Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مارس ۱۹۴۴، از مجموع ۱۷,۵۰۰ کارگر برده، نزدیک به ۲,۹۰۰ نفر در دورا جان باختند. ۳,۰۰۰ نفر دیگر که بسیار بیمار یا در حال مرگ بودند به اردوگاه های کار اجباری لوبلین-مایدانک و برگن-بلزن فرستاده شدند. تعداد کمی از آن ها زنده ماندند. در پایان سال ۱۹۴۳، گروه های کاری دورا «بالاترین نرخ مرگ ومیر را در کل سیستم اردوگاه های کار اجباری» داشتند.تا اواخر سال ۱۹۴۳، تولید آغاز شده بود. در ۱۰ دسامبر، آلبرت اشپر و کارکنانش از تونل ها بازدید کردند و شرایط وحشتناک را مشاهده کرده و آن ها را پر از اجساد یافتند. برخی از کارکنان اشپر چنان شوکه شده بودند که مجبور شدند مرخصی اضافی بگیرند. یک هفته بعد، اشپیر به هنس کاملر نامه ای نوشت و به او به خاطر موفقیتش «در تبدیل تأسیسات زیرزمینی... از وضعیت خام دو ماه پیش به کارخانه ای که در اروپا بی همتاست و حتی با استانداردهای آمریکایی نیز برابری می کند. من از این فرصت استفاده می کنم تا قدردانی خود را برای این دستاورد منحصر به فرد ابراز کنم و از شما بخواهم که در آینده نیز به این روش شگفت انگیز از آقای دگنکلب حمایت کنید». ساخت وساز و اردوگاه های فرعی. در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۳، ساخت اردوگاه روی زمین، کمت
ر از یک کیلومتر از ورودی تونل B به اندازه کافی تکمیل شد تا کارگران بتوانند به آنجا نقل مکان کنند. محل اقامت زیرزمینی زندانیان (Schlafstollen یا «تونل های خواب») در ماه مه ۱۹۴۴ برچیده شد. علاوه بر اردوگاه اصلی دورا، که به طور متوسط ۱۵،۰۰۰ زندانی را در خود جای می داد، زیراردوگاه های اصلی عبارت بودند از Lager Ellrich (تاسیس شده در ۲ مه ۱۹۴۴، با میانگین حدود ۸،۰۰۰ زندانی)، Lager Harzungen (۱ آوریل ۱۹۴۴، ۴،۰۰۰ زندانی)، Lager Rottleberode (۱۳ مارس ۱۹۴۴، ۱،۰۰۰ زندانی) و واحدهای ساخت و ساز SS III و IV (در مجموع حدود ۳،۰۰۰ زندانی، توزیع شده در چندین اردوگاه کوچک در امتداد خط آهن تازه ساخته شده بین نوردهاوزن و هرتسبرگ آم هارتس). پس از استقلال رسمی میتلباو، زیراردوگاه های بیشتری اضافه شدند. تا بهار ۱۹۴۵، تعداد زندانیان در حدود ۴۰ اردوگاه به بیش از ۴۰،۰۰۰ نفر رسید. از بهار/تابستان ۱۹۴۴، اردوگاه به مرکز سیستم زیراردوگاه خود تبدیل شد. در اصل، این ها هنوز بخشی از سیستم بوخنوالت بودند. با ایجاد Jägerstab (ستاد جنگنده)، به رهبری اشپر، به عنوان نهادی برای نظارت بر افزایش تولید هواپیماهای جنگنده و انتقال تولیدهای نظامی به زیرزم
ین، تأسیساتی برای تولید هواپیماهای جنگنده برای شرکت یونکرس قرار بود در اطراف نوردهاوزن ایجاد شود - همراه با زیرساخت های لازم. علاوه بر این، پس از ایجاد Geilenbergstab (به نام ادموند گایلنبرگ)، در تابستان ۱۹۴۴ ساخت و ساز زیرزمینی بیشتری برای صنعت نفت آلمان درخواست شد. تقاضا برای کارگران برای این پروژه ها با زندانیان اردوگاه های کار اجباری، و همچنین با کارگران اجباری خارجی، اسرای جنگی و آلمانی های اجبارشده برآورده شد. مدیریت اساس در اواخر سپتامبر ۱۹۴۴ میتلباو-دورا را از بوخنوالت جدا کرد و دورا مرکز آن شد. در واقع، اردوگاه جدید در ۱ نوامبر ۱۹۴۴ با ۳۲،۴۷۱ زندانی رسماً راه اندازی شد. زندانیان. زندانیان از تقریباً تمام کشورهای اروپا آمده بودند؛ بسیاری از آن ها به دلایل سیاسی دستگیر شده بودند. پس از ماه مه ۱۹۴۴، یهودیان نیز به میتلباو آورده شدند. با انحلال به اصطلاح Zigeuner-Familienlager (اردوگاه خانوادگی کولی ها) در آشویتس-بیرکناو، اس اس بسیاری از کولی ها و سینتی ها را بین آوریل و اوت ۱۹۴۴ به میتلباو منتقل کرد.زندانیان در معرض خشونت شدید قرار داشتند. در نتیجه، آن ها اغلب دچار آسیب های جسمی، از جمله ناتوانی دائمی,
