Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و درست در همین لحظه یک کرکس (لاشخور)، در نزدیکی او بر زمین نشست. گویی انتظار مرگ کودک را می کشید و نظاره گر جان دادن کودک بود تا پس از آن جثهٔ نحیف کودک را بدرد و خوراک خود سازد. در این لحظات کارتر به اقتضای موقعیت حرفه ای و عنوان شغلی خود، برای ثبت و گزارش این لحظه تلاش کرد و صحنه را با لنز دوربین خود شکار نمود. هرچند که او بعدها و پس از انتشار این عکس، به خاطر این که برای کمک به دختربچه تلاشی نکرده و او را با لاشخور به حال خویش رها کرده است، تحت انتقادات بسیار شدید قرار گرفت. در سال 2011 پدر آن بچه گفت که او پسر بوده است و با کمک های سازمان ملل جان سالم به در برده است ولی سال ها بعد در سال 2007 در اثر تب مرده است. انتشار عکس. این عکس به نیویورک تایمز فروخته شد، و برای اولین بار در ۲۶ ماه مارس سال ۱۹۹۳ میلادی در این نشریه انتشار یافت. بلافاصله پس از انتشار عکس، و در همان روز، صدها نفر از مردم با روزنامه تماس گرفتند و همگی جویای سرنوشت دختربچهٔ حاضر در عکس شدند. امّا هیچ کس از سرنوشت نهایی دختربچه اطلاعی نداشت، و تنها گزارش ضمیمهٔ عکس حاکی از آن بود که این کودک در تلاش برای رسیدن به مرکز تغذیه بوده و این تنه
ا نکتهٔ معلوم از سرنوشت وی بود. روایتی دیگر دربارهٔ عکس. جوآو سیلوا، عکاس خبری اهل پرتغال که در آفریقای جنوبی سکونت داشت و کارتر را در سفر به سودان، همراهی می کرد، در مصاحبه ای با نویسنده و روزنامه نگار ژاپنی "آکیو فوجی وارا"، روایت متفاوتی از وقایع آن روز نقل می کند. این روایت که در کتاب فوجی وارا با عنوان: "پسری که کارت پستال شد" (絵葉書 に さ れ た 少年- NI Ehagaki sareta shōnen)، منتشر شده است، دربارهٔ حوادث منجر به ثبت این عکس، جزئیاتی بیشتر دارد. بر اساس روایت سیلوا، آن ها (کارتر و سیلوا) در راستای عملیات امدادرسانی سازمان ملل متحد در سودان به این کشور سفر کردند و هواپیمای حامل آن ها در تاریخ ۱۱ مارس ۱۹۹۳ در جنوب سودان فرود آمد. در این زمان مأموران سازمان ملل به آن ها گفتند که می توانند برای مدتی حدود ۳۰ دقیقه (که زمان لازم برای توزیع مواد غذایی بود)، در اختیار خود باشند و بعد از این مدت دوباره به محل فرود هواپیما بازگردند. بدین ترتیب هریک از آن ها در اطراف همان محل به دنبال سوژه هایی گشتند تا بتوانند از آن سوژه ها عکس هایی بگیرند. در این لحظات که مأموران سازمان ملل شروع به توزیع ذرت در میان اهالی گرسنهٔ آن منطق
ه کرده بودند و زنان روستایی برای دیدن هواپیما از کلبه های چوبی خود بیرون آمده بودند، سیلوا به منظور یافتن جنگجویان چریکی (گوریلاها) از هواپیما دورتر شد، در حالی که کارتر بیش از چند ده پا از هواپیما فاصله نگرفته بود. باز هم با توجه به روایت سیلوا، کارتر از دیدن وضعیت گرسنگی در آنجا کاملاً شوکه شده بود، چرا که این اولین بار بود که او از نزدیک نظاره گر یک وضعیت قحطی شده بود و از این روی وی در آن لحظات عکسهای متعددی از کودکان مبتلا به قحطی می گرفت. سیلوا نیز در این لحظه شروع به گرفتن عکسهایی از کودکانی کرد که بر روی زمین رها شده بودند و در حال گریه کردن بودند (گواین که این عکسها هیچ وقت منتشر نشدند). پدر و مادر این بچه ها در آن حال به گرفتن غذا از هواپیما مشغول بودند، به طوری که آن ها فرزندان خود را ترک کرده بود و در مجموع هوش و حواس همهٔ آن ها معطوف جمع آوری مواد غذایی بیشتر بود. در چنین وضعیتی کارتر سرگرم عکس گرفتن از آن دختربچه که او هم همانند سایر کودکان به امان خدا رها شده بود، گردید. در این لحظه لاشخور ناگهان در پشت سر دختربچه فرود آمد. کارتر با مشاهدهٔ این صحنه و برای این که بتواند هر دوی آن ها (هم کودک و
