Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مدرک برای این که دین راه حلی است انطباقی برای مشکل معضل مفت سواری با امکان همکاری بدون انتخاب خویشاوندی نام می برد. راندولف ام. نِس، محقق پزشکی فرگشتی و زیست شناس نظری ماری جین وست-ابرهارد استدلال کرده اند که از آنجایی که انسان های دارای گرایش های نوع دوستانه، به عنوان شرکای اجتماعی ترجیح داده می شوند، با انتخاب اجتماعی از مزایای سازگاری برخوردار می شوند، و نِسه استدلال می کند که انتخاب اجتماعی به انسان ها به عنوان یک گونه این امکان را داده است که به طرز فوق العاده ای همکاری کنند و قادر به ایجاد فرهنگ شوند. ادوارد ویلسون، قویاً انسجام گروهی را به عنوان محرک توسعه دین پیشنهاد می کند. او همچنین فرض می کند که در انسان های خردمند، به لطف پیش مغز عظیمشان، یک تعامل پیچیده بین فرگشت گروهی و فرگشت فردی در یک گروه ایجاد شده است. این نظریه های همبستگی اجتماعی ممکن است به توضیح ماهیت دردناک یا خطرناک بسیاری از مناسک مذهبی کمک کند. نظریه علامت دهی پرهزینه نشان می دهد که چنین تشریفاتی ممکن است به عنوان علامت دهی های عمومی و جعلی باشد مبنی بر اینکه تعهد یک فرد به گروه صادقانه است. از آنجایی که تلاش برای فریب دادن سیستم سو
د قابل توجهی خواهد داشت - بهره بردن از مزایای زندگی گروهی بدون پرداخت هیچ هزینه احتمالی - این مراسم چیزی نیست که بتوان آن را ساده انگاشت. جنگ نمونه خوبی از هزینه های زندگی گروهی است و ریچارد سوسیس، هاوارد سی کرس و جیمز اس. بوستر یک نظرسنجی بین فرهنگی انجام دادند که نشان داد مردان در جوامعی که درگیر جنگ هستند، تسلیم پرهزینه ترین آیین ها هستند. انتخاب گروهی. ریچارد داوکینز می نویسد، برخی تبیین های غائی دین، به نظریه های انتخاب گروهی راه می برند. به نظر کالین رِنفرو، باستان شناس بریتانیایی، مسیحیت به مدد نوعی انتخاب گروهی باقی مانده است، چون مسیحیت ایدهٔ وفادارای درون گروهی و عشق برادرانهٔ درون گروهی را تقویت می کند، و به مؤمنان کمک می کند تا به بهای زوال گروه های کمتر دیندار، پیروز شوند. دیوید اسلون ویلسون آمریکایی، مرجع دیگر نظریهٔ انتخاب گروهی، جداگانه به ایدهٔ مشابهی رسید و آن را در کتاب "کاتدرال داروین" شرح داده است. داوکینز نظری متفاوت با ویلسون دارد و چنین مثالی را برای این موضوع شرح می دهد: به فرض قبیله ای معتقد به ربّ النوع جنگجوی «خدای نبردها» باشد. این قبیله با قبایل رقیب در جنگ است. قبایل رقیب یا اصل
اً خدایی ندارند یا خدایگان شان حامی صلح و صفا هستند. جنگجویانی که متعصبانه معتقد باشند که اگر در نبرد کشته شوند، خدای آنها مستقیماً آنها را به بهشت گسیل می کند، دلیرانه می جنگند، و مشتاقانه جان فشانی می کنند. پس قبایل مؤمن به این دین در نبرد با قبایل دیگر بخت بیشتری برای پیروزی، غارت اموال و احشام قبایل شکست خورده، و به کنیزی بردن زنان قبایل مغلوب دارند. قبایل موفق، بذر اعتقاد خود را در دل مغلوبان می کارند و آنان را به کیش خویش درمی آورند و آن قبایل دیگر هم به همین سیاق کیش دیگران را عوض می کنند، تا اینکه سرانجام همهٔ قبایل پرستندهٔ خدای قبیلهٔ واحدی شوند. برانگیزنده رفتارهای ضد اجتماعی. جان تیهان عضو هیئت تحریریه علم روان شناسی فرگشتی در کتاب "به نام خدا: ریشه های تکاملی اخلاق مذهبی و خشونت" نوشته است: گرایش عمیقی در اخلاق انسانی موجود است که انسانیت را به دو دسته تقسیم می کند: درون گروهی (خانواده، همسایگان، هموطنان و غیره) و برون گروهی (همه دیگران). خطر اصلی ادیان این است که با اعطای مقام کیهانی به هم دینان، این جدایی شهودی را تقدیس می کند. با انجام این کار، مکانیسم های همکاری و همبستگی در درون گروه را تقوی
