Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
احمد راسم النفیس (متولد ۲ آگوست ۱۹۵۲م در منصوره مصر) از سیاست مداران و رهبران شیعه در مصر و رئیس التحریر الشیعی (حزب مصری) این کشور است. زندگی. احمد راسم نفیس (به عربی: احمد راسم النفیس) در سال ۱۹۵۲م در مصر دیده به جهان گشود. تحصیلات خود را در رشته پزشکی تا حد دکترا ادامه داد و به استادی دانشگاه رسید. تغییر مذهب. احمد راسم ابتدا سنی مذهب بود ولی با خواندن کتاب هایی چون ابناء الرسول فی کربلا و نیز کتاب لماذا اخترت مذهب الشیعه از علامه امین انطاکی مذهب شیعه را پذیرفت. وی که از اندیشمندان و متفکرین مشهور شیعی در مصر به شمار می رود، مثل سایر بزرگان شیعه، رویکردی ضد اسرائیلی دارد. تالیفات. وی دارای ۳۰ تألیف مختلف است و بیشتر آثارش در زمینه شیعه و اسلام است. از جمله الطریق الی مذهب اهل البیت. مقام فعلی. وی علاوه بر اینکه در سال ۲۰۱۱ حزب وحدت و حریت را در مصر بنا نهاد در حال حاضر از رهبران شیعیان مصر و رئیس حزب شیعی «التحریر» این کشور و از اندیشمندان مصری به شمار می رود. وی نسبت به دستگیری شخصیت های شیعی مخالف دولت به حکومت مصر اعتراضاتی داشته است. وی همچنین استاد دانشگاه منصوره نیز هست.
التحریر الشیعی نام حزبی مصری و دارای رویکردی شیعی است که ریاست کنونی ان را دکتر احمد راسم نفیس بر عهده دارد. این حزب در پی کسب جایگاه در نظام سیاسی فعلی مصر است و از پشتیبانی چند میلیون شیعه اهل مصر بهره می برد. نامگذاری این حزب با نگرش به میدان تحریر قاهره مصر است. ولی دادگاه تأسیس حزب را رد کرد.
پامِنار یکی از محله های قدیمی شهر تهران است که بسیاری از فیلم و سریال های ساخته شده در ایران در بخش هایی از این منطقه فیلمبرداری شده است. پامنار در محدوده شهرداری منطقه ۱۲ تهران قرار گرفته و بخشی از محله تاریخی اودلاجان (یکی از پنج محله اصلی تهران قدیم) به شمار می آید. پیشینه. مرکزیت این محله مناره آن است. در سال ۱۳۰۲ خورشیدی به عنوان نخستین محله تهران به محله پامنار خط تلفن کشیده شد. امروزه پامنار به بورس فروش فنس و ایرانیت و طلق تبدیل شده و بیشتر خانه های قدیمی با معماری اصیل در این محلات در دست تخریب است. پامنار، یکی از قدیمی ترین خیابان های شهر تهران و مربوط به سده ۱۳ هجری - قمری است. این خیابان در سال ۱۳۳۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران در فهرست این آثار به ثبت رسیده است. مهم ترین اثر تاریخی موجود در این خیابان و نیز وجه تسمیه آن مناره مسجد عولادجان معروف به مسجد و مدرسه میرزا صالح یا آبهرام یا آغابهرام، از آثار قرن سیزدهم است. در گذشته، محله پامنار یکی از گذرهای محله عودلاجان بوده که به صورت بازارچه ای دروازه شمیران را به شبکه بازار متصل می کرد. پس از توسعه معابر، بازارچه پامنار که خود مجموعه ای شامل کا
روانسرا، تیمچه، تکیه، حمام، آب انبار، مسجد و مدرسه بود، به خیابان پامنار تبدیل شد و بعضی از بناهای قدیمی در این تبدیل و توسعه از بین رفت. محله پامنار به ویژه در سال های نهضت ملی شدن نفت، به دلیل سکونت ابوالقاسم کاشانی در آن محله، آمد و شد خواص و عوام به آنجا به یکی از کانون های مهم سیاسی تبدیل شد. این خیابان همچنین محل به دنیا آمدن ابراهیم حاتمی کیا، کارگردان سینمای ایران و عباس یمینی شریف نویسنده ایرانی نیز بوده است. پامنار صاحب قدیمی ترین چنارهای تهران است و گاری و گاری ران های بازار را نیز می توان در آنها دید. از مراکز تاریخی محله پامنار می توان به خانه مؤتمن الاطبا، خانه امام جمعه، خانه ناصرالدین میرزا، خانه سلطان بیگم شجاعی (خانه موزه بازار)، خانه سرهنگ ایرج، خانه آیت الله کاشانی، کنیسه عزرا یعقوب، مسجد آیت الله شاه آبادی، کنسولگری روسیه و امامزاده روح الله اشاره کرد.
