Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م دادند که ثمر بخش بوده است. خوراک دام و طیور در افغانستان. غذای حیوانات عبارتند از برگ ساقه و تخم غلات چون گندم، جو، جواری، جودر، علوفه جات اعم از برگ و ساقه و تخم مانند ارزن باجره شاحل لبلبو رشقه شبدر ذرت جوار حبوبات [فامیل لیگوم] لوبیا نخود ماش شفتل شاخل، کلول پتک، عدس ممپلی و تعداد از سبزه ها برگ ساقه و ریشه گیاهان طبیعی. کشاورزان قسمت مورد نیاز گیاه را برای خود نگه داشته باقی را به حیوانات خود می دهند. مثلاً جوار دانه آن را برای خود نگهداشته ساقه و برگ آن را به دام می دهند. علاوه بر این حیوانات نیاز به کلسیم، نمک، ویتامین ها و آنزیم ها دارند. حیوانات اهلی در افغانستان مدت ده ماه از چراگاه ها طبیعی تغذیه می دارند. در دو ماه که سرما شدید می باشد لازم است دهقانان خود غذا حیوانات خویش را تهیه کنند. بهترین غذا برای حیوانات نشخوارکننده و شیرده رشقه می باشد. بدین منظور دهقانان غذای زمستانی حیوانات را از مخلوط رشقه و سایر علوفه جات تهیه کرده که به آن بیده و سایلج گفته می شود. در کشورهای پیشرفته روال این است که شرکت های بزرگ و مجرب تولید غذا، سایلج، نمکیات و ویتامین های حیوانات را به عهده داشته، سالم بودن و در دس
ترس بودن آن را هم تضمین می نمایند. بدین ترتیب کشاورزان و دامداران عواید خوب بدست می آورند. مثلاً یک گاو افغانی با وضعیت تغذیه و نگهداری نامناسب دریک سال ۱۷۰۰لیتر شیر می دهد در حالیکه یک گاو دانمارکی ۹۰۰۰لیتر شیر می دهد. دانمارک مبلغ ۵۵میلیارد کرون یا یک میلیارد دلار در سال از طریق صادرات شیر و فرآورده های لبنی بدست می آورد. علفزار و انواع آن. افغانستان دارای ۳۰ میلیون هکتار زمین علفزار می باشد که ۴۷ درصد مساحت سرزمینی اش را تشکیل داده است. دامنه های کوه هندوکش چراگاهی طبیعی و دایمی محسوب می شود. نحوه استفاده از چراگاه های افغانستان به دو روش است: چراگاه دامداران یکجانشین و کوچ نشینها. کوچ نشینان در فصل گرما با حیوانات خویش در چراگاه دامنه های هندوکش مسکن گزیده و در زمستان به پاکستان یا هند می روند. علفزارهای افغانستان تحت حفاظت دولت قرار نداشته همه ساله توسط دامداران محلی مورد استفاده قرار می گیرد. تناوب زراعتی درین علفزارها وجود نداشته و فاقد کنترل می باشد. چراکه سواستفاده و افراط در کشت و کار باعث ازدیاد فرسایش خاک در این کشور گردیده است. در افغانستان چرا از اول بهار شروع شده در آبان ماه پایان می یابد که بع
ضاً در ماه های شهریور، مهر و آبان مشکلات چرا وجود دارد. در کشورهای پیشرفته چراگاهی در کنترل قرار گرفته دولت یا مالداران گستره چراگاه را به چند قسمت تقسیم می نمایند یعنی چراگاه بهاری تابستانی و پاییزی. یعنی همه چراگاه را در یک زمان مورد استفاده قرار نمی دهند. همچنین بذر گیاهان مورد نظر و کود را به آن اضافه می کنند. نوع گیاه مورد چرا قرار گرفته و مقدار چرا مستقیماً بر وزن احشام تأثیر دارد. چرای بز در ارتفاعات و کوه ها، چرای گوسفند و گاو در دامنه های کوه ها و شتر در دشت ها مناسب می باشد. استفاده از بیابان زارها به منظور چراگاه غیر علمی است. گاو. این حیوان در تمام مناطق افغانستان وجود دارد. این حیوان بیشتر در ولایات فراه جوزجان ولایت نورستان بدخشان وتخار وجود دارد. انواع گاوهای افغانستان عبارتند از گاو کابلی، قندهاری، غژگاو بدخشانی، کنری، شان خن سری، سیتانی و از گاوهای خارجی نیو جرسی هولشتین، فریسین و بران سویس می باشد. گاوهای قندهاری و سیستانی دارای جثه ای قوی وکنری لاغر می باشد. در افغانستان گاورا به مقاصد گوشت، شیر، کار، و انتقالات استفاده می نمایند. علاوه برآن گاو دارای محصولات فرعی می باشد که دارای ارزش اقتص
