Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فارسی آغاز می شود و شامل اشعاری دربارهٔ مضامین دینی، عاشقانه و شخصی است. سلطان در این مجموعه تلاش کرده مفاهیم نه گانهٔ «رَسا» از سنت زیبایی شناسی هندویی را به مخاطبان فارسی زبان و مسلمان معرفی کند. اشعاری در ستایش پیامبر اسلام، صوفیان، خدایان هندو مانند ساراسواتی و گانگا، و همچنین دربارهٔ مادر، همسر، تنبور و فیل محبوب خود در این اثر دیده می شود. نسخه های مختلفی از این کتاب باقی مانده اند که برخی خوش نویسی ساده و برخی تذهیب های زیبا دارند. یکی از نسخه های مشهور آن در سال ۱۶۱۸ توسط خوش نویس دربار، خلیل الله بت شکن، نوشته شد و چنان مورد تحسین سلطان قرار گرفت که او را «پادشاه قلم» نامید. منابع. Wikipedia contributors, "Dakhini," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Dakhini&amp;oldid=514591423 (accessed September 30, 2012).
جان آرنولد ساعت ساز و مخترع برجسته اهل انگلستان بود. وی پایه گذار و مالک شرکت آرنولد و پسر است. ساعت های ساخت شرکت "آرنولد و پسر"، یکی از گران ترین و باپرستیژترین ساعت های موجود در جهان است.
الف بیکر بازیکن فوتبال زادهٔ اهل کشور انگلستان بود که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ تنها بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال ولز انجام داد. زندگی حرفه ای. الف بیکر در ایلکستون، داربی شر به دنیا آمد. او ۳۵۱ بازی برای باشگاه فوتبال آرسنال کرده و ۲۶ گل زده است.
ریخته (اردو:ریخته، هندی:रेख़्ता) گویشی فارسی شده از زبان اردو است. این گویش در اصل از گویش کاریبولی بوده است، در گذر زمان هندی، هندوستانی، هندوی و اردو هم خوانده شده و در واقع نیز با اردو تقریباً یکی است، امروزه بیشتر کاربرد آن در شعر اردو است. منابع. Wikipedia contributors, "Rekhta," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Rekhta&amp;oldid=509961977 (accessed September 30, 2012).
کوین دیویس بازیکن فوتبال زادهٔ اهل انگلستان است که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ تنها بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال مونته نگرو انجام داد.
سی. بی. فرای بازیکن فوتبال زادهٔ اهل انگلستان بود که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ تنها بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال ایرلند انجام داد. وی علاوه بر فوتبال در ورزش های کریکت، دو و میدانی و راگبی به صورت حرفه ای به فعالیت میپرداخت.
بلسریتر یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۲۴ قسمتی محصول سال ۲۰۰۸ که توسط استودیو گونزو و استودیو چندرسانه ای نیتروپلاس تهیه گردیده است. داستان "بلسریتر" در آلمان رخ می دهد، جایی که بشر توسط موجوداتی بیومکانیکی به نام دیمانیاک یا شیطانی گرفتار شده اند. با استفاده از خون شیطانی، دیمانیاک ها از جسد افراد مرده به وجود می آمدند و تبدیل به یک موجود کشنده که تشنه مرگ و نابودی است، می شدند. آن ها قادر به ترکیب شدن با وسایل الکترونیکی نیز بودند که آن ها را خطرناکتر نیز می نمود. در این میان شخصی به نام جوزف جبسون کسی بود که به این خون شیطانی آلوده شده بود ولی توانایی کنترل ذهن خود را داشت.
متیو توماس جارویس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال انگلستان بازی کرده است.
