Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ند. مایکل به مدیریت اعلام می کند که نمی خواهد کاری با آن ها داشته باشد و از هلیکوپتر خود را به دریا می اندازد که به پایان رابطه آن ها انجامیده و مدیریت دیگر از او حفاظت نخواهد کرد. فصل سوم. فصل سوم شامل ۱۶ قسمت است. این فصل با شنا کردن مایکل از دریا به سمت میامی شروع می شود جایی که او پلیسی به نام میشل پکسون را ملاقات می کند که سعی در گیر انداختن مایکل دارد. زمانی که مایکل او را متقاعد می کند و مشکلش حل می شود سر و کله استیکلر پیدا می شود که به مایکل برای بازگشت به سازمان کمک می کند اما زمانی که استیکلر قصد جان فیونا را می کند، مایکل او را می کشد. در پایان مایکل با یک زندانی به نام سایمون اسچر آشنا می شود و درگیری هایی پیش می آید در آخر مایکل دستگیر شده و به یک اتاق مرموز انتقال داده می شود. فصل چهارم. فصل چهارم شامل ۱۸ قسمت است. مایکل شروع با کار با افرادی می کند که او را سوزانده بودند. مانند فصل های قبل این فصل نیز از آخرین اتفاق قسمت قبل شروع می شود. مایکل همچنان در زندان است و با یکی از رده بالاهای مدیریت به نام وان ملاقات می کند که نقش رابط مایکل را دارد. طی همکاری مایکل با مدیریت، او به طور اتفاقی مأمور
ی دیگر به نام جسی پورتر را نیز تبدیل به مهره سوخته می کند. مایکل سرانجام دوباره سایمون را ملاقات می کند که او را به سمت یک جان بارت و نوار مغناطیسی هدایت می کند. مایکل یک کتاب مقدس کد شده را پیدا می کند که اسامی تمامی افرادی که او را سوزانده بودند در آنجا نوشته شده است. جسی به زودی می فهمد که کسی که او را سوزانده مایکل بوده و بین او و مایکل مشکل ایجاد می شود. مایکل در یک درگیری برای نجات جان خود بارت را می کشد اما کتاب مقدس کد شده را از دست می دهد. سرانجام سم و جسی پس از پیدا کردن لیست تصمیم می گیرند که آن را به رئیس سابق جسی به نام مارو دهند اما مارو توسط فردی به نام تایلور برنان که یکی از دشمنان مایکل است، کشته می شود. برنان تصمیم به استخدام یکی دیگر از دشمنان مایکل به نام لری سیزمور می گیرد تا کشتن افراد لیست کمک کند اما لری برنان را کشته و مایکل نیز به وان خیانت می کند. وان به میامی برگشته تا مایکل، فیونا و جسی را بکشد. اما سم و مدلین شخصی به نام جان دومان را پیدا می کنند که می تواند به آن ها کمک کند. در پایان مایکل به واشینگتن دی سی فرا خوانده می شود و مردی ناشناخته به او خوشامد می گوید. فصل پنجم. فصل پن
جم شامل ۱۸ قسمت است و از ۶ ماه بعد از موفقیت مایکل برای عضویت دوباره در سیا شروع می شود. مایکل اکنون به عنوان مشاور در سیا فعالیت می کند. مردی که در پایان قسمت قبلی به او خوشامد گفته بود به عنوان مکس معرفی شده که به همراه مایکل در حال دستگیری افراد لیست هستند و در آخر هنگام دستگیری نفر آخر لیست او را مرده پیدا می کنند و بسیاری از سوالات مایکل بدون جواب می ماند. مایکل به کار با مکس ادامه می دهد تا زمانی که مکس به قتل می رسد و قضیه را طوری جلوه می دهند که مایکل را قاتل معرفی کنند. مأمور دیگری به نام دنی پیرس جایگزین مکس می شود و به دنبال قاتل مکس می گردد. قاتل اصلی به نام انسون فولرتون که مایکل را سوزانده با مایکل رو در رو می شود و از مایکل به خاطر فیونا اخاذی می کند. پس از اینکه مایکل و تیمش بدون اطلاع انسون مأموریت های خطرناکی را انجام می دهند، فیونا خود را تسلیم می کند تا انسون نتواند از مایکل اخاذی کند. فصل ششم. فصل ششم شامل ۱۸ قسمت است که با دستگیری فیونا آغاز می شود. مایکل برای یک مأمور سیا به نام تام کارد که قبلاً او را آموزش داده و مربی مایکل بوده کار می کند تا شرایط را برای آزادی فیونا فراهم سازد. او ه
مچنین با پیرس همکاری می کند تا انسون را دستگیر کند. بالاخره مایکل و گروهش با کمک نیت (برادر مایکل) انسون را دستگیر می کنند اما تا رسیدن مأموران سیا، با شلیک گلوله ای از طرف یک تک تیرانداز، انسون و نیت کشته می شوند. فیونا از زندان آزاد شده و به مایکل برای دستگیری فردی که برادرش را کشته کمک می کند. آن ها در آخر قاتل را به نام تایلر گری پیدا می کنند و کارد آن ها را برای گرفتن گری به پاناما می فرستد. مایکل، گری را دستگیر کرده اما متوجه می شود که کارد، گری را برای کشتن انسون استخدام کرده بوده و برای کشتن مایکل و گروهش برنامه ریزی کرده است. آن ها از پاناما فرار کرده و مایکل تام کارد را می کشد و این کار او باعث می شود که تمام اعضای گروه او حتی مادرش مدی نیز تحت تعقیب سیا قرار گیرند. سیا برای اینکار یک مأمور کارکشته به نام اولویا رایلی را انتخاب کرده است. آن ها به دنبال فرار کردن هستند تا اینکه می فهمند که رایلی برای دستگیری آن ها با کارتل مواد مخدر معامله کرده و این کار باعث می شود که مایکل با جیسون بلی برای کمک تماس بگیرد، اما مأموریت آن ها ناموفق بوده و بلی کشته می شود. در پایان مایکل رایلی را در یک قایق گیر انداخ
