Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین خروجی های باقی مانده را تکمیل می کنند. در شمال، نزدیک ساحل، دلتای نیل مجموعه ای از مانداب های شور و دریاچه ها را در بر می گیرد که برجسته ترین آنها ادکو، البرلس و المنزله هستند. حاصلخیزی و بهره وری زمین های مجاور نیل تا حد زیادی به لای رسوب شده توسط سیلاب بستگی دارد. تحقیقات باستان شناسی نشان می دهد که مردم زمانی در ارتفاع بسیار بالاتری نسبت به امروز در امتداد رودخانه زندگی می کردند، احتمالاً به این دلیل که رودخانه بالاتر بوده یا سیل شدیدتر بوده است. زمان و مقدار جریان سالانه همیشه غیرقابل پیش بینی بود. اندازه گیری جریان های سالانه به میزان ۱٫۲ میلیارد متر مکعب و به میزان ۴٫۲۵ میلیارد متر مکعب ثبت شده است. قرن ها مصریان تلاش کردند تا این جریان ها را پیش بینی کنند و از آنها بهره ببرند و در نتیجه شدت سیل را تعدیل کنند. ساخت سد بر روی نیل، به ویژه سد بلند اسوان، این رودخانه بزرگ را به یک آبراهه آبیاری بزرگ و قابل پیش بینی تبدیل کرد. دریاچه ناصر، بزرگ ترین دریاچه مصنوعی جهان، امکان استفاده برنامه ریزی شده از نیل را بدون توجه به میزان بارندگی در مرکز آفریقا و شرق آفریقا فراهم کرده است. این سدها همچنین بر حاصلخیز
ی دره نیل تأثیر گذاشته اند، که قرن ها نه تنها به آبی که به زمین قابل کشت آورده می شد، بلکه به موادی که توسط آب باقی مانده بود نیز وابسته بود. محققان تخمین زده اند که رسوبات گل و لای مفید در این دره از حدود ۱۰ هزار سال پیش آغاز شده است. میانگین رسوب سالانه خاک قابل کشت در طول مسیر دره رودخانه حدود نه متر بود. تجزیه و تحلیل جریان نشان داد که سالانه ۱۰٫۷ میلیون تن ماده جامد از قاهره عبور می کند. امروزه سد بلند اسوان بیشتر این رسوبات را مسدود می کند که اکنون در دریاچه ناصر نگهداری می شوند. کاهش رسوبات سالانه لای به بالا آمدن سطح آب های زیرزمینی و افزایش شوری خاک در دلتا، فرسایش کناره های رودخانه در مصر علیا و فرسایش مخروط افکنه در امتداد ساحل دریای مدیترانه کمک کرده است. بیابان غربی. صحرای غربی با مساحتی در حدود ۷۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع، تقریباً دو سوم از کل مساحت زمین مصر را تشکیل می دهد. این بیابان وسیع در غرب نیل از دریای مدیترانه به سمت جنوب تا مرز سودان امتداد دارد. فلات جلف الکبیر در این بیابان، با ارتفاع متوسط حدود ۱۰۰۰ متر، یک استثنا در قلمرو بی وقفه سنگ های زیرین است که توسط لایه هایی از رسوبات افقی پوشیده ش
ده و یک دشت عظیم یا فلات کم ارتفاع را تشکیل می دهند. دریای ماسه ای بزرگ در داخل دشت بیابان قرار دارد و از سیوه تا جلف الکبیر امتداد می یابد. دیواره ها (پشته ها) و فرورفتگی های عمیق (حوضه ها) در چندین بخش از بیابان غربی وجود دارند و هیچ رودخانه یا جویباری به داخل یا خارج از این منطقه جریان ندارد. دولت صحرای غربی را یک منطقه مرزی در نظر گرفته و آن را در حدود مدار ۲۸ درجه به دو استان تقسیم کرده است: استان مطروح در شمال و استان وادی جدید در جنوب. هفت فرورفتگی مهم در بیابان غربی وجود دارد و همه آنها به جز بزرگ ترین، فرورفتگی قطاره که آب آن شور است، واحه در نظر گرفته می شوند. فرورفتگی قطاره، که شامل پست ترین نقطه کشور است، ۱۹۶۰۵ کیلومتر مربع وسعت دارد، که مشابه اندازه دریاچه انتاریو است. این فرورفتگی عمدتاً پایین تر از سطح دریا است و در پایین ترین نقطه خود ۱۳۳ متر پایین تر از سطح دریا قرار دارد. بدبوم ها، باتلاق های نمک و دریاچه های نمک، فرورفتگی قطاره را که کم جمعیت است، می پوشانند. در شش فرورفتگی دیگر، تولید کشاورزی محدود، وجود برخی منابع طبیعی و اجتماع دائمی یافت می شود که همگی آب شیرین را از نیل یا آب های زیرزم
