Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بود. در ۲۰ مه ۲۰۱۳ (۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۲) اسنودن از محل کارش که تأسیسات متعلق به آژانس امنیت ملی آمریکا در هاوایی بود به هنگ کنگ پرواز کرد و در اوایل ژوئن هزاران مدرک طبقه بندی شدهٔ آژانس را در اختیار روزنامه نگاران گلن گرینوالد، لورا پویترس و اون مک اسکیل گذاشت. هنگامی که مطالب در روزنامه های گاردین و واشینگتن پست به چاپ رسیدند، اسنودن مورد توجه خبرگزاری های بین المللی قرار گرفت. مدارک بیشتری بعداً توسط اشپیگل و نیویورک تایمز انتشار یافتند. در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۳ (۳۱ خرداد ۱۳۹۲) وزارت دادگستری ایالات متحده اسنودن را به دو جرم متهم نمود. نخست، نقض قانون مربوط به جاسوسی و دوم، سرقت اسناد متعلق به دولت آمریکا یا متعلق به یک دولت خارجی. اسنودن در ژوئن ۲۰۱۳ اطلاعات طبقه بندی شده ای از برنامه های فوق سرّی آژانس امنیت ملی آمریکا از جمله برنامهٔ شنود پریزم را به نشریات "گاردین"، "نیویورک تایمز" و "واشینگتن پست" لو داد. گاردین، اسنودن را در خصوص ارزش حفظ محرمانگی اطلاعات خصوصی افراد حقیقی و حقوقی، بسیار مشتاق توصیف می کند؛ به طوری که لپ تاپ وی با برچسبی حامی سازمان های هوادار آزادی اینترنت نظیر پروژهٔ تور مزین شده است. اگرچه او
به قول ها و وعده های باراک اوباما برای رأی آوردن به عنوان رئیس جمهور باور داشته، ولی در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۰۸ به یک حزب سوم رأی داده است. سیاههٔ کمک های او به احزاب سیاسی نشان می دهد که وی به کمپین مقدماتی ران پال کمک کرده است. او که در پی ابطال گذرنامه اش توسط دولت آمریکا از ۲۳ ژوئن ۲۰۱۳ تا ۲ اوت ۲۰۱۳ (۲ تیر تا ۱۱ مرداد ۱۳۹۲) در فرودگاهی در مسکو به سر می بُرد، نخست از کشور اکوادور و سپس از روسیه درخواست پناهندگی کرد. ساعاتی پیش از درخواست پناهندگی وی، ولادیمیر پوتین در یک نشست خبری گفته بود: «اگر آقای اسنودن بخواهد در روسیه اقامت کند باید فعالیت های خود را که به منافع شرکای آمریکایی ما لطمه می زند، متوقف کند.» در آن هنگام، اسنودن از هنگ کنگ به مسکو رفته بود. در تاریخ ۱ اوت ۲۰۱۳ (۱۰ مرداد ۱۳۹۲) آناتولی کوچرنا، وکیل روس ادوارد اسنودن اعلام کرد موکلش فرودگاه مسکو را ترک کرده و به مکانی امن رفته است. ۲ اوت ۲۰۱۳ (۱۱ مرداد ۱۳۹۲) اعلام شد که بالاخره اسنودن توانسته از دولت روسیه پناهندگی موقت (یک ساله) دریافت کند و پا به خاک روسیه بگذارد. کتاب «پرونده های اسنودن؛ پشت پردهٔ تحت تعقیب
ترین فرد جهان» نوشتهٔ لوک هاردینگ، روزنامه نگار گاردین به ماجرای اسنودن پرداخته است. اطلاعات افشا شده. سند فوق سری که توسط اسنودن در اختیار روزنامهٔ گاردین قرار گرفت، نشان می دهد که سازمان امنیت ملی ایالات متحده آمریکا این اختیار قانونی را داشته تا بدون نیاز به حکم قضایی، اقدام به جاسوسی از «ایمیل ها»، «پیامک ها» و «مکالمات تلفنی» شهروندان آمریکایی کند. این قانون که در سال ۲۰۱۱ میلادی به تصویب رسیده در تضاد با اظهارات باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا و سایر مقام های اطلاعاتی در کنگره و سنا مبنی بر حمایت و حفاظت دولت از حریم خصوصی شهروندان این کشور است. بر اساس این قانون، اطلاعات مربوط به شهروندان آمریکایی که ارتباط مستقیمی با اهداف خارجی دارند نیز توسط سازمان امنیت ملی آمریکا بدون اخذ حکم قانونی و قضایی قابل جمع آوری و جاسوسی بوده است. جمع آوری اطلاعات شهروندان آمریکایی بر اساس بند ۷۰۲ اصلاحیهٔ قانون، موسوم به «فیسا» از سوی سازمان امنیت ملی آمریکا انجام شده است. تعدادی از اسناد که در تاریخ ۱۵ اوت ۲۰۱۳ (۲۵ مرداد ۱۳۹۲) توسط اسنودن در سایت اینترنتی واشینگتن پست منتشر شد فاش کرد که روش جمع آوری اطلاعات اتباع آمریکا
