Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نه و کوتاه مدت افراد با منفعت بلند مدت گروه ها و نفع مشترک در تناقض است. در ادبیات آکادمیک از اصطلاحات دوراهی منابع، یا دوراهی استخر مشترک منابع (دوراهی اموال عمومی) نیز برای توضیح همین تئوری استفاده شده است. محققان دوراهی های انبازه ها، چه به صورت میدانی و چه در محیط آزمایشگاهی، موقعیت هایی را مطالعه می کنند که در آن ها گروه ها و اجتماعات مردم احتمال دارد از منابع مشترک بیش از حد یا کمتر از حد معقول استفاده کنند. برنامه های پژوهشی بر تعدادی از فاکتورهای انگیزشی، استراتژیک و ساختاری که امکان دارد در مدیریت انبازه ها سودمند باشند تمرکز دارند. در تئوری بازی ها، که مدل هایی بر پایه ریاضیات برای رفتار افراد در موقعیت های استراتژیک ایجاد می کند، بازی متناظری که توسط هاردین به وجود آمده است، به نام بازی عمومی سازی هزینه ها، خصوصی سازی منافع شناخته شده است. فاکتورهای روان شناسی. کپلمن، وبر و مسیک در سال ۲۰۰۲ در مرور یک پژوهش تجربی دربارهٔ میزان مشارکت در دوراهی های انبازه ها، ۹ دسته از متغیرهای مستقلی را مشخص می کنند که مشارکت در دوراهی ها را تحت تأثیر قرار می دهد: انگیزه های اجتماعی، جنسیت، ساختار بازده، عدم اطمینا
ن، قدرت و مقام، اندازه گروه، ارتباطات، علل و چارچوب ها. آن ها این دسته ها را سازماندهی کرده اند و تفاوت های فردی روان شناسی (ویژگی های ثابت شخصیتی) و فاکتورهای اقتضایی (وابسته به محیط) را از یکدیگر تمیز داده اند. فاکتورهای اقتضایی شامل وظیفه (ساختار تصمیم و ساختار اجتماعی آن) و پنداشت فرد از وظیفه می شود یافته های تجربی از اهمیت زیاد فاکتور فرهنگ گروهی حمایت می کنند و نشان می دهند که این فاکتور نیز باید در زمینه مطالعه فاکتورهای اقتضایی مورد مطالعه قرار گیرد. احتمال بیشتری می رود که افراد به جای رفتار به تناسب با مشوق های اقتصادی، در راستای همکاری با چارچوب رفتارهای قابل قبول تصمیم های خود را اتخاذ کنند. در یک مدل توسعه یافته از منطق قابل قبول بودن که بر مبنای ۴ فاکتور است، پیشنهاد می شود که نحوه همکاری فرد با پرسش سؤال: "شخصی با خصوصیات من، در موقعیتی مشابه همین، با فرهنگی مشابه همین، چه کار خواهد کرد؟" به صورتی بهتر توجیه می شود. فاکتورهای استراتژیک. فاکتورهای استراتژیک نیز در دوراهی های انبازه ها حائز اهمیت هستند. یکی از فاکتورهایی که معمولاً مورد مطالعه قرار می گیرد ترتیبی است که افراد توسط آن به برداشت ا
ز منبع می پردازند. در بازی های هم زمان همه افراد به صورت هم زمان به برداشت از منبع می پردازند در حالی که در بازی های پی در پی افراد با توجه به ترتیبی که از پیش تعیین شده است از منبع برداشت می کنند. در بازی های پی در پی تأثیر ترتیب به وضوح دیده می شود: همواره برداشت افرادی که ابتدا برداشت می کنند – یا رهبران – بیشتر از افرادی که بعدتر برداشت می کنند – پیروان – است. این پدیده بدین گونه تفسیر می شود که بازیگران نخست معتقدند حق بیشتری از منبع دارند. در بازی های پی در پی افراد قانونی را مبنی بر اینکه فردی که اول آمده اول سرویس می گیرد می پذیرند در حالی که در بازی های هم زمان افراد قانون مساوات و برابری را می پذیرند. یکی دیگر از فاکتورهای استراتژیک امکان به وجود آمدن اعتبار منفی برای فرد است. پژوهش ها نشان می دهد افراد در موقعیت های عمومی به میزان کمتری نسبت به موقعیت های فردی که ناشناس می مانند از منابع برداشت می کنند. همچنین افرادی که در موقعیت های عمومی میزان کمتری برداشت می کنند پرستیژ و قدرت تأثیر بیشتری توسط افراد گروهشان کسب می کنند. فاکتورهای ساختاری. پژوهش های بسیاری بر زمان و موقعیتی که در آن مردم علاقه د
