Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قانونی و توسط مجلس صورت می گرفت. انتخابات مجلس پنجم در این زمان هنوز پایان نیافته بود. این انتخابات از تابستان ۱۳۰۲٫ش و در زمان ریاست الوزرایی مشیرالدوله آغاز شده بود و تا هنگامی که سردارسپه در سوم آبان ۱۳۰۲٫ش به ریاست الوزرایی رسید، همچنان ادامه داشت. لذا سردارسپه در نخستین اقدام خود در مقام جدید، دو تلگراف به تمام نقاطی که انتخابات در آنجا پایان نیافته بود، مخابره کرد و از آنان خواست در انجام انتخابات، سرعت عمل به خرج دهند. وی برای پیشرفت در امر انتخابات، مأموران ویژه ای را نیز به حوزه های انتخابیه اعزام کرد. بدین ترتیب انتخابات مجلس پایان یافت و سرانجام مجلس پنجم در روز بیست ودوم بهمن سال ۱۳۰۲٫ش توسط محمدحسن میرزا ولیعهد آغاز به کار کرد. مجلس بنابر رسم معمول، پس از افتتاح، به مدت یک هفته تعطیل شد و پس از پایان تعطیلات، از اول اسفند کار خود را با بحث بر سر تصویب اعتبارنامه ها آغاز کرد. تاآن زمان در هیچ دوره ای بر سر تصویب اعتبارنامه ها به این اندازه بحث و درگیری پیش نیامده بود. این مسئله از ترکیب حزبی مجلس نشات می گرفت که آن نیز، خود، به قضیه جمهوریت مرتبط می شد. بنابر نوشته های یحیی دولت آبادی، احزاب مجلس
پنجم عبارت بودند از: «اول هیئت منفردین که از آزادیخواهان معروف تشکیل شده بود. دوم هیئت روحانیون یا هیئت علمیه به ریاست سیدحسن مدرس. سوم سوسیالیستها که در اقلیت بودند. چهارم هیئت اکثریت یا تجددی ها که سیدمحمد تدین رهبر آن بود.» به طورکلی مجلس از دو گروه اکثریت طرفدارجمهوری و اقلیت مخالف جمهوریت تشکیل شده بود. جناح اکثریت مجلس را اعضایی از حزب تجدد با چهل نماینده به رهبری سیدمحمد تدین و حزب سوسیالیست با پانزده نماینده به رهبری سلیمان میرزا تشکیل می دادند. بدین ترتیب جمهوریخواهان، پنجاه وپنج کرسی از هفتادوپنج کرسی مجلس را در اختیار داشتند. برخی از نویسندگان مانند ملک الشعراء بهار معتقدند چنین اکثریتی در مجلس، با اعمال نفوذ سردارسپه و عوامل وی در ایالات (نظیر امیرلشگرها) برای جمهوریخواهان حاصل شد. در نتیجه مخالفت های مدرس بود که کاسه صبر جمهوریخواهان لبریز شد و سرانجام در یکی از جلسات مجلس در روز بیست وهفتم اسفند یکی از نمایندگان طرفدار جمهوری به نام دکتر احیاءالسلطنه بهرامی، در یکی از راهروهای مجلس، به گوش مدرس سیلی نواخت. این سیلی اثرات بسیار بدی برای جمهوریخواهان در سطح شهر تهران داشت. در مجلس هم این حرکت به
بروز انشقاق در میان فراکسیون جمهوریخواهان منجر شد. ملک الشعراء بهار دراین باره می نویسد: «افرادی که علی الرسم و حسب الامر، نه با قیود و مقررات حزبی عضو حزب تجدد شده بودند و اکثریتی بزرگ به وجود آورده بودند، بهانه خوبی به دست آوردند که خود را از قید حزب ــ که شاید صفایی با آن نداشتند و در نهان با جمهوری مخالف بودند ــ بیرون بکشند.» حسین مکی نیز در این زمینه با ملک الشعراء بهار هم عقیده است: «پس از کتک خوردن مدرس، قیافه مجلس تغییر کرد. علیرغم وقوع چنین حوادثی، حزب تجدد همچنان بر تغییر رژیم پافشاری می کرد و در راستای چنین سیاستی بود که در روز سی ام اسفند طرح سه ماده ای برای تغییر نظام سلطنتی به شرح ذیل به مجلس تقدیم گردید: «مقام رفیع مجلس شورای ملی نظر به تلگراف عدیده ای که از تمام ایالات و ولایات و تمام طبقات مملکت در مخالفت با سلاطین قاجاریه و رای به انقراض سلطنت خانواده مذکور رسیده و نظربه اینکه تقریباً در تمام تلگرافهای واصله اظهار و تمایل به جمهوریت شده و صراحتاً اختیار تغییر رژیم را به مجلس شورا داده اند و چون قانوناً این تلگرافات کافی برای تغییر رژیم نیست، ما امضاکنندگان سه ماده ذیل را به مجلس شورای ملی ب
