Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وبا» "Tico-Tico no Fubá")) موسیقی متن فیلم. نقطهٔ قوت و برگ برندهٔ اصلی این فیلم توسط ادوارد اچ پلامپ (Edward H. Plumb)، پائول-جی-اسمیت (Paul J. Smith)و چارلز والکوت Charles Wolcott تهیه شده است؛ و آهنگ تیتراژ یعنی "Saludos Amigos" منحصراً برای این فیلم و توسط Charles Wolcott و ند واشینگتن(Ned Washington) نوشته شده است. این فیلم همچنین آهنگ "Aquarela do Brasil" را که توسط آری باروزو آهنگ ساز برزیلی نوشته شده است و توسط آلوسیو د الیویرا تنظیم شده است، و نسخهٔ سازبندی شده یا اینسترومنتال "Tico-Tico no Fubá" که توسط Zequinha de Abreu نوشته شده است. آبرنگ برزیل یا "Aquarela do Brasil" برای اولین بار در سال ۱۹۳۹نوشته و اجرا شد، اما موفقیت چندانی به دست نیاورد. اما پس از پخش شدن در این فیلم، به یک نوای بین المللی و همچنین اولین آهنگ برزیلی که بیش از یک میلیون بار در رادیوهای آمریکا پخش شده است تبدیل گردید. موسیقی متن فیلم در سال ۱۹۴۴ اولین بار توسط Decca Records در قالب مجموعه ای از سه تک آهنگ 78rpm. منتشر گردید. لیست آهنگ. سمت 1: "Saludos Amigos" b / w سمت 2: "Inca سوئیت" سمت ۳: "برزیل (" آکواریلا برزیل ")" b / w
طرف ۴: "رقص های کشور آرژانتین" سمت 5: "Tico-Tico" b / w سمت 6: "Pedro از شیلی" جوایز و نامزدی ها. این فیلم برای سه جایزه اسکار در سال ۱۹۴۳ نامزد شده است. منابع. ^ «Saludos Amigos: نمایش جزئیات». مؤسسه فیلم آمریکایی. در تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۱۴ دریافت شد. ^a b «Riches B. Jewell 's RKO فیلم grosses، 1929-51: C. J. Trevlin Ledger: نظر». مجله تاریخی فیلم، رادیو و تلویزیون، جلد ۱۴، شماره ۱، ۱۹۹۴.
سالوادور یک فیلم جنگی و درام آمریکایی محصول ۱۹۸۶ به نویسندگی و کارگردانی الیور استون است. جیمز وودز در نقش ریچارد بویل، در کنار جیم بلوشی، مایکل مورفی و الپیدیا کاریو، همراه با جان سوج و سینتیا گیب در نقش های فرعی بازی می کنند. استون با همکاری ریچارد بویل فیلمنامه را نوشته است. این فیلم داستان یک روزنامه نگار آمریکایی را روایت می کند که جنگ داخلی سالوادور را پوشش می دهد و در حالی که تلاش می کند دوست دخترش و فرزندانش را نجات دهد، با FMLN و دیکتاتوری نظامی جناح راستی درگیر می شود. این فیلم به شدت نسبت به انقلابیون جناح چپ ابراز همدردی می کند و به شدت از دیکتاتوری نظامی مورد حمایت ایالات متحده انتقاد می کند و بر قتل چهار راهبه کاتولیک آمریکایی از جمله ژان دونوان و ترور اسقف اعظم اسکار رومرو توسط جوخه های مرگ تمرکز دارد. این فیلم نامزد دو جایزه اسکار شد: بهترین بازیگر نقش اول مرد (وودز) و بهترین فیلمنامه، فیلمنامه نوشته شده مستقیم برای فیلم (استون و بویل).
شن های ایوو جیما یک فیلم جنگی محصول سال ۱۹۴۹ ایالات متحدهٔ آمریکا به کارگردانی آلن دوان با بازی جان وین است.
سانتا کلاوز مریخ را فتح می کند فیلمی ۸۱ دقیقه ای به کارگردانی نیکلاس وبستر با بازی جان کال است.
سارا و پسرش فیلمی ۸۶ دقیقه ای درام آمریکایی محصول ۱۹۳۰ به کارگردانی دورتی آرزنر است. فیلمنامه زوئی آکینز از رمان تیموتی شی به همین نام اقتباس شده است. در این فیلم با بازی روث شاترتون، فردریک مارچ، گیلبرت امری و دوریس لوید به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم در استودیو پارامونت در لس آنجلس فیلمبرداری و توسط پارامونت پیکچرز منتشر شد.
