Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امیرناصر افتتاح (زادهٔ ۱۴ خرداد ۱۳۱۴ در تهران – درگذشتهٔ ۱۰ بهمن ۱۳۶۶ در تهران)، نوازندهٔ تمبک اهل ایران بود. زندگی هنری. امیرناصر افتتاح، ۱۴ خرداد سال ۱۳۱۴ در تهران متولد شد. از کودکی به نوازندگی تمبک علاقه داشت و از ۱۲ سالگی نواختن این ساز را آغاز نمود. او پس از اتمام تحصیلات ابتدایی به مدرسهٔ رازی وارد شد و از آن مدرسه دیپلم گرفت. امیرناصر افتتاح در نوجوانی فراگیری تمبک را نزد «هوشنگ مهرورزان» و «حسین تهرانی» آغاز نمود و پس از تسلط کامل بر نوازندگی، در ۱۷ سالگی با دعوت «داوود پیرنیا» ، همکاری خود را با رادیو آغاز کرد و در مجموعه «برنامهٔ گلها» به نوازندگی پرداخت. او همراه با «اکبر گلپایگانی» برنامه های متعددی را به اجرا گذاشت. وی از سوی رادیو به منظور شناساندن موسیقی ایرانی، در برنامه ها و سفرهای خارجی و داخلی شرکت نمود. از جمله سفر به کشورهایی نظیر: آمریکا، آلمان، انگلستان، کویت و شهرها و استان هایی نظیر: شیراز، اصفهان، آبادان، اهواز، بندرعباس، گیلان، مازندران و … امیرناصر افتتاح همراه با هنرمندانی مانند: «پرویز یاحقی» ، «فرهنگ شریف» ، «همایون خرم» ، «جلیل شهناز» ، «مجید نجاحی» ، «رضا ورزنده» ، «احمد عباد
ی» و «علی اصغر بهاری» در آثار متعددی به اجرای موسیقی پرداخت. وی در امور خیریه نیز فعال بود و با افتتاح کلاس موسیقی شاگردان بسیاری را پرورش داد. محمد اسماعیلی، بهمن رجبی، مرتضی اعیان، محمود فرهمند٬ آبتین اجلالی و امیربابک رکنی از شاگردان او بودند. از وی به عنوان نوازنده ای صاحب سبک یاد می شود و شیوهٔ او در آموزش تمبک به «سبک افتتاح» شهرت دارد. از او کتابی با عنوان «تنبک نوازی به روایت امیرناصر افتتاح» با ویرایش و بازنویسی حمید قنبری و پدرام خاورزمینی به چاپ رسیده است. در اسفند ۱۳۹۳ مراسم بزرگداشت «امیرناصر افتتاح» در فرهنگسرای ارسباران تهران برگزار شد. آثار هنری. از جمله آثاری که امیرناصر افتتاح در آن ها حضور داشته است، به موارد زیر می توان اشاره نمود: درگذشت. امیرناصر افتتاح، ۱۰ بهمن سال ۱۳۶۶ به علت سکتهٔ قلبی ناشی از فشار روحی درگذشت. پیکر او در ۱۱ بهمن ۱۳۶۶ در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. بنا بر وصیت وی، ادارهٔ کلاس او به امیربابک رکنی سپرده شد. پیوند به بیرون. امیرناصر افتتاح در وبگاه موسیقی ملی ایران
ولایت عشق مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی مهدی فخیم زاده است که در سال ۱۳۷۹ از شبکهٔ یک سیما به روی آنتن رفت. موضوع این مجموعه دربارهٔ زندگی علی بن موسی الرضا و آوردن او به مرو و دوران نیابت و مرگ او بود. این سریال از شبکه الکوثر و آی فیلم با دوبله به زبان عربی با عنوان غریب طوس پخش شده است و در کشورهای عرب زبان با این نام شناخته می شود. خلاصه داستان. داستان با مرگ هارون الرشید خلیفه عباسی و روی کار آمدن پسرش امین آغاز می شود؛ در ادامه جنگ امین و برادرش مامون، خلافت مأمون و آوردن علی بن موسی الرضا به مرو به نمایش کشیده است. همچنین به بیان روایات شیعه در این زمینه از جمله نماز باران، نماز عید فطر و مناظرات بین ادیان می پردازد. پخش. مجموعه «ولایت عشق» در ۳۰ قسمت تولید شد که ساخت آن دو سال و نیم به طول انجامید و در سال ۱۳۷۹ به روی آنتن رفت. ۱۲ قسمت ابتدایی این مجموعه، دربارهٔ مرگ هارون، جنگ دو برادر و خلافت مأمون، ۱۵ قسمت میانی سریال دربارهٔ چگونگی تحمیل ولایت عهدی مأمون به علی بن موسی و ۳ قسمت پایانی دربارهٔ حرکت مأمون به سوی بغداد و شهادت علی بن موسی الرضا است. فیلم تلویزیونی. نسخه سینمایی با خلاصه کردن
سریال در سال ۱۳۸۰ از شبکه یک پخش شد.
