Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خ تاریخ هنر توماس ای. کرو «وقتی دیدرو شروع کرد به نوشتن نقد هنری، در حقیقت جای پایی درست کرد برای نسل اول نویسندگان حرفه ای که ارائهٔ شرح و قضاوت آثار نقاشی و مجسمه سازی معاصران شان حرفه شان شود. تقاضا برای چنین تفسیرهایی محصولی بود از رسم معمول مشابه نوینی که از آخرین آثار هنری نمایش داده شده در نمایشگاه های عمومی، منظم، رایگان روز خبر می دادند.» چهرهٔ شاخص نقد هنری قرن ۱۹، شاعر فرانسوی شارل بودلر بود که اولین کار منتشرشدهٔ وی در باب مرور آثار هنری روز «سالن ۱۸۴۵» بود و به دلیل جسارت سریعاً مورد توجه قرار گرفت. بسیاری از نظرات انتقادی وی در زمان خود تازه بودند، ازجمله دفاع او از اوژن دولاکروا و گوستاو کوربه. هنگامی که اثر معروف ادوار مانه، المپیا (۱۸۶۵)، که پرتره ای از یک فاحشهٔ برهنه بود، و برای واقع گرایی آشکارش مورد انتقاد فراوان قرار گرفت، بودلر به طور خصوصی در حمایت از دوست خود مشغول کار شد. پیش از جنگ جهانی دوم. اعضای گروه بلومزبری راجر فرای و کلایو بل منتقدان هنری انگلیسی قابل توجه قبل از جنگ جهانی دوم بودند. فرای معرف سبک پست امپرسیونیسم به این کشور، و بل یکی از بنیان گذاران رویکرد فرمالیستی به هنر ا
ست. هربرت رید به دفاع از هنرمندان مدرن بریتانیا از جمله پل نش، بن نیکلسون، هنری مور و باربارا هپورت پرداخت. در آمریکا، کلمنت گرینبرگ برای اولین بار در سال ۱۹۳۹ با انتشار مقالهٔ آوانگارد و کیچ در مجلهٔ پارتیزان ریویو خود را به عنوان یک منتقد هنری نامید. پس از جنگ جهانی دوم. مانند شارل بودلر که در قرن نوزدهم به عنوان پدیدهٔ شاعران منتقد ظهور کرد، بار دیگر در قرن بیستم با چنین پدیده ای مواجه بودیم به طوری که گیوم آپولینر، شاعر فرانسوی، تبدیل به قهرمان کوبیسم شد. کمی بعد، آندره مالرو، نویسنده و قهرمان جبش مقاومت فرانسه، به طور گسترده در باب هنر می نویسد، به طوری که شهرت وی فراتر از محدوده های اروپا می رود. جالب توجه است که اعتقاد راسخ وی به این که پیشتازی آمریکای لاتین در نقاشی دیواری مکزیکی (اوروزکو، ریورا و سی که ایروس) است، پس از سفرش به بوئنوس آیرس در سال ۱۹۵۸ تغییر می کند. مالرو پس از بازدید از استودیوهای چند هنرمند آرژانتینی به همراهی رافائل اسکوئیرو، مدیر جوان موزهٔ هنر مدرن بوئنوس آیرس، جنبش های پیشتاز هنری جدیدی که در آرژانتین نهفته است را اعلام می دارد. نکتهٔ در خور توجه این واقعیت است که اسکوئیرو، شاعر
و منتقد مشهور که در طول دههٔ شصت به مقام مدیر فرهنگی سازمان کشورهای آمریکایی در واشینگتن دی سی رسید، آخرین نفر بود مصاحبه خوبی با هنرمند تقریباً فراموش شده، ادوارد هاپر، پیش از مرگ او، انجام داد که منجر به احیای دوبارهٔ نام او شد. و باعث شد این هنرمند آمریکایی به یک بار و برای همه زمان ها مورد تقدیس قرار گیرد. در دههٔ ۱۹۴۰ نه تنها فقط چند گالری (به عنوان مثال گالری هنر این قرن) بلکه تنها چند منتقد بودند که تمایل داشتند آثار پیشتازان هنری نیویورک را دنبال کنند. همچنین تعداد کمی از هنرمندان با پس زمینهٔ ادبی وجود داشتند، در میان آن ها، رابرت مادروِل و بارنت نیومن بودند که به عنوان منتقدان هنری نیز فعالیت می کردند. با وجود غیرمعمول بودن، در حالی که نیویورک و جهان با هنر آوانگارد نیویورک ناآشنا بود، در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ اغلب هنرمندانی که امروزه نامشان ورد زبان هاست منتقدان تثبیت گر خوبی را به عنوان حامی خود داشتند: حمایت کلمنت گرینبرگ از جکسون پولاک و نقاشان میدان رنگ نظیر: کلیفورد استیل، مارک روتکو، بارنت نیومن، آدولف گوتلیب و هانس هافمن از آن جمله است. در حالی که به نظر می رسید هارولد روزنبرگ نقاشان اکشن را ترجی