ادی است. محصولات فرعی گاو عبارتند از پوست، کودحیوانی و استخوان. کیفیت پوست نیز جز قیمت گاو است. پوست گاو ۸–۱۰ درصد قیمت گاو را و پوست گوساله ۱۵–۲۰٪ قیمت گوساله را در بر می گیرد. گوشت گاو دارای طعم لذیذ و دارای آمینواسیدهای ضروری می باشد. معمولاً گاوها به مقاصد گوشت و شیر پرورش داده می شوند. از جنس نر آن استفاده های مختلفی می نمایند. درافغانستان تاکنون گاوداری به شکل مکانیزه به دلیل عدم امنیت و کمبود برق به طور کل رایج نگردیده است. افغانستان دارای سه نوع گاو یعنی وطنی، گاو میش، و غژگاو می باشد. در طی ۳۵ سال وزارت کشاورزی افغانستان با همکاری سازمان های کشاورزی جهان تحقیقاتی در مورد نسل کِشی و اصلاح نژادی گاوهای خارجی با گاوهای افغانی اجرا نموده است ولی در مورد گاو گوشتی طور مشخص هیچ طرحی در دست نداشته است. در شرایط صفحات مرکزی افغانستان پرورش گاوهای جرسی و هولشتین نتیجه مثبت داده است. در طی این سال ها در مورد هزاران راس گاو افغانستانی با اسپرم گاو هولشتین لقاح مصنوعی انجام شده است. در نقاطی از افغانستان که هوای گرم دارند پرورش گاو نتیجه چندان خوبی نداشته است زیرا گاو در شرایط محیطی ۴۰–۴۵ درجه حرارت به مقدار زیا
دی وزن خود را از دست می دهند. در چنین شرایطی در صورت که آب فراوان باشد پرورش گاومیش مناسب است. و اگر کمبود آب قابل رفع نباشد لازم است در مورد بدست آوردن نسل اصلاح شده بومی پژوهش صورت گیرد. در کشورهای اسکاندیناوی یک دامدار با دونفر کارگر ۴۵۰–۵۰۰ گاو را پرورش داده و در سال ۲–۵میلیون لیتر شیر بدست می آورند. هر گاو در سال ۹۰۰۰لیتر شیر می دهد. هوای سرد، نژاد خوب، دادن غذای مکفی از قبیل علوفه جات تخمیر شده انواع نمکیات ضروری وکلسیم دار از جمله دلایل موفقیت دامداری در اسکاندیناوی می باشد. ساختمان داخلی گاو. معده گاو دارای ۴ قسمت می باشد. در داخل معده گاو میکروب هایی مفید وجود دارد که از علف شیر و آمینو اسید می سازد. در جهان بیشتر از ۲۵۰نوع گاو وجود دارد. تاکنون دانشمندان از طریق اصلاح ژنتیکی توانسته اند حدود صد نسل اصلاح نژادی شده تولید کنند. گاو در سال یک گوساله تولید می کند و از ۱۵–۲۵ سال عمر دارد. هر دوره شیردهی گاو ۹ ماه است. گاوها دارای وزن های مختلف اند [۱۰۰۰-۱۵۲۰ کلیو گرام]. بیشتر گاوهای افغانستان به دلیل سوءتغذیه لاغر می باشند. یک گاو افغانی در روز ۲–۵ لیتر شیر و در سال ۱۰۰۰–۱۷۰۰ لیتر شیر تولید می کند. مناسب
ترین وقت کشتن گاو زمانی است که به وزن ۷۵۰ کیلوگرم برسد. گوسفند. در افغانستان دو نوع گوسفند است دنبه دار و بی دنبه. نوع دنبه دار آن عبارتند از قره قل، غلجای، گدیک، هزارگی، بلوچی و قندهاری می باشد. نوع غیر دنبه آن عربی ترکی می باشد. وزن گوسفندهای شمال افغانستان ۵۰–۵۵ کیلو می رسد. و وزن گوسفند گدیک پنجشیر و بدخشان بین ۲۸–۳۵ کیلو می رسد. این حیوان داری چهار معده بوده از گیاه ها پروتئین را در بدن خود می سازد. گوشت گوسفند در افغانستان قیمت تر از گوشت گاو می باشد. گوسفندهای افغانستان مدت ۹–۱۰ ماه در چرا گاه ها توسط چوپان ها به چرش برده می شود. ۲–۳ ماه باقی سال را مالداران برای گوسفندها جیره تهیه می دارند. گوسفند و بز ۹۰۰۰ سال قبل در افغانستان وایران اهلی گردیده و سپس به ترکیه و از آن پس به آفریقا برده شده است. در بدخشان افغانستان تاکنون گوسفند وحشی به نام گوسفند مارکوپولو و در نورستان بزکوهی وحشی وجود دارد. در افغانستان انواع گوسفند وجود دارد که یکی ازدیگر تا حدودی تفاوت دارند. نوع مشهور گوسفندهای افغانی عبارتند از قرغ هزاره گی، ترکی، قره قل، عربی، شینواری، بوری و چاری می باشد. محصولات گوسفند در افغانستان عبارتند از
