Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاریکی بود تاریکی آنگاه هیچ چیز. [۵] خیره به تاریکیِ شب، حیران و در ترس و گمان «شاید که کابوسی بود، تازیده بر من بی امان آشفته وش خوابی چنین، کس را نبوده پیش از این» امّا در آن آرامشِ خاموش و گنگ و بی نشان تنها کلامی گفته شد، نجواگرِ نامِ «لنور» من رانده بودم بر زبان نامِ «لنور» نجواکنان تنها طنینِ این صدا، پیچید در تاریک شب تنها همین و هیچ چیز. [۶] چون بازگشتم دل پریش، می سوخت روحم گوئیا ناگه دوباره سخت تر آمد صدای ضربه ها گفتم به خویش: «این بی گمان، ای بی گمان چیزی بود بر روزنِ آن پنجره، کو می خورد بر شیشه ها بگذار دریابم که چیست این ضربه های رازناک باید نمایم آشکار این رازِ وحشت زای را بگذار قلبِ خسته ام آرام گیرد لحظه ای، باد است و دیگر هیچ چیز.» [۷] آنگه گشودم پنجره، با لرزشی در جان و تن ناگه کلاغی با وقار، از روزگاران کهن آن روزگارِ پاک خوش، پَر زد درونِ کلبه ام بی هیچ گونه اعتنا، یا صبر یا ترسی ز من گویی که اربابِ من است بر آستانم برنشست، دیدم چسان آمد فرود، بنشست او آسوده بر تندیسِ زیبای «پالاس»—بُنهاده بر بالایِ در— بنشست و دیگر هیچ چیز. [۸] این سان پرنده آبنوس، با رامش و صبر و قرار پیچیده خود را سخت
در سیمایی از کِبر و وقار آورد بر لب های من، لبخند، بعد از اضطرار گفتم «اگرچه کاکلت ببریده اند آن گونه زار امّا تو ترسو نیستی، می دانم این را بی گمان هان ای کلاغِ باستان، سرگشته در شبگیرِ تار! بَر گوی نامت را تو در این دوزخین ساحل ز شب» گفت او چنین «هرگز دگر!» [۹] بس مانده بودم در شگفت، زین مرغِ شومِ زشت رو، کاین گونه می راند او سخن، هرچند در گفتارِ او، بود از یکی معنی نشان کاندک مناسب می نمود آری که هیچ امید نیست آن را —بر درگاه او بنشسته مرغی تیره گون— دیگر که بختش یار باد مرغی ست یا درنده ای! کو می کند آن گونه یاد از نامِ شومِ خویشتن، بر پیکری بالایِ در نامی چنین «هرگز دگر» [۱۰] بنشسته بود امّا کلاغ، تنها بر آن تندیسِ سرد پیوسته می گفت آن سخن و آورد جانم را به درد گویی که با آن نامِ زشت می کرد عریان روحِ خویش چیزی نگفت او بیش از آن با جنبشی دیگر نکرد تا این که من با خویشتن، گفتم به سختی این سخن: «یارانِ دیگر پیش از این، رفتند و فردا نیز زاغ بدرود می گوید مرا—چون آرزو— امّا کلاغ، گفت این سخن: «هرگز دگر» [۱۱] زین پاسخی کو می شکست خاموشیِ شب را چنان وحشت زده جستم ز جا، با خویش گفتم «بی گمان آ ن چه که می گوید
کلاغ، آموخته است از صاحبش از صاحبی بس تیره بخت، کو را بَلایی بی امان هر دم رسیده سخت تر، آن گونه که آوازهاش آگنده از بارِ غم است، بر آرزویش سوگوار، بر گردهٔ خود می بَرَد این دهشت افزاینده بار: «هرگز دگر، هرگز دگر!» [۱۲] اما هنوز آن مرغ می آورد بر لب های من لبخند بعد از اضطراب. یک صندلی را بی سخن بگذاشتم من پیشِ در، پیش در و تندیس و زاغ در مخملِ آن صندلی، رفتم فرو در خویشتن پوییدم اندر ذهنِ خود، پندارِ هر پنداره را اندیشه می کردم بسی، کاین زشت رو مرغِ کهن، این مرغِ شومِ ترسناک، دارد چه اندیشه به سر از گفتنِ «هرگز دگر» [۱۳] این گونه بنشستم بسی، بودم گرفتارِ گمان می سوخت عمقِ سینه ام را مرغِ شومِ بدنشان با آن نگاهِ آتشین. بنشسته بودم بارها بر مخملِ این صندلی، بس روزهای پیش از آن آن نیلگون مخمل که بود، آیینهٔ نورِ چراغ امّا دگر هرگز «لنور»، با خنده ای شادان و مست بر مخملِ این صندلی آیا دمی خواهد نشست؟ افسوس، نه؛ هرگز دگر. [۱۴] ناگه هوا آگنده شد، گویا که عطرآگین شده است با مجمری نادیدنی کآن را «سرافیون» (سراف ها) به دست دارند و با خود می برند هرجا درونِ کلبه ام فریاد کردم خویش را «بیچاره ارزانی شده است بهرت ز درگا
