Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خفاش شمالی گونه ای خفاش است که در مناطق گسترده ای از شمال و مرکز اروپا، روسیه، آسیای میانه، و شمال مغولستان زندگی می کند. این خفاش همانندی بسیاری به خفاش سروتین دارد ولی جثه آن کوچک تر است. رنگ بدن این پستاندار در قسمت پشتی قهوه ای تیره و در زیر بدن روشن است و این به سادگی امکان تشخیص این گونه را فراهم می کند. اندازه بدن در بخش سر و تنه در این خفاش میان ۸۰ تا ۱۱۳٬۵ میلی متر و ساعد میان ۳۸ تا ۴۶ میلی متراست. وزن آن نیز از ۵٫۶ تا ۱۷٫۵ گرم متغیر است.
بنجامین سالومون کارسون یا بن کارسون سیاستمدار، نویسنده و جراح مغز و اعصاب آمریکای است که از مارس ۲۰۱۷ تا ژانویه ۲۰۲۱ به عنوان هفدهمین وزیر مسکن و توسعه شهری آمریکا فعالیت کرده است. کارسون از نامزدهای انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری حزب جمهوریخواه در سال ۲۰۱۶ بود. کارسون که متولد دیترویت، میشیگان، و فارغ التحصیل دانشگاه ییل و مدرسه پزشکی دانشگاه میشیگان است، کتاب های متعددی در خصوص حرفهٔ پزشکی و دیدگاه های سیاسیش نوشته و در سال ۲۰۰۹ سوژهٔ یک فیلم درام تلویزیونی بوده است. او از سال ۱۹۸۴ تا زمان بازنشستگی خود در سال ۲۰۱۳ اداره کننده جراحی مغز کودکان در بیمارستان جانز هاپکینز در مریلند بود. دستاوردهای کارسون به عنوان یکی از پیشگامان جراحی مغز، شامل اولین و تنها جداسازی موفق دوقلوهای چسبیده از پشت سر، پیشگامی در اولین عمل جراحی مغز در جنین داخل رحم، انجام نخستین جداسازی کاملاً موفق دوقلوهای به هم چسبیده از جمجمه نوع ۲ی عمودی، توسعهٔ روش های نوین برای درمان تومورهای ریشهٔ مغزی، و بهبود روش های همیسفرکتومی برای کنترل حملات صرعی است. کارسون در ۳۳ سالگی جوانترین رئیس یک بخش جراحی مغز کودکان در کشور شد. او بیش از ۶۰ دکتر
ای افتخاری، ده ها یادکرد افتخار ملی، دریافت کرده و بیش از ۱۰۰ اثر در زمینه جراحی مغز نوشته است. مدال آزادی ریاست جمهوری، بالاترین جایزه غیرنظامی در ایالت متحده آمریکا توسط رئیس جمهور آمریکا جرج دبلیو بوش در سال ۲۰۰۸ به او اهدا شد. او بعد از ارائه سخنرانی در صبحانه دعای ملی، در فوریه ۲۰۱۳ به یکی از چهره های محبوب در رسانه های محافظه کار تبدیل شد، که به خاطر دیدگاه های او در زمینه مسائل اجتماعی و نقش دولت در صنعت مراقبت های بهداشتی است. کارسون کاندیداتوری خود برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا را اعلام کرد و پس از مدتی رقابت در ۲ مارس ۲۰۱۶ کمپین خود را متوقف کرد و چند روز بعد حمایت خود را از دونالد ترامپ در این انتخابات اعلام کرد. دونالد ترامپ نیز اندکی پس از پیروزی در آن انتخابات، وی را برای پست وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده آمریکا در نظر گرفت. فیلم داستان زندگی او را به تصویر کشیده است. زندگی. دوران نوجوانی و جوانی. او در دیترویت میشیگان به دنیا آمد و توسط مادرش سونیا کارسون پرورش یافت. او وضعیت خوبی در سر تا سر مدرسه ابتدائی نداشت اما بعد مادر او با کاهش تماشای تلویزیون و مجبور کردن او به مطالعه ۲