یی و افراد خارجی در خاک آمریکا از طریق کنترل مکالمات تلفنی و پیام های ایمیلی ناقض قانون اساسی آمریکا بوده است. هم چنین نتیجهٔ یک حسابرسی داخلی در آژانس امنیت ملی آمریکا نشان داده است که در مدت یک ساله بین ماه مه ۲۰۱۱ و مه ۲۰۱۲، مجموعاً ۲٬۷۷۶ مورد نقض قانون در جمع آوری اطلاعات صورت گرفته است. در ۲۳ اوت ۲۰۱۳ (۱ شهریور ۱۳۹۲) روزنامه بریتانیایی ایندیپندنت در تیتر نخست خود نوشت: روزنامه گاردین پس از فشار شدید امنیتی بر تحریریه خود، در ۲۳ اوت (۱ شهریور) در وبگاه خود اعلام کرد که قصد همکاری با نیویورک تایمز برای انتشار اسناد افشاگرانه اسنودن را دارد. در این روز، گاردین فاش کرد که آژانس امنیت ملی آمریکا، به گوگل، یاهو! و مایکروسافت نیز پول داده است. به نقل از روزنامهٔ ایندیپندنت، فشار دولتی علیه گاردین، مستقیماً از سوی دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا هدایت می شد. روزنامه های گاردین انگلیس، واشینگتن پست آمریکا و ایندیپندنت بریتانیا شیوه های مؤسسهٔ امنیت ملی آمریکا را برای شنود مکالمات تلفنی و الکترونیکی که اسنودن فاش کرده است، منتشر کردند. ادوارد اسنودن سرویس دراپ باکس را ناقض حریم خصوصی دانسته و به کاربران سراسر جها
ن پیشنهاد کرده برای ذخیره سازی داده ها به سرویس هایی کوچ کنند که نمی توانند به محتوای فایل ها دسترسی داشته باشند. ادوارد اسنودن می گوید کمپانی دراپ باکس از شرکای برنامه عظیم جاسوسی «پریزم» آژانس امنیت ملی آمریکا است؛ یعنی در صورت لزوم این آژانس می تواند به سادگی و با هماهنگی از محتوا و جزئیات داده های ذخیره شده کاربران در این سیستم باخبر شود. پیشنهاد ادوارد اسنودن به کاربران، این است که برای ذخیره سازی داده های خود از سرویس هایی استفاده کنند که در اصطلاح فنی «دانش صفر» نامیده می شوند؛ یعنی سرویس هایی که هیچ گونه دسترسی به داده های ذخیره شده روی سرورهای خود ندارند و نمی توانند اطلاعات مرتبط با آن را در اختیار دیگران قرار دهند. اسنودن معتقد است بهتر است از برنامه ای مانند «اسپایدراوک» استفاده کنند که همان خدمات را ارائه می دهد و از فایل های کاربران، محافظت می کند. البته دراپ باکس ادعای اسنودن را قبول ندارد و اعلام کرده است که از رمزگذاری استفاده می کند. سوابق شغلی. در ۷ مه ۲۰۰۴ (۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۳) اسنودن به نیروی ذخیره ارتش ایالات متحده وارد شد و به عنوان «نیروی ویژه» مورد آموزش قرار گرفت ولی تعلیمات آموزشی را ب
ه پایان نرساند. او گفت: او پس از شکستن هر دو پایش در طی یک عملیات آموزشی، در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۴ (۷ مهر ۱۳۸۳) از خدمت معاف شد. سپس او به مدت کمتر از یک سال به عنوان «متخصص امنیتی» مرکز مطالعات زبان شناسی دانشگاه مریلند که یک تأسیسات غیر طبقه بندی شده است، به کار مشغول گشت. در ژوئن ۲۰۱۴ اسنودن به وایرد گفت که آنجا یک تأسیسات کاملاً محرمانه بود که برای کار کردن در آن کارمندان تحت کنترل جدی سوابق امنیتی قرار می گرفتند و بایست از آزمایش دستگاه دروغ سنج پلی گراف می گذشتند. اسنودن در ۲۰۱۳ توسط بوز آلن همیلتون برای پیمانکاری در آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا استخدام شد. البته اسنودن پیش از آن در شرکت کامپیوترسازی دل و سازمان سیا کار کرده بود. اشتغال در سازمان سیا. در سال ۲۰۰۶، پس از حضور در یک نمایشگاه مشاغل اطلاعاتی و امنیتی، به اسنودن شغلی در آژانس اطلاعات مرکزی «سیا» پیشنهاد شد و او به سازمان ملحق گشت. اسنودن در بخش ارتباطات جهانی ستاد مرکزی سیا واقع در لانگلی، ویرجینیا به کار گمارده شد. در مه ۲۰۰۶، اسنودن در نشریه هنر فناوری نوشت که او هیچ مشکلی برای یافتن کار ندارد زیرا او یک «جادوگر کامپیوتر» است. دیری نپایید
