Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این جزیره عده ای هستند که قصد کشتن آن ها را دارند. لارا تلاش می کند تا با کشتن دشمنان راه خروج از جزیره را پیدا کند. شخصیت پردازی. شخصیت اصلی داستان لارا کرافت، بر خلاف سری های قبل کسی نشان داده شده است که تا کنون دستش به خون آلوده نشده است و مجبور می شود برای پیدا کردن راه نجات به کشتن دشمنان بپردازد. لارا در این سری بازی چهار جور اسلحه دارد که شامل: یک کلت دستی، یک شات گان، یک اسلحه نفر کش و یک تیر و کمان است. به مرور زمان در بازی و پیدا کردن وسایلی در بازی تمام این اسلحه ها قابلیت های مختلفی از خود نشان می دهند. بازتاب ها. مهاجم مقبره از نظر بسیاری از نقدپردازان بازی مورد توجه قرار گرفت. "آی جی ان" با تمجید از این بازی اعلام کرد "بازی کاملاً خوش ساخت و شخصیت پردازی عالی است." آی جی ان نمره ۹٫۱ از ۱۰ را به این بازی داد که بیشترین نمره در سری های مهاجم مقبره محسوب می شود. گیم ریدر نمره ۴٫۵ از ۵ را به این بازی داد و اعلام کرد:"یکی از نکته های جالب این بازی این هست که هیچ قسمتی از بازی شبیه قسمت های دیگر نیست". گیم اینفورمر نمره ۹٫۲۵ از ۱۰ را به این بازی داد و اعلام کرد: "موقعیت شناسی و توانایی های شخصی در این
بازی بسیار زیبا کار شده است. فروش. بیش از یک میلیون نسخه از این بازی تنها در ۴۸ ساعت اولیه انتشار بازی به فروش رفت. در بریتانیا این بازی رتبه اول را در جدول بدست آورد و بیشترین فروش را داشت. برای کنسول های پلی استیشن ۳ و ایکس باکس ۳۶۰ در یک هفته رکورد سریعترین فروش را ازان خود کرد. همچنین در کشورهای فرانسه، ایتالیا، هلند، ایرلند، نروژ و آمریکا به یکی از پرفروش ترین بازی ها رسید.
پاول کورتز (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۲۵ - مرگ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۲) شک گرا و انسان گرای سکولار نامی آمریکایی بود. به او لقب «پدر انسان گرایی سکولار» داده شده است. او استاد امریتوس فلسفه در دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو بود، و سابق بر آن در واسار، ترینیتی، کالج های یونیون و دانشکده پژوهش های اجتماعی تدریس کرده بود. کورتز موسسه انتشاراتی پرومتئوس را در سال ۱۹۶۹ بنیان گذاری کرد. او همچنین بنیان گذار و رئیس کمیته تحقیق شک گرایانه، شورای انسان گرایی سکولار و مرکز جستار بود. او ویراستار و مدیر مجله تحقیق آزاد، منتشر شده در شورای انسان گرایی سکولار بود. او از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۴ مدیر مشترک اتحادیه بین المللی اومانیستی و اخلاقی (IHEU) بود. او از همکاران انجمن پیشبرد علوم آمریکا، رئیس آکادمی جهانی انسان گرایی و عضو افتخاری خردگرا جهانی بود. به عنوان عضوی از انجمن انسان گرای آمریکایی او در نوشتن مانیفست اومانیست II همکاری داشت. او همچنین از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۸ ویراستار مجله "The Humanist" بود. کورتز بیش از ۸۰۰ مقاله و دوره نوشته است و بیش از ۵۰ کتاب نوشته و ویراستاری کرده است. برخی از کتاب های او به بیش از ۶۰ زبان ترجمه شده اند.
مانو بنت (زاده ۱۰ اکتبر ۱۹۶۹) با نام جان بنت نیز شناخته می شود. این بازیگر اهل زلاندنو بیشتر به خاطر حضور در سریال های تلویزیونی معروف است. از شناخته شده ترین شخصیت هایی که وی بازی کرده می توان به کاراکتر کریکسوس در سریال اشاره کرد. معروفترین نقش این بازیگر در سه گانه هابیت و نقش آزوگ هتاک میباشد. از دیگر فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم محکوم شده اشاره کرد. وی ایفاگر نقش اسلید ویلسون در سریال ارو است. زندگی نامه. وی متولد زلاندنو است. مادرش یک مدل و پدرش یک خواننده بود. وقتی که بنت چند ماهه بود خانواده اش به استرالیا نقل مکان کردند. پدرش از نژادهای مائوری و ایرلندی و مادرش از نژادهای اسکاتلندی و اسپانیایی هستند. بنت در سال ۱۹۸۶ به زلاندنو بازگشت تا در دانشگاهی در آنجا به تحصیل بپردازد. وقتی که دوباره به استرالیا بازگشت عضو یک تیم راگبی شد. در آن زمان وی به رقص مدرن، بالهٔ کلاسیک و پیانو علاقه داشت. بعد از مدتی راگبی را رها کرد و برای تحصیل در زمینهٔ رقص و نمایش نامه نویسی به لس آنجلس رفت.
پیتر منسا(زاده ۲۷ اوت ۱۹۵۹) در کشور غنا است. وی بازیگر بریتانیایی غنایی است. در ایران وی را با شخصیتی که در فیلم ۳۰۰ و همچنین سریال اجرا کرده است می شناسند. او همچنین در فیلم هیدالگو و جیسون ایکس بازی کرده است. زندگی نامه. پیتر اهل خانواده ای تحصیل کرده است و متولد کشور غنا است. وی با پدرش، مادرش و دو خواهر کوچکترش در سنین جوانی به بریتانیا مهاجرت کرده بود. پدرش یک مهندس و مادرش یک نویسنده هستند. منسا ۱۱ سال پیش ساکن کانادا شد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی:
جبال بارزی، ایلی فارسی زبان و شیعه مذهب در استان کرمان است. ایشان ساکن کوهستان جبال بارز هستند و در شهرستان های بم، جیرفت، کهنوج و مشیز ییلاق و قشلاق می کنند. قدیمی ترین مآخذ دربارهٔ جبال بارزی ها یعنی کارنامه اردشیر بابکان حضور ایشان در کرمان را به زمان ساسانیان می رساند، جایی که از برخورد اردشیر بابکان و بارزان در سال های نخستین حکومت وی صحبت شده است. ایل به زیررده های طایفه، تیره، احشوم و خانوار تقسیم می شود و سرشماری سال ۱۳۶۶ این ایل را شامل طایفه طیاری خمسه، سنجری ، صفوی،سعیدی، صباحی،امجزی، جبال بارزی خانکی، جرجندی یا گرگندی، امیری دوماری، مسکونی، توکلی و جعفری که هرکدام از چند تیره تشکیل می شوند (جمعا ۷۱ تیره) و ۵۲۸ احشام می داند.
چارلز جی. کُوْک (زاده ۱ نوامبر ۱۹۳۵) تاجر، کارآفرین و نیکوکار آمریکایی است. او یکی از دو مالک، رئیس هیئت مدیره و مدیر عامل اجرایی شرکت صنایع کوک است. وی فرزند ارشد فرد سی. کوک، بنیانگذار شرکت صنایع کوک، از اعضای خانواده کوک و یکی از ابداع کنندگان روش نوین پالایش بنزین می باشد. در سال ۲۰۱۰ بر پایه برآورد مجله فوربز، شرکت صنایع کوک، در فهرست بزرگترین شرکت های خصوصی مستقر در ایالات متحده، پس از شرکت کارگیل، در رتبه دوم قرار گرفت. در اکتبر ۲۰۱۲ در فهرست میلیاردرهای بلومبرگ؛ چارلز کوک، با دارایی بالغ بر ۳۴ میلیارد دلار در رتبه ششم از ثروتمندترین افراد جهان قرار گرفته است. همچنین در فهرست ثروتمندترین افراد ۲۰۱۴ فوربز؛ در رتبه ششم، در فهرست فوربز ۴۰۰ نیز در رتبه چهارم جای گرفت. در حال حاضر، دارایی خالص وی بیش از ۴۱ میلیارد دلار برآورد می شود، که عمدتأ حاصل از مالکیت ۴۲٪ درصد از سهام او، در شرکت صنایع کوک، می باشد. زندگی نامه. چارلز کوک زاده اول نوامبر سال ۱۹۳۵ در شهر ویچیتا در ایالت کانزاس، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل صنایع کوک است. چارلز فرزند فرد سی. کوک، یکی از مؤسسان شرکت صنایع کوک در سال ۱۹۴۰ است. فرد در آن زمان
، یک فرایند نوآورانه پالایش نفت خام را ایجاد کرد. برادر چارلز؛ دیوید نیز، در حال حاضر نایب رئیس شرکت و یکی از صاحبان اصلی آن می باشد. چارلز و دیوید هر کدام مالک ۴۲٪ درصد از صنایع کوک هستند. برادر چارلز همچنین یکی از کاندیداهای آزادی خواه در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۸۰ بود. چارلز کوک و همسرش لیز، در حال حاضر دو فرزند دارند. چارلز و سه برادرش هر سه دچار سرطان پروستات شده اند. کوک از سال ۱۹۸۲ اداره کنندهٔ شرکت مالی انتراست و صنایع کوک بوده است. او اداره کنندهٔ شرکت فیبر و رزین اینویستا و جورجیا-پسیفیک LLC, محصولات کاغذ و پالپ بوده است. کوک به تأسیس سازمان های متعددی کمک کرده یا خود بنیانگذار آن ها بوده است، از جملهٔ آن ها عبارتند از مؤسسه کیتو، مؤسسه مطالعات بشری و مرکز مرکیتس در دانشگاه جرج میسون، مؤسسه منشور حقوق، و مؤسسه مدیریت بازار بنیان. او همچنین عضو انجمن مون پلرن است. دوران تحصیل. چارلز در مؤسسه فناوری ماساچوست (ام آی تی) تحصیل کرده و در سال ۱۹۵۷ مدرک لیسانس خود را در رشته مهندسی مکانیک، در سال ۱۹۵۸ مدرک فوق لیسانس در رشته مهندسی مکانیک و در سال ۱۹۶۰ مدرک فوق لیسانس در رشته مهندسی شیمی را از دانشگاه
