Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تدریج نسبت به جامعهٔ بهائی در خود پرورش داده بود. از نظر او، سلطنت به نقطهٔ کانونی زندگی ایرانیان تبدیل شده بود، نقطهٔ اتکایی که وی می توانست توسط آن ملّت را به قرن بیستم بکشاند. رضاشاه خواستار این بود که کسانی که به او خدمت می کنند، سلطنت را در اولویت وفاداری خود قرار دهند. امّا، او آگاه شد که وفاداری رعایای بهائی، خود از یک وفاداری دیگر به دست آمده است. از آن جا که وفاداری به اقتدار مدنی یکی از اصول اعتقادی بهائیان بود، این وفاداری به ایمان آنان به آئین بهائی مشروط بود. برای مثال، بهائیانی که قابلیت آن را داشتند بی درنگ به کار در خدمات دولتی می پرداختند امّا کاملاً از پذیرش پست های سیاسی امتناع می ورزیدند. همین امر باعث شد که دولت شروع به رسمیت بخشیدن به یک سیاست تبعیض آمیز کند که مشخصهٔ رفتار علیه جامعهٔ بهائی در پنج دههٔ آینده شد. بهائیان در واقع به یک "دریچهٔ اطمینان" برای رژیم تبدیل شدند. بهائیان تنها هدفی بودند که روحانیون شیعه مجاز بودند علیه آن ناکامی فزایندهٔ خود را از محدودیت هایی که حتّی علما هم مجبور بودند در آن زندگی کنند، تخلیه کنند. در قانون اساسی سال ۱۹۰۶ (۱۲۸۵ شمسی) و دیگر قوانین، حقوق بهائی
ان به رسمیت شناخته نشد، و در نتیجه، بهائیان حقوقی همانند دیگر مذاهب، یعنی یهودیان، مسیحیان یا زردشتیان نداشتند، زیرا حقوق مدنی پیروان این ادیان بر اساس اهل کتاب بودن آنان محسوب می شد. مؤسّسات بهائی از داشتن یک ماهیت حقوقی محروم بودند، در حالی که در دیگر ممالک ماهیت حقوقی آنان به رسمیت شناخته می شد. از سال ۱۹۳۳، ازدواج های بهائی به رسمیت شناخته نمی شدند و برای کسانی که بر اساس قوانین بهائی ازدواج می کردند، مجازات زندان تعیین می گردید. حملات علیه بهائیان در مطبوعات آزادانه مجاز بود و نشریات و مجلات، مجاز به چاپ نوشته های بهائی نبودند، گرچه مجلات و کتب بهائی می توانستند فقط "تایپ شده و غیر ماشینی" ارائه شوند؛ مراکز بهائی اکثراً بسته می شدند و جلسات آن ها یا ممنوع بودند یا مختل می شدند. تعدادی از گورستان های بهائیان نیز مصادره شد و بهائیان از خدمات عمومی یا تنزل درجه یافتند یا اخراج شدند. سرانجام، مدارس مشهور بهائی که دانش آموزان غیربهائی نیز در آن تحصیل می کردند در ماه مه ۱۹۳۴ (خرداد ۱۳۱۳ شمسی) تعطیل شدند. بار دیگر، جامعهٔ بهائی به جایگاه سابق خود به عنوان اقلیت ممنوع و منفور فرو نشست. اگرچه همهٔ این حوادث در در
خواست های فوری به مراجع مرکزی برای جبران خسارت ثبت شده بود، امّا به این تظلم خواهی ها پاسخی داده نمی شد. بر عکس، خیلی زود مشخص شد که رضاشاه، خودش پشت بسیاری از این سوءاستفاده ها است. رضاشاه در این کارزار، شخصاً افسران ارتش و کارمندان دولت را وادار به ترک ایمان خود می کرد؛ امّا وقتی این فشارها نتوانستند به سرانجام برسند، رضاشاه به سرپرست ستاد ارتش، ژنرال ضرغامی، دستور داد تا یک دستور کلی مبنی بر این که «دینی که جامعهٔ بهائی خود را با آن تعریف می کند رسمیت ندارد» و این که به هیچ وجه نباید کلمهٔ بهائی در فرم های شناسایی درج شود، منتشر کند. در نتیجه، تعصبات ضدبهائی که با گذشت هشت دهه از تحولات دههٔ ۱۸۵۰، ضعیف شده بود احیا و نهادینه شد. ب"ا این که ساختار کامل یک رژیم تمامیت خواه تا مدّتی بعد شکل نگرفت، چندین عنصر در دورهٔ رضاشاه ظهور کرده بود که آزار و اذیت علیه بهائیان را تدریجاً به یک پدیدهٔ سیستماتیک تبدیل کرد و رفاه این جامعه را تهدید نمود." پادشاهی رضاشاه، بنیان گذار دودمان پهلوی، تا سال ۱۹۴۱ یعنی تا زمانی که نیروهای متفقین یعنی شوروی و انگلستان ایران را به اشغال درآوردند، ادامه یافت. فرزندش محمدرضاشاه یعنی آ
