Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جدایی نادر از سیمین فیلمی ایرانی در ژانر درام محصول سال ۱۳۸۹ است. این فیلم برندهٔ اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان ۲۰۱۲ گردید. کارگردانی، نویسندگی و تهیه کنندگی این فیلم را اصغر فرهادی برعهده داشته است. "جدایی نادر از سیمین" که در سطح بین المللی بیشتر با نام " جدایی" (A Separation) شناخته می شود، پنجمین اثر سینمایی اصغر فرهادی است و در دوره ای از زمان اکران خود با فروش نزدیک به ۲۰ میلیون دلار، در صدر پرفروش ترین ها در نمایش جهانی قرار داشت. این فیلم توسط نشریه "گاردین" در فهرست ۱۰۰ فیلم برتر سینمای جهان که از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون ساخته شده، جای گرفته است. از بازیگران اصلی آن می توان پیمان معادی، لیلا حاتمی، شهاب حسینی، ساره بیات و مریلا زارعی را نام برد. این فیلم مجموعاً بیش از ۵۲ جایزهٔ جهانی را از آنِ خود کرده است، جوایز معتبر بین المللی همچون جایزهٔ اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان، گلدن گلوب بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان، جایزهٔ هیئت داوران و جایزه خرس طلایی از جشنواره فیلم برلین و جایزه ایندیپندنت اسپیریت بهترین فیلم خارجی زبان، جایزه جوایز بودیل بهترین فیلم خارجی زبان و جایزه سزار بهترین فیلم خارجی ز
بان از جمله جوایز مهم جدایی نادر از سیمین است. همچنین در داخل نیز چندین جایزه از بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر دریافت کرد. اقبال مثبت منتقدان به جدایی نادر از سیمین تا جایی است که برخی آن را جزو ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۱۱ خوانده اند؛ "گاردین" این فیلم را یکی از برترین فیلم های اخیر سینما نامید. جدایی نادر از سیمین جزو ۲۵۰ فیلم تمام دوران ها در وبگاه آی ام دی بی (IMDb) قرار گرفت و از سوی منتقدان سخت گیر وبگاه متاکریتیک جزو ۱۰۰ فیلم برتر قرن ۲۱ انتخاب شد، گفتنی است این فیلم در لیست صد فیلم محبوب سینما به انتخاب هالیوود ریپورتر رتبه ۳۷ را داراست. فرهادی دربارهٔ ایدهٔ ایجاد فیلم می گوید: فرهادی پس از دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان بر روی استیج سالن تئاتر دالبی در پیامی گفت: داستان. نادر، سیمین و دختر ده ساله شان ترمه، خانواده ای مرفه از طبقه متوسط تهران هستند که در یک آپارتمان زندگی می کنند. سیمین آرزو دارد خانواده را به خارج از ایران ببرد و ویزاهای لازم را هم آماده کرده، اما نادر می خواهد در تهران بماند تا از پدر پیر و بیمار خود که به آلزایمر مبتلاست مراقبت کند. به همین دلیل سیمین درخواست طلاق می دهد
، ولی دادگاه به دلیل دلایل نامناسب، درخواستش را رد می کند. سیمین به خانه پدر و مادرش بازمی گردد و ترمه نزد نادر می ماند. نادر برای مراقبت از پدرش در طول روز، زنی مذهبی به نام راضیه را استخدام می کند که از محله ای دورافتاده و فقیر می آید. راضیه هر روز همراه دختر کوچک خود، سمیه، به خانه نادر می آید. اما به زودی متوجه می شود که مراقبت از پدر نادر کار دشواری است، به خصوص که او دیگر قادر به کنترل ادرار خود نیست. یک روز، وقتی راضیه و سمیه مشغول اند، پدر نادر از خانه بیرون می رود و در خیابان سرگردان می شود. راضیه سریعاً به دنبال او می رود و از میان ترافیک عبور می کند تا او را پیدا کند. روز بعد، نادر و ترمه زودتر به خانه می آیند و پدر نادر را بی هوش و به تخت بسته شده در اتاق می یابند. راضیه و سمیه در خانه نیستند. وقتی بازمی گردند، راضیه می گوید به خاطر امور فوری مجبور شده بوده برود. نادر او را به بی توجهی در مراقبت از پدر و دزدی مقداری پول متهم می کند که در واقع سیمین برای هزینه های حمل ونقل خرج کرده بود. وقتی راضیه حاضر به ترک خانه بدون گرفتن دستمزدش نیست، نادر او را هل می دهد و او ظاهراً از پله ها سقوط می کند. بعده
