Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ربها، در حدود کوه های توروس، سربازان بیزانسی موفق به پیشروی شدند و تمامی این سرزمین را جزو قلمرو امپراتوری بیزانس قرار دادند. در قرن یازدهم میلادی با ظهور حکومتی ارمنی در سرزمین کیلیکیه که در اندک زمانی تبدیل به قدرتی مستقل با ابعاد نظامی، سیاسی و فرهنگی در خور توجهی شد به گونه ای که بخش اعظمی از حوادث مربوط به پادشاهی کیلیکیه درمتون تاریخی مورخان اروپایی هم روزگار آن در ذیل عنوانهای بارون نشین جدید ارمنی، ارمنستان جدید یا ارمنستان کوچک به نگارش درآمد و تا سده های بعد نیز مورد بررسی قرار گرفت. موقعیت جغرافیایی کیلیکیه. بر مبنای مطالعات جغرافیایی و بر اساس طبیعت حاکم بر کیلیکیه، که از تنوع خاصی برخوردار است، رشته کوه های توروس، که در قسمت های غرب، شمال و شرق این سرزمین گسترده است، همواره یکی از مهم ترین محافظان طبیعی این سرزمین بوده و در طی دوران پادشاهی کیلیکیه قلعه های مستحکم بسیاری را بر بلندای تپه های خود از گزند مهاجمان محفوظ داشته. جغرافیدانان، این سرزمین را به لحاظ طبیعی به چندین بخش تقسیم کرده اند: آب و هوا و منابع طبیعی کیلیکیه. آب و هوای کیلیکیهٔ کوهستانی متغیر و از تابستانهای گرم و زمستانهای بسیار س
رد برخوردار است. در نواحی دشتی، معمولاً فصل بهار از آوریل (اردیبهشت) آغاز می شود و به دلیل وجود رودخانه ها و جویبارهای این بخش، که از کوه های توروس سرچشمه می گیرند و به دریای مدیترانه می ریزند، این منطقه ناحیه ای حاصلخیز محسوب می شود. این عوامل سبب رونق کشاورزی در حوزهٔ پادشاهی کیلیکیه شده بود و محصولات متنوعی چون گندم، جو، برنج و پنبه در دشت های حاصلخیز آن کشت می شد. کیلیکیه از تنوع گیاهی فراوانی برخوردار است و وجود گونه های فراوانی از بوته های صحرایی، به ویژه در بخش کوهستانی آن، سبب گسترش دامداری در کوهپایه ها و تپه های منتهی به این نواحی شده. بر اساس اسناد موجود پرورش و تربیت اسب یکی از حرفه های رایج در بین مردمان ساکن درکیلیکیهٔ کوهستانی بوده. همچنین، این سرزمین دارای معادن زیرزمینی فراوانی است. اقوام و موقعیت نظامی و اجتماعی کیلیکیه. در قرون وسطا ساکنان سرزمین کیلیکیه را مردمانی از قومیتهای مختلف از قبیل ارمنیان، رومیان، آشوریان، یونانیان و اعراب تشکیل می دادند. در قرن سیزدهم میلادی، کل جمعیت این سرزمین در محدودهٔ پادشاهی ارمنی کیلیکیه بیش از یک میلیون نفر بوده که در نواحی مختلف این پادشاهی و در گستره ای
در حدود چهل هزار کیلومتر مربع پراکنده بوده اند. سرزمین کیلیکیه شهرهای فراوانی را در خود جای داده بود که بسیاری از آن ها با دیوارها و قلعه هایی مستحکم محصور شده و علاوه بر استحکامات نظامی از امکانات اجتماعی و اقتصادی کافی نیز برخوردار بودند. از این میان چهار شهر سیس، قوزان (ترکیه)، آدانا، آنازاربا، موپسوئست از اهمیت اقتصادی و سیاسی بیشتری برخوردار بوده اند. در بخش های کوهستانی قلعه هایی قرار داشت که از استحکامات و بنایی با ویژگی های نظامی خاص برخوردار بود. از مهم ترین این قلعه ها می توان به واهکا، لامبرون (لامپرون)، گوگلاگ و کاپان اشاره کرد. ورود مهاجران ارمنی و تشکیل حکومتی مستقل. بر اساس متون تاریخی ارمنی تقریباً از ابتدای قرن یازدهم میلادی جمعیت انبوهی از ارمنیان شهرها و روستاهای مختلف ارمنستان پس از حملات سپاهیان بیزانس مجبور به ترک سرزمین خویش شدند و به سوی سرزمینی امن تر مهاجرت کردند. سرزمین کیلیکیه به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود، که نوید سرزمینی آرام و امن را می داد بیشتر مورد توجه مهاجران ارمنی قرار گرفت و روز به روز بر شمار ارمنیانی که به این سرزمین مهاجرت می کردند افزوده شد. به گونه ای که در دههٔ
