Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اردک های سوت زن یا اردک های درختی زیرخانواده ای از خانواده مرغابیان هستند؛ خانواده ای که شامل اردک ها، قوها و غازها می شود. اردک های سوت زن اردک واقعی نیستند، بلکه در بخش بندی های آرایه شناسانه آن ها را یا به عنوان تیرهٔ جدای Dendrocygnidae در نظر می گیرند یا تبار با نام Dendrocygnini از زیرخانواده غازیان. "Dendrocygnidae" دارای تنها یک سرده است که شامل هشت گونه زنده می شود. این گونه ها در سراسر جهان از جمله مناطق استوایی پراکنده اند. این اردک ها، همان گونه که از نامشان بر می آید، دارای صداهایی هستند که همانند سوت هستند. اردک های سوت زن دارای پاها و سرهای بلند هستند. آن ها همچنین بسیار اجتماعی و پر سروصدا هستند.
کوپراتیف عبارت از انجمن اجتماعی تعدادی است که بر بنیاد تقویت اقتصادی بنا شده باشد. این انجمن روی علایق مشترک، اهداف مشترک مساعی مشترک سهم گیری مشترک و ضرورت مشترک استوار باشد. هدف غائیهٔ مشترکان کوپراتیف رسیدن به یک وضع اقتصادی بهتر که متکی بر اساس ادارهٔ دموکراسی و سهم گیری مساویانه در تأمین سرمایه مورد نیاز و متقبل شدن نفع و ضرر مشترک باشد، و یا «کوپراتیف انجمنی است که افراد آن به روی علایق و اهداف معین متکی بر اساسات ادارهٔ مشترک به منظور نایل شدن به یک وضع بهتر اقتصادی و اجتماعی تشکیل می شود». کوپراتیف ها و اتحادیه های آن سازمان های اجتماعی و اقتصادی دهقانان، کسبه کاران و سایر زحمتکشان می باشد که داوطلبانه جهت تحقق اهداف خویش متحد شده اند. تاریخچه. برای نخستین بار در سال ۱۳۳۳ ه .ش کوپراتیف های کشاورزی در افغانستان ایجاد گردید. در ابتدا به تعداد ۱۱۳ کوپراتیف زراعتی توسط مولدان پوست قره قول و کرم پیله تشکیل گردید. روند توسعهٔ کوپراتیف ها با تأسیس نظام جمهوری در افغانستان ارتقا یافت. در سال ۱۳۵۲ در قانون کوپراتیف ها تعدیلات به وجود آمد. که به نفع کشاورزان تمام شد. متعاقباً در سال ۱۳۶۰ قانون نو کوپراتیف ها در
کشور نافذ و امتیازات بیشتری برای کوپراتیف ها در نظر گرفته شد. در دورهٔ سلطنت محمد ظاهرشاه موضوع تشکیل و انکشاف کوپراتیف ها در دهات در پلان سوم انکشافی دولت گنجانیده شد. و هم برای تطبیق تأسیس و پیشبرد کار کوپراتیف ها دولت مساعدت مؤسسهٔ کار و کارگر جهانی (ILO) را جلب نمود. این مؤسسه با موجودیت سه کارشناس فعالیت خویش را آغاز نمود و موفق به تشکیل ۵ انجمن کوپراتیفی گردید. در سال ۱۳۴۲ کوپراتیف ها استهلاکی تحت سرپرستی و رهنمایی ریاست انکشاف دهات در ولایات لوگر فعالیت خویش را آغاز نمود. در پایان سال ۱۳۴۸ ریاست انکشاف دهات منحل و امور سرپرستی ریاست انکشاف کوپراتیف های مذکور به دوش وزارت زراعت، آبیاری و مالداری سپرده شد که متأسفانه به این کار تیم کار و کارگر (ILO) همکاری خود را قطع و در پهلوی آن مؤسسه ای دیگر به نام پروژهٔ کریدیت و کوپراتیف های زراعتی برای افغانستان (PACCA) به کمک مالی کشور سوئد از طریق (FAO) یا مؤسسهٔ خوراکه و زراعتی جهانی به منظور ایجاد و گسترش نهضت های کوپراتیفی در افغانستان دست به کارشدند). در سال ۱۳۴۹ ریاست به نام ریاست کوپراتیف های زراعتی در چوکات وزارت زراعت تأسیس گردید. فعالیت این ریاست در چوک