خرین پادشاه ایران پس از عزل رضاشاه جانشین او گردید. محمدرضاشاه پهلوی (۱۳۲۰–۱۳۵۷). پس از این که رضاشاه در سایهٔ جنگ جهانی به تبعید فرستاده شد و پسرش، محمدرضاشاه، بر تاج و تخت منصوب شد، این تصور ایجاد شده بود که کشور به دورهٔ جدیدی از آزادی اجتماعی وارد شده است. احزاب سیاسی تأسیس شدند و قدرت از سلطنت به مجلس منتقل شد. جامعهٔ بهائی نیز امیدوار بود که امکان برداشته شدن محدودیت ها علیه جامعه به وجود آید. امّا روحانیون شیعه از این تغییر استفاده کرده و با این که، در بیشتر موارد، آن ها پست های دولتی را به عهده نمی گرفتند یا خود را در عضویت در حزب درگیر نمی کردند، امّا مجتهدین برجسته، رهبران عقیدتی بسیاری از تحولات سیاسی آن دوران بودند. این کاملاً طبیعی بود چون بر اساس نظریهٔ شیعه، همهٔ اختیارات سیاسی متعلق به امام زمان است. در این میان، طرز برخورد با جامعهٔ بهائی آسان ترین نقطهٔ مشترکی بود که دولت و علما توانستند با هم پیدا کنند. از یک رو، علما اعتماد به نفس تازه پیدا کرده بودند و در پی توافقی بزرگ بین خود و شاه بودند. دولت هم به نوبهٔ خود به طور فوری به موضوعی نیاز داشت تا توجّه را از دو پروژهٔ حیاتی امّا بسیار آسیب
پذیر منحرف کند: یکی جبران خسارت سهامداران نفت انگلیس و ایران که توسّط محمد مصدق ملّی شد و دیگری تصمیم دولت ایران برای پیوستن به پیمان بغداد. بخش وسیعی از مردم هر دو پروژه را دو مثال مصور دیگری از سلطهٔ ایران توسط قدرت های غربی قلمداد می کردند و اگر روحانیت تصمیم می گرفت که یک اعتراض عمومی را ترتیب دهد، این رژیم به ویژه آسیب پذیر می شد. محمدرضاشاه و بهائیان. در چنین وضعیتی، بهائیان هدف وسوسه انگیزی بودند. به عقیدهٔ دیوید هاسی، محمدرضا پهلوی معمولاً وقتی که با علمای مذهبی وارد چالش می شد، به قربانی کردن بهائیان مبادرت می نمود. این تنش ها باعث شده که علمای مذهبی وارد سیاست حکومت پهلوی شوند و در آن نقش مهمی را ایفا کنند. به عقیدهٔ هاسی، شاهان پهلوی کاملاً مایل بودند که از جامعهٔ بهائیان به عنوان قربانی به منظور بهبود تنش در روابط بین علمای مذهبی و حکومت استفاده کنند. از این سیاست تبعیض علیه بهائیان نه تنها در زمان محمدرضاشاه بلکه در زمان رضاشاه نیز به عنوان دست آویزی برای امتیازدهی به روحانیون و ارباب عمائم استفاده می شد. بازهٔ زمانیِ سال ۱۹۴۱ تا سال ۱۹۵۵ با پیوند و ارتباط بین روحانیون و دربار و خطر فیزیکی برای
بهائیان با موارد بی شماری از آوارگی ها، و به آتش کشیدن خانه ها و محل کارِ بهائیان همراه بود. این اعمال علیه بهائیان که به عنوان قربانی انتخاب شده بودند به علت تعاملات گوناگون بین روحانیون، دولت و بخشی از جامعه صورت می گرفت. در خلال این مدّت، بیشتر انجمن های اسلامی با برنامهٔ کاری و کارزار ضد بهائی در اکثر شهرهای ایران شکل گرفت. جدی ترین موج آزار بهائیان در دوران پهلوی از رمضان ۱۳۳۴ (۱۹۵۵ میلادی) آغاز شد؛ هنگامی که به درخواست بروجردی حکومت به محمدتقی فلسفی اجازه داد در رادیوی سراسری بر ضد بهائیان، به وعظ و خطابه بپردازد و عوام را علیه بهائیان بشوراند. فلسفی در سخنرانی هایش خواستار سرکوب آئین بهائی به عنوان یک «مذهب جعلی» و خطرناک برای امور جامعه شد. موجی از بهائی ستیزی در کشور به راه افتاد و در بسیاری از نقاط بهائیان با قتل و غارت مواجه شدند. یکی از دلایل این موج از بهائی ستیزی این بود که شاه به دستگاه روحانیون دینی که به او کمک کرده بودند با کودتا علیه مصدق قدرت را بازپس گیرد احساس دِین می کرد. این کار همچنین برای منحرف کردن افکار عمومی از سیاست های نامحبوب شاه انجام شد. در اثر تحریکات روحانیون در تهران، دولت