ت می کند و در نتیجه به انسجام اجتماعی آن کمک می کند، اما به نوبه خود عدم تحمل نسبت به انسان های بیرونی را تشدید می کند، حتی تعلق آنها را به انسانیت را انکار می کند. تیهان نشان می دهد که این نه تنها در مورد ادیان قومی مانند یهودیت، بلکه برای ادیان به ظاهر جهانی تر مانند مسیحیت و اسلام نیز صادق است. اخلاق دینی شامل مهربانی با هم دین ها و نفرت از غیر است. دانبار عنوان می کند که یکی از روندهای نگران کننده استفاده از هویت مذهبی برای ارتقای منافع سیاسی بوده است. در حالی که دین در سطح شخصی سودمند بوده است، توانایی آن در برانگیختن خشونت جمعیت علیه اعضای سایر ادیان همیشه یک مشکل بزرگ برای ادیان بوده و هنوز هم هست. همان شالوده های مذهبی که باعث ایجاد رفتار اجتماعی طرفدار در درون گروه می شود، می تواند رفتار ضداجتماعی در خارج از آن را نیز برانگیزد - هرچه انسان ها بیشتر با هم در دین مشترک پیوند برقرار کند، اشتراکات آنها با پیروان سایر ادیان کمتر می شود و هنگامی که هویت مذهبی توسط دولت مورد حمایت قرار گیرد، نتیجه می تواند فاجعه بار باشد. ارتباط با اخلاق بالاتر. روان شناس فرگشتی، استیون پینکر مخالف نظریه دین به عنوان منشأ آ
رزوهای اخلاقی بالاتر انسان است. او نوشته است: فرضیه خدایان اخلاقی. در مورد دین و اخلاق عقیده به وجود خدایان اخلاقی - عوامل ماوراء طبیعی قدرتمندی که بر رفتار نظارت می کنند و تخلفات اخلاقی را مجازات می کنند- رواج دارد. آرا نورنزایان و همکارانش استدلال کرده اند که عامل مهم در چنین عقیده ای گذار انسان از گروه های کوچک و خویشاوندی به جوامع بزرگ است. در جوامع کوچک و سنتی که همه افراد دیگر را می شناسند و بیشتر رفتارهای اجتماعی به راحتی مشاهده و گزارش می شود، تخلف ها و عاملان آن به راحتی قابل تشخیص است. فن آوری های مدرن نظارت، مانند دوربین های پلیس، کارت های شناسایی، و سوابق رایانه ای، امکان نظارت گسترده ای را بر سارقان، کلاهبرداران، فراریان، و سواران آزاد توسط مقامات تعیین شده فراهم می کنند. اما برای چندین هزار سال، که طی آن به اصطلاح «ادیان اخلاقی» تکامل یافتند، بسیاری از جمعیت جهان در جوامع نسبتاً پیچیده ای زندگی می کردند که در آن تعامل با غریبه ها رایج بود و خلافکاران می توانستند با پوشیدن ردای گمنامی از مجازات فرار کنند. به گفته نورنزایان و همکارانش، فرض اخلاقی کردن خدا یا خدایان، «چشمی در آسمان» را ارائه می کنن
د، که اثرات مضر خلافکاران و تقلب ها را کاهش می دهد و به گروه هایی با چنین خدایی اجازه می دهد که بقا پیدا کنند و شکوفا شوند. انبوهی از شواهد از مطالعات اولیه نشان می دهد که فعال شدن مفاهیم ماوراء طبیعی می تواند پایبندی به هنجارهای اخلاقی را تقویت کند. از سوی دیگر، سایر مطالعات آغازگر، اثرات «غیر اجتماعی» اعداد اول مذهبی را نشان داده اند، سه عدد اول مرتبط با دین عبارتند از اول عوامل دینی (مثلاً خدا، فرشته)، اول معنوی/ذهنی (مثلاً الهی، مقدس)، و اول نهادی/عینی (مثلاً آیین، کتاب مقدس). استدلال نورنزایان و همکارانش این است که موفقیت فرهنگی «خدایان اخلاقی» به این دلیل است که اعضای گروه هایی با اعتقاد به چنین خدایی رفتارهایی دارند که به آن گروه ها اجازه می دهد بزرگ تر و بزرگ تر شوند - که به نفع «ثبات، بقا، و گسترش، در مقابل رقبای کمتر موفق است» از طرفی دیگر چنین رفتارهایی ممکن است تهاجمی، کشنده و حتی نسل کشی باشند. فعال کردن مفهوم اخلاقی کردن عوامل فراطبیعی باید رفتارهایی را تشویق کند که منافع درون گروهی را ارتقا دهد، خواه این رفتارها «خوب» یا «نامطبوع» باشند. زمانی که مقدمه سازی با مفاهیم خدا، نوع دوستی را ترویج می
