Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امه، «اوایل سال بعد، ما وارد شهر خواهیم شد (اگر فنلاندی ها ابتدا وارد شوند، مانعی نداریم)، بازماندگان را به عمق روسیه یا به اسارت خواهیم برد، لنینگراد را با انفجارها از روی زمین محو خواهیم کرد و مناطق شمالی رود نِوا را به فنلاند خواهیم داد.» در ۷ اکتبر، هیتلر دستورالعمل جدیدی را امضا شده توسط آلفرد یودل ارسال کرد و به ارتش گروه شمال یادآوری نمود که هیچ گونه تسلیم را نپذیرد. مشارکت فنلاند. تا اوت ۱۹۴۱، نیروهای فنلاند تا فاصلهٔ ۲۰ کیلومتری حومهٔ شمالی لنینگراد و در امتداد مرز ۱۹۳۹ شوروی ـ فنلاند پیشروی کردند و شهر را از شمال تهدید نمودند. آن ها همچنین از طریق کارلیای شرقی، در شرق دریاچه لاادوگا، پیشروی کرده و از سمت شرق نیز لنینگراد را در معرض خطر قرار دادند. نیروهای فنلاندی در باریکه کارلیایی، با بیرون راندن نیروهای شوروی از مناطق برآمده در خطوط دفاعی در بئلوستروف و کیریاسالو، موفق شدند خط مقدم را هموار کنند. به این ترتیب، خط نبرد به امتداد مرز پیش از جنگ زمستان کشیده شد، در نزدیکی سواحل خلیج فنلاند و دریاچه لاادوگا؛ و مناطقی که نزدیک ترین فاصله را با لنینگراد داشتند همچنان بر همان مرز قدیمی قرار داشتند. طبق ا
دعای شوروی، پیشروی فنلاندی ها در سپتامبر به وسیلهٔ مقاومت در «منطقهٔ استحکامی کارلیایی» متوقف شد. با این حال، واقعیت این بود که نیروهای فنلاندی پیش تر در اوت ۱۹۴۱ دستور توقف پیشروی پس از رسیدن به اهدافشان را دریافت کرده بودند؛ اهدافی که برخی از آن ها حتی فراتر از مرزهای پیش از جنگ زمستان قرار داشت. پس از تحقق این اهداف، فنلاندی ها پیشروی را متوقف کردند و بخشی از نیروهای خود را به کارلیای شرقی منتقل کردند. برای سه سال بعد، فنلاندی ها نقش چندانی در نبرد لنینگراد نداشتند و صرفاً خطوط دفاعی خود را حفظ کردند. ستاد فرماندهی آن ها درخواست های مکرر آلمان برای انجام حملات هوایی علیه لنینگراد را رد کرد و از رود سویر در کارلیای شرقی اشغالی ــ حدود ۱۶۰ کیلومتری شمال شرقی لنینگراد ــ که در ۷ سپتامبر به آن رسیده بودند، فراتر نرفتند. در جنوب شرقی، آلمانی ها در ۸ نوامبر شهر تیخْوین را تصرف کردند، اما نتوانستند محاصرهٔ لنینگراد را با پیوستن به فنلاندی ها در رودخانه سیویر کامل کنند. در ۹ دسامبر، ضدحملهٔ جبههٔ وُلخوف ارتش آلمان را وادار کرد از مواضع خود در خط رود ولخوف عقب نشینی کند. در ۶ سپتامبر ۱۹۴۱، آلفرد یودل، رئیس ستاد آلم
ان، به هلسینکی سفر کرد. هدف اصلی او قانع کردن مانرهایم برای ادامهٔ حمله بود. در همان سال، رئیس جمهور فنلاند، ریوتی، در پارلمان فنلاند اعلام کرد که هدف جنگ بازپس گیری سرزمین های از دست رفته در جنگ زمستان و به دست آوردن اراضی بیشتر در شرق برای تشکیل «فنلاند بزرگ» است. با این حال، ریوتی بعدها اظهار داشت: «در ۲۴ اوت ۱۹۴۱ به مقر مارشال مانرهایم رفتم. آلمانی ها می خواستند ما از مرز قدیمی عبور کرده و حمله را تا لنینگراد ادامه دهیم. من گفتم تصرف لنینگراد هدف ما نیست و نباید در آن شرکت کنیم. مانرهایم و وزیر دفاع، والدن، با نظر من موافقت کردند و پیشنهادهای آلمان را رد کردند. نتیجه، وضعیتی متناقض بود: آلمانی ها نتوانستند از سمت شمال به لنینگراد نزدیک شوند...» از مواضع فنلاندی ها گلوله باران یا بمباران سازمان یافتهٔ قابل توجهی علیه لنینگراد صورت نگرفت. نزدیکی مرز فنلاند ــ تنها ۳۳ تا ۳۵ کیلومتر با مرکز لنینگراد فاصله داشت ــ و تهدید حملهٔ احتمالی فنلاندی ها دفاع از شهر را پیچیده تر کرده بود. در مقطعی، فرمانده جبههٔ مدافع، ژنرال پوپوف، نمی توانست نیروهای ذخیره ای را که در برابر فنلاندی ها مستقر بودند به جبههٔ مقابل ورماخت
