Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جف تیت (با نام تولد جفری وین تیت) خواننده و موسیقیدان آمریکایی است که بیشتر به عنوان خوانندهٔ گروه پراگرسیو متال کوئینزرایک شناخته می شود و توانست با این گروه در دهه ۱۹۸۰ میلادی به موفقیت های بین المللی دست یابد.او متولد اشتوتگارت آلمان است که پس از مدتی اندک به همراه خانواده اش به واشنگنتن مهاجرت کرد.مجلهٔ موسیقی Hit Parader وی را در جایگاه ۱۰۰ خواننده بزرگ هوی متال قرار داده، همچنین در نظرسنجی برنامه That Metal Show جزو پنج خواننده برتر هارد راک دههٔ ۸۰ میلادی قرار گرفت.
جان واتسون تاجر نفتی آمریکایی است، که از تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۰ به عنوان مدیر عامل اجرایی و همچنین رییس هیئت مدیره شرکت شورون فعالیت می کند. واتسون، در سال ۱۹۵۶ در شهر دیویس، کالیفرنیا متولد شد. وی در سال ۱۹۷۸ مدرک مهندسی کشاورزی گرایش اقتصاد کشاورزی خود را، از دانشگاه کالیفرنیا، دیویس اخذ نمود، سپس در سال ۱۹۸۰ موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی از دانشگاه شیکاگو شد. واتسون در سال ۱۹۸۰ به کمپانی نفتی شورون پیوست. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ به عنوان مدیر ارشد امور مالی این شرکت بزرگ نفتی، فعالیت نمود. در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ نایب رئیس هیئت مدیره این شرکت بود و از سال ۲۰۱۰ و در پی بازنشستگی دیوید اوریلی، به طور همزمان به ریاست هیئت مدیره و مدیر عاملی شرکت شورون منصوب شد. در حال حاضر، جان واتسون عضو هیئت مدیره شرکت های کلتکس و دینرجی نیز محسوب می شود.
ده گفتار درباره زبان خوارزمی کتابی مشتمل بر ۱۰ مقاله از ۴ ایرانشناس نامدار (والتر برونو هنینگ، دیوید نیل مکنزی، هلموت هومباخ، گراردو نیولی) درباره زبان خوارزمی است که توسط یدالله منصوری (استاد زبان شناسی دانشگاه شهید بهشتی) به فارسی برگردانیده شده است. فهرست. W. B. Henning, (1955), "The Structure of Kwharemain Verb", ACTA IRANICA, VOL 15, 1977, pp. 449-455 W. B. Hening, (1956), "The Kwarezmian Language:, Selected papers, ACTA IRANICA, VOL, 1977, Leiden- Tehran-Liege, pp. 485-500 W. B. Henning, (1965), "The Choresmian Documents", ACTA IRANICA, VOL 15, 1977, pp. 645-658 D. N. MacKenzie, "Khwarazmain Imperfect Stems" (Melanes Linguistaques Offerts a Emaile Benveniste, 1975, 389-396); Reprinted in Iranica Diversa, ed. C. G. Cereti and L. Paul, 1999, pp. 551-570 D. N. MacKenzie, "Khwarezmian and Avestan", (East and West, 38, 1988, 81-92), in: Iranica Diversa (Articles) ed. by C. G. Cereti and L. Paul II, 1999 ROMA, pp. 559-570 D. N. MacKenzie, "Khwarezmian in The Law Books", in Études irano-aryennes Offertes A GIL
BERT LAZARD, (Stadia Iranica - cahier 7), Paris, 1989, pp. 265-276 H. Humbach, "choresmian", in compendium Linguarm Iranicarum, R. Schmitt, ed. Wiesbaden, 1989, pp. 193-203 Gherardo Gnoli, "More on the Khwarezmian Hypothesis", corolla iranica: papers in honor of prof. Dr. David Neil Mackenzi on the occasion of his 65th birthday on April 8th, 1991, ed. by R. E. Emmerick and D. Weber, Frankfurt am Main/Bern/New York/Paris: Peter Lang. 1991, pp. 74-78 MacKenzie, D. N. 1992: "The Chorasmian Language", Encyclopædia Iranica, V, Costa Mesa, California, pp. 517-520 ۱۰-واژه بست ها در خوارزمی، اثر مکنزی، مقاله : D. N. MacKenzie, "Clitics in Khwarezmian " (Medioiranica, Orientalia Lovaniesis Analecta, 48, Louvain 1993, 135-145)in Iranica Diversa, edited Carlo G. Cereti and Ludwing Paul, Vol II, Roma, 1999, pp. 595-606
سرزمین زیمبابوه خجسته باد سرود ملی کشور زیمبابوه است. این سرود در مارس ۱۹۹۴ و در پی یک مسابقه کشوری به عنوان سرود ملی برگزیده شد تا جای سرود پیشین که سرودی ویژه کشور زیمبابوه به شمار نمی آمد را بگیرد. متن سرود ملی زیمبابوه توسط پروفسور سالومون موتسوایرو نوشته شده و آهنگ آن ساخته فرد گانگوآندگا است.
