Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیشتر از توان واقعی آن، اعتماد کرده بودید و اکنون وقت آن رسیده که این احساسات را به انتخاب های مهم زندگی خود، باز کنید. انتقادهای وارد شده به فرهنگ خودیاری. انتقادهای زیادی به فرهنگ خودیاری وارد شده است. اولین انتقاد این است که در کتابهای خودیاری به افراد القا می شود که هرچه می خواهند، می توانند انجام دهند و اگر این اتفاق به هر دلیلی نیفتد افراد به انتقاد از خود و سرزنش خود روی می آوردند. مورد دیگری که در این کتابها روی آن تاکید می شود این است که خوشبختی هر فرد بیشتر تابع عوامل درونی و نه بیرونی (مثل عوامل اجتماعی و وضعیت اقتصادی-اجتماعی) است و به افراد القا می شود که اگر احساس خوشحالی و خوشبختی نمی کنید، خودتان مقصر هستید. سوند برینکمن در کتاب "محکم بایست: مقاومت در برابر تب توسعه فردی" توصیه می کند که از خواندن کتابهای خودیاری دوری کنید به این دلیل که تصویری واقعی از زندگی انسانها ارایه نمی دهند و این ذهنیت را تقویت می کنند که زندگی تحت کنترل ما انسانهاست. با خواندن این کتابها از ناکامی خودتان در رسیدن به خوشبختی، ثروت و سلامت دلسرد می شوید. وی با استدلال مشابه توضیح می دهد که کتابهای زندگینامه و خودزندگی ن
امه هم همین وضعیت را دارند و روایت خیلی خطی و فردگرایانه ای از زندگی افراد ارایه می دهند که با واقعیت پیچیده زندگی خیلی فاصله دارد. وی توصیه می کند که خواندن رمان می تواند تصویر بهتری از زندگی انسانها با همه محدودیت ها، پیچیدگی ها و غیر قابل مدیریت بودنش ارائه دهد. اخیرا روانشناس و جامعه شناسی به نام اوله جاکوب مدسن خودیاری را از نگاه فرهنگی نقد کرده است. او در کتاب خود به این نکته می پردازد که کتاب های خودیاری چه طور به مردم القا کرده است که هر فرد مسئول سرنوشت خودش است و باید دنبال راهکارهای فردی برای مشکلات اجتماعی باشد یا این که مدیتیشن یا عزت نفس بالاتر می تواند مشکلات جدی مانند بحران های زیست محیطی یا مالی را حل کند. انتقاد دیگری که به خودیاری وارد کرده است این است که فرهنگ خودیاری با خودش هم در تناقض است: خودیاری از یک طرف فرد، آزادی انتخاب و خودشکوفایی فرد را علم می کند و از طرف دیگر انسانهایی تربیت می کند که معتاد کتاب ها و سمینارهای خودیاری و جلسات روان درمانی هستند. گفته می شود که خودشکوفایی به پرورش انسانهای متکی به خود کمک می کند در حالی که افراد وابسته ای را تربیت می کند که تصور می کنند حقیقت در
درون آنها نهفته است. واقعیت این است که کتابهای خودیاری تاثیری ندارند. دلیل این که هزاران کتاب خودیاری چاپ می شود دقیقا این است که این کتابها جواب نمی دهند. اگر بخواهیم از تشبیه اعتیاد استفاده کنیم، هر چه قدر اثر این کتابها زودتر می پرد، فرد معتاد تمایل به مصرف مواد بیشتر و بیشتری پیدا می کند. همیشه یک کتاب جدید برای خریدن، یک مفهوم جدید برای کنکاش کردن در آن و یک دوره جدید برای شرکت کردن وجود دارد. در خودزندگینامه ها زندگی به شکل سفری توصیف می شود که در آن شخصیت اصلی با استفاده از انتخاب ها و تجارب شخصی تبدیل به خود واقعی اش می شود. در بعضی از خودزندگینامه ها یک تجربه تروماتیک مثل طلاق یا فروپاشی روانی به عنوان یک موهبت تلقی می شود. با مثبت اندیشی راجع به یک درد، آن درد تبدیل به منبعی می شود که به شناخت شما کمک می کند و در نهایت زندگی شما را بهبود می دهد. خودزندگینامه ها به ندرت بحران هایی را توصیف می کنند که نتایج صرفا منفی دارند. در بیشتر موارد از سختی ها و بحران ها به عنوان فرصتی برای رشد و توسعه فردی یاد می شود. البته چنین پیامدهایی می تواند در بعضی مواقع درست باشد ولی در حالت کلی سختی ها و بحران ها شرای
ط ناگواری هستند که ممکن است هیچ چیز مثبتی از آن در نیاید. بر خلاف کتابهای خودیاری و خودزندگی نامه ها، رمان ها زندگی را به درستی به شکل پدیده ای پیچیده، تصادفی، درهم و برهم و چندبعدی توصیف می کنند. رمان ها به خوانندگان یادآوری می کنند که چه قدر کنترل کمی روی زندگی خودشان دارند و این که زندگی آنها چه قدر درآمیخته با فرآیندهای اجتماعی، فرهنگی و تاریخی است. سوند برینکمن توصیه می کند که حداقل یک رمان در ماه بخوانید و خواندن رمان های چارلز دیکنز، ولادیمیر نابوکوف و کورمک مک کارتی را توصیه می کند زیرا خواندن این رمان ها ما را انسانهای بهتری می کند نسبت به زمانی که آثار آنتونی رابینز یا کتابهای روان شناسی مثبت گرای مارتین سلیگمن را بخوانیم. نوشته های افرادی مانند هاروکی موراکامی، میشل ولبک و کارل اوه کناسگور هم ارزش خواندن دارد چون این آثار مفهوم متفاوتی از فرد ارائه می کنند که با مفهوم ارائه شده در کتابهای خودیاری و خودزندگی نامه ها متفاوت است.
