Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داده شده اند؛ همانند زمانی که توسعه بیش از حد زیرساخت های هیدرولیک برای آبیاری وجود دارد. تخریب زیست محیطی و کاهش آب زیرزمینی همچنین اشکال دیگر بهره برداری یا استفاده بیش از حد نشانه هایی از کم آبی می باشند. کم آبی اقتصادی به دلیل عدم سرمایه گذاری در زیرساخت یا تکنولوژی برای جذب آب از رودخانه ها، سفره های آب یا دیگر منابع آب یا ناکافی بودن ظرفیت انسانی برای تأمین تقاضای آب ایجاد می شود. یک-چهارم جمعیت جهان تحت تأثیر کم آبی اقتصادی هستند. کم آبی اقتصادی، فقدان زیرساخت را دربردارد و باعث می شود افرادی که دسترسی مطمئن به آب ندارند، ناچار شوند برای رسیدن به آب و برداشت از رودخانه ها برای مصارف خانگی و کشاورزی، مسافت های طولانی طی کنندکه غالباً این آب آلوده می باشد. بخش های زیادی از آفریقا از کم آبی اقتصادی رنج می برند بنابراین زیرساخت در حال توسعه آب در آن مناطق، می تواند به کاهش فقر کمک کند. غالباً، شرایط بحرانی برای جوامعی که در محیط خشک زندگی می کنند و دارای فقر اقتصادی و ضعف سیاسی هستند، رخ می دهد. میزان مصرف با سرانه تولید ناخالص ملی افزایش می یابد: در اکثر کشورهای توسعه یافته مقدار متوسط مصرف روزانه حدود ۲۰
۰ تا ۳۰۰ لیتر است. در کشورهای توسعه نیافته (مثل کشورهای آفریقایی از جمله موزامبیک) متوسط مصرف روزانه آب برای هر نفر (سرانه) زیر ۱۰ لیتر است. این موضوع با پیش فرض سازمان های بین المللی که وجود حداقل ۲۰ لیتر آب (که شامل آب مورد نیاز برای شستن لباس نمی شود) با فاصله حداکثر ۱ کیلومتر از خانه یا خانوار را بیان می کند، مغایر است. بر اساس سرانه تولید ناخالص ملی، افزایش مصرف آب با افزایش درآمد ارتباط دارد. در کشورهایی که از کم آبی رنج می برند آب موضوعی مهم برای تأمل است. حق بشری بر آب. کمیته حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ملل متحد اساسنامه ای با ۵ ویژگی و هسته برای امنیت آبی منتشر کرد. آنها بیان کردند که حق بشر نسبت به آب، هر فرد را مستحق آب کافی، سالم، قابل قبول، از نظر فیزیکی در دسترس و مقرون به صرفه برای مصارف شخصی و خانگی می داند. اهداف توسعه هزاره (MDG). در اجلاس هزاره سال ۲۰۰۰، ایالات متحده، به عنوان یک هدف توسعه بین المللی، اثرات کم آبی اقتصادی را با ایجاد دسترسی بیشتر به آب آشامیدنی سالم، مورد توجه قرار داد. در این مدت، آنها اهداف توسعه هزاره را تهیه کردند و همه ۱۸۹ عضو سازمان ملل متحد، در مورد ۸ هدف توافق نم
ودند. MDG 7، هدفی را برای کاهش میزان جمعیت بدون دسترسی به آب آشامیدنی سالم و پایدار تا نیمه سال ۲۰۱۵ تنظیم کرد. این بدین معناست که بیش از ۶۰۰ میلیون نفر به یک منبع آب آشامیدنی سالم دسترسی پیدا می کنند. در سال ۲۰۱۶، اهداف توسعه پایدار جایگزین اهداف توسعه هزاره شد. اثرات بر محیط زیست. کم آبی، اثرات منفی زیادی بر روی محیط زیست، از جمله عوارض جانبی و مضر بر روی دریاچه ها، رودخانه ها، حوضچه ها و تالاب ها و منابع آب شیرین دیگر دارد. پیامد مصرف بیش از حد آب که با کم آبی مرتبط است و اغلب در مناطق باکشاورزی آبی ایجاد می شود، از چند طریق، از جمله افزایش شوری، مواد مغذی و از بین رفتن دشت های سیلابی و تالاب ها، به محیط زیست آسیب می زند. علاوه بر این، کم آبی باعث می شود که مدیریت جریان، در رودهای شهری مشکل ساز شود. طی صد سال گذشته، بیش از نیمی از تالاب های زمین نابود و ناپدید شده اند. این تالاب ها مهم هستند نه فقط به این علت که زیستگاه های بسیاری از موجودات مانند پستانداران، پرندگان، ماهی ها، دوزیستان و بی مهرگان را تشکیل می دهند، بلکه به این علت که آنها از رشد برنج و دیگر محصولات غذایی نیز پشتیبانی کرده و فیلتر کردن آب و
