Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آغاز استقرار یهودیان در گیلان نامعلوم است ولی اولین اشاره به یهودیان ساکن چاهخان، جایی در نزدیکی شهر لاهیجان در نوشتجات میرظهیرالدین در ۱۴۴۱ صورت گرفته است. دومین منبع تاریخ بابایی بن لطف است که در قرن هفدهم به شهر رشت اشاره می کند. منبع سوم متعلق به کشیش ارمنی اراکل است که در همان قرن به شهر فومن اشاره می کند. منبع چهارم ضبط یعکوو دیلمانیان در خصوص انتقال یهودیان از گیلان و دیلمان به مشهد است. یاوبرت و ه.ل.رابینو به زندگی حدود ۵۰ خانوادهٔ یهودی در رشت در وضع فلاکت بار در ۱۸۰۶-۰۹ اشاره می کنند. بسیاری از یهودیان در طاعون ۱۸۳۰ رشت که یک سوم جمعیت شهر را تلف کرد کشته شدند. در رشت جایی به اسم یهودی تپه است که کسی به یاد نمی آورد چه زمانی یهودی در آن می زیسته است. سیاهکل دیگر شهر یهودی نشین مهم گیلان است که جمعیت یهودی اش سنتی دارد که بنابر آن نسبش را به شاه داوود می رساند. یهودیان سیاهکل برخلاف رشت در بین خود به گیلکی سخن می گویند که نشان دهندهٔ قدمتشان در گیلان است. به گفتهٔ رابینو در ابتدای قرن بیستم ۱۵ تا ۲۰ خانوادهٔ یهودی در این شهر به عنوان تاجر کار می کردند. پوگرومی (کشتاری) در سیاهکل رخ داد که طی آن بسیار
ی از یهودیان کشته برخی به اسلام گروانده شدند و بقیه شهر را به مقصد رشت ترک کردند. ممکن است این پوگروم (کشتار) در حدود ۱۸۸۰ رخ داده باشد. یهودیان کاشان پس از آزار و اذیت در دوره شاه سلطان حسین به دیلمان کوچ کردند. آن ها در دیلمان به تجارت و تعمیر زینتهای زنانه، خرید اشیاء عتیقه و انتقالشان به قزوین برای فروش و انداختن و فروش شراب می پرداختند. ناآرامی گیلان در دوران نهضت جنگل یهودیان را از سیاهکل فراری داد و به غیر از چند خانواده که اسلام آورند که به اطراف لاهیجان پناه برده که آخرین فرد با تغییر نام خود به عیسی بابایی (از بابایی بن لطف) ، دیگران امکان ادامهٔ زندگی در گیلان را نیافته و از روی ناچاری به تهران رفتند. در آغاز حکومت پهلوی از ۹۰ خانوار یهودی ساکن یهودی محلهٔ سیاهکل تنها ۵ خانوادهٔ یهودی مسلمان شده در سیاهکل باقی ماندند. یهودیان سیاهکل در مکالمات بین خود به عبری سخن می گفتند ولی در تماس با مردم محلی از زبان گیلکی استفاده می کردند. اسناد به جا مانده از آن ها نیز به عبری و فارسی نوشته شده است. در اوایل قرن بیستم برخی از یهودیان گیلان در ماه رمضان روزه می گرفتند. اشاره های کلی به اسکان یهودیان در جاهای م
ختلف گیلان چون افرمجان، خمام، یهودکلایه، لاهیجان، رودبار، فومنات و دیگر شهرها وجود دارد. در ۱۹۴۸ رشت و بندر پهلوی بیشترین جمعیت یهودی را داشتند. بیشتر یهودیان مهاجرین از کاشان اصفهان و سیاهکل بودند و بیشتر شان در تجارت نساجی کار می کردند. رشت ۳۰ خانواده یهودی یک کنیسا و یک دبیرستان به نام کورش داشت. جمعیت یهودی پهلوی نصف رشت بود. پس از انقلاب اسلامی تنها یک خانواده یهودی در رشت ماند. گزارشی از وجود جوامع یهودی در اوایل قرن ۲۱ م در سایر شهرهای گیلان وجود ندارد. امنون نتصر و شائول موفاز از جمله یهودیان سرشناس گیلان هستند
کارلو ماریا مارتینی (زاده ۱۵ فوریه ۱۹۲۷ در تورین - درگذشته ۳۱ اوت ۲۰۱۲ در گالاراته) کاردینال یسوعی کلیسای کاتولیک ایتالیا بود. وی از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۲ میلادی اسقف اعظم کلیسای میلان بود و در سال ۱۹۸۳ به سمت کاردینالی رسید. زندگی و تحصیل. او در ۱۵ فوریه ۱۹۲۷ در تورین ایتالیا متولد شد پدرش لئوناردو و مادرش اولگا مراسم غسل تعمید او را در روز ۲۲ همان ماه انجام دادند. تحصیلات اولیهٔ خود را در مدرسه Istituto Sociale که یسوعی ها آن را اداره می کردند، گذراند. در سال ۱۹۴۴ با سمت کشیش در همان مدرسه تدریس می کرد. وی فلسفه را در شهر گالاراته و الهیات را در شهر کیه ری خواند و به اتمام رساند و دکترای خود را که در مورد «بررسی مسائل و مشکلات قیامت» بود، از دانشگاه اسقفی این شهر اخذ نمود. عقاید. کاردینال مارتینی یکی از آزادی خواه ترین و مصلح ترین کاردینال های کاتولیک بود. نوشته ها و کتاب ها و سخنرانی های وی به طور گسترده توجه جهان مسیحی را به خود جلب کرده ، هرچند انتقادهایی را نیز برانگیخته است. در سال ۲۰۰۰ وی بیانیهٔ کمیتهٔ دکترین ایمان را که مورد تائید پاپ ژان پل دوم و پاپ بندیکت شانزدهم بود، در مورد برحق بودن اختصاصی کلیسای
