Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ته شد. شیبینگر پیشنهاد کرد که ناکامی در به رسمیت شناختن رقابت های زن و زن می تواند «مفاهیم انتخاب جنسی را منحرف کند» تا «تعامل های بین مردان و زنان را که فراتر از تفسیر دقیق جنسیت فقط برای تولید مثل است، نادیده بگیرد».[۱۹] در دهه ۱۹۶۰، نخستی شناسان شروع به بررسی کارهایی کردند که زنان انجام می دهند، و به آرامی کلیشه زن منفعل را تغییر دادند. اکنون می دانیم که زنان شرکت کنندگان فعال و حتی رهبران گروه های خود هستند. برای مثال، راول دریافت که بابون های ماده مسیر جستجوی روزانه را تعیین می کنند.[۲۰] به طور مشابه، شرلی استرام دریافت که سرمایه گذاری مرد در روابط ویژه با زنان در مقایسه با رتبه یک مرد در سلسله مراتب سلطه، بازده مولد بیشتری دارد.[۲۱] این «دیدگاه زنانه» در حال ظهور منجر به تحلیلی مجدد از چگونگی تأثیر پرخاشگری، دسترسی تولیدمثلی و سلطه بر جوامع نخستی شد. شیبینگر همچنین زیست شناسان اجتماعی را به تولید «پریمات شرکتی» متهم کرده است که به عنوان «بابون های ماده با کیف های کیفی، از نظر استراتژیک رقابتی و تهاجمی» توصیف می شود. این در تضاد با این تصور است که فقط مردان رقابتی و تهاجمی هستند. مشاهدات مکرراً نشان داده
است که میمون ها و میمون های ماده نیز سلسله مراتب تسلط پایدار و اتحاد با همتایان نر خود تشکیل می دهند. ماده ها پرخاشگری نشان می دهند، انتخاب جنسی را انجام می دهند و برای منابع، جفت و قلمرو رقابت می کنند، مانند همتایان مرد خود. شش ویژگی دیدگاه فمینیستی که مشخصه نخستی شناسی معاصر است (فدیگان). بازتاب: حساسیت به زمینه و سوگیری فرهنگی در کار علمی. «دیدگاه زن» احترام به طبیعت و اخلاق همکاری با طبیعت از تقلیل گرایی دور شوید به جای منافع ملی، ارزش های انسان دوستانه را ترویج کنید جامعه متنوع، در دسترس و برابری طلب شیبینگر پیشنهاد می کند که تنها دو مورد از شش ویژگی مشخصه فمینیسم است. یکی از آنها بحث سیاست مشارکت و توجه به زنان به عنوان موضوع تحقیق است.[۱۸]
قاسم دهنوی (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۶۰) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ایران است. وی سابقه عضویت در تیم های برق شیراز، هما، مس رفسنجان، مس کرمان، تراکتورسازی تبریز، پرسپولیس تهران، ذوب آهن اصفهان و صبای قم را دارد. در حال حاضر وی بعد از پشت سر گذاشتن کلاس های مربیگری و تجربه ای کوتاه مدت در فوتبال ایران در رده های پایین تر کار را در لیگ دسته دوم آذربایجان با هدایت تیم خزر لنکران دنبال خواهد کرد.
انسان ها انسان گاتنگی یک گونه از انسان تباران است که توسط دانشمند زیست شناس درن کورنو در سال ٢٠١٠ میلادی معرفی شد. این گونه از روی سنگواره هایی از انسان تباران که در آفریقای جنوبی یافت شده بودند و قبلاً به انسان ماهر، انسان کارورز و در برخی موارد به جنوبی کپی نسبت داده می شدند شناسایی شد. درن کورنو اعتقاد دارد که این گونه قدیمی ترین گونه از سردهٔ انسان است.