عراقی های مقیم ایران مردمانی از عراق کنونی متشکل از عرب ها، کردها و آشوری ها که از کشور مبدأ، عراق به صورت مهاجر و گاه پناهنده وارد ایران شده اند. عراقی های مقیم ایران را نباید با ایرانیانی که مقیم عراق بوده یا معاودین اشتباه شود زیرا ایرانیان عراق دارای اصالت و شناسنامه ایرانی هستند که خود یا پدرشان قبلاًً مقیم عراق بودند که در سال 1350 خورشیدی و پس از آن به میهن خود ایران بازگشتند ولی عراقی های مقیم ایران از تبار مردمان سرزمین عراق می باشند که در ایران اقامت دارند. همچنین، در تقسیم بندی، نبایست آنها را با عرب های خوزستان اشتباه گرفت. تاریخچه مهاجرت و جمعیت. بر اساس سرشماری در سال ۲۰۰۱، تقریباً ۲۰۳٬۰۰۰ عراقی در ایران زندگی می کنند. همچنین بر اساس گزارش کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد ۲۰۴٬۰۰۰ عراقی در ایران زندگی می کنند.ولی برخی آمارها جمعیت واقعی عراقی ها را گاه تا ۵۰۰٬۰۰۰ نفر نیز تخمین زده اند، که به صورت غیرقانونی در ایران به سر می برند. امروزه برخی از آنان تبعه ایران شده اند، و برخی نیز با سقوط صدام حسین به کشورشان بازگشتند. قسمت هماهنگی امور انسان دوستانه دفتر سازمان ملل متحد بیش از ۲۰۲٬۰۰۰ پنا
هنده عراقی را در سپتامبر ۲۰۰۳ در ایران ثبت کرده، که بیش از نیمی از کل جمعیت پناهندگان عراقی در جهان است. حدود ۵۰٬۰۰۰ پناهده عراقی در ۲۲ اردوگاه بخش غربی کشور که در امتداد مرز عراق می باشد، به سر می برند، که در حدود ۱۱٬۵۰۰ نفر از پناهندگان در اردوگاه ها پس از سقوط صدام حسین به کشورشان بازگشتند. بسیاری دیگر از آنان در مناطق شهری غرب کشور و نیز شهرهای مذهبی ایران زندگی می کنند. در حال حاضر بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ عراقی به صورت قانونی در مناطق شهری و روستایی ایران و ۴۸٬۰۰۰ در اردوگاه پناهندگان زندگی می کنند. امروزه بسیاری از آنان تهران را به خاطر امکانت بیشتری که به عراقی ها در مقابل ایرانی ها داده می شود و همچنین در دسترس بودن مقامات مدیریتی برای آنها همچون برادران لاریجانی تهران و قم را انتخاب می کنند، که یک گروه بزرگ از عراقی های مقیم ایران در محلات جنوب شرق تهران به سر می برند. اما در آمارهای ارائه شده از سوی مدیر کل دفتر اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور از تعداد ۲۰۰٬۰۰۰ عراقی که به صورت قانونی در ایران زندگی می کردند، پس از سقوط صدام حسین حدود ۵۰ درصد این تعداد به کشورشان بازگشتند. حضور گسترده در انتخابات پارلمانی عر
اق. مدیر کل دفتر اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور محل سکونت عراقی ها را در نُه استان تهران، قم، اصفهان، خوزستان، خراسان رضوی، ایلام و یزد جهت رای گیری در انتخابات پارلمانی عراق اعلام کرده بود که در میان عراقی های مقیم خارج از کشورشان، عراقی های مقیم ایران بیشترین آراء را به صندوق رای گیری انداختند.
