Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میرزا محمدتقی میر کازرونی مشهور به محمدتقی میر (۱۲۹۴ در کازرون - ۱۳۷۵ در شیراز) پزشک جراح، شاعر، نویسنده و مدرس دانشگاه ایرانی بود. وی بنیانگذار بیمارستان دکتر میر به عنوان نخستین بیمارستان خصوصی در شیراز بود. میر اولین رئیس سازمان نظام پزشکی شیراز در دورهٔ پهلوی دوم بود. زندگی و تحصیلات. محمدتقی میر در سال ۱۲۹۴ در کازرون زاده شد. او فرزند میر ابوطالب کازرونی، از تجّار کازرون بود و پس از پایان تحصیلات مقدماتی در زادگاهش، به تحصیل در رشتهٔ پزشکی در دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه تهران پرداخت. مدرک دکتری عمومی خود را در سال ۱۳۱۷ و مدرک تخصص جراحی خود را در سال ۱۳۲۴ از دانشگاه تهران کسب کرد و برای ادامهٔ تحصیلات راهی اروپا و آمریکا شد. او پس از اخذ مدرک فوق تخصصی جراحی از دانشگاه کلرادو به ایران بازگشت. سوابق و اقدامات. میر پس از انتخاب به عنوان رئیس بیمارستان سعدی شیراز از تهران به شیراز نقل مکان کرد و همزمان به تدریس در دانشکده پزشکی دانشگاه شیراز مشغول شد. دکتر میر در سال ۱۳۴۸ به عنوان نخستین رئیس سازمان نظام پزشکی شیراز انتخاب شد و پس از آن یک دوره دیگر نیز به این سمت منصوب شد. وی در سال ۱۳۵۸ بیمارستان دکتر میر را ب
ه عنوان نخستین بیمارستان خصوصی شهر شیراز تأسیس کرد. درگذشت. محمدتقی میر در سال ۱۳۷۵ درگذشت و در باغچهٔ شاه داعی الله شیراز به خاک سپرده شد. آثار. آثار و کتب دکتر میر به شرح زیر است:
مسجد و مدرسه حاج صفرعلی در ضلع جنوب غربی بلوار چای کنار، تقاطع خیابان دارایی در شهر تبریز واقع است. این مسجد در ضلع شمالی حیاط مدرسه حاج صفر علی، در یمنی دوز بازار، واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۵۸۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. نامگذاری. این مسجد به نام بانی فعلی آن، بازرگان معاصر نایب السطنه، حاج صفرعلی خوئی، خوانده شده است. تاریخ بنا. تاریخ ساخت این مسجد به زمان صفویه بر می گردد؛ و در زمان نایب السلطنه، عباس میرزا به صورت فعلی بازسازی شده است. معماری. این مسجد دارای گنبدی بلند با مناره ای منقش به کاشی های آبی رنگ، که کلاهک و قسمتی از بالای آن فرو ریخته است. ساختمان این مسجد در حد اعلای تقارن و استحکام بناء شده است. با وجود اینکه در سیل معروف سال ۱۲۸۸ ه. ق تا بیشتر از نصف فضای مسجد را پر کرده بود ولی خوشبختانه آسیبی به آن نرسید.
پاکده (به تاتی: "پایده") روستایی در استان گیلان، در نیمه شرقی شهرستان رودبار ،۳۰کیلومتری جهت شرقی شهر لوشان، مرکزبخش عمارلو، شهرجیرنده، است. پاکده از توابع بخش عمارلو از شهرستان رودبار در استان گیلان واقع در ۳۰ کیلومتری لوشان می باشد. این روستا در جنوب غربی جیرنده جای گرفته است. بافت سنتی و تاریخی روستای پاکده در اثر زلزله مهیب ۳۱ خرداد سال ۱۳۶۹ به کل ویران گشت و تعداد زیادی از مردم نیز جانشان را از دست دادند. زبان مردم پاکده تاتی است. مردمان این روستا شامل اقوام های مختلف ایرانی است که در اثر مهاجرت به این روستا ماندگار شدند و هر یک از این اقوام با نام خاصی در این روستا از دیگر قومیت ها متمایز می شوند برای مثال قزوینی ها، کردها، سیدها، چاقری ها، جافری ها، بلنگ ها و ترک ها، البته تعداد قومیت ها کم نیست و موارد فوق بخشی از تمام موارد است. بر اساس کتاب تاریخ گیلان و دیلمستان میر ظهیرالدین مرعشی در بخشی از این کتاب که ایشان از سفر خویش یاد می کنند از روستای پاکده که دقیقاً با همین اسم از آن یاد شده است دوبار نام می برند، تاریخ تألیف این کتاب به قرن نهم هجری قمری بر می گردد و این بدان معناست که روستای پاکده دارای
حداقل قدمتی ۶۰۰ ساله است.