هم لاشخور) را در یک نما شکار کند، به آهستگی به صحنه نزدیک شد و در همین حال از ترس این که مبادا باعث ترساندن لاشخور و پرواز کردن او بشود، از فاصله حدود ۱۰ متری عکس گرفتن را آغاز کرد و تا لحظه رسیدن به موقعیت مناسب، چند عکس از لاشخور که در کمین کودک بود، تهیه نمود. بازتابها و جوایز عکس. این عکس به عنوان عکس سال شناخته شد و به طور مکرر در نشریات و رسانه های مختلف انتشار یافت و بازتابهای وسیع و واکنشهای گسترده ای را به دنبال داشت. همچنین در سال ۱۹۹۴، این عکس برنده جایزه پولیتزر عکاسی شد و از آن پس به یکی از تلخترین و دردناکترین نمادهای قحطی و گرسنگی در جهان بدل گردید. انتقادات از عکاس. یکی از بازتابهای مهم پس از انتشار این عکس، انتقادات بسیار شدیدی بود که متوجه کوین کارتر گردید چرا که از سرنوشت دختربچه اطلاعی در دست نبود و کارتر به عنوان تنها فردی که امکان یاری کودک و پیگیری سرنوشت او را داشت؛ بخاطر این که برای کمک به دختربچه تلاشی نکرده و او را با لاشخور به حال خویش رها کرده است، مقصر تلقی می گردید. سنت پترزبورگ تایمز در فلوریدا دربارهٔ کارتر گفت: او مردی است که لنز دوربین خود را به دقّت تنظیم کرد تا یک تصویر وا
قعی از درد و رنج کودک را ثبت کند، و از این روی او، به خوبی یک شکارچی یا صیّاد لحظه ها عمل کرد، امّا حقیقت این است که او کرکس دیگری است که در صحنه حضور دارد! پژوهشگران دیگری این عکس را جلوه ای از پورنوگرافی فقر دانسته اند و گفته اند که کادربندی خاص عکس باعث شده که مخاطب فریب بخورد.
همبندی یک شیوهٔ فنی در اغلب سازه های باستانی است که در آن از اتصالات بلوک های سنگی استفاده می شد. در این روش، حاشیه های دو سطحی را که می خواستند روی هم بگذارند را هموار ساخته و میان شان را به صورت زبره تراش باقی می گذاشتند تا خوب روی هم جفت شوند اما رویهٔ همهٔ سنگ ها را به دقت تراشیده و پاک می کردند.
عباس پهلوان از شناخته شده ترین روزنامه نگاران ایران قبل از انقلاب است و چهارده سال سردبیر مجله فردوسی بود که به نشریه روشنفکران ایران شهرت داشت. زندگی و فعالیت. عباس پهلوان در ۴ فروردین سال ۱۳۱۶ متولد شد. کار روزنامه نگاری را از سن ۱۸ سالگی و با روزنامه های «شاهد» و «اتحاد ملل» آغاز کرد و در روزنامه های دیگر مثل «آژنگ»، «آتش»، «بامشاد»، «اراده سیاه» و «مهر ایران» قلم زد. وی با اسم مستعار «ع. پیکان» و « آقا شیخ عباس نقال» قلم می زد. عباس پهلوان از مؤسسان سندیکای روزنامه نگاران ایران است. وی در مجلات فردوسی و مد روز (زن روز) قلم زده است و مدتی نیز در خبرگزاری پارس (ایرنای امروز)و تاج ورزشی به نوشتن مشغول بود. پس از انقلاب عباس پهلوان مدتی زندانی و سپس مجبور به ترک وطن شد و به اروپا رفت و وقتی اروپا را ناامن دید به آمریکا مهاجرت کرد. اعتقادات. عباس پهلوان به میهن دوستی و صراحت لهجه شهرت دارد، بسیار روان و بی تکلف می نویسد و بدون ملاحظه حقایق را بیان می دارد. وی پس از مهاجرت به لوس آنجلس سردبیر روزنامه فارسی زبان عصر امروز است که مخالف جمهوری اسلامی و دخالت دین در سیاست و طرفدار مردم سالاری و دموکراسی است. وی همچ