هِ خدا، اینک مفرَّح ای چنین با یادهایت از «لنور» آن را خدا آمیخته است برگیر و آن را نوش کن، وین شعله را خاموش کن!» گفت آن کلاغ: «هرگز دگر» [۱۵] گفتم بدو با التِجا «پیغام بر! پیغام بر! پرنده باشی یا که دیو ای زادهٔ زشتی و شر! شیطان تو را شد رهنما، یا کرد طوفانت اسیر در این خراب آبادِ غم، در این فسون گشته کویر من چون بدانم چیستی، پیغمبری یا نیستی، لیک التماست می کنم، می گویمت پیغام بر! برگو به من، برگو به من، دردِ مرا درمان بود؟» گفت آن کلاغ: «هرگز دگر» [۱۶] گفتم بدو با التِجا «پیغام بر! پیغام بر! پرنده باشی یا که دیو، ای زادهٔ زشتی و شر! سوگند دادم من تو را، بر آسمانِ بیکران بر آن خداوندی که ما هر دو پرستش می کنیم برگو بدان روحِ غمین: در سرزمینِ مردگان در بر دگر خواهم کشید آن دخترِ معصوم را آن ماهرویی کآسمان نامِ «لنور» کردش عطا؟» گفت آن کلاغ: «هرگز دگر» [۱۷] ناگه ز جا برخاستم، فریاد کردم خشمگین: «ای مرغ یا دیوِ پلید! «هرگز دگر!» آنِ تو باد! برگرد در طوفانِ سرد، در شبْ کرانِ دوزخین! چون یادگاری زین دروغ، کآن را کند روح تو یاد هیچ ز پرَت این جا مباد! تنها مرا بگذار و رو! برکش برون از قلبِ من، منقارِ خود را زودت
ر تندیس را بنمارها! هان! دور شو از پیشِ در! گفت آن کلاغ: «هرگز دگر» [۱۸] هرگز نرفت آری کلاغ! بنشسته آن جا او هنوز روی همان تندیسِ سرد—بُنهاده بر بالایِ در— گویا که چشمانش کنون، چون چشمِ دیوی کینه توز در خواب و در رؤیاستی؛ نورِ چراغش رویِ سر جاری شده ست و سایه اش را می نماید آشکار امّا دگر روحِ مرا، آیا بود هرگز فرار زین سایه کآنک بر زمین جاریست هر دم تیره تر؟ «هرگز دگر، هرگز دگر»
اَکوره خَتَّک شهر کوچکی است با حدود ۱۹ هزار نفر جمعیت در جاده پیشاور به راولپندی در استان خیبر پختونخوا پاکستان. اکوره ختک زادگاه خوشحال خان ختک، شاعر نامدار پشتون است و به یاد او در شهر اکوره ختک کتابخانه ای به نام «کتابخانه یادبود خوش حال خان ختک» ساخته شده است. پیشینه. شهرک اکوره نام خود را از نام «ملک اکور» پدربزرگ خوش حال خان گرفته است. ارتش شیرشاه سوری در این مکان دو چاه کندند و آن را به استراحتگاهی تبدیل کردند و به آن نام «سرای ملِک پوره» دادند و کاروان هایی که از آسیای میانه می آمد در این محل می آسودند. در سال۱۵۸۱ میلادی جلال الدین محمد اکبر، پادشاه گورکانی هند، برای رویارویی با شورش برادر خود، میرزا حکیم، به پیشاور آمد و چند سالی را در آن شهر گذارند. در جریان اقامت او در پیشاور وی جرگه ای برای بهبود اوضاع منطقه ترتیب داد و در این جرگه ریش سفیدان از فردی به نام ملک اکور خان نام بردند که در نیلاب (نظام پور) زندگی می کرد و با راهزنی های خود در شاهراه های اصلی برای حکومت گروکانی مشکلاتی را ایجاد کرده بود. پادشاه برای چاره کردن این مشکل دستور داد تا ملک اکور خان را مسئول خراج گرفتن از کاروان ها در گذرگاه
رود سند در منطقه اَتُک کنند. ملک اکور خان نیز برای این منظور به «سرای ملک پوره» آمد و این محل را اقامتگاه خود نمود. این روستا با گذر زمان به «سرای اکور ختک» معروف شد و بعدها نام آن به صورت اکوره ختک درآمد. در سال ۱۸۲۰ سیک های پنجاب پیشاور و دیگر مناطق پشتون نشین را تسخیر کردند و تا سال ۱۸۴۹ در این مناطق فرمان راندند. در سال ۱۸۲۶ مجاهدین اسلام به همراه سید احمد بریلوی در اکوره ختک با سیک ها جنگیدند. در سال ۱۸۳۴ سردار لهنه سینگ در اکوره ختک دژی را در