کاتولیک مورد شک و شبهه قرار داد و آن را دست نیافتنی نامید. در مصاحبه ای که کمی قبل از مرگش انجام شده بود، خواستار ایجاد اصلاحات اساسی در کلیسای کاتولیک شده و گفته بود «ما بیست سال عقب هستیم» و نیز گفته بود «فرهنگ ما پیر شده، کلیساهای ما بزرگ ولی خالی هستند و دیوانسالاری بر آنها حاکم است». . همچنین وی عقاید نوگرایانه ای در مورد نقش کلیسا در مسائل اجتماعی و حضور زنان در آن و نیز زمان حیات جنین و آسان گیری در مورد روش های پیشگیری حاملگی بیان نموده است..
دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات سمنان در مهر ۱۳۸۹ با سه رشته ارشد مکاترونیک، مدیریت بازگانی، و مهندسی مکانیک تبدیل انرژی در شهر سمنان آغاز به کار کرد. این واحد در مهر ۱۳۹۰ موفق به اخذ ۱۲ رشته دیگر از تکمیل ظرفیت واحد علوم و تحقیقات همچون رشته مهندسی معماری، مدیریت اجرایی، حسابداری، حقوق جزا و حقوق خصوصی، روان شناسی بالینی و عمومی، توسعه اقتصادی و برنامه ریزی، مدیریت مالی، آموزش زبان انگلیسی، مهندسی برق-قدرت مهندسی تکنولوژی نرم افزار کامپیوتر شد و تلاش دارد در راستای اهداف متعالی واحد علوم و تحقیقات گام بردارد.
ارنست کالتنبرونر (زاده ۴ اکتبر ۱۹۰۳ – مرگ ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) یک سیاستمدار اتریشی و از سال ۳۰ ژانویه ۱۹۴۳ تا ۱۲ مه ۱۹۴۵ رئیس اداره اصلی امنیت رایش بود. وی در دادگاه نورنبرگ به مرگ محکوم شد. اوایل زندگی. وی در رید ایم اینکرایس در امپراتوری اتریش-مجارستان زاده شد. پدر وی وکیل بود. آدولف آیشمان، افسر بدنام اس اس، دوست دوران کودکی او بود. در سال ۱۹۲۶ مدرک دکترای خود را در رشته حقوق از دانشگاه گراتس دریافت کرد. وی جای زخم هایی بر روی صورت خود داشت که مربوط به یک دوئل در دوران دانشجویی بود، هرچند برخی این زخم را به یک تصادف اتومبیل نسبت می دهند. وی در ۱۴ ژانویه ۱۹۳۴ با الیزابت ادر ازدواج کرد که حاصل این ازدواج سه فرزند بود. وی هم چنین یک جفت دوقلو به نام های ولفگانگ و اورسولا از معشوقه اش گیزلا گرفین فون وستارپ داشت. فعالیت در اس اس. وی در ۱۸ اکتبر ۱۹۳۰ به حزب نازی پیوست. در ۱۹۳۱ سخنگوی حزب در اوبراسترایش شد. در ۳۱ اوت ۱۹۳۱ عضو اس اس شد. وی در ژانویه ۱۹۳۴ به همراه چند تن دیگر از هواداران حزب نازی در اتریش توسط دولت انگلبرت دلفوس برای مدت کوتاهی زندانی شد. در زندان دست به اعتصاب غذا زد که این امر موجب آزادی وی و ۴۸۹ عضو
حزب از زندان شد. دوباره در ۱۹۳۵ به دلیل مظنون بودن به خیانت ملی زندانی شد. اتهام وی اثبات نشد اما به جرم توطئه به ۶ ماه زندان محکوم و گواهی حقوقی وی نیز لغو گردید. وی از نیمه ۱۹۳۵ فرماندهی یک واحد غیرقانونی اس اس را در شهر لینتس برعهده داشت. وی چندین سفر به باواریا داشت. هم چنین برای سفر به پاساو ابتدا در یک قطار و سپس یک کشتی پنهان شد و با پول و دستورات مربوطه برای افراد اس اس در بازگشت. دوباره در ۱۹۳۷ به جرم رهبری حزب غیرقانونی نازی در اوبراسترایش زندانی گشت اما در همان سال آزاد شد. وی در جریان آنشلوس (الحاق اتریش به آلمان نازی) در مارس ۱۹۳۸، زیر نظر هرمان گورینگ با آلمان ها همکاری داشت و پس از آن به عنوان وزیر امور خارجه برای امنیت عمومی به کابینه آرتور زایس-اینکوارت راه یافت. در ۲۱ مارس ۱۹۳۸ به درجه اس اس-بریگادفورر ارتقا یافت. در ۱۰ آوریل ۱۹۳۸ نماینده رایشستاگ و تا ۸ می ۱۹۴۵ در این سمت ماند. وی هم چنین در راه اندازی اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن در نزدیکی لینتس شرکت داشت. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۸ به درجه اس اس-گروپنفورر ارتقا یافت که معادل درجه سپهبد در ارتش بود. در همان سال رهبر اس اس و پلیس دوناو (دانوب) شد ک