ات سازمان غذائی وزراعت جهانی به امداد مالی حکومت سویدن (SIDA) بپیش برده می شد. این اداره کوپراتیف ها را در تهیهٔ قرضهٔ زراعتی، مواد زراعتی، فروش و عرضهٔ محصولات زراعتی و غیره مسائل کوپراتیفی، همکاری می نمود. پروژهٔ متذکره دارای دو مرکز انکشافی بود که یکی آن در کوهدامن و دیگر آن در بغلان فعالیت می نمود و دارای یک مرکز تربیتی نیز بود که در بادام باغ کابل موقعیت داشت، که در این کوپراتیف ها تقریباً ۱۸۳ هزار تن عضویت داشتند و تولیدات کوپراتیف های زراعتی را میوه جات، سبزیجات، پنبه، لبلبو (جغندر قند) تشکیل می داد. کوپراتیف های زراعتی مذکور در حدود ۶٬۰۰۰ تن ازمحصولات مازاد خودرادربازارهای داخلی، ۱٬۳۰۰ تن انار، ۲٬۰۰۰ تن کشمش، ۷۹ تن کنجد، ۳۲۵ تن پسته را در بازارهای خارجی به قیمت مناسب به فروش رسانیدند که در بلندبردن سطح زندگی و حیات اقتصادی اعضای کوپراتیف تأثیر مفید اقتصادی به جا گذاشت. پسان تر باگذشت زمان در سال ۱۳۵۲ به تاریخ ۲ قوس قانون کوپراتیف ها نافذ و تا سال ۱۳۵۷ در ۱۲ ولایت افغانستان به فعالیت آغاز نمود. در روزگاری که قانون کوپراتیف ها نافذ شد چنین تجویز به عمل آمد تا در سال یک ولایت تحت ساحه فعالیت های کوپراتیف
ی درآورده شود. تا برج حمل ۱۳۵۷، تعداد ۱۳۵ انجمن کوپراتیفی در ۱۱ ولایات کشور تأسیس گردیده بود که از آن جمله ۱۲۴ کوپراتیف ابتدایی زراعتی، ۶ کوپراتیف صنعتی ۴ کوپراتیف استهلاکی و ۱ کوپراتیف زنبورداری عملاً فعال بود. از سال ۱۳۵۷ به بعد، پروگرام عاجل تأسیس کوپراتیف های زراعتی عملی گردید؛ چنانچه در سال ۱۳۵۸ به تعداد ۱٬۲۱۰ باب کوپراتیف های زراعتی تأسیس شده بودند. درتأسیس کوپراتیف های مذکور مسایل زیادی از ابعاد مختلف مدنظر گرفته نشد بدین وسیله نتوانست رشد نماید. و هم کیفیت و مثمریت کوپراتیف های تأسیس شده راخیلی پایین آورده و سرانجام در اثر عوامل متعدد اقتصادی سیاسی امنیتی دولتی بانکی پرسنل فعالیت کوپراتیف ها در کشور رو به نزول قرار گرفت. اگر چه تا سال ۱۳۷۳ ریاست کوپراتیف های زراعتی در بادام باغ فعال بود ولی پس از سال ۱۳۶۰ بنا بر عوامل سیاسی وجنگ نتوانست کوپراتیف ها توسعه یابد. اهداف دولت های افغانستان به منظور ایجاد کوپراتیف ها. دولت های پیشین افغانستان کوشش داشتند تا مردم را غرض انکشاف جامعه و رشد تولید به شکل از اشکال منسجم و آمادهٔ خدمت همکاری با دولت سازند. بدین ترتیب کارکنان دولت، پیشه وران صنعت کاران و دهقانان ر
ا در اتحادیه ها کوپراتیف ها، سازمان ها و انجمن ها متحد نموده بود. تا مردم در تطبیق پلان های خیراندیشانه دولت بی تفاوت باقی نمانده خود سهم گیرند. سهمگیری مردم در تطبیق پلان های دولت خیلی با ارزش بوده برای دولت ارزان، باکیفیت، سهل تمام می شود. ثانیاً دولت با سهمگیری مردم دارای یک احصائیهٔ قوی می شود. در کشورهای پیشرفته ۳ درصد غلطی در احصائیه را صد درصد می دانند. در افغانستان احصائیه گیری از روی نمونه است. که می تواند ۵۰ درصد غلطی را در خود داشته باشد. دولت بدون احصائیه یک دولت کور است که نمی داند چه کند. علت عدم سهمگیری ذهنیت خراب مردم، تلقین غلط، فقدان دانش باعث شده که مردم در احصائیه و فعالیت های دولتی سهم نمی گیرند در حالی که هر فعالیت خیراندیشانهٔ دولت به نفع مردم است. کوپراتیف ها و اتحادیه ها در حقیقت تضمین کننده و راحت ساختن زندگی بشری است. دولت وقت چندین کارمند فنی زراعت را توظیف نموده بود تا از طریق کوپراتیف ها برنامه های دولت را به دهقانان و از دهقانان را به دولت برساند. هکذا در چوکات دولت بانک انکشاف زراعتی، ریاست تخم های اصلاح شده، ریاست کود کیماوی، ریاست مالداری، ریاست تبلیغ و ترویج زراعتی، مدیریت ه