ه قید فوریت پیشنهاد می نماییم که به معرض آراء عامه گذاشته شود: مواد مذکور به کمیسیون دوازده نفره ای که مأمور بررسی آن شده بودند، واگذار گردیدند و پس از بررسی و تصویب در این کمیسیون برای تصویب نهایی به مجلس ارجاع داده شدند و مقرر گردید تصمیم نهایی در روز دوم حمل (فروردین) سال ۱۳۰۳ با رای مستقیم نمایندگان اتخاذ شود. واکنش در برابر جمهوری. تا قبل از سیلی خوردن مدرس، مخالفتهای علنی علیه جمهوری چندان ابراز نمی شد. روحانیون به دلایل مذهبی با جمهوری مخالف بودند؛ زیرا آن ها جمهوری را با بی دینی برابر می دانستند. چنین شبهه ای زمانی در اندیشه روحانیون ایجاد شد که در کشور همسایه (ترکیه) رژیم جمهوری با جلوه های ضددینی برقرارگردید. دراین میان سیلی خوردن مدرس نیز مزید بر علت شد. اما آنچه موجبات نارضایتی و مخالفت بازاریان را فراهم می آورد، درخواست طرفداران جمهوری، به ویژه رئیس نظمیه، محمد درگاهی، از بازاریان جهت تعطیلی بازار در حمایت از جمهوری و اصرار آن ها در این زمینه بود. این درحالی بود که بازار در این روزها به واسطه نزدیکی عید نوروز از رونق خاصی برخوردار بود و ازاین رو بازاریان حاضر به تعطیل کسب وکار خود نبودند. در چنین
شرایطی بود که در روزهای بیست وهشتم و بیست ونهم اسفند، سه نفر از جانب سردارسپه مأمور شدند تا با ولیعهد مذاکره کنند و او را متقاعد سازند از مقام خود استعفا کند. این سه نفر مأمور بودند از جانب سردارسپه به ولیعهد اعلام کنند که در صورت استعفا از حقوق ماهیانه مکفی برخوردار خواهد شد و علاوه برآن یکی از قصرهای سلطنتی اطراف تهران نیز با گارد مخصوص در اختیار وی قرار خواهد گرفت؛ درغیراین صورت دولت مسئولیتی در قبال امنیت او نخواهد داشت. پایان کار جمهوری. بعدازظهر روز دوم فروردین، زمانی که قرار بود مجلس تصمیم نهایی را دربارهٔ لایحه جمهوری اتخاذ کند، دسته های مختلف از مردم محلات تهران تحت رهبری روحانیون و ائمه جماعات تهران و رؤسای محلات، به منظور مخالفت با تصویب لایحه به سوی مجلس رهسپار شدند. شعارها و موضعگیریهای مخالفان نه تنها علیه جمهوری بلکه حتی علیه شخص سردارسپه اظهار می شد. به دلیل ازدحام جمعیت و احتمال بروز درگیریهای بیشتر، تدین به وسیله تلفن از سردارسپه درخواست کمک کرد. سردارسپه به همراه تعدادی از مأموران نظمیه وارد صحن مجلس شد و دستور ضرب وشتم و متفرق کردن مردم را صادر نمود. بر اثر درگیری میان نیروهای نظمیه و مرد
م، عده ای از مردم مضروب و عده ای دستگیر شدند. سردارسپه پس از متفرق شدن معترضان، وارد ساختمان مجلس گردید اما رئیس مجلس به شدت نسبت به این اقدام او اعتراض نمود و حتی او را تهدید به استیضاح کرد. ملک الشعراء بهار تعداد کشته های مخالفان را چهل نفر برآورد می کند. ایرج اسکندری که در این روز خود در میان جمعیت معترضین حضور داشت، به چشم خود شاهد کشته شدن کسی نبوده ولی دربارهٔ میزان تلفات در این روز می گوید: «بعداً شنیدم که عده ای کشته و جماعت بسیاری زخمی شدند.» پس از واقعه دوم حمل، موقعیت سردارسپه به شدت متزلزل شد. لذا وی به منظور تحکیم موقعیت خود، به بهانه تودیع با علمای مهاجر که قصد بازگشت به عتبات را داشتند، به قم مسافرت نمود و در آنجا ضمن ملاقات با آیت الله حاج آقاجمال اصفهانی، آیت الله نائینی و آیت الله حائری، به درخواست آنان مبنی بر توقف جمهوریخواهی پاسخ مثبت داد. متعاقب آن، سردارسپه در روز سیزدهم فروردین بیانیه ای رسمی با امضای رئیس الوزرا و فرمانده کل قوا در انصراف از جمهوریخواهی در روزنامه ها و شهر منتشر کرد؛ که پس از آن، علمای مذکور تلگرافی را بدین شرح خطاب به اقشار مختلف مخابره نمودند: «بسم الله الرحمن الرحی
م. جناب مستطابان حجج اسلام و طبقات اعیان و تجار و اصناف و قاطبه ملت ایران دامت تائیداتهم. چون در تشکیل جمهوریت، بعضی اظهاراتی شده بود که مرضی عموم نبود و با مقتضیات این مملکت مناسبت نداشت لذا در موقع تشرف حضرت رئیس الوزرا دامت شوکته برای موادعه به دارالایمان قم، نقض این عنوان و الغاء اظهارات مذکور و اعلام آن به تمام بلاد را خواستار شدیم و اجابت فرمودند. انشاءالله تعالی عموماً قدر این نعمت را بدانند و بدان شکر گزار باشند.» بدین ترتیب گرچه تا مدتی کوتاه، گروهی از طرفداران جمهوریت به تبلیغ آن می پرداختند، اما پرونده جمهوریخواهی سرانجام بسته شد. منابع. [۱]ــ برای آگاهی بیشتر دراین باره رک: فریدون آدمیت، ایدئولوژی نهضت مشروطه، ج۱، تهران، انتشارات روشنفکران، چاپ اول، ۱۳۵۵، ص۱۰۳ [۲]ــ داریوش رحمانیان، چالش جمهوری و سلطنت، تهران، نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۷۹، ص۸ [۳]ــ ملک الشعراء بهار، مختصر تاریخ احزاب سیاسی در ایران، ج۲، تهران، امیرکبیر، چاپ دوم، ۱۳۷۱، ص۴۲ [۴]ــ یحیی دولت آبادی، حیات یحیی، ج۴، تهران، انتشارات عطار و فردوسی، چاپ پنجم، ۱۳۷۱، ص۳۴۷