در رفتار سازمانی و روان شناسی صنعتی و سازمانی، پیش کنشگری توسط افراد به رفتارهای پیشگیرانه، تغییر محور و مبتکرانه ای که در محل کار اتفاق می افتد اشاره می کند.
تنگه ایربه (، ) تنگه ای است که خلیج ریگا را به دریای بالتیک متصل میکند. جزیره سارما (استونی) در شمال این تنگه و کشور لتونی در جنوب آن قرار دارد. عرض این تنگه در باریکترین قسمت به ۲۷ کیلومتر میرسد.
خانواده هلیکوپترهای بل هیوئی شامل دسته بزرگی از هواگردهای نظامی و غیرنظامی می شود که توسط بل هلیکاپتر تکستران از سال ۱۹۵۶ میلادی ساخته شد. طراحی های غیرنظامی مانند: طراحی های نظامی مانند:
ایالات متحده در برابر ویندزر ، یک پرونده تاریخی در دادگاه عالی آمریکا است که به موجب آن دیوان عالی ایالات متحده آمریکا تصویب کرد که محدود کردن تفسیر واژه های «همسر» و «ازدواج» در مقاصد فدرال (به مانند مالیات) به فقط زوج های دگرجنس گرا که در قانون دفاع از ازدواج (Defenace of marriage Act, DOMA) تعریف شده بود، بر خلاف متمم پنجم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا است. پیشینه. ادیت ویدزر و ثی اسپیر یک زوج همجنس گرا که در ایالت نیویورک زندگی می کردند و به طور قانونی در انتاریو در سال ۲۰۰۷ ازدواج کردند. اسپیر در سال ۲۰۰۹ درگذشت و تمام زندگی اش را برای ویدزر گذاشت. به طبق قوانین فدرال مالیات بر ارث اگر ازدواج این دو به رسمیت شناخته می شد آنها نیاز نبود هزینه ای بپردازند اما چون ازدواج طبق بند سوم DOMA بین یک زوج دگرجنس گرا تعریف شده بود ویدزر نیاز بود تا ۳۶۳٬۰۵۳ دلار به عنوان مالیات بپردازد. روند. در ۹ نوامبر ۲۰۱۰ یک پرونده قانونی علیه این بند از قانون در دادگاه ناحیه ای بخش جنوب نیویورک ایجاد شد در ۲۳ فوریه ۲۰۱۳ وکیل عمومی فدرال اریک هولدر موافقت کرد که این بند قانون قانون اساسی ایالات متحده آمریکا نقض می کند و اعلام
کرد از آن در دادگاه دفاع نخواهد کرد در ۱۸ آوریل ۲۰۱۱ پل کلمنت اعلام کرد که از قانون دوما دفاع خواهد کرد و در ۶ ژوئن ۲۰۱۲ قاضی بارابا اس. جونز قضاوت کرد که این بند از قانون متمم پنجم قانون اساسی را نقض کرده و این مالیات باید به بیوه بازگردانده شود. دادگاه استیناف حوزه دوم ایالات متحده آمریکا در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۲ تصمیم را تایید کرد وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا در دسامبر ۲۰۱۲ از این تصمیم به دیوان عالی ایالات متحده آمریکا شکایت کردند. در ۲۷ مارس ۲۰۱۳ دادگاه عالی آمریکا بحث شفاهی در این زمینه داشت و در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۳ در یک تصمیم ۵-۴ اعلام کرد که بند سوم دوما به عنوان نقض آزادی های شخصی افراد که طبق متمم پنجم قانون اساسی آمریکا تضمین شده است را نقض می کند. در همان روز دادگاه در یک تصمیم ۵-۴ در پرونده هولینگورث در برابر پری (پرونده مرتبط به پیشنهادی کالیفرنیا ۸) اعلام کرد که پرونده فاقد شاکی علیه مناسب است و برای همین تصمیم دادگاه ناحیه ای تائید شده و ازدواج همجنس گرایان در کالیفرنیا آزاد اعلام شد. تصمیمات ناشی از این پرونده. در سپتامبر ۲۰۱۳ در نیوجرسی یک قاضی ایالتی به استناد این پرونده اعلام کرد عدم اجازه ازدواج
به همجنس گرایان مخالف قانون اساسی آمریکاست. فرماندار کریس کریستی اعتراض خود را به این تصمیم در اکتبر ۲۰۱۳ پس گرفت به خاطر آنکه دادگاه ایالتی به وی گفته بود که اعتراض وی را رد خواهد کرد و با این تصمیم نیوجرسی چهاردهمین ایالت در آمریکا شد که ازدواج همجنس گرایان را قانونی می کند.
