Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اها نیرو پیاده کرد. به دنبال آن در روز اول آوریل نیز در از طرف ساحل جزیره اوکیناوا به این جزیره وارد شد. نیروهای ژاپنی در اطراف قلعه شوری جهت مقابله در برابر نیروهای آمریکایی مستقر شده بودند اما با وجود مقاومت بسیار شدید ارتش ژاپن، در ماه مه نیروهای آمریکایی تا نزدیک قلعه شوری پیشروی کردند. پس از حمله آمریکا ارتش ژاپن و مردم به طرف جنوب جزیره اوکیناوا گریختند. به علت فرار دست جمعی در حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر بطرف منطقهٔ کوچکی در این جزیره هرج و مرج بزرگی بین فراریان به وجود آمد، از جمله واقعه خودکشی های دسته جمعی اوکیناوا است که در نواحی مختلف به وقوع پیوست. در مدت سه ماه در جنگ شدیدی که درگرفت در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم کشته شدند همچنین کشته شدگان ارتش ژاپن نیز بالغ بر ۹۰٬۰۰۰ نفر بود که در این بین در حدود ۲۴٬۰۰۰ نفر از آنان اهالی استان اوکیناوا بودند. بدین ترتیب در آن زمان استان اوکیناوا در حدود یک چهارم جمعیت خود را از دست داد. پس از جنگ. پس از پایان جنگ مردم اوکیناوا در اردوگاه هایی که بر پا شده بود اسکان داده شدند و در عوض کار برای ارتش آمریکا لباس یا غذا دریافت می کردند. پس از مدتی به مردم اجازه برگشت به محل زن
دگی شان داده شد اما تا جایی که چشم کار می کرد چیزی جز ویرانی و زمین های سوخته در استان دیده نمی شد به غیر از این زمین برخی از مردم نیز برای ساخت پایگاه های آمریکایی تصرف شده بود. در سال ۱۹۵۱ در قرارداد سانفرانسیسکو استان اوکیناوا درحالی که به عنوان بخشی از خاک ژاپن بود، تحت تسلط آمریکا قرار گرفت. پس از آن آمریکا به طور جدی گسترش پایگاه های خود را آغاز کرد و با توسل به زور به تصاحب زمین پرداخت و حوادث و ناامنی بسیاری توسط نیروهای آمریکایی ایجاد شد. مردم اوکیناوا فاقد هر گونه تضمینی بودند و ناامنی و عدم آزادی موجب ناخوشنودی مردم بود. از آنجائیکه به جز کشاورزی صنایع دیگری در اوکیناوا وجود نداشت. برخی از مردم برای دریافت حقوق در پایگاه های آمریکایی شروع به کار کردند. در زمان اشغال اوکیناوا توسط آمریکا مردم نمی توانستند که آزادانه کتاب چاپ کنند یا به خاک مرکزی ژاپن رفت وآمد داشته باشند. از طرفی دیگر محاکمهٔ اتباع آمریکایی که جرمی را مرتکب شده بودند نیز مجاز نبود. بالاخره خشم مردم در اثر عملکرد آمریکا منجر تشکیل انجمن های معترض و بروز تظاهرات اعتراضی در این استان شد. در سال ۱۹۵۹ سقوط جت ارتش آمریکا بر روی یک مدرسهٔ
ابتدایی باعث کشته و زخمی شدن تعدادی از دانش آموزان شد. این حادثه بار دیگر خطرات و دشواری های زندگی در کنار پایگاه های نظامی را به مردم اوکیناوا یادآوری کرد. در پانزدهم ماه مه سال ۱۹۷۲ اوکیناوا بار دیگر به ژاپن باز پس داده شد.
سیمبولیکس نام شرکتی رایانه ای پایه گذاری شده در ماساچوست بود که به سبب ساختن ماشین های لیسپ—رایانه هایی که می توانستند کدهای زبان برنامه نویسی لیسپ را اجرا کنند—شناخته شده می شد. این شرکت اولین نام دامنهٔ اینترنتی را با عنوان symbolics.com در ۱۵ مارس ۱۹۸۵ میلادی ثبت کرد.
کلاه قرمزی ۹۲ چهارمین سریال نوروزی کلاه قرمزی پس از کلاه قرمزی ۸۸، کلاه قرمزی ۹۰ و کلاه قرمزی ۹۱ است. تولید. این سریال قرار بود پانزدهم بهمن کلید بخورد، اما چند روز بعد حمید مدرسی تهیه کننده این مجموعه تولید این سریال را به دلیل مشکلات مالی منتفی دانست. اما یک هفته بعد علی بخشی زاده مدیر شبکه دوم سیما این موضوع را تکذیب کرد و عنوان کرد که مجموعه کلاه قرمزی قطعاً در نوروز پخش خواهد شد. اما چند روز بعد حمید مدرسی بیان کرد که منتظر کلاه قرمزی نباشید. پس از کش و قوس های فراوان ایجاد شده و برگزاری جلسهٔ مدیران سازمان صدا و سیما با حضور حمید مدرسی و علی دارابی معاونت سیما؛ وی عنوان کرد که کلاه قرمزی نوروز ۹۲ هم از تلویزیون پخش خواهد شد. این سریال از پربیننده ترین مجموعه های تلویزیونی در نوروز۹۲ بود
سرزمین اصلی چین اصطلاحی سیاسی و جغرافیایی است که برای اشاره به منطقهٔ ژئوپلتیک تحت سلطهٔ جمهوری خلق چین به کار می رود. سرزمین اصلی چین عموماً مناطق اداری ویژهٔ هنگ کنگ و ماکائو را شامل نمی شود.
