Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قصه عشق (به انگلیسی:Love Story) نام رمانی عاشقانه از نویسندهآمریکایی اریک سگال است که اولین بار در سال ۱۹۷۰ به چاپ رسید. این داستان ابتدا به صورت فیلمنامه توسط اریک سگال نوشته شد و به کمپانی کلمبیا پیکچرز فروخته شد، ولی این کمپانی به سگال گفت که ابتدا آن را به صورت رمان نیز چاپ کند، و پس از انجام این کار، کتاب به یکی از پرفروش ترین کتاب های تاریخ تبدیل شد. این کتاب به بیش از ۲۰ زبان ترجمه شده است. فیلمی به همین نام از روی این کتاب در سال ۱۹۷۰ ساخته شد. این رمان فوق العاده با ترجمه مریم نفیسی راد از نشر شانی در پاییز ۱۳۹۸ منتشر شد. خلاصه داستان. اولیور بارت، جوانی ثروتمند و خوشحال و موفق است؛ او راگبی بازی می کند، و قیافه جذابی دارد. وی با پدرش، اولیور بارت سوم، ارتباط خوبی ندارد زیرا فکر می کند او مرد سردی است که فقط به آبروی خویش اهمیت می دهد. با این حال، پدرش همیشه سعی بر صحبت کردن و نزدیک تر شدن با او را دارد. وی روزی وقتی به کتابخانه می رود، با جنیفر کاویلری، دانشجو و یکی از دو مسئولان کتابخانه روبرو می شود. در هنگامی که جنیفر کتاب اولیور را به او می دهد، آن ها با هم صحبت می کنند. جنیفر او را تمسخر می کند
و او را پرپای (کسی که در یک مدرسه خصوصی درس می خواند) صدا می کند و می گوید او ثروتمند و ابله است. اویلور که از این حرف عصبانی شده، می گوید: «من باهوش ولی فقیرم. این که باهوشم دلیل بر ابلهی من نیست.» و جنیفر پاسخ می دهد: «نه، پرپای؛ این منم که باهوش ولی فقیرم.» آن ها کم کم به یکدیگر علاقه پیدا می کنند و تصمیم بر ازدواج می گیرند. پدر اویلور معتقد است او بایستی چند سال دیگر تا ازدواج صبر کند و وقتی او اصرار می کند می گوید از هرگونه کمک مالی به او معذور است. حالا اولیور و جنیفر با یکدیگر ازدواج می کنند؛ با کار سخت سرمایه خود را تأمین می کنند؛ می خندند؛ گریه می کنند؛ بحث می کنند؛ دعوا می کنند؛ می فهمند که چقدر یکدیگر را دوست دارند؛ سپس، متوجه می شوند که زمان زیادی برایشان باقی نمانده…
انقلاب بنفش در اصطلاح به زمانی گفته می شود که رژیم صدام حسین در عراق توسط نیرو های آمریکایی سرنگون شد و دموکراسی را به عراق آورد. رنگ بنفش از رنگ جوهری گرفته شده که در رای گیری از آن برای ثبت اثر انگشت استفاده می شود. اولین بار این اصطلاح در وبلاگ های طرفداران حمله به عراق از طرف ایالات متحده استفاده شد و بعداً در بازدید پریزیدنت جورج دبیلو بوش در سال ۲۰۰۵ به گستردگی از این واژه استفاده شد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
واسیلی اروشنکو ، (زاده ۱۲ ژانویه ۱۸۹۰ در اوبوچفکا، بلگورود - درگذشته ۲۳ دسامبر ۱۹۵۲ در "ابندا")، نویسنده آنارشیست، اسپرانتیست، زبان شناس و معلم روسی-اوکراینی (از مادری روسی و پدری اوکراینی) بود. او در چهارسالگی به سرخک مبتلا شد که او را برای تمام عمر نابینا کرد. سفرها و کارها. او علی رغم نابینایی اش سفرهای بسیاری کرد. در ۱۹۱۲ در اولین سفرش به انگلستان سفر کرد و در مؤسسه نابینایان آنجا مدتی تحصیل کرد. سپس در آوریل ۱۹۱۴ به ژاپن سفر کرد و در مدرسه نابینایان توکیو مدتی را گذراند و به تبلیغ زبان اسپرانتو میان دانش آموزان نابینا پرداخت. پس از دو سال به تایلند رفت و مدرسه نابینایان را در آنجا بنیان نهاد. سپس به هند رفت که در آنجا او را زندانی کردند و به او اتهام زدند که یک روس بلشویک است و تبعیدش کردند. او در تابستان ۱۹۱۹ موفق شد از هند فرار کند و به بندر شانگهای در چین و پس از آن دوباره به ژاپن برود. او تسلط زیادی بر زبان ژاپنی داشت و داستان ها و مطالب بسیاری برای ژاپنی ها نوشت. در ماه می ۱۹۲۱ در تظاهرات کارگری و کنگره فدراسیون سوسیالیست ژاپن شرکت کرد و به همین دلیل دستگیر شد و او را از کشور ژاپن اخراج کردند. او به