سینما رادیوسیتی یکی از سینماهای تهران، ایران بود که توسط حیدر غیایی طراحی و در ۲۷ شهریور ۱۳۳۷ افتتاح شد. با وجود بمب گذاری سال ۱۳۵۲ سینما همچنان فعال بود اما در آبان ۱۳۵۷ به آتش کشیده شد و پس از آن تعطیل گشت. این سینما پس از انقلاب ۱۳۵۷ مصادره شد و اکنون متروکه است. در بهمن ماه ۱۳۹۶، ساختمان سینما پس از بررسی کارشناسان سازمان میراث فرهنگی در فهرست آثار ملی قرار گرفت. رادیوسیتی به سبک معماری گوگی ساخته شده بود و نمای بیرون آن با چراغ های نئون آن را به یکی از مدرن ترین سینماهای ایران تبدیل کرده بود. این سینما یکی از پربیننده ترین سینماهای تهران بود که غالباً فیلم های آمریکایی پخش می کرد. معماری. رادیوسیتی همچون سینما مولن روژ، کاخ سنا و هتل هیلتون توسط حیدر غیایی که از پیشگامان معماری مدرن ایران بود طراحی و در ۲۷ شهریور ماه سال ۱۳۳۷ در خیابان پهلوی تهران با حضور نمایندگان مجلس وقت افتتاح شد. معماری نمای ورودی سینما به سبک گوگی طراحی شد و در طراحی آن از فرم های منحنی و مستقیم استفاده شده بود. چراغ های نئون قرمز رنگی بر روی نمای بیرونی ساختمان این سینما نصب شده بودند که شب ها روشن می شدند و جلوه ای مدرن به سینما
می دادند. دیوار نمای غربی سینما به شکل منحنی است که از قسمت پایینی سقف طبقه دوم شروع می شود و به شکل کنسول به سمت پیاده روی خیابان ولی عصر پیش آمده است. همچنین هنگامی که از کناره ها به سینما نگاه می شود، نمای بیرونی، حالت مقعری شکل دارد که برآمدگی های آن از لبه پشت بام قابل مشاهده است. درهای ورودی سینما از سمت خیابان پهلوی باز می شدند و تماماً شیشه ای بودند. سالن انتظار، دارای چندین ستون بزرگ مرمرین بود که با ظرافت تراشیده شده بودند. پلکان مارپیچی شکل زیبایی این سالن را به بالکن سالن نمایش فیلم که در طبقه دوم قرار داشت، متصل می کرد. کف سالن نیز با سنگ مرمر پوشیده شده بود. در معماری سینما از شیشه به صورت گسترده ای استفاده شده است، ضلع غربی و در ورودی از کف سالن تا سقف شیشه ای بودند، به گونه ای که پلکان مارپیچ و مردمی که داخل سینما حضور داشتند از بیرون سینما پیدا بودند. ویژگی ها. رادیوسیتی داری یک سالن اصلی بزرگ بود و بالکنی بالای آن قرار داشت که مانند استادیوم طراحی شده بود. این سینما دارای بخش افراد ویژه هم بود که در گوشهٔ سمت چپ سالن اصلی قرار داشت و ورودی آن از ورودی سایر تماشاگران مجزا بود. این ورودی تماشا
گران را به طبقه اول هدایت می کرد تا از آنجا به تماشای فیلم بپردازند. از جمله افراد مشهوری که در بخش افراد ویژه این سینما به تماشای فیلم نشسته است، فرح پهلوی بوده است. ظرفیت سالن سینما ۱٬۴۰۰ نفر بود و صندلی هایش از جنس مخمل قرمز بودند. تماشاگران می توانستند به راحتی روی صندلی ها تکیه دهند و بر پردهٔ سینما مسلط باشند. عرض پردهٔ نمایش چهارده و نیم متر بود. رادیوسیتی یکی از پربیننده ترین سینماهای تهران بود که از اواخر دههٔ ۳۰ فیلمهای روشنفکرانه اکران می کرد. بیشتر فیلمهای اکران شده در آن آمریکایی بودند. این سینما، محلی برای اجتماع طبقات مرفه جامعه و قرار گذاشتن دختران و پسران بود که با لباس های رسمی و کت و شلوار، کراوات و کلاه شاپو در آن جمع می شدند. گاهی بلیت آن در بازار سیاه به دو برابر قیمت فروخته می شد و به دلیل ازدحام جمعیت، گاهی پلیس نیز دخالت می کرد و مردم را پراکنده می ساخت. سانس ۱۱ صبح روزهای جمعه این سینما بسیار شلوغ بود و جوانان تهرانی با لباس های مد روز و شیک برای دیدن فیلم در جلوی آن صف می کشیدند. اکران های مشهور. رادیوسیتی با نمایش فیلم فرانسوی-ایتالیایی "گوهرفروشان مهتاب" با بازی بریژیت باردو محصول