بدشکلی، مرگ می شدند. ضرب و شتم شدید امری روزمره بود، همانطور که گرسنگی عمدی، شکنجه و اعدام های فوری. در مجموع، حدود ۶۰،۰۰۰ زندانی بین اوت ۱۹۴۳ و مارس ۱۹۴۵ از اردوگاه های میتلباو عبور کردند. تعیین دقیق تعداد افراد کشته شده غیرممکن است. پرونده های اس اس حدود ۱۲،۰۰۰ کشته را ثبت کرده اند. علاوه بر این، تعداد نامشخصی از زندانیان ثبت نشده در اردوگاه ها جان باختند یا به قتل رسیدند. حدود ۵،۰۰۰ بیمار و در حال مرگ در اوایل ۱۹۴۴ و در مارس ۱۹۴۵ به لوبلین و برگن-بلسن فرستاده شدند. از میان کشته شدگان، حدود ۳۵۰ نفر به دار آویخته شدند (از جمله ۲۰۰ نفر به اتهام خرابکاری). نرخ اعدام ها به طور قابل توجهی پس از ورود پرسنل از آشویتس افزایش یافت: در فوریه و مارس ۱۹۴۵، اس اس در برخی روزها ۳۰ نفر، و در یک مورد حتی ۵۰ زندانی را به دار آویخت. عملیات اردوگاه. تولید راکت. در ۱ ژانویه ۱۹۴۴، میتلورک اولین سه راکت خود را تحویل داد که همگی از نقص های جدی تولید رنج می بردند. اس اس زندانیانی را که در پاییز و زمستان ۱۹۴۳/۴۴ تونل ها را گسترش داده بودند، برای کار واقعی تولید غیرقابل استفاده می دانست، زیرا یا بسیار ضعیف شده بودند یا برای کار در خ
طوط مونتاژ صلاحیت نداشتند. در نتیجه، زندانیان جدیدی از اردوگاه های اجباری دیگر آورده شدند. از مارس ۱۹۴۴، دیگران به زیراردوگاه های تازه ایجاد شده در اطراف نوردهاوزن منتقل شدند، جایی که به حفر تونل های جدید یا کار در سایت های ساختمانی روی زمین ادامه دادند. تا اواخر ژانویه، ۵۶ راکت تولید شده بود. تا ماه مه، تولید ماهانه به ۴۰۰ واحد رسید. هنوز نقص هایی وجود داشت که منجر به انفجارهایی در سکوی پرتاب و در هوا می شد. تولید هنوز بسیار پایین تر از هدف ۱،۰۰۰ واحد در ماه بود. ورنر فون براون در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۴ و دوباره در ۶ مه ۱۹۴۴ از کارخانه نوردهاوزن بازدید کرد، زمانی که با والتر دورنبرگر، آرتور رودولف و آلبین ساواتزکی ملاقات کرد و درباره نیاز به به بردگی گرفتن ۱،۸۰۰ کارگر ماهر فرانسوی دیگر بحث کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۴، اولین موشک فاو-۲ ساخته شده در میتلباو با موفقیت به سمت لندن پرتاب شد. در آن ماه، تولید به ۶۰۰ واحد رسید، سرعتی که تا فوریه ۱۹۴۵ حفظ شد. کاهش در تولید. تا زمانی که دورا در نوامبر ۱۹۴۴ عملیاتی شد، کاهش میتلباو-دورا قبلاً آغاز شده بود. با ازدحام بیش از حد زیر اردوگاه ها و سردتر شدن هوا، شرایط در تمام اردوگاه ه
ا بدتر شد و میزان مرگ و میر به طور قابل توجهی افزایش یافت. پس از رسیدن به اوج ۷۵۰ کشته در ماه در مارس ۱۹۴۴، این تعداد تا تابستان به ۱۰۰ تا ۱۵۰ کشته در ماه کاهش یافته بود. از نوامبر تعداد کشته ها دوباره افزایش یافت و در دسامبر ۱۹۴۴، آمار رسمی ۵۷۰ کشته در ماه بود که ۵۰۰ نفر از آنها در Lager Ellrich جان باختند. انتقال از آشویتس. در اواخر سال ۱۹۴۴، اس اس شروع به تخلیه زندانیان آشویتس و گروس-روزن در برابر پیشروی ارتش سرخ کرد. بسیاری از آنها به میتلباو منتقل شدند. تا مارس ۱۹۴۵، حدود ۱۶،۰۰۰ زندانی، از جمله زنان و کودکان، وارد شدند. اگرچه بسیاری در مسیر جان باختند، این امر تعداد یهودیان در میتلباو را افزایش داد. کسانی که زنده ماندند اغلب بسیار ضعیف یا بیمار بودند. بار دیگر، میزان مرگ و میر افزایش یافت: بین ژانویه و اوایل آوریل ۱۹۴۵، حدود ۶،۰۰۰ زندانی جان باختند که حدود ۳،۰۰۰ نفر از آنها در Boelcke-Kaserne (یک پادگان سابق لوفت وافه) در نوردهاوزن بود که پس از ژانویه ۱۹۴۵ توسط اس اس به عنوان اردوگاه مرگ اصلی برای سیستم میتلباو استفاده می شد. همچنین از ژانویه تا آوریل ۱۹۴۵، حداقل ۱،۷۰۰ موشک فاو-۲ و بیش از ۶،۰۰۰ موشک فاو-