دیاکو، دَهیوکَ، یا دیا اُکو بنیان گذار و نخستین شاه حکومت ماد بود. نام وی در منابع گوناگون، به صورت های مختلفی ذکر شده است؛ از جمله هرودوت که نام وی را به صورت «دِیوکِس» نوشته است. نام دیاکو برگرفته از واژهٔ ایرانی "دَهْیوکَ" به معنی سرزمین است. تاریخِ دقیق دورهٔ حکمرانی دیاکو دقیقاً مشخص نیست و احتمالاً بیش تر نیمهٔ اول سدهٔ هفتم پیش از میلاد را دربرمی گرفته است. بنا بر گفته هرودوت، دیاکو ۵۳ سال پادشاهی کرد. براساس نوشته های هرودوت، دیاکو نخستین پادشاه ماد بوده که از آشوریان استقلال کسب کرده است. سارگون دوم شاه آشور در سال ۷۱۵ پیش از میلاد، متوجه شد که دیاکو با روسای اول، شاه اورارتو متحد شده است. او دیاکو را زیر نظر گرفت و در طی جنگ خود با منائیان، بار دیگر وارد ماد شد تا چنان که مدعی بود، به «هرج ومرج» آن جا پایان دهد. او در نهایت دیاکو را اسیر کرد و به همراه خانواده اش به حمات (در سوریه امروزی) تبعید کرد. اما دیاکو معاصر با سناحریب آشوری از تبعید بازگشته و احتمالا با حمایت آشوریان در هگمتانه یک پادشاهی دست نشانده برپا میکند. حکومتی که نه چندان مدتی بعد از کنترل آشوریان خارج شده و خود به دشمن برجسته آنها ب
دل شد. وی طرح و نقشهٔ ایجاد یک حکومت واحد ماد را در ذهن داشت و در یک دورهٔ بی قانونی در ماد، تلاش کرد تا عدالت را در دهکدهٔ خود اجرا کند و اعتبار و حسن شهرتی را به عنوان یک قاضی بی طرف به دست آورد. به این ترتیب حوزهٔ فعالیت او گسترش یافت و مردم روستاهای دیگر نیز به وی مراجعه می کردند تا اینکه سرانجام او اعلام کرد این جایگاه برای وی دردسرساز شده است و حاضر به ادامهٔ کار نیست. در پی این کناره گیری، دزدی و اغتشاش فزونی یافت و مادها گرد هم آمدند و این بار وی را به عنوان پادشاه برگزیدند. نخستین کار دیاکو پس از به پادشاهی رسیدن، گماشتن نگهبانانی برای خود و نیز ساخت پایتخت بود. شهری که دیاکو برای این منظور برگزید در زبان فارسی باستان هگمتانه و به زبان یونانی "اکباتان" خوانده می شد که همدان امروزی دانسته می شود. هگمتانه به معنی «محل اجتماع» یا «شهری برای همه» است و اشاره ای است به گردهم آمدن طوایف مادی که سابقاً متفرق بودند. او در اواخر قرن هشتم پیش از میلاد، دستور داد تا یک دژ مستحکم بر روی تپه ای در این شهر ایجاد شود تا همهٔ امور نظامی، دولتی و خزانه داری در آن انجام گیرد. پس از دیاکو، پسرش فرورتیش جانشین او شد و م
دت ۲۲ سال حکومت کرد. نام. نام دیاکو در منابع مختلف به صورت های گوناگونی ذکر شده است. هرودوت تاریخ نگار یونانی نام وی را به صورت دییوکیس ( Dēiokēs) ضبط کرده است. در متون آشوری از وی به نام "Da-a-a-uk-ku" یاد شده و در عیلامی به صورت "Da-a-(hi-)(ú-)uk-ka" و "Da-a-ya-u(k)-ka" آمده است. نام دیاکو برگرفته از واژهٔ ایرانی "-Dahyu-ka" است و اسم مصغر واژهٔ "-dahyu" (دَهیو) به معنی سرزمین است. نام قدیمی ایرانی دیاکو حتی در دوران بعدی نیز غیرمعمول نبود. در دورهٔ هخامنشیان، صورت فارسی باستان دیاکو، در چندین حکاکی ایلامی لوح های گلی تخت جمشید آمده است. این اشارات ظاهراً به اشخاص متفاوتی در ناحیه های حکومتی مجزایی برمی گشته است و از میان آنان می توان به رعیتی اشاره کرد که مأمور تسهیم بندی جیرهٔ غذایی اسب ها بوده است. فریدریش فون اشپیگل عقیده دارد که "دهایوکو" به معنی «ساکن و سرکردهٔ ده» و در واقع ریخت کهن همان واژهٔ «دهگان» (دهقان) است. همچنین فردیناند یوستی به پیروی از نظر اشپیگل، معتقد است که نام دیاکو، لقب اوست و شکل کوتاه شده ای از "dahyaupati" (دَهیااُپَتی) در فارسی باستان و "danhupaiti" (دَنهوپَیتی) در اوستایی است که