سال ۱۹۵۸ افتتاح شد. بیش تر فیلم های اکران شده در این سینما، ساختهٔ هالیوود بودند. فیلم های "بربادرفته"، "ویولون زن روی بام"، "شهرستان رینتری"، "بیست هزار فرسنگ زیر دریا"، "داستان وست ساید"، "شکوه علفزار"، "زنان عاشق پیشه"، "پرنده شیرین جوانی"، "پرندگان"، "خشت و آینه" و شب برخی از فیلم های خارجی مشهوری بودند که در این سینما به نمایش درآمدند. ابراهیم گلستان برای نمایش "خشت و آینه"، رادیوسیتی را به مدت یک ماه اجاره کرد. این فیلم در ۲۹ دی ماه ۱۳۴۴ به مدت سه هفته در این سینما به نمایش درآمد ولی مخاطب چندانی نداشت. اولین فیلم سه بعدی که در تهران به نمایش درآمد، در سینما رادیوسیتی به نمایش گذاشته شد. این فیلم که محصول سال ۱۹۶۶ ایالات متحدهٔ آمریکا و به سبک علمی–تخیلی بود، "حباب" نام داشت این سینما از جمله سینماهای نمایش دهندهٔ فیلم های جشنوارهٔ بین المللی فیلم تهران بود که تا پیش از انقلاب در ایران برگزار می شد. در نمایش فیلم چهار سوار سرنوشت که در تاریخ ۲۵ امرداد ۱۳۴۱ انجام شد، فرح پهلوی به دعوت از انجمن طرفداران تربیت پیشاهنگی در جایگاه ویژه سینما رادیوسیتی حضور داشت و به تماشای این فیلم نشست. حوادث و تعطیلی. در
سال ۱۳۴۴ و در هنگام نمایش فیلم "پرندگان" به کارگردانی آلفرد هیچکاک، تعدادی کبوتر توسط تماشاچیان از بالکن سینما به هوا پرواز داده شدند که موجب اختلال و به هم ریختگی در نظم سالن سینما شد. چراغ ها روشن شدند و نمایش فیلم برای مدتی متوقف گردید. این کار موجب ورود مدیریت سینما و پاسبان ها به داخل سالن سینما شد. در تیرماه سال ۱۳۵۲ حادثهٔ بمب گذاری توسط سازمان مجاهدین خلق در سینما اتفاق افتاد و تعدادی از صندلی های آن در اثر انفجار بمب آتش زا در آتش سوختند؛ ولی تا سال ۱۳۵۷ که انقلاب ایران رخ داد، سینما تعطیل نشد و همچنان دایر بود. سینما رادیوسیتی در جریان انقلاب ایران و در حوادث آبان ماه سال ۱۳۵۷ همچون سینماهای کاپری، سینه موند و مولن روژ به آتش کشیده شد. گروهی حدوداً چهل نفری با چوب و چماق به آن حمله کردند شیشه ها و لامپ های نئونش را شکستند و تخریبش کردند. رادیوسیتی همچون سینماهای آتلانتیک، شهر فرنگ، شهر قصه و گلدن سیتی جزو اولین سینماهایی بود که پس از انقلاب ۱۳۵۷ مصادره شدند و هم اکنون در مالکیت بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس قرار دارد. این سینما در سال های دههٔ ۶۰ برای مدتی تغییر کاربری داد و به داروخانه تبد
یل شد که آن نیز پس از مدتی تعطیل شد. این سینما که در حال حاضر ساختمان آن مخروبه شده است، در خیابان ولی عصر، نرسیده به میدان ولی عصر، نبش کوچهٔ گیلان قرار دارد. رادیوسیتی در شهرهای دیگر. پیش از انقلاب ۱۳۵۷، سینماهایی به همین نام در شهرهای بزرگ ایران ساخته شده بودند: سینما رادیوسیتی رشت. سینما رادیوسیتی رشت در سال ۱۳۴۴ در سبزه میدان رشت ساخته شد و در نوروز ۱۳۴۵ با نمایش فیلم هوس و دختر تنها افتتاح گردید. این سینما پس از انقلاب به سینما ۲۲ بهمن تغییر نام داد. در حال حاضر این سینما دارای دو سالن نمایش فیلم و ۹۰۰ عدد صندلی است و به عنوان بزرگ ترین سینمای شهر رشت شناخته می شود. سینما رادیوسیتی مشهد. سینما رادیوسیتی مشهد در سال ۱۳۳۸ در خیابان خسروی مشهد توسط محمد اسکوئیان تأسیس شد. در آن زمان، رادیوسیتی تنها سینمایی در مشهد بود که علاوه بر طبقه همکف دارای بالکن هم در طبقه بالا بود. بهای بلیط ورودی آن ۱۲ ریال بود. پس از ۳ سال به نام سینما سانترال تغییر نام داد و بازگشایی شد. پس از انقلاب، این سینما مصادره شد و با نام سینما انقلاب دوباره آغاز به کارکرد. در تاریخ ۹ خرداد ۱۳۷۱ به دلیل آتش سوزی، پس از ۳۳ سال فعالیت تعطیل
شد. گنجایش این سینما ۵۲۸ صندلی بود. در فرهنگِ عامّه. در رمان های "سفر شب" و "طوطی" قهرمانِ رمان به تماشای فیلم در این سینما می رود. شهیار قنبری در قسمتی از ترانهٔ «دست ها» اینگونه به آن اشاره می کند: محمدعلی سپانلو نیز در شعر مسابقات از رادیوسیتی در کنار مولن روژ و آسیا نام می برد: در خرداد ماه سال ۱۳۹۴ محمد رحمانیان، نمایشی را با عنوان «سینماهای من» بر روی صحنه برد که در اپیزود سوم آن به رادیوسیتی به عنوان یکی از پاتوق های روشنفکری آن زمان می پردازد. بازسازی. در سال ۱۳۸۸ مقرر گردید سینما رادیوسیتی توسط شهرداری تهران بازسازی شود و به نام «مجتمع فرهنگی سوم خرداد» نامگذاری شود. این مجتمع که مکانی برای علاقه مندان به فرهنگ دفاع مقدس است شامل سه سالن و یک کتاب فروشی خواهد بود.