ا معلوم می شود راضیه سقط جنین کرده است. اگر ثابت شود نادر از بارداری راضیه خبر داشته و باعث سقط او شده، ممکن است به قتل متهم شود. پرونده در دادگاه کیفری بالا می گیرد و اتهامات متقابل بین نادر، سیمین و ترمه از یک سو و راضیه و شوهرش حجت از سوی دیگر مطرح می شود. حجت مردی عصبی و ناامید است که شغل کفاشی خود را از دست داده و تحت فشار طلبکاران است و بارها قصد حمله به نادر را داشته است. راضیه می گوید نادر از بارداری او مطلع بود چون صدای گفت وگویی بین او و معلم خصوصی ترمه را شنیده بود که دکتری را به او معرفی می کرد. نادر این ادعا را رد می کند و معلم شهادت به نفع او می دهد. اما ترمه دلایلی پیدا می کند که این شهادت صحیح نیست و سرانجام نادر به ترمه اعتراف می کند که به خاطر محافظت از خودش و پدرش دروغ گفته است؛ او نمی تواند به زندان برود. معلم نیز شهادتش را پس می گیرد. ترمه برای حفظ امنیت پدرش به قاضی می گوید که نادر تا قبل از اینکه خودش به او بگوید، از بارداری راضیه خبر نداشته است. نادر ادعا می کند وقتی راضیه را هل داده، او امکان سقوط از پله ها را نداشته چون نرده مانع شده بود. راضیه به سیمین می گوید که روز قبل از آن حادثه
، وقتی به دنبال پدر نادر رفته بود، توسط یک خودرو تصادف کرده و دچار درد شده بود و به دکتر مراجعه کرده بود. حجت مردی خشونت طلب است و سیمین نگران امنیت ترمه است. او نادر را ترغیب می کند مبلغی به حجت بدهد، اما نادر ابتدا از راضیه می خواهد که قسم بخورد او باعث سقط جنین نشده، که راضیه نمی تواند این کار را انجام دهد. حجت نتوانسته او را مجبور کند و در نهایت در خشم، خود را مجروح می کند. در نهایت، دادگاه خانواده طلاق نادر و سیمین را صادر می کند. فیلم با صحنه ای تمام می شود که هر دو والد بیرون دادگاه منتظرند و ترمه به قاضی می گوید ترجیح می دهد با کدام یک از آنها زندگی کند. نمایش. این فیلم علاوه بر ایران در سینماهای کشورهای فرانسه، تایلند، آلمان، مجارستان، سوئد، سوئیس، بلژیک، هلند، برزیل، بریتانیا، ترکیه، و کانادا نیز اکران شده است. سونی پیکچرز کمپانی بزرگ پخش فیلم در آمریکا نیز، امتیاز پخش جدایی نادر از سیمین را خرید. میزان فروش. جدایی نادر از سیمین تنها در ۱۵ روز نخست اکران خود توانست فروشی معادل ۱ میلیارد و ۲۵۰ میلیون تومان، تنها با در اختیار داشتن ۲۴ سینما در تهران داشته باشد. همچنین این فیلم رکورد بیشترین فروش روزان
هٔ یک فیلم غیر کمدی در سینمای ایران را شکست و به فروش ۷۵ میلیون تومانی با اکران در ۲۴ سالن سینما دست یافت؛ این رکورد بعداً توسط فیلم من مادر هستم جابه جا شد. این فیلم با فروش ۳ میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان در ایران، سومین فیلم پرفروش سال ۱۳۹۰ پس از فیلم های "اخراجی ها ۳" و "ورود آقایان ممنوع" بود. فروش جهانی "جدایی نادر از سیمین" تا اولین ماه سال ۱۳۹۱ (با احتساب فروش داخلی) ۱۹٫۳ میلیون دلار است. "جدایی نادر از سیمین" پس از کسب جایزهٔ اسکار با افزایش فروش در آمریکا مواجه گشت به طوری که شرکت سونی پیکچرز که مسئولیت توزیع و پخش آن را برعهده داشت تعداد سالن های نمایش این فیلم را از ۱۶۰ به ۲۴۳ سالن افزایش داد. همچنین اعلام شد فروش این فیلم در هفته پس از دریافت جایزهٔ اسکار نسبت به هفته قبل آن از رشد ۱۷۳ درصدی برخوردار بوده که این همین امر باعث گشت "جدایی نادر از سیمین" تا آن تاریخ بهترین عملکرد فروش در میان فیلم های برنده جایزه اسکار در آمریکا را به نام خود به ثبت برساند. بازخورد. فیلم "جدایی نادر از سیمین" نقدهای مثبتی از منتقدان سینمای جهان دریافت کرد. راتن تومیتوز گزارش کرد که ۹۹٪ منتقدان نسبت به فیلم نظر مثبتی دا