پشم قالی نمد گلیم کمپل البسه جیر، دریه، روده می باشد که همه ساله به خارج صادر می گردد. صادرات پوست قره قل یکی از اقلام عمده این کشور را تشکیل می دهد که سالانه از ۵۰–۱۰۰ میلون دلار عواید بدست می آید. بز. طبق گزارش سازمان غذائی جهان افغانستان در سال ۲۰۰۳ دارای ۷٫۳میلیون بز بود. نگهداری بز در افغانستان سابقه طولانی دارد ریرا نورستان مادر بز کوهی نورستانی اند. در افغانستان معمولاً بز با گوسفند یکجا به چرا برده می شود. محصولات فرعی بزهای افغانستان گوشت شیر پوست کشمیره می باشد. تولیدات کشمیره افغانستان الی ۱۰۰۰ تن در سال می باشد. در جهان تا فعلاً ۳۰۰نوع بز وجود دارد که به مقاصد گوشت شیر پوست پشم و غیره تربیه می شوند. در افغانستان بز را برای چندین مقصد تربیه می نمایند. مرگ ومیر بز نسبت به دیگر حیوانات زیاده تر می باشد. انواع بز. در جهان ۳۰۰نوع بز وجود دارد در افغانستان بز وحشی (مارخور) و اهلی وجود دارد. بز اهلی عبارتند از کابلی، اسماری، قندهاری، مار خور کشمیری و نوع نسل جدید رهنما تاجکی و وطنی می باشد. از جمله بز اسماری بزرگتر می باشد. بزها پشم دار را یک کورکه دو کورکه و بدون کشمیره را لشه می گویند. مالداران بزها ر
ا غرض اینکه گوشت بهتر تولید نمایند خسی (عقیم) می سازند. در بازارها بزها را به نام قوچ قوچ نر گوزن عقیم گوزن غیر عقیم و بزغاله یاد می نمایند. در افغانستان عمر یک بز ۱۰–۱۴ سال می باشد. مالداران بزها را در سه ماه زمستان بار دار نگاه می دارند و در بهار چوچه به دنیا ما آورند. سن بار داری بز یک الی یکنیم سالگی است. معمولاً تعداد چوچه دو می باشد. یک بز در روزی ۲–۲٫۵ لیتر شیر تولید می کند. بزها هرنوع علف را می خورند. داری چهار معده اند که در معده خود تولید پروتئین را می نمایند. یعنی از علف هرزه پروتئین حیوانی تولید می نمایند. ۵۱٫۹٪ مالکین بز کوچی هااند. اشتر. شتر یک حیوان نشخوارکننده سه معدوی و پستاندار می باشد. شتر در مقابل تشنگی مقاومت زیاد دارد بدین منظور به نام کشتی صحرا یاد می شود. در افغانستان شتر تا اکنون مورد استفاده قرار می گیرند. مالداران شمال افغانستان، غرب و کوچی ها شتر تربیه می نمایند. ۸۰درصد انتقالات کوچی ها توسط شتر صورت می گیرد. علاوه بر آن شتر به مقصد گوشت شیر پوست و پشم تربیه می گردد. هکذا شتر به مقاصد سپورت، تفریح، قاچاق، نیز استفاده دارد. معمولاً شترهای افغانستان دو کوهانه است ولی به تعداد زیادی ی
ک کوهانه نیز وجود دارد. ساختمان بدن. از اینکه زمستان افغانستان سرد و پر برف می باشد مردم در انتقالات از دو کوهانه استفاده می نمایند. شترهای دو کوهانه برف می خورند. شتر قدرت این را دارد که فاصله ۴۰–۵۰ کیلومتر را در یک ساعت سپری نماید. در افغانستان از شتر و قاطر به منظور انتقالات اسلحه چوب در دره های پر خم پیچ نیز استفاده می نماید. شتر دارای دندان های تیز و لب های سخت است. یک حیوان انتقام جو ونر آن به صاحب ظالم اطاعت نمی کند. دارای ۳ معده بوده قدرت این را دارد که در ۱۵ دقیقه ۲۰۰ لیتر آبرا بنوشد. شتر در موقع گرسنگی و تشنگی از بدن خود استفاده می نماید. شترهای یک کوهانه قوی تر از دو کوهانه بوده می تواند وزن به اندازه ۱۷۰–۲۵۰ کیلو گرام را در ۴–۵ ساعت انتقال دهد. عمر طبیعی یک شتر نارمل ۴۰–۵۰ سال می باشد. شتر دارای گردن دراز بوده در موقع باربری توازن بدن را توسط گردن نگاه می دارد. وهم نسبت دراز بودن گردن از بته های سخت و خارهای روی زمین استفاده می نماید. تاریخچه. مردم شمال افغانستان بیش از ۴۵۰۰ سال قبل شتر را اهلی نموده بودند. قبلاً در این مناطق شترهای وحشی وجود داشت. بدین منظور شترهای دوکوهانه را به نام اشتر باختری
یاد می نمایند. در کاروان های راه ابریشم از شتر نیز استفاده می نمودند. اسب. تربیه اسپ در افغانستان عمومیت داشته مردم از اسپ به مقصد ترانسپورت و ورزش استفاده می نمایند. بجز مردم قزاق دیگر ملیتها از گوشت اسپ استفاده نمی نمایند. مردم صرف از موی دم اسپ برای دام شاندن استفاده می نمایند. اسپ های افغانستان در جسامت فرق دارند. نوع اسپ های خوب افغانستان را به نام مزاری قطغنی ترکمنی هراتی و یابو (اسپ ماده) می نامند. غذای خوب برای اسپ جو است. بز کشی. بزکشی یکی از بازی های ملی افغانستان است. این بازی در ردیف بازی های ملی و بین المللی افغانستان شمرده می شود. مردم ازبک ترکمن و تاجیک صفحات شمال افغانستان به اسپ علاقه داشته و چاپ اندازان ماهر دارند. بازی کنان بزکشی را به نام چاپ انداز می گویند. بازی بز کشی پس از سال ۱۳۴۵ در سطح جهان منحیث بازی افغانی شمرده شد. کشورهای ازبکستان تاجکستان ترکمنستان قزاقستان و قرقیزستان که روابط تاریخی فرهنگی و نژادی با مردم شمال افغانستان دارد پس از دریافت استقلالیت این بازی را نیز جز سپورت ملی خود اعلان نموده است. بزکشی به صفت بازی فرهنگی کشورهای آسیا میانه شناخته شده است. امکان آن میردو که در
