Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه در نظر گرفته شده است. در یک دیدگاه معنایی نسبت به تعبیر، یک تعبیر در صورتی کامل است که هر عنصر از ساختار تعبیرکننده در ریاضیات وجود داشته باشد. واقع گرایی نیز ویژگی هر یک از عناصر ریاضیات است. یک عنصر در صورتی واقعی است که با چیزی در ساختار تعبیرکننده تناظر داشته باشد. برای نمونه، در برخی از تعابیر مکانیک کوانتومی (مانند تعبیر دنیاهای متعدد) گفته می شود که بردار کت مربوط به حالت سیستم با عنصری از واقعیت فیزیکی متناظر است. این در حالی است که در سایر تعابیر اینگونه نیست. قطعیت یک ویژگی است که تغییرات حالت در نتیجهٔ گذر زمان را توصیف می کند. یعنی حالت در در یک لحظهٔ آینده تابعی از حالت در حال حاضر است. به دلیل امکان عدم وجود یک انتخاب واضح یک پارامتر زمانی، ممکن است همیشه کاملاً روشن نباشد که آیا یک تعبیر خاص قطعیتی است یا نه. به علاوه، یک نظریه ممکن است دو تعبیر داشته باشد که یکی از آن ها قطعیتی است و دیگری نیست. واقع گرایی موضعی دو جنبه دارد: "جان بل" یک فرمولاسیون دقیق واقع گرایی موضعی را بر حسب "نظریهٔ متغیر موضعی پنهان" ارائه کرد. ترکیب نظریهٔ بل با آزمایشهای تجربی، انواع ویژگی هایی را که یک نظریهٔ کوانتو
می می تواند داشته باشد محدود می کند. برای نمونه، نظریهٔ بل اینگونه القا می کند که مکانیک کوانتومی نمی تواند هم واقع گرایی موضعی را اقناع کند و هم "قطعیت خلاف واقعیت" را. تعبیر کپنهاگ. تعبیر کپنهاگ، تعبیر استاندارد مکانیک کوانتومی است که توسط "نیلز بوهر" و "ورنر هایزنبرگ"، هنگامی که آن ها در حدود سال ۱۹۲۷ در کپنهاگ همکاری داشتند، فرمول بندی شد. بوهر و هایزنبرگ تعبیر احتمالاتی تابع موج را که در ابتدا توسط "ماکس بورن" پیشنهاد شده بود گسترش دادند. تعبیر کوپنهاگ، سؤالاتی مانند "قبل از اینکه من موقعیت این ذره را اندازه گیری کنم این ذره کجا بود؟" را بی معنی می دانند. فرایند اندازه گیری به صورت تصادفی دقیقاً یکی از احتمالات ممکنی را که تابع موجی حالت آن ها را اجازه می دهد بر می گزیند. چگونگی این انتخاب هم با احتمالات متناظر با هر حالت ممکن تطابق دارد. بر اساس این تعبیر، برهمکنش یک مشاهده گر یا یک وسیله که خارج از سیستم کوانتومی است سبب فروریختن تابع موجی می شود. پس به قول هایزنبرگ: "واقعیت در مشاهدات است، نه در الکترون". تفسیر کپنهاکی می گوید که چیزی به نام تابع موج وجود واقعی ندارد و تابع موج تنها یک مفهوم مجرد است
(دیدگاه ذهنی). شاید هم بتوان گفت که دست کم تفسیر کپنهاکی خود را ملزم به اظهارنظر دربارهٔ واقعی یا ذهنی بودن تابع موج نمی داند (دیدگاه ندانم گویی). مثالی از دیدگاه ندانم گویی را در گفتهٔ فون وایتسکر می توان دید که در کنفرانسی در کمبریج گفت که دیدگاه کپنهاکی متفاوت با گزارهٔ «چیزی را که نمی توان دید وجود ندارد» است. به گفتهٔ او دیدگاه کپنهاکی می گوید: «چیزی را که می توان دید حتماً وجود دارد. ولی دربارهٔ چیزی که نمی توان دید آزادیم هر فرضی بکنیم و این آزادی را برای فرار از تناقض ها به کار ببریم.» در دیدگاه ذهنی، تابع موج تنها یک ابزار ریاضی برای محاسبهٔ احتمال رویدادهاست. این دیدگاه شبیه رویکرد تفسیر هنگردی است. در نظرسنجی ای که در کارگاه مکانیک کوانتومی در سال ۱۹۹۷ انجام شد، تفسیر کپنهاکی پذیرفته ترین تفسیر از مکانیک کوانتومی بود. و پس از آن تفسیر دنیاهای چندگانه قرار داشت. تعبیر دنیاهای متعدد. تعبیر دنیاهای متعدد، تعبیری از مکانیک کوانتومی است که در آن، یک تابع موجی فراگیر همواره از قوانین قطعیتی و برگشت پذیر یکسانی پیروی می کند. به خصوص، هیچ فروریختگی تابع موجی مربوط به اندازه گیری وجود ندارد (غیرقطعیتی و برگ
شت ناپذیر). ادعا می شود که پدیده های مربوط به اندازه گیری با "همبستگی زدایی" توضیح داده می شوند. این پدیده هنگامی رخ می دهد که حالتها با محیط برهمکنش کرده و "گرفتاری" به وجود می آورند و به دفعات، جهان را به تاریقهای جایگزینی تقسیم می کنند که همراه با هم قابل مشاهده نیستند. به این ترتیب جهانهایی متمایز در درون یک "مجموعه از جهانها" ایجاد می شوند. --تفسیر دنیاهای چندگانه یکی از تفسیرهای مکانیک کوانتومی است. این تفسیر را به این نام ها نیز می خوانند: فرمول بندی حالت نسبی، نظریهٔ تابع موج جهانی و دنیاهای موازی.[۱] تفسیر دنیاهای چندگانه در سال ۱۹۲۶ میلادی و زمانی مطرح شد که اروین شرودینگر نشان داد که از منظر ریاضیات، دنیای زیر اتمی دارای تصویری است که تار و مبهم دیده می شود.[۲] تفسیر دنیاهای چندگانه، فروکاهی تابع موج را نمی پذیرد و این فروکاهیِ ظاهری را با سازوکار واهمدوسی کوانتومی توضیح می دهد. برخی می گویند که با این تفسیر همهٔ پارادوکس های مکانیک کوانتومی، از جمله پارادوکس EPR[۳][۴] حل می شوند، زیرا هرکدام از نتیجه های ممکن برای یک رویداد در «جهان جداگانه ای» رخ می دهد. به زبان دیگر، شمار بسیار زیادی (شاید بی نه
ایت) جهان وجود دارد و هرآنچه می توانست در دنیای ما رخ دهد (و رخ نداده است) در جهان (های) دیگری رخ داده است. طرفداران این تفسیر می گویند که تفسیر دنیاهای چندگانه پاسخی به این پرسش است که «چگونه می توان با معادله های تعین گرایانهٔ مکانیک کوانتومی، پدیده های تصادفی (مانند واپاشی تصادفی اتم های پرتوزا) را توضیح داد؟» پیش از آن، رویدادها به شکل جهان خط های تکی دیده می شدند؛ ولی تفسیر دنیاهای چندگانه رویدادها را به شکل درخت هایی از جهان خط ها که شاخه شاخه شده اند می بیند. فرمول بندی حالت های نسبی را هیوْ اِوِرِت[۵] در سال ۱۹۵۷ بار آورد. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ برایس دویت این فرمول بندی را به نام دنیاهای چندگانه خواند و آن را همه گیر کرد. رهیافت واهمدوسی به تفسیر مکانیک کوانتومی پس از آن توسعه داده شد و دسته ای از تفسیرها را به وجود آورد. این تفسیر هم اکنون همراه با تفسیر کپنهاکی و دیگر تفسیرهای واهمدوسانه یکی از مهم ترین تعبیرهای مکانیک کوانتومی است. به زبان هیو اورت، دستگاه اندازه گیری «د» و سیستم کوانتومی «س» یک سیستم ترکیب شده را می سازند. پیش از اندازه گیری، هرکدام در حالت های خوش تعریف (و البته وابسته به زمان)
قرار دارند. اندازه گیری به این معنی است که بگذاریم س و د با هم برهم کنش کنند. پس از این که س و د برهم کنش داشتند، دیگر نمی توان آن ها را با حالت های مستقلی توصیف کرد. به گفتهٔ اِوِرِت، تنها توصیف بامعنی از این وضعیت به کمک حالت های نسبی است: مثلاً حالت نسبی س اگر حالت د را بدانیم، یا حالت نسبی د وقتی حالت س را بدانیم. به زبان دویت، حالت س پس از رشته ای از اندازه گیری ها با برهم نهی حالت های کوانتومی ای به دست می آید که هرکدام نمایندهٔ تاریخچهٔ متفاوتی از اندازه گیری ها روی س هستند. تعبیر تاریخهای سازگار. تعبیر تاریقهای سازگار، تعبیر کپنهاگ را تعمیم می دهد و تلاش می کند که تعبیری طبیعی را از کیهان شناسی کوانتومی ارائه دهد. این نظریه بر اساس یک معیار سازگاری است که اجازه می دهد که تاریخچهٔ یک سیستم به گونه ای توصیف شود که احتمال هر تاریخچه از قانون جمع پذیری احتمالات کلاسیک پیروی کند. ادعا شده است که این تعبیر با معادلهٔ شرودینگر سازگار است. برطبق این تعبیر، هدف نظریهٔ کوانتوم-مکانیکی این است که احتمالات نسبی تاریخچه های جایگزین مختلف (برای نمونه، یک ذره) را پیش بینی کند. تعبیر گروهی یا تعبیر آماری. تعبیر گروهی
، که به آن تعبیر آماری هم گفته می شود، را می توان به صورت یک تعبیر کمینه گرا در نظر گرفت. به این صورت که این تعبیر کمترین فرضها را راجع به ریاضیات استاندارد می کند. این تعبیر، تعبیر آماری بورن را تا بالاترین حد توسعه می دهد. این تعبیر بیان می کند که تابع موجی برای یک سیستم تک (برای نمونه، یک ذرهٔ تک) قابل به کارگیری نیست، بلکه یک کمیت آماری انتزاعی است که تنها برای گروهی از سیستم ها یا ذراتی قابل به کارگیری است که مشابه هم آماده شده باشند. احتمالاً برجسته ترین حامی این تعبیر، انیشتین بوده است: "تلاش برای فهم توصیف کوانتوم- مکانیکی به عنوان توصیف کامل سیستم های تکی به تعابیر نظری غیرطبیعی می انجامد که اگر تعبیری را قبول کنیم که می گوید توصیف برای گروهی از سیستم ها است و نه برای یک سیستم تک، آن تعابیر غیرطبیعی کاملاً غیرضروری خواهند شد." - انیشتین در کتاب "آلبرت انیشتین، فیلسوف و دانشمند" در حال حاضر، برجسته ترین حامی تعبیر گروهی، "لسلی بالنتاین" است. او استاد دانشگاه "سیمون فریزر" و نویسندهٔ کتاب "Quantum Mechanics, A Modern Development" است. یک آزمایش نشان دهندهٔ تعبیر گروهی در کلیپ ویدئویی "آکیرا تونومورا" ن
شان داده شده است. از این آزمایش "شکاف دوگانه" با گروهی از الکترون های تکی روشن است که چون تابع موجی کوانتوم- مکانیکی (مجذور شده) الگوی تداخل کامل شده را توصیف می کند، باید یک گروه را توصیف کند. نظریهٔ دوبروی- بوهم. نظریهٔ "دوبروی - بوهم" مکانیک کوانتومی نظریه ای از "لوییس دوبروی" است که بعدها به وسیلهٔ "دیوید بوهم" توسعه داده شد تا آزمایشها را در بر گیرد. ذرات، که همواره دارای موقعیت هستند، به وسیلهٔ تابع موجی هدایت می شوند. تابع موجی بر طبق معادلهٔ موج شرودینگر تکامل می یابد و هیچ گاه فرو نمی ریزد. این نظریه در یک فضا - زمان تک اتفاق می افتد و غیر موضعی و قطعیتی است. تعیین هم زمان موقعیت و سرعت یک ذره با محدودیت اصل عدم قطعیت مواجه است. این نظریه به عنوان یک نظریهٔ "متغیر پنهان" در نظر گرفته می شود و با در برگرفتن غیر موضعی بودن، در نامعادلهٔ بل هم صدق می کند. چون ذرات همواره دارای موقعیتهایی قطعی هستند، مسئلهٔ اندازه گیری حل شده است. فروریختن هم به صورت پدیده شناسی توضیح داده می شود. مکانیک کوانتومی رابطه ای. ایدهٔ اساسی مکانیک کوانتومی رابطه ای، که بعد از نسبیت خاص آمد، این است که مشاهده گرهای مختلف می توا
نند برای یک سری از وقایع، توضیحهای مختلفی داشته باشند. برای نمونه، برای یک مشاهده گر در نقطهٔ مشخصی از زمان، یک سیستم می تواند در یک "حالت ویژه" ی تک و فرو ریخته باشد، در حالی که برای یک مشاهده گر دیگر در همان زمان، آن سیستم ممکن است در حالتی باشد که از جمع دو یا چند حالت به وجود آمده باشد. بنابراین اگر قرار است که مکانیک کوانتومی، یک نظریهٔ کامل باشد، مکانیک کوانتومی رابطه ای بحث می کند که مفهوم "حالت"، نه خود سیستم مشاهده شده را، بلکه رابطه، یا همبستگی، بین سیستم و مشاهده گرهای سیستم را توصیف می کند. بردار حالت مکانیک کوانتومی مرسوم، تبدیل می شود به توصیفی از همبستگی چند درجهٔ آزادی در مشاهده گر، نسبت به سیستم مشاهده شده. با این وجود، مکانیک کوانتومی رابطه ای هم این را قبول دارد که این موضوع برای همهٔ اشیای فیزیکی مصداق دارد، چه آن شیء هوشیار باشد و چه ماکروسکوپیک. هر "رویداد اندازه گیری" به سادگی به عنوان یک برهمکنش فیزیکی معمولی دیده می شود و این اثباتی است برای نوعی از همبستگی که در بالا ذکر شد. پس محتوای فیزیکی نظریه، لازم نیست به خود اشیا، بلکه باید به رابطهٔ بین آن ها مربوط باشد. همانند توضیح "دیوید ب
وهم" از نسبیت خاص، یک رهیافت مستقل رابطه ای به مکانیک کوانتومی هم بسط یافت که در آن یک رویداد آشکارسازی به عنوان ایجاد رابطه ای بین میدان کوانتیزه شده و آشکارساز در نظر گرفته می شود. در نتیجه، ابهام ذاتی مربوط به اعمال اصل عدم قطعیت هایزنبرگ هم به وجود نخواهد آمد. تعبیر تراکنشی. تعبیر تراکنشی از مکانیک کوانتومی (TIQM) که به وسیلهٔ "جان کرِیمر" ارائه شد، تعبیری از مکانیک کوانتومی است که از "نظریهٔ جذب کنندهٔ ویلر - فینمن" الهام گرفته است. این تعبیر، برهمکنشهای کوانتومی را بر حسب موج ایستای ایجاد شده به وسیلهٔ امواج "عقب مانده" (پیش رونده در زمان) و "پیشرفته" (عقب رونده در زمان) توصیف می کند. مؤلف این گونه بحث می کند که این تعبیر، از مشکلات فلسفی مربوط به تعبیر کپنهاگ و نقش مشاهده گر جلوگیری کرده و تناقض های کوانتومی مختلفی را حل می کند. مکانیک تصادفی. در سال ۱۹۶۶ "ادوارد نلسون" استاد دانشگاه پرینستون تعبیر و استخراجی کاملاً کلاسیک را از معادلهٔ موج شرودینگر، مشابه "حرکت براونی" پیشنهاد کرد. ملاحظاتی شبیه این قبلاً هم توسط افرادی مانند "فورث" (۱۹۳۳)، "فینس" (۱۹۵۲) و "والتر وایزل" (۱۹۵۳) چاپ شده بودند و در مقاله
ٔ نلسون به عنوان مرجع آمده بودند. به تازگی "پاوون" کار بیشتری بر روی تعبیر تصادفی انجام داده است. یک رهیافت تصادفی جایگزین هم توسط "رومن تکسوف" پیشنهاد شده است. نظریه های عینی فروریختن. نظریه های عینی فروریختن از این نظر که تابع موجی و فرایند فروریختن را از نظر هستی شناسی، عینی می دانند با تعبیر کوپنهاگ متفاوتند. در نظریه های عینی، فروریختن به صورت تصادفی ("موضعی شدن خودبخودی") یا هنگامی اتفاق می افتد که به یک آستانهٔ فیزیکی رسیده شود و مشاهده نقشی در آن ندارد. پس این نظریه ها واقع گرایانه، غیر قطعی، و فاقد متغیر پنهان هستند. مکانیزم فروریختن به وسیلهٔ مکانیک کوانتومی استاندارد بیان نمی شود، که اگر قرار باشد این رهیافت درست باشد، این مکانیزم باید توسعه یابد. این به این معنی است که فروریختن عینی، بیشتر یک نظریه است تا یک تعبیر. نمونه هایی از این نظریه ها عبارتند از نظریهٔ جیراردی- ریمینی - وبر و تعبیر "پن روز". تعبیر فون نویمن/ویگنر: هوشیاری سبب فروریختن می شود. جان فون نویمن در مقالهٔ خود ("پایه های ریاضی مکانیک کوانتومی") مسئلهٔ اندازه گیری را عمیقاً بررسی کرد. او به این نتیجه رسید که همهٔ دنیای فیزیکی تحت پ
وشش معادلهٔ شرودینگر است (تابع موجی فراگیر). از آنجا که برای فروریختن تابع موجی به چیزی "خارج از محاسبه" نیاز بود فون نویمن نتیجه گیری کرد که فروریختن در نتیجهٔ هوشیاری آزمایش کننده اتفاق می افتد. بعدها این دیدگاه توسط اوژن ویگنر توسعه یافت، با این وجود دیدگاهی است که فیزیکدانهای بسیار اندکی آن را قبول دارند. گونه های تعبیر فون نویمن عبارتند از: پژوهش ذهنی کاهش. این اصل که هوشیاری سبب فروریختن می شود، نقطهٔ تقاطع مکانیک کوانتومی و مسئلهٔ ذهن/جسم است و پژوهشگران در تلاشند که رویدادهای هوشیاری را بیابند که با رویدادهای فیزیکی همبستگی داشته باشند. رویدادهایی که بر طبق نظریهٔ کوانتومی باید در بر دارندهٔ فروریختن تابع موجی باشند. ولی تا کنون نتیجهٔ قاطعی به دست نیامده است. اصل آنتروپی مشارکتی. این نظریه که "جان آرچیبالد ویلر" آن را ارائه داده است می گوید که هوشیاری در به وجود آمدن هستی دارای نقش بوده است. فیزیکدانهای دیگری هم گونه های خاص خود را از تعبیر فون نویمن توسعه داده اند، فیزیکدانهایی مانند: ذهنهای متعدد. تعبیر ذهنهای متعدد از مکانیک کوانتومی با این ایده که تفاوت بین دنیاها باید در سطح ذهن یک مشاهده گر ایج
اد شود، تعبیر دنیاهای متعدد را توسعه می دهد. منطق کوانتومی. منطق کوانتومی را می توان نوعی از منطق گزاره ای دانست که برای درک حالتهای غیرعادی مربوط به اندازه گیری های کوانتومی، به ویژه آنهایی که مربوطند به ترکیب عملیات اندازه گیری متغیرهای مکمل، مناسب است. این زمینهٔ تحقیقاتی و و نام آن ریشه در مقالهٔ سال ۱۹۳۶ "گرت برکهوف" و "جان فون نویمن" دارند. این دو تلاش کردند که برخی از ناسازگاریهای ظاهری منطق بولین کلاسیک را با حقایق مربوط به مشاهده و اندازه گیری در مکانیک کوانتومی آشتی دهند. نظریه های اطلاعاتی کوانتومی. رهیافتهای اطلاعاتی به دو دسته تقسیم می شوند: حالت، یک ویژگی عینی یک سیستم تکی نیست، بلکه اطلاعاتی است که از دانستن چگونگی آماده سازی سیستم به دست آمده است و می توان از آن برای پیش بینی اندازه گیری های آینده استفاده کرد... یک حالت کواتنوم - مکانیکی، که خلاصه ای است از اطلاعات مشاهده گر دربارهٔ یک سیستم فیزیکی تکی، هم از راه قوانین دینامیکی تغییر می کند و هم هرگاه که مشاهده گر از راه فرایند اندازه گیری، دربارهٔ سیستم اطلاعات کسب می کند. وجود دو قانون برای تکامل بردار حالت... تنها زمانی مشکل ساز خواهد بود
که اعتقاد بر این باشد که بردار حالت، یک ویژگی عینی سیستم است... "کاهش یک بستهٔ موجی" در هوشیاری مشاهده گر اتفاق می افتد. این ناشی از هیچ فرایند فیزیکی یکتایی نیست که آنجا اتفاق می افتد، بلکه تنها به این دلیل است حالت، یک ساخت مشاهده گر است و نه یک ویژگی عینی سیستم فیزیکی. تعابیر "کیفیتی" از نظریهٔ کوانتومی. نخستین بار، "وان فراسن" در سال ۱۹۷۲ در مقالهٔ خود "A Formal Approach to The Philosophy of Science" به تعابیر کیفی از مکانیک کوانتومی اشاره کرد. اما هم اکنون این عبارت برای توصیف مجموعه ای گسترده تر از مدل ها به کار می رود که که از این رهیافت بیرون آمدند. دائرةالمعارف فلسفهٔ استانفورد چند نسخه را توصیف می کند: نظریه های متقارن نسبت به زمان. چند نظریه پیشنهاد شده اند که معادلات مکانیک کوانتومی را به گونه ای تغییر می دهند که نسبت به وارونگی زمانی، متقارن باشند. این ویژگی سبب "علیت پس رونده" می شود: دقیقاً به همان ترتیبی که رویدادهای گذشته رویدادهای آینده را تحت تأثیر قرار می دهند، رویدادهای آینده هم می توانند رویدادهای گذشته را تحت تأثیر قرار دهند. در این نظریه ها، یک اندازه گیری تنها نمی تواند حالت سیستم را
به صورت کامل تعیین کند (که این امر، این نظریه ها را به نظریهٔ متغیر پنهان تبدیل می کند). اما با انجام دو آزمایش در زمانهای متفاوت، می توان حالت دقیق سیستم را در همهٔ زمانهای مابین تعیین کرد. بنابراین، فروریختن تابع موجی تغییری فیزیکی برای سیستم محسوب نمی شود، بلکه تغییری است در دانش ما نسبت به آن به دلیل آزمایش دوم. به روشی مشابه، این نظریه ها گرفتاری را به عنوان توهمی ناشی از نادیده گرفتن علیت پس رونده، و نه به عنوان یک حالت فیزیکی واقعی توضیح می دهند. نقطه ای که در آن به نظر می آید که دو ذره گرفتار شده اند، نقطه ای است که هر ذره متأثر از اتفاقاتی است که در آینده برای ذرهٔ دیگر رخ می دهند. نظریه های انشعاب مکانی - زمانی. این نظریه ها شبیه تعبیر دنیاهای متعدد هستند. تفاوت عمده این است که تعبیر انشعاب مکانی - زمانی فرض می کند که انشعاب تاریخ، به جای نتیجه ای از تکامل جداگانهٔ اجزاء مختلف یک بردار حالت، آیندهٔ توپولوژی مجموعهٔ رویدادها به همراه روابط علّی آن ها است. در تعبیر دنیاهای متعدد، این توابع موجی هستند که انشعاب می زنند، در حالی که در تعبیر انشعاب مکانی - زمانی، خود توپولوژی مکان - زمان انشعاب می زند. ا
ین نظریه دارای کاربردهایی در قضیهٔ بل، محاسبات کوانتومی و گرانش کوانتومی است. همچنین این نظریه شباهتهایی هم با نظریه های متغیر پنهان و تعبیر گروهی دارد. در این نظریه، ذرات دارای چندین مسیر تعریف شده در سطح میکروسکوپیک هستند. اینها را تنها می توان به صورت تصادفی و در سطحی بالاتر، به همراهی تعبیر گروهی مورد بررسی قرار داد. تعابیر دیگر. علاوه بر تعابیر عمده ای که در بالا بحث شدند، شماری از تعابیر دیگر هم پیشنهاد شده اند که اثر علمی چندانی ایجاد نکرده اند. دامنهٔ این تعابیر از پیشنهادهای فیزیکدانهای عمده تا ایده های پنهان "عرفان کوانتومی" است. مقایسه. رایج ترین تعابیر در جدول زیر خلاصه شده اند. مقادیر خانه های جدول جای بحث دارند، چون معانی دقیق برخی از مفاهیم مربوط واضح نیستند و در واقع، خود آن ها موضوع اصلی بحث و جدل پیرامون تعبیر داده شده هستند. هیچ گونه شواهد تجربی وجود ندارد که باعث تمایز این تعابیر شود. تا این حد، نظریهٔ فیزیکی پابرجاست و با خودش و با واقعیت سازگاری دارد. مشکلات زمانی رخ می دهند که کسی تلاش کند که نظریه را تعبیر کند. با این وجود، طراحی آزمایشهایی که تعابیر مختلف را می آزمایند زمینهٔ تحقیقاتی
فعال است. بیشتر این تعابیر دارای نسخه های مختلف هستند. برای نمونه، از آنجا که افراد پرشماری در توسعه و بحث دربارهٔ تعبیر کوپنهاگ نقش داشته اند، مشکل است که تعریف دقیقی از آن ارائه شود. بر طبق گفتهٔ بوهر، مفهوم حالت فیزیکی مستقل از شرایط مشاهدهٔ تجربی آن معنایی ندارد که به خوبی تعریف شده باشد. بر طبق گفتهٔ هایزنبرگ، تابع موجی یک احتمال را نشان می دهد و نه یک حقیقت عینی را در زمان و مکان. بر اساس تعبیر کوپنهاگ، تابع موجی زمانی فرو می ریزد که یک اندازه گیری انجام می شود. هم ذره و هم تابع موجی راهنما، حقیقی هستند ذره دارای تاریخ یکتاست، ولی امواج تاریخ چندگانه دارند. اما کاربرد منطق کوانتومی کمتر از نظریهٔ تاریقهای منسجم است مکانیک کوانتومی به عنوان راهی برای پیش بینی مشاهدات، یا یک نظریهٔ اندازه گیری شناخته می شود. از این حقیقت نتیجه می شود که پاپر به درستی قطعیت ضد واقعیت و موضعی بودن، هر دو، اعتقاد داشت. جای بحث دارد که آیا تعبیر پاپر را می توان به عنوان تعبیری از مکانیک کوانتومی در نظر گرفت (که پاپر این ادعا را دارد) یا باید آن را اعمال تغییراتی به مکانیک کوانتومی دانست (که بسیاری از فیزیکدانها این اعتقاد را
دارند)، و اگر مورد دوم صحیح باشد، آیا این تغییرات به روش تجربی رد شده اند یا نه. پاپر در این مورد نامه نگاریهای طولانیی با انیشتین، بل و... داشت. مشاهده گرها تابع موجی فراگیر را به مجموعه هایی متعامد از آزمایشها جداسازی می کنند. اگر تابع موجی حقیقی باشد، این تعبیر تبدیل می شود به تعبیر دنیاهای متعدد. اگر تابع موجی کمتر از واقعیت و بیشتر از اطلاعات صرف باشد، زورِک آن را "تعبیر وجودی" می نامد. در تعبیر تراکنشی، فروریختن بردار حالت به عنوان تکمیل تراکنش بین ساطع کننده و جذب کننده تفسیر می شود. تعبیر تراکنشی، غیر موضعی است. مقایسهٔ تاریخ بین سیستم ها در این تعبیر معنی به خوبی تعریف شده ای ندارد. هر برهمکنش فیزیکی به عنوان یک رویداد فرو ریزش، نسبت به سیستم های درگیر و نه فقط مشاهده گرهای ماکروسکوپیک یا هوشیار، شناخته می شود. حالت یک سیستم به مشاهده گر، یعنی به چارچوب مرجع مشاهده گر، بستگی دارد. منابع. تعابیر مکانیک کوانتومی
مؤسسه یا نهاد سنتا فه، یک نهاد غیرانتفاعی مستقل در پژوهش های نظری است. این نهاد یا مؤسسه در سنتا فه در نیومکزیکو در ایالات متحده قرار گرفته است. این نهاد در پژوهش های چند رشته ای و سیستم های پیچیده شامل فیزیک، رایانه، زیست شناسی، و سیستم های اجتماعی فعالیت دارد. این نهاد در ۱۹۸۴ از سوی دانشمندان جورج کوان، دیوید پینس، استیرلیگ کولگیت، موری گل مان، نیک متروپلیس، هرب اندرسون، پیتر ا. کاروتور و ریچارد اسلن اسکی پایه گذاری شده است. دیوید کرکائر (David C. Krakauer)، از سال ۲۰۱۵ تا کنون رئیس این موسسه است.
خطوط هوایی صافی یک شرکت هواپیمایی بین المللی افغانی می باشد که در سال ۱۳۸۴ خورشیدی به دست آقای عبدالقدوس صافی، یک بازرگان اهل افغانستان بنیانگذاری شد. دفتر مرکزی این شرکت هواپیمایی خصوصی در شهر نو، کابل افغانستان، و دفتر اجرایی آن نیز در منطقه دیره در شهر دبی امارات متحده عربی قرار دارد. تاریخچه و ناوگان. ناوگان خطوط هوایی صافی هم اکنون هواپیماهای ایرباس آ-۳۲۰، ایرباس آ-۳۴۰ و بوئینگ ۷۴۷-۲۰۰ER را در اختیار دارد. تیم اجرایی این خطوط هوایی از تیم های اجرایی ای از آلمان و بلژیک تشکیل شده است، همچنین کارکنان پروازی از کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی در این شرکت هواپیمایی کار می کنند. به عنوان نخستین شرکت هواپیمایی خصوصی در تاریخ هوانوردی افغانستان، خطوط هوایی صافی با قواعد سازمان بین المللی هوانوردی غیرنظامی (ICAO) برای خطوط هواپیمایی دوباره برنامه ریزی شده است. در بازرسی انجام شده توسط بازرسان سازمان بین المللی غیرنظامی در تمام خطوط هوایی افغانستان، خطوط هوایی صافی به عنوان نخستین شرکت هوایی افغانستان مجوز عضویت در سازمان ایکائو را بدست آورد. پروازهای این شرکت به دبی، دو بار در روز زمان بندی شده است و دسترسی بیشت
ر مسافران اروپایی، آسیایی و آمریکای شمالی را به فرودگاه کابل فراهم آورده است، در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹م (۲۵ خرداد ۱۳۸۸ه .خ) خطوط هوایی صافی نخستین خط هوایی بدون ایست میان راهی را میان کابل و فرانکفورت آلمان باز نمود. هر دوشنبه، چهارشنبه و جمعه خطوط هوایی صافی از هواپیمای بوئینگ ۷۴۷-۲۰۰ER برای پرواز مستقیم به فرانکفورت آلمان استفاده می کند، که در هنگام عصر آن روز برای انتقال بیشتر مسافران اروپایی این شرکت به فرودگاه فرانکفورت می رسد. البته که این شرکت هوایی برای فعلاً به خاطر بدهی های میلیاردی متوقف و از فعالیت باز افتاده است که این کار یک ضربه بزرگ بر پیکره شرکت صافی وارد کرده است.
پاران یا عربی شده آن فاران نام کوه یا صحرایی است که در تورات آمده است. کاربرد در تورات. در سفر پیدایش آمده است: در سفر اعداد آمده است: در سفر تثنیه آمده است: شناسایی مکان. جغرافی دانان شرقی سه منطقه را به نام فاران خوانده اند: کوه های اطراف مکه، کوه ها و روستایی در شرق مصر و استانی در سمرقند. مسلمانان و اعراب معتقدند که فاران به کوه ها و بیابان حجاز گفته می شود. ترجمه ای عربی به سال ۱۸۵۱ از یک تورات سامری فاران را با حجاز یکی می داند. یاقوت حموی جغرافی دان و تاریخ نویس قرن هفتم هجری قمری در کتاب معجم البلدان می نویسد که «فاران عربی شده یک کلمه عبری است. یکی از نام های مکه که در تورات آمده است.» کوهی به نام «تل فاران» در حومه مکه وجود دارد. مسلمانان دلیل مهاجرت یهودیان به حجاز را در پیش از اسلام آگاهی آنان از ظهور پیامبری در این منطقه دانسته اند.
پروکوپیوس (زادهٔ پیرامون ۳۲۶ – درگذشتهٔ ۲۷ مهٔ ۳۶۶) از اعضای خاندان کنستانتینی و غاصب امپراتوری روم در زمان والنس، امپراتور وقت بود. زندگینامه. پروکوپیوس بنا بر نوشته های آمیانوس مارسلینوس، تاریخ نگار رومی، از اهالی کیلیکیه بود و جوانی خود را در آنجا و احتمالاً در کوریکوس گذراند. او از سمت مادرش جزء بستگان امپراتور ژولیان محسوب می شد به ویژه که پدربزرگ مادری هر دو نفر نیز ژولیوس ژولیانوس بود. نخستین همسر پروکوپیوس احتمالاً آرتمیسیا نام داشت و دومین همسرش فاوستینا، امپراتریسی بیوه بود. همچنین فرماندهٔ سدهٔ پنجمی و همنام او پروکوپیوس و پسرش امپراتور آنتمیوس از نوادگان پروکوپیوس محسوب می شوند (فرمانده پروکوپیوس نوهٔ پروکوپیوس غاصب و فرزند پسر او پروکوپیوس بود) . پروکوپیوس در سال ۳۵۸ و در زمان حکومت کنستانتیوس دوم همراه با لوسیلیانوس به عنوان نمایندگان امپراتوری روم به دربار ساسانیان فرستاده شد. او در این زمان عنوان "تریبونوس" و "نوتاریوس" را داشت. پروکوپیوس بعدتر در زمرهٔ ملتزمین ژولیان درآمد و در لشکرکشی های او علیه پادشاهی ساسانی در سال ۳۶۳ شرکت جست. او و سباستیانوس با ۳۰٬۰۰۰ نفر سرباز ادارهٔ بالادست رود دجله
را برعهده داشتند و قرار بود در صورت امکان به ارشک دوم، شاه ارمنستان پیوسته و سپس با حرکت به سمت جنوب به سپاهیان ژولیان در آشور بپیوندند. اما ژولیان در این میان مرد و هنگامی که پروکوپیوس به بخش اصلی سپاهیان روم در نزدیکی تیلسافاتا، بین نصیبین و سینگارا رسید با ژوویان تازه امپراتورشده روبه رو شد. به نوشتهٔ زوسیموس، ژولیان پیشتر ردایی امپراتوری را به پروکوپیوس داده بود و هدفش از این کار را تنها به او گفته بود. هنگامی که ژوویان امپراتور خوانده شد، پروکوپیوس این ردا را به او داد و از امپراتور تازه خواست تا با بازشستگی او موافقت کند. ژوویان این درخواست را پذیرفت و پروکوپیوس و خانواده اش به سزاریا ماراکا رفتند. اما آمیانوس که بخشی از گزارشش را بر اساس شهادت استراتژیوس نوشته است در این باره می گوید که بنا بر شایعه ای بی اساس، چنین عنوان شد که ژولیان از پروکوپیوس خواسته بود که پس از مرگش ردای امپراتوری را او بپوشد. اما پروکوپیوس به دلیل وحشت از ژوویان که مرگ ژوویانوس، دیگر نامزد ارتشی امپراتوری را باعث شده بود خود را پنهان ساخت. هرچند که او بر عمل انتقال جسد ژولیان به تارسوس و سپس تدفین آن نظارت نمود، اما پس از آن همر
اه با خانواده اش به سزاریا رفت. پس از مرگ ژوویان در سال ۳۶۴، امپراتوران جدید والنس و والنتینیان یکم سربازانی را برای دستگیری پروکوپیوس فرستادند. او خود را تسلیم کرد اما خواست تا با خانواده اش دیدار کند. او سپس دستگیرکنندگانش را به صرف شام و شراب دعوت نمود و با استفاده از فرصت پیش آمده گریخت. او و خانواده اش نخست خود را به دریای سیاه رسانده و پس از آن به توریکا گریختند و در آنجا پنهان شدند. با این حال پروکوپیوس که از خیانت به خود وحشت داشت تصمیم گرفت تا به قسطنطنیه رفته و از استراتژیوس درخواست یاری نماید. پروکوپیوس که درصدد بود خود را امپراتور بنامد پس از رسیدن به شهر، با رشوه دادن به دو لژیون در حال استراحت در قسطنطنیه آنان را حامی خود ساخت و توانست کنترل شهر را در دست بگیرد. کمی بعد او در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۳۶۵ خود را امپراتور نامید و بی درنگ تراکیه و بعدتر بیثنیا را نیز تحت ادارهٔ خود درآورد. والنس که امپراتور بخش خاوری روم بود درگیر فرونشاندن این شورش شد. او همچنین در ماه های بعد باید به تقابل با شهرها و واحدهایی می پرداخت که پیشتر با او بیعت کرده اما اینک در حال عهدشکنی بودند. سرانجام در سال ۳۶۶ سپاهیان دو