خاندان خواجه نوری یکی از خاندان های نام آور در تاریخ معاصر ایران است. اصل این خانواده از ناحیه بلده در مازندران بوده است و در آنجا در اواخر دوره صفویان و در طول دوران افشاریه و زندیه قدرتی محلی داشتند. از آغاز دوره قاجار اعضای این خانواده در مشاغل دیوانی و مناصب لشکری وارد عرصه سیاست شدند. مقر اصلی این خانواده در تهران بود که در آنجا در دربار قاجار خدمت می کردند. به تدریج بر اثر مأموریت های سیاسی دو شاخهٔ دیگر از این خانواده در شهرهای اصفهان و شیراز شکل گرفت که در آن شهرها نیز همواره از متنفذین محلی بودند. در تمام طول دوران قاجار و پهلوی خاندان خواجه نوری در مقامات عالی سیاسی و نظامی قرار داشتند. معروف ترین چهره این خانواده میرزا آقاخان نوری بود که پس از میرزا تقی خان امیرکبیر، صدراعظم ایران شد و با برقراری او به صدارت، نفوذ خانواده خواجه نوری به ناگهان افزایش یافت. پس از عزل او در سال ۱۲۷۵ قمری تعدادی از فرزندان و بستگان او نیز عزل و تبعید شدند، ولی بعد از یک دهه انزوا، به تدریج مورد بخشش ناصرالدین شاه قرار گرفته و دوباره به دربار راه یافتند. خانواده خواجه نوری با بسیاری از خانواده های اشرافی دوره قاجار بستگ
ی فامیلی داشت و به گروهی از طبقهٔ حاکمه متعلق بود که پیش از انقلاب اسلامی از سوی مخالفان حکومت سلطنتی، «هزار فامیل» نامیده می شد. تاریخچه. قدیمی ترین اطلاعاتی که از خاندان خواجه نوری در دست است، به اواخر دوران صفویه بازمی گردد. در زمان شاه عباس دوم دهستان «تته رستاق» تا دهستان «اوروزد» در ناحیه نور به این خانواده تعلق داشته است و بزرگان آنان بر این ناحیه حکومت می کردند. نخستین جد شناخته شده خاندان نوری، حاجی محمداکبر است. پس از او از دو پسرش به نام طاهربیگ و خواجه ابدال بیگ آگاهی در دست است. گفته شده است که خواجه ابدال بیگ در زمان شاه عباس دوم، حاکم بهشهر و برادرش طاهربیگ «حرم آقاسی» شاه بوده است. خواجه ابدال بیگ صاحب هفت پسر بود. پسر اول او، میرزا آقابابا، پدر میرزا اسدالله، میرزا محمدزکی و میرزا نصرالله و جد خاندان های نوری تهران و شیراز و پسر پنجمش، آقاهادی جد خاندان نوری در اصفهان است. میرزا آقابابا، نخستین عضو خاندان خواجه نوری بود که در دستگاه قاجار صاحب مقام شد. پسر او میرزا اسدالله در ۱۱۹۴ قمری در دربار آقامحمد خان قاجار مقام لشکرنویسی یافت و این مقام را در دوره فتحعلی شاه حفظ کرد. در دوران فتحعلی شاه
اعضای این خاندان قدرت و نفوذ بیشتری یافتند و با گسترش دیوان استیفا و پدید آمدن القاب و مناصب جدید، بسیاری از آنان به شغل لشکرنویسی و مستوفی گری گمارده شدند. در همین زمان محمدزکی خان، برادر میرزا اسدالله، در شیراز به وزارت شاهزاده حسینعلی میرزا رسید و داماد فتحعلی شاه شد و پسران میرزا اسدالله نیز به مناصب مهم دیوانی و نظامی رسیدند. خاندان نوری در فارس. در سال ۱۲۱۴ هجری قمری فتحعلی شاه پسرش حسینعلی میرزا را به فرمانفرمایی فارس منصوب کرد و به میرزا نصرالله خان (برادر اسدالله خان) مأموریت داد تا همراه وی به سرکردگی هشتصد سوار نوری به فارس رود. حسن فسائی در کتاب فارسنامه ناصری می نویسد: «امیرالامراء نصرالله خان و محمدزکی خان پسران آقاباباخان و امیرالامراء حاجی شکرالله خان ولدالصدق میرزا اسدالله خان از دارالخلافه تهران وارد شیراز شدند و درگذار «موردستان» که متصل به ارگ دیوانی است منزل نمودند» و ادامه می دهد: «و در سال ۱۲۱۵ قمری نصرالله خان که به منصب سرداری جماعت نوری برقرار بود به رحمت ایزدی پیوست و منصب امارت او را به شکرالله خان نوری که جوانی دوازده ساله بود، واگذاشتند و مقرب الخاقان محمدزکی خان نوری را به نیاب
ت او برقرار داشتند و محمدزکی خان از حسن کفایت و تدبیر کارش بالا گرفت تا در سال ۱۲۳۸ به منصب وزارت مملکت فارس رسید و در سال ۱۲۴۱ قمری به دامادی فتحعلی شاه قاجار قرین افتخار گردید.» یک سال بعد، میرزا شکرالله با دختر حسینعلی میرزا ازدواج کرد و به فرماندهی توپخانه فارس منصوب شد. او از این زمان به لقب «امیرالامرا» خوانده شد. در سال ۱۲۴۴ قمری صاحب منصبان نوری شیراز، مورد غضب فرمانفرما واقع شدند و دستور عزل و تبعید تمام نوری ها صادر شد. پس از حرکت از فارس، بزرگان نوری در تهران ساکن شدند و تابعین و سواران آنان به جانب مازندران رفتند و در موطن خود اقامت گزیدند. پس از گذشت چند سال، چون فرمانفرما از شکرالله خان رنجشی نداشت، او را به شیراز خواند و به مناصب مهمی گماشت. او پس از عزل فرمانفرما نیز، در ۱۲۵۲ قمری به امارت عدلیه فارس و در ۱۲۵۶ قمری به حکومت کهگیلویه و بویراحمد منصوب شد. مناصب شکرالله خان، از جمله امارت دیوان خانه شیراز، پس از مرگ او به سال ۱۲۶۰ قمری در مدینه به پسر ارشدش محمدهاشم خان انتقال یافت. پسر دوم او، مهرعلی خان (۱۲۳۲–۱۲۸۷) با لقب شجاع الملکی فرماندهی واحدهای نظامی فارس را داشت و در جنگ ایران و انگلیس (
۱۸۵۶–۵۷) به فرماندهی کل نیروهای ایرانی در جنوب منصوب شد. محمدزکی خان دارای چندین پسر بود که همگی پس از عزل او به تهران رفتند. خیرالله خان، یکی از این پسران، هنگام بازگشت نوری ها در سال ۱۲۴۴ قمری به تهران توسط دزدان طایفه خلج کشته شد. فرزند او که از دختر قوام الملک، رئیس خاندان خاندان قوام شیرازی، بود، در همین سال به دنیا آمد و تحت سرپرستی قوام الملک رشد کرد. پس از آن نیز با ازدواج فرج الله خان، نواده خیرالله خان، با دختر نصیرالملک ارتباط این خانواده با خاندان قوام ادامه یافت. از میان فرزندان محمدزکی خان تنها میرزا نعیم (۱۲۱۹–۱۲۹۲) برای همیشه در تهران اقامت نکرد. او پس از عزل فرمانفرما، در سال ۱۲۵۱ قمری به شیراز بازگشت. شغل اصلی او لشکرنویسی سپاه فارس بود و به حکومت بعضی از شهرهای کوچک ایالت فارس نیز منصوب شد. او صاحب دو پسر بود. پسرش بزرگش میرزا علی محمد نام داشت که به جای پدرش به مقام لشکرنویسی رسید، در سال ۱۲۹۵ قمری درگذشت و پسرش لطفعلی خان جانشین او شد. خاندان نوری در اصفهان. در اواخر سلطنت فتحعی شاه نیز میرزا محمدزمان که پسر آقاهادی (پسر خواجه ابدال بیگ) بود به اصفهان رفت و خاندانی را در آن جا پدیدآورد که
تا اواخر دوره قاجار در اصفهان دارای قدرت سیاسی بودند. میرزا محمدزمان از لشکرنویسان دربار قاجار بود و در خدمت فتحعلی شاه در ۱۲۴۵ به اصفهان رفت و در همان جا ماندگار شد. او دختر میرزا اسدالله نوری را به همسری گرفته بود و صاحب دو فرزند به نام های میرزا محمدتقی و میرزا مسیح بود. میرزا محمدتقی پس از وفات پدرش (احتمالا در حدود ۱۲۵۷ قمری) میرزا زمان ثانی نام گرفت. او ابتدا به منصب لشکرنویسی اشتغال داشت تا در زمان سلطنت ناصرالدین شاه به مناصب استیفا و ریاست دیوانخانه منصوب شد و در سال ۱۲۷۱ قمری لقب امیردیوان گرفت. او نخست با دختر محمدزکی خان نوری و سپس با حمیده سلطان خانم دختر محمدولی میرزا (پسر سوم فتحعلی شاه) ازدواج کرد و صاحب شش پسر و چهار دختر شد. یکی از دختران به عقد ظل السلطان حاکم اصفهان درآمد. یکی از پسران، به نام محمدولی خان، در دربار تهران مقام استیفای درجه اول داشت. او سپس به اصفهان آمد و در دستگاه ظل السلطان صاحب نفوذ و قدرت شد. پسر دیگر امیردیوان، مرتضی قلی خان از آزادی خواهان دوره مشروطه بود. پسر او صادق خان منتصرالسلطان نه دوره از مازندران به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب شد. میرزا تقی خان مشیراعظم، ی
کی دیگر از نوادگان امیردیوان، در کابینه سیدضیاءالدین طباطبایی وزیر پست و تلگراف بود. صدارت میرزا آقاخان نوری. آخرین پسر میرزا اسدالله میرزا آقاخان بود که در جوانی وارد خدمت شده و نخست به مقام لشکرنویسی و سپس لشکرنویس باشی رسید. وقتی در سال ۱۲۶۲ قمری محمدشاه بیمار شد، میرزا آقاخان که ستاره اقبال حاجی میرزا آقاسی را رو به زوال می دید، به مهدعلیا و ناصرالدین میرزا نزدیک شد و مراتب خدمتگزاری خود را در حمایت از تاج و تخت ناصرالدین میرزا به آنان ابراز کرد. پس از بهبودی شاه، میرزا آقاسی، که مانند همیشه از طرف شاه حمایت می شد، دوباره قدرت گرفت و میرزا آقاخان را به سبب پیمانی که مخفیانه با مهدعلیا بسته بود، و در ظاهر به اتهام همکاری با سفارت انگلستان به کاشان تبعید کرد. پس از فوت محمدشاه در سال ۱۲۶۴ قمری، مهدعلیا به تنهایی در تهران زمام امور را در دست گرفت و میرزا آقاخان نیز از کاشان به نزد او شتافت و مهدعلیا او را به عنوان مشاور مخصوص خود انتخاب کرد. امیرکبیر سعی داشت میرزا آقاخان را از دربار دور نگاه دارد با این حال با فشار مهدعلیا مجبور شد او را اسماً به مقام نیابت خود برگزیند، با این حال هیچ گاه در امور مملکتی وی
را دخالت نمی داد. رفته رفته محبوبت امیرکبیر نزد شاه کاهش یافت و در نهایت میرزا آقاخان در محرم سال ۱۲۶۸ به جای امیرکبیر به صدارت منصوب شد. بسیاری از منابع عزل و نهایتاً قتل امیرکبیر را حاصل دسیسه های میرزا آقاخان و مهدعلیا می دانند. دوران صدارت او، اوج قدرت و نفوذ خاندان نوری بود، چه او تمام مناصب و مشاغل مهم دولتی را به بستگان و فرزندان خود می سپرد. اقدامات سیاسی میرزا آقاخان و انحصار مقامات عالی دولتی به اعضای خانواده خود، به تدریج از محبوبیت او نزد درباریان و اشراف قاجاریه کاست. همچنین اقدام ناموفق بابیان در ترور ناصرالدین شاه به سبب انتساب خانواده بهاءالله به خاندان خواجه نوری، به وجههٔ خوبی که میرزا آقاخان نزد شاه و مهدعلیا داشت، صدمه زد. ناصرالدین شاه سرانجام در محرم سال ۱۲۷۵ قمری فرمان عزل او را صادر کرد. تصمیم شاه، تا حدی نیز تحت تأثیر تحریکات گروهی از درباریان بود که مستنداتی علیه میرزا آقاخان جمع آوری کرده و به شاه ارائه می دادند. با عزل میرزا آقاخان فرزندان و بعضی از بستگان نزدیک او موقعیت خود را از دست دادند و به شهرهای مختلف تبعید شدند. با این حال بسیاری دیگر از اعضای خاندان نوری، که پیش از به قدر
ت رسیدن میرزا آقاخان در دستگاه قاجار مشغول به کار بودند و از متحدین او شناخته نمی شدند، در مقام خود باقی ماندند. میرزا آقاخان و پسرانش به مدت ده سال در تبعید میان قم، اراک، یزد و اصفهان سرگردان تا با فوت میرزا آقاخان در ۱۲۸۱ قمری در قم به آنان او اجازه بازگشت داده شد و به مرور مورد بخشش قرار گرفتند و دوباره به دربار راه یافتند. از جمله در ۱۲۸۷ قمری نظام الملک پسر بزرگ میرزا آقاخان به عضویت دارالشوری دولتی درآمد و سال بعد برادر او میرزا داوود، به معاونت دفتر استیفا منصوب شد. دوران معاصر. در دوران سلطنت پهلوی بسیاری از اعضای خانواده خواجه نوری در مقامات دیپلماتیک و سیاسی مختلف مشغول به کار بودند و بعضی چون فروغ خواجه نوری ندیمه اشرف پهلوی و غلامعلی خواجه نوری رئیس دفتر تاج الملوک آیرملو مادر محمدرضا شاه از نزدیکان دربار شمرده می شدند. پس از انقلاب اسلامی سه تن از خواجه نوری ها، یعنی محسن خواجه نوری (سناتور تهران)، علی محمد خواجه نوری (رئیس اداره سوم ستاد ارتش) و سرلشکر عبدالله خواجه نوری (رئیس دادگاه های ارتش شاهنشاهی) به حکم دادگاه انقلاب تیرباران شدند. تبارنامه. نوادگان میرزا اسدالله خان نوری. میرزا آقاخان نو
ری. میرزا آقاخان نوری از ازدواج با دختر میرزا محمدزکی نوری، صاحب هشت پسر و پنج دختر شد. بزرگ ترین پسر، میرزا کاظم خان (۱۲۴۶–۱۳۰۷ قمری) در آغاز صدارت میرزا آقاخان، به عنوان مستوفی وارد دستگاه قاجار شد. او چندی بعد به درخواست پدرش با عزت الدوله خواهر ناصرالدین شاه ازدواج کرد و شاه بدو لقب «نظام الملک» داد. در زمانی که میرزا یوسف آشتیانی، رئیس دفتر استیفا و رقیب میرزا آقاخان، از شغل خود کناره گیری کرده و در املاکش در آشتیان انزوا گزیده بود، میرزا آقاخان نظام الملک را به جای او منصوب ساخت. نظام الملک پس از عزل میرزا آقاخان از صدارت، کلیه مناصب خود را از دست داد و عزت الدوله نیز از او طلاق گرفت. او در ۱۲۸۷ قمری، هفت سال پس از مرگ پدرش، به دربار بازگشت و به عضویت دارالشوری و سپس ریاست دفتر استیفا رسید. او در سال های بعد مشاغلی از جمله حکومت یزد و وزارت عدلیه داشت، تا آنکه در ۱۲۹۸ قمری به پشتیبانی کامران میرزا، پسر ناصرالدین شاه، به وزارت لشکر رسید و تا پایان عمر در این مقام باقی بود. او در این دوران پسرش عبدالوهاب خان (۱۲۶۵–۱۳۳۵ قمری) را به معاونت خود و منصب لشکرنویسی منصوب ساخته بود. نظام الملک پس از فوت امیراصلان
خان مجدالدوله در سال ۱۲۸۸ قمری، نیم تاج خانم بیوه او را که دختر میرزا نبی قزوینی از بطن ماه نوش لب خانم افتخارالسلطنه (دختر فتحعلی شاه) بود، به زنی گرفت و صاحب پسری به نام ابوالحسن شد؛ ولی به او علاقه ای نداشت و همواره ابراز می کرد که این پسر از من نیست. پس از آنکه ابوالحسن خان در جوانی درگذشت، عبدالوهاب خان به تنها وارث نظام الملک تبدیل شد و پس از مرگ پدرش در ۱۳۰۷ قمری مناصب او را به ارث برد و نظام الملک لقب یافت. عبدالوهاب خان در اواخر سلطنت ناصرالدین شاه مدتی به حکومت تهران برقرار شد و باردیگر در زمان مظفرالدین شاه به وزارت لشکر رسید. او سه بار ازدواج کرد. پسر اول او نعمت الله خان، از دختر میرزا فضل الله وزیر نظام بود و در دوران وزارت لشکر پدرش، شغل و لقب لشکرنویسی داشت. او در سال ۱۳۱۰ قمری لقب «مدیرالسلطنه» دریافت کرد و پس از فوت پدرش در ۱۳۳۵ قمری لقب نظام الملک یافت. همسر دیگر عبدالوهاب خان انبساط الدوله خواهر میرزاعلی خان امین الدوله (صدراعظم مظفرالدین شاه و نتیجه میرزا اسدالله نوری) بود که از او صاحب دو پسر و سه دختر شد، از جمله: افخم الملک، که با عزیزالملوک دختر شاهزاده عبدالصمد میرزا عزالدوله (کوچک
ترین پسر محمدشاه) ازدواج کرد و اعظم الملک که همسرش عفت الملوک خواجه نوری بود. اعظم الملک پدر عباسقلی خواجه نوری (۱۲۹۴–۱۳۷۲) بنیان گذار علم آمار در ایران است. عبدالوهاب خان در اواخر عمر همسر صیغه ای گرفت و از او چهار پسر و یک دختر یافت. پسر دوم میرزا آقاخان، میرزا علی خان نامیده می شد. او قدی کوتاه داشت و به این سبب به «قصیر» معروف بود. به نوشته حسین محبوبی اردکانی او در زمان حیات پدرش درگذشت و در نجف مدفون شد. اما به گفته مهدی بامداد او پس از فوت پدرش در قید حیات بود و به همراه برادرانش به تهران آمد و مورد عفو ناصرالدین شاه قرار گرفت. در سال ۱۳۱۰ قمری به سفر حج رفت و در همان سفر درگذشت. باقر عاقلی میرزا علی خان را سومین پسر میرزا آقاخان می داند و می نویسد که او سه بار ازدواج کرد، ابتدا خورشیدخانم دختر میرزا شکرالله خان نوری (امیر دیوان خانه فارس) را به زنی گرفت و از او صاحب پسری شد به نام عباس خان که بعداً واثق السلطنه لقب گرفت و جد اعلای خانواده «واثق نوری» است. سپس کلثوم خانم دختر میرزا محمدحسن اورنگی (برادر بهاءالله) را به همسری گرفت و بعد از وفات کلثوم خانم، با خواهر او شهربانو خانم ازدواج کرد. ملک خسروی
به دو ازدواج اخیر اشاره می کند و نام دختر اول میرزا محمدحسن را شهربانو خانم می نویسد که برادرزاده بهاءالله و نامزد عبدالبهاء بوده است اما پس از فوت پدرش به دستور عزیه خانم که عمهٔ بزرگ او و مخالف بهاءالله بوده است به ازدواج میرزا علی خان در می آید. اما باطناً از این ازدواج راضی نبوده است و پس از یک سال به بیماری سل از دنیا می رود. ملک خسروی می گوید دختر دوم کلثوم خانم نام داشت که برخلاف خواهرش با رضایت خاطر به ازدواج میرزا علی خان درآمد و صاحب اولاد شد. سومین پسر میرزا داوودخان (۱۲۵۸–۱۲۹۴ قمری) در سن پانزده سالگی در دوران صدارت میرزا آقاخان به وزارت لشکر منصوب شد. پس از عزل میرزا آقاخان او نیز منصب خود را از دست داد و به یزد تبعید شد. در ۱۲۸۸ قمری برادرش نظام الملک که به ریاست دفتر استیفا رسیده بود، او را به معاونت خود منصوب کرد. داوودخان در سن سی و شش سالگی درگذشت. او با فاطمه خانم دختر محمدحسن خان سردار ایروانی از ماه رخسارخانم فخرالدوله (دختر عباس میرزا) ازدواج کرده بود و چند دختر و دو پسر داشت. پسر دوم حسنعلی خان اعتضادالممالک، از پیشخدمتان ناصرالدین شاه قاجار بود و در سن بیست و هشت سالگی در سال ۱۳۲۱ قمری
به دلیل مشکلات مالی با طپانچه خودکشی کرد. اعتمادالسلطنه در روزنامه خاطرات خود ذیل وقایع ربیع الاول ۱۳۰۱ قمری می نویسد: «چهارشنبه بیست و چهارم، صبح خانه نظام الملک رفتم چون علیه خانم دختر میرزا داوود خان که مادرش فاطمه خانم صبیه فخرالدوله مرحوم است، فوت شده است. این علیه خانم بیچاره سیزده سال داشت و تازه او را به جهت سلیمان خان پسر عبدالحسین خان که پسردایی او بود عروسی کرده بودند.» سلیمان خان ملقب به ادیب السلطنه جد خانواده سرداری و پسر عبدالحسین خان فخرالملک (پسر خان بابا خان سردار) بود. دختر دیگر تاج ماه خانم نام داشت که با میرزا علی شکوه الملک پسر میرزا محمد قوام الدوله ازدواج کرد و تنها پسرش حسین شکوه (۱۲۵۳–۱۳۳۰) رئیس دفتر مخصوص رضا شاه بود. پسر دیگر، میرزا محمدخان موقرالدوله، با شرف الدوله دختر ابراهیم خان نظام الدوله (نوه محمدزکی خان نوری) ازدواج کرد. آنان صاحب دو پسر شدند: امیراصلان خان نظام السلطان (مرگ ۱۳۱۷ خورشیدی) و رضا خان مؤید همایون. نظام السلطان در دوران سلطنت مظفرالدین شاه به حکومت مازندران منصوب شد. او در دوره سوم و چهارم مجلس شورای ملی از بابل به نمایندگی انتخاب شد و در خلال جنگ جهانی اول به
حکومت شهرهای مهمی چون همدان و کرمان رسید. او نخست دختر میرزا فتح الله ثانی (نوه میرزا اسدالله نوری) را به همسری برگزید و صاحب پنج فرزند، دو دختر و سه پسر شد، اما در میانسالی به افتخارالسلطنه دختر ناصرالدین شاه علاقه مند شد و برای ازدواج با وی، همسر و فرزندان خود را رها کرد. در آن زمان عارف قزوینی نیز به افتخارالسلطنه عشق سوزانی پیدا کرده بود و در مجالسی که نظام السلطان به افتخار افتخارالسلطنه برپا می کرد، شرکت می کرد. این ماجراها در نزد مردم آن روزگار شهرتی بسیار یافته بود و عارف نیز بخشی از آن را در یادداشت ها و شعرهای خود ثبت کرده است. همسر سابق نظام السلطان، یعنی دختر میرزا فتح الله پس از آنکه نظام السلطان به افتخارالسلطنه علاقه مند شد از او طلاق گرفت و به ازدواج حاج محمدعلی شال فروش که از تجار معروف بازار تهران بود، درآمد. پس از چند سال رابطه افتخارالسلطنه با نظام السلطان به تیرگی گرایید، نظام السلطان او را طلاق داده و دوباره با همسر قبلی خود ازدواج کرد. دختر میرزا فتح الله از ازدواج با حاج محمدعلی دو فرزند پیدا کرده بود به نام های محسن و فروغ که نظام السلطان حضانت آنان را قبول کرده و نام فامیلی خود را ب
ه آنان داد. نظام السلطان در سال ۱۲۹۷ خورشیدی نظام الدوله لقب گرفت و لقب قبلی خود را به پسر بزرگش غلامعلی خواجه نوری منتقل کرد. پسر هفتم میرزا حسینقلی خان در سال ۱۳۰۵ قمری از جانب ناصرالدین شاه به عنوان اولین وزیرمختار ایران در ایالات متحده آمریکا، به واشینگتن فرستاده شد. او پس از بازگشت لقب صدرالسلطنه گرفت و وزیر فوائد عامه شد. صدرالسلطنه صاحب چهار فرزند، سه دختر و یک پسر بود. دختر اولش مهرماه خانم شرف الدوله به ازدواج رضاخان مؤید همایون برادر نظام السطان درآمد. دختر دوم، بدرالملوک همسر عبدالعلی حکمت شد. دختر آخر به نام تاج الملوک با حسین قدس نخعی وزیر امورخارجه ایران ازدواج کرد. پسر صدرالسلطنه، نصرالله صدرنوری که تاجری بسیار نام آور و واردکننده نخستین نسل اتوموبیل به ایران بود، در سال ۱۳۲۰ خورشیدی در خیابان توسط سارقانی که قصد دزدی جواهراتش را داشتند، به قتل رسید. پسر او رضا صدرنوری، در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ هنگامی که از بالکن خانه درگیری های میدان بهارستان را تماشا می کرد، بر اثر اصابت تیر هوایی کشته شد. تنها دختر نصرالله صدرنوری، پریوش با عباس مؤدب نفیسی پسر علی اصغر نفیسی (مؤدب الدوله) ازدواج کرد. میرزا فتح الله.
میرزا فتح الله پسر چهارم میرزا اسدالله بود و پس از پدرش به مقام لشکرنویسی رسید. او پس از آنکه میرزا آقاخان نوری در زمان صدارت حاجی میرزا آقاسی از وزارت لشکر عزل شد، مدت کوتاهی منصب وزیر لشگری یافت. با مرگ محمدشاه و شروع سلطنت ناصرالدین شاه قاجار، میرزا آقاخان بار دیگر به منصب پیشین خود برقرار شد. میرزا فتح الله صاحب دو پسر و سه دختر بوده است، پسران او به ترتیب میرزا محمدباقر (ملقب به میرزا فتح الله ثانی) و میرزا حبیب الله و دخترانش زینت الحاجیه، کلثوم خانم و سکینه خانم بودند. زینت الحاجیه همسر اول میرزا ابراهیم خان نظام الدوله پسر رضاقلی خان پسر محمدزکی خان نوری بود. در زمان صدارت میرزا آقاخان شغل لشکرنویسی به پسر بزرگ میرزا فتح الله، میرزا محمدباقر (فتح الله ثانی) سپرده شد. میرزا فتح الله ثانی صاحب دو پسر بود: میرزا محسن لشکرنویس و میرزا نبی. میرزا محسن، صدرالحاجیه، یکی از دختران میرزا آقاخان را به همسری گرفت و از او صاحب یک پسر و پنج دختر شد. پسرش حیدر خواجه نوری ملقب به امیرشوکت بود و دخترانش از این قرار بودند: ایران خانم منزه السلطنه که ابتدا همسر حسین خان ساعدهمایون شد و سپس با ناظم التولیه از خانواده م
تولی حرم حضرت معصومه ازدواج کرد. از ازدواج اول صاحب پسری شد به نام ابوالحسن نورافشار که واقف بیمارستان نورافشار در جمال آباد نیاوران است. دختر دوم میرزا محسن، جلیله خانم جمال الدوله بود که با میرزاعلی اکبرخان نفیسی ازدواج کرد. دختر سوم عزیزه خانم جمال السلطنه به همسری علی اصغر نفیسی (مؤدب الدوله) درآمد. دختر چهارم افسانه خانم لقاءالدوله همسر امیراصلان خان نظام الدوله شد و پنجمین دختر شوکت السلطنه بود که با میرزا احمد آشتیانی پسر میرزا محمدحسن آشتیانی (روحانی معروف تهران در دوران ناصرالدین شاه) ازدواج کرد. فرزند دیگر میرزا فتح الله، میرزا حبیب الله نام داشت و صاحب سه پسر بود: میرزا ابوتراب نظم الدوله (۱۲۳۷–۱۳۰۶ خورشیدی)، اسماعیل خواجه نوری و ابراهیم خواجه نوری. نظم الدوله از زمان صدارت میرزا آقاخان نوری به ریاست نظمیه تهران برقرار بود و به سبب طول مدت ریاست بر نظمیه از طرف ناصرالدین شاه به او لقب نظم الدوله داده شده بود. بعد از مشروطیت خزانه داری نظام و ریاست مهمات و ذخیره قشون به او سپرده شد. پس از چند سال به معاونت ایالت آذربایجان رسید و مدتی حاکم زنجان بود، تا آنکه پس از کودتای ۱۲۹۹ معاون وزیر جنگ شد. او گذ
شته از مشاغل و مقامات اداری یکی از مترجمین خوب و نویسندگان زبردست زمان خود بود و چندین کتاب تاریخی را از فرانسه به فارسی برگردانده است. نظم الدوله از ازدواج با عفت الدوله (ثانی)، دختر یوسف خان سرتیپ و خواهرزاده ناصرالدین شاه، پنج فرزند، سه دختر و دو پسر داشت. دختران که به ترتیب عفت الملوک، اشرف الملوک و شوکت الملوک نام داشتند، تحت توجه پدرشان تحصیل کرده و از زنان آگاه و روشنفکر عصر خود محسوب می شدند. همچنین عفت الملوک و شوکت الملوک از برجسته ترین شاگردان کمال الملک بودند. از آنان تابلوهای ارزشمندی با شیوه های آب رنگ، رنگ روغن و خامه دوزی برجای مانده است. عفت الملوک با اعظم الملک خواجه نوری پسر عبدالوهاب خان نظام الملک ازدواج کرد. اشرف الملوک همسر موسی میرفخرایی (معیرالملک) شد. او مادر نیر میرفخرایی شاعر، مترجم، روزنامه نگار و سیاستمدار معاصر ایرانی بود. شوکت الملوک در سال ۱۲۹۴ با حصن الدوله خانشقاقی ازدواج کرد. فرزند آنان هوشنگ خانشقاقی، معمار معروف و سازنده اولین بنای بلند مرتبه ایران است. میرزا فضل الله. میرزا فضل الله وزیرنظام (۱۲۰۹–۱۲۹۳ قمری) برادر بزرگتر میرزا آقاخان نوری بود. او در ابتدای حکومت ناصرالدی
ن شاه حاکم قم بود و پس از آنکه میرزا آقاخان به صدارت رسید، به لقب «وزیرنظام» مفتخر شد و در مقام «وزیر آذربایجان» به تبریز رفت. در دوران حکومت حمزه میرزا حشمت الدوله وزیر آذربایجان بود. ولی در ۱۲۷۰ قمری عزل شد و میرزا صادق خان، برادرزادهٔ بلند پرواز او، به جایش به تبریز رفت. سپس از سال ۱۲۷۰ به مدت دو سال وزیر فریدون میرزا حاکم خراسان بود و در عین حال سمت نیابت تولیت آستان قدس رضوی را داشت. در ۱۲۷۳ قمری با پیش آمد قحطی تبریز و عزل میرزا صادق خان، او باردیگر در مقام وزیر فیروز میرزا، پیشکار آذربایجان شد و به تبریز رفت. در سال ۱۲۷۵ ناصرالدین شاه میرزا آقاخان را از صدارت عزل کرد و میرزا فضل الله نیز مشاغل خود را از دست داد. او دوازده سال پس از فوت برادرش درگذشت و در طول سال های پس از عزل برادرش، از طرف دربار کنار گذاشته شده بود و شغلی به او رجوع نمی شد. ازمیرزا فضل الله وزیرنظام کتاب خاطراتی برجای مانده است که نسخه خطی آن در کتابخانه مجلس نگهداری می شود. میرزا فضل الله صاحب دو پسر و سه دختر بوده است: پسر اول او میرزا اسدالله خان و پسر دومش مصطفی قلی خان نام داشتند. دختر اول او همسر میرزا عبدالوهاب خان نظام الملک ش
د. دختر دوم همسر عبدالله خان علاءالملک برادر میرزا حسین خان سپهسالار شد و صاحب دختری شد به نام علاءالحاجیه که با شاهزاده وجیه الله میرزا پسر سلطان احمد میرزا عضدالدوله ازدواج کرد. نصرت الله خان امیراعظم پسر علاءالحاجیه بود. دختر سوم وزیرنظام همسر حاجی علی اکبر تاجر شیرازی شد. یکی از پسران میرزا فضل الله، خواهر میرزا حسین خان سپهسالار را، از بطن ماه نوش لب خانم افتخارالسلطنه، به همسری داشت. میرزا هدایت الله. میرزا هدایت لله را جهانگیر قائم مقامی پسر میرزا اسدالله و تقی خواجه نوری برادر میرزا اسدالله می داند. او در ابتدا در سلک مستوفیان بود و مدتی در زمان سلطنت فتحعلی شاه قاجار ریاست کشیک چیان شاه را داشت که قبلاً نیز میرزا اسدالله مدتی در این مقام خدمت می کرد. میرزا هدایت لله سه پسر داشت، میرزا محمدصادق، میرزا زین العابدین و میرزا احمدخان. میرزا محمدصادق پسر ارشد میرزا هدایت لله بود که پس از مرگ پدرش، مورد توجه ناصرالدین شاه قاجار قرار گرفت و در سال ۱۲۷۰ قمری به جای میرزا فضل الله وزیرنظام، وزیر آذربایجان و ملقب به قائم مقام شد. به نوشته کنت دوگوبینو میرزا صادق خان نسبت به عموی خود میرزا آقاخان ابراز سرسپردگی