نزدیکی رود کابل بنا کرد و احمد خان را سرکرده این دژ نمود. در زمان انگلیسی ها در سال ۱۸۵۰ شهرستان اکوره ختک تأسیس شد و لرد دالهوزی، فرماندار کل هندوستان در ۲۳ مارس ۱۸۵۱ از اکوره ختک بازدید کرد. در دوران مولانا محمود الحسن (۱۸۵۰ـ ۱۹۲۱) که یکی از برجسته ترین علمای نسل دوم مکتب دیوبندی به شمار می آید، مدارس دینی زیادی با تفکر دیوبندی در ایالت سرحد پاکستان تأسیس شد. همزمان با این دوره، مدارس متعلق به اهل حدیث (جناح دیگر وابسته به دیوبند) نیز در ایالت سرحد شمال غربی بر فعالیت های خود افزودند و مدارسی را در اکوره ختک، اترک، دره کتر و دیگر نقاط ایجاد کردند. حوزه دینی دارال
علوم حقانیه اکوره ختک از مدرسه های دینی معروف در این بخش از پاکستان شد. سناتور مولانا سمیع الحق مدیر دارالعلوم حقانیه اکوره ختک و عضو مجلس سنای پاکستان روز سوم اردیبهشت ۱۳۸۳ برای شرکت در کنفرانس وحدت اسلامی به ایران آمد. در سال ۱۹۱۶ نخستین کلانتری پلیس در اکوره ختک برپا شد و در سال ۱۹۲۳ راه آهن از این منطقه گذشت. در سال ۸۹ خورشیدی منابع پاکستانی اعلام کردند که توطئه قتل بی نظیر بوتو، نخست وزیر پیشین پاکستان از سوی «تحریک طالبان» این کشور و در مدرسه حقانیه اکوره ختک طراحی شده بود.
ساعت آبی یا ساعت آبکی بویژه نوع کاربردی در ایران با نام پنگان ابزاری ساده و در عین حال بسیار دقیق، کارآمد و همیشگی بوده و در زندگی کشاورزی جامعه ایران به ویژه در مناطق کویری که آب مایه حیات و عنصر اصلی زندگی اجتماعی بوده ضروری و نقش کارآمدی داشته است و برای نظارت بر آن مدیر یا مدیران دایمی تعیین می شده است. با مطالعه استفاده از ساعت آبی در کشورهای مختلف می توان گفت در هیچ جای جهان ساعت آبی به اندازه کشور ایران کارآمد، تأثیرگذار و ثمربخش نبوده است. این ساعت حتی در زمانی که ساعت های نوین تازه به بازار آمده بود با آن ها رقابت می کرد و کشاورزان حاضر به کنار گذاشتن آن و استفاده از ساعت های نوین نبودند. در ایران افرادی که فعالیت تقسیم آب بر اساس زمان بندی مبتنی بر ساعتِ آبی را انجام می دادند به میرآب معروف بوده اند. این افراد سهم آب هر کشاورز را با مقیاس ساعتِ آبی معرفی و ثبت می کردند. لازم است ذکر شود هم اکنون نیز با اندکی تغییر (استفاده از ساعت عقربه ای یا دیجیتالی) فعالیت این افراد در روستاهای کویری ایران انجام می گیرد. تاریخ ساعت آبی در ایران. از حدود ۴ هزار سال قبل نشانه هایی از بکارگیری ابزار برای سنجش زمان م
شاهده شده است. در مصر، ایران، عراق، هند و دیگر تمدن های قدیم ابزارهایی پیدا شده که باستان شناسان می گویند برای سنجش زمان بوده اند. اما به نظر بیشتر پژوهشگران این ابزارها برای سنجش زمان نبوده بلکه بیشتر جنبه مذهبی و دینی داشته است. در گذشته بشر برای دانستن وقت و زمان، با توجه به تجربه و دانش زمان، ابزارهایی را اختراع کرده و مورد استفاده قرار داده است که استفاده از آفتاب و آب مهم ترین آن ها بوده است. ساعت با فرم امروزی اش(۲۴ ساعتی) از قرن پانزدهم میلادی مورد استفاده بوده و در یک قرن گذشته رواج عمومی پیدا کرده است. کالیستنس مورخ یونانی که در لشکرکشی اسکندر مقدونی به ایران همراه او بود و رویدادهای روز و مشاهداتش را همیشه یادداشت می کرد در یادداشتی که بعداً با محاسبات تقویمی معلوم شده که متعلق به سپتامبر ۳۲۸ پیش از میلاد است نوشته است: در اینجا (ایران)، در دهکده ها که آب را برحسب نوبت به کشاورزان برای آبیاری می دهند، یک فرد از میان آنان (کشاورزان) انتخاب می شود تا بر مدت زمان نوبت (و تقسیم زمانی سهام) نظارت داشته باشد.. این فرد در کنار مجرای اصلی آب و محل انشعاب آن میان کشاورزان، بر سکویی می نشیند و ظرفی فلزی را ک