ای خاک شناسی لابراتوارها، امراض و آفات زراعتی، فابریکهٔ کود کیماوی، ریاست میکانیزه و ماشینری، مدیریت های احصائیه، کلینیک های حیوانی و مدیریت های واکسین سازی را تأسیس نمود تا کار کوپراتیف ها به هیچ مشکل برنخورد. در هر روستا کوپراتیف ها یک نام خاص خود را داشت. دولت وقت غرض تقویت بنیهٔ مالی کوپراتیف ها قرضه های بلندمدت را از طریق بانک انکشاف زراعتی غرض خرید تخم های اصلاح شده، ماشین های کشاورزی و تجهیزات کشاورزی را برای عرضهٔ خدمات بانکی باز گذاشت. غرض فروش و عرضهٔ محصولات دهقانی بازارهای خارجی و داخلی جست وجو گردید. دولت در جنب گوپراتیف های زراعتی کوپراتیف مأموران را ایجاد نمود و همه ساله محصولات زراعتی را از کوپراتیف ها خریده پس از پروسس در فابریکه ها بالای کارمندان دولت از طریق توزیع کوپون به نرخ ارزان بفروش می رسانید. بدین طریق زنجیر اقتصادی کشور خیلی محکم بسته شده بود. در سال های ۱۳۵۰ افغانستان سالانه حدود ۳۳ میلیون دالر صرف از بخش فروش گوسفند بالای کشور ایران بدست می آورد. پس از سال ۱۳۴۵ ساحهٔ کشت تمام نباتات در افغانستان تثبیت گردید. نسل های اصلاح شده مروج گردید. تولیدات گندم بیشتراز نفوس گردید. سرانجام اف
غانستان از لحاظ زراعتی یک کشور خود کفا گردید. نظام کوپراتیفی پس از سال ۱۳۶۷ به وخامت گرائید. در سال ۱۳۶۰ محصولات زراعتی در حالت نزول قرار گرفت دولت غرض پر نمودن خلأ، کوپراتیف های دهقانی را ایجاد نمود؛ و همهٔ اتحادیه های خود را در یک کوپراتیف منسجم نمود. و در شهرها و محلات مغازه های فروش محصولات زراعتی را ایجاد نمود. تا در فروش محصولات سرعت به خرج داده شود.. از اینکه تولیدات داخلی در حال ضعیف شدن بود کشورهای خارجی همکاری خود را با کوپراتیف ها اعلان نمودند و به میلیون ها تن مال به افغانستان سرازیر شد. هکذا دولت وقت غرض حفظ کوپراتیف مأموران در جنب تولیدات داخلی یک تعداد مواد خوراکی را از بیرون کشور خریداری نموده به کارمندان خود به عوض افزایش معاش طور رایگان توزیع می نمود. تا آنکه در سال ۱۳۹۳ مال ها و گدام های کوپراتیف ها و مغازه های تعاونی مورد چور و چپاول تفنگداران بی مسئولیت قرار گرفته، از میان رفت. پس از سال ۲۰۰۲ دولت افغانستان تلاش دارد تا کوپراتیف ها را دوباره احیا و توسعه دهد. ولی به نسبت ضعف مسئولان و عدم وجود بودجه و سازماندهی منظم، کار کوپراتیف ها تا سال ۱۳۸۸ خیل ها به کُندی پیش می رفت. پس از سال مذکور
وزارت زراعت تلاش نموده است تا کوپراتیف ها را توسعه و انکشاف دهد تا جلوگیری از ورود محصولات زراعتی بی کیفیت را نمایند. گویند انگور از چین و یک نوع ناک و تربوز از ترکیه وارد می گردد. در حالی که افغانستان گدام میوه جات است. اتحادیهٔ کوپراتیف های دهقانی. در حقیقت کوپراتیف ها اتحادیه های کشاورزی هستند که کشاورزان برای همکاری بیشتر با همدیگر و تسلط بر بازار محصولات کشاورزی شان تأسیس می نمایند. با ازدیاد نفوس، کم شدن زمین های زراعتی، پیشرفت فناوری و رقابت، دهقانان مجبور می شوند بالای زمین خود غرض بدست آوردن محصول پرکیفیت مصارف و کار زیاد نمایند. باتقبل چنین مصارف در جست وجو بازاریابی گدام ذخیرهٔ سردخانه وسایل و لوازم کشاورزی می شوند. در چنین حالت باید حاصل او به فروش رسد؛ منفعت نماید، حاصل او بیمه شود. و هم سهولت غرض بدست آوردن قرضه برای او مساعد شود. درین صورت دهقان حتماً بدولت مراجعه می نماید. دولت باید بانک و قوانین داشته باشد تا محصولات وطن خود را حفظ نماید. نخستین کنگرهٔ اتحادیهٔ کوپراتیف های دهقانان افغانستان در ماه قوس سال ۱۳۵۹ در شهر کابل برگزار شد، و متعاقباً در سال ۱۳۶۰ قانون کوپراتیف ها نافذ گردید. دولت و