ینی محلی تأمین می کنند. واحه سیوه، نزدیک به مرز لیبی و در غرب قطاره، از بقیه مصر جدا شده است اما از زمان های قدیم زندگی را حفظ کرده است. معبد آمون در سیوه، به خاطر پیشگوهایش بیش از ۱۰۰۰ سال مشهور بود. هرودوت و اسکندر مقدونی از جمله افراد مشهوری بودند که در دوران پیش از مسیحیت از این معبد بازدید کردند. سایر واحه های اصلی یک زنجیره توپوگرافی از فرورفتگی ها را تشکیل می دهند که از واحه فیوم (که گاهی اوقات فرورفتگی فیوم نامیده می شود) که ۶۰ کیلومتر در جنوب غربی قاهره قرار دارد، تا جنوب به واحه های واحات البحریه، فرافره و داخله ادامه می یابد و قبل از رسیدن به بزرگ ترین واحه کشور، خارجه، ختم می شود. یک دریاچه آب شور، دریاچه قارون، در شمال واحه فایوم، در زمان های قدیم به نیل می ریخت. قرن ها چاه های آرتزین آب شیرین در واحه فَیّوم، امکان خاک ورزی گسترده را در یک منطقه آبیاری شده که بیش از ۱۸۰۰ کیلومتر مربع وسعت دارد، فراهم کرده اند. بیابان شرقی. صحرای شرقی مصر با ویژگی های کوهستانی خود، با صحرای غربی که در سمت دیگر رود نیل قرار دارد، تفاوت چشمگیری دارد. ارتفاع زمین در این بیابان به سرعت از کناره نیل افزایش می یابد و یک
فلات ماسه ای شیب دار در فاصله ۱۰۰ کیلومتری جای خود را به تپه های سنگی خشک و بی گیاه می دهد که از شمال تا جنوب، بین مرز سودان و دلتای نیل کشیده شده اند. این تپه ها تا ارتفاع بیش از ۱۹۰۰ متر می رسند. برجسته ترین ویژگی این منطقه، رشته کوه های ناهموار شرقی به نام تپه های دریای سرخ است که از دره نیل به سمت شرق تا خلیج سوئز و دریای سرخ گسترش یافته اند. این منطقه مرتفع دارای یک شبکه زهکشی طبیعی است که به دلیل بارش کم باران، به ندرت فعال می شود. همچنین در این منطقه مجموعه ای از دره های خشک و عمیق به نام وادی وجود دارد که به سمت غرب و به طرف نیل امتداد می یابند. محیط بیابانی تا سواحل دریای سرخ ادامه دارد. شبه جزیره سینا. شبه جزیره سینا، یک شبه جزیره سه گوش با مساحت حدود ۶۱۱۰۰ کیلومتر مربع است که کمی کوچک تر از کشور لتونی است. این شبه جزیره نیز مانند بیابان شرقی، در بخش جنوبی خود دارای کوه هایی است که در واقع ادامه زمین شناسی تپه های دریای سرخ هستند. در میان این کوه ها، کوه کاترین (جبل کاترینه) با ارتفاع ۲۶۴۲ متر از سطح دریا، بلندترین نقطه مصر قرار دارد. احتمالاً دریای سرخ به خاطر رنگ سرخ این کوه ها، به این نام خوانده
می شود. سمت جنوبی شبه جزیره سینا یک پرتگاه تند دارد که پس از یک فلات ساحلی باریک که به سمت دریای سرخ و خلیج عقبه شیب دارد، به پایان می رسد. ارتفاع لبه جنوبی سینا حدود ۱۰۰۰ متر است و با حرکت به سمت شمال، ارتفاع این فلات آهکی کاهش می یابد. یک سوم شمالی سینا یک دشت ساحلی هموار و شنی است که از کانال سوئز تا نوار غزه و اسرائیل امتداد دارد. قبل از اشغال نظامی سینا توسط اسرائیل در جنگ ژوئن ۱۹۶۷ (جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل)، کل شبه جزیره توسط یک استاندار مصری اداره می شد. اما پس از بازگشت سینا به مصر در سال ۱۹۸۲، دولت مرکزی شبه جزیره را به دو استان تقسیم کرد: سینای شمالی با مرکزیت العریش و سینای جنوبی با مرکزیت الطور. در نگاه اول ممکن است فراوانی زندگی در شبه جزیره سینا چندان مشخص نباشد. این موضوع ریشه در نحوه سازگاری حیوانات بیابان با زندگی در این منطقه دارد. بسیاری از گونه ها، به ویژه پستانداران، اما همچنین خزندگان و حتی پرندگانی مانند جغدها، شب زی هستند. آنها ساعات روز را در خنکای نسبی لانه ها، زیر تخته سنگ ها یا در شکاف ها و ترک های سنگ می گذرانند. بسیاری از این موجودات فقط از روی ردپا و مسیرهایشان یا از یک نگا
ه اجمالی در نور چراغ های خودرو در شب قابل مشاهده هستند. حتی آن دسته از حیواناتی که در گرمای روز بیرون می آیند، معمولاً فقط در صبح زود یا عصر فعال هستند.
مهدی عموزاده (زاده ۱۳۵۳ - قم) کاراته کای اهل ایران است. وی قهرمان کاراته آسیا و اولین دارنده مدال طلای تاریخ تیم ملی کاراته ایران در مسابقات قهرمانی کاراته جهان (سال ۱۹۹۶ سان سی تی آفریقای جنوبی) است. مهدی عموزاده، مجید عبدالحسینی، مهدی جعفری، سعید آشتیان و علیرضا کتیرایی از ورزشکاران پر مدال دهه ۷۰ و اواسط دهه ۸۰ ورزش کشور و از پر افتخارترین ورزشکاران تاریخ استان قم به حساب می آیند. حضور در تیمهای ملی کاراته جمهوری اسلامی ایران. وی در سال ۱۳۸۵ با توجه به استعفای مربی خود غلامرضا دباغیان از سرمربیگری تیم ملی کاراته ایران به همراه قهرمانانی همچون مجید عبدالحسینی و علیرضا کتیرایی برای همیشه از دنیای قهرمانی و تیم ملی کاراته ایران به عنوان بازیکن خداحافظی کرد. او دارنده اولین مدال طلای جهان در رشته کاراته می باشد که در تاریخ کاراته ایران کسب شده است.
هند یا هندوستان با نام رسمی جمهوری هندوستان (هندی: भारत गणराज्य؛ تلفظ: بْهَارَتْ گَنَرَاجْیَه) کشوری در جنوب آسیا است که پایتخت آن دهلی نو است. هند از شمال باختری با پاکستان؛ از شمال با چین، بوتان، نپال و تبت؛ و از شمال خاوری با برمه و بنگلادش همسایه است. همچنین هند از باختر با خلیج همیشه فارس(خلیج فارس)، از خاور با خلیج بنگال، و از جنوب نیز با اقیانوس هند مرز آبی دارد. پهناوری هند ۳٬۴۰۲٬۸۷۳ کیلومتر مربع (هفتم در جهان، ۲ برابر ایران) است. بیشتر سرزمین هند پست و هموار است و رشته کوه هیمالیا که در شمال کشور قرار دارد باعث شده است که رطوبت و ابرهای باران زا به شمال آسیا نفوذ نکند و در نتیجه هند کشوری پرباران و مرطوب و دارای خاک بسیار حاصلخیز است. این موضوع باعث شده است که این کشور بتواند جمعیّت بسیاری را در خود جای دهد. جمعیت هند ۱٬۲۱۰٬۱۹۳٬۴۲۲ نفر است که دومین کشور پرجمعیت دنیا پس از چین به شمار می آید. بندر بمبئی (مومبائی) با جمعیتی نزدیک به ۱۴ میلیون تن، پرجمعیت ترین شهر هند است. هند بیش از سی و پنج شهر بزرگ با جمعیت بالای یک میلیون تن دارد. بمبئی (مومبائی)، دهلی، کلکته، مدرس، بنگلور، حیدرآباد، اگرا، میسور، جی
پور، گوا، پونا، بوپال، تریواندروم، سورات، کانپور و احمدآباد از شهرهای مهم این کشور پهناور هستند. پیشینه زمین شناختی. خاک هندوستان تماماً در صفحه زمین شناختی هند جای گرفته است، یک صفحه بزرگ تکتونیکی که هنگام جدا شدن از قاره باستانی گوندوانلند (زمینی باستانی، متشکل از قسمت جنوبی ابرقاره پانگه آ) شکل گرفته است. صفحه هند-استرالیا به دو صفحه هند و استرالیا تقسیم می شود. در حدود ۹۰ میلیون سال پیش، در اواخر دوره کرتاسه، صفحه هند با سرعت حدود ۱۵ سانتی متر در سال شروع به حرکت کرد. حدود ۵۰ تا ۵۵ میلیون سال پیش، در عصر ائوسن دوره نوزیستی، این صفحه پس از پیمودن مسافتی ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ کیلومتری، با حرکتی سریع تر از هر صفحه شناخته شده دیگر، به آسیا برخورد کرد. در سال ۲۰۰۷، زمین شناسان آلمانی به این نتیجه رسیدند که صفحه هند قادر است خیلی سریع حرکت کند، زیرا ضخامت آن نصف صفحات دیگری است که در گذشته گوندوانا را تشکیل داده بودند. برخورد هند با صفحه اوراسیا در امتداد مرز امروزی بین هند و نپال، کمربندی از کوه زایی ایجاد کرد که باعث پدید آمدن فلات تبت و هیمالیا شد. اکنون صفحه هند با سرعت ۵ سانتی متر در سال به سمت شمال شرق در حال حرک
ت است، در حالی که صفحه اوراسیا تنها ۲ سانتی متر در سال به سوی شمال حرکت می کند. از این رو هند به عنوان «پرسرعت ترین قاره» شناخته می شود. این امر باعث تغییر شکل صفحه اوراسیا می شود و صفحه هند هم با سرعت ۴ سانتی متر در سال درهم فشرده می شود. جغرافیای طبیعی. هند، بخش بزرگ جنوب آسیا و شبه قاره هند را به خود اختصاص داده است. این کشور با پاکستان، بنگلادش، نپال، بوتان، چین و برمه هم مرز است. جغرافیای هند به طور کلی به سه بخش تقسیم می شود: فلات بلند هیمالیا، جلگه گنگ و شبه جزیره جنوب هند که مناطق مختلف کوهستانی، دره رودخانه ای، کویر، دشت و جنگل را در بر می گیرد. پائین ترین سطح هند، در اقیانوس هند، با ارتفاع صفر و بلندترین نقطه این کشور، قله کانچنجونگا، با ارتفاع ۸۵۶۸ متر در هیمالیا قرار دارد که سومین قله مرتفع جهان است. جفرافیای هند بسیار متنوع است و کوه، بیابان، دشت، تپه و فلات را شامل می شود. آب و هوای این کشور از آب و هوای گرمسیری در جنوب تا آب و هوای معتدل در شمال متغیر است. مساحت ناحیهِ قابل کشت هند ۱٫۲۶۹٫۲۱۹ کیلومتر مربع (۷۸/۵۶٪ کل مساحت کشور) است که به دلیل رشد سوی جمعیت ر و افزایش شهرنشینی رو به کاهش است. سطح
نواحی پوشیده از آب در هند معادل ۳۱۴٫۴۰۰ کیلومتر مربع است و میانگین باران این کشور ۱٫۱۰۰ میلیمتر در سال است. بیش از ۹۲ درصد استفاده آب در هند برای مصارف آب رسانی است که در سال ۱۹۷۴ حدود ۳۸۰ کیلومتر مربع بود و بر اساس پیش بینی ها تا سال ۲۰۲۵ به سقف ۱٫۰۵۰ کیلومتر مربع می رسد که برابر با مصارف صنعتی و خانگی است. منابع آبی هند شامل رودخانه ها، کانال ها، آبگیرها، دریاچه ها و سواحل غربی و شرقی اقیانوس هند و سایر خلیج ها و خلیج کوچک برای بیش از ۶ میلیون نفر در بخش ماهیگیری اشتغال ایجاد کرده اند. هند ششمین کشور تولیدکنندهِ ماهی در سطح جهان و دومین تولیدکنندهِ ماهی بومی در سطح جهان است. رودخانه های طویل هند، شامل: براهماپوترا و سند ۲۹۰۰ کیلومتر، گنگ۲۵۰۰ کیلومتر، گوداواری ۱۴۷۰ کیلومتر، یامونا ۱۳۷۰ کیلومتر، نارمادا ۱۳۰۰ کیلومتر و کریشنا ۱۲۹۰ کیلومتر هستند. هند از آب و هوایی بسیار متنوع بهره می برد، از شمال به رشته کوه های هیمالیا ختم می شود و رودخانه های متعددی که از این بلندی ها سرچشمه می گیرند هوایی بارانی و خاکی بارآور را به نواحی شمالی هند می بخشند. رودهای گنگ و براهماپوترا مهم ترین این رودخانه ها هستند که هر دو به
خلیج بنگال سرازیر می شوند. هندوها همچنین رود گنگ را مقدس می دانند. هند از زیست جانوری بسیار متنوعی بهره می برد، منطقه حفاظت شده ای به وسعت ۱۴۱۲ کیلومتر مربع در استان گجرات تنها پناهگاه باقی مانده حدود ۳۰۰ شیر آسیایی است. هند زیستگاه بسیاری از پستانداران بزرگ مانند فیل آسیایی، کرگدن تک شاخ و ببر می باشد. بیش از ۲۰۰۰ گونه پرنده و سه نوع تمساح در این کشور زندگی می کنند. آب و هوا. آب و هوای هند دارای تنوع بسیار قابل توجهی است و از کوهستان های همیشه پوشیده از برف هیمالیا تا منطقه گرمسیری میانه و جنوب و کویر خشک غرب این کشور را دربر می گیرد. چهار فصل هند شامل: "سرد وخشک" از ماه دسامبر تا فوریه، " گرم و خشک" از ماه مارس تا مه، "فصل بارش" از ماه ژوئن تا سپتامبر و "معتدل" در ماه های اکتبر و نوامبر است. به طور میانگین ۱۰۰۰ تا۱۵۰۰ میلمتر باران در سال، تقریباً سراسر هند را دربر می گیرد که این مقدار به ۲۵۰۰ میلیمتر در سواحل و ناحیه شمال شرقی هند می رسد. میانگین بارندگی سالانه در بنگال غربی به بیش از ۱۱هزار میلیمتر در سال می رسد. بر اساس سامانه طبقه بندی اقلیمی کوپن، هند دارای شش زیرگروه بزرگ اقلیمی است، اعم از کویر خشک در
غرب، سرددشت های کوهستانی و یخچال های طبیعی در شمال، و مناطق گرمسیری مرطوب که از جنگل های بارانی جنوب غرب و قلمروهای جزیره ای پشتیبانی می کنند. هیمالیا به عنوان مانعی در جلوی وزش بادهای سرد پایین رو که از آسیای میانه می وزد، عمل می کند؛ بنابراین، شمال هند در طول زمستان گرم یا فقط معتدل خنک است. در تابستان، همین پدیده هند را نسبتاً داغ می کند. اگرچه مدار رأس السرطان، یعنی مرز بین مناطق استوایی و نیمه گرمسیری، از وسط هند می گذرد، کل این کشور گرمسیری در نظر گرفته می شود. تابستان در بیشتر مناطق هند بین مارس و ژوئن ادامه دارد. دمای هوا می تواند در طول روز بیش از ۴۰ درجه سانتی گراد باشد و در مناطق ساحلی بیش از ۳۰ درجه سانتی گراد همراه با رطوبت زیاد. در منطقه بیابانی تار دما می تواند از ۴۵ درجه سانتی گراد فراتر رود. ابرهای موسمی باران زا به سامانه کم فشار ایجاد شده توسط کویر تار جذب می شوند. جبهه باران زای موسمی جنوب غرب به دو شاخه تقسیم می شود، یکی شاخه خلیج بنگال و دیگری شاخه دریای عرب. شاخه خلیج بنگال در اوایل ماه ژوئن با گذر از شمال شرقی هند به سمت شمال حرکت می کند. شاخه دریای عرب به سمت شمال حرکت می کند و بخش ا
عظمی از باران خود را در سمت بادگیر گهات غربی فرومی ریزد. زمستان های شبه جزیره هند روزهای معتدل تا گرم و شب های خنکی دارد. در شمال هوا سردتر است. دمای هوا در بعضی از مناطق دشت های هند گاهی زیر نقطه انجماد می رود. بیشتر شمال هند در این فصل دچار مه گرفتگی می شود. بالاترین دمای ثبت شده در هند ۵۱ درجه سانتی گراد (۱۲۴ درجه فارنهایت) در فالودی راجستان بوده است. کمترین دمای کشور، منفی ۴۵ درجه سانتی گراد در کشمیر ثبت شده است. منابع طبیعی. منابع اصلی مواد معدنی هند شامل زغال سنگ (از لحاظ میزان ذخایر در رده چهارم جهان قرار دارد) آهن، منگنز، میکا، بوکسیت، تیتانیوم، کرومیت، گاز طبیعی، الماس، نفت خام، سنگ آهک، توریوم (بیشترین در جهان در سواحل ایالت کرالا) می باشد. ذخایر نفت هند که در ساحل بمبئی درماهاراشترا، گجرات و در شرق آسام وجود دارند، بیش از ۲۵٪ از نیازهای داخل را برطرف می کنند. هند بزرگترین تولیدکننده بلوک های میکا و تکه های میکا است. هند در بین بزرگترین تولیدکنندگان باریت و کرومیت در جهان در رده دوم قرار دارد. سیستم پلیستوسن سرشار از مواد معدنی است. هند سومین تولیدکننده زغال سنگ در جهان است و در تولید سنگ آهن رتبه چ
هارم را دارد. این کشور همچنین پنجمین تولیدکننده بوکسیت و دومین تولیدکننده بزرگ فولاد خام است که از فوریه ۲۰۱۸ در این رتبه جایگزین ژاپن شده است. هند هفتمین تولیدکننده بزرگ سنگ منگنز و هشتمین تولیدکننده بزرگ آلومینیوم است. هند دارای منابع قابل توجهی سنگ معدن تیتانیوم، الماس و سنگ آهک است. هندوستان دارای ۲۴٪ توریم شناخته شده و بادوام اقتصادی جهان است که در سواحل کرالا قرار دارند. طلا در دشت های طلای کولار در کارناتاکا استخراج می شود. کل منابع آب تجدیدپذیر هند در سال ۱٬۹۰۷٫۸ کیلومتر مربع برآورد می شود. مقدار سالانه آب تأمین شده از سفره های زیرزمینی ۳۵۰ میلیارد متر مکعب است. در هند تنها ۳۵٪ از منابع آب زیرزمینی مورد استفاده قرار می گیرد. سالانه حدود ۴۴ میلیون تن بار از طریق رودخانه ها و آبراه های اصلی کشور منتقل می شود. آب های زیرزمینی ۴۰٪ از آب موجود در کانال های آبیاری هند را تأمین می کنند. ۵۶٪ از اراضی کشور قابل کشت و زراعت است. خاک های سیاه مقاوم در برابر رطوبت هستند و برای کشت خشک و رشد پنبه، کتان و غیره ارجحیت دارند. خاک های جنگلی برای مزارع چای و قهوه استفاده می شوند. خاک های سرخ دارای میزان زیادی آهن هستند
. بیشتر ذخایر نفتی ۵٫۴ میلیارد بشکه ای هند در حوضه های بمبئی بالا، آسام بالا، کامبای، کریشنا-گُدواری و کاوری واقع شده است. هند حدود هفده تریلیون فوت مکعب گاز طبیعی در آندراپرادش، گجرات و اُدیشا دارد. در آندراپرادش اورانیوم استخراج می شود. تولید انرژی زمین گرمایی در هفت ایالت این کشور امکان پذیر است. تقسیمات کشوری. کشور هند شامل ۲۸ ایالت و ۷ ناحیه هم پیوسته است. ناحیه های هم پیوسته. A• جزایر آندامان و نیکوبار B• چندیگر C• دادرا و ناگار هاولی D• دامان و دیو E• لاکشادویپ F• ناحیه پایتختی ملی دهلی G• پودوچری
مکزیک کشوری در بخش جنوبی قاره آمریکای شمالی است. مکزیک در سراسر شمال خود با ایالات متحده مرز مشترک دارد و از غرب و جنوب به اقیانوس آرام، از شرق به خلیج مکزیک و دریای کارائیب و از جنوب شرقی به گواتمالا و بلیز محدود می شود. مکزیک از نظر جغرافیایی جزوی از آمریکای شمالی است اما بنابر تعریف زبانی آمریکای لاتین، مکزیک سومین کشور بزرگ آمریکای لاتین پس از برزیل و آرژانتین به شمار می آید. مکزیک ۱۲۶ میلیون نفر جمعیت دارد و پایتخت آن مکزیکوسیتی این شهر که بیش از 22 میلیون نفر جمعیت دارد از پرجنب و جوش ترین شهر های دنیاست ، این کشور با ۱٬۹۶۴٬۳۷۵ میلیون کیلومتر مربع وسعت، ۱۴اُمین کشور وسیع دنیا است. این کشور از شمال با ایالات متحده آمریکا و از جنوب شرقی با گواتمالا و بلیز هم مرز است. همچنین اقیانوس آرام، در غرب و جنوب، خلیج مکزیک در شرق و دریای کارائیب در جنوب شرق آن را دربر گرفته اند. مکزیک همچنین جزایر و مجمع الجزایری مانند: پترس ماریاس در اقیانوس آرام و کوزومل و ایسلا موخرس در سواحل شبه جزیره یوکاتان را اداره می کند. با احتساب این مناطق جزیره ای، این کشور تقریباً مثلثی، منطقه ای تقریباً سه برابر تگزاس را پوشش می دهد. د
ر حالی که عرض آن از شمال غربی به جنوب شرقی بیش از ۳۰۰۰ کیلومتر است، عرض آن از کمتر از ۲۱۷ کیلومتر در تنگه تهوآنتپک تا بیش از ۱۹۰۰ کیلومتر در شمال متغیر است. مهمترین ارتفاعات آن عبارتند از کوه های سیرا مادرهٔ خاوری، سیرا مادرهٔ باختری، سیرا مادره جنوبی و همچنین فلات مکزیک. جلگه های آن عمدتاً در کناره ها واقع شده اند. بیابان ها نیز قسمت هایی از مکزیک را شامل می شوند. مکزیک سرزمین تفاوت های جغرافیایی زیاد است، با کوه های بلند و دره های ژرف در مرکز کشور، بیابان های گسترده در شمال و جنگل های بارانی انبوه در جنوب و شرق. کوه ها بیشتر مکزیک را پوشانده اند. بین رشته کوه سیرا مادره خاوری در شرق و سیرا مادره باختری در غرب رشته کوه های کوچکی هم در فلات مرکزی قرار دارند. این مناطق سرشار از فلزات ارزشمندی مانند نقره و مس هستند. گستره ای از زمین به نام شبه جزیره یوکاتان از نوک جنوب شرقی مکزیک به خلیج مکزیک وارد شده است. زمانی این مکان کانون تمدن مایاها بوده است، فرهنگی باستانی که ساختمان های شگفت انگیز آن هنوز هم قابل مشاهده است. گمان می رود که ذرت، یکی از غلات عمده جهان، از مکزیک منشأ گرفته باشد. یکی دیگر از ویژگی های تعیی
ن کننده جغرافیای کلی مکزیک این واقعیت است که بر روی سه صفحه زمین ساختی قرار دارد. در نتیجه، مکزیک در میان مناطق لرزه ای فعال در نیم کره غربی است و زمین لرزه ها در گذشته خسارات زیادی در این کشور به بار آورده اند. بروز تمام این لرزه های فعال، از نظر تاریخ زمین شناسی، یکی از دلایلی است که مکزیک یک کشور عمدتاً کوهستانی است. کشورهای کمی روی زمین به اندازه مکزیک گونه های گیاهی و جانوری پرشماری دارند. این مکان در قسمتی بین استوا و مدار قطب شمال قرار دارد و پناهگاهی برای حیواناتی است که از سرمای شدید در شمال و گرمای شدید در جنوب گریزان اند. پست ترین نقطه مکزیک لاگونا سالادا با ارتفاع ۱۰ متر است. بلندترین نقطه آن آتشفشان قله اوریزابا با ارتفاع ۵۷۰۰ متر است. خطرات طبیعی مکزیک شامل سونامی در سواحل اقیانوس آرام، آتشفشان ها و زمین لرزه های ویرانگر در مرکز و جنوب، و طوفان در خلیج مکزیک و سواحل کارائیب است. کوهستان ها. دو رشته کوه برجسته - سیرا مادره خاوری و سیرا مادره باختری - بر شمال مکزیک سلطه دارند. با نگاه از سوی ایالات متحده، هر دو زنجیره را می توان امتدادی از رشته کوه های موجود در ایالات متحده به شمار آورد. سیرا مادر
ه باختری در غرب ادامه سیرا نوادای کالیفرنیا است (با گسست در جنوب شرقی کالیفرنیا و منتهی الیه شمال مکزیک)، و سیرا مادره خاوری، واقع در شرق، امتداد جنوب کوه های راکی نیومکزیکو و تگزاس است. بین این دو رشته کوه آلتی پلانو (دشت مرتفع) مکزیک جای دارد که ادامه آن به سمت شمال همان حوضه بزرگ و بیابان های مرتفعی است که در بیشتر مناطق غربی ایالات متحده گسترده شده است. سیرا مادره خاوری که تقریباً پنجاه کیلومتر از مرز ایالات متحده شروع می شود، ۱۲۵۰ کیلومتر از جنوب تا ریو سانتیاگو امتداد می یابد، جایی که با رشته کوه کوردیرا نئوولکانیکا، که از شرق به غرب در مرکز مکزیک می گذرد، ادغام می شود. سیرا مادره خاوری تقریباً ۳۰۰ کیلومتر از ساحل غربی مکزیک در انتهای شمالی آن واقع شده است، اما به ۵۰ کیلومتری ساحل نزدیک کوردیرا نئوولکانیکا نزدیک می شود. دشت ساحلی شمال غربی نامی است که به منطقه پست بین سیرا مادره باختری و خلیج کالیفرنیا داده شده است. سیرا مادره باختری به طور میانگین ۲۲۵۰ متر ارتفاع دارد و قله های آن به ۳۰۰۰ متر می رسد. سیرا مادره خاوری از منطقه بیگ بند در مرز تگزاس و مکزیک شروع می شود و ۱۳۵۰ کیلومتر ادامه می یابد تا به ک
فر دپروته، یکی از قله های اصلی کوردیرا نئوولکانیکا می رسد. همان طور که در مورد سیرا مادره باختری نیز صدق می کند، سیرا مادره خاوری با نزدیک شدن به انتهای جنوبی خود به تدریج به خط ساحلی نزدیک می شود و به هفتاد و پنج کیلومتری خلیج مکزیک می رسد. دشت ساحلی شمال شرقی از دامنه شرقی سیرا مادره خاوری تا خلیج مکزیک امتداد دارد. ارتفاع متوسط سیرا مادره خاوری ۲۲۰۰ متر است و برخی از قله ها ۳۰۰۰ متر هستند. کوه های آلتی پلانو مکزیک که از مرز ایالات متحده تا کوردیلرا نئوولکانیکا امتداد دارد، گسترهٔ وسیعی از زمین بین سیرا مادره خاوری و باختری را اشغال می کند. دامنهٔ پست شرقی-غربی ارتفاعات را به بخش های شمالی و جنوبی تقسیم می کند. این دو بخش که قبلاً مزای شمالی و مزای مرکزی نامیده می شدند، اکنون توسط جغرافیدانان به عنوان بخش هایی از یک آلتی پلانو در نظر گرفته می شوند. ارتفاعات شمالی به طور متوسط ۱۱۰۰ متر بلندا دارند و از ریو براوو دل نورته به سمت جنوب از طریق ایالت های زاکاتکاس و سن لوئیس پوتوسی ادامه می یابند. برآمدگی های مختلف باریک و جدا شده از فلات های ارتفاعات شمالی عبور می کنند. فرورفتگی های متعددی در این منطقه پراکنده ا
ند که بزرگ ترین آن ها بولسون دماپیمی است. ارتفاعات جنوبی بالاتر از همتای شمالی خود است و به طور متوسط ۲۰۰۰ متر ارتفاع دارد. ارتفاعات جنوبی شامل دره های متعددی است که در اصل توسط دریاچه های باستانی تشکیل شده اند. چندین شهر برجسته مکزیک، از جمله مکزیکوسیتی و گوادالاخارا، در دره های آلتی پلانو جنوبی واقع شده اند. یکی دیگر از رشته کوه های مهم، یعنی زنجیره کالیفرنیا، مناظر نیمهٔ شمالی مکزیک را قطع می کند. بخش مکزیکی زنجیره کالیفرنیا که به موازات کرانه های کالیفرنیا قرار دارد، از مرز ایالات متحده تا انتهای جنوبی شبه جزیره باخا، به فاصله ۱۴۳۰ کیلومتر، گسترش یافته است. ارتفاعات قله های زنجیره کالیفرنیا از ۲۲۰۰ متر در شمال تا تنها ۲۵۰ متر در نزدیکی لاپاز در جنوب متغیر است. دشت های باریک در اقیانوس آرام و خلیج کالیفرنیا در کناره های کوه ها یافت می شود. کوردیرا نئوولکانیکا کمربندی به طول ۹۰۰ کیلومتر و عرض ۱۳۰ کیلومتر است که از اقیانوس آرام تا خلیج مکزیک امتداد دارد. کوردیرا نئوولکانیکا از ریو گراند د سانتیاگو شروع می شود و به سمت جنوب تا کولیما ادامه می یابد، جایی که در امتداد موازی مدار نوزدهم با بخش مرکزی ایالت وراکرو
ز به شرق می پیچد. این منطقه لرزه خیز است و بلندترین قله های آتشفشانی مکزیک را در خود جای داده است. این رشته شامل سه قله بیش از ۵۰۰۰ متر است: قله اوریزابا - سومین کوه مرتفع در آمریکای شمالی - و Popocatépetl و Iztaccíhuatl در نزدیکی مکزیکوسیتی. کوردیرا نئوولکانیکا به عنوان خط تقسیم زمین شناسی بین آمریکای شمالی و آمریکای مرکزی در نظر گرفته می شود. چندین رشته کوه مهم بر چشم انداز جنوب و جنوب شرقی مکزیک تسلط دارند. سیرا مادره جنوبی به طول ۱۲۰۰ کیلومتر در امتداد کرانه های جنوبی مکزیک از قسمت جنوب غربی کوردیرا نئوولکانیکا تا تنگه تقریباً هموار تهوآنتپک امتداد دارد. کوه های این رشته به طور میانگین ۲۰۰۰ متر ارتفاع دارند. این محدوده به طور میانگین ۱۰۰ کیلومتر عرض دارد، اما در ایالت اواکساکا تا ۱۵۰ کیلومتر گسترش می یابد. دشت ساحلی باریک جنوب غربی از سیرا مادر جنوبی تا اقیانوس آرام امتداد دارد. سیرا مادر د اوآخاکا از قله اوریزابا شروع می شود و در جهت جنوب شرقی به مدت ۳۰۰ کیلومتر تا رسیدن به تنگه تهوآنتپک ادامه می یابد. ارتفاع متوسط قله های سیرا مادرهٔ اوآخاکا ۲۵۰۰ متر و ارتفاع برخی از قله ها بیش از ۳۰۰۰ متر است. در جنوب
تنگه تهوآنتپک، سیرا مادرهٔ چیاپاس ۲۸۰ کیلومتر در امتداد ساحل اقیانوس آرام از مرز اوآخاکا-چیاپاس تا مرز مکزیک با گواتمالا می گذرد. اگرچه میانگین ارتفاع فقط ۱۵۰۰ متر است، یک قلهٔ آن یعنی آتشفشان تاکوما بیش از ۴۰۰۰ متر ارتفاع دارد. در نهایت، مستا سنترال د چیاپاس ۲۵۰ کیلومتر از طریق بخش مرکزی چیاپاس تا گواتمالا امتداد دارد. ارتفاع متوسط قله های مستا سنترال د چیاپاس ۲۰۰۰ متر است. دره مرکزی چیاپاس، مستا سنترال د چیاپاس و سیرا مادرهٔ چیاپاس را از هم جدا می کند. رودها. از مهم ترین رودهای آن می توان از: ریوگرانده، لرما، اوسوماسینتا، گریخالوا، پانوکو، بالزاس و سانتیاگو نام برد. آب و هوا. آب و هوای آن در نواحی مرتفع معتدل کوهستانی و در سایر نواحی گرم و مرطوب یا خشک است. بلندترین نقطه آن قله سیتلال تپتل (اوریسابا) با ۷۰۰، ۵ متر ارتفاع می باشد. رود ریوگرانده (۰۳۴، ۳ کیلومتر) نیز طولانی ترین رود آن است. مدار رأس السرطان درست از وسط مکزیک می گذرد و این امر از این نظر مهم است که آب و هوای مکزیک در هر دو سوی این مدار متفاوت است. در شمال، آب و هوا معتدل و نسبتاً خشک است. دما می تواند در تابستان به گرمای شدید برسد، اما در زمستا
ن می تواند بسیار سردتر شود. در جنوب مدار رأس السرطان، مکزیک بسیار گرمسیری است، با دمای ثابت در طول سال و بارندگی بیشتر.