منتقل کند، زیرا این نیروها برای تقویت خطوط دفاعی ارتش بیست وسوم در برزخ کارلیایی ضروری بودند. در ۳۱ اوت ۱۹۴۱، مانرهایم پیشروی را متوقف کرد، زمانی که ارتش فنلاند به مرز ۱۹۳۹ رسیده بود. پوپوف با شنیدن این خبر نفس راحتی کشید و در ۵ سپتامبر دو لشکر را به بخش آلمانی جبهه منتقل کرد. پس از آن، نیروهای فنلاندی مواضع برآمده در بئلوستروف و کیریاسالو را که تهدیدی برای موقعیت های آن ها در ساحل دریا و جنوب رود ووکسی بود، کاهش دادند. در همین زمان، سرلشکر پائوو تالولا و سرهنگ یاروینن ــ فرماندهٔ تیپ ساحلی فنلاند که مسئولیت دریاچه لاادوگا را بر عهده داشت ــ به ستاد آلمان پیشنهاد دادند کاروان های شوروی در دریاچه لاادوگا مسدود شوند. این پیشنهاد مستقیماً از سوی آن ها مطرح شد و حتی ستاد نیروی دریایی و ستاد کل فنلاند در جریان کامل آن قرار نداشتند. آلمانی ها با استقبال از این طرح، فنلاندی های اندکی شگفت زده را مطلع کردند که تدارکات لازم برای عملیات در لاادوگا از پیش فراهم شده است. فرماندهی آلمان یک یگان دریایی بین المللی (که شامل اسکادران دوازدهم ماس ایتالیا هم می شد) را تحت فرماندهی فنلاندی ها تشکیل داد و یگان «آینزاتزشتاب فِره
اوست» را نیز زیر فرمان خود سازمان داد. این یگان های دریایی در تابستان و پاییز ۱۹۴۲ علیه مسیرهای تدارکاتی شوروی در لاادوگا فعالیت کردند؛ اما این تنها دوره ای بود که توانستند عملیات داشته باشند، زیرا یخ زدگی آب ها یگان های سبک تجهیزات را مجبور به عقب نشینی کرد و تغییر خطوط جبهه بازگرداندن دوبارهٔ آن ها را در ادامهٔ جنگ غیرعملی ساخت. ترکیب یگان ها. ترکیب یگان های در ۲ ژانویه سال ۱۹۴۲: ورماخت: ارتش سرخ: آماده سازی دفاعی شوروی. بلافاصله پس از آغاز تهاجم آلمان به شوروی در منطقه ویژه نظامی لنینگراد اعلام حکومت نظامی شد و روز بعد ساعات کاری کارخانه های دفاعی سه ساعت افزایش یافت. پیش از آغاز جنگ، شوروی با مشاهده نبرد بریتانیا و حملات هوایی آلمان به لندن، تصور می کرد اصلی ترین تهدید علیه لنینگراد حملات هوایی خواهد بود. با توجه به این که کسی در شوروی خیال نمی کرد نیروهای آلمانی خود را به این شهر برسانند، آمادگی های دفاعی ارتش سرخ برای مقابله با خطر نیروهای فنلاندی، در جهت اشتباهی ترتیب داده شده بود. هنگامی که پیش روی سریع قوای گروه ارتش شمال ورماخت در منطقه بالتیک خط بطلانی بر این تصورات کشید، شورای نظامی لنینگراد وادار
به ایجاد استحکامات دفاعی جدیدی شد. بدین منظور رود لوگا به سرعت به عنوان بهترین محل جهت متوقف ساختن یورش آلمانی ها شناسایی گردید. حکم بسیج نظامی در شوروی نیروهای ذخیره متولد بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۸ را به خدمت فعال فرا خواند. تا ابتدا ماه اکتبر ۲۹۸٬۷۰۰ نفر در لنینگراد بسیج شدند. روز ۲۷ ژوئن سال ۱۹۴۱، کمیته حزب کمونیست لنینگراد تصمیم به ایجاد یک لشکر شبه نظامیان مردمی (""اوپولچنیه") از هر یک از ۱۵ رایون شهر به عنوان نیروی ذخیره گرفت. حدود دویست هزار نفر به منظور عضویت در این لشکرها داوطلب گشتند. بسیاری از این افراد پیش از این هیچ آموزش نظامی ندیده بودند. لنینگراد نخستین شهر در شوروی بود که لشکرهای غیرنظامی جدا از ارتش سرخ ایجاد می کرد. این کار به الگویی برای کمیته مرکزی حزب کمونیست جهت اجرا در شهرهای دیگر بدل شد. با توجه به تعداد اندک و تأخیر نیروهای اعزامی "استاوکا"، فرماندهی عالی ارتش سرخ، بسیج نیروهای غیرنظامی نقشی کلیدی در آماده سازی های دفاعی لنینگراد بازی کرد. زنان نیز در بین این داوطلبان بودند و عموماً در خدمات درمانی و ارتباطی به کارگرفته شدند. روزهای بعدی، حدود نیم میلیون شهروند غیرنظامی شانزده تا پنج