محافظت در برابر طوفان ها و سیل ها را انجام می دهند. دریاچه های آب شیرین مثل دریای آرال در آسیای مرکزی نیز از این مسائل رنج می برند. پیامد دیگر کم آبی، فرونشست یا فرورفتن تدریجی اراضی است. سازمان زمین شناسی ایالات متحده برآورد می کند که فرونشست زمین، بیش از ۱۷۰۰۰ مایل مربع در ۴۵ ایالت را تحت تأثیر قرار داده است که ۸۰ درصد آن به علت استفاده از آب های زیرزمینی رخ داده اند. در بعضی مناطق شرق هوستون، تگزاس به علت فرونشست، زمین بیش از ۹ فوت پایین رفته است. تغییر اقلیم. افت آبخوان یا برداشت بیش از حد آن و پمپاژ آب فسیلی میزان کلی آب درون هیدروسفر که در معرض فرآیندهای تعریق و تبخیر قرار می گیرد را افزایش می دهد و از این طریق باعث جمع شدن بخار آب و ایجاد پوشش ابری که جاذب های اولیه اشعه مادون قرمز در اتمسفر زمین هستند، می شود. اضافه شدن آب به سیستم یک تأثیر اجتناب ناپذیر بر روی نظام کلی زمین دارد، که تخمین یا برآورد دقیق از واقعیت هیدروژئولوژیکی آن هنوز تعیین نشده است. تخلیه و کاهش منابع آب شیرین. به غیر از منابع آب شیرین سطحی مثل رودخانه ها و دریاچه ها، منابع دیگری همچون آب زیرزمینی و یخچال های طبیعی به منابع توسعه
یافته و اصلی آب پاک مبدل شده اند. آب زیرزمینی آبی است که در زیر سطح زمین جمع می شود و مقادیری از آن از طریق چشمه ها و چاه ها تخلیه می شود. مناطقی که آب زیرزمینی در آن ها جمع می شود، آبخوان نامیده می شوند. یخچال های طبیعی آب شیرین را به فرم آب ذوب شده از برف یا یخ تأمین می کند که با افزایش دما، موجب تغذیه جویبارها یا چشمه ها می شوند. هنگامی که قابلیت استفاده از منابع مرسوم و متداول به علت عواملی همچون آلودگی یا ناپدید شدن بخاطر تغییرات اقلیمی، کاهش می یابد، این منابع (آب زیرزمینی و یخچال های طبیعی) بسیار زیاد مورد استفاده قرار می گیرند. رشد جمعیت بشر، عامل مهمی در افزایش استفاده از این نوع منابع آبی است. آب زیرزمینی. تا چندی پیش، آب زیرزمینی منبع پرکاربردی نبود. در دهه ۱۹۶۰ آبخوان های زیرزمینی به میزان زیادی توسعه یافتند. تغییر در دانش، تکنولوژی و بودجه، امکان توسعه متمرکز به بهره برداری از منابع آب زیرزمینی جدا از منابع آب سطحی را می دهد. این تغییرها، امکان پیشرفت در جامعه مثل «انقلاب آب زیرزمینی کشاورزی» را فراهم می کند و بخش آبیاری را گسترش می دهد که سبب افزایش تولید غذا و توسعه در مناطق روستایی می شود. آب
زیرزمینی حدود نیمی از تمام آب آشامیدنی در سراسر جهان را تأمین می کند. حجم بالای آب ذخیره شده در زیر زمین در اکثر آبخوان ها ظرفیت بافری قابل ملاحظه ای ایجاد می کنند که امکان برداشت آب در دوره های خشکسالی یا بارندگی کم را فراهم می کند. این امر، برای افراد ساکن مناطقی که صرفاً به بارش یا آب سطحی به عنوان منبع (آب) متکی نیستند، بسیار حائز اهمیت است و در عوض دسترسی مطمئنی به آب در تمام طول سال فراهم می کند. از سال ۲۰۱۰، مجموع برداشت آب زیرزمینی در جهان، سالانه در حدود ۱۰۰۰ کیلومترمکعب و استفاده ۶۷ درصدی برای آبیاری، ۲۲ درصدی برای اهداف خانگی و ۱۱ درصدی برای اهداف صنعتی، برآورد شده است. ۱۰ مصرف کننده اصلی آب (هند، ایالات متحده آمریکا، ایالات متحده آمریکا، پاکستان، ایران، بنگلادش، مکزیک، عربستان سعودی، اندونزی و ایتالیا)، ۷۲ درصد از کل مصرف آب در جهان را تشکیل می دهند. آب زیرزمینی برای معیشت و سلامت غذایی ۱٫۲ تا ۱٫۵ میلیارد خانوار روستایی در مناطق ضعیف تر و فقیر نشین آفریقا و آسیا، بسیار مهم است. اگرچه منابع آب زیرزمینی بسیار رایج هستند، اما یکی از موارد اصلی نگرانی نرخ تجدیدپذیری یا شارژ مجدد و تغذیه بعضی منابع آب
