Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیّد محمّدمهدی میرباقری شاهرودی (زادهٔ ۱۳۴۰ قم) فقیه شیعهٔ ایرانی است که ریاست فرهنگستان علوم اسلامی قم و نمایندگی استان سمنان در مجلس خبرگان رهبری را به عهده دارد. او از استادان درس خارج فقه نیز به شمار می رود. میرباقری از نظریه پردازان نسبت بین علم و دین است. او معتقد به جهت داری علوم از نظر معرفت شناختی است که براساس آن می توان علوم را به دینی و غیردینی تقسیم کرد. میرباقری در انتخابات مجلس خبرگان رهبری (۱۳۹۴) از سوی مردم استان البرز و در انتخابات مجلس خبرگان رهبری (۱۴۰۲) از سوی مردم استان سمنان به نمایندگی مجلس خبرگان رهبری برگزیده شد. او طرفدار اسلامی سازی علوم، محدودیت فضای مجازی و ولایت فقیه و مخالف جهان بینی مولوی، حافظ و ابن عربی است. او به دائمی و ناگزیر بودن جنگ جبههٔ حق و باطل و برنامهٔ تمدنی و اجتماعی داشتن دین اسلام باور دارد. زندگی نامه. خانواده. سید محمدمهدی میرباقری در سال ۱۳۴۰ در شهر قم در خانواده ای شاهرودی و اهل روستای خیج در بخش بسطام زاده شد. پدر او «سید حسن (خیاط) شاهرودی» و عموی او «سید علی میرباقری»، واعظ معروف تهران، بود. دو برادر بزرگتر او نیز در فضای دینی ایران مشهور هستند. سید ابرا
هیم میرباقری (۱۳۲۶–۱۴۰۰) که استاد حوزهٔ علمیهٔ تهران بود و سید محسن میرباقری (۱۳۲۸ -) که سخنران مذهبی، کارشناس صداوسیما و عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت مربّی شهید رجائی است. در هنگام مرگ برادر بزرگ میرباقری، «سید ابراهیم میرباقری» بر اثر تصادف در آبان ۱۴۰۰ رؤسای قوای جمهوری اسلامی ایران (رئیسی، قالیباف و محسنی اژه ای)، فرماندهٔ کل ارتش جمهوری اسلامی ایران (سید عبدالرحیم موسوی) و دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی (سید سعیدرضا عاملی) با صدور پیام های جداگانه خطاب به او، این اتفاق را تسلیت گفتند. نوجوانی و جوانی. میرباقری پس از گذراندن مقطع دبیرستان، در دوران نوجوانی دروس حوزوی را از سال ۱۳۵۴ (در ۱۴ سالگی) آغاز کرد. گفته شده که او در همین دوران فعالیت سیاسی خود را نیز علیه حکومت پهلوی آغاز کرد، هر چند در مورد جزئیات این فعالیت ها اطلاعاتی در دست نیست. همچنین، میرباقری در جنگ ایران و عراق شرکت داشته و عضو لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب (متشکل از رزمندگان استان های قم، سمنان، زنجان و مرکزی) بود. پیشینهٔ تحصیلی. درس خارج. میرباقری از سال ۱۳۶۰ پنج سال در درس خارج فقه سید موسی شبیری زنجانی و درس خارج اصول سید کاظم حائری و حسین وح
ید خراسانی شرکت کرد و سپس با رها کردن آن دروس، از حوالی سال ۱۳۶۵ هر دوی این دروس را نزد میرزا جواد تبریزی ادامه داد و تا پایان عمر تبریزی (۱۳۸۵) شاگرد او ماند. گفته می شود که میرباقری جزو حلقه شاگردان خصوصی و هیئت استفتائات تبریزی نیز بود. فلسفه و منطق. میرباقری در فلسفه شاگرد محمدتقی مصباح یزدی (درس نهایه الحکمه)، یحیی انصاری شیرازی (دروس الاشارات و التنبیهات و غرر الفرائد)، عبدالله جوادی آملی (درس اسفار اربعه) و حسن حسن زاده آملی (دروس طبیعیات شفا و علم هیئت) بوده است. اما بیشترین تأثیر را بر او، سید منیرالدین هاشمی برجای گذاشته است. میرباقری نزد هاشمی، «کاربردی شدن فلسفه (فلسفهٔ شُدَن)»، «روش شناسی علم دینی» و «فلسفه اصول فقه حکومتی» را آموخته است. وی را اصلی ترین ادامه دهنده راه سید منیرالدین هاشمی و مکتب سیاسی و فرهنگی او دانسته اند. فعالیت علمی و مذهبی. از مهم ترین استادان میرباقری در فقه و اصول دین، میرزا جواد تبریزی، حسین وحید خراسانی، محمدتقی بهجت، سید موسی شبیری زنجانی و جعفر سبحانی و در منطق و فلسفه حسن حسن زاده آملی، عبدالله جوادی آملی، محمدتقی مصباح یزدی، و سید منیرالدین هاشمی را می توان نام برد.