کشور برونئی به چهار استان (daerah) تقسیم شده که این استان ها نیز ۳۸ شهرستان (mukims) را در خود جای داده اند. چهار استان این کشور عبارتند از:
گل ناز گیاهی یکساله یا چندساله با خصوصیتِ نادرِ واکنش به تکان یا شکستن است. این گیاه به حرکت واکنش سریع نشان داده و وقتی به هر قسمت از آن دست می زنید برگ های کوچک همان قسمت، خود را جمع می کند (تنجش)، مثل یک موجود زنده که قهر کرده باشد و حدوداً بعد از ۴–۵ دقیقه برگ هایش را باز می کند که به مثابه آشتی کردن اوست. این گیاه بومی آمریکای جنوبی و آمریکای مرکزی است. ویژگی ها. گل قهر و آشتی بیشتر به خاطر حرکات سریع گیاهی شناخته شده است. همچون تعدادی از گونه های گیاهی دیگر، این گیاه قادر است در هنگام خواب یا تغییر محیط، جهت گیریِ برگ ها را تغییر دهد. در این گیاه، شاخ و برگ ها در هنگام تاریکی بسته شده و در هنگام روشنایی باز می شوند. همچنین به عوامل محیطی دیگر، همچون تکان، تماس، گرما و وزش با بستن برگ ها واکنش نشان می دهد. وسپس گل بسته می شود. آزمایش حافظه گیاهی بر روی گل قهر و آشتی. گل قهر و آشتی (میموزا پودیکا) به عنوان گیاه حساس یا یک گیاه لمسی شناخته می شود. مونیکا گاگلیانو از دانشگاه استرالیای غربی و همکارانش آزمایش های خود را طوری طراحی کردند که گویی این گیاه واقعاً یک حیوان است. آنها خاطرات کوتاه و بلند مدت این گی
اه را در محیط های کم نور و با نور زیاد با ریختن مکرر آب روی آنها با استفاده از یک دستگاه طراحی شده سفارشی آموزش دادند. دانشمندان نشان می دهند که چگونه گل قهر و آشتی وقتی متوجه شدند که این اختلال مکرر هیچ عواقب مخرب واقعی نداشته است، برگ های خود را نمی بندند. از همه قابل توجه تر این بود که این گیاهان قادر بودند آنچه را که برای چندین هفته آموخته بودند، حتی پس از تغییر شرایط محیطی، به خاطر بسپارند. به طور شگفت انگیزی، گل قهر و آشتی می تواند پاسخ های آموخته شده را حتی زمانی که به مدت یک ماه در محیطی مطلوب تر رها شود، نشان دهد. زیست شناسان در مقاله ای که به صورت آنلاین در مجله "اکولوژی (مجله بین المللی)" منتشر شده است، که آنها نوشتند که این تغییر رفتاری نسبتاً طولانی مدت در نتیجه تجربه قبلی، با تداوم اثرات عادت کردن مشاهده شده در بسیاری از حیوانات مطابقت دارد. و توضیح دادند: «گیاهان ممکن است فاقد مغز و بافت عصبی نباشند، اما دارای یک شبکه پیام رسانی پیچیده مبتنی بر کلسیم در سلول های خود هستند که شبیه به فرآیندهای حافظه حیوانات است.»