۱ ساخته شد. تخلیه. در اوایل آوریل ۱۹۴۵، همزمان با پیشروی نیروهای آمریکایی به سمت هارتس، اس اس تصمیم گرفت اکثر اردوگاه های میتلباو را تخلیه کند. با عجله زیاد و خشونت قابل توجهی، زندانیان مجبور شدند سوار واگن های باری شوند. چندین قطار، هر کدام با هزاران زندانی، تا ۶ آوریل منطقه را به سمت برگن-بلسن، زاکسن هاوزن و راونسبروک ترک کردند. دیگران مجبور شدند از میان تپه های هارتس به سمت شمال شرقی پیاده روی کنند. کسانی که نمی توانستند با این راهپیمایی های مرگ همراه شوند، توسط نگهبانان بدون محاکمه تیرباران می شدند. بدترین جنایت در گاردلگن رخ داد، که به کشتار گراده لگن معروف است. بیش از ۱،۰۰۰ زندانی از اردوگاه های فرعی میتلباو و نوینگامه در انباری که به آتش کشیده شد، به قتل رسیدند. کسانی که زنده نسوختند، توسط اس اس، ورماخت و مردان فولکس اشتورم تیرباران شدند. در مجموع، اگرچه آمار قابل اعتمادی از تعداد کشته شدگان در این انتقال ها وجود ندارد، تخمین ها تعداد زندانیان کشته شده را تا ۸،۰۰۰ نفر برآورد می کنند. آزادسازی. از آنجا که بیشتر اردوگاه های سیستم میتلباو کاملاً تخلیه شده بودند، زندانیان زیادی برای آزادسازی توسط متفقین با
قی نمانده بودند. اس اس چند صد زندانی بیمار را در دورا و در Boelcke-Kaserne رها کرد. آنها زمانی که نیروهای آمریکایی (شامل لشکر ۳ زرهی، لشکر ۱۰۴ پیاده و لشکر ۹ پیاده) در ۱۱ آوریل ۱۹۴۵ به نوردهاوزن رسیدند، آزاد شدند. همچنین حدود ۱،۳۰۰ زندانی مرده در سربازخانه ها وجود داشت. خبرنگاران جنگی از زندانیان مرده و در حال مرگ در دورا عکس و فیلم تهیه کردند. مانند مستندسازی جنایات نازی ها در برگن-بلسن، این ها در سراسر جهان منتشر شدند و به برخی از شناخته شده ترین شواهد جنایات نازی ها تبدیل شدند. بیشتر زندانیانی که از انتقال ها جان سالم به در بردند، در اواسط آوریل در برگن-بلسن یا سایر اردوگاه ها آزاد شدند. با این حال، برخی تا اوایل ماه مه زندانی ماندند و در مکلنبورگ یا اتریش آزاد شدند. در مجموع، حتی برآوردهای محافظه کارانه تعداد افرادی را که از فرستاده شدن به میتلباو-دورا جان سالم به در نبردند، بیش از ۲۰،۰۰۰ نفر تخمین می زنند. بنابراین، حدود یک نفر از هر سه نفری که در اینجا محبوس بودند، جان سالم به در نبرد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Mittelbau-Dora
میلتورک کارخانه ای آلمانی بود که در جنگ جهانی دوم در زیرزمین در کنشتاین ساخته شد تا از بمباران متفقین جلوگیری شود. این کارخانه از کارگران اجباری از اردوگاه گردآوری میتلباو-دورا برای تولید موشک های بالستیک فاو-۲ و بمبهای پرنده فاو-۱ و دیگر تسلیحات استفاده می کرد. اولین آزمایش های موشکی وِرنر فون براون در پینه مونده انجام می شدند اما پس از شناسایی و بمب باران هوایی متفقین از سال ۱۹۳۶ این آزمایش ها در ادامه یافتند زیرا در این منطقه معدن گچی را در دل کوه انتخاب کردند که با ۷۰۰۰ برده کارگر که بسیاری از آنها کشته شدند دو تونل موازی در مجموع با طول ۳ کیلومتر حفر کردند که یکی راه آهن دوطرفه برای حمل و نقل باشد و دومی محل دستگاه های ساخت موشک. در بین این دو تونل موازی ۴۶ تونل هر کدام به طول ۱۵۰ متر حفر شدند که در مجموع ۱۱ کیلومتر تونل با مساحت ۹۳هزار متر مربع بود به نام میتلورک. به دلیل بیماری عظیم گرایی هیتلر پروژه پرتاب این موشک ها قرار بود از ساختمان بتن یکپارچه و عظیمی با ضخامت ۵ متر در شکاف کوه در انجام شود اما پایانه های پرتاب موشک توان مقاومت در برابر بمب باران را نداشتند در نتیجه همان طور که پیشتر ارتش پیشنهاد
کرده بود از سکوهای پرتاب متحرک استفاده کردند که ۵۰۰۰ نفر قربانی در لندن داشت اما با پیش دستی متفقین پرتاب کننده های نازی از محدوده تیردست انگلستان خارج شدند. منابع. Mittelwerk ویکی انگلیسی
بمباران راهبردی در جریان جنگ جهانی دوم به کارزار هوایی اشاره دارد که در برخی از دولت های درگیر در جنگ جهانی دوم جهت بمباران هوایی اهداف راهبردی در خاک دشمن در آن درگیر بودند. این اهداف شامل راه آهن، بندرها، مناطق غیرنظامی و مناطق صنعتی می شدند. این راهبرد معتقد بود پیروزی های بزرگ را می توان با حمله به زیرساخت های صنعتی و سیاسی دشمن به دست آورد. بمباران های اولیه علیه آلمان. به منظور اجتناب از گرفتار شدن به اقدامات تلافی جویانه "لوفت وافه" در اثر واردن آمدن تلفات غیرنظامی به آلمان، عملیات بمب افکن های بریتانیایی علیه آلمان از روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با هدف گرفتن کشتی های جنگی "کریگس مارینه" در دریای شمال آغاز شد. ناو سنگین "ادمیرال شِر" و ناو "اِمدن" نخستین کشتی هایی بودند که مورد حمله قرار گرفتند. این و سایر حملات با وارد آوردن خسارت به ناوگان بمب افکن های بریتانیا به نتیجه خاصی نرسیدند. در همین زمان بریتانیایی ها همچنین اقدام به انتشار میلیون ها برگه تبلبغاتی به کمک بمب افکن های خود بر فراز مناطق مسکونی آلمانی کردند. این کار نیز در مواجهه با کاستی ها و مشکلات مختلف، با توجه به روحیه بالای حاصل از پیروزی های
اولیه در میان آلمانی ها هیچ اثر مفیدی حاصل ننمود. نخستین حمله هوایی علیه یک هدف در خاک آلمان شب ۱۹ مارس سال ۱۹۴۰ صورت گرفت. همچنان با اجتناب از هدف گرفتن غیرنظامیان، پنجاه بمب افکن ویتلی و همپدن بریتانیا پایگاه هواگردهای دریایی "لوفت وافه" در هورنوم در جزیره کم جمعیت زیلت را بمباران کردند. با وجود ادعای خدمه در مورد اصابت قرار دادن چندین نقطه از تأسیسات، یک عملیات شناسایی عکس برداری متعاقب نشان گر هیچ خسارت جدی در نتیجه این حمله نبود. در چند هفته آتی الگوی حملات تغییری نکرد. در نهایت در پی بمباران روتردام در هلنددر میانه ماه مه توسط "لوفت وافه"، بریتانیایی ها نیز به دستور روز ۱۵ مه وینستون چرچیل، نخست وزیر این کشور دست از اجتناب از آسیب رساندن به غیرنظامیان آلمانی در حملات هوایی خود کشیدند. چرچیل در این هنگام معتقد بود کشورش از نیروی زمینی مناسبی جهت غلبه بر قدرت نظامی آلمان برخوردار نیست و محاصره اقتصادی علیه این کشور نیز شکست خورده است. از این رو به پندار او تنها اقدامی که می توانست آلمان را به زیر بکشد بمباران های «تخریب کننده و نابودگر» در سرزمین اصلی آن با بمب افکن های سنگین بود. بدین شکل، همان شب ۹۹ بمب
افکن بریتانیایی راهی هدف گرفتن تأسیسات نفتی و راه آهن در ناحیه رور شدند تا بمباران راهبردی آلمان توسط متفقین رسماً آغاز شود. درحالی که با وجود خوشبینی ابراز شده از جانب فرماندهی نیروی بمب افکن های بریتانیا، بمباران های راهبردی هنوز سال ها با تصوری که چرچیل از آن ها داشت، فاصله داشتند. این گونه بمباران ها گونه کاملاً جدیدی در رزم نوین بدون دکترین عملیاتی و فناوری لازم جهت پشتیبانی کامل از آن ها بودند. بمب افکن های بریتانیایی در آن زمان به ناوبری رادیویی و رادار مجهز نبودند و ابزار هدف گیری استانداری نداشتند. این بمب افکن ها در عملیات های شبانه مسیر خود را به درون اراضی آلمان را با ستارگان و اهدافشان را با نور ماه می یافتند. شرایط مناسب جوی هم لازمه این روش بود که البته به نفع اقدامات مقابله ای آلمانی ها نیز تمام می شد. آتشبارهای سنگین ضدهوایی آلمان در ارتفاع کمتر از سه هزار متر و آتشبارهای سبک خودکار ۳۷ و ۲۰ میلی متری آن در ارتفاع های پایین تأثیر بالایی علیه هواگردهای دشمن به نمایش گذاشتند. بمب افکن های بریتانیایی برای در امان ماندن از آتش این تسلیحات اقدام به پرواز در ارتفاع های بسیار بالا، حرکات زیگ زاگ یا
عمل در شب های غیر مهتابی می کردند. درنتیجه این بمباران ها به اندازه ای بدون دقت صورت می گرفت که آلمانی ها را در شناسایی اهداف مورد نظر بریتانیایی ها به زحمت می انداخت. در چهار ماهه نخست تهاجم هوایی علیه آلمان، نیروی هوایی بریتانیا ۴۰۰۰ سورتی اجرا کرد که در جریان آن ۱۶۳ هواگرد خود را از دست داد. تا این زمان توپ های ضدهوایی سنگین آلمان به حدود ۴۵۰ عدد رسیده بود. بریتانیا تا سال ۱۹۴۱، هر شب می توانست تنها نزدیک به ۴۰۰ بمب افکن به منظور عملیات فراهم کند که بسیار کمتر از توان آلمان بود. با وجود بدون تأثیر بودن یا اثر ناچیز این بمباران ها بر روحیه آلمانی ها یا بر ظرفیت تولید تسلیحات آن ها و با مشاهده اثر مشابه بمباران های دشمن بر خود، رهبران بریتانیا همچنان بر نقش تعیین کننده آن اصرار داشتند. در نهایت با آغاز یورش آلمان به شوروی در جریان عملیات بارباروسا، بریتانیا دیگر نمی توانست بی تأثیر بودن کارزار بمباران های خود را انکار کند. به شکلی که آمار ارائه شده توسط سخنگوی دولت این کشور نشان گر نرسیدن ۸۰ درصد از این بمب افکن ها به منطقه ای به مساحت ۲۰۰ کیلومتر مربعی حول هدف مورد نظر بود. این بمب افکن ها بمب های خود در مز
ارع و جنگل ها فرومی ریختند. همان تعداد اندکی نیز که به آن مساحت بسیار بزرگ حول هدف می رسیدند نیز خطای زیادی در اصابت داشتند. بدین ترتیب با وجود این که بریتانیا این روش را تنها راه واکنش به آلمان می دید، نتایج حملات به سختی توجیه کننده اقدام به آن بودند. در ده تهاجم هوایی که بین ماه های ژوئن تا نوامبر سال ۱۹۴۱ علیه برلین صورت گرفت تنها ۱۳۳ آلمانی کشته شدند؛ درحالیکه این عدد در تلفات خدمه بمب افکن های بریتانیایی تقریباً به سه برابر می رسید. در مجموع در این سال بیش از هزار خدمه بمب افکن های بریتانیایی در عملیات های بمباران علیه آلمان جان خود را از دست دادند که در مقایسه با سال قبل از آن دو برابر شده بود. تهدید بمب افکن های بریتانیایی تا اوایل سال ۱۹۴۲ به اندازه ای برای آلمانی ها پایین بود که "لوفت وافه" تنها دو جناح شکاری برای محافظت از حریم هوایی تمامی اروپای غربی به کار گرفته بودند. بدین ترتیب چرچیل هم که طرح های بلندپروازانه ای بدین منظور داشت، شروع به تعدیل نظرات خود کرد. شوروی علیه آلمان. پس از آن که نخستین حملات هوایی آلمان به مسکو در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ صورت گرفت، سپهبد سیمیون ژاورونکوف، فرمانده نیروی هوان