چین رفت و به نوشتن و آموزش ادبیات روسی در دانشگاه پکن و آموزش در کالج زنان مشغول شد. او در آنجا با لو شون، نویسنده سرشناس چینی آشنا شد که چندین داستان و نمایشنامه از اروشنکو را به چینی برگرداند. او در ۱۹۲۳ به اروپا رفت و در ۱۹۲۴ به مسکو رفت. در سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۰ به شبه جزیره چوکچی و در ۱۹۳۵ به نیژنی نووگورود سفر کرد. در ۱۹۳۵، اولین مدرسه نابینایان ترکمنستان را در نزدیکی شهر "ماری" بنیان نهاد و تا سال ۱۹۴۵ در آنجا ماند. در سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ به عنوان استاد مدرسه نابینایان مسکو مشغول بود و در سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ در تاشکند به تدریس پرداخت. در سال ۱۹۵۲ به «اوبوخیوکا» رفت تا بر روی کتاب آخرش کار کند. بسیاری از آثار و نوشته هایش در طول زمان بدست افراد مختلف از بین برده شد. در شهر استاری اوسکول موزه ای برای یادبود او بنا شده است.
«پنجه میمون» داستانی کوتاه از دابلیو. دابلیو. جیکوبز در ژانر وحشت است. این کتاب برای اولین بار در سال ۱۹۰۲ در انگلستان به چاپ رسید. داستان، بر اساس همان ایدهٔ قدیمی "سه آرزو که برآورده می شوند" شکل گرفته است؛ که در این داستان، پنجهٔ یک میمون این کار را انجام می دهد. نکته اینجاست که پنجه همیشه آرزوی مورد نظر را برآورده می کند، ولی همراه با آن قسمت بزرگی از زندگی را نیز می گیرد. نویسنده برای این که نشان بدهد گاه زندگی فعلی خیلی بهتر از زندگی ای که آرزویش را داریم است، این داستان را نوشته است. خلاصه داستان. آقا و خانم وایت ، همراه با پسر بالغ شان، هربرت (به انگلیسی:Herbert)، زندگی شاد ولی فقیرانه ای را می گذرانند. یک شب دوست قدیمی پدر که تازه از هند بازگشته، به دیدار آن ها میاید. نام این فرد، سروان موریس است. او داستان های هیجان انگیزی در مورد کارهایی که در هند انجام داده و چیزهایی که از آن جا آورده برای خانواده وایت تعریف می کند و خانواده وایت که جذب شده اند با دقت به حرف های او گوش می کنند. یک بار، او شروع می کند درباره یک پنجه میمون حرف زدن، ولی سپس پشیمان می شود و به سرعت موضوع را عوض می کند. در نهایت، وقتی
آقای موریس کمی صبر می کند، هربرت می گوید: "هند کشور جالبی به نظر میاید! من حتماً به آنجا خواهم رفت!" ولی ناگهان رنگ از چهره سروان می پرد و به صدای بلند می گوید: "نه! در هند چیزهای بسیار خطرناکی وجود دارد! بسیار خطرناک!" و هربرت پاسخ می دهد: "مثلاً آن پنجهٔ میمون که از صحبت کردن درباره آن پرهیز می کنید؟! کمی درباره آن توضیح دهید!" موریس ابتدا قبول نمی کند ولی سپس با فشار تمام اعضای خانواده به حرف می آید و این ماجرا را تعریف می کند: "این پنجه را اولین بار یکی از دوستان من در جنگ از یک پیرمرد هندی گرفت. پیرمرد به او توضیح داده بود که این پنجه می تواند سه آرزو را برآورده کند ولی ممکن است اثرات خطرناکی داشته باشد. او به این هشدار توجه نکرده و پنجه را گرفته بود. من هیچ وقت نفهمیدم که او برای چه چیزهایی آرزو کرد، ولی می دانم پس از اینکه هرسه آرزویش را کرده بود، ترجیح داد خودش را بکُشد. او خانواده یا دوستی نداشت و اموالش به من رسیدند. من از دیدن پنجه میمون تعجب نکردم، زیرا او قبلاً درباره آن توضیح داده بود. من می دانستم که این پنجه چیزی به جز بدشانسی نمی آورد؛ ولی وسوسه رسیدن به سه آرزو به شدت آزارم می داد. من آرزوی