دستور مصادرهٔ دارایی ها و املاک بهائی را در شهرهای مختلف کشور صادر نمود. اوضاع با تصمیم دولت در تصرف مقر ملّی جامعهٔ بهائی و اقدام به تخریب گنبد حظیرةالقدس بدتر شد. در نتیجهٔ تشویق دولت توسط علمای مذهبی، برای اقدام علیه بهائیان، مقامات به طور مستقیم در تخریب گنبد مرکز بهائیان (حظیرةالقدس) در تهران دخالت کردند. در تهران، در مقابل گزارش گران کشورهای خارجی، روحانیون کلنگ در دست در معیت فرماندهان ارتش اقدام به مشارکت در تخریب گنبد حظیرةالقدس نمودند. رئیس ستاد ارتش، نادر باتمانقلیچ، و فرماندار نظامی تهران، تیمور بختیار، که بعداً رئیس ساواک شد، به نمایندگان روحانیون پیوستند تا شخصاً در تخریب این ساختمان شرکت کنند. همان زمان، دولت اعلام کرد که دستور سرکوب کلیهٔ فعّالیّت های «فرقهٔ بهائی» را صادر کرده است. بلافاصله موجی از خشونت ضد بهائی کشور را فرا گرفت. در این دوره تعداد زیادی از بهائیان به قتل رسیدند یا اموالشان مصادره و تخریب شد، بعضی مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند و بهائیانی که در دولت کار می کردند اخراج شدند و اقدامات متعدد دیگری برای آزار بهائیان به صورت فردی یا گروهی انجام شد. خانهٔ باب در شیراز، مهم ترین مکان
مقدّس بهائیان، غارت و تخریب شد. گورستان های بهائیان توقیف و برای تخریب به دست اوباش سپرده شد. اجساد بهائیان در خیابان ها کشانده و در ملاء عام سوزانده شد. به نوشتهٔ شاهرخ اخوی، در ۹ مه همان سال متن تلگرام تبریک سید عبدالله بهبهانی به سید حسین طباطبایی بروجردی و شاه به خاطر تخریب گنبد مرکز بهائیان در تهران و تصرف آن توسط نظامیان در مطبوعات منتشر شد. بهبهانی ارتش شاهنشاهی ایران را ارتش اسلام نامید و به شاه اطمینان داد که این اقدام او باعث برانگیخته شدن شور هواداری از او از سوی مؤمنان می شود. او درخواست کرد سالگرد این روز به عنوان یک روز تعطیل دینی در نظر گرفته شود. بروجردی، مقتدرترین روحانی کشور، که آغازگر این آزار و کشتار بود، نامه ای سرگشاده به فلسفی به خاطر خدماتش هم به اسلام و هم به سلطنت منتشر کرد. در این نامه، آئین بهائی به عنوان یک توطئه توصیف شده بود که دولت و همچنین دین ملّی را به خطر می اندازد و خواستار پاکسازی عمومی بهائیان از همهٔ مناصب خدمات عمومی شد. امّا فشار جامعهٔ جهانی بهائی، مطبوعات خارجی، سازمان ملل متحد و کشورهای خارجی باعث شد که شاه نتواند مقاومت کند. به مجرد پخش اخبار جنایت، تجاوز و غارت ع
لیه اعضای جامعهٔ بهائی ایران، موجی از مخالفت های بین المللی از طریق رسانه ها علیه دولت ایران به دلیل این که اجازهٔ چنین رفتارهایی را داده بود، به راه افتاد. این آبروریزی، شاه را که نگران چنین انتقادهایی از سوی خارج بود، مجبور کرد که همکاری خود را با روحانیون متوقف کند و جلوی آنچه در حال رخ دادن بود را بگیرد. مطالعهٔ اخوی در مورد تقابل حاصل شده میان سخنگویان شاه و نمایندگان نهاد روحانیت، نمای گویائی از نیروهایی که در این بحران در جریان بودند به دست می دهد. روحانیون خواستار قانونی بودند که آئین بهائی را غیرقانونی اعلام کند، خدمت به این آئین را یک جرم کیفری تلقی کند و مجازات های مناسبی تعیین کند: حبس به جرم بهائی بودن، توقیف کلیهٔ املاک بهائیان و پرداخت عواید حاصل از آن برای استفادهٔ مؤسّسات تبلیغات اسلامی، ترخیص همهٔ بهائیان از خدمات عمومی و منع هر نوع فعّالیت مذهبی بهائیان. سخنگویان روحانیت در مجلس خود را در برابر کابینه ای یافتند که اگرچه آن ها را مطمئن می ساخت که برای محافظت از اسلام همهٔ راه ها «در چارچوب قانون» به کار گرفته خواهد شد، امّا سرسختانه از معرفی قانونی که اهداف علما را محقق سازد خودداری می کرد.