ته و او را وادار به اعتراف می کند. سم، فیونا، جسی و مدلین پس از یک ماه زندانی بودن آزاد می شوند و به این نکته پی می برند که مایکل برای آزادی آن ها با سیا معامله ای کرده است. فیونا احساس می کند که به او خیانت شده زیرا مایکل قولی که به او داده بوده را شکسته است و از مایکل می خواهد که او را ترک کند. فصل هفتم. فصل هفتم و آخر سریال شامل ۱۳ قسمت است. تولید. این مجموعه تلویزیونی در میامی (فلوریدا) فیلمبرداری شده است. در آگوست ۲۰۱۲، کمیسیون شهر میامی و تهیه کنندگان "مهره سوخته" در مورد یکسال فیلمبرداری بیشتر برای فصل هفتم به توافق رسیدند که بر این اساس تهیه کنندگان می بایست مبلغ بیشتری برای اجاره محل های فیلمبرداری پرداخت کنند. جوایز. دیوید رینز، اسکات کلمنتس و شری کلین نامزد «بهترین میکس صدا برای سریال های درام و کمدی» در ۶۶مین مراسم جایزه امی در سال ۲۰۱۱ شدند. داستان مهره سوخته نوشته مت نیکس برنده جایزه جایزه ادگار آلن پو در سال ۲۰۰۸ در زمینه بهترین داستان معمایی شد. دیوید رینز، اسکات کلمنتس و شری کلین نامزد «بهترین میکس صدا برای سریال های درام و کمدی» در ۶۰مین مراسم جایزه امی در سال ۲۰۰۸ شدند. در سال ۲۰۱۰ این سریا
ل اولین نامزدی جایزه برای بازیگری در جایزه امی توسط شارون گلس به عنوان بهترین بازیگر زن مکمل دریافت کرد. پخش جهانی. "مهره سوخته" در بسیاری از شبکه های تلویزیونی سراسر دنیا پخش می شود که در زیر لیست آن ها آورده شده است: انتشار دی وی دی. شرکت فاکس قرن بیستم ۵ فصل اول سریال "مهره سوخته" را روی دی وی دی برای منطقه یک منتشر کرده است. همچنین فصل دوم بر روی بلو-ری نیز قابل دسترس است.
به رضایت اعلی حضرت/علیاحضرت (یا به خواست پادشاه/ملکه) ، یک لفظ فنی حقوقی است که بر اساس این مفهوم است که همه اقتدار مشروع دولت از تاج نشات می گیرد. این لفظ که منشاء آن بریتانیا است، اکنون در همه قلمروی همسود به کار می رود. خدمت به تاج. به افرادی که توسط پادشاه یا ملکه برای خدمت به تاج منصوب می شوند و هیچ محدودیت زمانی برای تصدی منصبشان ندارد مانند فرمانداران کل و وزرای تاج، گفته می شود "به رضایت اعلی حضرت/علیاحضرت" خدمت می کنند. در کانادا فرمانداران کل توسط نماینده فدرال پادشاه یا ملکه کانادا یعنی فرماندار کل، منصوب می شوند؛ بنابراین طبق لایحه قانون اساسی ۱۸۶۷ گفته می شود آنان منصبشان را «به رضایت فرماندار کل» در اختیار دارند. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/At_Her_Majesty%27s_pleasure
سر جوزف لارمر، (زاده ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۷ – مرگ ۱۹ مه ۱۹۴۲) فیزیکدان ایرلندی، اولین کسی بود که نرخ تابش انرژی از یک الکترون شتاب گرفته را محاسبه کرد و گسست خطوط طیف توسط یک میدان مغناطیسی را توضیح داد. تئوری های او مبتنی بر این باور است که ماده کاملاً متشکل از ذرات الکتریکی در حال حرکت بر اتر می باشد. تحصیلات و تدریس. لارمر در موسسه آکادمیک سلطنتی تحصیل کرد و مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه کوئین در بلفاست به دست آورد. لارمر همچنین در کمبریج آموزش دید و در خلال سال های ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۲ نماینده دانشگاه خود در پارلمان بریتانیا بود. لارمر در کالج کوئین در گالوی (۱۸۸۰-۱۸۸۵)، و در کمبریج (۱۸۸۵-۱۹۳۲) به عنوان استاد فلسفه طبیعی تدریس کرده است. وی در سال ۱۹۰۹ به مقام شوالیه رسید. نظریات علمی. لارمر روی یک نظریه جدید به نام تئوری ذات الکترون (Electron Theory of Matter) تأثیرگذار بود و با توجه به طبیعت جرم، ساختار اتم و ارتباط آن با تابش، تئوری حرکتی گرما (Equipartition) و الکترودینامیک اجسام متحرک، مفهوم رادیکال آن را توسعه داد.