پایانهٔ ka (کَ) گرفته است. دوران حکومت. دوران حکومت دیاکو محل اختلاف آرا است. هرودوت می گوید که دیاکو مدت ۵۳ سال حکومت کرده و بر این اساس دربارهٔ دوران حکومت وی گمانه زنی هایی شده است اما به نظر می رسد که گزارش هرودوت بر مبنای روایتی شفاهی باشد. پژوهشگران از روی گزارش هرودوت به این نتیجه رسیده اند که دیاکو بنیان گذار خاندان سلطنتی ماد و همچنین نخستین پادشاه ماد بوده که از آشوریان استقلال کسب کرده است. اما باید بر این نکته تأکید شود که گزارش هرودوت آمیزه ای از افسانه های یونانی و شرقی است و از نظر تاریخی قابل اطمینان نیست. همچنین فرض بر این است که پادشاه مادی که گزارش های هرودوت حول و حوش او می چرخد، همان دیاکو پسر فرورتیش باشد، در نتیجه ممکن نیست که تاریخ دقیق دورهٔ حکمرانی او را مشخص کرد اما می توان گفت که احتمالاً اکثر نیمهٔ اول سدهٔ هفتم پیش از میلاد را در برمی گرفته است. ایگور دیاکونوف می گوید: «وضع دوران حکومت دیاکو در نوشته های هرودوت با تصویری که منابع آشوری از آن زمان (۶۷۵–۷۴۵ پیش از میلاد) رسم می کنند چندان مغایرت دارد که برخی از مورخان گواهی هرودوت را رد کرده اند.» دانشنامه ایرانیکا بنیان گذاری ماد
را سال ۷۰۸ پیش از میلاد به مرکزیت هگمتانه و توسط دیاکو ذکر می کند. در منابع آشوری در سال ۶۷۴ پیش از میلاد از اقدامات شخصی به نام کشتریته یاد می شود که برخی از محققان وی را همان فرورتیش دانسته اند. بر این اساس می توان سال ۶۷۴ پیش از میلاد را به عنوان پایان پادشاهی دیاکو در نظر گرفت و با احتساب حکومت پنجاه وسه سالهٔ وی، آغاز دوران پادشاهی دیاکو باید در حدود سال ۷۲۸ پیش از میلاد بوده باشد. در زیر فهرستی از دوران حکومت دیاکو بر پایهٔ نظر مورخان آمده است: در نتیجه بهتر است به دنبال تأییدیه های منابع میخی باشیم و در واقع، جورج اسمیت پیش تر در سال ۱۸۶۹ متوجه شد که در متون نئوآشوری در دورهٔ سلطنت سارگون دوم (۷۲۱ تا ۷۰۵ پیش از میلاد) چندین بار از شخصی به نام دیاکو یاد شده است. در گاهشماری سال هشتم سلطنت این پادشاه (یعنی سال ۷۱۵ پیش از میلاد) و در به اصطلاح کتیبهٔ نمایش خرساباد، از دیاکو به عنوان فرماندار (شکنو) یکی از استان های منا نام برده شده که بر منطقه ای هم مرز با پادشاهی های آشور و منا تا حدودی به طور مستقل حکومت می کرده است. موقعیت دقیق قلمرو او مشخص نیست، ولی احتمالاً در درهٔ زرین رود واقع بوده است. دیاکو، که
پسرش اسیر اورارتویی ها شده بود، از پادشاه اورارتو، روسای اول، در برابر حاکم منا، اوللوسونو، حمایت کرد اما سرانجام ناکام ماند زیرا که سارگون در این امر دخالت نمود و در نهایت دیاکو را اسیر کرد و به همراه خانواده اش به حمات (امروزه در سوریه) تبعید کرد. دیاکو احتمالاً سال پیش در شورشی بر ضد پادشاه منا، ایرانزو، دست داشته است زیرا از یکی از فرماندارانی که نامشان در گاهشماری آشوری همان سال فهرست شده، نام برده نشده و او احتمالاً همان دیاکو بوده است؛ هرچند صحت این امر را نمی توان با اطمینان تصدیق کرد. تشکیل پادشاهی ماد. محدودهٔ سرزمین ماد در روزگار باستان از سمت شمال به رود ارس و رشته کوه البرز، از مشرق به دشت کویر و از مغرب و جنوب به رشته کوه زاگرس محدود می شد. آنچه از متون آشوری برمی آید، آن است که مادها از سدهٔ نهم تا هفتم پیش از میلاد نتوانسته بودند چنان پیشرفتی بیابند که سبب هم گرایی و اتحاد و سازمان یافتگی قبایل و طوایف پراکندهٔ ماد بر محور یک رهبر و فرمان روای برتر و واحد که بتوان وی را پادشاه کل سرزمین های مادنشین نامید شده باشند. پادشاهان آشور در ضمن لشکرکشی های پرشمار خود به قلمرو سکونت مادها، همواره با شم