چهل قرن یازدهم میلادی و در پی مهاجرتها و سکونت ارمنیان در نواحی مختلف کیلیکیه چندین امیرنشین ارمنی در این ناحیه تشکیل شد که همگی آن ها خاستگاهی فئودالی داشتند و متعلق به یکی از خاندان های بزرگ ارمنستان بودند. پس از مدتی نه چندان طولانی و در اواخر نیمهٔ نخست قرن یازدهم میلادی، سرداران نظامی ارمنی مسئولیت ادارهٔ برخی قلعه های نظامی مهم کیلیکیه را در دست گرفتند و به این ترتیب، با شکل گیری نخستین نشانه های تمرکز و توسعهٔ قدرت، امیرنشینهایی ارمنی به وجود آمد و زمینهٔ لازم برای ایجاد امارتی مستقل و متحد را فراهم ساخت. شاهزاده روبن. در اواخر سال ۱۰۸۰م شاهزاده روبن، از امرای نامی ارمنی - که در قلعه ای در ناحیهٔ شمال کیلیکیه اقامت داشت، به همراهی برخی دیگر از نجبای ارمنی و سپاهیان خود و به منظور دستیابی به حکومتی مستقل در برابر امپراتوری بیزانس قیام کرد و وارد نبردهایی سخت و طولانی با لشگریان بیزانس شد. او با تمامی امیرنشینهای ارمنی، که در نواحی مختلف بخش کوهستانی کیلیکیه ساکن بودند، پیمان اتحاد بست و به یاری آن ها توانست برخی از قلعه های واقع در بخش کوهستانی کیلیکیه را نیز از آن خویش سازد و در نهایت، با رهبری مطلق خو
د حکومتی مستقل تشکیل دهد. این حکومت درآغاز عنوان دودمان روبنی را به خود اختصاص داد اما بعدها از آن با نام امارت ارمنی کیلیکیه یاد شد و البته در برخی منابع اروپایی به صورت باروننشین ارمنی کیلیکیه نیز عنوان شده است. روبن تا ۱۰۹۵م حکومت کرد و پس از او فرزندش، کنستانتین اول، قدرت را درست گرفت. کنستانتین اول. پس از شاهزاده روبن فرزندش، کنستانتین اول، قدرت را درست گرفت. (۱۰۹۵–۱۱۰۲م). وی سیاست های پدر را به منظور تحکیم و ثبات هر چه بیشتر امارت تازه تشکیل شدهٔ ارمنی کیلیکیه دنبال کرد و در اندک زمانی موفق شد قلعهٔ واهکا واقع در کیلیکیه کوهستانی را، که یکی از مهم ترین استحکامات امپراتوری بیزانس بود، تصرف کند. کنستانتین، قلعهٔ واهکا را به دلیل اهمیت و حساسیت نظامی که داشت به منزلهٔ مرکز حکومت خویش انتخاب کرد و به نبردهای خود به منظور توسعهٔ قلمرو خویش در دو جبهه، در برابر امپراتوری بیزانس و نیز سلجوقیان، ادامه داد. مقارن همین ایام سپاهیان صلیبی از سمت غرب به شرق در حال پیشروی بودند. آنان در هر سرزمینی که به تصرف درمی آوردند امیرنشینی تأسیس می کردند و با تکیه بر همین سیاست توانستند تا ۱۲۷۰م بر متصرفاتشان در شرق حکومت کنن
د. در اوایل ۱۰۹۷م، دو لشکر از سربازان صلیبیون وارد سرزمین کیلیکیه شدند. آنان از کنستانتین، حاکم امارت ارمنی کیلیکیه، درخواست یاری کردند و او به همراه برخی از امرای دیگر و لشگریان خود به سپاهیان صلیبی پیوست. هدف اصلی کنستانتین از همراهی با سپاهیان صلیبی به کارگیری نیروی مضاعف آن ها در دسترسی به مواضع بیشتری در سرزمین کیلیکیه بود. سپاهیان صلیبی به کمک امرای ارمنی موفق شدند بسیاری از قلعه های واقع در دشت های کیلیکیه را ازآن خویش سازند. آنان سپس به پیشرویهای خود در شرق ادامه دادند و در نهایت نیز امیرنشینی هم مرز با امارت ارمنی کیلیکیه ایجاد کردند که نقشی مهم درتعیین سرنوشت آتی این امارت ایفا کرد. در نتیجهٔ حملات سپاهیان صلیبی به شرق، که همزمان در جبه های مختلفی به نبرد می پرداختند، امپراتوری بیزانس فرصت بیشتری به دست آورد تا به توسعهٔ متصرفات خود و بازپس گیری قلعه هایی که تحت حکومت امارت ارمنی کیلیکیه قرار داشت بپردازد و در اندک زمانی موفق شد تا بر نواحی واقع در دشت های کیلیکیه مسلط شود. پس از چندی نیز از شکست سختی که سپاهیان صلیبی در یکی از نبردهایشان با آن مواجه شدند به نفع خود بهره برد و توانست چندین قلعهٔ مهم