صداپیشگی یا دوبله هنر اجرای صدا برای یک شخصیت یا ارائهٔ اطلاعات به مخاطب با صدای یک نفر است. به شخصی که صداپیشگی می کند، صداپیشه، صدابازیگر یا دوبلور گفته می شود. صداپیشگی به عنوان یک حرفه تخصصی دراماتیک در بریتانیا شناخته می شود که در درجه اول به دلیل پخش برنامه های نمایشی رادیو بی بی سی است. از نمونه هایی از صداگذاری می توان به شخصیت های انیمیشنی، خارج از صحنه، خارج از صفحه و غیرقابل مشاهده در آثار مختلف مانند فیلم های بلند، فیلم های دوبله شده خارجی، فیلم های پویانمایی، انیمه، مجموعه های تلویزیونی، بازی های ویدئویی، کارتون ها، مستندها، تبلیغات، کتاب های صوتی، دراماها و کمدی های رادیویی، وسایل تفریحی، تولیدات تئاتر، مجموعه های عروسکی و بازی های صوتی اشاره کرد. صداپیشگان همچنین از طریق اعلامیه های از پیش ضبط شده و خودکار شنیده می شوند که بخشی از زندگی مدرن روزمره در مناطقی مانند مغازه ها، آسانسورها، اتاق های انتظار و حمل و نقل عمومی را در بر می گیرند. اغلب هنگام ایفای نقش یک شخصیت خیالی، نقش یک صداپیشه ممکن است آواز خواندن باشد، اگرچه گاهی یک صداپیشه مجزا به عنوان صدای آواز خواندن شخصیت انتخاب می شود. صداپیشگ
ی بر پایهٔ کشور. بریتانیا. بریتانیا پخش صدای افراد مرتبط با خشونت را در ایرلند شمالی از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ ممنوع کرد، اما تهیه کنندگان تلویزیونی این امر را با دوبله صداپیشگان بر روی فیلم های هماهنگ از افرادی که ممنوع شده بودند، دور زدند. ایران. صداپیشگی در ایران به سه دسته تقسیم می شود. صداپیشگی بر روی فیلم های فارسی. به دلیل عدم وجود امکانات ضبط همزمان صدا در هنگام فیلمبرداری، صداپیشگان به جای بازیگران فیلم صحبت می کنند. اگرچه این نوع صداپیشگی مربوط به سال های دور است و اکنون با افزایش امکانات می توان همزمان صدای بازیگران را ضبط کرد، اما امروزه نیز گاهی از صدای صداپیشگان به جای صدای اصلی استفاده می شود. صداپیشگی بر روی انیمیشن های ایرانی. در ایران نیز مانند سایر نقاط دنیا صداپیشه ها به جای شخصیت های انیمیشن صحبت می کنند. صداپیشگی بر روی فیلم های غیر فارسی. بیشتر فعالیت صداپیشگان ایرانی در زمینه دوبله فیلم های خارجی است. در این صورت زبان اصلی فیلم به فارسی ترجمه می شود و مدیر دوبلاژ با توجه به فضای فیلم و حرکت دهان بازیگران و مواردی از این دست جملات را جمع آوری می کند و در نهایت صداپیشگان به جای آن به ایفای نقش
می پردازند. آمریکا. در تریلرهای فیلم و تبلیغات تلویزیونی و رادیویی، صداپیشگان اغلب از طریق آژانس های صداپیشگی جذب می شوند. مل بلان، جون فورای، داوس باتلر، دان مسیک، فیل هریس، پل وینچل، دن کاستلانتا، بیل فارمر، جیم کامینگز، فرانک ولکر، مری کی برگمن، بیلی وست، چارلی آدلر، موریس لامارچ، جف بنیت، دی بردلی بیکر، گری دلیزل، راب پاولسن، ترس مک نیل، جیسون مارسدن، جسیکا دی سیکو، پاملا آدلون، کت سوسی، دبی دریبری، آلن تودیک، تارا استرانگ، فیل لامار، تام کنی، نانسی کارترایتز، فرد تاتاسیور، جف برگمن، جنیفر هیل، جان دی ماجیو، استیو بلوم، تروی بیکر، مارک همیل، کوین کانروی، چارلز مارتینت، اریک بائوزا، لورن تام و دیگران در این زمینه فعالیت کرده اند.