ایشتوان سوم(زادهٔ ۱۱۴۷- مرگ ۴ مارس ۱۱۷۲) پادشاه مجارستان، کرواسی و دالماسی بود. او بزرگترین پسر گزای دوم بود و پدر مادرش هم لویی هفتم بود.و در خردسالی به پادشاهی رسید. بزرگترین چالش او با عمویش بود که با پشتیبانی امپراتوری روم شرقی مدعی تاج و تخت بود. او توانست تاج و تخت خود را نگاه دارد، ولی دالماسی و کرواسی را به ناچار به روم شرقی واگذاشت و هرگز نتوانست این سرزمین ها را پس بگیرد.
شبدیز (به معنی "شب رنگ" و "شب مانند") اسب سیاه رنگ خسرو پرویز بود شبدیز بسیار مورد علاقهٔ خسرو بود و گفته بود هرکس خبر مرگ شبدیز را بیاورد اعدام خواهد کرد. طبق داستانی که قدیمی ترین آن در شعر عربی خالد بن فیاض است، پس از مرگ شبدیز باربد قطعه ای بسیار غمناک برای خسرو پرویز اجرا کرد و در آن به تلویح به این خبر اشاره کرد، خسرو پرویز این را فهمید و گریست و گفت «شبدیز مرد!» و باربد گفت «این را [=خبر مرگ شبدیز] شاه گفت» و بدین ترتیب از مرگ رهایی یافت. مشابه این داستان در منابع دیگر نیز آمده است.
شبدیز واژه ای به معنی "شب رنگ" است و به این موارد اشاره دارد:
شکسپیر و شرکا نام دو کتاب فروشی مستقل از هم در ساحل چپ پاریس است. این کتاب فروشی اولین بار در ۱۷ نوامبر ۱۹۱۹ توسط "سیلویا بیچ" در "خیابان هشتم دوپویترن" بازگشایی شد و پس از مدتی در سال ۱۹۲۲ به محل بزرگتری در خیابان دوازدهم اودئون در منطقهٔ ۶ پاریس نقل مکان کرد. در طول دههٔ ۱۹۲۰، این کتاب فروشی به پاتوقی برای نویسندگانی چون "ازرا پاوند"، "ارنست همینگوی"، "ویلیام اس. باروز"، "جیمز جویس" و "فورد مادوکس فورد" بدل شد. در سال ۱۹۴۱ در دوران اشغال پاریس توسط آلمان این کتاب فروشی بسته شده و دیگر دوباره باز نشد. کتاب فروشی دوم در خیابان سی وهفتم بوشری، واقع در منطقهٔ ۵ پاریس قرار گرفته است. این کتاب فروشی که در سال ۱۹۵۱ توسط "جرج ویتمن" افتتاح شد، در اصل «لو میسترال» نام داشت اما در سال ۱۹۶۴ برای ادای احترام به کتاب فروشی "سیلویا بیچ" به «شکسپیر و شرکاء» تغییر نام داد. امروزه این فروشگاه هم به عنوان کتاب فروشی معمول و هم به عنوان پاتوق کتاب خوانی در زمینهٔ تخصصی ادبیات انگلیسی خدمات می دهد. این فروشگاه در فیلم پیش از غروب اثر "ریچارد لینکلیتر" و نیمه شب در پاریس اثر "وودی آلن" مورد تأکید قرار گرفته است. کتاب فروشی سیلو
یا بیچ. "سیلویا بیچ"، آمریکایی مقیم خارج اهل نیوجرسی کتاب فروشی «شکسپیر و شرکاء» را در سال ۱۹۱۹ در خیابان هشتم دوپویترن پاریس تأسیس کرد. این فروشگاه به عنوان کتابخانهٔ قرضی و همچنین کتاب فروشی فعالیت می کرد. "بیچ" در ۱۹۲۱ به یک مکان بزرگتر در خیابان دوازدهم اودئون نقل مکان کرد که فروشگاه تا سال ۱۹۴۱ در همین مکان باقی ماند. در طول این مدت، این فروشگاه به رومرکز فرهنگ ادبی و نوگرایی انگلیسی-آمریکایی در پاریس بدل شد. نویسندگان و هنرمندان «نسل گمشده»، مانند "ارنست همینگوی"، "ازرا پاوند"، "اسکات فیتزجرالد"، "گرترود استاین"، "جرج آنتیل" و "من ری" زمان زیادی را در «شکسپیر و شرکاء» می گذراندند. این فروشگاه توسط "جیمز جویس" که از آن به عنوان دفتر کار خود استفاده می کرد به «استراتفورد در اودئون» ملقب گشته بود. کتاب های «شکسپیر و شرکاء» کیفیت بالایی داشته و منعکس کنندهٔ ذوق ادبی شخص "سیلویا بیچ" بود. در پاریس جشن بیکران "همینگوی" از «شکسپیر و شرکاء» با همان ساکنین ادبی اش یاد شده است. در این کتاب فروشی مراجعان می توانستند کتاب های بحث برانگیزی نظیر فاسق خانم چترلی اثر "دیوید هربرت لارنس"، که در انگلستان و ایالات متحده م