کلید ازدواج فیلمی با بازی رضا عطّاران و علیرضا خمسه به کارگردانی داوود موثّقی و ساختهٔ سال ۱۳۷۶ ایران است. خلاصه فیلم. مرد جوانی به نام صادق (مهران غفوریان) که قرار است جنس قاچاقی را با خود به تهران بیاورد و تحویل یک باند بدهد، کیف خالی را که قبلاً محتوی جنس قاچاق بوده، در یکی از صندوق های امانات راه آهن می گذارد و کلید آن را با خود می برد. رئیس باند، ادریسی (حمید لولایی) حرف های او را مبنی بر ربوده شدن جنس، باور نمی کند و به دو مأمورش عبدل (رضا عطاران) و یادگار (نادر سلیمانی)، دستور می دهد صادقی را کتک بزنند و با خود ببرند، از طرفی کلیدساز جوانی به نام تقی (علیرضا خمسه)، که دوازده بار به خواستگاری دختری به نام غوغا (فاطمه صامتی) رفته و هربار جواب رد شنیده، سوار بر وانتش که ترمز آن بریده است، پس از برخورد با دکه اکبر برادر غوغا با اتومبیل حامل عبدل، یادگار و صادقی تصادف می کند. تقی، اکبر و سه خلافکار را سوار آمبولانس می کند، ولی آن سه می گریزند و تنها اکبر در بیمارستان بستری می شود. غوغا ابتدا می پندارد تقی به خاطر گرفتن انتقام، برادرش اکبر را مجروح کرده، اما با مراقبت های مداوم تقی که صورتحساب هزینه های بیما
رستان را نیز می پردازد، نظر مثبتی نسبت به تقی پیدا می کند. عبدل و یادگار که صادقی را مرده می پندارند او را خارج از شهر رها می کنند و به دنبال کلید صندوق امانات راه آهن به سراغ تقی و اکبر می آیند. آنها اکبر را کتک می زنند و تقی را با خود نزد ادریسی می برند. تقی بین راه می گریزد و به هتل ادریسی می رود که در آن غوغا به عنوان حسابدار به کار مشغول است. در آنجا تقی از چنگ عبدل و یادگار می گریزد، اما ندانسته در چنگ ادریسی می افتد که او را تحویل یادگار، عبدل و دیگر دستیار قوی هیکل می دهد. غوغا آنها را تعقیب می کند. بین راه، دختری به نام پرستو که به ادریسی در ازای کارهای خلافش قول ازدواج داده همه سرنشینان را به خانه ای می برد که ادریسی در آن در انتظار آنهاست. تقی که خاله اش و غوغا را در چنگ ادریسی می بیند، کلید را به او می دهد. اما عبدل و یادگار هنگام بازکردن در صندوق در راه آهن هستند که نیروی انتظامی با هماهنگی صادقی، آنها را تعقیب می کند تا به خانه ادریسی می رسد. آنها هنگامی به خانه ادریسی می رسند که پرستو به روی ادریسی اسلحه کشیده و خواهان محتویات صندوق است. در صندوق و کیف داخل آن باز می شود و همه آن را خالی می یاب
ند. تقی با غوغا ازدواج می کند و صاحب بچه های سه قلو می شوند.
اردوگاه کار اجباری داخائو از بزرگ ترین اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی بود که توسط رژیم نازی در سال ۱۹۳۳ در ۱۶ کیلومتری شمال مونیخ در نزدیکی شهر داخائو در ایالت بایرن آلمان ساخته شد. این اردوگاه ۱۲۳ اردوگاه فرعی نیز داشت. زندانیان در ترس دائمی از رفتار وحشیانه و بازداشت های خشونت آمیز زندگی می کردند، از جمله سلول های ایستاده، شلاق زدن، به اصطلاح آویزان کردن از درخت یا تیر و ایستادن در حالت خبردار برای مدّت های بسیار طولانی. بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر از یهودیان، لهستانی ها، روس ها و بسیاری از کشورهای دیگر در این اردوگاه به قتل رسیدند. سرانجام در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی داخائو را آزاد کردند و حدود ۳۲ هزار زندانی گرسنه تا سرحد مرگ را در اردوگاه اصلی پیدا کردند. آن ها بیش از ۳۰ واگن پُر از اجساد را بر راه آهن منتهی به اردوگاه پیدا کردند که متعلق به زندانیانی بود که در مسیر رسیدن به داخائو جان داده بودند و پیکرشان در حال تجزیه بود. تاریخچه. تأسیس. پس از تصرف باواریا در ۹ مارس ۱۹۳۳، هاینریش هیملر که در آن زمان رئیس پلیس مونیخ بود، شروع به صحبت با مدیریت یک کارخانهٔ متروکه باروت و مهمات کرد. او از این محل بازدید ک
رد تا ببیند آیا می توان از آن برای اسکان زندانیان تحت حفاظت استفاده کرد. اردوگاه کار اجباری داخائو در ۲۲ مارس ۱۹۳۳ با ورود حدود ۲۰۰ زندانی از زندان اشتادلهایم در مونیخ و زندان لاندسبرگ (جایی که هیتلر در دوران حبس خود «"نبرد من"» را نوشته بود) افتتاح شد. هیملر در روزنامهٔ «"مونشنر نویسته ناخریشتن"» اعلام کرد که این اردوگاه می تواند تا ۵۰۰۰ نفر را در خود جای دهد و آن را به عنوان «اوّلین اردوگاه متمرکز برای زندانیان سیاسی» توصیف کرد که برای بازگرداندن آرامش به آلمان استفاده می شود. این اردوگاه به اوّلین اردوگاه متمرکز منظم تبدیل شد که توسط دولت ائتلافی حزب کارگر ملّی سوسیالیست آلمان (حزب نازی) و حزب ملّی خلق آلمان (منحل شده در ۶ ژوئیه ۱۹۳۳) تأسیس شد. شاهدان یهوه، همجنس گرایان و مهاجران پس از تصویب قوانین نورنبرگ در سال ۱۹۳۵ که تبعیض نژادی را نهادینه کرد، به داخائو فرستاده شدند. در اوایل سال ۱۹۳۷، اس اس با استفاده از نیروی کار زندانیان، ساخت مجموعه ای بزرگ را آغاز کرد که قادر به نگهداری ۶۰۰۰ زندانی بود. ساخت و ساز رسماً در اواسط اوت ۱۹۳۸ به پایان رسید. مخالفان سیاسی بیشتر و بیش از ۱۱٬۰۰۰ یهودی آلمانی و اتریشی پس
از الحاق اتریش و سودتنلند در سال ۱۹۳۸ به این اردوگاه فرستاده شدند. صدها نفر از سینتی و کولی در سال ۱۹۳۹ به اردوگاه فرستاده شدند و بیش از ۱۳٬۰۰۰ زندانی از لهستان در سال ۱۹۴۰ به این اردوگاه اعزام شدند. نمایندگان کمیته بین المللی صلیب سرخ در سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۸ از این اردوگاه بازدید کردند و شرایط سخت آن را مستند کردند. کار اجباری. زندانیان اردوگاه داخائو در اصل قرار بود، به عنوان نیروی کار اجباری برای یک کارخانهٔ مهمات سازی و گسترش اردوگاه خدمت کنند. این اردوگاه به عنوان یک مرکز آموزشی برای نگهبانان اس اس-توتن کوپف فربانده استفاده می شد و الگویی برای سایر اردوگاه های کار اجباری بود. اردوگاه حدود ۳۰۰ متر در ۶۰۰ متر به شکل مستطیل بود. ورودی زندانیان با دروازه ای آهنی با شعار «کار آزاد می کند» (Arbeit macht frei) ساخته شده بود. این شعار بازتاب دهندهٔ تبلیغات نازی بود که این اردوگاه ها را به عنوان اردوگاه های کار و بازآموزی معرفی می کرد. این هدف اصلی آن ها بود، امّا این هدف و شعار به زودی به استفاده از کار اجباری به عنوان روشی برای شکنجه و قتل تغییر یافت. شعار اصلی روی دروازه ها باقی ماند. از سال ۱۹۳۸، روند پذیرش تا
زه واردان در "Schubraum" انجام می شد، جایی که زندانیان باید لباس ها و دارایی های خود را تحویل می دادند. آلبرت تایس، یکی از زندانیان سابق لوکزامبورگی، دربارهٔ این اتاق گفت: «در آنجا همهٔ لباس هایمان را از ما گرفتند. همه چیز باید تحویل داده می شد: پول، حلقه، ساعت. اکنون کاملاً برهنه بودیم.» اردوگاه پس از عملیات بارباروسا. بیش از ۴۰۰۰ اسیر جنگی شوروی توسط گارد فرمانده داخائو در میدان تیراندازی اس اس واقع در هبرتس هاوزن، دو کیلومتری اردوگاه اصلی، در سال های ۱۹۴۳–۱۹۴۱ به قتل رسیدند. اس اس از اصطلاح کنایه آمیز «رفتار ویژه» (Sonderbehandlung) برای این اعدام ها استفاده می کرد. اوّلین اعدام های اسرای جنگی شوروی در میدان تیراندازی هبرتس هاوزن در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۱ انجام شد. پس از سال ۱۹۴۲، تعداد زندانیان نگهداری شده در اردوگاه به بیش از ۱۲٬۰۰۰ نفر رسیده بود. داخائو در ابتدا در سال ۱۹۳۳ کمونیست ها، سوسیالیست های برجسته و دیگر «دشمنان دولت» را نگه می داشت، امّا با گذشت زمان، نازی ها شروع به فرستادن یهودیان آلمانی به اردوگاه کردند. در سال های اوّلیه زندان، به یهودیان اجازهٔ مهاجرت به خارج از کشور داده می شد، به شرطی که «داوطل
بانه» اموال خود را برای افزایش خزانه عمومی هیتلر واگذار کنند. پس از الحاق اتریش و انحلال چکسلواکی، شهروندان هر دو کشور تبدیل به زندانیان بعدی داخائو شدند. در سال ۱۹۴۰، داخائو پُر از زندانیان لهستانی شد که تا زمان آزادسازی رسمی داخائو، همچنان اکثریت جمعیت زندانیان را تشکیل می دادند. در ماه های آخر جنگ، شرایط در داخائو وخیم تر شد. همان طور که نیروهای متفقین به سمت آلمان پیشروی می کردند، آلمانی ها شروع به انتقال زندانیان از اردوگاه های کار اجباری نزدیک جبهه به اردوگاه های مرکزی تر کردند. آن ها امیدوار بودند از آزادسازی تعداد زیادی از زندانیان جلوگیری کنند. حمل و نقل از اردوگاه های تخلیه شده، به طور مداوم به داخائو می رسید. پس از روزها سفر با غذا و آب کم یا بدون آن، زندانیان ضعیف و خسته، اغلب نزدیک به مرگ می رسیدند. اپیدمی های تیفوس در نتیجهٔ ازدحام بیش از حد، شرایط بهداشتی ضعیف، تدارکات ناکافی و وضعیت ضعیف زندانیان به یک مشکل جدی تبدیل شد. به دلیل انتقال های مکرر از جبهه، اردوگاه دائماً بیش از حد شلوغ بود و شرایط بهداشتی زیر حد کرامت انسانی بود. از اواخر سال ۱۹۴۴ تا روز آزادسازی، ۱۵٬۰۰۰ نفر جان خود را از دست داد
ند که حدود نیمی از کل زندانیان نگهداری شده در داخائو بودند. پانصد اسیر جنگی شوروی با جوخه آتش اعدام شدند. روزهای پایانی اردوگاه. تا ۱۹ آوریل ۱۹۴۵، زندانیان به داخائو فرستاده می شدند؛ در آن تاریخ یک قطار باری از بوخنوالد با نزدیک به ۴٬۵۰۰ نفر به نامرینگ منحرف شد. نیروهای اس اس و پلیس غذا و آبی را که مردم محلّی سعی داشتند به زندانیان بدهند، مصادره کردند. دستور داده شد تا نزدیک به ۳۰۰ جسد از قطار خارج و به درّه ای در بیش از ۴۰۰ متری حمل شوند. ۵۲۴ زندانی که مجبور شده بودند اجساد را به این محل حمل کنند، سپس توسط نگهبانان تیرباران شدند و همراه با کسانی که در قطار جان باخته بودند، دفن شدند. نزدیک به ۸۰۰ جسد در این گور دسته جمعی قرار گرفت. قطار به سمت داخائو ادامهٔ مسیر داد و تنها با ۸۱۶ نفر که زنده مانده بودند، به مقصد رسید. در آوریل ۱۹۴۵، همان طور که نیروهای آمریکایی عمیق تر وارد باواریا می شدند، فرمانده داخائو به هیملر پیشنهاد داد که اردوگاه به متفقین تحویل داده شود. هیملر در مکاتبه ای امضا شده، چنین اقدامی را ممنوع کرد و افزود: «هیچ زندانی ای نباید زنده به دست دشمن بیفتد.» در ۲۴ آوریل ۱۹۴۵، تنها چند روز قبل از رس
یدن نیروهای آمریکایی به اردوگاه، فرمانده و یک گارد قوی بین ۶٬۰۰۰ تا ۷٬۰۰۰ زندانی بازمانده را در یک راهپیمایی مرگ از داخائو به سمت جنوب به اویراسبورگ، سپس به سمت شرق به سمت تگرنزه مجبور کردند و دو روز پس از مرگ هیتلر توسط ارتش آمریکا آزاد شدند. هر زندانی که نمی توانست در این راهپیمایی شش روزه همگام شود، تیرباران می شد. بسیاری دیگر از خستگی، گرسنگی و قرار گرفتن در معرض شرایط سخت جان باختند. ماه ها بعد، یک گور دسته جمعی حاوی ۱٬۰۷۱ زندانی در مسیر پیدا شد. اگرچه در زمان آزادسازی، میزان مرگ و میر به اوج ۲۰۰ نفر در روز رسیده بود، پس از آزادسازی توسط نیروهای آمریکایی، این میزان در نهایت بین ۵۰ تا ۸۰ مرگ در روز به دلیل سوءتغذیه و بیماری کاهش یافت. علاوه بر سوءاستفادهٔ مستقیم اس اس و شرایط سخت، افراد از اپیدمی های تیفوس و گرسنگی جان می باختند. ساختار اردوگاه. داخائو در ابتدا و پیش از تبدیل به اردوگاه کار اجباری، کارخانهٔ مهمات سازی بلااستفاده ای بود که از جنگ جهانی اوّل باقی مانده بود. در ۲۲ مارس ۱۹۳۳، نخستین گروه از زندانیان به داخائو آورده شدند. در سال ۱۹۳۷ بود که نیروهای شبه نظامی «اس اس» زندانیان را مجبور کردند تا
برای گسترش اردوگاه، کارخانهٔ تسلیحاتی را تخریب کرده و مجموعه ای بزرگ تر بسازند. این بازسازی در میانهٔ اوت ۱۹۳۸ به پایان رسید. ساختمان جدید شامل بخشی تسهیلاتی برای زندانیان مانند حمام و آشپزخانه بود که پشت آن، ساختمان گشتاپو قرار داشت که شامل دفاتر پلیس نازی، سلول های شکنجه، سلول های انفرادی و بخشی برای مجازات خود مقام های نازی بود. روبه روی این ساختمان U مانند، فضای بازی بود که سرشماری زندانیان را در دو نوبت روزانه (هر روز صبح و شب) انجام می دادند. در طول بازسازی اردوگاه در سال های ۱۹۳۸–۱۹۳۷، نازی ها زندانیان را مجبور به ساخت بازداشتگاه جدیدی کردند که آن را «بانکر» (Bunker) نامیدند. بانکر برای مجازات و شکستن ارادهٔ زندانیان مورد استفاده قرار می گرفت. زندانیان برای هفته ها و بلکه ماه ها، در سلول هایی تاریک با کمترین میزان غذا نسبت به سایر زندانیان اردوگاه نگهداری و مدام شکنجه می شدند. در داخائو مکان دیگری نیز به نام «بلوک کشیش ها» (Pfarrer Block) وجود داشت. نازی ها سعی کرده بودند که تمامی فرقه های مختلف پروتستان را در یک کلیسای واحد، متحد کنند و روحانیون را زیر کنترل و سلطهٔ خود درآورند. زندانیان در این سلول ه
ا با شکنجه ها و بازجویی هایی که می توانست به مرگ آنان ختم شود، روبه رو بودند. در سال ۱۹۴۴ در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم شمار زندانیان به طور چشمگیری افزایش یافته بود. در داخائو، مقامات اردوگاه «سلول های ایستاده» تعبیه کردند. سلول هایی بسیار کوچک که به سه سلول ایستاده تقسیم می شد. سلول هایی تاریک و خفه کننده با یک دریچهٔ کوچک هوا، در متراژ ۷۵ سانتی متر در ۸۰ سانتی متر که زندانی نه بتواند بنشیند و نه بتواند دراز بکشد. زندانیان گاه برای روزها در این سلول ها حبس بودند. نمای کلّی. اردوگاه شامل یک ساختمان اداری بود که دفاتری برای کمیسر دادگاه گشتاپو، مقام های اس اس، رهبر اردوگاه و معاونانش داشت. این دفاتر اداری شامل اتاق های بزرگ ذخیره سازی برای وسایل شخصی زندانیان، بونکر، میدان فراخوانی که نگهبانان همچنین زندانیان را مجازات می کردند (به ویژه کسانی که سعی در فرار داشتند)، غذاخوری که در آن زندانیان به مردان اس اس سیگار و غذا می دادند، موزه ای که شامل تصاویر گچی از زندانیانی بود که از نقص های بدنی رنج می بردند، دفتر اردوگاه، کتابخانه، سربازخانه ها و درمانگاه که توسط زندانیانی که قبلاً مشاغلی مانند پزشک یا جراح ارتش داشتند
، اداره می شد. محوطه زندانیان در اردوگاه به شدت محافظت می شد تا اطمینان حاصل شود که هیچ زندانی ای فرار نمی کند. یک منطقهٔ بی طرف به عرض ۳ متر اوّلین نشانهٔ محدودیت برای زندانیان بود؛ منطقه ای که ورود به آن باعث شلیک مرگبار از برج های نگهبانی می شد. مشهور است که نگهبانان کلاه های زندانیان را در این منطقه می انداختند که منجر به مرگ زندانیان هنگام تلاش برای بازپس گیری کلاه هایشان می شد. زندانیان ناامید نیز با ورود به این منطقه خودکشی می کردند. یک نهر به عمق ۱٫۲ متر و عرض ۲٫۴ متر، متصل به رودخانه آمپر، در سمت غربی بین «منطقه خنثی» و حصار سیم خاردار برق دار که کل محوطه زندانیان را احاطه کرده بود، قرار داشت. اردوگاه های فرعی داخائو. اردوگاه های فرعی تحت اختیار داخائو در تابستان و پاییز ۱۹۴۴ در نزدیکی کارخانه های تسلیحاتی در سراسر جنوب آلمان برای افزایش تولید جنگی تأسیس شدند. داخائو به تنهایی بیش از ۳۰ اردوگاه فرعی بزرگ و صدها اردوگاه کوچکتر داشت که در آنها بیش از ۳۰٬۰۰۰ زندانی تقریباً منحصراً روی تسلیحات کار می کردند. در مجموع، سیستم اردوگاه کار اجباری داخائو شامل ۱۲۳ اردوگاه فرعی و کماندو بود که در سال ۱۹۴۳ هنگامی
که کارخانه ها در نزدیکی اردوگاه اصلی برای استفاده از کار اجباری زندانیان داخائو ساخته شدند، تأسیس شدند. از ۱۲۳ اردوگاه فرعی، یازده مورد کائوفرینگ (Kaufering) نامیده می شدند که با شماره ای در انتهای هر یک مشخص می شدند. تمام اردوگاه های فرعی کائوفرینگ به طور خاص برای ساخت سه کارخانهٔ زیرزمینی (بمباران های متفقین آن ها را مجبور کرد که زیرزمینی باشند) برای پروژه ای به نام "Ringeltaube" (کبوتر جنگلی) تأسیس شدند که قرار بود محل ساخت هواپیمای جنگنده جت آلمانی باشد. در روزهای آخر جنگ، در آوریل ۱۹۴۵، اردوگاه های کائوفرینگ تخلیه شدند و حدود ۱۵٬۰۰۰ زندانی به اردوگاه اصلی داخائو فرستاده شدند. تخمین زده می شود که تیفوس به تنهایی بین دسامبر ۱۹۴۴ و آوریل ۱۹۴۵ باعث ۱۵٬۰۰۰ مرگ شده است. همان طور که نیروهای ارتش آمریکا در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵ به اردوگاه فرعی داخائو در لاندسبرگ نزدیک می شدند، افسر اس اس مسئول دستور داد که ۴٬۰۰۰ زندانی به قتل برسند. پنجره ها و درهای کلبه هایشان میخکوب شدند. سپس ساختمان ها را با بنزین خیس کردند و آتش زدند. زندانیانی که برهنه یا تقریباً برهنه بودند، زنده سوختند؛ در حالی که برخی موفق شدند قبل از مرگ از سا
ختمان ها بیرون بخزند. آزمایش های پزشکی. صدها زندانی در آزمایش های پزشکی انجام شده در داخائو که زیگموند راشر مسئول آن بود، رنج کشیدند و جان باختند یا اعدام شدند. آزمایش های هیپوترمی شامل قرار گرفتن در معرض وان های آب یخ یا بسته شدن برهنه در فضای باز در دماهای یخبندان بود. تلاش ها برای احیای قربانیان شامل حمام های داغ و مجبور کردن زنان برهنه به داشتن رابطه جنسی با قربانی بیهوش بود. نزدیک به ۱۰۰ زندانی در طول این آزمایش ها جان باختند. سوابق اصلی این آزمایش ها «در تلاشی برای پنهان کردن جنایات» نابود شدند. ارتباطات گسترده بین محققان و هاینریش هیملر، رئیس اس اس، این آزمایش ها را مستند می کند. در طول سال ۱۹۴۲، آزمایش های «ارتفاع بالا» انجام شد. قربانیان در معرض کاهش فشار سریع به فشارهای موجود در ارتفاع ۴٬۳۰۰ متری قرار می گرفتند و دچار تشنج های اسپاسمی، تنفس احتضاری و در نهایت مرگ می شدند. در داخائو، پزشکان نیروی هوایی آلمان و مؤسسهٔ آزمایش هوانوردی آن، آزمایش های در ارتفاع بالا (فشار کم) را روی زندانیان انجام می دادند تا حداکثر ارتفاعی را که انسان در هواپیمای آسیب دیده می تواند تحمل و با چتر نجات پیدا کند، مشخص شود.
دانشمندان نازی همچنین آزمایشی موسوم به «انجماد» را روی زندانیان انجام می دادند تا درمان مؤثری برای «سرمازدگی» (هیپوترمی) پیدا کنند. همچنین از زندانیان برای پیدا کردن روشی برای آشامیدنی کردن آب دریا استفاده می کردند. آزمایش های دیگر، استفاده از زندانیان اردوگاه برای آزمایش مواد ترکیبی از پادزهرها برای ایمن سازی، پیشگیری و درمان بیماری های واگیردار بود. آزادسازی اردوگاه. با آگاهی کامل از اینکه آلمان در جنگ جهانی دوم در حال شکست است، اس اس وقت خود را صرف از بین بردن شواهد جنایاتی کرد که در اردوگاه های کار اجباری مرتکب شده بود. آن ها در آوریل ۱۹۴۵ شروع به نابود کردن شواهد مجرمانه کردند و قصد داشتند زندانیان را به قتل برسانند. با این حال، این برنامه ها اجرا نشدند. در اواسط آوریل، برنامه های تخلیه اردوگاه با فرستادن زندانیان به سمت تیرول آغاز شد. در ۲۶ آوریل، بیش از ۱۰٬۰۰۰ زندانی مجبور شدند اردوگاه کار اجباری داخائو را با پای پیاده، با قطار یا با کامیون ترک کنند. بزرگ ترین گروه حدود ۷٬۰۰۰ زندانی در یک راهپیمایی چند روزه به سمت جنوب رانده شدند. بیش از ۱٬۰۰۰ زندانی این راهپیمایی را زنده نماندند. حمل و نقل های تخلیه
جان هزاران زندانی را گرفت. در ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، کارل ریمر، یکی از زندانیان، از اردوگاه کار اجباری داخائو فرار کرد تا از نیروهای آمریکایی کمک بگیرد و در ۲۸ آوریل ویکتور مائورر، نماینده صلیب سرخ بین المللی، توافقنامه ای را برای تسلیم اردوگاه به نیروهای آمریکایی مذاکره کرد. آن شب، یک کمیته زندانیان بین المللی که به طور مخفیانه تشکیل شده بود، کنترل اردوگاه را به دست گرفت. به واحدهایی از گردان سوم، هنگ پیاده نظام ۱۵۷، لشکر پیاده نظام ۴۵، تحت فرماندهی سرهنگ دوم فلیکس ال. اسپارکس، دستور داده شد تا اردوگاه را تأمین کنند. در ۲۹ آوریل، اسپارکس بخشی از گردان خود را هدایت کرد تا از روی دیوار کناری وارد اردوگاه شوند. تقریباً در همان زمان، سرتیپ هنینگ لیندن هنگ پیاده نظام ۲۲۲ از لشکر پیاده نظام ۴۲ (رنگین کمان) را هدایت کرد تا تسلیم رسمی اردوگاه را از ستوان آلمانی هاینریش ویکر در ورودی بین اردوگاه و مجموعه پادگان اس اس بپذیرند. لیندن با مارگارت هیگینز و سایر خبرنگاران سفر می کرد؛ در نتیجه، دسته لیندن با پذیرش تسلیم اردوگاه، تیترهای بین المللی ایجاد کرد. بیش از ۳۰٬۰۰۰ یهودی و زندانی سیاسی آزاد شدند و از سال ۱۹۴۵، طرفداران نسخه
های لشکر ۴۲ و ۴۵ از رویدادها بر سر اینکه کدام واحد اوّلین بار داخائو را آزاد کرده است، بحث کرده اند. کشتار نگهبانان. در پایان جنگ جهانی دوم این اردوگاه روز ۲۹ آوریل سال ۱۹۴۵ به دست نیروهای آمریکایی افتاد. گفته می شود هنگامی که یکی از نگهبانان آلمانی سلاح خود را به سمت زندانیان که شامل مجرمان مدنی نیز می شدند، گرفت تا از گریز آن ها جلوگیری کند، این مسئله موجب برآشفتن سربازان آمریکایی شد. با وجود اینکه هیچ مقاومتی از جانب نگهبانان هنگام رسیدن آمریکایی ها صورت نگرفته بود، آمریکایی ها شروع به کشتن آن ها کردند. پس از کشتار اوّلیه، ۱۲۲ نگهبان دستگیر شدند. یک سرباز آمریکایی تعداد زیادی از این افراد را نیز با مسلسل خود به گلوله بست. گزارش هایی از بریده شدن سر یکی از نگهبانان توسط یکی از زندانیان با سرنیزه ای که آمریکایی ها به او داده بودند و «مثله و قطعه قطعه شدن» دست کم ۴۰ سرباز دیگر آلمانی نقل شده است. تشکیل دادگاه و مجازات مرتکبین جنایت ها. پس از آزادسازی اردوگاه، متهمان که افسران نازی بودند، شماره گذاری شدند و در محل اتهام قرار داشتند. چهل نفر از کارکنان داخائو از ۱۵ نوامبر تا ۱۳ دسامبر ۱۹۴۵ توسط مقامات آمریکایی
محاکمه شدند. همهٔ آنان به «جنایت جنگی» محکوم شدند. ۳۶ نفر از کارکنان از جمله فرمانده اردوگاه «مارتین گاتفرید ویس» و پزشک اردوگاه «کلاوس کارل شیلینگ» به اعدام محکوم شدند. ۲۸ مورد از این اعدام ها نیز اجرایی شد.
هوو فیلمی به کارگردانی، نویسندگی و تهیه کنندگی علیرضا داوودنژاد محصول سال ۱۳۸۴ است. خلاصه. مرد میان سالی به نام عطا، همه کارهای اداری و مالی کارش را به همسرش سپیده واگذار کرده است.
تی پی-لینک تولیدکننده الکترونیک تجهیزات شبکه و محصولات خانه هوشمند در سنگاپور است. این شرکت در سال ۱۹۹۶ در چین تأسیس شد در سال ۲۰۲۲ از تی پی-لینک چین جدا شد و در می ۲۰۲۴ تغییر ساختار شرکت را اعلام کرد. این شرکت دارای دفتر مرکزی در سنگاپور و ایالات متحده و ۴۲ شرکت تابعه است که محصولات را در بیش از ۱۷۰ کشور و منطقه به فروش می رساند. دکو، تپو، اومادا، وی آی جی آی، اجینت، کاسا اسمارت و مرکوسیس از جمله برندهای تی پی-لینک هستند. محصولات این شرکت شامل مسیر یاب، تجهیزات مخابراتی، سوئیچ شبکه، تجهیزات شبکه محلی بی سیم، مودم های ای دی اس ال و کارت شبکه می شود. تی پی لینک را به عنوان دارندهٔ بیشترین سهم بازارِ سوهو در جمهوری خلق چین می شناسند، و در حال تبدیل شدن به سومین برند تجهیزات شبکه در دنیا می باشد. تاریخچه. سال ۱۹۹۶ برند تی پی لینک توسط دو برادر چینی به نام های ژائو جیانجون و ژائو جیازینگ که کارت شبکه خود را تولید و عرضه می کردند تأسیس شد. نام این برند مخفف عبارت Twisted Pair می باشد که به معنای زوج به هم تابیده است. زوج به هم تابیده نوعی کابل است که برای انتقال سیگنال های الکترومغناطیسی توسعه داده شده اند و توسط
الکساندر گراهام بل اختراع شد که تداخل الکترومغناطیسی را کاهش می دهد. تی پی لینک اولین توسعه بین المللی خود را در سال ۲۰۰۵ آغاز کرد. در سال ۲۰۰۷، این شرکت به یک دفتر مرکزی و تأسیسات جدید ۱۰۰۰۰۰ متر مربعی در پارک صنعتی Hi-Tech شنژن نقل مکان کرد. تی پی لینک آمریکا در سال ۲۰۰۸ تأسیس شد. در سال ۲۰۲۲، شرکت تی پی لینک شروع به جدا شدن از بخش فناوری تی پی لینک در چین کرد. پس از جدایی، این شرکت به یک نهاد مستقل در تمام سهام و تمام جنبه های عملیاتی، مانند نیروی کار، تحقیق و توسعه، تولید، بازاریابی و خدمات مشتری تبدیل شد. در ماه مه ۲۰۲۴، تی پی لینک تکمیل بازسازی شرکت را با دفتر مرکزی در ایالات متحده و سنگاپور اعلام کرد. در آگوست ۲۰۲۴، کمیته منتخب مجلس نمایندگان ایالات متحده در زمینه رقابت استراتژیک بین ایالات متحده و حزب کمونیست چین از وزارت بازرگانی ایالات متحده درخواست کرد که تی پی لینک و شرکت های وابسته به آن را از نظر خطرات احتمالی امنیت ملی بررسی کند. محصولات. کمپانی تی پی لینک تولیدکننده جهانی تجهیزات SOHO شبکه است که کالاهای آن در بیش از ۱۲۰ کشور دنیا در دسترس است. این شرکت در زمینه وایرلس، ADSL، روتر، سوئیچ، دورب
ین های IP، پاورلاین، پرینت سرور، مبدل های رسانه ای و آداپتورهای شبکه فعال است. تی پی لینک در این مسیر با بزرگ ترین شرکت های آمریکایی در قابت است. در سال ۲۰۱۲، ۴۶٫۹ درصد درآمد سالانه تی پی لینک از بازارهای بین المللی بوده است و در کشورهای آرژانتین، استرالیا، ایران، برزیل، کانادا، کلمبیا، فرانسه، آلمان، هند، ایتالیا، مکزیک، هلند، لهستان، رومانی، روسیه، سنگاپور، کره جنوبی، اسپانیا، ترکیه، امارات متحده عربی، ایالات متحده آمریکا، انگلستان، اوکراین، ویتنام نمایندگی دارد. محصولات تی پی لینک شامل مودم های کابلی پرسرعت، تلفن های همراه، خط اشتراک دیجیتال نامتقارن، تکرار کننده بی سیم، روترها، سوئیچ ها، دوربین تحت شبکه، آداپتورهای خط برق، سرورهای چاپ، مبدل های رسانه، کنترل کننده رابط شبکه بی سیم، باتری پک، هاب یواس بی، دستگاه های خانه هوشمند و ربات های خانگی و همچنین روتر OnHub را برای گوگل تولید کرد. تی پی لینک دستگاه های خانه هوشمند را تحت برندهای کاسا اسمارت (Kasa Smart) و تپو (Tapo) خود تولید می کند. فهرست محصولات. تی پی لینک به عنوان یکی از پیشگامان صنعت شبکه، طیف وسیعی از محصولات را ارائه می دهد که شامل موارد زیر م