یک ماشین خوب و گران قیمت کردم، و همسر و کودکانم در یک حادثه رانندگی در همان ماشین جان باختند. من دیگر آرزویی نکردم و حالا می دانم که آن، فقط زندگی ام را بدتر خواهد کرد." خانواده وایت ابتدا شگفت زده می شوند، ولی سپس همان وسوسهٔ کذایی به آن ها نیز غلبه می کند و به موریس اصرار می کنند که آن را به آن ها بدهد. بالاخره، پس از مدتی، موریس قبول می کند و هنگام رفتن نیز، مدام به آن ها هشدار می دهد؛ به خانواده ای که حالا بی صبرانه متنظرند او خانه را ترک کند تا بتوانند آرزوی اول شان را انجام دهند. خانوادهٔ وایت ابتدا برای ۱۰۰۰ پوند پول آرزو می کنند. همان روز، در کارخانه ای که هربرت در آن کار می کند حادثه ای به وجود می آید و هربرت لای دستگاه چوب بری می ماند. به دلیل خطرناک بودن دستگاه، هیچ کس نمی تواند به آن نزدیک بشود تا جایی که صورت هربرت به طور کامل متلاشی می شود. آن شب یکی از کارکنان کارخانه به خانه وایت ها می آید؛ خبر بد را به آن ها می دهد؛ و سپس در کمال تعجب آن زوج، اسکناسی هزارپوندی از جیب خود در می آورد و می گوید:"آقای وایت کارهای ارزشمند زیادی برای کارخانه ما انجام داده بودند؛ شرکت تصمیم گرفته به پاس این زحمات، ۱
۰۰۰ پوند به شما پرداخت کند. "حالا که آن ها از کاری که پنجه انجام می دهد مطلع شده اند، آقای وایت دیگر نمی خواهد هیچ وقت آن را ببیند و تصمیم دارد به زندگی خود ادامه دهد؛ در حالی که خانم وایت ایده دیگری دارد: آرزوی دومی برای برگشتن پسرشان به خانه. آقای وایت بارها به او می گوید: "به یادآور که او در دستگاه ماشینی کشته شد، تو می دانی که پنجه او را چگونه به خانه باز خواهد آورد... صورت او را تصور کن!" ولی خانم وایت زیر بار نمی رود و فقط می گوید: "من پسر خودم را می شناسم؛ و او را هرجور که باشد، دوست می دارم." در نهایت، آقای وایت از روی ناچاری دست به این کار می زند؛ و لحظاتی بعد در ظلمات شب، کسی بر در می کوبد. خانم وایت با خوشحالی می رود تا در را باز کند؛ و این در حالی است که آقای وایت که حالا بیش از هر وقتی ترسیده، پنجه را دوباره بر می دارد و آرزوی سوم و آخر را انجام می دهد... خانم وایت در را باز می کند. کوچه سرد، و تاریک، و خالی است.
پیرپسر (به هانگول: 올드보이، به انگلیسی: Oldboy) فیلمی در ژانر معمایی مهیج، محصول سال ۲۰۰۳ کشور کرهٔ جنوبی، به کارگردانی پارک چان-ووک و اقتباسی از مجموعه مانگایی ژاپنی به همین نام اثر گارون تسوچیا است. این فیلم، دومین اثر از "سه گانهٔ انتقام" است که پس از "همدردی با آقای انتقام" و پیش از "بانوی انتقام" ساخته شد و داستان آن راجع به ربوده شدن مردیست که بدون اطّلاع از نام و هدف ربایندهٔ خود، به مدّت ۱۵ سال در هتلی زندانی می شود. "اولدبوی" جایزه بزرگ جشنواره فیلم کن در سال ۲۰۰۴ را از آنِ خود کرد و مورد تحسین رئیس هیئت داوران جشنواره، کوئنتین تارانتینو، واقع شد. در سال ۲۰۰۸ سی ان ان این فیلم را یکی از ۱۰ فیلم برتر آسیا در تاریخ معرّفی کرد. در سال ۲۰۱۳ اسپایک لی نسخهٔ بازسازی شدهٔ این فیلم با همین عنوان را کارگردانی کرد. داستان. اوته سا مردی خوشگذران در حالیکه به دلیل مستی بازداشت شده است در روز تولد دخترش دزدیده می شود و برای مدت ۱۵ سال در یک اتاق زندانی می شود. در طول ۱۵ سال هیچ کس به سراغ او نمی آید و هر بار که اقدام به خودکشی می کند، توسط افراد ناشناس درمان شده و به اتاق قبلی برگردانده می شود. بعد از سپری شدن ۱۵ سا