ح می دهد؛ نقاشانی نظیر ویلم دکونینگ و فرانتس کلاین. توماس ب هس، مدیر مسؤول نشریهٔ اخبار هنر، به دفاع از ویلم دکونینگ می پرداخت. منتقدان جدید حمایت های خود را با برچسب زدن به دیگر هنرمندان به عنوان «پیروان» خود افزایش دادند و کسانی که در خدمت اهداف تبلیغاتی آن ها قرار نمی گرفتند نادیده می گرفتند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۵۸، مارک توبی «اولین نقاش آمریکایی بود که از زمان ویسلر (۱۸۹۵) برندهٔ جایزه برتر دوسالانهٔ ونیز می شد. با این وجود دو مجلهٔ هنری متنفذ نیویورک به این موضوع علاقه مند نبودند. مجلهٔ «هنر» به این رویداد تاریخی تنها اشاره ای کوتاه در ستون خبری و اخبار هنر (به سردبیری: توماس ب هس) کرد و آن را به کل نادیده گرفته. نیویورک تایمز و مجلهٔ لایف ویژه نامه ای به این منظور چاپ کردند.» بارنت نیومن، اواخر عضو گروه بالاشهر می نوشت کاتالوگ پستی و مرور و در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ یک هنرمند برگزاری نمایشگاه در گالری بتی پارسونز شد. اولین نمایش های انفرادی اش در سال ۱۹۴۸ بود. بارنت نیومن بلافاصله بعد از اولین نمایشگاهش، در یکی از جلسات هنرمندان در استودیو ۳۵ اظهار داشت: «ما تا حدودی، با تصویر خودما در حال ساختن جهانیم.» ن
یومن با استفاده از مهارت های نوشتاریش، برای تقویت گام هایش در راه تصویر تازه ای از خود به عنوان یک هنرمند ارائه می داد و برای ترویج آثارش می جنگید. به عنوان مثال می توان به نامهٔ او در تاریخ ۹ آوریل ۱۹۵۵، «نامه ای به سیدنی جنیس» اشاره کرد: «... درست است که روتکو مانند یک جنگنده حرف می زند، با این حال، رو به دنیای آدم هرزه ها حرف می زند. مبارزهٔ من علیه جامعهٔ بورژوا شامل رد کل جامعه می شود.» در کمال تعجیب فردی به فکر ارتقای این سبک از نقدنویسی افتاد تروتسکیست نیویورکی کلمنت گرینبرگ بود. به عنوان منتقد هنری ای که مدت ها برای پارتیزان ریویو و هفته نامهٔ ملت نقد نوشته بود، به پیشگام بادانش طرفداری از اکسپرسیونیسم انتزاعی بدل شد. رابرت مادرول هنرمند، که جای پایش محکم شده بود، در ترویج این سبک به گرینبرگ پیوست که مناسب وضعیت سیاسی و تمرد روشنفکری دوران بود. کلمنت گرینبرگ اکسپرسیونیسم انتزاعی و جکسون پولاک را به طور خاص به عنوان مظهر ارزش زیبایی شناختی اعلام کرد. این کار به سادگی پولاک را در زمینهٔ آثار فرمالیستیش پشتیبانی کرد تا این سبک عنوان بهترین نقاشی آن دوران شناخته شود و اوج سنت هنری از طریق کوبیسم و پل سزان
رفتن به عقب تا به کلود مونه رسید، که به واسطهٔ آن نقاشی خالص تر شد و بیشتر بر چیزهایی که برای آن «ضروری» ست متمرکز گشت، یعنی ایجاد نشانه ها بر روی یک سطح صاف. آثار جکسون پولاک همواره مورد نقدهای متضادی قرار گرفته است. هارولد روزنبرگ از تحول در آثار پولاک از نقاشی به درام وجودی صحبت می کند، که در آن «چیزی که روی بوم می آمد نه یک تصویر، بلکه یک رویداد است». «لحظهٔ بزرگ زمانی می آید که او تصمیم می گیرد نقاشی کند «که نقاشی کرده باشد». ژست های روی بوم ژست هایی اند آزاد از ارزش های سیاسی، زیبایی شناختی و اخلاقی» یکی از پرآوازه ترین منتقدان اکسپرسیونیسم انتزاعی آن زمان جان کانادی منتقد نیویورک تایمز بود. مایر شاپیرو و لئو استاینبرگ نیز مورخان هنر مهم دوران پس از جنگ جهانی دوم بودند که به حمایت از اکسپرسیونیسم انتزاعی پرداختند. از اوایل دههٔ شصت تا اواسط آن منتقدان هنری جوانی نظیر مایکل فراید، روزالیند کراوس و رابرت هیوز بینش قابل توجهی را به دیالکتیک انتقادی اضافه کردند که به رشد در حول و حوش اکسپرسیونیسم انتزاعی پرداخت. دوران معاصر. منتقدان هنر امروزه نه تنها در رسانه های نوشتاری نظیر مجلات و روزنامه های تخصصی هنر