ارند در وضعیت انبازه ها تغییراتی ساختاری ایجاد کنند تا از یک تراژدی جلوگیری نمایند متمرکز شده است. هاردین در تحلیل خود از تراژدی انبازه ها می گوید «آزادی در انبازه ها موجب تباهی همه می شود». یکی از راه حل های پیشنهاد شده مشخص نمودن یک رهبر برای تنظیم قوانینی در زمینه دسترسی به منبع مشترک است. احتمال تعیین یک رهبر از سمت گروه ها در زمانی که منبعی رو به اتمام است و مدیریت این منبع مشترک وظیفه دشواری پنداشته می شود، بیشتر است. گروه ها عموماً رهبری را ترجیح می دهند که توسط اعضا انتخاب شده باشد، دموکرات باشد و نماینده گروه باشد و رهبرانی با این شرایط در وادار کردن اعضا به همکاری موفق تر ظاهر می شوند. با وجود اینکه رهبری استبدادی می تواند راه حلی مؤثر برای مشکلات باشد نوعی بیزاری عمومی که احتمالاً نتیجه ترس از سوء استفاده از قدرت و فساد است، نسبت به رهبری استبدادی در میان مردم وجود دارد. اعمال پاداش ها و مجازات ها می تواند یکی دیگر از راه حل های مؤثر در حفظ منابع مشترک باشد. مجازات های گزینش شده برای استفاده بیش از حد از منابع انرژی و آبی می توانند در حفاظت از این منابع مؤثر باشند – به عنوان مثال می توان در منازل ش
هروندان دستگاه هایی برای سنجش میزان مصرف آب و برق نصب نمود. پاداش های گزینش شده زمانی مؤثر واقع می شوند که عینیت آن ها برای همه مردم علنی باشد. یک آزمایش مسافرت گروهی هدایت شده توسط مردم در هلند به این علت با شکست مواجه شد که مسافران معتقد بودند قادر به سازماندهی این سفر نخواهند بود. همچنین الزامی در شهودی بودن پاداش ها نیست. در کانادا شرکت های خدمات رفاهی حتی ایده قرار دادن یک «چهره خندان» بر قبوض برق شهروندانی که زیر حد متوسط مصرف همسایگانشان مصرف نموده اند را نیز در نظر گرفتند. راه حل ها. بیان راه حل هایی برای تراژدی انبازه ها از اساسی ترین معضلات رشته فلسفه سیاسی است. در موقعیت های بسیاری دیده شده که افراد محلی خود طرح های اجتماعی (و گاهی پیچیده) ای را به اجرا درمی آورند که بسیار مؤثر است. در چنین حالاتی بهترین راه حل دولتی می تواند عدم دخالت باشد. در موقعیت هایی که این طرح ها با شکست مواجه می شوند خصوصی سازی، درونی کردن اثرات بیرونی و اعمال قوانین تنظیمی از جمله راه حل های احتمالی دولتی به حساب می آیند. راه حل های غیر-دولتی. برخی اوقات بهترین راه حل دولتی می تواند عدم دخالت باشد. رابرت اکسل راد ادعا می ک
ند که حتی افرادی که هدفشان منافع شخصی شان است عموماً راهی برای همکاری می یابند چرا که محدودیت های گروهی منافع گروهی و فردی را در کنار هم تأمین می کنند. مردم شناسی به نام آپل از افرادی که به مقاله هاردین استناد می کنند انتقاد می کند و می گوید چنین افرادی: «تفکر عقلایی اقتصادی و محیطی خود را بر سایر سیستم های اجتماعی تحمیل می کنند در حالی که دانش و فهم آن ها از این سیستم ها ناقص و محدود است.» دانشمند علوم سیاسی، الینور استروم، که در سال ۲۰۰۹ برای کار در زمینه موضوع تراژدی انبازه ها برنده جایزه نوبل اقتصادی شده است به همراه تعدادی دیگر در سال ۱۹۹۹ باری دیگر کارهای هاردین را مرور کردند. آن ها دریافتند تراژدی انبازه ها به میزانی که هاردین ادعا کرده بود متداول نیست و حل آن نیز به اندازه ادعا شده دشوار نیست، چرا که افراد محلی اصولاً خود به راه حلی برای مشکلات انبازه ها دست می یابند. برای مثال مشخص شد که زمین کشاورزی مشترکی در کوهستان آلپ سوییس وجود دارد که توسط گروهی از کشاورزان از سال ۱۵۱۷ در راستای منفعت فردی و عمومی گروه اداره شده است، با اینکه همه این کشاورزان زمین های کشاورزی شخصی ای را نیز در تصاحب خود داشته ا