تب شنبه شب فیلمی ۱۱۸ دقیقه ای به کارگردانی جان بدهام با بازی جان تراولتا است. این فیلم اولین فیلم مهم جان تراولتا محسوب می شود که با فروش فوق العادهٔ خود در گیشه، او را یک شبه به یک ستاره بدل کرد. بازی جان تراولتا بسیار مورد تقدیر واقع شد و او را نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد کرد. این فیلم با با استقبال بسیار خوبی از سوی مردم و منتقدان مواجه شد که همین موفقیت فیلم باعث شد در آن سال ها چندین فیلم موزیکال جوان پسندانه تولید و ساخته شوند. این فیلم و نیز موسیقی متن آن، از پرفروش ترین های دنیای خود هستند. در سال ۱۹۸۳ سیلوستر استالونه با همکاری جان تراولتا ادامه ای برای فیلم، با عنوان زنده ماندن ساخت که بسیار مورد انتقاد واقع شد ولی خوب فروخت. داستان. تونی مانرو، جوانی ایتالیایی تبار از محلهٔ «بی ریج» در بروکلین نیویورک است که همراه خانواده اش زندگی می کند و در یک فروشگاه ابزارآلات کار می کند. او برای فرار از روزمرگی زندگی، شب ها به کلوب شبانهٔ محلی به نام «۲۰۰۱ ادیسه» می رود؛ جایی که با رقصیدن روی صحنه، توجه و تحسینی را که در زندگی عادی ندارد، به دست می آورد و به پادشاه رقص تبدیل می شود. تونی بیشتر ش
ب ها را با دوستانش—جویی، دابل جی، گاس و بابی سی—در دیسکو می گذراند؛ آن ها گاهی در ماشین بابی به دنبال رابطه با دختران اند و گاهی روی پل «ورازانو-نارووز» بالا می روند. دختری از محله به نام «انت» به شدت شیفتهٔ تونی است، اما تونی از او دل خوشی ندارد. با این حال، می پذیرد که در مسابقهٔ رقص پیش رو با او هم رقص شود. اما شادی انت دیری نمی پاید؛ چون تونی مجذوب دختر رقصندهٔ دیگری به نام «استفنی مانگانو» می شود. استفنی در ابتدا تونی را رد می کند، اما سرانجام با درخواست او برای شرکت مشترک در مسابقه موافقت می کند. وقتی برادر بزرگ تر تونی، فرانک جونیور، که همیشه مایهٔ افتخار خانواده بود، ناگهان تصمیم می گیرد کلیسا را ترک کند و کشیشی را رها کند، تونی احساس می کند دیگر «گوسفند سیاه» خانواده نیست. فرانک جونیور اعتراف می کند که تنها برای رضایت والدینش کشیش شده بود. او همچنین به بابی که درگیر بحران ازدواج اجباری با دوست دختر باردارش است، هشدار می دهد که پاپ به احتمال زیاد اجازهٔ سقط جنین نمی دهد. فرانک که تصمیم گرفته زندگی تازه ای آغاز کند، تونی را نیز تشویق می کند که دنبال خواسته های دل اش برود. در همین زمان، گاس مورد ضرب وشت
م قرار می گیرد و در بیمارستان بستری می شود. او به دوستانش می گوید که مهاجمان عضو یک باند پورتوریکویی به نام «باراکوداها» بوده اند. انت روزبه روز برای جلب توجه تونی درمانده تر می شود، و بابی نیز دنبال حمایت عاطفی از تونی است. تونی به استفنی کمک می کند تا به منهتن نقل مکان کند و هنگامی که از رابطهٔ گذشته اش با مردی متأهل باخبر می شود، او را دلداری می دهد. تونی و دوستانش تصمیم می گیرند از باراکوداها انتقام بگیرند و با ماشین بابی به پاتوق شان حمله می کنند، اما پس از درگیری درمی یابند که گاس ممکن است گروه اشتباهی را معرفی کرده باشد. با تمرین فراوان، تونی و استفنی در مسابقه شرکت می کنند و پس از اجرای موفق شان همدیگر را می بوسند. آن ها برندهٔ جایزه اول می شوند، اما تونی احساس می کند که یک زوج پورتوریکویی بهتر رقصیده اند و داوری ها ناعادلانه بوده است؛ بنابراین، جایزه و تندیس را به آن زوج می دهد. پس از مسابقه، تونی سعی می کند در ماشین بابی به زور با استفنی رابطه برقرار کند، اما او با فریاد می گوید که فقط برای بردن جایزه با او همکاری کرده و از ماشین فرار می کند. ساعتی بعد، دوستان تونی با انت از راه می رسند؛ او پذیرفته
با همگی شان رابطه داشته باشد. تونی تلاش می کند او را از این کار باز دارد، اما دابل جی و جویی جلویش را می گیرند و همگی به پل می روند. در ماشین، جویی انت را مورد تجاوز قرار می دهد و دابل جی هم همین کار را تکرار می کند، در حالی که تونی و بابی ناراحت و ساکت اند. سپس مانند همیشه به سمت سیم های پل می روند. بابی که رفتارهای ناپایدار و بی پروا دارد، حتی خطرناک تر از قبل عمل می کند. تونی سعی می کند او را آرام کند، اما ناامیدی بابی و دلخوری اش از تونی که به تماس هایش پاسخ نداده بود، به انفجار احساسات منجر می شود و سرانجام بابی سقوط می کند و می میرد. پس از حضور پلیس، تونی با نفرت از دوستانش، آن ها را رها می کند و سوار مترویی پر از نقاشی های دیواری به سوی منهتن می رود. صبح روز بعد، جلوی آپارتمان استفنی ظاهر می شود و بابت رفتارش عذرخواهی می کند. او قصد دارد به منهتن نقل مکان کرده و زندگی تازه ای آغاز کند. استفنی او را می بخشد و اعتراف می کند که به خاطر احترام و حمایت اخلاقی اش با او رقصیده است. آن ها تصمیم می گیرند رابطه شان را با دوستی ادامه دهند.
ببر را نجات دهید فیلمی ۱۰۰ دقیقه ای به کارگردانی جان جی آویلدسن با بازی جک لمون است.
ترسیده در حد مرگ فیلمی ۶۵ دقیقه ای به کارگردانی کریستی کابان با بازی بلا لوگوسی است.
صورت زخمی (همچنین با نام های صورت زخمی: شرم یک ملت و شرم یک ملت نیز شناخته می شود)، فیلمی پیشاکد در ژانر گنگستری به کارگردانی هاوارد هاکس و تهیه کنندگی هاکس و هوارد هیوز است. بن هکت نویسندهٔ فیلمنامهٔ "صورت زخمی" است که بر اساس رمان سال ۱۹۲۹ آرمیتاژ تریل ملهم از زندگی آل کاپون نگاشته شده است. در این فیلم پل مونی در نقش یک گنگستر مهاجر ایتالیایی به نام آنتونیو «تونی» کامونتی ظاهر می شود که در دنیای خشن باندهای خلافکار شیکاگو رشد کرده است. در همان زمان که کامونتی در اندیشهٔ تصاحب معشوقهٔ رئیسش است، چشم خواهرش به دنبال بهترین آدمکش اوست. در صحنه ای که کشتار روز ولنتاین قدیس نمایش داده می شود، فیلم با زندگی کاپون رابطه ای آشکار پیدا می کند. پس از اینکه هیوز حقوق رمان تریل را خرید، به سرعت هاکس را برای کارگردانی و هکت را برای نوشتن فیلمنامه انتخاب کرد. از ژانویه ۱۹۳۱، هکت در یک دوره یازده روزه فیلمنامه را نوشت. "صورت زخمی" پیش از آغاز کد تولید در سال ۱۹۳۴ تولید شد که مقرراتی را در مورد محتوای فیلم ها به اجرا درآورد. با این حال، کد هِیز، صورتِ اولیه خفیفِ کد تولید، خواستار تغییرات عمده ای شد، از جمله پیشگفتاری در م
حکومیت گانگسترها، پایان جایگزین برای سرزنش واضح تر کامونتی و عنوان جایگزین "شرم یک ملت". سانسورچی ها معتقد بودند که فیلم خشونت و جرم را ستایش می کند. این تغییرات باعث شد که فیلم یک سال به تعویق بیفتد، اگرچه برخی از نمایش ها پایان اصلی را حفظ کردند. نمایش های جدید فیلم دارای پایان اصلی هستند، اگرچه برخی از نسخه های دی وی دی شامل پایان جایگزین نیز می شوند؛ این نسخه ها تغییراتی را شامل می شوند که هیوز و هاکس باید برای تایید دفتر هیز انجام می دادند. هیچ نسخه کاملا بدون تغییری پیدا نشده است. برخورد تماشاگران مثبت بود اما سانسورچی ها فیلم را در چندین شهر و ایالت ممنوع کردند و هیوز را مجبور کردند از نمایش فیلم دست بردارد و آن را در گاو صندوق نگه دارد. پس از مرگ هیوز در دهه ۱۹۷۰، امتیاز فیلم خریده شد. در کنار "سزار کوچک" و "دشمن مردم" (هر دو در ۱۹۳۱)، "صورت زخمی" به عنوان یکی از مهمترین فیلم های گانگستری شناخته می شود و تاثیر زیادی بر این ژانر گذاشته است. در سال ۱۹۹۴، کتابخانه کنگره "صورت زخمی" را به فهرست ملی ثبت فیلم افزود. در سال ۲۰۰۸، انستیتوی فیلم آمریکا "صورت زخمی" را ششمین فیلم برتر گانگستری معرفی کرد. این فیل
م با همین عنوان دوباره ساخته شد: صورت زخمی (فیلم ۱۹۸۳) با بازی آل پاچینو . خلاصه داستان. در دهه ۱۹۲۰ در شیکاگو، مهاجر ایتالیایی آنتونیو کامونتی («تونی»)(با بازی پل مونی) به دستور جان لووُ («جانی»)(به بازی آزگود پرکینز) عمل می کند و لوئی کاستیلو («لوئی بزرگ»)(رئیس اصلی باندهای قسمت جنوبی شهر) را به قتل می رساند. جانی کنترل قسمت جنوبی را به دست می گیرد و تونی در مقام دستیار اصلی او است؛ آن ها مقادیر زیادی آبجو غیرقانونی به مشروب فروشی های غیرمجاز می فروشند و در بارهایی که توسط رقیبانشان اداره می شود، به زور وارد عمل می شوند. با این وجود، جانی بارها به تونی هشدار می دهد که با دار و دسته ایرلندی ها (به رهبری اوهارا) که کنترل قسمت شمالی شهر را در دست دارند، درگیر نشود. تونی خیلی زود این دستور را ندیده می گیرد و با حمله به بارهای متعلق به اوهارا، توجه پلیس و گروه های رقیب را جلب می کند. جانی متوجه می شود که تونی از کنترل خارج شده و به دنبال حذف او از جایگاهش است. در همین حال، تونی با اعتماد به نفسی بیشتر، به دنبال دوست دختر جانی، پاپی (با بازی کارن مورلی)، است. در ابتدا دختر به جانی بی اعتنا است، ولی با مشهورتر شدن
او، توجهش جلب می شود. پاپی به آپارتمان «پر زرق و برق» تونی می رود و او بیلبورد الکتریکی تبلیغاتی را به پاپی نشان می دهد که شعارش الهام بخش او است: «جهان متعلق به تو است». تونی در نهایت تصمیم می گیرد که اعلان جنگ کند و بخش شمالی را در اختیار بگیرد. او جینو رینالدو را که یکی از بهترین آدم هایش و دوست نزدیکش است، برای کشتن اوهارا به گلفروشی ای می فرستد که او به عنوان پایگاه از آن استفاده می کند. این اقدام به انتقام جویی سنگینِ باندهای شمال شهر منجر می شود که حالا رهبر آنان گَفنی شده است و مجهز به مسلسل دستی هستند؛ تخیل تاریک تونی بیدار می شود. تونی نیروهای خود را برای نابودی باندهای رقیب و به دست آوردن بازار آنها رهبری می کند و حتی متوسل به جعل هویت افسران پلیس برای کشتن رقیبان در گاراژ می شود. تونی، گفنی را در حمله ای به یک سالن بولینگ از سر راه برمی دارد. اعضای باند جنوب شهر و پاپی به یک باشگاه می روند و تونی و پاپی با هم جلوی روی جانی می رقصند. پس از اینکه تونی نیت خود را برای تصاحب پاپی آشکار می کند، جانی متوجه می شود که دست پرورده اش قصد جانشینی او را دارد و ترتیبی می دهد که تونی در حین رانندگی ترور شود. ت
ونی موفق می شود از این حمله جان سالم به در برد؛ او و جینو، جانی را می کشند و تونی رئیس بلامنازع شهر می شود. تونی و پاپی برای فرار از دست نیروهای پلیس که با تمام نیرو در تعقیب آنها هستند، شیکاگو را برای یک ماه ترک می کنند. اقدامات تونی اعتراض عمومی را برانگیخته و پلیس به دنبال وی است. پس از آنکه تونی، خواهر محبوبش (فرانچسکا (چسکا)(با بازی آن دورژک)) را با جینو می بیند با خشم ناشی از حسادت، دوست خود را می کشد و آن دو حتی فرصت نمی یابند ازدواج مخفیانه خود را به او خبر دهند. خواهرش با پریشانی به بیرون می دود تا پلیس را خبر کند. نیروهای پلیس برای دستگیری تونی به اتهام قتل جینو به راه می افتند و تونی در خانه خود پنهان و آماده برای رویارویی می شود. چسکا به قصد قتل تونی بازمی گردد ولی تصمیم می گیرد به او برای مواجهه با پلیس کمک کند. آن دو مسلح می شوند و تونی از پنجره به بیرون شلیک می کند و دیوانه وار می خندد. لحظاتی بعد اما، چسکا به ضرب گلوله ای از پا در می آید. آپارتمان تونی در حالی که وی نام چسکا را صدا می زند، پر از گاز اشک آور می شود. تونی در حال فرار از راه پله با پلیس مواجه می شود. تونی برای زنده ماندن التماس م
ی کند ولی به محض فرصت یافتن، می گریزد، افسر پلیسی در خارج از ساختمان او را به رگبار می بندد. تلو تلو می خورد و در جوب آب می افتد و می میرد. در میان همهمه، دوربین بر روی بیلبود متمرکز می شود: جهان متعلق به تو است. تولید. توسعه. هاوارد هیوز، سرمایه دار بزرگ، که در آن زمان درگیر فیلمسازی بود، پس از موفقیت فیلمش در سال ۱۹۳۱، "صفحه اول"، خواهان موفقیت در گیشه بود. فیلم های گانگستری در اوایل دهه ۱۹۳۰ در دوره منعِ مشروباتِ الکلی موضوعیت داشتند و هیوز می خواست فیلمی بر اساس زندگی آل کاپون بسازد که برتر از همه فیلم های دیگر در این ژانر باشد. به دلیل شلوغ بودن ژانر، به او توصیه شد که فیلم را نسازد؛ "سزار کوچک" با بازی ادوارد جی. رابینسون و "دشمن مردم" با بازی جیمز کاگنی قبلاً در گیشه موفق بودند و برادران وارنر ادعا می کرد که هیچ کار جدیدی نمی توان در ژانر گانگستری انجام داد. علاوه بر این، سانسورچیان صنعت سینما مانند دفتر هیز از جذاب نشان دادن جرم و جنایت در رسانه ها ناراحت بودند. هیوز حقوق رمان "صورت زخمی" اثر آرمیتاژ تریل را خریداری کرد که با الهام از زندگی کاپون نوشته شده بود. تریل در اوایل دهه ۱۹۲۰ برای تعدادی از مج
لاتِ داستان پلیسی نوشت اما کمی قبل از انتشار "صورت زخمی" در سن ۲۸ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت. هیوز گزارشگری نیویورکی و صاحب نظر دربارهٔ کاپون را (فرد پاسلی) به عنوان نویسنده استخدام کرد. هیوز از بن هکت خواست که نویسنده اصلی باشد، وی در سال ۱۹۲۹ اولین جایزه اسکار بهترین فیلم نامه غیراقتباسی را برای فیلم جنایی صامتش "دنیای تبهکاران" به دست آورده بود. هکت که به هیوز به عنوان کارفرما مشکوک بود، درخواست حقوق روزانه ۱٬۰۰۰ دلاری کرد که هر روز ساعت شش پرداخت شود. هکت ادعا کرد اگر هیوز کلاهبردار باشد، فقط یک روزِ کارش را تلف می کند. هیوز می خواست هاوارد هاکس کارگردانی فیلم و تهیه کنندگی مشترک آن را بر عهده بگیرد. این امر هاکس را شگفت زده کرد، زیرا روابط این دو نفر هرگز دوستانه نبود؛ هیوز در ژوئیه ۱۹۳۰ شکایتی علیه هاوارد هاکس تنظیم کرده بود و ادعا می کرد که فیلم هاکس، "پرواز شناسایی"، از فیلم او "فرشته های جهنم" سرقت شده است. در طی یک بازی گلف، هیوز قول داد که از شکایت خود صرف نظر کند (مطلب بی ربطی بود زیرا قبلاً توسط قاضی رد شده بود)، و تا به هجدهمین سوراخ برسند، هاکس به کارگردانی فیلم علاقه مند شده بود. وی زمانی ک
ه متوجه شد هکت نویسنده اصلی خواهد بود، بیشتر متقاعد شد. هکت و هاکس به خوبی با هم کار کردند و قصد داشتند شخصیت کاپون را همچون عضوی از خاندان بورجا به تصویر بکشند، از جمله اشاره به محرم آمیزی بین شخصیت اصلی و خواهرش که در رمان تریل وجود دارد. نوشتن. در ژانویه ۱۹۳۱، هکت فیلمنامه را، بر اساس رمان تریل، در یازده روز نوشت. بخش های دیگری توسط فرد پاسلی و دابلیو.آر. برونت (نویسنده رمان "سزار کوچک" که فیلمی به همین نام بر اساس آن ساخته شد) به متن اضافه شد. پاسلی عناصری از کتاب "آل کاپون: زندگی نامه مردی خودساخته" را وارد فیلمنامه کرد؛ این کتاب شامل صحنه ای از کاپون در سلمانی است که شبیه به معرفی تونی کامونتی در فیلم است. نام پاسلی برای کارش بر روی فیلمنامه در فیلم نیامد. جان لی ماهین و سیتون آی. میلر متن را برای تداوم و گفت وگو بازنویسی کردند. از آنجایی که پنج نویسنده وجود داشت، تشخیص اینکه کدام جزء توسط کدام نویسنده نوشته شده، کار دشواری است؛ با این وجود، پایان "صورت زخمی" شبیه به اولین فیلم گانگستری هکت ("دنیای تبهکاران") است که در آن بول وید خود را همراه با معشوقه اش در آپارتمانش به دام می اندازد و به انبوهی از پلی
س ها در بیرون شلیک می کند؛ بنا براین می توان گفت نوشته هکت است. فیلم "صورت زخمی" شباهت کمی به رمان آن دارد. اگرچه فیلم شامل همان شخصیت های اصلی، نکات داستانی، ته مایه های رابطه جنسی با خویشاوندان است ولی تغییراتی در آن ایجاد شد تا مدت و شخصیت ها کاهش یابند و درخواست های اداره های سانسور برآورده شود. برای آنکه گانگسترها کمتر تحسین برانگیز به نظر برسند، شخصیت تونی از آنچه در رمان بود کمتر باهوش و بیشتر بی شعور ظاهر گشت. همچنین، رابطه هم شیری تونی و افسر پلیس برای جلوگیری از به تصویر کشیدن فساد پلیس، حذف شد. پیوندها با کاپون. هم فیلم و هم رُمان بر اساس زندگی آل کاپون هستند که نام مستعارش «صورت زخمی» بود. اسامی شخصیت ها و مکان ها فقط اندکی تغییر کرده اند: کاپون به کامونتی، توریو به لووُ و موران به دوران تبدیل شده اند. در برخی نسخه های اولیهٔ فیلم نامه، نام های کولوسیمو کولیسیمو و اوبانیون بانون نوشته شده بودند اما به ترتیب به کاستیلو و اوهارا تغییر داده شدند. این موضوع شامل جایگزینی نام شخصیت ها و مکان های شناخته شدهٔ دیگری هم می شود که برای ناشناس ماندن شان انجام شد و دلیلش سانسور و نگرانی هاکس بابت پرداختن بیش
از حد به جزئیات تاریخی بود. بن هِکت با کاپون ملاقات کرده بود و «دربارهٔ شیکاگو چیزهای زیادی می دانست» بنابراین برای نگارش فیلمنامه هیچ تحقیقی انجام نداد. به گفته هکت زمانی که روی فیلمنامه کار می کرد، کاپون دو نفر را برای ملاقات با او به هالیوود فرستاد تا مطمئن شود که فیلم بر اساس زندگی کاپون نوشته نشده باشد. هکت به فرستادگان کاپون گفت که شخصیت «صورت زخمی» برگرفته از افراد متعدد است و این عنوان به دلیل جذاب بودنش انتخاب شده است؛ بنابراین آن دو تنهایش گذاشتند. ارجاعات به کاپون و رخدادهای واقعی از جنگ باندهای مافیایی شیکاگو برای مخاطبان آن زمان آشکار بود. شخصیت مونی زخمی شبیه زخم کاپون داشت که در دعواهای مشابه بر چهره اش نقش بسته بود. به گفتهٔ پلیس در فیلم، کامونتی یکی از اعضای باند فایو پوینت در بروکلین است که کاپون یکی از اعضای شناخته شدهٔ آن بود. تونی رئیس خود کاستیلو ملقب به «لوئی بزرگ» را در لابی کلوپش می کشد. کاپون هم در قتل اولین رئیسش کالوسیمو ملقب به «جیم بزرگ» در سال ۱۹۲۰ نقش داشت. در فیلم نشان داده می شود که سرکردهٔ باند رقیب اوهارا در گل فروشی که خودش مالک آن است به قتل می رسد. در سال ۱۹۲۴ دار و دسته
ٔ کاپون دین اوبانیون را در گل فروشی اش به قتل رساندند. قتل عام هفت مرد در یک گاراژ، توسط دو مرد مسلح که یونیفورم افسران پلیس را بر تن دارند بازآفرینی واقعهٔ کشتار روز سنت ولنتاین در سال ۱۹۲۹ است. در فیلم رهبر این باند به سختی از مهلکه جان به در می برد همان طور که در واقعیت برای باگز موران (سرکردهٔ مافیای اهل شیکاگو) اتفاق افتاد. سکانس افتتاحیهٔ فیلم در تقاطع خیابان های بیست و دوم و واباش (ضلع جنوبی قلمروی کاپون) واقع شده که بسیاری از جنایات کاپون در آن محل اتفاق افتادند. با وجود ارجاع های واضح فیلم به کاپون، شایعه شده بود کاپون آنقدر از «صورت زخمی» خوشش آمده بود که نسخه ای از آن را تهیه کرده بود. اما به نظر می رسد منشأ آن شایعه احتمالاً یک ادعای اغراق آمیز از جانب هاکس بوده چون در زمان اکران فیلم، کاپون به اتهام فرار مالیاتی در آتلانتا زندانی بود. انتخاب بازیگران. هاکس و هیوز انتخاب بازیگران را دشوار یافتند زیرا اکثر بازیگران تحت قرارداد بودند و استودیوها تمایلی نداشتند به هنرمندان خود اجازه آزاد کار کردن برای تهیه کنندگان مستقل بدهند. اروینگ تالبرگ (تهیه کننده) کلارک گیبل را پیشنهاد کرد ولی هاکس معتقد بود گی