کند، باید انتظار داشته باشیم که این نوع دوستی به جای بی تفاوتی جزئی (محدود به درون گروه) باشد، و اگر رفتارهایی برای آسیب رساندن به گروه های بیرونی مرتبط انجام شود، جای تعجب نیست. فرضیه «خدایان اخلاقی» راه حلی برای هر دو معما ارائه می دهد و پیشنهاد می کند که اعتقاد به عوامل ماوراء طبیعی که از نظر اخلاقی نگران هستند از نظر فرهنگی برای تسهیل همکاری بین غریبه ها در جوامع بزرگ تکامل یافته است. ارتباط بین حضور خدایان اخلاقی و پیچیدگی اجتماعی پیشنهاد شده است. بر پایه یک تحقیق به طور سیستماتیک سوابق ۴۱۴ جامعه در ۱۰۰۰۰ سال گذشته از ۳۰ منطقه در سرتاسر جهان با استفاده از ۵۱ معیار پیچیدگی اجتماعی و ۴ معیار اجرای فراطبیعی اخلاقی بررسی شده است. تجزیه و تحلیل ها نه تنها ارتباط بین خدایان اخلاقی و پیچیدگی اجتماعی را تأیید می کند، بلکه نشان می دهد که خدایان اخلاقی پس از افزایش پیچیدگی اجتماعی - نه پیش از آن- افزایش می یابد. «خدایان بزرگ» و مجازات های فراطبیعی اخلاقی قدرتمند تنها پس از ظهور «مگا جوامع» با جمعیتی بیش از یک میلیون نفر ظاهر می شوند. اخلاقی کردن خدایان پیش نیازی برای تکامل پیچیدگی اجتماعی نیست، اما ممکن است به حفظ
و گسترش امپراتوری های چند قومیتی پیچیده پس از استقرار آنها کمک کند. در مقابل، آیین هایی که استانداردسازی سنت های مذهبی را در میان جمعیت های بزرگ تسهیل می کنند، عموماً مقدم بر ظهور خدایان اخلاقی هستند. دین به عنوان محصول جانبی. این مدل معتقد است که دین محصول جانبی پودمان های شناختی در مغز انسان است که در گذشته فرگشتی برای مقابله با مشکلات بقا و تولید مثل پدید آمده است. انسان مذهبی وقت و انرژی و هزینه و حتی زندگی خود را وقف باورهایی می کند که سودی به حال او ندارد اما این رفتار از دید ریچارد داوکینز یک محصول جانبی نامطلوب یا یک انحراف از یک خصیصه دیگر است که شاید زمانی مفید بوده است. به بیان دیگر، گرایشی که در شرایط خاصی توسط نیاکان ما انتخاب شده در واقع دین نبوده است و بلکه فایده های دیگری داشته و تنها به شکلی کاملاً تصادفی در قالب رفتار دینی ظاهر شده است. تشخیص عامل. دانشمندان بر این باورند که اعتقاد به خدایان کنشگر یک محصول فرعی فرگشتی تشخیص عامل است و می توان آن را یک اسپندرال (زیست شناسی) در نظر گرفت، که یک صفت غیر انطباقی است که به عنوان عارضه جانبی یک صفت تطبیقی شکل می گیرد. تشخیص عامل تمایل حیوانات، از
جمله انسان، به فرض مداخله هدفمند یک عامل هوشیار یا باهوش است. تشخیص عامل به این استنباط اشاره دارد که رویدادهای مشاهده شده در محیط به طور عمدی توسط دیگران ایجاد می شوند. ابتدا یک عامل تشخیص داده می شود و سپس حالت های ذهنی مانند باورها، احساسات و نیات به عاملی که تشخیص داده می شود، نسبت داده می شود. ویژگی روان شناختی مورد بحث این است که «اگر صدای شکستن یک شاخه را در جنگل بشنوید، احتمالاً یک نیرو یا عامل پشت آن است»، که منجر به عکس العمل و اجتناب نخستی سانان از شکارچیان احتمالی که به دنبال خوردن یا کشتن آنها هستند، می شود. به طور فرضی، این ویژگی می تواند در انسان های امروزی به شکل حساسیت بیش از حد برای تشخیص عامل باقی بماند. برخی روان شناسی فرگشتی این نظریه را مطرح می کنند که «حتی اگر صدایی ناشی از باد باشد، انسان های امروزی همچنان تمایل دارند که صدا را به یک عامل ذی شعور نسبت دهند؛ آنها این شخص را الوهیت می نامند». طبق نظر اولریش کونن و همکاران، دین نیز ممکن است در شکل گیری انسجام گروهی نقش داشته باشد. همان طور که مغز انسان تکامل یافت، افزایش ظرفیت شناختی انسان را قادر ساخت تا به دلیل افزایش محاسبات شناختی، سا