بارانَک درختی است از تیره گل سرخ که بومی رشته کوه البرز، بخش هایی از اروپا و قفقاز و آسیای کوچک و جنوب تا شمال باختری آفریقا است. بارانک درختی تک زی است و در داخل جوامع گیاهی دیگر دیده می شود و چوبآن به دلیل داشتن درون قرمز رنگ ، در خراطی استفاده می شود. چوب بارانک در اروپا قیمت بالایی دارد و به همین دلیل به آن «خاویار جنگل» لقب داده اند. در گرگان به آن «بارانک»، در تالش «میانْز»، در بخش هایی از مازندران اَلَندَری، در رامسر و شهسوار «گارِن» و در کلاردشت به آن «الم دلی» می گویند. این گونه به صورت پراکنده و اغلب با پلت، شیردار، راش و ممرز، تیپ آمیخته تشکیل می دهد. پراکنش. این درخت از کوه های قفقاز و البرز تا آناتولی و لهستان تا دانمارک و انگلیس و ولز می روید و در شمال غرب آفریقا نیز دیده می شود. در ایران، بارانک از جنگل های ارسباران در آذربایجان شرقی تا جنگل های گرگان پراکنده است و از گونه های کمیاب جنگل های شمال ایران به شمار می آید. بارانک از ارتفاعات میان بند تا بالابند شهسوار دیده می شود و شباهت زیادی به درخت اَلَندَری دارد و تشخیص آن ها مشکل است. از نظر علمی، بارانک و اَلَندَری دو گونه جدا هستند ولی جنگل ن
شینان، آن ها را یکی می دانند. الندری بیشتر در مناطق مرطوب از جمله در راشستان ها دیده می شود. ویژگی ها. از ویژگی های این درخت آن است که ارتفاع آن از گونه های دارویی دیگر زیادتر است. ارتفاع آن به ۳۵ متر و قطرش به نیم متر می رسد. بارانک در مرحله نابالغ تاجی مخروطی دارد. بعداً به صورت گنبدی با شاخه های رو به بالا در می آید. برگ های آن دارای پهنکی با بریدگی های عمیق و دندانه دار است. برگ ها دارای سه تا پنج جفت لوب دندانه دار مثلثی هستند که به سمت نوک برگ باریک می شوند. اندازه آن ها حدود ۱۰ × ۸ سانتی متر است. دمبرگ به رنگ سبز متمایل به زرد است و ۵–۲ سانتی متر طول دارد. شاخ و برگ در بالا سبز تیره براق و در زیر مایل به زرد است. در پاییز برگ این درخت زرد، قرمز تیره و بنفش می شود. پوست آن خاکستری کم رنگ تا قهوه ای سیاه است و به صورت صفحات نازک ترک خورده است که پوسته پوسته می شوند. پوست تنه درخت ناصاف بارانک، رنگ خاکستری تیره ولی شاخه های آن رنگ قهوه ای دارد. این درخت دارای شاخه های قهوه ای و براق با جوانه های سبز است. این جوانه ها کروی هستند و به طول ۴–۵ سانتی متر می رسند. گل های آن سفیدرنگ، مجتمع به صورت دیهیم و میوه
اش خوراکی و شیرین به شکل گلابی کوچک یا بیضوی است و پس از رسیدن به رنگ قهوه ای در می آید که مطلوب حشرات است و چوب آن نیز مرغوب و خوش نقش است. قطر گل ها کمی بیش از ۱ سانتی متر است. گل های آن پنج گلبرگ سفید و پرچم زرد دارند. گل ها گل آذین های دیهیمی به قطر ۱۰–۱۲ سانتی متر را تشکیل می دهند. بارانک، بذر سنگینی دارد ولی با این حال، کمتر تیپ خالص آن دیده می شود. میوه های بارانک بیضی شکل و دارای طول ۱ سانتی متر (یا کمی بیشتر) هستند. وقتی می رسد، رنگ از سبز به قهوه ای با لکه های زنگ زده تغییر می کند. طعم آن ترش است. به میوه های بارانک خواص دارویی نسبت داده می شود.. گوشت توت های آن زمانی که به رنگ قرمز تیره در می آیند خوراکی هستند. دانه ها خوراکی نیستند. بارانک در خاک های نیمه غنی می روید و مقطع عرضی تنه اش اغلب سینوسی شکل است و تا ارتفاع ۲۷۰۰ متر از سطح دریا دیده می شود. این درخت، گونه ای نورپسند است و گل آذین خوشه ای دارد و بیشتر با بذر تکثیر می شود و از میوه اش، دوشاب تهیه می کنند. برگ و چوب زیبایی دارد و در پاییز برگ های رنگارنگی پیدا می کند. کاربردها. درخت بارانک یکی از با ارزش ترین چوب های سخت در اروپا است. چوب آ
ن ریزدانه، بسیار متراکم و دارای مقاومت خمشی خوبی است. در گذشته از آن برای ساختن پیچ برای پرس شراب، چوب بیلیارد، آلات موسیقی و خراطی استفاده می شد. امروزه معمولاً تنها برای روکش های تزئینی استفاده می شود. میوه های بارانک توسط بسیاری از پرندگان و تعداد کمی از پستانداران خورده می شود و این درخت را از نظر اکولوژیکی مهم و مورد توجه شکارچیان قرار می دهد. میوه بارانک خوراکی است و طعمی شبیه خرما دارد، اگرچه اکنون به ندرت برای غذا جمع آوری می شود. معمولاً تا زمانی که بیش از حد رسیده و لکه دار نشوند، برای خوردن بسیار قابض هستند و به طور سنتی به عنوان یک داروی گیاهی برای دل پیچه شناخته می شدند. نام لاتین درخت، torminalis به معنی «مناسب برای دل پیچه» است. پیش از شناسایی رازک، از این میوه برای طعم دادن به آبجو استفاده می شد و این ممکن است به نماد باستانی برخی میخانه های غربی که تخته شطرنجی است مربوط باشد.