زیرزمینی است. اگر برداشت از منابع آب زیرزمینی تجدیدناپذیر به درستی پایش و مدیریت نشوند می تواند به تمام شدن منابع منجر شود. یکی دیگر از نگرانی ها در مورد افزایش مصرف آب زیرزمینی، کاهش کیفیت آب منبع در طول زمان است. معمولاً در نظام های آب زیرزمینی، کاهش جریان های طبیعی، کاهش حجم ذخیره شده، کاهش سطح آب و تخریب آب دیده می شود. تخلیه آب زیرزمینی می تواند باعث ایجاد اثرات منفی زیادی مثل افزایش هزینه پمپاژ آب زیرزمینی، القای شوری و دیگر تغییرات کیفیت آب، فرونشست زمین، تخریب چشمه ها و کاهش جریان های پایه، شود. آلودگی انسانی نیز برای این منبع مهم، مضر است. برای راه اندازی یک کارخانه بزرگ نزدیک منطقه ای با آب فراوان، شرکت های آب معدنی نیاز دارند که آب زیرزمینی را از یک منبع آب با نرخی بیش از نرخ جایگزینی مجدد، برداشت کنند که این امر به کاهش پایدار و مداوم در سطوح آب زیرزمینی منجر می شود. آب زیرزمینی برداشت می شود، بطری بسته بندی می شود و سپس به سراسر کشور یا جهان فرستاده می شود و این آب هرگز برنمی گردد. هنگامی که سطح ایستابی (سفره آب) بیش از حد بحرانی تخلیه می شود، شرکت های آب معدنی تنها از مناطقی که کم آبی قابل توجهی
ایجاد شده، جابجا می شوند. تخلیه آب زیرزمینی در مناطقی که آب را مصرف می کنند همه کس و همه چیز را تحت تأثیر قرار می دهد از جمله کشاورزان، کسب و کارها، حیوانات، اکوسیستم ها، گردشگری و کاربران دیگر مثل افرادی که برای آب آشامیدنی به یک چاه محلی متکی هستند. خارج کردن میلیون ها گالن آب از زمین، نه تنها در آن منطقه بلکه به طور یکنواخت، سفره آب را تخلیه می کند زیرا سطح ایستابی (سفره آب) در کل توده زمینی به هم متصل است. کارخانه های بطری سازی (آب معدنی) سبب ایجاد کم آبی می شوند و تعادل اکولوژیکی را تحت تأثیر قرار می دهند. آن کارخانه ها مناطقی با بحران آب، ایجاد می کنند که باعث بروز خشکسالی می شود. یخچال های طبیعی. یخچال های طبیعی به علت کمکی که به جریان آب می کنند، به عنوان یک منبع حیاتی آب ذکر شده اند. افزایش دمای جهان، اثرات قابل توجهی بر روی نرخ ذوب یخچال های طبیعی دارد و باعث می شود که یخچال های طبیعی به طور کلی در سراسر جهان کوچک شوند. اگرچه در حال حاضر، آب ذوب شده ناشی از این یخچال های طبیعی کل منبع آب را افزایش می دهد، (ولی) ناپدید شدن یخچال های طبیعی در طولانی مدت، باعث کاهش آب قابل دسترس می شود. همچنین، افزایش
آب ناشی از ذوب برف و یخ به علت افزایش دمای جهان، می تواند باعث بروز اثرات منفی از جمله طغیان رودخانه ها و سدها و نتایج فاجعه بار جهانی شود. اندازه گیری. امروزه هیدرولوژیست ها معمولاً کم آبی را با بررسی معادله جمعیت- آب، ارزیابی می کنند. نقشه هایی وجود دارند که نشان دهندهٔ آب موجود در طبیعت است و کشورهای با حجم پایین تر یا بالاتر، آب قابل استفاده را مشخص می کنند. برخی دیگر نسبت آب موجود به جمعیت را دارند. رویکرد معمول رتبه بندی کشورها بر مبنای میزان منابع آب موجود در سال به ازای هر فرد است. برای مثال، با توجه به شاخص تنش آب فالکنمارک ، زمانی گفته می شود یک کشور یا منطقه «تنش آبی» دارد که منابع آب سالانه آن کمتر از ۱٬۷۰۰ متر مکعب به ازای هر فرد در سال است. در سطحی بین ۱٬۷۰۰ و ۱٬۰۰۰ متر مکعب به ازای هر فرد در سال، کمبود آب دوره ای یا محدود را می توان انتظار داشت. هنگامی که منابع آب کمتر از ۱٬۰۰۰ متر مکعب به ازای هر فرد در هر سال باشد، کشور با «کمبود آب» مواجه است. فائو وابسته به سازمان ملل متحد بیان می کند که تا سال ۲۰۲۵، ۱٫۹ میلیارد نفر در کشورها یا مناطق با کمبود آب مطلق زندگی می کنند، و دو سوم از جمعیت جهان