کتاب در هفته و تهیه خلاصه برای مادرش اقدام کرد. او شروع به پیشرفت در مقطع راهنمایی و دبیرستان کرد. او بعد از فارغ التحصیلی با درجه ممتاز از دبیرستان ساوت وسترن به دانشگاه ییل رفت جایی که او مدرک روان شناسی را گرفت. او به این خاطر دانشگاه ییل را انتخاب کرد، زیر علاقه داشت که در کالج باول شرکت کند، که یک مسابقه تلویزیونی دانستنی هاست، و او در برنامه هایی شاهد رقابت و پیروزی دانشگاه ییل در برابر دانشگاه های دیگر از جمله دانشگاه هاروارد بود. کارسون قصد داشت در این مسابقه شرکت کند اما این برنامه ادامه پیدا نکرد. او از دانشگاه ییل به دانشکده پزشکی دانشگاه میشیگان رفت و دورهٔ رزیدنسی خود را در جراحی مغز در بیمارستان جانز هاپکینز گذراند. زندگی شغلی. کارسون استاد جراحی مغز و اعصاب، سرطان شناسی، جراحی پلاستیک و اطفال در دانشگاه جانز هاپکینز است. او رشته اش در پزشکی را تحت تأثیر شنیدن داستان کلیسای پزشکان مبلغ و توانایی آن ها در درمان بیماران از لحاظ جسمی، ذهنی، روحی انتخاب کرد. در سن ۳۳ سالگی او جوان ترین رئیس بخش بزرگ جراحی مغز و اعصاب اطفال در بیمارستان جانز هاپکینز شد. او همچنین مدیر مرکز جمجمه و فک و صورت جانز هاپ
کینز شد. کارسون ۴۵۰ تا ۵۰۰ جراحی در هر سال انجام می داد. او دفعات جراحی را به تقریباً ۳۵۰ تا در سال کاهش داد و هم زمان برنامه ریزی سخنرانی های جنجالی او افزایش یافت. براساس گزارش بیمارستان جانز هاپکینز، تمرکز کارسون بیشتر بر ضربات مغزی، تومورهای مغز و نخاع، اختلالات عصبی مادرزادی، صرع و غیره است او همچنین به حداکثر رساندن پتانسیل فکری کودکان علاقه مند است. هماهنگی دست و چشم کارسون و مهارت استدلال سه بعدی از او یک جراح خوش طبع ساخت. بعد از مدرسه پزشکی او رزیدنت جراحی مغز و اعصاب در بیمارستان جانز هاپکینز در بالتیمور شد. کار او به عنوان یک جراح مغز و اعصاب جوان باعث شد که بیشتر به بیماری های کودکان علاقه مند شود. اعتقاد او به دیدن کودکان این است که؛ «آنچه شما می بینید همان چیزی است که می توانید… وقتی کودکان درد دارند به طور واضح با اخم در چهره خود آن را نشان می دهند و وقتی خوشحال هستند با لبخند آن را نشان می دهند.» از دیگر نوآوری های جراحی های او اولین روش جراحی داخل رحمی کاهش فشار مغز یک جنین دوقلو هیدروسفالی و برداشتن یکی از نیمکره های مغز دختر جوان مبتلا به تشنج غیرقابل کنترل است. در سال ۱۹۸۷ کارسون نخستین ج
راحی موفقیت آمیز جداسازی دوقلوهای بهم چسبیده که از لوب پس سری به هم چسبیده بودند را انجام داد. ۷۰ عضو تیم جراحی به سرپرستی کارسون در ۲۲ ساعت کار جراحی را انجام دادند. در پایان دوقلوها به طور موفقیت آمیز از هم جدا شدند و توانستند به طور مستقل زنده بمانند. کارسون به خاطر می آورد که: او یکی از ۲۸ جراحی بود که جزو تیم جراحی لاله و لادن بیژنی، دوقلوهای به هم چسبیده ایرانی بود که البته به مرگ آن ها انجامید. زندگی شخصی. کارسون در سال ۲۰۰۲ حضور عمومی خود را به دلیل ابتلا به سرطان پروستات کاهش داد. او همچنان مدیریت جراحی ۳۰۰ کودک در سال را بر عهده دارد و پیش از سرطان از ۷ صبح تا ۸ شب به کار مشغول بود. کارسون و همسرش لاسنا کندی در سال ۱۹۷۱ در دانشگاه ییل همدیگر را ملاقات کردند و در سال ۱۹۷۵ ازدواج کردند. کندی مدرک ام بی ای خود را از دانشگاه ییل دریافت کرد و به نوازندگی مشغول شد و هر دو با هم ۳ آهنگ منتشر کردند. جوایز و افتخارات. کارسون یکی از اعضای آکادمی آمریکایی های موفق است و در سال ۲۰۰۸ کاخ سفید به او مدال آزادی ریاست جمهوری را اعطا کرد. او به عنوان یک پزشک در سطح بین المللی شناخته شده و نام او در بیشتر از ۱۰۰ انتش
ارات پزشکی راه یافت. در کتاب جونا گولدبرگ، کارسون در مقایسه با رهبر آمریکایی-آفریقایی تبار بوکر تی. واشینگتن قرار گرفته است. سیاست. کارسون خود را از هر حزبی مستقل دانسته است. با وجود ابراز نظرات شدیداً محافظه کارانه در صبحانه دعای ملی برخی نظراتش مانند منع تفنگهای نیمه خودکار در تضاد با نظرات محفظه کاران است. او در مارس ۲۰۱۳ مخالفت خود را با ازدواج همجنسگرایان اعلام کرد. او گفت؛ «ازدواج بین یک مرد و یک زن است. هیچ گروهی خواه گی ها، خواه NAMBLA (انجمن هواداران بچه خواهی)، خواه آنانی که حامی حیوان خواهی اند، اهمیتی ندارد که چه هستند. آن ها نمی توانند این تعریف را عوض کنند.» مقایسهٔ گی ها با بچه خواهان و انجام دهندگان حیوان خواهی از سوی کارسون، شدیداً مورد انتقاد قرار گرفت؛ یکی از اعضای هیئت علمی دانشگاه جانز هاپکینز، گفت دیدگاه های او، «نفرت انگیز، کم اهمیت، و ناآگاهانه» اند و گروهی در این دانشگاه در طوماری خواهان عوض شدن کارسون به عنوان سخنران فارغ التحصیلی دانشگاه شدند. کارسون از سخنرانی استعفاء داد و از گفته هایش عذرخواهی کرد و گفت این مثال ها بهترین واژگانی نبودند که می شد برگزید و من اگر کسی رنجیده مطمئناً
عذرخواهی می کنم. او افزود که انجیل گفته ما ملزمیم باید دیگر مردان را همچون خودمان دوست بداریم، و من همه را -همه همجنسگرایان- را به یک میزان دوست دارم. آثار. کارسون چهار کتاب پرفروش منتشر کرده است. اولین کتاب او یک خودزندگی نامه است. دو کتاب دیگر او دربارهٔ فلسفه شخصی اش برای موفقیت بر اساس کار سخت و ایمان به خدا است. کارسون پیرو کلیسای ادونتیست روز هفتم است. وی در مناظره ای با ریچارد داوکینز، فرانسیس کالینز و دنیل دنت اعلام کرد به فرگشت اعتقاد ندارد و اظهار نمود: «من به فرگشت اعتقاد ندارم… فرگشت می گوید چون شباهت هایی وجود دارند، هرچند نمی توانیم آن ها را به طور خاص به هم ربط متصل کنیم، پس ثابت می شود که چنین چیزی اتفاق افتاده است.» در رسانه ها. فیلم مستندی بر اساس زندگی او به نام "داستان بن کارسون" توسط زاندروان در سال ۱۹۹۲ تهیه شده است. فیلم که در ایران با عنوان «پزشک زبردست» پخش شده است محصول سال ۲۰۰۹ کشور امریکا است. کارگردانی این فیلم درام را تامس کارتر برعهده داشته است. جان پیمیر فیلمنامه آن را نگاشت و دان انجل تهیه کننده این فیلم بود. جان بی اندرسون مدیر فیلمبرداری و مارتین داویج آهنگساز این فیلم بوده
اند. کوبا گودینگ جونیور، لورن باس، جفری بیوجمپ و تاج بلو بازیگران اصلی این فیلم هستند. داستان این فیلم دربارهٔ زندگی بن کارسون است که برای انجام عمل جراحی یک دوقلوی به هم چسبیده از سر به بیمارستانی در آلمان می رود و… این فیلم به خاطر داستان انسان دوستانه و فیلم نامه و کارگردانی حرفه ای خود بسیار مورد استقبال مخاطبان و منتقدان قرار گرفت. این فیلم که به صورت تلویزیونی تهیه و پخش شد در سال ۲۰۰۹ نامزد دریافت ۶ جایزه اِمی بود. صندوق دانش پژوهان کارسون. در سال ۱۹۹۴ کارسون و همسرش اقدام به تشکیل صندوق دانش پژوهان کردند. این صندوق به دانش آموزان کلاس ۴ تا ۱۱ که نمونه متعالی در تحصیلات و کمک های انسان دوستانه باشد جوایزی اهدا می کرد. برنده ها هزار دلار، بورس تحصیلی برای تحصیلات دانشگاهی و بسته دعوت به شرکت در ضیافت جوایز را دریافت می کردند.
دوست محمد خان بارَکزایی (بارَکزِهی) فرزند علی محمد خان بارکزایی پسر رستم خان و فرزند اعظم خان فرزند شئ مهراب خان از خان های برخی مناطق بلوچستان است. مادرش بی بی روز خاتون است. او اصالتاً از طایفهٔ باران زهی بود و مادرش از طایفهٔ بزرگ زاده در دزک سراوان می باشد و در شهرستان سراوان متولد شده است. تا قبل از حملهٔ نیروهای رضا شاه، برخی مناطق مکران در ایران توسط دوست محمد خان اداره می شد. قدرت یافتن. بهرام خان عموی دوست محمد خان ایرانشهر و بمپور را در جنگ با طایفهٔ نارویی ضمیمهٔ حکومت خود کرد و در جنگ با قوای اعزامی حکومت مرکزی قاجار، قلعهٔ ناصری را نیز در دست گرفت و مرکز حکومت خود قرار داد. پس از مرگ بهرام خان، دوست محمد خان جانشین عمویش گردید. با فرارسیدن سال ۱۳۰۰ ه .خ و مرگ سردار بهرام خان بارکزهی، برادرزاده اش دوست محمد خان، ملقب به اسعدالدوله حکومت محلی پهره (ایرانشهر) را در دست گرفت. او به تدریج حوزهٔ نفوذ خود را گسترش داد و تقریباً تمام بلوچستان را تحت سیطرهٔ خود درآورد. تحولاتی که در این دهه رخ داد شرایطی به وجود آورد که نه تنها حکومت دوست محمد خان، بلکه تمام حکام استقلال طلب را تهدید کرد؛ ولی به علت فاصله
ٔ زیاد بلوچستان از تهران و خرابی راه ها و همچنین نبود وسایل ارتباطی پیشرفته، دوست محمد خان اطلاع جدیدی از اوضاع مملکت نداشت. وی همچنان حکومت مرکزی را ضعیف می پنداشت و لذا از پرداخت مالیات به دولت مرکزی خودداری کرد و از سوی دیگر داعیهٔ استقلال بلوچستان را در سر می پروراند. جنگ با دولت مرکزی. استقرار قدرت رضا شاه، پای قشون شرق به فرماندهی امیرلشکر امان الله خان جهانبانی را به بلوچستان گشود. قشونی به سرکردگی سرهنگ محمد نخجوان جهت فروپاشی حکومت خان بلوچستان عازم منطقه شد. دوست محمد خان خواستِ دولت مرکزی مبنی بر تسلیم را حتی در قبال وعدهٔ سمت استانداری نیز نپذیرفت. در سال ۱۳۰۷ حکومت بلوچستان در جنگ با لشکر رضا شاه شکست خورد. در این رابطه سردار حسین خان شیرانی دوم و سردار زمان خان بامری و سرتیپ یاغی خان از ده رضا به عنوان راهنمای قوای دولتی که از کرمان به بلوچستان می آمدند عمل می کردند. جهانبانی فرماندهِ نیروهای اعزامی به بلوچستان دربارهٔ سرداران بلوچ و کمک آنها به نیروهای دولتی آورده است: «روز جمعه ششم مهرماه تمام سرداران بلوچ سرحدی به اتفاق فرماندهِ تیپ از خاش حرکت کرده و برای ملاقات این جانب به دزآپ (زاهدان) وار
د شدند و اظهار اطاعت و خدمتگزاری کلیهٔ سرداران بلوچ سرحدی را، در این موقع می توان از موفقیت های بزرگ در بلوچستان محسوب داشت زیرا طوایف سرحدی سلحشور و اگر قصد مخالفت داشتند اشکالات مهمی فراهم می گردید و اردوکشی ممکن بود به زودی خاتمه یابد. پس از پایان عملیات، بلوچ هایی که با وعدهٔ مذاکره از قلعه خارج شده بودند، اعدام گردیدند. پس از آن ستون برای اشغال مرکز بلوچستان که عبارت از پهره و بمپور باشد حرکت کرد. پس از تمرکز در پهره، تیمسار جهانبانی به تهران پیشنهاد کرد که پهره به نام ایرانشهر نامیده شود و وزارت راه جادهٔ بین زاهدان و ایرانشهر را ترمیم و سیم تلگراف هم دائر کند. با شکست دوست محمد خان از قوای دولتی، تیمسار جهانبانی، قسم نامه ای برای وی فرستاد و اعلام نمود در صورت تسلیم، او و نیروهایش در امان خواهند بود. پایان کار. با دریافت تأمین و تسلیم روانهٔ تهران شد. رضا شاه به پاس ایستادگی اش در برابر قوای انگلیس در تهران تحت مراقبت نگاهش داشت. او از امتیازات بیشتری نسبت به سایر سران تبعیدی ایلات مانند حق گردش و شکار در اطراف تهران و حمل اسلحه برخوردار بود. دوست محمد خان خسته از اقامت در تهران و به تحریک اطرافیان خوی
ش برای فرار، در ۱۹ آبان ۱۳۰۸ آجودان مراقبش را به قتل رساند و خودروی مراقبش را برداشته و با همراهان گریخت. اما پس از طی مسافتی خودرو بنزین تمام کرد. به واسطهٔ تشنگی و گرسنگی در دی ماه همان سال در کویر حدود سمنان دستگیر و به تهران اعزام شدند. پس از ورود به تهران او را به حضور شاه بردند. رضا شاه از او پرسید که این چه کاری بود کردی؟ فقط در جواب گفت: تقدیر چنین بود. سپس دوست محمد خان و بلوچ های همراه وی در دادرسی ارتش محاکمه و به اعدام محکوم شدند و در ۲۶ دی ماه همان سال دوست محمدخان اعدام گردید. با انهدام قدرت دوست محمد خان، سراسر بلوچستان به تصرف رضا شاه در آمد و تمام سران بلوچ در مقابل نیروهای دولتی تسلیم شدند و اظهار انقیاد نمودند.پدر و برادرش به خونخواهی او با قوای حکومت مرکزی درگیر شدند در جنگ با قوای دولتی به فرماندهی سرگرد اسکندر در سرباز در ۱۳۰۷ شکست خوردند و به بلوچستان انگلیس (بلوچستان پاکستان) گریختند و تا رضا شاه بر سر قدرت بود بازنگشتند. شورش های بلوچستان پس از دوست محمد خان. در سال ۱۳۱۰ ه .خ / ۱۹۳۱. م سردار جمعه خان اسماعیل زایی، رئیس طایفه اسماعیل زایی، سر به شورش برداشت، اما از سوی دولت، مجازات گرد
ید و به همراه طایفه اش به شیراز تبعید شد و مدتی طولانی در آن استان تحت نظر به سر برد. در ناحیه کوهک نیز که سرداران و خان ها سرکش شده بودند، مورد حملهٔ قوای نظامی قرار گرفتند و سرتیپ عباس البرز فرماندهِ لشکر کرمان و مکران به عده ای از سران بلوچ به وسیلهٔ قرآن مهرکرده تأمین داد، ولی هنگامی که سران بلوچ اسلحهٔ خود را به زمین گذاشتند و تسلیم شدند آنها را دستگیر و چهل نفر از آنان را تیرباران نمود.
کسترول شرکت بریتانیایی تولیدکنندهٔ انواع روغن ها، گریس های صنعتی و روان سازهای مورد استفاده در صنعت خودروسازی است، که از سال ۲۰۰۰ تاکنون، یکی از نشان های تجاری شرکت بی پی (بریتیش پترولیوم) محسوب می شود.
استاندارد اویل اوهایو، که بنام سوهایو نیز شناخته می شود، از شرکت های اولیه تشکیل دهنده کمپانی استاندارد اویل بود، که مدیریت جایگاه های پمپ بنزین با برند سوهایو و متعلق به شرکت استاندارد اویل را، بر عهده داشت. در پی قانون آنتی تراست و تفکیک شرکت استاندارد اویل، در سال ۱۹۱۱ سوهایو نیز مستقل گردید، که در سال ۱۹۷۸ توسط بریتیش پترولیوم خریداری شد. هدف از خرید این شرکت، نفوذ و حضور هرچه بیشتر شرکت بریتانیایی بی پی، در بازار ایالات متحده آمریکا بود. شرکت استاندارد اویل اوهایو در زمان انتقال به بی پی، دارای ۳٫۴۰۰ پمپ بنزین در ایالات متحده بود، که تمامی دارایی های این شرکت در سال ۱۹۹۱ با بی پی، ادغام شد.
نرم افزار HFSS که خلاصه شده عبارت High Frequency Structural Simulator به معنای شبیه ساز سازهٔ فرکانس بالا می باشد، یک نرم افزار تجاری برای شبیه سازی سازه های الکترومغناطیسی به روش اجزاء محدود (FEM) توسط شرکت انسیس ساخته شده است. کابرد این نرم افزار به ویژه در شبیه سازی آنتن، رادار، مایکروویو، مدارهای مخابراتی فرکانس بالا نظیر فیلتر، سیستم های انتقال می باشد. این نرم افزار ابتدا توسط شرکت HP و به نام HP HFSS ساخته شد. سپس شرکت Ansoft آن را خرید و با تغییرات بنیادی، کار با این نرم افزار را بسیار راحت کرد و امکانات زیادی را به آن افزود. در حال حاضر نرم افزار HFSS تحت مالکیت شرکت Ansys است و در یک مجموعه به نام Electromagnetic Desktop ارائه می شود.
فتنهٔ اول یا فتنهٔ کشته شدن عثمان نخستین دوره از جنگ های داخلی مسلمانان و متشکل از زنجیره ای از شورش ها و جنگ های داخلی است که از ۶۵۶ تا ۶۶۱ میلادی خلافت راشدین را دست خوش ناآرامی ساخت. این جنگ ها با شورش علیه عثمان و کشته شدن وی آغاز شد و در طول دوران خلافت علی به طول انجامید و شش ماه پس از کشته شدن علی، با صلح حسن و معاویه پایان یافت. این جنگ های داخلی باعث شد پیشروی اعراب در آن سوی مرزهای خراسان و سیستان و در شمال آفریقا متوقف شود. سپاه شام نیز از پیشروی به سوی قسطنطنیه بازماند و امپراتوری بیزانس فرصتی برای تجدید قوا یافت. همچنین اقوام تابعه در بسیاری مناطق سر به شورش برداشتند، اگرچه هیچ یک از این شورش های محلی در درازمدت قرین موفقیت نبود. پیش زمینه. دورهٔ خلافت عثمان، سومین خلیفه راشدین از لحاظ تاریخی به دو دورهٔ شش سالهٔ خوب ۲۹–۲۳ هجری و دورهٔ هرج و مرج و بی قانونی ۳۰–۳۵ هجری تقسیم می شود. با شروع سال ۳۱ هـ آشوب ها و جنب وجوش ها شروع به نمایان شدن و شدت گرفتن کرد که تا پایان دوره وی و دورهٔ خلفای راشدین ادامه یافت. به نوشته ویلفرد مادلونگ، عثمان به بنی امیه که قوم و خویشش بودند بیش از حد امتیاز می داد، ب
ه طوری که نفوذ آنان روی وی سبب شد که با صحابهٔ محمد مانند ابوذر غفاری، عبدالله بن مسعود و عمار یاسر بدرفتاری کند. این موضوع و مسائل دیگر خشم مردم در مناطق مختلف حکومت اسلامی را در سال های ۶۵۰ و ۶۵۱ میلادی برانگیخت. بعد از اینکه مروان بن حکم، عموزادهٔ عثمان، به عنوان مشاور وی انتخاب شد، بر وی تسلط یافت. این امر باعث اعتراض بسیاری از صحابهٔ محمد به خصوص اعضای شورای انتخاب عثمان گردید. بسیاری از آنان به عثمان اعتراض نموده و حمایت خود را از وی قطع کردند. این روش حکومت مخالفت های زیادی را برانگیخت. مخالفان او، عثمان را به خویشاوندسالاری و فساد متهم می کردند. به نوشته جان بوکر، سر دسته مخالفان او عایشه، همسر محمد پیامبر اسلام و دختر ابوبکر خلیفه اول، و علی داماد محمد بودند. بنا بر نظر سید حسین نصر در دانشنامهٔ بریتانیکا، علی عثمان را به عنوان خلیفه به رسمیت می شناخت. اما موضع بی طرفی را بین هواداران و مخالفان وی اتخاذ کرده بود. به نوشته رابرت گلیو، علی حداقل به لحاظ معنوی سردستهٔ مخالفان عثمان بود. در دوران خلافت عثمان، علی به همراه صحابهٔ دیگری از محمد از جمله طلحه و زبیر از منتقدان عثمان بودند. او عنوان می داشت ک
ه عثمان از سنت پیامبر دچار انحراف شده است. مهم ترین موارد اختلاف با عثمان بر سر اجرای حدود اسلامی بود. علی اصرار داشت که حدود الهی باید اجرا شود. از جمله در قضیهٔ شراب نوشی ولید، حاکم کوفه، که گفته می شود حد به دست خود علی اجرا شد. او در امور سیاسی حداقل به لحاظ معنوی نیز از سرکردگان مخالف عثمان شناخته می شد. در قضیه تبعید ابوذر غفاری با وجود ممنوعیت تعیین شده توسط عثمان او با فرزندانش ابوذر را بدرقه کرد. اوضاع در کوفه در سال ۳۰–۳۲ هجری /۴–۶۵۲ میلادی بدتر گردید. قاریان کوفه که تفکرات مذهبی و سیاسی مخالف عثمان داشتند، با وجود اینکه اقدامات سیاسی فراوانی در مقابله با آنان انجام شده بود، توانستند زمینهٔ عزل سعید بن عاص، والی کوفه را فراهم کرده و ابوموسی اشعری والی پیشین بصره را که زاهد بود و تفکرات مخالف عثمان داشت، امیر خود کنند. از آن به بعد، کوفه از کنترل حکومت مرکزی خارج شد. در مصر، شورش هایی به سرکردگی محمد بن ابی حذیفه (پسر خواندهٔ عثمان) که در سنین جوانی بود صورت گرفت و عبدالله ابن ابی سرح که والی مصر بود، در مقابل این شورش ها تسلیم گردید. به نظر می رسد که عمروعاص پس از اینکه از امارت مصر عزل شده بود و به
فلسطین رفته بود، پنهانی این شورش ها در مصر را تحریک می کرد. نقش این شورش ها در مصر باید پررنگ تر از آنچه که تصور می شود بوده باشد. ابن لیه نیز در کتاب خود شورش مصریان را مورد بررسی قرار داده و معتقد است که تعداد مصریان در میان افرادی که خانهٔ عثمان را محاصره کرده بودند، بیش از گروه های دیگر بوده است. بدین ترتیب، شورش علیه عثمان در استان ها و اقالیم مسلمانان ریشه زد، در نهایت سال ۳۴ هـ با آمدن کاروان حج به مدینه از سرزمین های اسلامی جرقه خورد. شورش ها بالا گرفت و معترضان از سه ناحیهٔ مختلف به مدینه آمدند. اولین گروهی که رسیده بود، مصریان بودند که سر کردهٔ آنان عبدالرحمن بن عدیس بود، این گروه روز جمعه به مسجدالنبی رفتند تا نماز جمعه را بخوانند. در این هنگام شورشیان با عثمان روبرو گردیدند و اعتراضات شدیداللحنی به وی کردند. عثمان با رویکردی صلح آمیز و آشتی جویانه، قول داد که تمامی اقدامات قبلی خود را لغو کند و والیان مناطق را عوض کند. معترضان راضی شدند و به سمت مصر بازگشتند. اما در تپه های شن اریس، قاصدی از سوی عثمان را یافتند و به وی مشکوک شدند و طی بازجویی از وی، نامه ای را یافتند که در آن به عبدالله بن ابی سر
ح دستور کشتن یا مثله کردن سران شورش گران مصر داده شده بود. به همین دلیل به مدینه بازگشتند و دست به انقلاب ضد وی زدند. شورشیان خانهٔ عثمان را محاصره کردند، این گونه گذشت تا روز جمعه رسید، عثمان برای سخنرانی به بالای منبر رفت و در مورد شورشیان صحبت کرد؛ یکی از صحابه حرف وی را تأیید کرد و دیگر به حرفش اعتراض کرد که باعث نبرد در مسجد شد، عثمان در این بین زخمی شد و به خانه اش برده شد. عثمان چند روز در خانه اش محاصره بود و تعدادی از صحابه مشغول حفاظت از عثمان بوند مهم ترین آن ها حسن بن علی، عبدالله بن زبیر، مروان بن حکم و سعید بن عاص بود انقلاب گران به خانهٔ او حمله کردند و در خانه را آتش زند یکی از آن ها با غلاف شمشیر به سر عثمان ضربه زد، سپس با شمشیر عثمان را در تاریخ ۱۸ ذیحجه سال ۳۵ هـ (۲۰ ژوئن سال ۶۵۶م) در حالی که ۸۲ سال داشت و از خلافتش ۱۲ سال می گذشت کشت. سر انجام عثمان در سال ۳۵ هجری توسط معترضانی از کوفه، مصر و بصره کشته شد. کشته شدن او باعث انشقاق شدید جامعه مسلمانان بعد از او شد. کشته شدن او نقطه عطفی در جامعه مسلمانان بود و عملاً پایان یکپارچگی مسلمانان و شروع جنگ های داخلی بین آنان بود. مهم ترین نقطه اخ
تلاف این بود که آیا قتل عثمان عادلانه بود؟ آیا او از دستورهای اسلام منحرف شده بود؟ اگر چنین بود آیا شایسته قتل بود؟ پس از عثمان، علی به خلافت رسید که دوران خلافت او مصادف با جنگ های داخلی زیادی بین مسلمانان شد. انتخاب علی به خلافت. به نوشته مادلونگ، پس از کشته شدن عثمان به دست شورشیانی از مصر و کوفه و بصره، نظرها بر علی و طلحه بود. در میان اهالی مصر، حامیانی برای طلحه وجود داشت. در حالی که بصرویان و کوفیان که به مخالفت های علی با ظلم و بیداد توجه داشتند و اکثر انصار، آشکارا تمایل بر خلافت علی داشتند و بالاخره حرف آنان به کرسی نشست. در این میان مالک اشتر که رهبر کوفیان بود، به نظر می رسد که نقش اصلی را در تأمین امنیت برای خلیفه شدن علی داشته است. به نوشته اسماعیل پوناوالا، پیش از قتل عثمان شورشیان بصروی طرفدار طلحه و شورشیان کوفی طرفدار زبیر بودند، اما با قتل عثمان هر دو گروه به علی گرویدند. با قتل عثمان، بنی امیه از مدینه گریختند و کنترل شهر در دست مصریان، مهاجرین برجسته و انصار قرار گرفت. آن ها از علی برای خلافت دعوت کردند و وی پس از چند روز این منصب را پذیرفت. هنگامی که علی به خلافت رسید، مرزهای اسلامی از غ
رب تا مصر و از شرق تا ارتفاعات شرقی ایران پیش رفته بود. اما اوضاع حجاز در این ایام، ناآرام بود. از اقدامات مهم علی پس از رسیدن به خلافت، عزل والیانی بود که قبلاً عثمان آن ها را منصوب کرده بود. او کسانی را که از نظرش قابل اعتماد بودند، به جای برکنارشدگان گماشت. در هنگام عزل و نصب والیان، ابن عباس و مغیرة بن شعبه وی را به احتیاط و عملکرد مصلحت آمیز دعوت کردند. اما علی به حرف این دو عمل نکرد. ویلفرد مادلونگ معتقد است که علی عمیقاً از وظیفهٔ اسلامی خود آگاه بود و در راه حفظ شریعت اسلام، حاضر نبود که مصلحتی را بر حقی مقدم بشمارد؛ به طوری که حتی حاضر بود در این راه با مخالفانش پیکار کند. یکی از مهم ترین مخالفان علی، معاویه بود. معاویه فرماندار شام و از خویشان عثمان بود که بدین سبب خونخواهی قاتلان عثمان را حق خود می دانست. او با علی بیعت نکرد. نبرد جمل. عایشه که در جریان شورش علیه عثمان از مخالفان وی حمایت می کرد، پس از طواف خانه کعبه، در راه بازگشت به مدینه خبر قتل عثمان و به خلافت رسیدن علی را شنید. سپس به مکه بازگشت و فعالانه به تبلیغ علیه علی پرداخت و چهار ماه بعد طلحه و زبیر به وی پیوستند. علاوه بر عایشه، افراد
ی از بنی امیه که از مدینه فرار کرده بودند و بر طبق نظر روبرت گلیو خلافت را در انحصار بنی امیه می دیدند و اهدافشان با طلحه و زبیر متفاوت بود، در مکه جمع شده و به والیان عزل شده بصره و یمن پیوستند که از بیت المال برای خود پول آورده بودند. درخصوص انگیزه شورش علیه علی توضیحات متعددی ارائه شده است. پوناوالا می نویسد طلحه و زبیر که پیشتر از آرزوهای سیاسی خود ناامید شده بودند، وقتی با مخالفت علی در خصوص سپردن حکومت بصره و کوفه مواجه شدند، ناامیدیشان افزون تر گردید. این دو وقتی شنیدند که هواداران شان در مکه جمع شده اند، از علی درخواست کردند که اجازه دهد که برای عمره مدینه را ترک گویند. پس از آن، این دو بیعت خود با علی را شکستند و مسئولیت قتل عثمان را به گردن وی انداختند و از وی خواستند که قاتلان را محاکمه کند. واله یری می نویسد طلحه و زبیر و عایشه درخواست داشتند که حدود شرعی باید برای همه به طور مساوی برپا داشته شود و یک سری اصلاحات باید انجام گیرد. از آنجایی که این سه تن در سرنوشت عثمان به نوبه خود مسئول بودند، علت شورششان در راستای درخواست خونخواهی عثمان و مقصودی که از اصلاحات مد نظر داشتند، مبهم به نظر می رسد. به
نظر می رسد که انگیزه های اجتماعی و اقتصادی که به خاطر ترس از تأثیرگذاری تندرویان بر علی برانگیخته شده بود، توضیح قانع کننده تری باشد تا احساسات شخصی. هرچند در میان مخالفان عثمان، افراد میانه رو بدون شک خواستار تغییر سیاست های وی بودند؛ ولی هیچ کس فکر نمی کرد که کار به تغییرات اساسی سیاست ها بکشد. برخی مورخان نظیر مادلونگ بر این باورند که این چند تن کشته شدن عثمان را بهانه ای برای مخالفت با علی و جاه طلبی خود قرار دادند، زیرا آنها، خلافت علی را با منافع خود، سازگار نمی دیدند. از سوی دیگر، شورشیان مدعی بودند که خون عثمان نیازی به قصاص ندارد، زیرا وی به خاطر عمل نکردن به قرآن و سنت محمد کشته شده است. واله یری معتقد است علت واقعی این شورش ها علیه علی، رویکرد بخشایشگر علی نسبت به مقصران در این قضیه (که این تفکر را القا می کرد که آنان مجازات نخواهند شد)، عدم برخورد قاطعی از سوی علی با شورشیان و سیاست محبوب «ضداشرافیت قریش» توسط علی بوده است. پس از آنکه طلحه و زبیر در جمع آوری حامیان در حجاز ناکام ماندند، به امید پیدا کردن نیرو و منابع لازم برای بسیج کردن حامیان عراقی، با چند صد سرباز عزم بصره کردند. وقتی علی از این