که او به عنوان یک کارمند مبتدی در یک تیم عالی کامپیوتر نظرها را به خود جلب نمود. اسنودن به مدرسه سری سیا برای متخصصین فناوری فرستاده شد. او در آنجا برای ۶ ماه در هتل اقامت نمود و یک برنامه آموزشی تمام وقت را دنبال کرد. سازمان سیا در مارس ۲۰۰۷ اسنودن را با مصونیت دیپلماتیک در ژنو سوئیس مستقر نمود، مسئولیت او حفاظت از امنیت شبکه کامپیوتری بود. با مأموریتش در سفارت آمریکا در سازمان ملل، یک آپارتمان چهار اتاق خوابه در نزدیکی دریاچه ژنو در اختیار او قرار گرفت. بنا به گفتهٔ گلن گرینوالد، در این زمان اسنودن یک «متخصص فنی عالی سایبری» در آمریکا به حساب می آمد و توسط سیا دست چین شده بود تا رئیس جمهور را در گردهمایی ۲۰۰۸ پیمان ناتو در رومانی پشتیبانی نماید. اسنودن تجربه کارش با سیا در ژنو را آموزنده توصیف می کند؛ یک بار مأمورین سیا یک بانکدار سوئیسی را مست کرده و تشویقش می کنند که اتومبیل را به سوی خانه اش رانندگی کند و هنگامی که پلیس او را متوقف می نماید سیا پیشنهاد می کند که او را از این مخمصه نجات دهد در صورتی که بانکدار، خبرچین سازمان بشود. اولی ماورر، سیاستمدار و رئیس کنفدراسیون سوئیس در سال ۲۰۱۳، این اظهارات اسن
ودن را به طور علنی انکار نمود. او اظهار داشت: گفته می شود این بیانات ماورر زمانی ایراد شده اند که ایالات متحده، سوئیس را تحت فشار قرار داده بود تا بر شفافیت سیستم بانکی اش بی افزاید. در فوریهٔ ۲۰۰۹ اسنودن از سیا استعفا نمود. پیمانکاری برای آژانس امنیت ملی آمریکا و کارمندی دل. در ۲۰۰۹ اسنودن شروع به کار برای شرکت کامپیوترسازی دل نمود، شرکتی که مدیریت ساخت کامپیوترهای چندین سازمان دولتی را به عهده دارد. مأموریت کاری اسنودن در تأسیسات آژانس امنیت ملی آمریکا واقع در پایگاه هوایی یاکوتا شهر توکیو، شامل آموزش افسران ارتش آمریکا در نحوه حفاظت از شبکه کامپیوتری شان در مقابل هکر های چینی بود. در طی چهار سال اشتغالش در دل، او از پُست ناظر سیستم کامپیوتری آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا به متخصص «استراتژی سایبری» و «ضداطلاعات سایبری» در چندین مکان مختلف ارتقا رتبه یافت. در ۲۰۱۱، او به مریلند بازگشت و به مدت یک سال به عنوان فن شناس ارشد حساب سازمان سیا در دل به کار مشغول شد. در آن پست، رئیس های بخش فناوری سیا با او مشورت می کردند، از جمله آنان "مدیر ارشد فناوری اطلاعات و "مدیر ارشد فناوری" بودند. مقامات دولت آمریکا و
سایر مراکز نزدیک به تحقیقات می گویند که اسنودن از آوریل ۲۰۱۲ که در دل مشغول به کار بود شروع به بارگیری اطلاعات محرمانه در مورد جاسوسی الکترونیکی دولت نمود. پژوهشگران معتقدند که ۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ مدرکی که اسنودن به گلن گرینوالد و لورا پویترس داده، زمانی کپی شده اند که اسنودن برای دل کار می کرده است. در مارس ۲۰۱۲، دل اسنودن را به عنوان فن شناس ارشد برای دفتر اشتراک اطلاعات آژانس امنیت ملی آمریکا در هاوایی به کار گمارد. در هنگام عزیمتش از ایالات متحده در مه ۲۰۱۳، او به مدت ۱۵ ماه در تأسیسات آژانس امنیت ملی آمریکا در هاوایی کار کرده بود، و