Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چیزی است که باعث مشکلات یا بدبختی های بزرگ می شود، اما امیدواری را نیز در خود جای می دهد. به طور نمادین، جعبه نمایانگر کنجکاوی و میل به دانش است که می تواند منجر به پیامدهای منفی و نتایج مثبت شود. بدی های درون جعبه را می توان به عنوان چالش ها و مشکلات زندگی در نظر گرفت، در حالی که امید نشان دهنده خوش بینی و انعطاف پذیری برای غلبه بر آن چالش ها است. نقش و نام جعبهٔ پاندورا در بعضی از آثار هنرمندان استفاده شده است برای مثال می توان به فیلم جعبهٔ پاندورا ۱۹۲۹ اثر گئورگ ویلهلم پابست که یک فیلم صامت المانی می باشد تا نقش جعبهٔ پاندورا در سری بازی های خدای جنگ یونان اثر شرکت سونی اشاره کرد. برگردان و ترجمه اشتباه از لاتین. برگردان و ترجمه نادرست از واژه پیتوس (یک نوع کوزه بزرگ سفالی) باعث گردید تا این واژه در تاریخ با عنوان جعبه ثبت گردد. این اشتباه از آنجا سرچشمه گرفت که در سده شانزدهم میلادی دسیدریوس اراسموس، ترجمه داستان هزیود از این ماجرا را که به زبان لاتین بود انجام داد، "اراسموس" به جای اشارهٔ به "پیتوس"، از واژه جعبه استفاده کرد در حالی که، پیتوس مد نظر هزیود، سفال هایی بود که تا نیمه در زمین قرار می دادند
و از آنها برای نگهداری شراب، روغن یا دانه های غلات استفاده می کردند. واژه پیتوس در عین حال می توانست اشاره به خمره های مراسم ترحیم هم داشته باشد. در هر صورت "اراسموس"، واژه "پیتوس" را به "پیکسیس" ترجمه کرد که مترادف با جعبه بود و به همین مناسبت، عبارت جعبه پاندورا از آن زمان تاکنون دوام داشته است.
گویش سنقری (Sonqori dialect) گویشی از زبان ترکی آذربایجانی است و گویش وران آن در شهرستان سنقر در شمال شرقی استان کرمانشاه هستند و دانشنامه ایرانیکا جمعیت آنان را ۳۵۰۰۰ نفر در سال ۱۹۷۷ میلادی برآورد کرده است.گویش ترکی سنقری اختلاط زیادی با کردی و فارسی پیدا کرده است و برخی از کلمات ترکی سنقری از کردی و فارسی گرفته شده است
در علوم رایانه، مجموعه کاری ، به مجموعه صفحاتی می گویند که فرایند در حال حاضر از آن ها استفاده می کند. به عبارتی دیگر، مقدار حافظه ای که یک فرایند در یک بازه زمانی خاص احتیاج دارد را مجموعه کاری آن فرایند می گویند. اگر تمام مجموعه کاری یک فرایند در حافظه موجود باشد، فرایند مورد نظر بدون ایجاد تعداد زیادی نقص صفحه اجرا خواهد شد. در صورتی که حافظه اصلی رایانه کوچک باشد و مجموعه کاری فرایند بزرگ باشد و نتوان بیکباره آن را در حافظه جای داد، فرایند به یکباره تعداد زیادی نقص صفحه ایجاد می کند. به طوری که فرایند بیشتر وقت خود را صرف تولید کردن نقص صفحه می کند تا اجرا شدن. در این حالت، کارایی پردازنده و کارایی کلی سیستم به شدت کاهش می یابد. به شرایطی که فرایند در هر چند دستورالعمل یک نقص صفحه ایجاد می کند، کوفتگی یا کوبیدگی می گویند که کارایی کلی سیستم را به شکل چشمگیری کاهش می دهد. در بسیاری از سیستم های صفحه بندی سعی بر این است که مجموعه کاری یک فرایند، از پیش شناخته شده و در حافظه بارگذاری شود تا فرایند مدام نقص صفحه ایجاد نکند. بدین ترتیب قبل از اختصاص دادن پردازنده به فرایند، مجموعه کاری اش در حافظه قرار دارد. ا
گر مجموعه کاری فرایند قبل از اختصاص پردازنده به آن در حافظه وجود نداشته باشد، فرایند مورد نظر آن قدر نقص صفحه ایجاد می کند تا بالاخره تمام مجموعه کاری اش در حافظه قرار بگیرد. (به شرطی که حافظه به میزان کافی فضا داشته باشد) مجموعه کاری یک فرایند در هر لحظه متفاوت است و با گذشت زمان تغییر می کند. تعریف. در هر لحظه از زمان formula_1، مجموعه ای از اطلاعات که در فاصله زمانی formula_2 توسط فرایند مورد دستیابی واقع شده اند، مجموعه کاری آن فرایند نامیده شده و به صورت formula_3 نشان داده می شود.
آزمایشگاه کاوندیش گروه فیزیک در دانشگاه کمبریج و بخشی از دانشکده علوم فیزیکی آن دانشگاه است. این آزمایشگاه، ۱۸۷۴، به عنوان یک آزمایشگاه آموزشی زیرنظر جیمز کلرک ماکس وِل، نخستین استاد فیزیک آزمایشی، بنیان شد. تا آن زمان، فیزیک، نظری بود و بخشی از ریاضیات در نظر گرفته می شد. ۱۸۷۹، ماکسول در ۴۸ سالگی درگذشت و مدیریت آزمایشگاه به لرد ریلی سپرده شد که مسئول راه اندازی یک دوره ساختارمند آموزشی در فیزیک تجربی بود. دوره ای که همچنان هسته برنامه های آموزشی آزمایشگاه مانده است. استادان فیزیک کاوندیش. استادان کاوندیش به رئیسان آزمایشگاه گفته می شود. این عنوان تا زمان پروفسور پیپارد به معنی ریاست گروه فیزیک نیز بود، اما در زمان او، این دو نقش جدا شدند.
گابریله دانونزیو از شاعران و نویسندگان مشهور ایتالیائی قرن بیستم بود که در زمینه نمایشنامه نویسی و شاعری مرتبه ای بلند دارد. وی در جنگ جهانی اول افسر ارتش بود. او از سال ۱۸۸۹ تا ۱۹۱۰ جایگاه برجسته ای در ادبیات ایتالیایی و بعد از آن در زندگی سیاسی از ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۴ داشت. این شاعر نویسنده در ۱ مارس ۱۹۳۸ درگذشت. زندگی نامه. اوایل زندگی و خانواده. دآنونزیو در شهر پسکارا، واقع در منطقه ی آبروتزو در ایتالیا، به دنیا آمد. او فرزند یک مالک زمین ثروتمند و شهردار شهر، "فرانچسکو پائولو راپاگنتا دآنونزیو" (۱۸۳۸–۱۸۹۳) و همسرش "لوئیزا دِ بندکتیس" (۱۸۳۹–۱۹۱۷) بود. پدرش در اصل با نام "فرانچسکو پائولو راپاگنتا" متولد شده بود؛ ششمین فرزند "کامیللو راپاگنتا"، کفاش، و "ریتا المپیا لولی". در سن ۱۳ سالگی، او توسط "آنا لولی"، خواهر مادرش "ریتا"، به فرزندی پذیرفته شد. آنا پس از مرگ همسر اولش، با یک تاجر و کشتی دار ثروتمند به نام "آنتونیو دآنونزیو" ازدواج کرده بود. پدربزرگ پدری دآنونزیو، "کامیللو راپاگنتا" (۱۷۹۵–۱۸۶۶)، تولد او را به ثبت رسانده بود. بر پایه ی افسانه ای، گفته می شود که دآنونزیو در ابتدا با نام "گائتانو" غسل تعمید داده شد
و بعدها به دلیل چهره ی فرشته گونش نام "گابریله" را دریافت کرد؛ اما این داستان کاملاً ساختگی است، چنانکه از گواهی تولد و سوابق غسل تعمید او پیداست که در آن ها نام گابریله هم به عنوان نام تولد و هم به عنوان نام غسل تعمید ثبت شده است. استعداد زودرس دآنونزیو از همان اوایل زندگی شناخته شد و او برای تحصیل به دبیرستان «لیچه ئو چیچونینی» در پراتو، توسکانی فرستاده شد. او نخستین اشعار خود ـمجموعه ی کوچکی از اشعار با عنوان «بهار نخستین»ـ را در سال ۱۸۷۹، در شانزده سالگی و در حالی که هنوز دانش آموز بود، منتشر کرد. دآنونزیو که تحت تأثیر ادی بارباره اثر جوسوئه کاردوچی قرار داشت، برخی تقلیدهای تقریباً خشن از لورنزو استکِتی، شاعر پرآوازه ی کتاب پوستوما، را در کنار ترجمه هایی از لاتین قرار داد. اشعار او چنان برجسته بود که جوزپه کیارینی، منتقد ادبی، با خواندن آن ها، این جوان گمنام را ذز مقاله ای پرشور به جامعه ی ادبی معرفی کرد. در سال ۱۸۸۱، دآنونزیو وارد دانشگاه ساپینزای رم شد؛ جایی که به عضویت گروه های ادبی مختلف، از جمله «کروناکا بیزانتینا» ()، درآمد و برای روزنامه های محلی مقاله و نقد می نوشت. او در همین سال های دانشگاهی آغ
از به ترویج ایده ی الحاق گرایی ایتالیا کرد. آثار ادبی. دآنونزیو آثار «سرود نو» ("Canto novo"، ۱۸۸۲)، «سرزمین بکر» ("Terra vergine"، ۱۸۸۲)، «میان پرده ای از قافیه ها» ("L'intermezzo di rime"، ۱۸۸۳)، «کتاب باکره ها» ("Il libro delle vergini"، ۱۸۸۴) و بخش عمده ای از داستان های کوتاهی را که بعدها زیر عنوان کلی «سن پانتالئونه» ("San Pantaleone"، ۱۸۸۶) گردآوری شدند، منتشر کرد. "Canto novo" شامل اشعاری سرشار از شور جوانی و نوید قدرت است؛ برخی از این اشعار توصیف کنندهٔ دریا و برخی دیگر توصیف کنندهٔ چشم اندازهای آبروتزو هستند. این اشعار با نثر کتاب "Terra vergine" تکمیل و تفسیر می شوند؛ مجموعه ای از داستان های کوتاه که زندگی روستایی در استان زادگاه نویسنده را به زبانی درخشان روایت می کند. "L'intermezzo di rime" سرآغاز دومین شیوهٔ نگارشی دآنونزیو و سبک خاص او به شمار می رود. برداشت او از سبک، نوآورانه بود و می کوشید لطیف ترین لرزش های زندگی آکنده از لذت را بیان کند. سبک و محتوای آثارش منتقدان را به شگفتی واداشت؛ برخی که پیش تر او را به عنوان یک "کودک اعجوبه" تحسین کرده بودند، وی را منحرف کنندهٔ اخلاق عمومی خواندند، در
حالی که برخی دیگر از او به عنوان نفسی تازه و نیرویی حیاتی برای آثار تا آن زمان خشک و بی روح استقبال کردند. در این میان، نشریه ی ناشر دآنونزیو، آنجلو سوماروگا، از هم فروپاشید و گروه نویسندگان جوان او پراکنده شدند. برخی از آن ها وارد حرفه ی تدریس شدند و از عرصه ی ادبیات کنار رفتند، و برخی دیگر به روزنامه نگاری روی آوردند. دآنونزیو نیز این مسیر دوم را برگزید و به تحریریه ی نشریه ی "Tribuna" پیوست و با نام مستعار «دوکای کوچک» ("Duca Minimo") می نوشت. در این دوره او کتاب «کتاب ایزوتا» ("Il libro d'Isotta"، ۱۸۸۶) را نوشت؛ شعری عاشقانه که در آن برای نخستین بار الهام خود را از رنگ های غنی رنسانس گرفته و با احساسات و شور و شوق های مدرن سازگار کرده بود. "کتاب ایزوتا" همچنین از این جهت اهمیت دارد که در آن می توان بیشتر بذرهای آثار آینده ی دآنونزیو را یافت؛ همان طور که در "Intermezzo melico" نیز توصیف ها و احساساتی دیده می شود که بعدها پایه های محتوای زیبایی شناسانه ی آثار دیگر را شکل دادند. نخستین رمان دآنونزیو با عنوان «لذت» ("Il Piacere"، ۱۸۸۹؛ با ترجمه ی انگلیسی "The Child of Pleasure") در سال ۱۸۹۱ با انتشار «جیووانی
اپیسکوپو» ("Giovanni Episcopo") و در سال ۱۸۹۲ با «بی گناه» ("L'innocente"؛ ترجمه شده به انگلیسی "The Intruder") دنبال شد. این سه رمان تأثیر عمیقی بر جای گذاشتند. "بی گناه" که به طرزی تحسین برانگیز توسط ژرژ اِرِل به زبان فرانسوی ترجمه شد، برای نویسنده ی خود توجه و تحسین منتقدان خارجی را به همراه داشت. اثر بعدی او، «پیروزی مرگ» ("Il trionfo della morte"، ۱۸۹۴)، به زودی با «دوشیزگان صخره ها» ("Le vergini delle rocce"، ۱۸۹۶) و «آتش» ("Il fuoco"، ۱۹۰۰) دنبال شد؛ کتاب اخیر، در توصیف های خود از ونیز، شاید پرشورترین ستایش از یک شهر باشد که به هر زبانی نوشته شده است. آثار شعری دآنونزیو در این دوره، که از بسیاری جهات بهترین آثار او محسوب می شود، شامل «سرود بهشتی» ("Il Poema Paradisiaco"، ۱۸۹۳)، «سرودهای دریایی» ("Odi navali"، ۱۸۹۳) ــ تلاشی برجسته در زمینه ی شعر مدنی ــ و «ستایش ها» ("Laudi"، ۱۹۰۰) است. دوره ی بعدی کارهای دآنونزیو به آثار نمایشی او مربوط می شود؛ از جمله «رؤیای صبح بهاری» ("Il sogno di un mattino di primavera"، ۱۸۹۷)، یک خیال پردازی شاعرانه در یک پرده، و «شهر مرده» ("Città Morta"، ۱۸۹۸) که برای سارا بر
نارد نوشته شد. او در سال ۱۸۹۸ همچنین «رؤیای عصر پاییزی» ("Sogno di un pomeriggio d'autunno") و «لا جوکوندا» ("La Gioconda") را نوشت و در سال بعد «افتخار» ("La gloria") را، که تلاشی در عرصه ی تراژدی سیاسی معاصر بود اما به موفقیت نرسید؛ احتمالاً به دلیل جسارت در اشاره های شخصی و سیاسی برخی از صحنه های آن. سپس نمایشنامه ی «فرانچسکا دا ریمینی» ("Francesca da Rimini"، ۱۹۰۱) را، بر اساس اپیزودی از "دوزخ" دانته آلیگری، خلق کرد؛ بازآفرینی کاملی از فضای قرون وسطی با سبکی باشکوه که به گفته ی منتقد برجسته ی ایتالیایی، ادواردو بوتِه، نخستین تراژدی واقعی، هرچند ناقص، در تئاتر ایتالیا به شمار می آید. این نمایشنامه بعدها توسط تیتو ریکوردی به عنوان لیبرتو برای اپرای "Francesca da Rimini" اثر ریکاردو زاندونای اقتباس شد که نخستین بار در سال ۱۹۱۴ به اجرا درآمد. ازدواج و خانواده. در زندگی شخصی، دآنونزیو در سال ۱۸۸۳ با ماریا هاردوئن دی گالزه ازدواج کرد که حاصل آن سه پسر به نام های ماریو (۱۸۸۴–۱۹۶۴)، گابریله ماریا «گابریلینو» (۱۸۸۶–۱۹۴۵) و اوگو ونیه رو (۱۸۸۷–۱۹۴۵) بود؛ اما این ازدواج در سال ۱۸۹۱ به پایان رسید. در سال ۱۸۹۴، او رابط
ه ی عاشقانه ای با هنرپیشه، الئونورا دوزه، آغاز کرد که به یک موضوع جنجالی بدل شد. دآنونزیو نقش های اصلی نمایش هایی همچون "شهر مرده" (۱۸۹۸) و "فرانچسکا دا ریمینی" (۱۹۰۱) را برای او نوشت، اما این رابطه ی پرتلاطم سرانجام در سال ۱۹۱۰ پایان یافت. در سال ۱۹۰۳، پس از آشنایی با مارکیز لوئیزا کازاتی، دآنونزیو یک رابطه ی پرنوسان و گاه به گاه با او آغاز کرد که تا چند سال پیش از مرگش ادامه داشت. فعالیت های سیاسی. در سال ۱۸۹۷، دآنونزیو به عنوان نماینده ی مستقل برای دوره ای سه ساله به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت. تا سال ۱۹۱۰، سبک زندگی بی پروا و پرخرج او باعث شد دچار بدهی های سنگین شود و برای فرار از طلبکاران به فرانسه بگریزد. در آنجا با آهنگساز کلود دبوسی در نگارش یک نمایش موزیکال با عنوان «شهادت "سنت سباستین"» ("Le Martyre de saint Sébastien"، ۱۹۱۱) که برای ایدا روبینشتاین نوشته شده بود، همکاری کرد. واتیکان در واکنش به این همکاری، تمامی آثار دآنونزیو را در «فهرست کتب ممنوعه» قرار داد. این نمایش از نظر اجرایی موفقیتی کسب نکرد، اما چندین بار در نسخه های اقتباسی ضبط شده است، از جمله اجراهایی توسط پیر مونتو (به زبان فرانس
وی)، لئونارد برنشتاین (با ترانه هایی به فرانسه و دیالوگ هایی به انگلیسی)، و مایکل تیلسون توماس (به فرانسوی). در سال های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۳، دآنونزیو با آهنگساز اپرا، پیترو ماسکانی، همکاری کرد و لیبرتو اپرای «پاریزینا» ("Parisina") را نوشت. او گاهی در خانه ای در بلوو، نزدیک پاریس، که ماسکانی اجاره کرده بود، اقامت داشت. دآنونزیو بر این اصرار داشت که کل لیبرتو ــ که بسیار طولانی بود ــ به طور کامل آهنگسازی شود، و همین باعث شد که اپرا برای ذائقه ی تماشاگران آن زمان بیش از حد طولانی به نظر برسد و در نهایت کل پرده ی آخر آن حذف شود. در سال ۱۹۰۱، دآنونزیو به همراه اتوره فراری، استاد اعظم لژ بزرگ شرق ایتالیا، دانشگاه مردمی میلان ("Università Popolare di Milano") را در خیابان اوگو فسکولو تأسیس کردند. دآنونزیو سخنرانی افتتاحیه را ایراد کرد و سپس به عنوان استاد وابسته و مدرس در همان مؤسسه مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۲، دآنونزیو به ایستریا، که آن زمان تحت حاکمیت اتریش-مجارستان بود و «سرزمین ایرِدِنت» خوانده می شد، سفر کرد. در پازین با «بارانی از گل» که از پنجره های خانه های شلوغ فرو می ریخت، از او استقبال شد. او از دبیرستان ایتال
یایی بازدید کرد و مورد تکریمی قرار گرفت که به ابتکار همسر آینده ی فرانچسکو سالاتا ترتیب داده شده بود. دآنونزیو در نامه ای خطاب به همین تاریخ نگار ایتالیایی، از منش و تمدن مردم ایتالیایی ساکن آنجا تمجید کرد و مبارزه ی آنان را ستایش نمود؛ مبارزه ای که آن را «نبرد بزرگ، گوناگون و دگرگون ساز تمدن لاتین در برابر سوءاستفاده های بربرانه» توصیف کرد. دآنونزیو استاد اعظم «لژ بزرگ ایتالیا» بود؛ محفلی از آیین اسکاتلندی که در سال ۱۹۰۸ از «لژ بزرگ شرق ایتالیا» جدا شده بود. او سپس به جنبش عرفانی و فلسفی موسوم به «مارتینیسم» پیوست و در فیومه با دیگر فراماسون های آیین اسکاتلندی درجهٔ ۳۳ و غیبی گرایانی چون آلچسته د آمبریس، سانته چرینی و مارکو آلگری همکاری کرد. آیین فراماسونی دآنونزیو با انتخاب نمادهای ماسونی برای پرچم «حکومت کارنارو» نیز گواهی می شود؛ نمادهایی چون اژدهای اوروبوروس (ماری که دم خود را می بلعد) و هفت ستاره ی صورت فلکی دب اکبر. جنگ جهانی اولبا آغاز جنگ جهانی اول، دآنونزیو به ایتالیا بازگشت و سخنرانی های عمومی در حمایت از پیوستن ایتالیا به تفاهم سه گانه (Triple Entente) ایراد کرد. دآنونزیو از سال ۱۹۰۸، زمانی که با
ویلبر رایت پرواز کرده بود، به هوانوردی علاقه مند شده بود. با آغاز جنگ، داوطلب خدمت شد و به عنوان خلبان جنگنده شهرت بیشتری کسب کرد؛ هرچند در یکی از سانحه های هوایی بینایی یک چشم خود را از دست داد. در فوریهٔ ۱۹۱۸، دآنونزیو در یورشی جسورانه به بندر باکار -هرچند از نظر نظامی بی اهمیت- شرکت کرد؛ عملیاتی که در ایتالیا به نام «شوخی باکاری» ("La beffa di Buccari") شناخته می شود و به معنای واقعی کلمه «تمسخر باکار» است. این اقدام به بالا بردن روحیه ی مردم ایتالیا کمک کرد، مردمی که همچنان از فاجعه کاپورتو آسیب دیده بودند. در ۹ اوت ۱۹۱۸، دآنونزیو به عنوان فرماندهٔ اسکادران ۸۷ شکاری «لا سرنیسیما» ("La Serenissima")، یکی از عملیات های برجسته ی جنگ را سازماندهی کرد: هدایت ۹ هواپیما در سفری رفت و برگشتی به مسافت ۷۰۰ مایل برای ریختن اعلامیه های تبلیغاتی بر فراز وین. این عملیات در زبان ایتالیایی به نام «پرواز بر فراز وین» ("il Volo su Vienna") شناخته می شود. فیومه. جنگ جهانی اول دیدگاه های فراملی گرایانه و الحاق گرایی ایتالیایی دآنونزیو را تقویت کرد و او کارزار گسترده ای به راه انداخت تا ایتالیا را در کنار متحدان زمان جنگش به
عنوان یک قدرت درجه یک اروپایی مطرح کند. دآنونزیو که از تصمیمات کنفرانس صلح پاریس مبنی بر واگذاری شهر فیومه (در حال حاضر رییِکا در کرواسی خشمگین بود ــ شهری که با احتساب حومه هایش جمعیت عمدتاً ایتالیایی داشت ــ در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹، با رهبری ۱۸۶ سرباز از گردان یکم هنگ دوم گارد سلطنتی ایتالیا از رونکی به سوی فیومه حرکت کرد تا این شهر را تصرف کند. در عرض چند روز، نیروهایی از دیگر واحدهای ارتش نیز به دآنونزیو در فیومه پیوستند و او به زودی فرماندهی نیرویی متشکل از ۲۵۰۰ سرباز ــ شامل نیروهای پیشین ارتش سلطنتی ایتالیا، ملی گرایان ایتالیایی و کهنه سربازان جبهه ی ایتالیا در جنگ جهانی اول ــ را به دست گرفت. دآنونزیو سپس نیروهای اشغالگر بین المللی (آمریکایی، بریتانیایی و فرانسوی) را مجبور به عقب نشینی کرد. هدف طراحان این حرکت آن بود که ایتالیا فیومه را ضمیمه کند، اما این درخواست رد شد. در عوض، دولت ایتالیا فیومه را محاصره کرد و خواستار تسلیم نیروهای دآنونزیو شد. دآنونزیو سپس فیومه را یک کشور مستقل اعلام کرد و «سلطنت ایتالیایی کارنارو» را بنیان گذاشت. منشور کارنارو بسیاری از ویژگی های نظام فاشیستی بعدی ایتالیا را پیش بینی
می کرد و دآنونزیو خود را به عنوان «دوچه» (رهبر) معرفی کرد. برخی واحدهای نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا، از جمله ناوشکن "اسپرو"، به نیروهای محلی دآنونزیو پیوستند. او تلاش کرد جایگزینی برای جامعه ملل ایجاد کند که مخصوص ملت های (منتخب) تحت ستم جهان باشد؛ مانند ایرلندی ها که دآنونزیو در سال ۱۹۲۰ سعی کرد آن ها را مسلح کند. همچنین کوشید با گروه های جدایی طلب در سراسر بالکان، به ویژه گروه های ایتالیایی و نیز برخی گروه های اسلاو و آلبانیایی ، اتحاد برقرار کند، هرچند در این زمینه موفقیت چندانی نداشت. دآنونزیو معاهده ی راپالو را نادیده گرفت و حتی به ایتالیا اعلام جنگ کرد. او سرانجام در ۲۹ دسامبر ۱۹۲۰، پس از بمباران فیومه توسط نیروی دریایی ایتالیا و پنج روز نبرد، شهر را تسلیم کرد. زندگی بعدی. پس از ماجرای فیومه، دآنونزیو به خانه ی خود در کنار دریاچه گاردا برگشت و سال های پایانی عمرش را به نوشتن و فعالیت های کارزارگونه گذراند. با وجود تأثیر چشمگیری که دآنونزیو بر ایدئولوژی بنیتو موسولینی داشت، هرگز مستقیماً وارد سیاست های دولتی فاشیستی در ایتالیا نشد. در سال ۱۹۲۲، اندکی پیش از «رژه به سوی رم»، او توسط مهاجمی ناشناس از پنجره
به بیرون هل داده شد یا شاید در حال مستی به بیرون سقوط کرد. با این که او از این اتفاق جان سالم به در برد، اما به شدت مجروح شد و مدتی پس از آن که موسولینی به نخست وزیری رسید، بهبود یافت. در سال ۱۹۲۴، دآنونزیو توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به اشرافیت رسید و عنوان موروثی «شاهزاده ی مونته ووسو» ("Principe di Montenevoso") به او اعطا شد. در سال ۱۹۳۷، او به ریاست آکادمی سلطنتی ایتالیا منصوب شد. دآنونزیو در سال ۱۹۳۸ بر اثر سکته ی مغزی در خانه اش در گاردونه ریویرا درگذشت. موسولینی برای او مراسم تشییع دولتی برگزار کرد و جسدش در آرامگاهی باشکوه از سنگ مرمر سفید در مجموعه ی "ایل ویتوریاله دلی ایتالیانی" به خاک سپرده شد. پسر او، گابریلینو دآنونزیو، کارگردان فیلم شد. فیلم او در سال ۱۹۲۱ با عنوان «"کشتی"» بر اساس رمانی از پدرش ساخته شد. در سال ۱۹۲۴، او فیلم حماسی تاریخی "کوو وادیس" ("") را به طور مشترک کارگردانی کرد که پروژه ای پرهزینه و ناموفق بود، و پس از آن از فیلم سازی کناره گرفت.
تاتارهای کریمه () یا کریمه ها () یک مردم قومی ترک بومی شبه جزیره کریمه در بخش شمالی دریای سیاه که امروزه در فدراسیون روسیه قرار گرفته است. زبانشان، تاتاری کریمه، روسی، ترکی استانبولی می باشد و به دلیل زندگی در اوکراین، استفاده از زبان اوکراینی نیز رایج است. تاتارهای کریمه در بین خودشان از زبان تاتاری کریمه، با افراد روس و غیرتاتار به زبان روسی و با ترک های استانبولی به زبان ترکی استانبولی صحبت می کنند. آنها مردمان بومی کریمه و اوکراین هستند. تاتارهای کریمه از قربانیان سیاست های قومی شوروی استالینی هستند، اما دلیل تنش آنها با حکومت شوروی در زمان جنگ، حتی تا امروز برای مردم شوروی سابق و به خصوص روس ها که خود را قهرمان شکست دادن نازی های آلمان می دانند موردی جدال برانگیز و مورد مناقشه است. در دوران معاصر و امروزی، اینان علاوه بر زندگی در کریمه و اوکراین، تعداد زیادی از تاتارهای کریمه در ترکیه، ازبکستان، رومانی، بلغارستان، غرب اروپا، خاورمیانه و آمریکای شمالی، و همچنین جوامع کوچک در فنلاند، لیتوانی، روسیه، بلاروس و لهستان سکونت دارند. تاتارهای کریمه در آیینه تاریخ. از پیدایش تا جنگ جهانی دوم. خانات کریمه در سال ۱
۴۳۰ میلادی حکومت خود را به پایتختی باغچه سرای برپا کردند. باغچه سرای که در قرن ۱۵ میلادی پایتخت قدیمی «خانات کریمه» بود، در ۱۰ کیلومتری سیمفروپول، پایتخت کریمه قرار دارد. تاتارهای کریمه از اواخر قرن ۱۵ میلادی خانات خود را به امپراتوری عثمانی سپردند و تحت الحمایه آن شدند. آنها اکنون مسلمانانی سنی مذهب از شاخه حنفی هستند. بعدها در اواخر قرن هجدهم میلادی و با عقب نشینی دولت عثمانی از کریمه، روسیه تزاری آرام آرام حکومت کریمه را به دست گرفت، طوری که در سال ۱۷۸۳ حاکم آن یک روس شد. اما در این زمان بنا به احتیاط سیاسی هنوز دست اشراف تاتار از حکومت کاملاً قطع نشد. با وجود این از همین زمان مهاجرت روس ها و اقوام دیگر با کمک دولت تزاری روسیه به کریمه شروع شد و در اواسط قرن ۱۹ میلادی کم کم آثار تمدن قدیمی کریمه که بخشی از آن مانند مساجد، حمام ها و چاه های آب دستاورد تاتارها بود ویران شد. این نوع حرکت ها علیه تاتارهای کریمه نشان از مقاومت برای حفظ سرزمینی دارد که به اعتقاد آنها سرزمین اجدادیشان بود. حاکم روس کریمه در اواسط قرن نوزدهم برای کم کردن دردسر تاتارها خواهان اخراج کامل آنها از کریمه و اسکان آنها در ترکیه شد ولی آل
کساندر دوم، تزار وقت روسیه با آن مخالفت کرد. با این پیشینه و بگو مگوی تاتارها با روس ها بود که وقتی ارتش آلمان نازی در زمان جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۱ به کریمه رسید، با آغوش باز تاتارها روبرو شد که حتی یک گروه مسلح نزدیک به ۲۰هزار نفری دفاع از خود در مقابل ارتش شوروی تشکیل دادند. بعضی از تاتارها به ارتش نازی کمک کردند، ولی به نظر می رسد بخش دیگری از آنها مورد علاقه آلمانی ها نبودند. فرمانده آلمانی کریمه در زمان اشغال آن سرزمین، مانند خلف روس خود خواستار انتقال کامل تاتارها از کریمه به ترکیه شد. این تقاضا هم با مخالفت هیتلر روبرو شد. پس از جنگ جهانی دوم تا بحران کریمه. در تقسیمات کشوری شوروی، کریمه و تاتارهایش در قالب جمهوری شوروی سوسیالیستی روسیه جای گرفتند. در دوره حکومت استالین به اندیشه انتقال تاتارها به ترکیه جامه عمل پوشانده شد. بعد از بازپس گرفتن کریمه از آلمانی ها توسط ارتش سرخ شوروی در ۱۹۴۴، نه فقط ارتش ۲۰ هزار نفری طرفدار نازی ها در کریمه، بلکه بیش از ۱۸۰ هزار نفر از تاتارهای ساکن در این شبه جزیره سوار بر قطارهای باربری به زور توسط دستگاه های امنیتی استالینی از محل زندگی شان جدا و به سرزمین های گرم و
بیابانی آسیای میانه، به خصوص قزاقستان منتقل شدند. در سال ۱۹۵۴، نیکیتا خروشچف رهبری حزب کمونیست شوروی کریمه را به دلایل اقتصادی، به اوکراین واگذار کرد. تاتارها بعد از مرگ استالین اعاده حیثیت شدند ولی بازگشت آنها به سرزمین های پدری شان در زمان میخائیل گورباچف، کمی پیش از فروپاشی شوروی ممکن شد. با وجود این، کمر خم شده مردم تاتار در کریمه دیگر هیچگاه راست نشد و آنها که زمانی خود را مالک آن سرزمین می دانستند، توانستند تنها حدود یک دهم جمعیت آن منطقه را تشکیل دهند. بعد از فروپاشی شوروی، تاتارهای کریمه همواره از سیاست های دوری از روسیه در اوکراین حمایت می کردند. آنها پشتیبان انقلاب نارنجی سال ۲۰۰۴ و کوشش های اخیر کی یف برای پیوستن به اتحادیه اروپا بودند. بحران کریمه و وضعیت کنونی. پس از جدایی کریمه از اوکراین و بازگشت آن به روسیه در مارس ۲۰۱۴ که از پشتیبانی اکثریت روس ساکن آن منطقه برخوردار است، تاتارهای کریمه بار دیگر در مقابل یک سؤال تاریخی قرار گرفته اند که آیا بی دردسر دست دوستی به طرف حکومت روسیه دراز کنند یا مانند نیاکانشان مشکلات را به جان بخرند و دستهایی غیر از دست روسی را بفشارند. اکثریت تاتارها طرفدار اوک
راین هستند. هم اکنون پلیس و سرگئی آکسی یونف، نخست وزیر مانع از گردهمایی تاتارهای کریمه می شوند. مجلس تاتارهای کریمه در مارس ۲۰۱۴ تظاهراتی را در میدان سیمفروپول، برنامه ریزی کرده بود اما در آخرین لحظات، در اثر فشارهای حکومت جدید کریمه، محل گردهمایی را تغییر داد و به باغچه سرای منتقل کرد. در این گردهمایی صدها نفر از تاتارهایی که مخالف الحاق به روسیه و همچنان طرفدار دولت کیف هستند با در دست داشتن پرچم اوکراین شعار «خلق، وطن، کریمه» سر دادند. فشارهای دولت کریمه باعث تشکیل گروه های شبه نظامی مبارز و خواهان خودمختاری جمعیت ده تا دوازده درصدی آن شده است.
سل کام شرکت مخابراتی اسرائیلی است، که پس از اورنج اسرائیل و بیزک به عنوان سومین شرکت بزرگ مخابراتی در اسرائیل شناخته می شود. تمرکز اصلی سل کام در زمینه ارائه خدمات اینترنت و تلفن همراه معطوف می باشد. این شرکت همچنین در زمینه ارائه خدمات سامانه جهانی مخابرات سیار، سرویس بسته امواج رادیویی، فراپیام، پیامک، شبکه جی اس ام و اچ اس دی پی ای فعالیت می کند. شرکت سل کام در سال ۱۹۹۴ توسط داف تادمور تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر نتانیا، اسرائیل قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک و بورس تل آویو معامله می شود.
اساس فهرست میلیاردرهای ترک تحصیل کرده رتبه بندی سالانه ثروتمندترین افراد جهان منتشره توسط مجله فوربس است. این فهرست رؤسای کشورها را که ثروتشان وابسته به مقامشان است را در بر نمی گیرد. ترک تحصیل کرده دانشگاه کسیست که از یک کالج یا دانشگاه پیش از اخذ مدرک خارج شود. برخی از مشهورترین و ثروتمندترین میلیاردرها (از جمله بیل گیتس که زمانی ثروتمندترین در جهان بود) از دانشگاه ترک تحصیل کرده اند. مجموع ثروت این افراد ۲۴۶ میلیارد دلار است. ثروت خالص میانگین میلیاردرهایی که از دانشگاه ترک تحصیل می کنند $۹٫۴ میلیارد است که حدوداً سه برابر $۳٫۲ میلیارد میلیاردرهای دارای پی اچ دی است. حتی اگر بیل گیتس را حذف کنید، که دانشگاه هاروارد را ترک کرد و اکنون $۶۶٫۰ ثروت دارد، ترک دانشگاه کرده ها ثروت میانگین $۵٫۳ خواهند داشت در قیاس با $۲٫۹ آنها که فقط مدرک لیسانس دریافت کرده اند. بنا بر گزارش جدیدی از فارستر ریسرچ 20 % میلیونرهای آمریکا هرگز وارد دانشگاه نشده اند. مدّثر دُرخانی &lt;/gallery&gt;
به شکل دلپذیر تصنیفی است که در سال ۲۰۰۵ توسط "کِی سی و سانشاین بَند" منتشر شد. به جز سه تا از ترانه ها، همهٔ آنها در آلبوم های قبلی وجود داشتند. دو تا از استثناها -"خاطره" و "ناپدید شدن عشق"- قرار بود در آلبوم یامی بیایند و حتی در برگهٔ اطلاعات سی دی هم این طور ذکر شده بود. وقتی که آلبوم یامی در سال ۲۰۰۷ منتشر شد فقط ترانهٔ "ناپدید شدن عشق" در لیست ترانه ها آمده بود و بدین شکل ترانهٔ "خاطره" درآلبوم قبلی یکتا باقی ماند. در برگهٔ اطلاعات سی دی همچنین ادعا شده بود که ترانهٔ "من حالا می تونم واضح ببینم" از مجموعهٔ زندگی را نابود کن! است در حالی که این ترانه برای اولین بار بود که ساخنه شده بود.
دُرِّ نَجَف نوعی سنگ زینتی از خانوادهٔ کوارتز است که به عنوان نگین در انگشترها استفاده می شود و از شهر نجف، واقع در عراق، استخراج می شود. بعضی از انواع این سنگ به نام «در حسینی» هم شناخته می شوند که دارای رگه هایی قرمزرنگ می باشند. این سنگ مانند شیشهٔ صاف و بی رنگ است و همچنین شکننده هم می باشد. انگشتر در نجف را بیشتر به خاطر خواص معنوی اش استفاده می کنند. دُر نجف یکی از سنگ هایی می باشد که به عنوان انگشتر در دین اسلام بسیار توصیه شده است.