همچنین دولت نگرش رسمی خود را نسبت به آئین بهائی اعلام نمی کرد. اعمال رژیم نسبت به جامعهٔ بهائی تنها به بحث در مجلس خلاصه شده بود. پایان بحران ۱۹۵۵ به این معنا نبود که وضعیت کلی جامعهٔ بهائیان در ایران بهبود یافته بود. به هر حال، نبود اِعمال فشار زیادی از سوی جامعهٔ جهانی موجب عدم تضمین حقوق شهروندی برای بهائیان گردید و استخدام اعضای جامعهٔ بهائی در ادارات و سازمان های دولتی، همچنان غیرقانونی باقی ماند، هرچند به کارگیری چنین منعی، بستگی به نظر مدیران در بسیاری از مکان ها و زمان ها داشت. قانون استخدام دولتی ایران در سال ۱۹۶۶، صریحاً تأکید داشت که کارمندان مشاغل دولتی نباید هیچ گونه باورهای ضاله داشته باشند که اشاره ای تحقیرآمیز به دیانت بهائی بود. مسلمان، یهودی، مسیحی یا زردشتی بودن برای همیشه به عنوان شرایط قانونی لازم برای استخدام دولتی اضافه گردیده بود و به این معنی بود که بهائیان حقّ استخدام شدن در ادارات و سازمان های دولتی را نداشتند. هرچند بسته به نظر مسئولان، برخی ها می توانستند قبول کنند که بهائیان قسمت دین را در فرم های استخدامی به صورت سفید باقی بگذارند. در مسئلهٔ بهائیان، محمدرضاشاه ضعف رژیم خود و آس
یب پذیری آن در برابر فشارهای داخلی و خارجی را تشخیص داده بود. در نتیجه یک سری برنامه ها با هدف ایجاد دستگاه شبه توتالیتر آغاز کرد. این تحولات به ویژه پیامدهای سنگینی را برای جامعهٔ بهائی به همراه داشت. شواهدی وجود دارد دال بر این که گروه های اسلامی بین دههٔ ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ به آزار بهائیان ادامه دادند و حتّی علیه بهائیان با ساواک همکاری کردند. در دو سال آخر حکومت شاه، به مجرد این که مشکلات سیاسی او فزونی یافت، روال آزار و اذیت گذشته دوباره خودنمایی کرد. روال آزار و اذیت گذشته دوباره با کشتن و تهمت به بهائیان به عنوان علّت مشکلات مملکت و لزوم تنبیه آنان در رسانه های جمعی بالا گرفت. نتایج متعاقب آن حملات، یورش های پراکندهٔ اوباش همراه با به آتش کشیدن ها و غارت علیه بهائیان در قسمت های مختلف کشور بود. در دوران پهلوی، هر چند بهائیان به عنوان بزرگ ترین اقلیت مذهبی در ایران باقی ماندند امّا حقوق بنیادین بهائیان توسط این دو پادشاه به طرق گوناگونی انکار گردید، از جمله عدم اجازهٖٔ ثبت ازدواج، فشار به پارلمان برای بستن حداقل ۴۷ مدرسه که توسط بهائیان تأسیس گردیده بود و مدیریت می شد ولی به روی کلیهٔ مردم صرف نظر از پیشینهٔ م
ذهبی شان باز بود، جلوگیری خودسرانه از چاپ تألیفات بهائی، تنزل مقام، اخراج، عدم درنظر گرفتن حقّ بازنشستگی برای بهائیانی که شاغل در خدمات عمومی بودند و از انکار دین خود امتناع می ورزیدند و عدم صدور مجوز برای ثبت موقوفات بهائی به نام جامعهٔ بهائی. در گردهمایی جوانان در ۱۳ اوت ۱۹۳۳ در مدرسهٔ دخترانهٔ تربیت، لااقل ۴۷ باب از این نوع مدرسه که توسط بهائیان اداره می شد تحت فشار حکومت پهلوی در سال ۱۹۳۴ تعطیل گردید. کناره گیری اجباری رضاشاه از سلطنت و به تخت نشستن محمدرضاشاه در سال ۱۹۴۱، تجدید حیات بیشتر در نفوذ رهبران مسلمان شیعه را به همراه داشت. بهائیان و مناصب دولتی. در دورهٔ زمام داری رضاشاه و محمدرضاشاه، تعداد اندکی از بهائیان باصلاحیت و امانت داری منحصر به فرد در مقام هایی که نیاز به افراد مورد وثوق و عاری از فساد برای تصدی آن بود، به کار گماشته شدند. این در صورتی است که در زمان پادشاهی محمدرضاشاه، بهائیان به صورت هدف مند و مصرانه به عنوان یک گروه اجتماعی از طرف حکومت، نادیده گرفته شدند. هر چند در موارد نادری که به چنین مقام هایی می رسیدند، از آن ها به عنوان فرقهٔ ضاله یاد می شد و حتّی موفق ترین و برجسته ترین بها