بانوی صورتی یک نوع سیب پیوندی است که از ترکیب "سیب بانو ویلیامز" و سیب زرد حاصل می گردد. مزه این میوه ترش و ترد می باشد. بانوی صورتی ابتدا به وسیله جان کریپس در سال ۱۹۷۳ در استرالیا کشت گردید. رنگ این میوه قرمز با پیش زمینه سبز است. شته مومی سیب، آفت درخت بانوی صورتی است.
دهلی قدیم یا شاه جهان آباد شهرِ محصور دهلی است که توسط شاه جهان گورکانی در ۱۰۱۷ هجری شمسی بنیان نهاده شده است. این شهر تا پایان کار گورکانیان هند پایتخت این سلسله بود. در آغاز این شهر پر بود از کاخ های نجبا و اعضای دیوان سلطنتی و مساجد و باغ های زیبا. امروزه علی رغم اینکه بسیار شلوغ و چندپاره شده است، هنوز قلب نمادین دهلی مسلمان محسوب می شود.
یهودیت، مسیحیت و اسلام به طور کلی به عنوان سه «دین ابراهیمی» شناخته می شوند؛ زیرا همگی این سنت را قبول دارند که خدا (الله یا یهوه) خود را به ابراهیم نشان داده است. آداب و رسوم دینی تمام دین های ابراهیمی تا حدی تحت تأثیر خصوصیت های خدای اسرائیل در کتاب مقدس عبری است، و به طریقی تحت تأثیر رشد یکتاپرستی در تاریخ یهودیت بوده است. خدای ابراهیمی، در این معنا، به برخی از تصورات از خدا گفته می شود که در این سه سنت مشترکند. در یهودیت، مسیحیت و اسلام، خدا وجودی ابدی، قادر مطلق، عالم مطلق و آفریدگار جهان است. همچنین خدا برخی ویژگی هایی چون تقدس، عدل، خیر اعلی و در همه جا حاضر بودن دارد. به عنوان آفریدگار، طرفداران پیروان ادیان ابراهیمی معتقدند که این خدا ماورای فضا و خارج از زمان است و در نتیجه در معرض آفریده هایش نیست، ولی در عین حال، شخصی و درگیر امور دنیا است؛ مثلاً به دعاها گوش می کند و نسبت به اقدامات آفریده هایش واکنش نشان می دهد.
شیمی آلی تلوریم یا شیمی اورگانوتلوریم شاخه ای از علم شیمی آلی است که به بررسی خواص و واکنش های ترکیبات آلی که در آن پیوند کربن و تلوریم وجود دارد، می پردازد.
آزادی اندیشه (همچنین آزادی افکار یا ایده ها نام دارد) به آزادی هر فرد برای داشتن یک نظر و اندیشه به طور مستقل از دیدگاه های دیگر گفته می شود. این با مفهوم آزادی بیان متفاوت است و نباید با آن یکی انگاشته شود. بررسی اجمالی. آزادی اندیشه، مبنا و منشأ آزادی های دیگر محسوب می شود - و از این رو با دیگر آزادی ها ارتباط نزدیکی دارد - از جمله آزادی مذهب، آزادی بیان و آزادی ابراز عقیده. هر فردی با گسترش دانش، مفاهیم، نظریه ها و ارزیابی آنها در محیط معین تلاش می کند از مهارت شناختی برخوردار شود. این مهارت شناختی احساس رضایت می دهد و جایگزین احساس درماندگی در فرد می شود. دانش و اندیشه های جدید علاوه بر آسان کردن نفس انسان، امید به آینده را نیز به همراه دارد. اگر چه ضرورت آزادی اندیشه برای وجود بسیاری از آزادی های دیگر بدیهی است، اما برای عمل کردن به آنها الزامی نیست. درک و فهم آزادی یا یک حق، به تنهایی شمول و قانونی بودن آن را حفاظت نمی کند، زیرا صرفاً یک تذکر فلسفی نیست. این یک مفهوم بسیار مهم در دنیای غرب محسوب می شود و البته لازم است که قانون اساسی از این آزادی ها محافظت کند. تاریخچه توسعه و سرکوب. غیرممکن است که به ص
ورت قطعی بدانیم که فردی دیگر به چه چیزی فکر می کند، و این سرکوب را دشوار می کند. این مفهوم در سراسر کتاب مقدس، به طور کامل در نوشته های پولس تارسوس آمده است (به عنوان مثال، "چرا باید آزادی من توسط وجدان دیگری مورد قضاوت قرار گیرد؟") (۱ قرنتیان ۱۰:۲۹) هرچند فیلسوفان یونانی افلاطون و سقراط دربارهٔ آزادی اندیشه به حداقل پرداخته بودند، اما فرمان های پادشاه آشوکا (قرن سوم قبل از میلاد) به عنوان اولین فرمان احترام به آزادی وجدان خوانده شده است. در سنت اروپایی، گذشته از فرمان تحمل دینی توسط کنستانتین اول در میلان در سال ۳۱۳، برخی فلاسفه همچون تمیستیوس، میشل دو مونتنی، باروچ اسپینوزا، جان لاک، ولتر، الکساندر وینت و جان استوارت میل و متخصصان الهیات راجر ویلیامز و ساموئل رادرفورد طرفداران اصلی ایده آزادی وجدان (یا "آزادی روح" به تعبیر راجر ویلیامز) در نظر گرفته شده اند. آزادی اندیشه در ایران. به موجب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران هرگونه تفتیش عقاید ممنوع است، اما این آزادی همواره در حکومت جمهوری اسلامی نادیده گرفته می شود.