ه اولین واحد رسمی اس اس در اتریش بود. وی تا ۳۰ ژانویه ۱۹۴۳ در این سمت ماند. جنگ جهانی دوم. وی در ژوئن ۱۹۴۰ رئیس پلیس وین شد و به مدت یک سال در این سمت ماند. وی در کنار دیگر وظایفش، یک شبکه سراسری اطلاعات در اتریش را ایجاد و آن را به سمت جنوب و شرق کشور توسعه داد که همین موضوع موجب شد هاینریش هیملر رئیس اس اس وی را در ژانویه ۱۹۴۳ به سمت رئیس اداره اصلی امنیت رایش منصوب کند. وی جانشین راینهارد هایدریش در اداره امنیت شد که در ژوئن ۱۹۴۲ ترور شده بود. وی تا پایان جنگ در این سمت ماند. در ۲۱ ژوئن به رتبه اس اس-اوبرگروپنفورر ارتقا یافت. وی هم چنین به عنوان جانشین هایدریش به ریاست کمیسیون بین المللی پلیس جنایی (ICPC) منصوب شد. سازمانی که امروزه با نام اینترپل شناخته می شود. انتخاب کالتنبرونر به عنوان جانشین هایدریش در اداره امنیت، موجب شگفتی کاندیداهای دیگر این سمت مانند هاینریش مولر رئیس گشتاپو یا حتی والتر شلنبرگ رئیس سازمان اطلاعات شد. با این حال انتخاب او ظاهراً بیشتر به این دلیل بوده که وی به عنوان یک «تازه وارد» در برابر هیملر انعطاف بیشتری از خود نشان می داد. وی در تابستان ۱۹۴۳ برای دومین بار از اردوگاه کار اجب
اری ماوتهاوزن دیدار کرد. در آن جا ۱۵ زندانی برای نشان دادن ۳ روش کشتن افراد انتخاب شده بودند:شلیک به گردن، به دار آویختن و کشتن با گاز. پس از نمایش کشتارها، وی از کوره های جسدسوزی و سپس معدن بازدید کرد. در اکتبر ۱۹۴۳ وی به هربرت کاپلر رئیس پلیس آلمانی رم دستور تخلیه یهودیان از ایتالیا را داد. چهار روز بعد، نیروهای اس اس در ایتالیا شروع به جمع آوری یهودیان و تبعید آنان به اردوگاه آشویتس کردند. در ۱۹۴۴ هیتلر برای ملاقات با میکلوش هورتی برای تجهیز نظامی مجارستان و تسلیم مجارستان در برابر خواسته های آلمان به قلعه ای در زالتسبورگ رفت. کالتنبرونر در مذاکرات حاضر بود و هیتلر را اسکورت می کرد. در پایان هورتی و کالتنبرونر به همراه آدولف آیشمان به مجارستان بازگشتند. آیشمان به همراه یک واحد ویژه آینزاتس کماندو وارد مجارستان شد تا جمع آوری ۷۵۰٬۰۰۰ یهودی مجارستان را آغاز کنند. بسیار گفته می شود که حتی هیملر از او می ترسید. کالتنبرونر ۱٬۹۴ متر قد داشت و زخم هایی بر روی صورتش بود. وی هم چنین دوست چندین ساله اتو اسکورتسینی بود و بسیاری از ماموریت های مخفی را به او پیشنهاد داده بود و او را از مأموران ارزشمند هیتلر کرده بود. ک
التنبرونر هم چنین طراح عملیات پرش بلند برای ترور همزمان ژوزف استالین، وینستون چرچیل، و فرانکلین روزولت در جریان کنفرانس تهران بود که با اطلاع یافتن جاسوسان شوروی به رهبری گئورگ وارطانیان این طرح عقیم ماند. در پی کودتای ۲۰ ژوئیه، کالتنبرونر توسط هیملر از اداره امنیت در برلین به آشیانه گرگ فراخوانده شد تا دریابد که چه کسی مسئول ترور هیتلر بوده است. پس از آن که مشخص گردید یک کودتای نظامی علیه هیتلر صورت گرفته است، هیملر و کالتنبرونر گام های خود را آرام تر برداشتند زیرا ارتش در حوزه قضایی اس دی یا گشتاپو نبود. از آن جایی که هیتلر از ترور جان سالم به در برد و کودتاچیان تا حدودی بی پروا بودند، هویت آن ها به سرعت فاش شد. پیش از آن که کار کالتنبرونر برای دستگیری تمامی افرادی که به نوعی با کودتا مرتبط بودند به پایان برسد، بیش از ۵٬۰۰۰ نفر اعدام و چندین هزار نفر دیگر به اردوگاه های کار اجباری فرستاده شده بودند. گزارشات بازجویی ها از طرف کالتنبرونر به مارتین بورمان فرستاده می شد. کار رسیدگی به پرونده با قضاوت قاضی بدنام نازی رولاند فرایسلر، تا پایان جنگ ادامه داشت. بسیاری از افرادی که به شرکت در کودتا متهم شده بودند، در
حالی که از میله قصابی آویزان بودند با سیم های پیانو به دار آویخته شدند. خانواده بسیاری از کودتاچیان نیز به قتل رسیدند. وی در مقام رئیس اداره امنیت در ۶ فوریه ۱۹۴۵ فرمانی را صادر کرد که به پلیس اجازه می داد به افراد تنها بر حسب احتیاط و بدون طی کردن روند قضایی شلیک کنند. در ۱۲ مارس ۱۹۴۵ وی با کارل یاکوب بورکهارت رئیس کمیته بین المللی صلیب سرخ در فورآرلبرگ اتریش ملاقات کرد. نازی ها تمایل داشتند که کمی به صلیب سرخ امتیاز بدهند. به فاصله یک ماه بعد، هیملر مطلع شد که کارل ولف مذاکراتی با متفقین دربارهٔ تسلیم ایتالیا داشته است. هیملر ولف را بازخواست کرد و ولف اینطور توضیح داد که تحت دستورات هیتلر عمل کرده و تلاش می کرده که با متفقین تبادل زندانی انجام دهد. هیملر حرف او را باور کرد. اما کالتنبرونر سخنان ولف را باور نکرد و شخصاً با هیملر صحبت کرد و به او گفت که از یک منبع مطلع شنیده که ولف با کاردینال شوستر از میلان دربارهٔ تسلیم کل ایتالیا و جبهه های جنوبی آلمان به متفقین مذاکره کرده است. هیملر با عصبانیت ادعاهای وی را تکرار کرد و ولف از هیملر خواست تا در حضور خود هیتلر این ادعاها مطرح شوند. هیملر عقب کشید و کالتنب
رونر و ولف را به پناهگاه هیتلر فرستاد. هیتلر استقبال گرمی از آنان کرد و سخنان ولف دربارهٔ مذاکرات مفیدی که با آلن دالس داشته کالتنبرونر را ساکت کرد. سپس هیتلر به ولف دستور داد تا به ایتالیا بازگردد و مذاکرات را با آمریکایی ها از سر گیرد. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۵ هیملر کالتنبرونر را فرمانده کل نیروهای باقی مانده آلمانی در جنوب اروپا کرد. کالتنبرونر نیز آژانس های اطلاعاتی را به صورت شبکه های زیرزمینی دوباره سازماندهی کرد. هیتلر برای آخرین بار در ۲۰ آوریل ۱۹۴۵ در برابر دوربین فیلم برداری حاضر شد تا به شماری از سربازان سازمان جوانان هیتلری مدال اعطا کند. در این مراسم کالتنبرونر نیز حضور داشت. در اواخر آوریل ۱۹۴۵ کالتنبرونر از برلین گریخت و به التاوسی رفت؛ جایی که بیشتر مواقع تعطیلات خود را در آن جا می گذراند. وی در آن جا با تلاش های آوگوست آیگروبر برای نابودی کلکسیون آثار هنری به سرقت رفته از موزه ها و گالری های سرزمین های اشغال شده برای راه اندازی موزه پیشوا در لینتس مواجه شد و جلوی آن را گرفت. این کلکسیون شامل بیش از ۶٬۵۰۰ اثر نقاشی و مجسمه بود. آیگروبر مصمم بود که مطابق دستور هیتلر عمل کند و تمامی آثار هنری را با مواد
انفجاری از بین ببرد تا به دست یهودیان و بلشویک ها نیفتد. با این حال کالتنبرونر جلوی این کار را گرفت و آثار ارزشمندی هم چون مدونای بروخه اثر میکلانژ را از خطر نابودی نجات داد. شواهد تازه. در سال ۲۰۰۱ مهر امنیتی شخصی کالتنبرونر در دریاچه ای در اشتایرمارک پیدا شد. او آن را رها کرده بود تا بتواند هویت خود را مخفی کند. این مهر توسط یک فرد هلندی که تعطیلات خود را در اتریش سپری می کرد یافت شد. بر روی مهر عبارت "Chef der Sicherheitspolizei und des SD" (رئیس پلیس امنیت و اس دی) حک شده بود. کارشناسان اظهار کرده اند که این مهر در اواخر می ۱۹۴۵ رها شده است. وی در ۱۲ می ۱۹۴۵ هویت خود را تغییر داد و تحت یک نام جعلی خود را دکتر معرفی می کرد. اما معشوقه اش او را شناخت و متفقین او را دستگیر کردند. گرچه اسناد سازمان سیا اینطور بیان می کنند که گروهی فعالانه در جستجوی او بودند و پیش از آن که معشوقه اش هویت واقعی او را افشا کند، سربازان آمریکایی او را شناخته بودند. دادگاه نورنبرگ. وی در دادگاه نورنبرگ به توطئه برای ارتکاب جرایم علیه صلح، جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت متهم شد. گرچه در طی محاکمات از اتهام جرایم علیه صلح تبرئه شد.
وی در جلسات اولیه دادگاه حاضر نبود زیرا دو خونریزی زیر عنکبوتیه را پشت سر گذاشته بود و نیاز به چندین هفته استراحت داشت. وی پس از بازیابی سلامت خود از بیمارستان نظامی مرخص شد و به دادگاه فرستاده شد. وی در دادگاه خود را بی گناه خواند. هزاران سند در دادگاه ارائه شد که امضای وی پای آن ها بود. وی در دادگاه ادعا کرد که هاینریش مولر رئیس گشتاپو امضای او را جعل کرده و پای بسیاری از اسناد زده است. وی در جریان دفاعیات خود اظهار کرد که سمت او به عنوان رئیس اداره اصلی امنیت رایش تنها یک عنوان بوده و در واقع ریاست شبکه های جاسوسی و اطلاعاتی را برعهده داشته است. وی هم چنین اظهار داشت که تا ۱۹۴۳ از برنامه راه حل نهایی اطلاعی نداشته و نسبت به بدرفتاری هیتلر و هیملر علیه یهودیان اعتراض کرده. وی بازدید خود از اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن را نیز تکذیب کرد. وی در طی جلسات دادگاه، افراد حاضر را با پاسخ های متناقض خود گیج می کرد. دادگاه در نهایت اینطور نتیجه گیری کرد که گرچه وی در مقام رئیس اداره اصلی امنیت رایش با شبکه های اطلاعاتی در ارتباط بوده است، اما شواهد نشان می دهد که وی در بسیاری از موارد جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت نی
ز مشارکت داشته است. دادگاه در نهایت در ۱ اکتبر ۱۹۴۶ وی را به اتهام جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت به اعدام با طناب دار محکوم کرد. اعدام. آخرین کلمات کالتنبرونر چنین بود: وی در حدود ساعت ۱:۱۵ صبح ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶ به دار آویخته شد. جنازه وی و نه فرد اعدام شده دیگر در کنار جنازه هرمان گورینگ که پیش از اعدام خودکشی کرده بود، به اوستفریدهوف فرستاده شد و در آن جا بدن ها سوزانده شد و خاکستر آن ها به رود ایسار ریخته شد.
رِوِنتادور یا ولکان ال رونتادور آتشفشانی چینه ای به ارتفاع ۳۵۶۲ متر واقع در اکوادور در آمریکای جنوبی است. این آتشفشان یکی از فعالترین آتشفشان ها در زنجیرهٔ آتشفشانی این کشور است. مشخصات. رونتادور آتشفشانی آندزیتی و پوشیده از جنگل است که در کوه های کوردیرا رئال در آند در شرق محور آتشفشانی اصلی قرار دارد. کاسه ٔ آتشفشانی ای نعلی شکل به قطرهای ۶ کیلومتر (شمال شرقی – جنوب شرقی) و ۴ کیلومتر (شمال-جنوب) در شرق رونتادور و در نتیجهٔ ریزش ساختمان آتشفشان به وجود آمده که مخروط آتشفشانی جوان و عاری از پوشش گیاهی ای به ارتفاع ۱۳۰۰ متر بخشی از آن را در بر گرفته است. دیواره های داخلی این کاسهٔ آتشفشانی بسیار شیب دار بوده و چندین جویبار از آن سرچشمه می گیرند که پس از پیمودن مسافتی ۴ کیلومتری به سمت جنوب شرقی پایین آتشفشان در نهایت به رود کوکا که در نزدیکی رونتادور جریان دارد می ریزند. این کالدرا در عین حال به آرامی در حال پر شدن توسط مواد آتشفشانی ناشی از فوران رونتادور است. گرچه هیچ شهر یا شهرکی در مجاورت رونتادور وجود ندارد اما بزرگراه اصلی ای که به میدان های نفتی اکوادور می رسد به علاوهٔ دو خط لولهٔ انتقال نفت خام و یک خ
ط لولهٔ انتقال نفت پالایش شده در شرق کاسهٔ آتشفشانی رونتادور ساخته شده اند. این تأسیسات در جریان فوران آتشفشان در سال ۲۰۰۲ به شدت آسیب دیدند. فعالیت های آتشفشانی. رونتادور یکی از فعالترین آتشفشان های اکوادور است و از سال ۱۵۴۱ تا کنون بیش از ۲۴ بار فوران کرده است. این آتشفشان در سدهٔ بیستم بسیار فعال بود و فوران های قابل توجه آن در سال های ۱۹۲۲، ۱۹۲۶، ۱۹۲۹، ۱۹۳۶، ۱۹۴۴، ۱۹۵۵، ۱۹۵۸، ۱۹۶۰، ۱۹۷۲، ۱۹۷۳-۴ و ۱۹۷۶ اتفاق افتاد. بزرگترین و شدیدترین فوران رونتادور به طور ناگهانی در ۳ نوامبر ۲۰۰۲ و پس از ۲۶ سال عدم فعالیت روی داد به طوری که ارتفاع ستون فوران آتشفشان به ۱۷ کیلومتر می رسید و جریان های آذآواری مسافتی در حدود ۸ کیلومتر را پیمودند و گدازه از دودکش های واقع در دامنه و قلهٔ آتشفشان جریان یافت. پس از گذشت ۳ تا ۴ ساعت، ابر خاکستر به شهر کیتو که در فاصلهٔ ۱۰۰ کیلومتری از آتشفشان قرار داشت رسید و تقریباً باعث بروز تاریکی ای مطلق در اواخر بعدازظهر آن روز و تعطیلی فرودگاه بین المللی کیتو شد. همچنین در نتیجهٔ این ابر لایه ای از خاکستر به ضخامت ۳-۵ میلی متر روی هرچیزی را پوشاند. اما شدیدترین ریزش خاکستر در استان های پیچ
ینچا، ناپو و سوکومبیوس روی داد و بر اثر سقوط تفرا دو نفر به شدت مجروح شدند. همچنین به منظور پیشگیری از بروز خطرات احتمالی، خطوط انتقال نفت اکوادور بسته شد و دولت آن کشور با اعلام وضعیت اضطراری آمادهٔ تخلیهٔ ۳۰۰۰ نفر از اهالی مناطق نزدیک به آتشفشان گردید.
"ضعیف" نام ترانه ای از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این ترانه به عنوان دومین تک آهنگ آلبوم متئورا کمی بعد از منتشر شدن توانست در بیشتر چارتها رتبه های کمتر از ۳۰ را از آن خود کند و همچنین به رتبه ۱ در بیلبورد ترانه های مدرن راک امریکا برسد. در آلبوم ریمیکس لینکین پارک همراه با جی-زی یعنی مسیر برخورد این ترانه بازخوانی شد. مفهوم ترانه. مفهوم این آهنگ ، آزار دیدن از حس نادیده گرفته شدن فرد توسط اطرافیان است . موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی کارگردانی شده توسط "مارک رومنک" در مرکز شهر لس آنجلس فیلمبرداری شد. برای ساخت این ویدئو از " اعضای LPU بالای ۱۸ سال" کمک گرفتند. ویدئو شامل صحنه هایی از اجرای گروه برای طرفداران است. چون ترانه درباره ی احساس نادیده گرفته شدن است در ابتدای ویدئو گروه از پشت سر و به صورت سایه هایی نشان داده می شوند و همینطور فضا تاریک است . سپس تصاویر و چهره ی گروه با گفتن جمله ی "I won't be ignored"واضح می شوند. پشت سر گروه دیواری است بدون سقف و روی آن نقاشی هایی کشیده شده مثل سرباز بالدار (نماد لینکین پارک). در پایان ویدئو هم مایک شینودا با یک افشانه عبارت "EN Proceso" (اسپانیایی)را روی درب
گاراژ می نویسد . جوایز. در سال ۲۰۰۵ ترانه ی میکس شده به همراه جی-زی به نام "Jigga What"/"Faint" نامزد دریافت جایزه ی بهترین ویدئوی بین المللی از "ام تی وی برزیل" شد. در سال ۲۰۰۳ ترانه ی "ضعیف" نامزد دریافت جایزه ی بهترین تک آهنگ از " Kerrang! اواردز" شد.
مهران مهاجر (متولد ۱۳۴۳) عکاس، منتقد هنری، مترجم، زبان شناس و فرهنگ نویس ایرانی ست. مهاجر فارغ التحصیل رشته عکاسی از دانشکده هنرهای زیبا است. وی دوره کارشناسی ارشد زبان شناسی را با نگارش رساله ای تحت عنوان «زبان شناسی متن بنیاد و بررسی متن ادبی» به راهنمایی علی محمد حق شناس در سال ۱۳۷۳ در دانشگاه تهران گذراند. او هم اکنون در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران و مؤسسه پرسش تدریس می کند.
شاپور رحیمی (زادهٔ ۱۳۲۶ در تهران) خواننده و نوازنده عود، مدیر سابق مرکز حفظ و اشاعه موسیقی است. زندگی هنری. شاپور رحیمی (محمد رحیمی) در سال ۱۳٣۵ در برنامهٔ کودک رادیو ایران به عنوان خواننده فعالیت هنری خود را آغاز کرد. سپس نزد اسماعیل مهرتاش به یادگیری ردیف وی پرداخت و پس از آن از محضر محمود کریمی، ادیب خوانساری، محمدرضا شجریان، عبدالله دوامی، نورعلی برومند بهره برد. سبک خوانندگی وی تحت تأثیر محمود کریمی است که ۱۸ سال شاگرد وی بوده است. شاپور رحیمی ردیف های سازی و نواختن عود (بربط) را نیز نزد نصرالله زرین پنجه و منصور نریمان فرا گرفته است و مدرک دانشگاهی او کارشناسی عود است. در سال ۱۳۹۲ مدرک درجه یک هنری به او اعطاء شد. تدریس. شاپور رحیمی از سال ۱۳۴۹ به امر تدریس و آموزش در دانشگاه تهران، دانشگاه شهید بهشتی، دانشگاه علامه طباطبایی، هنرستان ملی موسیقی و هم چنین مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی (وابسته به صداوسیما) پرداخته است. از شاگردان او می توان به رضا رضایی پایور، علی خدایی، سجاد پورقناد، همایون کاظمی،احمد عسکری نیا،[ محسن کاظمی دره بیدی]، رامین بحیرایی، محمد حسام آذربایجانی (سنتی )علی تفرشی ، علی شیرازی (خواننده
سنتی) اشاره کرد. مدیریت مرکز حفظ و اشاعه موسیقی. شاپور رحیمی به مدت چهار سال مدیریت مرکز حفظ و اشاعه موسیقی را عهده دار بود. آثار. سه آلبوم از شاپور رحیمی تا کنون منتشر شده است که به شرح زیرند:
دوروتی کریستیانه ارکسلبن ("Dorothea Christiane Erxleben") با نام اصلی لپورین ( ۱۳ نوامبر ۱۷۱۵ ، کوئدلیندبورگ - ۱۳ ژوئن ۱۷۶۲ ، کوئدلیندبورگ ) نخستین پزشک زن آلمانی بود. تعلیمات پزشکی او از سنین پایین توسط پدرش آغاز شد. کسب درجه استادی دانشگاه از سوی لائورا باززی ، دانشمند ایتالیایی ، به ارکسلبن انگیزه داد تا در جهت دستیابی به حق خود ، که تحصیل در رشته پزشکی بود مصصم تر شود. در سال ۱۷۴۲ رساله ای به چاپ رساند که در آن به بحث در باره حق تحصیل بانوان در دانشگاه می پرداخت. سرانجام فردریک کبیر ، با تقدیر از فعالیت های ارکسلبن ، اجازه ثبت نام در دانشگاه را برای وی صادر نمود. ارکسلبن در ۱۷۵۴ با مدرک دکترای پزشکی از دانشگاه هاله فارغ التحصیل شد و در ادامه فعالیت هایش شروع به پژوهش در مورد موانع سد راه تحصیل زنان در دانشگاه ها نمود. از جمله موانعی که وی تحقیقاتش را متوجه آن نمود ، نقش خانه داری و پرورش کودکان در ممانعت از تحصیل زنان بود.
بتی جی ایدی (بتی جین ایدی؛ به انگلیسی: Betty (Jean) Eadie؛ زادهٔ ۱۹۴۲) نویسنده آمریکایی کتاب های مربوط به تجربه های نزدیک به مرگ است. مشهورترین کتاب این نویسنده، در آغوش نور (غرق درنور) است. او دراین کتاب تجربه شخصی نزدیک به مرگ خود را توصیف کرده است. او همچنین کتاب های دیگری نیز در این زمینه دارد. زندگی. در سال ۱۹۴۲ از یک پدر دو رگه اسکاتلندی، ایرلندی و از یک مادر سرخپوست، در ایالت نبراسکا واقع در داکوتای جنوبی به دنیا آمد. از بین ده بچه، او هفتمین فرزند خانواده بود. در سن ۴ سالگی پدر و مادرش از هم جداشدند و بتی همراه با شش نفر از برادر و خواهرهایش به مدرسهٔ شبانه روزی کاتولیک ها فرستاده شد. در اولین زمستان مبتلا به سیاه سرفه و ذات الریه شدید شد. دکترها از او قطع امید کرده و انتظار نداشتند تا صبح زنده بماند. در همان لحظه او تجربه نزدیک به مرگ داشت؛ و طبق گفته خودش پیرمردی نورانی را می بیند که او را بغل کرده است. بعد از این جریان دوباره به زندگی بازمی گردد. مدرسه. در مدرسه، که راهبه ها آن را اداره می کردند، آنان با بتی برخورد سخت و خشنی داشتند. راهبه ها برای آنکه بچه ها را به دعا و آداب آنجا مجبور کنند، آن ها