را در محدودهٔ کیلیکیه فتح کند. توروس اول. پس از کنستانتین فرزندش، توروس اول (۱۱۰۲–۱۱۲۹م)، زمام حکومت را در دست گرفت. او به منظور گسترش متصرفات خویش نبردهایی طولانی را آغاز کرد و موفق شد شهرهای سیس و آنازاربا را ضمیمهٔ قلمرو خود سازد و حکومتی خودمختار تشکیل دهد که کاملاً مستقل از حکومت بیزانس عمل می کرد. لوون اول. در نیمهٔ نخست قرن دوازدهم میلادی، در دورهٔ جانشین توروس اول، یعنی لوون اول (۱۱۲۹–۱۱۴۰م)، امارت ارمنی کیلیکیه با حوادث مختلفی رو به رو شد. گروهی از لشگریان صلیبی در پی کسب متصرفات بیشتر و به قصد تصاحب شهرها و قلعه های مهم واقع در دشت های کیلیکیه به این سرزمین لشگرکشی کردند. لوون در تمامی جنگ ها پیروز و مانع پیشروی آن ها به محدودهٔ قلمرو کیلیکیه شد. سپاهیان صلیبی، که خود را از لحاظ نظامی در برابر لشگریان لوون ناتوان می دیدند، با خدعه ای وی را به اسارت درآوردند و او در قبال آزادی خویش ناچار شد برخی از قلعه های مهم امارت ارمنی کیلیکیه، واقع در دشت های این سرزمین، را به آن ها واگذار کند. چندی بعد نیز امپراتوری بیزانس به قصد نابودی کامل امارت مذکور به نواحی کوهستانی لشگرکشی کرد و طی جنگ هایی طولانی و سخت
موفق شد بسیاری از قلعه های مهم را به تصرف خویش درآورد. لوون نیز دستگیر و اسیر شد. در نتیجهٔ این حملات، امارت ارمنی کیلیکیه برای مدت زمانی نه چندان طولانی استقلال خویش را از دست داد. در ۱۱۴۲م لوون، که در قسطنطنیه در اسارت به سر می برد، درگذشت. تلاش برای بقای حکومت. توروس دوم (۱۱۴۴–۱۱۶۹م) برای حفظ استقلال امارت مذکور تا پایان عمر خویش نبردهایی سخت و طولانی با امپراتوری بیزانس داشته. او در طی دورهٔ حکومت خود تمام نیروهای نظامی و سیاسی را به منظور مقابله با حملات این امپراتوری به کار گرفت. پس از توروس دوم فرزند خردسالش، روبن دوم (۱۱۶۹–۱۱۷۰م)، جانشین پدر شد. لیکن چون کوچکتر از آن بود که به ادارهٔ درست امور بپردازد توما بایل، از نجبای دربار، نیابت امارت را در دست گرفت. پس از گذشت یک سال، برادر توروس دوم، مله (۱۱۷۰–۱۱۷۵م)، در زمان حیات برادرش امکان کسب پیروزی در بسیاری از نبردها با درایت نظامی و سیاسی او فراهم شده بود، زمام امور را در دست گرفت. او روبن و نایب امارتش، توما بایل، را از دستگاه حکومت دور و به هرومکلا تبعید کرد. دیری نپایید که روبن در آنجا درگذشت و مله از مدعیان امارت رهایی یافت. مله پس از تصاحب قدرت، مو
فق شد تمامی قلعه های واقع در دشت های کیلیکیه را از تسلط امپراتوری بیزانس خارج سازد و دیوار دفاعی قوی در برابر حملات لشگریان صلیبی ایجاد کرد تا مانع ورود آن ها به محدودهٔ قلمرو امارت خویش شود. او در ۱۱۷۳م شهر سیس را به منزلهٔ پایتخت امارت ارمنی کیلیکیه برگزید که تا ۱۳۷۵م همچنان مرکزیت خود را حفظ کرد. مدت امارت مله بسیار کوتاه بود و او خیلی زود طی توطئه ای به دست جمعی از نجبا و بزرگان، که از ابتدا با شیوهٔ حکومت او مخالف بودند، کشته شد. پس از مله امارت به فرزند برادرش، روبن سوم (۱۱۷۵–۱۱۸۷م)، رسید. روبن پس از اینکه زمام امور را در دست گرفت، برخلاف انتظار نجبا، دستور قتل همهٔ کسانی را که به گونه ای در قتل عمویش دخالت داشتند صادر کرد. ایوبیان مصر به رهبری صلاح الدین ایوبی، که متصرفات فراوانی به دست آورده بود، در پی حملات خود متوجهٔ کیلیکیه شد و نبردهای خود را برای تسلط بر بخش های مختلفی از این سرزمین آغاز کرد. پس از یک سال نبردهای طولانی سرانجام لوون دوم، (۱۲۱۹–۱۱۸۷م)، موفق شد تا سپاهیان مصری را شکست دهد و آنان را وادار به عقب نشینی از مرزهای کیلیکیه سازد. صلاح الدین، در پی کسب پیروزی دربرابر سپاهیان صلیبی در ۱۱۹۳