لَرک، درخت لرگ، لارک یا کُهُل درختی است از تیره گردوییان از سرده لرگ که در جنگل های کرانه دریای مازندران موجود است نام های دیگر آن موتال (در آستارا)، متول (در گرگانرود)؛ مولول (در شفارود)، کوچ و کوچی (در اطراف رشت و رودبار و فومن و درفک)، کهل(کُهال) (در دیلمان و لاهیجان و شهسوار(تنکابن)) سیاه کهل (در رامسر) و ترکان قره قوز و یالان قوز گویند و در مینودشت قزقره خوانده می شود. این درخت در نواحی مرطوب دریای خزر تا حدود هزار گز ارتفاع و در جنگل های نو و در سواحل آستارا تا مینودشت دیده می شود. و برای کاغذسازی مفید است. (گاابا) (جنگل شناسی ساعی ج ۱ ص ۱۸۶) لَرگ (Pterocarya fraxinifolia) گونه ای درخت از خانواده گردوییان می باشد. این درخت بومی منطقه قفقاز: ارمنستان، آذربایجان، گرجستان، ایران، روسیه، اوکراین و ترکیه است و در سال ۱۷۸۴ در فرانسه و پس از سال ۱۸۰۰ در بریتانیا معرفی شد. لرگ از درختان بومی ایران است. از پوست درخت لرگ که اغلب در کنار رودخانه ها می روید، سابقا به عنوان طناب برای نگهداری پرچینها استفاده می شد. همچنین جوشانده برگ این درخت برای بی حال کردن ماهیها و شکار آنها استفاده می شده است. خصوصیات ظاهری میوه
های این درخت شبیه غلاف لوبیا و باقلا است و دامداران محلی آنها را جمع آوری و خشک کرده و در فصل زمستان به خوراک گوسفندان خود می رسانند. همچنین چوب این درخت خاصیت فنری بالایی دارد و بومیان منطقه درگذشته و حال از آنها برای ساخت ابزارهایی مانند خرگیر اسب -وسیله ای است که پشت اسب میگذارند و روی آن بار میگذارند- و ابزارهای این چنینی استفاده می شود. همچنین از چوب آن برای ساخت تله هایی سبک برای شکار پرندگانی از قبیل ابیا استفاده می شود. این درخت دارای تیغ های بلند و تیزی می باشد.
لیبی (به عربی: لیبیا) با نام رسمی دولت لیبی (به عربی: دولة لیبیا)، کشوری در آفریقای شمالی در مغرب عربی واقع در جنوب دریای مدیترانه است. لیبی از شرق با مصر، از جنوب با سودان، چاد و نیجر و از غرب الجزایر و تونس هم مرز است. لیبی با مساحت ۱٬۷۵۹٬۵۴۱ کیلومتر مربع، شانزدهمین کشور پهناور جهان (و چهارمین کشور پهناور آفریقا) و با جمعیت۶٬۹۱۱٬۰۰۰ نفر۱۰۸امین کشور پرجمعیت در جهان است. پایتخت و بزرگ ترین شهر لیبی، شهر طِرابلُس است که ۱٫۷ میلیون نفر از جمعیت لیبی در آنجا زندگی می کنند. زبان رسمی لیبی، عربی و واحد پول آن، دینار لیبی است. پیرامون ۹۰ درصد از سرزمین لیبی را بیابان و صحراهای بی آب و علف پوشانده است. مناطق نسبتاً سرسبز لیبی در کناره های دریای مدیترانه قرار گرفته است. هیچ رودخانه دائمی در خاک لیبی وجود ندارد و تنها ۲ درصد خاک آن کاربرد کشاورزی دارد. بخش عمدهٔ مواد غذایی مورد نیاز مردم لیبی از خارج وارد می شود. لیبی از دید تراکم جمعیت یکی از کم تراکم ترین کشورهای دنیاست. مساحت لیبی اندکی بزرگتر از ایران است، ولی جمعیت آن کمتر از یک دهم ایران است. ۹۰ درصد از جمعیت ۶/۹میلیون نفری این کشور در باریکه ای از کناره های مدی