ار فراوانی از «شاهان محلی» روبه رو بوده اند و نه یک پادشاه واحد حاکم بر کل سرزمین های مادنشین. پس از مرگ سارگن دوم در ۷۰۵ پیش از میلاد توجهٔ آشوریان به نقطهٔ دیگری دور از نجد ایران معطوف شد. این فرصت با بیم همیشگی از حملهٔ آشوریان موجب تشکیل اتحادیه ای از شاهزادگان و شهریاران ماد شد. رهبران این جنبش پیروان دیاکو بودند. بر پایهٔ نوشته های هرودوت، دیاکو فرزند فرورتیش، کسی بود که طرح و نقشهٔ ایجاد یک حکومت واحد ماد را در ذهن داشت؛ مادها در دهکده های خودمختار جداگانه یا در شهرهای کوچک زندگی می کردند. دیاکو در یک دورهٔ بی قانونی در ماد، تلاش کرد تا عدالت را در دهکدهٔ خود اجرا کند و اعتبار و حسن شهرتی را به عنوان یک قاضی بی طرف به دست آورد به این ترتیب حوزهٔ فعالیت او گسترش یافت و مردم روستاهای دیگر نیز به وی مراجعه می کردند تا اینکه سرانجام او اعلام کرد درخواست های مردم زیاد است و این جایگاه برای وی دردسرساز و دشوار است و حاضر به ادامهٔ کار نیست. در پی این کناره گیری، دزدی و اغتشاش فزونی یافت و مادها گرد هم آمدند و وی را برای حل و فصل اختلافات به عنوان پادشاه برگزیدند. منابع آشوری نیز برای نخستین بار، در سال ۶۷۳ پ
یش از میلاد از پادشاهی مستقل ماد یاد می کنند. دیاکو احتمالاً به تقلید از آشوریان مراسمی برای بار ترتیب داد؛ هرودوت می نویسد که دیاکو در کاخ خود می ماند و تماسش از طریق فرستادن و دریافت پیام به بیرون بود و هیچ کس نمی توانست با پادشاه تماس مستقیمی داشته باشد و دادخواست ها و پیام ها تنها از طریق پیامگزاران صورت می گرفت که این محدودیت برای ایجاد نوعی حس ترس و احترام در میان مردم بود. همچنین، خندیدن و آب دهان انداختن در حضور پادشاه ممنوع بود. از دیگر اقدامات وی، ایجاد گروهی به نام «چشم ها و گوش های شاه» بود که این افراد چشم ها و گوش های شاه بودند و وظیفهٔ جاسوسی برای شخص شاه را داشتند؛ چنین سازمان و گروهی تا دورهٔ هخامنشیان وجود داشت. دیاکونوف معتقد است دیاکو نمی توانست پادشاه سراسر ماد باشد و حتی حاکم یک منطقهٔ بزرگ نیز نبود و تنها یکی از فرمان روایان کوچک و متعدد مادی بود ولی درخشش تاریخ اخلاف بر سیمای او پرتو افکنده و سبب شهرت او در تاریخ شد. دیاکو در آغاز کار به عملی سنجیده دست زده و دولت ضعیف و کوچک و تازهٔ خود را تحت حمایت ماننا که در آن زمان قدرت زیادی داشت قرار داد ولی بعد کوشید کاملاً مستقل گردد و بدین من
ظور با اورارتو عقد اتحاد بست. منبع آشوری نیز در وقایع سال ۷۱۵ پیش از میلاد، دیاکو را «حاکمی از جانب ماننا» می خواند. هگمتانه. پس از به پادشاهی رسیدن، اولین اقدام دیاکو گماشتن نگهبانانی برای خود و نیز ساخت پایتخت بود. شهری که دیاکو برای این منظور برگزید در زبان فارسی باستان هگمتانه و به زبان یونانی «اکباتان» خوانده می شد که همدان امروزی دانسته می شود. هگمتانه به معنی «محل اجتماع» یا «شهری برای همه» است و اشاره ای است به گرد هم آمدن طوایف مادی که سابقاً متفرق بودند. او در اواخر قرن هشتم پیش از میلاد، دستور داد تا یک دژ مستحکم بر روی تپه ای در این شهر ایجاد شود تا همهٔ امور نظامی، دولتی و خزانه داری در آن انجام گیرد. هرودوت توضیح می دهد که این مجتمع پادشاهی، توسط هفت دیوار متحدالمرکز که هر دیوار داخلی از دیوار بیرونی بلندتر بود و بر آن اشراف داشت، ساخته شد. این هفت دیوار، هرکدام به رنگ خاصی تزیین شده بود، دیوار اول (بیرونی) سفید، دومین دیوار به رنگ سیاه، سومی به رنگ سرخ تند، چهارمین آبی، پنجمی سرخ باز، ششمین دیوار به رنگ مسی و هفتمین و درونی ترین دیوار نیز طلایی رنگ بود. این نوع رنگ آمیزی در بابل، نشانهٔ سیارات