اکس وید (قبلا XviD) یک کتابخانه کدک بر اساس استاندارد MPEG-4 به خصوص MPEG-4 Part 2 Advanced Simple Profile یا (ASP) است.
ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز سازمان دولتی در ایران است،م که در پی صدور فرمان سید علی خامنه ای در تیر ماه سال ۱۳۸۱ به منظور برنامه ریزی، هدایت، سیاست گذاری، هماهنگی و نظارت در حوزه امور اجرایی مبارزه با قاچاق کالا و ارز نیز فعالیت تأسیس شد. این نهاد دارای شخصیت حقوقی مستقل، همچنین استقلال مالی و اداری است و بر اساس آیین نامه های نهادهای وابسته به ریاست جمهوری اداره می شود. ریاست آن با عنوان نمایندهٔ ویژه رئیس جمهوری و رئیس ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز منصوب می شود. از آبان ۱۴۰۳ ریاست ستاد برعهده علیرضا رشیدیان می باشد. تاریخچه. با صدور فرمان سید علی خامنه ای ابتدا دفتر این کانون در محل وزارت کشور تشکیل و پس از آن در سال ۱۳۸۳ در قالب یک ستاد زیرمجموعه نهاد ریاست جمهوری فعالیت خود را گسترش داد. بعد از تصویب «قانون نحوه اعمال تعزیرات حکومتی راجع به قاچاق کالا و ارز» توسط مجمع تشخیص مصلحت نظام در تاریخ ۱۳۷۴٫۰۲٫۱۲، آیین نامه اجرایی آن توسط اداره کل امور مرزی وزارت کشور تهیه و به دولت ارائه شد که در نهایت پس از تشکیل جلسات مکرر در کمیسیون های تخصصی دولت، سرانجام در تاریخ ۱۳۷۹٫۰۳٫۲۹، در ۳۵ ماده به ت
صویب هیئت وزیران رسید. در ماده ۳۰ این آیین نامه آمده بود «به منظور برنامه ریزی، هدایت، سیاست گذاری، هماهنگی و نظارت در حوزه امور اجرایی مبارزه با قاچاق کالا و ارز، ستادی تحت عنوان ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز متشکل از وزیر کشور به عنوان رئیس ستاد، وزیر اطلاعات، وزیر امور اقتصادی و دارایی و… تشکیل شود.» و در تبصره ۲ همین ماده ذکر شده بود «دبیرخانه ستاد در وزارت کشور مستقر خواهد بود و تشکیلات سازمانی آن توسط وزیر کشور به تصویب خواهد رسید.» و در تبصره ۳ به تشکیل کمیسیون مبارزه با قاچاق استان ها به ریاست استاندار یا معاون سیاسی و امنیتی استانداری صراحت داشت. در همین رابطه در اجرای این ماده از آیین نامه، حجت الاسلام و المسلمین موسوی لاری، وزیر کشور وقت به عنوان رئیس ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز، طی حکمی معاون امنیتی و انتظامی وقت (دکتر بلندیان) را به عنوان دبیر و مدیرکل امور مرزی وزارت کشور (آقاتقی) را به ریاست دبیرخانه ستاد منصوب کرد. عملاً از تابستان سال ۱۳۷۹ ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز شکل حقوقی و قانونی با شرح وظایف مشخص پیدا کرد و بعدها در سال ۱۳۸۳ با اصلاح آیین نامه، کلمه «وزیر کشور» حذ
ف و «نماینده ویژه رئیس جمهوری در ستاد» جایگزین آن شد. وظایف ستاد. به موجب ماده ۲ پیش نویس آیین نامه اجرایی قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز فروردین ۱۳۹۳، به منظور تحقق اهداف ماده ۳ قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز، وظایف ستاد عبارتند از: همچنین بر اساس ماده ۴ پیش نویس آیین نامه اجرایی قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز فروردین ۱۳۹۳، ستاد مرکزی برای انجام وظایف قانونی خود، دارای ساختار اداری متناسب به ریاست نماینده ویژه رئیس جمهوری و رئیس ستاد با شرح وظایف زیر است: تبصره: ساختار اداری موضوع این ماده به تأیید رئیس ستاد می رسد.