تدریس. میرباقری بین سال های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۹ همزمان با تحصیل، به تدریس دروس مقدمات و سطح حوزه پرداخت و از سال ۱۳۷۲ تدریس دروس خارج اصول و خارج فقه را در حوزه علمیه آغاز کرد. ریاست فرهنگستان علوم اسلامی قم. میرباقری از سال ۱۳۷۹ تاکنون ریاست فرهنگستان علوم اسلامی قم را برعهده داشته است. همچنین، او عضو هیئت امنای برخی از مؤسسات انقلابی و برخی از مدارس علمیه است. فعالیت به عنوان کارشناس تلویزیونی. او به مدت دو سال به عنوان کارشناس مذهبی در برنامه تلویزیونی "سمت خدا" در شبکه سه حضور دائمی داشت. کنشگری سیاسی. پیش از انقلاب و جنگ. گفته می شود او در دوران نوجوانی علیه حکومت پهلوی فعالیت سیاسی می کرد و در جنگ ایران و عراق شرکت داشت. میرباقری عضو لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب (متشکل از رزمندگان استان های قم، سمنان، زنجان و مرکزی) بود. فعالیت به عنوان تحلیلگر سیاسی. میرباقری علاوه بر فعالیت علمی و مذهبی، یک روحانی فعال در عرصه های سیاسی و فرهنگی نیز هست و برای جوانان طرفدار انقلاب ۱۳۵۷ به عنوان یک روحانیِ متفکر اجتماعی و سیاسی مخالف هاشمی رفسنجانی، سید محمد خاتمی و حسن روحانی شناخته می شود. فعالیت تبلیغی در جریان انتخابات های ری
است جمهوری. میرباقری در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ و انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۳ از ریاست جمهوری سعید جلیلی و در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۶ و انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰ از ریاست جمهوری سید ابراهیم رئیسی حمایت کرد. او در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۳ از مردم خواسته بود به جریانی رأی دهند که توسعه گرا نباشد. بلکه طرفدار استقلال و پیشرفت اسلامی-ایرانی و طرفدار نظم جدید جهانی بر پایه قطب های جدید قدرت و نه بر پایه قدرت های غربی باشد. عضویت در مجلس خبرگان رهبری. دوره پنجم مجلس خبرگان رهبری (استان البرز). میرباقری برای نخستین بار در انتخابات مجلس خبرگان رهبری (۱۳۹۴)، طی رقابت با ۶ نامزد دیگر، با کسب ۳۴۸ هزار و ۴۳۱ رای به عنوان نماینده اول استان البرز در دوره پنجم مجلس خبرگان رهبری انتخاب شد. نمایندهٔ دوم البرز در این انتخابات، محسن کازرونی بود. میرباقری در تبلیغات انتخاباتی خود بر این نکته تأکید داشت که مأموریت مجلس خبرگان این است که بازوی تکمیلی برای نهاد ولایت فقیه که نظریه سیاسی شیعه است باشد. دوره ششم مجلس خبرگان رهبری (استان سمنان). میرباقری در دوره ششم مجلس خبرگان رهبری با بازگشت به موطن پدری خود استان سمنان،
برای دومین بار به عنوان نمایندهٔ این مجلس برگزیده شد. رقیب او در این انتخابات محسن فقیهی سرشکی بود. میرباقری در این دوره، ۱۹۱ هزار و ۴۸۰ رای (معادل ۹۱ و ۴۷ صدم درصد از مجموع آرا صحیح) را کسب کرد. فقیهی سرکشیکی، رقیب او، ۱۶ هزار و ۲۲۸ رای آورد. گمانه زنی در باب احتمال جانشینی خامنه ای. پیش از انتخابات ریاست جمهوری (۱۴۰۳) برخی فعالان فضای مجازی (با محوریت یاسر جبرائیلی) ضمن انتشار نامه ای در پیام رسان های ایرانی ایتا و ویراستی، و درخواست هایی در وبسایت کارزار از مجتهدانی همچون علیرضا اعرافی، محسن اراکی و میرباقری دعوت کردند تا نامزد ریاست جمهوری شوند. در بخشی از نامهٔ جبرائیلی چنین استدلال شده بود که «برخلاف آنچه معمول و رایج شده، مقام ریاست جمهوری مقام اجرا به معنای پیمانکاری نیست؛ چه، اساساً دولت طبق سیاست های کلی اصل ۴۴ از فعالیت های پیمانکاری منع شده است! مقام ریاست جمهوری، مقام طراحی و تشخیص و تصمیم است و لذا فردی… باید در رأس قوه مجریه قرار گیرد» که «ضمن شناختِ دقیقِ نسخه های سرمایه داری، به نسخه های برآمده از انقلاب اسلامی اشراف و اعتقادِ راسخ داشته باشد و با شجاعت و درایت در صدد اجرای آن ها برآید». میر