نین در تلویزیون کانال یک برنامه ای به نام «تیتر اول» را در روزهای چهارشنبه یا پنجشنبه (یک بامداد) به وقت ایران اجرا می کند و مدتی است انتشار مجله فردوسی را در غربت از سر گرفته است. منابع. روزنامه نگاری سیاسی در خارج از ایران عباس پهلوان روزنامه نگار قدیمی و پرتجربه ایران
دیگ چگالشی چگونه کار می کند؟. در یک دیگ معمولی، با احتراق سوخت گازهای داغ تولید می شود که با گذشتن از مبدل حرارتی بیشتر این انرژی به آب منتقل می شود، که باعث بالا رفتن دمای آب می شود. بخار آب یکی از گازهای داغ تولید شده در فرایند احتراق است، که نتیجه ترکیب هیدروژن با اکسیژن می باشد. در دیگ های چگالشی (کندانسینگ)، حرارتی را که توسط خروج گازهایی داغ تلف می شود، جذب شده و بخار آب موجود با از دست دادن گرمای نهان تبخیر به آب مایع (یا به اصطلاح به کندانس) تبدیل می شود و این گرمای نهان نیز به آب داده می شود که این عمل اضافی می تواند بازدهی را تا ۱۰–۱۲٪ بالا ببرد. البته بازدهی فرایندهای کندانس متفاوت است و بستگی به دمای آب برگشتی به دیگ دارد اما در شرایط برابر همیشه بازدهی دیگ های چگالشی اگر بیشتر از دیگ های غیر چگالشی نباشد دست کم با آن ها برابر است. ویژگی کندانس تولید شده کمی اسیدی است(3-5 ph)، بنابراین انتخاب مواد برای قسمت های در معرض خوردگی باید مناسب باشد. در دماهای بالا معمولاً از آلیاژهای آلومینیوم و استیل ضدزنگ استفاده می شود، در قسمت هایی با دمای پایین تر از پلاستیک هایی همچون uPVC و پلی پروپیلن استفاده می
شود که باعث تأثیر در قیمت نهایی می شوند. کندانسه تولید شده در مبدل چگالش گر باید به فاضلاب تخلیه شود. در حالت کلی برای نصب، این تنها تفاوتی است که بین دیگ های چگالشی و غیر چگالشی وجود دارد. برای اینکه تولید دیگ های چگالشی اقتصادی و قابل مدیریت در نصب باشند، مبدل های داخلی در کوچک ترین سایزهای فنی ممکن ساخته می شوند. این امر باعث تولید مبدل هایی با مقاومت بالا در طرف محفظه احتراق شده است و از فن برای به حرکت درآوردن محصولات احتراق در مجراهای باریک استفاده شده است که استفاده از فن بخاطر خارج کردن گازهای خروجی الزامی می باشد چون گازها معمولاً تا دماهای زیر ۱۰۰ درجه سانتی گراد خنک می شوند و دیگر نیروی شناوری را برای خروج طبیعی از دودکش ندارد. استفاده. امروزه در اروپا و آمریکای شمالی دیگ های معمولی در سیستم های حرارت مرکزی خانگی در حال جایگزینی با دیگ های چگالشی می باشند؛ و هلند احتمالاً اولین کشوری بود که این جایگزینی را در مقیاس بزرگ انجام داد. در اروپا نصب دیگ های چگالشی توسط گروه های حامی کاهش مصرف سوخت و دولت ها حمایت می شود. برای مثال در انگلستان از سال ۲۰۰۵ همه دیگ های حرارت مرکزی باید از نوع دیگ های چگالشی
با بازدهی بالا باشند مگر در شرایط خاص، این آیین نامه ها برای دیگ هایی با سوخت مایع نیز باید اجرا شود. در ایالات متحده نیز در بعضی از ایالت ها دولت فدرال با نصب دیگ های چگالشی در مالیات ها تخفیف می دهند و در غرب کانادا بعضی از شرکت های تأمین سوخت با نصب این گونه دیگ ها در مجتمع های مسکونی در قیمت سوخت تخفیف نیز می دهند که همین عوامل باعث سرعت گرفتن جایگزینی دیگ های قدیمی با دیگ های چگالشی شده است. بازدهی. تولیدکنندگان دیگ های چگالشی ادعا می کنند که به بازده حرارتی ۹۸ درصدی می توان دست یافت که این درمقابل بازده ۷۰ تا ۸۰ درصدی دیگ ها با طراحی متداول می باشد. (البته بازدهی به ارزش حرارتی سوخت نیز بستگی دارد) مدل های معمولی از دیگ های چگالشی راندمانی حدود ۹۰٪ دارند که این موضوع بالاترین رتبه های درجه بندی را برای این گونه دیگ ها به همراه دارد. عملکرد دیگ به راندمان انتقال حرارت به مصرف کننده و خروجی وسایل دفع حرارت نیز وابسته است. طراحی سیستم و اجرا نیز بسیار مهم است. در طراحی باید در نظر داشت که مقدار تولید و پخش حرارت همخوانی داشته باشد و دمای طراحی وسایل پخش حرارت باید در نظر گرفته شود که مجموع این عوامل بازده
ی کلی سیستم حرارت مرکزی را مشخص می کند. در دیگ های چگالشی دمای آب برگشتی از سیستم حرارت مرکزی باید کمتر از ۵۵ درجه سانتی گراد باشد و این امر بخاطر این است که تنها در این دما هاست که چگالش به بهترین نحو انجام می گیرد. دماهای بالاتر عدد ذکر شده می توانند عملاً مبدل کندانس را از جریان خارج کنند و تنها به شکل دیگ های معمولی کار کنند. از مطالب بالا بر می آید که تنها با تغییراتی در سیستم کنترلی می توان دیگ های غیر چگالشی را به دیگ های چگالشی تبدیل کرد ولی باید این نکته را در نظر گرفت که کندانس تولید شده به سرعت قسمت هایی که دارای فولاد نرم یا چدن هستند را دچار خوردگی خواهد کرد و این همان دلیلی است که در مبدل دیگ ها چگالشی از فولاد ضدزنگ یا آلیاژهای آلومینیوم و سیلیکون استفاده می کنند. هرچه که دمای برگشتی پایین تر باشد عمل چگالش بیشتر انجام می گیرد. دمای پایین در سیستم هایی که در ذات دما پایین هستند مثل گرمایش از کف یا رادیاتورهای چدنی قدیمی بیشتر دیده می شود که این سیستم ها را بهترین گزینه برای داشتن یک سیستم حرارت مرکزی با دیگ های چگالشی می سازد. اما اگر سیستم گرمایش از نوع های ذکر شده نباشد، بیشتر تولیدکننده های
دیگ های چگالشی خانگی سیستم های کنترلی را طوری طراحی می کنند که تنها در زمان راه اندازی اولیه عمل چگالش را داشته باشیم و مشخص است که بعد از آن افت بازدهی را خواهیم داشت ولی باز هم از بازدهی دیگ های قدیمی کمی بیشتر خواهد بود. اما با یک طراحی مناسب مثلاً با بزرگتر انتخاب کردن رادیاتور یا اضافه کردن حلقه به سیستم گرمایش از کف می توان دمای آب برگشتی به دیگ را برای هر چه بهتر شدن عمل چگالش پایین آورد و مناسب ساخت. کنترل. مطمئن شدن از کارکرد در بهترین و اقتصادی ترین شرایط کمی دشوار است. تقریباً همه دیگ ها و بخصوص مشعل ها دارای سیستم کنترل منطقی هستند که میزان بار را با میزان خروجی مشعل تنظیم می کند تا بهترین عملکرد بدست آید. قابلیت اعتماد. در ابتدا ادعا می شد که دیگ های چگالشی دارای قابلیت اعتماد کمی هستند و نیاز به نصاب حرفه ای و سرویس های مرتب دارند و اگر توسط افراد ناآشنا نصب شود موجب ضعف در عملکرد خواهد شد ولی طبق بررسی هایی که سازمان تحقیقات ساختمان انگلستان به انجام رساند مشخص شد که این گفته نادرست است و نتایج تحقیقات خود را در چند نکته زیر بیان کرد: خروجی. همان طور که گفته شد کندانس خروجی کمی حالت اسیدی دارد
و اسیدیته آن شبیه به آب پرتقال می باشد؛ و برای دفع تنها نیاز به یک تکه شیلنگ پلیمری و یک تله بخار دارد تا از ورود گازها به محیط جلوگیری کند اما باید توجه داشت که کندانسه ممکن است باعث خوردگی سیستم های فاضلاب چدنی قدیمی شود که در این حالت نیز تنها با نصب یک خنثی کننده می توان این مشکل را نیز حل کرد. خنثی کننده یک مخزن پلاستیکی است که از دانه های سنگ آهک یا مرمر پر می شود و باعث بالا آوردن pH کندانس می شود و بعد به فاضلاب تخلیه می شود. بخاطر دمای پایین گازهای نهایی خروجی گازها که ممکن است تا ۳۸ درجه سانتی گراد (در مقابل ۲۰۰ درجه سانتی گراد در انواع غیر چگالشی) نیز برسد فن همیشه مورد نیاز می باشد که البته در بعضی از مدل های هرمتیک غیر چگالشی فعلی نیز فن یک جزء سازنده می باشد و همچنین بخاطر دمای پایین نیازی به دودکش های سنتی قدیمی یا داکت های گالوانیزه مخصوص نیست و تنها می توان با یک لوله PVC(در کاربردهای خانگی) دود را به خارج هدایت کرد. در حقیقت استفاده از موادی که در مقابل خوردگی مقاومتی ندارند در ساخت دودکش ها ممنوع شده است. البته به تازگی مدل هایی در انگلستان توسط شرکت گرمایشی اتمز(Atoms) ساخته شده اند که حتی
نیازی به دودکش نیز ندارند. قیمت. قیمت یک دیگ چگالشی نسبت به نوع معمولی آن حدود ۵۰٪ گرانتر می باشد که بسته به نوع و قیمت سوخت و کشوری که در آن نصب شده می تواند از ۲–۵ سال از طریق صرفه جویی در قیمت سوخت جبران شود. البته این موضوع بستگی به چگونگی نصب، مقدار کارکرد و بازدهی کلی سیستم دارد. عموماً شرکت ها تولیدکننده دلایل زیر را برای این افزایش قیمت بیان می کنند:
زبان ننتسی جنگل گونه ای از زبان های ننتسی و از گروه سموئیدی زبان های اورالی است که در منطقه خودمختار یامالو-ننتس و نواحی شمالی روسیه، بویژه سواحل رودهای آگان، پور و نادیم، توسط شماری از اقوام بومی سموئیدی تکلم میشود. این زبان حدود سی هزار گویشور داشته و با زبان ننتسی توندرا که توسط بومیان ساکن نواحی توندرا تکلم می شود تفاوت هایی دارد. گویشوران این دو زبان کلام همدیگر را درک کردو گاهی این دو زبان را دو گویش از یک زبان واحد شمرده اند. مردم ننتس از اقوام چشم بادامی و زبانشان همبستگی دوری با زبان های فنلاندی و مجاری نیز دارد. زبان مزبور به خط سیریلیک نوشته می شود.
کین خانواده ای از تلفن های همراه مایکروسافت است که توسط اپراتور شبکه موبایل ورایزون وایرلس فروخته می شد. پس از چند سال توسعه که هزینهٔ تقریبی یک میلیون دلاری را در پی داشت، کین به بخشی از خانواده ویندوز فون مایکروسافت تبدیل و به عنوان عموزاده ویندوز فون شناخته شد. در ۲۳ فروردین سال ۱۳۸۹، مایکروسافت دو مدل از کین را به نمایش گذاشت، که هر دو به صورت خرید آنلاین در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۹ و همچنین در فروشگاه ها توسط ورایزون وایرلس در ۲۳ اردیبهشت ۱۳۸۹ در آمریکا قابل خرید بودند. تلفن ها قرار بود در پاییز ۲۰۱۰ میلادی توسط وودافون در اروپا نیز به فروش برسند اما فروش در اروپا به دلیل استقبال کم از این محصول در آمریکا لغو شد. از آن هنگام تولید این دو گوشی متوقف شد و تیم توسعه دهنده کین با با تیم ویندوز فون ادغام گردید و مایکروسافت ارتقا آن ها را متوقف کرد. این گوشی ها که توسط مایکروسافت طراحی شده بودند به وسیله شارپ تولید می گردیدند. گوشی های کین استفاده کننده گان از شبکه های اجتماعی را هدف گرفته بودند. مایکروسافت رده سنی هدف این محصولات را افراد بین ۱۵ و ۳۰ سال توصیف کرده بود.
دید در شب توانایی دیدن در شرایط کم نور است. توانایی دید در شب با استفاده از بیولوژیک یا فناوری به دست آمده است. انسان ها در قیاس با حیوانات به دلیل کمبود یک پرده درخشان در چشم خود ضعف بینایی بیشتری دارند. تکنیک محدوده طیفی مفید در شب باعث می شود انسان با استفاده از اشعه نامرئی اطراف خود را احساس کند. بینایی انسان به محدوده ای از طیف الکترومغناطیسمحدود شده که به آن نور مرئی گفته می شود. محدوده طیفی پیشرفته اجازه می دهد که بیننده با استفاده از تابش الکترومغناطیس اهداف غیرقابل مشاهده را ببیند. برخی حیوانات مانند میگو طیف های بسیار بیشتری مانندفروسرخ یا فرابنفش را می توانند ببینند. معنی محدوده کیفیت کافی به سادگی توانایی دیدن با نور بسیار کم است. بسیاری از حیوانات توانایی بسیار بهتری نسبت به انسان در دید در شب دارند. این نتایج با آزمایش های ریخت شناسی در آناتومی آن ها بدست آمده است این بخاطر داشتن تخم چشم بزرگتر، لنز بزرگتر، دیافراگم نوری وسیع تر (مردمک چشم به تناسب اندازه فیزیکی چشم بزرگتر شود) و یک پرده درخشان است. دستگاه تقویت بینایی با بدست آوردن ضریب ccd یا نویزهای بسیار کم و با حساسیت بالا آرایه ای از آشکار
سازه های نوری بدست می آورند و از این طریق محدوده قدرت بینایی را افزایش می دهد.
زبان ننتسی توندرا گونه ای از زبان های ننتسی از خانواده زبان های اورالی و گروه زبان های سموئیدی است که در یامالو-ننتس و رود ینی سئی واقع در شمال روسیه توسط پاره ای از اقوام بومی آن منطقه تکلم می شود. این زبان که با خواهر دیگرش یعنی زبان ننتسی جنگل حالت دو گویش از یک زبان واحد را دارند به خط سیریلیک نوشته می شود. گویشوران این دو زبان که از اقوام ننتس هستند در دو منطقه جنگلی و توندرا زندگی کرده و همین مموجب تفاوت هایی در گویش آن ها شده است.
علیرضا احمدی Alireza Ahmadi بازیکن و مربی بسکتبال با ویلچر ایرانی است. به او لقب هایی چون «نخستین لژیونر بسکتبال با ویلچر ایران» و «امتیازآورترین بازیکن تیم بسکتبال با ویلچر ایران» و «علی دایی ورزش های معلولین» داده اند. علیرضا احمدی اولین لژیونر بسکتبال با ویلچر و ورزش های معلولین ایران و یکی از بهترین شوتزنهای سه امتیازی تاریخ پارالمپیک می باشد. زندگی. احمدی متولد ۳ مرداد سال ۱۳۵۶ در شهر زنجان در یک خانواده متوسط و پرجمعیت است، فعالیت ورزشی خود را در سال ۱۳۷۱ شروع کرد. از سال ۱۳۷۵ در تیم های ملی جوانان و بزرگسالان بسکتبال با ویلچر حضور داشته و در سال ۱۳۸۱ بعنوان بهترین بازیکن قاره آسیا و اقیانوسیه برگزیده شد. از سال ۱۳۸۲ در لیگ حرفه ای سری آ ایتالیا در باشگاه های میلان و بندر تورس و ایالت لاتزیو ایتالیا بوده علیرضا احمدی در اوایل سال ۲۰۱۳ میلادی به دعوت تیم بیلبائو اسپانیا عازم این کشور شد که تجربه ای جدید برای این بازیکن بسکتبال با ویلچر ایرانی می باشد، در سال ۲۰۱۴ بسکتبالیست با ویلچر ایرانی دوباره به یکی از تیم ایتالیایی پیوست تا خاطرات جدیدی در این تیم برای خود بسازد بعد از یکسال بازی در تیم ساساری دوبار
ه به اسپانیا برگشت و در تیم ختافه، مادرید اشتغال یافت. علیرضا بعد از سال ۲۰۱۶ به هامبورگ آلمان مهاجرت کرد و همکنون بعنوان بازیکن و سرمربی تیم هامبورگ آلمان اشتغال دارد. افتخارات. حضور در ۲ دوره مسابقات پارالمپیک آتن ۲۰۰۴ و پکن۲۰۰۸، کاپیتان تیم ملی ایران در مسابقات پارا المپیک پکن و جام جهانی ۲۰۱۴ اینچئون کره جنوبی، قهرمان بازی های آسیایی مالزی سال ۲۰۰۶، نایب قهرمان مسابقات منطقه ای داروین استرالیا، قهرمان مسابقات منطقه ای آفریقا در ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی، مدال برنز مسابقات پاراآسیایی ۲۰۱۴ اینچئون کره جنوبی، کسب سهمیه پارالمپیک ریو ۲۰۱۶ در ژاپن، و بیش از ده ها قهرمانی در مسابقات و تورنمت های بین المللی در کارنامه این ورزشکار معلول ایرانی می باشد. قهرمان سوپر جام باشگاه های ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا با تیم میلان ایتالیا و ختافه اسپانیا از افتخارات باشگاهی او است.
جفات نبتی یکی از همسران شاه حونی از دودمان سوم مصر بود که در پایان هزاره سوم پیش از میلاد زندگی می کرد. شواهد. نام جفات نبتی در نگاره های کشیده شده توسط جوهر سیاه بر روی کوزه ای گلین که در الفانتین پیدا شده، دیده می شود. او در این نگاره لقب "وِرِت هِتِس" به معنای «بزرگ عصای پادشاهی هتس» دارد که لقبی متداول برای شهبانویان بوده.
زبان نگاناسانییکی از زبان های اورالی از گروه سموئیدی است که توسط نگاسان ها در شبه جزیره تایمیر در کشور روسیه نزدیک به پانصد تن گویشور دارد. طبقه بندی زبانی. این زبان پیوندی دو گویش مجزا دارد که یکی "آوام" و دیگری "وادیف" است. آواشناسی. زبان نگاسانی 10 واکه و 20 همخوان دارد. نگارش. این زبان تا پیش از سال ۱۹۹۰ مکتوب نبوده و از آن سال گونه ای خط سیریلیک برای آن ابداع گردیده و هم اکنون این زبان به همین خط نوشته می شود.
حتپ حرس یکم از شهبانویان دودمان چهارم مصر باستان و همسر فرعون سنفرو بود. خانواده. حتپ حرس یکم دختر شاه حونی، واپسین پادشاه دودمان سوم، بود. لقب او "دختر خدای" بود که نشان از این دارد که او دختر یک فرعون بوده و از آنجا که حونی شاه پیش از سنفرو بوده، احتمال زیادی وجود دارد که حتپ حرس دختر او بوده باشد. دیگر القاب او مادر شاه ("موت نیسوت")، مادر شاه دوگانه ("موت نیسوت بیتی")، خدمتکار حوروس ("خت حرو")، دختر خدای از بدنش ("زات نچر نت ختف") هستند. حتپ حرس همچنین همسر شاه سنفرو، از سازندگان هرم های مجموعه اهرام جیزه، و مادر شاه خوفو، سازنده هرم بزرگ جیزه، بود. احتمال دارد که او همسری دون پایه برای سنفرو بوده و تنها هنگامی که فرزندش بر تخت نشسته به ارزش و مقام بالا رسیده باشد. او از این رو مادربزرگ جدفرع، خعفرع، و شهبانو حتپ حرس دوم نیز می شود. آرامگاه. در سال ۱۹۲۶، جرج اندرو ریسنر کاوش هایی در شرق هرم بزرگ جیزه انجام داد که منجر به کشف پنهانگاهی در آن مکان شد. این مکان اتاقی کوچک بود که دسترسی به آن از راه دریچه ای عمودی به عمق ۲۵ متر امکان پذیر بود. ورودی اتاق دیوارکشی شده بود و به دودمان چهارم باز می گشت، دوره ای
که فرعون خوفو در آن فرمانروایی می کرد. در این آرامگاه، مبلمان بزرگی که بروی هم انباشته شده بود در کنار تابوتی خالی از جنس سنگ مرمر گچی پیدا شد. تورفتگی ای در دیوار غربی اتاق آغشته به مواد بودار و دیگر مواد آلی خشک بود. نبود جسد شهبانو باعث کاهش هیجان مصرشناسان نشد و حدس و گمان های بسیاری دربارهٔ سرنوشت شهبانو پس از مرگ بیان شدند. رایسنر بر این باور بود که آرامگاه شهبانو پس از به خاکسپاریش مورد دستبرد قرار گرفته و جسدش توسط دزدان نابود شده. وزیر خوفو، حم ایونو نیز متهم به خیانت به شاه و گذاشتن تابوتی خالی در آرامگاه حتپ حرس یکم شد. با این حال در کل به سختی می توان تصور کرد که برپا کردن گوری به این شکل از دیدها پنهان نگه داشته شده باشد. زاهی حواس، رئیس شورای عالی آثار باستانی مصر، بر این باور است که جسد شهبانو به یکی از هرم های جانبی در کنار هرم بزرگ جیزه منتقل شده، با این حال امکان راستی آزمایی این فرضیه وجود ندارد.
زبان انتسی یکی از زبان های اورالی از شاخه زبان های سموئیدی رایج در منطقه سفلای رود ینی سئی در سرزمین کراسنویارسک کشور روسیه است که به دو گویش متفاوت ویژه مردم انتس ساکن در مناطق جنگلی و توندرا تقسیم می شود. زبان فوق که بیش از هفتاد تن گویشور ندارد یک زبان پیوندی است. این زبان تا پیش از سال ۱۹۸۰ فاقد کتابت بوده و از آن تاریخ بر اساس الفبای سیریلیک گونه ای خط برای آن ابداع شده است.
مردم انتس گروهی از مردمان سموئیدی کشور روسیه هستند که از نظر نژاد و زبان با روس ها قرابتی ندارند. این مردم که در سیبری غربی و سواحل رود ینی سئی و نزدیک به مدار قطب شمال به سر می برند کمتر از هزار تن جمعیت داشته و به زبان انتسی تکلم می کنند. گروهی از این مردم در مناطق جنگلی و گروهی دیگر در توندراها زندگی می کنند که همین امر در تفاوت سبک زندگی و حتی گویش آن ها تأثیرگذار بوده است. همچنین حدود ۲۷۱ نفر انتس در اوکراین به سر برده که اغلب زبان انتسی را نیز همچنان می دانند. در سال ۱۹۹۰ یک جهانگرد انگلیسی به نام "کالین توربن" ضمن سیاحت در آن منطقه بیشتر انتس ها را دارای معضل الکلیسم معرفی نمود. نیمی از انتس ها شاغل هستند و حرفه اصلی ایشان دامپروری است. دام اصلی انتسی ها گوزن شمالی می باشد. همچنین شمار دیگری از این مردم حرفه ماهیگیری در آب های رود ینی سئی را دارند.
نگاناسان ها گروهی از مردمان سموئیدی ساکن در منطقه کراسنویارسک و شبه جزیره تایمیر در منطقه سیبری کشور روسیه به سر می برند. این مردم که به زبان نگاناسانی تکلم می کنند دارای مذاهب بومی و کهن خود بوده و عمدتاً پیرو شمنیسم و روح باوری هستند. جمعیت کل نگاناسان ها را حدود هزار تن برآورد کرده اند. این مردم اگرچه پیش تر توسط تزار روسیه تحت حاکمیت بودند اما با این حالی تا سال ۱۹۷۰ میلادی آزادانه و کاملاً به دور از تمدن به سر می بردند. شغل بیش تر نگاناسان ها شکار و دامپروری در گله های گوزن شمالی است. اقوام مرتبط با نگاناسان ها مردم انتس و ننتس و نیز دولگان ها می باشند.
تا ۲۹ اسفند ۱۴۰۰، استان خراسان رضوی ۹۶ شهر دارد. موقعیت شهرها. &lt;mapframe text="موقعیت شهرهای استان خراسان رضوی " latitude="35.877813" longitude="58.826855" zoom="8" width="1000" height="900" align="center"&gt; "type": "ExternalData", "service": "geomask", "ids": "Q587090" "type": "FeatureCollection", "features": [ "type": "Feature", "properties": { "title": "مشهد", "marker-symbol": "-number", "marker-color": "4169E1", "marker-size": "large" "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 59.561176300048835, 36.31554010615496 { "type": "Feature", "properties": { "title": "نیشابور", "marker-symbol": "-number", "marker-color": "3CB371" "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 58.795137405395515, 36.20736874212835 { "type": "Feature", "properties": { "title": "سبزوار", "marker-symbol": "-number", "marker-color": "3CB371" "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 57.68032550811768, 36.21211259592693 { "type": "Feature", "properties": { "title": "تربت حیدریه", "marker-symbol": "-number", "marker-col
or": "3CB371" "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 59.21776771545411, 35.275264573921014 { "type": "Feature", "properties": { "title": "کاشمر", "marker-symbol": "-number", "marker-color": "3CB371" "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 58.46348762512208, 35.24358626458943 { "type": "Feature", "properties": { "title": "قوچان", "marker-symbol": "-number", "marker-color": "3CB371" "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 58.51189613342286, 37.104958562612076 { "type": "Feature", "properties": { "title": "تربت جام", "marker-symbol": "-number", "marker-color": "3CB371" "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 60.62401771545411, 35.24078227804652 { "type": "Feature", "properties": { "title": "تایباد", "marker-symbol": "-number", "marker-color": "3CB371" "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 60.78022956848145, 34.741824087611164 { "type": "Feature", "properties": { "title": "چناران", "marker-symbol": "-number", "marker-color": "3CB371" "geometry": { "type": "Point", "coord