نشان ملی جمهوری آلبانی که در سال ۱۹۹۲ میلادی به عنوان نشان رسمی این کشور انتخاب شد. این نشان و پرچم رسمی این کشور به شدت تاثیر گرفته از پرچم اسکندربیگ است به نوعی پرچم آلبانی همان پرچم اسکندربیگ و نشان این کشور هم همان پرچم این کشور است به علاوه تصویر نیمرخ کلاه خود اسکندربیگ. اسکندربیگ قهرمان آلبانیایی است که در کودکی اسلام آورد و در دربار سلطان مراد دوم تربیت شد. سلطان بعدها او را به دلیل شجاعت و شایستگی های نظامی، به مقام بیگ رسانید و فرماندهی قشون نظامی را بدو سپرد ولی وقتی اسکندربیگ به آلبانی بازگشت دوباره به مسیحیت گروید و نام گیرگی کاستریوتی را برگزیداسکندربیگ به مدت ۲۵ سال علیه عثمانی جنگید. هدف او، آزادسازی آلبانی بود. بسیاری از روشنفکران مسیحی یا روشنفکران مسلمان لاییک، با هدف ایجاد جامعه ای متمایز با جامعه عثمانی آلبانی، توجه زیادی به قهرمانان و شخصیت های مسیحی کردند. ضدیت با عثمانی به عنوان بیگانگان و متجاوزان، به طرح ادبیات ضد دینی یا مسیحیایی منجر شد. دولت کمونیستی آلبانی نیز در سال ۱۹۶۸، اسکندربیگ را قهرمان ملی اعلام کرد.
بی باک که تحت عناوین هاو یوآنجیا و جت لی بی باک نیز شناخته می شود، عنوان فیلمی رزمی و حماسی به کارگردانی رانی یو و با نقش آفرینی جت لی محصول سال ۲۰۰۶ میلادی است. داستان. این فیلم براساس یک داستان واقعی است. مبارز دلیری به نام هاو یوآنجیا (با بازی جت لی) در هنرهای رزمی بینظیر است و هیچ کس حریف او نیست. در نبردی، او سردسته گروهی را به سختی شکست می دهد. شب هنگام یکی از مریدان هاو به دروغ به وی می گوید که آن مرد او را به شدت کتک زده است و هاو، خشمگین به سراغ سردسته رقیب رفته و او را با چندین ضربه می کشد. دیری نمی گذرد که خبر می رسد، پسر آن مرد در پی انتقام، تنها دختر و مادر هاو را کشته است. هاو با چشمانی خیس از اشک به سراغ قاتل رفته ولی او خودکشی میکند و هاو نیز از کشتن خانواده او پرهیز کرده و خشم خود را کنترل می کند. ناگهان به هاو خبر می رسد که مریدش به او دروغ گفته و تمام این کشتار بر سر هیچ بوده است. هاو درمانده و بی هدف شهر را ترک می کند و زمانیکه در یک قدمی مرگ است زنی روستایی که بینایی خود را از دست داده وی را نجات می دهد و این آغاز یک زندگی جدید برای هاو است. تا اینکه …
میدان نفتی درود در جزیره خارک و در شمال غربی خلیج فارس واقع شده است. این میدان نفتی در منطقه ای با گسترش تقریبیِ ۵ کیلومتر مربع در ۲۵ کیلومتر مربع، در حوزه ی جزیره خارک و شمال غربی خلیج فارس واقع شده و یکی از بزرگ ترین میدان های نفتی ایران به شمار می رود. از ۴۰ سال گذشته تاکنون، دو مرحله ی توسعه ای در میدان نفتی درود انجام شده و هم اکنون نیز مرحله ی سوم توسعه ی میدان درود نزدیک به پایان است. ظرفیت مخزن درود حدود ۶/۷ میلیارد بشکه تخمین زده می شود که به علت بهره برداری ۳۳ساله (از سال ۱۳۴۳ تا ۱۳۷۶) و عدم تزریق به موقعِ آب و گاز با حفظ روند تولید در گذشته ۵/۱ میلیارد بشکه ی آن قابل استحصال بود، اما با آغاز فعالیت های توسعه ای در این میدان از سال ۱۳۷۹، این میزان قرار است به ۵/۲ میلیارد بشکه افزایش یابد. بر اساس آخرین گزارش ها، هم اکنون به طور متوسط روزانه ۱۵٬۴۳۱ بشکه نفت از چاه های دریایی و ۳۶٬۵۰۰ بشکه از چاه های خشکی میدان نفتی درود (۳)، تولید می شود. در سال ۱۳۷۶ تعداد ۴۲ حلقه چاه دراین حوزه ی نفتی حفر شد که ۱۸ حلقه در دریا تحت عنوان میدان درود (۱) و ۲۴ حلقه در جزیره خارک تحت عنوان میدان درود (۲)، حفاری شد و مورد
بهره برداری قرار گرفت. تأسیسات فرآورش نفت خام در جزیره ی خارگ نیز با عنوان های تأسیسات درود (۱) و درود (۲)، به ترتیب با ظرفیت های ۱۰۰ هزار بشکه و ۱۱۰ هزار بشکه در روز طراحی و اجرا شده است. ازسال ۱۳۴۳، یعنی ظرف مدت ۴۰ سال، برابرِ آمارهای موجود، در حدود یک میلیارد و ۶۰۰ میلیون بشکه نفت خام از این حوضه استحصال شده است. در طول جنگ ایران و عراق، تولید از این میدان متوقف شد. تولید نفت از این میدان از پاییز سال ۱۳۴۳ آغاز و از زمان شروع اکتشاف تا سال ۱۳۷۶ تعداد ۴۲ حلقه چاه در این حوزه نفتی حفر شد که ۱۸ حلقه در دریا تحت عنوان میدان درود(۱) و ۲۴ حلقه در جزیره خارک تحت عنوان میدان درود(۲)، حفاری و مورد بهره برداری قرار گرفت. همچنین تأسیسات فرآوری نفت خام در جزیره خارک نیز متناسب با عنوان های تأسیسات درود(۱) و درود(۲) به ترتیب با ظرفیت های ۱۰۰ هزار بشکه و ۱۱۰ هزار بشکه در روز طراحی و اجرا شد. شروع نخستین افزایش تولید نفت در میدان درود در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۰۲ برابر با ۲۱ فروردین سال ۱۳۸۱ با ظرفیت روزانه ۱۵ هزار تا ۱۶ هزار بشکه نفت، در قالب طرح توسعه آن محقق شد و در سال های بعد، مرحله به مرحله با ورود چاه های جدید به این م
یدان نفتی، تولید افزایش یافت و هم اکنون تولید از میدان های درود ۱، ۲ و ۳ به ترتیب به ۴۳، ۵۲ و ۵۷ هزار بشکه در روز رسیده است. در زمان امضای قرارداد توسعه میدان درود با شرکت توتال فرانسه در سال ۱۹۹۹ میلادی، قیمت هر بشکه نفت حدود ۲۰ دلار بود و شرکت توتال با خرید سهم شرکت فرانسوی «الف» به همراه شرکت «آجیپ»، اجرای طرح توسعه میدان درود را با سرمایه گذاری مناسبی در ایران بر عهده گرفت که در آن زمان در نوع خود حرکتی بزرگ در جذب سرمایه های خارجی صورت گرفت. شرکت توتال فرانسه نتوانست مطابق با زمان توافق شده در قرارداد با ایران، بخش تزریق گاز میدان درود را تحویل دهد و در نیمه راه متوقف شد اما نباید فراموش کرد که با توجه به حجم مناسب تولید از این میدان توسط کارکنان شرکت نفت فلات قاره ایران در سال های اخیر و با احتساب قیمت متوسط هر بشکه نفت ۴۰ دلاری این طرح نه تنها سودآوری زیادی برای ایران به دنبال داشته بلکه در همان سال های اول افزایش تولید توانست سرمایه اولیه خود را بازگرداند. تعهد شرکت فرانسوی توتال در میدان درود (۳) تولید ۸۳ هزار بشکه بود، اما به دلیل به تولید نرسیدن مورد انتظار برخی چاه های نفتی، ظرفیت تولید در این مید
ان به کمتر از تعهد توتال رسید که طبق قرارداد در این باره عمل خواهد شد. پیش از راه اندازی بخش تزریق گاز میدان نفتی درود در جزیره خارک، بسیاری از کارشناسان صنعت نفت ایران اعتقاد داشتند احتمال دارد به دلیل بی سابقه بودن تزریق گاز با فشار بالا (۶ هزار پی.