زماندهی و قدرت زنده ماندن بهتری داشته باشند. نسبت نئوکورتکس (حجم ماده خاکستری) مغز انسان در مقایسه با سایر حیوانات بسیار بزرگتر است زیرا تنها ۲ درصد وزن بدن است در حالی که ۲۰ درصد انرژی مصرف شده را مصرف می کند. فرضیه هوش ماکیاولی توضیح می دهد که با مغزهای بزرگ تر، انسان ها زبان و دیگر اشکال بیان را به عنوان ابزار ارتباطی توسعه دادند. این منجر به اشتراک دانش و منابع، افزایش سازگاری برای اعضای گروه شد. با گذشت زمان، با بزرگ تر شدن و پیچیده تر شدن گروه ها، حفظ نظم اجتماعی به ظرفیت ذهنی بیشتری نیاز داشت. انسان ها بر اساس ایده های مشترک عاملیت با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. تبادل اطلاعات جمعی به گروه ها اجازه می داد تا قوانین، نقش ها و مناسکی را ایجاد کنند که منجر به پدیده های اعمال مذهبی و ماوراء الطبیعه شد. قوانین و نقش های مقدس تضمین می کرد که همه اعضا نقش داشته باشند و از ساختار سلسله مراتبی پیروی کنند. کسانی که به بقای گروه کمک می کردند، پاداش می گرفتند. همان طور که جاناتان هایت در "ذهن درستکار" استدلال می کند، این ساختار عمدتاً مشکل سوارکاران آزاد (کسانی که از تلاش های بقای دیگران بهره می برند و در ازای آن
سهم کمی در هزینه ها دارند) را حل می کند. با این حال، تشخیص عامل به تنهایی ممکن است کاتالیزور اولیه برای اعتقاد به عوامل ماوراء طبیعی نبوده باشد. گری و وگنر ادعا می کنند که تشخیص عامل احتمالاً «پایه ای برای باور انسان به خدا» است، اما «انتساب ساده عاملیت نمی تواند به طور کامل اعتقاد به خدا را توجیه کند…» زیرا توانایی انسان برای تشکیل یک نظریه ذهن و آنچه آنها به عنوان "نظریه وجودی ذهن" از آن یاد می کنند نیز لازم است که "به ما ظرفیت شناختی اولیه برای تصور خدا را بدهد. پرهیز از خطر ناشناخته. محققان دیگر فرآیندهای روانشناختی خاصی را پیشنهاد کرده اند که انتخاب طبیعی ممکن است در کنار مذهب آن ها را تقویت کرده باشد. چنین مکانیسم هایی ممکن است شامل توانایی استنباط وجود ارگانیسم هایی باشد که ممکن است به آنها آسیب برساند (فرض عامل هوشمند)، توانایی ارائه روایت های علّی برای رویدادهای طبیعی (سبب شناسی)، و توانایی تشخیص اینکه افراد دیگر با عقاید، تمایلات و مقاصد خود ذهنی دارند (نظریه ذهن). این سه انطباق (در میان سایر موارد) به انسان اجازه می دهد تا عوامل هدفمندی را در پشت بسیاری از مشاهدات تصور کند که به راحتی نمی توان آنه
ا را توضیح داد، به عنوان مثال، رعد و برق، حرکت سیارات، پیچیدگی حیات. پاسکال بویر در کتاب خود "تشریح دین" (۲۰۰۱) پیشنهاد می کند که توضیح ساده ای برای آگاهی مذهبی وجود ندارد. او بر اساس ایده های انسان شناسان شناختی دن اسپربر و اسکات آتران استوار است، که استدلال می کردند که شناخت دینی محصول جانبی سازگاری های فرگشتی مختلف، از جمله روان شناسی عامیانه است. خدایی که از بسیاری جهات شبیه انسان است، اما بسیار قدرتمندتر است، چنین مفهومی است، در حالی که خدایی اغلب بسیار انتزاعی تر