Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ات فلزی و چدنی از ساختمان که تخریب شده بود و قدیمی بود، توسط مدیر عامل شرکت فن اضافه شد. علاوه بر این، بخشی از سقف شیشه ای که برای صرفه جویی در هزینه از هتل قدیمی در واشینگتن خریداری شده بود، برای این مسکن استفاده شد. در سال ۱۹۸۳، RREEF ساختمان را حدود ۳۵ میلیون دلار خریداری کرد. پس انداز و وام های دولت فدرال که بنجامین فرانکلین با آن ها به قدرت رسیده بود، در سال ۱۹۹۰ بسته شد و منحل شد، و نام ساختمان تغییر کرد. در سال ۱۹۹۰ یک شرکت تابعه از Nichiei آمریکا، ساختمان را با ۳۴ میلیون دلار خریداری کرد. در سال ۱۹۹۷، پلازا با هزینه ۲٫۷ میلیون دلاری تغییر کاربری داد و تبدیل به ساختمان اداری شد. ساختمان دفتر از صاحبان ساختمان و مدیران انجمن جزیره پورتلند، برنده جایزه سال شد؛ و شرکت ورزشی FILA در سال ۱۹۹۷ در ساختمان طراحی و افتتاح شد. در سال ۱۹۹۸، خواص Spieker برج را از Nichiei با هزینه ۵۰ میلیون دلار خریداری کردند. خواص Spieker بعد با هم ادغام شدند و بخشی از حقوق صاحبان سهام خواص به دفتر اعتماد تبدیل شد. پس از حمله در صبح ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ساختار این ساختمان که یکی از ساختمانهای بلند است به روی عموم بسته شده است. شرکت ح
سابداری ارنست و یانگ LLP در یال ۲۰۰۳ یک دفتر اداری در ساختمان افتتاح کرد. Umpqua بانک به بزرگترین مستأجر پلازا در سال ۲۰۰۵ تبدیل شد زمانی که بیش از ۵۲۰۰۰ فوت مربع (۴۸۰۰ M2) در اجاره نامه خود ثبت کرده بود، در حال حاضر ۱۲۰۰۰ فوت مربع (۱۱۰۰ M2) برای یک شعبه بانک و برخی از دفاتر استیجاری اضافه شده است؛ و به این منجر شد که بنجامین فرانکلین پلازا به عنوان Umpqua بانک پلازا در ۲۰۰۵ ژانویه ۱۹ تغییر نام داد. دلیل این تغییر نام، این کاربری ها بودند: شرکت مادر بانک، Umpqua منابع شرکت و ساختمان دفتر مرکزی آن در بالای ساختمان، هر چند این بانک هنوز هم در Roseburg در جنوب اورگان دفتر مرکزی فعالیت می کند. در مارس ۲۰۰۷، خواص Shorenstein LLC همراه با چند تن دیگر در پورتلند از گروه استون، ساختمان را خریداری کردند. استون ساختمانی را به دست آورده بود که مانند زمانی بود که حقوق صاحبان سهام خاص آن را به دفتر اعتماد تبدیل کرده بودند. این ساختمان مدرک طلایی لید را در طراحی انرژی و محیط زیست (LEED) و همچنین صدور گواهینامه از شورای ساختمان سازی سبز ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ برای پایداری به دست آورد. جزئیات. طبقه نوزده، کلاس A برج، دارای
فضای اداری ۲۷۰۰۰۰ فوت مربعی (۲۵۰۰۰ M2) از فضای ساختمان. افزایش ۲۶۳ فوت، این ساختمان توسط رابرت فراسکا از شرکت معماری پورتلند زیمر Gunsul فراسکا مشارکت و طراحی شده است. ساختمان اداری اولین ساختمان بلند برای این شرکت بود که ساختار بیرونی آن با آجرهای قرمز نما شده است. این آجر را Willamina ثبت کرده بود و آن را به پانل های پیش ساخته تبدیل کرده بودند، و این آخرین نمونه از این آجر قرمز است که در ساختمان های پرتلند استفاده شده بود. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Umpqua_Bank_Plaza
یک فهرست پست سپاری الکترونیک، نوعی استفاده خاص از پست الکترونیک است که به کمک آن می توان اطلاعات را به صورت گسترده و برای تعداد زیادی از مشترکین توزیع کرد. این نوع لیست، همانند لیست پستی سنتی، شامل لیستی از نام ها و آدرس ها است و می تواند توسط یک شخص حقیقی یا حقوقی برای ارسال کردن محتوا به مشترکان یا اعضای لیست مورد استفاده قرار گیرد.این عبارت معمولاً به چهار چیز اشاره دارد: مثال واضح و پرکاربرد برای فهرست پست الکترونیک، یاهو گروپس یا گوگل گروپس است که به طور رایگان در اختیار همگان قرار دارد. لیست های پست، تمام خودکار یا نیمه-خودکار هستند که توسط یک نرم افزار مخصوص که (List server(mailing list server نامیده می شود ارسال می شوند. دو سرور لیست پرکاربرد، listserv و Majordomo هستند. برخی اصطلاحات مربوط به فهرست پست