آینده میلیون ها تماشاچی برای این بازی مردانه اشتراک خواهند ورزید. سگ. سگ یک حیوان وفا دار به صاحب خود می باشد. سگ های اصیل افغانی سگ های مزاری پاپی بنجر تازی می باشد. سگ ها در افغانستان به مقصد پاسبانی رمه و منازل، تفریح و ورزش نگهداری می شود. تقریباً در تمامی دهات و قریه جات گرک بوده و همیشه رمه های حیوانات را در زمستان مورد حمله قرار می دهند. سگ های رمه افغانستان خیلی قوی بوده در مقابل گله بزرگ از گرگ ها می جنگند. سگ های خانگی افغانستان آدم خور تربیه شده اشخاص مظنون را مورد حمله قرار می دهد. سگ های جنگی الی ۱۰۰۰۰۰ دلار قیمت می داشته باشد. سگ تازی افغانستان در تمام جهان مشهور بوده دارای قد بلند پشم زیاد گوش های خیلی دراز می باشد به نام افغان هوند یاد می شود ساختمان داخلی. دندان های سگ خیلی قوی بوده قدرت شکستن استخوان ها را دارند. سگ ها ذکی هوشیار دارای بوی تیز بوده از فاصله های دور دشمن را از بو می شناسد. یک حیوان گوشت خوار بوده نوع وحشی و اهلی آن وجود دارد. در افغانستان سگ های رمه الی ۱۲ سال زندگی می نمایند. سگ ماده می تواند الی ۱۶ چوچه دهد. سگ های مزاری دارای وزن ۱۶۰کیلو گرام و طول قد آن یک متر می باشد. سا
یر حیوانات. علاوه بر حیوانات یاد شده مردم حیوانات چون مرکب قاطر و خرگوش را نگهداری می نمایند. تا اکنون پروژه های اقتصادی تولید پوست سمور سنجاب روباه وجود ندارد صرف از طریق شکار بدست می آورند. هکذا درین اواخر سازمان ملل و اداره همکاری کشور آمریکا مردم را تشویق می نمایند تا پروژه های پرورش ماهی را به دست گیرند. طور طبیعی در دریاهای افغانستان به مقدار کافی ماهی های خورد و بزرگ وجود دارد. یک تعداد پروژه های تربیه ماهی نیمه فعال از سابق باقی مانده است این پروژه ها عبارتند از پروژه پرورش ماهی بند سروبی، نغلو، آمودریا، کجکی، کوکچه، داله و غیره می باشد. مرغداری. افغانستان دارای ۱۲ میلیون پرنده بوده از جمله ۶ میلون آن مرغ خانگی می باشد. انواع مرغ های افغانستان عبارتند از کلنگی، مرغ سفید، سابوری، پپوگک، کوسه و غیره می باشد. مرغ نر را به نام خراس و ماده را به نام ماکیان یاد می نمایند. تخم مرغ در تمام افغانستان حدود بیست نام دارد نام های مشهور آن تخم، هگی، خاگینه و سفال می باشد. در طول سال های قبل از ۲۰۰۲ مردم و دولت به نسبت ضعف اقتصاد، عدم امنیت، و عدم سهولت غرض دریافت وسایل مدرن مرغداری نتوانسته اند که فرهنگ مرغداری را
گسترش دهند. با وجود اینکه وزارت زراعت در مورد خدمات ارزنده انجام داده است؛ ولی عوامل نگذاشت این برنامه وسعت نماید. در زمان حکومت دکتر نجیب اله گوشت مرغ از کشور چکسلواکی و هندوستان بقدر کافی وارد می گردید اما نه مرغ زنده. پس از سال ۲۰۰۲ که راه ها وشرایط اقتصادی مساعد گردیده است مردم تمام افغانستان آغاز بکار مرغداری نموده اند. فعلاً ۸۰٪ تجهزات مرغداری از ایران و۲۰٪ از اطریش وارد می گردد؛ ولی تا اکنون تولیدات نتوانسته است کفایت این جامعه را نماید. ۸۰٪گوشت مرغ از کشورهای ایران پاکستان برازیل وترکیه وارد گردیده صرف ۲۰ درصد تولیدات وطنی می باشد. دانه مرغ وچوچه ها از ایران و پاکستان وارد می گردد؛ که خلاف موازین بوده باعث انتقال مرض از یک کشور به کشور می گردد. پروژه های بزرگ مرغداری. پروژه مرغداری هلمند{HPP}:این پروژه به همکاری اداره کمک های آمریکا (USAID) بنا شده است. پروژه مرغداری هلمند دارای ظرفیت تولید ۹۰۰۰۰۰مرغ دریک ماه را دارد. تا اکنون بیشتر از یک میلیون مرغ را تولید نموده است. هکذا قدرت تولید ۷۵۰ تن خوراک مرغ را در یک ماه دارد. پروژه کاریابی زنان منازل. هدف از این پروژه مشغول ساختن زنان منازل وسهم گیری آن ها