ل به همان مرموزی روز اول آزاد می شود. در حالیکه در طول این ۱۵ سال فقط این یک سؤال در ذهنش تکرار می شود؛ چرا؟ سپس او به دنبال پاسخ این سؤال می رود… طرح داستان. در سال ۱۹۸۸، تاجر اوه ده سو به دلیل مستی دستگیر می شود و جشن تولد چهارم دخترش را از دست می دهد. پس از اینکه دوستش جو هوان او را از ایستگاه پلیس می گیرد، دائه سو ربوده می شود و در اتاقی مهر و موم شده هتل از خواب بیدار می شود، جایی که غذا از طریق درب حیوان خانگی تحویل داده می شود. دائه سو متوجه می شود که همسرش به قتل رسیده است و او به عنوان مظنون اصلی توسط ربوده کنندگانش معرفی شده است. با گذشت سال ها از زندان، دائه سو دچار توهم می شود، از تنهایی منحرف می شود و در نهایت اقدام به خودکشی می کند. دائه سو در حالی که پس از بریدن مچ دست خود بیهوش است، احیا می شود و بانداژ می شود و از مرگ او جلوگیری می شود تا اطمینان حاصل شود که او همچنان در رنج زندگی می کند. پس از این، دائه سو زمان را با تمرین سایه باکسینگ و تلاش برای حفر تونل فرار می گذراند تا از اسیرکنندگان خود انتقام بگیرد. در سال ۲۰۰۳، دائه سو پس از آرام کردن و هیپنوتیزم شدن ناگهان آزاد می شود. دائه سو از خو
اب بیدار می شود و پس از آزمایش مهارت های مبارزه خود بر روی گروهی از اراذل و اوباش، یک گدای مرموز به او پول و یک تلفن همراه می دهد. دائه سو وارد یک رستوران سوشی می شود و در آنجا با می دو، یک سرآشپز جوان آشنا می شود. او یک تماس تلفنی تمسخر آمیز از اسیر کننده اش دریافت می کند، به زمین می افتد و توسط Mi-do گرفته می شود. دائه سو تلاش می کند تا آپارتمان می دو را ترک کند، اما می دو که اکنون به دائه سو علاقه مند است، مانع او می شود. آنها آشتی می کنند و شروع به ایجاد پیوند می کنند. پس از بهبودی، دائه سو تلاش می کند تا دخترش را بیابد، اما پس از اینکه متوجه شد دخترش پس از ربوده شدن به فرزندی گرفته شده است، از تلاش برای تماس با او منصرف می شود. دائه سو که اکنون روی شناسایی اسیرکنندگان خود متمرکز شده است، رستوران چینی را که غذای زندان او را درست می کرد، پیدا می کند و با تعقیب یک تحویل دهنده، زندان را پیدا می کند. دائه سو متوجه می شود هتلی که در آن نگهداری می شد یک زندان خصوصی است، جایی که مردم برای زندانی کردن دیگران پول می دهند. او نگهبان، آقای پارک چئول وونگ را شکنجه و بازجویی می کند، که فاش می کند که دائه سو به دلیل «ز
یاد حرف زدن» زندانی شده است. نگهبانان آقای پارک می آیند تا به دائه سو حمله کنند و در راهروی هتل به شدت درگیر می شوند. دائه سو چاقو خورد اما موفق می شود همه آنها را شکست دهد. معلوم می شود که اسیر دائه سو یک تاجر ثروتمند به نام لی وو جین است. وو جین به او اولتیماتوم می دهد: اگر دائه سو بتواند انگیزه زندانی شدن خود را ظرف پنج روز کشف کند، وو جین خود را خواهد کشت. در غیر این صورت، او می دو را خواهد کشت. دائه سو و می دو به هم نزدیک می شوند و رابطه جنسی دارند. در همین حین، جو هوان سعی می کند با دائه سو با اطلاعات مهم تماس بگیرد، اما توسط وو جین به قتل می رسد. دائه سو در نهایت به یاد می آورد که او و وو جین به یک دبیرستان رفتند و او شاهد بود که وو جین با خواهر خود زنای با محارم انجام می داد. دائه سو آنچه را که دید به جو هوان گفت که باعث شد همکلاسی هایش در مورد آن غیبت کنند. شایعات پخش شد و خواهر وو جین خودکشی کرد و وو جین غمگین را به انتقام کشاند. در حال حاضر، وو جین دست آقای پارک را قطع می کند و آقای پارک و گروهش را به همراهی با دائه سو سوق می دهد. دائه سو می دو را به همراه مستر پارک ترک می کند و به مصاف وو جین می ر