محمدابراهیم غفاری (۱۲۳۸-۱۲۹۸ ه .خ.) ملقب به معاون الدوله فرزند فرخ خان غفاری از سیاستمداران ایران در دورهٔ قاجار است. در طول زندگی اش به وزارت امور خارجه، وزارت مالیه، وزارت پست و تلگراف و وزارت تجارت و فواید عامه رسیده است. در دولت سپهداراعظم تنکابنی که در بیستم اسفند ۱۲۸۹ تشکیل شد، علاوه بر وزارت پست و تلگراف، عهده دار وزارت تجارت شد که ماهها بود عملا تعطیل شده و از میان رفته بود. سپس در سوم خرداد ۱۲۹۰ جای خود را در کابینه با ممتازالدوله عوض کرد و وزیرمالیه شد اما دوران وزارت مالیه کمتر از دو ماه طول کشید و دولت سپهدار تنکابنی کنار رفت. معاون الدوله همچنین مدتی سفیر ایران در ایتالیا و رومانی و مدتی نیز کنسول ایران در تفلیس شد. در اول اسفند ۱۲۹۳ در دولت مستوفی الممالک وزیر امورخارجه شد و در دولت مشیرالدوله هم که ۲۲ روز بعد تشکیل شد بر سمت خود باقی ماند تا اینکه این دولت در پنجم اردیبهشت سال بعد کنار رفت. معاون الدوله با دخترعمویش که دختر هاشم خان امین الدوله ثانی بود ازدواج کرد و دارای ۵ اولاد شد. دو تن از اولادان او در کودکی فوت شدند. مابقی شامل دو دختر و یک پسر بود، به این شرح: فاطمه خانم، که در جوانی فوت
شد، فرنگیس خانم زوجه پسرعمویش آجودان مخصوص پسر وزیر همایون و حسنعلی غفاری وزیرمختار ایران در بلژیک و لوکزامبورگ. نوهٔ او محمدابراهیم فرخ غفاری نیز در دورهٔ پهلوی از سینماگران مشهور بود.
سینما شهر تماشا از سینماهای تهران بود که در سال ۱۳۵۲ با ظرفیتی بالغ بر ۶۴۰ نفر و در دو سالن افتتاح گردید. بنیاد خیریه کامرانی سینما شهر تماشا را، مانند سینما مرکزی و بعد از سینما مرکزی، در سال ۱۳۵۲، در دو طبقه ساخت. این سینما که در ضلع جنوب غربی میدان انقلاب قرار دارد در سال ۱۳۶۷، بازسازی کامل شده است. درجه ارزش گذاری سینما ممتاز است. سالن یک، ۴۶۰ صندلی و سالن دو، ۱۸۰ صندلی دارد. این سینما که دارای درجه کیفی "ممتاز" می باشد. در حال حاضر سالن های این سینما که در مجاورت سینما مرکزی قرار دارند به سالن های ۴ و ۵ سینما مرکزی تبدیل شده اند.
سینما حافظ از سینماهای قدیمی تهران است. این سینما در سال ۱۳۳۷ با مدیریت فرشید موتمنی آذر و با ظرفیت ۴۴۰ نفر و در دو سالن افتتاح گردید. این سینما دارای درجه کیفی "یک" می باشد و هم اکنون دارای دو سالن با ظرفیت ۳۳۰ و ۱۰۰ نفر می باشد، سینما حافظ در خیابان جمهوری، روبروی باغ سپه سالار قرار دارد.این سینما در اواخر دهه هشتاد به طور کامل بازسازی شده و از امکانات و تجهیزات نسبتا مطلوبی برخوردار است و از لحاظ قیمت بلیط یکی از ارزان ترین سینماهای تهران است
استافیلوکوکوس همولایتیکوس استافیلوکوکوس همولایتیکوس از اعضای استافیلوکوک های کوآگولاز منفی است.این باکتری جزئی از فلور نرمال پوست و غشاهای مخاطی در انسان است. جستارهای وابسته. استافیلوکوک
سینما کریستال از سینماهای قدیمی تهران بود که در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۲۴ تأسیس شد. این سینما با دو سالن به گنجایش کلی ۶۶۰ نفر از جمله سینماهای ممتاز تهران بود و به اکران فیلم های هنری شهرت داشت. این سینما که در مقطعی جزو سینماهای زنجیره ای مولن روژ بود در سال ۱۳۵۱ توسط محمد کریم ارباب از برادران اخوان خریداری شد. این سینما که در تقاطع خیابان لاله زار و خیابان منوچهری قرار دارد در حال حاضر تعطیل شده است. پیشینه. در نخستین روزهای خرداد ۱۳۲۴، سینما کریستال گشایش یافت. کریستال، یک ویژگی قابل توجه داشت؛ این سینما نخستین سینمای دارای پخش صدای دالبی شد که در لاله زار قرار می گیرد. در منابعی نیز گفته شده است که در نزدیکی یک سال پس از گشایش، نخستین فیلم خارجیِ دارای دوبله به فارسی در کریستال اکران گردید.