اس. آی) به این میدان نفتی و وجود پیامدهای ناشناخته در این سیستم بخش تزریق گاز دیرتر از دو بخش (تزریق آب و تولید نفت) از توتال تحویل گرفته شود. از سوی دیگر وجود ساختار پیچیده زمین شناسی میدان درود و قرارگیری این میدان نفتی در زیر جزیره خارک سبب شد در سال های اول توسعه این میدان، مراحل حفاری به کندی پیش رود، زیرا کار همزمان در خشکی و دریا دشوار بود. پیش بینی اولیه از مقدار برداشت از میدان نفتی درود (۳) ۲۱ درصد بود که با تزریق همزمان آب و گاز به این میدان، ضریب برداشت از این میدان به حدود ۳۱ درصد افزایش یافته است و هم اکنون ۵۳ هزار تا ۵۷ هزار بشکه نفت در بخش تأسیساتی میدان نفتی درود (۳) فرآورش و برای جلوگیری از افت طبیعی تولید در این میدان، همزمان روزانه بیش از ۱۲۰ میلیون فوت مکعب گاز و بیش از ۲۰۰ هزار بشکه آب تزریق می شود. در میدان درود، ۱۲ حلقه چاه تزریق آب، دو حل
قه چاه تزریق گاز و ۱۵ حلقه چاه نفت برای توسعه وجود دارد و در کل هم اکنون ۴۰ چاه در این منطقه موجود است که ۲۵ درصد از این چاه ها در دریا قرار دارد. مقایسه تأسیسات درود (۲) و درود (۳)، نشان می دهد، میدان نفتی درود (۲) دارای یک واحد دریافت نفت خام و فرآورش برای صادرات و فاقد تأسیسات جانبی مانند تزریق گاز و آب است. اما در کارخانه درود (۳)، شبکه تزریق گاز و آب، بخش وسیعی از پروژه را تشیکل می دهد و در این بخش، گاز با فشار ۴۰۰ بار (نزدیک به "۶ هزار پی.اس. آی") به میدان تزریق می شود که این مقدار فشار گاز در صنعت نفت کشور، تا کنون بی سابقه بوده و برای نخستین بار، در کارخانه درود (۳)، به کار گرفته شده است. حملات در زمان جنگ. - در سال های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷ جزیره خارک بارها مورد حمله قرار گرفت که در این حملات به تأسیسات میدان درود آسیب هایی جدی وارد آمد و خطوط لوله زیردریایی و تأسیسات نفتی کارخانه درود در اثر این حملات دچار آسیب های مهمی شد. - راه اندازی تولید طبیعی میدان درود در تاریخ ۱۳۶۷.۶.۲۱ با بازسازی، نوسازی و به روزسازی تأسیسات میدان درود محقق شد. - در سال های ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۷ تأسیسات مستقر در جزیره خارک و بخش هایی از کارخ
انه های درود، ابوذر، فروزان، خطوط لوله و... مورد تهاجم واقع شدند. برای ممانعت از توسعه خسارت به تأسیسات نفتی، ایمن سازی تأسیسات خشکی خارک در سال ۱۳۶۲، اطفای حریق، بازسازی و نوسازی تأسیسات خشکی منطقه خارک و تعمیرات اساسی مخازن ذخیره انجام شد.
ناحیه (شهرستان) جلال الدین بلخی از ناحیه های اداری ولایت ختلان است که در جنوب تاجیکستان قرار دارد. مرکز این ناحیه، شهرک بلخ است که در ۳۲ کیلومتری شهر باختر و در دامنهٔ کوه و کنارهٔ رود قومسنگیر جای دارد. این شهرک تا شهر دوشنبه ۱۳۲ کیلومتر فاصله دارد. جایگاه. ناحیهٔ جلال الدین بلخی در وادی وادی وَخش جای دارد. از شمال با باختر و وخش، در شرق به فرخار، در غرب به جیلی کول و در جنوب به قوم سنگیر و پنج از ناحیه های ولایت ختلان همسایه است. ریشه شناسی نام. نام پیشین و باستانی این ناحیه، هلاورد بوده است. هلاورد [Halāward] جای نام بلخی [υαλοοαρδ*] است، که از دو واژه در زبان ایرانی باستان ساخته شده است: -hadā* 'از' + -varta* 'سنگ' و معنی آن «ساخته شده از سنگ، یعنی شهر سنگی» است در سال ۲۰۰۷ روشنفکران ختلانی به مسئولین ناحیهٔ کالخازآباد پیشنهاد داده بودند که نام تاریخی این سرزمین برای سوم بار احیا گردد و مرکز ناحیهٔ هلاورد نامیده شود. اما برخلاف چشمداشت آن ها، ناحیهٔ کالخازآباد در تاریخ ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۷ با قرار مجلس ملی عالی جمهوری تاجیکستان ناحیهٔ جلال الدین رومی نامیده شد.. مردم. مردم این ناحیه به زبان های تاجیکی و ازبکی سخ
ن می گویند. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۰۹ میلادی، ناحیهٔ جلال الدین رومی ۱۶۰٬۰۰ تن جمعیت داشت. بخش بندی. براساس قانون تقسیمات کشوری، ناحیهٔ جلال الدین رومی، ۲ شهرک و ۸ جماعت دارد. حکومت. سرور ناحیهٔ جلال الدین رومی رئیس حکومت آن است که وی را رئیس جمهوری تاجیکستان تعیین می کند. نهاد قانون گذاری این ناحیه، مجلس نمایندگان خلق می باشد که آن را رای دهندگان این ناحیه برای ۵ سال انتخاب می کنند. تاریخ. این ناحیه در ۲۱ مارس سال ۱۹۳۳ میلادی در بخشی از ولایت قرغان تپه در جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان شوروی تأسیس یافته است و نخست «ناحیهٔ وخش» نام داشت. راهنماها و جهان نامه های عربی زبان و پارسی زبان سدهٔ میانی، نام این ناحیه را هلاورد یاد کرده اند. هلاورد در زمان سامانیان یکی از دو شهر کلان وخشان زمین بوده است. بنابر نوشته های حدود العالم من المشرق الی المغرب، «هلاورد قصبهٔ وخش است، شهری ست با کشت و برز و روستاهای بسیار و مردمانی تیرانداز و جنگی.» بنابر یافته های باستان شناسی، شهر هلاورد در زمان کوشانیان پدید آمد و در سده های میانه مرکز وخشان زمین بوده است. این شهر در سال ۷۵۰ میلادی به دست عرب ها ویران شد و باستان شناسان خرابه ها
ی آن را در کرانهٔ غربی شهرک کالخازآباد یافتند که امروز آن را کافرقلعه می خوانند. سپس مرکز وخشان زمین، شهرک کوه کنده شد که در ۱۲ کیلومتری شمال غربی خرابه های کافرقلعه در کرانه های رود وخش جای داشت. در سده های میانی، این شهر نیز هلاورد نام داشت و خرابه های آن هم اکنون به نام «زالی زر» نزدیک ده اوزون در کنار رود وخش، ۱۲ کیلومتر دورتر از کالخازآباد و ۲۳ کیلومتر دورتر از قرغان تپه برجایند.. در تاریخ ۱۱ جولای ۱۹۵۴ کاگانویچ آباد رسماً شهرک اعلام شد و در ۳ جولای ۱۹۵۷ این شهرک به یاد آبادگران وادی وخش که از شمال تاجیکستان کوچانده شده و نخستین کالخازها را در وادی وخش تشکیل کرده بودند کالخازآباد نامیده شد و ناحیه نیز نامش کالخازآباد گردید. ۱۰ ژانویه ۱۹۹۱ این شهرک را به یاد سراج الدین عیسی یکی از آبادگران وادی وخش که ۲۸ سال رئیس این ناحیه بود، شهرک را به سراج الدین عیسی تغییر دادند. ناحیهٔ کالخازآباد در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۷ به قرار مجلس عالی ملی جمهوری تاجیکستان ناحیهٔ جلال الدین رومی نامیده شدُ هرچند که روشنفکران ختلانی از مسئولین ناحیه خواسته بودند که نام تاریخی هلاورد بر این ناحیه گذاشته شود..
دیو آلن (متولد۶ ژوئیه ۱۹۳۶–۱۰ مارس ۲۰۰۵) یک کمدین ایرلندی مشهور در انگلستان، استرالیا و کانادا در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بود. وی همچنین در ایالات متحده از طریق شوهای تلویزیونی اش شناخته شده است. او در اواخر ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به کار خود تجدید حیات بخشید. در اوج کارهایش او جنجال برانگیزترین کمدین انگلیس بود، و به طور معمول خشم گروه های محافظه کار را با آشکارا گفتن از ریاکاری های سیاسی و عدم احترام به مقامات و باورهای مذهبی برمی انگیخت.
نشان ملی جمهوری گرجستان در یک اکتبر ۲۰۰۴ میلادی به عنوان نشان این کشور برگزیده شد و تا حدی تاثیر گرفته از نشان رسمی خاندان سلطنتی گرجستانی باگراتیونی است که در قرون وسطی بر این منطقه حکومت می کرد. در میان این نشان جرجیس قدیس قرار دارد. جورج قدیس، از شهدای مسیحی، است که زمانی طولانی قبل از ظهور اسلام پدید آمده بود. در باره جورج قدیس، به جز واقعه کشته شدنش، اطلاع تاریخی دیگری در دست نیست؛ اما، در جهان مسیحی افسانه هایی چون کشتن مار به او نسبت داده شده است. همچنین او را حامی بعضی شهرها و کشورهای مسیحی دانسته اند. مثلاً جورج قدیس بر روی نشان فدراسیون روسیه نیز قرار دارد نشان رسمی گرجستان تا پیش از سال ۲۰۰۴ همان نشان رسمی جمهوری دموکراتیک گرجستان (۱۹۱۸-۱۹۲۱) بود که به جای جرجیس از قهرمان ملی این کشور در برابر اشغالگری حکومت تزاری روسیه امیران استفاده شده بود اما در این سال به نشان جدید تغییر پیدا کرد
نظریهٔ دروازهٔ ورود (همچنین فرضیهٔ دروازهٔ ورود یا اثر دروازهٔ ورود) اشاره دارد به این ایده که مصرف داروها و مواد نه چندان آسیب زا منجر به استفاده از مواد و/یا جرم های جدی تر و خطرناکتر در آینده می شود. اشارهٔ این نظریه غالباً به موادی نظیر تنباکو، الکل، و ماری جوانا است. در حالیکه برخی تحقیقات نشان می دهد که بسیاری از مصرف کنندگان مواد خطرناک و جدی پیش از آغاز به استعمال این مواد، از ماری جوانا یا الکل استفاده می کرده اند، سایر تحقیقات نشان می دهد که برخی از افرادی که مواد جدی و خطرناک استفاده می کنند پیش از روی آوردن به مصرف ماری جوانا یا الکل از مواد دیگری استفاده می کرده اند. نسخه های مختلف. نسخه های مختلفی از نظریهٔ دروازهٔ ورود در گفتمان عمومی وجود دارد. برخی از نسخه ها عبارتند از: ماری جوانا به مثابهٔ دروازهٔ ورود. نوشتار اصلی: ماری جوانا به مثابهٔ دروازهٔ ورود برخی پژوهش های علمی نشان می دهد که مصرف ماری جوانا می تواند پیش بینی کنندهٔ این موضوع باشد که فرد به احتمال بسیار بالاتری در آینده اقدام به مصرف مواد غیرقانونیِ خطرناک تر خواهد کرد. در حالیکه برخی دیگر پژوهش ها نشان می دهند که چنین نیست. انتقادا
ت. نظریهٔ دروازهٔ ورود آماج انتقادات فراوانی بوده است. شاید شایع ترین انتقاد این باشد که نظریهٔ دروازهٔ ورود آلوده به دو مغالطهٔ علت شمردن مقدم و مغالطه علت شمردن همبستگی است. در مورد دوم، عنوان می شود که طرفداران نظریهٔ دروازهٔ ورود به غلط بین دو متغیر که صرفاً با یکدیگر همبستگی دارند رابطهٔ علی برقرار می کنند. (در این مورد، رابطهٔ بین مصرف مواد کم خطرتر و مصرف مواد خطرناک تر). برخی از تبیین های دیگر برای همبستگی موجود بین مصرف مواد سبک (نظیر ماری جوانا) و مصرف مواد سنگین (نظیر کوکائین، هروئین) عبارتند از:
فرضیهٔ «ماری جوانا به مثابهٔ دروازهٔ ورود» مدعی است که مصرف ماری جوانا احتمال این را که افراد متعاقب آن به مصرف مواد مخدر خطرناک تر روی آورند افزایش می دهد و از این رو ماری جوانا همچون یک دروازهٔ ورود برای گرایش به مواد خطرناک تر است. این فرضیه یکی از ستون های اصلی سیاست گذاری های مخالف با مصرف ماری جوانا در آمریکا بوده است. با این وجود، در مورد اعتبار و صحت این فرضیه بحث های بسیاری وجود دارد.
زاده برای مرگ (Cradle 2 the Grave) یک فیلم اکشن، جنایی و رزمی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۳ به کارگردانی آندری بارتکویاک با بازی جت لی، دی ام اکس و مارک داکاسیوس است. این فیلم در ۲۸ فوریه ۲۰۰۳ در ایالات متحده اکران شد. علیرغم دریافت نقدهای کلی منفی منتقدان، آن را به فروش ۵۶ میلیون دلار در سراسر جهان تبدیل کرد که آن را به یک موفقیت متوسطی در گیشه تبدیل کرد. داستان. این فیلم داستان تونی فیت (دی ام اکس)، یک دزد ماهر جواهرات را دنبال می کند که وقتی یک دزدی اشتباه پیش می رود، خود را در موقعیت خطرناکی گرفتار می کند. طی یک سرقت، تونی به طور ناخواسته محفظه ای از الماس های سیاه را می دزدد که توسط یک جنایتکار بی رحم به نام لینگ (مارک داکاسیکوس) دنبال می شود. برای بازیابی الماس ها، لینگ دختر تونی را می رباید و او را مجبور می کند تا با یک افسر اطلاعاتی تایوانی به نام سو (جت لی) متحد شود. تونی و سو با هم در دنیای اموات لس آنجلس حرکت می کنند و با دشمنان مهیب روبرو می شوند و برای نجات دختر تونی و خنثی کردن نقشه های شرورانه لینگ، دزدی های جسورانه ای انجام می دهند. ساخت. فیلمبرداری در ۱۱ مارس ۲۰۰۲ آغاز شد و در تابستان همان سال در م