آئروسپاسیال غزال یک بالگرد سبکِ تک موتوره و پنج سرنشینه است که برای مقاصد شناسایی و دیده بانی و ترابری سبک و همچنین در نقشِ بال گرد جنگنده برای مأموریت های ضدتانک و پشتیبانی نزدیک هوایی از آن استفاده می شود. غزال را شرکت هوانوردیِ فرانسویِ سود در اواخر دهه ۱۹۶۰ طراحی کرد. شرکتی که بعدها به "آئروسپاسیال" تغییر نام داده و اکنون یوروکوپتر نام دارد. این پرنده در اصل به سفارش ارتش فرانسه برای رفع نیاز نیروی هوایی و هوانیروز این کشور به یک هلیکوپتر سبک وزنِ چندمنظورهٔ کارآمد طراحی و ساخته شد ولی در ادامه نظر ارتش بریتانیا را چنان به خود جلب کرد که شرکت وستلند در این کشور اقدام به تأسیس خط تولید این هواگرد نمود. این بال گرد در یوگسلاوی و مصر نیز تحت لیسانس فرانسوی ها تولید شده و کشورهای متعدد دیگری از جمله عراق، سوریه، لبنان، مراکش، اکوادور، چین، قطر، کویت و آرژانتین نیز به خریداری آن اقدام کرده اند. هرچند مدل غیرنظامی غزال هم به بازار عرضه شده اما نوع نظامی غزال بسیار موفق تر بوده و در جنگ های متعددی از جمله جنگ ایران و عراق، جنگ فالکلند، جنگ ۱۹۸۲ سوریه و اسرائیل مورد استفاده قرار گرفت. غزال با ارتقا و بهینه سازی ط
رح کلی بال گرد آلوئت ساخته شده که پیش از غزال بال گرد سبک اصلی ارتش فرانسه بود. از کاربردهای اصلی بال گرد غزال در هوانیروز فرانسه و برخی کشورهای دیگر استفاده در نقش هلیکوپتر جنگنده است. مدل ضدتانک این بال گرد یعنی "سا ۳۴۲ام" به موشک های ضدتانک هدایت سیمی هات (حداکثر ۴ عدد) مجهز شده و مدل پشتیبانی سبک هوایی آن با نام "سا ۳۴۱اف" هم به تیربار ۲۰ میلی متری مسلح شده است. در ماموریت های تهاجمی از سلاح های دیگری مثل راکتهای هوا به زمین و مسلسل ها و نارنجک اندازهای مختلف هم برای تسلیح غزال استفاده می شود. برخی از غزال ها حتی به موشک های ضدهوایی هم مجهز شده اند. در هوانیروز فرانسه از موشک میسترال، که در اصل یک موشک ضدهوایی دوش پرتاب ِ گرمایاب است، به عنوان یک سلاح ضدهوایی برای استفاده علیه بال گردها و هواپیماهای دشمن استفاده شده و عراقی ها هم در جنگ ایران و عراق اقدام به نصب موشک های روسی سام-۷ بر روی غزال های خود کردند تا این بال گرد در نبرد با کبراهای ایرانی شانس موفقیت بیشتری داشته باشد. همچنین مدل هایی از این بال گرد که برای مقاصد شناسایی استفاده می شوند با یک سامانه تصویربرداری فروسرخ تجهیز شده اند. این هلیکوپتر
دیگر در خط مقدم ارتش فرانسه به عنوان بال گرد جنگنده استفاده نمی شود و هلیکوپتر تایگر، دیگر محصول شرکت یوروکوپتر، جای آن را در این نقش گرفته اما کماکان در نقش ترابری سبک به کار گرفته می شود. غزال نخستین بال گردی بود که از پروانه دم فِنِستورن استفاده می کرد یعنی روتور دم آن در یک محفظه قرار گرفته بود. ابتکاری انقلابی که بعدها در بال گردهای دیگر ایراسپشیال و یوروکوپتر هم دیده شد. این روش ساخت چرخانه دم هرچند در سرعت های پایین و پرواز درجا نیروی بیشتری از بال گرد می گرفت اما از مزایایی همچون کاهش قابل توجه صدا و لرزش، محافظت از پره های چرخانه در