که توسط متکلمان الهیات به طور طولانی مورد بحث قرار می گیرد، اغلب بیش از حد غیر شهودی است. آزمایش ها تأیید می کنند که افراد مذهبی دربارهٔ خدای خود با عبارات انسان انگاری فکر می کنند، حتی اگر این با آموزه های کلامی پیچیده تر دینشان در تضاد باشد. «پیر لینارد» و پاسکال بویر پیشنهاد می کنند که انسان ها «سیستم احتیاط خطر» را فرگشت داده اند که به آن ها اجازه می دهد تهدیدهای بالقوه در محیط را شناسایی کنند و تلاش کنند به طور مناسب واکنش نشان دهند. رفتارهای آیینی. یکی از ویژگی های روان شناسی شهودی ذهن ما این است که انسان ها به امور انسان های دیگر علاقه م
ند هستند. این ممکن است منجر به گرایش به مفاهیم عوامل ماوراءطبیعی و ارتباط دادن آن با اخلاق شود. علاوه بر این، حضور اجساد مرده حالت شناختی ناراحت کننده ای ایجاد می کند که در آن رؤیاها و سایر پودمان های ذهنی (شناسایی فرد و پیش بینی رفتار) جدا از واقعیت ادامه می دهند و این گمان را ایجاد می کنند که مرده ها به نوعی هنوز در اطراف هستند. هنگامی که این امر با استعداد انسان برای دیدن بدبختی به عنوان یک رویداد اجتماعی همراه شود (به عنوان مسئولیت اخلاقی شخصی و نه نتیجه فرآیندهای مکانیکی) ممکن است «تمایل به تبادل» (آیین) را در انسان فعال کند که اذهان، سوگواران را وادار به تلاش برای تعامل و معامله با عوامل ماوراءطبیعی می کند. آیین/ مناسک می تواند به افراد کمک کند تا بر انواع دیگر ترس و اضطراب غلبه کنند. روان شناس فرهنگی، میشل جی. گلفاند می گوید، «در مناطقی که بلایای طبیعی و بیماری رایج است و خطر خشونت و بیماری زیاد است، جوامع تمایل دارند مقیدتر شوند، به این معنی که هنجارهای اجتماعی قوی تر و تحمل کمتری برای رفتار انحرافی دارند. آنها همچنین تمایل بیشتری به مذهبی بودن دارند و اولویت بالایی برای رفتارهای مناسکی قائل هستند. وق
تی همه ما به طور همزمان حرکت می کنیم، یا همان اعمال را به روشی قابل پیش بینی انجام می دهیم، همان طور که مناسک اغلب نیاز دارند، می تواند یک حس اطمینان بخشی از با هم بودن ایجاد کند و در مواجهه با خطر، همکاری گروهی ممکن است موضوع مرگ و زندگی باشد.» انسان شناس هلندی، کارل ون شایک معتقد است که بسیاری از آیین های اجتماعی از زمانی که انسان ها زندگی در گروه های بزرگ تری را آغاز کردند، به ویژه پس از آن که کشاورزی باعث شد جمعیت های بزرگ تری در یک مکان زندگی کنند، سرچشمه گرفته اند. او می گوید: «این تصمیم سرنوشت ساز انسان ها را در معرض انواع خشونت ها، فاجعه ها و بیماری ها قرار داد، از درگیری های درون گروهی گرفته تا جنگ بین گروه ها تا بیماری های عفونی که می توانست به سرعت در تمام روستاها گسترش یابد. انسان تمایل داشت هر بدشانسی را به عنوان کاری تعبیر کند که یک روح، یک شیطان یا خدا در ارتباط با او انجام می دهد، شاید به این دلیل که رفتار ما آنها را ناراحت و ناراضی می کند؛ بنابراین انسان سعی کرد راهی برای انجام کارهایی پیدا کند که از تکرار چنین بلایایی جلوگیری کند.» در یک گروه به اندازه کافی بزرگ، برخی افراد در این مراسم نسبت