ئیان، غالباً هرگز مجاز نبودند خود را به عنوان بهائی مورد شناسایی قرار دهند. الیز ساناساریان می نویسد، نظر متداول مسلمانان و همین طور غیرمسلمانان ایرانی بر این است که در دوران حکومت محمدرضا پهلوی، بهائیان از مزایای خاصی برخوردار بودند. هرچند که بهائیان در آن زمان دارای تحصیلات عالی بودند همچنین آموزه های مذهبی بهائیان در وفاداری و عدم خیانت به حاکمیتی که تابعیت آن را دارند و عدم دخالت در سیاست، ایشان را گزینه های مناسبی برای تصدی پست های دولتی می نمود؛ امّا ایشان همواره قربانی بین تعاملات محمدرضا پهلوی و علما بودند. دیوید هاسی می نویسد که یکی از اقدامات مهم علیه بهائیان توسط حکومت پهلوی، اجازه به علمای مذهبی محافظه کار برای تأسیس انجمن حجتیه در سال ۱۹۵۳ بود. به عقیدهٔ هاسی، ساواک به این انجمن کمک می کرد. در مورد بهائی بودن پزشک شخصی شاه، عبدالکریم ایادی، مطالب زیادی نوشته شده است (واقعیتی که معمولاً در جنجال های ضد بهائی برای تلاش در برقراری روابط بین رژیم سابق، به ویژه حکومت سلطنتی و بهائیان ایران توسط نظام جمهوری اسلامی به طور گسترده ای منتشر می شود). ایادی بیش از تنها یک پزشک بود. به طور رسمی، او پزشک شاه ب
ود، پستی که ماهیتی سیاسی نداشت. وی که بسیار مورد اعتماد شاه بود، رئیس دفتر بهداشت ارتش نیز بود، موقعیتی که وی را مسئول کلیهٔ خریدهای دارویی، هم برای ارتش و هم برای سازمان بیمه های اجتماعی می کرد. خاطرات یک ایرانی که مدّت ها به طور مستقیم نحوهٔ مدیریت ایادی را مشاهده کرده بود، او را شخصی بسیار سخت کوش و مسئول جلوه می دهد. در حالی که دربارهٔ قدرت و نفوذ ایادی به دلیل همجواری وی با شاه مطالب زیادی نوشته شده است، واقعیت این است که در جریان مبارزه با آئین بهائی در سال ۱۹۵۵، زمانی که بهائیان بیشترین نیاز به محافظت داشتند، وی به مدّت ۹ ماه به ایتالیا اعزام شد، ظاهراً برای جلوگیری از تحریک روحانیون به علّت حضور یک بهائی در دربار شاه. علی رغم موقعیت ایادی، وی همیشه تحت نظارت ساواک بود (نشانه ای از خصومت علیه بهائیان) همزمان با رشد ناآرامی های سیاسی در کشور در آخرین سال سلطنت خود، شاه ایادی را از سمت پزشک شخصی خود برکنار کرد. ایادی قبل از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، ایران را ترک کرد. شخص دیگری که بهائی بود و تحت حاکمیت محمدرضاشاه نقش برجسته ای را بر عهده داشت، اسدالله سنائی بود. در زمانی که محمدرضا پهلوی ولیعهد بود، سنائی به ع
نوان رئیس دفتر او منصوب شد. بعداً سنائی به سمت وزیر جنگ رسید. از آن جا که این یک سِمَت سیاسی بود و بهائیان بر اساس موازین آئین بهائی در سیاست دخالت نمی کنند و چنین سمت هایی را قبول نمی کنند، از طرف جامعهٔ بهائی به او توصیه شد که از این سمت استعفا دهد. امّا شاه از قبول استعفای او خودداری کرد. وقتی سنائی تصمیم گرفت که از سمت خود کناره گیری نکند، "حقوق اداری بهائی خود را از دست داد". بیشتر افراد برجسته در مناصب سیاسی که معمولاً در روایت جمهوری اسلامی از آن ها به عنوان بهائی یاد می شود، بهائی نبودند. برخی از این افراد از خانواده های بهائی بودند یا اجداد بهائی داشتند، امّا هرگز خود را با این دین هم ذات پنداری نکردند و حتّی علناً وفاداری خود را به اسلام ابراز داشتند. این امر در مورد امیرعباس هویدا که پدربزرگش بهائی بود، امّا پدرش از دین فاصله گرفته بود، صدق می کرد. او یک موقعیت سیاسی را پذیرفت و با یک زن مسلمان ازدواج کرد. هویدا به عنوان یک مسلمان تربیت شد، امّا این مانع از ابراز نارضایتی علما از نخست وزیری او نشد. خود شاه می دانست که هویدا بهائی نیست و گفته می شود که از شایعات خلاف آن عصبانی شده بود. هویدا برای اث