ود. در پنت هاوس وو جین، او جعبه ای بنفش رنگ به دائه سو نشان می دهد که حاوی یک آلبوم خانوادگی حاوی عکس های دائو، همسرش و دختر شیرخوارش در کنار هم مربوط به سال ها پیش است، تا نشان دهد دخترش چگونه بزرگ شده است. سپس وو جین فاش می کند که می دو در واقع دختر دائه سو است، و او همه چیز را تنظیم کرده بود و با استفاده از هیپنوتیزم، دائه سو را به رستوران راهنمایی می کرد تا او و می دو عاشق هم شوند، به طوری که دائو سو همان درد محارم را که او تجربه کرد، تجربه کرد. وو جین فاش می کند که آقای پارک هنوز برای او کار می کند و تهدید می کند که حقیقت را به می دو خواهد گفت. دائه سو به دلیل اینکه منبع شایعه مرگ خواهر وو جین بوده عذرخواهی می کند و با تقلید از سگ و التماس خود را تحقیر می کند. وقتی وو جین تحت تأثیر قرار نمی گیرد، دائه سو زبان خود را به نشانه توبه بریده است. وو جین عذرخواهی دائسو را می پذیرد و به آقای پارک می گوید که حقیقت را از می دو پنهان کند. سپس دستگاهی را که ادعا می کند ریموت است روی ضربان سازش می اندازد و می رود. Dae-su دستگاه را در تلاش برای کشتن Woo-Jin فعال می کند، اما متوجه می شود که در واقع یک کنترل از راه دور
برای بلندگوها است که ضبط صوتی Dae-su و Mi-do در حال رابطه جنسی را پخش می کند. در حالی که دائه سو از ناامیدی فرو می ریزد، وو جین وارد آسانسور می شود، جایی که خودکشی خواهرش را به یاد می آورد و با شلیک گلوله به خود می کشد. مدتی بعد، دائه سو هیپنوتیزور را پیدا می کند و از او می خواهد که دانش خود را در مورد دخترش می دو پاک کند تا بتوانند در کنار هم شاد بمانند. برای متقاعد کردن او، سؤالی را که از مرد پشت بام شنیده بود، تکرار می کند و هیپنوتیزور هم موافقت می کند. پس از آن، Mi-do دائه سو را در برف می یابد، اما هیچ نشانه ای از هیپنوتیزم کننده وجود ندارد. می دو به عشق خود به او اعتراف می کند و آن دو در آغوش می گیرند. دائه سو به لبخندی گسترده تبدیل می شود که به آرامی با یک بیان مبهم تر جایگزین می شود. تولید. صحنه مبارزه راهرو هفده طول کشید تا در سه روز کامل شود و یک برداشت مداوم بود. هیچ گونه ویرایشی وجود نداشت، به جز چاقویی که در پشت اوه ده سو زده شد، که تصاویر کامپیوتری بود. فیلمنامه در ابتدا خواستار برهنگی کامل پیشانی مرد بود، اما یو جی-ته پس از فیلمبرداری صحنه ها نظرش را تغییر داد. دیگر تصاویر کامپیوتری در این فیلم
شامل بیرون آمدن مورچه از بازوی ده سو (طبق ویژگی ساخت دی وی دی، کل بازو سی جی آی بود) و مورچه هایی که پس از آن روی او خزیده بودند. اختاپوسی که زنده خورده می شود توسط کامپیوتر ساخته نشده است. در طول فیلمبرداری این صحنه از چهار مورد استفاده شده است. چوی مین شیک، بازیگر بودایی، برای هر یک دعایی خواند. خوردن اختاپوس های متلاطم (به کره ای san-nakji (산낙지) به عنوان یک غذای لذیذ در آسیای شرقی وجود دارد، اگرچه معمولاً کشته و بریده می شود، نه کامل و زنده خورده می شود. چرخیدن نتیجه فعالیت عصبی پس از مرگ در شاخک های اختاپوس است. وقتی در تفسیر دی وی دی از او پرسیده شد که آیا برای چوی متأسف است یا خیر، کارگردان پارک چان ووک اظهار داشت که بیشتر برای اختاپوس متأسف است. منظره برفی صحنه آخر در نیوزیلند فیلمبرداری شد. پایان بندی عمداً مبهم است و مخاطب با چند سؤال روبرو می شود: به طور خاص، چقدر زمان گذشته است، آیا ملاقات ده سو با هیپنوتیزور واقعاً اتفاق افتاده است، آیا او با موفقیت شناخت هویت می دو را از دست داده است یا خیر، و آیا او رابطه خود را با می دو ادامه خواهد داد. او در مصاحبه ای با پارک (همراه با اکران اروپایی فیلم)، می
گوید که پایان مبهم عمدی بوده و قصد ایجاد بحث را داشته است. این کاملاً به هر بیننده ای بستگی دارد که آنچه را که نشان داده نمی شود تفسیر کند.