باقری که در میان این سه نفر از همه سابقه مدیریت اجرایی کلان کمتری داشت در چهارم خرداد ۱۴۰۳ به این دعوت ها واکنش نشان داده و طی بیانیه ای تقاضا کرد این دعوت ها متوقف شده و به جای صدورِ چنین دعوت نامه هایی، انرژیِ دعوت کنندگان صرفِ «گفتمان سازی مولفه های دولت انقلابی» شود. امیر سیدین (روزنامه نگار) در واکنش به این دعوت، در هفتم خرداد ۱۴۰۳ یادداشتی با عنوان «خروج از مه!» در روزنامه شرق نوشت که در آن میرباقری را «احتمالاً آخرین برگ پایداری برای ماندن در عرصهٔ قدرتِ سیاسی» نامید و او را چنین توصیف کرد: «روحانی ۶۴ساله ای که پس از درگذشت مصباح یزدی، از او به عنوان پدر فکری و معنوی جریان پایداری نام برده می شود و هم اکنون نماینده سمنان در مجلس خبرگان رهبری است». سیدین دربارهٔ اخبار منتشر شده پیرامون کاندیداتوری میرباقری برای انتخابات ریاست جمهوری چنین نوشت: «اخباری را که از کاندیداتوری محمدمهدی میرباقری برای انتخابات قریب الوقوع ریاست جمهوری منتشر می شود، شاید بتوان گامی دیگر در تحقق آرمانشهر پایداریچی ها ارزیابی کرد، حتی اگر میرباقری برای خویش جایگاهی رفیع تر از جانشینی رئیس جمهور فقید ببیند و قائل باشد. خروج میرباق
ری از مه و سودای جانشینی رئیس جمهور فقید در شرایط فعلی، برای او و هوادارانش فرصت مغتنمی است برای مطرح شدن نام این روحانیِ در سایه و احتمالاً قطعه ای از پازل قدرت شبکه ای است که از دوران احمدی نژاد با ثروت صادق محصولی در ساخت سیاسی کشور پا گرفت و با رهبری فکری میرباقری، آینده ای طولانی برای خویش، در فردای بعد از فرونشستن غبار حوادث قائل است». مهدی نصیری در سلسله یادداشت هایی در نقد میرباقری که در ۳۰ تیر ۱۴۰۳ در کانال تلگرامی اش منتشر شد، به اخبار پیرامون رهبری احتمالی میرباقری واکنش نشان داده و چنین احتمالی را بعید دانست. او مدعی شد «ممکن است به دلیل حمایت مجتبی (خامنه ای) از قالیباف در انتخابات اخیر، کسانی از اصحاب سعید جلیلی را آزرده خاطر کرده و آنها را متوجه فردی چون میرباقری کرده باشد اما آنان باید کاملاً حواسشان جمع باشد که ممکن است با این گرایش میرباقری را هم در وضعیت حذف قرار بدهند… این گمانه زنی که ممکن است کسانی با میرباقری هراسی قصد داشته باشند که مردم بعداً به رهبری مجتبی در انتخاب بین بد و بدتر رضایت بدهند نیز البته می تواند در زمره ممکنات در عالم سیاست باشد». بابک خطی (پزشک) در یک مرداد ۱۴۰۳ با تک
رار موضع نصیری، طی یادداشتی در وب سایت اخبار روز به شایعاتی که پیرامون خطر احتمالی رهبری میرباقری مطرح می شود واکنش نشان داده و نوشت: «هدف مهم دیگر از برجسته کردن وجه طالبانی میرباقری و فرقه پایداری این است که مجتبی (خامنه ای) یا هر گزینه ای که برای جانشینی مد نظر هسته قدرت است در مقام مقایسه با این فرد و گروه، طناز و دمکرات مسلک نشان داده شود، در حالی در واقعیت همگی آنها ماهیتی یکسان و اتفاقاً رابطه رئیس و مرئوسی دارند». مسعود آذر نیز در مطلبی که ششم مرداد ۱۴۰۳ روی وب سایت بی بی سی فارسی انتشار یافت، با تکرار مواضع سیدین، نصیری و خطی نوشت: «بعضی از فعالان سیاسی تصمیم او را [در ردّ دعوت برای کاندیداتوری] چنین تعبیر کردند که آقای میرباقری شان و مقامی فراتر از ریاست جمهوری برای خود قائل است». پیش تر، روح الله فقیهی در تاریخ یک ژوئن ۲۰۱۸ (یازدهم خرداد ۱۳۹۷) یادداشتی به زبان انگلیسی در وبسایت خبری المانیتور منتشر کرد که در آن به شایعهٔ انتصاب میرباقری به امامت جمعهٔ تهران (که در آن برهه در فضای داخلی ایران پخش شده بود) واکنش نشان داده و نوشته بود: «اخیراً خبرگزاری های داخلی از تصمیم آیت الله علی خامنه ای برای انت