را کتک می زدند و در اتاق های کوچک محبوس می کردند. به گفته خودش آنجا دربارهٔ خدا به آن ها درسهایی دادند که هیچ وقت فراموش نمی کند. آن ها به او گفتند که سرخپوستها کافر و گناهکارند و او به این باور رسیده بود که راهبه ها در نظر خدا جایگاه خاصی دارند. به خاطر همین، ترس عجیبی از خدا در وجودش احساس می کرد و خدا را موجودی عصبانی و بسیار پرقدرت احساس می کرد که اگر خلاف میلش رفتار می کردند احتمالاً در روز قیامت یا حتی پیش از آن نابودش می کرد یا او را یکراست به جهنم می فرستاد. در هفت سالگی به مدرسه کارآموزی سرخپوستان برینارد فرستاده شد. درآنجا طبق گفتهٔ خودش از دیگر مدرسه بهتر بود و رفتار مسئولان با بچه ها شاد تر. به گفته بتی در آنجا صحبت از خدای شادتری می کردند که کمتر عصبانی می شد. او در کتاب غرق در نور می گوید: ازدواج اول. در پانزده سالگی او را نزد مادرش فرستادند. او بخاطر فرار از زندگی سخت با مادرش، با پسر همسایه ازدواج کرد؛ که این زوج، بعد از شش سال، و داشتن ۳ فرزند از یکدیگر جدا شدند. ازدواج دوم. در اولین کریسمس بعد از طلاق با «جو» آشنا می شود و با او ازدواج می کند.. جو در یک پایگاه هوایی کار می کرد. او نیز مانند
بتی از همسر خود جدا شده بود. در سال ۱۹۶۷ هفتمین بچه به دنیا آمد. اما طبق گفته پزشکان بایستی بچه را سقط می کردند چون احتمال می دادند که ناقص الخلقه به دنیا بیاید. اما بتی به این کار راضی نمی شود و بچه سالم به دنیا می آید. بتی و جو تصمیم می گیرند بعد از بچه آخر، برای جلوگیری از حاملگی، بتی عمل جراحی بستن لوله های رحم را انجام دهد. تجربه نزدیک به مرگ. در شب ۱۸ نوامبر ۱۹۷۳ برای عمل جراحی و بستن لوله های رحم در سن ۳۱ سالگی در بیمارستان بستری می شود. بعد از عمل جراحی همه چیز به خوبی پیش می رود ولی در همان شب اول بعد از عمل جراحی ناگهان احساس عجیبی به او دست می دهد؛ و روح او از بدن جدا شده و به دنیای دیگری که در کتاب در آغوش نور به آن پرداخته سفر می کند؛ و پس از مراحلی که در کتاب شرح می دهد به دنیا بر می گردد پس از تجربه. او در این سال ها به نوشتن کتاب های متعدد پرداخته است. سخنرانی های متعددی انجام داده که همه آن ها مربوط به تجربه نزدیک به مرگ او است.
الفی اتکینز که در زبان سوئدی آلفونس اُبِری خوانده می شود، نام یک مجموعه کتاب کودکان است که گونیلا بریستروم، نویسندهٔ سوئدی، نوشته است. از سال ۱۹۷۲ تاکنون میلیون ها نسخه از این کتاب به فروش رفته و به ۲۷ زبان و ۱۰ گویش (از جمله فارسی) ترجمه شده است. بر اساس این کتاب ها مجموعه انیمه ای در ۱۶ قسمت ۱۰ دقیقه ای ساخته شده است. محتوا. الفی اتکینز پسربچه ای است که با پدرِ کمی سربه هوا و دست و پا چلفتی اش در حومهٔ شهر زندگی می کند. در این داستان ها الفی با انواع و اقسام موقعیت های عادی و روزمره مواجه می شود و از تک تک رویدادهای عادی زندگی لذت می برد. گاهی داستان به قلمرو فانتزی نزدیک می شود و شخصیت های خیالی و هیولاها وارد داستان می شوند. در ایران. در ایران، مجموعه تلویزیونی انیمهٔ الفی اتکینز، از کارتون های پرطرفدار دههٔ ۶۰ بود. ۲۶ جلد از کتاب های الفی اتکینز نیز به فارسی ترجمه شده است. ۴ جلد نخست از سوی انتشارات «هنرسرای اندیشه» در سال ۱۳۸۸ منتشر شد. در سال ۱۳۹۰ امتیاز چاپ مجدد این ۴ جلد و سایر کتاب های این مجموعه به نشر «آفرینشگر» واگذار شد. «شب بخیر الفی اتکینز»، «الفی اتکینز و دوست خیالی اش»، «تو ترسویی الفی اتکین
ز؟»، «بابایت چکار می کند الفی اتکینز؟»، «چه کسی الفی را نجات می دهد؟»، «خیلی زرنگی الفی اتکینز!»، «خوشحال باش الفی اتکینز!» و «زود باش الفی اتکینز!» عنوان ۸ کتابی ست که در آغاز با ترجمهٔ علی توکلی و نیلوفر نواری به فارسی منتشر شدند.