مقابل برخورد با اشیاء دیگر و نیاز به نیروی کمتر در پرواز کروز برخوردار بود و به همین جهت برای پرواز در سرعت های بالا بسیار مناسب تر از پروانه های دم کلاسیک بود. این شیوه طراحی پروانه دم به غزال کمک کرد تا به سریع ترین بال گرد دنیا در کلاس خود تبدیل شود. نخستین پرواز اولین مدل غزال که "سا-۳۴۰" نام داشت در ۷ آوریل ۱۹۶۷ اتفاق افتاد و در همین سال قرارداد مهمی بین بریتانیا و فرانسه برای تولید مشترک چند نوع بال گرد در دو کشور انجام شد. بر اساس این قرارداد مقرر شد که انگلیسی ها
بال گردهای فرانسوی غزال (۲۹۲ فروند) و پوما (۴۸ فروند) و فرانسوی ها بال گرد انگلیسی لینکس (۴۰ فروند) را در کشور خود تولید کنند. در ۱۹۷۱ مدل سا۳۴۱ غزال اولین پرواز خود را انجام داد و در همین سال شرکت سود در شرکت آئرواسپیشیال ادغام شد. دو سال بعد در ۱۹۷۳ این بال گرد به خدمت رسمی در ارتش فرانسه پذیرفته شده و در همین سال مدل پرقدرت تر سا-۳۴۲ هم ساخته شد. مدل سا-۳۴۱ از موتوری به قدرت ۶۵۰ اسب بخار و مدل سا-۳۴۲ از موتوری به قدرت ۶۴۹ کیلوات (۸۷۰ اسب بخار) استفاده می کند. مدل سا-۳۴۲ غزال می تواند با حداکثر سرعت مستمر ۲۷۰ کیلومتر در ساعت پرواز کند و سرعت کروز آن ۳۲۸ ک م است. برد عملیاتی این بال گرد سبک با حداقل بار و در سطح دریا ۷۸۵ کیلومتر است و با بار ۵۰۰ کیلوگرمی به ۳۶۰ کیلومتر کاهش پیدا می کند. وزن سا-۳۴۲ خالی ۹۷۵ کیلوگرم است و با حداکثر وزن ۱۹۰۰ کیلوگرم قادر به برخاستن از زمین است. پروانهٔ اصلی غزال ۳ پره دارد و قطر آن ۱۰ و نیم متر است. طول بدنه این هواگرد فرانسوی ۹٫۵۳ متر و ارتفاع آن ۳٫۱۸ متر است. غزال در عراق. عراقی ها در جنگ هشت ساله خود با ایران به طور گسترده ای از هلیکوپترهای غزال خود بهره بردند. غزال های مسلح
به موشک هات توانایی ضد تانک در خور توجهی داشتند. برای هات ها فرقی نمی کرد که کدام تانک ایرانی رودروری آن ها باشد. چه تی-۵۵ و تی-۶۲ و چه ام-۶۰ پاتون و چیفتن با استفاده از هات منهدم می شدند. اما مشکل غزال ها این بود که محافظت زرهی کافی برای انجام عملیات در محیط پرخطر جنگی را نداشتند. غزال های سبک در واقع طرز تفکر اروپایی ها در مورد شیوه کاربرد هلیکوپترها در نبردهای ضد تانک را به نمایش می گذاشتند و آسیب پذیری غزال ها در مقابل آتش پدافندی دشمن در طول این جنگ نادرستی این ایده را ثابت کرد. دیگر بالگرد جنگنده عراقی ها یعنی میل-۲۴ ساخت شوروی برعکس غزال از زره و مقاومت قابل توجه برخوردار بود اما موشک های ضد تانک دقیق و سیستم هدف گیری مناسبی نداشت. غزال ها مثل کبراهای ایرانی قادر بودند در هنگام هاور کردن هم شلیک کنند اما بالگردهای روسی فقط در حال حرکت قادر به شلیک بودند که این دقت آن ها را به شدت کاهش می داد. برای رفع این مشکل در تابستان ۱۳۶۱ عراقی ها از مستشاران نظامی آلمان شرقی دعوت کردند تا راهکارهایی برای کاربرد مؤثرتر بالگردهای جنگنده را به آن ها بیاموزند. عراقی ها به توصیه این مستشاران تاکتیک ساده اما فوق العاده