فعالیتشان متمرکز بر نظارت الکترونیکی بر روی چین و کره شمالی بود که حداقل سه ماه از آن را با شرکت بوز آلن همیلتون همکاری نمود. مسئولان اطلاعاتی، پست اسنودن را «مدیر سیستم» بیان نموده اند، در حالی که اسنودن آن را «تحلیلگر زیر ساخت» معرفی کرده است، و بدین معنیست که کار او یافتن راه های جدید برای نفوذ در شبکه های اینترنت و تلفن جهانی بوده است. در ۱۵ مارس ۲۰۱۳ (۲۵ اسفند ۱۳۹۱)، سه روز پس آن که جیمز کلپر رئیس آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا با ادای سوگند به کنگره ایالات متحده درو
غ گفت، و اسنودن آن را «"نقطه عطف"» خود می نامد، او شغلش را در شرکت کامپیوترسازی دل رها کرد و گفت: «هر چند با شروع کار در بوز آلن همیلتون، حقوقش که در شرکت دل سالیانه تا ۲۰۰٬۰۰۰ دلار هم رسیده بود کاهش می یافت، او پست جدید را انتخاب نمود تا بتواند اطلاعات محرمانه پیرامون جاسوسی های آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا را جمع آوری و بارگیری کند.» بنا به گزارش مارک هوسنبال در رویترز، احتمالاً اسنودن حدود ۲۰–۲۵ نفر از همکارانش را متقاعد کرده بود که گذرواژه خود را در اختیار او بگذارند به این بهانه که به عنوان مدیر سامانه کامپیوتری برای کار به آن ها نیاز دارد. شبکهٔ خبری ان بی سی اعلام داشت که آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا در یک گزارش به کنگره چنین اظهار داشته که اسنودن با حیله توانسته است به یک گنجینه متشکل از هزاران سند طبقه بندی شده دست یابد. اسنودن ادعای فوق را رد کرد و گفت با احترام به مارک هوسنبال باید بگویم که خبر رویترز حقیقت ندارد. من هرگز کد رمزی را ندزدیده ام و به همکارانم نیرنگ نزده ام. فردای افشاگری اسنودن در مورد فعالیت های آژانس امنیت ملی، کارفرمایش بوز الن همیلتون وی را به دلیل نقض قوانین داخلی
شرکت اخراج نمود. یکی از کارمندان سابق آژانس امنیت ملی آمریکا به مجله فوربز گفت: آژانس امنیت ملی آمریکا به اسنودن پست هکر در یک تیم نخبه با هدف جنگ سایبری را پیشنهاد کرد ولی او این پیشنهاد را نپذیرفت و به بوز الن ملحق گشت. یک منبع خبر با اطلاعات دقیق به رویتر گفته بود که: «مسئولان بوز الن در هنگام استخدام اسنودن متوجه نکات مبهمی در سوابق تحصیلی او شده بودند، اینکه این ابهامات چه بودند و اسنودن چگونه این مشکل را رفع و رجوع نموده است، روشن نیست.» در «رزومه» او بیان شده که اسنودن کلاس های کامپیوتر خود را در دانشگاه جانز هاپکینز گذرانده است. سخنگوی جانز هاپکینز گفت که هیچ سابقه ای از تحصیل اسنودن در این دانشگاه در دست نیست، و اضافه کرد: «ممکن است اسنودن در کلاسهای "تکنولوژی حرفه ای" آنها که یک مؤسسه خصوصی آموزش کامپیوتر وابسته به جانز هاپکینز است، شرکت کرده باشد.» دانشگاه مریلند تأیید می کند که اسنودن در یک کلاس تابستانی که در آسیا تشکیل می شد شرکت کرده است. "رزومه" اسنودن نشان می دهد که درجه فوق لیسانس کامپیوتر را از دانشگاه لیورپول در تاریخ ۲۰۱۳ اخذ نموده است. دانشگاه لیورپول اعلام کرد: «اسنودن برای تحصیل در آن