سولفون در علم شیمی به ترکیباتی گفته می شود که در آن یک گروه سولفونیل به دو اتم کربن متصل شده است.
بطلمیوس پانزدهم فیلوپاتور فیلومتور سزار (۲۳ ژوئن ۴۷ – ۲۳ اوت ۳۰ پیش از میلاد) معروف به سزاریون و بطلمیوس سزار آخرین شاه از دودمان سلطنتی بطالسه در مصر باستان بود که از ۲ سپتامبر سال ۴۷ پیش از میلاد مشترکاً با مادرش، کلئوپاترای هفتم، بر مصر فرمانروایی کرد. در فاصله بین مرگ کلئوپاترا در ۱۲ اوت سال ۳۰ پیش از میلاد تا مرگ خودش در ۲۳ اوت همان سال که ۱۱ شبانه روز بیشتر طول نکشید، سزاریون اسماً تنها فرعون مصر بود. او به دستور اوکتاویان کشته شد. اوکتاویان بعداً نخستین امپراتور روم شد و به نام آگوستوس معروف شد. سزاریون بزرگ ترین پسر کلئوپاترای هفتم و احتمالاً تنها پسر ژولیوس سزار بود و نامش نیز به این موضوع اشاره دارد.
اخلاق پزشکی سیستمی از اصول و قواعد اخلاقی است که ارزش ها و قضاوت ها را در حوزه پزشکی بکار می گیرد. به عنوان یک رشته علمی، اخلاق پزشکی کاربردهای عملی خودش را در موقعیت های بالینی هم زمان با کار روی تاریخ، فلسفه، الهیات و جامعه شناسی در برمی گیرد. تاریخچه. از نظر تاریخی، اخلاق پزشکی جهان غرب دستورالعملهایی در خصوص تعهد پزشکان در طول تاریخ و در دوران باستان، از جمله سوگندنامه بقراط و آموزش ها و تعالیم مسیحیت، اسلام و یهودیت را دنبال کند. اولین اصول اخلاق پزشکی فرمول کومیتیس آرشیاتوروم در قرن پنجم و در سلطنت اُستروژوتیس شاه تئودوریس به چاپ رسیده است. در قرون وسطی و اوایل عصر جدید، این حوزه مدیون پزشک مسلمان اسحاق بن علی رهاوی (نویسنده کتاب اعمال و رفتار یک پزشک؛ اولین کتاب اختصاصی اخلاق پزشکی) و محمدبن زکریای رازی (در غرب به رازی شهرت یافته) همین طور اندیشمندان یهود از قبیل موسی بن میمون، متفکرین کلیسای کاتولیک، مانند تامس آکویناس و تحلیل های مورد گرایانه از الهیات اخلاقی کاتولیک، بوده است. این سنت فکری در اخلاق پزشکی کاتولیک، اسلامی و یهود ادامه پیدا کرده است. در قرن های ۱۸و ۱۹ اخلاق پزشکی به عنوان یک گفتمان خود
آگاهانه تر پدیدار شد. در انگلستان توماس پرسیوال که یک پزشک و محقق بود، اولین کد اخلاق پزشکی مدرن را تهیه کرد. او در سال ۱۷۹۴ رسالهٔ حاوی کد را تنظیم کرد و در سال ۱۸۰۳ یک نسخه اصلاح شده و تعمیم یافته از آن را به نگارش درآورد، که در این نسخه اصطلاحات و عبارات "اصول اخلاق پزشکی " و "فقه پزشکی " را مطرح نمود. با این حال افرادی هستند و این برداشت را دارند که راهکارهای توماس پرسیوال که مرتبط با مشاوره های پزشکی هستند، بشدت حافظ شهرت پزشکان خانواده بنظر می رسند. جفری برلنت یکی از چنین منتقدانی است. در سال ۱۸۱۵ قانون داروسازان و داروفروشان توسط مجلس انگلستان تأیید و تصویب شد. این قانون دوره کارآموزی اجباری و تعیین صلاحیت رسمی را برای داروسازان تحت مجوز انجمن داروسازان تعیین کرده است. این مرحله آغاز مقررات حرفه پزشکی در کشور انگلستان بوده است. در سال ۱۸۴۷ انجمن پزشکی آمریکا اولین کد اخلاقی آن را پذیرفت و بخش عمده ای از آن را بر اساس فعالیت ها و تحقیقات پرسیوال پایه گذاری کرد. در شرایطی که رویکرد سکولار عمدتاً از اصول اخلاق پزشکی کاتولیک وام گرفته است، در قرن بیستم یک نگاه متمایز لیبرال پروتستانی، توسط اندیشمندانی مثل