ی به نشر دیدگاه های خود می پردازند، بلکه از طریق اینترنت، تلویزیون و رادیو، موزه ها و گالری ها نیز به این کار اقدام می کنند. همچنین بسیاری از آن ها در دانشگاه ها یا به عنوان مشاور هنری برای موزه ها مشغول به کار شده اند. منتقدان هنری به نمایشگاه ها مشاوره می دهند و غالباً برای نوشتن کاتالوگ نمایشگاه ها استخدام می شوند. منتقدان هنری سازمان خود خودشان را نیز دارند، یک سازمان غیردولتی یونسکو، به نام انجمن بین المللی منتقدان هنری که شامل حدود ۷۶ بخش ملی و سیاسی غیرمتعهد برای پناهندگان و تبعیدیان می شود . وبلاگ های هنری. از ابتدای قرن ۲۱، وب گاه های نقد هنری آنلاین و وبلاگ های هنری در سراسر جهان برای افزودن صدای خود را به دنیای هنر تلاش می کنند. برخی از وبلاگ ها و وبلاگ نویسان هنری قابل توجه که به طور متمرکز به نقد هنری می پردازند عبارتند از: آرت فگ سیتی، بدبازیکن، جیمز واگنر، فالون و روسوف، وبلاگ وینکلمن، دو لایه رنگ، گزارش جیمز کالم، وبلاگ شارکفوروم، وبلاگ مجموعهٔ ووستر، وبلاگ برایان شروین در مای اسپیس، هراگ وارتانیان و هایپرآلرژیک، یادداشت های تایلر گرین در بارهٔ هنر مدرن، مجلهٔ هنری کواگولا و جری سالتز. بسیاری
از این نویسندگان با استفاده از رسانه های اجتماعی مانند فیسبوک و توییتر مخاطبان را در جریان دیدگاه های نقد هنری خود قرار می دهند.
آرتور کیلی (Arthur Cayley) ، (با تلفظ /ˈkeɪli/)، عضو انجمن سلطنتی بریتانیا، در تاریخ 16 اوت 1821 متولد و در 26 ژانویه 1895 درگذشت. او یک ریاضیدان بریتانیایی بود که بیشتر در زمینه جبر کار می کرد. او به تاسیس مکتب مدرن ریاضیات محض بریتانیا کمک کرد و به مدت 35 سال استاد کالج ترینیتی، کمبریج بود. او فرضیه ای را مطرح کرد که اکنون به عنوان قضیه کیلی-همیلتون شناخته می شود؛ اینکه هر ماتریس مربعی ریشه چندجمله ای مشخصه خود است، او آن را برای ماتریس های مرتبه 2 و 3 اثبات کرد و اولین کسی بود که مفهوم یک گروه مجرد را تعریف کرد، مجموعه ای با یک عمل دوتایی که قوانین خاصی را برآورده می کند، جدول های کیلی، نمودارهای کیلی، فرمول کیلی در ترکیبیات و همچنین قضیه کیلی به افتخار او نامگذاری شده اند. اوایل زندگی. آرتور کیلی در 16 اوت 1821 در لندن به دنیا آمد. پدرش، هنری کیلی، پسر عموی دور جورج کیلی، مهندس مبتکر هوانوردی، و از خانواده ای اهل یورکشایر بود. او به عنوان یک تاجر در سن پترزبورگ روسیه ساکن شد. مادر او ماریا آنتونیا دوتی، دختر ویلیام دوتی بود. به گفته برخی از نویسندگان، او روسی بود، اما نام پدرش نشان دهنده اصالت انگلیسی است
. برادرش چارلز باگوت کیلی زبان شناس بود. آرتور هشت سال اول خود را در سن پترزبورگ گذراند. در سال 1829 والدین او در بلک هیث لندن اسکان یافتند، جایی که آرتور در یک مدرسه خصوصی تحصیل کرد. در ۱۴ سالگی به مدرسه کینگز کالج فرستاده شد. کیلی جوان از مسائل پیچیده ریاضی لذت می برد و استاد مدرسه نشانه هایی از نبوغ ریاضی او را مشاهده کرد. او به پدر توصیه کرد که پسرش را نه برای تجارت خود، آنطور که قصد داشت، بلکه در دانشگاه کمبریج آموزش دهد. تحصیلات. در سن 17 سالگی، کیلی اقامت خود را در کالج ترینیتی، کمبریج آغاز کرد، جایی که در زبان های یونانی، فرانسوی، آلمانی و ایتالیایی و همچنین ریاضیات ممتاز بود. علت موفقیت جامعه تحلیلی حالا به ثمر نشسته بود و مجله ریاضی کمبریج به وسیله گرگوری و رابرت لزلی الیس تأسیس شده بود. کیلی در سن بیست سالگی سه مقاله به این مجله ارسال کرد که موضوعات آن ها از مطالعه «مکانیک تحلیلی» ژوزف لوئیس لاگرانژ و برخی از آثار لاپلاس الهام گرفته شده بود. مدرس کیلی در کمبریج، جورج پیکاک بود و مربی خصوصی اش ویلیام هاپکینز. او دوره کارشناسی خود را با دریافت جایزه اسمیت به پایان رساند. او به مدت چهار سال در دانشگاه
