Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
با صندوقچه های نگهداری قرآن داخل آن مدفون شده. است. به استناد گفته های مردم محلی حدود ۵۰۰ متر پایین تر از این امامزاده یک سنگ نوشته وقفی از جنس سنگ خارا وجود داشته که موضوع آن دربارهٔ املاک امامزاده بوده برای اینکه زمین ها به دست اوقاف نرسد توسط مردم از بین رفته و اکنون هیچ اثری از آن باقی نمانده است (نیک گفتار، ۱۳۸۶).. بنا به گفته مردم محلی جهان بنای امامزاده حسین بن رضا وعلی بن حسن به گفته پدرانشان در گذشته داخل یک زیر زمین بوده ولی به خاطر تاریکی و عدم توانایی پیران برای رفت آمد به پایین داخل آن را پر از خاک کرده و ضریح ها را بالا آورده اند در حدود سی سال قبل برای دسترسی به زیارت ضریح و قبور حدود ۲۰ عد پله باید پایین می رفتند و امروزه تمام آنها پر شده است مساجد روستای جهان. روستای جهان یکی از روستاهای کهن ولایت ارغیان در دوران اسلامی به شمار می رود بی شک این روستا در این دوران داری یک جایگاه مذهبی از نوع مسجد در بطن خود داشته است که با تغییر و تحول در جایگاه روستا از موقعیت و ساختار آن اطلاعاتی موجود نیست. آنچه امروز ساکنین روستای جهان از آن به عنوان یک مسجد قدیمی به یاد دارند بقایای از یک مسجد به پلان مسط
یل شکل به مساحت ۱۰۰ متر مربع با سقف چوبی در ضلع شرقی روستای جهان می باشد. با توجه به داغ های باقیمانده در دیوار جبهه شمالی می توان گفت قدمت این اثر حداقل به بیش از ۳۰۰ سال پیش می گردد و تا امروز به عنوان یک جایگاه عبادی – مذهبی در بین ساکنین روستا از قداست زیادی برخوردار می باشد دومین بنای مذهبی مسجد امام حسین می باشد که بنا به اظهار نظر مردم محلی حدود ۲۰۰ سال قدمت دارد و و مساحت ان حدود ۲۰۰ مترمربع می باشد. سومین بنای فرهنگی، هنری و مذهبی که با عظیم ترین و داری بهترین امکانات روز می باشد می توان به بنای مجتمع فرهنگی وهنری بلال مسجد و حسینه امام حسین (ع) اشاره کرد. این بنا در مورخ در مورخه ۰۷/۰۶/۹۲ کلنگ زنی و درمورخ ۲۳/۰۹/۹۲ گود برداری آن به انجام رسید. بانی این مسجد علی مقصودی است. این مسجد دارای زیر زمین به مساحت ۳۱۰ متر مربع و دارای سه طبقه می باشد: طبقه اول قسمت آقایان طبقه دوّم قسمت بانوان می باشد اما طبقه سوّم دارای خانه عالم، کتابخانه، کامپیوتر و پایگاه می باشد. محوطه قلعه کهنه جهان. مربوط به سده های میانه دوران های تاریخی پس از اسلام است و در ۲ کیلومتری جنوب شرقی روستای جهان واقع شده است و این اثر در
تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۹۷۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. غار یخدان. این غار در ارتفاع تقریبی ۳۰۰۰ متری قله شاه جهان قرارگرفته است. این غار داری یک ورودی به صورت یک شکاف بسیار تنگ به سمت زیر زمین می باشد. در ارتفاع تقریباً ۲۰ متر پایین تر محوطه اصلی غار قرار دارد که در زمستان قطره های آب از همه بخش های دیواره می چکد و برعکس این قطرات آب در تابستان به صورت بلورهای یخی از سقف به کف غار وصل می شود. درگذشته از یخ ها داخل این غاربه روستاها و شهر اسفراین جهت استفاده درفصل تابستان حمل می شد. کتاب دهکده توریستی جهان ارغیان. این کتاب شرح کاملی از وضعیت طبیعی، جغرافیایی و منابع طبیعی اعم از رودخانه ها، کوه ها و پوشش گیاهی و زیست بوم جانوری، منابع انسانی اعم از وضعیت معیشت و شیوه زندگی باغداری و کشاورزی و دامپروری ساکنان آن و همچنین شامل: شرح مختصری از آداب و رسوم، اعتقادات مذهبی و رسوم محلی منطقه روستای جهان از توابع شهرستان بام و صفی آباد در استان خراسان شمالی است. اهمیت کتاب در حوزه فرهنگ عامه و جغرافیای محلی به عنوان یک سند معتبر مکتوب اطلاعات مهمی را در این حوزه به خواننده می دهد که می تواند منبع م
ورد مراجعه محققان و پژوهشگران در این حوزه باشد. از دیگر مشخصه های این کتاب وجود تصاویر مرتبط با مطلب و همچنین ارائه آثار باقی مانده تاریخی در قاب تصویر است که ذهن مخاطب و کسانی را که تاکنون منطقه را ندیده اند می تواند به عنوان یک راهنمای گردشگری به منطقه مورد مطالعه و استفاده قراربگیرد. شرح تاریخچه و رجال اثرگذار در این منطقه و نیز اماکن تاریخی و باستانی اشاره به آداب و رسوم و سنن موجود و همچنین اعتقادات مردم منطقه و انواع بازی ها و سرگرمی ها و اعمال و رفتار مردم در آئین های سنتی و مذهبی و شادمانی ها از دیگر مشخصه های این کتاب در حوزه مردم شناسی می باشد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۶۳ نفر (۱۸۶ خانوار) بوده است.