م، سفیرانی به نزد لوون دوم فرستاد و از او خواست تا سرزمین کیلیکیه را به او واگذارد و از امارت خویش صرفنظر کند. اما هنگامی که با پاسخ منفی لوون رو به رو شد سپاهیان خود را به قصد جنگ در مرزهای کیلیکیه مستقر کرد. نبرد آغاز شد اما مرگ صلاح الدین مانع از ادامهٔ آن شد و سپاهیانش میدان جنگ را برای بازگشت به وطن ترک کردند. لوون دوم توانست مرزهای قلمرو خویش را گسترش دهد و با اقداماتی که در زمینه های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی صورت داد به امارت ارمنی کیلیکیه رونق و شکوهی فراوان بخشید و یکی از قدرت های شرق مطرح و زمینهٔ لازم برای ایجاد حکومتی مستقل فراهم شد. لوون دوم در ۱۲۱۹م درگذشت. لوون دوم در اواخر عمرش دختر خود، زابل، را به منزلهٔ ولیعهد مشخص کرد. لیکن چون زابل برای ادارهٔ امور کشور بسیار کوچک بود کنستانتین، امیر لامبرون، از دودمان هتومی و آدان، امیر گاستون، را به منزلهٔ قیمان دختر خویش تا زمانی که به سن کافی برای حکومت برسد تعیین کرد. کنستانتین پس از حذف مدعیان حکومت تصمیم گرفت انسجام گذشتهٔ پادشاهی کیلیکیه را احیا کند. او در اندیشهٔ ازدواج پسرش، هتوم، با شاهزاده خانم زابل بود. اما بعد از مشورت با برخی از بزرگان کشو
ر به این نتیجه رسید که برای حفظ منافع پادشاهی ارمنی کیلیکیه و مصلحت آن لازم است که زابل با فیلیپ، نایب امارت انطاکیه، وصلت کند. فیلیپ در آن زمان شانزده سال بیشتر نداشت و این امر باعث می شد که همچنان کنستانتین به منزلهٔ قیم حکومت و با اقتدار تام بر مسند قدرت باقی بماند. شاهزاده خانم زابل با فیلیپ ازدواج کرد. اما دیری نپایید که فیلیپ، با حمایت نجبا و بزرگان دربارش و با تکیه بر اختیارات پادشاهی خود، تمامی مواردی را که در پیمانی طی ازدواج با زابل پذیرفته بود نادیده گرفت و از هر شیوه ای در تضعیف قدرت کنستانتین و دیگر سرداران ارمنی استفاده کرد. این سیاست او خیلی زود با ناکامی مواجه شد زیرا امرای ارمنی، که هرگز اجازه نمی دادند تا از میزان قدرت آن ها در کیلیکیه کاسته شود، بر او شوریدند، او را دستگیر و در دژ تیل زندانی کردند. پس از چندی فیلیپ در همین دژ درگذشت. شاهزاده خانم زابل را به عقد هتوم(۱۲۲۶–۱۲۷۰م)، پسر کنستانتین، درآوردند و تاج پادشاهی را نیز به او واگذار کردند. هتوم پیمان صلحی با مغولان بست که بر پایهٔ مفاد آن متعهد می شد سربازان کیلیکیه در برخی نبردهای مغولان در شرق به آن ها یاری رسانند و در ازای آن مغولان ن
یز متعهد شدند از ورود به کیلیکیه و تصرف آن خودداری کنند و در هنگام تهاجم نیروهای خارجی به محدودهٔ این سرزمین به پادشاه کیلیکیه کمک نظامی رسانند نیز تمامی کلیساهای واقع در این سرزمین را از پرداخت مالیات معاف کنند. هتوم، که در پی شرایط دشوار و نبردهای طولانی بسیار خسته و بیمار شده بود، بزرگان کشور را به نزد خود فرا خواند و طی مراسمی تاج پادشاهی کیلیکیه را به فرزندش، لوون سوم (۱۲۷۰–۱۲۸۹م)، واگذار کرد. پس از لوون سوم فرزندش، هتوم دوم (۱۲۸۹–۱۳۰۳م)، بر تخت پادشاهی کیلیکیه نشست. هتوم دوم پادشاهی با روحیهٔ ناپایدار و ضعیف بود و به دلیل نداشتن درایت کافی درحل و فصل مشکلات سیاسی و نظامی به ویژه در رویارویی با حوادث و مهاجمان خارجی چندین بار از مسند قدرت کناره گرفت و تخت پادشاهی کیلیکیه را خالی گذاشت. در ۱۲۹۲م، لشگریان مصری به سوی کیلیکیه پیشروی کردند و موفق شدند شهر و قلعهٔ هرومکلا را، که اسقف نشین و مرکز کلیسای ارمنی این پادشاهی محسوب می شد، به تصرف درآورند. مصریان در ادامهٔ نبردهایشان موفق شدند بسیاری از شهرها و قلعه های دیگر کیلیکیه را نیز تصرف کنند و هتوم دوم ناگزیر شکست را پذیرفت. هتوم دوم برادرزاده اش لوون چهارم