کمبریج اقامت داشت و در این مدت تعدادی شاگرد گرفت، اما کار اصلی اش تهیه 28 یادداشت برای مجله ریاضی بود. حرفه حقوقی. به دلیل مدت محدود فلوشیپ ، لازم بود شغلی پیدا کند؛ او حقوق را انتخاب کرد و در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۸۴۶ در سن ۲۴ سالگی به لینکلن این، لندن پذیرفته شد. او در زمینه انتقال املاک تخصص پیدا کرد. او در حالی که دانشجوی وکالت بود، به دابلین رفت تا سخنرانی های ویلیام روآن همیلتون در مورد کواترنیون ها را بشنود. دوست او، جی. جی. سیلوستر، که پنج سال از او بزرگتر بود و در کمبریج تحصیل می کرد، در آن زمان یک حسابدار بود که در لندن ساکن بود؛ آن ها معمولاً در اطراف حیاط های لینکلن این با هم پیاده روی می کردند و در مورد نظریه متغیرهای ثابت و متغیرهای هم ارز بحث می کردند. در طول این چهارده سال، کیلی بین دویست تا سیصد مقاله منتشر کرد. تدریس در دانشگاه. در حدود سال ۱۸۶۰، کرسی جدید استادی سدلیرین با استفاده از بودجه اهدایی لیدی سدلیر به کرسی لوکاسیان ریاضیات دانشگاه کمبریج (کرسی نیوتن) اضافه شد و کیلی ۴۲ ساله به عنوان اولین دارنده این کرسی منصوب گردید. وظایف او "تبیین و تدریس اصول ریاضیات محض و تلاش برای پیشرفت این علم" ب
ود. او یک شغل حقوقی پردرآمد را برای دستمزدی متوسط رها کرد، اما هرگز از این معامله پشیمان نشد، زیرا این کار به او اجازه میداد تمام انرژی خود را صرف چیزی کند که بیشتر دوست داشت. او بلافاصله ازدواج کرد و در کمبریج ساکن شد و (برخلاف همیلتون) از یک زندگی خانوادگی بسیار شاد لذت برد. در ابتدا به استاد سدلیرین برای تدریس در یکی از ترمهای سال تحصیلی حقوق پرداخت میشد، اما اصلاحات مالی دانشگاه در سال ۱۸۸۶ بودجه لازم برای تدریس در دو ترم را فراهم کرد. برای سالها تنها تعداد معدودی از دانشجویانی در کلاسهای او حاضر میشدند، اما پس از اصلاحات تعداد حاضران به حدود پانزده نفر رسید. او معمولاً در مورد موضوع تحقیقاتی فعلی خود تدریس میکرد. در مورد وظیفه او برای پیشرفت علم ریاضی، او مجموعه طولانی و پرباری از مقالات را در تمام زمینه های ریاضیات محض منتشر کرد. همچنین به عنوان داور ثابت مقالات ریاضی برای بسیاری از انجمنهای داخلی و خارجی منصوب شد. در سال ۱۸۷۲، او به عنوان عضو افتخاری کالج ترینیتی انتخاب شد و سه سال بعد به عضویت عادی و دارای حقوق درآمد. ماکسول متنی نوشت که در آن آثار اصلی کیلی از جمله فصول او در مورد هندسه تحلیلی n بعدی
؛ نظریه دترمینانها؛ مقاله ای در مورد نظریه ماتریسها؛ مقالاتی در مورد سطوح مایل، یا همان طومارها؛ و ترسیم یک طومار مکعبی را ستود. علاوه بر کارهایش در جبر، کیلی کمک های اساسی به هندسه جبری کرد. کیلی گونه چاو تمام منحنیها در فضای تصویری سه بعدی را ساخت. او نظریه جبری-هندسی سطوح خطدار را پایه گذاری کرد. در سال ۱۸۷۶، او یک رساله در مورد توابع بیضوی منتشر کرد. او علاقه زیادی به جنبش آموزش دانشگاهی زنان داشت. در کمبریج اولین کالجهای زنان گیرتون و نیونهام بودند. در روزهای اولیه کالج گیرتون او به طور مستقیم در آموزش کمک کرد و برای چند سال رئیس شورای کالج نیونهام بود و تا آخرین لحظات به پیشرفت آن علاقه شدیدی داشت. در سال ۱۸۸۱، او از دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور، جایی که سیلوستر در آن زمان استاد ریاضیات بود، دعوتنامهای برای ارائه یک دوره سخنرانی دریافت کرد. او این دعوت را پذیرفت و در پنج ماه اول سال ۱۸۸۲ در بالتیمور در مورد توابع آبل و تتا سخنرانی کرد. در سال ۱۸۹۳، کیلی به عنوان عضو خارجی آکادمی سلطنتی هنر و علوم هلند انتخاب شد. ریاست انجمن پیشرفت علوم. در سال ۱۸۸۳، کیلی رئیس انجمن بریتانیایی پیشرفت علوم شد. جلسه ای
