح به کار رفته در دیوارها عمدتاً آجر و در ستون ها، سنگ های چهار تراش است و از ملات ماسه و آهک جهت ساخت دیوارهای و ستون های باربر استفاده شده است. محراب مسجد در وسط شبستان واقع است که دارای گچبری های زیبایی است. در مجاورت محراب منبری سنگی با ده پله قرار دارد که در دو طرف آن گلدسته های کوچک و سفید رنگی قامت افراشته اند. ایوان مسجد که در وسط واقع شده، در دو طرف خود، گلدسته هایی به ارتفاع ۱۵ متر دارد که شکوه معماری اسلامی و ایرانی آن را به رخ می کشد و با کاشی کاری های زیبایی مزین شده است. در گذشته بانگ مؤذن مسجد از این گلدسته ها نمازگزاران را به به راز و نیاز فرا می خوانده است. نوع
سقف های مسجد سنتی و تلفیقی از طاق، تویزها، کلمبوها و طاق گهواره ای است و سقف ایوان اصلی بنا با کاربندی و آجرهای رنگی جدا و ۴ تیپ متنوع دارد. سقف ایوان های مسجد نیز گنبدی شکل و از آجر هستند. از دیگر بخش های مسجد جامع دزفول، شوادانی عمیق با مساحت ۲۰۰ متر است که دارای ۲۵ پله و اتاق های کوچکی در وسط پلکان است که در نداشته و در اصلاح به آن ها کت گفته می شود. برای تهویه هوای شوادان مسجد دو روزنه وجود دارد که از ویژگی های معماری دزفول در بناهای تاریخی و بافت قدیم دزفول می باشد که در دزفولی آن ها را «دریزه» می نامند. در ورودی شوادان مسجد در صحن اصلی آن قرار داشته و از قدیم برای استراحت نمازگزاران در تابستان های گرم خوزستان مورد استفاده قرار می گرفته است. غریب خانه (هسته اولیه مسجد). محراب غریب خانه سوی خاوری و سوی جنوبی این بنا کوچه و طرف باختری آن خیابان امام خمینی شمالی است که با یک ردیف مغازه که در سال ۱۳۳۲ هـ. ش ساخته شده اند از مسجد فاصله گرفته است. در ضلع شمالی در اصلی مسجد قرار گرفته که به واسطه یک میدان کوچک و کوچه ای کوتاه به خیابان امام خمینی متصل می شود. در پشت دیوار شمالی مسجد و در ضلع شرقی میدان جلوی در