Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین نوع شبکه آندوپلاسمی هنگام مشاهده با میکروسکوپ الکترونی، ظاهری پر از دست انداز دارد. شبکهٔ آندوپلاسمی صاف از آنجا که سطح سیتوپلاسمی آن فاقد ریبوزوم است، صاف به نظر می رسد. کارکرد شبکهٔ آندوپلاسمی صاف. در بیشتر یاخته ها، نواحی کاملاً صاف شبکهٔ آندوپلاسمی، کمیاب اند و این شبکه ها بیشتر به صورت نیمه صاف -نیمه زبر هستند. به شبکهٔ آندوپلاسمی صاف گاه شبکهٔ آندوپلاسمی انتقالی نیز گفته می شود، زیرا دارای جایگاه های خروجی است که از آن ها وزیکول های حامل پروتئین ها و لیپیدهای تازه ساخته شده برای انتقال به دستگاه گلژی خارج می شوند. با این حال، در برخی یاخته های ویژه، شبکهٔ آندوپلاسمی صاف فراوان است و کارکردهای بیشتری دارد. کارکردهای شبکهٔ آندوپلاسمی این یاخته های ویژه، در فرآیندهای سوخت وسازی گوناگون از جمله ساخت لیپیدها، سوخت وساز کربوهیدرات ها و سم زدایی از داروها و سموم است. آنزیم های شبکهٔ آندوپلاسمی صاف برای ساخت لیپیدها از جمله روغن ها، فسفولیپیدها و استروئیدها حیاتی هستند. هورمون های جنسی مهره داران و هورمون های استروئیدی ترشح شده از غدد فوق کلیوی از جمله استروئیدهای ساخته شده توسط شبکهٔ آندوپلاسمی صاف در یاخته
های جانوری هستند. یاخته هایی که این هورمون ها را می سازند، سرشار از شبکهٔ آندوپلاسمی صاف هستند. یاخته های کبد نمونه دیگری از یاخته های ویژه ای هستند که دارای شبکهٔ آندوپلاسمی صاف فراوانی هستند. این یاخته ها نمونه ای از نقش شبکهٔ آندوپلاسمی صاف در سوخت وساز کربوهیدرات را نشان می دهند. یاخته های کبدی کربوهیدرات ها را به صورت گلیکوژن ذخیره می کنند. تجزیه گلیکوژن در نهایت منجر به آزاد شدن گلوکز از یاخته های کبدی می شود که در تنظیم غلظت قند خون مهم است. با این حال، محصول اصلی تجزیه گلیکوژن گلوکز-۱-فسفات است. این ماده به گلوکز-۶-فسفات تبدیل می شود و سپس یک آنزیم شبکهٔ آندوپلاسمی صاف یاخته کبدی فسفات را از گلوکز خارج می کند، به طوری که پس از آن می تواند یاخته را ترک کند. آنزیم های شبکهٔ آندوپلاسمی صاف همچنین می توانند به سم زدایی داروها و سموم کمک کنند. سم زدایی معمولاً با افزودن یک گروه هیدروکسیل به دارو باعث حل شدن بیشتر دارو و در نتیجه پاک سازی بدن می شود. یک واکنش سم زدایی به طور گسترده توسط خانوادهٔ آنزیم های سیتوکروم پی ۴۵۰ انجام می شود که داروها یا متابولیت های محلول در آبی را کاتالیز می کند تا سطوح سمی در غ
شای یاخته تجمع نیابند. کارکرد ویژهٔ دیگری از شبکهٔ آندوپلاسمی صاف در یاخته های ماهیچه ای دیده می شود. غشا شبکهٔ آندوپلاسمی یون های کلسیم را از سیتوزول به فضای حفره ای پمپ می کند. هنگامی که یک یاخته ماهیچه ای تحت فشار عصبی تحریک می شود، کلسیم از طریق غشای شبکهٔ آندوپلاسمی به درون سیتوزول بر می گردد و انقباض یاخته ماهیچه ای را ایجاد می کند. کارکرد شبکهٔ آندوپلاسمی زبر. بسیاری از انواع یاخته ها، قادرند پروتئین های ساخته شده توسط ریبوزوم های متصل به شبکهٔ آندوپلاسمی زبر را برون ریزی کنند. ریبوزوم ها از آمینواسیدها، واحدهایی پروتئینی می سازند که برای تنظیم و تعدیل بیشتر، به شبکهٔ آندوپلاسمی زبر منتقل می شوند. این پروتئین ها ممکن است یا پروتئین های تراغشایی باشند که در غشای شبکهٔ آندوپلاسمی قرار می گیرند یا پروتئین های محلول در آب، که می توانند با عبور از غشا به لومن وارد شوند. پروتئین هایی که به داخل شبکهٔ آندوپلاسمی می رسند، از چین خوردگی های سه بعدی درستی در ساختار خود برخوردار خواهند بود. مواد شیمیایی مانند کربوهیدرات ها یا قندها به آن افزوده می شود، سپس شبکهٔ آندوپلاسمی، پروتئین های کامل شده را که «پروتئین های
ترشحی» نامیده می شون، به مناطقی از یاخته که مورد نیاز است منتقل می کند یا آنکه برای پردازش و اصلاح بیشتر به دستگاه گلژی ارسال می کند. به محض تشکیل پروتئین های ترشحی، غشای شبکهٔ آندوپلاسمی آن ها را از پروتئین های باقی مانده در سیتوزول جدا می کند. پروتئین های ترشحی با وزیکول های غشایی حباب مانند از شبکهٔ آندوپلاسمی انتقالی بیرون می آیند. به این وزیکول هایِ در حالِ انتقال به بخش هایِ دیگری از یاخته، وزیکول های ناقل گفته می شود. پروتئین های انتقال لیپید موجود در محل تماس غشایی، راهکاری جایگزین برای انتقال لیپیدها و پروتئین ها به خارج از شبکهٔ آندوپلاسمی هستند. محل تماس غشایی، مکانی است که شبکهٔ آندوپلاسمی با غشای دیگر اندامک ها مانند غشای پلاسما، گلژی یا لیزوزوم ارتباط نزدیک و پایداری دارد. شبکهٔ آندوپلاسمی زبر، افزون بر ساخت پروتئین های ترشحی، سبب ایجاد غشایی می شود که در اثر افزودن پروتئین ها و فسفولیپیدها در محل رشد می کنند. از آنجا که پلی پپتیدهای در نظر گرفته شده به عنوان پروتئین های غشایی از ریبوزوم ها رشد می کنند، آن ها در غشای شبکهٔ آندوپلاسمی قرار می گیرند و توسط بخش های آب گریز در آنجا نگهداری می شوند.
شبکهٔ آندوپلاسمی زبر نیز فسفولیپیدهای غشایی خود را تولید می کند. آنزیم های ساخته شده در غشای شبکهٔ آندوپلاسمی فسفولیپیدها را می سازند. غشای شبکهٔ آندوپلاسمی قابلیت گسترش دارد و می تواند توسط وزیکول های ناقل به سایر اجزای دستگاه غشایی درونی منتقل شود. دستگاه گلژی. دستگاه گلژی مجموعه ای از چند کیسه است که در آن مولکول ها برای تحویل به سایر اجزای یاخته یا ترشح از یاخته، بسته بندی می شوند. این دستگاه از کیسه های جداگانه ای به نام سیسترنا تشکیل شده است. شکل آن شبیه چند پنکیک است که روی هم قرار گرفته اند. شمار این دسته ها با کارکرد ویژه یاخته متفاوت است. یاخته با استفاده از دستگاه گلژی، اصلاح بیشتری روی پروتئین ها انجام می دهند. بخشی از دستگاه گلژی که وزیکول ها را از شبکه آندوپلاسمی دریافت می کند، به عنوان «رویهٔ سیس» شناخته می شود و معمولاً نزدیک شبکه آندوپلاسمی است. انتهای مخالف دستگاه گلژی «رویهٔ ترانس» نامیده می شود که همان جایی است که ترکیبات اصلاح شده، دستگاه گلژی را ترک می کنند. رویهٔ ترانس معمولاً رو به غشای پلاسمایی است که دستگاه گلژی بیشتر مواد را به آنجا می فرستد. وزیکول های دارای پروتئین فرستاده شده تو
سط شبکهٔ آندوپلاسمی، در دستگاه گلژی تغییرات بیشتری می یابند و سپس برای ترشح از یاخته یا انتقال به سایر قسمت های یاخته آماده می شوند. اتفاق های گوناگونی ممکن است برای پروتئین ها طی عبور از طریق فضای آنزیمی دستگاه گلژی رخ دهند. اصلاح و ساخت بخش های کربوهیدرات گلیکوپروتئین ها در پردازش پروتئین معمول است. دستگاه گلژی مونومرهای قند را حذف و جایگزین و الیگوساکاریدهای زیادی را تولید می کند. گلژی افزون بر اصلاح پروتئین ها، خود درشت مولکول ها را نیز تولید می کند. گلژی در یاخته های گیاهی پکتین و سایر پلی ساکاریدهای مورد نیاز ساختار گیاه را تولید می کند. دستگاه گلژی پس از اتمام فرایند اصلاح، محصولات فرآوری شده را طبقه بندی کرده و به قسمت های مختلف یاخته می فرستد. آنزیم های گلژی برای کمک به این موارد، برچسب ها یا برچسب های شناسایی مولکولی را اضافه می کنند. بعد از اینکه همه چیز مرتب شد، دستگاه گلژی محصول های خود را با وزیکول هایی که از غشای آن جوانه می زنند، از رویهٔ ترانس خود ارسال می کند. واکوئل. واکوئل ها، مانند وزیکول ها، کیسه های غشایی درون یاخته و بزرگتر از وزیکول ها هستند. آن ها هم در یاخته های گیاهی و هم در جانورا