ه سوراخ بسیار ریزی در آن تعبیه شده است در ظرفی بزرگتر و پر از آب قرار می دهد که پس از پر شدن ظرف کوچک (یک بار یا چند بار) که به آهستگی و طبق محاسبه قبلی ابعاد سوراخ آن صورت می گیرد، آب را قطع و آن را به جوی کشاورز دیگر باز می کند و این کار دائمی است و این وسیله (ساعت آبی) عدالت را برقرار کرده بود و مانع از نزاع کشاورزان بر سر آب می شد. با توجه به گزارش کالیستنس می توان گفت که ساعت آبی قبل از دوره اسکندر مقدونی در ایران گسترده بوده و اختراع آن باید در سده های قبل در ایران روی داده باشد. ساعت آبی انواعی داشته اما ساده ترین و دقیق ترین آن ساعت آبی ایرانی پنگان یا فنجان بوده است که بر اساس دو ظرف و دستکم یک محاسبه گر انسانی و تعدادی سنگ ریزه یا تشله قرار داشته است. پنگان (ساعت آبی) در دوره اسلامی، بنکام و فنجان هم نامیده شده است. در طبقه بندی علوم اسلامی، ساخت و کاربرد پنگان و دیگر انواع ساعت های آبی جزو علم ” البنکامات ” که از فروع علم هندسه به شمار می آمده بوده است. علم البنکامات را چنین تعریف کرده اند: علمی که با شناختن و به کار بردن ابزار آن، زمان اندازه گیری می شود و هدف از آن آگاهی از اوقات نماز و نیایش های
شبانه و نظر و تأمل در امور مملکت و رعیت که با وقت و زمان ارتباط پیدا می کرده بوده است. کسانی که به پنگان و علم البنکامات می پرداخته اند، «فنجامییّن» لقب داشته اند.پرونده: بر اساس بررسی های اولیه ساعتی آبی در ایران دست کم ثبت مکتوب و کاربرد ۲۴۰۰ ساله دارد. چگونگی تعیین زمان. از ابتدای اختراع قنات، تعیین زمان و تقسیم عادلانه آب بین سهامداران توسط میرآب و با ابزار ساعت آبی یا فنجان (پنگان) انجام می شده است. ساعت آبی متشکل است از: فنجان عبارت است از یک کاسه کوچک با روزنه ای در وسط آن و چند درجه یا علامت عددی در بدنه داخلی آن که درون یک دیگ بزرگ پر از آب قرار می گیرد (مانند تصویر فنجان قنات زیبد گناباد). این وسیله در ابتدا برای تعیین زمان دقیق استفاده از آب قنات و تقسیم عادلانه زمان سهام هر یک از سهامداران اختراع شده است ولی بعدها کاربردهای دیگری نیز یافت و برای تعیین بزرگترین روز سال - بزرگترین شب- طولانی ترین روز- برابری شب و روز و تعیین اوقات شرعی در دوره اسلامی بکار برده شد. این ساعت دست کم دو هزار سال قدمت دارد. از ابتدای ساخت قنات گناباد مورد استفاده بوده است مدیریت این ساعت آبی توسط دستکم یک نفر نوبت روز و
یک نفر نوبت شب انجام می شده و زمان (دقیقه ها) بر اساس تعداد پرآب شدن فنجان و با تعدادی تشله یا سنگ جمع آن محاسبه می شده است. ساعت آبی یکی از فن های مهم علمی است که کاربرد میدانی دقیقی داشته و از چند هزار سال پیش تا ۵۰ سال قبل در بسیاری از مناطق ایران مورد استفاده مستمر بوده است. در مقایسه با استاریاب (اسطرلاب) که از نظر علمی بیشتر جنبه طالع بینی و خرافی داشته تا کاربرد علمی و عملی، فنجان یا ساعت آبی ابزار و تکنیک بسیار ساده و در عین حال بسیار مهم و حیاتی در زندگی و کارکرد عملی مردم داشته است و هرگز جنبه خرافاتی پیدا نکرده است. مزیت ها و کاربردهای ساعت آبی. مزیت ساعت آبی بر ساعت های آفتابی و شنی این بوده است که خطای محاسباتی نداشته و دقیق بوده است و در طول شب و روز مورد استفاده بوده است؛ مثلاًمیرآب دقیقاً می دانسته است که از زمان غروب تا زمان طلوع خورشید چند فنجان بوده است و بر اساس محاسبات فنجان دقیقاً، روزی را که تعداد فنجان ها با تعداد فنجان های شب برابری می کرد(۹۶ فنجان) را روز اول سال نو نوروز می نامیدند. طولانی ترین روز چله تابستان (اول تیرماه) و طولانی ترین شب چله زمستان یلدا (حدود ۱۱۵ فنجان) را تعیین