صاب محمدمهدی میرباقری ۵۷ ساله به امامت جمعه تهران خبر داده اند. نکته قابل توجه اینجاست که میرباقری خود این شایعات را رد نکرده است. رسانه های اصولگرا مشغول زمینه چینی برای انتصاب و به قدرت رسیدن احتمالی او هستند. این انتصاب برای میرباقری که هم اکنون ریاست فرهنگستان علوم اسلامی را بر عهده دارد، صعودی چشمگیر محسوب می شود… به نظر می رسد که مصباح یزدی دیدگاه مثبتی نسبت به میرباقری دارد. او میرباقری را «نابغه عصر حاضر» خوانده و او را به عنوان رهبر احتمالی آینده اردوگاه اصولگرا معرفی کرده است. در حال حاضر، باید منتظر ماند و دید چه اتفاقی می افتد. با توجه به اینکه میرباقری در مسیر احتمالی پیش روی خود رقبای کمی دارد، به نظر می رسد که آینده سیاسی او روشن باشد». با این وجود، برخلاف این قبیل پیش بینی ها، میرباقری به جای فعالیت های سیاسی تا کنون بیشتر به فعالیت های علمی، دینی و تبلیغی در قم مشغول بوده است. به نظر می رسد او به جای رهبری سیاسی، در پی هدایت گری فکری و گفتمانی جریان های حامی انقلاب ۱۳۵۷ است. همچنین، این رویکرد با فعالیت های فرهنگستان علوم اسلامی قم که او سال هاست مدیریت آن را بر عهده دارد، هماهنگ تر است. این
فرهنگستان به دنبال ایجاد تحول علمی و انقلاب فرهنگی در ساختارهای علم و فرهنگ است. در زمینه حکمرانی نیز، میرباقری بیشتر به دنبال تئوری پردازی و کمک به توسعه تئوری حکمرانی اسلامی است و تاکنون هیچ نشانه ای از تلاش او برای رسیدن به مناصب حکومتی وجود نداشته است. او هیچ منصب اجرایی در حکومت ندارد و تمام مسئولیت هایی که تاکنون پذیرفته، حوزوی یا فرهنگی بوده اند. اندیشه ها. اسلام تمدنی و اجتماعی. میرباقری معتقد است که دین اسلام برای ادارهٔ اجتماع و تمدن سازی برنامه دارد. او مدافع اسلام حداکثری است و در تحلیل خیزش ۱۴۰۱ ایران در برنامه جهان آرا شبکه افق گفت: «آن هایی که اسلام حداقلی را پیاده کرده اند عامل اتفاقات این روزها هستند. ما مخالف تحصیل و اشتغال زنان نیستیم، اما با الگوی غربی آن مخالفیم». اسلامی سازی علوم و دانشگاه ها. به باور میرباقری، لازمهٔ ساخت تمدن و تحقق طرحِ اسلام در جهان، داشتن نظامی علمی است که از آن طرح حمایت کند و آن ویژگی ها را به ساختار و روابط تبدیل کند. بدین ترتیب، او از حامیان اسلامی کردن دانشگاه و علوم است: «اسلامی کردن دانشگاه یعنی دانشگاه ها به دنبال پیدا کردن معادلات اجتماعی باشند که برای انسا
ن متدین و مؤمن، جامعه را ساختاربندی کند و او را به بهینگی در ارتباط با طبیعت و دیگر انسان ها برساند». او در تحلیل خیزش ۱۴۰۱ ایران معتقد است در غیاب تلاش جدی حاکمیت برای اسلامی کردن علوم و دانشگاه ها، «برخورد با رستوران دار و راننده و آن جوان و زنی که مرتکب بی حجابی شده، ظلم به آن هاست، چرا که این امور فقط ارتکاب جرم است، اما آن کارشناسان تصمیم سازی که با تبعیت از کارشناسی غربی، ساختار جامعه را تغییر داده اند و بی عفتی در جامعه دینی اقامه شده است، چهار دهه است که رها هستند و به عنوان دانشمند و کارشناس مدال هم می گیرند و مدام در مشکلات به همان ها رجوع می شود». ارتباط با جهان غرب. میرباقری مخالف ارتباط منفعلانه با جهان غرب است و معتقد است که انقلاب اسلامی ایران، آغاز احیاء دوباره اسلام از لحاظ اجتماعی و بازگشت آن به عرصه تمدنی است و برای این کار نیازمند به یک انقلاب فرهنگی و علمی هستیم، نه مبارزات سیاسی و نظامی. نسبت علم و دین. او نظراتِ گوناگونِ خود دربارهٔ علم و دین، دین و فناوری، دین و توسعه، و چگونگی اسلامی سازی علوم را در مقالات، کتاب ها، سخنرانی ها، و مصاحبه های مختلف بیان کرده است. او دربارهٔ نسبت بین علم
و دین معتقد است هماهنگی بین منابع معرفت به صورت قهری اتفاق نمی افتد؛ لذا برای اسلامیت علوم، نیازمند مقید شدن معارف نقلی، عقلی و تجربی، در منزلت منطق و روش تحقیق هستیم. میرباقری معتقد است این کار امکان پذیر نیست، مگر اینکه مسئله «دلالت» به عنوان عنصر مشترک همه عرصه های معرفت مورد توجه قرار گیرد و عوامل دخیل در آن شناسایی شود. تقاریر وی از علم، ریشه در معارف دینی دارد. همچنین هدفی که او از علم ترسیم کرده است نیز دارای نکاتی اختصاصی است. او در یکی از سخنرانی های خود گفته است: «علم حقیقی را به کسی می دهند که عبد شود، اگر انسان طالب بندگی باشد، علم به او عنایت می شود و می تواند از اسرار و معارف کتاب آسمانی قرآن کریم که نزد امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) است، بهره مند شود». مخالفت با جهان بینی عرفان ابن عربی، مولوی و حافظ. میرباقری معتقد است که جهان بینی مثنوی مولوی نمی تواند منبع حکمت عملی متناسب برای حضور فعال مسلمانان در جهان معاصر باشد. چرا که نمی تواند مفاهیمِ دینی حق و باطل و نور و ظلمت را به نحوی توضیح دهد که تقابل بین آن ها معنادار باشد. او به عنوان نمونه به این بیت از دفتر اول مثنوی اشاره می کند که «چون
که بی رنگی اسیر رنگ شد/ موسیی با موسیی در جنگ شد» و آن را شاهدی می گیرد که تفکر مثنوی توان توضیح تقابل انبیاء با فرعون ها و نمرودها را ندارد و نمی تواند آن را به درستی معنا کند؛ لذا انقلاب اسلامی نمی تواند با این نوع حکمت عملی پیش رفته و به این طریق عرفانی تکیه کند. او در سخنرانی شب چهارم و دهم محرم سال ۱۳۸۸ در مدرسه فیضیه قم در نقد جهان بینی مولوی و حافظ چنین گفته است:من این را دارم در حوزه علمیه قم می گویم: با عرفان مولوی نمی شود جهان را اداره کرد!... در این جنگ فرهنگی این ها در اردوگاه دشمن اند؛ این ها اسلام آمریکایی است؛ از دل این عرفان، حکومت در نمی آید. البته این عرفان ها را می گویم، عرفان امام را نمی گویم. عرفان امام عرفانی است که از دلش حکومت در می آید، جنگ در مِی آید. [اما] از دل عرفان مولوی ببینید چه کسی درمی آید! الآن شاگردش کیست؟ [عبدالکریم سروش]. آیا برای کفار خطر دارد؟ منتها او رویش می شود حرف های مولوی را تا آخر می زند، ما دور یک جاهایی از آن را خط می کشیم! یک عرفان حداقلی درست کردیم و می خواهیم با تمدن حداکثری غرب بجنگیم! اینطور که نمی شود بجنگی! بصیرت یعنی درگیری اسلام و کفر را تاریخی دیدن… ت
وحیدی که صلح کلی باشد، خود این تلقی از توحید خلاف بصیرت است… برخی قرائت ها از اسلام بصیرت را از آدم می گیرد؛ آن قرائتی که می گوید: «چون که بی رنگی اسیر رنگ شد/ موسئی با موسئی در جنگ شد!». اگر شما اینطور گفتید، الآن هم جنگ موسی با موسی است دیگر! آدمی که قائل به این قرائت از اسلام باشد که می گوید: «جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه/ چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند!»، می نشیند بالای بلندی کربلا را تماشا می کند و با یک نگاه عاقل اندر سفیه می گوید: «چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند!همچنین او در فرازی دیگر از این سخنرانی ها، نقدِ خود را متوجه ابن عربی کرده و گفته است:[ابن عربی] می گوید همه دنبال خدا هستند! من دیگر بعضی چیزهای دیگر را نقل نمی کنم؛ این چه قرائتی است از «اخذ برأس اخیه یجره الیه»؟ موسای کلیم موهای هارون را گرفت و پرسید: این چه بساطی است؟ چرا این ها گاوپرست شدند؟ آن آقا [ابن عربی] می گوید: «اخذ برأس اخیه یجره الیه» یعنی به هارون گفت: چه کارشان داشتی؟ این ها خدا را می پرستیدند! چرا مزاحمشان شدی؟! از دل این قرائت از اسلام و این طور توحید را تعریف و تفسیر کردن که صف قتال در نمی آید! از دل آن مبارزه و درگیری
بیرون نمی آید! این نوع قرائت از اسلام بصیرت سوز است؛ اگر امیرالمؤمنین «قاسم الجنه و النار» است، آنجایی هم که مُقسم نار است، ما باید به حضرت بگوییم: دست مریزاد؛ نه فقط آنجایی که بهشتی ها را بهشت می برد. این طور نباشد که آن موقعی که حضرت شمشیر را می کشند، ما از حضرت فاصله بگیریم. فقط آن موقع که نان درب خانه فقرا و یتیمان می برند و بار دیگران را نیمه شب به دوش می کشند، دنبال حضرت امیر برویم؛ آن موقع هم که در صف قتال می آیند، آن موقع هم کنار حضرت امیر باشیم؛ آنجایی که حضرت شمشیر می زنند بگوییم: دست مریزاد و آنجا هم که دست نوازش می کشند، بگوییم: دست مریزاد. حوزه علمیه. وی قائل به ضرورت توجه حوزه های علمیه به مصالح و مفاسد واقعی مسلمانان بوده و در مورد نقش حوزه های علمیه گفته است: «امروز وظیفه و رسالت حوزه های علمیه این است جلوی نفوذ دشمن در دنیای اسلام و جامعه مسلمین را بگیرند». محدودیت فضای مجازی. مهدی میرباقری معتقد به محدودیت شدید فضای مجازی است و اینترنت را بساط شیطان می داند. او باور دارد حکمرانی جمهوری اسلامی بر مجازی ممکن نیست. چون این مسئله مبتنی بر ایدئولوژی غربی است: «این که گمان کنیم حضرت (امام دوازدهم
شیعیان) می آیند از موبایل و ماهواره و اینترنت استفاده می کنند اوهام است. اینها بساط شیطان است. وقتی بساط نور می خواهد در عالم پهن بشود این بساط جمع می شود» و «ارتباط ما یا از طریق ارتباط با خدا و اولیای خدا می گذرد که منجر به خیر می شود یا از طریق ارتباط با شیطان است که شر می شود.». جنگ دائمی جبههٔ حق و باطل. تقابل جبهه حق و باطل از دید محمدمهدی میرباقری بدین گونه است: «ما قائل به صلح هستیم ولی صلح پایدار که بعد از یک جنگ و جهاد پایدار است و تا این جهاد پایدار را پشت سر نگذارید و جبهه باطل را حذف نکنید، صلح پایدار در عالم برقرار نمی شود.» و «ساده لوحی و سطحی نگری است که بگوییم ما هم طرفدار صلحیم، باید فتنه را جمع کنید تا صلح واقع بشود. باید از یک جنگ طولانی عبور کنیم و اصلاً جای کوتاه آمدن نیست». ولایت مطلقه فقیه. محمدمهدی میرباقری می گوید دولت باید کمترین تصدی گری و ولایت باید بیشترین تصدی گری را داشته باشد و دولت در عمل زیر دست و مجری دستورات ولی فقیه باشد. همچنین مجلس خبرگان رهبری حق نظارت بر رهبری را ندارد بلکه باید به «حمایت از رهبر» بپردازد. گرانی. او دربارهٔ گرانی و سختی کشیدن مردم گفته بود: «چه کسی ا
ست که نداند مردم عزیز ما در سختی هستند و گرانی و کمبود بر طبقه مستضعف فشار می آورد، ولی هیچ کس هم نیست که نداند پشت کردن به فرهنگ دول دنیای امروز و پایه ریزی فرهنگی جدید بر مبنای اسلام در جهان و برخورد قاطع اسلامی با آمریکا و شوروی، فشار و سختی و شهادت و گرسنگی را به دنبال دارد و مردم ما این راه را خود انتخاب کرده اند و بهای آن را هم خواهند پرداخت و بر این امر هم افتخار می کنند». این گفته های او باعث واکنش های بسیار شد. کرونا. میرباقری ویروس کرونا را پدیده ای فراتر از یک پدیدهٔ یک بُعدیِ بهداشتی و پزشکی دانسته بود: «امروز این بیماری با تهدیدِ سلامت بشر و مخیر کردن بشر بین انتخاب سلامتی یا انتخاب پیوستارهای کنونی، فضای سیاست، فرهنگ و اقتصادِ جهانی را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. این بیماری نوعی گسست اجتماعی ایجاد کرده است، به طوری که بعضی از صاحب نظران جهانی دربارهٔ دنیای پساکرونا شروع به نظریه پردازی کرده اند. این حوادث نشان می دهد که این واقعه، جدی تر و فراتر از یک پدیدهٔ یک بُعدیِ بهداشتی و پزشکی است». او احتمال داده بود که ممکن است «دست های پشت صحنه» با استفاده از کرونا به دنبال حکمرانی مجازی بر دنیا با
شند.
به خلأ وارد شو یک فیلم انگلیسی زبان درام-هنری به نویسندگی و کارگردانی گاسپار نوئه است. این فیلم در مورد پسر جوانی است که در شهر توکیو ژاپن زندگی می کند و برای تأمین مخارج زندگی دست به فروش قرص های روانگردان می زند و در نهایت در توالت یک کلاب به نام خلأ گیر می افتد.
واقعهٔ میدان توپخانه مجموعه اتفاقاتی است که در بیست روز اواخر آذر و اوائل دی ماه ۱۲۸۶ ه .خ اتفاق افتاد و طی آن کشمکش بین محمد علی شاه و مجلس و مردم به اوج خود رسید و سپس به طور موقت فروکش کرد. پیشینه. بعد از برگزاری باشکوه سالگرد فرمان مشروطیت و تأسیس مجلس ملی و پس از کشته شدن علی اصغر خان امین السلطان، و هم چنین پافشاری مجلس برای تصویب متمم قانون اساسی، اختلاف بین مجلس و دربار شدت یافت و سعدالدوله و درباریان شاه را ضد مجلس تحریک و ترغیب می کردند. مجلس نیز با حمایت انجمن ها در صدد تقویت ارکان مشروطیت و تجهیز و تدارک محافظت از خود بود. شروع واقعه. از روز شنبه ۸ و یکشنبه ۹ ذی القعده ۱۳۲۵ (۲۲ آذر ۱۲۸۶) گروه هایی از اراذل و اوباش به سرکردگی صنیع حضرت و مقتدر نظام و به اشارهٔ دربار به طرف مجلس و مسجد سپهسالار در میدان بهارستان هجوم برده، اقدام به عربده کشی و تظاهرات علیه مشروطه و مجلسیان نمودند. جبههٔ مجلس. به دنبال افزایش تنش بین مجلسیان و دربار، از روزهای پیش مجلس در تدارک اقدامات حفاظتی بوده است. هر انجمن در حجره ای از مسجد سپهسالار مستقر می شود و نام خود را بالای حجره نصب می نماید. انجمن آذربایجان، شاه آباد و
انجمن های دیگر، افراد خود را مسلح کرده، به نگهبانی می پردازند. سخنرانان و گویندگان مانند ملک المتکلمین، سید محمدرضا مساوات شیرازی، میرزا جهانگیر خان صوراسرافیل نطق های مهیج ایراد کرده، اعضای انجمن و مردم را به مقاومت دعوت می کنند. مخارج شام و ناهار از طرف کمیسیون مخصوص مجلس پرداخته می شود. در این ایام کار و کسب تعطیل می شود و مردم گروه گروه در مقابل مجلس و مسجد تجمع دارند و با وجودی که از مخالفان تحریکات ادامه دارد، اما نزاع و زدوخوردی جدی پیش نمی آید. احتشام السلطنه (رئیس مجلس) و وکلای آذربایجان ادارهٔ انجمن ها را نظارت می کنند. جبههٔ مخالف. پس از این که نیروهای طرفدار مشروطه اراذل و اوباش را از مسجد بیرون کردند آن ها بعد از دشنام و تهدید و تیراندازی به در مجلس به طرف میدان توپخانه رفته، چادرهایی برپا نمودند. جبههٔ استبداد از سه گروه تشکیل می شد. گروه اول جمعی اراذل و اوباش سنگلج به سرکردگی مقتدر نظام و لوطی های چاله میدان به سرکردگی صنیع حضرت. گروه دوم فراشان و غلامان کشیکخانه و سربازان فوج و اَستَرداران و شترداران امیر بهادر جنگ. گروه سوم دینداران عامی به سرکردگی شیخ فضل الله نوری و سید علی یزدی و میرزا اب
وطالب زنجانی و ملا محمد آملی که گروه روحانیان دربار را تشکیل می دادند. این سه گروه حول محور مبارزه و مخالفت با مشروطه بودند و به دستور دربار از هیچ اقدامی فروگزار نمی کردند. وقایع آن چند روز. در جبههٔ استبداد، عربده کشی و تهدید مجلسیان ادامه داشت و روزها آش و پلو به طور مفصل تدارک دیده می شد و شب ها مشروب بسیار حاضر بود و فواحش رفت وآمد می کردند. روحانیان حاضر در چادرها این گونه منکرات را علناً مشاهده می کردند و همه را صواب می دانستند. روز دوم سید محمد یزدی بالای توپ نشست و علیه مشروطه سخنرانی می کند، جوانی عنایت الله نام در میان مردم سخنی می گوید که بوی مخالفت با او را دارد. اراذل و اوباش به وی حمله کرده، با قمه او را قطعه قطعه می نمایند. در جبههٔ مجلس و مشروطه خواهان، تدارک دفاع از مجلس به عهدهٔ افراد انجمن ها که مسلح شده اند قرار داده می شود. ادارهٔ مدافعهٔ ملی به ریاست معاضدالسلطنه تشکیل شد و انجمن آذربایجان امور اجرایی آن را عهده دار بود. صلح بی اساس. بعد از ۲۰ روز کشمکش بی نتیجه، محمدعلی شاه تسلیم درخواست مجلسیان شده، پشت جلد قرآن را امضا و مهر می کند که حافظ ارکان مشروطیت باشد و تبعیدشدگان را برگرداند
و اوباش را از میدان جمع کند و صنیع حضرت و مقتدر نظام را تبعید نماید. البته مجلس نیز موقعیت مناسبی را که به دست آورده بود و می توانست با مقاومت خود حوادث آینده را خنثی کند از دست داد. آینده ای که ادامهٔ دسایس دربار و حوزهٔ استبدادی آن را رقم خواهد زد.
رود اورینوکو یا ریو اورینوکو رودی مهم در آمریکای جنوبی است که از ارتفاعات گویان در ونزوئلا سرچشمه گرفته و پس از طی مسافتی به طول تقریباً ۲٬۷۴۰ کیلومتر به اقیانوس اطلس می ریزد. این رود به استثنای بخشی از آن که مرز بین ونزوئلا و کلمبیا را تشکیل می دهد در بیشتر طول مسیر خود از داخل خاک ونزوئلا می گذرد. نام اورینوکو برگرفته از واژه ای گوارانویی است به معنای «مکانی برای پاروزدن» که خود به قابلیت کشتی رانی در آب های این رودخانه اشاره دارد. مشخصات. رود اورینوکو در نزدیکی کوه دلگادو چلبائو در ارتفاعات گویان واقع در جنوب ونزوئلا سرچشمه می گیرد. این رود سپس با طی مسیر قوسی شکل وسیعی به طول تقریبی ۲٬۴۱۰ تا ۲٬۷۳۵ یا ۲٬۷۴۰ کیلومتر در درون جنگل های بارانی و ساواناهای گرمسیری و تشکیل بخشی از مرز کشور ونزوئلا با کلمبیا، با گذر از دلتایی باتلاقی به مساحت ۲۰٬۲۰۰ کیلومتر مربع موسوم به دلتای رود اورینوکو در شمال شرقی ونزوئلا به اقیانوس اطلس می ریزد. رود اورینوکو یکی از طولانی ترین رودهای آمریکای جنوبی است و حوضه آبریز آن که با کوه های آند در غرب و شمال، ارتفاعات گویان در شرق و حوضهٔ آبخیز آمازون در جنوب هم مرز است، مساحتی پیرامو
ن ۹۴۸٬۰۰۰ کیلومتر مربع را در بر می گیرد. این منطقه همچنین تقریباً چهار پنجم مساحت ونزوئلا و یک چهارم مساحت کلمبیا را شامل می شود. رود آپوره مهمترین رودی است که به اورینوکو می پیوندد و آن را تغذیه می کند. خود رود اورینوکو نیز از طریق کانال طبیعی کاسیکیاره به رود آمازون می پیوندد. همچنین شدت جریان آب در این رود متغیر بوده و در هر فصل تغییر می کند. دو آبشار بزرگ آتوره و مایپوره، رود اورینوکو را به دو بخش بالایی و پایینی تقسیم می کند. این رود در بیشتر طول خود قابل کشتی رانی است و لایروبی آن، دسترسی کشتی های اقیانوس پیما تا شهر سیوداد بولیوار در ۴۳۵ کیلومتری بالادست رودخانه را امکان پذیر می سازد. سیوداد بولیوار همراه با سیوداد گوایانا از مهمترین شهرهای واقع در مسیر رود اورینوکو هستند که در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و در منطقه ای صنعتی توسعه یافتند. این دو شهر امروزه از طریق پلی بزرگ بر روی رودخانه به یکدیگر متصل شده اند. تاریخچهٔ اکتشاف. کریستف کلمب احتمالاً نخستین اروپایی ای است که دهانهٔ رود اورینوکو را در سال ۱۴۹۸ کشف نمود و پس از او نیز احتمالاً لوپه ده آگره، ماجراجوی اسپانیایی، بیشتر طول رودخانه را در سال ۱۵۶۰ پیمود. د
ر ۱۷۹۹ آلکساندر فون هامبولت، طبیعی دان آلمانی بخش های بالادست رودخانه را مورد کاوش قرار داد تا آنکه طی جستجویی هوایی در سال ۱۹۴۴، سرچشمهٔ رود اورینوکو در بلندی های دوردست شناسایی شد. همچنین کاوش های بعدی در فاصلهٔ سال های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ منجر به کشف دو جویبار گردید که امروزه به عنوان سرچشمهٔ اورینوکو شناخته می شوند.