Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دریاچه سیاه یک فیلم ترسناک و دلهره آور استرالیایی محصول سال ۲۰۰۷ به نویسندگی و کارگردانی اندرو تراوکی و دیوید نرلیچ است. این فیلم که محصول مشترک بین المللی استرالیا و بریتانیا است، در باتلاق های شمال استرالیا می گذرد و دایانا گلن، میو درمودی و اندی رودوردا از بازیگران اصلی این فیلم هستند. فیلمنامه با الهام از داستان واقعی یک حمله تمساح در قلمرو شمالی استرالیا در دسامبر ۲۰۰۳، یک زن باردار، همراه با دوست پسر و خواهرش، به گشت و گذار در یک باتلاق حرا با قایق می پردازند، جایی که توسط یک تمساح آب شور وحشت زده و مورد حمله قرار می گیرند نوشته شده است. دنباله ای با عنوان در ۴ ژوئیه ۲۰۲۰ در بریتانیا و در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۰ در استرالیا منتشر شد. داستان فیلم. در یک تعطیلات، گریسی، همسرش آدام و خواهر کوچکترش لی، تصمیم می گیرند برای ماهیگیری به دریاچه سیاه بروند. آن ها از جیم که صاحب یک قایق موتوری است کمک می گیرند. به محض ورود به دریاچه یک تمساح به آن ها حمله کرده و جیم را از پای درمی آورد. زن، همسر و خواهرش هر سه از چنگ تمساح گریخته و به بالای درختی که داخل دریاچه روییده است پناه می برند. آن ها برآنند تا قایق را به سمت خود کش
یده و از محل فرار کنند. اما قایق به مانعی گیر کرده و در چند متری آن ها میان آب قرار گرفته است. تمساح نیز هر از گاهی حضور خود را به این سه نفر اعلام می کند.
روزنامه نگاری فارس دیرینگی بیشتری از چاپ و نشر مطبوعات استان فارس دارد. ۴۳ سال قبل از انتشار مطبوعات در ایران و ۷۸ سال پیش از نشر "المنطبعه فی الفارس" (اولین روزنامهٔ فارس)، یک شیرازی، نخستین نشریهٔ ارمنی جهان را در مدرس هند منتشر کرد. بنا بر منابع ارمنی، نشریه آزاد "ارار" (خبرنامه) که اولین شماره اش در ۱۶ اکتبر ۱۷۹۲ میلادی به وسیله هارطون شماونیان شیرازی انتشار یافت، نخستین نشریه ارمنی زبان جهان است. مطبوعات در ایران نیز به وسیله دو برادر از اهالی فارس بنیاد گرفت، میرزا محمدصالح شیرازی و محمدجعفر ادیب شیرازی. اگر میرزامحمدصالح شیرازی را مدیر نخستین نشریهٔ فارسی زبان جهان در دوران محمدشاه قاجار بدانیم، باید از میرزا محمدجعفر ادیب نیز به عنوان اولین سردبیر یا دست کم معاون سردبیر اولین نشریهٔ به زبان فارسی یاد کنیم. این دو نفر به همراه میرزا اسدالله باسمه چی که او نیز زادهٔ فارس است، مثلث نشر روزنامه کاغذ اخبار، اولین نشریهٔ ادواری چاپی در ایران را تشکیل می دهند. بنابراین نخستین مدیر روزنامه، نخستین سردبیر و نخستین چاپ کنندهٔ روزنامه در ایران هر سه از استان فارس بودند. این سه تن تا سال ۱۲۵۶ ه.قـ. به روزنامه نگا
ری اشتغال داشتند. بعد از انتشار روزنامه کاغذ اخبار، که به همت سه تن از اهالی استان فارس، به عنوان اولین روزنامه ایران به چاپ رسید؛ نخستین گام در انتشار مطبوعات در ایران برداشته شد. در سال ۱۲۵۶ ه.قـ. علی قلی مخبرالدوله به همراه خانواده از شیراز راهی تهران شد. وی که بنیان گذار و مدیر دانش نشریهٔ مدرسه دارالفنون تهران است، از قدمای مطبوعات در ایران به شمار می رود. در جدول های زیر، مطبوعات فارس بر پایهٔ تقدم تاریخی دسته بندی شده اند. دوران قاجار. دوران قاجار، دوره تاریکی در تاریخ اجتماعی ایران است. رفت وآمدهای ایرانیان به غرب و آگاهی از شیوه زندگی در انگلیس، فرانسه و آلمان باعث پیدایش روزنامه، ورود دستگاه های جدید نظیر دوربین عکاسی و فیلم برداری، دستگاه چاپ و ترجمه کتاب هایی شد و در دوران ناصرالدین شاه قاجار، زمزمه های مساوات، آزادی و عدالت به گوش رسید و به انقلاب مشروطه ختم شد. در این دوران روزنامه ها در خیزش عمومی مردم نقش مهمی داشتند. دو روزنامه نگار اهل شیراز، میرزا جهانگیرخان شیرازی (معروف به میرزا جهانگیرخان صور اسرافیل) مدیر روزنامه صور اسرافیل و میرزا محمدرضا شیرازی مدیر روزنامه مساوات از جمله پیش گامان ا
ین حرکت بودند. دوره رضاشاه پهلوی. ایران در دوره قاجاریه افت و خیزهای زیادی را پشت سر گذاشت، اما یکی از میراث های دوره قاجاریان، آشنایی مردم با دستاوردهای جدید غرب در گذار از سنت به توسعه سیاسی و اجتماعی مدرن بود. برآمدن رضاشاه به دلیل همین زمینه سازی اجتماعی و خواست دولت انگلیس بود؛ حتی انگلیس برای این مهم، حاضر به فدا کردن سید ضیاالدین طباطبایی شد. با اخراج سید ضیاء، دست و بال رضاخان برای قدرت نمایی بازتر شد. در دوران رضاشاه، بیشترین حمله به روزنامه نگاران و مطبوعات صورت پذیرفت. بسیاری از روزنامه ها تعطیل شدند و هرآنچه باقی ماند یا به سفارتخانه یکی از کشورهای خارجی وابسته بود یا عاملی برای تبلیغات رضاخان محسوب می شد. فارس نیز در این دوران تابع اتفاقات پایتخت بود. از سال ۱۳۰۴ خورشیدی دوران تلخ محدودیت مطبوعات آغاز شد و تا سال ۱۳۲۰ نیز ادامه یافت، در این سال ها تسلط شهربانی بر مطبوعات به گونه ای بود که هیچ روزنامه ای شهامت کوچک ترین تخلفی از دستورهای شهربانی را نداشت و اگر خیالی غیر از آن در سر می پروراند زندانی می شد و چه بسیار اتفاق می افتاد که در زندان جان می داد. شیراز بر این قاعده در زمینه نشر و چاپ مطبوع
ات به سکوت و ایستایی دل داده بود و والیان فارس جز تنی چند، تنها در اندیشه مال اندوزی و کسب قدرت بودند و مقابله آنان با جریان های فرهنگی، الگوپذیری از حکومت مرکزی بود. چند تن از اصحاب مطبوعات که با سانسور به مقابله پرداخته بودند هم، نهایتاً از روزنامه نگاری دست شسته و سکوت اختیار کردند. در دوره شانزده ساله حکومت رضاشاه پهلوی، ۲۵ روزنامه در فارس امتیاز انتشار دریافت کردند. بااین حال هفت روزنامه اصلاً منتشر نشدند و تنها ۱۸ نشریه از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۱۲ موفق به چاپ شدند و از سال ۱۳۱۲ تا ۱۳۲۰ هیچ کوششی در این زمینه در فارس صورت نپذیرفت و روزنامه ها یکی پس از دیگری تعطیل شدند و در سال های آخر دوران رضاشاه، تنها روزنامه گلستان (بازمانده از دوران قاجار) به چاپ می رسید. در مقایسه زیر عدم تمایل اهالی مطبوعات در انتشار نشریه ها به وضوح مشخص است: دوره محمدرضا پهلوی. دوران ۳۷ ساله حکومت محمدرضا پهلوی از مقاطع پرفراز و نشیب مطبوعات است؛ گاهی آزادی باعث شکوفایی مطبوعات می شد و گاهی هم نفس ها در سینه حبس می گردید. در سوم شهریور سال ۱۳۲۰، قوای انگلیس و روس از جنوب و شمال، وارد ایران شدند. رضاشاه ۲۲ روز دوام آورد و در روز ۲۵ شهریو
ر ۱۳۲۰ متن استعفای وی در مجلس شورای ملی خوانده شد و محمدرضای جوان و تحصیل کرده خارج، رسماً پادشاه ایران شد. فضای باز نشات گرفته از رفتن رضاشاه، تکاپو را به جامعه مطبوعات ایران بازگردانید. آمار منتشر شده برای مطبوعات ایران در سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۶ شهرهای بزرگ ایران، جایگاه شیراز را در روزنامه نگاری ایران مشخص می کند: دوران جمهوری اسلامی. روزنامه نگاران تجربه ای صدساله را در فارس پشت سر داشتند. با اینکه تقریباً همه روزنامه های پیش از انقلاب اسلامی تعطیل شده بودند، در مهرماه ۱۳۵۸ روزنامه خبر جنوب شروع به کار کرد. اهمیت این روزنامه فقط به نخستین بودن بعد از انقلاب اسلامی نیست؛ بلکه این روزنامه به عنوان تنها روزنامه یومیه تا سال ۱۳۷۴ به تنهایی بار اطلاع رسانی در استان فارس را به دوش می کشیده و از نظر مخاطب و تیراژ پهلو به پهلوی روزنامه های مطرح آن زمان (اطلاعات، کیهان، سلام و غیره) می زده است. هم اکنون و در سال ۱۳۹۵، شیراز با هشت روزنامه یومیه (خبر جنوب، نیم نگاه، افسانه، سبحان و عصر مردم و طلوع و شیرازنوین و تماشا) پس از تهران بیشترین روزنامه های یومیه را دارد. در دوران جمهوری اسلامی، تمرکز مطبوعات از شیراز زدوده
شده و در شهرستان ها نیز مطبوعاتی منتشر گردیده است.
یک پروویروس ژنوم ویروسی است که به جای همانندسازی، در دی ان ای سلول میزبان قرار می گیرند. این حالت، سرانجام با همانندسازی ویروس، در زمان تقسیم سلول می انجامد. سلول های جدید پس از تقسیم، به ویروس، آلوده هستند. این حالت ممکن است تا چندین نسل از سلول های تقسیم شده ادامه یافته و آن ها را آلوده کند. در این حالت، زمانی که یک رتروویروس به سلول حمله می برد، آران ای خود را دی ان ای سلول میزبان مستقر کرده و بدون انجام فعالیتی خاص، از طریق تقسیم سلول، به همراه آن تقسیم شده با کمک آنزیم وارونویس، نسل های بعدی این سلول را به وجود خود، آلوده می کنند.
وزارت معادن و پترولیم به عنوان وزارت کلیدی و سکتوری در عرصه های تفحص، اکتشاف، انکشاف و استخراج منرال ها و هایدروکاربن ها فعالیت می نماید و همچنان وزارت مسئولیت حراست از مالکیت، حمل ونقل و بازاریابی منابع طبیعی را مطابق به قانون منرال ها و هایدروکاربن ها به عهده دارد. در حال حاضر نرگس نهان سرپرست وزارت معادن و پترولیم افغانستان است. افغانستان دارای منابع وسیع طبیعی بوده که ذخایر هنگفت مس، آهن، زغال سنگ، مرمر، فلزات نجیبه، سنگ های قیمتی و هایدروکاربن ها شامل آن است. این منابع در افغانستان دست ناخورده باقی مانده و انکشاف چندانی نکرده است. بی ثباتی درازمدت باعث گردیده است تا معدنکاری به صورت وسیع صورت نگیرد، جهت انکشاف آن تلاش اندکی صورت گیرد و تلاش های ناکافی جهت زیربنای انکشاف و انتقال آن بکار گرفته شود. تاریخچه. ساحات منابع فرهنگی در سرتاسر افغانستان نشان دهندهٔ آن است که بعضی از شیوه های معدنکاری در افغانستان برای هزاران سال جزو فرهنگ این منطقه بوده است. آثار ساخته شده از سنگ لاجورد که به ۴٬۵۰۰ سال پیش ارتباط می گیرد، در زمان کشف بین النهرین به وجود آمده است. ناگفته نباید گذاشت که ظواهر لاجورد در این نیمکره ت
نها در افغانستان وجود دارد. طبیعتاً در طی این مدت روند استخراج معادن مبتنی بر آزمایش کشف سطحی بوده نه به شکل زیرزمینی به جز ذخایر طلا، نقره، مس، یاقوت، زمرد و سنگ های دارای فلز. در اوایل سال ۱۸۴۱ میلادی، نظامیان بریتانیایی جست وجو نموده اند تا منابع معدنی صادراتی را به عنوان تجارت که برای محصولات صنعتی انگلستان قابل استفاده قرار می گرفت، دریافت نمایند. در سال ۱۸۸۸ میلادی، طرح نو و منظم مواد معدنی توسط بخش تحقیق زمین شناسی انگلستان (BGS) به عنوان برخی از فعالیت های آن کشور، آغاز گردید. اسنادی که در سال ۱۸۹۰ میلادی توسط زمین شناسان کشور بریتانیا تهیه گردیده، نشان دهندهٔ آن است که معدن بزرگ آهن حاجی گک که یکی از غنی ترین ذخایر معدنی در افغانستان در حال حاضر محسوب می گردد، در ولایت بامیان این کشور قرار دارد. در سال ۱۹۱۹، برای نخستین بار هیئت روسیه برای اجرای کار روی منابع معدنی، وارد کابل گردید. در سال ۱۹۲۰ زمین شناسان آمریکایی در امور تحقیق مواد معدنی در افغانستان اشتراک ورزیدند. در سال ۱۹۳۷، افغانستان جواز فعالیت به شرکت اکتشافی داخلی – نیویورک جهت اکتشاف ذخایر نفت در سراسر کشور را، اعطا نمود، اما به دلیل آغاز
درگیری قریب الوقوع جنگ جهانی دوم، شرکت نامبرده بعد از یک سال از امتیاز خویش عقب نشینی نمود. پس از جنگ جهانی دوم فعالیت های اکتشاف یک بار دیگر در توافق به فرانسه و بعضی تحقیقات زغال سنگ در جنوب افغانستان توسط آلمانی ها در سال ۱۹۵۰ ادامه یافت، که بعداً در سال ۱۹۵۴ توسط زمین شناسان سویدنی این تحقیقات انجام گردید. در سال ۱۹۵۸ کمک های خارجی از سوی اتحاد جماهیر شوروی در حال اجرا قرار داشت، که دولت جمهوری چک نیز در روند تهیه کمک ها توسط متخصصین روسی اشتراک ورزید. در طی دهه ۱۹۶۰، فعالیت های اکتشاف و نقشه برداری در جنوب افغانستان به آلمانی ها، فرانسوی ها و امریکایی ها سپرده شد، درحالی که اتحاد جماهیر شوروی در شمال افغانسان تمرکز داشت. دخالت فرانسه فقط تا سال ۱۹۷۰ زمانی که شرکت نفت توتال پیش بینی در حوزه کتواز افغانستان را انجام داد، ادامه داشت. بعد از کودتای سردار محمد داودخان در سال ۱۹۷۳ میلادی، نفوذ شوروی افزایش یافت ولی حضور متخصصین غرب کم شد، تحقیقات گستردهٔ مواد معدنی در دوران تحت تأثیر روسیه انجام شد و این نیروی بزرگ برای انکشاف مواد معدنی در افغانستان ممکن برخی از انگیزه های جنگ شوروی در افغانستان در سال ۱۹۷۹ م
یلادی باشد. نا گفته نباید گذاشت که این ذخایر چه از طریق انتقال از افغانستان یا در دوران جنگ افغانستان و شوروی تخریب گردیده است، تنها سرنخی میل انگیز از این تحقیقات باقی مانده است. در دوران اشغال شوروی رشد قابل ملاحظه ای در اکتشاف و توسعه ساحات گازدار شبرغان و همچنان اکتشافات نفت و گاز در دو حوزه دیگر، ملاحظه گردیده است؛ تحقیقات و حفاری منابع زغال سنگ؛ برمه کاری محدود ذخیره آهن حاجیگک و حفاری مهم و طرح اکتشاف منابع در ساحه معدن مس عینک صورت گرفته، ولی هرگز به حدی که بالای آن ها فعالیت های تجارتی صورت گیرد، نرسیده است. بسیاری از معلومات باقی مانده در مورد این ذخایر یا ساحاتی که کمتر اکتشاف یافته اند، توسط کارمندان وزارت معادن در دوران بی ثباتی (۱۹۷۹ تا ۲۰۰۱) در محلات دور نگهداری گردیده است، که بعد از تأمین امنیت در منطقه توسط نیروهای بین المللی در سال ۲۰۰۲، دوباره برگردانده شد. پس از آن، تجدید فعالیت ها در مورد شناسایی و بهره برداری از منابع معدنی افغانستان به صورت جدی آغاز گردید و تشخیص گردیده که امور معدنکاری نقش حیاتی را در ثبات اقتصادی درازمدت افغانستان خواهد داشت. برای انجام این کار پیش بینی گردیده، که رشد
سریع در بهره برداری و استخراج منرال ها لازم است و در ضمن دولت افغانستان تشخیص می نماید که روش و سیاست ملکیت دولتی (ملی سازی) دوران اتحاد شوروی از لحاظ اقتصادی مؤثر یا پایدار نبود. در نتیجه، دولت افغانستان ساختار وزات معادن به عنوان مالک و تولیدکننده معادن بسوی نقش مناسب تر به عنوان طرح کننده این سیاست و تنظیم کننده جهت انکشاف سرمایه گذاری خصوصی به منظور انکشاف مواد معدنی، تجدید نمود. با در نظرداشت تطبیق این رهنمودهای جدید و اصلاح شده، پیشرفته ترین پروژه معدنی از زمان شوری سابق در ساحه معدن مس عینک بعد از پیشنهاد داوطلبی در سال ۲۰۰۸ به کمپنی MCC کشور چین به استخراج سپرده شد. اگر چه در حال حاضر ارزش مجموعی معادن افغانستان را فقط به صورت تخمین می شود گفت، اما یقیناً ارزش آن به صدها میلیارد دالر می رسد. اکتشاف منظم عصری برای اولین بار بعد از زمان خروج نیروهای اتحاد جماهیر شوروی (۲۵ سال قبل)، به وجود آمده است. روش و سیاست جدید وزارت معادن زمینه سازی سرمایه گذاری خصوصی و گسترش علاقمندی سرمایه گذاران در بخش منرال ها با در نظرداشت منافع ملی افغانستان تصویب و در حال تطبیق است. در ضمن این سیاست ها حفاظت و تأمین امنیت
برای شرکت های سرمایه گذار است، شرکت هایی که تمایل همکاری به افغانستان را دارند تا آن را بسوی یک جامعه مدرن، عصری، پایدار و توانا انتقال دهند. اهداف. اهداف درازمدت وزارت شامل ایجاد اداره مؤثر جهت استفاده مؤثر از منابع طبیعی، ایجاد اشتغال و تشویق سرمایه گذاری در بخش معادن و هایدروکاربن ها و بلند بردن عواید و توانائی های دولت است. وزارت معادن جهت به دست آودن معلومات درست در مورد منابع طبیعی یک سلسله ابتکارات را روی دست گرفته است، از جمله در این اواخر وزرات معادن اولین برنامه کاری خود را تکمیل نمود، این برنامه کاری یک فرصت خوبی جهت اصلاح و بازسازی برای وزارت معادن پنداشته می شود و به وزارت معادن اجازه می دهد تا خود را با تغیرات صنعتی عیار سازد. جهت استقلال مالی افغانستان وزارت معادن یک سلسله کارهایی را روی دست گرفته است. انکشاف منابع منرالی و دهلیزهای زیربنایی نیازمند استخراج ذخایر منرالی است. بعد از شناسایی این منابع در مورد اکتشاف، استخراج و انکشاف ذخایر منرالی و هایدرو کاربنها علاقمندی بیشتر می گردد. چنین انکشاف در ثبات درازمدت اقتصادی و اجتماعی نقش مهمی را بازی خواهد کرد. از این رو وزارت معادن افغانستان جهت ا
نکشاف این ذخایر اقدامات بی مانندی را انجام داده و یک سلسله برنامه های انکشافی را طرح ریزی نموده است. وزارت معادن در نظر دارد تا با به کارگیری خط مشی ها، مقرره ها و دستور عمل های خوب جهانی، در جلب سرمایه گذاری خصوصی در انکشاف منابع منرالی و هایدروکاربنی نقش تشویق کننده و رهبری کننده را طوری بازی نماید که تمام ارزش های اجتماعی و حفظ محیط زیست در آن در نظر گرفته شده باشد. اصول و خط مشی وزارت معادن در مورد انکشاف منرال ها و هایدروکاربن ها روی راه حل های بازار استوار است که شایستگی قانونی اساس آن را تشکیل می دهد. همچنان خط مشی وزارت معادن را کفایت اداری عالی؛ انکشاف سرمایه گذاری شفاف از طریق قوانین و مقرره های مدرن و ایجاد یک نظام مترقی مالی تشکیل می دهد. افغانستان یک کشور کاندید ابتکار شفافیت در صنایع استخراجی (EIT) – استاندارد بین المللی در رشد شفافیت در نفت، گاز و معدنکاری- است. افغانستان به صورت داوطلبانه اصول EIT را بخاطری راه اندازی نموده است تا شفافیت در انتقال عواید از شرکت های استخراج تیل، گاز و سایر معادن به دولت را افزایش دهد. دولت عواید به دست آورده را اعلام خواهد نمود تا افغان ها صورت حساب این عواید ر
ا از دولت خود مطالبه کرده بتوانند. دولت تصمیم گرفته است تا سرمایه به دست آمده از منابع منرالی و هایدروکاربنی را به نفع تمام افغان ها بکار بیندازد. همچنان عواید به دست آمده در فقرزدایی و انکشاف مالی اقتصادی به مصرف خواهد رسید. بخش خصوصی. جهت رشد سرمایه گذاری بخش خصوصی در عرصه منرال ها و هایدروکاربن ها قراردادی با اداره تحقیق زمین شناسی ایالات متحده آمریکا (USGS) عقد گردیده بود تا منابع طبیعی افغانستان را از طریق هوا (ریموت سنسنگ) تحقیق عمومی نماید. این اداره با همکاری لابراتوار تحقیقاتی نیروهای دریائی ایالات متحده آمریکا، تحقیق (سروی) جیوفیزیک هوائی و ریموت سنسنگ را در تابستان سال ۲۰۰۶ میلادی انجام دادند. اطلاعات به دست آمده از این تحقیق معلومات ابتدائی را در مورد ظواهر منابع منرالی ارائه نموده و وسیله رشد اقتصادی سرمایه گذاران خصوصی را فراهم می نماید و می تواند کمک و تشویقی باشد برای سرمایه گذاران بخش خصوصی جهت سرمایه گذاری در این بخش. فعالیت ها. فعالیتهای کنونی وزارت معادن را بازسازی، انکشاف و تنظیم سرمایه گذاری دوستانه، نظارت از قرارداد مس عینک، به داوطلبی گذاشتن معدن آهن حاجیگک، انکشاف ساحات موجود هایدروکا