وردی دریایی شوروی، تصمیم به اجرای حملات تلافی جویانه هوایی علیه برلین گرفت. با وجود آگاهی از خسارت مادی حداقلی چنین حملاتی، این طرح ضربه زدن به حیثیت آلمان و تقویت روحیه نیروهای شوروی با کشیدن جنگ به داخل خاک دشمن را دنبال می کرد. با توجه به پیشروی عمیق ورماخت تا بدین زمان در خاک شوروی، تنها نقطه ای که امکان دسترسی شوروی به برلین را می داد یک پایگاه هوایی در جزیره سارمنا در استونی در دریای بالتیک بود. نخستین حمله روز ۷ اوت سال ۱۹۴۱ با ۱۵ بمب افکن دی بی-۳تی انجام شد. طبق پیش بینی آسیب وارد آمده تا حدود زیادی ناچیز بود. به هر صورت هواگردها اهداف خود را مورد اصابت قرار دادند و همگی به پایگاه بازگشتند. دفاع هوایی برلین در جریان این حمله کاملاً غافلگیر شد؛ چرا که دیده بانی آن غالباً به سمت غرب متمرکز بود. شوروی شب روز بعد ۸ اوت حمله هوایی دیگری به برلین ترتیب داد و ۷۲ بمب و ۲۵۰۰ برگه تبلیغات بر آن ریخت. این بار یک هواگرد شوروی از دست رفت. پیش از تهاجم آلمانی ها به جزیره سارمنا ۷ حمله هوایی دیگر نیز علیه برلین صورت گرفت. شوروی در مجموع ۵۴ سورتی علیه این شهر به انجام رساند که در جریان آن ۲۰ هواگرد آن ساقط شدند.
اقیانوس تتیس یا فراخکرت، اقیانوسی باستانی که میان قاره های گندوانا و لورازیا در بیشتر دوران میانه زیستی (پرمین بالایی تا ژوراسیک میانی) بود. انتهای غربی این اقیانوس بعدها اروپای جنوبی و آفریقای شمالی را از هم جدا کرد. تحول. کمی پس از ۶۵ میلیون سال پیش تا ۵۵ میلیون سال پیش، بخشی از ابرقاره گوندوانا از آن جدا شد که بعدها صفحه هند-استرالیا را تشکیل داد. این بخش که به صورت مستمر به راه خود ادامه می داد، در پایان به اوراسیا نزدیک و نزدیک تر شد تا آنکه برخورد آن با اوراسیا پایان تتیس و پدید آمدن رشته کوه هیمالیا را رقم زد. بسته شدن این اقیانوس میانه زیستی به احتمال زیاد از دوران کرتاسه بالایی آغاز شد. پیش از قرار گرفتن در میان هند و آسیا، تتیس برای ۴۵ میلیون سال میان لوراسیا و گوندوانا بود. تصور می شود دریای خزر (یا کاسپین همچنین در برخی موارد به مازندران)، دریای سیاه ،دریاچه ارومیه و دریاچه آرال جزو این اقیانوس بوده اند و هم اکنون تنها بازمانده های آن هستند. امروزه تتیس جای خود را به هند، پاکستان، اندونزی و اقیانوس هند داده است.
گرمناب یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان منجوان غربی بخش منجوان شهرستان خداآفرین واقع شده است. در اوایل قرن بیستم ساکنین روستا ارمنی بودند که تدریجاً به تبریز یا ارمنستان مهاجرت کردند. در زمان رضا شاه یکی از خوانین ایل محمد خانلو، به نام رضاقلی خان، مالکیت روستا را بدست آورد. در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم روستا توسط شیعیان و پیروان اهل حق دوباره آباد شد. بر این اساس اسدالله خان محمد خانلو، در مصاحبه ای در سال ۱۳۴۲، اهالی گرمناب را از اعضای ایل محمد خانلو بشمار آورده است. در اواخر دهه ۹۰ میلادی گرمناب کاملاً تخلیه شد. از سال ۲۰۰۵ تعدادی از ساکنین قبلی، که به تهران مهاجرت کرده بودند، برگشته و در مراتع نزدیک محل ده سابق خانه های مدرن ساختند. این افراد تابستان را در روستا می گذرانند، و زمستانها به تهران بر میگردنند. زیارتگاه بابا سیف الدین، در نزدیکی گرمناب، تا قبل از تخلیه کامل روستا مورد توجه اهالی، چه شیعه و چه اهل حق، قرار داشت. مردم در محیط سر سبز گوسفندی قربانی را کباب کرده و هنگام ترک محل از درختان داغداغان ریسمان های رنگی آویزان می کردند. این درخت در فرهنگ مردم مقدس و محترم است.
کَمیل شمعون (؛ ۳ آوریل ۱۹۰۰ – ۷ اوت ۱۹۸۷)، سیاستمدار اهل لبنان و به مدت شش سال از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۸، عهده دار ریاست جمهوری لبنان بود. زندگی نامه. شامون در سال ۱۹۰۰م، در لبنان و در یک خانواده مسیحی به دنیا آمد، در سال ۱۹۴۳م، ابتدا به عنوان نماینده پارلمان لبنان و سپس در سال ۱۹۵۱م، به عنوان سفیر لبنان در بریتانیا برگزیده شد. شامون در سال ۱۹۵۲م، به عنوان رئیس جمهور لبنان انتخاب شد.
پت-ام آر ای (PET-MRI) نام یک سیستم مولتی مدالیته است که از ترکیب ام آر آی و پت اسکن به وجود می آید. ایدهٔ ترکیب PET/MRI در سال ۱۹۹۰ قبل از این که PET/CT به صورت تجاری در دسترس قرار گیرد به وجود آمد و در سال 2011 در ماه ژوئن توسط FDA تأیید شد. برخلاف PET/CT که دو جزء تشکیل دهنده پشت سر هم قرار می گیرند و از طریق تخت بیمار به هم مرتبط می شوند در PET/MRI، اسکنر PET درون دستگاه MRI قرار گرفته و امکان تصویربرداری هم زمان فراهم شده است. مزیت های PET/MRI بر PET/CT. MRI نه تنها اطلاعات آناتومیکی با رزولوشن فضایی بالا فراهم می کند و کنتراست بافت نرم آن نسبت به CT بسیار بیشتر است امکان استفاده از FMRI و MRS را نیز فراهم می کند. مزیت دیگر MRI بر CT عدم حضور تشعشعات یونیزه کننده است. معمولاً نیازی به تزریق عامل های کنتراست زا که ممکن است تأثیرات جانبی بر بیمار داشته باشد، نیست. تصویربرداری هم زمان PET وMRI زمان تصویربرداری را کاهش می دهد همچنین آرتیفکت های حرکتی بین دو تصویر کاهش می یابند. مشکلات PET/MRI را می توان در هزینه بالا سرعت کم و دشواری در تصحیح تضعیف تصاویر PET دانست. ملاحظات طراحی در سیستم های PET/MRI. ساخت سی
ستم ترکیبی PET/CT نسبتاً راحت بوده و با ترکیب دو روش تصویربرداری موجود بدون تغییر تکنولوژی یا عملکردشان صورت می گیرد، در مقابل ترکیب PET و MRI نیازمند اصلاحات قابل توجهی به ویژه در تکنولوژی آشکارساز PET است. برای توسعه یک اسکنر PET که بتواند به صورت ترکیبی با یک اسکنر MR کار کند باید بر دو محدودیت عمده غلبه کرد که یکی محدودیت فضای داخل مغناطیس داخل MR و دیگر تداخل بین دو دستگاه (تداخل بین سیگنال های RF و گرادیان های MRI و سیگنال های الکترونیکی PET) است. طراحی اسکنر. بطور کلی سه روش اصلی برای تحقق یک اسکنر ترکیبی PET/MRI وجود دارد. ساده ترین روش این است که دو اسکنر به صورت متوالی به یکدیگر متصل گردد (tandom) و یک تخت مشترک مورد استفاده قرار می گیردوMRI و PET به صورت متوالی یکی بعد از دیگری در دو اسکنر جدا عکس می گیرند. این روش اجازه می دهد داده های PET و MRI به صورت متوالی و نه هم زمان بدست آید. این راه از لحاظ اقتصادی به صرفه ترین راه است، چرا که تنها پیشرفت تکنولوژی استفاده شده در آن عایق بندی قویتر میدان مغناطیسی MR برای کاهش تأثیر آن در کارایی دستگاه PET نزدیک به آن، و وجود تختی است که در هردو اسکنر قابل ا
ستفاده باشد.روش طراحی دیگر PET insert است، که slip-fitها داخل قطر MRI قرار می گیرد. میدان دید هر دو اسکنر منطبق می گردد و بدست آوردن داده ها به صورت هم زمان صورت می گیرد. مزایای این روش این است که اسکنر MRI می تواند به تنهایی مورد استفاده قرار گیرد و اسکنر PET می تواند در مواقع لزوم گذاشته یا برداشته شود.بالاترین انعطاف پذیری در انجام تصویربرداری پیشرفته با یک ماشین whole-body PET/MRI فراهم می گردد که حلقه آشکارساز PET در داخل محفظه MRI به صورت کامل یکپارچه گردیده است. همچنین امکان تصویربرداری هم زمان whole body PET و MRI در این روش فراهم گردیده است تا توانایی هر دو تکنیک مورد استفاده قرار گیرد. آشکارسازی در PET/MRI. آشکارساز PET معمولاً از کریستال های جرقه زن و تیوب های ضرب کننده نوری بسیار حساسPMT تشکیل شده است. کریستال های جرقه زن اشعه های گاما را به فلش های نوری ضعیف تبدیل می کند و تیوب های ضرب کننده نوری، این نور را به سیگنال های الکتریکی تبدیل می کند. PMT از یک تیوب خلاء بزرگ و یک میدان الکتریکی قوی برای شتاب الکترونی به منظور بدست آوردن دامنه زیاد سیگنال الکتریکی استفاده می کند. میدان های مغناطیسی می ت
