Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پارک ملی کاکادو در شمال استرالیا و ۱۷۱ کیلومتری جنوب شرق داروین قرار دارد.مساحت پارک ملی کاکادو ۱۹،۸۰۴ ۷،۶۴۶ کیلومتر مربع است و فاصله شمال تا جنوب ان ۲۰۰ کیلومتر و از شرق به غرب ان ۱۰۰ کیلومتر است این اندازه برابر است با مساحت اسلوونی یا حدود یک سوم اندازه تاسمانی یا تقریباً نیمی از اندازه سوئیس است . یکی از بزرگترین معادن اورانیوم در جهان در این پارک قرار دارد.پارک ملی کاکادو افزون بر مناطق طبیعی دارای سایت باستان شناسی نیز می باشد که فرهنگ مردم بومی این منطقه را با قدمتی بیش از ۴۰۰۰ سال در خود جای داده است.'پارک ملی کاکادو در سال ۱۹۸۱ به عنوان مکانی فرهنگی و طبیعی در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
جزیره لرد هاوو با شکل نامنظم هلال مانند که از باقی ماندهٔ گدازه های آتشفشانی به وجود آمده است در دریای تاسمان و بین استرالیا و نیوزلند قرار دارد. گروه جزیره لرد هاوو بخشی از ایالت نیو ساوت ولز است. این جزیره حدود ۱۱ کیلومتر طول و بین ۲٫۸ کیلومتر و ۰٫۶ کیلومتر عرض دارد گسترده ای با مساحت ۱۶٫۵۶ را پوشش می دهد و بلندترین نقطه این جزیزه کوه گوور با ارتفاع ۸۷۵ متر است. مجموعه جزیزه های لرد هاوو شامل ۲۸ جزیره است که در سال ۱۹۸۷ به عنوان مکانی طبیعی و دارای جاذبه های متنوع و همچنین دارای جنگل های دست نخورده در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
پاول الکسویچ چرنکوف (; زاده ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۴ – درگذشته ۶ ژانویه ۱۹۹۰) فیزیک دان اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که در سال ۱۹۵۸ همراه با ایگور یوگنیویچ تام و لیا فرانک برنده جایزه نوبل فیزیک به خاطر کشف تابش چرنکوف شد. وی در ۶ ژانویه ۱۹۹۰ در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی خاک شد.
مارِکیا رودخانه ای به طول ۷۰ کیلومتر واقع در شرق ایتالیاست. این رودخانه در دوران باستان "آریمینوس" نامیده می شد که برگرفته از واژهٔ یونانی آریمینوُس و درعین حال نام باستانی ریمینی بود. رود مارکیا از شرق پیه وو سانتو استفانو و جنوب غربی بادیا تدالدا در استان آرتزو در توسکانی سرچشمه می گیرد و با جریان یافتن به سمت شمال شرقی وارد استان پزارو و اوربینو در مارکه می شود. این رودخانه سپس با گذشتن از نووافلتریا وارد استان ریمینی در ناحیهٔ امیلیا رومانا می شود. سپس در تورلو تا ۱ کیلومتری غرب منطقهٔ سامارینی آکواویوا جریان یافته و رود سن مارینو نیز به آن می پیوندد. رود مارکیا سرانجام با گذشتن از وروکیو در نزدیکی ریمینی به دریای آدریاتیک می ریزد.
برهوت تاسمانی اصطلاحی است که برای طیف وسیعی از مناطق در تاسمانی استفاده می شود.منطقه ی ثبت شده در میراث جهانی، یکی از بزرگترین مناطق حفاظت شده در استرالیا است که ۱۳۸۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می دهد و تقریباً ۲۰ ٪ از تاسمانی است. منطقه میراث جهانی. مناطق به ثبت رسیده عبارتند از:
شیخ محمد رفعت (متولد ۹ مه ۱۸۸۲ – وفات ۹ مه ۱۹۵۰) که در قاهره به دنیا آمد، وی در ۶ سالگی به دلیل بیماری بینایی خود را از دست داد و به یکی از بزرگترین قاریان نامدار نابینای مصر در قرن ۱۹ و ۲۰ دست یافت. او در ده سالگی حافظ قرآن شد پس از آن قواعد قرائت را زیر نظر محمد البغدادی فرا گرفت. او از سن پانزده سالگی قاری سوره کهف در مسجد مصطفی فاضل پاشا قاهره بود. همچنین در سال ۱۹۳۴ به عنوان اولین قاری در رادیو به تلاوت قرآن پرداخت. وی این وظیفه را تا سال ۱۹۴۲ بر عهده داشت، تا اینکه به علت بیماری حنجره دیگر قادر به ادامه آن نشد. سرانجام شیخ محمد رفعت به سال ۱۹۵۰ بر اثر بیماری حنجره در روز تولدش درگذشت.