سید علی اصغر خبره زاده (۱۲ اسفند ۱۳۰۲ در طزرجان –۲۸ بهمن ۱۳۸۷ در تهران) مترجم ایرانی بود. زندگی نامه. ۱۲ اسفند ۱۳۰۲ در روستای طزرجان در شهرستان تفت استان یزد متولد شد. وی پس از تحصیلات مقدماتی و متوسطه، وارد دانشسرای عالی تهران شد و در سال ۱۳۲۴ موفق به دریافت لیسانس ادبیات فارسی گردید. او در سال ۱۳۲۸ دکترای ادبیات خود را رشته زبان و ادبیات فارسی دریافت کرد. وی از محضر اساتیدی چون محمدتقی بهار، بدیع الزمان فروزانفر، علی اکبر سیاسی و علی اصغر حکمت بهره برد که اثری ژرف بر آینده فکری و کاری او برجای گذاردند. خبره زاده در طول تحصیلات با دو زبان عربی و فرانسوی آشنا شد. در دورهٔ دانشجویی با جلال آل احمد دوستی حاصل کرد که تا مرگ جلال ادامه داشت. در سال ۱۳۲۷، به جرم عضویت در حزب توده ایران و فعالیت های سیاسی به زابل تبعید شد. در آنجا به ترجمهٔ کتاب بیگانه اثر آلبر کامو پرداخت. این اولین ترجمهٔ او بود که با ویراستاری و تصحیح جلال آل احمد در ۱۳۲۸ به چاپ رسید. خبره زاده در سال ۱۳۴۹ از طرف یونسکو مأموریت یافت برای مدت یک سال به ماداگاسکار برود و به مردم آن دیار سواد بیاموزد. خبره زاده چند کتاب تألیفی نیز دارد که از جمله آ
ن ها می توان "نثر فارسی در آیینه تاریخ" در سه جلد، "برگزیده ادب فارسی"، "ادب و اندیشه" و "سخن و اندیشه" را نام برد. علی اصغر خبره زاده ۲۸ بهمن ۱۳۸۷ در تهران درگذشت و در قطعه نام آوران بهشت زهرا به خاک سپرده شد. ترجمه ها. از جمله ترجمه های معروف وی می توان به کتاب های زیر اشاره کرد:
سادات عمادی مازندرانی یا سادات مرتضوی هزارجریب خاندانی است که در سده ۸ ، ۹ و ۱۰ قمری در هزارجریب مازندران حکومت کرده اند. حکومت این خاندان اندکی پیش از حکومت سادات مرعشی در مازندران و سادات کیایی (سادات ملاطی) در گیلان شکل گرفت. بدین ترتیب، سادات عمادی نخستین حکومت سادات را در شمال ایران پس از دوره ایلخانی بنا نهادند. سرزنجیره سادات عمادی مازندرانی امیر سید عماد الدین محمود است و سادات عمادی مازندرانی همگی از تبار او هستند. وی که در زمرهٔ علمای دینی و از سادات نامدار ناحیه بود، با همراهی مردم علیه بیداد فرامانروایان ایلخانی بر مردم ستمدیده برخاست و آنان را شکست داد و توانست فرمانروایی مستقلی تحت رهبری خود پایه گذارد. حکومت و ریاست معنوی وی، پس از او تا سده ها در میان فرزندان و نوادگانش استمرار یافت. میر عمادالدین پس از یورش تیمور به مازندران با او مصالحه کرد و با این کار هوشمندانه هم فرمانروایی مردمی خود را استمرار بخشید و هم ناحیه تحت حکومت خود و مردم آن را از آسیبهای سپاهیان تیمور دور نگاه داشت. میر عمادالدین ۶ فرزند پسر داشت که چهار تن از آن ها از یک مادر و دو تن دیگر از مادری دیگر بودند. منطقه چهاردانگه و