اه ساله لنینگراد برای ساخت استحکامات در منطقه روستوف-پسکوف و خط دفاعی رود لوگا بسیج شدند. چندین خط دفاعی هم دور شهر ساخته شد تا نیروهای متخاصمی را که از شمال و جنوب یورش می آوردند، دفع کند. در جنوب، استحکامات از دهانه رود لوگا به سمت چودوفو، کراسنوگواردِیسک، اوریتسک، پولکوو و سپس در طول رود نوا امتداد داشت. خط دفاعی دیگری از پترهوف به کراسنوگواردِیسک، پولکوو، کولپینو و کولتوشی رسید. در شمال خط دفاعی در برابر فنلاندی ها، منطقه استحکامات کارلیا، از دهه ۱۹۳۰ در حومه شمالی لنینگراد حفظ شده بود و اکنون به کار خود بازگردانده شد. در مجموع ۵۰۰۰ جان پناه خاکی، چوبی و بتی، بیش از ۶۰۰ کیلومتر سیم خاردار، حدود ۱۰۰۰ کیلومتر خاکریز، بیش از ۶۴۰ کیلومتر خندق ضد تانک، ۳۰۰ کیلومتر از موانع چوبی ایجاد شدند. این ساخت وسازها در شرایطی دشوار، بدون مرخصی، بدون ابزار مناسب، بدون پناهگاه در برابر عناصر آب وهوایی و هواگردهای دشمن و با تغذیه ای اندک انجام گرفت. با تشدید وخامت اوضاع در خط مقدم، روز ۴ ژوئیه کمیته حزب و رهبران نظامی با رها کردن طرح پیشین در تشکیل لشکرهای شبه نظامی، تصمیم به ایجاد بلافاصله ۳ لشکر خط مقدم گرفتند. نخستین لشک
ر تقریباً تماما با کارگران کارخانه کیروف پدید آمد و «لشکر کیروف» نام گرفت. کارگران کارخانه های رایون های موسکووسکی و فروزنسکی لشکرهای دوم و سوم را ایجاد نمودند. کارگران این کارخانه ها از این رو بدین منظور استفاده شدند که تا این زمان از بسیج نیروهای ذخیره استثنا گشته و در نتیجه تنها مردان جوانی به حساب می آمدند که در شهر باقی مانده بودند. همان روز ۴ ژوئیه ارتشبد گئورگی ژوکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ، دستور به اتخاذ مواضع دفاعی توسط جبهه شمالی شوروی به فرماندهی ارتشبد مارکیان پوپوف، در طول رود لوگا داد و هدایت ناوگان دریای بالتیک و ارتش هشتم شوروی را به آن سپرد. دو روز بعد جبهه شمالی شوروی «گروه عملیاتی "لوگا"» را که به تازگی شکل گرفته بود، موظف به استقرار در طول خط دفاعی رود لوگا ساخت. این خط دفاعی از خلیج ناروا تا دریاچه ایلمن کشیده شده بود. یک شکاف بین کراسنوگواردِیسک و شهر لوگا برای باز گذاشتن راه عقب نشینی جبهه شمال غربی وجود داشت. هنگام اجرای این فرمان در ۹ ژوئیه، این گروه عملیاتی دارای دو لشکر تفنگ دار، یک تیپ تفنگ داران کوهستانی، سه لشکر از شبه نظامیان و چندین یگان از دانشکده آموزشی بود. نیروهای این سه لش
کر شبه نظامی هر یک متشکل از نزدیک به ۱۰ هزار نفر، تقریباً هیچ آموزشی نظامی ندیده و بسیاری از آن ها هیچگاه در نیروهای مسلح خدمت نکرده و سلاح به دست نگرفته بودند. هفته بعدی سپاه ۴۱ تفنگ دار شوروی متشکل از چهار لشکر تفنگ دار، دو سپاه مکانیزه ۱۰ و ۲۱ و لشکر بیست و چهارم تانک نیز به گروه عملیاتی "لوگا" سپرده شد. پوپوف همچنین بنا بر دستور ۲۹ ژوئن "استاوکا"، فرماندهی عالی ارتش سرخ، شروع به ایجاد ۱۵ لشکر شبه نظامی دیگر برای دفاع از شهر کرد. روز ۱۰ ژوئیه مارشال کلیمنت ووراشیلوف با مأموریت هماهنگ سازی عملیات های جبهه های شمال غربی و شمالی و ناوگان دریای بالتیک، به فرمان استالین به ریاست فرماندهی عالی «جهت شمال غربی» شوروی منصوب گشت. ووراشیلوف ۱۳ ژوئیه به منظور باز سازماندهی نیروها، ارتش تضعیف شده هشتم و سپاه ۴۱ مکانیزه را از جبهه شمال غربی به جبهه شمالی منتقل نمود. او چهار لشکر، دو تیپ و یک گردان تانک را در جایگاه ذخیره قرار داد. روز ۱۹ ژوئیه چهارمین لشکر شبه نظامی از رایون های دزرژینسکی و کویبیشوسکی نیز ایجاد و با شتاب به خط مقدم گسیل شد. از روز بعد ایجاد لشکرهای «محافظ» آغاز گشت. این لشکرها ظاهراً از آموزش و تسلیحات