تحت شرایط تنش خواهند بود. بانک جهانی می افزاید که تغییرات آب و هوایی می تواند تغییر الگوهای آینده دستیابی به آب و استفاده از آن را موجب شود، در نتیجه افزایش میزان تنش آب و ناامنی، هر دو در مقیاس جهانی به آب بستگی دارند. یکی دیگر از اندازه گیری ها، به عنوان بخشی از یک ارزیابی گسترده تر از مدیریت آب در سال ۲۰۰۷، با هدف ارتباط در دسترس بودن آب و چگونگی استفاده از منابع در نظر گرفته شد؛ بنابراین کمبود آب به دو بخش «فیزیکی» و «اقتصادی» تقسیم شد. کمبود آب فیزیکی زمانی است که آب برای برآورده کردن تمام خواسته ها کافی نیست، از جمله آب مورد نیاز برای کارایی مؤثر اکوسیستم. مناطق خشک اغلب از کمبود آب فیزیکی رنج می برند. گاهی نیز به نظر می رسد که آب فراوان است اما در جایی منابع بیش از حد مصرف می شوند، مانند زمانی که زیرساخت های هیدرولیکی برای آبیاری، بیش از حد توسعه یافته اند. نشانه های کمبود آب فیزیکی عبارتند از: تخریب محیط زیست و کاهش آب های زیرزمینی. تنش آب به موجودات زنده آسیب می رساند، زیرا هر موجودی برای زندگی به آب نیاز دارد. منابع آب شیرین تجدیدپذیر. منبع آب شیرین تجدیدپذیر معیاری است که اغلب در رابطه با ارزیابی ک
م آبی استفاده می شود. این معیار دارای اطلاعات مفیدی است زیرا می تواند کل منابع آب موجود هر کشور را توصیف کند. با شناخت کل منابع آب موجود، می توان ایده ای در مورد اینکه آیا یک کشور مستعد تجربه کم آبی فیزیکی است یا خیر، به دست آورد. این معیار معایب خودش را دارد که میانگین آن معایب این است: بارشی که سالانه به طور نابرابر به سیاره می رسد و منابع آب تجدیدپذیر سالانه، سال به سال متفاوت هستند. این معیار (میزان) دسترسی به آب برای افراد، خانوارها، صنایع یا دولت را توصیف نمی کند. نهایتاً چون این معیار توصیفی از کل کشور است، اینکه یک کشور کم آبی را تجربه می کند یا خیر را به طور دقیق به تصویر نمی کشد. کانادا و برزیل هر دو سطوح بالایی از منابع آب در دسترس را دارند اما هنوز مشکلات مختلفی در رابطه با آب را تجربه می کنند. تنش آب. پنجاه سال پیش، زمانی که جمعیت در کرهٔ زمین از نیمی از جمعیت کنونی آن کمتر بود، درک مشترک این بود که آب یک منبع بی نهایت است. مردم مانند امروز ثروتمند نبودند، کمتر کالری مصرف می کردند و گوشت کمتری می خوردند، بنابراین آب کمتری برای تولید مواد غذایی نیاز بود. آن ها به یک سوم حجم آبی که ما در حال حاضر ا
ز رودخانه برداشت می کنیم نیاز داشتند. امروز، رقابت برای منابع آب بسیار شدیدتر است. دلیل این است که در حال حاضر بیش از هفت میلیارد نفر بر روی زمین وجود دارند، مصرف گوشت و سبزیجات و آب در حال زیاد شدن است و رقابت برای آب در بخش های صنعتی، شهری و سوخت های زیستی بیشتر شده است. مقدار کل منابع آب شیرین نیز به دلیل تغییرات آب و هوایی که موجب عقب نشینی یخچال های طبیعی، کاهش جریان رودخانه و کوچک شدن دریاچه ها شده، کاهش یافته است. بسیاری از آبخوان ها (سفره های آب زیرزمینی) که بیش از حد پمپ شده اند به سرعت پر نمی شوند. اگر چه کل منابع آب شیرین مورد استفاده قرار نگرفته است، بسیاری آلوده، شور، نامناسب یا غیرقابل دسترس برای مصارف شرب، صنعت و کشاورزی شده اند. برای جلوگیری از یک بحران جهانی آب، کشاورزان باید برای افزایش بهره وری برای پاسخگویی به تقاضاهای رو به رشد برای مواد غذایی تلاش کنند، در حالی که صنایع و شهرها به دنبال پیدا کردن راه هایی برای استفاده بهتر از آب باشند. مقالهٔ نیویورک تایمز، «بررسی خشک سالی جنوب شرقی کم آبی را به جمعیت ربط می دهد، نه گرم شدن زمین»، یافته های پژوهشگران دانشگاه کلمبیا در مورد موضوع خشک سالی