بات بهائی نبودن خود، قدم هایی مانند اجرای سفت و سخت تر قانون استخدام دولت که محدود به مسلمانان و اقلیت های مذهبی به رسمیت شناخته شده بود، برداشت که در نتیجهٔ آن بهائیان از استخدام ممنوع شدند. از قضا، وی همچنین به یک بهائی معروف به نام علی محمد خادمی که رئیس شرکت های هواپیمایی ملّی ایران (هما) بود پیشنهاد پست جدید وزیر حمل و نقل را داد، پیشنهادی که خادمی با بیان صریح اعتقادات مذهبی خود آن را رد کرد زیرا این پست، ماهیتی سیاسی داشت. شخص دیگری که منصب سیاسی داشت و بهائی نبود امّا با این وجود در روایت های تاریخی جمهوری اسلامی او بهائی معرفی شده است، پرویز ثابتی، نفر دوم در فرماندهی ساواک، بود. ثابتی در یک خانوادهٔ بهائی متولد شد امّا پدرش حقّ شرکت در امور جامعهٔ بهائیان را از دست داده بود و خود پرویز نیز هرگز بهائی نشد. این امر توسط محفل روحانی بهائیان ایران در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۳۵۸ (۴ آوریل ۱۹۷۹) تأیید گردید. ثابتی خود در زندگی نامهٔ کوتاهی که ظاهراً زمانی که قصد داشت به ساواک بپیوندد نوشته شد ادعا کرد که در حالی که والدین او بهائی بودند، وی از ابتدای دبیرستان خود را مسلمان می دانست. امّا در مصاحبه ای، او تصریح ک
رد که به هیچ دینی اعتقاد ندارد و در اظهارات تحقیرآمیز خود نسبت به آئین بهائی دریغ نکرد. از جمله موفق ترین بهائیان ایرانی این دوره حبیب الله ثابت، یک کارآفرین و صنعتگر بود که شرکت هایش بیش از ده هزار نفر شاغل داشت. او از خردسالی ذکاوت جدی در کسب وکار از خود نشان داد و به تدریج از راه های ابتکاری و موفقیت آمیز ثروت کلانی کسب کرد. او تلویزیون را به ایران آورد که به محض ورود تحت تصرف دولت درآمد. همچنین ثروتش، او را با افراد تأثیرگذار در تماس قرار داد. در سال ۱۹۵۳، زمانی که او در نیویورک بود، تاج الملوک آیرملو، مادر محمدرضاشاه به آن جا سفر کرد. با توجّه به اوضاع سیاسی آن زمان ایران، اعضای سفارت ایران تمایلی به پذیرش وی نداشتند. زمانی که ملکهٔ مادر از کشتی پیاده می شد پایش شکست و ثابت و همسرش او را به بیمارستان بردند و از او مراقبت کردند. این حادثه آغاز رابطهٔ دوستانهٔ این زن و شوهر و ملکهٔ مادر بود که سال ها به طول انجامید. طی کارزار ضدبهائی سال ۱۹۵۵، ثابت سعی کرد با استفاده از ارتباطات خود خطراتی که بهائیان را تهدید می کرد کاهش دهد. وقتی که انقلاب ۱۳۵۷ باعث فروپاشی کامل سلطنت محمدرضاشاه پهلوی در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۷۹ گر
دید، حکومت سلسلهٔ پهلوی و پادشاهی چندهزار سالهٔ ایران هم زمان به پایان رسید و حکومت ایران از پادشاهی تبدیل به جمهوری اسلامی شد. تغییر حکومت، روحانیون شیعه را به قدرت سیاسی رساند و آن ها با رسیدن به چنین قدرتی تبعیض و خشونت علیه بهائیان را به یک روند چندوجهی و نمادین نظام مند (سیستماتیک) تبدیل کردند. روی هم رفته میزان حملات فیزیکی و جنایت علیه بهائیان در دورهٔ سلطنت پهلوی نسبت به قبل کاهش یافت و نسبت به آنچه که حکومت جمهوری اسلامی بر بهائیان روا داشته و می دارد به مراتب کمتر بود. برخی بهائیان سهیم در کارآفرینی و خدمات اجتماعی پیش از انقلاب ۱۳۵۷. برای فهرست کامل تر پیشگامان، بنیان گذاران و کارآفرینان و برخی از بهائیان سرشناس و کنش گر ایرانی در زمینه های گوناگون مانند اجتماعی، حقوق بشر، هنر، ادبیات، شعر، فلسفه و علم، ورزش کاران و قهرمانان و دین و عرفان و … بهائیان ایرانی را ببینید.
مؤسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی وابسته به دانشگاه تهران با سابقه ترین و برجسته ترین مؤسسه تحقیقاتی ایران در حوزه پژوهش و برنامه ریزی اقتصادی می باشد. معرفی و تاریخچه. ایجاد مؤسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی به سال های اولیه برنامه ریزی در ایران برمی گردد. در سال ۱۳۲۵ که مشاوران آمریکایی برای برنامه ریزی اقتصادی در ایران مستقر شدند ایده تشکیل یک مؤسسه تحقیقاتی-دانشگاهی که بازوی مطالعاتی و مشاوره بخش اجرایی در حوزه های اقتصادی، کشاورزی، تجاری، صنعتی، مالی، اجتماعی، آمایشی و سیاست گذاری باشد شکل گرفت. این نهاد در دانشگاه تهران و در دانشکده حقوق این دانشگاه، به منظور مطالعات اقتصادی، اجتماعی، آمایشی و برنامه ریزی اقتصادی، اجتماعی و توسعه صنعتی و کشاورزی ایجاد شد. مطالعات پشتیبان و ابتدایی اولین برنامه عمرانی کشور در این نهاد تازه تاسیس توسط مشاوران خارجی و با استفاده از ظرفیت های داخلی شامل ظرفیت های دانشگاه تهران و بخش اجرایی کشور انجام شد. برای اجرایی کردن برنامه اول عمرانی و مسئولیت مستقیم نهاد برنامه ریز و همچنین ارتقای جایگاه آن، سازمان برنامه کشور از دل این موسسه بیرون آمد و به صورت مستقل در ساختار دولت جایگاه رس
می پیدا نمود. بعد از شکل گیری سازمان برنامه در سال ۱۳۲۹ از دل موسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی، ارتباط این نهاد با دانشگاه و صاحب نظران دانشگاهی از طریق موسسه در طول سالیان بعد همچنان ادامه داشت و این موسسه به عنوان بازوی مطالعاتی و مشورتی سازمان به فعالیت خود ادامه می داد. وجود فرصت های مطالعاتی و گرنت های پژوهشی در موسسه به کمک سازمان برنامه و دیگر ارکان اجرایی و همچنین گرنت های بین المللی اعطایی، آن را یک نهاد مورد توجه برای متخصصان دانشگاهی در حوزه برنامه ریزی توسعه، اقتصاد، توسعه کشاورزی، آمایش سرزمین و حوزه های مرتبط تبدیل کرده بود و سالانه محققان مختلف ایرانی و خارجی از فرصت های تحقیقاتی و گرنت های آن بهره مند می شدند. این امر امکان مشارکت این موسسه در برنامه های عمرانی و توسعه ای کشور را فراهم می ساخت و تربیت نیروهای متخصص داخلی برای اشتغال در سازمان برنامه و وزارت اقتصاد (شامل شرکت نفت، سازمان گسترش و نوسازی صنایع کشور، امور مالیاتی، بانکی و سایر امور) و همچنین تربیت پژوهشگران متخصص داخلی و خراجی در زمینه اقتصاد ایران را بر عهده داشت. ارتباط ارگانیک و مستمر دولت، سازمان برنامه، بانک مرکزی، دستگاه های اج
رایی و همچنین نهادهای بین المللی با موسسه موجب این می شد که در برنامه ریزی ها، این نهادها نیز از نظرات دانشگاهی و علمی حداکثر بهره برداری در پیشبرد ماموریت های خود داشته باشد. با توجه به عدم الزام ثبت رسمی موسسات داخل دانشگاه، ثبت رسمی موسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی تا سال ۱۳۳۹ طول کشید. علی رغم پیشینه ۱۴ ساله ی نهاد شکل گرفته در دانشگاه تهران که مشارکت مستقیم و جدی در برنامه ریزی توسعه و برنامه های عمرانی کشور داشت و سازمان برنامه در درون آن شکل و مستقل شده بود، این موسسه به صورت رسمی در تیرماه سال ۱۳۳۹ با تعریف صریح ماموریت های خود با هدف انجام تحقیقات نظری و کاربردی و فراهم آوردن زمینه های مناسب برای تحقیقات در مسائل اقتصاد ایران، مشارکت در برنامه ریزی توسعه کشور، مشارکت در برنامه های عمرانی، آمایش سرزمین و مطالعات اقتصادی محض، موضوعات مرتبط با اقتصاد بین الملل، اقتصاد کشورهای منطقه و جهان و تربیت نیروی متخصص با آموزش مهارت های مورد نیاز بازار کار و صنعت به منظور افزایش بهره وری و اثر بخشی نیروی کار، به ریاست حسین پیرنیا (پدر علم اقتصاد ایران) در دانشکده حقوق و علوم سیاسی و اقتصادی دانشگاه تهران ثبت شد. به