ترانه ای این کشور زندگی می کنند و در مناطق دیگر تنها قبیله های بیابانگرد (بدوی) روزگار می گذرانند. لیبی به طور سنّتی به سه منطقه اصلی به نام های «اقلیم طرابلس»، «فزّان» و «بَرقه» بخش می شود که این سه منطقه در زبان های غربی به ترتیب Tripolitania و Fezzan و Cyrenaica نامیده می شوند. کشور لیبی یکی از ۱۰ کشور اصلی صادرکننده نفت در جهان است و تولید ناخالص ملی سرانه آن جزو بالاترین ها در آفریقا است. تاریخچه. در سال ۵۲۵ قبل از میلاد، ارتش هخامنشی کمبوجیه دوم بر سرزمین سیری نائیکا تسلط یافت و این منطقه به مدت دو قرن تحت سلطه پارسیان یا مصریان باقی ماند. وقتی اسکندر در سال ۳۳۱ قبل از میلاد وارد سیری نائیکا شد، یونانیان از او استقبال کردند و شرق لیبی دوباره تحت کنترل یونانیان درآمد، این بار به عنوان بخشی از پادشاهی بطلمیوسی. بعدها، یک فدراسیون از پنج شهر (پنتاپولیس) تشکیل شد که معمولاً تحت سلطه یک پادشاه از خاندان سلطنتی بطلمیوسی بود. لیبی به صورت «پادشاهی لیبی» در سال ۱۹۵۱ به استقلال رسید و از سال ۱۹۶۹ تا سال ۲۰۱۱ توسط معمر قذافی که با انجام یک کودتای نظامی بر سر کار آمد رهبری شد. با بروز جنگ داخلی که شاید یکی از مهم
ترین دلیل این جنگ منابع نفتی زیاد است؛ در سال ۲۰۱۱ و پیروزی نسبی مخالفین قذافی، بخش اعظمی از لیبی در کنترل شورای ملی انتقالی اداره می شد. کرسی لیبی در سازمان ملل از تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۱ به نماینده شورای ملی انتقالی سپرده شده است. در بهمن ماه ۱۳۸۹ اعتراضات گسترده ای در لیبی علیه حکومت معمر قذافی آغاز شد که باعث شد به مرور بخش های مختلفی از این کشور از کنترل نیروهای حکومت خارج شود. سرانجام در ۲۸ مهرماه ۱۳۹۰ با قتل معمر قذافی حکومت وی بر این کشور کاملاً تمام شد. بربرها. با زوال پادشاهان محلی بربر در قرون ۱۵ و ۱۶ میلادی، نوار ارزشمند ساحلی شمال آفریقا (که به دلیل «بربرهاً با نام» بارباری" معروف شده است) توجه دو قدرت مدیترانه ای آن زمان را جلب کرد. یکی اسپانیا در غرب و دیگری ترکیه در شرق. رقابت ترکی – اسپانیایی تا قرن ۱۶ ادامه یدا کرد ولی سرانجام ترک ها به طریقی نامتعارف پیروز این رقابت شدند. ابزار پیروزی آن ها این بود که به دزدان دریایی ترک اجازه دادند در طول نوار ساحلی برای خود تأسیسات بنا کنند. سرزمین های تصرف شده توسط دزدان دریایی به آن ها یک پایگاه رسمی از تحت الحمایگی امپراتوری عثمانی داد. اولین دزدان دریای
ی در سال ۱۵۱۲ در ساحل الجزایر برای خود پایگاه ساختند. دو گروه دیگر دزدان دریایی قبل از سال ۱۵۵۱ با قدرت در لیبی مستقر شدند. تونس در سال ۱۵۳۴ توسط معروف ترین دزد دریایی – «خیرالدین» که در اروپا به نام "باباروساً شهرت داشت – تصرف شد و در سال ۱۵۳۵ توسط اسپانیا باز پس گرفته شد و سرانجام در سال ۱۵۷۴ تحت کنترل امپراتوری عثمانی درآمد. راهزنی دریایی دلیل و منبع اصلی درآمد تمام ترک ها در طول نوار ساحلی باقی ماند و غارت و راهزنی دریایی سرانجام فرانسه را پس از سه قرن وادار به دخالت در الجزایر کرد. در سال ۱۸۸۱ تونس تحت الحمایه فرانسه شد و مراکش (کشوری که از زمان امپراتوری مارینید، تحت رهبری سلطان های محلی، به طور متزلزلی مستقل باقی مانده بود) نیز در سال ۱۹۱۲ تحت الحمایه فرانسه شد. ایتالیا در سال ۱۹۱۲ لیبی را از ترکیه گرفت. بنابراین مناطق ساحل «بارباری» وارد آخرین فاز مستعمراتی قبل از استقلال شد. جنگ ایتالیا ـ ترکیه: ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ میلادی. کنترل ترکیه بر منطقه لیبی مدرن در دوران حکومت عثمانی صوری بود. در سال ۱۷۱۱، در منطقه غربی، «تریپول ایتانیا» نوادگان یکی از حاکمان عثمانی، به نام «احمد کار امان لی»، به عنوان «پاشا» رسماً