یاسکا () نحوی هندو و شارح وداها بود که در حدود سدهٴ پنجم ق م در هند برآمد. از نحویان بسیاری که پس از وی آمدند، تنها پانینی بر وی پیشی گرفت. اثر عمدهٴ او نام دارد که شرحی بر وداهاست، و در آن ملاحظات ریشه شناسی چشم گیر است. اصطلاحات نحوی او و پانینی در اصل یکسان است.
اولریش بز، (زاده ۱۷ نوامبر ۱۹۴۳) کارآفرین، صنعتگر و مدیر ارشد اجرایی آلمانی است، که در حال حاضر به عنوان مدیرعامل شرکت خودروسازی استون مارتین و رییس هیئت مدیره شرکت استون مارتین لاگوندا فعالیت می نماید. دکتر بز سابقه فعالیت در شرکت های پورشه، ب ام و، فورد، اوپل و دوو موتورز را دارا می باشد و در طراحی، ساخت و توسعه خودروهای فراوانی همکاری داشته که برای نمونه می توان به ب ام و زد۱، پورشه ۹۳۰، پورشه ۹۱۱ و پورشه ۹۹۳، دوو لانوس، دوو لگانزا، دوو ماتیز و دوو نوبیرا اشاره نمود. وی از سال ۲۰۰۰ تاکنون سکان رهبری کمپانی استون مارتین را در دست دارد که حاصل آن تولید و ارائه مدل هایی چون آستون مارتین دی بی۹، آستون مارتین ونتیج (۲۰۰۵) و آستون مارتین رپید بوده است.
سس المانت به معنی سس آلمانی، یک نوع سس در آشپزی فرانسوی است که شبیه به سس ولوته بوده اما به وسیله زرده تخم مرغ و خامه غلیظ تر شده و با آب لیموترش طعم دار گردیده. سس ولوته یکی از پنج سس مادر می باشد که در کتاب "هنر آشپزی فرانسوی در قرن ۱۹ام" ماری آنتوان کارم از آن نام برده شده است. اوگیست اسکوفیر در اوایل قرن ۲۰ام این سس را تکمیل کرد. در آغاز جنگ جهانی اول او نام سس را به سس بلوند تغییر داد که امروزه به سس پاریسی شناخته می شود. این سس به همراه تخم مرغ، ماهی و مرغ آب پز شده، پیش غذا های گرم و غذاهایی که بر رویشان خرده نان ریخته شده است، سرو می گردد.
اردوگاه مرگ بلزک اولین اردوگاه از اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی بود که در سال ۱۹۳۳ و در فاصلهٔ ۱ کیلومتری با روستای بلزک در لهستان ساخته شد. این اردوگاه از ۱۷ مارس ۱۹۴۲ تا پایان ژوئن ۱۹۴۳ فعالیت کرد. این اردوگاه توسط اس اس برای اجرای عملیات راینهارت، طرحی برای قتل تمامی یهودیان لهستانی که بخش عمده ای از «راه حل نهایی» بود، ساخته شد. بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ هزار نفر از یهودیان، لهستانی ها و کولیها در این اردوگاه به قتل رسیدند. این اردوگاه سومین اردوگاه مرگبار بود که تنها توسط تربلینکا و آشویتس پیشی گرفته شد. تنها هفت یهودی که با زوندرکماندو اردوگاه کار اجباری انجام می دادند، از جنگ جهانی دوم جان سالم به در بردند. کمبود گواه هایی قابل اعتماد که بتوانند درباره عملیات اردوگاه گواهی دهند، دلیل اصلی ناشناخته بودن بلزک است، با وجود تعداد قربانیان. مورخ اسرائیلی دیوید سیلبرکلانگ می نویسد که بلزک «شاید مکانی بود که بیشترین نمایندگی از تمامیت و نهایی بودن برنامه های نازی ها برای یهودیان را داشت». پیش زمینه. در جمهوری دوم لهستان، روستای بلژک بین دو شهر بزرگ در بخش جنوب شرقی کشور قرار داشت که شامل لوبلین در شمال غربی بلزک و ل
ووف در جنوب شرقی (اکنون لویو، اوکراین) با بزرگترین جمعیت یهودی در منطقه بود. بلزک در منطقه اشغال آلمان مطابق با پیمان آلمان-شوروی علیه لهستان قرار داشت. در ابتدا، کار اجباری یهودیان در آوریل ۱۹۴۰ برای ساخت تأسیسهای دفاعی نظامی برنامه استراتژیک آلمان با نام رمز «عملیات اتو» علیه پیشروی شوروی به فراتر از مرز مشترکشان پس از تهاجم شوروی در سال ۱۹۳۹ به این منطقه آورده شد. در قلمرو به اصطلاح «رزرو نیکسو»، شهر لوبلین به مرکز انتقال اولیه نازی ها برای حدود ۹۵,۰۰۰ یهودی آلمانی، اتریشی و لهستانی که از غرب و منطقه دولت عمومی اخراج شده بودند، تبدیل شد. زندانیان توسط اس اس به کار در ساخت خندق های ضد تانک ("بورگگرابن") در امتداد مرز موقت نازی-شوروی وادار شدند. در ۱۳ اکتبر ۱۹۴۱، هاینریش هیملر به رهبر اس اس و پلیس لوبلین اودیلو گلوبوکنیک دستور داد تا آلمانی سازی منطقه اطراف زاموشچ را آغاز کند، که شامل حذف یهودیان از مناطق آینده سکونت بود. ساخت اردوگاه. تصمیم برای شروع کار بر روی اولین اتاق های گاز ثابت در دولت عمومی سه ماه قبل از کنفرانس وانزه گرفته شد. اولین گام ها بین اواسط سپتامبر و اواسط اکتبر ۱۹۴۱ برداشته شد، و ساخت و س
از حدود ۱ نوامبر آغاز شد. سایت نزدیک بلژک به دلایل مختلف انتخاب شد: این سایت در مرز بین منطقه لوبلین و منطقه آلمانی گالیسیا که پس از عملیات بارباروسا تشکیل شده بود، قرار داشت. این سایت می توانست یهودیان هر دو منطقه را «پردازش» کند. سهولت حمل و نقل توسط تقاطع راه آهن در نزدیکی راوا-روسکا و بزرگراه بین لوبلین-اشتات و لمبرگ تأمین شد. مرز شمالی مرکز کشتار برنامه ریزی شده شامل یک خندق ضد تانک بود که یک سال قبل ساخته شده بود. این خندق که در ابتدا برای مقاصد نظامی حفاری شده بود، احتمالاً به عنوان اولین گور دسته جمعی خدمت می کرد. اودیلو گلوبوکنیک "اوبراشتورمفورر" ریشارد تومالا را که به حرفه مهندسی عمران مشغول بود و کارشناس ساخت اردوگاه در اس اس بود، به کار گرفت. کار در اوایل نوامبر ۱۹۴۱ با استفاده از سازندگان محلی تحت نظارت یک گروه از نگهبانان تراونیکی آغاز شد. این اردوگاه شامل باراک های عایق بندی شده برای دوش گرفتن و چندین سازه دیگر بود. اس اس کار را در فوریه ۱۹۴۲ با نصب موتور تانک و سیستم های لوله کشی اگزوز برای گازگیری به پایان رساند. کشتارهای آزمایشی در اوایل مارس انجام شد. «راه حل نهایی» در کنفرانس وانزه در اواخ
ر ژانویه ۱۹۴۲ توسط پیشروان گازگیری (که از وجود بلزک بی خبر بودند)، از جمله ویلهلم دولفید، لودویگ لوساکر، هلموت تانزمان و فرماندار اوتو واختر فرموله شد. دولفید با "اس اس-اوبرفورر" ویکتور براک در برلین برای استفاده از پرسنل عملیات تی۴ در این فرآیند مذاکره کرد. تنها دو ماه بعد، در ۱۷ مارس ۱۹۴۲، عملیات گازگیری روزانه در اردوگاه کشتار بلزک با رهبری تی۴ که از آلمان تحت پوشش سازمان تودت (OT) آورده شده بود، آغاز شد. تجربه در برنامه اتانازی آکسیون تی۴. سه فرمانده اردوگاه از جمله کریستیان ویرت و گوتلیب هرینگ، از سال ۱۹۴۰ در برنامه اتانازی اجباری شرکت داشتند، همانند تقریباً تمام کارکنان آلمانی آنها پس از آن. ویرت موقعیت رهبری به عنوان ناظر شش بیمارستان کشتار در رایش را داشت؛ هرینگ رئیس غیرپزشکی تأسیسهای گازگیری زوننشتاین در زاکسن و همچنین در مرکز کشتار هادامار بود. کریستیان ویرت از ابتدا به عنوان شرکت کننده در اولین گازگیری تی۴ از افراد معلول در مرکز اتانازی براندنبورگ یک کارشناس کشتار بود. بنابراین، او انتخاب واضحی برای اولین فرمانده اولین اردوگاه کشتار ثابت عملیات راینهارد در دولت عمومی بود. پیشنهاد او استفاده از گاز
اگزوز منتشر شده توسط موتور احتراق داخلی یک خودرو به عنوان عامل کشتار به جای کربن مونوکسید بطری شده بود، زیرا در مورد روش تی۴ نیازی به تحویل از خارج اردوگاه نبود. با این حال، ویرت تصمیم گرفت که فناوری مشابه ون های گاز متحرک که در اردوگاه کشتار چلمنو قبل از دسامبر ۱۹۴۱ (و توسط "آینزاتس گروپن" در شرق) استفاده شده بود، برای تعداد پیش بینی شده قربانیان از قطارهای هولوکاست که به رمپ جدید راه آهن می رسیدند، ناکافی بود. ویرت روش خود را بر اساس تجربه ای که در اتاق های گاز ثابت عملیت تی۴ کسب کرده بود، توسعه داد. حتی با وجود اینکه سیکلون ب بعداً به طور گسترده در دسترس قرار گرفت، ویرت تصمیم گرفت از آن استفاده نکند. زیکلون ب توسط یک شرکت خصوصی برای هر دو اردوگاه بیرکناو و مایدانک در نزدیکی تولید می شد، اما زیرساخت های آنها متفاوت بود. بلزک یک اردوگاه عملیات راینهارد بود که برای دور زدن مشکلهای تأمین طراحی شده بود و به جای آن، به یک سیستم کشتار مبتنی بر عوامل کشتار عادی و به راحتی در دسترس تکیه داشت. به دلایل اقتصادی و عملی، ویرت تقریباً از همان گاز کربن مونوکسید استفاده شده در تی۴ استفاده کرد که با گشتاور یک موتور بزرگ تو
لید می شد. برای حمل و نقل های بسیار کوچک یهودیان و کولی ها در فاصله کوتاه، نسخه کوچکی از فناوری ون گاز نیز در بلژک استفاده شد. شرکت کننده تی۴ و اولین اپراتور اتاق های گاز، "اس اس-هاوپت شرفورر" لورنتس هکن هولت، یک وسیله نقلیه پست اوپل بلیتز را با کمک یک صنعتگر محلی به یک ون گاز کوچک تبدیل کرد. فرآیند کشتار، با استفاده از کربن مونوکسید کشنده، اغلب به سرعت کامل نمی شد و باعث رنج وحشتناک قربانیان می شد که در حال خفگی بودند. نگهبانان به شوخی به محل کشتار به عنوان بنیاد هکن هولت اشاره می کردند. پنهان سازی هدف اردوگاه. منطقه «پردازش» بلزک شامل دو بخش بود که با یک حصار بلند سیم خاردار پوشیده شده با شاخه های بریده شده درختان کاج احاطه شده بود: اردوگاه ۱ که شامل منطقه تخلیه قربانیان با دو باراک برهنگی در بالاتر بود؛ و همچنین اردوگاه ۲ که شامل اتاق های گاز و گورهای دسته جمعی حفر شده توسط بیل مکانیکی بود. این دو منطقه کاملاً از یکدیگر جدا شده و تنها با یک راهرو باریک به نام "der Schlauch" یا «لوله» به هم متصل بودند. همه یهودیان وارد شده از قطارها در یک سکوی منطقه پذیرش پیاده می شدند. آنها توسط "اس اس-شارفورر" فریتز جیرما
ن (ایرمان) که با یک بلندگو در تریبون ایستاده بود، ملاقات می شدند و توسط مردان زوندرکماندو به آنها گفته می شد که به یک اردوگاه ترانزیت رسیده اند. برای آماده شدن برای دوش جمعی، زنان و کودکان از مردان جدا می شدند. تازه واردان برهنه مجبور بودند در طول یک مسیر محصور به اتاق های گاز بدوند و به آنها زمانی برای درک اینکه کجا هستند داده نمی شد. این فرآیند به سرعت ممکن انجام می شد در حالی که آلمانی ها به طور مداوم فریاد می زدند. گاهی اوقات، تعداد کمی از یهودیان در رمپ انتخاب می شدند تا تمام کارهای دستی مربوط به کشتار را انجام دهند. اتاق های گاز چوبی که با دیوارهای دوتایی ساخته شده بودند و با خاک بین آنها عایق بندی شده بودند، به عنوان باراک های دوش گیری مبدل شده بودند تا قربانیان هدف واقعی تأسیسات را درک نکنند. خود گازگیری که حدود ۳۰ دقیقه طول می کشید، توسط هکن هولت با نگهبانان اوکراینی و یک دستیار یهودی انجام می شد. برداشتن اجساد از اتاق های گاز، دفن آنها، مرتب سازی و تعمیر لباس های قربانیان برای ارسال توسط کارگران زوندرکماندو انجام می شد. کارگاه ها برای زندانیان یهودی و باراک ها برای نگهبانان اوکراینی از منطقه «پردازش
» پشت یک خاکریز خط قدیمی اتو با سیم خاردار در بالای آن جدا شده بودند. بیشتر یهودیان از واحد جسد ("Totenjuden") به طور دوره ای کشته می شدند و با تازه واردان جایگزین می شدند تا نتوانند شورش کنند یا زنده بمانند تا درباره هدف اردوگاه بگویند. اس اس آلمانی و اداره در دو کلبه خارج از اردوگاه مستقر بودند. عملیات اردوگاه. تاریخچه بلزک را می توان به دو (یا سه) دوره عملیاتی تقسیم کرد. مرحله اول، از ۱۷ مارس تا پایان ژوئن ۱۹۴۲، با وجود اتاق های گاز کوچکتر در سربازخانه هایی که از تخته ساخته شده و با شن و لاستیک عایق شده بودند، مشخص می شود. بلزک اولین مرکز کشتار عملیات راینهارد بود. تلاش های اولیه برای کشتار جمعی با مشکلهای فنی زیادی مواجه بود. نصب گاز ناقص بود و معمولاً فقط یک یا دو اتاق کار می کردند که باعث ایجاد ترافیک می شد. در سه ماه اول، ۸۰,۰۰۰ نفر کشته و در گودال هایی که با لایه نازکی از خاک پوشیده شده بودند، دفن شدند. قربانیان یهودیانی بودند که از گتوی لوبلین و اطراف آن تبعید شده بودند. سه اتاق گاز اولیه برای تکمیل هدف خود ناکافی بودند. مرحله دوم کشتار در ژوئیه ۱۹۴۲ آغاز شد، زمانی که اتاق های گاز جدیدی از آجر و ملات
بر روی پایه ای سبک ساخته شد،&lt;ref name="bay/kola"&gt;همچنین در: باستان شناسان اسرار جدیدی از هولوکاست را فاش می کنند، خبرگزاری رویترز، ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۸.&lt;/ref&gt; که به این ترتیب امکان «پردازش» یهودیان دو تجمع بزرگ نزدیک از جمله گتوهای کراکوف و لووف را فراهم کرد. اتاق های گاز چوبی برچیده شدند. ساختمان جدید ۲۴ متر طول و ۱۰ متر عرض داشت و دارای شش اتاق گاز بود که با دیوارهای سیمانی عایق شده بودند. این ساختمان می توانست بیش از ۱۰۰۰ قربانی را در یک زمان مدیریت کند. طراحی آن به زودی توسط دو اردوگاه کشتار دیگر عملیات راینهارد: سوبیبور و تربلینکا تقلید شد. تا دسامبر ۱۹۴۲، حداقل ۳۵۰,۰۰۰ تا ۴۰۰,۰۰۰ یهودی در اتاق های گاز جدید کشته شدند. یک گروهبان ورماخت در ایستگاه قطار ژشوف، ویلهلم کورنیدس، در دفترچه خاطرات خود مکالمه ای با یک پلیس آلمانی در ۳۰ اوت ۱۹۴۲ ثبت کرده است. اوردنونگس پولیتسای به او گفت: آخرین حمل و نقل یهودیان در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۲ به بلزک رسید. بقایای دفن شده اغلب در گرما به دلیل پوسیدگی و فرار گازها متورم می شدند. لایه سطحی خاک شکاف می خورد. در اکتبر ۱۹۴۲، نبش قبر و سوزاندن تمام اجساد به منظور پوشاندن جرم به
دستور مستقیم اودیلو گلوبوکنیک، معاون هاینریش هیملر در برلین، دستور داده شد. اجساد بر روی توده هایی از ریل های راه آهن قرار داده شده، با بنزین پاشیده و بر روی چوب سوزانده شدند. استخوان ها جمع آوری و خرد شدند. آخرین دوره عملیات اردوگاه تا ژوئن ۱۹۴۳ ادامه داشت که منطقه شخم زده شد و به عنوان یک مزرعه پنهان شد. اتاق های گاز. توصیف دقیقی از نحوه مدیریت اتاق های گاز در بلزک در سال ۱۹۴۵ توسط کورت گرشتاین، رئیس خدمات ضدعفونی فنی که در دوران هولوکاست سیکلون ب را از شرکت دگش به آشویتس تحویل می داد، ارائه شد. در گزارش پس از جنگ خود که در هتل روتوایل در حالی که در بازداشت فرانسوی ها بود نوشته شده بود، گرشتاین بازدید خود از بلزک در ۱۸ یا ۱۹ اوت ۱۹۴۲ را توصیف کرد. او گواه تخلیه ۴۵ واگن گاو که با ۶۷۰۰ یهودی که از گتوی لووف کمتر از صد کیلومتر دورتر تبعید شده بودند، پر شده بود، بود، که از این تعداد ۱۴۵۰ نفر در اثر خفگی و تشنگی در هنگام رسیدن مرده بودند. تازه واردان باقی مانده به صورت دسته جمعی و برهنه به اتاق های گاز هدایت شدند؛ با شلاق زده می شدند تا بیشتر به هم فشرده شوند. بسته شدن و برچیده شدن. در مرحله آخر عملیات اردوگاه،
تمام گورهای دسته جمعی قبلی توسط یک حفار مکانیکی از زمین بیرون آورده شدند. این نتیجه دستورهای مستقیم از رهبری نازی (احتمالاً از هیملر) بود، کمی پس از آنکه کشتار دسته جمعی کاتین توسط شوروی که شامل ۲۲،۰۰۰ سرباز لهستانی بود، در روسیه کشف شد. در کاتین، نبش قبرهای انجام شده توسط آلمان ها که توسط کمیسیون بین المللی کاتین انجام شد، با بررسی اجساد حفظ شده، جزئیات قتل عام را آشکار کرد. آلمان ها تلاش کردند از نتایج کمیسیون برای ایجاد شکاف بین متفقین استفاده کنند. تمام اجساد دفن شده در بلزک به طور مخفیانه نبش قبر شدند و سپس به تدریج بر روی تل های آتش طولانی در فضای باز سوزانده شدند، که بخشی از طرح سراسری معروف به دستور ویژه ۱۰۰۵ بود. تکه های استخوان خرد و با خاکستر مخلوط شدند تا شواهد قتل عام پنهان شود. محل اردوگاه با کاج های کوچک و گل های وحشی کاشته شد و تمام ساختارهای اردوگاه برچیده شدند. آخرین قطار با ۳۰۰ زندانی یهودی زوندرکماندو که عملیات پاکسازی را انجام داده بودند، در اواخر ژوئن ۱۹۴۳ برای گازرسانی به اردوگاه مرگ سوبیبور اعزام شد. به آنها گفته شد که به آلمان منتقل می شوند. هر تجهیزاتی که می توانست دوباره استفاده شو
