Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۳۹ ماده ورزشی شرکت کردند افزایش یافته است. فهرست بازی های المپیک. "Note: Although the Games of 1916, 1940, and 1944 had been cancelled, the Roman numerals for those Games were still used because the Summer Games' official titles count المپیادs, not the Games themselves, per the Olympic Charter. This contrasts with the Winter Olympic Games, which ignore the cancelled Winter Games of 1940 &amp; 1944 in their numeric count."
کلیسای جامع سنت جان یک کلیسای جامع در نیویورک است که در شماره ۱۰۴۷ خیابان آمستردام, نیویورک سیتی, نیویورک قرار دارد. این کلیسا با کلیسای جامع لیورپول به عنوان بزرگترین کلیسای جامع و بزرگترین کلیسای وابسته به کلیسای انگلیس اختلاف دارد. همچنین به عنوان چهارمین کلیسای بزرگ مسیحیت در دنیا. مساحت درونی آن ، که طولی به اندازه و ارتفاعی شامل می شود. کلیسا در ۱۸۸۸ طراحی شد و در سال ۱۸۹۲، شروع به ساخت شد، بعد از یک آتش سوزی بزرگ در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۱ کلیسا برای تعمیرات بسته شد و در نوامبر ۲۰۰۸ باز گردید.
سرزمین ناشناخته جنوبی (Terra Australis یا Terra Australis Ignota یا Terra Australis Incognita) نام قاره ای است خیالی که اروپاییان در گذشته باور داشتند باید در نیمه جنوبی زمین وجود داشته باشد. نظریه وجود این سرزمین منسوب به ارسطو است و توسط بطلمیوس بسط یافته است. بطلمیوس معتقد بود مساحت زمین های شمالی و جنوبی زمین باید برابر باشد و به همین دلیل نتیجه می گرفت که سرزمینی ناشناخته در جنوب وجود دارد. این ایده در روزگار رنسانس در اروپا رواج یافت و سرزمین ناشناخته جنوبی در نقشه های آن زمان ترسیم می شد. در سال ۱۶۰۶ جزیره ای بزرگ در جنوب گینه نو توسط اروپاییان کشف شد که گمان می رفت بخشی از سرزمین ناشناخته جنوبی باشد و به همین دلیل استرالیا (به معنای «جنوبیه» در زبان لاتین) نام گرفت. به دنبال ایده برابری مساحت زمین های شمالی و جنوبی و کافی نبودن مساحت استرالیا برای تأمین این برابری، سفرهای اکتشافی متعددی در اقیانوس آرام و در مدارهای نزدیک به قطب جنوب انجام شد تا باقی مانده این سرزمین نیز کشف گردد که در نهایت به کشف قاره قطب جنوب انجامید. نام. نام های دیگر این قاره فرضی عبارتند از "Terra Australis Ignota" , "Terra Austr
alis Incognita" ("سرزمین ناشناخته جنوب") یا "Terra Australis Nondum Cognita" ("سرزمین جنوبی که هنوز شناخته نشده است"). نام های دیگر "Brasiliae Australis" ("جنوب برزیل")، و "Magellanica" ("سرزمین ماژلان ") بود. ماتیاس رینگمن آن را در سال 1505 "Ora antarctica" (سرزمین قطب جنوب) نامید، و فرانسیسکو موناخوس آن را "Australis orę" (کشور استرالیایی) نامید. در قرون وسطی به عنوان آنتی پاد شناخته می شد. گیوم پستل، نویسنده فرانسوی، نام Chasdia را به نام کوش، نوه نوح، برای قاره فرضی بر اساس داشتن ساکنان تیره پوست (نوادگان سنتی کوش) برای این قاره پیشنهاد کرد. تغییر نام. در طول قرن هجدهم، استرالیا امروزی با Terra Australis ترکیب نمی شد، همان طور که گاهی اوقات در قرن بیستم بود. کاپیتان کوک و معاصرانش می دانستند که قاره ششم (استرالیای امروزی) که نیوهلند نامیده می شود، کاملاً از قاره هفتم تصوری (اما هنوز کشف نشده) (قطب جنوبگان امروزی) جدا است. در قرن نوزدهم، مقامات استعماری در سیدنی نام استرالیا را دوباره به نیوهلند اختصاص دادند و نام هلندی چند صد ساله آن در نهایت ناپدید شد. در همین حال، با از دست دادن نام "استرالیا"، قاره قطب
ی جنوبی برای چندین دهه بی نام بود تا اینکه "قطب جنوب" در دهه ۱۸۹۰ ابداع شد. در اوایل دهه ۱۸۰۰، متیو فلیندرز، کاشف بریتانیایی، نامگذاری استرالیا را به نام "Terra Australis" رواج داد و دلیل خود را مبنی بر اینکه «احتمالی» برای یافتن توده خشکی قابل توجهی در جنوب استرالیا وجود ندارد، ارائه داد. قاره ای که قرار بود قطب جنوب نام بگیرد، دهه ها پس از کتاب فلیندرز در سال ۱۸۱۴ در مورد استرالیا، که او آن را سفری به ترا استرالیا نامیده بود، و پس از اینکه تغییر نامگذاری او محبوبیت پیدا کرد، کاوش خواهد شد.