ن یافت می شوند (اگرچه در یاخته های گیاهی بسیار بزرگتر هستند) و مسئول حفظ شکل و ساختار یاخته و همچنین ذخیره مواد زائد هستند. کارکرد واکوئل ها در گیاهان و جانوران متفاوت است. در یاخته های گیاهی، واکوئل ها، ۳۰ تا ۹۰ درصد از کل یاخته را پوشش می دهند. بیشتر یاخته های گیاهی بالغ دارای یک واکوئل مرکزی بزرگ هستند که توسط غشایی به نام تونوپلاست احاطه شده است. واکوئل های یاخته های گیاهی به عنوان محفظه ذخیره مواد مغذی و مواد زائد یاخته عمل می کنند. به محلولی که این مولکول ها در آن ذخیره شده اند، شیره یاخته گفته می شود. رنگدانه هایی که یاخته را رنگ می کنند، گاهی در شیره یاخته قرار دارند. واکوئل ها همچنین می توانند اندازه یاخته را افزایش دهند، که با افزودن آب کشیده و بزرگ می شوند و آماسیدگی یا تورژسانس (فشار اسمزی که باعث می شود دیواره یاخته متلاشی نشود) را کنترل می کنند. مانند لیزوزوم یاخته های جانوری، واکوئل ها دارای pH اسیدی و آنزیم های هیدرولیزگر هستند. pH واکوئل ها آن ها را توانا می کند تا مراحل هم ایستایی را در یاخته انجام دهند. برای نمونه، هنگامی که pH در محیط یاخته کاهش می یابد، یون های +H که در سیتوزول قرار می گی
رند می توانند به واکوئل منتقل شوند تا pH سیتوزول ثابت بماند. واکوئل ها در جانوران در فرآیندهای اگزوسیتوز (برون رانی) و آندوسیتوز (درون بری) خدمت می کنند. در آندوسیتوز مواد از فضای میان یاخته ای وارد یاخته شده و در اگزوسیتوز مواد از یاخته به فضای برون یاخته ای منتقل می شوند. غشای پلاسما موادی که باید جابه جا شوند را احاطه و سپس به واکوئل منتقل می کند. آندوسیتوز دو نوع است، فاگوسیتوز (بیگانه خواری) و پینوسیتوز (قطره خواری). در فاگوسیتوز، یاخته ها ذرات بزرگی مانند باکتری ها را می بلعند اما در پینوسیتوز یاخته مواد مایع را به درون می آورند. وزیکول. وزیکول ها واحدهای کوچک غشایی و ناقل هستند که می توانند مولکول ها را ذخیره و میان بخش های گوناگون جابه جا کنند. بیشتر وزیکول ها غشاهای ساخته شده در شبکه آندوپلاسمی را به دستگاه گلژی و سپس از دستگاه گلژی به مکان های مختلف منتقل می کنند. انواع گوناگونی از وزیکول ها وجود دارند که هر یک پیکربندی پروتئینی متفاوت دارند. بیشتر آن ها از مناطق ویژه ای از غشا ساخته می شوند. هنگامی که وزیکول از غشا جوانه می زند، دارای پروتئین های ویژه ای در سطح سیتوزولی آن است. هر غشایی که وزیکول ب
ه سمت آن می رود در سطح سیتوزولی خود نشانگری دارد. این نشانگر با پروتئین های موجود در وزیکول در حال حرکت به سمت غشا مطابقت دارد. هنگامی که وزیکول غشا را پیدا می کند، به آن اضافه می شود و سطح آن غشا را افرایش می دهد. سه نوع وزیکول شناخته شده وجود دارد: وزیکول های پوشیده شده با کلاترین، پوشیده شده با COPI و پوشیده شده با COPII. هر یک از این وزیکول ها کارکردهای گوناگونی در یاخته دارند. برای نمونه، وزیکول های پوشیده شده با کلاترین مواد را میان دستگاه گلژی و غشای پلاسما جابه جا می کنند. از وزیکول های پوشیده شده با COPI و COPII بیشتر برای جابه جایی میان شبکه آندوپلاسمی و دستگاه گلژی استفاده می شود. لیزوزوم. لیزوزوم ها اندامک هایی دارای آنزیم های هیدرولاز هستند که برای گوارش درون یاخته ای استفاده می شوند. کارهای اصلی لیزوزوم پردازش مولکول های جذب شده توسط یاخته و بازیافت قطعه های فرسوده یاخته است. آنزیم های داخل لیزوزوم ها هیدرولاز اسیدها هستند که برای کارکرد بهینه به محیط اسیدی نیاز دارند. لیزوزوم های اندامک ها با ثابت نگه داشتن اندازه pH در ۵٫۰، چنین محیطی را فراهم می کنند. اگر یک لیزوزوم پاره شود، آنزیم های آزادشد
ه به دلیل pH خنثی سیتوزول برای مدت زیادی فعال نخواهند بود. با این حال، اگر لیزوزوم های زیادی پاره شوند، یاخته ممکن است در اثر گوارش خودش از بین برود. لیزوزوم ها با ترکیب شدن با واکوئل و آزادسازی آنزیم های خود در واکوئل، گوارش درون یاخته ای را طی فرآیندی به نام فاگوسیتوز انجام می دهند. قندها، آمینواسیدها و سایر مونومرها از طریق این فرایند به سیتوزول منتقل می شوند و به عناصر غذایی یاخته تبدیل می شوند. لیزوزوم ها همچنین در فرآیندی به نام خودخواری از آنزیم های هیدرولیتیک خود برای بازیافت اندام های فرسوده یاخته استفاده می کنند. لیزوزوم اندامک فرسوده را می بلعد و آنزیم های آن اندامک را تجزیه می کنند. سپس مونومرهای آلی حاصل برای استفاده دوباره به سیتوزول بازگردانده می شوند. آخرین عملکرد لیزوزوم گوارش خود یاخته از طریق خودکافت است. اشپیتزن کورپر. اشپیتزن کورپر بخشی از دستگاه غشایی درونی است که فقط در قارچ ها یافت می شود و با رشد نوک نخینه مرتبط است. این یک جسم تاریکفاز است که از تجمع وزیکول های متصل به غشا دارای اجزای دیوارهٔ یاخته ای تشکیل شده است و به عنوان نقطه ای برای ساخت و آزادسازی چنین اجزای میانی بین گلژی و غ
شای یاخته کار می کند. اشپیتزن کورپر متحرک است و با حرکت رو به جلو رشد نوک نخینه جدیدی را آغاز می کند. غشای یاخته ای. غشای پلاسما غشایی ساخته شده از دو لایه فسفولیپید است که درون یاخته را از محیط جدا می کند و انتقال مولکول ها و سیگنال ها را به داخل و خارج یاخته تنظیم می کند. پروتئین های جاسازی شده در غشا، کارهای غشا را انجام می دهند. غشای پلاسما یک ساختار ثابت یا سفت و سخت نیست و مولکول های سازندهٔ آن توانایی حرکت جانبی دارند. این حرکت و اجزای متعدد غشا باعث شده اند که از آن به عنوان موزاییک سیال یاد می شود. مولکول های کوچک تری مانند کربن دی اکسید، آب و اکسیژن می توانند با انتشار یا اسمز، آزادانه از غشای پلاسما عبور کنند. مولکول های بزرگ تر مورد نیاز یاخته توسط پروتئین ها از طریق انتقال فعال از غشا عبور می کنند. غشای پلاسمای یاخته کارکردهای پرشماری دارد. این موارد شامل انتقال مواد مغذی به داخل یاخته، اجازه خروج مواد زائد، جلوگیری از ورود مواد به یاخته، جلوگیری از خروج مواد مورد نیاز از یاخته، حفظ pH و فشار اسمزی سیتوزول است. پروتئین های انتقالی که فقط به برخی از مواد اجازه عبور می دهند، برای این کارکردها استفا
ده می شوند. این پروتئین ها با دریافت انرژی پس از هیدرولیز ATP، مواد را در خلاف شیب غلظت پمپاژ می کنند. غشای پلاسما افزون بر این کارکردهای کلی نقش ویژه تری در جانداران چند یاخته ای دارد. گلیکوپروتئین های موجود در غشا به یاخته در شناسایی یاخته های دیگر برای تبادل متابولیت ها و تشکیل بافت ها، کمک می کنند. دیگر پروتئین های غشای پلاسما امکان اتصال به اسکلت یاخته ای و ماتریکس برون یاخته ای را فراهم می کنند؛ کارکردی که شکل یاخته را حفظ کرده و محل پروتئین های غشایی را ثابت می کند. آنزیم هایی که واکنش ها را کاتالیز می کنند نیز در غشای پلاسما یافت می شوند. پروتئین های گیرنده روی غشا شکلی دارند که با یک پیام رسان شیمیایی مطابقت دارد و در نتیجه پاسخ های یاخته ای گوناگونی ایجاد می شود. ارتباط میان اجزا. اندامک های دستگاه غشایی درونی یا از راه تماس مستقیم یا با انتقال بخش های غشایی به صورت وزیکول، با یکدیگر ارتباط دارند. با وجود این روابط، غشاهای گوناگون از نظر ساختار و کارکرد یکسان نیستند. ضخامت، ترکیب مولکولی و رفتار سوخت وسازی یک غشا ثابت نیستند و ممکن است چندین بار در طول زندگی غشا اصلاح شوند. یکی از ویژگی های یکسان غش
اها، دو لایه چربی است که پروتئین ها به هر دو طرف متصل شده اند یا از آن ها عبور می کنند. تکامل. خاستگاه دستگاه غشایی درونی به خاستگاه خود یوکاریوت ها و خاستگاه یوکاریوتی ها به خاستگاه درون هم زیستانهٔ میتوکندری مرتبط است. مدل های زیادی برای توضیح خاستگاه دستگاه غشایی درونی ارائه شده است (بررسی شده در). جدیدترین پیشنهاد نشان می دهد که دستگاه غشایی درونی، از وزیکول های ترشح شده غشای خارجی میتوکندری (OMV)، تکامل یافته است. این مدلِ مبتنی بر OMV برای توضیحِ خاستگاه دستگاه غشایی درونی، مدلی است که در حال حاضر پذیرفته شده است و نیاز چندانی به تازه اندیشی برای یافتن منشأ یوکاریوت ها ندارد و بسیاری از پیوندهای میتوکندری را با دیگر بخش های یاخته توضیح می دهد. در پروکاریوت ها. در پروکاریوت ها دستگاه غشایی درونی نادر است، اگرچه در بسیاری از باکتری های فتوسنتزکننده غشای پلاسما بسیار چین خورده و بیشتر سیتوپلاسم یاخته با لایه های غشای جمع کننده نور پر شده است. این غشاهای جمع کننده نور حتی ممکن است در باکتری های گوگردی سبز ساختارهای محصور به نام کلروزوم ایجاد کنند.
سری فوریه گسسته کاهنده که در ریاضیات کاربردی مورد استفاده قرار می گیرد، در واقع بسط و گسترش تبدیل فوریه گسسته است. در این گسترش ضرایب تبدیل با روشی مشابه کمترین مربعات و دورهٔ تناوب انتخابی محاسبه می گردد. این سری اولین بار توسط ارودا معرفی شد. از این سری می توان برای هموار کردن (smooth) اطلاعات در یک و دو بعد استفاده کرد. تکنیک. یک بعدی. سری فوریه گسسته کاهندهٔ یک بعدی که توسط ارودا معرفی شد را می توان به صورت ساده ای نشان داد. با داشتن آرایهٔ نمونه برداری (سیگنال) formula_1، می توان عبارت جبری زیر را نوشت: formula_2 در این حالت معمولاً و نه لزوما formula_3 برقرار است. فرمول بالا را می توان به صورت ماتریسی نیز نوشت: formula_4 راه حل کمترین مربعات برای دستگاه معادلات خطی بالا به صورت زیر تعریف می شود: formula_5 سیگنال هموار (smooth) شده نیز از معادله زیر به دست می آید: formula_6 اولین مشتق سیگنال هموار شده formula_7 نیز به صورت زیر محاسبه می شود: formula_8
پهن زیان (نام علمی: "Platyzoa") نام یک superphylum از branch نخست دهانیان است.
موی شکم تباران (نام علمی: "Gastrotricha") شاخه ای از سلسلهٔ جانوران است شامل جانوران ریز با طول کمتر از یک میلی متر و شکمی تخت و پوشیده از مژه های شکمی.
کرم های آرواره دار شاخه ای از جانوران را تشکیل می دهند. نام علمی این شاخه دهان فک تباران (Gnathostomulida) است. دهان فک تباران شاخه ای از سلسلهٔ جانوران که به کمک آرواره های حلقی و با تراشیدن باکتری ها و قارچ های سطح بستر غذای خود را به دست می آورند؛ حلق آنها به رودهٔ کور ختم می شود و فاقد مخرج هستند و به همین دلیل آنها را گروه خواهری شاخهٔ پهن کرم تباران در نظر می گیرند.
دایره دارتباران (نام علمی: "Cycliophora") شاخهٔ تازه شناسایی شده ای از سلسلهٔ جانوران است با تنها یک سرده و طول کمتر از یک میلی متر و تقارن دوطرفی که با یک صفحهٔ چسبنده به میزبان متصل می شوند؛ در اطراف دهان این جانوران و درست در مقابل مخرج آنها یک حلقهٔ مژک دار وجود دارد. سرده یادشده را هم زیکان (Symbion) می نامند.
چرخ زیان (نام علمی: "Lophotrochozoa") نام یک شاخه (زیست شناسی) از شاخه نخست دهانیان است.
کرم های بادام زمینی نام یک شاخه از فرمانرو جانوران است. نام علمی این شاخه، ماشوره تباران (Sipunculida یا Sipuncula) است که شاخه ای از سلسلهٔ جانوران با ظاهری کرم شکل و بدنی استوانه ای و بدون بند هستند که دهانشان با چندین شاخک احاطه شده است که بخشی از حلق مکنده هستند. به دلیل برخی شباهت ها، به نظر می رسد که کرم های بادام زمینی به عنوان یک بالا گروه با کرم های حلقوی دارای نیای مشترک باشد. این جانوران دارای دستگاه گوارش نعلی شکل هستند که مخرج آن ها در سطح پشتی پیشین قرار می گیرد و دستگاه عصبی آن ها شامل مغز و اندام های حسی است.
درون مُرزتباران (نام علمی: "Entoprocta") شاخه ای از سلسلهٔ جانوران است با دهان و مخرجی که درون تاجیانهٔ lophophore شاخکی قرار دارد و بدنی جام شکل و ظاهری شبیه به گزنده تباران Cnidaria که به کمک مژه از ذرات بسیار ریز تغذیه می کند؛ طول آنها حداکثر ۵ میلی متر است. برای این شاخه از جانوران، نام خم پذیران Kamptozoa هم استفاده شده است.
پاگردداران (نام علمی: "Ambulacraria") نام یک superphylum از superphylum دوم دهانیان است.
نیزَک نوعی جاندار طناب دار دریایی شبیه به ماهی است که ۳۲ گونه مختلف دارد. سرطناب داران یکی از زیرشاخه های طناب داران هستند و نیزک ها نماینده زنده و امروزی این زیرشاخه هستند. راسته ای که نیزک ها در آن قرار می گیرند دوسرتیزریختان (Amphioxiformes) و رده آن ها کوچک دلان (Leptocardii) نام دارد.
بی فَک ماهی یا هاگ فیش از خانواده مخاطی واران (نام علمی: "Myxinidae") نام یک تیره از superclass بی آروارگان است. هاگ فیش ها، از کلاس Myxini / (همچنین به عنوان Hyperotreti شناخته می شود) و راسته Myxiniformes، ماهی های مارماهی شکل بدون آرواره هستند (که گاهی به آن مارماهی لجن می گویند). هاگ فیش ها تنها جانوران زنده شناخته شده ای هستند که دارای جمجمه هستند اما ستون مهره ای ندارند، اگرچه دارای مهره های ابتدایی هستند. هاگ فیش ها شکارچیان و لاشخورهای دریایی هستند که می توانند با آزاد کردن مقادیر زیادی لجن از غدد مخاطی پوست خود در برابر سایر شکارچیان بزرگ تر دفاع کنند. اگرچه رابطه دقیق آنها با تنها گروه زنده دیگر ماهی های بدون آرواره، لمپری ها، مدت ها موضوع بحث و مناقشه بود، شواهد ژنتیکی نشان می دهد که هاگ فیش ها و لمپری ها نسبت نزدیک تری به یکدیگر نسبت به مهره داران آرواره دار دارند، در نتیجه ابرکلاس سیکلوستومی را تشکیل می دهند. قدیمی ترین گروه ساقه ای شناخته شده هاگ فیش از دوره کربونیفر پسین، حدود ۳۱۰ میلیون سال پیش، با نمونه های مدرن برای اولین بار در اواسط دوره کرتاسه حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش، شناخته شده است. بدن
این جاندار. بدن این مارماهی با غدد ویژه ای پوشانده شده است که می تواند گل و لجن های چسبنده ای منتشر کند. در واقع یک مارماهی دهان گرد، به تنهایی می تواند لجنهای زیادی را در یک زمان تولید کند و حیات مارماهی های دهان گرد هم کاملاً با این مواد چسبناک تولیدی در ارتباط می باشد. بعضی از انواع بی فک ماهی ها پولک دارند. مارماهی دهان گرد جمجمه ناقصی دارد و در کل فاقد ستون فقرات است. اسکلت آن ها به طور کامل از غضروف ساخته شده است. چشم های این موجود ضعیف هستند و در واقع قدرت بینایی خوبی ندارند؛ اما از حس بویایی قوی ای برخوردارند و این حس شامه قوی به آن ها در پیدا کردن غذا در تاریکی دریای عمیق کمک می کند. مارماهی دهان گرد در اعماق اقیانوس اطلس و تا حد اکثر ۵۶۰۰ فوت (حدود ۱۸۰۰ متر) زندگی می کنند. رودررو شدن با شکارچیان. جالب است بدانید که مارماهی دهان گرد زمانی که با شکارچیان مواجه می شود با استفاده از این لجن و ماده چسبناک از خود محافظت می کند؛ و بعد از اینکه خطر را از خود دور کرد ترفند جالبی را برای پاک کردن این لجن ها از بدن خود اجرا می کند؛ به این صورت که مارماهی خود را گره می زند و بعد تلاش می کند به وسیلهٔ پیچ و تابی
که به بدن خود می دهد گره را باز کرده و گل و لجن و مواد چسبناک را از بدن خود پاک کند. مشخصات فیزیکی. ویژگی های بدن. بی فک ماهی به طور معمول حدود ۵۰ سانتی متر (۱۹٫۷ اینچ) طول دارد. بزرگ ترین گونه شناخته شده Eptatretus goliath است که ۱۲۷ سانتی متر (۴ فوت ۲ اینچ) برای آن به ثبت رسیده است، در حالی که Myxine kuoi و Myxine pequenoi به نظر می رسد حداکثر به ۱۸ سانتی متر (۷٫۱ اینچ) طول برسند. دیده شده است که بعضی از آنها به اندازه ۴ سانتی متر (۱٫۶ اینچ) هستند. بی فک ماهی ها بدن های کشیده یا مارماهی مانندی داشته و دم های پارویی دارند. پوست برهنه است و مانند یک جوراب کاملاً گشاد بدن را می پوشاند. آنها دارای جمجمه های غضروفی هستند (اگرچه قسمت اطراف مغز در درجه اول از غلاف رشته ای تشکیل شده است) و ساختارهایی مانند دندان از کراتین تشکیل شده است. رنگ آنها به گونه هایشان بستگی دارد، از صورتی تا آبی-خاکستری متغیر هستند و ممکن است لکه ها یا خال های سیاه یا سفید داشته باشند. چشم ها یک نقطه چشمی ساده بوده، نه چشمی که بتواند تصاویر را تحلیل کند. بی فک ماهی ها فاقد باله واقعی هستند و دارای شش یا هشت زایدهٔ ریش مانند در اطراف دهان
بوده و یک سوراخ بینی دارد. به جای اینکه فک ها را به صورت عمودی، مانند ناثوستوماتا (مهره داران دارای فک) حرکت کنند، فک آنها به صورت افقی حرکت کرده و فک آنها دارای برآمدگی های دندان مانندی است که برای بیرون کشیدن غذا به کار می رود. دهان بی فک ماهی ها دارای دو جفت دندان شاخی و شانه ای شکل روی صفحه غضروفی است که کشیده و جمع می شود. چشم ها. چشم بی فک ماهی ها فاقد لنز، عضلات خارج از چشم و سه عصب حرکتی (III , IV و VI) بوده. وجود اندام های مذکور برای تکامل چشم های پیچیده تر قابل توجه است. چشم جداری نیز در بی فک ماهی های موجود وجود ندارد. چشم بی فک ماهی ها در صورت وجود می توانند نور را تشخیص دهند، اما تا آنجا که مشخص است هیچ یک نمی توانند تصاویر را به شکل دقیق ببینند. گردش خون. بی فک ماهی ها دارای یکی از کمترین فشار خون ها در بین مهره داران هستند که تاکنون شناخته شده است. یکی از ابتدایی ترین انواع تعادل مایعات موجود، در این موجودات دیده می شود، هر زمان که افزایش مایعات خارج سلول رخ می دهد، فشار خون بالا می رود و این به نوبه خود توسط کلیه احساس می شود، بنابراین مایع اضافی را دفع می کند. استفاده تجاری. به عنوان غذا. اغل
ب در بیشتر دنیا بی فک ماهی ها مصرف خوراکی ندارند. در کره، بی فک ماهی ها یک غذای با ارزش محسوب می شوند، جایی که به طور کلی پوست آن را کنده، آن را در سس تند می غلطانند و روی زغال کباب یا سرخ می کنند. این غذا به ویژه در شهرهای بندری جنوبی شبه جزیره مانند بوسان محبوب است. بی فک ماهی های ساحلی که در شمال غربی اقیانوس آرام یافت می شود، در ژاپن خورده می شود. از آنجایی که بی فک ماهی ها مقدار زیادی مایعات را حتی در دمای پایین در خود نگه داشته، به عنوان یک گزینه به صرفه در مصرف انرژی برای تولید توفو که به گرمایش نیازی نیست، محسوب می شود. پوست. پوست بی فک ماهی ها در زیورآلات و پوشاک کار می رود و از آن به عنوان «پوست مارماهی» یاد می شود. از پوست آنها نوعی چرم تولید می کنند که دارای مقاومت بالاست که به ویژه برای کمربند و کیف پول مناسب است.
بی کاوریخت تباران یا آسلاها شاخه ای است از جانورانِ بدون سلوم و حفرهٔ گوارشی یا حلق که تولیدمثل غیرجنسی دارند و فاقد دستگاه عصبی مرکزی هستند ولی تقارن دوطرفی دارند. این جانوران در اقیانوس ها یا آب لب شور زندگی می کنند و معمولاً بین دانه های رسوب وجود دارد، به صورت پلانکتون شنا می کنند یا روی دیگر موجودات مانند جلبک ها و مرجان ها می خزند. به جز دو گونهٔ آب شیرین از بی کاوریخت تباران، تمامی بی کاوریخت تبارانِ شناخته شده دریازی هستند.
بی کاواکان (نام علمی: "Acoela") نام یک رده از فرمانرو جانوران است.
شاه خزنده ریختان (نام علمی: "Archosauromorpha") نام یک کلاد دوکاوان است.
شاه سوسمارسانان (نام علمی: "Archosaurifomes") نام یک کلاد از شاه خزنده ریختان است.
دَدکَمانان یا تراپسیدها (نام علمی: "Therapsida") یک راسته یا به عبارتی دقیق تر کلاد از رده هم کمانان است که شامل پستانداران و خویشاوندان منقرض شده آن ها می شود. تراپسیدها در اوایل دوره پرمین از پلیکوسورها فرگشت یافتند و در میانه این دوره جایگزین آن ها شدند. در پایان دوره پرمین ددکمانان جانوران حاکم بر خشکی بودند اما با وقوع رویداد انقراض پرمین-تریاس بسیاری از آن ها منقرض شدند و شاه خزندگان جای خالی ددکمانان در اکوسیستم زمین را پر کردند. نخستین پستانداران در حدود ۲۲۵ میلیون سال پیش از گروهی ددکمانان با نام سینودونت ها به وجود آمدند آخرین تراپسیدهای غیرپستاندار نیز که سه تکمه دندانان نام داشتند از همین گروه بودند و در دوره کرتاسه حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش منقرض شدند.
یک درخت AA در علوم کامپیوتر، نوعی از درخت جستجوی دودویی خود متوازن است که مورد استفاده آن در ذخیره سازی و بازیابی اطلاعات مرتب شده، به صورت بهینه و مناسب است. دلیل نامگذاری درخت AA، کاشفان آن، یعنی Arne Andersson می باشد. درخت های AA یک نوع درخت سرخ-سیاه(red-black) هستند، که به نوبه خود تعمیمی بر درخت جستجوی دودویی محسوب می شوند. برخلاف درختان سرخ-سیاه(red-black)، در درخت AA، گره های قرمز فقط می توانند به عنوان فرزند سمت راست اضافه شوند. به عبارت دیگر هیچ گره قرمزی نمی تواند به عنوان فرزند سمت چپ انتخاب شود. این باعث می شود که در شبیه سازی یک درخت ۲-۳ به جای یک درخت ۴-۳-۲، در ساده سازی عملیات های نگهداری بسیار کمک کند. الگوریتم های نگهداری برای یک درخت سرخ-سیاه(red-black) به هفت شکل متفاوت زیر، برای متعادل نگه کردن درخت، در نظر گرفته می شوند: در صورتی که در یک درخت AA، فقط کافی است که به دو شکل زیر در نظر گرفته شود و علت آن هم این است که تنها لینک های سمت راست می توانند به رنگ قرمز باشند: دوران های متعادل. از آنجایی که درخت های سرخ-سیاه به یک بیت از فراداده های هر گره (رنگ) برای متعادل ساز ی نیاز دارند، درخت