ند. به صورت عمومی نگهداری از یک منبع مشترک جهت پایداری آن جزو منافع همه استفاده کنندگان از آن منبع به حساب می آید و به همین دلیل اصولاً طرح های اجتماعی پیچیده ای توسط خود این افراد برای رسیدن به بهینه ترین و کاراترین سیستم مدیریت منبع به وجود می آید. به همین صورت جغرافی دانی به نام داگلاس ال جانسون اظهار می کند که بسیاری از جوامع گله داران کوچ کننده خاورمیانه ای و آفریقایی به واقع «تعادلی میان موقعیت های فصلی مراتع و موجودی نسبی محلی خود ایجاد می کنند که از لحاظ بوم شناسی صحیح و بی خطر است»، که این تعادل نشان دهنده میل بیشتر آن ها به خطر کمتر در مقابل سود بیشتر است. با این حال اصولاً «چوپانان برای معضلاتی سرزنش می شدند که نتیجه رفتارهای آن ها نبود و حاصل عملکرد نیروهای بیگانه بود.» و دولت ها و سازمان های بین المللی با یافتن نمونه هایی از مشکلات مربوط به منابع مشترک در نوشته های عالمان گذشته مانند ابن خلدون به همراه تفکر رایجی که در گرایش های فرهنگی متضاد دربارهٔ افراد مهاجر وجود دارد، از کارهای هاردین برای توجیه محدودیت های اعمال شده بر دسترسی زمین ها و یکجانشینی احتمالی گله داران کوچ کننده استفاده می کنند، د
ر حالی که شواهد تجربی برای سرزنش آن ها بسیار ضعیف است. دان چتی با بررسی رابطه میان چوپانان بادیه نشین عرب و دولت سوریه در قرن ۲۰، اظهار می کند که بحث های هاردین به طرز جالبی به عنوان بنیادی ترین توجیه برای تنزل کیفیت زمین استپه در طرح های توسعه خشکی های کشور مورد قبول واقع شده است و نقش بزرگ تر استفاده های بیش از حد کشاورزان در خشک شدن زمین ها کوچک تر از حد واقع پنداشته شده چرا که با ایدئولوژی های ملی گرایانه مبنی بر مضر بودن چوپانان از لحاظ اقتصادی و حرکت رو به عقب آن ها از لحاظ اجتماعی آمیخته شده است. الینور استروم و همکارانش با در نظر گرفتن نحوه مدیریت منابع مشترک توسط اجتماعات واقعی مردم، مانند ماهیگیران و سیستم های آبیاری زمین ها و مراتع، به تعدادی از فاکتورهای مؤثر در مدیریت موفق منابع دست یافتند. یکی از این فاکتورها خود منبع است، حفاظت منابعی با مرزها و حدود مشخص (مانند زمین) بسیار راحت تر است. فاکتور دوم به نوع منبع بستگی دارد، برای حفاظت راحت منبع باید تهدید قابل درکی از تمام شدن آن حس شود و جایگزینی آن نیز دشوار باشد. سومین فاکتور حضور اجتماعی از مردم است؛ اجتماعات کوچک و با ثبات با شبکه های اجتماعی
قدرتمند و هنجارهایی در راستای حفاظت از منبع احتمال موفقیت بیشتری در حفظ منبع دارند. آخرین فاکتور وجود قوانین مناسب تنظیم شده توسط اجتماع و روش هایی است که مشوق هایی جهت استفاده مسئولانه و مجازات هایی جهت استفاده بیش از حد در بتن آن ها تعبیه شده باشد. زمانی که انبازه ها توسط افراد غیر محلی مصادره شود راه حل های پیشین دیگر جواب گو نخواهند بود. راه حل های دولتی. راه حل های دولتی در موقعیت هایی که شرایط ذکر شده در بالا وجود نداشته باشند می توانند ضروری باشند (به عنوان مثال اجتماع مردم به حدی بزرگ یا بی ثبات باشد که نتوانند شبکه اجتماعی قدرتمندی ایجاد کنند). خصوصی سازی، درونی کردن اثرات بیرونی و اعمال قوانین تنظیمی مثال هایی از دخالت های دولت می باشند. خصوصی سازی. یکی از راه حل ها برای برخی از منابع این است که منبع مشترک به دارایی خصوصی تبدیل شود، این کار برای مالک جدید انگیزه ای جهت اجرای طرح هایی برای پایداری منبع ایجاد می کند. طرفداران فلسفه و اقتصاد آزادی خواهی و آزادی خواهان کلاسیک به تراژدی انبازه ها به عنوان نمونه بارز نتیجه موقعیتی استناد می کنند که حقوق مالکیت لاکی در مورد املاک و زمین توسط دولت مصادره ش
ود (جان لاک معتقد بود مالکیت دارایی ها و املاک حق طبیعی هر انسان است). آن ها معتقدند راه حل جلوگیری از تراژدی انبازه ها این است که به هر فردی حق مالکیت و تصاحب منابع داده شود یا به بیانی دیگر دارایی ها خصوصی سازی شوند. اعمال قوانین تنظیمی. در یک مثال معمول، قوانین دولتی می توانند میزان منبع موجود و در دسترس برای استفاده هر فرد را محدود سازند. سیستم های جواز محور برای فعالیت های اقتصادی استخراجی مانند معدن کاوی، ماهیگیری، شکار، پرورش دام و برش الوار از نمونه های این رویکرد به حساب می آیند. به صورت مشابهی محدودیت های اعمال شده مربوط به آلودگی ها نمونه هایی از دخالت دولت به نیابت از انبازه ها هستند. این ایده توسط سازمان ملل متحد در نوشتن معاهده ماه، معاهده فضا و قانون دریاها استفاده شده است و همین طور توسط یونسکو در نوشتن قرارداد میراث جهان مورد استفاده قرار گرفته است، این قرارداد شامل قوانین بین المللی و مقرراتی می باشد که برخی مناطق یا منابع را به عنوان میراث مشترک نسل بشر مشخص می کند. هاردین در مقاله خود پیشنهاد می کند که راه حل معضل رشد بیش از اندازه جمعیت باید بر پایه «اجبار متقابلی که به صورت متقابل مورد ت
أیید واقع شده باشد» قرار گیرد و به «کنار گذاشتن آزادی در زمینه زاد و ولد» منجر شود. هاردین به این مقوله در کتاب «مدیریت انبازه ها» که در سال ۱۹۷۹ با مشارکت جان بیدن نوشته است بیشتر می پردازد. وی این پیشنهاد خود را در چارچوب نیاز به محدود کردن حق زاد و ولد برای حفاظت از همه حقوق انسانی دیگر بیان می کند. در حال حاضر نیز کشورهای زیادی انواعی از قوانین کنترل جمعیت را اعمال می نمایند. تاریخ دان آلمانی، یواکیم رادکو چنین می پندارد که هاردین از مدیریت سخت گیرانه دارایی های مشترک از طریق دخالت بیشتر دولت یا قوانین بین المللی حمایت می کند. در موقعیت هایی که قوانینی اقتباس گردند که حق مالکیت خصوصی را محدود می سازند، مکرراً هشدار یک تراژدی انبازه ها قریب الوقوع داده می شود. درونی سازی اثرات بیرونی. خصوصی سازی زمانی راه حلی مناسبی به حساب می آید که فردی که مالک دارایی می شود (یا حق دسترسی به دارایی را دارد)، تمام هزینه سوء استفاده از منبع را متحمل شود. همان طور که قبلاً ذکر شد اثرات بیرونی منفی (نتایج منفی مانند آلودگی هوا یا آب، که تأثیرات آن بر استفاده کنندگان از منبع به تناسب میزان استفاده آن ها نیست) از خصوصیات ناشی
از تراژدی انبازه ها است. درونی سازی اثرات بیرونی به این معنی که مطمئن شویم استفاده کنندگان از منبع هزینه کامل تبعات استفاده از آن را متحمل می شوند، می تواند گزینه جایگزینی ما بین اعمال قوانین و خصوصی سازی باشد. یکی از نمونه های اعمال این روش مالیات های مربوط به بنزین و گازوییل است که شامل هزینه های نگهداری جاده ها و آلودگی هوا نیز می شود. این راه حل می تواند انعطاف پذیری خصوصی سازی را هم زمان با مینیمم کردن میزان نظارت مورد نیاز از سمت دولت تأمین نماید. کمدی انبازه ها. در برخی موارد، سوء استفاده بیشتر از یک منبع می تواند خوب باشد. کارول ام رز، در مقاله ای در سال ۱۹۸۶ مفهوم کمدی انبازه ها را بررسی می نماید، که مختص مواردی است که دارایی عمومی مورد نظر با استفاده بیشتر نرخ بازگشت به مقیاس بیشتری خواهد داشت، به این معنی که هرچقدر تعداد افرادی که از منبع استفاده می کنند بیشتر باشد منفعتی که به هر یک از استفاده کنندگان می رسد بیشتر است. رز به تجارت و فعالیت های تفریحی گروهی به عنوان مثال هایی از کمدی انبازه ها اشاره می کند. با توجه به نظریات رز، دارایی های عمومی که خصوصیات کمدی را دارند به جای لطمه خوردن از استفاده
بیش از حد، از سرمایه گذاری های زیر حد لازم لطمه می خورند. انتقادها. دریک جنسون که یک طرفدار حفاظت از محیط زیست است اذعان می کند که از تراژدی انبازه ها به عنوان یک دست آویز سیاسی برای توجیه و رسیدن به مالکیت خصوصی استفاده شده است. وی اعتقاد دارد احزاب سمت راست سیاسی از تراژدی انبازه ها برای افزایش سرعت محصور شدن دارایی های مشترک کشورهای جهان سوم و افراد بومی در سراسر جهان استفاده می کنند که این بخشی از ۱۰ قانون اقتصادی نوشته شده تحت عنوان توافق عام واشینگتن است. وی ادعا می کند در موقعیت های واقعی افرادی که از انبازه ها سوء استفاده می کردند تهدید به دست کشیدن از این کار می شدند و اگر تهدیدها مؤثر نبود تحریم های مجازات گونه ای علیه آن ها اعمال می شد. جنسون می گوید به جای اصطلاح تراژدی انبازه ها باید از اصطلاح تراژدی شکست انبازه ها استفاده گردد. کارهای هاردین همچنین به علت نادرستی از لحاظ تاریخی مورد انتقاد قرار گرفته است چرا که ایده انتقال جمعیتی (کاهش آمار زاد و ولد و مرگ و میر در نتیجه صنعتی شدن کشورها) را در نظر نگرفته است و همچنین بین دارایی های مشترک و دارایی هایی با دسترسی آزاد تفاوتی قائل نشده است. در هم
ین راستا کارل دالمن ادعا می کند که انبازه ها به صورتی مؤثر مدیریت می شدند تا از چرای بیش از حد گله ها جلوگیری شود. همین طور سوزان جین باک کاکس معتقد است که مثال استفاده شده برای به اثبات رساندن این مفهوم اقتصادی از لحاظ تاریخی پایه های ضعیفی دارد و اطلاعات نادرستی را دربارهٔ واقعیتی منتقل می کند که این محقق نامش را «پیروزی انبازه ها» می گذارد: استفاده مشترک موفقیت آمیز از زمین برای قرن های متمادی. وی می گوید تغییرات اجتماعی و نوآوری های کشاورزی علل اصلی نابودی انبازه ها بوده اند نه رفتار مردم عادی استفاده کننده از منابع. برخی نویسندگان همچون یوچای بنکلر، می گویند با ظهور اینترنت و دیجیتال گرایی، یک سیستم اقتصادی بر پایه انبازه ها دوباره ممکن خواهد بود. یوچای در کتاب خود، ثروت شبکه ها که در سال ۲۰۰۶ منتشر شده است، می گوید قدرت پردازش ارزان در کنار شبکه ها مردم را قادر می سازند تا محصولاتی ارزشمند از طریق فرایندهای غیر-تبلیغاتی تعاملات تولید نمایند: «به عنوان انسان و به عنوان موجودات اجتماعی، نه به عنوان بازیگران بازار و از طریق سیستم مبتنی بر قیمت». او از اصطلاح اقتصاد مبتنی بر اطلاعات شبکه ای استفاده می کند ت
ا سیستمی از تولید، توزیع و مصرف دارایی های اطلاعاتی را توصیف کند. این سیستم توسط فعالیت های غیر متمرکز فردی پیش برده شده از طریق روش های توزیع یافته گسترده و غیر بازاری، که به استراتژی های بازار تکیه نمی کنند، کار می کند.
دانشگاه فناوری تنسی یکی از دانشگاه های معتبر عمومی در کوکویل، تنسی، ایالات متحده آمریکا است. این دانشگاه قبلاً با نام مؤسسهٔ پلی تکنیک تنسی (۱۹۱۵) و پیش از آن با نام دانشگاه دیکسی شناخته شده بود، به عنوان یک نهاد خصوصی در سال ۱۹۰۹ بنیادگذاری شد.
آئروسپاسیال اس آ ۳۳۰ پوما بالگرد دوموتوره چندمنظوره و ترابری تاکتیکی فرانسوی است. این بال گرد در شرکت هوانوردی سود طراحی و تولید شده و پس از ادغام شرکت سود-اویاسیون و نورد و ایجاد شرکت آئروسپاسیال تولید آن در این شرکت ادامه یافت. پوما تحت لیسانس آئروسپاسیال در رومانی و با عنوان آی ای آر ۳۳۰ و بدون لیسانس در آفریقای جنوبی با نام های دنل رویوالک و Atlas Oryx تولید شده است. موفقیت تجاری پوما موجب شد تا مدل های ارتقا یافته ای از آن مانند سوپر پوما و آ۵۳۲ کوگار نیز از دهه ۱۹۹۰ تاکنون در شرکت ایرباس هلیکوپترز تولید شوند. تاریخچه. پوما در جنگ های متعددی از جمله جنگ داخلی لبنان، جنگ خلیج فارس، جنگ مرزی جنوب آفریقا، جنگ استعماری پرتغال، جنگ های یوگسلاو، جنگ عراق و جنگ فالکلند شرکت داشته است. مدل غیرنظامی این هلیکوپتر نیز تولید شده و مورد استفاده چندین کاربر غیرنظامی قرار گرفته است. توسعه. پوما به همراه هلیکوپتر فرانسوی آئروسپاسیال غزال و هلیکوپتر انگلیسی لینکس یکی از سه هلیکوپتری بود که بر اساس قرارداد سال ۱۹۶۷ بریتانیا و فرانسه توافق شد توسط هر دو کشور تولید شده و مورد استفاده قرار گیرند. نخستین پیش نمونه پوما در سال
۱۹۶۵ پرواز کرده و آخرین نمونه های پیش از آغاز تولید انبوه در سال ۱۹۶۸ به پرواز درآمدند. نتیجه پروازهای آزمایشی رضایت بخش بود و حکایت از یک بال گرد سریع و چابک با اعتمادپذیری بالا داشت. در نتیجه تولید انبوه این هلیکوپتر در همان سال آغاز شد و در سال ۱۹۷۰ به طور رسمی وارد نیروهای مسلح فرانسه شد. پوما به یکی از بهترین طرح های هلیکوپتر تاریخ تبدیل شد و نیروهای مسلح دست کم ۴۰ کشور دنیا از این هلیکوپتر استفاده کرده اند. این هلیکوپتر که در ابتدا آلوئت ۴ نام گذاری شده بود تا سال ۱۹۸۷ در خط تولید بود و در مجموع ۶۹۷ فروند از آن ساخته شد. ویژگی ها. نیروی محرکه پوما را دو موتور توربوشفت هر یک به قدرت ۱۵۷۵ اسب بخار تأمین می کنند. حداکثر سرعت این هلیکوپتر ۲۷۳ کیلومتر بر ساعت و برد عملیاتی آن ۵۸۰ کیلومتر است. سرعت اوج گیری پوما ۷.۱ متر بر ثانیه و سقف پروازی آن هم ۴۸۰۰ متر از سطح دریاست. پروانه اصلی آن چهار پره و روتور دم آن پنج پره دارد. وزن خالی پوما ۳۵۳۶ کیلوگرم و بیشینه وزن برخاست آن ۷ تن می باشد. این هلیکوپتر سه خدمه پروازی داشته و ظرفیت حمل ۱۶ سرنشین را دارد. طول این هلیکوپتر ۱۸٫۱۵ متر و ارتفاع آن هم ۵٫۱۴ متر است.
اینسامنیوم یک گروه ملودیک دث متال فنلاندی است که از سال ۱۹۹۷ فعالیت خود را آغاز کرد. آنها در ابتدا و پیش از از قرارداد با کمپانی کندل لایت، دو ضبط دمو انجام دادند و نخستین آلبوم استودیویی خودشان را هم در سال ۲۰۰۲ منتشر کردند.
دوز بازی یا بازی دوز نه تایی Nine Men Mirris یک بازی فکری دو نفره است که با یک مقوا یا کاغذ و ۲۴ مهره در دو رنگ بازی می شود. طرحی هندسی با استفاده از چند خط روی مقوا رسم می شود و بازیکنان تلاش می کنند سه مهرهٔ خود را به ردیف در جایگاه ها بنشانند و همچنین مانع ردیف شدن مهره های حریف شوند.(ددی) این بازی را می توان با طرح دیگری که ساده تر است و هر بازیکن سه مهره دارد و به آن دوز سه تایی می گویند بازی کرد؛ ولی دوز بازی ۹ تایی پیچیده تر است و فکر بیشتری نیاز دارد. همچنین از این بازی در قهوه خانه ها نیز انجام میشود. انواع دیگر این بازی عبارتند از: دوز شش تایی، دوز نه تایی و دوز یازده تایی زمانهای قدیم به جای مهره از تعدادی سنگ به رنگهای سیاه و سفید یا در ایران از لوبیا و نخود هم استفاده می شد. دوز جد بزرگ بازی tic-tac-toe و Noughts and Crosses و Xs and Os می باشد که آنقدر معروف شده اند که به دوز هم معروفند نام این دوز متفاوت از دوز نه تایی است. دوز شش تایی. "دوز بازی شش تایی" مانند دوز بازی دوازده تایی یک بازی فکری دو نفره است که با یک مقوا و ۱۲ مهره در دو رنگ بازی می شود. طرحی هندسی با استفاده از چند خط روی مقوا ر
سم می شود و بازیکنان تلاش می کنند سه مهرهٔ خود را به ردیف در جایگاه ها بنشانند و همچنین مانع ردیف شدن مهره های حریف شوند. دوز یازده تایی. دوز یازده تایی مانند دوز بازی دوازده تایی یک بازی فکری دو نفره است که با یک مقوا و ۲۲ مهره در دو رنگ بازی می شود. طرحی هندسی با استفاده از چند خط روی مقوا رسم می شود و بازیکنان تلاش می کنند سه مهرهٔ خود را به ردیف در جایگاه ها بنشانند و همچنین مانع ردیف شدن مهره های حریف شوند. دوز سه تایی. دوزبازی سه تایی یک بازی فکری دو نفره مشابه ایکس او یا تیک تاک تو (سه به سه قطار) است که با یک صفحه و شش مهره در دو رنگ بازی می شود. طرحی هندسی، با استفاده از چند خط روی مقوا، رسم می شود و بازیکنان تلاش می کنند تا سه مهرهٔ خود را به ردیف در جایگاه ها بنشانند و همچنین مانع ردیف شدن مهره های حریف شوند. برنده، کسی است که زودتر ردیف سه تایی بسازد.
آسپارسا (asparsã) یکی از یکاهای اندازه گیری طول در ایران باستان بود که تقریبا معادل با ۱۸۷ تا ۱۹۵ متر می باشد.
طرح کاد یا طرح کار و دانش طرح و پروژه ای در نظام قدیم آموزشی ایران بود که در دهه ۱۳۶۰ و اوایل دهه ۱۳۷۰ در دبیرستان های ایران اجرا می شد. در این طرح وزارت آموزش و پرورش دانش آموزان دبیرستانی در هر هفته یک روز را برای کارورزی در یکی از مراکز صنعتی و آموزشی طی می کردند. بیشتر محصلان پسر در کارگاههای نجاری، تراشکاری، مکانیکی، کابینت سازی، قطعه سازی، داروخانه ها و غیره مشغول به کار می شدند، و دختران نیز در مدارس خود دوره های خیاطی، بافتنی و کمک های اولیه را طی می کردند. با شروع دولت ششم جمهوری اسلامی ایران و تصدی محمدعلی نجفی بر وزارت آموزش و پرورش، نظام جدید آموزش متوسطه روی کار آمد، پایه ی چهارم دبیرستان حذف و طرح کاد نیز در سال ۱۳۷۳ خورشیدی کنار گذاشته شد.
سیل (لهستانی:Роtор؛ لیتوانیایی:Tvanas؛ سیریلیک:Потоп) به دوره ای از تاریخ لهستان (مشترک المنافع لهستان-لیتوانی) در نیمه قرن ۱۷ میلادی اشاره دارد. به عبارت دیگر، این دوره از قیام خملنیتسکی در ۱۶۴۸ آغاز شده و در ۱۶۶۰ میلادی، با امضای پیمان آندوروسوف پایان می گیرد؛ یعنی، در میانه دو جنگ مهم این عصر، جنگ لهستان-روسیه و دومین جنگ شمالی، قرار دارد. در لهستان و لیتوانی این دوره با نام سیل سوئدی (لهستانی:Potop szwedzki؛ لیتوانیایی:Švedų tvanas) نامیده می شود. این نام نخستین بار در کتاب سیلاب اثر هنریک سینکیه ویچ عمومیت یافت. در این جنگ بزرگ، مشترک المنافع لهستان-لیتوانی حدود ۴۰٪ از جمعیت خود و نیز اعتبارش به عنوان یک ابرقدرت را برای همیشه از دست داد. به گفته مورخان، آسیب وارد شده به لهستان در آن زمان از آسیب وارد شده به این کشور در جنگ جهانی دوم بیش تر بود. به گفته لهستانی ها، ارتش سوئد طی این تهاجم وسیع، که به فتح لهستان انجامید، کالاها و سرمایه های گرانبهای این کشور را غارت کردند و به کشور خود بازگرداندند. ورشو، پایتخت لهستان، به کلی توسط سوئدی ها ویران شد؛ به طوری که، با پایان جنگ از جمعیت این شهر تنها ۲۰۰۰ نفر بر
جای ماند. برپایه آمار اقتصادی لهستان در سال ۲۰۱۲ میلادی، خسارات وارده بر لهستان طی این جنگ، حدود ۴ میلیارد زلوتی برآورد شده است. ارتش سوئد طی این جنگ در لهستان، ۱۸۸ شهر، ۸۱ قلعه و ۱۳۶ کلیسا را ویران کرد.
هات بلاست گونه ای از پیش گرم کن هوا می باشد که جهت گرم کردن هوای ورودی به کوره بلند در استخراج فلزات یا در سایر فرایندهای متالورژی به کار می رود. از آنجا که استفاده از این پیش گرم کن میزان سوخت مصرفی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد، هات بلاست یکی از مهمترین فناوری های توسعه یافته در طول انقلاب صنعتی بود. فناوری هات بلاست همچنین باعث افزایش دمای کوره می شود که این امر ظرفیت کوره ها را افزایش می دهد. این دستگاه نخستین بار توسط جیمز نیلسون در سال ۱۸۲۸ در یک کوره استخراج آهن در اسکاتلند به کار گرفته شد، اما بعدها در سایر زمینه ها از جمله کوره آهن خالص نیز به کار برده شد. برای اولین بار، این فرایند با ذخیره متناوب گرما از گاز خروجی دودکش کوره در مجرایی پوشیده شده با آجر نسوز و شامل محفظه های متعدد، و سپس دمیدن هوای احتراق از طریق محفظه گرم کار می کرد. بعداً مونوکسیدکربن موجود در گاز دودکش سوزانده شد تا گرمای بیشتری ایجاد کند. تاریخچه. اختراع و گسترش. جیمز نیلسون، که سرپرست سابق شرکت گازی گلاسگو بود، اولین سیستم پیش گرم کن انفجار برای کوره آهن اختراع کرد. وی دریافت که با افزایش دمای هوای ورودی تا ۳۰۰ درجه فارنها
یت، می تواند مصرف سوخت را از ۸٫۰۶ تن ذغال سنگ به ۵٫۱۶ تن زغال سنگ به ازای هر تن آهن تولید شده کاهش دهد یا حتی با افزایش دما این مقدار سوخت را نیز کمتر کند. وی، با شرکایی از جمله چارلز مکینتاش، این دستگاه را در سال ۱۸۲۸ ثبت اختراع کرد. در ابتدا مجرای گرمایش از صفحات آهن فرفورژه ساخته می شدند، اما این مواد به مرور زمان اکسید می شدند، از این رو او یک ظرف چدنی را جایگزین صفحات آهنی کرد. بر اساس یک ثبت اختراع در ژانویه ۱۸۲۸ ، توماس باتفیلد ادعا کرد که او مخترع فرایند هات بلاست است، این امر باعث شد تا نیلسون و شرکایش درگیر اختلافات ثبت حق امتیاز شوند، اما در نهایت نیلسون برنده ی دعوی حق ثبت اختراع شد و امروزه او به عنوان مخترع هات بلاست شناخته می شود.گسترش این فناوری در سراسر انگلیس نسبتاً کند بود. تا سال ۱۸۴۰، تنها ۵۸ تولید کننده آهن با پرداخت هزینه حق امتیاز به مبلغ ۳۰۰۰۰ پوند در سال ، مجوز استفاده از این فناوری را گرفته بودند. تا زمان انقضای پرونده ثبت اختراع، ۸۰ مجوز برای تولید گرفته شد. در سال ۱۸۴۳، درست پس از انقضای پرونده ،۴۲ کوره از ۸۰ کوره در جنوب استافوردشایر از هات بلاست استفاده می کردند و روند تبدیل کور
ه‎ ها در جنوب ولز نیز حتی کندتر بود. از دیگر مزایای هات بلاست این بود که اجازه می داد به جای کک از زغال سنگ خام استفاده شود. این امر سبب شد در اسکاتلند، ذوب سنگ آهن نسبتاً ضعیفی موسوم به "بلک بند" سودآوری مناسبی داشته باشد. همچنین این فناوری باعث افزایش میزان تولید روزانه کوره ها شد. برای مثال میزان تولید کارخانه های آهن آلات کالدر در اسکاتلند از ۵.۶ تن در روز در سال ۱۸۲۸ به ۸.۲ تن در سال ۱۸۳۳ افزایش یافت، که باعث شد اسکاتلند کم هزینه ترین منطقه تولید فولاد در انگلیس در دهه ۱۸۳۰ باشد. کوره های هات بلاست اولیه مشکلات زیادی داشتند، زیرا انبساط و انقباض ناشی از حرارت کوره می توانست باعث شکستگی لوله ها شود. با ایجاد غلتک هایی برای نگهداری این لوله ها تا حدودی این مشکل برطرف شد. همچنین لازم بود که روش های جدیدی برای اتصال لوله های احتراق به نازل ورودی کوره طراحی شود، زیرا دیگر استفاده از چرم عملی نبود. سرانجام از این فناوری در مبدل های حرارتی از نوع احیاکننده(regenerative heat exchangers)، مانند کوره کوپر (که هوای ورودی به کوره را با حرارت ناشی از گاز دودکش گرم می کند و در کوره های مدرن کاربرد دارد) و یا در کوره ب