سلامت یعنی رفاه کامل جسمی و روانی و اجتماعی و می تواند به موارد زیر نیز اشاره کند:
به شاخه ای از مخابرات که به بررسی و حل چالش های شبکه های ریز مقیاس، با تجهیزاتی در حدود میکرو تا نانومتر می پردازد، شبکه نانویی می گوییم. ضرورت. یکی از مهم ترین مسائل در شبکه های بی سیم، طراحی معماری سازگار، پروتکل های ارتباطی و ابزاری است که بتوان از آن ها در زمینه کاربردهای چندمقیاسی نظامی، صنعتی و پزشکی، استفاده کرد. شبکه های نانویی، به عنوان یک حوزه جدید از توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات، نتیجه اصلی تحقیقات گسترده میان رشته ای بین المللی در این زمینه است. معرفی. از آغاز فناوری تا کنون، هدف نهایی مخابرات، نیل به یکی از آرزوهای دیرینه بشر، در حذف تأثیر زمان و مکان بر حضور او و ارتباطش با سایر انسان های حاضر بر کره خاکی بوده است. نتیجه تلاش های مداوم چندین دهه گروه های تحقیقاتی مختلف در سراسر دنیا، برای ایجاد شبکه های اطلاعاتی بی سیم با نرخ داده بالاتر و قابلیت اطمینان بیشتر، به سیستم های مخابراتی قرن بیستم منجر شده است که هنوز هم تحقیقات برای بهبود آن ها در قالب ترکیب روش های قدیمی تری مانند CDMA ,OFDM و MIMO ادامه دارد. در سال های اخیر، با رشد فزاینده علم و فناوری و نزدیک شدن آن به قلمرو آرزوهای بزرگ تر ب
شر، شاخه های متنوع بسیار جدیدتری به حوزه شبکه های بی سیم اضافه شده است. ترکیب جدیدی از علم، فناوری و پویایی ذهن بشر که برای چالش های عمده موجود در توسعه شبکه های بی سیم و خصوصاً حوزه شبکه های حسگر و شبکه های موردی، راه حل هایی با بنیان علمی کاملاً متفاوت عرضه می کند. یکی از مهم ترین مسائل جدید در این زمینه، بحث طراحی معماری، تجهیزات و پروتکل های مخابراتی برای شبکه هایی با مقیاس بسیار کوچک است. در توسعه تجهیزات مخابراتی بسیار کوچک و حل مسائل مربوط به ارزیابی کارایی و قابلیت اطمینان آن ها، ناگزیر به حوزه نسبتاً جدید دیگری از فناوری به نام نانوفناوری قدم می گذاریم. با توجه به این که بسیاری از ویژگی های مواد (فیزیکی، شیمیایی، الکتریکی، مغناطیسی، نوری، مکانیکی و …) در حرکت از مقیاس های بزرگتر به سوی نانو، تغییر می کند[۱]، نانوفناوری از طریق کنترل مواد در مقیاس نانومتر و استفاده از ویژگی های نوگرایانه کار در این مقیاس، می تواند مواد، ساختارها، ابزار، سیستم ها و معماری هایی را در تمام اندازه ها بسازد. به شاخه ای از مخابرات که به بررسی و حل چالش های شبکه های ریز مقیاس، با تجهیزاتی در حدود میکرو تا نانومتر (۹–۱۰ متر)
می پردازد، شبکه های نانویی می گوییم. شبکه های نانویی توسعه ساده ای از شبکه های مخابراتی سنتی رایج نیستند. آن ها یک نمونه ارتباطی کاملاً جدید هستند که در آن ها بسیاری از فرایندهای مخابراتی با تقلید از سیستم های زیستی موجود در طبیعت طراحی شده اند. این شبکه ها، مجموعه ای از نانوماشین های به هم متصل هستند که از طریق هماهنگ کردن، انتشار و به اشتراک گذاشتن اطلاعات، قابلیت های ابزارهای الکترومکانیکی بسیار زیر را توسعه می دهند[۲]. نانوماشین ها و ارتباط میان آن ها. نانوماشین ها، به عنوان اساسی ترین واحد عملیاتی در فناوری نانو، اجزای کوچکی متشکل از مجموعه ای از مولکول ها هستند، که می توانند عملیاتی مانند انجام محاسبات، ذخیره داده ها، حس کردن محیط و حرکت در ابعاد میکروسکپی انجام دهند. می توان نانوماشین ها را به صورت از پایین به بالا، با به کارگیری مولکول ها به عنوان واحدهای ساختمانی شان توسعه داد، یا از طریق کاهش مقیاس تجهیزات ابعاد میکرو موجود به صورت بالا به پایین، آن ها را طراحی کرد، یا می توانیم در روش زیست-ترکیبی از نانوماشین های زیستی موجود در طبیعت، در ساخت آن ها الگو بگیریم. ضمناً می توان آن ها را با نانوماشین ه