والنات کریک سی دی رام یکی از اولین شرکت هایی بود که نرم افزارهای آزاد و رایگان افزارها را بر روی دیسک های سی دی رام عرضه می کرد. این شرکت در سال ۱۹۹۱ توسط باب بروس بنیان نهاده شد و یکی از اولین توزیع کنندگان تجاری نرم افزارهای آزاد بر روی سی دی رام بود. این شرکت صدها عنوان محصول بر روی این دیسک ها عرضه می کرد و برای سال ها یکی از شلوغ ترین سرویس دهنده های اف تی پی در اینترنت در آدرس ftp.cdrom.com را در اختیار داشت. در سال های اولیه، از جمله محبوب ترین محصولات این شرکت، آرشیوهایی از نرم افزارهای رایگان و اشتراکی از جمله سیمتل برای سیستم عامل داس، CICA برای مایکروسافت ویندوز و آمینت برای آمیگا بود. در ژانویه ۱۹۹۴، این شرکت مجموعه ای حدود ۳۵۰ کتاب از پروژه گوتنبرگ را منتشر کرد که از جمله اولین مجموعه کتاب های الکترونیکی منتشر شده محسوب می شود. این شرکت از همان روزهای اول آغاز بکار پروژه فری بی اس دی رابطه نزدیکی با این پروژه داشت. والنات کریک سی دی رام فری بی اس دی را بر روی سی دی رام عرضه می کرد و به فروش می رساند، آن را از طریق اف تی پی توزیع می کرد، دو تا از بنیان گذاران فری بی اس دی به نام های دیوید گرینمن و
جردن هابارد را استخدام کرد، کتاب های مرتبط با فری بی اس دی از جمله کتاب The Complete FreeBSD نوشته گرگ لهی را چاپ می کرد و حامی مالی کنفرانس های مرتبط با فری بی اس دی بود. بر طبق گفته بروس، فری بی اس دی تبدیل به موفق ترین محصول این شرکت شد. همچنین والنات کریک سی دی رام از سال ۱۹۹۵ به بعد توزیع کننده رسمی سیستم عامل اسلکور لینوکس بود. همچنان که کاربران بیشتری به اینترنت پر سرعت دسترسی پیدا می کردند، احتیاج به وجود نرم افزار بر روی دیسک های سی دی رام و رسانه های فیزیکی به شدت کاهش پیدا کرد. در سال ۲۰۰۰ شرکت والنات کریگ سی دی رام و شرکت برکلی سافتور دیزاین (BSDi) با هم ادغام شدند تا تمرکز خود را بیشتر معطوف فری بی اس دی و بی اس دی/اواس بدارند. در سال ۲۰۰۱، شرکتی به نام وایند ریور سیستمز سرمایه های نرم افزاری بی اس دی آی از جمله بی اس دی/اواس، فری بی اس دی و اسلکور را خریداری کرد و باقی مانده شرکت به iXsystems تغییر نام یافت. وایند ریور خیلی زود پشتیبانی از اسلکور را قطع کرد و در سال ۲۰۰۲ هم بخش مربوط به فری بی اس دی، به یک نهاد مجزا تحت عنوان فری بی اس دی مال تبدیل شد. وایند ریورز در سال ۲۰۰۳ پشتیبانی از بی اس
دی/اواس را قطع کرد، با این حال برخی از تکنولوژی های این سیستم که انحصاری بودند، به جامعه متن باز بی اس دی اهدا شدند در فوریه ۲۰۰۷ شرکت iXsystems شرکت FreeBSD Mall را خریداری کرد. آدرس وب سایت والنات کریگ سی دی رام که https://web.archive.org/web/20130309192806/http://www.cdrom.com/ بود، برای مدتی به Simtel.net تغییر مسیر داده می شد، اما هم اکنون هر دو سایت غیر فعال هستند.
فیل فوگلیو (زاده ۱ می ۱۹۵۶) کارتون ساز و طراح کمیک بوک اهل ایالات متحده است که بیشتر به خاطر آثار فکاهی اش در زمینه علمی تخیلی و فانتزی شناخته می شود. فوگلیو طراح اولیه نشان غول بی اس دی در سال ۱۹۷۶ است و از دانشگاه دوپال فارغ التحصیل شده است.
الیزابت گارلی فلین (زاده ۷ اوت ۱۸۹۰ – درگذشته ۵ سپتامبر ۱۹۶۴)، فعال و رهبر کارگری و فمینیست بود که رهبری اتحادیه کارگران صنعتی جهان (IWW) را بر عهده داشت. فلین عضو بنیان گذار اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا و طرفدار بارز حقوق زنان، کنترل موالید و حق زنان بود. وی در ۱۹۳۶ به حزب کمونیست آمریکا پیوست و در سال ۱۹۶۱ به ریاست آن رسید. وی در جریان بازدید از اتحادیه شوروی به هنگام حضور در یک تشییع جنازه درگذشت. سالیان نخستین زندگی. فلین در ۱۹۸۰ در کنکورد، در نیوهمپشایر به دنیا آمد. خانواده وی در سال ۱۹۰۰ به نیویورک نقل مکان کرد. وی در آنجا توانست به مدارس عمومی محلی برود. خانواده فلین او را با سوسیالیسم آشنا کرد. وی نخستین سخنرانی عمومیش را زمانی انجام داد که تنها شانزده ساله بود. این سخنرانی با عنوان «سوسیالیسم برای زنان چه کار خواهد کرد؟» در باشگاه سوسیالیستی هارلم انجام شد. در نتیجه وی احساس وظیفه کرد که می باید برای عدالت اجتماعی سخن بگوید، با اینحال بعداً از تصمیمش مبنی بر ترک دبیرستان موریس پیش از پایان تحصیلاتش پشیمان شد. فلین یک سال بعد و در سال ۱۹۰۷ با جی.ای. جونز، سازمان دهنده منطقه ای اتحادیه کارگران صنعتی ج
هان دیدار کرد. جونز شانزده سال از الیزابت گارلی فلین بزرگتر بود، با این حال آنگونه که فلین در خودزندگی نامه اش نوشته است: «من عاشقش شدم و ما در ژانویه ۱۹۰۸ با هم ازدواج کردیم.» از این پیوند دو فرزند پسر به دنیا آمد که اولی به نام جان وینسنت چند روز پس از تولد درگذشت و دومی با نام فرد فلین در ۱۹ ماه مه ۱۹۱۰ به دنیا آمد. (وی در سال ۱۹۴۰ درگذشت). فعالیت حرفه ای. فلین در سال ۱۹۰۷ به صورت تمام وقت به سازمان دهنده اتحادیه کارگران صنعتی جهان تبدیل شد و در نخستین مجمع اتحادیه در همان سال شرکت کرد. وی در سال های آتی به راه اندازی کمپین هایی در حمایت از کارگران پوشاک در پنسیلوانیا، بافندگان ابریشم در نیوجرسی، کارگران رستوران در نیویورک، کارگران معدن در مینه سوتا، میسولا، مونتانا و اسپوکین واشینگتن، و کارگران نساجی در ماساچوست پرداخت. تئودور درایزر در این دوران وی را «جانب شرقی ژاندارک» توصیف کرد. در ۱۹۰۹ فلین در یک مبارزه برای آزادی بیان در اسپوکین شرکت کرد و در آنجا برای ایجاد تأخیر در بازداشتش خود را به پایه یک چراغ بست. وی بعداً پلیس را متهم ساخت که زندان را به روسپیخانه تبدیل کرده است؛ اتهامی که آن ها را واداشت تا
تمام نسخه های گزارش اتهام را ضبط کنند. فلین در این دوره ده ها بار بازداشت شد، اما هرگز به اتهام فعالیتی جنایتکارانه محکوم نشد. این مسئله از سویی دیگر به سبب اخراج فلین از اتحادیه کارگران صنعتی جهان در سال ۱۹۱۶ به همراه سازمان دهنده همکار وی، جو اتور بود. آنگونه که رابرت م. الف نگاشته است، سه کارگر معدن در مینه سوتا به اتهام قتل دستگیر شدند. این قتل ناشی از حادثه ای بود که زمانی رخ داد که گروهی از نگهبانان معدن با داشتن نمایندگی از جمله فردی به نام جمز سی. مایرون که گفته می شد مسلح بوده و نیز فردی به نام نیک دیلون که سابقاً در مقام اخراج کننده قرار داشت، به محل زندگی یکی از کارگران معدن به نام فیلیپ ماسونوویچ آمدند تا وی را به اتهام مصرف مشروبات الکلی غیرمجازی تفتیش کنند که هنوز در محل وجود داشت. در این ماجرا مواجهه ای درگرفت که بر اثر آن مایرون و یک فرد ناظر بر اثر شلیک گلوله کشته شدند. به گفتهٔ اِلِف، بر مبنای گواهی چند شاهد مایرون به صورت تصادفی توسط یکی از همکارانش کشته شد که از بیرون اقامتگاه ماسونوویچ اقدام به تیراندازی کرد و همچنین فرد ناظر نیز توسط تیراندازی دیلون کشته شد. در این ماجرا سه سازمان دهنده
اتحادیه کارگران صنعتی جهان نیز متهم شناخته شدند، اگرچه در زمان حادثه در جای دیگری بودند. مسئول کمیته سازماندهی اتحادیه، بیل هیوود مطمئن بود که قاضی هیلتون که در دادگاهی در آیداهو از وی و جرج پتیبون با موفقیت دفاع کرده بود، می تواند این پرونده را با کسب پیروزی برای معدنکاران به پایان برساند. اگرچه سازمان دهندگان اصلی در محل وقوع حادثه پذیرفتند که دیگر سازمان دهندگان آزاد بشوند و سه کارگر معدن، که هیچ یک از آن ها نمی توانست به روانی انگلیسی صحبت بکند، به زندان بروند. اغتشاشی هم در این حکم وجود داشت؛ توافق قبلی مبنی بر یک سال زندان در دادگاه به نحوی به حکم پنج تا بیست سال تغییر کرد. هیوود مسئولیت فلین و اتور را برعهده گرفت تا معدنکاران به اتهام مطرح شده اعتراف کنند؛ اتهامی که احتمالاً حتی نمی توانستند آن را بفهمند. هیوود در خودزندگی نامه اش نوشت که نقش فلین و اتور در این امر، رابطه شان با اتحادیه کارگران صنعتی جهان را نابود کرد. همچنین پیتر کارلسون، زندگی نامه نویس هیوود، نوشت که اتور اتحادیه را ترک کرد و فلین در اتحادیه باقی ماند، اما در دوری جستن از هیوود و پشتیبانانش دچار زحماتی شد. فلین در سال ۱۹۲۰ در بنیان
گذاری اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا شرکت کرد و در کمپین علیه محکومیت ساکو و وانزتی فعالیت کرد. فردیناندو ساکو و بارتولومئو وانزتی دو آنارشیست ایتالیایی بودند که در آن سال به اتهام قتل دو نفر در جریان دزدی مسلحانه از کارخانه کفشی در برینتری، ماساچوست محکوم شده بودند. فلین همچنین به طور ویژه با مسئله حقوق زنان درگیر شد و از کنترل موالید و حق زأی زنان پشتیبانی کرد. وی همچنین به انتقاد از رهبری اتحادیه های صنفی پرداخت و آن ها را تشکیلاتی تحت اقتدار مردان ارزیابی کرد که به نیازهای زنان واکنشی نشان نمی دهند. فلین در فاصله میان سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۶ در جنوب غربی پورتلند، اورگن، با ماری اکویی، دیگر فعال عضو اتحادیه کارگران صنعتی جهان زندگی کرد که در زمینه حق رأی زنان و کنترل موالید فعالیت می کرد. اگرچه فلین در بیشتر مدت اقامتش در پورتلند از نشر سلامت در وضعیت خوبی به سر نمی برد، اما همچنان فعال بود و در جریان اعتصاب ۱۹۳۴ اسکله های سواحل غربی آمریکا با سخنرانی به حمایت پرداخت. فلین در سال ۱۹۳۶ به حزب کمونیست پیوست و به نگارش یک ستون فمینیستی در دیلی وورکر، نشریه این حزب پرداخت. وی دو سال بعد به عضویت در کمیته ملی برگزی
ده شد. عضویت وی در حزب کمونیست سبب اخراج وی از هیئت مدیره اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا در سال ۱۹۴۰ شد. در خلال جنگ جهانی دوم، فلین نقش مهمی در کمپین حقوق و فرصت های برابر اقتصادی برای زنان و همچنین بنیان گذاری مراکز مراقبت روزانه مادران کارگر بازی کرد. در ۱۹۴۲ وی کنگره بزرگ نیویورک را اداره کرد و ۵۰ هزار رأی به دست آورد. در ژوئیه ۱۹۴۸ دوازده تن از رهبران حزب کمونیست بازداشت شدند و به جرم تخلف از قانون اسمیت به صورت پشتیبانی از براندازی دولت ایالات متحده از طریق زور و خشونت محکوم شدند. آن ها پس از محکومیت در دادگاه میدان فولی، از دیوان عالی کشور تقاضای تجدید نظر کردند، اما محکومیت آن ها در دادگاه دنیس علیه ایالات متحده آمریکا هم تأیید شد و دو تن از قضات در مخالفت نوشتند که آن ها به نقض حقوق اساسی خود برای درگیری در فعالیت هایشان محکوم شده اند که توسط متمم اول قانون اساسی از آن دفاع شده است. فلین برای آزادی آن ها در ژوئن ۱۹۵۱ کمپینی به راه انداخت، اما خودش هم در موج دوم بازداشت ها دستگیر شد و بر اساس قانون اسمیت تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. وی پس از دادگاهی که نه ماه به طول انجامید گناهکار شناخته شد و دو سال در
کمپ زندان فدرال در نزدیکی آلدرسون، ویرجینیای غربی خدمت کرد. وی بعدها خاطرات زندان خود را در "داستان آلدرسن:زندگی من به عنوان زندانی سیاسی. ' نوشت. سال های بعد. فلین پس از آزادی از زندان فعالیتش را با چپگراها و با گرایش کمونیستی ادامه داد. وی در سال ۱۹۶۱ به ریاست ملی حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا رسید. وی چندین بار از اتحادیه شوروی دیدار کرد و در نهایت در ۷۴ سالگی در جریان بازدیدش از شوروی در ۵ سپتامبر ۱۹۶۴ درگذشت. دولت وقت شوروی برای وی مراسم تشییعی در میدان سرخ برگزار کرد که ۲۵ هزار نفر در آن شرکت کردند. جسد فلین بر طبق خواسته خودش برای دفن در گورستان ئلدهایم شیکاگو به آمریکا برده شد و در نزدیکی قبر اوجین دنیس، بیل هیوود و شهیدان شورش هایمارکت به خاک سپرده شد. تأثیر فلین به عنوان یک اکتیویست بسیار گسترده بود و به صورت یک سرود محبوب به نام "دختر یاغی" که توسط فعال کارگری و موسیقیدان، جو هیل نوشته شده است، گرامی داشته شد. نسخه داستانی شخصیت فلین در رمان جان آپدایک به نام در زیبایی نیلوفرها ترسیم شد که در آن به روابط وی با کارلو ترسکا آنارشیست آمریکایی اشاره شده که با فلین نامه نگاری و ارتباط داشته است. نقل
قول. «تاریخ چشم اندازی گسترده دارد و در نهایت با قضاوتی سختگیرانه از ستمگران و حق خواهان خواهد گذشت، حق خواهانی که برای آزادی بشر و علیه سرکوب سیاسی و بردگی اقتصادی می جنگیدند، رنج می بردند، زندانی می شدند و می مردند.» «ما باور داریم که پیکار طبقاتی موجود در جامعه در قدرت اقتصادی اربابان در یک سو، و قدرت رشدیابنده اقتصادی کارگران در سوی دیگر بیان شده، و این دو اکنون و بار دیگر در نبردی باز، و در درگیری مستمر روزانه با یکدیگر برخورد می کنند و در این نبرد می باید سهم بیشتری از تولید ناشی از کار و نهایتاً مالکیت وسایل زندگی را به دست بیاورند.»
امینی یک نام خانوادگی ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
رادیو سیتی٬ می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
کُک یک مادهٔ جامد پُر کربن است که در فشار و حرارت بالا بر اثر تقطیر آهستهٔ زغال سنگ تشکیل می شود. از این ماده با عیار کربن ۸۰ تا ۹۰ به عنوان سوخت استفاده می شود و به طور گسترده به عنوان یک جایگزین برای زغال سنگ محسوب می شود. یکی از کاربردهای مهم این سوخت استفاده در ذوب آهن است. تعریف کلی زغال سنگِ کک. به سنگ ها و مواد فسیلی باقیمانده از بقایای گیاهی و جانوری، سنگْ زیست یا بیولیت می گویند. بیولیت ها به دو گروه قابل سوختن یا غیرقابل سوختن تقسیم می شوند… بیولیت های قابل سوختن را به اصطلاح کاستو بیولیت یا سنگ های قابل اشتعال گویند. زغال سنگ در واقع از بیولیت های نوع قابل سوختن است. بیولیت ها شامل دو گروه بقایای گیاهی و جانوری هستند. اندام های گیاهی در نهایت به تورب، بیتومین و زغال سنگ و اندام های جانوری به هیدرو کربورها، نفت، گاز و شیل نفتی تبدیل می شوند. برای تحصیل یک تن آهن خام، حدود ۳–۵/۱ تن سنگ آهن، ۱۰۰۰–۹۰۰ کیلوگرم کک و ۶–۵ تن هوا لازم است و سنگ آهک نیز به عنوان ماده گداز آور در کوره بلند بکار می رود. در ابتدا ذوب آهن در کوره های ابتدائی که از سنگ یا آجر ساخته می شد و از هوای دم برای جریان هوا استفاده می شد،