حکومت خود را آغاز کرد و تا سال ۱۸۳۲ آن مناطق را تحت کنترل خود نگاه داشت. در منطقه شرقی «ساید نای سا» قدرت واقعی در دستان «سنوسی» یکی از پیروان مصلح مذهبی قرن نوزدهم (الزانوزی الکبیر)، از قبیله های عرب بادیه نشین بود. وی عقاید مذهبی محکم و چهره مردم پسندی نیز داشت. نقل مکان ناگهانی ترک ها از منطقه نتیجه مخالفت های محلی نبوده است. این اقدام به نحوی خواست ایتالیائی ها بوده که بعدها در بازی قمار امپراتوری وارد شد تا سهم خود را در بازی قمار در آفریقا تا زمان موعود، افزایش دهد. در دهه نخستین قرن بیستم میلادی الجزایر و تونس تحت کنترل فرانسه باقی ماندند. مصر نیز بریتانیایی ماند. لیبی، واقع بین این دو منطقه بریتانیایی و فرانسوی، بخشی از شمال آفریقا بود که در آن ایتالیا منافع بازرگانی خود را توسعه می بخشید. در سال ۱۹۰۰، دولت های فرانسه و ایتالیا به یک توافق محرمانه دست یافتند. فرانسه طرح کنترل مراکش و ایتالیا طرح کنترل لیبی را در دست اجرا داشتند. هر کدام دیگری را اختیار می دادند و دست آن یکی را در آن منطقه باز می گذاشتند. در سال ۱۹۱۱ ایتالیا با بهانه ای جعلی دستاویز پیدا کرد تا یک اولتیماتوم ۲۴ ساعته به استانبول بدهد و
درخواست حضور نیروهای نظامی ایتالیا در «تریپولیتانیا» و «سایره نای سا» را به منظور محافظت از جمعیت بومی ایتالیایی به ترکیه داد. به فاصله یک روز پس از این درخواست، ایتالیا اعلام یورش مرزی به شمال آفریقا را داد. ایتالیا در این زمان با کمی درنگ نسبی وارد شد، تا حدی، آن هم به دلیل مقاومت معنوی از سوی مردان قبایل «زانوزی» به نفع اربابان امپراتوری شان، که حداقل پیروان دین اسلام بودند. اما در پاییز ۱۹۱۲، ترکیه به واسطه مشکلاتی که با آن ها روبرو شد به ستوه درآمد و آماده بود تا سر تسلیم فرود آورد. تحت پیمان امضا شده در اکتبر در «اوچی» (ناحیه دریاچه کنار لوزان)، تریپولیتانیا و «سایره نای سا» به ایتالیا واگذار شد. قدرت جدید امپراتوری بزودی «فیزان»، منطقه ای در جنوب غربی تحت کنترل زانوزی را به اشغال خود درآورد. با ضمیمه ساختن خاک «فیزان» لیبی مدرن شکل گرفت ـ گرچه هنوز تنها به عنوان یک منطقه خارجی از اشغال ایتالیا در زحمت و انزجار به سر می برد. جنگ های جهانی و فاشیسم. در دهه ۱۹۳۰عمر مختار با استعمار ایتالیا جنگید ولی در پایان نیروهای فاشیست او را اسیر و به دار آویختند. در مدت کوتاه حضور ایتالیا در لیبی، منطقه شاهد دو جنگ
جهانی و ظهور فاشیسم بود. این رخدادها تأثیرات شگرف و متفاوتی را در منطقه در پی داشت. درخواست های پدید آمده ناشی از بروز جنگ جهانی اول موجب آن شد تا نیروهای نظامی ایتالیا صرفاً از شهرهای ساحلی لیبی عقب نشینی نمایند تا اینکه آن مناطق ایمن بمانند. از سوی دیگر، کنترل منطقه مجدداً در دستان شبکه زانوزی بومی «زاویه» (پاسگاه های مرزی دور افتاده دارای استحکامات نظامی در اطراف یک مسجد) قرار گرفت. پس از پایان جنگ، رهبر زانوزی «محمد ادریس» قصد دست یابی به یک توافق و مصالح با ایتالیائی ها را کرد. در سال ۱۹۲۰ وی تسلط و حاکمیت ایتالیائی ها را بر منطقه ساحلی «سای رونای سا» به رسمیت شناخت و در عوض وی به عنوان «امیر» منطقه دست یافت. ولی این رابطه پریشان به واسطه تاخت و تاز فاشیسم فرو ریخت. زمانیکه حکام فاشیست در لیبی به اتخاذ اقدامات خشن مبادرت نمودند و به عنوان نمونه به استفاده از اردوگاه های اسیران جنگی برای مطیع ساختن و سرکوب مقاومت مردمی در «تریپولتانیا» و «سای رونای سا» روی آوردند، ادریس در سال ۱۹۲۳ به مصر گریخت. (دو استان مذکور در سال ۱۹۳۴ برای تشکیل کولونی لیبی با هم متحد شدند). جنگ جهانی دوم در حالی به پایان رسید که گرو