نیروگاه حیدریه عراق با نام کمتر شناخته شده نیروگاه نجف (عراق، استان نجف، کیلومتر ۲۵ جاده نجف - کربلا، جنب پالایشگاه نجف، بهره برداری ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۳)، یکی از نیروگاه های کشور عراق ساخت شرکت مپنا است. این نیروگاه از نوع گازی با ظرفیت تولید ۱۶۲ مگاوات است که شامل ۱ واحد گازی ۱۶۲ مگاواتی MAP2+ (نسخه ارتقاء یافته به دست شرکت مپنا) است. قرار است در آینده این نیروگاه به سیکل ترکیبی ۵۰۰ مگاواتی تبدیل شود. سوخت این نیروگاه گاز طبیعی و سوخت پشتیبان نفت گاز (گازوئیل) است. پست برق این نیروگاه ۱۳۲ کیلوولت است. در پروژه ساخت نیروگاه، کارفرما ستاد بازسازی عتبات عالیات و پیمانکاران گروه مپنا و مهندس محمد امین نیاز است که به صورت پیمانکار اجرایی کلید در دست ساخته می شود. همچنین، ساخت پست ۱۳۲ کیلوولت و خط انتقال برق با کارفرمای پروژه است.(نرگس .ق همین جا ) این دومین پروژه گروه مپنا در عراق بعد از ساختن نیروگاه الصدر و قبل از ساخت نیروگاه 3000 مگاواتی «رمیله» بصره بوده است. روزشمار ساخت و هزینه نیروگاه. زمین این نیروگاه در ۲۲ تیر ۱۳۹۱ به پیمانکار (گروه مپنا) واگذار شد و ساخت آن از ۱۴ مرداد ۱۳۹۱ شروع شد و در ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۳ ت
وسط رهبر ایران، علی خامنه ای از طریق ویدئو کنفرانس افتتاح شد. به گفتهٔ سردار ابراهیم راحمی، مشاور وزیر وقت نیرو در آذر ۱۳۹۱؛ اعتبار ساخت نیروگاه حیدریه ۷۵ میلیون یورو برآورد شده است که در دو فاز ساخته می شود. مأموریت فاز اول آن ۲۵ میلیون یورو است که شامل ساخت و انتقال تجهیزات است که بعد از اتمام این پروژه برق به شکل رایگان در اختیار حرم شرفین قرار بگیرد و یک بخش دیگر تولید مازاد برق به صورت آزاد به دولت عراق به فروش برسد. نیروگاه حیدریه، هدیه ایران به عراق. ساخت نیروگاه حیدریه با تمام هزینه های جانبی آن توسط وزارت نیروی ایران تأمین شد و به گفتهٔ مسئولان هدیهٔ ایران به عراق است. محمد بهزاد، معاون وزیر نیرو در امور برق و انرژی در تیر ۱۳۹۱، از هماهنگی ایران و عراق برای انتقال برق ایران از طریق عراق و سوریه به لبنان باتوجه به نشست های چهارجانبه معاونان برق و انرژی این کشورها خبر داد. عبدالحمید فرزام بهبودی، مدیرکل دفتر مبادلات و تجارت برون مرزی شرکت مدیریت شبکه برق ایران گفت: این در حالی است که به گزارش خبرگزاری مهر [در تیر ۱۳۹۱]؛ در حال حاضر حجم بدهی های وزارت نیرو به پیمانکاران و سازندگان بخش خصوصی از مرز ۵ هزا
ر میلیارد تومان گذشته است. دولت عراق بابت واردات روزانه نزدیک به ۱۰۰۰ مگاوات برق بیش از ۵۰۰ میلیون دلار بدهی به ایران دارد و هنوز برنامه زمان بندی برای تسویه این بدهی های برقی توسط وزارت برق عراق اعلام نشده است. هزینه ساخت این واحد نیروگاهی (در صورت تبدیل به سیکل ترکیبی ۵۰۰ مگاواتی) بیش از 1200 میلیارد تومان برآورد می شود.