را در ارتقا سطح اقتصاد فامیل ها می باشد. این پروژه توسط وزارت زراعت افغانستان، اداره همکاری های آمریکا، سازمان غذائی جهان به پیش برده می شود. این پروژه در اکثر ولایات تطبیق گردیده برای هر زن ۱۵ مرغ رایگان توزیع می شود. شرکت سپن غر. این شرکت دارای ۱۲۰۰ اعضا بوده ساحه فعالیت و پرورش آن لغمان جلال آباد و کنر می باشد. ۸۵ فارم در لغمان و۱۲۰ فارم در کنر هار دارد. ضرورت این شرکت درماه۱۰۰۰۰۰جوچه است که ۳۰ هزار در جلال آباد تولیده گردیده مابقی از پاکستان وارد می گردد. مرغابی. افغانستان دارای ۳۳ رود خانه و دریاچه ها می باشد. با ساختن حوض ها در کنار دریاها می توان مرغابی و ماهی را تربیه نمود. از اینکه تربیه مرغابی در کشورهای همسایه رشد نه نموده است بناً در افغانستان هم رشد نموده است. بوقلمون. اگرچه پرورش بوقلمون (پیل مرغ) از قدیم در خانه های اهالی افغانستان معمول است لکن تاکنون به شکل مکانیزه و پرورشگاه بزرگ انجام نشده است. سایر مرغان. پرورش پرندگان چون قاز، مرغابی، قطان، قره قش، و کبک زری، در افغانستان خیلی ندرت می باشد. این نوع پرندگان را علاوه بر گوشت در پارک های تفریحی به منظور سرگرمی اطفال پرورش داده می شود. کبک و
سایر مرغان بشکل وحشی وجود دارد. باشه، شاهین و عقاب بشکل وحشی وجود دارد. این سه پرنده قیمتی ترین پرندگان در افغانستان است. پرندگان خوش خوان. در افغانستان تا اکنون ۵۵۰ نوع پرنده دیده شده است. ۲ نوع آن نادر ۱۷ نوع آن جهانی مابقی در افغانستان و کشورهای همسایه وجود دارند. از جمله ۳۰۰ نوع پرنده خوش خوان ۱۲۰ آن شناخت گردیده است؛ که اکثریت این پرندگان را نمی توان در منازل نگاه داشت. پرندگان که در خانه نگهداری می شوند عبارتند از کنری قمری مینا سایره گل سر کبوتر کبک بودنه طوطی می باشد. به جز از کنری تمام این پرندگان را شکار نموده و بعداً تربیه می نمایند. در کشورهای پیشرفته فروش و پرورش حیوانات و پرندگان یکی از پر درآمدترین بخش اقتصادی می باشد. ازدیاد و پرورش این پرندگان در فارم ها به تعداد پرندگان وحشی صدمه نزده بلکه پرندگان طبیعت را اضافه می سازد. (لست پرندگان افغانی ویکی پدیا انگلیسی) کبوتر. حدود ۳۰۰۰ سال قبل علاوه بر کبوتران وحشی کبوتران خانگی و رنگی در افغانستان وجود داشته است. زیرا تا اکنون کبوترهای وحشی وجود دارد. هکذا در ظروف و اشیا که از زیر خاک دریافت گردیده تصاویر، حک و ونقش از کبوتر دیده شده است. بعضی از کب
وتران رنگه از شیراز وارد گردیده است. تعداد هم توسط مغول ها وارد گردیده است. تربیه کبوتر سفید و رنگی در شمال افغانستان یا باختر صورت گرفته سپس به جنوب وارد گردیده است. در افغانستان در هر شهر بازار بزرگ از فروش پرندگان بخصوص کبوتر وجود دارد. مردم افغانستان به منظور تفریح کبوتر را نگهداری می نمایند. در افغانستان کبوتر نظر به رنگ خود قیمت دارد. کبوتران به رنگ های سرخ شیرازی، زرد شیرازی، سیاه شیرازی، سوز شیرازی، سرخ پتین، سبز پتین، سیاه پتین، زرد پتین آتشی که صاف باشد جنس خوب گفته می شود. کبوتر که دارای رنگ های اضافی، غار بینی آن کلان چشم سرخ، پای خراب داشته باشد جنس خوب نبوده قیمت آن ارزان می باشد. قیمتی ترین و کمیاب ترین کبوتر دوچپ است که هر بال آن یک رنگ داشته باشد. مثلاً یک بال سیاه و دیگر آن سرخ یا رنگ دیگر باشد. کبوتران کم قیمت بور، سیاه مینا، یک خال و صحرایی می باشد. نوع دیگر کبوتران را به نام ملاقی می گویند که در هوا ملاق می زند. کبوتر نامه رسان خیلی ندرتاً یافت می شود. این کبوتر قدرت این را دارد تا فاصله ۱۸۰۰ کیلومتر را طی نماید.
نیوفاندلند ، ، ، ،، یک جزیره بزرگ در کانادا است که در نزدیکی ساحل شرقی آمریکای شمالی قرار دارد. این جزیره ۲۹ درصد از مساحت استان نیوفاندلند و لابرادور را شامل می شود. با این حال، بیش از ۶۰٪ جمعیت استان را در خود جای داده است. این جزیره توسط تنگه بل ایل از شبه جزیره لابرادور جدا شده. نزدیک ترین همسایه نیوفاندلند مجموعه جزایر فرانسوی سن پیر و میکلن است. با مساحت ۱۰۸٬۸۶۰ کیلومتر مربع (۴۲٬۰۳۱ مایل مربع)، نیوفاندلند ۱۶ام جزیره ی بزرگ جهان، چهارمین جزیره بزرگ کانادا، و بزرگ ترین جزیره کانادایی خارج از شمال کانادا است. مرکز استان شهر سینت جانز است که در سواحل جنوب شرقی جزیره واقع شده است. کیپ اسپیر که در جنوب پایتخت واقع شده، شرق ترین نقطهٔ آمریکای شمالی، به استثنای گرینلند، است. عموما تمام جزایر مجاور مانند نیو ورلد، تویلینگیت، فوگو و بل را به عنوان می توان 'بخشی از نیوفاندلند' (یعنی متمایز از لابرادور) در نظر گرفت. با این طبقه بندی، نیوفاندلند و جزایر کوچک مرتبط با آن مساحت کلی ۱۱۱٬۳۹۰ کیلومتر مربع (۴۳٬۰۰۸ مایل مربع) دارند. بر اساس آمار رسمی سرشماری کانادا در سال ۲۰۰۶، ۵۷٪ از مردم نیوفاندلند و لابرادور که به نظرسن
جی پاسخ داده اند، ادعا کرده اند که اصلی ترین اجداد آن ها انگلیسی یا ایرلندی هستند. ۴۳.۲٪ از آن ها حداقل یکی از والدین انگلیسی، ۲۱.۵٪ حداقل یکی از والدین ایرلندی و ۷٪ حداقل یکی از والدین اسکاتلندی را ادعا کرده اند. علاوه بر این، ۶.۱٪ از جمعیت کل جزیره به عنوان حداقل یکی از والدینان خود اصل فرانسوی داشته اند. جمعیت کل جزیره بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۶، ۴۷۹٬۱۰۵ نفر بود. پرچم های نیوفاندلند. اولین پرچم شناخته شده از نیوفاندلند تصویر یک درخت سرو سبز روی یک پس زمینه صورتی بود که در اوایل قرن نوزدهم به کار گرفته می شد. اولین پرچم رسمی که توسط کشتی های خدمت دهنده به دولت استعماری استفاده شده، پرچم آبی نیوفاندلند بود که در سال ۱۸۷۰ تصویب شد و تا سال ۱۹۰۴ مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۰۴، تاج پرچم آبی با مهر بزرگ نیوفاندلند (که در سال ۱۸۲۷ تأیید شاهی را داشت) جایگزین شد و پارلمان بریتانیا پرچم های قرمز و آبی نیوفاندلند را به عنوان پرچم های رسمی ویژه نیوفاندلند مشخص کرد. پرچم های قرمز و آبی با مهر بزرگ نیوفاندلند در قسمت پایانی آن از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۶۵ به طور رسمی استفاده می شدند، با این تفاوت که پرچم قرمز به عنوان پرچم م
دنی توسط کشتی های تجاری استفاده می شد و پرچم آبی توسط کشتی های دولتی (طبق سنت بریتانیایی برای شناسایی کشتی های تجاری/نظامی و کشتی های دولتی) پرچم داری استفاده می شد. در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۱۹۰۷، پادشاه ادوارد هفتم انگلستان مستعمره نیوفاندلند را به عنوان یک قلمرو مستقل در امپراتوری بریتانیا اعلام کرد، و از آن زمان تا سال ۱۹۶۵، پرچم "سرخ نیوفاندلند" به عنوان نشان تجاری قلمرو نیوفاندلند استفاده می شد، با اینکه پرچم "آبی" نیز مختص شناسایی کشتی های دولتی بود. در سال ۱۹۳۱، مجلس ملی نیوفاندلند پرچم اتحادیه را به عنوان پرچم ملی رسمی انتخاب کرد، با اینکه پرچم های "قرمز" و "آبی" به عنوان نشان های شناسایی برای کشتی ها حفظ شدند. در تاریخ ۳۱ مارس ۱۹۴۹، نیوفاندلند استانی از کانادا شد اما پرچم یونیون جک را در مجلس حفظ کرد و همچنان آن را به عنوان پرچم "ملی" اعلام کرد. این موضوع در سال ۱۹۵۲ توسط قانون اصلاحی آمار تصدیق شد و پرچم یونیون جک تا سال ۱۹۸۰ به عنوان پرچم رسمی نیوفاندلند باقی ماند، زمانی که به پرچم استانی فعلی جایگزین شد.
