Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
أزلیة و لیله لیلة القدر و یومه عیدالأکبر و هذه لیلة السابع من شهر جیم الثانی فی سنة الاحدی و الثمانون بعد الالف والهاتین من بعثته الفرقانیه ای الهجرة بعد ماقضت عن اللیل ثلثه ارباع» کتاب قدس الأزل. (۷) مأخذ: «تلک لیلة الجلال من ذلک الشهر حیث قد جعل الله ذلک الیوم یوم ابتهاج و سروز و تلک لیلة الابتهاج لما ان ذلک کتاب البهاج و فیه البهجة والابتهاج من الله … تلک لیلة الثامن من ذلک الشهر الشین المعظم … شهد الله انه لا اله الا هو و ان ذلک البهاج النقطة الازل، ابتهج ربّه و اظهر ماقدر الله له من الابتهاج تلقاء نفسه و جاهد فی سبیله بما استطاع، کذلک یشهد الله علیه فی هذه اللیلة ثم الکتاب و ابتهجوا بذک البهاج یومئذ ان لاتیأ سوا لما قضی بینکم من الامر ..» ترجمه: شب شنبه هشتم ماه شعبان است که خداوند آن شب و روز را عید ابتهاج قرار داده وطرا که آن کتاب بهاج است که شادمانی خداوندی در اوست گواهی داده خداوند به اینکه نیست خدایی جز او و اینکه آن بهاج (صبح ازل) نقطه ازل، به پروردگارش شادمان گشت و به اندازه ای که خداوند مقدر کرده بود برایش از شادی در برابر نفس او در این شب و روز آن گواهی می دهد. امروز شما نیز به آیات خداوند در ای
ن کتاب بهاج ایمان آورید و هم صدا با این بهاج (مرأت ازل) اظهار شادمانی کنید به خاطر نزول آن و از رخدادهای این ظهور، مفاسد مدعای کاذب نومید مباشید.» روزه. یکی دیگر از احکام دیانت بابی روزه می باشد. بر هر فرد بابی بالغ واجب است که در ماه روزه دیانت بابی، روزه بگیرد در باب هیجدهم از واحد هشتم کتاب بیان ذکر شده است که نوزده روز آخر سال بیانی را روزه بگیرند و تا سن کسی به یازده نرسیده روزه بر او واجب نیست و همچنین پس از چهل دو سال واجب نخواهد بود و مدت هر روز از طلوع شمس است الی غروب و حقیقت روزه در آن باب مفصل تشریح شده است. تقویم بابی۱۹ ماه ۱۹ روزه است و بابیان یک ماه کامل خود را از طلوع خورشید تا غروب آفتاب از خوردن و آشامیدن پرهیز می کنند و به تعدیل اخلاق می پردازند. اولین روز سال بیانی، یعنی اول شهر البهاء هر سال مصادف با عید سعید فطر می باشد. وقایع مهم در آئین بیانی. 'دستگیری و حبس سید علی محمد باب در شیراز حکومت و روحانیون ابتدا توجه زیادی به حرکت بابی نکردند اما در اواخر تابستان ۱۸۴۵ میلادی وقتی از گسترش سریع آن آگاه شدند، تصمیم به کنترل آن گرفتند؛ لذا باب که تازه از مکه به بوشهر آمده بود به شیراز برده شده
محبوس گردید. تبعید سید علی محمد باب به اصفهان پس از مدتی، بیماری وبا در شهر شیراز مُسری شد و در همین حین، باب از شیراز خارج شد. وی در تاریخ سپتامبر ۱۸۴۶ به اصفهان تبعید شد. حاکم اصفهان در آن موقع منوچهرخان معتمدالدوله بود و او علی محمد باب را با احترام پذیرفت و مدت یک سال از او مهمانداری و حمایت کرد. ادوارد براون در این خصوص می نویسد: داروغه شیراز در این امر همراهی کرد در غیر اینصورت فرار سریع زندانیش به همراه دو تن از پیروانش به شهر ثانی (اصفهان) محال بود. این واقعه حدوداً در ماه می۱۸۴۶ رخ داد. به مدت تقریباً یک سال باب در اصفهان ماند. اما در اوایل سال ۱۸۴۷ حامی او فوت کرد تبعید سید علی محمد باب به ماکو پس از مدتی و در ژانویه ۱۸۴۷ به دستور محمّد شاه قاجار به سمت تهران حرکت کرد. اما صدر اعظم او حاجی میرزا آغاسی از حضور سید علی محمد باب در تهران نگران شد و با شاه تصمیم گرفتند بدون این که باب وارد تهران شود او را به ماکو، واقع در شمال غربی ایران بفرستند. محاکمه سید علی محمد باب در تبریز باب را مجدّداً به تبریز فرستادند و به علما دستور داده شد تا حکم نهایی را در مورد او صادر نمایند. علما هم مجلسی تشکیل دادند و د
ر آن مجلس از باب سوالاتی در مورد ادعای او پرسیدند. ادوارد براون می نویسد:اقدام قانونی علیه باب تماماً با شرم آورترین بی انصافی ها و بی احترامی ها همراه بود. آن ها به او گفتند: " اگر تو دروازه دانش هستی البته باید قادر باشی به هر سؤالی که ما انتخاب می کنیم و می پرسیم جواب دهی ". و بی درنگ شروع به پرسش دربارهٔ اصطلاحات و ریزه کاری های فنی طب، دستور زبان، فلسفه و منطق و امثال آن کردند. بگفته مک ایون باب به صورت غیررسمی در مجلس علما از سوی بسیاری از علمای حاضر محکوم به مرگ شد. اما رای بر جنون در این زمان مطرح شد تا مانع اعدام باب شوند. واقعه بدشت ادوارد براون می نویسد:ملاحسین بشرویه ای به سرعت به سمت روستای بدشت پیشرفت که در نزدیکی مرز استان مازندران قرار داشت و در آنجا با گروه دیگری از هم دینان خویش به رهبری ملا محمدعلی بارفروشی متحد شد. اصلاحات اجتماعی باب که زنان را در رتبه برابری با مردان بالا برد موجب گردید که زرین تاج دختر حاج ملا محمد صالح قزوینی که به نام قرةالعین معروف بود نیز به سمت تعالیم و آموزشهای باب جذب شود. اکنون در میان بابی ها در انجمن بدشت ظاهر شد. تصمیم گرفته شد و معین گردید که این زن خوش بیان
، شجاع و زیبا متعهد به تشویق و ترغیب وفاداران شود. جنگ قلعه طبرسی ادوارد براون در تشریح جنگ قلعه طبرسی می نویسد: آغاز این جنگ بنابر آنچه که جهانگیر میرزا مؤلف (تاریخ نو) نگاشته، دو ماه قبل از وفات محمد شاه بوده است. اردشیر میرزا حاکم مازندران سعی در سرکوبی پیروان باب نمود. بواسطه عدم موفقیت به پایتخت مراجعه نموده و امیرزاده خانلر میرزا در اواخر ماه رمضان ۱۲۶۴ هجری قمری به جای وی انتخاب و به مازندران وارد می شود. وی نیز به جهت شورشها و مبارزات پی در پی امکان تحرک نیافته با دریافت خبر مرگ محمد شاه به دارالخلافه مراجعت می نماید. این شورشها نتیجه تبلیغات و آگاهی های اجتماعی ای که بابیان پس از کنفرانس بدشت و پراکنده شدنشان در سطح مازندران انجام داده اند و البته در این میان نقش قرةالعین را نمی توان نادیده گرفت. در ابتدا خوانین محلی و ملایان وابسته به درگیری با نیروهای تحت فرماندهی ملاحسین بشرویه، که وی را دوم رجل نهضت بابیه به حساب آورده اند، می پردازند. وی حدود ۸۰۰ هواخواه داشته است. نواب امیرزاده مهدی قلی میرزا را به جای نواب خانلر میرزا مأمور داشتند و به اکابر آن ولایت در باب قلع و قمع این طایفه و لحقه فرمان صاد
ر شد. در اکتبر ۱۸۴۸ ارتش شاه برای سرکوبی بابیان از تهران به مازندران گسیل گردید (تقریباً ۲ هزار نفر)، این نیرو هماز بابی ها شکست خورد. نیروهای تازه نفسی در حدود ۷۰۰۰ تن از تهران به سوی قلعه شیخ طبرسی فرستاده شدومحاصره دژ بابی ها آغاز گردید. روحانیون علیه بابی ها فتوای (جهاد) دادنداما ارتش شاه نیزکامیابی بدست نیاورد. سرانجام ارتباط ایشان با روستاهای پیرامون بریده شد. با این حال باز هم یورش بابی ها ادامه داشت. در دهم ربیع الاول سال ۱۲۶۶، یورش شبانهٔ آنان نیروهای مسلح را وادار به هزیمت کردند. در این شب با بشکه های نفت مکان استقرار لشکریان را به آتش کشیدندو بسیاری از جمله دو تن از فرماندهان لشکر را به قتل رساندند. مؤلف کتاب فتنه باب می نویسد: با اعزام نیروهای جدید و تمام شدن آذوقه اهالی قلعه که از هفته ها قبل آخرین آذوقه ها را نیز به پایان برده بودند، قلعه پس از چهار ماه محاصره سقوظ کرد. گویا تعداد اسیر شدگان ۲۱۴ نفر بوده اند که محمدعلی بارفروش نیز از آنجمله بوده است. بجز تنی چند که گریختند، جمله بابیان را یک به یک شکم دریدند. قیام بابیان زنجان پس از جنگ قلعه طبرسی، قیامی به رهبری ملا محمدعلی زنجانی ملقب به حجت د
ر زنجان شکل گرفت. اداورد براون در خصوص این قیام می نویسد: شورش پیروان باب در نیریز پس از جنگ قلعه طبرسی و قیام بابیان زنجان قیامی دیگر در شهر نیریز فارس درگرفت. ادوارد براون در همین خصوص می گوید:در تابستان ۱۸۵۰ میلادی در حالیکه محاصره زنجان در حال پیشرفت بود، شورش (قیام) بابی دیگری در نیریز در جنوب ایران روی داد. دولت که کاملاً هوشیار شده بود تصمیم گرفته بود که جنبش بابی را ریشه کن کند. باب که اکنون محکوم به بیش از سه سال حبس شدید در ماکو و قلعه چهریق شده بود، عملاً نمی توانست به طور مستقیم مسئول گرایش به مقاومت مسلحانه احتمالی توسط پیروانش در نظر گرفته شود. با این وجود دولت او را سرچشمه آن تعالیمی می دانست که کل امپراطوری ایران را دچار تشنج کرده بود و تصمیم به مرگ او گرفت. آنان تصور می کردند که با مرگ او کل جنبش باید از هم بپاشد. درست در روز کشته شدن باب قیام نیریز و چندین هفته بعد درگیری زنجان با نهرهای خون سرکوب شدند. کشته شدگان سبعه درست در روز اعدام باب قیام بابی های نیریز و چندین هفته بعد از قیام بابیان زنجان که با کشتار عمومی سرکوب شدند. در بین این دو رویداد، کشته شدن هفت تن از بابی ها اتفاق افتاده که
بدون هیچ اثباتی متهم بر طرح نقشه علیه نخست وزیر، میرزا تقی خان بودند. ادوارد براون می نویسد: آن طور که ما از دفتر خاطرات یک بانوی انگلیسی که همسرش سمت مهمی در سفارت بریتانیا را داشت فهمیدیم وفاداری آنان، همدردی و دلسوزی همگان را برانگیخت و در بین هم کیشان خود لقب شهدای سبعه را دریافت کردند. در بین آن ها حاج سید علی، عموی سید علی محمد باب که بعد از فوت پدرش تحت سرپرستی او بود نیز کشته شد. تبعید سید علی محمد باب به قلعه چهریق پروفسور ادوارد براون می نویسد: مسیو نیکلا منشی اول سفارت فرانسه در ایران می نویسد: در صفحه بعد از ۱۳۲کتاب نقطةالکاف که به همت پروفسور ادوارد براون منتشر گردیده است در ذیل تصویر این قلعه و رودخانه نوشته شده است:. اعدام سید علی محمد باب و محمدعلی زنوزی با این که باب در شورش ها و کشتارهای واقع شده بین بابیان و قوای دولتی مداخله ای نداشت و نقشه آن ها نیز از سوی باب طرح نشده بود و در انجمن های آنان نیز شرکت نمی کرد اما دولت تصور می کرد که باب منشأ شورش هاست. میرزا تقی خان امیرکبیر که در زمان ناصرالدین شاه، صدر اعظم دولت ایران بود، به امید این که دیگر بابی ها دست به قیام و شورش نزنند، به شاه پیش
نهاد اعدام باب را داد. بدین ترتیب از سوی شاه به تبریز امر شد که باب را از زندان خارج کنند و او را حسب الظاهر محاکمه کنند و سپس به قتل برسانند. بنا به این دستور ناصرالدین شاه، باب را چند ساعت در کوچه و بازار تبریز گرداندند و نوکرهای حکومت و بعضی از مردم و طبقه روحانیون او را مورد انواع تحقیر قرار دادند و قبل از غروب آفتاب او را به محل اعدام بردند. باب را به همراه محمدعلی زنوزی یکی از مریدانش، در فاصله چند قدمی یکدیگر آویزان نمودند. پس از شلیک تفنگ ها، دود چند لحظه آن دو نفر را از نظرها پنهان نمود. پس از متفرق شدن دود باروت مردم توانستند محل اعدام را مشاهده کنند، ندای حیرت و وحشت از مردم بلند شد، چون باب آنجا نبود؛ زیرا گلوله ها فقط به طناب ها خورده بود و سبب باز شدن طناب و نجات باب شده بود. باب را در اتاقی یافتند و دوباره به محل اعدام آوردند و مثل سابق بستند. اما این بار سربازان از امر شلیک سرباز زدند. گروهی دیگر را آوردند و فرمان شلیک دادند و این بار باب کشته شد. کشتار بابی ها در تهران در سال ۱۸۵۲ میلادی پس از ترور نافرجام ناصرالدین شاه در تهران، کشتار وحشیانه ای در تهران صورت پذیرفت و در طی آن انسان هایی بوا
سطه عقایدشان به فجیع ترین شکل ممکن کشته شدند. سلخ ذی قعده سال ۱۲۶۸ قمری زمان این نسل کشی می باشد. در طول این سال ها، باب اعدام شده بود و عده ای از هواداران او به قصد انتقام، به ناصرالدین شاه در نیاوران و در روز ۲۸ شوال ۱۲۶۸ هجری قمری تیراندازی کردند. این ترور نافرجام ماند. شاه نیز در عوض دستور کشتار بابی ها را صادر کرد.سلیمان خان یکی از پیروان کتاب بیان بود. او در هنگام کشتار بابی ها در تهران، شمع آجین و کشته شد. ادوارد براون می نویسد: دو بابی زنده مانده تحت شکنجه قرار گرفتند گر چه مجبور شدند دین و نیت خود را آشکار کنند اما از گفتن نام هر یک از هم دینان خود یا فاش کردن محل تجمعشان امتناع کردند. توداری سرسختانه آنان به هر حال بی فایده بود و تحقیق و بررسی شدیدی که توسط پلیس مخفی تهران آغاز شده بود منجر شد به دستگیری حدوداً چهل تن از بابیون که در خانه سلیمان خان غافلگیر شدند. پنج یا شش تن از اینها به انضمام بهاءالله که اکنون ادعای بیعت با اکثریت بزرگی از بابی ها را می کنند بخشیده شده اما بقیه همگی به مرگ محکوم شدند. نخست وزیر از ترس انتقام جویی این فرقه، تصمیم به وادار کردن تمام گروه ها در کشتار زندانیان گرفت. ب
رای این منظور او آن ها را در بین ادارات مختلف دولتی، اصناف تجار و سایر بخش های جامعه پخش کرد و در همان زمان به هر گروه فهماند که شاه روی وفاداری و پذیرش هر یک از گروه ها در نحوه برخورد و رفتار آن ها با قربانیان قضاوت خواهد کرد. وزارت جنگ، وزارت امور خارجه، تجار، روحانیون، درویش ها، پیش خدمت های در خدمت شاه، حتی دانشجویان دانشگاه ها که در آن زمان بر اساس یک مدل اروپایی تأسیس شده بود، هر یک زندانی مختص خود را دریافت کردند. انواع مرگ های تحمیل شده بسیار وحشتناک بودند که برخی از آن ها با تعصب و افراط گری وحشیانه، ترس از سؤظن یا جنون تمام عیار به ستمگری و قساوت طراحی شده بودند. از بداقبالی بابی ها برخی تکه تکه شدند، برخی با اره از هم جدا شدند، برخی با تازیانه پوستشان کنده شد و برخی با شلیک دهانه تفنگ منفجر شدند. قتل طاهره قرةالعین در تهران قرةالعین نیز در این ماجرا کشته شد. او که از سال ۱۲۶۵ هجری قمری دستگیر شده بود، در زمان سوء قصد در منزل کلانتر تهران محبوس بود ولی دو هفته بعد از واقعه استنطاق و اعدام شد. دکتر پولاک، پزشک اتریشی که در آن زمان در خدمت شاه بود، با یادداشت های خود به اعدام این زن واقعاً شهادت می ده
درنده باسکرویل نام اولین فیلم از مجموعه فیلم های شرلوک هولمز با بازی نایجل بروس و بازیل راتبون است. این فیلم اقتباسی است از داستانی به همین نام نوشته سر آرتور کانن دویل. این فیلم در سال ۱۹۳۹ توسط سیدنی لنفیلد در ژانر جنایی-کارآگاهی کارگردانی شد. از بین اقتباس های زیادی که از این رمان کانن دویل صورت گرفته اند، این فیلم مشهورترین آن ها محسوب می شود. داستان فیلم در مورد موجودی فراطبیعی است که خانواده ای را به وحشت انداخته؛ موجودی که همه آن را به علت محل زندگی اش، «درنده باسکرویل» می شناسند.
ریچارد ال. آبرامس () یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
کریس آدامی (؛ زاده ۳۰ اوت ۱۹۶۲) یک فیزیک دان اهل آلمان است.
ایلسانمی آدسیدا (؛ زاده ۶ مارس ۱۹۴۹) یک فیزیک دان و مهندس برق اهل ایالات متحده آمریکا است.
استفان ال. آلدر (؛ زاده ) یک دانشمند در زمینه فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
هرولد اگنیو (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
تشمال یا تُشمال از مناصب حکومتی ایران از دوره مغول تا اواخر دوره صفوی است که با عنوان امیر نیز آمده است. گرهارد دورفر توشمال را واژه ای ترکی دانسته و این معانی را برای آن ذکر کرده است: مأمور عالی مقام مَحرم، مأمور جمع آوری مالیات، و فرستاده شاه و وزیر در مجمع نظامیان و دیوانیان عالی مقام. توشمال در ترکی به همان معانی مغولی است و به سالخوردگان با تجربه و وزیر و صاحب منصب عالی مقام نیز گفته می شود. توشمال در ایلام و لرستان به رئیس ایل اطلاق می گردد. از وظایف عمده توشمال افزون بر حفظ امنیت و نظارت بر امور مختلف ایل که از طریق پلیس و انتظامات صورت می گرفت و همچنین جمع آوری مالیات مرسوم بود. عنوان کریم خان زند، توشمال بود و او را توشمال کریم می خواندند که در آن دوره به معنای «سر ایل» و «بزرگتر قوم» بود. محمد هاشم آصف (رستم الحکما) نام توشمال کریم زند بکله پادشاه زندیان را در میان پهلوانان و عیاران صاحب نام در کتاب رستم التواریخ ذکر کرده است. ... و از هر طرف سر ایلان طاغی و یاغی مانند توشمال کریم خان زند و امثالش در منازعه با همدیگر هلاک حرث و نسل نمایند و در کشمکش ملک و مال و جاه و جلال جنگ و جدال کنند. در کتاب رس
تم التواریخ در ارتباط با عنوان توشمال و کشته شدن علیمردان خان بختیاری به دست توشمال کریم خان زند چنین آمده است: اما بعد چون عالیجاه توشمال کریم خان زند وکیل الدولهٔ زند همت بلند، حسب الحکم عالیجاه علیمردان خان بختیاری به جانب فارس با دبدبه و کوکبه و دستگاه شاهانه رفته… به تهیهٔ اسباب ریاست و آلات فرمانروایی مشغول گردیده مخالف دستور العمل علیمردان خان رفتار می نمود، کیفیت رفتارش را جاسوسان هوشمند به عرض عالیجاه علیمردان خان مختارالدوله رساندند… آن عالیجاه خندید و گفت می فرستم چکمه هایش را پر از ریگ به گردنش انداخته و با دست بسته و خواری بیاورندش… سپس شروع نمود به مذمت توشمال کریم خان و نسبت نمک به حرامی و خیانت به او داده و دشنام بسیار به او گفت… خوانین زند از او رنجیدند و خبر به توشمال کریم خان رساندند… محمد خان زند دوستدار کریم خان در نبرد علیمردان خان بختیاری را بشکست و خوانین زند شمشیرها را برآوردند و توابع علیمردان خان بختیاری را قتل و غارت کردند… عالیجاه کریم خان زند قوت و استعدادش بیش شده و والا جاه شاه اسماعیل مذکور را بر مسند شاهی نشانیده و او را شاه در همه امور ساکت و بی اختیار و خود وکیل صاحب اختیار
و فرمانروای کامکار شد. عباس عزاوی محقق عراقی در ذکر رویدادهای سال های ۸۱۴ تا ۹۴۱ ه . ق، حاکم موصل را توشمال زینل معرفی کرده است. در فرهنگ سه زبانه سده سیزدهم/ نوزدهم، توشمال به معنای وزیر و گماشته و نیز صاحب منصبی به کار رفته که مسئولیت دخل و خرج را بر عهده داشته است. در زمان شاه عباس اول (۹۹۶–۱۰۳۸)، توشمال باشی در امور سیاسی هم دخالت می کرده است. زینل بیگ بیگدلی شاملو و توشمال باشی، سفیر شاه عباس به دربار جهانگیر در هند، تأثیر بسزایی در مسئله قندهار و حمله صفویان به آنجا داشته است. تُشمال نامِ نوازندگان محلیِ بختیاری ها است. تشمال ها در ایلِ بختیاری در مناسبت های گونه گون ازجمله در مراسم عروسی، مراسم عزا، مراسم جنگ ها می نواختند. به روشِ نواختنِ موسیقی در مراسمِ عزا که به روشِ محزونی است اصطلاحاً چپ گفته می شود و در چنین مواقعی می گویند "تشمال چپ می نوازد". تشمال نوازندگان به نامی همچون استاد قپونی و د ر حال حاضر استادانی همچون نورالله مومن نژاد و مرتضی قاسمی و ... این نوازندگی را رواج خواهند داد...طایفه توشمال بختیاری از شاخه هفت لنگ و چهارلنگ بختیاری هستند پیشینه کرنا در ادبیات فارسی. فردوسی: بیارای پیلان
بزنگ و درای، جهان پر کن از نالهٔ کرنای چو بشنید خاقان بزد کرنای، تو گفتی که کوه اندر آمد ز جای بقلب اندرون توس نوذر بپای، به پیش سپه کوس با کرنای سوی میمنه توس نوذر بپای، دل کوه پر نالهی کرنای/ چوگودرز کشواد بر میسره، شده کوهآهن همه یکسره/ سپهدار کاووس در قلبگاه، زهرسورده بر کشیده سپاه/ بپیش سپاه اندرون پیلتن، که در جنگ هرگز ندیدی شکن نظامی: ناله کرنای و روئین خم، در جگر کرده زهره ها را گم به غلغل درآمد جرس با درای، بجوشید خون از دم کرنای خاقانی: کوس حاج است که دیو از فزعش گردد کر، زو چو کرنای سلیمان دم عنقا شنوند واژه شناسی. واژهٔ تشمال در زبان بختیاری به سه معنی به کار رفته است. یکی از آنها اشاره به نام یکی از طوایف بختیاری است که به این طایفه تشمال گفته می شود(مانند طایفه توشمال زراسوند که از خوانین بختیاری و زراسوند میباشند). یکی دیگر از معانی برای نامیدن بزرگان استفاده میشده مثلا در طایفه زلکی،ولی کاربرد مصطلحِ آن به معنی "نوازندهٔ محلی" است. در برخی مناطق به تشمالها میشکال یامیرشکار یا امیرشکارهم می گویند توشمال یا تشمال یا تشمعیل واژه ای مغولی است که پس از تسلط مغولان بر ایران وارد زبان فارسی گردید. ع
لامه دهخدا در فرهنگ دهخدا کلمه توشمال را چنین تعریف کرده است:« توشمال یعنی خوان سالار ، خوان = سفره ، سالار = رئیس و مسئول ، پس توشمال یعنی مسئول سفره. در زبان گرجی به محل آشپزخانه توشمالی گفته می شود. دهخدا می گوید این لغت اصولا مغولی است و مخالفان کریم خان زند از آن به صورت اهانت آمیز برای وی استفاده می کردند.(ولی در ظاهر لغت تشمال بزرگی را میرسانده و نه تحقیر زیرا در طایفه زلکی بزرگان با پیشوند توشمال خطاب میشدند.مثلا تشمال عیدی محمد و کریمخان زند هم در طایفه خودش به توشمال کریم معروف بوده).در طایفه زراسوند تیره تشمال وجود دارد که از خوانین زراسوند میباشند. در بختیاری به نوازندگان محلی نیز توشمال می گویند. سازها. آلات موسیقی تشمال ها بسیار ساده و شامل کَرنا یا(سُرنا) و دُهُل است. دهل از پوست گوسفند و توسط خود آن ها ساخته می شود. تشمالها دو نوع کرنا دارند. از نوع بزرگ در عروسیها و از نوع کوچک آن که به ساز چپی مشهور است، در عزاداریها استفاده می کنند. کرنا به فتح کاف یکی از کهن ترین سازهای بادی ایران است که در خانواده سازهای بادی قمیش دار دسته بندی می شود. بر اساس نوشته های تاریخی و اشیاء مکشوفه از امپراطوری
هخامنشی، پیشینه ۲۵۰۰ ساله اش، قطعی به نظر می رسد . هرودوت مورخ یونانی عهد باستان می نویسد: «در زمان کورش بزرگ، سپاهیان با صدای شیپور حاضر باش، رهسپار میدان جنگ می شدند.» به دلایلی که خواهد آمد، شیپور مورد نظر هرودوت، همان ساز کرناست. استرابون دیگر مورخ یونانی، نشانی دقیق تری به ما می دهد. وی با اشاره به دوره های آموزشی شاهزادگان و امیر زادگان هخامنشی می نویسد: «هر روز پیش از دمیدن آفتاب، جوانان با صدای کرنا به تمرین های نظامی فرا خوانده می شدند. مربیان، پسران را به دسته های ۵۰ نفری تقسیم می کردند و ریاست هر دسته را به یکی از پسران شاه یا یکی از امیر زادگان می سپردند.» بر این اساس معلوم می شود کرنا در گذشته یک ساز حکومتی بوده و برای اعلان ها، جشن ها و جنگ ها به کارت.می رفته است هم اینک در مجموعه نغمات کرنای بختیاری، آهنگی به نام سواربازی وجود دارد که در گذشته نه چندان دور به هنگام نبردهای درون قومی و برون قومی بختیاری ها نیز نواخته می شده است. این موضوع می تواند نشانی از پیشینه کرنا در مصارف جنگی باشده اما سندی از این بهتر، یک کرنای(شیپوره )مفرغی است که در سال ۱۳۳۶ خورشیدی (۱۹۵۷ میلادی) از قبر داریوش سوم پیدا
شد. طول این نمونه منحصر به فرد ۱۲۰، قطر دهانه خروجی اش ۵۰ و قطر دهانه ورودی اش ۵ سانتی متر است و هم اینک در موزه تخت جمشید استان فارس نگهداری می شود کرنای یاد شده به کرنای هخامنشی نیز شهرت دارد. با توجه به این که معمولاً در مقبره پادشاهان عهد باستان، اشیاء گرانقیمت و حاوی افتخار دفن می شده است، چنین به نظر می رسد کرنا در ساختار حکومتی هخامنشیان، چیزی بیش از یک ابزار موسیقایی بوده و احتمالاً نمادی از قدرت امپراطوری محسوب می شده است. با توجه به مستندات تاریخی، چنین می نماید منطقه فارس واقع در جنوب ایران، یگانه خاستگاه اصلی این ساز باشد. به همین دلیل در بیشتر نوشته های تاریخی همواره از آن به عنوان کرنای فارس یاد می شود. نگاهی به ساختمان کرنای هخامنشی، نشان می دهد که این ساز جد کرنای امروزی است. دهانه ورودی کرنای هخامنشی ۵ سانتی متر قطر دارد و پر واضح است که هیچ نوازنده ای نمی تواند آن را در دهان خود قرار دهد. در واقع چیزی که از عهد باستان بر جای مانده، تنها بخشی از بدنه کرناست و دو بخش دیگرش که غیر فلزی بوده اند، به مرور زمان پوسیده اند. پیشینه کرنا در ادبیات فارسی. فردوسی: بیارای پیلان بزنگ و درای، جهان پر کن ا
ز نالهٔ کرنای چو بشنید خاقان بزد کرنای، تو گفتی که کوه اندر آمد ز جای بقلب اندرون توس نوذر بپای، به پیش سپه کوس با کرنای سوی میمنه توس نوذر بپای، دل کوه پر نالهی کرنای/چوگودرز کشواد بر میسره، شده کوهآهن همه یکسره/سپهدار کاووس در قلبگاه، زهرسورده بر کشیده سپاه/بپیش سپاه اندرون پیلتن، که در جنگ هرگز ندیدی شکن نظامی: ناله کرنای و روئین خم، در جگر کرده زهره ها را گم به غلغل درآمد جرس با درای، بجوشید خون از دم کرنای خاقانی: کوس حاج است که دیو از فزعش گردد کر، زو چو کرنای سلیمان دم عنقا شنوند گذران زندگی. تشمال ها بجز نوازندگی، کارهای خدماتی مانند کمک در برگزاری مراسم عزاداری و عروسی، آرایشگری، و کشیدن دندان را نیز انجام می دادند. ساززدن، آن ها علاوه بر عروسی و عزاداری ساز هم می زدند. تشمال ها اگرچه زمین برای کشاورزی در اختیار نداشتند ولی با کار و شغل خود در خدمت ایل بودند. برخلاف امروز برای انجام مراسم مختلف، دستمزدی نمی گرفتند و درآمد آن ها تنها سهمی بود که در آخر سال از محصول نصیبشان می شد یا آنچه تحت عنوان شاباش و انعام از مدعوین می گرفتند. هرفت هم اکنون تشمال یکی از تیره های طایفهٔ زراسوند است. پیوند به بیرون.
فی آجزنبرگ-سلوو (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
رود سی. آلفرنس () یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
رت آلن () یک وبلاگ نویس و فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
میلدرد آلن (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ساموئل کینگ آلیسون (؛ زاده ۱۳ نوامبر ۱۹۰۰ درگذشته ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۵) یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جن آمداهل (؛ زاده - ۱۵ نوامبر ۲۰۱۵) معمار کامپیوتر و کارآفرین حیطه فناوری های پیشرفته اهل ایالات متحده آمریکا بود و بخش بزرگی از شهرت او حاصل تلاش هایش در توسعه مین فریم ها یا بزرگ رایانه های شرکت آی بی ام و قانون امدال است.
مایکل آر. آناستازیو (؛ زاده ۶ مارس ۱۹۴۸) یک فیزیک دان و نوازنده ویلونسل اهل ایالات متحده آمریکا است.
دیوید اریک اسپنس (؛ (زاده ۱ مهٔ ۱۹۳۹) فیزیک دان آمریکایی و عضو آکادمی ملی علوم که در زمینه فیزیک ماده چگال، علم سطح، و نورشناسی فعالیت می کند.
مظفر آتاک (؛ زاده - درگذشته ) یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا- ترکیه بود.
لویس وینسلو آستین (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دیوید آویسون (؛ زاده درگذشته ) یک عکاس و فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
الکساندر دالاس باچه (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک دان، شیمی دان و مهندس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آلبرت باز (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ای. پی. بالاچاندران (؛ زاده ۲۵ ژانویه ۱۹۳۸) یک دانشمند در زمینه فیزیک دان است.
استنلی اس. بالارد (؛ زاده ۶ مارس ۱۹۰۸ - درگذشته ۶ مارس ۱۹۹۸) یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کارن میشله باراد (متولد ۲۹ آوریل ۱۹۵۶ - ) یک نظریه پرداز فمینیست آمریکایی است که بیشتر به خاطر نظریه واقع گرایی عاملی شناخته می شود. او در حال حاضر استاد کرسی مطالعات فمینیسم است. رئالیسم عاملی. طبق نظریه رئالیسم عاملی کارن باراد دنیا از پدیده ها تشکیل شده که عبارت است از «جدایی ناپذیری آنتولوژیکی هم تعاملی(Intra-action) عامل ها». هم تعاملی که یک واژه ی جدید است و از سوی کارن باراد معرفی شده است، در مقابل متافیزیک فردگرا چالش مهمی عرضه می کند. برای باراد چیزها یا اشیاء نسبت به تعاملاتشان پیشینی نیستند، بلکه اشیاء از طریق گونه های خاصی از هم-تعاملی ظاهر می شوند. بنابراین ابزارهایی که پدیده را ایجاد می کنند خودشان ترکیب انسان و غیرانسان (آنطور که نظریه کنشگر شبکه می گوید) نیستند؛ بلکه آن ها شرایط امکانیت انسان و غیرانسان هستند و نه فقط مفاهیم ایده آلی، بلکه در مادیت خود چنین هستند. ابزارها از این نظر گفتمانی-مادی (material-discursive)هستند که وجودهای مادی و معانی مشخصی را تولید و مانع از خلق دیگر معانی و مادیت ها می شوند. بنابراین آنچه در این میان مهم است همواره گفتمانی-مادی است. باراد از مبانی فیزیکی نیلز بوهر
در زمینه فیزیک کوانتوم تأثیر گرفته است. نظریه رئالیسم عاملی باراد در آن واحد هم معرفت شناختی( نظریه شناخت) و هم هستی شناسانه و هم نظریه اخلاق است. به همین دلیل باراد از عبارت هستی-معرفت شناسی (onto-epistemology) استفاده می کند. از آنجا که برخی از کردارهای اهمیت دهنده پیامدهای اخلاقی دارند و گونه های دیگری را از مهم بودن باز می دارند کردارهای هستی-معرفت شناسانه همواره هستی-اخلاق-معرفت شناسانه (onto-ethico-epistemological) هستند.
کشت نواری (Strip Cropping) سیستمی است که در آن، محصول مورد نظر و گیاهان مقاوم به فرسایش مانند گراس و لگومینوزه در نوارهای متناوب در سراسر شیب کشت می شوند. در کشت نواری سرعت جریان آب که در نوارهای محصول زیاد است در اثر برخورد با نوارهای علوفه کم شده و منجر به رسوب مواد در اثر کاهش آبدوی می گردد.
توماس جی. بارس (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه فیزیک دان اهل بود.
کارل باروس (؛ زاده ۱۹ فوریه ۱۸۵۶ - درگذشته ۲۰ سپتامبر ۱۹۳۵) یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پتر بکمان (; – ) فیزیک دان چکسلواکیایی مهاجرت کرده به ایالات متحده آمریکا بود. بکمان استاد مهندسی برق و مدافع لیبرترینیسم و انرژی هسته ای بود که نظریه نسبیت آلبرت انیشتین و دیگر نظریه های پذیرفته شده در فیزیک مدرن را به چالش می کشید.
جرج ایروینگ بل (؛ زاده درگذشته ۲۸ مه ۲۰۰۰) یک فیزیک دان در زمینه فیزیک نظری اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فرانک بنفورد (؛ زاده ۲ مه ۱۸۸۳ درگذشته ) یک فیزیک دان و مهندس برق اهل ایالات متحده آمریکا بود.
گریگوری بنفورد (؛ زاده ) یک فیزیک دان، ستاره شناس، و پدیدآور اهل ایالات متحده آمریکا است.
جین ام. بنت (؛ زاده ۱۹۳۰ - درگذشته ۲۰۰۸) یک فیزیک دان در زمینه فیزیک نور و عینک ساز اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ویلارد هریسون بنت (؛ زاده ۱۳ ژوئن ۱۹۰۳ درگذشته ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۷) یک فیزیک دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.