منوع شده بود را خریده یا امانت بگیرند. با وجودی که اولیس "جیمز جویس" در ایالات متحده و انگلستان ممنوع اعلام شده بود، بیچ در سال ۱۹۲۲ اولین ناشری بود که آن را منتشر کرد. ویرایش های بعدی از اولیس در سال های بعد تحت مشخصات ناشر «شکسپیر و شرکاء» منتشر شد. شکسپیر و شرکای اصلی در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰، در دوران اشغال فرانسه توسط آلمان در دوران جنگ جهانی دوم بسته شد . گفته می شود ممکن است به این دلیل دستور تعطیلی فروشگاه رسیده باشد که "سیلویا بیچ" آخرین نسخهٔ رستاخیز فیلیگان "جیمز جویس" را به یک افسر آلمانی نداد. وقتی جنگ تمام شد، "ارنست همینگوی" فروشگاه را «شخصاً آزاد کرد»، با این وجود فروشگاه هرگز بازگشایی نشد. کتاب فروشی جورج ویتمن. در سال ۱۹۵۱ کتاب فروشی انگلیسی زبان دیگری در ساحل چپ پاریس توسط "جرج ویتمن" آمریکایی، تحت نام «لو میسترال» بازگشایی شد. محل آن، مکان یک صومعهٔ قرن شانزدهمی، در خیابان سی وهفتم بوشری، در نزدیکی میدان سن-میشل، در چند قدمی سن، کلیسای نوتردام و ایل دولاسیته است. درست همانند «شکسپیر و شرکا»ی اصلی، این فروشگاه نیز به یک نقطهٔ کانونی برای فرهنگ ادبی کولی وار پاریس و بسیاری از نویسندگان نسل بیت، از جم
له "آلن گینزبرگ"، "گرگوری کورسو" و "ویلیام اس. باروز" بدل گردید. در سال ۱۹۶۴، پس از مرگ "سیلویا بیچ"، "ویتمن" برای ادای احترام به جسارت اولیه، نام فروشگاهش را به «شکسپیر و شرکاء» تغییر داد. او نام کتاب فروشی را «رمانی در سه کلمه» می داند و این ریسک را «آرمانشهر سوسیالیستی در لباس مبدل یک کتاب فروشی» می خواند. مشتریان این کتاب فروشی کسانی نظیر "هنری میلر"، "آنائیز نین" و "ریچارد رایت" بوده اند. این کتاب فروشی شامل امکانات خواب با ۱۳ تخت بوده، و "ویتمن" مدعی است که در طول سالیان بیش از ۴۰،۰۰۰ نفر در فروشگاه خوابیده اند. فعالیت های منظمی که در کتاب فروشی رخ می دهد شامل مراسم چای یکشنبه، شعرخوانی و نشست های نویسندگان است. در حال حاضر سیلویا بیچ ویتمن، دختر ویتمن، فروشگاه را اداره می کند. سیلویا بیچ ویتمن. هم اکنون گردانندهٔ فروشگاه "سیلویا بیچ ویتمن"، دختر "جرج ویتمن" است که ادارهٔ فروشگاه را با همان رویهٔ پدرش ادامه داده و اجازه می دهد نویسندگان جوان در فروشگاه به کار و زندگی بپردازند. او همچنین بی ینال جشنوارهٔ ادبیای راه انداخته که پذیرای نویسندگانی همچون "پل استر"، "سیری هاستودت"، "جانت وینترسن"، "جونگ چانگ"
و "مرجان ساتراپی" است. "سیلویا ویتمن" همچنین در قسمت های پاریس شوی خیلی خیلی دیروقت با کریگ فرگوسن ظاهر شد که در ۱ اوت ۲۰۱۱ روی آنتن رفت.
لاسلوی دوم(زادهٔ ۱۱۳۱- مرگ ۱۴ ژانویهٔ ۱۱۶۳) پادشاه مجارستان بود. لاسلو دومین پسر بلای دوم بود. او با یاری امپراتوری روم شرقی و برای به دست آوردن تاج و تخت با ایشتوان سوم جنگید. بسیاری از اشراف مجارستان نیز وی را پادشاه برحق می شمردند. ولی کلیسای کاتولیک نیز پادشاهی وی را به رسمیت نمی شناختند. او بر اثر مسمومیت کشته شد و پیکرش را در سکش فهروار به خاک سپرده شد.