می کرده اند. محمد میرآب که حدود ۶۰ سال فنجان دار زیبد بوده است تمام این محاسبات را به طور دقیق انجام می داده است. پرونده:ساعت آبی قنات زیبدگناباد تا سال ۱۳۵۴ فعال بوده است؛ و سپس ساعت های نوین برای تقسیم سهام و حق آبه هر سهامدار و باغدار بکار گرفته شده است. با ساعت های جدید معلوم شدکه هر فنجان قدیم معادل ۷ دقیقه و نیم به ساعت های فعلی بوده است. اما هنوز هم واحد شمارش در سهام قنات فنجان است؛ مثلاً می گویند فلانی ۱۰ فنجان از آب قنات سهم دارد. روش کار. تا سده های میانه (قرون وسطی) پیشرفته ترین وسیله برای اندازه گیری زمان ساعت آبی بود. ساعت آبی در ساده ترین شکلش از یک کاسه (فنجان) کوچکی تشکیل می شد که وسط زیر آن روزنه ای ایجاد شده بود. این فنجان بر روی سطح آب یک ظرف بزرگتر (دیگ) قرار می گرفت، آب از راه منفذ به آرامی به داخل کاسه وارد می شد و پس از چندی (فنجان ها استاندارد یکسانی نداشتند) فنجان زیبد ۷/۵ دقیقه بوده) آن را پر می کرد و در نتیجه در آب فرومی رفت. طول مدت پر شدن ظرف به روزنه و سنگینی کاسه بالا بستگی داشت. چنین ظرفی را تاس ساعت، پنگان یا فنجان می نامیدند و واحد زمان را نیز که همان مدت پر شدن ظرف بود پنگا
ن یا فنجان می خواندند. تا ۴۰ سال قبل هنوز در برخی روستاه های ایران همچنان برای توزیع آب چشمه و قنات از پنگان استفاده می شد. طریقه کار فنجان یا ساعت بدین گونه بود که میر آب با چشم دوختن به فنجان با هر بار پر شدن و غرق شدن آن و خوردن کاسه به کف دیگ یک فنجان یا هفت دنگ و نیم یا(۷ دقیقه و نیم امروزی) محاسبه نموده و یک سنگ کوچک برای هر بار غرق شدن کاسه در یک کیسه یا یک ظرف سفالی می گذاشت وقتی که باغ فرد مورد نظر آبیاری می شد و اعلام انتقال آب به باغ فرد دیگر می شد برای محاسبه جمع کل (تعداد فنجان)هایی و زمانی که آب برای مزرعه یا باغ رها می شده تعداد تشله ها یا سنگ ها یا چوب خط شمرده می شد و معلوم می شد که مثلاً فرد ۱۰ فنجان یا به عبارت امروز ۷۵ دقیقه آب برده است؛ لذا تعداد فنجان ها و زمانی که سهامدار قنات آب برای باغ خود یا زمین می برده را دقیقاً حساب می شد مثلاً اگر ۱۰ سنگ درون کیسه باشد یعنی ۱۰ فنجان یا معادل امروزی(۷۵ دقیقه) آب قنات را فرد استفاده کرده است. اگر فردی ۱۰ فنجان سهم از قنات داشته باید (معادل امروزی هفتاد و پنج دقیقه) یعنی مدت زمانی که ۱۰ فنجان آب پر شود آب قنات را به زمین یا باغ خود رها می کرده است
و با اعلام جار زدن یا شیپور زدن یا یک صدای قرار دادی فرد بعدی آب را به باغ یا زمین خود منتقل می کرده و به همین ترتیب… معمولاً محل استقرار دائمی فنجان و مدیر آن (میرآب) خانه فنجان بوده است. اما در فصل تابستان گاهی ممکن است فنجان را به محل اصلی تقسیم آب ببرند. ه. تقسیم بندی های زمان پنگان در مناطق مختلف. زمان پنگان در سراسر ایران استاندارد یکسانی نداشته است و در هر منطقه سنجش زمان یعنی مدت پر شدن کاسه و فرو افتادن آن در دیگ بین ۶ دقیقه فعلی تا ۱۰ دقیقه متفاوت بوده است. در نائین، هر چهار فنجان، واحد بزرگتری به نام «قُله» تشکیل می داده و شبانه روز به ۲۴۰ فنجان تقسیم می شده است در جنوب خراسان، هر شش فنجان واحد بزرگتری به نام «گَرده» تشکیل می داده و هر شبانه روز ۳۲۴ فنجان بوده است. این مقدار در فردوس ۴۵۰ فنجان و در گناباد ۱۷۱ فنجان بوده است. اما مهم ترین واحد بزرگتر از فنجان، «طاق» نام داشته و تعداد طاقها درنواحی مختلف ایران، بسته به زمان پر شدن پنگان، متفاوت بوده است. برای نمونه دراردستان و نیریز هر ۷۲ پنگان یک طاق و در قم هر ۱۳۵ فنجان یک طاق را تشکیل می داده است. ساعت آبی سایر کشورها. یک نمونه ساعت آبیِ یونانی با