ضد مسیح یا دجال فیلمی به کارگردانی لارس فون تریه محصول سال ۲۰۰۹ و اولین قسمت از سه گانهٔ «افسردگی» فون تریه است که دو قسمت دیگر آن مالیخولیا و نیمفومانیاک هستند. شارلوت گنزبور برای این فیلم برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن از جشنواره فیلم کن شد. ضد مسیح فیلمی مذهبی است که فون تریه از آن به عنوان ادای دین به آندری تارکوفسکی یاد کرده است. این فیلم واکنش های مختلفی از سوی منتقدان در پی داشت، از جمله واکنش هایی دربارهٔ بیان آشکار دیدگاه زن ستیز در فیلم، نقدهای مثبت و منفی گوناگون. این فیلم در نمایش خود در جشنواره فیلم کن توسط عده ای هو شده بود و چند نفر هم از حال رفته بودند. داستان. زن و شوهری بعد از مرگ فرزند در یک حادثه، تصمیم می گیرند که برای درمان افسردگی زن و مهیا شدن شرایطی مناسب، برای مرد به خانه ای در حاشیه یک جنگل نقل مکان کنند. در همین حین زن راهی پیچیده، سیاه و دردناک را برای آزار مرد و خود آغاز می کند...
خوک آهو (نام علمی: "Babyrousa") نام یک سرده از تیره گرازان است.
خوک آهوی سولاوسی شمالی (نام علمی: "Babyrousa celebensis") نام یک گونه از سرده خوک آهو است.
خوک آهوی توگیان (نام علمی: "Babyrousa togeanensis") نام یک گونه از سرده خوک آهو است.
خوک آهوی طلایی (نام علمی: "Babyrousa babyrussa") نام یک گونه از سرده خوک آهو است.
زگیل داران (نام علمی: "Phacochoerus") نام یک سرده از خانواده گرازان است. فاکوچئروس یک سرده از خانواده خوک سانان است که معمولاً با نام گراز وحشی شناخته می شود. این حیوانات در زیستگاه های باز و نیمه باز، حتی در مناطق بسیار خشک، در آفریقای جنوب صحرا زندگی می کنند. دو گونه از گرازهای وحشی که پیش تر تحت نام علمی Phacochoerus aethiopicus یک گونه تلقی می شدند، اکنون به دو گونه تقسیم شده اند: گراز وحشی صحرایی که همچنان با نام علمی Phacochoerus aethiopicus شناخته می شود و گراز وحشی معمولی (Phacochoerus africanus) که گونه ای شناخته شده تر و گسترده تر است. بدن گرازهای وحشی از دور عمدتاً بدون مو به نظر می رسد، اگرچه آن ها پوشیده از موهای زبر هستند و تنها نوار مویی در طول پشت و دسته هایی روی صورت و دم آن ها قابل مشاهده است. نام انگلیسی warthog به معنای «گراز زگیلی» به زائده های روی صورت این حیوان اشاره دارد که در نرها بسیار برجسته تر است. نرها همچنین دارای عاج های بسیار بزرگی هستند که طول آن ها بین ۲۵ تا ۶۴ سانتی متر می رسد، در حالی که عاج ماده ها همیشه کوچک تر است. این حیوانات عمدتاً گیاه خواری هستند، اما مانند سایر اعضا
ی خانواده خوک سانان، به صورت فرصت طلبانه از بی مهرگان، حیوانات کوچک و حتی مردار تغذیه می کنند. اگرچه هر دو گونه گراز وحشی در حال حاضر نسبتاً رایج و پراکنده هستند و طبق طبقه بندی اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در وضعیت کمترین نگرانی قرار دارند، زیرگونه ای از گراز زگیل دار بیابانی با نام «گراز کیپ» (P. a. aethiopicus) در حدود سال ۱۸۶۵ منقرض شده است. این نشان می دهد که با وجود گستردگی و سازگاری این حیوانات، برخی از زیرگونه های آن ها به دلیل شرایط خاص زیست محیطی و انسانی از بین رفته اند.
گراز زگیل دار بیابانی (نام علمی: "Phacochoerus aethiopicus") نام یک گونه از سرده زگیل داران است.
رودخوک ها (نام علمی: "Potamochoerus") نام یک سرده از تیره گرازان است.
خوک بیشه (نام علمی: "Potamochoerus larvatus") نام یک گونه از سرده رودخوک ها است.
گراز سرخ رودخانه (نام علمی: "Potamochoerus porcus") نام یک گونه از سرده رودخوک ها است.
خوک ریش دار بورنئویی (نام علمی: "Sus barbatus") نام یک گونه از سرده خوک است.
خوک زگیل دار هندوچین (نام علمی: "Sus bucculentus") نام یک گونه از سرده خوک است.
خوک زگیل دار ویسایان (نام علمی: "Sus cebifrons") نام یک گونه از سرده خوک است.
خوک زگیل دار سلبس (نام علمی: "Sus celebensis") نام یک گونه از سرده خوک است.