مؤثری را ترتیب دادند که در آن هلیکوپترهای غزال و میل-۲۵ در گروه های شکارچی/قاتل به جنگ نیروهای دشمن می رفتند. ابتدا میل-۲۵های عظیم الجثه حمله را آغاز کرده و با آتش راکت های ۵۷ م م خود پدافند هوایی ایرانی ها را از کار می انداختند. سپس نوبت به غزال ها می رسید که از سردرگمی قوای ایرانی استفاده کرده و با موشک های هات تانک های ایرانی را یکی یکی از کار بیندازند. وقتی در سال ۱۳۶۱ در جنگ های میان شلمچه تا بصره سپاه پاسداران برای نخستین بار از تانک استفاده کرد غزال های توانستند تعداد زیادی از تانک های پاسداران و چیفتن های ارتش را به این شیوه از کار بیندازند. غزال ها هم مثل دیگر هواگردهای عراقی آسیب شدیدی را در جریان جنگ سال ۱۹۹۱ با ائتلاف بین المللی مدافع کویت متحمل شدند. با این حال در سال ۲۰۰۰ هنوز ۲۰ غزال در زرادخانه عراقی ها باقی مانده بود. عراقی ها در سال ۲۰۰۹ شش بالگرد غزال فرانسوی را خریداری کردند. البته غزال هایی که اکنون در عراق هستند فاقد موشک هات می باشند
اورنج اسرائیل شرکت مخابراتی اسرائیلی است، که در زمینه ارائه خطوط تلفن ثابت، شبکه تلفن همراه، رساننده خدمات اینترنتی و ارائه شبکه وای-فای فعالیت می کند. شرکت اورنج اسرائیل در سال ۱۹۹۹ توسط شرکت هاچیسون وامپو تأسیس شد و با توجه به در اختیار داشتن برند اورنج توسط هاچیسون وامپو و اجرای عملیات شبکه تلفن همراه این شرکت با برند اورنج، در نتیجه شعبه هاچیسون در کشور اسرائیل با نام تجاری اورنج فعالیت خود را آغاز کرد. پس از خریداری برند اورنج و اورنج بریتانیا توسط شرکت فرانس تلکوم، این شرکت اسرائیلی نیز نامش را به شرکت ارتباطات پارتنر تغییر داد، ولی همچنان با برند اورنج اسرائیل خدمات تلفن همراه را ارائه می کند. دفتر مرکزی این شرکت در شهر روش هاعین، اسرائیل قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس تل آویو، بورس نزدک و بورس لندن معامله می شود.
دنیس دیمیتریویچ چریشف (زاده ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است که برای باشگاه ونتزیا و تیم ملی فوتبال روسیه بازی می کند. دنیس چریشف که اولین روس تاریخ رئال مادرید است، کار خود را در اسپورتینگ خیخون شروع نمود و بعد آن در ۹ سالگی به بورگوس رفت و بعد از بورگوس در سال ۲۰۰۲ به آکادمی رئال مادرید انتقال یافت و از ده سالگی در آکادمی رئال رشد کرد. تیم ملی. او برای اولین بار در ۶ نوامبر ۲۰۱۲ به تیم ملی بزرگسالان روسیه دعوت شد. او در پست هافبک هجومی بازی می کند.
فرست اینترنشنال بانک اسرائیل که به اختصار فی بی بانک نیز خوانده می شود، شرکت خدمات مالی و بانکداری اسرائیلی است، که فعالیت های آن بر ارائه خدمات بانکداری شراکتی و بانکداری خصوصی، بانکداری سرمایه گذاری و مدیریت سرمایه متمرکز می باشد. فی بی بانک در سال ۱۹۷۲ با ادغام چندین بانک کوچک اسرائیلی تأسیس شد و در حال حاضر به عنوان پنجمین بانک بزرگ اسرائیل شناخته می شود. شعبه مرکزی این بانک در شهر تل آویو، اسرائیل قرار دارد و شعب بین المللی آن نیز در شهرهای لندن و زوریخ مستقر می باشند. بخشی از سهام بانک فرست اینترنشنال در بازارهای بورس تل آویو و بورس لندن دادوستد می شود.
دیوید اویلوو (زاده ۱ آوریل ۱۹۷۶) بازیگر و تهیه کننده انگلیسی-آمریکایی است.او فارغ التحصیل آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن است. وی تا کنون دو بار نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب و یک بار نامزد دریافت جایزه امی ساعات پربیننده شده است. همچنین وی به مقام افسر والا مقام امپراطوری بریتانیا (OBE) منصوب شده است. فعالیت هنری او از سال ۲۰۰۱ و با حضور در "تنازع برای بقا" (۲۰۰۱) آغاز شد. او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ در مجموعه تلویزیونی "مأموران مخفی" در نقش دنی ظاهر شده است. سپس او در فیلم های "آوای تندر" (۲۰۰۵)، "بهترین مرد" (۲۰۰۵)، "از خط خارج شده" (۲۰۰۵)، "هر طور شما دوست دارید" (۲۰۰۶)، "آخرین پادشاه اسکاتلند" (۲۰۰۶)، "عاشق چه کسی هستی؟" (۲۰۰۸) و "خشم" (۲۰۰۹) ظاهر شد همچنین وی به خاطر بازی در فیلم "ظهور سیاره میمون ها" (۲۰۱۱) در نقش استیون نیز شناخته می شود. در همان سال در فیلم "خدمتکاران" و مجموعه تلویزیونی "همسر خوب" حضور یافت. در سال های بعد او در "پسر روزنامه فروش" (۲۰۱۲)، "وسط ناکجا" (۲۰۱۲)، "لینکلن" (۲۰۱۲)، "جک ریچر" (۲۰۱۲) و "سرخدمتکار" (۲۰۱۳) ظاهر شد. در سال ۲۰۱۴ او در فیلم های "بلبل"، "میان ستاره ای"، "سلما" در نقش
"روز مارتین لوتر کینگ جونیور" و "یک سال بسیار خشن" بازی کرد، همچنین وی از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ به عنوان صداپیشه در "شورشیان جنگ ستارگان" حضور داشت. او در سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ در فیلم های "اسیر" و "ملکه کاتوه" نقش آفرینی کرد. در سال ۲۰۱۸ علاوه بر حضور در فیلم های "چین خوردگی در زمان" و "گرینگو"، در مجموعه تلویزیونی "بینوایان" در نقش ژاور ظاهر شد. زندگی شخصی. او با جسیکا اویلوو در سال ۱۹۹۸ ازدواج کرد، آنها اکنون با چهار فرزندشان در لس آنجلس، کالیفرنیا زندگی می کنند.
تیلر لابین (زاده ۲۹ آوریل ۱۹۷۸) بازیگر کانادایی است. از فیلم های او می توان به "مطب دام پزشکی"، "ظهور سیاره میمون ها"، "سابرینا جادوگر نوجوان"، "دختر رئیس من" و "رئیس" اشاره کرد.
حریق خزان آلبوم موسیقی ایرانی با آهنگسازی مهیار علیزاده و با صدای علیرضا قربانی است که در پاییز سال ۱۳۹۱ منتشر شده است. اشعار این آلبوم از سروده های فریدون مشیری، هوشنگ ابتهاج و سهراب سپهری هستند. این آلبوم پس از انتشار جزو پرفروش ترین آلبوم های سال ۱۳۹۱ قرار گرفت،. آلبوم تصویری. در سال ۱۳۹۴، دو نسخه آلبوم تصویری و صوتی از کنسرت حریق خزان اجرا شده در مهرماه سال ۱۳۹۲ در تالار وحدت توسط مؤسسه آوای باربد منتشر شد. قطعات این آلبوم به شرح زیر است:
عملیات تی ۴ بزرگ ترین قتل عام سیستماتیک عقب مانده ها، بیماران روانی و معلولان مغزی در تاریخ بشری به دست آلمان نازی است. در جریان برنامه پاکسازی نژاد آریایی از ناخالصی ها در سال ۱۹۳۹، هیتلر دستور اجرایی شدن برنامه ای را داد که ضمن آن تمامی بیماران روانی از سراسر کشور در ۵ کمپ بیمارستانی در آلمان و اتریش جمع شدند و با گاز مونوکسید کربن (که از دریچهٔ تهویهٔ اتاق های شان به داخل فرستاده شده بود) خفه شدند یا با تزریق دوز بالای مورفین به قتل رسیدند. دامنه این عملیات که در ابتدا اختصاص به معلولان مغزی، منگل ها، شیزوفرن ها و بیماران مبتلا به اوتیسم داشت، در اواخر جنگ به پیران از کار افتاده و زخمیان بدحال بمباران متفقین تسری پیدا کرد. بر طبق برآوردها شمار قربانیان عملیات تی۴ میان ۲۰۰ تا ۲۵۰ هزار نفر تخمین زده می شود. نام T4 مخفف Tiergartenstraße 4، آدرس خیابانی یک بخش از صدارت است که در اوایل سال ۱۹۴۰ در منطقه تیرگارتن برلین تأسیس شد و پرسنل مرتبط با عملیات تی ۴ را استخدام و پرداخت می کرد. قتل ها از سپتامبر ۱۹۳۹ تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ انجام شد؛ با وجود توقف رسمی آن در اوت ۱۹۴۱. از ۲۷۵٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ نفر در بیمارستان