بهتری برخوردار بودند اما در حقیقت عملکرد بهتری نسبت به لشکرهای شبه نظامی نداشتند. سه لشکر نخست محافظ متشکل از ۳۱ هزار داوطلب پس از گذراندن آموزش سه تا چهار هفته ای به خط دفاعی لوگا ملحق شدند. لشکر چهارم محافظ با تعداد بیشتری نیرو نیز در ۱۳ ماه اوت پدید آمد تا نقش ذخیره سه لشکر دیگر را ایفا نماید. اواخر ماه اوت روزنامه لنینگراد تمامی ساکنان شهر را که قادر به حمل سلاح بودند، تشویق به پیوستن به قوای شبه نظامی مردمی می کرد. تا اواخر ماه سپتامبر ۱۰ لشکر و یگان های مختلف شبه نظامی مجموعاً با توان ۱۳۵ هزار نفر تشکیل گردید. بیشتر آموزشی که به این افراد داده می شد مربوط به سلاح های سرد همچون چاقو، سرنیزه و نیزه بود. ماهیت مرگبار وظایف این یگان ها سبب شده بود در ترکیب آن ها تا جای ممکن از اعضای حزب کمونیست به عنوان وفادارترین افراد استفاده شود. این شمار تا روز ۱ اکتبر به بیش از ۴۳۰ هزار نفر رسید که ۱۴۷ هزار نفر از آن ها از عناصر حزب کمونیست بودند. پیشروی ورماخت به سمت لنینگراد. پس از سه هفته توقف جهت رسیدن یگان های پیاده نظام به قوای جلودار، حرکت نیروهای گروه ارتش شمال به سمت لنینگراد از روز ۸ اوت از سرگرفته شد. سپاه ۴
۱ موتوریزه و سپاه ۳۸ ورماخت در شرایط بارندگی شدید، در محور کینگیسپ-کراسنوگواردِیسک پیشروی کردند تا با دست یافتن به اراضی باز جنوب خط آهن ناروا-لنینگراد با چرخش به شرق به سمت لنینگراد بروند. این دو سپاه پس از سه روز مبارزه شدید، با نفوذ در دفاع دشمن، بر گذرگاه هایی بر رود لوگا در ایوانوسکوئه و بولشوی سابک سلطه پیدا کردند. روز ۱۰ اوت سپاه ۵۶ موتوریزه و سپاه ۱ به سمت شهر لوگا و نووگورود یورش بردند. نیروهای گروه زرهی ۴ روز ۱۱ اوت خط آهن کینگیسپ-کراسنوگواردیسک را قطع کردند. در این موقعیت سپاه ۴۱ موتوریزه به سمت کراسنوگواردِیسک در شرق و سپاه ۳۸ به سمت کینگیسپ رفتند. با تصرف کینگیسپ توسط سپاه ۳۸ نیروهای ارتش هشتم شوروی وادار به عقب نشینی از ناروا به سمت شهر لوگا شدند. بدین ترتیب فن لیب نتوانست نیروهای دشمن در ناروا و کینگیسپ را منهدم کند تا ضمن امنیت بخشی پیاده نظام به جناح راست، تهاجم نیروهای زرهی به کراسنوگواردِیسک به تعویق بیفتد. با فشار سپاه های ۲۶ و ۲۸ ارتش هجدهم ورماخت، ارتش هشتم شوروی تا ناحیه اورانینباوم در کرانه جنوبی خلیج فنلاند عقب نشست. سه سپاه گروه ارتش شمال خط دفاعی نسبتاً آماده گروه عملیاتی "لوگا" و ا
رتش چهل و هشتم شوروی در طول رود لوگا را در هم شکستند و با تصرف شیمسک در ۱۲ اوت، نووگورود در ۱۶ اوت و شهر لوگا در ۲۴ اوت، خود را به رود وولخوف رساندند و خط آهن مسکو-لنینگراد را سد نمودند. بدین شکل ارتباط ارتش چهل و هشتم شوروی که تنها ۶۲۰۰ نفر با ۵۰۰۰ تفنگ و ۳۱ توپ برای آن باقی مانده بود، با جبهه شمال غربی نیز قطع شد. با ورود لشکر هشتم زرهی از جایگاه ذخیره گروه زرهی ۴ به میدان و چرخش آن به جنوب از جناح راست سپاه ۴۱ موتوریزه ورماخت و اتصال به سپاه ۵۰ ورماخت که پس از تسخیر شهر لوگا در حال حرکت به سمت شمال بود، ۹ لشکر گروه عملیاتی "لوگا" و سپاه ۴۱ تفنگ دار شوروی در نزدیکی ویریتسا به محاصره آلمانی ها افتادند. پاکسازی این منطقه به اسارت ۲۵ هزار نفر از نیروهای شوروی انجامید. ووراشیلوف روز ۲۳ اوت ارتش چهل وهشتم شوروی را به جبهه شمالی منتقل کرد و دستور به دفاع این ارتش تضعیف شده در شمال چودوفو، از مسیر جنوب شرقی لنینگراد داد. همان روز "استاوکا" جبهه شمالی شوروی را به دو جبهه لنینگراد و کارلیا تقسیم کرد. "استاوکا" روز ۲۷ اوت جهت شمال غربی شوروی را منحل و ووراشیلوف را فرمانده جبهه لنینگراد شوروی کرد. "استاوکا" همچنین پس