ام آی تی دریافت کرد. پدر چارلز نیز، مدرک مهندسی شیمی را از این دانشگاه دریافت کرده بود. فعالیت حرفه ای. چارلز، پس از فارغ التحصیلی، به عنوان مشاور در یک شرکت بزرگ مشاوره ای، به نام آرتور دی. لیتل مشغول به کار شد، اما تنها پس از دو سال، پدرش از او خواست، که به خانه بازگردد و شرکت نفتی متوسطی را، که مالک و مدیر آن بود، اداره نماید. در واقع پدر چارلز، او را تهدید کرده بود، که اگر به خانه برنگردد، شرکت را می فروشد! چارلز پس از دریافت این پیغام، به شهر خود برگشت و برای شرکت پدرش، مشغول به کار شد. او از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ مدیر ارشد شرکت مهندسی کوک بود. وی در سال ۱۹۶۳ به مقام رئیس شرکت مهندسی ارتقاء پیدا کرد و تا سال ۱۹۷۱ در این مقام ماند، اما قبل از به پایان رسیدن ریاستش در آن بخش، سال ۱۹۶۶ پدرش او را در جایگاه مدیرعامل کل شرکت، قرار داد. دیدگاه ها و فعالیت های سیاسی. چارلز و دیوید کوک لیبرترین هستند. رؤسای جمهور مورد تحسین کوک عبارتند از جرج واشینگتن، گراور کلیولند و کالوین کولیج. آنان از آنچه از سیاست خارجی و اقتصادی جرج دبلیو بوش دیدند، عمیقاً ناامید شدند. بخشی به این دلیل که احساس می کردند این کاستی ها بود، که را
ه را برای هزینه کردن بیش از حد دولت و افول نظام بازار آزاد باز کرد، چیزی که مشابه آن به اعتقاد آنان برای رونق بلند مدت اجتماعی و اقتصادی حیاتی خواهد بود. او به نشنال ژورنال گفت که اصل کلی او «حداقل کردن نقش دولت و حداکثر کردن نقش اقتصاد خصوصی و آزادی های فردی است.» او گفت نگران مقررات بیش از حد دولتی است و نوشت «ما با بزرگترین فقدان آزادی و رونق از دهه ۱۹۳۰ مواجه خواهیم بود.» از جمله تأثیرگذاران بر کوک عبارتند از الکسی دو توکویل، آدام اسمیت، مایکل پولانی، یوزف شومپیتر، جولین سایمن، پال جانسن، تامس سول، چارلز موری، لئونارد رید، و اف.ای. هارپر. کوک در گفتگویی با ژورنال آمریکایی بیزنس گفت او به غول هایی که مکتب اقتصادی اتریش را خلق کردند حجم عظیمی از سپاس گزاری بدهکار است. آنان اصولی را توسعه دادند، که مرا قادر ساخت فهمی از این پیدا کنم که دنیا چطور کار می کند؛ و این ایده ها در توسعه مدیریت مبتنی بر بازار راهگشا بود.» به طور خاص او برای کتاب کنش انسانی؛ لودویگ فن میزس و نیز مکتوبات فریدریش آوگوست فون هایک تحسین خود را ابراز می کند. کوک گفت «تورم کوتاه مدت با درآمد فصلی در وال استریت پتانسیل درآمدی شرکت های سهامی
عام فرچون ۵۰۰ را کم می کند.» او همچنین شرکت های عمومی را «پایگاه تغذیه وکیلان» در نظر می گیرد، که با مقرراتی چون قانون ساربنز-آکسلی ۲۰۰۲ تنها پتانسیل درآمدی شرکت های خصوصی را زیاد می کند. کوک از دولت بزرگ و طبقه سیاسی خوشش نمی آید. او فکر می کند میلیاردرهایی چون وارن بافت و جرج سوروس که سازمان هایی با ایدئولوژی های متفاوت را تأمین بودجه می کنند «به ایده های آزادی به حد کافی آشنا نبوده اند.» کوک فکر می کند «رونق مورد حمله» دولت اوباماست و «نسبت به سیاست هایی که تهدید می کنند آزادی اقتصادی ما را نابود کنند و حجم زیادی از پول را به جکومت منتقل کنند» هشدار می دهد. چارلز نگاه تأیید کننده ای به جنبش تی پارتی دارد. او به یک مصاحبه کننده گفت: «شیوه ای که رشد کرده، شور و شدت آن مافوق انتظار من بود.» او بودجهٔ گروه های مخالف با دولت اوباما را تأمین کرده است. صنایع کوک. در سال ۱۹۶۷ فرد سی. کوک، درگذشت و چارلز رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل شرکت صنایع کوک شد. این بنگاه، یک سال بعد، به احترام فرد سی. کوک، به صنایع کوک تغییر نام یافت و تاکنون نیز به همین نام باقی مانده است. در طول این سال ها، چارلز مدیریت فوق العاده ای به ویژ
ه در کمک به رشد صنایع کوک، از خود نشان داده است. زمانی که او برای اولین بار در سال ۱۹۶۷ رئیس شرکت شد، شرکت پدرش یک شرکت نفتی متوسط، با درآمد سالانه ای در حدود ۱۸۰ میلیون دلار بود و ارزشی در همین حدود داشت، اما در حال حاضر صنایع کوک به بیش از ۵۰۰ حوزه رشد کرده و ارزش آن به بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار افزایش یافته است. صنایع کوک در سال ۲۰۰۵، زمانی که شرکت جورجیا-پسیفیک را، از آن خود کرد، بیشترین رشد خود را داشت. شرکت صنایع کوک، که در حال حاضر دومین شرکت خصوصی ایالات متحده آمریکا از لحاظ میزان درآمد (پس از کارگیل) است، دارای شرکت های زیرمجموعه زیادی در صنایع تولیدی، تجارت و سرمایه گذاری مثل تجارت کالا، صنایع پتروشیمی، صنایع شیمیایی، انرژی، الیاف، پلیمر، مواد معدنی، کودهای شیمیایی، خط لوله و کاغذ، آسفالت، تجهیزات تکنولوژی شیمیایی، امور مالی و خدمات سرمایه گذاری، می باشد. در سال ۲۰۰۸ درآمد این شرکت ۹۸ میلیارد دلار برآورد شده است، که آن را در رده شانزدهم فهرست فرچون ۵۰۰ قرار می داد. این شرکت همچنین به خاطر حمایت از بنیاد بازار آزاد، شهرت دارد. مدیریت مبتنی بر بازار. چارلز کوک از پیروان سر سخت مدیریت مبتنی بر بازار (ام
بی ام)، فلسفه ای که خود او ایجاد کرده و در کتابش، به نام «"چطور مدیریت بر مبنای بازار، بزرگ ترین شرکت خصوصی دنیا را ساخت"»، آن را به تفضیل توضیح داده است. این کتاب در سال ۲۰۰۷ به چاپ رسید. چارلز کوک فلسفه ام بی ام را، عامل موفقیت شرکتش می داند. این فلسفه به فعالیت هایی اشاره دارد، که رهبران به طور مداوم برای کشف و به کارگیری جنبه های سودآور فرایند بازار درون یک سازمان (با استفاده از بازارهای داخلی برای هدایت تبادلات بین واحدهای تجاری) به کار می برند. فعالیت های بشر دوستانه. چارلز کوک، مشارکت دست و دلبازانه ای، در بسیاری از امور خیریه دارد. او مؤسس یا یکی از مؤسسان تعداد زیادی از بنیادهای خیرخواهانه و بشر دوستانه بوده است. او مؤسس و مدیر مؤسسه کاتو، که یک بنگاه غیرانتفاعی تحقیقات در زمینه سیاست عمومی است نیز، می باشد. مأموریت این مؤسسه، افزایش درک، نسبت به سیاست های عمومی (تصمیمات دولتی برای جامعه) و بر اساس اصول کوچک سازی دولت، بازارهای آزاد، آزادی های فردی و صلح می باشد. این مؤسسه از روش هایی اثر بخش، برای ایجاد حمایت، ارتقاء و انتشار سیاست هایی کاربردی برای خلق جوامع آزاد، باز و مدنی در ایالات متحده و دنیا،
استفاده می کند. بیشترین کمک های چارلز به مراکز آکادمیک، مربوط به دانشگاه جرج میسون، در ویرجینیای شمالی بوده است. جوایز و دستاوردها. دریافت جایزه (آدام اسمیت) از رییس شورای قانونی بورس آمریکا در سال ۱۹۹۴. دریافت جایزه (مدیران برای چشم انداز جهانی) در انرژی از طرف بازار بورس مرکنتایل نیویورک در سال ۱۹۹۹. دریافت جایزه (عدالت) از طرف بنیاد میراث در سال ۲۰۰۳. دریافت جایزه (یادبود هرمان دبلیو لی) از طرف بنیاد آموزش کسب و کارهای خصوصی در سال ۲۰۰۵. دریافت جایزه (ویلیم ای سیمون) برای مدیریت بشر دوستانه از طرف میزگرد بشر دوستانه در سال ۲۰۱۱.
محمدمهدی شریف کاشانی (۱۲۰۲–۱۳۰۱ خورشیدی) فرزند ملا محمدجعفر نراقی کاشانی و از نوادگان دختری ملااحمد نراقی پسر ملامهدی نراقی کاشانی بود. وی از فعالان جنبش مشروطه و از بنیانگذاران مدارس و انجمن های معارف بود. وی نویسنده کتاب واقعات اتفاقیه در روزگار است که یکی از جامع ترین کتب در ارتباط با تاریخ جنبش مشروطه است. زندگی. پس از طی دوران جوانی و تحصیل، به امامت جماعت مسجد اشتغال داشت تا در طی یک تحول روحی گوشه عزلت گزید و به سیر و سلوک عرفانی مشغول گشت، سپس برای دیدار برادرش به هند مسافرت کرد و از آنجا از طریق مصر به زیارت کعبه عزیمت کرد. مدتی در استانبول مقیم بود و پس از مراجعت به ایران به تأسیس مدارس و اصلاح معارف پرداخت. در مطلبی نانوشته از مهدی بامداد، گفته شده است که شریف کاشانی به همراه پدرش ملا محمدجعفر نراقی بابی ازلی شده بود، به قبرس مسافرت و با صبح ازل دیدار کرد. کاشانی شرح این مسافرت را در کتاب خود، تاریخ جعفری، آورده است. به نوشته رضا افشاری، کاشانی که بابی بود در سوی سنتی گفتمان مشروطه قرار داشت و پیوند عمیق احساسی با ارزش های شیعی و گرایش فکری شدیداً پیشامدرن داشت. فعالیت ها. شریف کاشانی پس از مراجعت
به ایران به عضویت «انجمن معارف» درآمد در این انجمن همکاری نزدیکی با یحیی دولت آبادی، میرزا علی اکبر ناظم الاطباء و احتشام السلطنه داشت. در دوران انقلاب مشروطه وی و پسرش عبدالباقی و دامادش قطب الدوله از فعالین جنبش بود و خود او از نزدیکان و محارم سید عبدالله بهبهانی بود و «انجمن خمسه» را پی ریزی کرد. «انجمن خمسه» در واقع همانی است که ملک زاده به عنوان «حوزه های پنج نفری» یاد می کند. بعد از پیروزی انقلاب مشروطه و در سال ۱۲۸۹ خورشیدی به ریاست حوزه تحقیق کل اوقاف منسوب شد. انجمن باغ میکده. مهدی ملک زاده وی را رئیس انجمن باغ میکده می داند. در میان اعضای این انجمن، افراد برجسته ای چون شیخ محمدمهدی شریف کاشانی، ملک المتکلمین، سید جمال واعظ، سید محمدرضا مساوات، سید اسدالله خرقانی، شیخ مهدی بحرالعلوم کرمانی، ابوالحسن میرزا قاجار - آقا میرزا محسن (برادر صدرالعلما) - سلیمان خان میکده - یحیی دولت آبادی - محمدعلی خان نصرت السلطان - جهانگیرخان صوراسرافیل، میرزا عباس علی خان شوکت، حامدالملک شیرازی، میرزا محمود شیرازی، حاج میرزا علی محمد دولت آبادی و … حضور داشتند. برخی ار ایشان در میان منسوبان نسبی و سببی صبح ازل قرار داشتن
د و برخی نیز در گذشته، به قبرس رفته و با پیشوای شان دیدار کرده اند.
پاشویان از شعائر بسیاری از مذاهب مسیحی است. یوحنا ۱۳:۱–۱۷ ذکر می کند که مسیح این کار را انجام می داده است. به طور مشخص، در آیات ۱۳:۱۴–۱۷ او به آنان آموزش می دهد: بر این اساس، بسیاری از فرقه ها پاشویان در پنج شنبه فرمان هفته مقدس را برگزار می کنند. برخی از فرقه های مسیحی در طول تاریخ کلیسا، شستن پا را به عنوان یک آیین کلیسایی انجام داده اند، از جمله ادونتیسم، آناباپتیست (مانند منونایت های محافظه کار و برادران دانکرد)، باپتیست های اراده آزاد، متدیست های مبلغ و پنطیکاستیسم. از این میان، فرقه های خاصی، مانند کلیسای برادران دانکرد، به طور منظم شستن پا را به عنوان بخشی از ضیافت محبت انجام می دهند، که شامل بوسه مقدس، شستن پا، عشای ربانی و یک وعده غذای مشترک است. بسیاری از فرقه های مسیحی (از جمله کاتولیک ها، لوتری ها، انگلیکن ها، و همچنین برخی از پرسبیتری ها و متدیست ها، از جمله دیگران) شستن آیینی پا را در پنجشنبه فرمان از هفته مقدس انجام می دهند. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Foot_washing
جنگ های سلجوقیان و گرجستان سلسله ای از برخوردهای نظامی میان امپراتوری سلجوقی و پادشاهی گرجستان میان سالهای ۱۰۹۹–۱۲۰۳ میلادی بود. مناطق شرقی پادشاهی گرجستان مدتی (از ۱۰۰۸ تا حدود ۱۰۸۰ میلادی) خراجگزار سلجوقیان محسوب می شد تا این که در این زمان، شاه داویت چهارم، فرمانروای گرجستان از موقعیت متزلزل سلجوقیان در منطقه و همچنین جنگ صلیبی اروپای غربی برای بدست آوردن سرزمین مقدس، بهره برداری کرد و دولت مقتدری تشکیل داد. داویت چهارم و ملکه تامار قدرت نظامی گرجستان را بسیار افزایش دادند و با سازماندهی چندین لشکرکشی بین سالهای ۱۰۹۹ تا ۱۲۰۳ میلادی، بر سلجوقیان غلبه کرد آنها را از گرجستان بیرون راند و موقعیت گرجستان را در منطقه بسیار ارتقاء بخشیدند.
شورش سال ۱۰۸۸ میلادی به دنبال مرگ ویلیام فاتح، پادشاه انگلستان روی داد و به تقسیم اراضی انگلستان و نورماندی میان دو پسر او، ویلیام رفوس و رابرت کورتوز انجامید. خصومت ها ۳ تا ۶ ماه بعد به طول انجامید تا این که ویلیام با شکست دادن رابرت حکومت انگلستان و نورماندی را شخصاً متصرف شد.
ام وی دنیا پاس (به انگلیسی: MV Doña Paz) یک کشتی مسافربری متعلق به کشور ژاپن بود که در اکتبر ۱۹۷۵ به فیلیپین فروخته شد. این کشتی در تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۹۸۷ معادل ۲۹ آذر ۱۳۶۶ پس از برخورد با یک کشتی حمل سوخت به نام ام تی وکتور دچار آتش سوزی شد و به قعر دریا فرو رفت. این حادثه با مرگ ۴٫۳۸۵ نفر فجیع ترین و مرگبارترین حادثه دریایی غیرعمدی در طول تاریخ محسوب می شود. عمق فاجعه به مراتب بدتر از حادثه کشتی تایتانیک - که تلفات آن ۱٫۵۱۴ نفر است - بود. دنیا پاس از جزیرهٔ لیته عازم مانیل پایتخت کشور فیلیپین بود. توضیحات. کشتی در سال ۱۹۶۳ توسط شرکت اونومیچی زوسن (به انگلیسی: Onomichi Zosen) در شهر اونومیچی واقع در استان هیروشیما ساخته شد و با نام هیمه یوری مارو (به انگلیسی: Himeyuri Maru) مدتی را در آب های ژاپن سپری کرد. این کشتی در کشور ژاپن ظرفیت ۶۰۸ نفر مسافر را داشت و در اکتبر سال ۱۹۷۵ به خط سولپیچیو که یک شرکت مسافربری فیلیپینی بود فروخته شد. متعاقب آن اسمش به دان سولپیچیو و سپس به دنیا پاس تغییر یافت. یک ماه قبل از حادثه کشتی برای تعمیرات کلی در یک حوضچه شناور مستقر بود و در زمان حادثه کاملاً سالم بود. این کشتی در سفر
خود مسیر زیر را دو بار در طی یک هفته می پیمود. مانیل←تاکلوبان←کاتبالوگان←مانیل←کاتبالوگان←تاکلوبان←مانیل قبل از برخورد. در ۲۰ دسامبر ۱۹۸۷ معادل ۲۹ آذر ۱۳۶۶ در ساعت ۶:۳۰ صبح به وقت استاندارد فیلیپین بندر تاکلوبان را به مقصد مانیل پایتخت فیلیپین ترک کرد و با توقفی در کاتبالوگان و اعلام موقعیت به پایگاه اعلام کرد که در کاتبالوگان واقع در استان سامار لنگر انداخته است. این پیام آخرین پیام قریب به ۲٫۰۰۰ پیام ارسال شده توسط این کشتی بود. گزارش های بعدی حاکی از این بود که دنیا پاس هیچ پیام دیگری ارسال نکرد. در ساعت ۲۲:۳۰ به وقت استاندارد فیلیپین، کشتی در امتداد تنگه تابلاس در نزدیکی ماریندوک بود. یکی از بازماندگان گفت که هوا در شب حادثه صاف ولی دریا کمی متلاطم بود. در حالی که همه خواب بودند دنیا پاس با ام تی وکتور (به انگلیسی: MT Vector) برخورد کرد. ام تی وکتور در شب حادثه دارای ۸٫۸۰۰ بشکه بنزین، نفت خام و صنایع پتروشیمی بود که تمامی این محصولات متعلق به کلتکس فیلیپین بود. برخورد. ام وی دنیا پاس به محض برخورد با ام تی وکتور انفجاری در محموله سوخت ام تی وکتور به وجود آمد و آتش تمام این کشتی را در برگرفت. آتش طی چند دق
یقه به دنیا پاس سرایت کرد. بازماندگان حادثه از وقوع یک انفجار حکایت می کنند که باعث وحشت مسافرین شد. یکی از مسافرین دنیا پاس که نامش پارکیتو اوزابل بود گفت: «آتش سریع به کشتی ما سرایت کرد، آب های پیرامون کشتی به علت نشت سوخت بر روی آب شعله ور بود.» یکی دیگر از بازماندگان گفت: «بعد از برخورد دکل نور بر روی عرشه از کار افتاد و به سختی در تاریکی به جلیقه های نجات دسترسی پیدا کردیم؛ اما وقتی خواستیم از آنها استفاده کنیم تمامی جلیقه ها قفل بودند.» وی افزود: «خدمه کشتی سعی در آرام کردن مردم داشتند و هیچ کدام از آنها راهکار یا دستور العملی برای سازماندهی مسافران ارائه نکردند.» بازماندگان برای ادامه زندگی و از ترس سوختن باید به آب های شعله ور پیرامون کشتی شیرجه می زدند. در بین اجساد سوخته صدها نفر شنا می کردند تا به آب های امن برسند. دنیا پاس و وکتور به ترتیب طی ۲ و ۴ ساعت غرق شدند. هر دو تقریباً در یک منطقه در ۵۴۵ متری از تنگه تابلاس غرق شدند؛ محلی که مملو از کوسه بود. در هر حال اعلام شد که ۸ ساعت پس از این تراژدی وحشتناک مسئولین دو شرکت متوجه تاًخیر کشتی ها شدند و ۸ ساعت بعد عملیات جستجو و کشف شروع شد. تلفات. فقط ۲
۶ بازمانده از آب نجات یافتند که ۲۴ نفر از مسافران دنیا پاس و تنها ۲ نفر از خدمه وکتور بودند. هیچ یک از خدمه دنیا پاس در این سانحه زنده نماندند. اکثر بازماندگان بر روی بدن خود سوختگی هایی ناشی از پرش به آب های آتشین داشتند. طبق اولین اطلاعیه شرکت خط سولپیچیو، ۱٫۴۹۳ مسافر و ۶۰ خدمه در کشتی بودند. طبق گفته این شرکت این کشتی قادر بود ۱٫۴۲۴ مسافر را حمل کند. یک لیست مجدد در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۷ نشان داد که ۱٫۵۸۳ مسافر و ۵۸ خدمه در کشتی بودند و ۶۷۵ نفر هم با بلیط نیم بها و بدون جای خواب در تاکلوبان سوار کشتی شدند و ۹۰۸ نفر هم در کاتبالوگان سوار شدند. در هر حال یک مقام رسمی از خط سولپیچیو به UPI گفت: «این بلیط های اضافی معمولاً غیرقانونی و با نرخ ارزان خریداری می شد و اینها همان مسافرانی بودند که از قشر ضعیف جامعه بودند و در لیست نهایی اعلام نشدند.» وی افزود: «دارندگان این بلیط های افتخاری به همراه کودکان زیر چهار سال در لیست تلفات عنوان نشدند.» بازماندگان حادثه گفتند: «تقریباً ۳٫۰۰۰ تا ۴٫۰۰۰ نفر در کشتی بودند و کشتی بسیار شلوغ بود و ما مسافرانی را می دیدیم که در راهروها و عرشه کشتی خوابیده بودند و حتی به صورت ۳ و ۴ نفره
روی یک تخت تاشو به حالت نشسته خوابیده بودند.» از ۲۱ نفری که در ابتدای جستجو پیدا شدند فقط ۱ نفر در لیست مسافرین جای داشت و بقیه مسافرین رسمی نبودند و از ۲۴ نفر بازمانده دنیا پاس فقط ۵ نفر بلیط اولیه داشتند. رائول دازا، نماینده هیئت قانون گذاری سامار شمالی در ۲۸ دسامبر سال ۱۹۸۷ عنوان کرد که حداقل ۲٫۰۰۰ نفر از مسافران کشتی در لیست کشته شدگان حضور ندارند. همچنین تاًکید کرد که لیست موجود برگرفته از اسامی مسافرانی است که خانواده و دوستانشان از سفر آنها با این کشتی اطمینان داشتند. اسامی این کشته شدگان توسط رادیو و توسط تلویزیون در فیلیپین منتشر شد. نام بیش از ۲٫۰۰۰ نفر مفقود شده در صفحه ۲۹ و ۳۰ روزنامه فیلیپین دیلی اینکوایر مورخ ۲۹ دسامبر ۱۹۸۷ منتشر شد. شرکت مذکور حتی قادر به یافتن اجساد قربانیانی که بلیط اصلی داشتند، نشد و اجساد بالغ بر ۲۰۰۰ نفر ناپدید شدند. به گفته بازماندگان افراد بیشتری موفق به فرار از منطقه شدند، اما این منطقه مملو از کوسه های زیادی بود و احتمالاً شکار کوسه ها شدند. در پی جستجو ۳۰۰ جسد پیدا شد که یا قطع عضو بودند یا جای دندان کوسه بر روی بدن آنها مشاهده شد؛ اما بیشتر تلفات ناشی از سوختگی بود.
واکنش ها و پیامدها. دیوان عالی کشور فیلیپین در سال ۱۹۹۹ تصدیق کرد که کشتی دارای بالغ بر ۴٫۰۰۰ مسافر بوده است؛ در نسخه ۲۰۰۸ سالنامه جهانی رقم تخمینی ۴٫۳۸۵ کشته ثبت شد. مجله تایم در تیتر خبر نوشت: «مرگبارترین تراژدی غیرعمدی در قرن بیستم: با توجه به تعداد کشته شدگان، این فاجعه مرگبارترین تراژدی دریایی محسوب می شود.» کرازون آکینو، رئیس جمهور فیلیپین گفت: «این یک تراژدی دلخراش ملی است و غم و اندوه مردم فیلیپین در آستانه کریسمس دوچندان خواهد بود.» پاپ ژان پل دوم، نوبورو تاکه شیتا (نخست وزیر ژاپن) و ملکه الیزابت دوم پیام تسلیت خود را برای مردم این کشور فرستادند. خط سولپیچیو اعلام کرده بود که کشتی تقریباً ۳ روز قبل از حادثه ۲۵٫۰۰۰٫۰۰۰ پزو معادل ۵۵۰٫۰۰۰ دلار آمریکا بیمه شده بود. این شرکت همچنین اعلام کرد حاضر به پرداخت ۲۰٫۰۰۰ پزو معادل ۴۷۲ دلار آمریکا بابت هر مسافر می باشد. چند روز بعد صدها نفر از قربانیان با تجمع و راهپیمایی در سطح پارک ریزال خواستار اعطای دیه به مفقود شدگانی که اسمشان در لیست اصلی کشتی نبود، شدند. همچنین خواستار یک لیست کامل از مفقود شدگان شدند. مطابق اولین خبر منتشر شده توسط گارد ساحلی فیلیپین، فقط
یکی از شاگرد خدمه ها بر برج کنترل بود و بقیه آبجو می خوردند و تلویزیون تماشا می کردند. در همین حال کاپیتان کشتی در حال تماشای فیلم سینمایی در تلویزیون روبرویش بود. سؤال و جواب ها نشان داد که ام تی وکتور در حال انجام ماًموریتی غیرقانونی بود و مجوز حمل سوخت را در زمان مذکور نداشت؛ بنابراین هیئت نظارت دریایی فیلیپین شرکت خط سولپیچیو را از اتهام تبرئه کرد و دیوان عالی کشور فیلیپین، مالکان وکتور را به پرداخت دیه کامل مسافران محکوم کرد و در پی آن کلتکس فیلیپین که مسئول این فاجعه بود، جریمه شد و دیه کامل مسافران را کاملاً پرداخت کرد. مستند. در سال ۲۰۰۹ کانال تلویزیونی نشنال جئوگرافیک مستندی را تحت عنوان تایتانیک آسیا منتشر کرد. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Dona_Paz http://en.wikipedia.org/wiki/RMS_Titanic&gt;
بچاقچی، یکی از بزرگ ترین ایلات در جنوب ایران و به ویژه در استان کرمان است. بچاقچی از ایلات ترک استان کرمان است. ایشان در گذشته از منطقه آذربایجان به جنوب تبعید شده و به گویش قره داغی از زبان ترکی صحبت می کردند ولی امروزه اکثراً ساکن شده و به فارسی صحبت می کنند. مهم ترین طوایف این ایل همچون ساره سعدلو و قره سعدلو (شجاع پور، اسفندیار پور) عباسلو و (اکبری نسب، پورمعصومی) خرسلو (اسدی پور، خان آقایی) ارشلو و قره بگلو(فیروزی) و انکلو (شهسواری،بنیات پور، حلوایی، جهانشاهی) و همچنین طوایف دیگری میباشند پیشینه. بچاقچی ها در گذشته به دامپروری و پرورش اسب مشغول بودند و در سوارکاری شهره بودند. حتی در دورهٔ رضاشاه واحدهای سواره نظام ارتش در کرمان را تشکیل می دادند. امروزه اما مردان به دامپروری و باغداری و کار در معادن مشغول اند و زن ها قالی، جاجیم و گلیم می بافند. غیر از آن بز معروف فارسی راینی نیز پرورش می دهند. ایشان به تدریج شهرنشین شده اند و امروزه بیشترشان در شهرستان سیرجان و همچنین شهرهای بافت و بردسیر و حاجی آباد هرمزگان ساکن می باشند. در سال ۱۹۱۶ در جریان جنگ جهانی اول بچاقچی ها به رهبری حسین خان بچاقچی با انگلیسی