قت به صفت ناظر سهولت های را مساعد ساخت تا بتواند در رشد این اتحادیه ها مساعدت نماید. بدین منظور در هر گوشه و کنار مغازه های مواد ارتزاقی واستهلاکی ایجاد گردید. هکذا غرض فروش اجناس کمک های بلاعوض کشورهای خارج مفازه های تعاونی وتجارتی را در چوکات ریاست تعاونی وتجارتی ایجاد و روابط بین این دو را با هم نزدیک ساخت. وظایف اتحادیهٔ کوپراتیف های دهقانان افغانستان جمع آوری تنظیم و فروش محصولات کوپراتیف های کشاورزی و صنعتی بود. کوپراتیف های تولیدی عبارت بودند از کوپراتیف های صنایع دستی، کوپراتیف های تهیه و تولید مواد ساختمانی، کوپراتیف های صنایع کوچک، کوپراتیف های تهیه و فروش محصولات کشاورزی و کوپراتیف های ساختمانی بود. کوپراتیف ها دهقانی در مراحل اول هزار دهقان عضو داشت که این اعضا در ۲۴ اتحادیهٔ ولایتی و شهری و ۳۰ اتحادیهٔ ولسوالی و علاقداری فعالیت داشتند. این اتحادیه که در سال ۱۳۶۹، ۲٬۰۳۷ و مبلغ ۶٬۵۶۰٬۷۳۶٬۳۰۰ افغانی سرمایه داشت، عضو اتحادیهٔ بین المللی کوپراتیف ها بود. کوپراتیف ها پس از سال ۲۰۰۲. با به وجود آمدن نظام نو در افغانستان دولت کوشش نمود تا کوپراتیف ها را احیا و توسعه دهد. به همین منظور در ماه جدی سال ۱۳۸۶
، قانون کوپراتیف ها در ۶ فصل و ۳۱ ماده، در پارالمان افغانستان به تصویب رسیده. این قانون زمینهٔ رشد و فعالیت دهقانان، مولدان و صنعتگران را خیل ها مساعد نموده است. هکذا در مادهٔ ۱۳ و ۱۴ قانون اساسی نیز دولت همکاری خود را با بنیادهای اجتماعی اعلام داشته است. ولی با وجود چنین سهولت کهالت های وجود داشت که نتوانسته است کوپراتیف ها را طور لازم رشد دهد. که ناشی از عدم توجهٔ مسئولان نبودن پلان و عدم بودجه بوده است. پس از سال ۱۳۸۸ وضع کوپراتیف ها به خود حالت بهتر را گرفت. طبق گزرش وزارت زراعت بیش از ۱٬۵۰۰ میلیون افغانی را از طریق کوپراتیف ها به صورت قرضه و کمک برای کشاورزان داده است. «در سال ۲۰۱۱ به تعداد ۵۵۳ کوپراتیف ثبت شده است و تعداد کوپراتیف های افغانستان هم اکنون به ۲٬۹۷۱ رسیده است. از آغاز سال جاری ۸۰۰ هزار دالر به کوپراتیف های ولایت بامیان توزیع شده است و توزیع بیش از ۱۵ میلیون دالر کمک های مختلف برای کشاورزان ولایت هلمند جریان دارد و تفاهمنامهٔ توزیع سه میلیون دالر قرضه نیز برای کشاورزان این ولایت به امضا رسیده است. قرار است ۳٫۶ میلیون دالر کمک های وزارت زراعت، مالداری و آبیاری برای کشاورزان ولایت کندهار نیز ت
وزیع شود. هکذا ده ها عراده تراکتور به کوپراتیف ها در ولایات مختلف توزیع شده است که عمده ترین آن، توزیع ۴۶ عراده تراکتور در ولایت بامیان و توزیع تراکتور در بغلان، لوگر وننگرهار است. در سال ۱۳۸۹دولت فرانسه به منظور ارتقای ظرفیت در فعالیت های زراعتی افغانستان و به ویژه تقویت بخش کوپراتیف ها کمک خود را به ارزش ۶ میلیون و پنجصد هزار یورو به وزارت زراعت، آبیاری و مالداری کشور اعلان نموده. وزارت زراعت افغانستان گفته است با بودن چنین پول نخست ضروریات ظرفیتی ۴۰ کوپراتیف تعیین شده، و سپس با این کوپراتیف ها در تهیهٔ طرح کسب و کار، آموزش به اعضای آن و ایجاد صندوق قرضهٔ کار صورت خواهد گرفت. روز بین المللی کوپراتیف ها. تاریخ ۳ ژوئیه یا ۱۲ سرطان روز جهانی کوپراتیف ها در جهان است که همه ساله از طرف دولت ها و کوپراتیف ها جهان تجلیل می گردد. سال ۲۰۱۲ هشتادوهشتمین روز جهانی گوپراتیف ها در جهان تجلیل می گردید. قوانین کوپاتیفپهای افغانستان. قانون کوپراتیف های افغانستان ۴ بار تعدیل گردیده است. برای آخرین بار این قانون در ۱۳ جوزای سال ۱۳۸۷ در ۶ فصل و ۳۱ ماده از طرف پارلمان افغانستان بصویب رسید. می توانید مطالعه کنید. صفحهٔ ۳۵ قانون
کوپراتیف ها پی.دی.اف
ارکیده روح القدس، پریستریا الاتا نام یکی از گونه های ثعلبیان است. پراکندگی این گیاه از آمریکای مرکزی تا اکوادور و ونزوئلا است. پریستریا الاتا از سال ۱۹۸۰ میلادی گل ملی کشور پاناما است.