جوزف فلچر مطرح شده است. اکثر مباحث مربوط به اصول اخلاق پزشکی در دهه ۱۹۶۰و۱۹۷۰ بر اساس نظریه های آزادی خواهانه و عدالت گرایانه، تغییر و تحول چشمگیر و عمده ای پیدا کردند و به طور عمده ای به شکل اصول اخلاق زیستی تغییر شکل یافتند. موارد مشهور اخلاق پزشکی عبارتند از: از دهه ۱۹۷۰، تأثیر روبه رشد اصول اخلاقی درحوزه پزشکی معاصر را می توان در افزایش میزان بررسی سازمانی به منظور ارزیابی آزمایش ها صورت گرفته بر روی انسان ها، تأسیس و راه اندازی کمیته های اصول اخلاقی بیمارستانی، بسط و گسترش نقش اخلاق گرایان بالینی و گنجاندن و یکپارچه سازی اصول اخلاقی در قالب دروس دوران تحصیل مدارس پزشکی مشاهده کرد. معیارها و ارزش ها در اصول اخلاق پزشکی. چارچوب رایج در تحلیل اخلاق پزشکی روش بکارگیری «اصول۴ گانه» است که توسط تام بیوچامپ و جیمز چیلدرس در کتابشان به نام «قوانین اصول اخلاق زیستی پزشکی» فرض مسلم دانسته شده است. این روش، ۴ اصل اخلاقی اولیه و ساده را شناسایی می کند که در تعامل با یکدیگر سنجیده و داوری می شوند و توجه فرد را به سمت حدود و وسعت کاربردشان جلب می کنند. این چهار اصل عبارتند از: دیگر معیارهایی که گاهی اوقات مورد بحث قرا
ر می گیرند عبارتند از: ارزش ها و معیارهایی همچون موارد فوق پاسخگوی این که چگونه باید در یک موقعیت خاص اقدام مناسب انجام داد، نیستند بلکه قالبی مفید برای درک تعارضات فراهم می کنند. زمانی که ارزش های اخلاقی در تضاد و تناقض باشند ممکن است یک چالش اخلاقی یا بحران به وجود بیاید. گاهی اوقات هیچ راه حل مناسبی برای مشکل در اصول اخلاق پزشکی وجود ندارد و گاهی معیارها و ارزش های جامعه پزشکی (یعنی بیمارستان و کارکنان آن) با ارزش های تک تک بیماران، خانواده ها، یا یک جامعه غیر پزشکی بزرگتر در تعارض است. این درگیری ها همچنین می تواند بین فراهم کنندگان خدمات بهداشتی درمانی یا در بین اعضای خانواده به وجود بیاید. برخی به طور مثال اینطور استدلال می کنند که وقتی بیماران از انجام تزریق خون برای نجات زندگی شان اجتناب می کنند اصل خودمختاری و سودرسانی در تقابل با هم قرار می گیرند و در خصوص ابتلا به بیماری ایدز نیز تا حد زیادی حقیقت پنهان می شود. خودمختاری و استقلال فردی. اصل خودمختاری حقوق افراد را برای انجام تصمیم گیری فردی تعیین می کند. این مسئله در محترم شمردن تک تک افراد جامعه و امکان تصمیم گیری های آگاهانه در مورد موضوعات شخصی
توسط خود این افراد برمیگردد. خود مختاری اهمیت بسیار زیادی دارد، ارزش های اجتماعی تغییر کرده اند تا بتوانند کیفیت و چگونگی مسائل پزشکی را برحسب نتایج و بازده ها مشخص کنند، آنچه برای بیماران از شاغلین حوزه پزشکی مهم تر است. اهمیت رو به رشد خودمختاری را می توان به عنوان یک واکنش اجتماعی به سنت پدرسالارانه در درون نظام سلامت برداشت نمود. برخی پرسیده اند که آیا روند واکنش شدید به پدرسالاری افراطی تاریخی، در جهت خودمختاری بیمار، مانع از بهره صحیح از فرایند پدرسالاری ملایم به ضرر بیماران نشده است. احترام به خودمختاری اساس رضایت آگاهانه و دستورالعمل مراقبت های پیشرفته است. خود مختاری شاخص عمومی سلامت است. مشخصه بسیاری از بیماری ها کاهش و فقدان خودمختاری به شیوه های گوناگون است. این مسئله باعث می شود خودمختاری هم نشانه رفاه و آسایش فردی و هم رفاه و آسایش شغلی باشد. این مقوله دارای نکات ضمنی برای ملاحظه و بررسی اصول اخلاق پزشکیست: " اینکه آیا هدف درمان و مراقبت بهداشتی خوب انجام دادن کاری و سود بردن فردیست؟ "و یا اینکه" هدف درمان و مراقبت بهداشتی خوب انجام دادن کاری برای دیگران و نفع جمعیست ؟" بنا به تعریف اصول اخلاقی