ه همراه زانوزی برنده میدان بودند، به عنوان دشمنان ایتالیا، آن ها هم پیمانان طبیعی بریتانیا و ایالات متحده گردیدند. آن ها سهم خود را در رقابت همه جانبه و مهم سال های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ که ایتالیائی ها و آلمان ها را از شمال آفریقا بیرون راندند، ایفا کردند. در خلال مراحل نهائی جنگ دوم جهانی و در سال های پس از جنگ، «تریپول تانیا» و «سای رونای سا» از سوی بریتانیا اداره می شدند و این در حالی بود که «فیزان» تحت کنترل فرانسوی ها قرار داشت. اما این طور توافق گردید که آینده لیبی بایستی توسط سازمان ملل متحد تعیین گردد. نتیجه این اقدامات صدور بیانیه برای استقلال لیبی توسط سازمان ملل متحد بود. در دسامبر ۱۹۵۰ یک مجمع ملی در لیبی به نمایندگی از تمامی سه استان محمد ادریس را به عنوان پادشاه لیبی برگزیدند. وی با عنوان ادریس اول به طور رسمی استقلال کشور جدید لیبی را در ۲۴ دسامبر ۱۹۵۱ اعلام کرد. لیبی سلطنتی: ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۹. ادریس به عنوان یک سلطان نسل قدیم با توجهاتی بسیار ضعیف به ایده آل های دمکراتیک در لیبی حکمرانی نمود. برای ۸ سال نخست حکمرانی، از متصرفات و قلمرو او ظاهراً کاسته شد و به یک منطقه ای بی خاصیت تبدیل شد که در آن یک اقتصاد
معیشتی برای امرار معاش روزانه او فقط با عواید حاصله از پایگاه های هوائی بریتانیا و ایالات متحده و به واسطه کمک های بین المللی قرار داشت. این وضعیت در سال ۱۹۵۹ به کشف منابع عمده نفتی بدل شد. ادریس با این درآمد ملی انبوه و سرمست از آن همه درآمد، شروع به دفاع از استقلال لیبی جدید کرد. مذاکراتی در خصوص تضمین عقب نشینی نیروهای نظامی بیگانه از خاک لیبی شروع شد. روزگار به کام شاه نماند. در سال ۱۹۶۹ زمانیکه وی در حال دیدار از ترکیه بود، او طی یک کودتای بدون خون ریزی به فرماندهی یک کاپیتان ۲۷ ساله از سمت خود معزول گردید. نام افسر مذکور معمر القذافی است. رژیم سرهنگ قذافی: از سال ۱۹۶۹ میلادی. قذافی بلافاصله فرماندهی نیروهای مسلح کشور و ریاست شورای فرماندهی انقلاب را که قرار بود بر لیبی حکومت نماید را در دست خود گرفت. از سال ۱۹۷۹ در سمت رهبر انقلاب بر لیبی حکومت راند. وی در عالم سیاست به دلیل قدمت و اظهار نظرهای عجیبش بسیار معروف بود. ریشه های مختلف فلسفه سیاسی او ـ اسلام و ناسیونالیسم عربی است. سوسیالیسم در بیانیه های صادره از جانب او با یکدیگر ترکیب گردیدند و کتاب سبز (چاپ شده در دو دوره: در سال های ۱۹۷۶ و ۱۹۸۰) را تش
کیل دادند. یک عنصر فوق العاده ای با یک نام جدید برای کشور در سال ۱۹۷۷ اضافه گردید. این کشور موسوم بود به جمهوری عربی سوسیالیستی مردمی لیبی. عبارت جمهوری (دولت از طریق توده ها) این معنا را می رساند که قدرت به یک هزار و پانصد کمیته محلی واگذار گردد. جنگ داخلی لیبی. جنگ داخلی لیبی، در سال ۱۳۸۹ (۲۰۱۱ میلادی)، بدنبال بالاگرفتن اعتراضات و راهپیمایی های خیابانی مخالفان و سپس شورش سراسری، علیه حکومت لیبی و رهبر آن، معمر قذافی با سرکوب شدید اعتراضات شکل گرفت. این اعتراضات از ۲۳ دی ۱۳۸۹ خورشیدی (۱۳ ژانویه ۲۰۱۱ میلادی)، در این کشور آغاز شد و از روز ۲۸ بهمن ۱۳۸۹ (۱۷ فوریه ۲۰۱۱ میلادی) به شکلی گسترده تر و بتدریج به صورت شورش سراسری درآمد که با برخوردهای خونین و خشونت آمیز حاکمیت با مردم معترض روبرو شد و همه شهرهای لیبی را دربرگرفت. و به جنگ های شهری و بین شهری، میان مخالفین و هواداران حکومت منجر شد. نیروهای مخالف حکومت از جانب شرق به غرب شهرهای لیبی را تحت کنترل خود قرار دادند و در شهر شرقی بنغازی، دومین شهر بزرگ کشور، دولت موقت تشکیل دادند. شورای امنیت سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه ای دارایی های قذافی و ده نفر از نزدی
کان او را توقیف کردند و مسافرت آنان به سایر نقاط جهان را محدود ساخت. براساس این قطعنامه، اقدامات قذافی و نزدیکانش توسط دادگاه جنایات بین المللی پیگیری شد. در ۶ تیر (۲۷ ژوئن ۲۰۱۱ میلادی) دستور بازداشت قذافی صادر شد. در پیشروی های مخالفین بیشتر شهرهای شرق کشور و نیمی از شهرهای شمال غربی به کنترل آن ها درآمد و تنها پایتخت لیبی (طرابلس) و چندین شهر دیگر در غرب کشور دردست نیروهای دولتی باقی ماند. در اوایل ماه مارس شهرهای شرق لیبی از جمله بنغازی و چندین شهر دیگر مورد هجوم موشکی نیروهای قذافی قرار گرفتند. در این زمان اعضای شورای امنیت برای ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز لیبی به توافق رسیدند.[۶] در این درگیری ها طی چند ماه، چندین بار نیروهای دولتی بعضی شهرهای در دست مخالفین را تصرف کرده و مجدداً از آن ها رانده شدند. در ۲۹ مرداد ۱۳۹۰ (۲۰ اوت ۲۰۱۱ میلادی) مخالفین توانستند همه شهرهای مذکور را در دست خود بگیرند. در ۳۱ مرداد (۲۲ اوت) مخالفین به طرابلس نفوذ کردند و وارد میدان سبز شدند. مخالفان در۱ شهریور (۲۳ اوت) توانستند با گذر از باب العزیزیه به محل اقامت قذافی وارد شوند. علیرغم اینکه گزارش های قبلی حضور قذافی و خانواده
اش در باب العزیزیه را تأیید می کرد، مخالفان اثری از آن ها نیافتند. سرانجام مخالفان پس از اشغال شهر سرت زادگاه قذافی او را به قتل می رسانند.
یک نعلبکی رمز و راز () نام دومین آلبوم از گروه موسیقی پراگرسیو راک بریتانیایی، پینک فلوید، است. این آلبوم در فاصله های زمانی گوناگون مابین اوت ۱۹۶۷ تا آوریل ۱۹۶۸ در ابی رود استودیوز لندن ضبط شد و در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۸ توسط ئی ام آی کلمبیا در بریتانیا و در ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۸ نیز توسط تاور رکوردز در ایالات متحده آمریکا عرضه شد. مراحل ضبطِ "یک نعلبکی رمز و راز" قبل و بعد از جدایی سید برت، خواننده و گیتارنواز گروه، انجام گرفت. به دلیل رو به فزون بودن رفتارهای عجیب او در فصل های ضبط، دیوید گیلمور در ژانویه ۱۹۶۸ به گروه ملحق شد، از این رو این آلبوم؛ تنها آلبوم غیرگردآوری شده از پینک فلوید است که هر پنج عضو گروه در آن حضور دارند و اولین آلبومی است که گیلمور در آن به عنوان عضوی از گروه دیده می شود. گیلمور در ۵ آهنگ این آلبوم شامل («روشنایی بیشتر شود»، «دستگاه ها را تنظیم کن به سمت قلب خورشید»، «سرجوخه کلگ»، «یک نعلبکی رمز و راز» و «الاکلنگ») مشارکت دارد و سید برت تنها در سه آهنگ («جاگبند بلوز»، «دستگاه ها را تنظیم کن به سمت قلب خورشید»، «روزی را به یادآور») مشارکت کرد که آهنگ "جاگبند بلوز" تنها آهنگی است که وی به عنوان خواننده