چاکونیا نام یکی از گونه های تیرهٔ روناسیان است. چاکونیا گل ملی کشور ترینیداد و توباگو یکی از کشورهای آمریکای شمالی است. علت انتخاب این گل به عنوان گل ملی این کشور به این علت است که زمان گلدهی این گل در ۳۱ آگوست و همزمانی آن با روز استقلال این کشور از بریتانیای کبیر است.
ارکیده اسکینر ، نام یکی از گونه های تیرهٔ ثعلبیان است. گل های صورتی رنگ آن به صورت تک گل بر روی ساقه هایی به ارتفاع ۳۰ قرار گرفته و پهنای گل آن ۱۵ سانتیمتر می رسد. گل آن در پاییز و زمستان شکوفا می شود. این گیاه برگریز است و برگ آن در حدود ۷۰ سانتیمتر طول دارد. ارکیده اسکینر گل ملی کشور گواتمالا یکی از کشورهای آمریکای مرکزی است.
گل جادو یا کانتوتا (Kantuta) نام یکی از گونه های تیرهٔ گل آتشیان است. گل جادو گل ملی کشور پرو و یکی از دو گل ملی بولیوی یکی از کشورهای آمریکای جنوبی است.
لاپاجریا روزه آ یا گل زنگوله ای شیلی نام یکی از گونه های گیاهان گلدار است. گل زنگوله ای شیلی گل ملی کشور شیلی یکی از کشورهای آمریکای جنوبی است.
یاس ساحلی نام یکی از گونه های تیرهٔ روناسیان است. یاس ساحلی گل ملی کشور جزایر مارشال یکی از کشورهای قاره استرالیا است.
یاس تاهیتی نام یکی از گونه های گیاهان گلدار است. یاس تاهیتی گل ملی کشورهای جزایر کوک و پلی نزی فرانسه از کشورهای قاره استرالیا است.
بخش الموت شرقی از بخش های شهرستان قزوین است. این بخش در میان رشته کوه های البرز واقع در شمال خاوری استان قزوین، در سمت جنوبی شهرستان تنکابن از استان مازندران و غرب طالقان از استان البرز جای دارد. نامگذاری. دربارهٔ نام الموت سه دیدگاه وجود دارد: «نام قلعه ای است مشهور که مابین قزوین و گیلان واقع است و آن را به سبب ارتفاعی که دارد آله آموت گفتندی یعنی عقاب آشیان چه «اله» عقاب و «آموت» آشیان باشد.» جغرافیای سیاسی. مرکز این بخش معلم کلایه است. الموت شرقی از شمال به دهستان های دو هزار و سه هزار تنکابن، از شرق به قله شاه البرز و طالقان، از غرب به بخش رودبار الموت غربی و از جنوب غربی به قزوین و بخش محمدیه محدود می شود. الموت شرقی شامل سه دهستان می شود که عبارت اند از: جغرافیای انسانی. اکثر اهالی این بخش تات هستند و به جز روستای گرمارود سفلی که به گویش مراغی حرف می زنندبه گویش تاتی الموتی صحبت می کنند. همچنین در روستاهای آوه، هرانک، مدان، کافرکش، سفیددر، خوبکوه و لامان مردم به زبان ترکی سخن می گویند.
سوسن زنجبیلی سفید، هدیکیوم کوروناریوم ، نام یکی از گونه های تیرهٔ زنجبیلیان است. سوسن زنجبیلی سفید گل ملی کشور کوبا است و "Mariposa blanca" نامیده می شود.
نبرد پواتیه نبردی در جریان جنگ صدساله، بین نیروهای پادشاهی فرانسه به رهبری ژان دوم، پادشاه فرانسه و نیروهای پادشاهی انگلستان به رهبری ادوارد، ولیعهد انگلستان بود که در نزدیکی شهر پواتیه در غرب فرانسه به وقوع پیوست که با وجود برتری عددی سپاه فرانسه، در پی مرتکب شدن اشتباهات تاکتیکی به شکست سخت فرانسوی ها انجامید و پادشاه آن ها به اسارت دشمن درآمد. فیلیپ از سر غرور، به نیروهایش دستور حمله آزادانه و متهورانه به نیروهای دشمن را داد ولی انگلیسی ها با اتکا به کمانداران خود، این نیروها را درهم کوبیدند. در این نبرد هولناک، صدها شوالیهٔ فرانسوی قبل از رسیدن به دشمن با اصابت تیر کشته شدند. نبرد پواتیه از نظر بسیاری از مورخان نقطهٔ عطف استفاده از شوالیه بود زیرا باعث شد اهمیت سواران زره پوش کمتر و اهمیت پیاده نظام و کمانداران افزایش یابد. پیش زمینه. پس از مرگ فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه و سه پسر تاجدار او تا سال ۱۳۲۸ میلادی بدون برجای گذاشتن هیچ جانشین مذکری، ادوارد سوم، پادشاه شانزده ساله انگلستان به عنوان نوه دختری فیلیپ چهارم، در کنار دو برادرزاده فیلیپ چهارم، مدعی تاج وتخت فرانسه شدند. با وجود نسبت مستقیم و نزدیک تر
ادوارد به خاندان سلطنتی فرانسه، فرانسوی ها که نمی خواستند پادشاه انگلستان، را پادشاه کشور خود کنند، با رد این ادعا، فیلیپ ششم، برادرزاده تنی فیلیپ چهارم را وارث حقیقی تاج وتخت فرانسه دانسته و از او به عنوان نخستین پادشاه دودمان والوآ پشتیبانی کردند. با این حال تلاش انگلیسی ها برای گسترش قلمروی خود در خاک فرانسه و فشار فرانسوی ها برای باز پس گرفتن اراضی تحت سلطه پادشاه انگلستان، موجب بروز درگیری های دامنه داری بین طرفین شد. فیلیپ ششم در نهایت سال ۱۳۳۷ میلادی، این اراضی را مصادره شده خواند تا ادوارد سوم در پاسخ خود را پادشاه راستین فرانسه بنامد و آماده جنگ شود. بدین صورت درگیری بین دو خاندان سلطنتی والوآ در فرانسه و پلانتاژنه در انگلستان شعله جنگ صدساله بین دو کشور را برافروخت. ورود شاهزاده ادوارد به فرانسه. پس از تهاجم نخست انگلیسی ها به خاک فرانسه که با پیروزی هایی (مخصوصا در نبرد سلویس و نبرد کرسی) برای ادوارد همراه بود، دو طرف تحت فشار پاپ و خزانه های خالی، وارد مذاکره برای یک صلح دائمی شدند. به هر حال فرانسوی ها حاضر به پذیرش صلحی که کاملاً به نفع انگلیسی ها بود، نبودند. بدین ترتیب پس از چهار سال ترک مخاصم
ه درگیری ها از سر گرفته شد. ادوارد فرانسوی ها را به پیمان شکنی متهم و با راضی نمودن مجلس، نیروهای انگلستان را بهار و تابستان سال ۱۳۵۵ میلادی دوباره بسیج کرد. دو نیرو یکی تحت امر پسر و ولیعهدش ادوارد با مقصد بوردو و دیگری به فرماندهی هنری، دوک لنکستر به مقصد نورماندی، راهی فرانسه شدند. شاهزاده ادوارد با شرایط مساعد دریا در عرض سه یا چهار روز به بوردو رسید. او با خود هزار سوار، دوهزار تیرانداز و مقدار زیادی پیاده نظام ولزی همراه داشت. با پیوستن شماری از نیروهای محلی در گاسکون به آن ها توان شاهزاده به ۹ هزار نفر بالغ می شد. مأموریت این نیروها نه تسخیر بلکه تاراج اراضی تا شعاع ۴۰۰ کیلومتری تا ناربون بود تا حاکمان محلی را پیوستن به ژان بازدارد و به عایدی اقتصادی آن از این منطقه ضربه بزند. انگلیسی ها در طی ماه های اکتبر و نوامبر سال ۱۳۵۵ میلادی آبادی ها و شهرهای فراوانی را در جنوب غربی فرانسه به آتش کشیدند. آن ها با گذشتن از کنار تولوز، کارکاسون و ناربون را غارت کردند. شاهزاده ادوارد حتی چند بار درخواست شهرها برای در امان ماندن در قبال پرداخت پول را رد کرد. تا بدین زمان هیچ مقاومت سازمان یافته ای از سوی فرانسوی ها
صورت نگرفت. نارضایتی حاکمان محلی از جمله کنت نشین فوآ از دستگاه سلطنت فرانسه و درگیری داخلی بین آن ها، از عوامل مؤثر این مسئله بود. شاهزاده ادوارد با فرارسیدن زمستان با غنائم بسیار به پایگاه خود در بوردو بازگشت. در همین حال شرایط نامساعد دریا اجازه شروع به حرکت دیگر نیروی انگلیسی به مقصد نورماندی تا اواخر ماه اکتبر را نداد؛ زمانی که دیگر موسم لشکرکشی به پایان رسیده بود. به هر صورت دوک لنکستر در همراهی با شاه ادوارد، به جای شربورگ در نورماندی، روز ۲ نوامبر وارد کاله شد. او با نیرویی بالغ بر ۱۰ هزار نفر راه نبرد با ژان را در پیش گرفت و در مسیر مناطق پا-دو-کاله، آرتوآ و پیکاردی را غارت کرد. در طرف مقابل ژان نیز با اعلام بسیج عمومی ماه مه تمامی مردان هجده تا شصت ساله را به خدمت نظامی فراخواند. به هر صورت این فرایند زمان بر بود و نارضایتی اشراف از آن را تشدید می کرد. بدین شکل نیرویی که ژان در ماه نوامبر برای مقابله به شمال گسیل کرد هنوز کامل نبود. این نیرو روز ۱۱ نوامبر به سن اومر در پا-دو-کاله رسید و با انگلیسی ها برخورد کرد اما درگیری پدید نیامد. فرانسوی ها سیاست زمین سوخته را در پیش گرفته و با قربانی کردن جمعیت
محلی، هرگونه تدارکات در دسترس را سوزانده یا با خود برداشتند تا آن را از دشمن دریغ کنند. با وجود این که تاکتیک زمین سوخته زمستان سختی را بر مردم تحمیل کرد اما دشمنان انگلیسی را وادار به عقب نشینی به سمت دریا نمود. ادوارد تنها پس از ده روز از ورود به فرانسه، با اطلاع از تهدیدی که با تحریک فرانسوی ها از جانب اسکاتلندی ها متوجه انگلستان شده بود، به سرزمین خود بازگشت. اقدامات ژان دوم و تقابل مجدد. ژان برای تأمین مخارج نیروهایش بزرگان سه طبقه اجتماعی را ماه دسامبر سال ۱۳۵۵ میلادی در پاریس گردآورد. شورا پذیرفت ۳۰ هزار نیروی زبده برای یک سال، با خرج حدود پنج میلیون لیور، در اختیار پادشاه قرار دهد؛ به این شرط که مخارج نه توسط خزانه او، بلکه زیر نظر کمیته ای از سه طبقه مصرف شود. این مخارج با دریافت مالیات از اعضای هر سه طبقه و همچنین بستن مالیات بر نمک تأمین می شد. نیروهای انگلیسی ماه ژوئیه سال ۱۳۵۶ میلادی در شربورگ پیاده شدند. نیروهای انگلیسی تحت فرمان دوک لنکستر به طرف برتانی رفتند و همزمان شاهزاده ادوارد با دریافت نیروی کمکی، با هشت هزار نفر حملات خود از بوردو را این به سمت شمال از سر گرفت. قصد این نیرو اتصال به یک
دیگر و وارد آوردن خسارت بیشتر به اراضی فرانسه بود. شاهزاده ادوارد، ضمن غارت هر آنچه در مسیر بود، اوایل ماه سپتامبر سال ۱۳۵۶ میلادی به رود لوآر در قلب فرانسه رسید. با مشاهده پل های منهدم شده، انگلیسی ها به سمت تور در غرب چرخش کردند. با اطلاع از نزدیک شدن یک سپاه بزرگ فرانسوی به سمت آن ها شاهزاده ادوارد پس از چهار روز، بدون منتظر ماندن برای اتصال به نیروی دوک لنکستر، رو به جنوب کرد تا به مواضع امن خود در بوردو بازگردد. فرسودگی وارد آمده به نیروهای شاهزاده ادوارد سبب بی میلی او بر درگیری با دشمن شد. ژان در ابتدا به سمت نیروی دوک لنکستر رفت و پس از سد کردن مسیر آن، متوجه تهدید شاهزاده ادوارد در جنوب شد. اعلام بسیج، با همکاری اشراف، نیروی زیادی را از سرتاسر فرانسه برای ژان در شارتر گرد آورد. چهار پسر ژان، ۲۶ کنت و دوک، بیش از ۳۰۰ بارون و تقریباً تمامی حاکمان خردتر جزو همراهان پادشاه بودند. این بزرگ ترین سپاه فرانسه در این سده به حساب می آمد. اختلاف نظر فراوانی در ارتباط با شمار قوای این سپاه وجود دارد. با وجود نقل اعدادی تا ۸۰ هزار نفر، به نظر می رسد چیزی حدود ۱۶ هزار نفر بوده است. به هر صورت این نیرو متشکل از پرچ