یعنی تلاش برای پیدا کردن یک تعادل و موازنه سودبخش بین فعالیت های افراد و تأثیر آن بر روی یک جمع گروهی. با در نظر گرفتن خودمختاری به عنوان یک شاخص سنجش، بهره مندی از دیدگاه های اخلاقی و پزشکی به طور هم زمان سلامت را مدنظر دارند. اغلب از روانشناسان و روانپزشکان بالینی خواسته می شود تا ظرفیت بیمار را برای انجام تصمیم گیری های مربوط به مرگ و زندگی در پایان زندگی شان ارزیابی کنند. افراد مبتلا به مشکلات روانی مثل توهم و جنون یا افسردگی بالینی ممکن است ظرفیت انجام تصمیم گیری های پایان حیات را نداشته باشند؛ بنابراین برای این افراد ممکن است تقاضای اجتناب از درمان بخاطر شرایطشان، در نظر گرفته نشود. مگر اینکه در شرایط مواجهه با یک دستورالعمل مراقبت های پیشرفته واضح و مشخص قرار داشته باشیم. افرادی که فاقد ظرفیت روانی هستند عموماً بر حسب بهترین منافع شان تحت درمان قرار می گیرند. به عبارت دیگر، افرادی که دارای ظرفیت روانی برای انجام تصمیم گیری های پایان حیات هستند این حق را دارند تا از درمان اجتناب کنند و یک مرگ زودهنگام را انتخاب کنند. در چنین مواردی، روانشناسان و روانپزشکان به نوعی از این حق حمایت می کنند. سودرسانی. واژه
سودرسانی به اقداماتی اشاره دارد که رفاه و آسایش دیگران را بهبود می بخشد. در چارچوب پزشکی، این مفهوم به معنای انجام فعالیت هاییست که به نفع بیماران باشد. با این حال، در مورد این مسئله که انجام دادن چه نوع اقداماتی واقعاً به بیماران کمک می کند قطعیتی وجود ندارد و تعریف مشخصی ارائه نشده است. جیمز چیلدرس و تام بیوچامپ کتاب قانون اصول اخلاق زیست-پزشکی (۱۹۷۸) سودرسانی را به عنوان یکی از ارزش ها و معیارهای اصلی اصول اخلاقی درمان و مراقبت بهداشتی مطرح می کنند. برخی محققان و دانشجویان مثل ادموند پلگرینو اینطور استدلال می کند که سودرسانی تنها اصل و قانون بنیادی اخلاق پزشکی است. آن ها عنوان می کنند که شفا دادن و درمان باید تنها هدف حوزه پزشکی باشد و تلاش هایی مثل جراحی زیبایی، پیشگیری از بارداری و اتانازی فراتر از این حوزه قرار می گیرند. عدم ضرررسانی. مفهوم عدم ضرررسانی به معنای وارد نکردن آسیب و صدمه پیش از هر کاری یا اصطلاح لاتین آن به صورت Primum non nocere است. بسیاری افراد اینطور فکر می کنند که این مسئله باید دقت نظراصلی و اولیه در فرایند درمان باشد و مهم ترین مسئله این است که به بیمارتان صدمه نزنید و بهترین فعالی
ت را برای آن ها انجام دهید. این امر تا حدودی به این برمیگردد که شاغلین مشتاق این حوزه تمایل دارند تا از درمانهایی استفاده کنند که معتقدند به خوبی عمل می کنند، بدون آنکه در ابتدای امر آن را به درستی و کفایت ارزیابی کرده باشند و مطمئن شوند که صدمه ای وارد نمی کند. اکثر آسیب های اعمال شده در مورد بیماران در نتیجه بیان بعضی مطالب پیش می آید مثل اینکه " درمان و معالجه موفقیت آمیز بوده است، اما بیمار فوت کرده است." نه تنها مهم است که صدمه ای به بیمار وارد نشود و همه اقدامات به خوبی صورت گیرد، بلکه دانستن این مسئله هم مهم است که آیا درمان انتخابی شما ممکن است به یک بیمار صدمه بزند و چگونه؛ بنابراین یک پزشک نباید نسخه های دارویی را تجویز کند که می داند خطرناک هستند، او نباید داروهایی را تجویز کند یا درمانی انجام دهد پیش از اینکه بداند ضرری ندارد یا ضررش بسیار کم است و نفع بیمار را درک نموده و اینکه منافع حاصل از درمان بیش از خطرات آن است. با این حال، در عمل بسیاری از درمان ها خطراتی را به دنبال دارند. در بعضی موارد و موقعیت ها مثل شرایط خیلی ناامیدانه که کسب نتیجه بدون اقدام درمانی دشوار خواهد بود، درمان های خطرناکی
