Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گرفته، جلوی ارسال اموال وی را بستند؛ و مردم بغداد نیز بر شوریدند. عضدالدوله به ناچار عزالدوله را از بند رها کرد و به فارس بازگشت و عزالدوله را، به نیابت از خود در عراق برگماشت. با خروج عضدالدوله از عراق، ابن عمید وزیر رکن الدوله، که در عراق مانده بود، به وزارت بختیار منصوب شد. عزالدوله با فخرالدوله، ابن بقیه، حکمران کرد حسنویه برزیکانی، اباتغلب حمدانی، معین الدین، و عمران بن شاهین ضد عضدالدوله همدست شد و نام او را از خطبه برانداخت و در بغداد بدگویی از او را رواج داد. ابن عمید وزیر هم به این اختلاف دامن می زد. خلیفه، دختر عزالدوله را به عقد خود درآورد و صاحب شرطه سبکتکین، که در آتش سوزی کرخ دست داشت، مجازات شد. با مرگ رکن الدوله در۱۸ محرم ۳۶۶–۱۶ سپتامبر ۹۷۶ - تمام تلاش های عزالدوله ضد پسرعمویش عضدالدوله بی اثر شد زیرا عضدالدوله دیگر نگرانی از مخالف پدرش نداشت و می توانست با عزالدوله روبرو شود. در ۱۱ ذیقعده ۳۶۶ - اول ژوئیه ۹۷۷ - عضدالدوله در اهواز به راحتی عزالدوله را شکست داد. حتی با وجود این شکست، باز عضدالدوله به عزالدوله اجازه داد که به سوریه برود و در آنجا برای خودش امارتی تأسیس کند، اما عزالدوله بر پیمان
خود با پسرعمویش پایدار نماند و به تحریک اباتغلب حمدانی، باردیگر همراه با حمدانی ها به نبرد عضدالدوله نزدیک سامرا رفت که شکست خوردند(۱۸ شوال ۳۶۷–۲۹ می ۹۷۸) و عزالدوله به دستور عضدالدوله اعدام شد. میراث. عزالدوله بختیار آل بویه فرمانروایی خوزستان و عراق بود عزالدوله بختیار با یکی از دختران فرماندهان ترک در خدمت آل بویه به اسم سبکتکین ازدواج کرده که ربطی به سبکتکین غزنوی ندارد[۶] براساس از گفته ها مردم بختیاری از نوادگان عزالدوله بختیار هستند؛ زیرا پیش از آن نامی از بختیاری وجود ندارد. گروهی از نوادگان عزالدوله بختیار در زمان حکومت آل بویه در منطقه امروزی بختیاری ها ساکن شدند وعلی قلی بختیاری، در کتاب خود موسوم به تاریخ بختیاری می نویسد:[۲] بعد از تتبع از کتب تاریخ، این ایل جلیل نسبشان به ملوک بویه که ساسانیالاصلند، می رسد و سرسلسله ایشان، عزالدوله بختیار است؛ زیرا قبل از عزالدوله بختیار نامی در کتب نیست. ممکن است در قدرت و سلطنت آل بویه جماعتی از کسان ایشان که در ایران پراکنده شده اند، شعبه ای از ایشان به اسم بختیار معروف شده باشند.[۲] یادداشت ها. ۸.https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%A
E_%D8%A8%D8%AE%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D8%B1%DB%8C ۹.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Sabuktakin
فهرست افراد عرصهٔ موسیقی سنتی ایرانی تاریخچه. در ایران باستان هنگام برآمدن و فرو رفتن خورشید گروهی به نواختن طبل و کوس و کرنا می پرداختند. در اوستا بخش یسناها آمده که پزشکان بیماران خود را با موسیقی ایرانی درمان می کردند. در آن دوران سه نوع موسیقی آئینی (دینی)، بزمی و رزمی مرسوم بوده است، همچنین در جشن های طبیعت و روزهای تاریخی و ملی نواها و موسیقی ایرانی ویژه ای اجرا می شد. در دوران هخامنشیان سرودها و ترانه هایی به نام هوره در جنگ ها و جشن ها اجرا می کردند که امروزه در ایلام و سرزمین های غرب ایران با همین نام رایج است. در دوران ساسانیان به ویژه بهرام گور و خسرو پرویز موسیقی دان هایی زیر نظر وزیر دربار خرم باش کار می کردند. در جشن های بزرگ، این نوازندگان و خنیاگران نواها و آهنگ های گوناگون اجرا می کردند. در شاهنامه آمده بهرام گور تعداد ده هزار لوری (خنیاگر) از هند برای شادی و پایکوبی مردم به ایران آورد. موسیقی دانان ایران باستان. مشهورترین موسیقی دان های این دوران قبل از اسلام به شرح زیر بودند باربد برای هر روز هفته نوایی ساخت که به هفت خسروانی معروف است. همچنین برای هر روز ماه سی لحن یا سی دستان و برای ۳۶۰ ر