کاربرد نامشخص احتمالاً کاربرد مذهبی یا طالع بینی. ظرف پایینی کپی شده از نسخهٔ قدیمیِ بالایی. شیوهٔ کار آن نامشخص است. احتمال داده می شود که کاربرد زمانی داشته است. با وجود اینکه ابزارهایی از دورهٔ قبل از میلاد مسیح در مصر، یونان، چین و هند شبیه به ساعت آبی پیدا شده، اما کاربرد آن ها دقیقاً مشخص نشده است. به نظر می رسد که این ابزارها کاربرد مذهبی داشته و برای تعیین زمان به کار نمی رفته است. در ایران، ساعت آبی کاربرد عملی داشته است. در مصر چیزی که ساعت آبی نامیده می شود تاریخ آن به ۱۴۱۷–۱۳۷۹ پ. م برمی گردد. ، pp. 59–61&lt;/ref&gt; نشانه ای که می تواند ساعت آبی باشد ۱۶ قبل از میلاد مصر در دربار آمن Amenemhet، شناسایی شده است. در عراق نیز ساعت آبی برای محاسبات و شمارش به کار رفته، اما استفادهٔ این ابزار نیز در هاله ای از ابهام قرار دارد. هند. در هند، باستان شناسان احتمال می دهند که ظرفی را که در موهنجودارو کشف شده، یک ساعت آبی باشد. در هند ساعت آبی برای مراسم های دینی به کار می رفته است. ساعت شمعی. در ایران به پی سوز معروف است. در این نوع ساعت، بدنه شمع مدرج می شد و با سوختن شمع و کوتاه شدن آن زمان را محاسبه می
کردند. ساعت های نوین. با پیشرفت علم و دانش بشری، به تدریج ساعت های دقیق تر مکانیکی، وزنه ای، فنردار، برقی، باتری دار و کامپیوتری جای ساعت های آبی، آفتابی و ماسه ای را گرفتند. مخصوصاً از زمان استفاده انسان از فنر جهت راه انداختن چرخ های دندانه دار، که به ساعت شمار و دقیقه و حتی ثانیه شمار متصل هستند، سنجش دقیق زمان برای همه به طور ساده امکان پذیر شد. در اوایل قرن شانزدهم اولین ساعت مچی آهنی، که نسبتاً زمخت بوده، توسط یک نفر آلمانی ساخته شد. بعدها اواخر قرن هجدهم با استفاده از فنر و چرخ دندانه های بسیار کوچک، امکان ساختن ساعت های مچی ظریف به وجود آمد، به طوری که اولین ساعت های مچی شبیه ساعت های امروزی، در کشور سوئیس «از سال های ۱۷۹۰ به بعد» ساخته شد. بین سال های ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۸ بزرگ ترین، حجیم ترین و جسیم ترین ساعت دیواری جهان، در کلیسای سن پیر در فرانسه نصب شد. ارتفاع این ساعت ۱/۱۲ متر، عرض آن ۰۹/۶ متر و ضخامتش ۷/۲ متر بوده که از ۹۰۰۰۰ قطعه تشکیل یافته. در مقابل بزرگترین ساعت، ظریف ترین ساعت دنیا فقط ۹۸/۰ میلی متر قطر دارد. تکنولوژی امروزی، انسان را قادر ساخته ساعت های بسیار ظریف و دقیق مکانیکی و تمام الکترونیکی،
کامپیوتری و حتی اتمی بسازد. منابع برای مطالعه. مبحث ساعت آبی یا فنجان در ایران بر اساس کار میدانی و مقاله دکتر محمد عجم در سمینار ملی قنات (گناباد ۱۳۸۳)تهیه شده است. دانشگاه تربیت مدرس
رهیاب بی سیم یا روتر بی سیم یا مسیریاب بی سیم، وسیله ای است که کارکردهای یک رهیاب، یک نقطه دسترسی بی سیم و یک سوییچ شبکه را همزمان دارا است. این وسیله، وسیله ای رایج برای دستیابی به اینترنت یا شبکهٔ کامپیوتری بدون نیاز به کابل کشی است. این وسیله در شبکه های محلی، شبکه های محلی بی سیم، یا ترکیبی از شبکه های باسیم و بی سیم، کاربرد دارد. بیشتر رهیاب های بی سیم امروزی دارای ویژگی های زیر هستند: برخی از گونه های رهیاب بی سیم، افزون بر موارد بالا، یک مودم دی اس ال یا کابلی را نیز به همراه دارند.