دودانگه در مازندران از آن رو به این نامها شناخته شد که میر عمادالدین پس از خود حکومت چهاردانگه را به چهار برادر و دودانگه را به دو برادر دیگر واگذار کرد. در سال ۸۰۹ سید عزالدین هزارجریبی و در سال ۸۹۲ میرغضنفر از فرمانروایان زنجیرهٔ عمادی مازندرانی بودند. بنابر کتابهای معتبر انساب، تبار میر عمادالدین با ۱۶ یا ۱۸ میانجی به موسی کاظم میرسد، با این حال در برخی نقلهای افواهی او را از تبار سجاد می دانند. مردم مازندران امامزاده ابراهیم واقع در بابلسر را از نیاکان میر عمادالدین می شمارند که گفتهٔ نخست را تأیید می کند. میر عمادالدین در روستای وری در ۶۵ کیلومتری جنوب شرقی ساری و سه کیلومتری شمال کیاسر آرمیده است. مزار وی از دیرباز به عنوان امامزاده مورد احترام مردم است. مردم مازندران از قرن ها پیش میر عمادالدین را صاحب کرامت دانسته اند. نوادگان سید عماد به دو دستهٔ جبرئیلی و رضی الدینی بخش شدند و در سال ۱۰۹۵ سید مظفرالدین حسین مرتضوی مازندران را با الوند دیو تقسیم کرد. از سادات عمادی مازندرانی در درازنای تاریخ با نسبت های «حسینی»، «حسینی موسوی»، «موسوی»، «عمادی» و «میرعمادی» یاد شده است. بسیاری از سادات عمادی مازندران
ی از سده ها پیش به نواحی دیگر مانند سبزوار و نجف کوچیدند. سادات رفیعی نجف از آن جمله اند که از تبار سید عزالدین بن سید عمادالدین هستند. امروزه نیز بسیاری از سادات عمادی در شهرستان ساری زندگی می کنند. گروهی از سادات عمادی نیز ساکن شهرهای بابل، گرگان و بهشهر و نکا هستند. این سادات نیز در ریشه ساروی هستند و نیاکان آنان در سده های پیش از ساری به بابل، گرگان و بهشهر و بیرجند کوچیده و در آن شهرها ساکن شده اند. از سادات عمادی مازندرانی فقها و مجتهدانی نیز برخاسته اند که از آن میان می توان به آیت الله سید محمد ثقةالاسلام ساروی (درگذشتهٔ ۱۳۰۳ ش)، آیت الله سید اسماعیل عمادی حائری (درگذشتهٔ ۱۳۱۰ ش)، آیت الله سید عباس شریف العلما خاوری (درگذشتهٔ ۱۳۱۸ ش) و آیت الله سید محمد عمادی استرآبادی (درگذشتهٔ ۱۳۲۴ ش) اشاره کرد. سادات مرتضوی هزارجریب. نام دیگر این خاندان «سادات مرتضوی هزارجریب» است که در لغت نامه دهخدا هم با همین نام از ایشان نام برده شده است. پیش از دهخدا ، رابینو این خاندان را سادات مرتضوی هزارجریب نامیده بود. خاستگاه این نامگذاری به گمان، تبار رساندن این خاندان به مرتضی ابراهیم (فرزند موسی کاظم) می باشد.
چرم ساغری رمانی از انوره دو بالزاک است. بالزاک این رمان را در سال ۱۸۳۱ منتشر کرد. داستان مرد جوانی است که قطعه ای از چرم ساغری (چرم پوست کفل اسب) را پیدا می کند. این قطعه چرم، جادویی است و می تواند تمام خواسته های مرد جوان را برآورده کند. اما با برآورده شدن هر آرزو، چرم کوچک و کوچک تر می شود… محمود اعتمادزاده (با نام قلمی م.ا. به آذین) این کتاب را به فارسی ترجمه کرده است.