د، توسط پرسنل آلمانی و اوکراینی به اردوگاه کار اجباری مایدانک برده شد. خانه ویرت و ساختمان اس اس مجاور، که قبل از جنگ متعلق به راه آهن لهستان بود، تخریب نشدند. پس از آنکه مردم محلی شروع به حفاری برای یافتن اشیاء با ارزش در بلزک کردند، آلمان ها یک نگهبان دائمی مستقر کردند تا قتل عام آنها فاش نشود. پرسنل اس اس با گروه های کاری، اردوگاه را به یک مزرعه جعلی تبدیل کردند و یک نگهبان اوکراینی اس اس مأمور شد تا به طور دائم با خانواده اش در آنجا ساکن شود. این مدل برای نگهبانی و پنهان کردن محل های قتل در اردوگاه های مرگ تربلینکا و سوبیبور نیز به کار گرفته شد. تعداد قربانیان اردوگاه بلزک. در ژانویه ۱۹۴۳، افسر هرمان هوفله تلگرامی به برلین فرستاد (که توسط اطلاعات بریتانیا رهگیری شد) و در آن گزارش داد که ۴۳۴،۵۰۸ نفر در اردوگاه بلزک در سال ۱۹۴۲ کشته شدند. تقریباً تمام قربانیان یهودی بودند، به جز تعداد کمی از کولی ها. قبل از کشف این گزارش در سال ۲۰۰۱، تخمین تعداد قربانیان در بلزک به دلیل کمبود اطلاعات درباره اردوگاه بسیار چالش برانگیز بود. این کمبود اطلاعات عمدتاً به این دلیل بود که تقریباً هیچ کس از این اردوگاه جان سالم به
در نبرد، در نتیجه گواه های بسیار کمی باقی ماندند که بتوانند درباره آنچه در آنجا اتفاق افتاده بود گواهی دهند. تخمین های قبلی بین نیم میلیون تا یک میلیون یهودی متغیر بود و بر اساس موارد زیر بود: حتی پس از کشف گزارش هوفله، هنوز مشخص نیست آیا عدد ۴۳۴،۵۰۸ فقط شامل یهودیانی است که زنده به اردوگاه رسیدند و در آنجا به قتل رسیدند، یا اینکه شامل کسانی هم می شود که در راه، به دلیل شرایط سخت در واگن های حمل دام که با آنها به بلژک منتقل می شدند، جان باختند. بازماندگان. گمان می رود که حدود ۵۰ یهودی ممکن است از بلزک فرار کرده باشند و تنها هفت نفر در پایان جنگ هنوز زنده بودند. تعداد نامشخصی از زندانیان با خطر جانی از قطارهای هولوکاست در حال حرکت در مسیر اردوگاه بیرون پریدند. خاکریزهای راه آهن معمولاً با اجساد پوشیده شده بود. تنها دو فراری یهودی از اردوگاه گواهی خود را با کمیسیون اصلی لهستان برای تحقیق درباره جنایات نازی آلمان به اشتراک گذاشتند. آنها رودولف ردر و حایم هیرشمن بودند. در حالی که ردر در ژانویه ۱۹۴۶ در کراکوف گواهی داد، هیرشمن در مارس ۱۹۴۶ در خانه اش توسط به اصطلاح «سربازان نفرین شده» از سازمان مقاومت ضد کمونیستی
TOW ترور شد. پس از پایان جنگ، هیرشمن به MBP، یک سازمان پلیس مخفی که توسط رژیم جدید استالینیستی در لهستان برای سرکوب مقاومت ضد کمونیستی ایجاد شده بود، پیوسته بود. هیرشمن قبل از اینکه بتواند شرح کاملی از تجربیات خود در اردوگاه ارائه دهد، به قتل رسید. رودولف ردر خلاصه ای از حساب خود از زندان اردوگاه بلزک را در کتاب "«بلزک»" منتشر کرد که در سال ۱۹۴۶ توسط کمیته تاریخی یهودیان در کراکوف چاپ شد. این کتاب در سال ۱۹۹۹ توسط موزه دولتی آشویتس-بیرکناو با ترجمه مارگارت ام. روبل تجدید چاپ شد. از گواهی ردر:
اردوگاه مرگ نوینگامه از بزرگترین اردوگاه های کار اجباری نازی ها بود که توسط رژیم نازی در سال ۱۹۳۸ در نزدیکی روستای نوینگامه ساخته شد. بیش از ۴۲ هزار نفر از یهودیان، لهستانی ها، روسها و بسیاری از کشورهای دیگر در این اردوگاه به قتل رسیدند. این اردوگاه ۸۴ اردوگاه فرعی نیز داشت.
پردیس سینمایی شکوفه (نام های پیشین: "سینما سیلوانا" - "سینما ملت") از مجموعه های سینمایی تهران است. این سینما در سال ۱۳۴۰ و در سه سالن با ظرفیت ۷۷۰ نفر تأسیس شد. این سینما دارای درجه کیفی "مدرن" می باشد. این سینما متعلق به مؤسسه فیلمیران می باشد و در سال ۱۳۸۹ توسط مؤسسه سینما شهر بازسازی شده است. سینما پردیس شکوفه در ضلع جنوب غربی میدان شهدا قرار دارد و نام آن پس از نوسازی، از سینما ملت به پردیس سینمایی شکوفه تغییر کرد.
ابوذر امینی کارگردان افغان مقیم هلند است. فیلم مستند او با عنوان «روی خط فراموشی»، از سوی مؤسسه مستندسازان افغانستان موفق به دریافت جایزه «سبغان بلانشه» و همچنین برنده جایزه کارت طلایی بهترین فیلم کوتاه ۲۰۱۰ در جشنواره ملی هلند شد.
ماکس کوگل (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۹۵ – درگذشته ۲۷ ژوئن ۱۹۴۶) یک نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و از فرماندهان اردوگاه کار اجباری راونسبروک، اردوگاه کار اجباری مایدانک، اردوگاه کار اجباری فلوسنبورگ و اردوگاه کار اجباری لیختنبورگ بود. زندگی. وی در ۱۶ اکتبر ۱۸۹۵ در شهر فوسن در امپراتوری آلمان زاده شد. وی چهارمین فرزند نجاری بود که در یک کارخانه اثاثیه محلی کار می کرد. کمی پیش از تولد شش سالگی مادرش را از دست داد. در سال ۱۹۰۷ پدرش را نیز از دست داد و برای ادامه زندگی به مزرعه ای در نزدیکی خانه اش فرستاده شد. وی مجبور به ترک مدرسه شد و آموزش چوپانی دید و پس از آن به عنوان راهنمای کوهستان مشغول به کار شد. با شروع جنگ جهانی اول، وی داوطلبانه به خدمت پیاده نظام باواریا درآمد. تا ۱۲ ژانویه ۱۹۱۹ در ارتش خدمت کرد و به درجه سرجوخگی نیز رسید. سه بار در جنگ زخمی شد از جمله یک بار در نبرد وردن؛ و صلیب آهنین درجه ۲ را دریافت کرد. پس از جنگ به باواریا بازگشت و به عنوان کارمند در گارمیش-پارتنکیرشن مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۰ شغل خود را تغییر داد و یک فروشگاه سوغاتی باز کرد. پس از ۴ سال ورشکست شد. در جستجوی کار به سوئیس و اتریش سفر کر
د و در نهایت به فوسن بازگشت و به کار در کارخانه اثاثیه محلی که قبلاً پدرش در آن کار می کرد، مشغول به کار شد. در ۱۹۲۹ پسر هشت ساله اش را بر اثر سرخک از دست داد و پس از مدت کوتاهی از همسرش جدا شد. در ۲ مه ۱۹۳۲ به حزب نازی و در ژوئن ۱۹۳۲ به اس اس پیوست. اس اس. وی در سال ۱۹۳۷ آجودان فرمانده اردوگاه کار اجباری داخائو شد. از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۲ ابتدا مدیر عامل اجرایی و سپس با درجه اشتورمبانفورر فرمانده اردوگاه کار اجباری لیختنبورگ در اردوگاه کار اجباری راونسبروک شد. در سال ۱۹۴۲ فرمانده اردوگاه کار اجباری مایدانک شد و اتاق های گاز را در این اردوگاه راه اندازی کرد. وی هم چنین از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ فرمانده اردوگاه کار اجباری فلوسنبورگ بود. وی پس از جنگ فرار کرد اما در ژوئن ۱۹۴۶ در شهر شواباخ در نزدیکی نورنبرگ دستگیر شد. وی در ۲۷ ژوئن ۱۹۴۶ در سلول زندانش خود را حلق آویز کرد.