که دارای احتمال بالایی از آسیب رسانی به بیمار دارند قابل توجیه خواهند شد و عدم درمان نیز به احتمال زیاد خطرات و صدماتی را ایجاد می کند؛ بنابراین اصل عدم ضرررسانی مطلق و کامل نیست و موازنه در مقابل اصل سودرسانی (خوب انجام دادن کاری) به عنوان نتایج این دو قاعده در کنار هم اغلب باعث ایجاد یک اثر دوگانه می شود. با توجه به شرایط توافق یا اجماع فرهنگی (در نظام اجتماعی، قانونی، سیاسی و مذهبی) تعریف قانونی عدم ضرررسانی متفاوت است. تخلف از اصل عدم ضرررسانی موضوع دادخواهی قصور و کوتاهی پزشکی است؛ بنابراین با توجه به دوره تاریخی و نوع ملت ها، مقررات متفاوت است. اثر دوگانه. اثر دوگانه به دو نوع پیامدی اشاره می کند که ممکن است حاصل یک اقدام واحد باشد، در اخلاق پزشکی این فرایند معمولاً به عنوان تأثیر ترکیبی سودرسانی و عدم ضرررسانی تلقی شده است. یک نمونه ذکر شده در مورد این پدیده استفاده از داروی مورفین یا دیگر مسکن ها در بیمار در حال مرگ است. استفاده از مورفین می تواند در کاهش درد و رنج بیمار دارای تأثیر مثبت باشد در حالیکه هم زمان نیز دارای تأثیر زیان آور است و از طریق سرکوب سیستم تنفسی مرگ بیمار را تسریع می کند. تعارضات
بین خودمختاری، سودرسانی و عدم ضرررسانی. زمانی که بیماران با توصیه های کادر بهداشتی درمانی مخالفت می کنند خود مختاری و استقلال فردی با اصل سودرسانی تناقض پیدا می کند. زمانی که منافع بیمار با رفاه و آسایش بیمار تناقض داشته باشد جوامع گوناگون این تعارض را از طرق وسیعی مورد بررسی قرار می دهند. حوزه پزشکی غربی عموماً به آرزوها و تمایلات بیماری اشاره دارد که از نظر روانی صلاحیت لازم برای تصمیم گیری را داراست، حتی در مواردی که تیم پزشکی معتقدند او قادر نیست به نفع خودش فعالیتی انجام دهد. با این حال، بسیاری از جوامع دیگر سودرسانی را بر خودمختاری ارجح می دانند و مهم تر در نظر می گیرند. مثال هایی از این قبیل شامل زمانی است که بیمار بخاطر باورها و اعتقادات فرهنگی یا مذهبی از درمان اجتناب می کند. در مورد موضوع اتانازی، بیمار یا بستگان یک بیمار ممکن است بخواهند زندگی بیمار را به پایان برسانند. همچنین ممکن است بیمار یک درمان غیرضروری را تقاضا کند، مانند مورد اضطراب و افسردگی حاد یا عمل جراحی زیبایی؛ در این حالت ممکن است لازم باشد که پزشک تمایلات و خواسته های بیمار را بخاطر احتمال خطرات بالقوهٔ غیرضروری پزشکی در مقابل خودمخ
تاری آگاهانه بیمار نسبت به موضوع متعادل کند. ممکن است پزشک خودمختاری را ترجیح دهد زیرا اجتناب از خواست بیمار به رابطه پزشک و بیمار صدمه خواهد زد. در طول حل تعارض بین خودمختاری و سودرسانی ممکن است ظرفیت افراد برای تصمیم گیری آگاهانه مورد بحث قرار گیرد. نقش تصمیم گیرنده های پزشکی جانشین گسترش اصل خود مختاریست. به عبارت دیگر، ممکن است خودمختاری و سودرسانی/عدم ضرررسانی هم پوشانی داشته باشند. برای مثال ممکن است نقض خودمختاری فرد باعث کاهش اعتماد و اطمینان جوامع و گروه ها به خدمات پزشکی شود و بعدها این افراد کمتر تمایل به جستجوی حمایت داشته باشند و این مسئله نیز به نوبه خود باعث عدم توانایی برای اِعمال اصل سودرسانی می شود. سودرسانی یک تعهد ارزشمند برای بعضی افرادست. کسانی که می خواهند سختی ها را پشت سر گذاشته و تحت شرایط و موقعیت های سخت وظیفه خود را تمام کمال انجام دهند، موقعیت هایی که به طور مستقیم با افراد جویای اتانازی مرتبط نیست. همچنین ممکن است اصول خودمختاری و سودرسانی / عدم ضرررسانی یافته و اثرات آن ها بر بستگان بیماران یا حتی پرسنل درمانی، کل جامعه و حوزه اقتصادی در حین تصمیم گیری پزشکی را نیز در بربگیرند.