به دیگران ماهرتر به نظر می رسند و متخصص خواهند شد. همان طور که جوامع رشد می کنند و با جوامع دیگر روبرو می شوند، رقابت به وجود می آید و یک اثر «بقای بهترین ها» ممکن است باعث شود که متخصصین مفاهیم خود را اصلاح کنند تا نسخه ای انتزاعی تر و قابل قبول تر ارائه دهند. در نهایت متخصصین یک گروه یا صنف منسجم با اهداف سیاسی همراه خود (دین) را تشکیل می دهند. انکار مرگ. استیون جی گولد دین را به عنوان نمونه ای از اکسپتاسیون یا اسپندرال (زیست شناسی) (یک ویژگی که خودش سازگاری به حساب نمی آید بلکه اثر جانبی یک سازگاری (زیست شناسی) دیگر است) او پیشنهاد زیگموند فروید را مطرح می کند که مغزهای بزرگ ما که به دلایل دیگر فرگشت یافته است، منجر به آگاهی می شود. آغاز هوشیاری انسان ها را مجبور کرد تا با مفهوم مرگ و میر شخصی برخورد کنند. شاید دین یکی از راه حل های این مشکل بوده است. نظریه مدیریت وحشت یک نظریه روان شناسی اجتماعی و هم روان شناسی فرگشتی است که در اصل توسط جف گرینبرگ، شلدون سولومون و تام پیشزینسکی ارائه شده است. و در کتاب خود "کرم در هسته: در مورد نقش مرگ در زندگی" (۲۰۱۵) تدوین شده است. نظریه مدیریت وحشت پیشنهاد می کند که ی
ک تعارض روان شناختی اساسی ناشی از داشتن غریزه حفظ جان است، در حالی که انسان درک می کند که مرگ اجتناب ناپذیر و تا حدی غیرقابل پیش بینی است. این تضاد در انسان موجب پدید آمدن اضطراب می شود، که از طریق گریزگرایی و باورهای فرهنگی که با واقعیت بیولوژیکی مقابله می کنند با اشکال معنادار و ماندگارتر معنا و ارزش مدیریت می شود. اساساً در روش مقابله اهمیت دادن به شخص توسط فرهنگ نمادین، جایگزین بی اهمیتی شخص می شود با مرگ نمود پیدا می کند. بارزترین نمونه های ارزش های فرهنگی که اضطراب مرگ را تسکین می دهند، مواردی هستند که به معنای واقعی کلمه جاودانگی را ارائه می کنند (مثلاً اعتقاد به زندگی پس از مرگ از طریق دین). با این حال، نظریه مدیریت وحشت همچنین استدلال می کند که ارزش های فرهنگی دیگر - از جمله آن هایی که ظاهراً با مرگ ارتباطی ندارند - جاودانگی نمادین را ارائه می کنند. به عنوان مثال، ارزش های هویت ملی برجا گذاشتن نسلی از خود، فرزندان، دیدگاه های فرهنگی در مورد جنسیت، و برتری انسان نسبت به حیوانات به کاهش دادن اضطراب مرگ مرتبط است. در بسیاری از موارد تصور می شود که این ارزش ها جاودانگی نمادین را ارائه می دهند، الف) با ار
ائه این احساس که فرد بخشی از چیزی بزرگتر است که در نهایت از فرد بیشتر خواهد ماند (مانند کشور، دودمان، گونه)، یا ب) برتری دادن هویت نمادین خود بر طبیعت بیولوژیکی (یعنی شخص دارای یک شخصیتی است که انسان را بیش از یک کره سلولی می کند).&gt; بر پایه این نظریه وحشت نابودی مطلق چنان اضطرابی عمیق - البته ناخودآگاه - در انسان ایجاد می کند که زندگی خود را صرف تلاش برای معنا دادن به مسئله مرگ می کند. در مقیاس های بزرگ، جوامع نمادهایی را می سازند: قانون، خوشحالی، فرهنگ و نظام اعتقادی برای توضیح اهمیت زندگی و تعریف ویژگی ها، مهارت ها و استعدادهای خارق العاده، در این راستا به کسانی که به این ویژگی ها پایبند هستند پاداش داده می شود یا دیگرانی که به این نوع جهان بینی پایبند نیستند مجازات یا کشته می شوند. پایبندی به این نمادهای ایجاد شده به تسکین فشارهای روانی مرتبط با واقعیت مرگ و میر کمک می کند. اگرچه انسان ها احتمالاً شروع به استفاده از توانایی های شناختی نوظهور خود برای برآوردن نیازهای اساسی مانند تغذیه و یافتن جفت کرده اند، نظریه مدیریت وحشت استدلال می کند که آگاهی از مرگ به یک محصول جانبی بسیار مخرب برای عملکردهای تطبیقی
قبلی تبدیل شد. اضطراب مرگ تهدیدی برای تلاش انسان برای بقا بود و بنابراین نیاز به توجه داشت. هر شکل گیری اجتماعی یا عملی که قرار بود به طور گسترده توسط توده ها پذیرفته شود، باید ابزاری برای مدیریت چنین وحشتی فراهم کند. راهبرد اصلی برای انجام این کار، تبدیل شدن به فردی با ارزش در دنیایی با معنا کسب عزت نفس [از طریق] ایجاد و حفظ فرهنگ بود، زیرا این امر با احساس بی اهمیتی توسط مرگ مقابله می کند و موارد زیر را ارائه می کند. انسان شناسی فرهنگی، ارنست بکر نویسنده کتاب "انکار مرگ" استدلال می کند که تضاد بین پروژه های جاودانگی متناقض (به ویژه در دین) منبع اصلی خشونت در جهان است مانند جنگ، نسل کشی، نژادپرستی، ملی گرایی و به همین ترتیب، زیرا پروژه های جاودانگی که با یکدیگر در تضاد هستند، باورهای اصلی و احساس امنیت فرد را تهدید می کند. تکیه کودک بر تجارب اندوخته شده نسل های قبل. ریچارد داوکینز از فرضیه محصول جانبی بودن دین دفاع می کند و استدلال می کند که بقای گونه انسان بیش از هر گونهٔ دیگر متکی بر تجارب اندوخته شدهٔ نسل های پیشین ما است. برای بقا و بهزیستی کودک، این تجارب باید به او منتقل شوند. مغز کودک یک قاعدهٔ سرانگ
شتی دارد که برایش مزیتی در انتخاب طبیعی ایجاد می کند. به عبارت دیگر انتخاب طبیعی مغز کودک را چنان ساخته که هر چه را که والدین و بزرگان قبیله به او بگویند باور کند و بدون چون و چرا به بزرگ ترهای خود اعتماد می کند. از دیدگاه بقای داروینی، دلایلی عالی برای زودباوری کودک و اعتمادش به والدین و بزرگ ترهای معتمد والدین هست. یک پیامد مستقیم زودباوری این است که کودک به هیچ رو نمی تواند میان توصیه های خوب و بد تمایز قائل شود. همین مطلب در مورد گزاره های مربوط به جهان، کیهان، اخلاق ها و سرشت بشر نیز صادق است و بسیار محتمل است که وقتی کودک بزرگ شد و بچه دار شد، طبعاً با همان جدیت همهٔ آموخته هایش را – چه مهمل و چه مفید – به فرزندان خود منتقل کند. در این مدل، باید انتظار داشته باشیم که در نقاط جغرافیایی مختلف، باورهای دلبخواه مختلف، که هیچ کدام پایه ای در واقعیت ندارند، به ارث برسند، و با همان قوتی مقبول نسل های پیاپی واقع شوند که حکمت های سنتی مفیدی مانند اینکه کود دادن به زمین برای کشت مفید است. همچنین باید انتظار داشته باشیم که خرافات و دیگر باورهای کاذب به طور محلی تکامل یابند – یعنی با گذر نسل ها تغییر کنند. این تغیی
ر باورها می تواند یا به طور کتره ای و تصادفی باشد یا اینکه نظیر انتخاب داروینی باشد، یعنی با گذر نسل ها، باورهای هم ریشه واگرا شوند. درست مانند زبان هایی که نیای مشترکی دارند، و به تدریج با گذر زمان و فاصلهٔ جغرافیایی، از هم دورتر و دورتر می شوند. با توجه به قابل برنامه ریزی بودن مغز کودک، به نظر می رسد که همین نکته در مورد شکل گیری باورهای بی پایه و امر و نهی های دلبخواه در طی نسل ها نیز صادق باشد. الگوهای رفتاری یا میم ها. ریچارد داوکینز در «ژن خودخواه» (۱۹۷۶) می گوید میم های فرهنگی مانند ژن ها عمل می کنند زیرا در معرض انتخاب طبیعی هستند. داوکینز در «پندار خدا» (۲۰۰۶) استدلال می کند که چون حقایق دینی را نمی توان زیر سؤال برد، ماهیت آنها مذاهب را تشویق می کند که مانند «ویروس های ذهنی» منتشر می شوند. در چنین تصوری، افرادی که قادر به زیر سؤال بردن باورهای خود نیستند، از نظر بیولوژیکی مناسب تر از افرادی هستند که قادر به زیر سؤال بردن باورهای خود هستند؛ بنابراین، می توان نتیجه گرفت که متون مقدس یا سنت شفاهی نوعی الگوی رفتاری ایجاد می کنند که سازگاری زیستی را برای افراد مؤمن بالا می برد. افرادی که توانایی به چالش