نگری سمبیلان یکی از ۱۳ ایالت کشور مالزی است. مرکز این استان، شهر سرمبان (Seremban) است که به بسیاری از مناطق دیدنی و مکان های تاریخی آن دسترسی دارد. جغرافیا. استان نگری سمبیلان در غرب مالزی پنینسولار و در ۵۰ کیلومتری جنوب کوآلالامپور واقع شده و اسم خود را از زمانی می گیرد که شامل ۹ منطقه بوده است (سمبیلان به معنی ۹ و نگری به معنی منطقه است). مکان های دیدنی. ساحل پورت دیکسون (Port Dickson), موزهٔ رویال سری منانتی (The Royal Museum of Seri Menanti), موزهٔ رمبائو (Rembau Museum), مجموعهٔ موزه ای استان نگری سمبیلان (Negeri Sembilan State Museum Complex), موزهٔ لوکوت (Lukut Museum), عمده فروشی های نیلای (Nilai Wholesale Center), مرکز کریستال سازی نیلای (Nilai Crystal), جنگل اولو بندول (Ulu Bendul Forest), مجموعهٔ صنایع دستی استان (State Crat Complex), موزهٔ ارتش (Army Museum), پارک آبی رمبا او (Rembau Wet World), حشرات شب تاب سونگای تیمون (Sungai Timon Fireflies) فرهنگ و معماری. این استان به داشتن فرهنگ مینانکابائو (Minangkabau) شهرت دارد و اثرات این فرهنگ در معماری ساختمان های این استان نیز به خوبی مشهود است: بام
های شیروانی با شیب تند و تاج های تیز.
دلفین بینی بطری گرمسیری ، که با نام دلفین بینی بطری هندوآرام نیز شناخته می شود، از گونه دلفین های نژاد پوزه بطری است. این گونه تا ۲٫۶ متر طول و بیش از ۲۳۰ کیلوگرم وزن رشد می کند. این دلفین در آب های اطراف هند، شمال استرالیا، جنوب چین، دریای سرخ و کرانه های شرقی آفریقا زندگی می کند. پشت آن خاکستری تیره است با شکمی به رنگ خاکستری روشن مایل به سفید با خال های خاکستری. تا سال ۱۹۸۸ همه انواع دلفین های پوزه بطری به عنوان یک گونه خوانده می شدند، با این حال در این سال دلفین پوزه بطری گرمسیری به عنوان یک گونه جدا شناخته شد. دلفین پوزه بطری گرمسیری به صورت کلی کوچکتر از دلفین پوزه بطری معمولی است، پوزه به نسبت طولانی تری دارد و دارای خال هایی بر شکم و پهلوها است. این دلفین همچنین در مقایسه با دلفین پوزه بطری معمولی. که دارای ۲۱ تا ۲۴ دندان در هرکدام از آرواره ها است، دارای تعداد دندان های بیشتری است؛ ۲۳ تا ۲۹ دندان در هر سو. شواهد حاکی از آن است که دلفین پوزه بطری گرمسیری در حقیقت رابطه خانوادگی بیشتری با دو خانواده "لاغردلفین ها" و "کچه ماهی ها"، به ویژه دلفین خال دار اطلس، دارد تا با دلفین پوزه بطری معمولی. توصیف ظاه
ری. دلفین های پوزه بطری گرمسیری همانندی بسیاری به دلفین های پوزه بطری معمولی دارند. دلفین های پوزه بطری معمولی دارای بدنی قوی با پوزه ای با طول متوسط و باله های پشتی بلند و منحنی شکل هستند؛ حال آنکه دلفین های پوزه بطری گرمسیری دارای بدنی قلمی و باریک تر و پوزهٔ قلمی تری هستند. آشکارترین تفاوت دو گونه اما در خال های خاکستری است که بر روی پوست شکم و پهلوهای دلفین های گرمسیری بالغ وجود دارند؛ چیزی که به ندرت در میان دلفین های پوزه بطری معمولی پدید می آید. تعداد دندان ها عددی میان ۲۳ تا ۲۹ در هرکدام از آرواره های بالا و پایین است. جثه آن ها هم بسته به موقعیت جغرافیایی شان متفاوت است اما به گونه میانگین طولشان ۲٫۶ متر است و بیشترین وزنشان به ۲۳۰ کیلوگرم می رسد. طول آن ها در هنگام تولد میان ۰٫۸۴ تا ۱٫۵ متر است. تغذیه. دلفین های پوزه بطری گرمسیری از طیف گسترده ای از ماهیان و دیگر آبزیان دریایی (به ویژه ماهی مرکب) تغذیه می کنند. در یک بررسی انجام شده در سال ۲۰۰۵، پژوهشگران با بررسی محتویات معده دلفین هایی که در دام ماهیگیران در منطقه ای در تانزانیا افتاده بودند، تلاش کردند تا به رژیم غذایی دلفین های پوزه بطری گرمسیری