در جنوب شرقی آمریکا میان سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ را خلاصه می کند. این یافته در مجلهٔ آب و هوا چاپ شد. آن ها می گویند کمبود آب بیشتر ناشی از اندازهٔ جمعیت است تا از کمی بارش باران. ارقام سرشماری نشان می دهد که جمعیت گرجستان در میان سال های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۷ از ۴٫۸۶ به ۳٫۸۴ میلیون نفر رسیده است. پس از بررسی داده های بدست آمده از ابزار هواشناسی، مدل های کامپیوتری و اندازه گیری حلقه های درخت که منعکس کنندهٔ بارش باران هستند، آن ها دریافتند که خشکسالی بی سابقه نبوده و ناشی از حالت طبیعی الگوهای آب و هوا و رخدادهای تصادفی آب و هوایی است. «خشک سالی های مشابه در طی هزار سال گذشته روی داده است»، پژوهشگران نوشتند: «صرف نظر از تغییرات آب و هوایی، انتظار می رود که در آینده چنین الگوهای آب و هوایی و با نتایج مشابه روی دهند.» همان طور که دما زیاد می شود، بارش باران در جنوب شرقی افزایش خواهد یافت، اما به دلیل تبخیر ممکن است حتی منطقه خشک تر شود. پژوهش گران با گفتن این مطلب نتیجه گیری کردند که هر بارندگی نتیجهٔ فرآیندهای داخلی پیچیده در جو است و به دلیل مقدار زیاد متغیرها پیش بینی بسیار سخت است. مدیریت نامناسب در مواجهه با موارد گفته
شده، منجر به افزایش تنش بر منابع آب و همچنین افزایش هزینه های اقتصادی و اجتماعی خواهد شد. برداشت از منابع آب در ۵۰ سال اخیر، سه برابر افزایش یافته و همین امر موجب کمبود آب و افت سطح آب های زیرزمینی شده است (World Bank, 2007b ; 2012). رشد پرشتاب جمعیت، سرانهٔ آب را کاهش داده است. کاهش کمیت با کاهش کیفیت ناشی از تخلیهٔ فاضلاب های مضر و تداخل آب شیرین با آب شور همراه بوده است. علاوه بر این، تغییر اقلیم که شدت و تواتر خشک سالی ها و سیل ها را افزایش داده، می تواند تأثیر زیان باری بر دسترسی آب در اکوسیستم ها بگذارد. طبق گزارش سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD, 2011)، تا سال ۲۰۵۰ تقاضای جهانی آب ۵۵ درصد افزایش خواهد یافت. این امر بر رقابت در زمینهٔ آب در برخی نقاط جهان و احتمال برداشت بی رویهٔ منابع آب زیرزمینی دامن خواهد زد. با توجه به چالش های بیان شده، جامعهٔ جهانی یا باید به فعالیت های کنونی خود در راستای تشدید تنش ها ادامه دهد یا حرکتی را جهت توقف یا اصلاح آن آغاز کند. امروزه اهمیت مدیریت مؤثر و پایدار آب بیش از هر زمان دیگری آشکار شده است. دست یابی به پایداری بیشتر از طریق اجرای سیاست های مؤثر و استفاده از
آب به عنوان بستر اصلی رشد سبز، بسیار حیاتی است. تغییرات در اقلیم. تغییر اقلیم، سبب پس روی یخچال های طبیعی، کاهش جریان رودخانه و افت دریاچه ها و تالاب ها شده است. بسیاری از آبخوان ها بیش از حد پمپاژ شده اند و به سرعت تغذیه نمی شوند. اگرچه کل منبع آب شیرین، مورد استفاده قرار نگرفته است، ولی بیشتر آن آلوده، شور و نامناسب شده است یا به عبارت دیگر (در غیر این صورت) برای آشامیدن، صنعت و کشاورزی غیرقابل استفاده است. برای جلوگیری از بحران آب جهانی، در حالی که صنعت و شهرها راه هایی برای استفاده مؤثرتر آب پیدا می کنند، کشاورزان باید برای افزایش بهره وری و حاصلخیزی و در نتیجه برای برآورده کردن تقاضای در حال افزایش غذا، تلاش کنند. مقاله «مطالعه خشکسالی جنوب شرقی، کم آبی را به جمعیت نسبت می دهد نه به گرم شدن جهان» در مجله نیویورک تایمز، یافته های محقق دانشگاه کلمبیا را در مورد خشکسالی ها در جنوب شرقی آمریکا بین سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ ارائه می کند. یافته های منتشر شده در ژورنال اقلیم، بیان می کند که کم آبی ها، بیش از بارش، از اندازه جمعیت ناشی می شود. ارقام سرشماری نشان می دهد که جمعیت جورجیا، بین سال های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۷، از ۶٫۴۸
به ۹٫۵۴ میلیون نفر افزایش یافت. آنها پس از مطالعه داده های ابزارهای هواشناسی، مدل های کامپیوتری و اندازه گیری های حلقه های درخت، دریافتند که خشکسالی ها، بی سابقه نبوده است و ناشی از الگوهای نرمال اقلیمی و رویدادهای آب و هوایی تصادفی است. محققان نوشته اند" خشکسالی های مشابه در طی هزار سال گذشته آشکار شدند"،" آنها افزودند صرف نظر از تغییر اقلیم، الگوهای آب و هوایی مشابه همراه با نتایج یکسان می تواند در آینده به صورت منظم مورد انتظار باشد." هنگامی که دما افزایش می یابد، بارش در جنوب شرقی افزایش خواهد یافت اما به دلیل تبخیر، حتی منطقه خشک تر می شود. محققان با ذکر بیانیه ای نتیجه گرفتند که هر بارشی ناشی از فرآیندهای داخلی پیچیده ای در اتمسفر است و به علت وجود متغیرهای زیاد، بسیار مشکل است که پیش بینی شود. بحران آب. هنگامی که به اندازهٔ کافی آب آشامیدنی مورد نیاز وجود ندارد، خطر بحران آب حس می شود. با توجه به اینکه این مسئله یک نگرانی جهانی است، سازمان ملل متحد و دیگر سازمان های جهانی مناطق گوناگونی را، مناطق دچار بحران آب در نظر می گیرند. دیگر سازمان ها مانند سازمان غذا و کشاورزی، استدلال می کنند که هیچ بحران آبی
در این مکان ها وجود ندارد، اما کی باید گام هایی برای جلوگیری از بروز چنین بحرانی برداشته شود. نشانه ها. چندین نشانهٔ اصلی برای بحران آب وجود دارد. بیماری های مسری از راه آب و نبود آب بهداشتی لوله کشی یکی از علت های عمدهٔ مرگ و میر در سراسر جهان هستند. برای کودکان زیر پنج سال، بیماری های ساری از راه آب علت اصلی مرگ و میر است. در هر زمان، نیمی از تخت های بیمارستان در جهان توسط بیماران مبتلا به بیماری های ساری از راه آب اشغال شده است. به گفته بانک جهانی، ۸۸ درصد از تمام بیماری های ساری از راه آب توسط آب آشامیدنی ناسالم، نبود بهداشت و بهداشت نامناسب ایجاد می شود. آب توازن شکنندهٔ اساسی برای تأمین آب سالم است، اما عوامل قابل کنترل مانند مدیریت و توزیع منابع آب خود سهم بیشتری در کمبود آب دارند. گزارش سازمان ملل متحد ۲۰۰۶ که بر مسائل مربوط به حکومت به عنوان هستهٔ اصلی بحران آب متمرکز است، می گوید: «آب به اندازهٔ کافی برای همه وجود دارد» و «کمی آب اغلب به دلیل مدیریت نادرست، فساد، نبود نهادهای مناسب، سستی بوروکراتیک و کمبود سرمایه گذاری هم در ظرفیت انسانی و هم در زیرساخت های فیزیکی است». داده های رسمی همچنین نشان می
دهند ارتباط روشن میان دسترسی به آب سالم و نسبت تولید ناخالص داخلی به درآمد سرانه وجود دارد. همچنین اقتصاددانان ادعا کرده اند که وضعیت کنونی آب به دلیل نبود حقوق مالکیت، مقررات دولتی و یارانه ها در بخش آب، باعث قیمت بسیار پایین و مصرف بیش از حد بالای آن است. پوشش گیاهی و زندگی وحش اساساً بستگی به منابع آب شیرین دارد. مردابها ،باتلاقها و مناطق ساحلی وابسته به منابع پایدار آب هستند، اما اگر دستیابی به آب کاهش یابد، جنگل ها و سایر اکوسیستم ها نیز به همان اندازه در معرض خطر تغییرات عمده خواهند بود. در مورد تالاب ها، با گسترش جمعیت انسانی مساحت قابل توجهی از حیات وحش گرفته شده تا برای منابع غذایی و خانه سازی استفاده شود. اما مناطق دیگری از کاهش تدریجی آب شیرین آسیب می بینند، چون در بالادست، برای استفاده انسان از منابع آب انشعاب گرفته می شود. در هفت ایالت از ایالات متحده بیش از ۸۰ درصد از تمام تالاب تاریخی در دههٔ ۱۹۸۰ پر شده اند، تا اینکه کنگرهٔ آمریکا قانون «no net loss» را برای حفاظت تالاب ها تصویب کرد. در اروپا نیز از دست رفتن گستردهٔ تالاب ها و در نتیجه از دست رفتن تنوع زیستی رخ داده است. برای مثال بسیاری از ب
اتلاق ها در اسکاتلند با افزایش جمعیت انسانی گسترش یا کاهش یافته اند. یکی از نمونه ها پورتلنتن موس (Portlethen Moss) و ابردین شایر (Aberdeenshire) است. کمبود آب می تواند منجر به خطرات عملی و تجاری برای طیف وسیعی از شرکت ها و بخش ها، از جمله صنعت سیمان شود، همان طور که توسط ابتکار پایدارسازی سیمان (CSI) پروتکل گزارش آب برای شورای جهانی تجارت برای توسعهٔ پایدار (WBCSD) اشاره شده است. منتشر شده در سال ۲۰۱۴، راهنمای توصیه می کند که تولیدکنندگان سیمان و بتن نحوهٔ استفاده از آب، بازیافت یا دور انداختن آن ها را شناسایی کرده و نحوهٔ کشیده شدن آب و نحوهٔ چگونگی آن را مشخص کنند. CSI به تازگی مسائل مربوط به مسائل مربوط به مصرف آب در تمام سطوح را در دستورالعمل های مناسب برای حسابداری آب ۲، منتشر کرد که در ماه مه منتشر شد. در حالی که یک گام مهم، صنعت نیز باید به شیوه های نوآورانه و فناوری هایی که مصرف آب در تولید را کاهش می دهد، داشته باشد. آب مادهٔ مصرفی ترین در جهان است؛ دومین بتن است که معمولاً به استفاده قابل توجه از منابع آب کمک می کند. اگر چه صنعت هنوز اطلاعات جامع و جامعی دربارهٔ استفاده از آب خود ندارد، خروج آب در
سطح جهانی به سرعت در حال افزایش است. به غیر از ردیابی دقیق مصرف آب، صنعت نیازمند فناوری های نوین است که می تواند به کاهش مصرف آب کمک کند، زیرا کمبود آب به عنوان یک تهدید ناگهانی برای بقای تجاری است. میان سال های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۵ میانگین مصرف سالانهٔ آب در سراسر جهان بیش از ۹٬۰۰۰ میلیارد تن بود، هر چند که دسترسی به آب قابل استفاده به طور چشمگیری از منطقه به منطقه در سراسر جهان متفاوت است. بر طبق برنامه جمعیت بین المللی: براساس پیش بینی های جمعیت متوسط سازمان ملل در سال ۱۹۹۸، بیش از ۲٫۸ میلیارد نفر در ۴۸ کشور با استرس آب یا شرایط کمبودی تا سال ۲۰۲۵ روبرو می شوند، همان طور که در شکل ۲ نشان داده شده است. ۵ تا سال ۲۰۵۰ تعداد کشورهایی که با استرس آب یا کمبود آب مواجه هستند، می تواند تا ۵۴ درصد افزایش یابد، جمعیتی بالغ بر چهار میلیارد نفر - حدود ۴۰ درصد از جمعیت جهان پیش بینی شده ۹٫۴ میلیارد نفر است؛ بنابراین، حفاظت از آب به عنوان نگرانی جهانی افزایش یافته است. طبق گفتهٔ یونسکو، «انتظار می رود که سالانه میزان مصرف آب سالانه توسط صنعت از ۷۲۵ کیلومتر در سال ۱۹۹۵ به حدود ۱٬۱۷۰ کیلومتر بر ساعت تا سال ۲۰۲۵ افزایش یابد، در نتی
جهٔ مصرف آب صنعتی ۲۴ درصد از کل انتزاع آب را نشان خواهد داد.» ۶ بسته به درخواست و عملکرد، برخی از این آب می تواند بازیابی شود. با این حال، آب صنعتی که از لحاظ شیمیایی مصرف می شود دیگر برای بازیافت یا بازیافت در دسترس نیست. حیاتی است که صنعت به فناوری های نوین دسترسی پیدا می کند که می تواند مصرف و در نتیجه نیاز به آب را کاهش دهد. در بازارهای انتخاب شده در سراسر جهان که کمبود آب یک نگرانی فوری است، مصرف آب به طور فزآینده ای بحرانی خواهد شد، به ویژه برای صنایع بسیار وابسته به آب، مانند سیمان و بتن. همان طور که اقتصادها به طور چشمگیری وابسته به آب هستند، ضروری است که صنایع اطمینان حاصل شود که اقتصاد آب خشک نخواهد شد. CSI با پیاده سازی استانداردهای حسابداری در صنعت، دیدگاه واضحتری در مورد چگونگی برخورد و کاهش مصرف آب در سیمان و بتن دارد. اما گزارشگری و بهترین روش ها نمی توانند به تنهایی حل شود. این جایی است که فناوری وارد عمل می شود. نگاهی اجمالی به مناطق متأثر از بحران. کشورهای بسیاری در جهان وجود دارند که از نظر سلامت انسان و ناکافی بودن آب آشامیدنی به شدت تحت تأثیر قرار گرفته اند. در زیر یک فهرست چکیده از برخیا
ز کشورها و جمعیت درگیر در آنها که تنها به آب آلوده دسترسی دارند ذکره شده است: کم آبی در یمن یک مشکل در حال رشد است که از رشد جمعیت، مدیریت ضعیف آب، تغییر اقلیم، تغییرات در بارش، تخریب زیرساخت آبی، اداره ضعیف و دیگر اثرات انسانی، ناشی شده است. از سال ۲۰۱۱ تخمین زده شده که یمن درجه ای از کم آبی را تجربه می کند که ابعاد سیاسی، اقتصادی و اجتماعی آن را تحت تأثیر قرار می دهد. از سال 2015 یمن در میان کم آب ترین کشورهای جهان قرار گرفته است. اکثر جمعیت یمن، کم آبی را حداقل یک ماه در طول سال تجربه می کنند و این امر یمن را از نظر کم آبی با کشور چاد قابل مقایسه می کند. در حال حاضر، کمبود آب، واردات سنگین غلات را در شماری از کشورهای کوچکتر دامن می زند، به زودی این امر در کشورهای وسیع تر مثل چین و هند نیز رخ خواهد داد. سطح ایستابی، در تعدادی از کشورها (از جمله چین شمالی، ایالات متحده و هند) به علت پمپاژ بیش از حد و گسترده با استفاده از پمپ های دیزلی و الکتریکی قدرتمند در حال کاهش است. پاکستان، ایران و مکزیک دیگر کشورهایی هستند که تحت تأثیر قرار گرفته اند. این امر، در نهایت به کم آبی و کاهش برداشت محصول غلات منجر خواهد شد.
کشور چین، حتی با وجود پمپاژ بیش از حد آبخوان هایش، با کمبود غلات مواجه است. وقتی این امر اتفاق بیفتد، مطمئناً قیمت غلات افزایش خواهد یافت. اکثر ۳ میلیارد نفری که پیش بینی می شود تا اواسط قرن به جمعیت جهان اضافه شوند در کشورهایی متولد خواهند شد که در حال حاضر کمبود آب را تجربه می کنند. بیم این وجود دارد که یک راه حل کاربردی غیر خشونت آمیز یا انسانی برای کمبود آب در حال ظهور جهانی وجود ندارد مگر اینکه سرعت رشد جمعیت، سریعاً کاهش یابد. بعد از چین و هند ردیف دومی از کشورهای کوچکتر با کمبود آب گسترده وجود دارد. الجزیره، مصر، ایران، مکزیک و پاکستان. در دره ریو گراند تجارت کشاورزی شدید، مشکلات کم آبی را تشدید کرد و منازعات قضایی در مورد حق آب در هر دو طرف مرزهای ایالات متحده و مکزیک را برانگیخت. محققان از جمله Armand Peschard-Sverdrup دانشمند علوم سیاسی مکزیکی معتقدند که این تنش، نیازی برای توسعه مجدد استراتژیک مدیریت آب در سطح فراملی را ایجاد می کند. برخی اظهار داشته اند که اختلافات بمثابه «جنگ» بر سر منابع طبیعی در حال کاهش است. طبق یک گزارش مهم که در سال ۲۰۱۹ توسط بیش از ۲۰۰ محقق تهیه شده است، یخچال های طبیعی هیم