هفتگانه بودند ولی در هگمتانه، تقلیدی از بابل بود. قصر پادشاه به همراه گنجینه هایش هم در درون آخرین دیوار جای داشت. اگر چه این روایت هرودوت با آنچه که در منابع آشوری آمده — که حاکی از وجود سرکردگان مختلف در سرزمین ماد تا سال ها بعد از دیاکو است — مطابقت ندارد و تأسیس دستگاهی سلطنتی مستقل و ساخت چنین مجتمع پادشاهی بزرگ، چیزی نبوده است که آشوریان به راحتی در برابر آن سکوت کنند لذا این سخنان هرودوت اغراق آمیز می نماید یا بیانگر تصویری ساخته و پرداخته از دوره های بعد از حکومت دیاکو است. در هر حال پلیبیوس مورخ معروف یونانی در کتاب خود و در شرح همدان از این کاخ یاد کرده است که از عمر دراز این کاخ حکایت می کند. به عقیدهٔ برخی از مورخان و باستان شناسان، تپه ای که هم اکنون در شهر قرار دارد و به نام تپهٔ هگمتانه معروف است، محل واقعی شهر باستانی هگمتانه بوده است. برخی از مورخان، از جمله هنری راولینسون عقیده دارند که هگمتانهٔ مذکور در نوشته های هرودوت، همدان کنونی نیست و محل پایتخت قدیم ماد را باید در تخت سلیمان و در نزدیکی دریاچهٔ ارومیه به طرف جنوب شرقی، جستجو کرد؛ ولی برخی از پژوهشگران، همچون ژاک دمورگان معتقدند که هگم
تانهٔ هرودوت، همان محل همدان امروزی است و از برآمدگی های زمین و تپه ها، جاهای هفت قلعه دژ هگمتانه را می توان تشخیص داد. تبعید. سارگون دوم شاه آشور در سال ۷۱۵ پیش از میلاد، متوجه شد که دیاکو با روسای اول، شاه اورارتو متحد شده است. او دیاکو را زیر نظر گرفت و در طی جنگ خود با منائیان — که از خویشاوندان نژاد مادی بودند و در آذربایجان و جنوب دریاچهٔ ارومیه سکونت می کردند — بار دیگر وارد ماد شد تا چنان که مدعی بود، به «هرج ومرج» آن جا پایان دهد. وی در آن جا توانست دیاکو را اسیر کند ولی برخلاف عادت همیشگی آشوریان جانش را به او بخشید و در نبشته ای تشریفاتی در کاخ خود در خُرس آباد اعلام می کند: «دیاکو را به همراه قبیله اش به حمات تبعید کردم.» وی چندسالی در اسارت سارگون دوم بود و مادها به عنوان فرمان برداران و باج گذاران آشور، دچار فقر و از هم پاشیدگی شدند و آشوریان، دیاکو را به عنوان کسی که همیشه مطیع آشور باقی بماند و خراج خود را به طور مرتب به دربار آشور بپردازد و از جهات دیگر حتی از نظر تأمین نیروی نظامی برای آشوریان به هنگام درگیر شدن آشور در جنگ متعهد شود، وی را آزاد کردند و سپس او به عنوان رهبر قطعی و احتمالاً پ
ادشاه مادها برگزیده شد. لازم است ذکر شود در گزارش هرودوت ذکری از تبعید شدن دیاکو به میان نیامده و لذا می توان این احتمال را داد که منبع گزارش های هرودوت حماسه ای مادی بوده باشد چرا که مادها در تلاش بوده اند ماجرای تبعید دیاکو را مسکوت بگذارند و آن را جایگزین داستان کناره گیری وی از قدرت و به وجود آمدن اغتشاش و هرج ومرج در دوران غیبت او بکنند. دیاکو در تاریخ روایی ایران. برخی از ایران شناسان، دیاکو را با ویژگی هایی که هرودوت برای او برمی شمارد با هوشنگ شاهنامه یکی می گیرند و لقب «پَرَداتَ» یا «پیشدادی» را با «نخستین قانون گذار» یکی می دانند. سنت دینی، هوشنگ را نخستین کسی می داند که پادشاهی را در ایران برقرار کرد. میان گزارش هرودوت دربارهٔ دیاکو و گزارش اوستا، متون پهلوی، عربی و فارسی دربارهٔ هوشنگ، چند وجه مشترک در هویت هوشنگ و دیاکو وجود دارد که مهم ترین آن ها را می توان در سه نکته خلاصه کرد: جانشین. پس از دیاکو، پسرش فرورتیش جانشین او شد و به مدت ۲۲ سال حکومت کرد، هرچند که برخی از پژوهشگران بر این باورند که او پنجاه و سه سال حکومت کرده است (از ۶۷۸ تا ۶۲۵ قبل از میلاد) وی در دوران حکومتش، پارس را به اطاعت درآ
ورد و به جنگ با دیگر مردم فلات ایران پرداخت. او به آشور حمله برد؛ در این حمله مادها شکست خوردند و فرورتیش نیز در میان جنگ کشته شد.