شته اند که این درصد از روی ۱۵۲ نقد به دست آمده که در مجموع نمره ۸٫۹/۱۰ را نصیب فیلم می کند. جمع بندی منتقدان راتن تومیتوز می گوید: «جدایی یک درام پیچیده است. فیلمی پر از تعلیق که عناصر آن با هم همخوانی دارند.» فیلم در سایت متاکریتیک نیز امتیاز ۹۵/۱۰۰ را دریافت کرد که این میانگین از روی ۴۱ نقد به دست آمده که به معنای «تحسین جهانی» است. متاکریتیک "جدایی" "نادر از سیمین" را بهترین فیلم سال ۲۰۱۱ معرفی کرد. لیست تاپ تن. "جدایی نادر از سیمین" در لیست ده فیلم برتر منتقدان زیادی در سال ۲۰۱۱ قرار گرفت. برخی از قابل توجه ترین آن ها به شرح زیر است: ده فیلم برتر قرن. بی بی سی با نظرسنجی از ۱۷۷ منتقد فیلم در سراسر جهان فهرست ۱۰۰ فیلم برتر از سال ۲۰۰۰ میلادی به این سو را منتشر کرد. فیلم "جدایی نادر از سیمین" به کارگردانی اصغر فرهادی بالاتر از فیلم های "جایی برای پیرمردها نیست"، "زودیاک" و "درون لوین دیویس" در رتبه نهم ۱۰ فیلم برتر قرن بیست و یکم ایستاده است. نظرسنجی نشریه سایت اند ساوند. در سال ۲۰۲۲ فیلم جدایی در لیست بهترین فیلم های تاریخ سینما از نظر کارگردان ها در جایگاه هفتاد و دوم قرار گرفت. دست آورد. برنده شدن در گلد
ن گلوب ۲۰۱۲. فیلم "جدایی نادر از سیمین" در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۲، جایزه «بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان» را از شصت و نهمین مراسم گلدن گلوب دریافت کرد و به اولین فیلم ایرانی ای تبدیل شد که این جایزه را دریافت می کند. جوایز گلدن گلوب توسط انجمن مطبوعات خارجی هالیوود اعطاء می شود. گلدن گلوب پس از اسکار مهم ترین جایزه سینمایی در آمریکاست. این موفقیت موجی از شادی در ایران به راه انداخت. اصغر فرهادی به همراه پیمان معادی روی صحنه حاضر شد و جایزه خود را از دست مدونا، خواننده معروف پاپ و کارگردان سینمایی، دریافت کرد و گفت: «وقتی بر روی صحنه می آمدم داشتم فکر می کردم که چه باید بگویم؟ آیا باید چیزی از مادرم یا پدرم بگویم، از همسر مهربانم، فرزندانم، دوستان خوبم یا از گروه فیلم برداری عالی و دوست داشتنی ام؟ اما حالا ترجیح می دهم از مردمم بگویم. فکر می کنم آن ها حقیقتاً مردمی صلح دوست هستند… بسیار متشکرم.» فیلم آمریکایی و بوسنیایی زبان "در سرزمین خون و عسل" به کارگردانی آنجلینا جولی، "گل های جنگ" ژانگ ییمو از چین، "پسری با دوچرخه" ساخته برادران داردن از بلژیک و فیلم اسپانیایی "پوستی که در آن زندگی می کنم" به کارگردانی پدرو آلمودوار
رقبای "جدایی نادر از سیمین" در بخش بهترین فیلم خارجی زبان بودند. برنده شدن اسکار ۲۰۱۲. "جدایی نادر از سیمین" از طرف هیئت انتخاب فیلم ایران، برای شرکت در بخش بهترین فیلم خارجی زبان برای هشتاد و چهارمین دوره جایزه اسکار معرفی شد و در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۲ برای اولین بار در تاریخ سینمای ایران این فیلم توانست در دو بخش اصلی فیلم نامه تألیفی (غیراقتباسی) و فیلم خارجی برای اسکار نامزد شود. نخستین نامزد ایران برای دریافت این جایزه فیلم سینمایی "بچه های آسمان" به کارگردانی مجید مجیدی بود که در جوایز اسکار ۱۹۹۹، برای دریافت جایزه اسکار فیلم خارجی نامزد شده بود. نامزد شدن یک فیلم غیر انگلیسی زبان برای دریافت جایزه بهترین فیلم نامه غیراقتباسی به ندرت اتفاق می افتد. داریوش مهرجویی در پی نامزدی جدایی نادر از سیمین در اسکار گفت: «به اصغر فرهادی عزیز تبریک می گویم و امیدوارم همان طور که طلسم جایزهٔ نوبل شکسته شد، این بار طلسم جایزهٔ اسکار توسط تو شکسته شود.» فیلم "جدایی نادر از سیمین" در ۲۷ فوریه ۲۰۱۲ پس از اعلام نامش توسط ساندرا بولاک جایزه «بهترین فیلم خارجی» را از هشتاد و چهارمین مراسم اسکار گرفت و به اولین فیلم ایرانی ای تبدی
ل شد که این جایزه را دریافت کرد. فرهادی در سخنرانی هنگام دریافت جایزه گفت: بازتاب ها. موفقیت این فیلم باعث خوشحالی ایرانیان سراسر کشور و جهان شد؛ اگرچه نقدهای مخالفی نیز در داخل ایران از جناح های تندرو بر آن وارد شد. هر چند در بسیاری از رسانه های دیداری و شنیداری صحبت های اصغر فرهادی در هنگام دریافت جایزهٔ انعکاس یافته اما خبرگزاری فارس ضمن اعلام اینکه فرهادی در هنگام دریافت جایزه دخترش را در آغوش کشیده، سخنان وی را این گونه منتشر کرد: «این جایزه را در حالی دریافت می کنم که همه جا در میان سیاستمداران صحبت از جنگ، خشونت و نامهربانی است، ایران با آن فرهنگ درخشان، غنی و کهن خود که در زیر گرد و غبار سنگین سیاست مدفون شده، با شما حرف می زند.» اما سپس خبر منتشره خود را تغییر داد و قسمت مرتبط با برنامه هسته ای را حذف کرد. محمد خاتمی از جمله مهم ترین شخصیت های سیاسی ایران بود که ضمن تبریک این موضوع اظهار داشت: «هنر به طور عام و سینما به طور خاص از مهم ترین ابزارهایی است که می تواند در جهان ناامن، جنگ زده و پر از تبعیض و ناروایی و خودکامگی، موجب نزدیکی دلها و چیرگی انسانیت و محبت بر خشونت شود و گفتگوی فرهنگ ها و تمدن
ها را به جای تنش و درگیری بنشاند.» اصغر فرهادی در مصاحبه ای که با رویترز انجام داده از اهمیت فراوان خوشحالی مردم ایران برای خودش سخن به میان آورده و به سؤال رویترز در رابطه با پیام فیلمش برای ایران و ایالات متحده آمریکا، این گونه پاسخ گفته است: وودی آلن که در بخش بهترین فیلمنامهٔ اورجینال، با فیلم "نیمه شب در پاریس" برنده شده بود، در مراسم اسکار حاضر نشد. تام برنارد مدیر پخش این فیلم در کمپانی سونی پیکچرز در توضیح عدم حضور وودی آلن گفت: واکنش وزارت ارشاد. وزارت ارشاد در عین حال که پیشتر در جشنواره فیلم فجر از فیلم تقدیر کرد، پس از سیاسی شدن فیلم مانع برگزاری مراسم تقدیر (دوشنبه ۲۲ اسفند) از اصغر فرهادی از سوی اعضای کانون کارگردانان سینمای ایران و شورای عالی تهیه کنندگان سینمای ایران شد. شورای عالی تهیه کنندگان سینمای ایران در بیانیه ای نسبت به لغو مجوز برگزاری این مراسم از سوی «متولیان فرهنگی» کشور واکنش نشان داده و ابراز تاسف کرد. در این بیانیه خطاب به آقای فرهادی آمده است: «بنابود فقط بگوییم خسته نباشید. دست مریزاد. متولیان فرهنگی نگذاشتند، نشد، متاسفیم، افسوس.» بین المللی. موفقیت پی در پی "جدایی نادر از سی
مین" مورد توجه بازیگران و هنرمندان مطرح جهان نیز قرار گرفت. در حلقه منتقدان فیلم نیویورک، اصغر فرهادی برای "جدایی نادر از سیمین" جایزه بهترین فیلم خارجی زبان را دریافت کرد. آنجلینا جولی و برد پیت نخستین افرادی بودند که بعد از پایین آمدن فرهادی از روی سن به او تبریک گفتند. در ادامه رابرت دنیرو یکی از اسطوره های سینمای آمریکا نیز دریافت جایزه را به او تبریک گفت. واکنش های داخل ایران. موافقان. در حالی که موفقیت این فیلم موجی از شادی در جامعه ایرانیان به راه انداخت اما صدا و سیما تنها در ساعات کم بینده و بسیار کوتاه به آن اشاره کرد. این فیلم واکنش های مختلفی از سوی جامعه هنرمندان، سیاستمداران و شخصیت های جامعه ورزش را نیز دربرداشت. رتبه ها و جایزه ها. از نظر کاربران وبگاه IMDb این فیلم یکی از ۲۵۰ فیلم برتر تاریخ سینمای جهان و دومین فیلم برتر سال ۲۰۱۱ جهان می باشد.
بابا آدم یا سوسن شب بو یا گوش فیل عمودی غول پیکر نام یک گونه از گیاهان استوایی برگ پهن است که منشأ آن غرب اوراسیا است. طول ساقهٔ آن از 0.5 تا 1.6 متر می رسد و طول ریشهٔ آن مابین ۵۰ سانتیمتر تا ۱ متر است. مصرف خوراکی. برگ ها وساقه ها ی آلوکازیا به عنوان یک سبزی سبز در غذاهای جنوب شرقی آسیا استفاده میشود. در زبان ژاپنی «گوبو» نامیده می شود و ریشهٔ آن در بسیاری از غذاها مانند کین پیرا، تمپورا و کاکی آگه استفاده می شود.
ایو کلَن (متولد ۲۸ آوریل ۱۹۲۸ در نیس - درگذشت ۶ ژوئن ۱۹۶۲ در سن ۳۴ سالگی در پاریس) نقاش فرانسوی ست. کلَن در شهر نیس فرانسه، در ادارهٴ نیروی دریایی، آپس متولد شد. والدین او فرد کلَن و ماری ریموند هر دو نقاش بودند. او رهبر جنبش نئورئالیسم و همچنین پیشگام در توسعهٔ هنر اجرا و هنر مینیمال و هنر پاپ بود. او در سال ۱۹۵۸ در پاریس نمایشگاه جنجالی با عنوان "خلاء" بر پا کرد که فضای آبی رنگ پیش از ورودی گالری از محیط اسرارآمیز داخل خبر می داد. ذهنیت های کلَن در مورد فضا و آسمان باعث بکارگیری مفرط رنگ آبی شد، در نتیجه بوم هایی را که سراسر آبی بودند به وجود آورد. او هنگامی که مشغول تماشای فیلم "موندوکان" در فستیوال فیلم کن در ۱۱ مه ۱۹۶۲ بود، دچار حمله قلبی شد و پس از آن نیز دچار دو حمله قلبی دیگر شد که دومین آن، او را در ۶ ژوئن ۱۹۶۲ از پای درآورد. دوران جوانی. در ۱۹ سالگی کلَن به همراه دوستانش، در ساحلی در جنوب فرانسه تصمیم گرفتند تا جهان را بین خود تقسیم کنند. آرمان زمین را انتخاب کرد، کلود کلمات را، ولی کلَن فضای آسمانی را، فضایی که اطراف کرهٔ زمین را احاطه کرده است. این چهره جنجالی هنر فرانسه در سال های میانی قرن، ابتد
ا همراه با هنرمندان دیگری چون آرمان، ژان تنگلی و دانیال اسپوری عضو گروه نئورئالیست بود. گروه مذکور، جریانی نوگرا با دیدگاهی انتقادی و کنایه وار نسبت به دنیای صنعتی و مدرن بود که موضعی ستیزه گر در برابر رسانه نقاشی داشت و بر اساس همین ویژگی توسط منتقد معروف فرانسوی پیر رستانی معرفی شد. او هم مردم را به ساحت معنوی دعوت می کرد و هم با تمهیداتی عجیب و غریب، انگاره های معنوی اش را می فروخت. در نتیجه هم چهره آوانگارد از خود به نمایش می گذاشت و هم آزادی های آوانگاردیسم را به فروش می رساند. این جلوه های متضاد منتقدان را در دفاع از وی در وضعیتی دشوار قرار می داد، به طوری که عده ای او را یک نابغه هنری معرفی می کردند و عده ای دیگر یک شارلاتان. ایو کلَن همچون یک نوجوان، احساساتی و رمانتیک بود، شیفته آئین ها، فرهنگ ها و فرقه های دینی بود. او از سن ۲۰ سالگی با یک فرقه مسیحی که از اصول ماکس هندل در تکامل معنوی بشر پیروی می کرد، آشنا شد و سراسر عمر هنری اش تحت تٲثیر آرمان های آن قرار داشت. این فرقه تٲکید بر دوری از عصر مادی گرایی حاضر و سیر و سلوک به دوران موعود و آکنده از روح را دارد، و برای رسیدن به رستگاری، دعوت به معنویت
ناب می کردند، و به دست آوردن این معنویت با هیچ پنداری و تهی انگاری محقق می شود، در نتیجه فضای خالی سرشار از معنویت و انرژی معنوی بود. این اندیشه تا حدی متٲثر از آئین ذن در بودیسم است که مفهوم سعادت معنوی در آن بود، که کلَن در سفرش به ژاپن آموخته بود. او در سال ۱۹۸۵ در پاریس نمایشگاه جنجالی با عنوان خلٲ برپا کرد، که فضای آبی رنگ پیش از ورودی گالری از محیط اسرارآمیز داخل خبر می دهد. فرش ورودی، پرده های نمایشی آویزان شده و چهارچوب در و پنجره ها همگی به رنگ آبی لاجوردی بودند. کارت دعوت نمایشگاه، وسایل پذیرایی از مهمانان و حتی لباس مخصوص دو گارد مراقب جلوی درب ورودی نیز همین رنگ را داشتند. اما تمام آن چیزی که بازدید کنندگان پس از عبور از این همه آبی، در داخل گالری می دیدند، فقط رنگ سفید بود و فضای تهی! اثاثیه و مبلمان از فضای داخل گالری تخلیه شده و روی تنها میز باقی مانده پارچه ای سفید پهن شده بود. سطوح دیوارها، سقف و کف، در پوششی کاملٱ سفید، بیکرانی از بیرنگی را پدیدآورده بودند. آنچه که به نمایش گذاشته شده بود، در واقع چیزی نبود جز خلاء. این رویداد، در حقیقت به جای نمایش «شیء» هنری، «اجرایی» نمادین را ارائه می ک
رد که با سه رهیافت هنری کلَن مرتبط بود: «خلاء»، «رنگ آبی»، و اجراهای موسوم به «انسان نگاری». آلبر کامو نویسنده مشهور فرانسوی وقتی که از این نمایشگاه بازدید کرد در دفترچه یادبود آن نوشت: «تهی اما سرشار از قدرت». کلَن خود بر این باور بود که: «جوهر نقاشی شرایطی است که هنرمند توسط نیروی خلاقانه اش و با ایجاد رابطه بین عناصر به وجود می آورد و این شرایط، در واقع یک پوسته مرموز است که هنرمند آن را آبستن تصاویر نقاشی می سازد.» در طول سال های ۱۹۴۸–۱۹۵۲ به ایتالیا سفر کرد و سپس به انگلستان و اسپانیا و ژاپن رفت. در ژاپن در اوایل سن ۲۵ سالگی در رشته جودو استاد شد و کمربند دان سیاه را از کودوکان دریافت کرد، که در آن زمان دستاوردی قابل ملاحظه برای یک غربی بود. او در سال ۱۹۵۳ در ژاپن ماند. کلَن مدتی بعد کتابی دربارهٔ جودو تحت عنوان اصول و مبانی جودو تٲلیف کرد. در سال ۱۹۵۴ به طور دائم ساکن پاریس و به طور جدی فعالیتش را در دنیای هنر شروع کرد. کلَن دوست داشت تصور کند قادر است پرواز کند. در این اشتیاق، شیفتگی کلَن به «فضا» و «رنگ آبی» کاملٱ عیان است: او هر دو را برگرفته از روح آسمان می دانست. این تصویر یکی از ماندگارترین تصاویر
نئو-آوانگارد با عنوان «نقاش فضا خود را به درون خلاء پرتاب می کند» می باشد. در این تصویر کلَن خودش را مثل پرنده ای سبکبال برای به آغوش گرفتن فضا پرتاب می کند. در واقع عکس مونتاژ شدهٔ یک پرش مطمئن کلَن است. جذابیت این تصویر تا حدی به خاطر ساختگی بودن آن است: کلَن چیزهای تصنعی و غیرواقعی را دوست داشت. او مثل مارسل دوشان و نسل هنرمندان پیشرو نیویورکی در دههٔ ۶۰، به صحت و صداقت هنر مدرن در بیان احساسات اعتقادی نداشت. عصر آبی (آثار مونوکروم). ذهنیت های کلَن در مورد فضا و آسمان، به تدریج او را در مقام یک نقاش دگراندیش به سمت بکارگیری مفرط «رنگ آبی» به عنوان رنگ فضای لایتناهی، رنگ سحرانگیز افق و دریاهای بیکران سوق داد. او در این فرایند، به شکلی متهورانه به سمت خلق بوم هایی سراسر آبی متمایل شد که اکنون معروف ترین آفرینش های هنرمند به شمار می آیند. ارائه یک بوم که حاوی چیزی جز گسترهٔ مطلق رنگ آبی نیست، در آن زمان حرکتی کاملٱ جسورانه بود که خیلی زود برای کلَن شهرتی فراوان به همراه آورد. اما دست کم دو تجربهٔ دیگر در کاهش فرم هنری به یک حوزهٔ تک رنگ، یا مونوکروم، بر بوم های آبی کلَن تقدم تاریخی داشتند: «نقاشی های سفید» ر
اشنبرگ متعلق به سال ۱۹۵۲ و خیلی پیشتر از آن «مربع سیاه» و «سفید روی سفید» کازیمیر مالویچ متعلق به سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۵۲. بوم های سفید راشنبرگ، بر مبنای طرد کامل روایتگری های ذهنی- احساسی و خود بیانگری های اکسپرسیونیسم انتزاعی خلق شده بودند، در حالی که مونوکروم های آبی کلَن، سرشار از اشارات معنایی و کنایات استعاری هستند؛ و تابلوهای مالویچ در پی انتزاع سوپره ماتیسم در کاهش عناصر شکلی و ادغام سطوح کوبیستی بودند، در حالی که ساختار و تکنیک برای مونوکروم های کلَن مهم نبود، بلکه برای او تٲکید بر تجلی رنگ آبی مهم بود. رنگ آبی برای کلَن، برآمده از آسمان، دریاها و کهکشان هاست. آبی غنی شدهٔ او به مثابه خالص ترین و معنوی ترین رنگ، پدیده ای حتی فراتر از آبی طبیعت، بلکه رنگ قدسی است، مثل رنگ بهشت، فضای لایزال و روح خالص. بر این اساس توجه او به رنگ آبی، همانند رویکردش به فضا و خلاء از سطح طبیعت گرایانه فراتر رفته، به اندیشه های متعالی معطوف می شود. ایو کلَن بعدها آبی لاجوردی خود را رنگی انحصاری و جهانی معرفی و حتی فرمول تهیه و ترکیب آن را منتشر کرد. «آبی بین المللی کلَن» یا I.K.B شاید اولین تلاش برای شیئی کردن بود، که البته
برخی آن را آمیزش نا مشروع هنر تجارت و کالایی کردن خلاقیت هنرمند ارزیابی کردند. در این رنگ، چسب خاصی با پودر رنگ ترکیب می شد که کیفیت درخشانی بدان می بخشید. آبی استاندارد شده کلَن، علاوه بر بوم های نقاشی، بر روی اشیاء، به سان مجموعه همرنگی از فراورده های صنعتی، بعدها به دوره آبی کارهای کلَن، مشابه نقاشی های دوره آبی پیکاسو، شهرت یافتند. مونوکروم های آبی کلَن، از سال ۱۹۵۵ کیفیت عمیق تری پیدا کرده و اشارات معنوی در آن ها به نحو آشکارتری ظاهر می شود. نمایش این آثار در سال ۱۹۵۷ در شهرهای پاریس و میلان، با تبلیغات عمومی وسیعی همراه بود. پخش کارت پستال های آبی، به پرواز درآوردن ۱۰۰۱ بالون آبی و ادعاهای خیالی هنرمند در مورد قدرت معنوی تک رنگ های آبی، از جمله این که: «از طریق رنگ احساس یگانگی کاملی با فضا پیدا می کنم.»، «آبی ها به من رهایی می بخشند» و «تابلوهای تک رنگ من اندیشهٔ وحدت مطلق را ارائه می کنند» کلَن در گالری آپولینر شهر میلان، بوم های آبی کاملٱ مشابه و بدون قاب را پس از مشورت با خریداران به قیمت های متفاوتی به فروش می رساند. بدین ترتیب که ابتدا نظر بازدیدکنندگان را جویا شده و سپس قیمت اثر را بر اساس میزان
فهم انتقادی و درک هنری آنان تعیین می کرد؛ بنابراین بهای اثر برای کسانی که «حساسیت بصری» بیشتری داشته و دریافت عمیق تری از آثار را ابراز می کردند، بیشتر تعیین شده و مجبور بودند که مبلغ بیشتری بپردازند. در واقع معیار ارزش گذاری مادی اثر، به تعبیر کلَن، «آگاهی بصری» مخاطبان بود: پنداری مشابه نگرهٔ مارسل دوشان در تٲکید بر سهم مخاطب، که در اینجا علاوه بر درک اثر هنری، ارزش گذاری مادی آن را نیز شامل می شد. ایو کلَن در سال ۱۹۵۷ در پیامد بوم های تک رنگش، در اظهار نظری ظاهرٱ عجیب اما تقریبٱ هم سنخ با گفته های پیشینش، مدعی شد که زمین در کلیت خود آبی است. او سپس این ادعا را در اثری با عنوان «کره آبی» تجسم بخشید. چهار سال بعد یوری گاگارین فضانورد روسی در گزارشی اعلام کرد که رنگ کرهٔ زمین بر اساس مشاهداتش در فضا، آبی غلیظ است. خالق تک رنگ های آبی بر این باور بود که این رنگ با وجود آنکه دریاها و آسمان را تداعی می کند، از همهٴ رنگ ها انتزاعی تر است: «آبی، با آنکه بسیار در طبیعت مشهود است، لیکن بر خلاف رنگ های دیگر فاقد شخصیتی ملموس و عینی است.» ایوکلَن و پندارهای آبی. «من از طریق رنگ نوعی احساس هم ذات پنداری کامل با فضا پید
ا می کنم؛ احساسی که واقعٱ مرا آزاد می سازد.» انسان نگاری های دوران آبی. اما معروف ترین و جنجالی ترین کارهای کلَن، نقاشی های بدنی یا به تعبیر «انسان نگاری های دوران آبی» است؛ که از جسورانه ترین کارهای تاریخ هنر مدرن است. او از بدن برهنهٔ زنان به مثابهٔ برس هاس زنده استفاده می کرد و خودش تنها یک هدایت کننده بود و هیچ گونه تماسی با زن ها و بوم نداشت. در برخی از اجراها بدن زنان رنگ می شد و با غلت زدن روی بوم رنگ آبی ثبت می شد و در برخی دیگر زنان به تابلوها می چسبیدند و با اسپری دور آن ها رنگ می شد. این تجربیات، همیشه در برابر تماشاگران و با همراهی یک ارکستر موسیقی که یک سمفونی با یک نت واحد را می نواخت، صورت می پذیرفت. رویداد انسان نگاری دوران آبی که در سال ۱۹۶۰ همراه با یک قطعهٔ موسیقی مونوتون به طور زنده اجرا شد، یکی از معروف ترین نمونه های این ژّانر است. تابلوهای خلق شده در این اجراها، با عنوان کلی Ant، بر گرفته از ابتدای کلمهٔ «انتروپومتری» به نمایش درآمده. تکه های پراکنده ای که از تماس های متناوب بدن با سطح تابلو پدید آمده اند، مشابه سطوح کوبیستی و یادآور تابلوی «برهنه در حال پایین آمدن از پله ها» اثر مارسل
دوشان هستند که پیکره زن را در تجزیه سطوح مختلف به تصویر کشیده است. پیکره زن ها در تصاویر انسان نگاری، فاقد هویت و غیرقابل شناسایی است؛ گویی که تابلوی نقاشی در زمانی با بدن همگن شده، لیکن اکنون جسم گریخته و تنها روح باقی مانده است. این کار او در امتداد کار جکسون پولاک بود، چون هر دو بوم را بر روی زمین قرار می دادند و از قلمو استفاده نمی کردند. اما کار پولاک انتزاعی بود و خود رنگ روی بوم می پاشید. اما در کار کلَن معلوم بودن پیکره زن ها نشان دهندهٔ فیگوراتیو بودن تابلوهاست، و او تنها هدایت کننده و ناظر بوده است؛ که از منظر حساسیت های فمنیستی معاصر، حضور یک مرد ژیگول با لباس رسمی در برابر جمعیتی از تماشاگران عمدتٱ بورژوایی از زنان برهنه به مثابهٔ ابزار کار استفاده می کند، چقدر می تواند صحنه بحث برانگیزی باشد. تفاوت دوم کار این دو هنرمند به روش و فرایند نقاشی مربوط می شود. برای پولاک رها و آزاد ریخته شدن رنگ ها مهم بود، اما برای کلَن، وسیله انتقال رنگ بر روی بوم مهم بود. او رنگ را از طریق تماس با بوم ثبت می کرد. او عقیده داشت بدن انسان انرژی خودش را به بوم نقاشی منتقل می کند؛ و سایر آثار کلَن که با این روش انجام ش
ده بود، عبارتند از تابلوهای ثبت و ضبط باران که کلَن در حین رانندگی در زیر باران با سرعت۷۰ مایل در ساعت، بومی که به سقف ماشین گره زده بود روی آن آثاری از دوده ها ایجاد می شد که توسط مشعل گاز سوزانده شده بود. کلَن ابتدا به خلق تصاویر تک رنگ علاقه نشان داد، اما بعدها چندین روش غیر مرسوم دیگر برای خلق آثار هنری اش بکار گرفت. برای مثال او یک بار توسط یک شعله افکن سطح کاغذ را سوزانده و بار دیگر توسط باران مصنوعی بوم آماده خود را تحت تٲثیر قرار داده و بدین ترتیب آثاری در مرز بین شکل گیری و انتزاع پدیدآورد. آثار هنری کلَن گرچه به اندازه آنچه که هم زمان در نیویورک رخ می داد از تکنیک و مهارت بالایی برخوردار نبود، اما لطیف تر و شاعرانه تر به نظر می رسیدند. در مجموع کلَن را باید قطب اروپایی جنبش هنری پاپ دانست که بیشتر در آمریکا توسط راشنبرگ و جاسپر جانز به ظهور رسیده بود. اما از سوی دیگر شیوه دادائیسم در اروپا را تداوم بخشید. به همین دلیل در سال های پایانی عمرش در میان تمایلات هنری متنوعی سرگردان بود. اما توانست دادائیسم را با گرایش های هنرمندانی که به نحوی در حاشیه ٴ دادا قابل توضیح بودند، پیوند دهد. از جملهٴ این هنرمن