ن انجمن در ساوتپورت، در شمال انگلستان، برگزار شد. از آنجا که سخنرانی رئیس انجمن یکی از رویدادهای مهم عمومی این جلسات محسوب میشود و مخاطبانی با فرهنگ عمومی را به خود جذب میکند، معمولاً تا حد امکان از پرداختن به مباحث فنی اجتناب میشود. کیلی موضوع "پیشرفت ریاضیات محض" را برای سخنرانی خود انتخاب کرد. اواخر زندگی و مرگ. در سال ۱۸۸۹، انتشارات دانشگاه کمبریج انتشار مجموعه مقالات او را آغاز کرد که کیلی بسیار از آن قدردانی کرد. او خود هفت جلد از آنها را را ویرایش کرد، علیرغم اینکه از یک بیماری داخلی دردناک رنج می برد. او در ۲۶ ژانویه ۱۸۹۵ در سن ۷۳ سالگی درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در کلیسای ترینیتی با حضور دانشمندان برجسته بریتانیا و نمایندگان رسمی از کشورهای دوری مانند روسیه و آمریکا برگزار شد، کیلی در گورستان میل رود کمبریج دفن شده است. باقی مانده مقالات او توسط اندرو فورسایت، جانشین او در کرسی سدلیرین، در مجموعاً سیزده جلد بزرگ و ۹۶۷ مقاله ویرایش شد. آثار او همچنان مورد استفاده قرار می گیرد و تنها در قرن بیست و یکم در بیش از ۲۰۰ مقاله ریاضی مورد استناد واقع شده است. کیلی تا آخرین لحظات علاقه خود به خواندن رمان های
جدید و سفر کردن را حفظ کرد. او همچنین از نقاشی ها و معماری لذت خاصی می برد و خود به نقاشی آبرنگ می پرداخت، که گاهی آن را در ترسیم نمودارهای ریاضی مفید می یافت.
دلفین بورونان گونه ای تازه شناسایی شده از دلفین های پوزه بطری که در آب های ویکتوریا در استرالیا زندگی می کند. جثه این دلفین همانند دیگر دلفین های پوزه بطری است و تنها حدود ۱۵۰ عدد از آن ها در دو منطقه دیده شده اند. رده بندی. این گونه به صورت رسمی ("Tursiops australis") نامیده می شود؛ نامی که کیت چارلتون-راب، دانشمندی که آن را شناسایی کرد، و همکارانش در دانشگاه موناش برگزیدند. نام فراگیر "بورونان" از زبان های محلی بومیان استرالیا به معنای «ماهی دریایی بزرگ از نوع گرازماهی» می آید. نام "australis" در زبان لاتین به معنای «جنوبی» است. باور بر این بود که دلفین بورونان نیز یکی از دو گونه شناخته شده دلفین های پوزه بطری باشد. بعضی فرق ها میان این گونه ها دیده شده بود، با این حال تا مدت ها شواهد کافی برای اینکه این ها گونه هایی مستقل هستند در دست نبود. با این حال بررسی بر روی استخوان جمجمه، ویژگی های ظاهری و دی ان ای برداشته شده از نمونه های قدیمی و کنونی ویژگی های منحصر به فردی را آشکار کردند که در نهایت باعث شناخته شدن آن به عنوان گونه ای مستقل شد. این سومین بار پس از اواخر قرن نوزدهم است که گونه نویی از دلفین ها شن
اسایی می شود. توصیف ظاهری. دلفین بورونان به رنگ خاکستری-آبی تیره در بالای بدن از نزدیکی باله پشتی است که تا سر و پهلوها گسترش می یابد. در میانه بدن رنگ و در نزدیکی زیر باله پشتی رنگ بدن خاکستری روشن تر است. این گونه کوچکتر از دلفین پوزه بطری معمولی است ولی از دلفین پوزه بطری گرمسیری بزرگتر است و میان ۲٫۲۷ تا ۲٫۷۸ متر طول دارد.
اچ تی سی سِنس یک واسط گرافیکی کاربر است که توسط اچ تی سی برای سیستم عاملهای تلفن همراه خود نظیر اندروید، بی آرای دبلیو و ویندوز موبایل نصب و توسعه داده می شود.