را (۱۳۰۳–۱۳۰۷م) به پادشاهی کیلیکیه برگزید. لوون چهارم در ابتدای حکومت خویش نمایندگانی به نزد پاپ کلمنت پنجم فرستاد و از او درخواست کمک نظامی کرد. سیاست غازان خان، نسبت به کیلیکیه، با گسترش این دیدگاه که پادشاهی کیلیکیه متوجه کشورهای اروپایی شده و با آن ها پیمان دوستی بسته، به کلی تغییر یافت و تصرف این سرزمین به منزلهٔ یکی از اهداف آتی مغولان در نظر گرفته شد. اُشین (۱۳۰۷–۱۳۲۰م) عموی پادشاه لوون، که شجاعت و دلیری خود را در نبردهای سخت دربرابر مغولان به اثبات رسانده بود، عنوان پادشاهی را ازآن خویش ساخت. پس از مرگ اُشین، فرزندش، لوون پنجم (۱۳۲۰–۱۳۴۲م)، بر مسند قدرت قرار گرفت. از مهم ترین اقدامات لوون پنجم بهبود وضعیت اقتصادی کیلیکیه بود تا کشور توانایی کافی برای بازسازی لطمات و خسارات حاصل از نبردهای طولانی گذشته را به دست آورد. از این رو، اقدام به گسترش داد و ستد با بسیاری از کشورهای اروپایی کرد و پیمانهای تجاری نوینی با برخی از مراکز بازرگانی اروپا منعقد ساخت. او بندر آیاس را به مرکزی برای ورود و خروج کالاهای بازرگانان اروپایی تبدیل کرد و از این طریق درآمد سرشاری را نصیب کیلیکیه ساخت. سقوط پادشاهی. نبردهای پی د
ر پی مصریان در نقاط مختلف کیلیکیه به مدت سه سال ادامه پیدا کرد. آن ها در بیشتر جنگ ها پیروز شدند و شمار بسیاری از شهرهای مهم را تصرف کردند. سپاهیان کیلیکیه متحمل تلفات سنگینی شدند و شمار بسیاری از سربازان آن به اسارت مصریان درآمدند. لوون پنجم درمانده از این نبردها در حالی که پادشاهی خویش را تنها و بدون هیچ حامی مورد اطمینانی می دید و از حمایت کشورهای اروپایی نیز ناامید شده بود بار دیگر چاره را در صلح یافت و نمایندگانی به نزد مصریان فرستاد. لیکن این بار مصریان، که اعتماد خود را به او از دست داده بودند، به درخواست صلح او اعتناهی نکردند و فرستادگان وی را دستگیر و زندانی کردند و با ارسال نامه ای شرایط دشواری را برای صلح معین ساختند. لوون، که چاره ای جز پذیرش شرایط مصریان نداشت، صلح را پذیرفت و بر مبنای آن بندر آیاس و سرزمینهای اطراف آن را به مصریان واگذار کرد. نیز متعهد شد که به روابط خود با کشورهای اروپایی برای همیشه خاتمه دهد. متعاقب این حوادث مرگ نابهنگام لوون پنجم، در حالی که هنوز جوان بود و فرزندی نداشت تا وارث تاج و تخت پادشاهی وی شود، وضعیت سیاسی کیلیکیه را آشفته تر کرد. گویدون، را به منزلهٔ پادشاه کیلیکیه
انتخاب کنند. با این تصمیم پادشاهی کیلیکیه از خاندان هتومیان به دودمان لوزینیان انتقال یافت و گویدون در کلیسای سنتی ارمنی و با آداب و سنتهای مربوط به آن طی مراسمی و به نام کنستانتین سوم (۱۳۴۳–۱۳۴۴م) تاج پادشاهی را بر سر نهاد. او از ابتدای حکومت خویش سیاست تمایل به قدرت های اروپایی را در پیش گرفت و اندکی بعد برای فراهم آوردن زمینه های لازم به منظور توسعهٔ فرهنگ اروپایی در کیلیکیه اقداماتی را برای استفاده از زبان و خط لاتین به جای ارمنی صورت داد که با مخالفت شدید امرا و روحانیان ارمنی رو به رو شد. در اندک زمانی، شدت این مخالفت ها به حدی رسید که منجر به جنگ های داخلی شد و سرانجام، جمعی از مخالفان، به رهبری اُشین باگوران، کنستانتین سوم را در قصر محل اقامتش به قتل رساندند. با کشته شدن کنستانتین سوم یک بار دیگر تخت پادشاهی کیلیکیه خالی ماند. این بار با درایت شماری از امیران ارمنی تصمیم گرفته شد که آن را به کنستانتین چهارم (۱۳۴۵–۱۳۶۳م)، از خاندان نزرتسی، واگذار کنند. اتفاقات داخلی کیلیکیه سبب شد که قدرت های غربی از حمایت های مالی و نظامی خودداری کنند و مصریان نبردهای خود را برای تصرف این سرزمین از ۱۳۴۵م از سر گرفتند