از تشکیل ارتش های چهارم، پنجاه و دوم و پنجاه وچهارم شوروی از ذخایر راهبردی جهت تقویت ارتش مستقل هفتم شوروی در طول رود سویر، شروع به استقرار آن ها در طول کرانه شرقی رود وولخوف کرد تا از اتصال نیروهای آلمانی و فنلاندی به یکدیگر در شمال شرقی لنینگراد جلوگیری کند. همزمان فون لیب که نیروهایش در ۴۰ کیلومتری جنوب و ۱۰۰ کیلومتری جنوب غربی لنینگراد بودند، در حال متمرکز کردن یگان های خود جهت تهاجم نهایی به لنینگراد بود. او سپاه تازه دریافت شده ۳۹ موتوریزه و دو سپاه ۱ و ۲۸ از ارتش شانزدهم ورماخت را موظف به رخنه در لنینگراد از جنوب شرقی در طول جاده مسکو-لنینگراد کرد. گروه زرهی ۴ و ارتش هجدهم ورماخت نیز می بایست از جنوب و غرب این شهر را مورد تهاجم قرار می دادند. مابقی قوای ارتش شانزدهم ورماخت هم مسئول دفاع از جناح راست گروه ارتش در ارتفاعات والدای و در طول رود وولخوف بودند. تکمیل محاصره. سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت روز ۲۵ اوت به سادگی در دفاع ارتش چهل و هشتم شوروی رخنه نمود. این سپاه لشکر هجدهم پیاده نظام موتوریزه را به سمت کیریشی در شمال شرقی، لشکر دوازدهم زرهی را به سمت کولپینو در غرب و لشکر بیستم پیاده نظام موتوریزه را به
سمت وولخوف در شمال شرقی فرستاد. جبهه لنینگراد شوروی سعی کرد با ارسال دو لشکر به کمک نیروهای حاضر در ناحیه سلوتسک-کولپینو، شکاف در حال گسترش در جنوب شرقی این شهر را پوشش دهد و دستور به برقراری دفاعی قدرتمند و اجرای ضد حمله توسط گروه عملیاتی "لوگا" و ارتش چهل و هشتم شوروی داد که به هر صورت هیچ یک به نتیجه ای نرسید. لشکر دوازدهم زرهی و لشکر بیستم پیاده نظام موتوریزه ورماخت با پشتیبانی سه لشکر پیاده نظام دیگر، روز ۲۹ اوت توسنو و مگا را به تصرف درآوردند و خود را به رود نوا رساندند. همزمان لشکر هجدهم پیاده نظام موتوریزه ورماخت بر کیریشی و لیوبان تسلط یافت. این مسئله موجب در معرض تهدید قرار گرفتن آخرین خط آهن لنینگراد شد. سپاه ۲۸ ورماخت با تعقیب نزدیک نیروهای زرهی، به سمت لنینگراد حرکت کرد و در طی مبارزات سنگین بین روزهای ۳۰ اوت و ۸ سپتامبر نیروهای دشمن را به سمت رودهای ایژورا و نوا عقب راند. به هر حال مقاومت سرسختانه ارتش سرخ در یام-ایژورا پیشروی آلمانی ها در این محور را متوقف ساخت. ژنرال پوپوف، فرمانده جبهه لنینگراد با تقویت ارتش چهل و هشتم با یک لشکر تفنگ دار ان کاوه ده متشکل نیروهای مرزبانی کارلیا، فرمان به باز
پس گرفتن مگا داد. با وجود پس گرفته شدن مگا در روز ۳۰ اوت با ضد حمله لشکر ان کاوه ده، تهاجم لشکر بیستم پیاده نظام موتوریزه آلمان روز بعد مجدداً قوای شوروی را این شهر بیرون راند. سقوط فاجعه بار مگا آخرین اتصال ریلی لنینگراد با دنیای خارج را قطع نمود. با این حال، شبه نظامیان شوروی و یگان های ارتش سرخ مقاومت شدیدی در کراسنوگواردیسک بروز دادند که موجب دستیابی به وقت گران بهایی در تحکیم دفاع حلقه داخلی لنینگراد گشت. روز ۳۱ اوت به فرمان "استاوکا" جبهه لنینگراد با بازسازمان دهی نیروهای خود دو ارتش جدید چهل و دوم و پنجاه و پنجم را تشکیل داد. این ارتش ها به ترتیب شروع به محافظت از جانب جنوب غربی شهر در اطراف کراسنویه سلو و پوشکین و بخش شرقی شهر بین کولپینو و شلیسلبورگ نمودند. ارتش هشتم شوروی نیز که به وسیله ارتش هجدهم آلمان تدریجاً به سمت اورانینباوم عقب رانده شده بود، در جانب غربی لنینگراد مستقر بود. به هر ترتیب این ارتش ها سازمان ناقصی داشتند و لشکرهای آن ها به شکل کاملی تشکیل نشده نبودند. روز ۱۱ سپتامبر در مجموع ۴۵۲ هزار نفر از نیروهای ارتش سرخ در جبهه لنینگراد مستقر گشته بودند که دو سوم از آن ها در جنوب شهر در مقاب
ل مقدار مشابهی نیروی آلمانی قرار داشتند. آلمانی ها از ۴ سپتامبر شروع به گلوله باران روزانه لنینگراد با توپ های ۲۴۰ میلی متری از ناحیه شمال توسنو نمودند. فرمان شماره ۳۵ پیشوا در ۶ سپتامبر، از گروه ارتش شمال خواست از تهاجم خسارت بار مستقیم به شهر اجتناب نماید اما در عین حال خواهان تصرف سریع آن پس از تکمیل محاصره شد. همین هنگام فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان به فن لیب اطلاع داد که ملزم است گروه زرهی ۴ و سپاه ۸ هوایی را جهت آماده سازی برای تهاجم به مسکو، به گروه ارتش مرکز بسپارد. این امر موجب تأخیر در ادامه برنامه یورش آلمانی ها به لنینگراد می شد. بدون این یگان ها، فن لیب احساس کرد نیروهای تحت امرش قادر به ادامه تهاجم نیستند و به محاصره بسنده نمود. به هر صورت فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان تصور می کرد مقاومت مدافعان شهر تا بهار سال ۱۹۴۲ فرو خواهد پاشید. در عوض نیروهای جدا شده، لشکر هفتم هوابرد از کرت، لشکر دویست و پنجاهم پیاده نظام متشکل از داوطلبان اسپانیایی و لشکرهای دویست و دوازدهم و دویست و بیست و هفتم پیاده نظام از فرانسه به گروه ارتش شمال ملحق می گشتند. سرانجام با یورش نهایی سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت با دو
گروه رزمی از لشکر صد و بیست و ششم پیاده نظام، ارتفاعات سینیاوینو روز ۷ سپتامبر و شلیسلبورگ رو بعد، ۸ سپتامبر، به تصرف آلمانی ها درآمد تا آخرین اتصال زمینی لنینگراد با سایر نواحی نیز به طور کامل سد گردد و محاصره آن آغاز شود. باحصول این موفقیت مابقی نیروهای سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت رو به وولخوف در جانب شرق آوردند. گفته می شود با ترس ووراشیلوف از اعلام خبر این فاجعه، استالین از طریق مخابره رادیویی آلمان از تکمیل محاصره لنینگراد مطلع شد. مشارکت فنلاند. نیروهای فنلاندی که عملیات های خود را به غرب دریاچه های اونگا و لادوگا علیه ارتش هفتم شوروی محدود ساخته بودند، با پیشروی از روز ۳۱ ژوئیه در باریکه کارلیا و با عقب راندن ارتش بیست و سوم شوروی از جبهه لنینگراد، روز ۲ سپتامبر خود را به مرزهای پیش از سال ۱۹۳۹ رساندند. در این موقعیت فنلاندی ها که از باز پس گرفتن اراضی از دست رفته خود در جنگ زمستان، راضی بودند، دیگر میلی به ادامه پیشروی نداشتند. بدین ترتیب به فرمان مارشال کارل مانرهیم، شش لشکر فنلاندی در فاصله ۳۲ کیلومتری از این شهر حالت تدافعی به خود گرفتند. در این نقطه، با رد درخواست آلمانی ها، مانرهیم اعلام کرد فنلاند ب