آریابهاتا (۴۷۶–۵۵۰ میلادی) اولین نفر در حوزه ریاضیدان - منجمانی می باشد که از دوره کلاسیک ریاضی و نجوم هندی است. مشهورترین فعالیت های او آریابهاتیا (۴۹۹ میلادی، زمانی که وی ۲۳ سال داشت) و آریا-سیدهانتا هستند.
والیبال قهرمانی مردان آسیا ۲۰۱۱ شانزدهمین دوره از قهرمانی آسیا می باشد که از ۲۱ تا ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۱ (۳۰ شهریور تا ۷ مهر ۱۳۹۰) در تهران، ایران برگزار گردید و برای اولین بار کشور میزبان به عنوان قهرمانی این دوره از رقابت ها رسید مکان های میزبان و ورزشگاه. نماد. نماد این مسابقات ببر مازندران بود. ترکیب بندی گروه ها. تیم ها با توجه به رتبه بندی در والیبال قهرمانی آسیا ۲۰۰۹ و رده بندی فدراسیون بین المللی والیبال (اف آی وی بی) سید بندی شدند. جدول نهایی. فهرست بازیکنان تیم جواد محمدی نژاد، امیر حسینی، محمد موسوی، حمزه زرینی، علیرضا نادی، مهدی بازارگرد، فرهاد نظری افشار، مهدی مهدوی، آرش کشاورزی، فرهاد ظریف، امیر غفور، آرش کمالوند سرمربی: خولیو ولاسکو پیوند. شانزدهمین دوره قهرمانی مردان آسیا
مردم ایالت کالیفرنیا در برابر کانراد رابرت موری عنوان دادگاهی در شهر لس آنجلس برای محاکمهٔ دکتر کانراد موری به دلیل قتل عمد مایکل جکسون، موسیقی دان و صحنه گردان پرآوازهٔ اهل آمریکا است که در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ () آغاز شد و در ۳ نوامبر ۲۰۱۱ () بسته شد. در ظهر روز ۷ نوامبر ۲۰۱۱ به وقت محلی (ساعت ۰۰:۴۵ بامداد ۱۷ آبان ۱۳۹۰ ه .ش) و در ۲۵اُمین روز از دادگاه، کانراد موری مجرم شناخته شد. جلسهٔ اعلام میزان مجازات کانراد موری در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۱ برگزار شد و او به ۴ سال حبس در زندان های ایالتی محکوم شد. قاضی گفت که اگر قانون زمانی بیش از ۴ سال را برای جرم موری تعیین کرده بود، وی در صدور آن مجازات تردید نمی کرد. دکتر کانراد موری که در چند ماه پایانی زندگی مایکل جکسون از او مراقبت می کرد، به دلیل سهل انگاری های بسیار باعث مرگ مایکل جکسون شد و با دروغ های بسیار همانند خودکشی مایکل قصد تبرئهٔ خود را داشت. به گفتهٔ قاضی، دکتر موری در جریان روند دادگاه هم به طور مدام دروغ گفته است. در طول مدت ۶ هفته ای برگزاری این دادگاه ۲۴ جلسه ای، بیش از ۴۰۰ سند ارائه شد و ۴۹ شاهد نیز احضار شدند که بعضی از آن ها، دکتر، پلیس و حتی از میان دوست دخ
تران کانراد موری بودند. کانراد موری در طول مدت این دادگاه هرگز به جایگاه شهود نرفت تا وقایع روز مرگ مایکل را خودش توضیح دهد. بنا برگفته دنا کول، کارشناس قانونی و متخصص دادگاه های جنایی، این پزشک از ترس سئوالات پرتوان تیم دادستانی تصمیم گرفت از دادن شهادت و دفاع از خود خودداری کند: «دکتر موری باید به سئوالات زیادی دربارهٔ خلافکاری ها و سو رفتارهای خود پاسخ می داد که می توانست در نهایت به ضررش تمام شود و خوب البته حاضر نشد خود را در معرض این سئوالات قرار دهد.» اعضا هیئت منصفه. انتخاب هیئت منصفه این دادگاه از ۸ سپتامبر ۲۰۱۱ () در شهر لس آنجلس، کالیفرنیا برگزار شد. ۱۸۷ نفر که همگی دربارهٔ این پرونده مطلع بودند نامزد انتخاب در هیئت منصفه شده بودند که در آخر ۱۲ نفر انتخاب شدند که متشکل از ۷ مرد و ۵ زن هستند. ۶ نفر از اعضا هیئت منصفه سفیدپوست، ۵ نفر از آن ها اسپانیایی و یک نفر نیز سیاه پوست است. ۵ عضو جایگزین نیز متشکل از ۳ زن و ۲ مرد است. شرح جلسات دادگاه. جلسه نخست. جلسهٔ نخست دادگاه در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ و در ساعت ۱۲:۲۳ به صورت رسمی آغاز شد. در بیرون دادگاه هواداران مایکل جکسون و کانراد موری صف بسته بودند. دو هواپیم