ای دیگر مجتمع کرد و به عنوان واحدهای سازنده نانوماشین های پیچیده تر مانند نانوروبات ها و ابزارهای محاسباتی نانو به کار برد یا برای انجام کارهای گروهی به صورت توزیع شده آن ها را به هم متصل کرد[۵]. ویژگی های موردانتظار از نانوماشین ها. محدودیت اصلی در توسعه نانوماشین ها، فقدان ابزاری است که بتواند ساختارهای مولکولی را به طور دقیق حمل کند و به هم بچسباند. انتظار می رود که نانوماشین های پیچیده حاصل از فرایند تولید مولکولی، علاوه بر قابلیت های میکروماشین های موجود، با بهره گیری از ویژگی های مولکولی و انعطاف پذیری مواد در ابعاد نانو، توانایی های جدید دیگری را نیز دارا باشند. مهم ترین ویژگی های مورد انتظار از نانوماشین ها به شرح زیر است: - نانوماشین ها باید فی النفسه برون بی نیاز باشند؛ یعنی هر نانوماشین برای انجام دادن کار موردانتظار شامل مجموعه ای از کدها و دستورالعمل های مشخص است. این ترتیب عملیاتی می تواند در ساختار مولکولی نانوماشین گنجانده شود یا از ساختار مولکولی دیگری خوانده شود. - خودآرایی مولکولی، فرایندی است که در آن اجزای نامرتب متعددی، بدون دخالت خارجی و تنها به عنوان پیامدی از واکنش های محلی بین آن ها،
در یک ساختار سازماندهی می شوند. در مقیاس نانو، وابستگی مولکولی بین دو جزء، به طور طبیعی، به خودآرایی ساختار منجر می شود و باعث می شود نانوماشین ها بتوانند به طور خودکار با مولکول های خارجی، فعل و انفعال داشته باشند. - خودتکثیری به عنوان فرایندی تعریف می شود که در آن یک وسیله، با استفاده از اجزای خارجی، یک کپی از خود را می سازد. این ویژگی باعث می شود با تولید تعداد زیادی نانوماشین، کارهای ابعاد ماکروسکوپیک را با قیمت ارزان تر و سرعت بیشتر انجام دهیم[۵]. لازمه خودتکثیری، این است که نانوماشین شامل دستورالعمل هایی برای کپی کردن خودش باشد. - نانوماشین ها برای انجام کارهای خاص طراحی می شوند و برای انجام عملیات خود وابسته به تحریکات فضایی-زمانی هستند؛ یعنی برای انجام صحیح وظیفه خود باید در زمان مشخص در موقعیت مکانی مورد نظر باشد. به این دلیل، توانایی حرکت، یکی از مسائل مهم در طراحی نانوماشین ها است. هرچند نانوماشین های تنها قادر به حرکت به سوی هدف های از پیش تعیین شده نیستند، اما سیستم های پیچیده تر می توانند با استفاده از نانوحسگرها و نانوپیش ران ها، هدف را شناسایی و دنبال کنند. قابلیت حرکت، باعث می شود بتوانیم نا
نوماشین ها را در مسائلی که به عملگرهای متحرک نیاز است، مانند درمان بیماری ها، به کار ببریم[۳]. قابلیت برقراری ارتباط میان نانوماشین ها باعث می شود بتوانند، به طور مشارکتی، کارهای پیچیده تری را انجام دهند. در این راستا، نویدبخش ترین روش ارتباطی، مخابرات مولکولی است و انتظار می رود، پیشرفت های آتی در ساخت نانوحسگرها و نانوعملگرها، به مجتمع سازی فرستنده-گیرنده های مولکولی در داخل نانوماشین ها منجر شود. معماری نانوماشین. بنابر هدف ساخت و کاربرد نانوماشین ها، می توان اجزای متفاوتی را در ساختار آن ها در نظر گرفت. اما به طور کلی، کامل ترین معماری برای یک نانوماشین، می تواند شامل اجزای ساختاری زیر باشد[۶]: در حال حاضر، نمی توانیم چنین نانوماشین پیچیده ای را بسازیم اما سیستم های متعالی زیستی مانند سلول های زنده، با این معماری مورد انتظار در طبیعت موجودند. طبق روش زیست-ترکیبی، این مدل های زیستی می توانند به یادگیری و درک اصول حاکم بر نحوه عملکرد نانوماشین ها و فعل وانفعالات آن ها کمک شایانی کنند. شبکه های نانویی حاصل، قابلیت ها و کاربردهای نانوماشین ها را به روش های زیر توسعه خواهد داد: - نانوماشین هایی مانند حسگرهای ش
یمیایی، نانودریچه ها، نانوسوئیچ ها یا بالابرهای مولکولی، به تنهایی نمی توانند کارهای پیچیده ای انجام دهند. تبادل اطلاعات و فرمان ها میان نانوماشین های شبکه شده به آن ها اجازه می دهد که به صورت مشارکتی و هماهنگ کارهای پیچیده تری مانند انتقال دارو در داخل بدن انسان یا درمان بیماری ها را انجام دهند[۴]. - فضای کاری یک نانوماشین واحد بسیار محدود است. شبکه های نانویی امکان گسترش چگال نانوماشین های به هم مرتبط در محیط را فراهم می کنند؛ بنابراین، قادرخواهیم بود سناریوهای عملیاتی بزرگتری مانند دیده بانی و کنترل عامل های شیمیایی را در محیط پیرامون انجام دهیم[۳۶]. - در بعضی از سناریوهای کاربردی، باید نانوماشین ها در یک محیط بزرگ (در بازه متر تا کیلومتر) پخش شوند. در این حالت ها، کنترل یک نانوماشین خاص به دلیل اندازه بسیار کوچکش، شدیداً دشوار است. شبکه های نانویی، از طریق مکانیزم های همه پخشی و ارتباطات چندگامی تعامل با نانوماشین راه دور را فراهم می کنند. می توان توسط ابزارهای ارتباطی نانومکانیکی، صوتی، الکترومغناطیسی، شیمیایی و مولکولی، میان نانوماشین ها ارتباط برقرار کرد. ارتباط نانومکانیکی، به صورت انتقال اطلاعات از ط
ریق اتصال مکانیکی فرستنده و گیرنده میسر می شود و باید میان فرستنده و گیرنده اتصال مستقیم وجود داشته باشد و در ارتباط صوتی، پیام انتقالی بر روی امواج صوتی (به صورت تغییرات فشار) کدگذاری می گردد. مخابرات کوانتومی، بر استفاده از مواد نیمه هادی در مقیاس اتمی و مدولاسیون امواج الکترومغناطیسی برای انتقال اطلاعات مبتنی است و مخابرات مولکولی از مولکول ها به عنوان پیام میان فرستنده و گیرنده ای استفاده می کند که ممکن است در فاصله زیادی از یکدیگر قرار داشته باشند[۴۶]. کاربردهای شبکه های نانویی. می توان از شبکه های نانویی، به عنوان ستون فقرات برای توسعه سیستم های پیچیده تر مانند نانوروبات ها و ابزارهای محاسباتی مجتمع شده با نانوپردازشگرها، حافظه ها و زمانسنج های نانو استفاده کرد. به همین دلیل، باید با در نظر گرفتن محدودیت های فیزیکی و عملیاتی مقیاس های بسیار کوچک، بتوان روش هایی برای ارتباط یک نانوماشین با سایر نانوماشین ها یافت. در مجموع، برای ایجاد ارتباط داخلی نانوماشین ها، باید واسط های نانو- میکرو طراحی شوند. برای ارتباط از طریق هزاران و حتی میلیون ها نانوماشین توزیع شده، به فناوری های نرم افزاری و سخت افزاری جدید و
مقرون به صرفه نیازمندیم؛ بنابراین، اگر بخواهیم از روش های ارتباطی کلاسیک فعلی استفاده کنیم، با توجه به نیازمندی های شبکه های نانویی و محدودیت های فیزیکی از قبیل اندازه و انرژی، به یک تحول اساسی در کلیه ساختارهای خود نیازمندیم و معماری های موجود، نرم افزارها و پروتکل های فعلی باید با توجه به الگوهای ارتباطی این شبکه جدید، از نو طراحی شوند و در مقابل، استفاده از مولکول ها به جای امواج صوتی و الکترومغناطیسی، برای کدگذاری و انتقال اطلاعات، به ایجاد یک پارادایم ارتباطی جدید و تعریف ساختارهای ابداعی مانند فرستنده-گیرنده های مولکولی، مدل های کانال و پروتکل های جدیدی مختص شبکه های نانویی نیازمند است. در صنایع نانوالکترونیک، عبارت شبکه های نانویی، به تجهیزات الکترونیکی و اتصالات داخلی گفته می شود که بر روی یک تراشه در مقیاس نانو قرار دارند[۲]. این مفهوم "شبکه بر روی تراشه " نامیده می شود و شامل نانومواد به هم متصلی مانند آرایه هایی از نانولوله های کربنی است[۳]. در پژوهش جاری، عبارت شبکه های نانویی، صراحتاً به نانوماشین هایی گفته خواهد شد که از طریق مخابرات مولکولی به هم متصل شده اند و متضمن یک پارادایم ارتباطی کاملاً
جدید هستند و با توجه به ویژگی های اجزای شبکه و فرایند مبادله اطلاعات میان آن ها، باید در آن ها از روش های ارتباطی ابتکارآمیز استفاده کرد. از میان روش های متعددی که تاکنون برای ارتباط میان نانوماشین ها ارائه شده است، مخابرات مولکولی به دلیل تناسب بسیار زیاد با ابعاد و محیط مسئله، بهترین گزینه ممکن به شمار می رود[۲]. مخابرات مولکولی از مولکول ها برای کدگذاری اطلاعات استفاده می کند و ارسال آن ها را توسط سیستم های زیستی موجود در طبیعت انجام می دهد. در این نوع شبکه نیز با توجه به فاصله میان فرستنده و دریافت کننده، باید از روش های ارتباطی متفاوتی استفاده کرد که به طور عمده به سه دسته نزدیک برد، متوسط برد و دوربرد تقسیم می شوند. برای حالت نزدیک برد، می توان از دو روش موتورهای مولکولی و سیگنالینگ یونی، استفاده کرد. در سیگنالینگ یونی، اطلاعات به صورت نرخ غلظت مولکول های منتشرشده در محیط کدگذاری می شود و در روش مبتنی بر موتورهای مولکولی، ترکیب های پروتئینی، مولکول های اطلاعات را از طریق ریل های مولکولی منتقل می کنند. برای مخابرات مولکولی متوسط برد نیز دو روش وجود دارد؛ استفاده از باکتری تاژک دار و موتورهای کاتالیستی ک
ه در هر دو روش اطلاعات به صورت رشته های DNA کدگذاری می گردد و از طریق نانوموتور یا باکتری، از فرستنده به دریافت کننده می رسد[۲]. برای مخابرات مولکولی دوربرد نیز روش های متعددی وجود دارد، از جمله، برای مخابرات دوربرد بی سیم، می توان از فرمون ها، هاگ ها، گرده افشانی و ورارسانی نوری استفاده کرد و برای حالت سیمی، روش های ارتباطی مبتنی بر نورون و مدارهای جریان مویرگی را به کار برد[۱]. معماری قابل تجسم برای این شبکه، از خوشه هایی از نانوماشین ها تشکیل شده که با استفاده از مکانیسم های مخابرات نزدیک برد، در داخل خوشه ارتباط برقرار می کنند و برای ارتباط بین خوشه ها، از طریق دروازه ها، از روش های متوسط و دوربرد استفاده می کنند. تاریخچه. از سال ۱۹۵۹ که ریچارد فاینمن با سخنرانی تاریخی خود در مورد نانوفناوری، پنجره تازه ای به دنیای بی نهایت کوچک ها گشود، رقابت جهانی برای مینیاتوری کردن تمام ابعاد فناوری بشر آغاز شد. از سال ۱۹۸۰، دانشمندان علوم زیستی، به طور دقیق تری فرایندهای سیگنالینگ سلولی و سیستم های انتقال ژن را مورد بررسی قرار دادند و در سال ۱۹۹۲، با پیشرفت های ایجادشده در روند دستکاری های زیستی، اولین مدل های مناسب
برای تبادل اطلاعات در مقیاس های بسیار ریز، از سیستم های طبیعی استخراج شدند. به موازات این پیشرفت ها در نانوزیست فناوری، تلاش در ساخت قطعات الکترونیکی و مخابراتی با اندازه کوچک تر و مصرف انرژی کمتر و توسعه روزافزون صنایع نانوالکترونیک، نانوکامپیوتر و نانومخابرات، از سال ۲۰۰۴، به تولد شاخه ای جدید از فناوری مخابرات ریزمقیاس منجر شد که در دوشاخه مخابرات نانویی زیستی و مخابرات نانویی مبتنی بر تجهیزات الکترومغناطیسی نانومقیاس یا (NEMS)، در حال توسعه است. به طور رسمی، کلمه شبکه نانویی (Nanonetwork) به عنوان یک زمینه علمی مرکب از مخابرات مولکولی و نانوالکترومغناطیسی، از سال ۲۰۰۵ تعریف شد و در سال ۲۰۰۶، در اولین کنفرانس بین المللی شبکه های نانویی، ۳۰ مقاله در مورد انتقال اطلاعات در حوزه شبکه های میکروالکترومغناطیسی و نانوزیستی و نیز، چالش های موجود در تحلیل و مدل سازی این شبکه ها ارائه گردید. در فاصله ۲۰۰۶ تا کنون، به تدریج در دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی مختلف دنیا، گروه های میان رشته ای مختلفی تحقیقات در زمینه شبکه های نانویی را آغاز کرده اند و از سال ۲۰۰۸، در آزمایشگاه BWN مؤسسه فناوری جورجیا و NaNoNetworking Cente
r of Catalonia دانشگاه کاتالونیای اسپانیا، پروژه های تحقیقاتی با محور تحلیل، تعریف زیرساخت ها و شبیه سازی شبکه های نانویی در حال انجام هستند. انتشارات Elsevier، اولین نسخه از مجله شبکه های مخابرات نانویی را در ۲۸ ژون ۲۰۱۰ چاپ کرد و قرار است هر سال ۴ شماره از آن منتشر شود. دانشکده مخابرات و الکترونیک دانشگاه نوروژ نیز، از مهرماه ۲۰۱۰، برای تحصیل در اولین دوره دکترای شبکه های نانویی، اقدام به پذیرش دانشجو کرده است. با توجه به قدمت ۵ ساله و چالش های بزرگ تحقیقاتی این حوزه میان رشته ای، کلیه مدل های ریاضی که تا کنون، برای انواع مختلف شبکه های نانویی ارائه شده اند، در مراحل اولیه تحقیقاتی خود قرار دارند و با محدودیت های فراوان و فرض های غیرواقعی در بیان مسائل روبه رو هستند و با توجه به تفاوت های فراوان در ویژگی های مخابرات مولکولی، با مخابرات سنتی مبتنی بر امواج الکترومغناطیسی، هنوز بسیاری از جنبه های مخابراتی آن از قبیل مسیریابی، تأثیر نویز محیط، تأخیر، تشخیص و اصلاح خطا در این شبکه ها به درستی مورد بررسی قرار نگرفته و ساختار استانداردی برای شبیه سازی شبکه های نانویی وجود ندارد. در داخل کشور ایران، بنا بر تحقیقات
نویسنده کارهای زیر بنایی در این زمینه انجام نشده است و جز سه مقاله منتشرشده در زمینه مدل سازی ریاضی سیگنالینگ شیمیایی میان نانوروبات ها، توسط ئاسو شجاعی، تا سال ۲۰۱۱ پژوهش دیگری در حوزه مخابرات نانویی به ثبت نرسیده است. معماری شبکه های نانویی. قابلیت ارتباط، تنها مشخصه ای است که نانوماشین ها را قادر می سازد که برای رسیدن به یک هدف مشترک به طور هم زمان و نظارت شده، با هم همکاری کنند. فرایند مخابراتی در نانوماشین ها را می توان به دو سناریوی زیر دسته بندی کرد: برای این دو سناریو، روش های ارتباطی مختلفی از قبیل الکترومغناطیسی، صوتی، نانومکانیکی و مولکولی، ارائه شده اند [۴]. مخابرات مبتنی بر موج های الکترومغناطیسی، رایج ترین روش ارتباطی در میکروالکترونیک است. این امواج می توانند، با حداقل افت در داخل سیم ها یا هوا منتشر شوند. با توجه به اندازه نانوماشین ها، سیم بندی تعداد زیادی از آن ها غیرممکن و ناکاراست و در این خصوص، فناوری بی سیم مناسب تر است. برای ایجاد یک رابطه بی سیم دوطرفه، باید فرستنده-گیرنده رادیویی در داخل نانوماشین تعبیه شود که با توجه به اندازه کوچک نانوماشین ها و پیچیدگی فرستنده-گیرنده های فعلی، این
کار امکان پذیر نیست. ضمناً، اگر بتوانیم این فرستنده-گیرنده را در نانوماشین بگنجانیم، توان ارسالی آن برای برقراری ارتباط دوطرفه کافی نخواهد بود [۳]. بنابراین، استفاده از امواج الکترومغناطیسی تنها برای ارتباطات میان نانوماشین و ابزارهایی در ابعاد بزرگتر قابل استفاده خواهد بود و نمی توان از آن برای ارتباط دوطرفه میان نانوماشین ها استفاده کرد. در مقیاس نانو، ارتباط صوتی، به طور عمده بر انتقال امواج فراصوت مبتنی است. برای این کار نیز، باید مبدل های فراصوت در داخل نانوماشین تعبیه شوند. این مبدل ها باید بتوانند تغییرات سریع فشار ناشی از امواج فراصوت را تشخیص داده و سیگنال های صوتی متناسب با آن را منتشر کنند. در اینجا نیز، مسئله اندازه مشکل اصلی برای مجتمع سازی این مبدل ها در داخل نانوماشین است. در مخابرت نانومکانیکی، اطلاعات از طریق پیوندگاه های ثابت میان ابزارهای نانویی به هم چسبیده مبادله می شود. اشکال اصلی این نوع ارتباط، نیاز حتمی به اتصال فیزیکی فرستنده و گیرنده است و این که برای اطمینان از تنظیم صحیح فرستنده-گیرنده های مکانیکی، این اتصال باید به اندازه کافی بلندمدت باشد. از آنجا که نانوماشین ها دریک فضای گستر
ده و بدون ارتباط مستقیم میان آن ها پخش می شوند، این روش ارتباطی برای بسیاری از سناریوهای کاربردی مناسب نیست. در مجموع، علاوه بر نیاز به سیستم های حرکتی مناسب و دائمی، نیاز به وجود سیستم موقعیت یابی در نانوماشین ها، از موانع اصلی در کاربردی کردن روش مخابرات نانومکانیکی است. مخابرات مولکولی، یک زمینه میان رشته ای جدید، شامل فناوری اطلاعات و ارتباطات، زیست فناوری و فناوری نانو است، که در آن اطلاعات در قالب کدهای مولکولی منتقل و دریافت می شود[۳]. برخلاف روش های ارتباطی قبلی، مجتمع سازی فرستنده-گیرنده های مولکولی در نانوماشین ها، با توجه به اندازه کوچک آن ها و دامنه طبیعی فعالیت شان در چهارچوب کاری مقیاس نانو، امری امکان پذیر است. می توان از مخابرات مولکولی برای ارتباط میان تعداد زیادی از نانوماشین ها استفاده کرد و توسط شبکه های نانویی ایجاد شده، قابلیت آن ها را در انجام کارهای پیچیده تر و در مقیاس های بزرگتر افزایش داد. اگر تعداد زیادی نانوماشین در فضای گسترده ای پخش شده باشند، تعامل با یک نانوماشین مشخص به دلیل اندازه کوچک آن، بسیار دشوار خواهد بود. این تعامل، شامل رویه هایی از قبیل فعال سازی و غیرفعال سازی نانو
ماشین ها، تنظیم پارامترها، اکتساب داده ها و فرمان های دقیق است. شبکه های نانویی این تعامل را از طریق زیرساخت ها و مکانیسم هایی برای همه پخشی پیام در ناحیه مورد نظر، ایجاد می سازند. به جز افزایش قابلیت های نانوماشین ها، شبکه های نانویی برای تعدادی از کاربردها که شبکه های ارتباطی فعلی و ابزارهای میکرو برای آن ها مناسب نیستند، راه حل های مناسبی ارائه می کند. در مجموع، در مقایسه با فناوری های ارتباطی فعلی، می توان مزایای زیر را برای شبکه های نانویی برشمرد: - در مسائلی که اندازه ابزار، یک مسئله حیاتی در کیفیت انجام کار است، مانند درمان های دقیق در داخل بدن انسان، نانوماشین ها و شبکه های نانویی حاصل از آن ها قادر به انجام کارهایی هستند که توسط سیستم های دیگر امکان پذیر نیست. - سازگاری زیستی، توانایی یک وسیله در انجام عملیات هماهنگ با محیط زنده است، به گونه ای که بر آن تأثیر منفی نداشته باشد. در کاربردهای مهندسی پزشکی، با توجه به این که بسیاری از بافت های زنده، داروها و اعضای مصنوعی را پس می زنند، ابزار الکترونیکی باید بتوانند بر سیستم دفاعی موجود زنده غلبه کنند. برای ایجاد سازگاری میان نانوماشین ها و اندام های طبیع
ی، می توان از مواد و واسط های متناسب تر در ساخت بدنه آن ها استفاده کرد. ضمناً برای جلوگیری از فرایندهای دفع، می توان گره های شبکه نانویی و پیام های مولکولی را طوری برنامه ریزی کرد که پس تکمیل از کار، غیرفعال شوند. با استفاده از نانومواد هوشمند، می توان گره های شبکه های نانویی را طوری طراحی کرد که با هماهنگی با شرایط هر محیط خاص، حداکثر سازگاری زیستی را با آن سیستم داشته باشند. - در زمینه مصرف انرژی، استفاده از واکنش های شیمیایی بسیار کارآمد است[۵]. این واکنش ها انرژی گره های شبکه نانویی و فرایندهای مربوطه از قبیل محاسبات پیچیده و عملیات تصمیم گیری را تأمین می کنند. اولین مدل های شبکه های نانویی، به تقلید از مخابرات مولکولی موجود در سیستم های زیستی طراحی شده اند. شبکه های نانویی زیستی، برای ارتباطات داخل سلول، بین سلول ها و بین بافت ها مورد استفاده قرار می گیرند. با توجه به اندازه کوچک سلول ها و فضای بین آن ها، به شبکه های داخل و میان سلولی، شبکه های نزدیک برد می گوییم که بازه عمل آن ها، در محدوده نانومتر تا میکرومتر است. برای فاصله های بین میکرومتر تا میلی متر، از شبکه های بردمتوسط و برای فاصله های میلی متر ت