گوین مک کن بازیکن فوتبال زادهٔ اهل انگلستان بود که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ تنها بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال اسپانیا انجام داد.
جان پیرسن بازیکن فوتبال زادهٔ اهل انگلستان بود که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ تنها بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال ایرلند انجام داد. وی بعدها به عنوان یک داور بریتانیایی مشغول به کار شد و در سال 1911 یک فینال بین المللی را سوت زد. پیرسون به عنوان فوتبالیست. درست در سال هایی که به فوتبال به تازگی در بریتانیا پا گرفته بود، یعنی سال 1981 پیرسون به تیم شهر خود یعنی «کرو آلکساندرا» پیوست . در آن زمان جان هارگریوز پیرسون تنها 13 سال داشت. در آن زمان کرو الکساندرو تنها در بازی های دوستانه یا مسابقات حذفی به میدان می رفت. در 23 اکتبر 1986 پیرسون در دور اول جام حذفی انگلستان شرکت کرد و در مقابل دو گل از 4 گل تیم خود را به ثمر رساند. در جریان آن بازی «کرو آلکساندرا» 4 بر 1 پیروز شد. 3 سال پس از پایان این مسابقه کرو یکی از نخستین تیم های عضو در مسابقات تازه تاسیس اتحادیه فوتبال بود. این تیم سه سال را در این لیگ گذراند و سپس از نخستین تیم های موسس لیگ دو انگلستان شد. «پیرسون» یکی از بازیکنان تک باشگاهی انگلستان بود که تمام عمر فوتبال خود را تا سال 1895 در کرو آلکسان
درا گذراند. در طی این مدت، بازیکن مذکور یک بار هم برای تیم ملی انگلستان به میدان رفت. دوران داوری. پس از پایان دوران حرفه ای به عنوان فوتبالیست، هارگریوز پیرسون به عنوان داور در لیگ و جام حذفی انگلستان مشغول شد. بزرگ ترین افتخار وی در آن دوره قضاوت بازی نیوکاسل یونایتد و بردفورد سیتی در سال 1911 بود.
چپیوس (ساخته شده در ۱۸۹۷ میلادی) نام "باغ ویلایی" است در کنار رود ایلر در ایالت بایرن آلمان. چپیوس در یک باغ تاریخی جای دارد. این ویلای تاریخی در منطقه شهری کمپتن ایم آلتگاو واقع شده است. ساختمان ویلا سه طبقه می باشد و شیروانی کوتاهی دارد.
علوان الشویع خوانندهٔ ایرانی اهل عبدالخان و اهواز و مبدع سبک آواز عربی علوانیه بود که به نام او معروف شد. سبک علوانیه از مرزهای خوزستان و ایران فراتر رفت و در عراق، بحرین و کویت نیز رواج یافت. هم اکنون هنرمندان و ترانه سرایان این کشورها این سبک را با نام «علوان اهوازی» می شناسند. علوان در این سبک، با نواختن ساز رباب که ساز سنتی خوزستان و جنوب عراق است، اشعاری از شاعران نامدار گذشته و حال را می خواند و همزمان با اجرا و ادای اشعار نام شاعر را ذکر می کرد. زندگی. علوان در یکی از روستاهای عرب نشین خوزستان به نام اهواز روستای عبدالخان به دنیا آمد. در دوران نوجوانی سخت علاقه مند به نوای حزن انگیز می شود. علوان از ابتدا، با ساز رباب که با دست خود ساخته بود شروع به نواختن کرد و آوازهای حزن انگیز ویا حماسی خود را که همراه با شعر های مناسب با زمان و اتفاقات آن زمان با موسیقی همراه می کند. او در دوران بزرگسالی بعداز اینکه پسر بزرگش شلش فوت شد به همراه همسر وفرزندانش عامر و عبد از روستای بهر مهاجرت ودر اهواز منطقه لشکر آباد کنونی و عامری و بعدها آسیه آباد ساکن شدند علوان از عشیره الگطارنه/بیت ارباط که بیشتر انها در عراق و
بخش قابل توجهی از آنها درآبادان ومنطقه منیوحی ساکن هستند فرزندان وی عبد و عامر اکنون در اهواز ساکن میباشند علوان در آوازهای خود بیشتر از اشعار حماسی و اخلاقی استفاده می کرد. او همچنین در آوازهایش مردم را به شجاعت، کرم، صبر، گذشت، صله ی رحم، پیکار با ظالم و یاری مظلوم دعوت می کرد. علوان لحنی را خواند که در آن از تمام لحن های منطقه خوزستان استفاده شده است. او شروع به خواندن اشعار شاعران قبل از خود کرد. در این لحن، هم حالت موسیقی به کار برده می شود و هم یادی از شاعران گذشته می شود. سبک علوانیه. علوان با جمع آوری چهار لحن حیاوی و البنیه و العربیه و الشریفیه یک لحن جدید به وجود آورد که به نام علوانیه شناخته شد. این نوع آواز بعد از مدتی، مورد استقبال عامه مردم و سایر هنرمندان قرار گرفت و به نام سراینده آن (علوان)، علوانیه نامگذاری شد. در ادبیات علوانیه، به نام شاعر یا گویندهٔ کلام، و زمانی که خواننده و نوازنده یکی است نیز اشاره می شود. امروزه علوانیه به آوازی توأم با آهنگ آرام و غمگین اطلاق می شود که تنها با ساز موسیقی رباب نواخته می شود. این سبک از هنرهای عامه مردم عرب ایران به حساب می آید. علوان لحنی را خواند که
در آن از تمام لحن های منطقه استفاده شده است. او شروع به خواندن اشعار شاعران قبل از خود کرد. در این لحن هم حالت موسیقی به کار برده می شود و هم یادی از شاعران گذشته می شود. موسیقی عربی در استان خوزستان به دو دسته کلاسیک یا مقامی و موسیقی ردیفی یا محلی تقسیم می شود. لحن علوانی جزو موسیقی های محلی استان خوزستان است. مشهودی پژوهشگر موسیقی عربی می گوید: این "طور" از مقام حجاز و مقام "بیات" تشکیل شده که درجه سوم آ ن ربع پرده و نیم پرده مدام کم می شود و حالت خاصی به وجود می آورد که در هیچ کدام از موسیقی های کشورهای عربی و ایران دیده نمی شود و تنها گوشه شوشتری در دستگاه همایون ایران به آن شبیه است و در میان مقام ها هم شباهت زیادی به مقام "حجاز" دارد. وی معتقد است این که در بعضی از سایت ها این لحن را به لحن "امیری" تشبیه کرده اند حقیقت ندارد. گفته می شود علی رشداوی یکی از بزرگترین نوازندگان رباب بود که در زنده نگه داشتن لحن علوانی نقش مهمی داشت. رواج علوانیه. در دوره شیخ خزعل موسیقی عربی خوزستان رونق و رواج فراوان یافت. خزعل افزون بر نوازندگان عرب محلی از گروههای موسیقی کشورهای عربی نظیر عراق، لبنان و مصر دعوت می کرد
تا در کاخ های وی برنامه اجرا کنند. در دوره پهلوی موسیقی عربی دچار رکود شد. در دهه چهل شمسی «علوان ابوشلش» در اهواز پدیدار شد که ردیف ها و دستگاههای آوازی و انواع شعر مردم عرب خوزستان را می شناخت. «علوانیه» با سبک آوازی «امیری» در مازندران مشابهت دارد. سبک علوانیه از مرزهای خوزستان و ایران فراتر رفت و در عراق و بحرین و کویت نیز رواج یافت. هم اکنون هنرمندان و ترانه سرایان این کشورها این سبک را با نام «علوان اهوازی» می شناسند. سبک آوازی علوانیه در بخش موسیقی «ریفی» قرار می گیرد. اکنون نیز در خوزستان، آوازخوانان بسیاری، سبک و شیوه علوان را دنبال می کنند. «حسان الگزار» در بخش «شاوور» شهرستان شوش دانیال یکی از افرادی بود که با این سبک ترانه سرایی می کرد. علوانیه موسیقی و آواز بسیار غمناک عربی محلی است که به نام مبدع آن علوان، «علوانیه» نامیده می شود. در «عتاب» نیز نوعی غم و اندوه احساس می شود ولی «ابوطلگه» یا «بسته» که هم به شکل فردی و اغلب به شکل جمعی خوانده می شود با شادی و گاه با رقص یا «طلگت اصبع» همراه است. ابزارهای موسیقی محلی عربی عبارتند از: مطبگ، ماصول، النای، العذابه، الطبله، الدف، الزنجاری، سچابیق، رباب،
سنتور و دَمام.
جیمز فردریک مک لود پرینسپ بازیکن فوتبال زادهٔ اهل کشور انگلستان بود که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ تنها بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال اسکاتلند انجام داد.
عناصر متحرک ژنتیکی ، قطعاتی از DNA هستند که می توانند وارد ژنوم شده یا از آن خارج شوند. آن ها عبارتند از : باربارا مک کلینتوک در سال ۱۹۸۳، جایزه نوبل در پزشکی را به دلیل کشف عناصر متحرک ژنتیکی دریافت کرد.
تروپوپاز (به انگلیسی: "Tropopause") یا وَردایست بخشی از هواکره (اتمسفر) است که نقش لایه مرزی میانی تروپوسفر (وردسپهر) و استراتوسفر (پوشن سپهر) را دارد. تروپوپاز یک لایه گرادیان-طبقه بندی ترمودینامیکی است که انتهای تروپوسفر را نشان می دهد و تقریباً بالاتر از مناطق استوایی و حدود بالاتر از مناطق قطبی زمین است. تعریف. با فاصله گرفتن از سطح زمین، دمای هوا کاهش پیدا می کند. تروپوپاز منطقه ای است که در آنجا کاهش دما با افزایش ارتفاع متوقف می شود و جو در آنجا به طور کامل خشک است. نرخ کاهش دما در تروپوسفر مثبت است، یعنی در لایهٔ تروپوسفر، با افزایش ارتفاع از میزان دما کاسته می شود. در حقیقت تروپوپاز منطقه ای است که این نرخ کاهش دما از مثبت به منفی تغییر می کند و بنابراین نرخ کاهش دما در استراتوسفر منفی است، یعنی در این لایه با افزایش ارتفاع، بر میزان دمای هوا افزوده می شود. تعریف دقیق تروپوپاز که توسط سازمان جهانی هواشناسی مورد استفاده قرار می گیرد این گونه است: در تعریف فوق، سطح تروپوپاز به عنوان یک تابع پیوسته در نظر گرفته شده است، یعنی دما در این لایه تابعی پیوسته از ارتفاع است، اما گرادیان دما این گونه نیست. مکان
. تروپوسفر یکی از پایین ترین لایه ها در هواکره است که در بالای لایهٔ سطحی جو زمین قرار دارد و منطقه ای است که بیشتر پدیده های جوی در آن اتفاق می افتند. تروپوسفر از بالای لایه سطحی جو گسترش پیدا می کند و ارتفاع اش به طور متوسط از ۹ کیلومتر در مناطق قطبی تا ۱۷ کیلومتر در مناطق استوایی تغییر می کند. اندازه گیری نرخ کاهش دما در لایه های تروپوسفر و استراتوسفر، به شناسایی محدودهٔ مکانی تروپوپاز کمک می کند، زیرا نرخ کاهش دما در استراتوسفر منفی است، یعنی با افزایش ارتفاع در این لایه، دمای هوا نیز افزایش می یابد، تروپوپاز در منطقه ای قرار گرفته که در آن نرخ کاهش دما، از حد معینی کمتر می باشد. تروپوپاز از دمای تمام لایه های زیرین خود تأثیر می پذیرد، بنابراین در مناطق استوایی به بیشترین ارتفاع و در نقاط قطبی به کمترین ارتفاع خود می رسد. به همین دلیل، سردترین لایه در جو، در ارتفاع ۱۷ کیلومتری از سطح زمین بر فراز استوا قرار دارد. به دلیل تفاوت ارتفاع نقاط مختلف تروپوپاز، بیشترین و کم ترین ارتفاع های این لایه با نام های "تروپوپاز استوایی" و "تروپوپاز قطبی" شناخته می شود روش دیگر تشخیص ناحیه تروپوپاز، بررسی ترکیبات شیمیایی
موجود در جو است. به طور مثال، لایه های زیرین استراتوسفر حاوی مقادیر بیشتری گاز اوزون نسبت به لایه های بالاتر است، اما مقادیر کمتری بخار آب را دربردارد.
آنتونیس ساماراس ، (زاده ۲۳ مه ۱۹۵۳) اقتصاددان و سیاستمدار یونانی است که از ۲۰ ژوئن ۲۰۱۲ تا ۲۶ ژانویه ۲۰۱۵ نخست وزیر یونان بود. او همچنین از سال ۲۰۰۹ رهبر حزب محافظه کار دموکراسی نو بوده است.