ا از هواداران دو طرف در آسمان، پلاکاردهایی را می چرخاندند: «خدا دکتر موری را حفظ کند. او بیگناه است». و پلاکاردی با عکس مایکل جکسون: «ایالات متحده و دنیا برای مایکل عدالت می خواهد». در این جلسه، نواری صوتی از مکالمهٔ مایکل مربوط به روز ۱۰ مه ۲۰۰۹ () (۴۵ روز پیش از درگذشتش) که بر روی آیفون کانراد موری یافت شده بود، برای اولین بار پخش شد. پزشک موری صدای مایکل را در حال بیان کلمات زیر ضبط کرده بود. بخشی از این مکالمه به دلیل آنچه که به گیجی ناشی از تحت تأثیر دارو بودن مایکل تعبیر شده است، قابل شنیدن نیست. مایکل در این نوار صوتی با صدایی بم و گرفته، در مورد کنسرت های این آخرش است سخن می گوید: ما باید خارق العاده باشیم. وقتی مردم سالن کنسرت را ترک می کنند، وقتی مردم نمایش من را ترک می کنند می خواهم با خودشان بگویند که هرگز چنین چیزی در زندگی شان ندیده اند. شگفت انگیز است. او بزرگترین هنرمند صحنه در دنیاست؛ و من پولش را برمی دارم و یک بیمارستان برای میلیون ها کودک دنیا می سازم. بزرگترین بیمارستان دنیا. بیمارستان کودکان مایکل جکسون. امیر ویلیامز، دستیار شخصی و واسطهٔ بین مایکل جکسون و مأموران امنیتی و کارمندان ارشدش
در مورد این نوار صوتی گفت که هرگز ندیده بود مایکل این گونه سخن بگوید و [از شنیدن این نوار] بسیار متأثر گشته است. دادستان پرونده، ویوید والگرن از این نوار برای نشان دادن وضعیت بد مایکل بعد از تجویز داروهای قوی خواب آور توسط دکتر موری استفاده کرد. دادستان عکس هایی از اجرای مایکل، تنها ۱۲ ساعت پیش از مرگش که بر روی صحنهٔ استیپلز سنتر در حال اجرای ترانه و رقص بود را نمایش داد و همچنین یک عکس از مایکل، زمانی که بی جان بر روی تخت بیمارستان بود به نمایش درآمد. جلسه دوم. جلسهٔ دوم دادگاه در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۱ برگزار شد. در این جلسه، کتی جوری، وکیلی که متن قرارداد کانراد موری را با کمپانی AEG امضاء کرد بود، مایکل امیر ویلیامز، دستیار شخصی مایکل جکسون، پال گانگ ور، از مدیران کمپانی AEG، شهادت دادند. جلسه سوم. جلسهٔ سوم دادگاه در روز ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۱ برگزار شد. در این جلسه، آلبرتو آلوارز یکی از مأموران امنیتی مایکل جکسون که مسئول تدارکات بود، شهادت داد که موری پیش از آنکه از وی بخواهد با اورژانس ۹۱۱ تماس بگیرد، به او گفت در جمع آوری شیشه های دارو و آمپول ها به وی کمک نماید. او دستور را اطاعت کرد زیرا موری یک پزشک بود و آلو
ارز به او اطمینان داشت. آلوارز فکر می کرد این داروها برای کمک به مایکل به بیمارستان برده خواهند شد. آلوارز از موری می پرسد که چه اتفاقی افتاده است و موری در پاسخ به آلوارز می گوید که مایکل یک واکنش بد نشان داده است و سپس: «او (کانراد موری) یک مشت از شیشه های دارو را برداشت و درون کیفی گذاشت و به من گفت که کمکش کنم». همچنین در این جلسه، آلبرتو آلوارز فاش کرد که موری از او پرسیده است که آیا تنفس مصنوعی می داند یا خیر، زیرا او تا حالا به کسی تنفس مصنوعی نداده است. دکتر موری به آلوارز گفت: همچنین آلوارز گفت که مایکل شب پیش از فوتش سرحال و شاد به نظر می رسید: «بسیار شادمان بود. دقیقاً به خاطر می آورم که سرحال بود». شاهد دیگر این روز کای چیس، آشپز خانهٔ مایکل بود. او گفت که کانراد موری در زمانی بین ۱۲:۰۵ تا ۱۲:۱۰، (کانراد موری ساعت ۱۱:۵۱ دقیقه متوجه شد که مایکل نفس نمی کشد) با حالتی عصبی از پله ها پایین آمد و فریاد زد که «پرنس (پسر ارشد مایکل جکسون) را خبر کن. مأموران را خبر کن. برو کمک بیاور.» جلسهٔ ۲۵: اعلام حکم مجرم بودن کانراد موری. هیئت منصفه در ظهر روز ۷ نوامبر ۲۰۱۱ (ساعت ۲۳:۴۵ روز ۱۶ آبان ۱۳۹۰ ه .ش) اعلام کر
د که بر سر پروندهٔ قتل مایکل جکسون به توافق رسیده اند. این توافق پس از ۲ روز رایزنی اعضای هیئت منصفه در پشت درهای بسته بدست آمده بود. در پی اعلام این خبر، افراد خانوادهٔ جکسون و تیم وکلای کانراد موری به همراه شخص وی به دادگاه رفتند. در ساعت ۰۰:۴۵ بامداد به وقت تهران یکی از کارکنان دادگاه رأی صادره را قرائت کرد و دکتر کانراد رابرت موری در قتل غیرعمد مایکل جکسون «جنایتکار» شناخته شد. در لحظهٔ اعلام کلمهٔ «جنایتکار» صدای فریاد لاتویا جکسون، خواهر مایکل شنیده شد اما دادگاه به سرعت به وضع عادی بازگشت. پس از خوانده شدن حکم، قاضی دادگاه، مایکل پاستور از تمام ۱۲ عضو هیئت منصفه پرسید که آیا شخصاً رأی خوانده شده را تأیید می کنند یا خیر. پاسخ ها همگی آن ها مثبت بود. وضعیت کانراد موری پس از اعلام حکم گناهکاری. بلافاصله پس از آن که رأی دادگاه بر گناهکاری کانراد موری خوانده شد، پلیس های مستقر در دادگاه به دستان کانراد موری از پشت دستبند زدند. وکلای این دکتر از قاضی خواستند که موری تا روز اعلام میزان مجازاتش به قید وثیقه آزاد شود اما قاضی در پاسخ گفت: کانراد موری همینک در زندانی در شهر لس آنجلس تحت تدابیر بسیار شدید امنیتی
قرار دارد. او تحت نظر است تا مبادا مبادرت به خودکشی نماید. یک افسر پلیس که نخواست نامش فاش شود گفته است آن ها دستور اکید دریافت کرده اند که تمام مدت موری را زیر نظر داشته باشند تا اقدام به خودکشی نکند. همچنین او با دیگر زندانیان تماس ندارد و در یک سلول اختصاصی نگهداری می شود. پلیس از این ترس دارد که هواداران مایکل جکسون در میان زندانیان مبادرت به آسیب رساندن به وی نمایند. کانراد موری در ایالت های تگزاس، کالیفرنیا و نوادا و همچنین جزایر هاوایی دارای پروانهٔ پزشکی بود که در پی اعلام حکم دادگاه، پروانهٔ پزشکی او در ایالت های کالیفرنیا و نوادا برای همیشه از اعتبار ساقط شد و دیگر تا پایان عمرش نمی تواند در این دو ایالت طبابت کند. کنراد مورای (موری) در روز دوشنبه۶ آبان ۱۳۹۲(۲۸ اکتبر ۲۰۱۳)از زندان خلاصی یافت درحالیکه از مرگ جکسون ناراحت نبود و اعلام کرده بود او برای جامعه مضر بوده است. **
نینا اسکای گروه موسیقی آمریکایی متشکل از دو خواهر دوقلو همسان با نام های نیکول و ناتالی آلبینو است که زاده ۱۳ مارس ۱۹۸۴ هستند.
سالامی یک فراورده گوشتی است که در فرایندهایی شامل تخمیر و خشکاندن در برابر هوا، تولید می شود. ماده اصلی آن ممکن است از گوشت خوک یا گوشت گوساله باشد. این ماده غذایی به دلیل قابلیت فسادناپذیری اش که امکان ذخیره سازی آن را برای زمانهای طولانی ممکن می سازد در بین روستاییان جنوب اروپا محبوب بوده است. سالامی ممکن است بیشتر از ۴۰ روز در دمای اتاق سالم بماند. انواع مختلف سالامی به صورت سنتی در ایتالیا، فرانسه، سوئد، مجارستان، آلمان، اسپانیا، صربستان، اسلوونی، رومانی، لهستان، بلغارستان و ترکیه تولید می شوند.
الفبای گعزی برای نوشتن گعزی، امهری، تیگرینیایی، تجری و بلینی به کار می رود.
رنسانس سده دوازدهم دوران تغییرات بسیار در آغاز قرون وسطای متأخر یا پایانی بود. این دوره دگرسانی های شگرف اجتماعی، سیاسی و اقتصادی را به خود دید و اروپای غربی شاهد نوزائی فکری با ریسه های نیرومند فلسفی و علمی شد. از دید برخی تاریخ نگاران همین تغییرات بود که راه دستاوردهای بعدی چون جنبش های ادبی و هنری رنسانس ایتالیا در سدهٔ پانزدهم و پیشرفت های علمی سدهٔ هفدهم را هموار کرد. همچنین آن را سومین و آخرین رنسانس قرون وسطی شمرده اند.