آبشار مصنوعی تهران در ارتفاعات شمالی تهران در منطقه ۲۲ شهرداری تهران واقع شده است. این پروژه با هدف بالا بردن سرانه فضای سبز و همچنین جذب گردشگر در ارتفاعات شمال غربی پارک جنگلی لتمال کن احداث شده است که شامل دو فاز ساخت و در مجموع ۲۰۰ هکتار مساحت می باشد. توجه داشته باشید بوستان از ساعت ۱۲ شب الی ۶ صبح تعطیل می باشد و ۲۴ ساعته باز نیست. آبشار تهران شامل باغ راه هایی در دل کوهستان می باشد که با استفاده از مصالح طبیعی سنگ و چوب ساخته شده و طرّاحی شیب پیاده راه های آن به گونه ای است که حتی کودکان و سالمندان نیز تا بالاترین ارتفاع می توانند به کوه پیمایی بپردازند. این آبشار با الهام از باغ های سنتی ایرانی به صورت طبقه طبقه ساخته شده است که هر طبقه شامل فضای سبز، آلاچیق و برکه ای متفاوت از طبقه دیگر می باشد. در ساخت این آبشار از مصالحی استفاده شده است که با طبیعت همخوانی دارند. آبشار مصنوعی نیز در بالاترین ارتفاع مجموعه قرار دارد. دسترسی. دسترسی به پارک آبشار با استفاده از وسیله نقلیه عمومی امکان پذیر نیست و نزدیک ترین ایستگاه اتوبوس و مترو از ورودی آن فاصله زیادی دارد. آدرس: انتهای بزرگراه شهید خرازی، خروجی آبشا
ر تهران، پارک آبشار تهران گونه های گیاهی پارک آبشار. در این پارک می توانید تنوع خوبی از درختان و گیاهان مختلف مانند چنار، بید مجنون، تبریزی، اقاقیا و سرو نقره ای، سدروس، پیراکانتا، طاووسی، دم موشی، خرزهره و … را ببینید.
زنبق سیمین رگه یکی از گونه های سردهٔ زنبق است. ارتفاع گیاه ۱۰ سانتیمتر است. این گونه شباهت نزدیکی با زنبق شفاف دارد و اختلاف مهم آنها در پوشش محافظ گل هاست بطوریکه در این گونه پوشش ها بلندتر از لولهٔ گلپوش بوده، غشایی باریک و به رنگ سفید هستند در حالی که در گونهٔ زنبق شفاف به رنگ سبز و کوتاه تر از گلپوش هستند. این گیاه مدت زیادی با سایر گونه ها اشتباه می گردید ولی بالاخره در سال ۱۹۷۶ میلادی نامگذاری لاتین آن صورت گرفت. این گونه در دامنه های خشک از کرمان تا فارس، اصفهان و کردستان دیده می شود. فصل گلدهی اسفند تا فروردین است. پیوند به بیرون. برای مشاهده عکس به سایت های زیر مراجعه شود.
زنبق کمانی یکی از گونه های سردهٔ زنبق است. ارتفاع گیاه ۳۵ سانتیمتر است. به سادگی توسط ساقه خوب رشد نموده و مستور از تعداد زیادی برگ پهن به رنگ سبز براق قابل تشخیص است. گل های آبی کمرنگ این گونه دارای آویزهای بالدار و بطول ۵ سانتیمتر است. طول درفش های گسترده نصف طول آویزها می باشد. این گونه در دامنه های سنگلاخی و بعضی مواقع در مزارع و از ارتفاع ۵۵۰ تا ۲۱۰۰ متری کردستان دیده می شود. فصل گلدهی اسفند تا فروردین است. پیوند به بیرون. برای مشاهده عکس به سایت های زیر مراجعه شود.