اعتدال دو نقطه تلاقی استوای سماوی با دایرةالبروج که شامل نقطه اعتدال بهاری و متقابلا نقطه اعتدال پاییزی است و در مختصات سماوی نقطه اعتدال بهاری (حمل) مبدأ فرض می شود با این تفاوت که نیم دایره اعتدال در مختصات استوایی عمود بر استوای سماوی است و در مختصات دایرةالبروجی عمود بر دایرةالبروج است. نیم دایره اعتدال در مختصات استوایی، گرینویچ آسمان است.
دومین جنگ بالکان جنگی بود که با حمله بلغارستان ناراضی از تقسیم اراضی به دست آمده از جنگ اول بالکان به متحدین سابق خود یعنی صربستان و یونان در روز ۱۶ ژوئن سال ۱۹۱۳ آغاز شد. ارتش های صربستان و یونان توانستند حمله اولیه بلغارستان را دفع کرده در جریان ضد حمله وارد خاک بلغارستان شوند. با توجه به این بلغارستان از پیش بر سر مناطق مرزی با رومانی نیز اختلاف داشت، این کشور نیز با استفاده از فرصت علیه بلغارستان وارد جنگ شد. همچنین امپراتوری عثمانی با غنیمت شمردن فرصت و ضعف بلغارستان وارد درگیری شد تا برخی از مناطق از دست رفته خود در جنگ اول بالکان را باز پس بگیرد. زمانی که نیروهای رومانیایی تا دروازه های صوفیه، پایتخت بلغارستان پیش آمدند، بلغارها با پذیرش شکست پیشنهاد آتش بس دادند که به امضای پیمان بخارست انجامید که بر اساس آن بلغارستان بخشی از مناطق به دست آورده خود در جنگ اول بالکان را به صربستان، یونان و رومانی واگذار کرد. در قرار جداگانه ای بر اساس پیمان قسطنطنیه بلغارها ادرنه را نیز به امپراتوری عثمانی پس دادند. این جنگ باعث از هم پاشیدن اتحاد بلغارستان و روسیه به عنوان تنها متحد آن شد. به همین دلیل صربستان از حمای
ت کامل روسیه برخوردار شد و این به جاه طلبی های صربستان دامن زد. این کارها باعث ترس بیش از حد امپراتوری اتریش-مجارستان گردید. پیش زمینه. در جریان جنگ اول بالکان، اتحادیه بالکان (شامل کشورهای صربستان، بلغارستان، مونتنگرو و یونان) توانسته بود با موفقیت امپراتوری عثمانی را از بخش عمده ای از استان های اروپایی خود (شامل آلبانی، مقدونیه، سنجاک و تراکیه) بیرون براند و آن را محدود به چاتالجا و گالیپولی کند. امضای پیمان لندن در ۳۰ می ۱۹۱۳ که این جنگ را به پایان رساند، بر حاکمیت اتحادیه بالکان بر آن سوی خط میدیا در ساحل دریای سیاه تا انز در ساحل دریای اژه که پیش از این به اشغال درآمده بود، مهر تأیید زد و یک آلبانی مستقل ایجاد نمود. روابط بین اعضای پیروز اتحادیه بالکان به سرعت بر سر تقسیم غنائم علی الخصوص در مقدونیه رو به سردی نهاد. در مذاکرات مخفیانه پیش از آغاز جنگ که به تشکیل اتحادیه انجامید، بلغارستان و صربستان در ۱۳ مارس ۱۹۱۲ قراردادی امضا کردند که حدود مرزهای آینده را مشخص می کرد به شکلی که شمال مقدونیه را بین آن ها به اشتراک می گذاشت و جنوب آن را به بلغارستان واگذار می کرد. اختلاف بر سر این مناطق که پیش از شعله ور
شدن آتش جنگ آشکار شده بود، دو طرف را بر آن داشت این مناطق را مناطق مورد اختلاف بنامند و حاکمیت آن را موکول به داوری روسیه بنمایند. در جریان جنگ صربستان موفق شد مناطق بسیار بیشتری از آنچه که توافق شده بود، در جنوب مقدونیه به کنترل خود درآورد. هم زمان اندکی پیش از آنکه بلغارها به آنجا برسند، یونان بندر سالونیک در کرانه دریای اژه در جنوب مقدونیه را به تصرف خود درآورده بود تا با صرب ها هم مرز شود. وقتی نمایندگان بلغارستان در لندن به طور واضح اخطار کردند که صرب ها نباید به حمایت کشورشان از آن ها در ادعاهایشان در آدریاتیک امیدوار باشند صرب ها با ناراحتی در جواب اذعان داشتند این عمل در تناقض آشکار با توافقی است که آن ها پیش از جنگ برای تفاهم دو جانبه به آن دست یافته بودند اما بلغارها با پافشاری تأکید کردند طبق نظر آن ها بخش های مربوط به مقدونیه در توافق بین دو طرف همچنان پا برجاست و صرب ها موظفند این مناطق را به گونه ای که پذیرفته اند تحویل بدهند. صربستان با متهم کردن بلغارستان به زیاده خواهی و حداکثر طلبی متذکر شدند اگر آن ها هر دو منطقه شمال آلبانی و شمال مقدونیه را از دست بدهند، مشارکت آن ها در این جنگ مشترک عمل
اً برای هیچ چیز بوده است. وقتی بلغارها از صربستان خواستند به عهدی که پیش از جنگ در مورد شمال مقدونیه بسته بودند وفادار بمانند، صرب ها که به جهت ملزم شدن از جانب قدرت های بزرگ غربی به رها کردن دست آوردهای خود در شمال آلبانی از آن ها ناراضی بودند، به صورت مصرانه ای هر گونه دست کشیدن از اراضی دیگر تحت کنترل خود را رد کردند. این شرایط اساساً اتحاد بین دو کشور را از بین برد و آن ها را در حالت جنگ اجتناب ناپذیر قرار داد. به زودی درگیری های کوچک مرزی بین نیروهای بلغارستان در مناطق اشغالی صربستان و یونان درگرفت. با درک خطر بلغارستان، صربستان مذاکرات خود با یونانی ها را که آن ها نیز نگرانی هایی از مقاصد بلغارستان داشتند، آغاز کرد. نوزدهم می ۱۹۱۳ یعنی دو روز پس از امضای پیمان لندن و ۲۸ روز پیش از آغاز حمله بلغارستان، صربستان و یونان به یک توافق سری برای یک اتحاد دفاعی بین خود دست یافتند و با تأیید مرزهای موجود بین یکدیگر، خود را در صورت حمله بلغارستان یا امپراتوری اتریش-مجارستان ملزم به یک اتحاد کردند. با این توافق صربستان توانست در اختلاف بر سر شمال مقدونیه، یونان را که حاکمیت فعلی صربستان بر مناطق تحت کنترل خود را تأ
یید می کرد، همراه خود بکند. در تلافی رابطه بین صرب ها و یونانی ها، ایوان گشوف، نخست وزیر بلغارستان ۲۱ می سندی با یونان به امضا رساند که بر اساس آن حدود دائمی مرزها و نیروهای دو کشور مشخص می شد و عملاً جنوب مقدونیه را به یونان می سپرد. البته عزل گشوف اقدامات دیپلماتیک او علیه صربستان را به پایان رساند. با خودداری بلغارستان از تسلیم استحکامات سیلیسترا به رومانی نقطه دیگری از اختلافات به وجود آمد. وقتی رومانی خواهان سهم خود از جنگ اول بالکان شد، وزیر خارجه بلغارستان پیش نهاد برخی تغییرات کوچک مرزی بدون احتساب سیلیسترا و اطمینان از حفظ حقوق رومانیایی زبان ها در مقدونیه را مطرح کرد. رومانی تهدید خواسته های ارضی خود در بلغارستان را به زور به کنترل خود درآوردن که با طرح میانجیگری روسیه تخاصم فروکش کرد. در نتیجه بر اساس توافقی که در سنت بترزبورگ حاصل شد بلغارستان پذیرفت دست از سیلیسترا بردارد. این توافق سازشی میان ادعاهای رومانی بر کل منطقه دوبرویا و مخالفت بلغارستان در تحویل دادن اراضی خود بود. با این همه عدم موفقیت روسیه در حفظ تمامیت ارضی بلغارستان، باعث بدبینی آن ها نسبت به داوری روس ها میان بلغارستان و صربستان ش
د. رفتار بلغارستان تأثیر بلند مدتی نیز بر روابط آن با روسیه داشت. موضع غیرقابل انعطاف بلغارستان در رابطه با توافق های پیش از جنگ با صربستان در جریان دومین میانجیگری روسیه برای حل اختلاف این دو کشور باعث شد روسیه نهایتاً اتحاد خود با بلغارستان را ملغی کند. این دو مسئله باعث شد جنگ بلغارستان با رومانی و صربستان غیرقابل اجتناب شود. آماده سازی. طرح جنگی بلغارستان. در سال ۱۹۱۲ آرمان های ملی بلغارستان به گونه ای که تزار فردیناند، پادشاه بلغارستان و رهبران نظامی اطراف او اذعان داشته بودند چیزی فراتر از مفاد پیمان سن استفانو بود به گونه ای که هر دو تراکیه غربی و شرقی، همه مقدونیه همراه بندر سالونیک، ادرنه و حتی قسطنطنیه را نیز شامل می شد. نشانه های اولیه فقدان تفکر واقع گرایانه در رهبران بلغارستان زمانی بروز کرد که با وجود اخطار پنجم نوامبر ۱۹۱۲ روسیه مبنی بر این که اگر ارتش بلغارستان قسطنطنیه را اشغال کند روسیه به آن ها حمله خواهد کرد، اما آن ها همچنان دست از اقدامات خود برای تسلط بر این شهر برنداشتند. با این حال که ارتش بلغارستان موفق شد ادرنه را به تصرف خود درآورد اما با مغلوب شدن آن ها در نبرد چاتالجا برای دست یا
بی به قسطنطنیه جاه طلبی تزار فردیناند را برای تاجگذاری به عنوان امپراتور در آن شهر با شکست مواجه نمود. تمرکز بر تصرف تراکیه و شهر قسطنطنیه موجب شد بلغارستان بخش برگزی از مقدونیه از جمله بندر سالونیک را از دست بدهد و در حالتی غیرقابل باور تزار فردیناند و فرماندهان نظامی اطراف او را به فکر یک جنگ با متحدان سابق خود بیندازد. با وجود عثمانی ناراضی از ازدست دادن تراکیه در شرق و رومانی خشمگین در شمال، تصمیم بلغارستان برای آغاز یک جنگ با یونان در جنوب و صربستان در غرب بسیار خطرناک و ماجراجویانه به نظر می رسید. درحالیکه در همین حال امپراتوری عثمانی از ماه مه به شدت به دنبال کمک آلمانی ها در بازسازی و سازمان دهی مجدد ارتش خود بود. بلغارستان میانه ماه ژوئن از توافق بین صربستان و یونان برای اتحاد در صورت حمله آن ها، مطلع شد. ۲۷ ژوئن مونتنگرو اعلام کرد در صورت بروز یک جنگ بین بلغارستان و صربستان، آن ها جانب صربستان را خواهند گرفت. در پنجم فوریه رومانی به یک توافق با امپراتوری اتریش-مجارستان بر سر ترانسیلوانیا دست یافت و یک پیمان اتحاد با آن به امضا رساند و در ۲۸ ژوئن رسماً اعلام کرد در صورت جنگ جدید در بالکان بی طرف نخوا
هد ماند. درحالیکه درگیری های کوچک در مقدونیه عموماً بین نیروهای صربستان و بلغارستان ادامه داشت، تزار نیکولای دوم، پادشاه روسیه تلاش می کرد جلوی جنگ در حال وقوع را بگیرد چرا که روسیه نمی خواست هیچ یک از متحدان اسلاو خود در بالکان را از دست بدهد. او هشتم ژوئن پیامی مشابه برای پادشاهان صربستان و بلغارستان فرستاد که در آن از آن ها دعوت می کرد بر اساس بندهای قرارداد ما بین دو کشور در سال ۱۹۱۲ داوری روسیه در این مسئله را بپذیرند. صربستان درخواست کرد آن قرارداد مورد بازبینی قرار گیرد چرا که پیش از این آن ها به جهت تصمیم قدرت های بزرگ برای ایجاد یک آلبانی مستقل شمال آن منطقه را از دست داده بودند. این مناطق بر اساس توافق بین دو کشور بلغارستان و صربستان به صربستان واگذار شده بود، درحالیکه شمال مقدونیه به بلغارستان تعلق گرفته بود. پاسخ بلغارستان به دعوت روسیه شامل شرایط بسیار زیادی بود که همراه یک ضرب الاجل وصول گردید تا دیپلمات های روس اطمینان خاطر پیدا کنند که بلغارستان تصمیم خود برای ورود به جنگ با صربستان را از پیش اتخاذ کرده است. همین امر باعث شد روسیه دست از تلاش خود برای داوری بردارد و پیمان اتحاد سال ۱۹۰۲ خود را
با بلغارستان لغو نماید. بلغارستان در حال برهم زدن اتحادیه بالکان بود، اتحادیه ای که طبق نظر روسیه بهترین راه برای مقابله با توسعه خواهی امپراتوری اتریش-مجارستان در منطقه بالکان به نظر می رسید. ساختاری که روسیه در طی ۳۵ سال اخیر خون ها، پول ها و سرمایه های دیپلماتیک بسیاری به جهت آن متقبل شده بود. سرگی سازونوف، وزیر خارجه روسیه به استویان دانف، نخست وزیر تازه منصوب شده بلغارستان دقیقاً به این صورت اعلام کرد که «دیگر انتظار دیگری از ما نداشته باشید و وجود همه توافقات بین خودمان از سال ۱۹۰۲ تاکنون را فراموش کنید.» پیش از این تزار نیکولای دوم از بد عهدی دوباره بلغارستان نسبت به تحویل سیلیسترا به رومانی که با داوری روسیه حاصل شده بود، بسیار ناراحت بود. صربستان و یونان طرف کاهش قدرت ارتش های سه کشور به یک چهارم قدرت موجود را مطرح کردند تا این مسئله به صورت صلح آمیز حل و فصل شود اما بلغارستان این پیشنهاد را نیز رد کرد. از هنگامی که گشوف صلح طلب از مقام خود عزل و دولت تندرو دانف، رهبر یک حزب روسوفیل (روس دوست) به عنوان نخست وزیر جدید منصوب شد، بلغارستان به فکر جنگ بود. حرف و حدیث هایی نیز وجود دارد که می گوید برخی ش
خصیت ها در صوفیه تزار فردیناند را برای ورود به جنگ با صربستان و یونان تهدید به سرنگونی کرده بودند. به هر حال ۱۶ ژوئن فرماندهی عالی ارتش بلغارستان تحت امر مستقیم تزار فردیناند بدون اطلاع دولت به نیروهای این کشور دستور داد بدون اعلان جنگ قبلی و با عدم تبعیت از دستور توقف جنگ حمله غافلگیرانه خود را علیه مواضع صربستان و یونان آغاز کنند. روز بعد دولت ستاد ارتش را تحت فشار قرار داد تا نیروها را وادار به متوقف کردن اقدامات خصمانه خود نماید که همین موضوع باعث سردرگمی، از دست دادن ابتکار عمل و بی حاصل شدن حالت عدم اعلان جنگ شد. در واکنش به فشار دولت تزار فردیناند ژنرال سافوف را عزل و ژنرال دیمیتریف را به جای او به فرماندهی کل منصوب کرد. بلغارستان قصد داشت پیش از دخالت قدرت های بزرگ برای پایان دادن به مخاصمات، صربستان و یونان را شکست دهد و حداکثر ممکن مناطق را به تصرف خود درآورد. برای تأمین برتری لازم نظامی، همه نیروهای ارتش بلغارستان به این عملیات ها اختصاص داده شدند. هیچ فکری برای شرایط وارد شدن رومانی به جنگ یا ضد حمله امپراتوری عثمانی نشده بود چرا که به طرز عجیبی خیال می کردند روسیه این اطمینان را خواهد داد که هیچ
حمله ای از آن دو جهت نخواهد شد، درحالی که نهم ژوئن روسیه پیمان اتحاد خود با بلغارستان را ملغی کرده و جهت اقدامات دیپلماتیک خود را به جانب رومانی تغییر داده بود. (روسیه پیش از این در دسامبر ۱۹۱۲ مقام افتخاری سپهبدی ارتش روسیه را به کارول، پادشاه رومانی اعطا کرده بود تا به وضوح تغییر مواضع خود نسبت به صوفیه را به آن ها گوشزد نماید) برنامه برای یک حمله متمرکز علیه سپاه صربستان در صحرای واردار و از بین بردن آن برای اشغال شمال مقدونیه همراه یک حمله کمتر متمرکز علیه ارتش یونان که از نصف توان ارتش صربستان برخوردار بود، حوالی بندر سالونیک برای اشغال شهر و مناطق جنوبی مقدونیه طراحی شده بود. فرماندهی عالی ارتش بلغارستان مطمئن نبود که نیروهایش بتوانند ارتش یونان را شکست دهند ولی خیال می کرد از توان کافی در بدترین حالت برای دفاع از جبهه جنوبی تا زمان رسیدن نیروهای کمکی پس از شکست دادن صرب ها در جبهه شمالی، برخوردار هستند. طرف متعارض. بر اساس قانون نظامی سال ۱۹۰۳ نیروهای مسلح بلغارستان به دو دسته ارتش فعال و شبه نظامیان ملی تقسیم می شدند. کل ارتش بلغارستان به ۹ لشکر پیاده و یک لشکر سواره تقسیم می شد. این ارتش از سازمان ده
ی به خصوصی در میان کشورهای اروپایی برخوردار بود به شکلی که هر لشکر پیاده از سه تیپ و هر تیپ از دو هنگ و هر هنگ از شش گردان ۲۵۰ نفره به اضافه یک گردان مستقل، دو هنگ بزرگ توپخانه و یک هنگ سواره تشکیل یافته بود که مجموعاً به هر لشکر ۲۵ گردان پیاده نظام بسیار سنگین و ۱۶ گروهان سواره نظام می بخشید که بزرگ تر از لشکرهای ارتش های صربستان و یونان در سال ۱۹۱۳ بود. در نتیجه با توجه به این که ارتش بلغارستان در ابتدای جنگ اول بالکان تنها در قالب ۹ لشکر از نزدیک به ۶۰۰ هزار نفر نیرو برخوردار بود، توان هر لشکر آن ها تقریباً برابر با توان یک سپاه بود. ضروریات تاکتیکی در طول و پس از جنگ اول بالکان این ساختار را دچار تغییر کرد. دهمین لشکر به کمک دو تیپ از لشکرهای اول و ششم ایجاد شد و ۳ تیپ مستقل نیز از نیروهای جدید تشکیل گردید. با این وجود ساختار سنگین قبلی به طور کلی باقی ماند. در مقابل ارتش مقدونیه یونان ۹ لشکر داشت اما تعداد مجموع نیروهای آن تنها عددی بالغ بر ۱۱۸ هزار بود. یکی دیگر از عوامل مؤثر بر قدرت واقعی لشکرهای نیروهای متخاصم توزیع توپخانه در آن ها بود. ۹ لشکر یونانی ۱۷۶ قبضه توپ و ۱۰ لشکر صرب ۲۳۰ قبضه توپ داشتند درح
الیکه ارتش بلغارستان ۱۱۱۶ قبضه توپ در اختیار داشت که نسبت آن به یونانی ها را یک به شش و نسبت به صرب ها یک به پنج می کرد. اختلاف نظرهایی در رابطه با قدرت ارتش بلغارستان در جنگ دوم بالکان وجود دارد. در ابتدای جنگ نخست بالکان بلغارستان توانست مجموع ۶۰۰ هزار نفر را در قالب ۳۶۶٫۲ هزار نفر نیروی کادر ارتش، ۵۴ هزار نفر نیروی ذخیره، ۵۴ هزار نفر شبه نظامی ملی، ۹۴٫۵ هزار نفر سرباز وظیفه، ۱۴٫۲ هزار نفر داوطلب و ۱۴٫۲ هزار نفر مرزبان بسیج کند. مجموع تلفات غیرقابل بازیابی ارتش بلغارستان در جنگ اول بالکان ۳۳ هزار نفر (۱۴ هراز نفر در میدان جنگ و ۱۹ هزار نفر در اثر بیماری) بود. برای جبران این عدد بلغارستان در فرصت میان دو جنگ ۶۶ هزار سرباز وظیفه عموماً از مناطق تازه اشغال شده جذب کرد که ۲۱ هزار نفر آن ها تیپ مستقل شهرهای سرس، دراما و اودرین (ادرنه) را تشکیل دادند. گفته می شود هیچ مردی باقی نماده بود که بسیج نشده باشد. طبق اعلام ستاد ارتش، ارتش بلغارستان در ۱۶ ژوئن ۷۶۹۳ افسر و ۴۹۲٬۵۲۸ سرباز (با احتساب تیپ های مستقل) در رده های مختلف خود داشته که ۹۹٬۶۵۷ نفر از جنگ قبل کمتر بوده است. در مقایسه، با کاستن تعداد واقعی تلفات از جمله
زخمی ها و اضافه کردن سربازهای وظیفه تازه جذب شده در مجموع ارتش بلغارستان از ۵۷۶٬۸۷۸ نفر تشکیل شده بود. ارتش بلغارستان با کمبود تسلیحات جنگی نیز مقابل بود درحالیکه که فقط ۳۷۸٬۹۹۸ تفنگ در اختیار داشت. لشکرهای اول و سوم ارتش بلغارستان در مرز قدیمی مشترک با صربستان گمارده شدند. لشکر پنجم در کیوستندیل و لشکر چهارم در منطقه کوچانی-رادوفیس در مقدونیه مستقر گردیدند. در نهایت لشکر دوم نیز مسئول اقدام علیه یونانی ها شد. نیروهای ارتش پادشاهی صربستان در مجموع دارای ۳۴۸ هزار نفر از جمله ۲۵۲ هزار نفر نیروی رزمی بودند که به سه سپاه در قابل ۱۰ لشکر تقسیم شده بودند. عمده این نیروها در جبهه مقدونیه بین رودخانه واردار و شهر اسکوپیه مستقر گردیدند. فرماندهی ظاهری کل قوا بر عهده پتر اول، پادشاه وقت بود اما در حقیقت ژنرال رادومیر پوتنیک مسئولیت فرماندهی میدانی را بر عهده داشت. تا اوایل ژوئن ارتش پادشاهی یونان با ۱۴۲ هزار نفر نیرو دارای ۹ لشکر پیاده و یک تیپ سواره بود. همانند صربستان بیشتر این نیروها شامل ۸ لشکر پیاده و یک تیپ سواره (۱۱۸ هزار نفر) نیز در مقدونیه حضور داشتند به گونه ای که با ایجاد یک هلال از جناح شمالی و شمال شرقی ش
هر سالونیک محافظت می کردند درحالیکه یک لشکر باقی مانده به همراه واحدهای مستقل (مجموعاً ۲۴ هزار نفر) در بدنه اصلی خاک یونان باقی مانده بودند. با آغاز جنگ این لشکر نیز از یونان راهی جبهه های نبرد شد و با جذب سربازان وظیفه قدرت ارتش یونان در مقدونیه به ۱۴۵ هزار نفر به همراه ۱۷۶ قبضه توپ رسید. کنستانتین اول، پادشاه یونان فرماندهی ارتش این کشور را در اختیار داشت در حالیکه ژنرال ویکتور دوسمانیس مسئول ستاد ارتش بود. مونتنگرو نیز یک لشکر متشکل از ۱۲ هزار نفر عازم مقدونیه کرد. پادشاهی رومانی بزرگترین ارتش را در منطقه بالکان در اختیار داشت با این حال که این ارتش هیچ جنگی پس از درگیری استقلال مقابل امپراتوری عثمانی در سال ۱۸۷۸ به خود ندیده بود. در زمان صلح این ارتش ۶۱۵۰ افسر و ۹۴٬۱۷۰ سرباز داشت که با استانداردهای بالکان به خوبی تسلیح شده بودند و ۱۴۴ توپ داشتند. در زمان بسیج نیروها ارتش رومانی ۴۱۷٬۷۲۰ نفر را در قالب ۵ سپاه گردآورد که ۸۰ هزار نفر آن ها مسئولیت اشغال دوبرویا را داشتند و ۲۵۰ هزار نفر دیگر باید به بنده بلغارستان تهاجم می بردند. آغاز جنگ. طرح حمله بلغارستان بر اساس تهاجم لشکرهای اول، سوم، چهارم و پنجم به صرب
ها و یورش لشکر دوم به مواضع یونانی ها در سالونیک چیده شده بود. اما در روزهای حساس و تعیین کننده آغاز جنگ تنها لشکرهای دوم و چهارم دستور پیشروی دریافت کردند. این موضوع به صربستان فرصت تا با متمرکز کردن نیروهای خود در مقابل مهاجمان جلوی پیشروی آن ها را بگیرد. در جبهه یونان بلغارها از نظر شمار بسیار کمتر از دشمنان خود بودند و کیفیت پایین رزم آن ها باعث شد از نوزدهم ژوئن در تمامی خط جبهه یونانی ها موضع تهاجمی را به دست آورند. نیروهای بلغارستان (به جز یک گردان محاصره شده در داخل شهر که به سرعت در هم کوبیده شد) مجبور به عقب نشینی از موقعیت های خود در شمال سالونیک و رفتن به حالت تدافعی بین شهر کیلکیس و رود تروما شدند. غیر وقع بینانه بودن نقشه نابود کردن سریع ارتش صربستان در مرکز مقدونیه به کمک یک حمله متمرکز به تدریج عیان شد و ارتش بلغارستان حتی از پیش از دخالت رومانی در جنگ، شروع به عقب نشینی کرد و پیشروی یونانی ها به دست برداشتن از تهاجم به منظور دفاع از صوفیه ضرورت بخشید. جنگ. در این میان رومانی و عثمانی هم از فرصت استفاده کردند و به بلغارستان حمله کردند. بلغارها کاملاً غافلگیر شده بودند و با دادن تعداد زیادی تلف
ات، مجبور به آتش بس شدند. نتیجه. در پایان این جنگ پیمان بخارست امضا شد که به موجب آن بلغارستان بخش بزرگی از سرزمین هایی را که در جنگ اول بالکان تصرف کرده بود، از دست داد. پیمان صلح و پس از آن. غنایم ارضی در پیمان بخارست و پیمان قسطنطنیه قرار گرفتند. بلغارستان بسیاری ار اراضی جنوب رومانی، مقدونیه و عثمانی را که در جنگ اول بالکان اشغال کرده بود، از دست داد. با حمایت قوی دیپلماتیک روسیه قلمروی مقدونیه ۱۶ درصد افزایش یافت. قلمروی رومانی ۵ درصد و قلمروی مونته نگرو ۶۲ درصد بزرگ تر شد.
دریچه ای به سوی کیهان نام اولین رمان مشترک استیون و لوسی هاوکینگ است. استیون هاوکینگ، استاد ریاضیات و فیزیک نظری در دانشگاه کمبریج است. او پس از انیشتن به عنوان یکی از نوابغ فیزیک نظری به حساب می آید. کتاب او به نام "تاریخچهٔ زمان"، که برای بزرگسالان نوشته است یکی از پرفروش ترین کتاب های علمی در جهان است. لوسی هاوکینگ، دختر استیون و نویسندهٔ دو رمان است و برای بسیاری از روزنامه های بریتانیا قلم می زند. او به همراه پسرش در کمبریج زندگی می کند. در ژوئن ۲۰۰۶، هاوکینگ که برای یک سخنرانی به هنگ کنگ سفر کرده بود، اعلام کرد که تصمیم دارد به همراه دخترش، لوسی، کتابی علمی برای کودکان بنویسد. لوسی هاوکینگ گفت: «[این کتاب] داستانی است برای کودکان که در آن شگفتی های گیتی شرح داده می شود». فهرست مطالب. فهرست مطالب ارائه شده در این کتاب: شرح داستان. در همسایگی خانهٔ پسری به نام جرج، خانواده ای زندگی می کنند که پدر آن دانشمندی در حوزهٔ نجوم است و جرج نیز با آشنایی با آن ها وارد این وادی می شود. اریک (دانشمند) ابرکامپیوتری دارد که می تواند با آن به فضا سفر کند. جرج با دختر اریک (آنی) دوست می شود و همراه آنی به سفرهای فضایی (
دنباله دار و سیاه چاله و…) سفر می کند که البته در این بین اتفاقات و ماجراهای متفاوتی رخ می دهد. ترجمه به فارسی. این کتاب توسط گروهی از مترجمان به فارسی برگردانده شده و از سوی انتشارات سبزان به چاپ رسیده است:
عدد استانتون معروف به عدد نوسلت اصلاح شده یک عدد بدون بعد بوده که نشان دهندهٔ نسبت شار گرمایی جابجایی سیال به ظرفیت گرمایی آن است. این عدد که با نماد St یا CH نشان داده می شود به افتخار مهندس بریتانیایی توماس ادوارد استانتون نامگذاری شده است. رابطه. که در این رابطه: همچنین می توان این عدد را از رابطهٔ عدد ناسلت، عدد پرنتل و عدد رینولدز سیال به دست آورد: که در این رابطه: به طور مشابه می توان عدد استانتون را در انتقال جرم نیز تعریف کرد: در این رابطه:
کامیلا ، (کامیلا رزماری شاند ؛ سپس پارکر بولز ؛ زادهٔ ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۷) ملکهٔ بریتانیا و ۱۴ قلمروی مشترک المنافع دیگر به عنوان همسر چارلز سوم است. ملکه الیزابت دوم در آستانه هفتاد سالگی سلطنتش اعلام کرد که می خواهد بعد از او، زمانی که پسرش چارلز به پادشاهی رسید، عروس خود کامیلا به عنوان «ملکه همسر» شناخته شود. زندگینامه و ازدواج اول. کامیلا در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۷ در لندن در خانواده ای معمولی زاده شد. پدرش بروس شاند افسر ارتش بود و مادرش رزالیند شاند نام داشت. کامیلا دبیرستان را در مدرسه ای در سوئیس تمام کرد. او در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی با یکی از افسران گارد سواره نظام کاوالری به نام اندرو پارکر بولز بولز آشنا شد. رابطه آنها گاهی قطع و دوباره از سر گرفته می شد. شاهزاده چارلز نخستین بار کامیلا را در یک بازی چوگان در سال ۱۹۷۲ ملاقات کرد و عاشق او شد. چارلز اعلام کرد که می خواهد با او ازدواج کند. لذا اطرافیان، کامیلا را به عنوان دوست دختر چارلز می شناختند. اما هنگامی که چارلز برای سفری هشت ماهه از بریتانیا رفت اندرو پارکز به کامیلا پیشنهاد ازدواج داد و او پذیرفت. آنها در ژوئیه ۱۹۷۳ ازدواج کردند. حاصل این ازدواج دو فرزند ب
ه نام های تام زاده ۱۹۷۴ و لورا زاده ۱۹۷۸ بودند. هرچقدر هم چارلز ممکن است خود را طرد شده دیده باشد، آنها بخشی از زندگی هم بودند. آنها در یک دایره روابط اجتماعی قرار داشتند و چارلز و اندرو با هم چوگان بازی می کردند. کامیلا و اندرو از چارلز خواسته بودند که پدرخوانده تام، اولین فرزندشان، باشد. عکس های چارلز و کامیلا در کنار هم در حاشیه بازی چوگان نشان دهنده یک صمیمیت آرام بین آنهاست. اختلافات و جدایی. بعد از این که چارلز بازگشت با دایانا اسپنسر نامزد شد و در ژوئیه ۱۹۸۱ با او ازدواج کرد. آن ها بعدها صاحب دو پسر شدند. هنگامی که این زوج به ماه عسل رفته بودند دایانا عکس هایی از کامیلا را که از سررسید چارلز بیرون افتاد دید. در موردی دیگر نیز چارلز با لباسی که روی دکمه هایش حرف C حک شده بود سر میز شام حاضر شد و گفت که قبلاً آن ها را از زنی هدیه گرفته است. با این حال سال های اولیه ازدواج این زوج ها با آرامش سپری شد تااینکه شایعاتی در مورد رابطهٔ دوبارهٔ چارلز و کامیلا به وجود آمد. در ۱۹۹۲ نواری از مکالمات ضبط شده چارلز با کامیلا در ۱۹۸۹ منتشر شد. این موضوع موجب تیرگی رابطهٔ چارلز با همسرش دایانا شد و این دو از سال ۱۹۹۲