واند مسیر الکترون ها را تحت تأثیر قرار دهد و منجر به یک تغییر قابل توجه در بهره شود؛ بنابراین PMT به شدت به میدان مغناطیسی حساس است و نمی تواند به راحتی به عنوان آشکارسازهای نوری در ترکیب PET/MRI مورد استفاده قرار گیرد. همچنین PMTها ابزارهای حجیمی با طول در حد چندین سانتیمتر هستند که نیاز به فضای بسیار زیادی دارد تا بتواند داخل یک محفظه MRI قرار گیرد. فوتو دیودهای آوالانچ (APD) جایگزین مناسبی برای PMT در سیستم PET است. این فوتو دیودها دارای بهره ۱۰۰۰ وبالاتر هستند وتغییرات بهره آن ها تابعی خطی از ولتاژ بایاس است و تغییرات بهره با افزایش ولتاژ افزایش می یابد. همچنین بهره آن ها باافزایش دما کاهش می یابد. عدد نویز بسته به بهره از دو تا ده تغییر می کند. APD بسیار فشرده است و به میدان های مغناطیسی بسیار بزرگ نیز کاملاً غیر حساس هستند و بنابراین یک گزینه خوب برای آشکارسازهای نور جرقه زن در سیستم PET/MRI هستند. یکی دیگر از آشکارسازهای نوری، Sipmها هستند که ماتریسی از GM-APD ها است که به وسیلهٔ یک لایه مقاومتی به صورت موازی به یکدیگر متصل گردیده اند. این آشکارسازها کوچک، سبک و غیرحساس به میدان مغناطیسی هستند و در اشک
ال مختلف و به صورت آرایه های یک بعدی و دوبعدی پیاده سازی می شوند. یک آشکارساز PET که درون یک سیستم MRI کاملاً یکپارچه می شود، نیازمند قرار دادن اجزای مختلفی در داخل یک میدان مغناطیسی است؛ بنابراین ملاحظات سازگاری مغناطیسی این مواد برای حفظ کارائی MRI ضروری است زیرا MRI نسبت به مغناطیس پذیری های مختلف بسیار حساس است. برای حداقل کردن اعوجاج در تصاویر MRI باید مواد سازنده آشکار ساز PET مغناطیس پذیری نزدیک به بافت های بدن انسان داشته باشد. در نتیجه لزوماً نمی توان گفت مواد غیرمغناطیسی کاملاً با MRI سازگارند. علاوه بر مغناطیس پذیری رسانایی مواد هم نقش مهمی دارد چرا که جریان هایEDDY که به وسیلهٔ میدان های RF و گرادیان MRI القاء می شود می تواند منجر به خراب شدن طیف MR، ناهمگونی و اثرات دیگر در تصاویر MR شود. علاوه برآن مواد با ساختارهای با مقاومت الکتریکی پایین می تواند هم دامنه و هم پلاریزاسیون RF را تحت تأثیر قرار دهد و باعث افت کیفیت تصویر به دلیل نوسانات میدان B۱ شود. یدیدسدیم با ناخالصی تالیم [NaI(Tl)]، یدید سزیم با ناخالصی تالیم [CsI(Tl)] ژرمانانات بیسموت[BGO] و اکسی ارتوسیلیکات لوتتیوم[LSO] رفتار مغناطیس پذیر
ی تقریباً مشابه بافت بدن انسان دارند. مواد باید علاوه بر سازگاری مغناطیسی ورسانایی پایین، عدد اتمی و چگالی بالایی داشته باشند. سایر روش ها برای کاهش مواد مورد نیاز در میدان دید MRI به وسیلهٔ تحقیق در روش های هدایت نور حاصل از جرقه ها به خارج از اسکنر MR (یا حداقل خارج از میدان دید MRI) دنبال می شود. با این روش می توان PMTهای حساس را خارج از میدان مغناطیسی قرار داد و نیاز به مواد سازگار از نظر رسانایی و مغناطیسی درون MRI را کاهش داد. برای این منظور از فیبرهای نوری برای انتقال نور حاصل از جرقه زن ها استفاده می شود.
طیف نگاری با تشدید مغناطیسی (MR Spectroscopy) نام یک روش سنجش متابولیت بکمک تصویربرداری تشدید مغناطیسی است. این تکنیک امروزه برای تصویرگیری از مغز کاربردهای فراوانی دارد. به ویژه از دنباله های پالسی PRESS و STEAM در این روش استفاده می گردد.