پی ببرند. جانوران شکار شده توسط این دلفین ها شامل ۵۰ گونه ماهی استخوانی و سه گونه ماهی مرکب بودند. از نتایج به دست آمده چنین نتیجه گرفته شد که اصلی ترین منبع غذایی دلفین های پوزه بطری گرمسیری ماهی ها هستند که ۸۷٪ کل موارد شکار شده در درون شکم ۲۴ عدد از ۲۶ دلفین مورد بررسی را تشکیل می داد. نرم پوستان نیز ۱۳٪ باقی مانده را تشکیل می دادند که در شکم ۱۳ مورد از ۲۶ مورد دیده شد. تعدادی لاشهٔ جانوران سخت پوست نیز در شکم این دلفین ها دیده شد که به باور پژوهشگران این بررسی نشانگر نقش این جانوران به عنوان بخشی از رژیم غذایی دلفین های پوزه بطری گرمسیری نیست. رفتار. دلفین های پوزه بطری گرمسیری به گونه گروهی در دسته هایی زندگی می کنند که گاه تعداد اعضای یک دسته به صدها عدد می رسد، با این حال دسته های پنج تا ۱۵ تایی متداول تراند. در گروه، آن ها گاه با دلفین های پوزه بطری معمولی و نیز دیگر گونه های دلفین از جمله دلفین گوژپشت معاشرت می کنند. اوج فعالیت های جفت گیری و زایمان در دو فصل بهار و تابستان است. طول دوره بارداری ۱۲ ماه است و بچه ها در هنگام به دنیا آمدن دارای طولی میان ۰٫۸ و ۱٫۵ متر و وزنی میان ۹ تا ۲۱ کیلوگرم هستند
. بچه ها ۱٫۵ تا ۲ سال شیر داده می شوند ولی می توانند تا پنج سالگی با مادرشان بمانند. دوره زمانی توانایی باردار شدن دوباره پس از یک زایمان در ماده ها چهار تا شش سال است. در بعضی مناطق گسترهٔ زندگی این گونه دلفین، آن ها از سوی کوسه ها تهدید می شوند؛ میانگین طول عمر آن ها هم ۴۰ سال است. دلفین های پوزه بطری گرمسیری که در خلیج کوسه در استرالیا زندگی می کنند رفتار منحصربه فرد جالبی با اسفنج دریایی انجام می دهند. آن ها یک اسفنج را از کف دریا می کنند و در هنگام شنا بر روی پوزه خود می گذارند؛ رفتاری که هنوز هدف اصلی آن شناخته شده نیست. وضعیت و تهدیدها. این گونه به عنوان گونه ای در معرض تهدید شناخته نمی شود؛ با این حال آن تعداد از این دلفین ها که در کنار کرانه ها فعالیت می کنند در خطر برخورد با تهدیدهای ناشی از صیادان محلی هستند. شکارگران اصلی این گونه از دلفین ها را کوسه ها و در مواردی انسان ها و نهنگ های قاتل تشکیل می دهند. تورهای فلزی با شبکه های بزرگ که شناگران را از خطر کوسه ها در استرالیا و آفریقای جنوبی حفظ می کنند نیز باعث کشته شدن تعدادی از این دلفین ها شده اند.
کلانتان یکی از ۱۳ ایالت کشور مالزی است. مرکز این استان شهر کوتا بارو (Kota Bharu) است. جغرافیا. استان کلانتان با سیمای سنتی و روستا گونهٔ خود همان طور که از نامش پیداست، مهد فرهنگ مالایی بوده است. طبیعت این استان مخلوطی از روستاها، شهرهای کوچک و سواحل رودخانه ها است. در میان خانه های ساخته شده از دیرک های چوبی و سقف های پوشیده از ساقه های شالی، می توانید از فرهنگ دیرپای مالایی در کلانتان لذت ببرید. کلانتان پر است از کوه هایی که غارهای کشف شده یا کشف نشده دارند و نیز جنگل های ما قبل تاریخ.