بل یک شخصیت است و نه یک بازیگر. آل روزن، عامل استعدادیابی، پس از دیدن پل میونی در برادوی، او را برای نقش اصلی پیشنهاد کرد. میونی چون فکر می کرد از نظر فیزیکی برای این نقش مناسب نیست، در ابتدا نپذیرفت ولی پس از خواندن فیلمنامه، همسرش بلا وی را متقاعد کرد نقش را بپذیرد. پس از تست بازیگری در نیویورک؛ هیوز، هاکس و هچت، میونی را برای نقش تأیید کردند. بوریس کارلوف برای نقش گانگستر ایرلندی به نام گفنی انتخاب شد و در پوستر فیلم با عنوان «بوریس «فرانکشتاین» کارلوف» ظاهر گشت. جک لا رو در نقش جینو رینالدو، دستیار تونی کامونتی (که از فرانک ریو محافظ آل کاپون الگوبرداری شده بود) انتخاب شد اما از آنجایی که از میونی بلندقدتر بود، هاکس نگران بود شخصیت سرسخت میونی (صورت زخمی) را تحت الشعاع قرار دهد. وی را با جرج رفت جایگزین کردند، بازیگر پرتلاش اما ناموفقی که هاکس در مسابقه بوکس حرفه ای به شکلی اتفاقی وی را پیدا کرد. رَفت نقش تقریباً یکسانی را در سال قبل به عنوان اولین فیلم بلند خود در میلیون های فوری (فیلمی گانگستری به بازی اسپنسر تریسی) ایفا کرده بود اما نقش وی در "صورت زخمی" بود که او را به دنیای ستاره شدن پرتاب کرد. فیلم
برداری. فیلم برداری "صورت زخمی" شش ماه به طول انجامید که برای یک فیلم ساخته شده در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ زمان زیادی به شمار می آمد. هوارد هیوز برای جلوگیری از تداخل در کار فیلم برداری، در آن مدت در پروژهٔ دیگری مشارکت نکرد. او از هاکس خواست تا با اضافه کردن سکانس های تعقیب و گریز اتومبیل، تصادف و شلیک مسلسل فیلم را تا حد امکان از نظر بصری هیجان انگیز بسازد. هاکس فیلم را در سه مکان مختلف فیلم برداری کرد: استودیو متروپولیتن، استودیو هارولد لوید و تئاتر مایان در لس آنجلس. فیلم برداری سه ماه طول کشید و بازیگران و عوامل هفت روز هفته مشغول کار بودند. در خشن ترین سکانس که در رستوران اتفاق می افتد هاکس برای جلوگیری از آسیب رساندن به عوامل، صحنه را خالی کرد و شلیک مسلسل ها را قیلم برداری کرد. بازیگران بعدا جلوی صفحه ای نقش آفرینی کردند که تیراندازی روی آن نمایش داده می شد بنابراین وقتی همگی زیر میزهای رستوران جمع می شدند به نظر می رسید که آن فضا همزمان زیر آتش مسلسلهاست. در طول فیلمبرداری، هاکس و هیوز به دفتر هیز آمد و شد می کردند تا در مورد اصلاحات بحث کنند. با این وجود "صورت زخمی" فیلمبرداری شد و بخش های مختلف آن به سرعت
کنار هم قرار گرفت. در سپتامبر ۱۹۳۱ قسمتی از فیلم برای کمیسیون جنایی کالیفرنیا و مقامات پلیس نمایش داده شد. هیچ یک از آنها فکر نمی کردند فیلم تأثیر نامناسبی روی تماشاگران داشته باشد یا واکنش جنایی را در پی داشته باشد. فیلم برای اروینگ تالبرگ نمایش داده شد و او تحت تاثیر آن قرار گرفت. علیرغم بازخوردهای مثبتی که فیلم دریافت کرد، دفتر هیز هم چنان بر اعمال تغییرات پیش از تأیید نهایی اصرار می ورزید. سانسور. "صورت زخمی" در دوران هالیوود پیشا-کد تولید و فیلمبرداری شد، دوره ای که از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۴ طول کشید. دوره پیشا-کد با نمایش و نظارت غیررسمی و بی نظم محتوای فیلم ها، پیش از ایجاد اداره کد تولید در جولای ۱۹۳۴، توصیف می شود. قبل از آن، سانسور برعهده انجمن سینمایی آمریکا بود. در سال ۱۹۳۰، ویل هیز (رئیس انجمن) تلاش کرد بر محتوای فیلم ها نظارت کند؛ انجمن از آن پس به عنوان «دفتر هیز» شناخته شد. هدف دفتر هیز، سانسور برهنگی، تمایلات جنسی، مواد مخدر و جرائم بود. به طور مشخص در مورد "صورت زخمی"، دفتر هیز خواست یا با نمایش پذیرش خطا توسط مجرمان یا با نمایش مجازات مجرمان، از نمایش همدلانه جرائم اجتناب شود. با این حال، دفتر هیز تا
سال ۱۹۳۴ که انجمن رسماً متعد شد به قانون تولید پایبند باشد، قدرت حذف بخش هایی از فیلم را نداشت؛ بنابراین به تأخیر در اکران فیلم و لابی گری برای حذف صحنه هایی از فیلم یا جلوگیری از تولید فیلم متوسل می شد. روش معمولِ دور زدنِ دفتر هیز آن بود که با افزودن صحنه های بسیار سکسی به فیلم و حذف آنها برای جلب رضایت دفتر، آنها متوجه بی بندو باری های باقیمانده در فیلم نشوند. جِی. ای. اسمیت "صورت زخمی" را «یکی از سانسورشده ترین فیلم های تاریخ هالیوود» نامید. هاوارد هاکس معتقد بود که دفتر هیز با فیلم پدرگشتگی شخصی دارد، هیوز نیز معتقد بود سانسور به دلیل «انگیزه های پنهانی و سیاسی» سیاست مدارانِ فاسد بوده است. از آن سو، جیمز وینگِیت عضو هیئت سانسور نیویورک، پاسخ متقابل داد که هیوز مشغول «تبلیغات گیشه» در تولید فیلم است. پس از درخواست های مکررِ دفتر هیز برای بازنویسی فیلمنامه، هیوز به هاکس دستور داد که «گور بابای دفتر هیز، فیلم تا اونجایی که میشه واقع گرا و فجیع باشه». نمایش "صورت زخمی" خشم دفتر هیز را برانگیخت. به گفته دفتر هیز، "صورت زخمی"، کد تولید را زیر پا گذاشته است زیرا فیلم باعث همدردی با شخصیت میونی شده و به جوانان
روش موفقِ جرم وجنایت را نشان می دهد. دفتر هیز خواستار حذف بعضی صحنه ها، افزودن صحنه هایی برای محکومیت گانگسترها و پایانی متفاوت شد. به اعتقاد آنها مرگ تونی در پایان فیلم بیش از حد تحسین برانگیز بود. علاوه بر خشونت، انجمن رابطه نامناسبِ شخصیت اصلی و خواهرش را بسیار آشکار می دانست به خصوص زمانی که وی پس از سیلی زدن و پاره کردن لباسش، چسکا را در آغوش می گیرد؛ دستور دادند تا این صحنه حذف شود. هیوز برای جلب رضایت انجمن، صحنه های خشن تر را حذف کرد، پیش درآمدی در نکوهش گانگسترها به آن افزود و پایانی متفاوت برای فیلم نوشت. علاوه بر این، چند صحنه برای محکومیت آشکارِ گانگسترها افزوده شد، به طور مشخص دو صحنه ای که در یکی از آنها ناشر روزنامه، رو در روی دوربین مستقیماً به دولت و ملت در مورد عدم اقدام در مبارزه با خشونت اوباش، پند می دهد و در صحنه ای دیگر، رئیس پلیس، تمجید گانگسترها را تقبیح می کند. هاکس از فیلمبرداری صحنه های اضافی و پایان جایگزین، خودداری کرد. ریچارد راسن فیلمبرداری آنها را انجام داد و عنوان «کمک کارگردان» را به دست آورد. به هیوز دستور داده شد که عنوان فیلم را به "مخاطره، شرمِ ملت" یا "زرد" تغییر دهد ت
ا به موضوع فیلم تصریح شود؛ پس از ماه ها چانه زنی، او با عنوان "صورت زخمی، شرمِ ملت" کنار آمد و پیش گفتاری در نکوهش «گانگستر» در مفهوم کلی آن به فیلم افزود. زمانی که دفتر هیز با عنوان اصلی فیلم مخالفت کرد، هیوز تلاش کرد فیلم را با عنوان "زخم" انتشار دهد. به جز در عنوان، واژه «صورت زخمی» از فیلم حذف شد. در صحنه ای که تونی، رینالدو را به قتل می رساند، چسکا کلمه «قاتل» را به او می گوید ولی حرکت لب هایش بیان کننده کلمه «صورت زخمی» است. در فیلمنامه اصلی، مادر تونی، پسرش را بی قیدوشرط دوست دارد، سبک زندگی او را می ستاید و حتی از او پول و هدیه می پذیرد. علاوه بر این، سیاستمداری در آن وجود داشت که علیرغم کارزار تبلیغاتی بر ضد گانگسترها در تریبون، پس از چند ساعت در میهمانی آنها دیده می شود. فیلمنامه با ماندن تونی در ساختمان، بدون آنکه گاز اشک آور و انبوه گلوله های شلیک شده بر او تأثیری گذاشته باشد، پایان می یابد. پس از آتش گرفتن ساختمان، تونی مجبور به خروج از آن می شود، مسلسل ها به آتش درمی آیند. رگبار تیر به او می بارد ولی گویا بر او کارگر نیستند. توجهش به افسر پلیسی جلب می شود که در سراسر فیلم، وی را بازداشت کرده، به