کشیدن چنین باورهایی را داشتند، حتی اگر باورها بسیار نامحتمل بود، در میان جمعیت نادرتر می شدند. (به انکارگرایی مراجعه کنید) میمتیک، ایده ها را نوعی ویروس می بیند که گاهی علی رغم حقیقت و منطق منتشر می شود. اصل آن این است: باورهایی که زنده می مانند لزوماً درست نیستند، قوانینی که زنده می مانند لزوماً منصفانه نیستند و آیین هایی که زنده می مانند لزوماً ضروری نیستند. ایده هایی که زنده می مانند، بقا پیدا می کنند زیرا در «زنده ماندن» خوب هستند. جک بالکین فیلسوف آمریکایی بیان می کند که فرهنگ یک سیستم ارثی است: ما الگوهای فرهنگی خود را از اطرافیان خود به ارث می بریم و آن را به کسانی که به نوبه خود با آنها ارتباط برقرار می کنیم، منتقل می کنیم. تأثیرات فرگشتی روی میم ها. داوکینز به سه شرطی که برای وقوع فرگشت باید وجود داشته باشد اشاره کرد: داوکینز تأکید می کند که فرایند فرگشت به طور طبیعی هر زمان که این شرایط وجود داشته باشند اتفاق می افتد و فرگشت فقط برای عناصر آلی مانند ژن ها اعمال نمی شود. او میم ها را نیز دارای ویژگی های لازم برای فرگشت می داند و بنابراین فرگشت میم را نه صرفاً مشابه فرگشت ژنتیکی، بلکه پدیده ای واقعی
و تابع قوانین انتخاب طبیعی می داند. داوکینز خاطرنشان کرد که همان طور که ایده های مختلف از یک نسل به دیگری منتقل می شوند، ممکن است بقای افرادی که آن ایده ها را به دست می آورند افزایش دهند یا از آن بکاهند یا بر بقای خود ایده ها تأثیر بگذارند. برای مثال، یک فرهنگ خاص ممکن است طرح ها و روش های منحصربه فردی برای ساخت ابزار ایجاد کند که به آن مزیت رقابتی نسبت به فرهنگ دیگر بدهد؛ بنابراین، هر طرح ابزار تا حدودی شبیه به ژن بیولوژیکی عمل می کند، زیرا برخی از جمعیت ها آن را دارند و برخی دیگر ندارند، و عملکرد میم مستقیماً بر حضور طرح در نسل های آینده تأثیر می گذارد. داوکینز با رعایت این تز که در فرگشت می توان ارگانیسم ها را صرفاً به عنوان «میزبان» مناسب برای تولید مثل ژن ها در نظر گرفت، استدلال می کند که می توان افراد را به عنوان «میزبان» برای تکثیر میم ها در نظر گرفت. در نتیجه، یک میم موفق ممکن است نیازی به ارائه هیچ مزیتی برای میزبان خود داشته باشد یا نداشته باشد. برخلاف فرگشت ژنتیکی، فرگشت الگوهای رفتاری می تواند هر دو ویژگی داروینیسم و لامارکیسم را نشان دهد. میم های فرهنگی ویژگی وراثت لامارکی را دارند زمانی که میزبا
ن بخواهد الگوی داده شده را از طریق استنتاج به جای کپی کردن دقیق آن تکرار کند. به عنوان مثال، انتقال یک مهارت ساده مانند چکش زدن میخ را در نظر بگیرید، مهارتی که زبان آموز از تماشای نمایش بدون تقلید از هر حرکت گسسته ای که توسط معلم در نمایش الگوبرداری شده است، تقلید می کند. سوزان بلک مور تفاوت بین دو حالت وراثت را در فرگشت میم ها متمایز می کند و حالت داروینی را «کپی کردن دستورالعمل ها» و لامارکی را به عنوان «کپی کردن محصول» توصیف می کند. خوشه هایی از میم ها، یا «میمپلکس» (همچنین به عنوان «مجموعه های میم» شناخته می شوند)، مانند آموزه ها و نظام های فرهنگی یا سیاسی، نیز ممکن است در پذیرش میم های جدید میمپلکس ها شامل گروه هایی از میم ها هستند که با هم تکثیر می شوند و با هم تطبیق می یابند. میم هایی که در یک میمپلکس موفق قرار می گیرند ممکن است با «بر کول سوار شدن» در مورد موفقیت میمپلکس مورد پذیرش قرار گیرند. به عنوان مثال، جان دی. گوتش در مورد انتقال، جهش و انتخاب میمپلکس های مذهبی و میم های خداباورانه موجود بحث می کند. میم های خداباورانه مورد بحث شامل «منع اعمال جنسی ناهنجار از نظر باروری مانند زنا با محارم، زنا، ه