م حاکمان ریز و درشت مختلف، از انسجام چندانی برخوردار نبود. بین روزهای ۸ تا ۱۳ سپتامبر سال ۱۳۵۶ میلادی، سپاه ژان با گذر از رود لوآر در اورلئان، بلوآ و چند نقطه دیگر، انگلیسی ها را به طرف جنوب تعقیب کرد. فرانسوی ها در تلاش بودند با رساندن خود به پواتیه، دشمن را دور بزنند و مسیر عقب نشینی آن را قطع کنند. در این هنگام پاپ با اعزام دو کاردینال به نزد شاهزاده ادوارد به دنبال پایان دادن به درگیری بود. با این حال شاهزاده که روز ۱۲ سپتامبر در مونبازون در چند کیلومتری جنوب تور بود، در این زمان با اطمینان از توان خود، مذاکره برای مصالحه را رد کرد. حرکت دو سپاه بدون برخورد با یکدیگر چهار روز دیگر به سمت جنوب ادامه یافت و فاصله به مرور کمتر شد. در نهایت نخستین برخورد دو طرف روز ۱۷ سپتامبر در چند کیلومتری غرب پوآتیه به وقوع پیوست. در این حادثه گروهی از سواران فرانسوی به رهبری رائول دو کوسی، با مشاهده یک یگان شناسایی انگلیسی، به ابتکار خود دست به یورش زدند. در ابتدا تحت فشار این حمله انگلیسی ها عقب نشستند. به هر صورت با سازمان مجدد، انگلیسی ها غالب این درگیری گشتند. تعدادی از فرانسوی ها کشته شدند و رائول به اسارت درآمد. میا
نجیگری کلیسا و مذاکره برای صلح. بدین شکل انگلیسی ها صبح روز ۱۸ سپتامبر مجبور به چرخش و رو در رو شدن با دشمن شدند. آن ها موضع مناسبی برای نبرد بر فراز یک زمین شیب دار پوشیده از درخت در سه کیلومتری جنوب شرقی پواتیه برگزیدند. در این حال یکی از کاردینال ها پادشاه فرانسه را که مطمئن از پیروزی بود، بر خلاف نظر فرماندهان ارشد، راضی به اجتناب از نبرد در روز مقدس یکشنبه کرد تا فرصت بیشتری برای میانجیگری فراهم آید. در پی مذاکره کاردینال ها با او، شاهزاده ادوارد که هم اینک در اطمینان خود از پیروزی متزلزل شده بود، جهت حفظ حیثیت خود، پیشنهاد ترک مخاصمه برای هفت سال و بازگردانده شدن تمامی اراضی اشغال شده اخیر به فرانسه را ارائه کرد. این پیشنهادها نشان گر وضعیت ناچار انگلیسی ها بود که دچار کمبود آب بودند. ژان مغرور از اطمینان از پیروزی، پذیرش پیشنهاد انگلیسی ها را به تسلیم شدن شاهزاده ادوارد و ۱۰۰ تن از شوالیه های او به عنوان اسیر منوط کرد. در این حال، انگلیسی ها به بهره گیری از تأخیر پیش آمده مواضع خود را بهبود بخشیده و موانعی ایجاد نمودند. با رد درخواست ژان توسط شاهزاده ادوارد، فرانسوی ها شروع به برنامه ریزی برای نبرد کرد
ند. نمایندگان پاپ در تلاش بودند آغاز درگیری را دست کم تا کریسمس به تعویق بیندازند. آماده سازی و طرح ریزی. ژان دو کلرمون، مارشال ارتش فرانسه به ژان توصیه کرد به جای حمله مستقیم به مواضع آماده آن ها، حلقه ای از محاصره حول دشمن ایجاد کند. این پیشنهاد که مغایر اصول شوالیه گری به حساب می آمد، رد شد. فرانسوی تصمیم به تهاجم به صورت پیاده گرفتند. خود ژان و بسیاری از شوالیه های او نیز پیاده وارد میدان شد. گفته می شود هدف از این تصمیم جلوگیری از عمل مستقلانه و اقدام به گریز در میان نیروهای متفرق سپاه فرانسه بود. به هر جهت با توجه به شرایط جغرافیایی منطقه، از جمله پوشش جنگی و مردابی، امکان استفاده مؤثر از سواره نظام وجود نداشت. با این حال شکستن خط به ۳۰۰ سوار زبده با شمول هر سه مقام ارشد ارتش، محول شد. سپیده دم روز بعد، ۱۹ سپتامبر، فرانسوی ها طبق معمول نیروی خود را به سه گردان تقسیم و آن ها را به عنوان سه مرحله شوک پشت سر یکدیگر ردیف کردند. شارل، ولیعهد نوزده ساله فرانسه که تجربه هیچ جنگی را از پیش نداشت، فرمانده نمادین گردان پیشین بود. فیلیپ، برادر بیست ساله ژان با شرایط مشابه، فرماندهی گردان دوم را بر عهده داشت. خود پ