جا آنلاین ثبت نام کرده بود اما او در مطالعه فعال نبوده و برنامهٔ تحصیلی را به پایان نرسانده است.» اسنودن اظهار کرد که با استفاده از «کانال های داخلی ابراز مخالفت» نگرانی اش درباب مغایرت فعالیت های آژانس امنیت ملی آمریکا با قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را با بسیاری از همکاران و ناظرین سازمان در میان گذاشته بود. یک سخنگوی آژانس امنیت ملی آمریکا جواب داد: «هیچ مدرکی حاکی از این که آقای اسنودن این مشکل را با کسی مطرح کرده باشد در دست نیست.» اسنودن با توضیحات بیشتر و دقیق تری در این مورد در ژانویهٔ ۲۰۱۴ بیان کرد: «من تلاش فوق العاده ای نمودم تا همکاران، ناظرین، یا هر کسی را که از دیدگاه مقررات امنیتی داخلی امکان پذیر بود و تمایل به شنیدن داشت، در جریان این برنامه (پریزم) قرار دهم. عکس العمل های افراد هنگامی که از ضد قانون اساسی بودن عملیات مطلع می شدند، درجات متفاوتی از نگرانی تا وحشت زدگی بود، ولی هیچ کس حاضر نبود شغل و خانواده اش را به خطر بیندازد یا احتمال زندان رفتن را مثل کاری که توماس دریک کرد بپذیرد. در مارس ۲۰۱۴، اسنودن در گزارش خود به پارلمان اروپا نوشت؛ قبل از افشای اسناد محرمانه، او «مشکل را به طور ر
وشنی» به حداقل ۱۰ مسئول آژانس امنیت ملی گزارش داده بود ولی آن ها هیچ اقدامی در جواب ننمودند. اسنودن در مصاحبه ای در مه ۲۰۱۴، با شبکهٔ خبری ان بی سی گفت: «پس از این که مسئله را با مقامات سازمان در میان گذاشت، به او گفته شد که در این مورد، سکوت اختیار کند.» اسنودن چنین اظهار داشت: در مه ۲۰۱۴، مسئولان یک ایمیل ارائه کردند که اسنودن در آوریل ۲۰۱۳ در مورد قدرت قانونی کسب اطلاع می کند ولی مقامات می گویند هیچ سابقه ای از ابراز نگرانی اسنودن در مورد این برنامه به یکی از مدیران نیافته اند. در ژوئن ۲۰۱۴ آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که هیچ سندی مبنی بر اینکه اسنودن شکایتی درون تشکیلاتی از فعالیت های سازمان کرده باشد موجود نیست. در همان ماه اسنودن توضیح داد که او شخصاً چنین اطلاعیه ای را منتشر نساخته است: «من در حال مذاکره با آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا در مورد آن سوابق هستم و نمی خواهم در حال حاضر تمام آنچه که در آینده آشکار خواهد شد را جلوتر بیان کنم.» در مصاحبه با شبکه ان بی سی در مه ۲۰۱۴، اسنودن دولت آمریکا را متهم کرد که سعی دارد با نمایش برخی پست های او در سازمان اهمیتش را کاهش داده و او را
نوعی «تحلیلگر رده پایین» معرفی کند. جملات اسنودن از این قرارند: او در مصاحبه ای با شبکه رده گلوبو در ماه ژوئن، تکرار کرد که او «در واقع در سطح بسیار بالایی عمل می کرده.» و در مصاحبه ای در ماه ژوئیه با گاردین، توضیح داد که در طی خدمتش در آژانس امنیت ملی آمریکا، «صرفاً از پست نظارت بر عملکرد سیستم به هدایت نحوه استفاده از آنها ارتقا یافته.» و «بسیاری نمی دانند که او در حقیقت یک تحلیلگر بوده و افراد را در گروه های ضربت سازماندهی می کرده.» اسنودن متعاقباً گفت: «این به نظر خودم عجیب می آید که وقتی در دل کار می کردم در جلسات کاری با «مدیر ارشد اطلاعات» و «مدیر ارشد فناوری» سازمان سیا و رئیس های تمام بخش های فناوری شرکت می کردم و آن ها مشکل ترین و سخت ترین مسائل فناوری شان را با من در میان می گذاشتند و مسئولیت من بود تا راه حلی برایشان بیابم.» در زمان کارش به عنوان تحلیلگر آژانس امنیت ملی آمریکا و مدیریت کارهای سایرین، اسنودن به یاد می آورد که شک و تردیدهای جدی اخلاقی در بین همکارانش نسبت به او پدیدار شده بودند. اسنودن گفت: «تحلیلگرهای جوان ۲۲–۱۸ ساله ناگهان به پستهای مهم با مسئولیت های بزرگ گماشته شده بودند و به ا
طلاعات خصوصی مهمی دسترسی داشتند. در جریان کارهای روزانه شان اغلب بروی مدارکی کاملاً بی ارتباط با موضوع امنیت می افتادند، مثلاً تصویری لخت از فرد را در وضعیتی ناشایست می دیدند و طبعاً کارمند مزبور آن تصویر را به همکارانش هم نشان می داد و در اندک زمانی اسرار خصوصی آن شخص توسط تمام این افراد دیده شده بود.» بنا به مشاهدات اسنودن، این گونه رفتار کاملاً عادی بود و «احتمالاً هر دو ماه» تکرار می گردید و هرگز آن را گزارش نمی دادند و «از فواید جانبی شغل امنیتی» محسوب می شد.» افشاگری های جاسوسی گسترده. در ژوئیهٔ ۲۰۱۴، روزنامه واشینگتن پست، خبر از وجود مخزنی ارائه شده توسط اسنودن داد؛ این مخزن حاوی حدود ۱۶۰٬۰۰۰ ایمیل و پیامک و ۷٬۹۰۰ مدرک نشت شده از ۱۱۰۰ حساب آنلاین بود. مدیر آژانس امنیت ملی آمریکا، کیث بی آلکساندر، در ابتدا رقم ۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ مدرک افشاشده را تخمین می زد. مدتی بعد این رقم به ۱٫۷ میلیون سند افزایش یافت؛ تخمینی که از پنتاگون، وزارت دفاع ایالات متحده می آمد. مقامات استرالیایی حداقل ۱۵٬۰۰۰ سند اطلاعاتی استرالیا و مسئولان انگلیسی حداقل ۵۸٬۰۰۰ سند اطلاعاتی بریتانیا را افشاشده برآورد کرده اند. یک آژانس اطلاعا
ت دفاعی گزارش داد که اسنودن ۹۰۰٬۰۰۰ سند وزارت دفاع را در اختیار گرفته، یعنی بیش از آنچه که از آژانس امنیت ملی آمریکا بارگیری کرده بود. در ماه مارس ۲۰۱۴، ژنرال مارتین دمپسی به کمیسیون نیروهای مسلح مجلس گزارش داد: «اکثریت مدارکی که اسنودن از ارتش بارگیری کرده است، ارتباطی با سیستم جاسوسی و مراقبت غیرنظامی ندارند. بیشتر آنها در رابطه با توانایی نظامی، عملیات، تاکتیک و طرز عمل ما هستند.» هنگامی که در مصاحبه در مه ۲۰۱۴ از مدیر بازنشستهٔ آژانس امنیت ملی آمریکا کیت الکساندر خواسته شد تا شمار اسناد برگرفته شده توسط اسنودن را اعلام کند، او جواب داد: «به سبب روشی که اسنودن به کار برده است تصور نمی کنم که کسی قادر باشد به درستی شمار مدارک برداشته شده را تعیین کند، آنچه می توانیم با دقت مشخص کنیم این است که ممکن است اسنادی بیشتر در دست اسنودن باشد که میزان آن ها بیش از یک میلیون است.» اسنودن تمام مدارک را به روزنامه نگاران تحویل نداده است و می گوید: «من یک یک مدارک را قبل از آزاد ساختن آن ها بررسی کرده ام تا یقین حاصل کنم که حقیقتاً مناسب در اختیار عموم گذاردن هستند. مدارک گوناگون بسیاری هستند که اگر افشا می شدند ضربهٔ م
همی به کشورها بودند، که من آنها را منتشر نکردم و بدین ترتیب هر مدرکی را قبل از تحویل به روزنامه نگاران، بررسی و مطالعه کردم و اگر وقت کافی برای بررسی تمام این اطلاعات داشتم مایل بودم این مدارک را به روزنامه نگاران هر کشوری ارائه کنم.» به رغم این تلاش ها، انتشار نسنجیده و نامناسب نیویورک تایمز باعث لو رفتن عملیات علیه القاعده گردید. در ژوئن ۲۰۱۴، مدیر جدید آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا آدمیرال راجرز اظهار داشت هر چند پس از انتشارات اسنودن، برخی گروه های تروریست هشیار شدند و روش های مخابراتی شان را تغییر دادند، ولی صدمه آن قدر مهم نیست که بگوییم «آسمان روی سرمان خراب می شود.» راجرز در فوریهٔ ۲۰۱۵ گفت که اظهارات اسنودن یک «اثر مادی» در توانایی «بینش آژانس امنیت ملی آمریکا بر فعالیت های گروه های تروریست در سطح جهانی» دارد. در آوریل ۲۰۱۵، انجمن هنری جکسن، یک اندیش کده ی نومحافظه کاری بریتانیایی، در طی گزارشی مدعی شد که افشاگری های اسنودن تأثیری منفی بر توانایی بریتانیا در جهت مقابله با تروریسم و گروه های جنایتکار داشت. مدیر پرایواسی اینترنشنال از این ادعا انتقاد کرد و اظهار داشت: «گزارش فرض را بر این می گذار