وز سال غیر از پنجه دزدیده، ۳۶۰ آهنگ یا ۳۶۰ دستان را ساخت. آهنگ جامه دران که در ردیف موسیقی ایرانی است از ساخته های نکیسا است که با چنگ نواخته است. دستان دیگری به نام دستگاه راست است که باربد آن را ساخت و امروز جز دستگاه های هفت گانه موسیقی ایرانی است، همچنین باید به آهنگ ها و دستان نوروز بزرگ، آرایش خورشید، ماه بر کوهان (ماه بالای کوهسار)، کین ایرج، سوگ سیاوش و گنج باد، گنج کاووس، تخت تاقدیس، فرخ روز، سوگ شیدیز و باغ شیرین اشاره کرد. موسیقی دانان بعد از اسلام. در ایران بعد از اسلام دانشمندان اسلامی و موسیقی دانان بزرگ ایرانی دربارهٔ هنر موسیقی کتاب ها و نگارش هایی دارند. موسیقی دانان بزرگ ایرانی در عربستان و دستگاه امویان. نشیط فارسیاز استادان نامی موسیقی و از خوانندگان و نوازندگان نامی سده نخست اسلامی است. نشیط در روزگار عبدالله بن جعفر (عبدالله بن جعفر بن عبدالله بن ابی طالب) یا در زمان خلافت عبدالملک اموی به مدینه رفت. سرودهای پارسی می خواند. عبدالله او را مورد توجه قرار داد و به عنوان برده خریداری کرد نشیط بنا به تمایل عبدالله بن جعفر که از بزرگان قریش بود غنای عربی را از «سائب خاثر» فراگرفت و در این فن ن
یز استاد شد و شماری از موسیقیدانان عرب نزد او به آموختن موسیقی پرداختند. (از جمله ابن سریج، معبد، جمیله و عزة المیلاء) مسلم بن محرز ابن محرز اصلاً ایرانی بود و پدرش پرده دار کعبه بود. او از موسیقی دانان به نام دوره بنی امیه است. در زمان هشام بن عبدالملک می زیست و در موسیقی ایرانی و رومی استاد بود، وی موسیقی ایرانی را در مکه و مدینه نشر داد. ابوالفرج اصفهانی در نسک «اغانی» گوید: «وزن رمل (وزن سه ضربی و در عروض چهار بار فاعلاتن در هر بیت است) را که آهنگ ضربی تندی بود، او ساخت و نخستین کسی است که در بحر رمل تغنی کرده است.» او نخستین مکتب علمی را در موسیقی به وجود آورد و آوازها را به طور درست تنظیم نمود و خود روشی در موسیقی به وجود آورد و به درست نمودن و تکمیل آن پرداخت. برای چامه های (اشعار) عربی آهنگ ساخت و موسیقی عرب را دگرگون کرد. کوشش های او در موسیقی عرب و بنای آن براساسی درست، سبب شد که او را «صناع العرب» لقب دادند. از جمله کارهای او تشکیل دسته های دختران خواننده بود (تشکیل این چنین دسته هایی در زمان ساسانیان نیز در ایران معمول بوده است). دسته ای از ۵۰ دختر خواننده تشکیل داد که در راس آنان جمیله، زن موسیقی
دان نامی آن دوره، آهنگ اصلی را می خواند. هنگامی که «فضل بن یحیای برمکی» از یکی از استادان موسیقی پرسید که: بالاتر از همه موسیقیدانان کیست؟ او در پاسخ گفت: ابن محرز. اسحاق الموصلی، خواننده و موسیقیدان نامی دوره عباسی، پیوسته می گفته فحول موسیقیدانان، ابن سریج و پس از او ابن محرز بوده است. ابن محرز به اندازه ای در موسیقی توانمند و در هنر خود نامی و برتر بود که اگر آهنگ دیاری می کرد بازار موسیقیدانان آن دیار کساد می شد و به عناوین مختلف در بازگرداندن او می کوشیدند. گویند وقتی آهنگ عراق کرد «حنین بن حیری» در قادسیه از او پرسید: در این سفر چه نفعی در نظر گرفته ای؟ گفت: هزار دینار. وی پانصد دینار به او داد و از او درخواست کرد که بازگردد او نیز چنین کرد. یونس کاتب؛ یونس بن سلیمان بن کاتب شهریار، ملقب به ابوسلیمان از نسل هرمز، از نخبه های موسیقیدان دوره خود بود و افزون بر موسیقی در شعر مقام استادی داشت و در دوره بنی امیه در دیوان مدینه کاتب و نویسنده بود، گاهی هم به کار بازرگانی می پرداخت. یونس موسیقی را نزد استادان فن مانند ابن سریج و ابن محرز و «معبد» و دیگر موسیقیدانان آن دوره فراگرفت و شاگرد برتر معبد بود. نوشته
اند نخستین نسک موسیقی را پس از اسلام یونس نوشته و نسک او مورد اعتماد و استشهاد اهل فن بود. ابن ندیم نویسنده نسک «الفهرست» می نویسد: " یونس کاتب نسکهای نامداری دربارهٔ موسیقی و موسیقیدانان نوشته و از آنجمله سه نسک است: «مجرد یونس»، «القیان» و «النغم». ولید بن یزید از خلفای اموی که خود از موسیقیدانان بود و در این فن ابتکاراتی از خود داشت بنا به سابقه ای که از آوای یونس داشت او را به دربار خویش دعوت کرد و او را در سلک مغنیان و ندیمان و نزدیکان درگاه خویش قرار داد. سائب خاثر؛ اصلاً ایرانی و پدرش بشاء از بردگان آزاد شده بود. سائب مانند نشیط فارسی از غلامان عبدالله بن جعفر بن ابی طالب بود. سائب به دستور عبدالله بن جعفر آواز عربی را از نشیط فارسی که تازه به مدینه آمده بود آموخت. نخست آواز را بدون همراهی ساز می خواند و ضرب آن را با چوبی که روی زمین می نواخت نگاه می داشت. سپس عود آموخت و نخستین کسی است که در مدینه عود ساخته و نواخته است. نویسنده اغانی می نویسد: او نخستین کسی است که همراهی ساز را با آواز در میان اعراب معمول داشت. سائب خاثر تحت تأثیر نشیط و آهنگ های ایرانی او نخستین آهنگ عربی را به نام «ثقیل» با قاعده ه
ای درست و میزان ملایم ساخته است. این موسیقیدان استاد و بنام ایرانی در زمان نخستین خلفای بنی امیه می زیسته و در دستگاه معاویه و یزید راه یافته برای آنان خوانندگی کرده است. سائب خاثر شاگردان بسیاری تربیت کرد و تربیت شدگان و و دیگر استادان موسیقی ایرانی در کشورهای عربی آواز را بدون انحراف از اصول ایرانی آن در میان عرب رواج دادند و برخی از خوانندگان نامی عرب نیز شاگرد او بوده اند، مانند: عزة المیلاء. بنابر آنچه گذشت بنیان و پایه موسیقی عرب به دست ایرانیان گذاشته شد؛ و از سده دوم هجری بیشتر موسیقیدانان بزرگ در میان عرب، ایرانی و ایرانی نژاد بوده اند، ولی به شوندهایی که خواهیم گفت ملت های غیرعرب از جمله ایرانیان برای رهایی از توهین و آزار که اعراب نسبت به آنان روا می داشتند اقدام به گزینش نام و اختیار کردن نام و کنیت عربی کرده و به وسیله «حلف» یا «ولاء» خود را از کینه عرب دور نگاه داشتند و پژوهندگان تاریخ در نژاد و تبار آنان دچار اشتباه شده اند.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ که در شهر لندن انگلستان برگزار شد، کاروان برزیل با ۲۵۸ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۱۷ مدال (۳ طلا، ۵ نقره، ۹ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۲۲ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ که در شهر پکن چین برگزار شد، کاروان برزیل با ۲۷۷ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۱۵ مدال (۳ طلا، ۴ نقره، ۸ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۲۳ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ که در شهر آتن یونان برگزار شد، کاروان برزیل با ۲۴۷ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۱۰ مدال (۵ طلا، ۲ نقره، ۳ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۱۶ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ که در شهر سیدنی استرالیا برگزار شد، کاروان برزیل با ۲۰۵ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۱۲ مدال (۰ طلا، ۶ نقره، ۶ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۵۳ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ که در شهر توکیو ژاپن برگزار شد، کاروان برزیل با ۶۱ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۱ مدال (۰ طلا، ۰ نقره، ۱ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۳۵ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ که در شهر آتلانتا ایالات متحده آمریکا برگزار شد، کاروان برزیل با ۲۲۵ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۱۵ مدال (۳ طلا، ۳ نقره، ۹ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۲۵ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ که در شهر بارسلونا اسپانیا برگزار شد، کاروان برزیل با ۱۹۵ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۳ مدال (۲ طلا، ۱ نقره، ۰ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۲۵ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در شهر سئول کره جنوبی برگزار شد، کاروان برزیل با ۱۷۱ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۶ مدال (۱ طلا، ۲ نقره، ۳ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۲۴ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ که در شهر مسکو اتحاد جماهیر شوروی برگزار شد، کاروان برزیل با ۱۰۹ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۴ مدال (۲ طلا، ۰ نقره، ۲ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۱۷ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ که در شهر لس آنجلس ایالات متحده آمریکا برگزار شد، کاروان برزیل با ۱۵۱ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۸ مدال (۱ طلا، ۵ نقره، ۲ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۱۹ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ که در شهر مونترال کانادا برگزار شد، کاروان برزیل با ۸۱ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۲ مدال (۰ طلا، ۰ نقره، ۲ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۳۶ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ که در شهر مونیخ آلمان غربی برگزار شد، کاروان برزیل با ۸۱ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۲ مدال (۰ طلا، ۰ نقره، ۲ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۴۱ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ که در شهر مکزیکو سیتی مکزیک برگزار شد، کاروان برزیل با ۷۶ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۳ مدال (۰ طلا، ۱ نقره، ۲ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۳۵ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ که در شهر رم ایتالیا برگزار شد، کاروان برزیل با ۷۲ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۲ مدال (۰ طلا، ۰ نقره، ۲ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۳۹ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ که در شهر ملبورن استرالیا برگزار شد، کاروان برزیل با ۴۴ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۱ مدال (۱ طلا، ۰ نقره، ۰ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۲۴ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ که در شهر هلسینکی فنلاند برگزار شد، کاروان برزیل با ۹۷ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۳ مدال (۱ طلا، ۰ نقره، ۲ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۲۴ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ که در شهر لندن انگلستان برگزار شد، کاروان برزیل با ۷۰ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۱ مدال (۰ طلا، ۰ نقره، ۱ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۳۴ مسابقات قرار گرفت.
برزیل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ که در شهر آنتورپ بلژیک برگزار شد، کاروان برزیل با ۲۱ ورزشکار در این رقابت ها شرکت کرد و موفق به کسب ۳ مدال (۱ طلا، ۱ نقره، ۱ برنز) شد. در جدول رتبه بندی توزیع مدال ها، برزیل در ردهٔ ۱۵ مسابقات قرار گرفت.
سونی اکسپریا زد۱ یک تلفن هوشمند است که در سپتامبر ۲۰۱۳ توسط ارتباطات همراه سونی معرفی شد. مشخصه های این گوشی شامل نمایشگر تمام اچ دی ۵ اینچ با تراکم پیکسل ۴۴۱ پیکسل در هر اینچ، دوربین ۲۰ مگاپیکسل با لنز اختصاصی سونی، بدنه مقاوم در برابر نفوذ مایعات و گرد و خاک و همچنین پردازنده چهارهسته ای اسنپ دراگون ۸۰۰ به همراه پردازشگر گرافیکی آدرنو ۳۳۰ است. دوربین مجهز به لنز خانواده G با قبلیت ثبت تصاویر در ابعاد ۲۰٫۷ مگاپیکسل اصلی ترین ویژگی های Z1 محسوب می شوند. Z1 دارای ابعادی برابر با ۱۴۴ × ۷۳٫۹ × ۸٫۳ میلی متر می باشد و سونی آن را بر اساس استاندارد IP58به صورت ضدآب و گرد غبار طراحی نموده است. برای پوشش بدنه Z1 در قسمت پشت و جلو از پوشش شیشه ای OmniBalance استفاده شده و قاب اصلی دستگاه بر خلاف Z پلاستیکی از آلومینیوم می باشد. برای این مدل یک صفحه نمایش فول اچ دی در ابعاد ۵ اینچ در نظر گرفته شده که از تکنولوژی ها X Reality و Triluminos نیز پشتیبانی می کند. دوربین ۲۰٫۷ مگاپیکسلی Z1 از سنسور ExmorRS استفاده می کند و به لنزهای خانواده G سونی تجهیز شده است. ۲ گیگابایت حافظه پردازشی رم، باتری ۳۰۰۰ میلی آمپر ساعتی و پشتیبان
ی از درگاه کارت حافظه از جمله دیگر ویژگی های آن است.
تمثال یا شمایل به معنی پرتره از چهرهٔ یک شخصیت دینی مقدس است. به تصاویر و نمادهای دینی-فرهنگی مقدسی که دربارهٔ عیسی مسیح ترسیم شده اند نیز گفته می شود. شمایل ها معمولاً در کلیساهای ارتدکس شرقی و به ویژه در مراسم مذهبی کلیسای ارتدکس بیزانس دیده می شوند. جستارهای وابسته. دین
کشور کانادا در بازی های المپیک توانسته ۲۷۸ مدال در بازی های المپیک تابستانی و ۱۴۵ مدال در بازی های المپیک زمستانی کسب کند.
سارا جونز متولد ۱۷ ژوئیه ۱۹۸۳ در منطقه وینتر اسپرینگز، فلوریدا آمریکا، بازیگر و نویسنده آمریکایی است. عمده سرشناسی او حضور در سریال های، "آلکاتراز" و "فرزندان آشوب" است. زندگی شخصی. او در سال ۲۰۰۱ از دانشگاه فارغ التحصیل شد. در سن ۲۶ سالگی با بازی در سریال "فرزندان آشوب" به شهرت رسید.
خطای ۴۰۳یا کد ۴۰۳ یکی از کدهای وضعیت پروتکل انتقال ابرمتن می باشد. سرور وب با ارسال این کد در پاسخ به یک درخواست، نشان می دهد که درخواست را به طور کامل دریافت کرده و فهمیده است، اما از اجرای ادامهٔ درخواست شما امتناع می ورزد. در واقع این نوع پاسخ هنگامی ارسال می شود که بر اساس تنظیمات وب سرور، شما اجازهٔ دسترسی به منبع مورد درخواست را نداشته باشید. رایج ترین حالتی که این خطا اتفاق می افتد، در پاسخ به درخواست های GET برای نمایش یک صفحه است. بااین حال، این خطا در موارد دیگری نیز اتفاق می افتد. سرور وب آپاچی در پاسخ به درخواست هایی که نیاز به فهرست کردن (Indexing) پوشه هایی که اجازهٔ فهرست کردن در آن ها سلب شده است، خطای ۴۰۳ را برمی گرداند. سرور وب آی آی اس (IIS) نیز به شکل مشابه عمل می کند.
حسین قلی خلفای روملو سیاستمدار، امیر و خلیفه الخلفای عصر صفوی و از طایفه روملو و رهبر این طایفه بود. وی در دربار شاه طهماسب یکم مشاور مورداعتماد و نزدیک شاه و تاثیرگذار در تصمیمات مهم دولتی بود و از نفوذ و قدرت بزرگی برخوردار بود. وی با اتحاد و همپیمانی با دختر مورد علاقه و بانفوذ شاه تهماسب، پریخان خانم در درگیری رویداد قلعه قهقهه به طرفداری از اسماعیل میرزا (شاه اسماعیل دوم) برخاست. همچنین در کشمکش های جانشینی شاه طهماسب یکم همراه پریخان خانم و دایی قدرتمند او شمخال خان سلطان فرمانده سپاه چرکس ها از اسماعیل میرزا سرسختانه پشتیبانی کرد و با موفقیت اسماعیل میرزا را به جانشینی پدرش برگزیدند. با وجود حمایت او از اسماعیل میرزا، وی به وسیله اسماعیل میرزا (به دلیل بدبینی) کور شد.حسین قلی خلفای روملو مراد صوفیان آسیای صغیر؛ مردی نیرنگ باز و نیرومند بود.
خلیفة الخلفا بالاترین مقام معنوی پس از مرشد کامل در طریقت صفویه و بعدها منصبی در دربار دولت صفویه بود. همهٔ صوفیان طریقت دستورات او را همچون دستورات مرشدشان اطاعت می کردند. رهبران طریقت صفوی (و بعدها شاهان صفوی) از طریق خلیفةالخلفا و زیردستان او که «پیره» نامیده می شدند، بر مریدان خود در داخل و خارج از ایران نظارت داشتند و با آنها تماس نزدیک برقرار می ساختند. تعریف اجمالی. در رأس سازمان تبلیغات صفویه، مقامی که «خلیفةالخلفا» نامیده می شد قرار داشت. ولادیمیر مینورسکی با ظرافت از این مقام با عنوان «دبیر مخصوص امور صوفیه» یاد کرده است. خلیفةالخلفا معاون و نایب شخص مرشد کامل، یعنی رهبر طریقت صفویه شناخته می شد. از آنجا که صوفیان قزلباش اکثراً ترک یا ترکمان بودند، به تبع آن صاحبِ منصب خلیفةالخلفا نیز ضرورتاً یک قزلباش و معمولاً ترکمان بود. همهٔ صوفیان طریقت دستورات او را همچون دستورات مرشدشان اطاعت می کردند. رهبران طریقت صفوی (و بعدها شاهان صفوی) از طریق خلیفةالخلفا و زیردستان او که «پیره» نامیده می شدند، بر مریدان خود در داخل و خارج از ایران نظارت داشتند و با آنها تماس نزدیک برقرار می ساختند. پس از تشکیل دولت، به
گفتهٔ مینورسکی: «شاه به وسیله خلیفةالخلفا و صوفیان نه تنها بر نیرویی که بدواً اسلاف او را به قدرت رسانده بود نظارت می کرد، بلکه بر تشکیلات وسیع پیروان و تابعان خویش که در سراسر قلمرو حکومت سلاطین عثمانی مسکن داشتند نیز تسلط داشت.» به گفتهٔ نصرالله فلسفی، برای صوفیان طریقت صفوی، خلیفة الخلفا جانشین شاه محسوب می شد؛ یعنی صوفیان پس از شاه (که مرشد کامل بود)، خلیفة الخلفا را خلیفه و احکام وی را همانند احکام شاهی واجب الاطاعه می دانستند. در هنگام مرگ شاه تهماسب یکم نزدیک به ۱۰ هزار نفر از صوفیان در قزوین (پایتخت وقت حکومت صفوی) به سر می بردند که همه فرمان بردار حسین قلی خلفای روملو بودند که در مقام خلیفة الخلفای شاه تهماسب بود. اعتبار منصب خلیفةالخلفا از هنگامی که این منصب بخشی لاینفک از سازمان صوفیان جنبش در مراحل نخستین آن بود، به گونهٔ طبیعی همراه با افول موقعیت سازمان صوفیان، کاهش یافت.
به سوی تو یا بگو کجایی؟ ترانه ای ست که با صدای داریوش رفیعی و آهنگسازی مجید وفادار در آواز دشتی اجرا شده است. این ترانه سروده عبدالله فاطمی (الفت) می باشد. خوانندگان دیگری چون کوروس سرهنگ زاده، مهران زاهدی، مجتبی حسام، علی زند وکیلی، محمد معتمدی و ماندانا خضرایی این اثر را اجرا کرده اند. سال اجرای اول این ترانه، ۱۳۲۸ خورشید بوده است. در سینما، تلویزیون و تئاتر. پایان فیلم یه حبه قند رضا میرکریمی با ترانهٔ به سوی توی کوروس سرهنگ زاده همراه است. همچنین مهران زاهدی آن را در تیتراژ سریال اولین شب آرامش بازخوانی کرده است و علی زند وکیلی این آهنگ را برای نمایش-موسیقی ترانه های قدیمی محمد رحمانیان بازخوانی کرده است که به عنوان تیتراژ پایانی سریال نیاز در لیالی قدر ماه رمضان ۱۳۹۴ پخش گردید. همچنین در قسمتی از فصل دوم سریال شهرزاد نیز این ترانه پخش شده است. امین بانی خواننده نسل جدید نیز این شعر را بازخوانی کرده است.
نیروگاه برق آبی میکرو نوعی نیروگاه برق آبی است که به طور معمول توانی الکتریکی تا ۱۰۰ کیلووات را با استفاده از جریان طبیعی آب تولید می کند. چنین نیروگاه هایی می توانند انرژی الکتریکی موردنیاز تعداد محدودی خانه یا جوامع کوچک را تأمین نمایند. این دست نیروگاه ها، چون نیازی به سوخت و هزینه های مرتبط به آن ندارند، یک منبع اقتصادی تأمین انرژی به حساب می آیند و به همین دلیل می توان موارد استفاده از آن ها را در اقصی نقاط جهان به ویژه در کشورهای در حال توسعه مشاهده کرد. سیستم های برق آبی میکرو مکمل سیستم های خورشیدی فتوولتاییک هستند، چرا که در بسیاری از مناطق، جریان آب و در نتیجه نیروی برق آبی در فصل زمستان در حداکثر میزان خود قرار دارد که درست در همین زمان انرژی خورشیدی کمترین میزان خود را دارای می باشد. در اغلب موارد در نیروگاه های برق آبی میکرو، به دلیل هد بالا (ارتفاع زیاد) و جریان کم آب از توربین پلتون استفاده می شود. تأسیسات این نوع نیروگاه ها در اغلب موارد تنها از یک حوضچه یا مخزن (سد) کوچک ذخیره آب تشکیل شده اند که در قسمت بالا دست (مسیر آب) احداث می شود و جریان آب مورد نیاز برای گرداندن توربین، با استفاده از چ
ند صدمتر لوله کشی از حوضچه در بالا دست به ژنراتورخانه در پایین دست منتقل می گردد.
شیخ محمد بن فضلعلی بن عبدالرحمان بن فضلعلی مشهور به فاضل شربیانی از مراجع امامیه بود که مرجعیت را پس از میرزای شیرازی بر عهده داشت. پسوند شربیانی وی را به یک شهر کوچک از توابع شهرستان سراب در آذر بایجان به نام شربیان می رساند که در محل ورودی شهر مجسمه ای از وی نصب کرده اند. زندگی نامه. فاضل شربیانی در صبحگاه روز جمعه ۱۸ رمضان سال ۱۲۴۸ ه .ق (و همچنین گفته شده است در سال ۱۲۴۸ یا ۱۲۴۵ ه . ق) در شهر شربیان از توابع آذربایجان شرقی متولد و خواندن قرآن و کتابت و صرف و نحو و منطق و معانی و بیان و مقدمات علوم اسلامی را در زادگاه خود آموخت. وی سپس برای ادامه تحصیل به تبریز منتقل و فقه و اصول را نزد علمایی چون میرزا مهدی آقا قاری مجتهد وآقا غفار مجتهد مرندی و میرزا باقرآقا مجتهد یادگرفت وسپس در سال ۱۲۷۳ ه .ق به نجف اشرف مهاجرت کرد. در آن زمان، ریاست عامه و مرجعیت تامه با علامه شیخ مرتضی انصاری بود. فاضل شربیانی و شیخ محمدحسن مامقانی از برجسته ترین شاگردان سید حسین کوه کمری هستند. فاضل شربیانی بعد از مرگ استادش سید حسین کوه کمره ای به کلاس های علامه خوانساری رفت و بعد از مرگ علامه خوانساری در بحث و تدریس مستقل شد. وی بعد
از مرگ میرزا محمد شیرازی از برجسته ترین مجتهدان زمان خود بود. برخی از شاگردانش. از شاگردان فاضل شربیانی می توان به این ها اشاره کرد: آثار. فاضل شربیانی در فقه و اصول چندین کتاب را به رشتهٔ تحریر درآورد از جملهٔ آنها: وفات. شیخ هادی آل کاشف الغطا می گوید: فاضل شربیانی در روز جمعه ۱۷ رمضان سال ۱۳۲۲ هـ. ق/ ۱۹۰۴ م (و گفته شده در ۱۳۲۳ هـ. ق) چشم از جهان فروبست. در این سال مرض کولرا در عراق و در شهر نجف منتشر شده بود و به این علت ادارهٔ بهداشت عمومی انتقال جنازه ها را به نجف و دفن در صحن علوی مطهر را منع کرده و شهر نجف و بیرون آن را قرنطینه کرده بودند. اما حاج عطیه ابو گلل یکی از رهبران نجف اصرار کرد تا فاضل شربیانی در صحن مطهر به خاک سپرده شود و بدین وسیله وی موفق شد تا فاضل شربیانی را در صحن علوی مطهر دفن کند.
عبداللّه بن جعفر حِمیَری؛ عالم و محدّث عرب شیعی در قرن سوم و قرن چهارم می باشد. ولادت. از تاریخ دقیق ولادت و وفات عبدالله بن جعفر اطلاعی دردست نیست، اما بدون شک در دوران امامت امام هادی (ع) و امام حسن عسکری (ع) و در دوره غیبت صغرا می زیسته است. (رجوع کنید به ادامه مقاله) حمیری، از مشایخ و بزرگان قم بود، در سالهای پایانی قرن سوم به کوفه سفر کرد و محدّثان آن شهر از وی احادیث بسیاری شنیدند. عالم و راوی. شیخ طوسی در رجال خود در میان اصحاب امام رضا (ع) از فردی به نام ابوالعباس حمیری یاد کرده که خویی ـ با ارائه دلایلی، از جمله تاریخ سفر حمیری به کوفه، که نجاشی آن را گزارش کرده ـ وی را غیر از عبداللّه بن جعفر حمیری دانسته است. از جمله کسانی که حمیری از آنها روایت کرده عبارت اند از: مهم ترین راویان حدیث از حمیری عبارت اند از: حمیری نقش مهمی در روایت مکتوبات حدیثی محدّثان قم داشته است. همچنین نام وی در سلسله اسناد روایی بسیاری از آثار محدّثان شیعی کوفه و مناطق دیگر دیده می شود. فرزندان. حمیری علاوه بر فرزندش محمد، که فردی مشهور و صاحب تألیفات بوده، سه فرزند دیگر، به نامهای احمد و جعفر و حسین، داشته است که همگی دارای م
کاتباتی با امام زمان (عج) بوده اند. آثار. موضوعات مورد علاقه محدثان. حمیری آثار متعددی تألیف کرده که اغلب شامل موضوعات مورد علاقه محدّثان آن دوره است. از جمله موضوعاتی که محدّثان شیعه آن دوره آثار متعددی دربارهٔ آن تدوین کرده اند، پاسخهای ائمه به پرسشهای اصحاب دربارهٔ مسائل فقهی و کلامی است که موارد فراوانی از آنها در کتب اربعه نقل شده است. مکاتبات فقهی ـ کلامی. عبدالله بن جعفر حمیری برخی مکاتبات فقهی ـ کلامی بین امامان شیعه و اصحاب را گردآورده و آثاری با این موضوع تألیف کرده است. وی در کتاب مسائل الرجال و مکاتباتهم اباالحسن الثالث، مکتوبات بین برخی اصحاب امام هادی (ع) با ایشان را، که غالباً مشتمل بر مسائل فقهی است، گرد آورده است. نام برخی از این افراد در منابع حدیثی دیگر آمده است که عبارت اند از: مسائلُ لأبی محمدالحسن. حمیری همچنین کتابی با عنوان مسائلُ أبی محمدالحسن (ع) علی ید محمد بن عثمان العمری تألیف کرده که نقل قولهایی از آن در آثار گوناگون امامیه باقی مانده است. براساس این نقل قولها، به نظر می رسد که بخش اعظم این کتاب، پرسشهای فقهی از امام عسکری (ع) بوده که حمیری آنها را از طریق محمد بن عثمان عَمْری به
امام می رسانده و پاسخهایی نیز از طریق عمری می گرفته است. الدلائل. عبدالله بن جعفر حمیری آثاری نیز در موضوع امامت تألیف کرده است. وی کتاب مهمی با نام الدلائل داشته است که تا قرن هفتم موجود بوده و بهاءالدین اربلی و ابن طاووس بخشهایی از آن را نقل کرده اند. ابن طاووس نسخه ای از این کتاب را، به خط احمد بن حسین ابن غضائری، در اختیار داشته است. کتاب الغیبه. از جمله آثار حمیری دربارهٔ غیبت، کتاب الغیبة است. همچنین وی تألیف دیگری در این زمینه داشته که نجاشی هم از آن با نام الغیبة و الحیرة یاد کرده و احتمالاً همان است که طوسی، به نقل از ابوجعفر محمدبن جعفر ابن بُطّه قمی، نام آن را الفترة والحیرة ذکر کرده است. ابن ابی زینب، ابن بابویه و شیخ طوسی در کتاب الغیبة روایات فراوانی دربارهٔ غیبت از حمیری نقل کرده اند که برگرفته از آثار وی در این باب است. شیخ صدوق در کتاب التوحید روایاتی به نقل از مشایخ خود از حمیری آورده که احتمالاً از کتاب العظمة و التوحید یا کتاب التوحید و البداء و الارادة و الاستطاعة و المعرفة است که شیخ طوسی از کتاب اخیر با عنوان التوحید و الاستطاعة و الافاعیل و البداء یاد کرده است. قرب الاسناد. تنها کتاب