ربن ها، و اکتشاف بیشتر منابع زغال سنگ، طلا، نقره، مس و آهن تشکیل می دهد. در پلان های بعدی، خصوصی سازی تصدی های دولتی هایدروکاربن ها و منرالها، و به مثابه مرکز معلومات منرالی بازسازی خدمات جیولوجی افغانستان قرار دارد. جهت جلب علاقمندی به اکتشاف ساحات، به شمول مطالعات سه بعدی امور هایدروکاربن ها و سطح زمین نیز پلانگذاری گردیده است. پرسنل. وزارت معادن در حدود ۲۳۰۰ تن پرسنل دارد که شامل محققین، کارمندان اداری، تکنیکی و مسلکی می باشند. تصدی ها. "تصدی زغال سنگ شمال": پس از آنکه معادن زغال سنگ کرکر و دودکش در پل خمری مرکز ولایت بغلان کشف گردیدند، ادارات مربوط زغال سنگ و زارت معادن به منظور اکتشاف و توسعه منابع زغال سنگ در منطقه ایجاد گردید. اداره معدن زغال سنگ در آغاز، به تعداد ۳۰ تن کارگر، ۱۱۱ تن کارمند، ۱۶۶۷ تن قراردادی و ۵ تن ماهرین از کشور چکوسلواکیا داشت. این بخش ۳۹ سال پیش به شکل قانونی به یک تصدی دولتی تبدیل گردید. با پیروی از راهبرد انکشاف ملی و خط مشی دولت به منظور تشویق سرمایه گذاری تحت رهبری بخش خصوصی، معادن زغال سنگ کرکر و دودکش در سال ۲۰۰۶ میلادی خصوصی گردیدند که این فصل جدید را با ۳۰۹ تن کارمند و یک سا
ل بعد از آن (۲۰۰۷) مبدل شدن آن به یک تصدی تجارتی نظر به افزایش بستها آغاز نمود. "کارخانه کود و برق": یکی از تولیدکنندگان کود یوریا و برق حرارتی است. کارخانه تولید کود کیمیاوی یوریا در سال ۱۹۶۶ میلادی و کود و برق در سال ۱۹۶۷ با ظرفیت تولیدی ۴۸ میگاوات برق تأسیس گردد. تولید انرژی برق در شروع سال ۱۹۷۱ و تولید کود کیمیاوی یوریا در سال ۱۹۷۴ میلادی با ظرفیت تولیدی ۱۰۵۰۰۰ تن در سال آغاز یافت که این فعالیت ها توسط ۲۹۰۰ تن کارمند و ۴۵۰ تن ماهرین خارجی انجام داده می شد. این مجتمع در سال ۱۹۷۷ میلادی با سرمایه ۲٬۱۷ میلیون افغانی به شکل یک تصدی دولتی بازسازی گردید. اکنون این تصدی ۹۳۹ تن کارمند رسمی، ۱۵۱۲ تن مأمور دارد که کود یوریا و برق حرارتی تولید می نماید. "تصدی افغان گاز": کارهای اکتشاف، انکشاف، تولید و تحقیق را انجام داده و گاز طبیعی را برای مشتریان عرضه می دارد. این تصدی از آغاز تأسیس آن در سال ۱۹۶۷ میلادی کارهای تجسسی و اکتشافی گاز طبیعی را انجام می دهد. تصدی نامبرده با داشتن ۷۲ کارمند رسمی، ۴۲۱ کارگر اجیر و ۱۱۹ تن ماهرین خارجی ایجاد گرده و واحد دوم وزارت معادن محسوب می گردید. تأسیسات خواجه گرگک دارای دو بخش است که
یکی آن دارای ۳۹ چاه و دوم آن دارای ۲۲ چاه تولید گاز است. تولید و پروسس گاز در سال ۱۹۶۷ میلادی با آغاز فعالیت چاه هفدهم آغاز گردید، که با یک شبکه گاز وصل گردید و قسمتی از آن به اتحاد شوروی صادر می شد. "تأسیسات اصلی": در سال ۱۹۸۳ میلادی، هنگامی که تصدی گاز افغانستان به شکل قانونی به یک تصدی دولتی مبدل گردید، در آن زمان این تصدی دارای ۱۴٬۳۷ میلیارد افغانی سرمایه و ۱۲۹۱ تن کارمند (شامل کارمندان رسمی، قراردادیان و ماهرین خارجی) بود. امروز، این تصدی با داشتن ۱۰۸۸ کارمند هنوز هم یک نهاد تولیدی بحساب می آید. "تصدی انجینیری و اکتشاف هایدرو جیولوجی": در سال ۱۹۷۱ به حیث یک واحد کاری وزارت معادن تأسیس گردید. این تصدی شماری از پروژه های اکتشافی را در جریان ۳۹ سال گذشته با ترکیب از ابزار و تجهیزات عصری، مهارت ها و ماهرین به عهده داشته است. در کل، بنابر ابراز علاقمندی مداوم وزیر کنونی معادن به منظور آموزش روش های علمی و عملی مربوط به منرالها، آبهای زیرزمینی و جیو تکنیک، این تصدی تا هنوز هم بسیار فعال بوده و توانایی این را دارد تا پروژه های اکتشافی جیو تکنیک و هایدرو جیولوجیکی و همچنان فعالیت های عام المنفعه را از طریق به ک
ارگیری ابزار و تجهیزات عصری انجام دهد. ابتدایی ترین کار این تصدی، انجام دادن اکتشافات جیوتخنیکی و انجینیری به منظور مناسب بودن زمین در شهرها و تأسیسات صنعتی در ساحات است. قوانین. یکی از اولین اقدامات وحیدالله شهرانی بعد از احراز پست وزارت معادن افغانستان در جنوری سال ۲۰۱۰ ایجاد یک کمیته حقوقی بود. کمیته مذکور موظف گردید تا قوانین و مقرره های موجوده منرال ها و هایدروکاربن ها را بازنگری نماید. گروپ موظف با تدویر جلسات روزانه توانست قوانین و مقرره های متذکره را الی نیمه تابستان بازنگری و تصحیح نماید. قوانین منرال ها و هایدرکاربن ها به ترتیب هم زمان مرور و اصلاح گردید. به تاسی از حکم قانون اساسی افغانستان، تغییرات یا اصلاحات وارد شده در قوانین موجوده به بیست و پنج درصد محدود است. علی رغم این محدودیت، اصلاحات ذیل تدوین و ارائه گردید و منتظر منظوری پارلمان افغانستان است: اصلاحات عمده در قانون منرال ها قرار ذیل است: نکته مهم این است که استفاده از قراردادها توسط وزارت غرض کنترل سکتور خصوصی یک مسئله بنیادی بوده و جوازها صرفاً بعد از مذاکره و انعقاد قراردادها صادر می گردد. در متن قانون موجوده هایدروکاربن ها کدام تغییر
عمده رونما نگردیده است بجز از توضیح بیشتر انواع قراردادها و اتخاذ تدابیر در رابطه به تادیه ریالیتی ها. متن تجدید شده قانون معادن به لسان های دری و انگلیسی غرض تأیید به وزارت عدلیه گسیل شده است. قانون هایدرکاربن ها فعلاً منتظر منظوری کمیته حقوقی و محترم وزیر است. قانون مذکور نیز بمحض منظوری توسط مراجع ذیربط به وزارت عدلیه ارسال می شود. کمیته حقوقی به یک سلسله کمیته های فرعی تقسیم شده است و همچنان به جلسات خود ادامه می دهد. هر یک از کمیته های مذکور مسؤولیت دارد تا یک رشته مقررات و طرزالعمل های مربوط به وزارت را در رابطه به استخراج منرال ها، هایدروکاربن ها و آب های زیرزمینی، تدوین نماید. فعالیت های مذکور به عنوان مثال مشتمل است بر تادیه ریالیتی ها، استفاده از مواد منفجره، صحت و مصونیت کارگران معدن، مقررات محیط زیستی قابل تطبیق بالای معادن، استخراج سنگ مرمر، احجار ساختمانی و معادن جغل، استخراج حرفه ای سنگ های قیمتی و استخراج طلا.
سیّد محمّد حسین حسینی طهرانی معروف به علامه طهرانی (۱۳۰۵ تهران ـ ۱۳۷۴ مشهد) فیلسوف، عارف و فقیه شیعه بود. زندگی. سیّد محمّدحسین حسینی طهرانی از علما و عرفای معاصر، فرزند سید محمدصادق طهرانی، در ۱۲ مرداد ۱۳۰۵ (۲۴ محرم ۱۳۴۵) در تهران متولد شد. پس از تحصیلات ابتدائی، دوره آموزش مکانیک و ماشین سازی را گذراند. سپس به تحصیلات علوم دینی حوزوی روی آورد. در سال ۱۳۶۴ قمری، به قم رفت و در مدرسه حجتیه مقیم شد. اقامت در قم. وی از سال های اول حضور در قم، به جمع شاگردان محمدحسین طباطبایی پیوست و در سطوح مختلف علمی و عملی در طی مدت ۷ سال از استادان آنجا، بهره برد و در همین مدت به درجه اجتهاد رسید و از دیدگاه عرفانی نیز مراتب توحید و تجرد را طی کرد، بطوری که طباطبایی بسیار به وی علاقه پیدا کرده بود ؛ اوج این علاقه در پاسخ نامهٔ طباطبایی به وی که در خصوص هجرت به نجف استجازه کرده بود منعکس شده است. هجرت به نجف. وی برای تکمیل تحصیلات علوم دینی در آغاز سن ۲۷ سالگی به عراق رفت و در نجف ساکن شد. در آنجا از علما و فقهای نجف کسب فیض کرد و درجهٔ اجتهاد را دریافت نمود. در مسائل عرفانی و سلوکی بنا به توصیه محمدحسین طباطبایی در ابتدا با
عباس قوچانی (وصی سیدعلی قاضی طباطبائی) آشنا شد و در مسائل عرفانی با وی، حشر و نشر پیدا کرد و بعد به حضور سیدجمال الدین گلپایگانی و محمدجواد انصاری همدانی رسید. سرانجام، با راهنمایی های عباس قوچانی، به حضور سیدهاشم حداد (از شاگردان سیدعلی قاضی طباطبائی) رسید و فصل نوینی در زندگی توحیدی و عرفانی وی پدید آمد. بازگشت به تهران. وی به سال ۱۳۷۷ هـ ق، در سن ۳۳ سالگی بعد از رسیدن به اجتهاد برای ترویج اسلام بنا به دستور سید هاشم حداد به تهران بازگشت و به عنوان امام جماعت در مسجد قائم آل محمد مشغول وعظ و ارشاد مردم و اقامه نماز شد. شخصیت سیاسی و مبارزاتی. وی همیشه تشکیل حکومت اسلامی را یک وظیفه الهی می دانست و در قضایای ۱۵ خرداد با سابقه آشنایی اش با سید روح الله خمینی به همکاری و همفکری پرداخت. نام وی در میان علمای صادرکننده اعلامیه علیه حکومت پهلوی در تاریخ دوم آبان ماه ۱۳۴۱ به چشم می خورد. با پیروزی انقلاب و تأسیس حکومت اسلامی، در شکل گیری قانون اساسی و پیش نویس آن بر «حاکمیت اسلام و محوریت ولایت فقیه» تأکید و جهت تصویب آن در مجلس خبرگان تلاش کرد. وی در خلال ملاقات هایش با روح الله خمینی دیدگاه ها و پیشنهادهایش را به
واسطهٔ مرتضی مطهری بیان کرد. در سال ۱۴۰۰ ق، به خواسته استادش، سیدهاشم حداد، به مشهد رفت و مدت پانزده سال آخر عمر خود در آنجا بود. در این مدت، علاوه بر ترویج اسلام و تدریس حوزوی، به تألیف و نشر (دوره علوم و معارف اسلام) پرداخت و آثار بسیاری در همین زمینه انتشار داد. درگذشت. سید محمدحسین حسینی طهرانی، روز ۱۷ تیر ۱۳۷۴ (۹ صفر ۱۴۱۶) در مشهد درگذشت و بر پیکر وی محمد تقی بهجت نماز خواند. مدفن وی در قسمت جنوب شرقی صحن انقلاب (عتیق) قرار دارد. دیدگاه ها. کاهش جمعیت. وی همچنین در پی اجرای سیاست های کاهش جمعیت در دههٔ هفتاد مقطعی درس خود را تعطیل و به تدوین کتاب «کاهش جمعیت ضربه ای سهمگین بر پیکر مسلمین» پرداخت. او در این کتاب بحث کاهش جمعیت را نقشهٔ استعمار برای مسلمانان دانست. مواضع و اقدامات سیاسی. دربارهٔ مبارزات انقلاب اسلامی. صدرالدین حائری شیرازی می گوید: دیدگاهش دربارهٔ خمینی و خامنه ای. حسینی طهرانی در برخی از کتاب هایش از خمینی به شدت پشتیبانی کرده است؛ از جمله: جلوگیری او از اعدام روح الله خمینی. پس از سخنرانی خمینی در 13 خرداد سال 1342 که در آن به محمد رضا شاه حمله برده و انقلاب سفید وی را انقلاب سیاه خواند
ه بود، نیروهای انتظامی به دستور اسدالله علم، در 15 خرداد 1342 شهر قم را محاصره و در صبح همان روز خمینی را دستگیر و به پادگان قصر در تهران منتقل کردند. پس از آن، و با آگاه شدن علما از دستگیری روح الله خمینی و تصمیم محمدرضا پهلوی برای اعدام وی، حسینی طهرانی مجلسی را در منزل پدرزن خود در تهران برگزار کرد. در این مجلس، بسیاری از علما همچون سید محمد هادی میلانی، محمد علی همدانی، بهاءالدّین محلاتی و سید عبدالحسین دستغیب از شهرستان های مختلف به تهران آمده و همه امضا کردند که روح الله خمینی مرجع تقلید بوده و بنابراین مصونیت جانی دارد. بدین ترتیب حکم اعدام از او برداشته شد. نامه به روح الله خمینی در مورد پیش نویس قانون اساسی. محمد حسین حسینی طهرانی، در نامه ای پیش نویس قانون اساسی را از نظر تطبیق با فلسفه و فقه اسلام مورد نقد و اصلاح قرار داد و این نامه را برای روح الله خمینی ارسال کرد. از جمله مهم ترین نکاتی که در این نامه آمده بود میتوان به موارد زیر اشاره کرد: نظرات دربارهٔ طهرانی. وی همچنین در نامه ای به تاریخ ۱۸ تیر ۱۳۷۴ که به مناسبت درگذشت طهرانی نوشته شد، اینگونه به توصیف او میپردازد: در انتها نیز بطور ضمنی طهر