د که مردم احمق هستند و فقط پس از اسنودن بود که به حفاظت از حریم خصوصی شان علاقه مند شدند.» آزادسازی مدارک آژانس امنیت ملی. روزنامه نگار نیویورک تایمز جیمز رایزن بیان داشت که ادوارد اسنودن تصمیمش را مبنی بر افشای اسرار آژانس امنیت ملی آمریکا به طور تدریجی و حداقل از زمان کارش در شعبه سازمان سیا واقع در ژنو، اتخاذ نمود. اسنودن ابتدا با گلن گرینوالد روزنامه نگار گاردین در اواخر ۲۰۱۲ ارتباط حاصل کرد. او با گرین والد به طور ناشناس تماس گرفت و گفت که مدارک حساسی در اختیار دارد که می خواهد آن ها را به اشتراک بگذارد. گرین والد تدابیر امنیتی اسنودن مثل استفاده از ایمیل های رمزی را پر دردسر و کسل کننده یافت. سپس اسنودن با یک تهیه کننده فیلم های مستند بنام لورا پویترس در ژانویه ۲۰۱۳ تماس گرفت. پویترس می گوید: «اسنودن پس از دیدن فیلمش در مورد یکی از افشاکنندگان اقدامات آژانس امنیت ملی آمریکا به نام ویلیام بینی بود که با او ارتباط برقرار نمود. آنچه که مخصوصاً توجه اسنودن را به گرین والد و پویترس جلب کرد، مقالهٔ گرین والد بود با این شرح که چگونه پویترس به سبب فیلمش به یک «هدف» برای دولت تبدیل شده است. گرین والد همکاری اش ب
ا اسنودن را از فوریه یا آوریل ۲۰۱۳ پس از ملاقاتش با پویترس در نیویورک آغاز کرد؛ هنگامی که اسنودن شروع به ارسال مدارک به ایشان نمود. اسنودن ارتباطات اینترنتی اش را با ایمیل های رمزی انجام می داد و مخصوصاً خواسته بود که اظهاراتش را با عنوان «نقل قول» و استفاده از نام او در متن مشخص نکنند تا خطر شناسایی از طریق «سبک نگارش» را کاهش دهد. بارتون گلمن، روزنامه نگار واشینگتن پست می گوید: اولین «تماس مستقیم» آن ها در ۱۶ مه ۲۰۱۳ (۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۲) صورت گرفت. اسنودن زمانی به سوی گرین والد رفت که واشینگتن پست از تضمین چاپ ۴۱ اسلاید پاورپوینت او در ۷۲ ساعت امتناع ورزید و هم چنین نتوانست مدارک مربوط به پریزم را با کد رمزی که اسنودن می خواست آنلاین بگذارد تا بدین ترتیب اسنودن بتواند متعاقباً هویت خود را به عنوان عامل نشت اطلاعات اثبات کند. اسنودن اعلام کرد: اسنودن هم چنین به گلمن گفت که روزنامه نگارانی که با او همکاری می کنند تا قبل از انتشار مدارک در خطر مرگ از جانب سازمان های امنیتی آمریکا خواهند بود؛ «چنان چه بدانند که شما تنها نقطه ضعف افشای این مدارک هستید و در صورت متوقف کردن تان، آن ها تنها مالک اسناد، باقی خواهند ما
ند.» در مه ۲۰۱۳ او موفق به اخذ مرخصی به بهانهٔ درمان صرع شد و مرکز آژانس امنیت ملی آمریکا در هاوایی را ترک کرد. در اواسط ماه مه، اسنودن یک مصاحبهٔ آنلاین با پویترس و جیکوب اپلبام انجام داد که در اشپیگل به چاپ رسید. پس از افشای اسناد کپی شده، اسنودن قول داد افشاگری های مهم تری در راه خواهند بود. در ژوئن ۲۰۱۳ او گفت: پرده برداری از اسرار. روند انتشار مدارک نشت شده، جزئیات تاریک و ناشناختهٔ دستگاه «جاسوسی بین المللی گسترده» و افشاگری های جاسوسی گسترده ای را آشکار ساختند که سازمان امنیت ملی آمریکا با همکاری تنگاتنگ گروه فایو آیز از جمله: استرالیا، بریتانیا و کانادا عمل می کند. سردبیر روزنامه گاردین آلن راسبریجر گفت: «در نوامبر ۲۰۱۳ هنگامی که فقط یک درصد اسناد، منتشر شده بودند، مسئولان هشدار دادند که بدترین ها هنوز در راه اند.» در ۵ ژوئن ۲۰۱۳ (۱۵ خرداد ۱۳۹۲)، گاردین اعلام داشت که مستندسازی وجود و عملکرد برنامه «جاسوسی گستردهٔ جهانی» را شروع کرده است. این مستندسازی ها یک سال طول کشیدند. اولین برنامه ای که می بایست افشا می شد، پریزم بود که با تأیید دادگاه، اجازهٔ بازرسی حساب های گوگل و یاهوی شهروندان آمریکا را می دا
د، برنامه پریزم توسط دو نشریهٔ واشینگتن پست و گاردین با فاصلهٔ یک ساعت از یکدیگر منتشر گردید. بارتون گلمن از واشینگتن پست، نخستین روزنامه نگاری بود که اسناد اسنودن را افشا ساخت. او گفت: «دولت آمریکا با اصرار از او خواسته که نام شرکت های درگیر در برنامهٔ پریزم را منتشر نکند» ولی گلمن تصمیم گرفت که ذکر نام شرکت ها باعث خواهد شد که واقعیت، بهتر برای مردم آمریکا محسوس شود. این گزارش همچنین از پروژه اطلاعاتی تمپورا خبر می داد. برنامه جاسوسی ستاد ارتباطات دولت انگلیس که معادل و همکار آژانس امنیت ملی در آمریکا است. گزارش اصلی ستاد ارتباطات دولت انگلیس شامل جزئیات عملیات مرکز داده های تلفنی آژانس، خبرچین بیکران و یک دستور محرمانه دادگاه به شرکت تلفن ورایزن کامیونیکیشنز مبنی بر تحویل میلیون ها سوابق تلفنی شهروندان آمریکایی به آژانس امنیت ملی آمریکا، به ویژه تحویل سوابق مکالمات شخصیت های مهم دنیای تجارت و سیاست به این سازمان بود. یکی دیگر از پروژه هایی که علنی شدند، پروژه ایکس کی اسکور بود؛ یک نرم افزار تجزیه و تحلیل که با آن می توان تقریباً هر حرکتی را که در اینترنت صورت گرفته جمع آوری و بایگانی نمود. گاردین می گوید ک
ه "ایکس کی اسکور" یکی از بحث برانگیزترین اظهارات اسنودن را روشن می کند: «من از میز کارم می توانستم هر کسی را بر روی نوار ضبط کنم. شما یا حسابدارتان تا یک قاضی فدرال یا حتی شخص رئیس جمهور، چنانچه فقط یک آدرس ایمیل شخصی دراختیار می داشتم.» بنا به افشاگری های اسنودن آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا مشغول جمع آوری میلیون ها ایمیل و لیست مخاطبین پیامک ها، مطالعه ایمیل ها، ردگیری موقعیت جغرافیایی تلفن های همراه و تخریب رمزگذاری های کاربران با استفاده از نرم افزار رمزشکن بولران بوده است. آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا هم چنین از کوکی ها (کوکی اچ تی تی پی) که به منظور تجاری در اینترنت به کار برده می شود، برای دقیق تر مشخص نمودن هدف های جاسوسی دولت و تقویت سیستم مراقبتی استفاده می کند. هم چنین نشان داده شد که آژانس امنیت ملی آمریکا با ورود به مرکز داده های گوگل و یاهو و با استفاده از برنامه جاسوسی و مراقبت ماسکولار از کابل های زیردریایی ارتباط اینترنت، اطلاعات صدها میلیون کاربر را جمع آوری می کند. بنا به اسنادی که در دسامبر ۲۰۱۳ افشا شدند؛ سازمان های آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا، سیا، ستاد ارتباطات دولت
انگلیس از کاربران «زندگی دیگر»، «اکس باکس لایو» و «دنیای وارکرفت» جاسوسی می نمودند و سعی در استخدام خبرچین از این وبگاه ها را داشته اند. مدارک منتشرشده، آشکار می سازند که کارمندان این آژانس، در مورد فعالیت یا گرایش های جنسی خوشان هم جاسوسی می کردند و این عملیات را لاواینت نام داده بودند. آژانس امنیت ملی آمریکا فعالیت های جنسی آنلاین شهروندانی که بنیادگرا نام نهاده بود را تحت نظر داشت تا از آن برای بی اعتبار کردن فعالان سیاسی استفاده کند. پس از افشاگری در مورد «مروارید سیاه» ؛ نرم افزاری که شبکه های خصوصی را هدف قرار می دهد، آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا متهم شد که از حدود مأموریتش برای حفظ امنیت ملی فراتر رفته است. آژانس در برنامه های جمع آوری اطلاعات خود شرکت نفت برزیل پتروبراس را هدف قرار داده بود. آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا و ستاد ارتباطات دولت انگلیس و هم چنین سازمان های خیریه نظیر یونیسف، پزشکان جهانی، و متحدینی از قبیل رئیس سازمان ملل و نخست وزیر اسراییل را نیز تحت جاسوسی قرار داده است. در اکتبر ۲۰۱۳، آشکارسازی های اسنودن از جاسوسی های ایالات متحده، تنش مهمی بین آمریکا و نزدیک ترین متحدی