چیکیتیتا که در زبان اسپانیایی به معنای دختر کوچک یا دخترک است، نخستین تک آهنگ انتشاریافته از آلبوم آیا می خواهی گروه پاپ سوئدی آبا بود. این تک آهنگ همچنین ششمین تک آهنگ منتشرشده توسط پولار میوزیک و پنجمین توسط اپیک رکوردز و آتلانتیک رکوردز بود. نخست قرار بود که ترانهٔ «اگر به خاطر شب نبود»، به عنوان تک آهنگ اصلی آلبوم انتشار یابد اما پس از تکمیل «چیکیتیتا»، تصمیم بر آن شد که این ترانه به عنوان سینگل اصلی آلبوم منتشر شود. بازخورد. «چیکیتیتا» پس از انتشار به یکی از موفق ترین ترانه های آبا بدل شد. این ترانه در سال ۱۹۷۹ که سال جهانی کودک نام گرفته بود در مراسمی خیریه که توسط صندوق کودکان ملل متحد (یونیسف) برگزارشده بود و Music for UNICEF Concert نام داشت از مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای تمام دنیا پخش گردید. به دنبال این رویداد، آبا نیمی از تمامی بهره مالکانهٔ این اثر را به یونیسف اهدا نمود. چیکیتیتا همچنین توانست رتبهٔ نخست چارت های موسیقی در کشورهای بلژیک، فنلاند، ایرلند، هلند، نیوزیلند، اسپانیا، سوئیس، مکزیک، آفریقای جنوبی و زیمبابوه را به خود اختصاص دهد و در سوئد، بریتانیا، استرالیا، شیلی، آلمان غربی و نروژ،
یکی از ۵ آهنگ بالای جدول شود. بدین ترتیب «چیکیتیتا» با درنظرگرفتن رتبه های کسب کرده در چارت های موسیقی جهان به موفقترین تک آهنگ آلبوم "آیا می خواهی" بدل شد. این ترانه همچنین یکی از معروفترین ترانه هایی است که برای مراسمی خیریه اجرا شده است.
مارتا هیلرز (زاده ۲۶ مه ۱۹۱۱ – درگذشته ۱۶ ژوئن ۲۰۰۱) روزنامه نگار آلمانی و نویسنده زنی در برلین که خاطرات خود او از ۲۰ آوریل تا ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۵ در برلین در طول و بعد از نبرد برلین شد. این کتاب جزئیات تجربیات خود را به عنوان قربانی تجاوز جنسی در دوران اشغال ارتش سرخ و ایالات متحده می باشد. هیلرز در سوربن پاریس درس خواند سپس به مسافرت به کل اروپا رفت. زبان فرانسه و روسی را علاوه بر زبان مادریش آلمانی حرف می زد. در سال ۱۹۴۵، در زمان حمله شوروی و ایالات متحده به برلین او یک روزنامه نگار حرفه ای بود که مدتی نیز برای نازی ها کار کرده بود. با توجه به خاطرات مارتا هیلرز که برای اولین بار با نام مستعار در سال ۱۹۵۴ منتشر شد. کتاب وی در واقع روایتی است از رنج ساکنان برلین به هنگام اشغال توسط نیروهای ارتش شوروی و ارتش آمریکا است. این کتاب در واقع دفتر خاطرات وی در روزهای نخست اشغال برلین است که بر اساس آن در آن زمان او بارها توسط سربازان ارتش سرخ و سربازان آمریکایی مورد تجاوز قرار گرفت. هیلرز پس از ازدواج در دهه ۱۹۵۰ روزنامه نگاری را رها کرد و به سوئیس نقل مکان کرد. پس از استقرار در ژنو فرانسه زبان، وی خاطرات خود را دوب
اره به آلمانی تجدید چاپ کرد. در فضای جنگ سرد کتاب وی گاهی با پروپاگاندا ضد کمونیستی اشتباه گرفته شد. به هر حال در آن زمان خاطرات نوشته وی خوانندگان زیادی را جلب نکرد شاید به خاطر اینکه برخی گمان می کردند این نوشته باعث شرم زنان آلمانی می شد یا اینکه دیگر زنان آلمانی تجربیات مشابهی داشتند و نمی خواستند بر دیگر با خواندن این رمان خاطرات تلخ را مجدداً مرور کنند. تنها پس از مرگ مارتا در سال ۲۰۰۳ بود که کتابش به عنوان یک کتاب پرفروش مطرح شد. در سال ۲۰۰۹ فیلمی آلمانی با عنوان زنی در برلین ساخته شد.
jQuery UI ( رابط کاربر جی کوئری) یک افزونه jQuery است، اما جزئی از هسته jQuery نیست. در واقع یک توسعهٔ رسمی هسته jQuery است که سعی در فراهم کردن امکانات اضافه برای رابط کاربر ِصفحاتی که بر پایهٔ jQuery هستند، دارد. UI jQuery مجموعه ای از عناصر هماهنگ است که می توانند هریک به تنهایی نیز به کار روند. این عناصر در سه دستهٔ زیر قرار می گیرند.