ه هیچ وجه قصدی جهت مشارکت در تهاجم به لنینگراد ندارد؛ با این حال پذیرفت به پیشروی در کارلیا تا رود سویر ادامه دهد. باقی ماندن ناحیه ای نسبتاً بزرگ در شمال لنینگراد بین شهر تا مواضع نیروهای فنلاندی، موجب فراهم آمدن فضای تنفس ۲۸۰۰ کیلومتر مربعی برای مدافعان آن گشت. این فضا امکان گسترده ای برای ایجاد و استفاده از پایگاه های هوایی، انبارها، مزارع و کارخانه ها برای شوروی فراهم آورده بود که تا حدودی موجب تقلیل تأثیر محاصره می شد. صنایع شوروی در داخل منطقه تحت محاصره، خارج از برد توپخانه ورماخت، به تولید مهمات، تسلیحات و خودروها و تعمیر این ادوات ادامه دادند. ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ الکساندرا کولونتای، سفیر شوروی در استوکهلم، از طریق سوئد بی طرف به فنلاند پیشنهاد یک صلح جداگانه کرد تا گشایشی برای محاصره لنینگراد که غیرنظامیان درون آن در معرض قحطی بودند فراهم آید. فنلاند این پیشنهاد شوروی را رد کرد چرا که به نقل از مارشال مانرهیم، این کشور در این زمان بسیار به واردات غذا از آلمان وابسته بود. در همین حال فنلاند از پیشروی بیشتر در ساحل جنوب شرقی دریاچه لادوگا نیز اجتناب می کرد تا موجب تحریک قدرت های غربی نشود. ایالات متحده
و بریتانیا به فنلاند هشدار داده بودند که اگر پیشروی بیشتری در اراضی شوروی صورت دهد به عنوان کشور متخاصم با آن رفتار خواهند کرد. بدین شکل راه دریاچه لادوگا به عنوان محل اتصال لنینگراد به بدنه اصلی شوروی باز باقی ماند. یورش به شهر. فن لیب که از اواخر ماه اوت مطلع شده بود می بایست به زودی گروه زرهی ۴ و سپاه ۸ هوایی را جهت مشارکت در عملیات "تایفون" به گروه ارتش مرکز منتقل کند، تصمیم گرفت به امید شکستن مقاومت مدافعان، به کمک این نیروها آخرین یورش به سمت لنینگراد را نیز صورت دهد. به هر حال، در این شرایط ارتش هجدهم همچنان در استونی قرار داشت و بیشتر نیروهای ارتش شانزدهم نیز بر ایجاد جبهه ای جدید در طول رود وولخوف متمرکز شده بودند. بدین ترتیب تنها سپاه ۴۱ موتوریزه و سپاه های ۲۸ و ۵۰ پیاده نظام به منظور تهاجم نهایی به لنینگراد در اختیار فن لیب بودند. هواگردهای آلمانی از روز ۸ سپتامبر لنینگراد را زیر حملات خود گرفتند. تهاجم نیروهای گروه زرهی ۴ به سمت لنینگراد از صبح روز ۹ سپتامبر آغاز شد. این تهاجم به سرعت مدافعان کراسنوگواردیسک را به محاصره درآورد و موجب تصرف ارتفاعات دودرگوف در جنوب کراسنویه سلو گردید. با وجود مبارز
ه شدید شبه نظامیان شوروی، خود کراسنویه سلو نیز روز ۱۲ سپتامبر به سلطه ورماخت درآمد و سرنیزه موتوریزه آن تا شامگاه همان روز تا ارتفاعات پولکوو رسید. به کارکرفته شدن آخرین نیروهای ذخیره توسط ووراشیلوف نیز نتوانست مسیر مهاجمان در رسیدن به پولکوو را سد کند. از این موقعیت، در فاصله ۱۲ کیلومتری از لنینگراد، نیروهای آلمانی برای نخستین بار قادر به مشاهده این شهر شدند. به هر صورت، در این فاصله، مواضع مهاجمان مکرراً هدف گلوله باران با توپخانه کالیبر بالا قرار داشت. یگان های پیاده نظام ورماخت در جناحین نیروهای گروه زرهی ۴، با برخورد به حضور متراکم مدافعان در اوریتسک و کولپینو، پیشروی بسیار آهسته تری انجام دادند و به تدریج متوقف گشتند. هر اندازه نیروهای آلمانی به لنینگراد نزدیک تر می شدند مقاومت طرف مقابل نیز شدت بیشتری می گرفت. تلفات حاصل از این درگیری ها توان بسیاری از یگان های لشکر صدوبیست ویکم پیاده نظام ورماخت را به یک سوم و مجموع قوای لشکر ششم زرهی آن را به ۹ هزار نفر تقلیل داد. با نگرانی از سقوط شهر، استالین دستور داد ناوگان دریای بالتیک شوروی و همچنین تأسیسات کلیدی جنوب شهر بمب گذاری شوند تا صورت از دست رفتن لنین
گراد چیز باارزشی از منظر نظامی به دست دشمن نیفتد. با آگاهی یافتن "استاوکا" از سقوط مگا و شلیسلبورگ، استالین ووراشیلوف را از مقام خود خلع و ژنرال گئورگی ژوکوف را جهت تقویت امور دفاعی به لنینگراد اعزام نمود. ژوکوف روز ۱۳ سپتامبر با هواپیما وارد لنینگراد شد و بی درنگ ژنرال ایوانوف را که نتوانسته بود جلوی تهاجم نیروهای زرهی آلمانی را بگیرد، از فرماندهی ارتش چهل و دوم عزل کرد و سرتیپ ایوان فدیونیسکی را به جای او گماشت. او همچنین بلافاصله فرمان ووراشیلوف در آماده سازی جهت تخریب شهر و انهدام ناوگان بیرق سرخ را لغو کرد. ژوکوف فرمان به مین گذاری شدید حوالی شهر و استفاده از توپ های ضدهوایی به عنوان توپ ضد تانک داد. توپ های جدا شده از کشتی های ناوگان دریای بالتیک از جمله ناو آئورا، در مجاورت ساحل به زمین متصل یا بر قطارهای زرهی سوار شدند. ژوکوف روز ۱۷ سپتامبر به تمامی فرماندهان ارتش های چهل و دوم و پنجاه و پنجم شوروی اعلام کرد هر کس اقدام به عقب نشینی از موضع خود بکند در جا به همراه خانواده اش اعدام خواهد شد. بدین شکل، عناصر ان کاوه ده با گشت زنی در تمامی نقاط اقدام به اعدام «فراری ها» می کردند. به دستور ژوکوف ارتش تضعی
ف شده هشتم شوروی موظف به اجرای ضد حمله به جناح چپ سپاه ۴۱ موتوریزه ورماخت در کراسنویه سلو گردید. شوروی با انحلال ارتش منهدم شده چهل و هشتم عناصر باقیمانده آن را به ارتش پنجاه و چهارم که در وولخوف در حال سازمان بود، سپرد. با این حال نیروهای آلمانی با شکستن خط دفاعی ارتش چهل و دوم شوروی، روز ۱۶ سپتامبر خود را در نزدیکی پترهوف به خلیج فنلاند رساندند و ارتش هشتم شوروی را که قادر به ضد حمله نبود، در ناحیه اورانینباوم در غرب لنینگراد بین خود و دریا به محاصره انداختند. ژوکوف به ارتش پنجاه و چهارم که چند لشکر تفنگ دار تازه تشکیل یافته دریافت نموده بود، فرمان داد با یورش به مواضع سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت و تصرف مجدد سینیاوینو، حصر لنینگراد را بشکند. به هر حال این قدام برای این ارتش که بهترین یگان آن، لشکر صد و بیست و هشتم تفنگ دار، تنها ۲ هزار نفر در اختیار داشت، غیرممکن بود و تهاجم آن پس از ۶ تا ۱۰ کیلومتر پیشروی توسط سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت دفع و ارتش پنجاه و چهارم شوروی وادار به عقب نشینی به مواضع دفاعی به سمت شرق در طول رود ناسیا شد. همزمان گروه عملیاتی "نِوا" که تنها دو لشکر ضعیف در اختیار داشت، نیز می بایست با گذ
ر از رود نوا به ارتش پنجاه و چهارم ملحق می شد. با وجود موفقیت اولیه، این نیرو در نهایت توسط لشکر صد و بیست و دوم پیاده نظام ورماخت با تحمل هزاران نفر تلفات، عقب رانده شد. با وجود شکست، این حملات ژوکوف آلمانی ها را مجبور به اعزام نیرو به قسمت های در تهدید کرد و انتقال سپاه ۳۹ موتوریزه را به گروه ارتش مرکز به تأخیر انداخت. تلاش بقایای یگان های ارتش سرخ که به همراه عناصر ان کاوه ده و قوای شبه نظامی توسط ژوکوف به در ناحیه پولکوفو فرستاده شده بودند، نتوانست از سقوط پوشکین در روز ۱۸ سپتامبر به دست لشکرهای پلیس و یکم زرهی ورماخت جلوگیری کنند. همان روز سلوتسک نیز به تصرف سپاه ۲۸ ورماخت درآمد. با نزدیک تر شدن آلمانی ها به مرکز شهر، ۴۰ تن موارد منفجره بین نیروهای شوروی به منظور آماده سازی جهت انهدام پل ها، کارخانه ها و نقاط مستحکم نظامی پخش شد. روز ۱۹ سپتامبر مسکو فرمان به جایگذاری این مواد منفجره داد. ضد حملات تانک های کی وی-۱ شوروی با پشتیبانی باقیمانده توپخانه سنگین، اجازه دستیابی آلمانی ها به بهترین ارتفاعات مشرف بر لنینگراد در پوشکین را نداد اما لشکر پنجاه و هشتم پیاده نظام ورماخت موفق گشت راه خود را در مقابل لشکر