استان یکم یکی از ۱۰ استان ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری تشکیل گردید. این استان شامل ۶ شهرستان زنجان، قزوین، ساوه، سلطان آباد، رشت، شهسوار بود. شهرهای زنجان، قزوین، مأمونیه، ساوه، سلطان آباد (اراک)، رشت و شهسوار در این استان قرار داشتند. در لغتنامهٔ دهخدا آمده است، گیلان استان یکم محسوب می گردد. طبق مادهٔ ۳ مصوب ۱۳۱۶/۸/۶ هر استان تحت ادارهٔ یک نفر استاندار قرار داشته که در محدودهٔ مقررات این قانون به فرمانداران حوزهٔ مأموریت خود دستور و تعلیمات می داده و با وزارت داخله (وزارت کشور) رابطهٔ مستقیم داشته و طبق تبصرهٔ ۱ همان ماده استانداران دارای مرکز ثابت نبوده و در کلیهٔ امور شهرستان های تابعه بازرسی کرده و مسئول حسن جریان امور آنها بوده اند. این نکته که استاندار مرکز ثابتی نداشته، نکته جالبی است. شاید مقصود قانون گذار آن بوده که استاندار دائماً در سطح استان در حرکت باشد و نیز یک شهر خاص تحت عنوان این که مرکز استان است بیش از سایر شهرها رشد نکند.این استان هفت شهرستان داشت: طوالش، فومن، بندر پهلوی، رشت و لاهیجان در گیلان، و شهرستان های قزوین و زنجان و اراک در عراق عجم سابق. شهر
رشت مرکز این استان و گیلان بخش اصلی این استان بود. مناطق زیر از این استان جدا شده اند: منطقه زیر به این استان الحاق شده است: در تقسیمات کشوری سال ۱۳۱۶ خورشیدی، بخش آستارا از گیلان جدا شد و به زیرمجموعهٔ شهرستان اردبیل از استان آذربایجان شرقی محسوب شده بود. در سال ۱۳۳۶، با تأسیس فرمانداری، به یکی از شهرستان های استان آذربایجان شرقی ارتقا پیدا کرد. به دلیل نارضایتی اهالی منطقه از تصمیماتی که پس از عهدنامه ترکمنچای اتخاذ شده بود[']، سرانجام با درخواست اهالی برای الحاق مجدد به سرزمین قبلی['] موافقت شد و شهرستان آستارا از خرداد ۱۳۳۹[""]دوباره به استان گیلان ملحق گردید. در تاریخ ۱۳۳۹/۲/۲۱ به موجب مادهٔ ۱۳ قانون وظایف و اختیارات استانداران، مقرر شد استان های کشور که از سال ۱۳۱۶ با شماره نام گذاری شده بودند، با نام اصلی خود خوانده شوند و دولت مکلف شد با توجه به سوابق تاریخی، نام و حوزهٔ استان را تعیین کند. بر این اساس، در سال ۱۳۳۹ نام این استان به گیلان تغییر یافت. با جدا شدن زنجان و اراک و الحاق آستارا، این استان مرزهای کنونی استان گیلان را با مساحت ۱۴٬۷۰۹ کیلومتر مربع دارا شد.
عنکبوت های زمینی کوچک (Microstigmatidae) نام خانواده ای از عنکبوتها است. این خانواده ۷ سرده و ۱۵ گونه را دربر می گیرد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی.
استان دوم یکی از ۱۰ استان ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان یکم تعیین گردید. این استان شامل ۶ شهرستان قم، کاشان، طهران، سمنان، ساری، گرگان بود. این استان شامل شهرهای قم، کاشان، تهران، سمنان، ساری و گرگان می بود. طبق ماده ۳ مصوب ۱۳۱۶/۸/۶ هر استان تحت اداره یک نفر استاندار قرار داشته که در محدوده مقررات این قانون به فرمانداران حوزه ماموریت خود دستور و تعلیمات می داده و با وزارت داخله (وزارت کشور) رابطه مستقیم داشته و طبق تبصره ۱ همان ماده استانداران دارای مرکز ثابت نبوده و در کلیه امور شهرستان های تابعه بازرسی کرده و مسنول حسن جریان امور آنها بوده اند.این نکته که استاندار مرکز ثابتی نداشته،نکته جالبی است.شاید مقصود قانون گذار آن بوده که استاندار دائما در سطح استان در حرکت باشد و نیز یک شهر خاص تحت عنوان این که مرکز استان است بیش از سایر شهر ها رشد نکند. و به نوعی هم گروه شدن چند ولایت کشور ایران. از استان دوم این شهرستان ها و بخش های زیر جدا و مستقل شده اند: در تقسیمات کشوری سال ۱۳۱۶ خورشیدی، شهرستان شهسوار از استان مازندران جدا شد و به استان یکم پیوست. طبق مصوبه شم
اره ۶۵۷۸ هیئت وزیران در سال ۱۳۲۳ شهرستان شهسوار از استان یکم منتزع و به استان دوم ضمیمه گردید. هیئت وزیران در جلسه ۲۰ مهر ماه ۱۳۲۶ بنا به پیشنهاد شماره ۵۵۴۱–۵۶۵۱۲ وزارت کشور تصویب نمودند که چون دو استان ۳ و ۴ با استفاده از تبصره ۲ ماده ۲ قانون تقسیمات کشور تبدیل به یک استان به نام استان آذربایجان گردیده است، تهران نیز تبدیل به استان و به نام استان تهران نامیده شود. شهرستانهای قزوین ـ ساوه از استان یکم و شهرستان قم از استان دوم منتزع و بضمیمه شهرستان دماوند و شهرستان محلات تابع استان تهران خواهد بود. در تاریخ ۱۳۳۹/۲/۲۱ به موجب ماده ۱۳ قانون وظایف و اختیارات استانداران، مقرر شد استان های کشور که از سال ۱۳۱۶ با شماره نام گذاری شده بودند، با نام اصلی خود خوانده شوند و دولت مکلف شد با توجه به سوابق تاریخی، نام و حوزه ی استان را تعیین کند. بر این اساس، استان دوم در سال ۱۳۳۹ استان مازندران نام گرفت.
استان سوم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان سوم تعیین گردید. این استان شامل ۲ شهرستان تبریز و اردبیل بود. استان سوم امروزه شامل استان آذربایجان شرقی (به مرکزیت تبریز) است و استان بیست و چهارم (اردبیل) و شهرستان آستارا از این استان جدا شده اند و شهرستان مراغه به این استان ملحق شده است.
استان چهارم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان چهارم تعیین گردید. این استان شامل ۵ شهرستان خوی، رضائیه، مهاباد، مراغه، بیجار بود. استان چهارم امروزه شامل استان آذربایجان غربی (به مرکزیت ارومیه) است و شهرستان های مراغه و بیجار از این استان جدا شده اند.
پونچاک ماندالا () که در زبان محلی اونایی آبوم نامیده می شود و پیشتر نیز با نام کوه جولیانا یا جولیانا تاپ شناخته می شد، کوهی است به ارتفاع ۴٬۷۶۰ متر واقع در استان پاپوآی اندونزی. این کوه که بلندترین قلهٔ رشته کوه استار را تشکیل می دهد تا سالیان اخیر نیز دارای کلاهکی یخی بود اما این کلاهک در فاصلهٔ سال های ۱۹۸۹ تا اوایل ۲۰۰۳ ناپدید شد. این کوه همچنین پس از پونچاک جایا، دومین کوه بلند مجمع الجزایر اندونزی شناخته می شود. پونچاک ماندالا نخستین بار در سال ۱۹۵۹ و توسط گروهی هلندی صعود شد. ریشه شناسی. در زبان محلی، این قله کوه «آپلیم آپوم» نام دارد و مکانی مقدس است که خالق، آتانگکی، انسان ها را خلق کرده است. مردم محلی به آنها «آپلیم آپوم سیبیلکی» یعنی فرزندان آپلیم آپوم می گویند. در زمان حکومت اندونزی، نام این کوه «قله ماندالا» گذاشته شده است. هرچند دلیل این نام گذاری ثبت نشده، اما نام «ماندالا» با افسانه خلقت آپلیم آپوم مرتبط است. باور بر این است که این کوه مرکز جهان است و آتانگکی در آنجا زندگی می کند. زمین شناسی. کوه ماندالا یکی از سه کوه بلند و مهم در غرب گینه نو است که همراه با مجموعه کوه های کارستنز و تریکورا ق
رار دارد. این قله قبلاً پوشش یخی داشته، اما آخرین بار در سال ۱۹۸۹ دیده شده و تا سال ۲۰۰۳ این پوشش کاملاً از بین رفته است. براساس اطلاعات مأموریت رادار شاتل، ارتفاع کوه ماندالا احتمالاً از کوه پونچاک تریکورا که حدود سال ۱۹۶۰ پوشش یخی خود را از دست داده بود، بیشتر است. صعودها. به دلیل دورافتادگی و سختی مسیر دسترسی، کوه ماندالا مانند بسیاری از قله های گینه نو، بسیار کم صعود شده است. کوهنوردان از تیم هلندی که در سال ۱۹۵۹ به کوه های استار سفر کردند، موفق شدند این قله را در تاریخ ۹ سپتامبر صعود کنند. کوهنورد اتریشی، کریستیان استنگل، نیز در ۲۸ فوریه ۲۰۱۲ ماندالا را صعود کرد. این صعود بخشی از تلاش او برای اولین بار صعود به هفت قله دوم و هفت قله سوم جهان بود.
استان پنجم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به مرکزیت شهر همدان تشکیل گردید. این استان شامل ۶ شهرستان ایلام، شاه آباد، کرمانشاهان، سنندج، شهرستان ثلاث (ملایر و نهاوند و تویسرکان) و همدان بود. استان کردستان در ۱۳۳۵، استان همدان در سال ۱۳۵۲ و استان ایلام در ۱۳۵۳ با نام استان های دوازدهم (کردستان)، سیزدهم (همدان) و شانزدهم (ایلام) از این استان جدا شدند و به عنوان استان های مستقل تشکیل شدند. شهرستان ها. شهرستان ها و ۳۲ بخش تابع آن ها در استان پنجم در زمان تأسیس در سال ۱۳۱۶ به صورت زیر بوده است: تغییرات در تقسیمات استان پنجم در سال ۱۳۲۱. همچنین مرکز بخش ارکوازی به سومار منتقل و به همراه دهستان بولی بخش تابع شهرستان قصر شیرین گردید و به نام بخش سومار خوانده می شد. سرپل ذهاب نیز به یکی از بخش های تابع شهرستان قصر شیرین تبدیل شد. پس از این تغییرات در سال ۱۳۲۱ شهرستان های استان پنجم و بخش های تابعه آن ها به ۱۰ شهرستان و ۳۴ بخش به صورت زیر درآمد: تغییرات در تقسیمات استان پنجم تا آخر سال ۱۳۲۷. تا آخر سال ۱۳۲۷ تنها دو تغییر وچک در درون استان پنجم اتفاق افتاد؛ بخش ارکوا
زی ذیل شهرستان ایلام تشکیل شد و همچنین بخش تویسرکان از شهرستان ملایر جدا و به شهرستان جدیدی تابع استان پنجم تبدیل شد. در سال ۱۳۲۹ بخش های زرین آباد، دره شهر، بدره و چرداول ذیل شهرستان ایلام تشکیل شد. بخش شاه آباد ذیل شهرستان شاه آباد به بخش حومه تغییر کرد و بخش باباجانی نیز ذیل این شهرستان تشکیل شد. بخش شراء پیشخور ذیل شهرستان همدان تشکیل شد. در شهرستان سنندج نیز بخش سنندج به بخش حومه تغییر کرد و بخش روانسر ذیل این شهرستان تشکیل شد. در همین زمان بود که بخش های بیجار، همدان، ملایر، ایلام، کرمانشاهان به «بخش مرکزی شهرستان» تغییر نام دادند. جدا شدن سه شهرستان و تغییر نام استان در ۱۳۳۵. در سال ۱۳۳۵ شهرستان های سنندج، سقز و بیجار از استان پنجم جدا شدند و استان کردستان را تشکیل دادند. در همین زمان نام استان ها از اعداد به نام های جغرافیایی تاریخی آن ها تغییر داده شد و استان پنجم نیز از همین زمان با نام "استان کرمانشاهان" نامگذاری شد. ۹ شهرستان و بخش های تابع آن در استان پنجم (کرمانشاهان) در پاییز ۱۳۳۵ که می توان آن را پایان کار استان پنجم دانست به شرح زیر بود: تا سال ۱۳۴۵ همچنین در شهرستان ایلام تغییراتی به وجود آم
د. بخش های حومه، زرین آباد، آبدانان و موسیان شهرستان دهلران را تشکیل دادند. همچنین بخش های حومه، صالح آباد و ارکوازی شهرستان مهران و بخش های حومه و دره شهر نیز شهرستان بدره را تشکیل دادند. این سه شهرستان تازه تأسیس به همراه شهرستان ایلام که در این زمان از بخش های حومه، چوار، ایوان و شیروان و چرداول تشکیل شده بود مجموعاً "فرمانداری کل ایلام و پشتکوه" را تشکیل دادند. همچنین شهرستان های همدان (متشکل از بخش های حومه، اسدآباد، رزن، کبوترآهنگ، سیمینه رود و شراء و پیشخور)، ملایر (متشکل از بخش های حومه و سامن)، نهاوند (متشکل از بخش حومه) و تویسرکان (متشکل از بخش حومه) نیز به "فرمانداری کل همدان" تبدیل شدند. در جلسهٔ مؤرخ ۲۱ اردیبهشت ۱۳۴۸ بنا به پیشنهاد شماره ۲۲۳۹۵/۱۰/۲۰۱۸۱/د مؤرخ ۴۸/۲/۱۲ وزارت کشور و به استناد تبصرهٔ ۲ از مادهٔ ۲ قانون تقسیمات کشور مصوب آبان ۱۳۱۶، در منطقهٔ خزل شهرستان نهاوند به بخش تبدیل شد و با تأسیس بخشداری در آن، شهرستان نهاوند به دو بخش حومه وو خزل تقسیم شد. بر اساس مصوبهٔ ۲۴۰۰–۳۳/م در تاریخ ۹ مهر ۱۳۵۲ فرمانداری کل همدان از استان کرمانشاه جدا شده و به استان همدان تبدیل شد. همچنین در تاریخ ۱۸ فرو
ردین ۱۳۵۳ نیز فرمانداری کل ایلام از استان کرمانشاه جدا و به استان ایلام تبدیل شد.
استان ششم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان ششم تعیین گردید. این استان شامل ۴ شهرستان خرم آباد، گلپایگان، اهواز، خرمشهر بود. طبق ماده ۳ مصوب ۱۳۱۶/۸/۶ هر استان تحت اداره یک نفر استاندار قرار داشته که در محدوده مقررات این قانون به فرمانداران حوزه ماموریت خود دستور و تعلیمات می داده و با وزارت داخله(وزارت کشور) رابطه مستقیم داشته و طبق تبصره ۱ همان ماده استانداران دارای مرکز ثابت نبوده و در کلیه امور شهرستان های تابعه بازرسی کرده و مسئول حسن جریان امور آن ها بوده اند. این نکته که استاندار مرکز ثابتی نداشته، نکته جالبی است. شاید مقصود قانون گذار آن بوده که استاندار دائما در سطح استان در حرکت باشد و نیز یک شهر خاص تحت عنوان این که مرکز استان است بیش از سایر شهرها رشد نکند. شهر اهواز مرکز این استان و خوزستان بخش اصلی این استان بود. مناطق زیر از این استان جدا شده اند: منطقه زیر به این استان الحاق شده است:
مسجد جامع ورامین یا مسجد جمعهٔ ورامین مسجدی مربوط به دورهٔ ایلخانی و یکی از قدیمی ترین ساختمان های شهر ورامین است. ساخت مسجد در دورهٔ سلطان محمد خدابنده آغاز و و در زمان حکومت پسرش، ابوسعید بهادرخان در ۷۲۲ هجری به پایان رسید. توصیف بنا. نقشهٔ بنا مستطیلی شکل است و ابعادی در حدود ۶۶ متر طول و ۴۳ متر عرض دارد.مسجد امروزه به شکل تقریباً کامل در میان میدانی شهری قرار دارد. نقشهٔ منظم و چهارگوشی دارد و بنای دیگری به آن متصل نیست. در سه جدارهٔ خارجی نماسازی وجود دارد ولی در جبههٔ جنوبی-قبلی نماسازی ندارد. نقشهٔ این مسجد چهارایوانی است و شامل سردر در شمال، شبستان در جنوب، رواق در شرق و غرب است. محمدکریم پیرنیا این بنا را در دسته بندی خود در سبک "معماری آذری" قرار می دهد. سردر مسجد بلند و کشیده به سان دیگر بناهای ایلخانی است و کاشی کاری معرق دارد. و طبق یافته های باستانشناسی احتمالاً حوض و آب انباری در جلوی ورودی مسجد قرار داشته اند. گنبدخانهٔ مسجد اتاقی مربعی شکل به ابعاد ۱۰/۵ در ۱۰/۵ متر است که به کمک فیل پوشها به هشت ضلعی، سپس شانزده ضلعی و در نهایت به گنبد تبدیل می شود. گنبد و بدنهٔ گنبدخانه با آجر و گچ تزئین شده
است. پیرنیا معتقد است گنبد دو پوسته بوده و پوستهٔ رویی از بین رفته و فقط پوستهٔ زیرین (آهیانه) باقی مانده است. رواق شرقی که یک ردیف رواق است نیز مدخلی به بیرون دارد که در قیاس با سردر اصلی، مدخلی فرعی محسوب می شود. رواق غربی اما هیچ مدخلی ندارد و از دو ردیف ستون تشکیل شده است. این رواق پیشتر کاملاً تخریب شده بود و در مرمت بنا دوباره ساخته شده است. تاریخچه و مرمّت ها. در سدهٔ ششم هجری، خاندان ابوسعد ورامینی مسجدی جامع در ورامین ساختند؛ اما بنای کنونی در سال ۷۲۲ هجری به دستور عزالدین قوهدی احداث شد. به نظر می رسد به علت حادثه ای دچار خرابی شد و در سدهٔ نهم، امیر یوسف خواجه دستور مرمت بنا را داد. پس از آن به مدت ۵۰۰ سال در بنا ساخت و سازی نشد. به طوری که ژان دیولافوا، که در دورهٔ قاجار از مسجد بازدید کرده بود، نوشته است که هیچ کس در آن نماز نمی خواند و «فرنگی های کافر» می توانند آزادانه از آن بازدید کنند. این مسجد در سال ۱۳۱۰ شمسی در ایران ثبت ملی شد و حریم فعلی آن تعریف شد. در سالهای ۱۳۴۵ و ۱۳۵۴ مورد کاوش باستان شناسان قرار گرفته و در دههٔ ۶۰ بنا مرمت شد.
استان هفتم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان هفتم تعیین گردید. این استان شامل ۶ شهرستان بهبهان، شیراز، بوشهر، فسا، آباده، لار بود. استان هفتم امروزه شامل استان فارس (به مرکزیت شیراز) است و استان های هفدهم (کهگیلویه و بویراحمد)، هجدهم (بوشهر) و شهرستان بهبهان از این استان جدا شده اند. همچنین بخش هائی از این استان به هرمزگان ملحق شده است.
استان هشتم تحت عنوان استان کرمان و بلوچستان یکی از ۱۰ استان کشور ایران به مرکزیت شهر کرمان بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان هشتم تعیین گردید. این استان شامل ۵ شهرستان کرمان (مرکزیت)، بم، بندرعباس، خاش، زابل بود. طبق ماده ۳ مصوب ۱۳۱۶/۸/۶ هر استان تحت اداره یک نفر استاندار قرار داشته که در محدوده مقررات این قانون به فرمانداران حوزه ماموریت خود دستور و تعلیمات می داده و با وزارت داخله ی رابطه مستقیم داشته و طبق تبصره ۱ همان ماده استانداران دارای مرکز ثابت نبوده و در کلیه امور شهرستان های تابعه بازرسی کرده و مسئول حسن جریان امور آنها بوده اند. این نکته که استاندار مرکز ثابتی نداشته،نکته جالبی است.شاید مقصود قانون گذار آن بوده که استاندار دائما در سطح استان در حرکت باشد و نیز یک شهر خاص تحت عنوان این که مرکز استان است بیش از سایر شهر ها رشد نکند. استان هشتم امروزه شامل استان کرمان (به مرکزیت کرمان)، استان های یازدهم (سیستان و بلوچستان)(به مرکزیت زاهدان) و بیست و دوم (هرمزگان)(به مرکزیت بندر عباس) می شود.البته بخشی از استان کنونی هرمزگان متعلق به استان هفتم بوده است. روند تج
زیه استان هشتم اینگونه بوده که در سال ۱۳۲۶ «فرمانداری کل بلوچستان» و در سال ۱۳۳۳ «فرمانداری کل فرمانداری کل بندرها و جزایر بحر مکران» نیز از این استان هشتم جدا و بعد تر تبدیل به استان شدند.
استان نهم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان نهم تعیین گردید. این استان شامل ۷ شهرستان بیرجند، تربت حیدریه، مشهد، قوچان، بجنورد، گناباد، سبزوار بود. استان نهم امروزه شامل استان خراسان رضوی (به مرکزیت مشهد) است و استان های بیست و هشتم (خراسان شمالی) و بیست و نهم (خراسان جنوبی) از این استان جدا شده اند.
استان دهم (معروف به استان یزد و اصفهان) یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان دهم تعیین گردید. این استان شامل ۲ شهرستان اصفهان و یزد بود. استان دهم امروزه شامل استان اصفهان (به مرکزیت اصفهان) است و استان های استان چهارمحال و بختیاری به مرکزیت (شهرکرد) و استان یزد به مرکزیت (یزد) از این استان جدا شده اند و شهرستان های کاشان و گلپایگان به این استان ملحق شده است. در سال ۱۳۳۷ شهربابک از استان دهم جدا و به استان هشتم ملحق گردید.
اکس کد نام محیط توسعهٔ یکپارچه است که ابزاری را برای توسعهٔ نرم افزار فراهم می آورد که توسط شرکت اپل برای توسعهٔ برنامه برای سیستم عامل مک اواس ده توسعه می یابد. اولین نسخهٔ آن با نگارش ۱٫۰ در تاریخ ۲۰۰۳ (۱۳۸۲) ارائه شد و آخرین نگارش آن با نگارش ۴٫۳ (۴٫۳.۲) توسط اپل از طریق فروشگاه برنامه مک و برنامهٔ آی تیونز برای نگارش سیستم عامل شیر، به صورت رایگان، منتشر شدتوسعه گران مک که ثبت شده باشند از طریق سایت توسعه دهنده اپل قادر به دستیابی به نگارش های سابق این محیط مجتمع هستند. معماری. برنامهٔ اصلی مجموعه ایی از ابزارها به صورت محیط توسعه مجتمع (متم) که با نام اکس کد شناخته می شود. جعبه ابزار اکس کد شامل اسناد توسعهٔ اپل، سازندهٔ فاصل و ابزاری برای ساخت رابط کاربری گرافیکی است. ابزار اکس کد شامل ابزاری تغییر یافته از مجموعه کامپایلر گنو نیز هست، که از نگارش ۳٫۱ به بعد در آن قرار گرفته است که کامپایلر llvm-gcc اپل نام گرفته است.، که براساس LLVM است. اک س کد از زبانهای برنامه نویسی زبان های برنامه نویسی متعددی مانند سی/سی++، آبجکتیو-سی، آبجکتیو-سی++، جاوا، اپل اسکریپت، پایتون و روبی برای نوشتن و کامپایل پشتیبانی می