آنتونی دی. ال. «تونی» اسکات (۲۱ ژوئن ۱۹۴۴ در انگلیس – ۱۹ اوت ۲۰۱۲ در لس آنجلس)، کارگردان فیلم های اکشن سینمایی و تلویزیونی بود. او برادر کوچکتر کارگردان سینما، ریدلی اسکات می باشد. تونی اسکات کار سینمایی خود را در ۱۶ سالگی با بازی در اولین فیلم برادر ۲۳ ساله اش ریدلی اسکات آغاز کرد. در سال ۱۹۸۶ فیلم «تاپ گان» (سلاح برتر) او با بازی تام کروز جوان پرفروش ترین فیلم سال شد و ۱۷۶ میلیون دلار در گیشه سینماها فروخت. فیلم های پلیس بورلی هیلز ۲، انتقام، گرفتن پلهام ۱۲۳، مردی در آتش، هوادار، روزهای تندر، دشمن کشور و توقف ناپذیر از دیگر آثار تونی اسکات بودند. وی از فیلمسازان پرکار و موفق سینمای تجاری و بدنه هالیوود بود. گرچه جایگاه هنری برادرش را کسب نکرد، ولی از کارگردانان پرکار بخش تجاری قلمداد میشد. مرگ. در ۱۹ اوت ۲۰۱۲ تونی اسکات از بالای پل وینسنت توماس واقع در شهر سن پدرو در ناحیهٔ بندری لس آنجلس به درون رودخانه پرید و خودکشی کرد. به گفته پزشکی قانونی شاهدان عینی او را ساعت ۱۲:۳۰ ظهر دیده اند که اتومبیل خود را روی پل متوقف کرده و به داخل آب پریده است. سه ساعت بعد جسد وی پیدا شده و پلیس هم اعلام کرده که یک یادداشت خ
ودکشی در اتومبیلش یافته است.
کلیسای سنت جان کشیش آنگلیکان، معروف به کلیسای افغان (به مراتی: अफ़ग़ान चर्च) یک کلیسای انگلیکان در جنوب بمبئی، هند است که توسط بریتانیایی ها برای بزرگداشت کشته شدگان شکست انگلیس در جنگ اول افغان و انگلیس که در سال ۱۸۳۸ روی داده بود ساخته شد. مکان دقیق این کلیسا در منطقه کولابا در جنوب مومبای (بمبئی) قرار دارد. این کلیسا در کنار یادبود سربازان انگلیسی، به یادبود هنگ های مختلف هندی از جمله سپاه بمبئی، سپاه مدرس، و سپاه رانجیت سینگ از لاهور را نیز بنا شده است. بنا بر نوشته های تاریخی از نیروی ۱۶ هزار نفره بریتانیا در این جنگ، تنها یک نفر افسر پزشک به نام جراح برایدن توانست جان به در برده و به جلال آباد بازگردد و داستان این جنگ را بازگو کند. این کلیسا به عنوان یک کلیسای کوچک کاهگلی در یک کیلومتری جنوب آنچه در آن وقت به عنوان «کلبه های بیماران» (امروزه: بیمارستان نیروی دریای هند) نامیده می شد کار خود را آغاز کرد.
رگرسیون به یکی از موارد زیر می تواند اشاره داشته باشد:
پدری تماماً دیوانه نام اولین قسمت از سومین فصل فیلم تلویزیونی پویانمایی "سیمپسون ها" است. این قسمت برای اولین بار در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۱ در شبکه فاکس آمریکا پخش شد. این داستان به صورت خاص برای مایکل جکسون نوشته شده است. در این قسمت شخصیت اصلی این داستان، هومر سیمپسون به اشتباه یک «آنارشیست تفکر آزاد» معرفی می شود که باعث می شود به یک مرکز درمان بیماریان روانی ببرند؛ جایی که او با یک فرد با نام لئون کومپوسکی ، کسی که وانمود می کند مایکل جکسون معروف است هم اتاق می شود. در همین زمان تولد لیزا است و برادرش بارت، تولد او را فراموش می کند و برای جبران به او قول می دهد که بهترین هدیه را به او بدهد. مایکل جکسون در این قسمت به عنوان صداپیشه مهمان در نقش لئون کومپوسکی بازی می کند.