اوتانازی. برخی پزشکان آمریکایی اصل عدم ضرررسانی را برای به طور استثنا تفسیر می کنند، اگرچه همه در این مورد توافق ندارند. احتمالاً افراطی ترین مثال در تاریخ اخیر تخلف از حکم عدم ضرررسانی موضوع پرونده دکتر جک کورکیان بوده است، کسی که به یک مورد قتل درجه دوم در ایالت میشیگان در سال ۱۹۹۸ محکوم شده بود آن هم بعد از اعلان و اثبات یک مورد اوتانازی فعال در یک برنامه خبری ۶۰ دقیقه ای تلویزیونی. در بعضی کشورها مثل هلند اوتانازی به عنوان یک اقدام پزشکی استاندارد مورد قبول واقع شده است. مقررات قانونی، این مقوله را به حرفه پزشکی محول کرده اند. در برخی ملل، هدف این کار تسکین و کاهش درد و رنج بیماران بخاطر ابتلا به یک بیماری غیرقابل علاج به وسیلهٔ روش های شناخته شده در آن فرهنگ است. از این جهت، مقوله عدم ضرررسانی این گونه تبیین شده است: عدم توانایی کارشناسان پزشکی برای ارائه کمک و حمایت به بیمارانی که دارای رنج و عذاب شدید در مورد بیماری خود هستند. رضایت آگاهانه. رضایت آگاهانه در اصول اخلاقی معمولاً «به این ایده اشاره می کند که یک شخص باید کاملاً» در مورد منافع و خطرات بالقوه روش درمانی انتخابی خود آگاهی داشته باشد و آن را
درک کند. یک فرد ناآگاه و بی خبر در معرض خطر یک انتخاب نادرست است، انتخابی که خواسته ها و تمایلات او را منعکس نمی کند. این فرایند به طور خاصی به معنای کسب رضایت یا نیازهای قانونی خاص نیست، چرا که این مسائل در هر مکان و موقعیتی متفاوت است. بیماران می توانند خودشان تصمیم گیری های پزشکی شان را انجام دهند یا اختیار تصمیم گیری را به شخص دیگری محول کنند. اگر بیمار ناتوان باشد، قوانین موجود در اطراف دنیا فرایندهای گوناگونی را برای کسب رضایت آگاهانه در نظر گرفته اند، به طور مثال انتخاب یک نفر از سوی بیمار یا خویشاوندانش برای تصمیم گیری. ارزش رضایت آگاهانه به خودمختاری و حقیقت گویی وابسته است. یک اصطلاح قرین یا دارای هم بستگی با رضایت آگاهانه مفهوم «اجتناب و پرهیز آگاهانه» است.
کله ماهی سر ماهی را گویند که خواه از بدنش جدا شده باشد و خواه هنوز جدا نشده باشد. از آن جهت تهیه غذاهای متنوع استفاده می شود و نیز با پختن آن آب گوشت ماهی تهیه می گردد. استفاده از آن کم و بیش در همه جا رایج است، هر چند که در کشورهای شرقی متداول تر از کشورهای غربی است. در رشت با سر ماهیان بزرگ مانند هامور و برنج یا گندم کوفته به همراه مخلفات نوعی خوراک به نام لخ لخ (لاخ لاخ) یا لق لق درست می شود که در اینجا به لق شروین نیز اشاره شده.