های روانی در آلمان و اتریش، لهستان اشغالی و محافظت بوهم و موراویا (اکنون جمهوری چک) کشته شدند. تعداد قربانیان در ابتدا ۷۰٬۲۷۳ نفر ثبت شده بود اما این تعداد با کشف قربانیان در آرشیوهای آلمان شرقی سابق افزایش یافت. فناوری توسعه یافته تحت عملیات تی ۴، به ویژه استفاده از گاز کشنده بر روی تعداد زیادی از مردم، توسط بخش پزشکی وزارت داخله رایش به همراه پرسنل عملیات تی ۴، که در قتل عام یهودیان شرکت داشتند، به کار گرفته شد. پیش زمینه. در ابتدای قرن بیستم، عقیم سازی افرادی که حامل نقص های ارثی محسوب می شدند و در برخی موارد افرادی که رفتارهای «ضداجتماعی» ارثی داشتند، یک حوزه محترم پزشکی بود. کانادا، دانمارک، سوئیس و ایالات متحده قوانینی را تصویب کرده بودند که عقیم سازی اجباری را ممکن می ساخت. مطالعاتی که در دهه ۱۹۲۰ انجام شد، آلمان را به عنوان کشوری که به طور غیرعادی در معرفی قوانین عقیم سازی مردد بود، رتبه بندی کردند. در کتاب خود "نبرد من" (۱۹۲۴)، هیتلر نوشت که روزی بهداشت نژادی «به عنوان عملی بزرگتر از پیروزمندانه ترین جنگ های عصر بورژوایی کنونی ما ظاهر خواهد شد». در ژوئیه ۱۹۳۳، «قانون پیشگیری از نسل های بیمار ارثی» ع
قیم سازی اجباری را برای افرادی با شرایطی که ارثی محسوب می شدند، مانند اسکیزوفرنی، صرع، بیماری هانتینگتون و «حماقت» تجویز کرد. عقیم سازی همچنین برای الکلیسم مزمن و سایر اشکال انحراف اجتماعی قانونی شد. این قانون توسط وزارت کشور تحت نظر ویلهلم فریک از طریق دادگاه بهداشت وراثت (Erbgesundheitsgerichte) که به بررسی ساکنان خانه های پرستاری، تیمارستان ها، زندان ها، خانه های سالمندان و مدارس ویژه می پرداختند، اجرا می شد تا افرادی که باید عقیم سازی شوند را انتخاب کنند. تخمین زده می شود که بین سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹، ۳۶۰,۰۰۰ نفر تحت این قانون عقیم سازی شدند. سیاست و برنامه تحقیقاتی بهداشت نژادی و اصلاح نژادی توسط امیل کرپلین ترویج شد. عقیم سازی اصلاح نژادی افرادی که با اسکیزوفرنی تشخیص داده شده بودند (و به عنوان مستعد به آن دیده می شدند) توسط اویگن بلویلر که در "کتاب درسی روانپزشکی" خود به دلیل «معلولان ذهنی و جسمی» فرض می کرد که باعث زوال نژادی می شوند، حمایت شد. عملیات تی ۴ از سیاست حزب نازی در مورد «بهداشت نژادی» ناشی شد، اعتقادی که مردم آلمان نیاز به پاکسازی از دشمنان نژادی داشتند، که شامل هر کسی که در یک مرکز بهداشت
روانی محبوس بود و افرادی با ناتوانی های جسمی ساده می شد. در داخل اداره نازی، ایده شامل کردن افراد با ناتوانی های جسمی در برنامه باید با دقت بیان می شد، زیرا وزیر تبلیغات رایش، جوزف گوبلز، پای راستش دچار نقص بود. پس از سال ۱۹۳۷، کمبود شدید نیروی کار در آلمان ناشی از تسلیح مجدد، به این معنا بود که هر کسی که قادر به کار بود به عنوان «مفید» تلقی می شد، از قانون معاف می شد و نرخ عقیم سازی کاهش یافت. اجرا. کارل برانت، پزشک هیتلر و هانس لامرز، رئیس صدارت رایش، پس از جنگ گواهی دادند که هیتلر به آنها به زودی در سال ۱۹۳۳ - زمانی که قانون عقیم سازی تصویب شد - گفته بود که او طرفدار کشتن بیماران لاعلاج است اما می دانست که افکار عمومی این را نخواهد پذیرفت. در سال ۱۹۳۵، هیتلر به رهبر پزشکان رایش، گرهارد واگنر، گفت که این مسئله نمی تواند در زمان صلح مطرح شود؛ «چنین مشکلی می تواند در زمان جنگ به طور روان تر و آسان تری انجام شود». او نوشت که قصد دارد مشکل آسایشگاه های روانی را به طور رادیکال حل کند. این کار با یک مورد «آزمایشی» در اواخر سال ۱۹۳۸ آغاز شد. هیتلر به برانت دستور داد تا یک درخواست از سوی دو والدین برای «کشتن از روی
ترحم» پسرشان که نابینا و دارای ناتوانی های جسمی و رشدی بود را ارزیابی کند. کودک، که در نزدیکی لایپزیگ به دنیا آمده و در نهایت به نام گرهارد کرتشمار شناسایی شد، در ژوئیه ۱۹۳۹ کشته شد. هیتلر به برانت دستور داد که در همه موارد مشابه به همین روش عمل کند. در ۱۸ اوت ۱۹۳۹، سه هفته پس از کشتن پسر، کمیته رایش برای ثبت علمی بیماری های ارثی و مادرزادی تأسیس شد تا کودکان بیمار یا نوزادانی که به عنوان معیوب شناسایی شده بودند را ثبت کند. کشتن مخفیانه نوزادان در سال ۱۹۳۹ آغاز شد و پس از شروع جنگ افزایش یافت؛ تا سال ۱۹۴۱، بیش از ۵۰۰۰ کودک کشته شده بودند. هیتلر طرفدار کشتن کسانی بود که او آنها را «زندگی نالایق زندگی» می دانست. چند ماه قبل از فرمان «اتانازی»، در یک کنفرانس در سال ۱۹۳۹ با لئوناردو کونتی، رهبر بهداشت رایش و دبیر دولت برای بهداشت در وزارت داخله، و هانس لامرز، رئیس صدارت رایش، هیتلر به عنوان مثال به بیماران روانی اشاره کرد که او گفت فقط می توانند «روی خاک اره یا شن» خوابانده شوند زیرا آنها «همیشه خود را کثیف می کنند» و «مدفوع خود را در دهان می گذارند». این مسئله، به گفته رژیم نازی، در زمان جنگ اهمیت جدیدی پیدا کر
د. جنبش به نژادی آلمان حتی قبل از به قدرت رسیدن نازی ها یک جناح افراطی داشت. به زودی در سال ۱۹۲۰، آلفرد هوچه و کارل بیندینگ از کشتن افرادی که زندگی شان «نالایق زندگی» بود حمایت کردند. داروینیسم توسط آنها به عنوان توجیهی برای تقاضای ژن های «مفید» و ریشه کنی ژن های «مضر» تفسیر شد. رابرت لیفتون نوشت: حمایت از به نژادی در آلمان پس از سال ۱۹۳۰ افزایش یافت، زمانی که رکود اقتصادی بهانه ای برای کاهش بودجه بیمارستان های روانی دولتی شد و باعث ایجاد فقر و ازدحام شد. بسیاری از طرفداران نژادپرستی علمی در آلمان، ملی گرا و یهودستیز بودند که رژیم نازی را با شور و شوق پذیرفتند. بسیاری از آنها به سمت هایی در وزارت بهداشت و مؤسسات تحقیقاتی آلمان منصوب شدند. ایده های آنها به تدریج توسط اکثریت جامعه پزشکی آلمان پذیرفته شد، که از آن پزشکان یهودی و کمونیست به زودی پاکسازی شدند. در طول دهه ۱۹۳۰، حزب نازی یک کمپین تبلیغاتی به نفع اتانازی انجام داد. دفتر نژادی و سیاسی ملی سوسیالیست (NSRPA) بروشورها، پوسترها و فیلم های کوتاهی برای نمایش در سینماها تولید کرد که به آلمانی ها هزینه نگهداری از آسایشگاه ها برای بیماران لاعلاج و دیوانه را نش
ان می داد. این فیلم ها شامل "ارث" (۱۹۳۵)، "قربانی گذشته" (۱۹۳۷)، که در برلین یک نمایش بزرگ داشت و در تمام سینماهای آلمان نمایش داده شد، و "من متهم می کنم" (۱۹۴۱) که بر اساس رمانی از هلموت اونگر، مشاور «اتانازی کودکان» ساخته شده بود. کشتن کودکان. در اواسط سال ۱۹۳۹، هیتلر ایجاد کمیته رایش برای ثبت علمی بیماری های جدی ارثی و مادرزادی را به رهبری پزشک خود، کارل برانت، و تحت مدیریت هربرت لیندن از وزارت داخله، رهبر صلیب سرخ آلمان ارنست-رابرت گراویتز و اس اس- ویکتور براک مجاز کرد. مراکز نابودی در شش بیمارستان روانی موجود تأسیس شدند: برنبورگ، براندنبورگ، گرافنک، هادامار، هارتهایم و زوننشتاین. هزار کودک زیر ۱۷ سال در مؤسسات آم اسپایگلگروند و گوگینگ در اتریش کشته شدند. به عنوان جنبه ای مرتبط با پایه «پزشکی» و علمی این برنامه، پزشکان نازی هزاران مغز از قربانیان. از اوت ۱۹۳۹، وزارت داخله کودکان دارای معلولیت را ثبت کرد و از پزشکان و ماماها خواست تا تمام موارد نوزادان با معلولیت های شدید را گزارش دهند. عنصر رضایت 'قیم' (ولی) به زودی ناپدید شد. کسانی که باید کشته می شدند به عنوان «تمام کودکان زیر سه سال که در آنها هر یک از