بریانی حیدرآبادی یک بشقاب برنج باسماتی و گوشت بز می باشد. گاهی از گوشت مرغ به جای گوشت بز استفاده می شود که به بریانی مرغ معروف است. ترکیب غذاهای مغولی یا گورکانیان هند و آندرا پرادشی در آشپزخانهٔ نظام حیدرآباد، حاکم قلمرو تاریخی حیدرآباد، منجر به پیدایش بریانی حیدرآبادی شد. تاریخچه. حیدرآباد در دهه ۱۶۳۰ توسط مغول ها فتح شد و مغول ها بر آن حکومت کردند. در نتیجه سبک های آشپزی مغولی با سبک های محلی برای ایجاد غذاهای حیدرآبادی در هم آمیخته شد. فولکلور محلی در اواسط قرن ۱۸ در طی یک سفر شکار، بریانی حیدرآبادی را به سرآشپز نظام اول، نظام الملک، آصف جاه اول نسبت می دهد. در سال ۱۸۵۷، زمانی که امپراتوری مغول در دهلی افول کرد، حیدرآباد به عنوان مرکز فرهنگ آسیای جنوبی ظاهر شد، که منجر به ترکیبی از نوآوری ها در بریانی حیدرآبادی شد. علیرغم افسانه هایی که بریانی حیدرآبادی را به سرآشپز نظام نسبت می دهند، منشأ بریانی جنوب هند است و از انواع "پلو" که توسط بازرگانان عرب به جنوب آسیا آورده شده است، درست می شود. مواد تشکیل دهنده. مواد تشکیل دهندهٔ این غذا شامل برنج باسمتی، گوشت، ماست، پیاز، ادویه جات، لیمو، زعفران، گشنیز و پیاز
سرخ کرده به عنوان چاشنی می باشد. بهترین نوع گوشت برای استفاده در بریانی، گوشت مرغ، گوشت بز و بره می باشد.
ژان-ژاک سروان شرایبر اندیشمند معروف فرانسوی و نویسنده کتاب هایی همچون تکاپوی جهانی (کتاب) و تکاپوی آمریکایی بود. وی سال ها در نشریه اکسپرس L'EXPRESS فعالیت داشته و مقالات معروفی در دهه های ۵۰ تا هفتاد میلادی ارائه کرده است که از معروفترین آنها می توان به انتقاد از فشار فرانسه بر الجزایری ها در آن در سال ۱۹۵۷ نام برد. وی در سال ۲۰۰۶ در فرانسه و بر اثر سکته چشم از جهان فرو بست
احمد آزاد ( – ۳۱ شهریور ۱۴۰۰) خواننده، ترانه سرا و مجری اهل ایران بود. ترانهٔ «"ساقی"» از آثار معروف اوست. زندگی نامه. ابتدای زندگی. احمد آزاد در ۱۷ فروردین ۱۳۴۰ در روستای خمک استان سیستان و بلوچستان متولد شد. وی در کودکی به همراه خانواده به اصفهان رفت و دوران دبستان و دبیرستان را در آن جا سپری کرد. او از طرف پدربزرگش با نوای ساز آشنا شد و از همان دوران کودکی، به موسیقی علاقه نشان داد. وی در ۱۱ سالگی، به کلاس های اساتید برجستهٔ موسیقی چون جلیل شهناز و حسن کسائی راه پیدا کرد و علاوه بر آن، به فراگیری ردیف ها و دستگاه های موسیقی ایران نزد تاج اصفهانی و سلفژ نزد هوشنگ بهشتی پرداخت. مهاجرت و فعالیت حرفه ای. احمد آزاد پیش از انقلاب ۱۳۵۷، به لس آنجلس مهاجرت کرد و به تحصیل در رشته های مهندسی برق، مهندسی پرواز و روانشناسی اجتماعی در آمریکا پرداخت. او همزمان فراگیری مبانی موسیقی ملی را نیز نزد حبیب الله بدیعی، مهدی تاکستانی و سیاوش زندگانی تکمیل کرد. وی همچنین به تمرین ردیف های آوازی موسیقی ایرانی همچون ردیف آوازی عبدالله دوامی، میرزا عبدالله فراهانی، محمود کریمی و دیگر استادان پرداخت. آشنایی بیشتر احمد آزاد با موسیقی
ایرانی و روش خواندن و اجرای ردیف های موسیقی، پس از مهاجرت ایرج خواجه امیری و اکبر گلپایگانی به آمریکا آغاز شد. او در این عرصه از آموزش های موسیقی دانانی چون محمد حیدری و لقمان ادهمی نیز بهره گرفت. اولین ترانهٔ احمد آزاد به نام «"ساقی"» در سال ۱۳۶۴، توسط شرکت ترانه به بازار عرضه شد. وی همچنین در رشته های دیگری چون خلبانی، متافیزیک و هیپنوتیزم بالینی تحصیل کرد. او همچنین تهیه کننده و مجری برنامهٔ «"بامداد آدینه"» بود که در هر قسمت به گفتگو با یکی از چهره های موسیقی می پرداخت. این برنامه، بامداد هر جمعه از تلویزیون پارس پخش می شد. درگذشت. احمد آزاد طی عمل جراحی در بیمارستانی در لس آنجلس، در ۳۱ شهریور ۱۴۰۰ بر اثر ایست قلبی درگذشت. پیکر او با هماهنگی دفتر منافع ایران در آمریکا، در سکوت خبری به ایران منتقل شد و در ۱۰ آبان ۱۴۰۰ (۱ نوامبر ۲۰۲۱) در باغ رضوان اصفهان، قطعهٔ ۳۴، بلوک F10 باحضور خانواده اش و برخی هنرمندان به خاک سپرده شد.
موری نیوتن رتبارد (زاده ۲ مارس ۱۹۲۶ – درگذشته ۷ ژانویه ۱۹۹۵) اقتصاددان، تاریخدان و نظریه پرداز سیاسی امریکایی است. رتبارد از چهره های نامدار مکتب اتریشی اقتصاد بود که با طرح گونه ای از آنارشیسم بازار آزاد، که خود آن را آنارکو-کاپیتالیسم می نامید، بر جنبش لیبرترین آمریکا و اندیشه ی معاصر لیبرترین و لیبرالیسم کلاسیک تأثیر بنیادین گذاشت. رتبارد بیش از بیست کتاب نوشته است و از او به عنوان چهره ای مهم در جنبش لیبرتارین آمریکا یاد می شود. رتبارد بر اساس مفهوم ترتیب آنی مکتب اتریش، هواداری از اقتصاد آزاد در خلق پول، و محکوم کردن برنامه ریزی متمرکز، از حذف کنترل قاهرانه ی جامعه و اقتصاد به دست دولت مرکزی دفاع می کرد. او نیروی انحصاری دولت را بزرگترین خطر برای آزادی و رفاه بلندمدت مردم می دانست و حکومت را «سازمانی متشکل از ابزار سیاسی» و محلی برای غیراخلاقی ترین، بی پرواترین و خودخواه ترین افراد در هر جامعه می دانست که در کار چپاول سیستماتیک مردمان آزاد است. راتبارد نتیجه گرفت که همه خدمات انحصاری ارائه شده توسط دولت ها می تواند به گونه ای بهتر از سوی بخش خصوصی ارائه شود. او بسیاری از مقررات و قوانینی را که ظاهراً برا
ی «منفعت عمومی» وضع شده را قدرت ربایی های خودخواهانه توسط بوروکراتهای دولتی توطئه گر می دید که خود را به طرز نامحدودی بزرگ می کنند، به گونه ای که گویی تابع مکانیسم قیمت نیستند. راتبارد می گفت ناکارآمدی هایی در خدمات دولتی وجود دارد و اظهار می کرد که اگر خدمات بر اساس رقابت در بخش خصوصی ارائه شود، مکانیسم قیمت می تواند آن ها را حذف کند. راتبارد به همین اندازه شرکت گرایی دولتی را محکوم کرد و بسیاری از مواردی را نقد می کرد که در آن ها نخبگان کسب و کار با قدرت انحصاری دولت برای تأثیرگذاری بر قدرت و سیاست تنظیمی به نحوی که در برابر رقبایشان به ایشان نفع برساند، همکاری می کردند. او استدلال می کرد که مالیات گیری نمادی از دزدی اجباری در مقیاس بزرگ، و «انحصار زوری» برای ممنوع کردن خرید داوطلبانه خدمات کارامدتر دفاعی و قضایی از تأمین کنندگان رقیب است. او بانکداری مرکزی و بانکداری ذخیره کسری تحت نظام پول فیات را شکلی از اختلاس قانونی شده مورد حمایت دولت می داند و معتقد است که این نظام پولی با اصول و اخلاقیات لیبرترین در تضاد است. رتبارد با دخالتگرایی نظامی، سیاسی و اقتصادی در امور دیگر کشورها مخالف بود. زندگی شخصی. موری
ررتبارد از دیوید و ری راتبارد به دنیا آمد. والدین او یهودیانی بودند که از لهستان و روسیه به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند. پدرش شیمی دانی مهاجر یهودی از لهستان و مادرش مهاجری یهودی روس بود. پس از ورود به دانشگاه کلمبیا، لیسانس خود را در رشته ریاضیات و اقتصاد در ۱۹۴۵ و فوق لیسانس را در ۱۹۴۶ دریافت کرد. دکترای اقتصاد خود را در ۱۹۵۶ زیر نظر جوزف دورفمن در ۱۹۵۶ دریافت کرد. راتبارد، افزون بر فلسفه، تاریخ و اقتصاد و برخی موضوعات دیگر، شطرنج، معماری کلیسایی سبک باروک آلمان و جازهای نخستین را بسیار دوست می داشت. او مخالف و منتقد تباهیدن جاز و آوازهای مردم پسند و تبدیل آن به موسیقی راک و بیباپ بود. راتبارد به قانونی باور داشت که مطابق آن مردم گرایش دارند که در آنچه بدترین در آنند، تخصص یابند. مثلاً هنری جرج در همه کاری بسیار خوب بود به جز زمین، اما در ۹۰٪ اوقات به نگارش دربارهٔ زمین می پرداخت. فریدمن در همه کاری بسیار خوب بود به جز پول، اما تمرکزش بر پول بود! در ۱۹۵۳ و در شهر نیویورک او با جواَن شوماخر ازدواج کرد، کسی که راتبارد، او را چهارچوب اصلی زندگی و کارش قلم داد می کرد. سرانجام راتبارد در ۱۹۹۵ در منهتن بر اثر
حمله قلبی درگذشت. مرثیه نامه نیویورک تایمز راتبارد را چنین معرفی کرد: «اقتصاددان و فیلسوفی اجتماعی که پرحرارت به دفاع از آزادی فردی در برابر مداخلات دولت می پرداخت.» نوشته های راتبارد. راتبارد از منتقدین سرسخت اندیشه اقتصادی کینزی و نظریه فایده گرایی جرمی بنتام فیلسوف بود. در عوض روش خودش مبتنی بر این نگاه بود که نظریه اقتصادی اتریشی اثبات درستی پیامد عملی این واقعیت است که انسان ها در عمل هدفمند مشغول می شوند. راتبارد با توجه به نظرهای بازار آزادیش، استدلال کرد که حتی دفاع ملی و حفاظت از افراد باید در بازاری رقابتی و بدون انحصار اجباری دولت عرضه شود. راتبارد در "انسان، اقتصاد و حکومت" انواع مختلف مداخله حکومت را به سه رده تقسیم می کند: «مداخله توهمی»، که مداخله در فعالیت های غیر مبادله ای خصوصی؛ «مداخله دودویی»، که مبادلهٔ بین افراد و حکومت به زور است؛ و «مداخله مثلثی»، که مبادلهٔ بین افراد به اجبار دولت است. بنا به سنفرد آیکیدا، نوع شناسی راتبارد «شکاف ها و ناسازگاری هایی را که در فرمولبندی اصلی میزس به نظر می رسید را حذف می کند.» راتبارد در "قدرت و بازار" می نویسد که نقش اقتصاددان در بازار آزاد محدود است
ولی نقش و قدرت اقتصاددان در دولتی که به طور پیوسته در اقتصاد دخالت می کند گسترش می یابد، زیرا مداخله مشکلاتی را به راه می اندازد که نیاز به بررسی و توصیه سیاست های بیشتر دارد. راتبارد استدلال می کند که این منفعت شخصی ساده باعث می شود بسیاری از اقتصاددانان نسبت به مداخلهٔ فزایندهٔ دولت تعصب داشته باشند. راتبارد به قانونی باور داشت که مطابق آن مردم گرایش دارند که در آنچه بدترین در آنند، تخصص یابند. مثلاً هنری جرج در همه کاری بسیار خوب بود به جز زمین، اما در ۹۰٪ اوقات به نگارش دربارهٔ زمین می پرداخت. فریدمن در همه کاری بسیار خوب بود به جز پول، اما تمرکزش بر پول بود! دیدگاه های اخلاقی و سیاسی. راتبارد در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ پرسید در اقتصاد لسه فر، چرا حفاظت پلیس خصوصی نتواند جای خدمات حفاظتی دولت را بگیرد و در ۱۹۴۹ به این نتیجه رسید که این شدنی است. او تحت تأثیر آنارشیست های فردگرای آمریکایی قرن نوزدهم نظیر لیسندر اسپونر و بنجامین تاکر و اقتصاددان بلژیکی گوستاو دو مولیناری بود که در این باره می نوشتند که یک سیستم چگونه می تواند کار کند. در نتیجه او «اقتصاد "لسه فر" میزس را با نظرات مطلق گرایانه در خصوص حقوق بشر و نفی
حکومت» از آنارشیست های فردگرا ترکیب کرد. راتبارد در خصوص مسئلهٔ اخلاق، از میزس جدا شد، چون میزس ترجیح می داد از مباحث اخلاقی پرهیز کند و نشان دهد که قوانین اقتصادی مداخله گرا از دستیابی به اهداف شان بازمانده اند. راتبارد معتقد بود که قوانین مداخله گرا در واقع به برخی از جمله حتی افرادی که ممکن است مخرب باشند منفعت می رسانند، و نتیجتاً بنیانی اخلاقی برای بازار آزاد ضروری است. اصل او «خود مالکیتی» بود. او با اعمال این اصل به قانون قرارداد، نوشت که این اخلاقی نیست که مردم با قرارداد خود را به بردگی بکشند. دیدگاه های اخلاقی راتبارد، همچنین تحت تأثیر لیبرالیسم کلاسیک و امپریالیسم ستیزی راست قدیم قرار داشت. راتبارد در ۱۹۵۴، در کنار چندین دانشجوی دیگر لودویگ فن میزس، چون جورج ریسمن و رالف ریکو، در ارتباط با آین رند بنیان گذار آبجکتیویسم قرار گرفتند. او به زودی از رند جدا شد، و بین دیگر چیزها، نوشت که نظرات او آن طور که اعلام می کرد اصیل نبود ولی به ارسطو، تامس آکویناس و هربرت اسپنسر شباهت داشت. راتبارد در ۱۹۵۸ پس از انتشار رمان اطلس شورید از رند، راتبارد نامه ای به او نوشت و کتابش را «گنج خانه ای بی پایان،» و «نه ت
نها بهترین رمانی که نوشته شده، بلکه یکی از بهترین کتاب های داستانی یا غیرداستانی که نوشته شده،» خواند. او همچنین نوشت که «شما زمینهٔ حقوق طبیعی و فلسفهٔ حقوق طبیعی را به من معرفی کردید،» که او را برانگیخت «سنت افتخارآمیز حقوق طبیعی» را بیاموزد. رتبارد چند ماه دیگر هم دوباره به حلقهٔ او پیوست، ولی به زودی به دلیل تفاوت های متعدد با رند از جمله دفاع راتبارد از آنارشیسم از او جدا شد. بعدها، راتبارد حلقهٔ رند را در نمایشنامهٔ "موتسارت یک سرخ" بود و نوشته «جامعه شناسی فرقهٔ این رند» هجو کرد. او در سال های بعد دیدگاه های اخلاقی و سیاسیش را به طور کامل توسعه داد. شلدن ریکمن او را «نظریه پرداز پیشروی لیبرترینسم لاکی رادیکال که با اقتصاد اتریشی آمیخته، که نشان می دهد که بازارهای آزاد کامیابی گسترده، همکاری اجتماعی و هماهنگی اقتصادی ایجاد می کنند بدون انحصار، رکود یا تورم های شدید که ریشه شان را می توان در مداخله دولت دید» توصیف می کند. او این ها را به دیدگاه های مدرن تر مربوط می کرد و نوشت: «در بدنه اندیشه شناخته شده به نام 'اقتصاد اتریشی'، توضیحی علمی برای کار کردن بازار آزاد (و نتایج مداخله دولت در آن بازار) وجود دا
رد که آنارشیست های فردگرا می توانند به آسانی از آن در ولتانشاوئونگ سیاسی و اجتماعیشان بهره ببرند.» راتبارد با آنچه بیش از حد تخصصی سازی دانشگاه ها می دانست مخالف بود و خواستار آمیختن حوزه های اقتصاد، تاریخ، اخلاق و علوم سیاسی به منظور ایجاد یک «علم آزادی» بود. راتبارد پایه اخلاقی جایگاه آنارکو-کاپیتال خود را در دو تا از کتاب هایش توصیف کرد: "برای یک آزادی جدید"، منتشر شده در ۱۹۷۳، و "اخلاق آزادی"، منتشر شده در ۱۹۸۲. راتبارد در قدرت و بازار (۱۹۷۰)، توصیف می کند که یک اقتصاد غیرحکومتی چگونه می تواند کار کند. ضدیت با مساوات خواهی. راتبارد در ۱۹۶۳، نوشت «انقلاب سیاهان بعضی عناصری دارد که باید مطلوب یک لیبرترین باشد، با بقیه آن باید مخالف باشد. نتیجتاً لیبرترین با جداسازی اجباری و خشونت پلیسی و در عین حال با ادغام اجباری و مهملاتی نظیر سهمیهٔ شغلی اجباری قومی مخالفت می کند.» بنا بر گفتهٔ زندگی نامه نویس راتبارد، جاستین ریموندو، او مالکوم ایکس را یک «رهبر بزرگ سیاه» می دانست و معتقد بود مارتین لوتر کینگ به این دلیل محبوب سفیدهاست که «نیروی اصلی مهارکنندهٔ انقلاب کاکاسیاه ها» بود. راتبارد استفادهٔ لیندون جانسون از ن
یروی نظامی برای سرکوب آشوب های شهری در ۱۹۶۸ پس از ترور کینگ را با استفادهٔ او از نیروهای آمریکایی در جنگ ویتنام مقایسه می کند. او در کتاب ۱۹۷۴ خود مساوات خواهی بمثابه قیام علیه طبیعت و دیگر انشاها بیان کرد، «برابری در نظم طبیعی چیزها نیست، و نبرد برای برابر ساختن همگان در هر جنبه (جز در برابر قانون) مسلماً تبعات فاجعه باری در برخواهد داشت.» راتبارد در آن نوشت، «در قلب چپ مساوات خواه این باور بیمارگونه وجود دارد که واقعیت هیچ ساختاری ندارد؛ این که دنیا یک لوح سفید است که می توان آن را در هر لحظه تنها با اعمال ارادهٔ انسانی به هر سوی دلخواهی تغییر داد.» راتبارد همچنین بیان کرد که حکومت محوران پژوهش دانشگاهی در خصوص نژاد را سرکوب کردند تا هدفشان مبنی بر استفاده از حکومت برای اعمال اهداف مساوات خواهانه را جامعه عمل بپوشانند. عدم مداخله. راتبارد همچون رندالف بورن معتقد بود که «جنگ مایه بقای حکومت است.» به گفته دیوید گوردون، این دلیل مخالفت راتبارد با سیاست خارجی تهاجمی بوده است. راتبارد معتقد بود که جنگ های جدید لازم نیست و اطلاع از این که دولت چگونه شهروندان را درگیر جنگ های پیش تر کرد، حائز اهمیت است. دو نوشته ب
ر پایه این نظرات نوشته شد «جنگ، صلح و حکومت» و «آناتومی حکومت.» راتبارد از دید ویلفردو پرتو، گایتانو مسکا و رابرت میچلز برای ساختن مدلی از کارکنان، اهداف و ایدئولوژی حکومت بهره برد. در نوشته ای به مناسبت مرگ دوست تجدیدنظر طلب تاریخی اش هری المر بارنز، راتبارد نوشت: ورود ما به جنگ جهانی دوم اقدامی حیاتی در قالب کردن یک نظامی گری دائمی بر اقتصاد و جامعه، در حاکم کردن یک حکومت همواره پادگانی، یک مجتمع خودسر نظامی-صنعتی، یک سیستم سربازگیری دائمی بر کشور بود. این اقدامی حیاتی در خلق اقتصادی مخلوط بود که دولت بزرگ، نظامی از سرمایه داری در انحصار حکومت، حکومت مرکزی با همکاری کسب و کار بزرگ و وحدت گرایی بزرگ آن را اداره می کند. زندگی حرفه ای. در اوایل دهه ۱۹۵۰، در سمینارهایی که اقتصاددان اتریشی لودویگ فن میزس در دانشگاه نیویورک ترتیب داده بود، شرکت کرد و زیر نظر او به مطالعه پرداخت و به شدت تحت تأثیر کتاب کنش انسانی او قرار گرفت. او توجه گروه اصلی حامیان پژوهش گران لیبرال کلاسیک در دهه ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰ را به خود جلب کرد. راتبارد نگارش کتابی درسی را آغاز کرد تا کنش انسانی را به شیوه ای مناسب برای دانش جویان سال های ن
خست دانشگاه توضیح دهد؛ نمونه فصلی که او دربارهٔ پول و اعتبار نگاشت، تأیید میزس را در پی داشت. هم چنان که راتبارد به این کار می پرداخت، پروژه اش را دگرگون کرد. دست آورد این کوشش، انسان، اقتصاد، و حکومت، کتابی شد که از متون اصلی اقتصاد اتریشی است. از ۱۹۶۳ تا ۱۹۸۵، او در انستیتو پلی تکنیک بروکلین تدریس کرد که بعدتر بخشی از دانشگاه نیویورک در بروکلین نیویورک شد. از ۱۹۸۶ تا زمان مرگش او استاد برجسته دانشگاه نوادا در لاس وگاس بود. راتبارد مرکز مطالعات لیبرتارین را در ۱۹۷۶ و مجله مطالعات لیبرتارین را در ۱۹۷۷ تأسیس کرد. او در بنیان گذاری مؤسسه لودویگ فن میزس همکاری کرد و بعدها معاون آکادمیک آن شد. در ۱۹۸۷ او آغاز به تهیه مجله پژوهشی "مروری بر اقتصاد اتریشی" کرد که هم اکنون فصل نامه اقتصاد اتریشی خوانده می شود. در مکتب اتریش. مکتب اتریش در تلاش است تا اصول موضوع کنش انسان را (که در سنت اقتصاد اتریشی پراکسیولوژی (کنش شناسی) خوانده می شود) کشف کند. از اقتصاد بازار آزاد حمایت می کند و منتقد اقتصاد دستوری است. مبلغان اثرگذار آن اویگن فن باوم-باورک، فردریش هایک و لودویگ فن میزس هستند. راتبارد مدعی است که کل تئوری اقتصاد ات
ریشی محصول فکر بر نتایج منطقی این واقعیت است که آدمی درگیر کنش هدفمند می شود. در تأمل بر این اصول موضوع بود که او معتقد شد که قیمت انحصاری در بازار آزاد به وجود نمی آید، او هم چنین بخش زیادی از دیدگاه انتظارات عقلایی را در اقتصاد پیشاپیش مطرح کرد. راتبارد، مطابق با دیدگاهش از بازار آزاد، استدلال می کند که به جای عرضه از راه انحصار اجباری دولت، حفاظت شخصی و دفاع ملی نیز می بایستی به بازار محول شود. راتبارد منتقد سرسخت اقتصاد کینزی و تئوری فایده گرایی جرمی بنتام است. راتبارد در "انسان، اقتصاد و دولت"، انواع مداخلات دولت را در سه دسته جای می دهد: «مداخلات یک سویه» که دخالت در اعمال شخصی افراد بدون مبادله و عوض است؛ «مداخلات دوسویه» که مبادلاتی بین افراد و دولت برقرار می کند؛ و «مداخلات سه جانبه» که مبادلات تحت کنترل دولت است میان افراد. سنفورد ایکدا می گوید که تیپولوژی روتباد «شکاف ها و ناسازگاری هایی که در صورت بندی میزس ظاهر می شود را از بین می برد.» راتبارد در تاریخ و فلسفه سیاسی نیز صاحب دانش بود. کتاب های او، هم چون "انسان، اقتصاد، و حکومت"، "قدرت و بازار"، "اخلاق آزادی"، "برای آزادی تازه"، از سوی برخی، کار