پاهانگ یکی از ۱۳ ایالت کشور مالزی است مرکز این استان شهر کوانتان (Kuantan) است. جغرافیا. استان پاهانگ وسیع ترین استان در مالزی شبه جزیره ای (قسمت غربی مالزی) و دو سوم آن پوشیده از طبیعت استوایی است. مهیج ترین جاذبهٔ طبیعی این استان تامان نگارا (Taman Negara) یا پارک نگارا یا پارک ملی یا جنگل ملی است که ۱۰ میلیون سال قدمت دارد.
کلیسای جامع مودنا یک کلیسای جامع با معماری رومی وار در مودنا، ایتالیااست. این کلیسا از نمونه های مهم معماری رومی در اروپا محسوب شده و یکی از میراث جهانی یونسکو در ایتالیا به شمار می رود. به معماری رومی وار رومیانه و رومانسک نیز گفته می شود.
جام جم نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است. این روزنامه از سال ۱۳۳۳ هـ. ق به وسیله علیرضا روستاییان و رهبر شیرازی، در شیراز به چاپ رسیده است.
آرین نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است. این مجله از سال ۱۳۳۳ هـ. ق به وسیله حسین پرتو مشهور به ستوده، در شیراز به چاپ رسیده است. این نشریه اولین مجله در استان فارس به شمار می رود.
فارس نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است. این روزنامه از سال ۱۳۳۱ هـ.ق به وسیله فضل الله بنان و فرصت الدوله شیرازی، در شیراز به چاپ رسیده است.
حکایت جانگداز وقایع یزد الی شیراز نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است. این روزنامه از سال ۱۳۲۹ هـ. ق به وسیله فتح الله یزدی مشهور به مفتون، در شیراز به چاپ رسیده است.
آیینه نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه می باشد. این روزنامه از سال ۱۳۲۸ هـ. ق به وسیله مرتضی شجاع السادات، در شیراز به چاپ رسیده است.
حیات نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است. این روزنامه از سال ۱۳۲۸ هـ. ق به وسیله محمدحسین شریعت مشهور به حیات که بعد از نهضت مشروطه نام خانوادگی آزادی را برگزیدند در شیراز به چاپ رسیده است. شیخ محمد حسین شریعت (آزادی) از فضلا و دانشمندان و آزادی خواهان شیراز بود. او در سال ۱۳۲۵ ق. دبستان شریعت را بنا به درخواست آقا میرزا ابراهیم مجتهد محلاتی تأسیس کرد. در سال ۱۳۲۸ ق. با یاری آقا صوفی امیرشاه- آزادی خواه هندی- که از انگلستان فرار کرده بود، روزنامه حیات را انتشار داد. او با این کار به مبارزه با نفوذ بیگانگان پرداخت اما چون آقا صوفی مورد تعقیب دولت انگلیس قرار گرفت و مجبور به فرار از شیراز شد، روزنامه نیز بعد از انتشار ۸ شماره تعطیل گردید. دوره دوم انتشار آن از شعبان ۱۳۳۳ ق. شروع شد. از آنجا که این روزنامه ارگان حزب دمکرات فارس بود و در قضایا و انقلابات فارس در سال های ۱۳۳۳ و ۱۳۳۴ ق. نقش داشت و با ظلم و دخالت خارجیان در ایران مبارزه می کرد، بار دیگر در سال ۱۳۳۴ ق. تعطیل و شیخ محمد حسین شریعت نیز دستگیر و به جرم وطن خواهی به زندان افتاد اما او میدان مبارزه را رها نکرد بلکه با پیوستن به حزب دمکرات ف
ارس فعالیت سیاسی و فرهنگی خود را دنبال کرد و سومین دوره انتشار حیات را در جمادی الاول ۱۳۳۶ ق. پی گرفت. در اولین شماره این دوره آمده: نامه حق گوی حیات در حالی که مهر فروزان در وسط السماء سیاست، افق ایران را با نور راستی نورافشان نمود و در هنگامی که چون چراغ هدایت ملت محبوب خود را ظلمات و گمراهی و گریوه های سخت هولناک، هوشیار و آگاه می کرد ناگهان تیره ابری مصادف شد و تندبادی بر او وزیدن گرفت. چهره در نقاب خفا کشید و خاموش شد. ولی از آنجایی که چراغ ایزدی را فرونشاندن و آفتاب تابان را گل اندودن خلاف رأی خردمندان و منافی انتظار پاک بینان است، این بود که از رخ پرده ظلمت فرو هشت و آتش ملت خواهیش باز مشتعل ساخت. از این رو بر وظیفه خود بازآمده و خامه مسئولیت به دست گرفت. روزنامه حیات معمولاً در ۴ صفحه و با خط نستعلیق و به صورت هفته ای یک بار منتشر می شد و روزنامه ای سیاسی - تاریخی بود. سردبیری آن را مدت ها محمد حسین استخر (وکیل، قاضی، نویسنده، و روزنامه نگار مشروطه خواه معروف شیراز و مدیر روزنامه استخر، اهل بوانات فارس) به عهده داشت که سرانجام پس از سال ها فعالیت سیاسی و فرهنگی در ۲۰ شهریور ۱۳۰۲ درگذشت. منابع. نادره ج
لالی، تاریخ مطبوعات و احزاب سیاسی در عصر قاجار، چاپ دوم ۱۳۹۰، تهران، انتشارات دانشگاه پیام نور
دارالعلم نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است. این روزنامه از سال ۱۳۲۷ هـ.ق به وسیله عنایت الله دستغیب، در شیراز به چاپ رسیده است.
اخوت شیراز نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است. این روزنامه از سال ۱۳۲۶ هـ. ق به وسیلهٔ عبدالکریم معروف لی، در شیراز به چاپ رسیده است.
ناهید نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است. این روزنامه از سال ۱۳۲۷ هـ. ق به وسیله میرزا ابراهیم ناهید، در شیراز به چاپ رسیده است.
مظفری نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران قاجاریه است. این روزنامه از سال ۱۳۱۹ هـ. ق به وسیله میرزا علی آقا شیرازی، در بوشهر به چاپ رسیده است.
درکونی نوعی تنبیه بدنی است که در آن با دست یا وسیله ای ضربه هایی به باسن شخص وارد می کنند. این ضربه ها، دردهای کوتاهی ایجاد می کنند. این روش تنبیه در مدارس برخی کشورها در گذشته بسیار مرسوم بوده است. درکونی زدن بزرگسالان. در برخی از فرهنگ ها، تنبیه کردن زنان، توسط مرد خانواده یا شوهر وجود دارد و در برخی موارد از رسم های رایج است. این نوع تنبیه که از آن به عنوان خشونت های خانگی هم یاد می شود به خاطر افزونی قدرت فیزیکی مرد نسبت به زن یا اینکه به طور سنتی مرد رئیس خانواده است بر روی زنان نسبت به مردان بیشتر صورت می گیرد. همچنین درکونی زدن در بخشی از بازی های جنسی برای برانگیختن شهوت و تحریک جنسی نیز به روش های مختلف به کار می رود.
وقایع نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران پهلوی اول است. این روزنامه از سال ۱۳۰۴ خورشیدی به وسیله علی شیرازی مشهور به مترجم السلطنه، در شیراز به چاپ رسیده است.
اردیبهشت نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران پهلوی اول است. این روزنامه از سال ۱۳۰۴ خورشیدی به وسیله خانم خدیجه، در شیراز به چاپ رسیده است.
آدمیت نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران پهلوی اول است. این روزنامه از سال ۱۳۰۵ خورشیدی به وسیله محمدحسین رکن زاده ملقب به آدمیت، در شیراز به چاپ رسیده است.
کورنلیا سالونینا با نام کامل یولیا کورنلیا سالونینا (درگذشتهٔ احتمالاً ۲۶۸) امپراتریس روم در زمان حکومت همسرش امپراتور گالینوس بود. او همچنین مادر والریان دوم، سالونینوس و مارینیانوس بود. زندگینامه. در مورد اصلیت یولیا کورنلیا سالونینا اطلاعی در دست نیست اما بر پایهٔ یک نظریهٔ جدید او باید از پدر و مادری یونانی در بیثنیا در آسیای صغیر زاده شده باشد. با این وجود هنوز تردیدهایی در بارهٔ درستی این موضوع وجود دارد. او با گالینوس در حدود ۱۰ سال پیش از آنکه بر تخت امپراتوری نشیند ازدواج نمود و هنگامی که شوهرش در سال ۲۵۳ به امپراتوری مشترک با پدرش والریان رسید، او نیز «آگوستا» نامیده شد. آن دو صاحب سه فرزند به نام های والریان دوم، سالونینوس و مارینیانوس شدند. در سال ۲۶۸ میلادی گالینوس در پی محاصرهٔ مدیولانوم به قتل رسید و پس از آن از سرنوشت یولیا کورنلیا سالونینا اطلاعی در دست نیست. ممکن است زندگیش را بر او بخشیده باشند یا اینکه به فرمان سنای روم همراه با دیگر اعضای خانواده اش اعدام شده باشد.
پازارگاد نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران پهلوی اول است. این روزنامه از سال ۱۳۰۵ خورشیدی به وسیله بهاالدین حسام زاده ملقب به پازارگاد، در شیراز به چاپ رسیده است.
حریف نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران پهلوی اول است. این روزنامه از سال ۱۳۰۶ خورشیدی به وسیله سید نورالدین گلستانه، در شیراز به چاپ رسیده است.
فروردین نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران پهلوی اول است. این روزنامه از سال ۱۳۰۷ خورشیدی به وسیله سید جمال الدین جزایری، در شیراز به چاپ رسیده است.
مژده از مطبوعات استان فارس در دوران پهلوی اول است. این مجله از سال ۱۳۰۷ خورشیدی به وسیلهٔ محمدجواد آزادی در شیراز به چاپ می رسید.
سالنامهٔ پارس از مطبوعات استان فارس در دوران رضاشاه است. این سالنامه از سال ۱۳۰۴ خورشیدی به وسیلهٔ محمدعلی امیرجاهد، در شیراز و تهران به چاپ می رسید.
گلزار ایران نام یکی از مطبوعات استان فارس در دوران پهلوی اول است. این روزنامه از سال ۱۳۰۹ خورشیدی به وسیله عباس حکیم معانی، در شیراز به چاپ رسیده است.
یکی از استان های کشور لیبی است. مرکز این استان شهری است به نام مصراته.
کورنلیا سوپِرا با نام کامل گایا کورنلیا سوپرا امپراتریس روم در دوران زمامداری کوتاه مدت همسرش آئمیلیانوس در سال ۲۵۳ میلادی بود. هیچ اطلاع نوشتاری ای در رابطه با کورنلیا سوپرا وجود ندارد و تنها از روی سکه های ضرب شده به نام او که بسیار هم نادرند چنین احتمال می دهند که او باید همسر آئمیلیانوس بوده باشد. آئمیلیانوس در سال ۲۵۳ میلادی علیه تربونیانوس گالوس و ولوسیانوس، امپراتوران وقت شورید و پس از آنکه آنها به دست سپاهیان خود به قتل رسیدند بر تخت امپراتوری نشست. او سپس عنوان «آگوستا» را به همسرش کورنلیا سوپرا اعطا و سکه هایی را به افتخار او ضرب نمود. این سکه ها در پاریوم در میسیا و در یولیا در فریگیه ضرب شدند. دوران حکومت آئمیلیانوس بیش از ۳ ماه طول نکشید و در همان سال به دست گروهی از سپاهیانش که والریان را به او ترجیح می دادند کشته شد. با انتخاب والریان به عنوان امپراتور جدید روم از سوی سنا، نام های آئمیلیانوس و کورنلیا سوپرا از تمامی کتیبه ها و نوشته ها زدوده شد.
ترهونه و مسلاته نام یکی از استان های سابق کشور لیبی است. منابع. http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tarhuna_Wa_Msalata_District&amp;oldid=421105869
علی زرگری (زاده ۱۲۹۸، رشت – درگذشته ۱۳۸۷، کالیفرنیا) گیاه شناس و داروساز ایرانی و دارای مدرک دکترای داروسازی از دانشگاه تهران (۱۳۲۸) و دکترای بیولوژی گیاهی در زمینه گیاهان کویری ایران از فرانسه (۱۳۳۹) بود. او عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی بود. کتاب مفصل پنج جلدی او به اسم "گیاهان دارویی ایران" یکی از کتاب های مرجع مهم در زمینه گیاهان دارویی به زبان فارسی محسوب می شود. او در سال هشتاد به عنوان یکی از چهره های ماندگار ایران انتخاب شد. وی به علت بیماری در کالیفرنیا درگذشت. زندگی. علی زرگری در سال ۱۲۹۸ در رشت متولد شد. او به سال ۱۳۱۶ و پس از تمام شدن تحصیلات متوسطه اش، در دبیرستان شاهپور، مدرس غیررسمی گردید. یک سال بعد، در رشته علوم طبیعی دانشسرای عالی قبول شد و سال ۱۳۲۰ مدرک کارشناسی اش را گرفت. سپس در همان سال، دبیر دانشگاه گیاه شناسی و جانورشناسی دانشکده پزشکی تهران شد و با حسین گل گلاب همکاری می کرد. او به سفارش استادش، در سال ۱۳۲۴ به آزمایشگاه گیاه شناسی موزه علوم طبیعی دانشگاه تهران رفت و در آنجا مشغول به کار شد. زرگری پایان نامه دکتری داروسازی خود را با عنوان «بررسی و جمع آوری هر یک از گیاهان رنونکولاسه
ایران اعم از دارویی و غیردارویی» را در سال ۱۳۲۸ ارائه داد که با درجه بسیار خوب در دانشگاه پزشکی، داروسازی و دندان پزشکی دانشگاه تهران پذیرفته شد. در فاصله سال های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۵ ابتدا دستیار افتخاری آزمایشگاه داروسازی جالینوسی و موزه طبیعی دانشگاه تهران و پس از آن سمت دانشیاری رشته گیاه شناسی دانشسرای عالی را به دست آورد. هنگامی که «مؤسسه مطالعات مناطق خشک» در دانشگاه تهران تأسیس و مجموعه هرباریوم موزه طبیعی به آنجا منتقل شد؛ زرگری مدیریت هرباریوم را عهده دار گردید. از دیگر مشاغل او در زندگی علمی اش، سرپرستی موزه و تدریس کلیات علوم زیستی در دانشسرای عالی بود. در سال ۱۳۳۷ به همراه استادش گل گلاب، در «اجلاس بین المللی تحقیقات علمی مناطق خشک ایران» شرکت کرد و با ارائه گزارشی از «نباتات کویر مسیله و تغییرات ساختمان داخلی آنها» مورد تقدیر «سازمان یونسکو» قرار گرفت. در همان سال، با دعوت «یونسکو» برای تحقیق و پژوهش دربارهٔ گیاهان مناطق خشک مدیترانه و آموزش خاک شناسی به مدت یک سال و نیم در فرانسه اقامت کرد. در همین ایام بود که حکم تصدی کرسی گیاه شناسی دانشسرای عالی به او داده شد. در سال ۱۳۳۹ از رساله دکتری خود با عنوان
«رساله ای در بررسی گیاهان کویری ایران، به ویژه از حیث کالبدشناسی مقایسه ای» در دانشگاه مونپلیه فرانسه دفاع کرد. وی از سال ۱۳۴۲ استاد دانشکده داروسازی شد و معاونت آنجا و سرپرستی گروه آموزشی گیاه داروشناسی و داروسازی صنعتی را نیز برعهده گرفت. در مهرماه سال ۱۳۴۸ علاوه بر انجام کارهای تدریس و تحقیقاتی، ریاست دانشکده داروسازی به او واگذار گردید. در سال ۱۳۵۰ برای سفر مأموریتی سه ماهه به لندن رفت و ریاست دانشکده به شخص دیگری انتقال یافت؛ اما او تا زمان بازنشستگی اش (۱۳۵۲) مدیر گروه آموزشی گیاه داروشناسی دانشکده داروسازی باقی ماند. در سال ۱۳۵۵ به خاطر سال ها فعالیت های علمی و پژوهشی، از دانشکده داروسازی، نشان علمی دریافت کرد. زرگری پس از بازنشستگی تا سال ۱۳۵۷ در «دانشکده داروسازی دانشگاه فردوسی مشهد» مشغول به فعالیت شد. در سال ۱۳۸۲ هرباریوم این دانشکده را افتتاح کرد و در سال ۱۳۷۱ عضو «گروه طب اسلامی و طب سنتی» فرهنگستان علوم پزشکی شد. در سال ۱۳۷۷ عضو پیوسته فرهنگستان شد و تا پایان عمر با آنها همکاری می کرد. همچنین در سال ۱۳۸۰ به عنوان «چهره ماندگار» انتخاب گردید. سرانجام علی زرگری در اردیبهشت ۱۳۸۷ به دلیل بیماری در
کالیفرنیا درگذشت. فعالیت های علمی. علی زرگری در سال ۱۳۳۸ توانست سه گونه گیاه جدید (از پرند/ پیارند از تیره هفت بندیان) را کشف کند و در مدت فعالیت در دانشکده داروسازی، بر روی موضوعاتی مانند شناسایی، نام گذاری و کاراندام شناسی گیاهان دارویی ایران و خارج از ایران کار می کرد و هم زمان با گردآوری و بررسی میدانی انواع گیاهان دارویی منطقه البرز و شمال ایران، این موضوعات را در دانشکده تدریس می نمود. همچنین او با تحقیق در مناطق شمال ایران، گونه ای از شقایق با نام «شقایق کبیر» را جمع آوری و نمونه ای از این گیاه را به باغ گیاه شناسی میسوری ارسال کرد. با شناسایی این گیاه و اثبات وجود ۲۶٪ آلکالویید تبایین و نبود مرفین در آن، پژوهش ها و بررسی های داروسازان ایرانی و خارجی بر روی این گیاه را پایه گذاری کرد. او همچنین با اهدای مجموعه دو هزار نمونه گیاهانی که خود جمع آوری کرده بود؛ بنیان گذار هرباریوم دانشکده داروسازی دانشگاه فردوسی مشهد بود. آثار. او در دوره حکومت پهلوی کتاب های دروس علوم طبیعی مدارس را تألیف کرد. همچنین در طی سال های فعالیتش در موزه علوم طبیعی ایران و موزه های گیاه شناسی لندن، ژنو و پاریس، مقالات متعدد و چند
ین کتاب دانشگاهی را در زمینه گیاه شناسی نوشت. مهم ترین کتاب های او که از کتاب های مرجع گیاه شناسی به شمار می آید؛ عبارتند از:
کلیسای جامع سنت ساوا یک کلیسای ارتدکس در بلگراد صربستان است که بزرگترین کلیسای جامع ارتدکس در ناحیه بالکان به شمار می رود و همچنین یکی از برزگترین کلیساهای جامع ارتدکس در دنیا نیز هست. این سازه به ساوا اختصاص یافته است. ساوا کسی بود که کلیسای ارتدکس صربستان را بنا نهاد و تأثیر مهمی بر تاریخ قرون وسطی در صربستان داشت. تمام ساخت بنا با کمک مالی مردم بوده است. با اینکه نام رسمی آن کلیسای جامع است اما یک کلیسای جامع محسوب نمی شود زیرا محل کار اسقف اعظم شهر بلگراد کلیسای جامع سنت مایکل است نه سنت ساوا.
بطنان یکی از استان های لیبی است. مرکز این استان شهر طبرق است
مِیِر «هوارد» مایک آبرامز (زادهٔ ۲۳ ژوئن ۱۹۱۲ - درگذشتهٔ ۲۱ آوریل ۲۰۱۵) منتقد ادبی اهل ایالات متحده آمریکا بود که به واسطهٔ آثارش در زمینهٔ رمانتیسیسم و به خصوص کتابش با عنوان "آینه و چراغ" معروف شد. "با چراغ در آینه های قناس"ِ بهزاد قادری و "با چراغ و آینه"ٔ محمدرضا شفیعی کدکنی در فارسی از این کتاب تأثیر پذیرفته اند.
ساوا یک رود در جنوب شرقی اروپا است که به رود دانوب در بلگراد می پیوندد.
زاویه یکی از استان های لیبی است. مرکز این استان شهر زاویه است منابع. http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Az_Zawiyah_District&amp;oldid=433998870
نقاط الخمس یکی از استان های لیبی است. مرکز این استان شهر زواره است
ساوای قدیس (۱۱۷۴ – ۱۴ ژانویه ۱۲۳۶) شاهزاده صربستانی و اولین اسقف اعظم کلیسای ارتدکس صربستان بود. وی به عنوان بنیادگذار ادبیات صربستان شناخته می شود. او اولین قانون اساسی صربستان را در سال ۱۲۱۹ منتشر ساخت که بر اساس قوانین رومی بود. ولی بزرگترین موفقیت وی، ایجاد کلیسای ارتدکس صربستان شناخته می شود. جسد وی توسط امپراتوری عثمانی در قرن شانزدهم به آتش کشیده شد و اکنون در محل آتش سوزی کلیسای جامع سنت ساوا قرار دارد.
کولومنسکویه یک ناحیه سابق سلطنتی است که جنوب شرق مسکو، روسیه در جاده ای منتهی به کولومنا قرار دارد؛ که سابقاً ناحیه ای سلطنتی بوده. امروزه این منطقه حدوداً 400 هکتاری به موزه تبدیل شده. سه سازه منحصر به فرد به نام های برج ساعت ویکتوریوس و سنت جورج، برج آب و شکارگاه کولومنسکویه می باشد که هر گردشگری را برای دقایقی به خود جذب می کند.نام دهکده کولومنسکویه برای اولین بار سال 1339 در وصیت نامه ایوان کالیتا ذکر شده است.همچنین در سال 1532، شاهزاده واسیلی سوم، به افتخار زاده شدن پسرش ایوان، کلیسای معراج خداوند را که توسط معمار ایتالیایی پتروک کوچک (Петрока Малого) ساخته شده بود،در کلومنسکویه قرارداد. این معبد یک شاهکار معماری در جهان محسوب میشود و اولین معبد سنگی سقف دار در روسیه است. صحنه های پایانی فیلم "اموال جمهوری" به روسی در نزدیکی کلیسای معراج پروردگار فیلمبرداری شد. برای بازیهای المپیک 1980 ،مقامات شهری حکمی در مورد مرمت کامل مجموعه معماری Коломенское صادر کردند. مرمت بعدی در مقیاس بزرگ, توسط وزارت فرهنگ مسکو در سال 2003-2005 آغاز شد. در سال 2010 ،کاخ الکسی میخائیلوویچ،که شامل 26 ترمکوف (ساختمان هایی که از طر