. سرانجام، پس از نبردی سخت ارتش متحد ارمنیان و ناوگان نظامی قبرس موفق شدند در اواخر پاییز ۱۳۴۷م مصریان را شکست دهند و بندر آیاس را به دست آورند. کنستانتین چهارم سعی کرد تا برای پایان دادن به نبردها پیمان صلحی با مصریان منعقد سازد اما موفق نشد و دیری نپایید که کشتی های مصری بندر آیاس را محاصره کردند و آن را بازپس گرفتند. از ۱۳۴۸م سرزمین کیلیکیه در نتیجهٔ نبردهای طولانی با مهاجمان خارجی و کشمکش های داخلی وارد دورانی سخت و دشوار شد. در نتیجهٔ ضعف اقتصادی فقر گسترش یافت و قحطی و گرسنگی تمام کشور را فرا گرفت. این امر سبب کوچ بخش اعظمی از جمعیت ساکن در این سرزمین به سوی یونان و دیگر کشورهای اروپایی شد و به این ترتیب، دوران حکومت کنستانتین چهارم، که سراسر جنگ و آشوب بود، پیش از آنکه او بتواند جانشینی برای خود تعیین کند با مرگ وی به پایان رسید. کنستانتین پنجم (۱۳۶۳–۱۳۷۳م) وارث تاج و تخت سرزمینی شد که در زمان حکومتش بخش اعظمی از آن در تصرف مصریان بود و تلاش هایش به همراهی حکومت قبرس، تنها حامی او در بازپس گیری مواضع قبلی این پادشاهی، بی نتیجه ماند. اختلافات داخلی از سر گرفته شد و برخی از امرای کشور، که سیاست وابستگی ب
ه قدرت های اروپایی را دنبال می کردند، کوشیدند تا از طریق بیوهٔ کنستانتین چهارم، ماریام، با نفوذ در ساختار پادشاهی مقاصد خود را با جدیت ادامه دهند. سپاهیان حکومت ممالیک مصر با لشکری عظیم و به قصد تصرف قلعه های واقع در نواحی کوهستانی کیلیکیه به سوی مرزهای این سرزمین حرکت کردند. در نهایت، با کشته شدن لیپارید، سپهبد لشکر ارمنیان، نبرد به سود مصریان خاتمه یافت و آن ها توانستند وارد سیس شوند. لیکن موفق به تصرف قلعهٔ آن نشدند و پس از مدتی نیز شهر را ترک کردند. پس از خروج مصریان از سیس شهر، که صدمات و خسارات جدی دیده و بخش اعظمی از آذوقهٔ ساکنانش از دست رفته بود، با قحطی مواجه و ناگواریهای بسیاری بر مردمانش تحمیل شد. پس از پایان آخرین نبرد با مصریان، کنستانتین پنجم، که شرایط سخت کشور را درک کرده بود، تصمیم گرفت به هر شیوهٔ ممکن با مصریان صلح کند اما مخالفان او به سرکردگی ملکه ماریام مانع او شدند و سرانجام، او را به اتهام خیانت به قتل رساندند. لوون ششم (لوون لوسینیان) (۱۳۷۴–۱۳۷۵م) پادشاه سرزمینی شد که محدودهٔ آن شامل شهرهای سیس و آنازاربا و شماری از قلعه های کیلیکیهٔ کوهستانی بود و درمحاصرهٔ برخی امرای ترکمن و سپاهیان
مصری قرار داشت و به سبب جنگ های طولانی از زمینهای زراعی این ناحیه به مدت هشت سال محصولی به عمل نیامده و قحطی و گرسنگی سراسر سرزمین را فرا گرفته بود. لوون ششم با فرستادن نمایندگانی از امیر ترکمنان، داوود بیگ، تقاضا کرد تا اجازهٔ تهیهٔ آذوقه از خارج از پادشاهی کیلیکیه فراهم شود لیکن طی توطئه ای که به دست مخالفان لوون شکل گرفت داوود بیگ دستور داد تا فرستادگان لوون را دستگیر کنند و به طور کلی از ورود آذوقه به سیس خودداری شود. پس از این واقعه، لوون با پیشنهاد صلح به داوود بیگ کوشید تا با تدبیری سیاسی کشورش را از این شرایط دشوار نجات دهد اما سپاهیان ممالیک مصر به رهبری ابوبکر در برابر این پیمان صلح مقاومت کرد و مانع پذیرش آن از سوی داوود بیگ شدند. در زمستان ۱۳۷۵م، سپاهیان مصری سیس را، که دیگر رمقی برای مقاومت نداشت، تصرف کردند. خاندان سلطنتی به همراه جمعی از سپاهیان به قلعهٔ سیس پناه بردند اما پس از چند ماه در بهار همان سال مجبور به تسلیم شدند و لوون ششم به همراه خاندان سلطنتی و بسیاری از امرا و مقامات کلیسای ارمنی به اسارت درآمدند و روانهٔ قاهره شدند. پس از اسارت لوون ششم امیران و ساکنان ارمنی کیلیکیه نبردهای خود
را ضد مهاجمان ادامه دادند و در نهایت، موفق شدند نوهٔ کنستانتین سوم را در صدر حکومت کیلیکیه به جای حاکم پیشین، که از سرداران مصری بود، قرار دهند. اگرچه این حاکم دیگر استقلالی نداشت و کاملاً مطیع و فرمانبردار حکومت ممالیک مصر بود این امر زمینهٔ لازم را برای ادامهٔ حیات برخی از امیرنشین های ارمنی در محدودهٔ کیلیکیهٔ کوهستانی فراهم آورد. در خلال این حوادث لوون ششم نیز، که در قاهره در اسارت به سر می برد، به طور مخفیانه با ارسال نمایندگان و نامه هایی به کشورهای اروپایی درخواست وساطت و کمک برای آزادی خود و همراهانش را مطرح می کرد. در نهایت، پادشاه کاستیل با فرستادن هدایای فراوان نزد سلطان مصر امکان آزادی لوون را از اسارت فراهم ساخت. لوون ششم، به امید بازگشت به مسند پادشاهی کیلیکیه، یازده سال از عمر خود را صرف سفر به کشورهای مختلف اروپایی و ملاقات با مقامات برجستهٔ حکومتی و کلیسایی کرد اما نتیجه ای نگرفت و در اوج ناامیدی و بیماری، در ۱۳۹۳م، در پاریس درگذشت. امیرنشین های ارمنی نیز چند سالی توانستند موجودیت خویش را حفظ کنند لیکن در نهایت، به دلیل سختی گذران زندگی بخش اعظمی از ساکنان آن مجبور به ترک کیلیکیه و مهاجرت به
کشورهای اروپای غربی از جمله ایتالیا و فرانسه شدند.
شبیه صدام یا «در سایهٔ صدام» عنوان مجموعه خاطرات میخائیل رمضان است که مدت نوزده سال نقش بدل صدام را بازی می کرد. در سال ۱۹۷۹ میخائیل رمضان به خاطر شباهت شگفت آورش به صدام، توسط یکی از نزدیکانش به حزب بعث معرفی شد. پس از انجام عمل جراحی، او تا سال ۱۹۹۷ در نقش صدام در عرصه های اجتماعی، سیاسی و نظامی ظاهر می شود. رمضان در این کتاب اسرار زیادی را فاش نموده است. او با حسنی مبارک رئیس جمهور مصر و یاسر عرفات ملاقات داشته است. شبیه صدام از جبهه های جنگ عراق با ایران و روزهای اشغال کویت نیز دیدارهایی داشته است. نکات قابل تأمل در کتاب. نویسنده به دلیل نزدیکی که به صدام داشته است به نکات ریزی از زندگی صدام و اطرافیان او اشاره می کند. آموزش صدام در انگلیس، ارتباط با اسرائیل، نفوذ میشل عفلق در اداره عراق و کشتار فجیع کردها و شیعیان و همچنین آزمایش میکروبی رژیم بعث روی اسیران زن ایرانی از جمله این نکات است که در کتاب به آن اشاره شده است.. اصالت کتاب. در مورد وثاقت کتاب در سایهٔ صدام تردیدهایی ابراز شده است. سونیا شاه، در کتاب بیماری های همه گیر: در جستجوی بیماری های مسری از وبا تا ابولا و … ، می نویسد که در مورد قدرت سرایت
ویروس نیل غربی بسیار اغراق شده است. او خاطرنشان می کند که روایت میخاییل رمضان به داستانی تخیلی شبیه است. هم او می نویسد که حتی روزنامهٔ زردی همچون دیلی میل"،" که گوشه هایی از کتاب رمضان را چاپ کرده، این را نیز تأیید کرده که این کتاب احتمالاً جعلی است و ناشر کتاب هم اذعان نموده که قصدش صرفاً چاپ یک داستان خوب بوده است. نویسندهٔ دیگری از این نوشته که تمام تلاش هایش برای تماس با میخاییل رمضان به در بسته خورده است. ناشر کتاب، گرین زون، در پاسخ تماس های تلفنی این نویسنده به او می گوید که هیچ کدام از کارمندانِ ناشر هرگز رمضان را حضوری ندیده اند و فقط از طریق پرستاری امریکایی-عراقی با او تماس داشته اند و نسخهٔ دستنویس کتاب را نیز از طریق پست دریافت کرده اند. فقط این را می دانند که او زمانی در کانادا زندگی می کرده است. وقتی هم از ناشر سؤال می شود که «آیا این کتاب داستان است یا حقیقی؟» پاسخ داده می شود که «ما کتاب را بر اساس مستنداتی که داریم حقیقی می دانیم… اما نمی توانیم این مستندات را ارائه کنیم چون جان نویسنده را به خطر می اندازد». منابع. مشارکت کنندگان در
تجاوز به زنان طی اشغال آلمان رویدادی است که پس از ورود و اشغال کشور آلمان به دست نیروهای متفقین اتفاق افتاد. این رویداد هم در دورانی که نیروهای متفق سعی در اشغال آلمان داشتند افتاد، هم در طی دوران اشغال آلمان.بیشتر این تجاوزها که گزارش شده اند به دست نظامیان ارتش شوروی و انگلیس انجام گرفتند. شمار این تجاوزها را بین صدها هزار تا ۲ میلیون تخمین زده اند. هم اکنون این رقم که به شدت مورد بحث است، از شمار اندک پرونده های پزشکی که حفظ شده اند به دست آمده است. تجاوز سرنوشت زنان در خانواده ها را در سراسر برلین تحت تأثیر قرار داده بود. پس از پایان جنگ به زنان بین سنین ۱۵ و ۵۵ سال آلمانی دستور داده شد برای تشخیص بیماری های مقاربتی معاینه شوند. زنان برای گرفتن مواد غذایی نیاز به گواهی پزشکی داشتند. تعدادی که اغلب نقل می شود در حدود ۱۰۰ هزار زن در برلین و دو میلیون در خاک آلمان است. در یک کارخانه مهمات سازی سابق که اکنون ساختمان بایگانی دولتی است، سوابق سقط جنین از ژوئیه تا اکتبر سال ۱۹۴۵ در ناحیه «نوی کلن»، یکی از ۲۴ ناحیه برلین است بررسی شده است. با وجود آنکه سقط جنین در آلمان غیرقانونی بود، اما برای آن دسته از زنان به
دلیل وضعیت خاص ناشی از تجاوز دسته جمعی در سال ۱۹۴۵ یک راه امید بود. در مجموع بین ژوئن ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ تنها در همین یک ناحیه برلین ۹۹۵ درخواست برای سقط جنین مورد تأیید قرار گرفته است. احتمالاً هرگز مقیاس واقعی تجاوز جنسی مشخص نخواهد شد و دادگاه های نظامی اتحاد جماهیر شوروی و منابع دیگر طبقه بندی شده باقی می ماند. پارلمان روسیه قانونی را تصویب کرد که می گوید هر کسی که پیشینه روسیه در جنگ جهانی دوم را لکه دار کند می تواند جریمه یا تا پنج سال زندانی شود. موضوع تجاوز در آلمانِ پس از جنگ، چه آلمان غربی و چه آلمان شرقی، به ندرت مورد اشاره قرار گرفته و سخن گفتن از آن حتی در روسیه امروز هم تابو است. رسانه های روسی به طور منظم بحث از تجاوز جنسی را رد می کنند و مایل به پاسخگویی نیستند.
هنری کلی سناتور سابق ایالت کنتاکی در سنای ایالات متحده آمریکا بود. وی در بین سال های ۱۸۰۶ تا ۱۸۰۷ و ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۱ میلادی عضو حزب دموکرات-جمهوری خواه، از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۲ میلادی عضو حزب جمهوری خواه ملی و در بین سال های ۱۸۳۲ تا ۱۸۴۲ و ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۲ عضو حزب ویگ بود.وی بین سال های ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۹ نهمین وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا بود.
بوزوکی (زبان یونانی: μπουζούκι؛ ؛ جمع (دستور زبان): μπουζούκια) سازی رایج در یونان است و از حدود نیمه های قرن بیستم اغلب به عنوان ساز ملی این کشور تلقی می شود. ویژگی. در یونان به سازهایی که از نظر شکل کلی (بدون توجه به اندازه، تعداد سیم، ...) شبیه به ساز بوزوکی هستند (Tamboura) گفته می شود. نام چند ساز دیگر از خانوادهٔ Tamboura عبارت است از Baglama, Lauto (lute), Bouzouki این گروه از سازها بر اساس شباهت ها به شرح زیر است: