Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ازنبیل، تندیس های کوچکی از گاو از گل پخته و مزین به سنگ لاجورد، به دست آمده است. در شرحی که آشوربانی پال پادشاه آشور، دربارهٔ برانداختن دولت شوش نوشته چنین آمده است: «گاوهای وحشی را که زینت دروازه های معبد بود از جای برکندم.» برای پرستشگاه، محراب ها و همچنین جدول هایی می ساختند که خون قربانیان و شراب مقدس در آن ها ریخته شود، در محراب همه گونه ظرف، و همه نوع تندیس جانوران مانند گوسفند و بز و سنگ پشت از چوب و مفرغ یا سنگ، که بعضی از آن ها را می آویختند دیده می شد، همچنین سلاح های گوناگونی مانند شمشیر، تبر و تیر در آنجا می گذاشتند. به این پرستشگاه که از سوی فرمانروایان و افراد متنفذ وقف می گشت، تعداد بی شماری هدیه از طرف مردم عادی ایلام که شامل زینت آلات مختلف، و همچنین مخروطی هایی از گل رس که دارای نوشته های مذهبی بود، آورده می شد. این مخروطی ها تنها ۶ سانتیمتر ارتفاع داشتند ولی دو خط عمودی پیش ایلامی که در حدود ۲۲۲۰ پیش از میلاد از میان رفت، در آن جای می گرفت. نیمی از این نوشته مبهم مانده است، ولی پایان خط دیگر ممکن است این معنی را داشته باشد: «پادشاه سرزمین محفوظ باد.» معلوم است که در این جا فردی می کوشد نظر
موافق خدایان را به سوی فرمانروای خود جلب کند. بیشه های مقدس. یکی دیگر از ویژگی های معابد ایلام، بیشه های مقدس آن بود که از آن ها در بعضی کتیبه ها نام برده شده است، مانند آنچه در معبد خدای خورشید ناه هونته در شوش دیده می شود، و احتمالاً بخش لازم هر پرستشگاه ایلامی بود. این نکته از گزارش آشوربانی پال در زمان تخریب شوش، برمی آید: «معابد ایلام را با خاک یکسان کردم. خدایان و الهه های آن را بر باد دادم. سربازانم وارد بیشهٔ مقدس آن شدند، جایی که هیچ بیگانه در آن پای ننهاده یا حتی به کنار آن نرسیده بود، رازهای آن را دیدند و آنها را در آتش سوختند…» کاهنان. به نظر می رسد که کاهنان ایلامی، ضمن انجام دادن مراسم مذهبی عریان بودند. گواه عمده این مطلب، تصاویر روی مهرها و روی اشیاء کوچک دیگر است که در شوش پیدا شده و مربوط به اواخر هزاره سوم پیش از میلاد است. در همهٔ دوره ها، کاهنان در معبد مشغول خدمت بودند. تعداد آنان در پایتخت مسلماً بی شمار بود. در راس آن ها کاهن بزرگ قرار داشت که بدون تردید در دربار از نفوذ فراوانی برخوردار بود، و حتی در لشکرکشی های پادشاه همراه او می رفت. نظارت بر املاک وسیع معبد، و بر کالایی که به خاطر
خدایان وارد می شد، در دست کاهنان بود. از منابع نیز چنین برمی آید که ایلام غیبگویانی نیز داشت و وظیفه آن ها احتمالاً دانستن فرمان های خدایان، با بررسی جگر و سایر اعضای حیوانات قربانی شده بود. گاهی هم کاهنان می کوشیدند که کما بیش به صورت مصنوعی خود را وارد عالم خلسه کنند. به خدایان ایلام نه تنها کاهنان بلکه کاهنه ها نیز خدمت می کردند، و مانند همکاران مذکر خویش به امور اداری می پرداختند بر طبق یک متن، کاهنه ها مقادیر زیادی جو مطالبه می کردند، و آن را نیز دریافت می داشتند. بر طبق سند دیگری، کاهنه ای در صدد فروش خانه ای با همکاری پیشه وری برآمد، و این قرار داد را با ناخن خود مهر کرد، اثر آن را هنوز روی لوحه می توان دید. یک گروه ویژه در میان کاهنه ها، از زنان یا دوشیزگانی تشکیل می یافت که، خود را وقف الهه بزرگ کرده بودند. تنها آگاهی ما دربارهٔ آنها، محدود به رسیدهای اداری از دوره بابلی محدود به رسیدهای اداری از دوره بابلی پیشین است، و فقط ثابت می کند که این خدمتگزاران پینی کر یا کری-ریشا نیز دارای مستغلات واقعی بودند و آن را به طرز سودآوری اداره می کردند. ازدواج با محارم. در بین ایلامیان ازدواج با محارم رسم بوده اس
ت و تصور می رود این رسم منحصر به ایلامیان نبود و برخی اعتقاد دارند که اصل ازدواج با محارم در هخامنشیان نیز عادتی بود که از ایلامیان گرفته شد. علی رغم این وضع مغشوش، رعایت قانون وراثت، طی دوره های متمادی آن را به صورت قانون آسمانی درآورده و برای تمیز نگه داشتن خون خاندان جنبه اعتقاد دینی بخود گرفته بود. اعتقاد به زندگی پس از مرگ. در این جا باید نظر ایلامی ها را دربارهٔ جهان دیگر بررسی کنیم و ببینیم که آیا به زندگی پس از مرگ اعتقاد داشتند یا نه. بیشتر شواهد را در گورهای آن ها می توان یافت. تقریباً همیشه کوزه ای گلی در آن ها به عنوان هدیه گذاشته می شد، هنگامی که یک فرد عادی ایلامی می مرد، او را بدون کفن، زیر سقف کلبه اش به جای می نهادند. اما هر قدر هم بی نوا بود، ظرفی سفالین همیشه در کنار پایش قرار می دادند. در گور توانگران نیز چنین ظرف هایی گذاشته می شد. خواه آن ها در تابوت های سفالین، یا در سرداب های زیبا دفن می شدند. همچنین مجراهایی می ساختند که آب از طریق آن ها وارد گورها شود: ایلامی ها می پنداشتند که نوشیدنی نیز مانند غذا پس از مرگ لازم است. آشوربانی پال ادعا می کند که، سرداب های گوری پادشاهان ایلام را ویرا
ن کرده، و استخوان های آن ها را به آشور برده، و با جلوگیری از اهدای غذا و آشامیدنی، روح آن ها را آزرده است. این نکته مورد بحث است که، آیا پادشاه آشور تنها عقیده خود را در مورد جهان دیگر ابراز داشته، یا این رسم پیش از او در ایلام برقرار بوده است. اما گزارش او با کاوش های باستانشناسان تأیید می شود که، بر طبق آن ها گذاشتن غذا و آشامیدنی پیش از حمله آشوری ها، مرسوم بوده است. همچنین متون حقوقی مربوط به دوره بابلی کهن به دست آمده که در آن ها تأکید شده که به فرد وصیت کننده، باید به طور منظم پس از مرگش هدایایی تقدیم شود. ایلامی ها عقیده داشتند که، چنین هدایایی سرنوشت فرد متوفی را تعیین می کند، و روح او را از عذاب جاویدان نجات خواهد داد. در هفت لوحه ای که در گورهای شوش پیدا شده، نظریه ایلامی ها را دربارهٔ جهان دیگر بهتر می توان دید. این متن های اکدی، با آنکه گاهی مبهم یا ناقص است، به طور ویژه برای مردگان تنظیم، و با آن ها در گورشان نهاده شده است. بدین ترتیب، حاکی از عقاید متداول دربارهٔ مرگ و جهان دیگر است، هر چند نظر فرد فردِ افراد در حیات چنین نبوده باشد. نخستین لوحه دربارهٔ مردی ایلامی است که زندگی او در روی زمین تن
ها توأم با بدبختی بوده است. این لوحه چنین آغاز می شود: «ای خدا و فرمانروا، اکنون می روم.» این جمله ظاهراً خطاب به فرشته نگهبانی است که زندگی او را بر روی زمین هدایت می کرده است. این مرد ایلامی انتظار دارد که پس از گذشتن از مرحله گور و ظاهر شدن در برابر خدایان بزرگ، خدا دستش را بگیرد. سپس در این لوحه چنین می آید: «حکم خود را خواهم شنید و پای ترا خواهم بوسید.» در داوریی که انتظار آن را دارد، از فرشته نگهبان استمداد می کند. همچنین می گوید: «بگذار به خدمتت درآیم… از تو می خواهم که مرا سرانجام در قلمرو تاریکی هدایت کنی، زیرا سرنوشت من در روی زمین جز شکنجه و نومیدی چیزی نبود و با وجود این، بر روی زمین غم انگیز، در مرغزار دوره خشکسالی، آب و گیاه زیادی در اختیارم ننهادی.» اگر چه در این متون، نکات مبهم فراوان است اما در آن ها می توان به علاقه مداوم ایلامی ها در مورد همراهی خدا با شخص متوفی پی برد. آن ها انتظار داشتند که خدا پس از مرگ دهان آن ها را با روغن پر کند، و گوشت و نان در برابرشان بگذارد و شراب یا لااقل آب برای آن ها تهیه کند. در ماورای این متون بدون شک می توان آثار وحشتی را احساس کرد که هر فرد دررفتن به جهان د
یگر داشت. به عقیده آنها، دو الهه راهنما با نام های ایشنی کاراب‏ و لاگامال‏ آن ها را به حضور می پذیرفتند و آن ها را نزد اینشوشی ناک می بردند که به عنوان «وزن کنندهٔ ارواح» فتوای خود را صادر می کرد. به نظر می رسد که ایلامی ها به این فتوا زیاد اعتماد داشتند. همهٔ این مطالب ثابت می کند که اعتقاد به جهان دیگر در سراسر ایلام رواج داشت.
یوگسلاوی (به صربی کرواتی: Југославија، : یوگُسْلاویا، به معنی: سرزمین مردم اسلاو جنوب)، نام سه موجودیت سیاسی بود که در بخش عمده سده بیستم میلادی به صورت پی درپی در جنوب شرقی اروپا و اروپای مرکزی وجود داشتند. این ۳ کشور، پادشاهی یوگسلاوی، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی و جمهوری فدرال یوگسلاوی بودند. واژهٔ "یوگسلاوی" از دو بخش "یوگ" (jug به معنی جنوب) و "اسلاوی" (slaveni، اشاره به مردم اسلاو جنوبی) تشکیل شده است. یوگسلاوی پس از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸، با ادغام (که پیش از این بخشی از مناطق امپراتوری اتریش - مجارستان بودند) با پادشاهی صربستان، اولین اتحادیه مردم اسلاو جنوبی، پس از قرن ها که این منطقه به دست عثمانی ها و سپس اتریش - مجارستان بود، با نام پادشاهی، صربستان، کرواسی و اسلوونی اعلام موجودیت کرد. پتر یکم نخستین شاه این کشور جدید بود. این پادشاهی در ۱۳ ژوئیه ۱۹۲۲ در اجلاس سفیران متفقین در پاریس به رسمیت شناخته شد. نام رسمی این کشور در ۱۳ اکتبر ۱۹۲۹ به پادشاهی یوگسلاوی تغییر یافت. با شروع جنگ جهانی دوم، یوگسلاوی در ۶ آوریل ۱۹۴۱ مورد حمله نیروهای محور قرار گرفت. در سال ۱۹۴۳، جمهوری فدرال دموکرات یوگسلاو
ی توسط جنبش مقاومت پارتیزان های یوگسلاو اعلام موجودیت کرد. در سال ۱۹۴۴ پادشاه پتر دوم، که در آن زمان در تبعید به سر می برد، آن را به عنوان یک دولت قانونی به رسمیت شناخت. متعاقباً سلطنت در نوامبر ۱۹۴۵ منسوخ شد. هنگامی که یک دولت کمونیست تأسیس شد، نام کشور در سال ۱۹۴۶ به جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی تغییر نام داد. این کشور مناطق استریا، ریجکا و زادار را از چنگ ایتالیا درآورد. یوسپ بروز تیتو، رهبر پارتیزان، یوگسلاوی را از سال ۱۹۵۳ تا زمان مرگش در ۱۹۸۰، به عنوان رئیس جمهور، اداره کرد. در سال ۱۹۶۳، این جمهوری دوباره به جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (SFRY) تغییر نام داد. شش جمهوری که جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی را تشکیل داده بودند عبارتند بودند از: جمهوری سوسیالیستی بوسنی و هرزگوین، جمهوری سوسیالیستی کرواسی، جمهوری سوسیالیستی مقدونیه، جمهوری سوسیالیستی مونته نگرو، جمهوری سوسیالیستی صربستان و جمهوری سوسیالیستی اسلوونی. صربستان شامل دو استان خودمختار سوسیالیستی به نام وویوودینا و کوزوو بود که پس از سال ۱۹۷۴، تا حد زیادی با دیگر اعضای فدراسیون برابر بودند. پس از بحران سیاسی و اقتصادی در دهه ۱۹۸۰ و ظهور ، ی
وگسلاوی در امتداد مرزهای جمهوری های خود تجزیه و در ابتدا به پنج کشور تقسیم شد که باعث شروع جنگ های یوگسلاو شد. از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۱۷، دادگاه بین المللی کیفری یوگسلاوی سابق رهبران نظامی و سیاسی یوگسلاوی سابق را به جرم جنایات جنگی، نسل کشی، و سایر جنایت های مرتکب شده در طی این جنگها، محاکمه کرد. پس از فروپاشی، جمهوری های صربستان و مونته نگرو با یکدیگر یک دولت فدرال کوچک، که به طور رسمی تا سال ۲۰۰۳ به عنوان جمهوری فدرال یوگسلاوی (FRY) شناخته می شد، تشکیل دادند. این دولت خواستار آن بود که به عنوان تنها جانشین قانونی جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی شناخته شود، اما دیگر جمهوری های سابق با این خواسته مخالفت کردند. سرانجام، این دولت نظر کمیسیون داوری کنفرانس صلح یوگسلاوی را دربارهٔ جانشینی مشترک را پذیرفت و در سال ۲۰۰۳ نام رسمی آن به صربستان و مونته نگرو تغییر یافت. این کشور در سال ۲۰۰۶، هنگامی که هردو کشور مستقل شدند، منحل شد. کوزوو نیز در سال ۲۰۰۸ اعلام استقلال کرد و از صربستان جدا شد. زمینه. مفهوم یوگسلاوی به عنوان یک کشور واحد برای همه مردمان اسلاوی جنوبی، در اواخر قرن هفدهم پدیدار شد و از طریق جنبش ایلیری در
قرن نوزدهم به شهرت رسید. این نام با ترکیب کلمات اسلاوی "jug" (جنوب) و "slaveni" (اسلاوها) ایجاد شده است. یوگسلاوی نتیجه اعلامیه کورفو، به عنوان یک پروژه مشترک از روشن فکران اسلوونی، کروات و پارلمان سلطنتی صربستان در تبعید و خاندان سلطنتی صربستان کارادوردوی، که پس از بنیانگذاری دولت به خاندان سلطنتی یوگسلاوی تبدیل شدند، بود. پادشاهی یوگسلاوی. نخستین کشور که به نام یوگسلاوی خوانده شد، پادشاهی یوگسلاوی بود که تا پیش از ۳ اکتبر ۱۹۲۹ با نام پادشاهی صربستان، کرواسی و اسلوونی شناخته می شد. این کشور پس از جنگ جهانی اول و در ۱ دسامبر ۱۹۱۸ با اتحاد جمهوری اسلوونی، کرواسی و صربستان و پادشاهی صربستان تشکیل شد. جمهوری اسلوونی، کرواسی و صربستان از سرزمین های پیشین امپراتوری اتریش-مجارستان بود، ولی پادشاهی صربستان کشوری از قبل مستقل بود. در آن زمان معمولاً از این کشور با نام "ایالت ورسای" یاد می شد. بعداً در سال ۱۹۲۹، دولت نام این کشور را به یوگسلاوی تغییر داد که برای اولین بار از نام یوگسلاوی استفاده شد. شاه الکساندر. در ۲۰ ژوئن ۱۹۲۸، معاون صرب پونیشا راشیچ در مجلس شورای ملی به پنج عضو حزب اپوزیسیون دهقانان کرواسی تیرانداز
ی کرد و در نتیجه دو نماینده در دم و رهبر آن استیپان رادیچ چند هفته بعد بر اثر جراحت مرد. در ۶ ژانویه ۱۹۲۹، شاه الکساندر اول از شر قانون اساسی خلاص شد، احزاب سیاسی ملی را ممنوع کرد و قدرت اجرایی را به دست گرفت و نام کشور را به یوگسلاوی تغییر داد. او امیدوار بود که بتواند تمایلات جدایی طلبانه را مهار کرده و احساسات ملی گرایانه را کاهش دهد. وی قانون اساسی جدیدی وضع کرد و از دیکتاتوری خود در سال ۱۹۳۱ انصراف داد. با این حال، سیاست های اسکندر بعداً با مخالفت سایر قدرت های اروپایی ناشی از تحولات ایتالیا و آلمان، جایی که فاشیست ها و نازی ها به قدرت رسیدند، و اتحاد جماهیر شوروی، که جوزف استالین حاکم مطلق آن شد، مواجه گردید. هیچ یک از این سه رژیم از سیاست دنبال شده توسط الکساندر اول طرفداری نمی کردند. در حقیقت، ایتالیا و آلمان می خواستند در معاهدات بین المللی امضا شده پس از جنگ جهانی اول تجدید نظر کنند و شوروی مصمم بود که موقعیت های خود را در اروپا بازیابد و سیاست بین المللی فعال تری را دنبال کنند. الکساندر سعی در ایجاد یوگسلاوی متمرکز داشت. وی تصمیم گرفت مناطق تاریخی یوگسلاوی را از بین ببرد و مرزهای داخلی جدیدی برای ا
ستانها یا بانوویناها ترسیم شد. بانوویناها به نام رودخانه ها نامگذاری شد. بسیاری از سیاستمداران زندانی شدند یا تحت نظارت پلیس قرار گرفتند. تأثیر دیکتاتوری الکساندر بیگانگی بیشتر غیر صرب ها از ایده وحدت بود. در زمان سلطنت وی پرچم ملت های یوگسلاوی ممنوع اعلام شد. عقاید کمونیستی نیز ممنوع شد. پادشاه در یک سفر رسمی به فرانسه در سال ۱۹۳۴ توسط ولادو چرنوزمسکی، تیرانداز باتجربه از سازمان انقلابی داخلی مقدونیه ایوان میهایلوف با همکاری اوستاشه، یک سازمان انقلابی فاشیست کروات، در مارسی ترور شد. پس از او فرزند یازده ساله اش پتر دوم و یک شورای پادشاهی به ریاست پسرعمویش، شاهزاده پل، جانشینش می شوند. ۱۹۳۴–۱۹۴۱. صحنه سیاسی بین المللی در اواخر دهه ۱۹۳۰ با عدم تحمل بین شخصیتهای اصلی، با برخورد تهاجمی رژیمهای توتالیتر و با اطمینان به اینکه نظمی که پس از جنگ جهانی اول ایجاد شد شکست می خورد و سنگرهایش را از دست می دهد و حامیان آن هم قدرت خود را از دست می دهند، مشخص شد. با حمایت و فشار ایتالیای فاشیست و آلمان نازی، ولادکو ماسک، رهبر کرواتها، و حزبش موفق به ایجاد بانووینا کرواسی (منطقه خودمختار با خودگردانی داخلی قابل توجه) در سال
۱۹۳۹ شدند. توافق نامه مشخص کرد که کرواسی باید بخشی از یوگسلاوی باقی بماند، اما با عجله در حال ایجاد یک هویت سیاسی مستقل در روابط بین الملل بود. قرار بود کل پادشاهی فدرالی شود اما جنگ جهانی دوم تحقق آن برنامه ها را متوقف کرد. شاهزاده پل تحت فشار فاشیست ها تسلیم شد و در ۲۵ مارس ۱۹۴۱ پیمان سه جانبه را در وین امضا کرد، به این امید که یوگسلاوی را از جنگ دور نگه دارد. اما این به قیمت از دست دادن حمایت مردمی از نیابت سلطنت پل بود. افسران ارشد نظامی نیز با این معاهده مخالف بودند و با بازگشت شاه در ۲۷ مارس کودتایی را آغاز کردند. ژنرال ارتش دوشان سیموویچ قدرت را به دست گرفت، نمایندگان وین را دستگیر، پل را تبعید کرد و دوره نیابت وی را پایان داد و به پادشاه پیتر ۱۷ ساله اختیارات کامل داد. سپس هیتلر تصمیم گرفت در ۶ آوریل ۱۹۴۱ به یوگسلاوی حمله کند و بلافاصله حمله به یونان جایی که قبلاً موسولینی شکست خورده بود. جنگ جهانی دوم. در ساعت ۵:۱۲ صبح ۶ آوریل ۱۹۴۱، نیروهای آلمانی، ایتالیایی و مجارستانی به یوگسلاوی حمله کردند. نیروی هوایی آلمان (لوفت وافه) بلگراد و دیگر شهرهای بزرگ یوگسلاوی را بمباران کرد. در ۱۷ آوریل، نمایندگان مناط
ق مختلف یوگسلاوی با پایان دادن به یازده روز مقاومت در برابر نیروهای متجاوز آلمان، در بلگراد با آلمان آتش بس بستند. بیش از ۳۰۰۰۰۰ افسر و سرباز یوگسلاوی اسیر شدند. نیروهای محور یوگسلاوی را اشغال و آن را تقسیم کردند. دولت مستقل کرواسی به عنوان یک دولت دست نشانده نازی ها تأسیس شد، حکومت توسط نیروهای شبه نظامی فاشیستی شناخته شده به عنوان اوستاشه که در سال ۱۹۲۹ به وجود آمد، اما در فعالیت های آن تا سال ۱۹۴۱ نسبتاً محدود بود. سربازان آلمانی بوسنی و هرزگوین و همچنین بخشی از صربستان و اسلوونی را اشغال کردند، در حالی که سایر مناطق این کشور توسط بلغارستان، مجارستان و ایتالیا اشغال شد. از سال ۱۹۴۱ تا ۴۵، رژیم اوستائی کرواسی حدود ۵۰۰۰۰۰ نفر را به قتل رساند، ۲۵۰٬۰۰۰ نفر را اخراج کرد، و ۲۰۰٬۰۰۰ نفر دیگر را کاتولیک کرد. از همان ابتدا، نیروهای مقاومت یوگسلاوی از دو جناح تشکیل شده بودند: پارتیزان یوگسلاوی به رهبری کمونیست ها و چتنیک های سلطنت طلب، که گروه نخست فقط در کنفرانس تهران (۱۹۴۳) توسط متفقین به رسمیت شناخته شد. رهبری چتنیک های کاملاً طرفدار صربستان را دراشا میهاجلوویچ برعهده داشتند، در حالی که پارتیزانهای طرفدار یوگسلاو
ی توسط یوسیپ بروز تیتو هدایت می شدند. پارتیزان ها یک مبارزات چریکی را آغاز کردند که به بزرگ ترین ارتش مقاومت در اروپای غربی و مرکزی اشغالی تبدیل شد. چتنیک ها در ابتدا توسط دولت سلطنتی تبعیدی و متفقین مورد حمایت قرار می گرفتند، اما به زودی بیش از آنکه به نیروهای اشغالگر محور متمرکز شوند، بیشتر به مبارزه با پارتیزان ها پرداختند. با پایان جنگ، جنبش چتنیک به یک نیروی شبه نظامی وطن فروش ناسیونالیست صربی تبدیل شدند که کاملاً به منابع متحدان وابسته بودند. اما پارتیزانهای بسیار پرکار، جنگ چریکی خود را با موفقیت زیادی ادامه دادند. مهم ترین پیروزی در برابر نیروهای اشغالگر نبردهای نرتوا و سوتجسکا بود. در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۲، شورای ضد فاشیست آزادی ملی یوگسلاوی در بیهاچ، واقع در بوسنی و هرزگوین امروزی، تشکیل شد. شورا مجدداً در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۳ در یایسه، این نیز واقع در بوسنی و هرزگوین امروزی، تشکیل جلسه داد و اساس سازماندهی پس از جنگ کشور را ایجاد کرد و یک فدراسیون تأسیس کرد (این تاریخ پس از جنگ به عنوان روز جمهوری جشن گرفته می شد). پارتیزان های یوگسلاو توانستند متحدان را از صربستان در سال ۱۹۴۴ و بقیه یوگسلاوی را در سال ۱۹۴۵ آزا
د کنند. ارتش سرخ کمک های محدودی برای آزادسازی بلگراد انجام داد و پس از پایان جنگ عقب نشینی کرد. در ماه مه ۱۹۴۵، پارتیزان ها پس از تصرف تریسته و مناطقی از استان های اشتیریا و کارینتیا در جنوب اتریش، در خارج از مرزهای یوگسلاوی سابق با نیروهای متفقین دیدار کردند. با این حال، پارتیزان ها در ژوئن همان سال تحت فشار شدید استالین، که نمی خواست درگیری با سایر متفقین ایجاد شود، از تریسته خارج شدند. تلاش غربی ها برای پیوستن مجدد پارتیزان ها، که برتری دولت قدیم پادشاهی یوگسلاوی را انکار می کردند، و مهاجران وفادار به پادشاه منجر به توافق نامه تیتو-شوباشیج در ژوئن ۱۹۴۴ شد. با این حال، مارشال یوسیپ بروز تیتو کنترل را در دست داشت و مصمم بود که یک دولت مستقل کمونیستی را اداره کند. وی از پشتیبانی مسکو و لندن برخوردار بود و قوی ترین حزب پارتیزنی را با ۸۰۰۰۰۰ نفر رهبری می کرد. برآورد رسمی قربانیان یوگسلاوی پس از جنگ یوگسلاوی طی جنگ جهانی دوم ۱٫۷۰۴٫۰۰۰ نفر است. داده های بعدی جمع آوری داده ها در دهه ۱۹۸۰ توسط مورخان ولادیمیر شرواویچ و بوگولوب کوشوویچ نشان داد که تعداد واقعی کشته شدگان حدود ۱ میلیون نفر بود. جمهوری فدرال سوسیالیستی
یوگسلاوی. دومین کشور با نام یوگسلاوی، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این نام، نخستین بار توسط "جنبش مقاومت پارتیزان های یوگسلاو" در دوران جنگ جهانی دوم به کار رفت. این کشور در سال ۱۹۴۶ و زمانی که حکومتی کمونیستی در آنجا ایجاد شد، به "جمهوری فدرال خلق یوگسلاوی" تغییر نام داد ولی در سال ۱۹۶۳ دوباره به همان "جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی" تغییر نام داد. این کشور، بزرگ ترین حکومت یوگسلاو بود چون که ایستریا، ریکا و زادار هم پس از جنگ جهانی دوم به یوگسلاوی افزوده شدند. جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی، از شش جمهوری سوسیالیستی و دو استان سوسیالیستی خودمختار تشکیل می شد که عبارتند از: جمهوری فدرال یوگسلاوی. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی هم در جریان جنگ های یوگسلاوی تجزیه شد و تنها دو جمهوری صربستان و مونته نگرو باقی ماندند که تا سال ۲۰۰۳ با نام جمهوری فدرال یوگسلاوی شناخته می شدند (سومین کشور با نام یوگسلاوی). در سال ۲۰۰۳، جمهوری فدرال یوگسلاوی رسماً منحل شد و نام یوگسلاوی به تاریخ پیوست. سپس، حکومتی غیر فدرال برسر کار آمد. بدین ترتیب، نام این کشور رسمًا به صربستان و مو
نته نگرو تغییر یافت و به ۴ بخش اصلی صربستان، وویوودینا، کوزوو و مونته نگرو تقسیم شد. سرانجام در ۳۱ مه ۲۰۰۶، همه پرسی استقلال در مونته نگرو برگزار شد و ۵۵٫۵٪ شرکت کنندگان، رأی به استقلال مونته نگرو دادند. ساختار زبان. جنگ های دههٔ ۹۰ میلادی بر ساختار زبان صربی کرواتی، تأثیر چندانی نداشت؛ آنچه تغییر یافت تنها نام زبان بود. بیست سال پیش از جدایی کرواسی از یوگسلاوی پیشین، نام زبان صربی کرواتی به نام کرواتی تغییر یافت و این نشانگر آن بود که نوعی خصومت و عدم تفاهم میان صاحبان این زبان مشترک وجود دارد. زبان شناسان کروات بر تفاوت های بسیار میان زبان صربی و کرواتی تأکید می کردند. به همین علت استفاده از واژگان نوین یا واژه های بسیار قدیمی، در میان مردم تبلیغ و ترویج می شد. تأثیر دخالت های آشکار سیاسی بر افتراق میان این دو زبان، غیرقابل انکار است. آن هنگام که در کرواسی بر وجود زبان مستقل کرواتی، پافشاری می گردید، در صربستان همچنان از واژهٔ زبان صربی کرواتی استفاده می شد. زبان شناسان کروات به علت شیفتگی به استقلال همچنان بر نام زبان کروات، تأکید می کردند، ولی صرب ها به علت از دست ندادن ارتباطات میان صرب های منطقه، در است
فاده از واژهٔ زبان صربی کرواتی اصرار داشتند. پس از فروپاشی یوگسلاوی پیشین، این دلایل و انگیزه ها، اهمیت خود را از دست دادند. صرب های بوسنی و کرواسی، از استفاده از واژهٔ صربی کرواتی پرهیز کردند و بر زبان صربی تأکید نمودند و سپس صربستان و مونته نگرو نیز این چنین کرد. استفاده از نام زبان صربی در صربستان، چندان توجهٔ مردم یا محافل ادبی را جلب نکرد. هر چند نام زبان صربی کرواتی کمتر به گوش می رسید اما زبان صربی، مهر تأییدی بود بر هویت ملی صرب. به عبارتی زبان صربی، شکل گرفته از زبان مردمی صرب است اما زبان کرواتی برآمده از زبان مردمی کرواسی نیست.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42004583&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-01T21:19:41Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Darinmax&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;ابرابزار&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42004593&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; احزاب راست آلمان در آلمان از احزاب تندرو و با گرایش های نازیسم و فاشیسم هستند. پس از جنگ جهانی دوم و انحلال حزب نازی این دست احزاب توانستند خود را سازمان دهی کرده و سعی در ایجاد یک حکومت مشابه حکومت آلمان نازی کنند. این دسته از احزاب بیشتر در آلمان غربی فعال بودند؛ برای مثال حزب رایش سوسیالیست، حزب کارگران آزاد آلمان، جبهه ملی آلمان از جمله این احزاب هستند. هم اکنون حزب دموکرات ملی آلمان موفق ترین حزب دست راستی در آلمان است. اقدامات. فعالیت این دسته از احزاب همواره با خشونت و درگیری همراه بوده و رفتارهای نژادپرستانه این احزاب عامل اصلی تنش بوده است؛ برای مثال در سال ۱۹۹۲ در آلمان شرقی ۱۷ نفر به دست افراد تندرو منتسب به احزاب دست راستی به قت
ل رسیدند. این احزاب و به ویژه حزب دموکرات ملی آلمان در سال های اخیر تظاهراتی در محکومیت بمباران درسدن در جنگ جهانی دوم برپا کرده اند. طبق قانون اساسی آلمان هرگونه هواداری و تبلیغ به نفع نازی ها ممنوع است. البته هنوز به طور رسمی هیچ یک از احزاب از نازی ها اعلام حمایت نکرده اند؛ امّا در سال های اخیر تعدادی از گروه های دست راستی، منحل و غیرقانونی اعلام شده اند.
اَفکَنِش اِستریونگاری یا نگاشت گُنج نگاری (گُنج اسم مصدر از ریشه گُنجاندن یا جای دادن چیزی در چیزی است) یا نگاشت منظری در ریاضیات، یک افکنش استریونگاری، یک نمایش سه نما از کره، از طریق یک نقطه خاص روی کره (قطب یا مرکز افکنش)، بر روی صفحه (صفحه افکنش) عمود بر قطر از طریق این نقطه است. این یک تابع هموار و دوسویی از کل کره به جز مرکز افکنش به کل صفحه است. دایره های روی کره را به دایره ها یا خطوط روی صفحه می نگارد و همدیس است، به این معنی که زوایایی که در آن منحنی ها به هم می رسند را حفظ می کند و بنابراین به صورت محلی تقریباً اشکال را حفظ می کند. نه هم اندازه (حافظ فاصله) است و نه هم مساحت (حافظ مساحت). بنابراین اَفکنش استریونگاری راهی برای تصویرکردن کره روی صفحه با چند مُصالحه اجتناب ناپذیر است. از این مفهوم در تحلیل های پیچیده، نقشه برداری، زمین شناسی و عکاسی استفاده می شود. در عمل از رایانه یا ورق های نمودار مخصوص برای انجام این افکنش استفاده می شود. تعریف. این قسمت به تصویر کردن کره واحد از قطب شمال بر روی صفحه ای که از استوا می گذرد می پردازد. فرض کنید (N = (۰، ۰، ۱ قطب شمال و M بقیه کره باشد. صفحه ۰=Z هم صف
حه ای است که از مرکز کره می گذرد و خط استوا فصل مشترک آن با کره است. برای هر نقطه P روی M، یک خط منحصربه فرد وجود دارد که از N و P می گذرد. این خط، صفحه ۰=z را در 'P قطع می کند. نقطه 'P اَفکنش استریونگاری P روی صفحه تعریف می شود. خصوصیات. با این افکنش، قطب جنوب به نقطه (۰٬۰)، استوا به دایره واحد، نیم کره جنوبی در داخل این دایره و نیم کره شمالی در خارج آن تصویر می شوند و افکنش در نقطه N تعریف نشده است. این افکنش زوایای بین خطوط را حفظ می کند اما فواصل و مساحت ها تغییر می کنند. دایره هایی روی کره که از نقطه مرجع نمی گذرند، به صورت دایره روی صفحه تصویر می شوند. دایره هایی که از این نقطه می گذرند به صورت خطوط راست در می آیند. کاربرد در نقشه برداری. مشکل اصلی نقشه برداری این است که هیچ نقشه ای از کره بر روی صفحه نمی تواند هم زوایا (درنتیجه شکل ها) و هم مساحت ها را حفظ کند. نقشه هایی که مساحت را حفظ می کنند بیشتر در کاربردهای آماری استفاده می شوند درحالی که نقشه هایی که زاویه را حفظ می کنند برای ناوبری برگزیده تر هستند. افکنش استریوگرافیک در گروه دوم قرار می گیرد.
درخت دودویی جستجوی بهینه یک نوع درخت دودویی جستجو است. درخت دودویی جستجو یک داده ساختار مناسب برای پیاده سازی فرهنگ های داده ای است که برای فرهنگی با n عنصر، اعمال درج، حذف و جستجو را با میانگین (O(lg n ولی با هزینه حداکثر (O(n انجام می دهد. درصورتی که از قبل بدانیم دقیقاً چه عناصری قرار است در درخت درج شود و درضمن احتمال آن که هر کدام از این عناصر مورد جستجو قرار گیرند را بدانیم می توانیم شکل بهینه تری از درخت دودویی جستجو را تشکیل دهیم. در مجموع دو روش برای بهینه تر کردن درخت دودویی جستجو وجود دارد، یکی ایجاد یک درخت دودویی جستجوی متوازن و دیگری ایجاد درخت دودویی جستجوی بهینه با محاسبه احتمال دسترسی به هر کدام از عناصر. درخت دودویی جستجوی متوازن. اگر داده ها از پیش آماده باشند، می توانیم آن ها را به گونه ای در درخت دو دویی جستجو قرار دهیم تا درختی متوازن ایجاد شود. در چنین شرایطی، یعنی با داشتن یک درخت دودویی جستجو که متوازن نیز هست هر کدام از اعمال فرهنگ داده ای در بدترین حالت نیز با (O(lg n انجام می شوند. ساخت درخت دودوی جستجوی متوازن. برای ساخت این درخت فرض کردیم که از قبل می دانیم دقیقاً چه عناصری قرار