بی خدایی صریح و بی خدایی ضمنی ، زیرمجموعه هایی از بی خدایی هستند که توسط جرج اچ. اسمیت تعریف شده اند. بی خدایی ضمنی توسط اسمیت به این شکل تعریف شده: «فقدان باور تئیستی بدون انکار آگاهانهٔ آن.» و بی خدایی صریح به این شکل تعریف شده: «فقدان باور تئیستی در نتیجهٔ انکار آگاهانهٔ آن.» بی خدای ضمنی شخصی است که به خدا باور ندارد، اما صراحتاً درستی خداباوری را نفی یا انکار نمی کند. اصلاً لازم نیست که بی خدای ضمنی با ایدهٔ خدا آشنایی داشته باشد. برای مثال، شخصی که هیچ آشنایی با باور خداباوری ندارد، نه به خدا اعتقاد ندارد و نه منکر وجود چنان موجودی می شود. انکار مستلزم چیزی است که انکار شود، و کسی نمی تواند بدون اینکه اول بداند خداباوری چیست، آن را انکار کند. بارون دولباخ در سال ۱۷۷۲ با ایده ای مشابه ادعا کرده است: «همهٔ کودکان در هنگام تولد بی خدا هستند، آنها ایده ای از خدا ندارند.» در سمت مقابل بی خدای ضمنی، یک بی خدای صریح کسی است که خدا را آگاهانه انکار می کند. لازمهٔ این انکار آگاهانهٔ خداباوری، آشنایی با باور خداباوری است. به طور خلاصه یک بی خدای صریح باورهای خداباوری را در نظر گرفته و آن را رد می کند، درحالیکه بی
خدای ضمنی اطلاعی از خداباوری نداشته که آن را قبول یا رد کند. یک بی خدای ضمنی با مطالعه مفهوم خداباوری می تواند یک خداباور (در صورت قبول ادعای خداباوری) یا یک بی خدای صریح (عدم باور به خداباوری) شود؛ ولی یک بی خدای صریح هیچگاه نمی تواند تبدیل یک بی خدای ضمنی شود زیرا از ایدهٔ خداباوری اطلاع دارد.
کاروانسرای میر ابوالمعالی مشهور به قلعه کوهاب به صورت چهار ایوانی مستطیل شکل به مساحت ۳۹۶۲ متر مربع و دارای ۲۳ اتاق می باشد. در عهد شاه عباس اول توسط "میر ابوالمعالی برزرودی نطنزی" یکی از امرای مقرب و مجلس نویس شاه ساخته شده که دارای جلو خان و سردری با کتیبه سنگی به خط ثلث با تاریخ ۱۰۲۹ هجری قمری است که متأسفانه قسمتی از آن تخریب شده، مصالح مورد استفاده در کاروانسرا آجر، سنگ لاشه و ملات آن گچ نیم کوب می باشد، این بنا با شماره ۱۴۸۹ در تاریخ ۲۰/۱۰/۱۳۵۵ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اخلاق شناسی سکولار، گونه ای از فلسفه اخلاق است که در آن اخلاق تنها بر اساس قوه ذهنی انسانی چون خرد، منطق و شهود اخلاقی تعریف می شوند. در اخلاق سکولار، وحی، الهام و هدایت های متافیزیکی -که منبع اخلاق دینی است- ارزشی ندارد. به بیان دیگر در اخلاق سکولار مرجعیت و وثاقت هیچ منبعی جز خود انسان پذیرفته نیست، و عقل خودبنیاد بشر مرجع نهایی ارزش گذاری اخلاقی است. اخلاق سکولار، هر گونه نظام اخلاقی که بر پایه ماورالطبیعه نباشد در برمی گیرد، از جمله انسان گرایی، سکولاریسم و آزاداندیشی. غالب نظام های اخلاقی سکولار، قراردادهای اجتماعی هنجارمند، یا بخشی از ارزش های اخلاقی ذاتی، شهود مبتنی بر وظیفه شناسی، یا نسبی نگری فرهنگی را پذیرا هستند. گروه کوچکتری از ایشان عقیده دارند روش های علمی می تواند مرجعی برای ارزش های اخلاقی تلقی شود. این نوع نگرش به اخلاق علمی معروف است. رویکردهای دیگر چون سودمندگرایی، نسبی نگری اخلاق ذهنی و خودپرستی اخلاقی هم پیروان کمتر، ولی چشمگیری دارند. نگرش سکولار به اخلاق الزاماً در تضاد با اخلاق دینی نیست. برای مثال قاعده طلایی یا اصل پرهیز از خشونت می تواند در چهارچوب سکولار یا دینی مورد قبول واقع شود.