منظور آموزش های تخصصی علوم اقتصادی و تربیت دانشجویان و متخصصان اقتصادی در سال ۱۳۴۲، اعضای هیئت علمی موسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی به ریاست دکتر پیرنیا نسبت به تشکیل دانشکده ای مستقل با نام دانشکده اقتصاد در درون موسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی و در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه اقدام نمودند. موسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی و دانشکده اقتصاد در آبان ماه ۱۳۴۶ از دانشکده حقوق و علوم سیاسی مستقل و به محل کنونی خود در امیرآباد شمالی، به ساختمان دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران انتقال یافتند. اهم فعالیت ها در دهه اخیر. مؤسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی دانشگاه تهران با توجه به بهره مندی از استادان برجسته و دانشجویان نخبه در سه مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری در رشته های علوم اقتصادی، اقتصاد انرژی، توسعه اقتصادی و برنامه ریزی، بانکداری اسلامی، اقتصاد شهری و منطقه ای و اقتصاد محیط زیست و با بیش از نیم قرن تجربه آموزش و پژوهش به یکی از مراکز مهم پژوهشی در کشور تبدیل شده است. انتشار مجله های توسعه و تحقیقات اقتصادی این مؤسسه به زبان فارسی (مجله تحقیقات اقتصادی) و انگلیسی (Iranian Economic Review (IER)) بخشی از توانمندی این
مؤسسه در این عرصه می باشد. در حال حاضر مؤسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی در چهار حوزه آموزش، پژوهش، امور ترویجی مانند نشر کتاب و برگزاری همایش های ملی و بین المللی و مشاوره به سازمان ها و مراکز دولتی و غیردولتی خدمات ارائه می نماید.
موضوع نر و ماده بودن آب ها و نیز قنات که ماندگاری است از مراسم دوران ستایش آناهیتا و تیشتر، ما را به عروسی قنات رهنمود می کند که در بسیاری از نقاط ایران، از جمله روستاهای گلپایگان، اراک،تفرش،ملایر، تویسرکان، محلات، خمین، دلیجان، چهارمحال، اصفهان، دامغان، شاهرود، یزد و شهر کرد متداول بوده است. که هزینه عروسی بر عهده خانواده عروس است احتمال دارد که در دوران باستان عروسی چشمه، رودخانه و... نیز وجود داشته است. بررسی های انجام شده در مورد این موضوع نشان می دهد که در مناطق کم باران و تقریباً کم آب و نیز در حاشیه کویر ایران اجرا می شود و هرگاه در اثر نیامدن باران آب قنات کم می شده، این مراسم اجرا می شده است. آنچه در این مراسم نیز متداول است، شادی و دادن طعام و برکت به نماد برکت و نعمت خواهی از طبیعت است و شاید عروس قنات بازمانده ای از رسم کهن قربانی دادن برای آب باشد. «زن» نماد زایش و زایندگی در ارتباط با آب قرار می گیرد و آب را نیز به زایندگی و آفرینش وامی دارد. در حوزه های متفاوت جغرافیایی و فرهنگی مراسم و آیین های گوناگونی برای باران خواهی و تقدس آب برگزار می شود. آنچه مهم است این است که هرچند صورت ظاهری اجرای ای