خوک زگیل دار فلورس (نام علمی: "Sus heureni") نام یک گونه از سرده خوک است.
خوک زگیل دار اولیور (نام علمی: "Sus oliveri") نام یک گونه از سرده خوک است.
خوک زگیل دار فیلیپین (نام علمی: "Sus philippensis") نام یک گونه از سرده خوک است.
خوک زگیل دار تیمور (نام علمی: "Sus timoriensis") نام یک گونه از سرده خوک است.
گراز بدبوی لب سفید (نام علمی: "Tayassu pecari") نام یک گونه از تیره گراز بدبو است.
انقلاب یاس چین، تظاهراتی دموکراسی خواهانه در ده ها شهر چین و با الهام از انقلاب گل یاس تونس از ۲۰ فوریه تا ۲۰ مارس ۲۰۱۱ بود. دولت چین، یو فنگ زانگ که یکی از آزادی خواهان چینی بود را مقصر این تظاهرات خواند و وی اکنون در استرالیا و در تبعید به سر می برد. در حین این تظاهرات، روزنامه نگاران بسیاری مورد ضرب و شتم مأموران دولتی چین قرار گرفتند و بسیاری از آن ها نیز بازداشت شدند. در روز دوم تظاهرات، به دلیل جو امنیتی خیابان ها و وجود مأموران لباس شخصی بسیار و بازداشت خبرنگاران، به طور قطع نمی توان گفت که افرادی که در خیابان بودند تظاهرات کننده بودند یا عابران عادی. در همین روز خبرنگاران خارجی از شبکه بی بی سی و بلومبرگ توسط مأموران لباس شخصی مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. در شهر بیجینگ، بازداشت های گسترده ای انجام گرفت ولی تظاهرات کنندگان موفق شدند از بازداشت های بیشتر جلوگیری کنند. به دلیل این تظاهرات، ۳۵ فعال سیاسی و وکیل در زندان به سر می برند و ۵ نفر آن ها نیز به جرم تشویق به براندازی قدرت حکومت، محکوم شدند.
تشویق به براندازی قدرت حکومت، قانونی است که در سال ۱۹۹۷ در جمهوری خلق چین تصویب شده و حساسیت گروه های حقوق بشری را به خاطر محدود کردن آزادی بیان، برانگیخته است. متن قانون. در این قانون می آید که:
بز صخره پر (نام علمی: "Oreotragus oreotragus") نام یک گونه از تیره گاوان است.
دانگ یا چارگان یا ذوالاَربَع یا تتراکُرد مجموعهٔ چهار نت (موسیقی) متوالی است که حاصل جمع سه فاصلهٔ میان آن ها برابر با یک چهارم درست (پنج نیم پرده) باشد؛ مثلاً چهار نت متوالی: دو، ر، می، فا یا سل، لا، سی دو هر کدام یک دانگ هستند و از همین رو گامی به اندازه یک اکتاو تقریباً معادل دو دانگ است.
در کالبدشناسی، یک مجرا یا استوما هر منفذی در بدن را شامل می شود. به عنوان مثال، دهان، بینی یا یک مقعد مجراهای طبیعی به شمار می روند. هر اندام توخالی را می توان در صورت لزوم به طور مصنوعی به گونه ای تغییر داد در آن مجرا بوجود بیاید. چنین اندام هایی شامل این موارد می شوند: مری، معده، دوازدهه، درازروده، روده بزرگ، پرده جنب، میزنای ها، مثانه و لگنچه ها می شود. چنین مجراهایی را می توان به صورت دائمی یا موقتی ایجاد کرد. عملیات جراحی که شامل ایجاد یک مجرای مصنوعی شوند، نام هایی دارند که انتهای آن پسوند "ostomy-" می آید و همین نام ها را برای خود آن مجراهای ایجاد شده نیز به کار می برند. به عنوان مثال، کلمه ی "colostomy" به معنای ایجاد مقعد مصنوعی یا عملیات ایجاد یک مقعد مصنوعی می باشد (کلمه "colon" به معنای روده بزرگ می باشد). لذا بر این اساس این که در "پرستاری از زخم، اوستومی و بی‎اختیاری" به مجراها اوستومی می گویند چیز عجیبی نخواهد بود. کارکرد. این حالت در صورت انسداد سوراخ خروجی طبیعی به هردلیلی از جمله تومور ایجاد می شود. استوما محل جدیدی برای فعالیت های اساسی بدن است. انواع مختلف استوما وجود دارد. شایعترین آنها ت
راکئوستومی در نای، اوروستومی در مثانه یا مجاری ادراری و کولوستومی در روده بزرگ هستند. انواع. Dacryocystorhinostomy روده ای: