Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اومه بوشی نام یکی از انواع تسوکه مونو (انواع ترشی ها و شورها) در آشپزی ژاپنی است. برای تهیهٔ آن آلو را نخست نمک سود کرده و به طور طبیعی خشک می کنند. اومه بوشی معمولاً در تهیهٔ بنتو و اونیگیری بکار می رود. در صورتی که آلو فقط نمک سود شود و پس از آن خشک نشود به آن اومه تسوکه گفته می شود. زمان درست کردن اومه بوشی در ماه ژوئن و هنگام رسیدن آلو است که پس از بخارپز کردن آلو آن را نمک زده و سه روز در مقابل آفتاب خشک می کنند. اومه بوشی آماده شده ۲۰ درصد وزنشان را نمک تشکیل می دهد. هر چه مقدار نمک کمتر باشد مدت حفظ اومه کمتر است. اومه بوشی هایی که با برگ شین به رنگ قرمز در می آیند را شیسواومه می گویند. اومه بوشی هایی که با کونبو (یک نوع جلبک دریایی) مزه داده شده اند، کونبواومه نام دارند. از کاتسواوبوشی و عسل نیز برای مزه دادن استفاده می شود. اومه بوشی یکی از غذاهای ملی ژاپن به شمار می آید.
تسوکه مونو به طورکلی به انواع ترشیجات و شورها در آشپزی ژاپنی گفته می شود. در تهیهٔ تسوکه مونو، انواع مختلف موادغذایی و موادی مانند نمک، سرکه، برن، سس سویا، ساکه کاسو، یوشی که خاصیت بالا برندن فشار اسمزی و کاهش پ هاش را دارند یا خاصیت مسدود کردن ورود هوا به موادغذایی را دارا هستند، به همراه یکدیگر بکار می روند. تبدیل موادغذایی به تسوکه مونو یکی از روش های نگهداری غذا به شمار می رود. بسته به نوع تسوکه مونو عمل تخمیر با اسید لاکتیک صورت گرفته و منجر به ذخیره سازی و ثبات طعم و مزه موادغذایی می شود. در اثر عمل تخمیر صاعد شدن بوی مخصوص از تسوکه مونو بسیار شایع است و به زبان ژاپنی مواد معطر هم خوانده می شوند. از انواع معروف تسوکه مونو می توان به اومه بوشی در ژاپن و کیمچی غذای سنتی کشور کره و زا سای (Zha cai) از کشور چین نام برد.
فیزیولوگوس کتابی است آموزشی (معرفة الحیوان، جانورشناسی) نوشته یا تألیفی به زبان یونانی از نویسنده ای ناشناخته در اسکندریه که معمولأ کسانی که در آن شباهت هائی به نوشته های کلمنت اسکندریه می دیدند که خود اذعان داشته که کتاب را دیده است، آن را از سال دوم پیش از میلاد می دانند. هرچند آلن اسکات آن را از پایان سده سوم یا آغاز سده چهارم میلادی می داند. فیزیولوگوس شرح حیوانات، پرندگان و موجودات افسانه ای و گه گاه سنگ ها و گیاهان است که مطالب اخلاقی را نیز در خود جای داده است. پس از شرح هر حیوان حکایتی می آید تا کیفیات اخلاقی و نمادین حیوان را بدست دهد. دست نوشته های این کتاب اغلب چنان مصور شده که گاه پهلو به افراط می زند. دور و بر سال ۷۰۰ میلادی نخست به لاتین، اتیوپیائی (گِعِز) و سُریانی و زان پس به بسیاری زبان های اروپا و خاور میانه برگردانده شد و بسیاری نسخه های مُذَهَّب آن که یک نمونه اش فیزیولوگوس برن باشد به دست امروزیان رسیده است. تأثیر فیزیولوگوس بر ایده های مربوط به «معنی» حیوانات به درازای یک هزاره در اروپا بر جای ماند. این کتاب نیای بسیاری از معرفةالحیوان ها بوده است. ادبیات شعری قرون وسطی آکنده از گریزهائی
است که ریشه در همین ایده فیزیولوگوس دارند، ضمن اینکه این کتاب تأثیری شگرف بر نمادهای هنر دینی سده های میانه گذارد: نمادهائی چون سمندری که از خاکستر خویش سر برمی آورد و پلیکانی که خون خویش به جوجه هایش می دهد هنوز هم بس شناخته اند.
بنتو به خوراک قابل حمل در آشپزی ژاپنی گفته می شود. بنتوها به دو گروه بزرگ تهیه شده در منزل و گروه عرضه شده در بازار تقسیم می شوند. در کشور ژاپن تاریخ تهیهٔ بنتو به دوران باستان بازمی گردد. می توان ادعا کرد که از نظر گستردگی و تنوع، غذاهای قابل حمل ژاپنی در مقایسه با کشورهای دیگر بی نظیر هستند. یکی از مهم ترین ویژگی های بنتوی ژاپنی بکاربردن غذاهایی است که صرف آن ها به صورت سرد نیز مطبوع و خوشمزه باشد. بنتوی سنتی ژاپن معمولاً از گوهان (برنج پختهٔ ژاپنی)، انواع ماهی، گوشت (جانوران غیر دریایی)، و اوکازو (انواع غذاهایی که با برنج مصرف می شوند.) و همچنین ترشی جاتی مثل اومه بوشی و تسوکه مونو (ترشی) تشکیل می شود. همچنین اونیگیری و ایناری زوشی (یک نوع سوشی) نیز به عنوان بنتو بکار رفته و در بین مردم بسیار محبوب هستند.
طایفه عنوان فیلمی فرانسوی در ژانر وحشت است که توسط بنجامین روشر و یانیک دهن کارگردانی و در ۲۸ آگوست سال ۲۰۰۹ در فرانسه توزیع گردید. داستان فیلم. نبرد دراز مدت و خونبار دو طایفه، به کشتارهای عظیمی ختم شده است. گروه شکست خورده در پی انتقام خون عزیزان خود، شبانه به مقر دشمن حمله می کنند و چند تن از آنان را می کشند اما در پی یک غفلت، ورق برگشته و اسیر دشمن می شوند. آنها در یک قدمی مرگ هستند که ناگهان خود را در برابر لشکری از زامبی ها می بینند. چندین تن از هر دو گروه در برابر حملات زامبی ها کشته می شوند. سرانجام هر دو طایفه تصمیم می گیرند تا برای مدتی آتش بس کرده و در برابر زامبی های خون آشام باهم متحد شوند. در کشمکش و نبرد با زامبی ها، میان سردسته هر دو گروه دوستی ایجاد می شود. اما در این میان، یک نفر قسم خورده است تا به هر طریق انتقام خود را بگیرد ... بازیگران. ژان-پیر مارتینز کلود پرون دویودویو ماستا اریک ابویانی جو پرستیا بوکی اسشایلر شناسنامه فیلم. کارگردانان : بنجامین راچل و یانیک داهن تهیه کننده : رافائل راچر موسیقی : کریستوفر لینیترز فیلمبردار : جولین میوریسی تدوین : دیمیتی آماد مدت زمان فیلم : ۹۶ دقیقه /
رنگی زبان فیلم : فرانسوی توزیع در فرانسه : ۲۰۰۹ توزیع در امریکا : ۲۰۱۰ منابع. ویکی پدیای انگلیسی
دلفین رودخانه ای چین یا بایجی (به چینی: 白鱀豚) گونه ای دلفین آب شیرین بود که تنها در رودخانه یانگ تسه در چین یافت می شد. این دلفین که در چین با نام «ایزدبانوی یانگ تسه» (در چینی سنتی: 长江女神، در چینی ساده شده: 長江女神) یاد می شد، با نام های دلفین رودخانه یانگ تسه و دلفین باله سفید و دلفین یانگ تسه نیز خوانده می شد. نام دو جمله ای این گونه ("Lipotes vexillifer") برگرفته از دو واژهٔ لاتین "Lipotes" به معنای جامانده و "vexillifer" به معنای پرچمدار آمده است. جمعیت دلفین رودخانه ای چین در پی دهه های گذشته که رشد اقتصادی چین باعث افزایش بیش از حد بهره گیری از آب رودخانه ها به منظور ماهی گیری و ترابری و به دست آوردن برق شد، کاهش چشم گیری پیدا کرد. تلاش هایی برای حفاظت از این گونه در حیات وحش انجام شد، با این حال در بررسی میدانی سال ۲۰۰۶، هیچ نمونه ای از این دلفین در رودخانه یانگ تسه پیدا نشد. متخصصان در آن سال باییجی را در عمل منقرض اعلام کردند. نابودی این گونه دلفین نخستین نمونه از انقراض عضوی از آب بازسانان به دلیل فعالیت های انسانی بوده است. با آنکه در ماه اوت سال ۲۰۰۷ مردی با دوربین خود از حرکت جانوری سفید رنگ در آب رو
دخانه یانگ تسه فیلم برداری کرد و یکی از اعضای آکادمی علوم چین امکان بایجی (baiji) بودن جانور دیده شده در این فیلم را تصدیق کرد، دیده شدن یک یا تعداد بسیار کمی نمونه (به احتمال زیاد با سن بالا) از جانوری در عمل منقرض، احتمال بازگشت آن را قوی نمی کند. واپسین نمونه دلفین رودخانه ای دیده شده در حیات وحش مربوط به سال ۲۰۰۲ بود. گستره. از لحاظ تاریخی دلفین رودخانه ای چین در گستره ای به طول ۱٬۷۰۰ کیلومتر از حوزه آبخیزی میانه و پایین رودخانه یانگ تسه، که از ییچانگ آغاز می شد و تا دهانه این رود در شانگهای ادامه می یافت، زندگی می کرد. این حوزه به دلیل فعالیت های سدسازی کاهش زیادی پیدا کرده است. تخمین زده می شود که نزدیک ۱۲٪ کل جمعیت جهان در کنار این رودخانه زندگی و کار می کنند و این فشار بسیاری به این رودخانه وارد می کند. ساخته شدن سد سه دره و دیگر سدهای کوچکتر از آن باعث نابودی قلمرو این دلفین شد. حفاظت و وضعیت بقا. با آن که در دهه ۱۹۵۰ میلادی تعداد این دلفین ها ۶٬۰۰۰ عدد تخمین زده می شد، فعالیت های انسانی در طی پنج دهه پس از آن باعث کاهش شدید تعداد آن ها شد. طبق بررسی اتحادیه بین المللی حفاظت از محیط زیست، در پی شکار
این جانور در میان سال های یک گام بزرگ به جلو، ماهیگیری با بهره گیری از برق، گیر افتادن در تورهای ماهیگری، برخورد با قایق ها و کشتی ها، از میان رفتن قلمرو، آلودگی از عوامل نابودی و انقراض این گونه بوده اند. در دوران یک گام بزرگ به جلو به دلیل نابودی باورهای سنتی که به این جانور احترام می گذاشتند، این جاندار به منظور بهره گیری از گوشت و پوستش شکار می شد و به این دلیل به سرعت کمیاب گشت. در سال ۱۹۹۴ عملیات ساخت سد سه دره آغاز شد. دو سال پس آن در ۱۹۹۶، سازمان IUCN این دلفین را در فهرست جانداران در معرض انقراض گذارد. در بررسی سال ۱۹۹۷ تعداد کمتر از ۵۰ عدد باقی مانده از این گونه تخمین زده شدند (تنها ۱۳ عدد در بررسی دیده شدند). یک سال بعد در ۱۹۹۸ تنها ۷ دلفین زنده دیده شدند. با آغاز آبگیری دریاچه پشت سد سه دره در ۲۰۰۳، تنها یک سال طول کشید تا واپسین نمونه باییجی دیده شده در حیات وحش در ۲۰۰۴ گزارش شود. از آن سال به بعد این گونه به عنوان گونه ای منقرض در نظر گرفته شد. گزارش انقراض این دلفین در سال ۲۰۰۷ در مجله "Biology Letters" به چاپ رسید.
تمندر یک روستا در ایران است که در شهرستان گلبهار استان خراسان رضوی واقع شده است. تمندر ۳۱ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان بیزکی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱ نفر (۷خانوار) بوده است.
جرج الوود اسمیت (زادهٔ ۱۰ مه ۱۹۳۰، در نیویورک) دانشمند آمریکایی فیزیک کاربردی است و یکی از کسانی است که در ساخت دستگاه جفت کننده بار نقش داشته است. در سال ۲۰۰۹ یک چهارم از جایزهٔ نوبل فیزیک به اسمیت تعلق گرفت. وی به دلیل همکاری در ساخت مدارهای نیمه هادی تصویری یا حس گر CCD این جایزه را دریافت کرد. اسمیت نخست در نیروی دریایی آمریکا خدمت می کرد او در سال ۱۹۵۵ مدرک لیسانس خود را از دانشگاه پنسیلوانیا و در سال ۱۹۵۹ مدرک دکتری خود را از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد درحالی که پایان نامهٔ او تنها سه صفحه بود. او از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۶ در آزمایشگاه های بل کار کرد و در آنجا بود که به تحقیق دربارهٔ لیزرهای نو و ابزارهای نیمه هادی پرداخت. او در طول مدت تحقیقاتش توانست بسیاری از جایزه های علمی را از آن خود کند. در سال ۱۹۶۹ اسمیت و ویلارد بویل دستگاه جفت کننده بار یا CCD را ساختند و برای آن در سال ۱۹۷۳، نشان افتخار استوارت بالانتین مؤسسه فرانکلین، در سال ۱۹۷۴ جایزهٔ IEEE یادبود موریس ان لیبمن، در سال ۲۰۰۶ جایزهٔ چارلز استارک دریپر و در سال ۲۰۰۹ جایزهٔ نوبل فیزیک را دریافت کردند.
رضا رشیدپور (زادهٔ ۱۹ مرداد ۱۳۵۷) مجری و بازیگر ایرانی است. زندگی و فعالیت ها. رضا رشیدپور در ۱۹ مرداد ۱۳۵۷ در تبریز زاده شد. مادرش خانه دار و پدرش مهندس برق و الکترونیک بود که برای جمع آوری تجهیزات لشکر عاشورا به دزفول اعزام شده بود، اما حین انجام وظیفه قطع نخاع شد و در سال ۱۳۷۶ درگذشت. او یک خواهر کوچک تر از خودش دارد که مهندس معمار است. رشیدپور در دو دانشگاه، در دو رشته عمران و کارگردانی فارغ التحصیل شد. مجری گری. رضا رشیدپور سابقه مجری گری در چند برنامهٔ تلویزیونی در شبکه تهران را بر عهده داشت که بعضی از آن ها توقیف شدند. رشیدپور در سال ۱۳۹۱ اقدام به تهیه ویدیوهای انتقادی و نشر آن ها از طریق سایت فیس بوک یا یوتیوب کرد. در ۱ تیر ۱۳۹۲ محمد رویانیان مدیرعامل پرسپولیس اعلام نمود تلویزیون جهانی پرسپولیس با مجری گری رضا رشیدپور افتتاح خواهد شد. برنامه "«دید در شب»" او از طریق آپارات منتشر شد. «دید در شب»، برنامه ای گفت وگو محور بود که رشیدپور در این برنامه، با دعوت از چهره های سرشناس، در گفت وگویی چالشی دربارهٔ حواشی مهم زندگی این افراد سؤال می پرسد. محمدجواد ظریف، اکبر عبدی، شیلا خداداد، امیر تتلو، حمید رسایی،
شهرام جزایری، رضا کیانیان، مصطفی کواکبیان، حسین پاکدل، محمد صادق خرازی، محمد اصفهانی، سحر قریشی، بهاره افشاری، سیروان خسروی، الهام چرخنده و عمو فیتیله ای ها جزو مهمانان این برنامه بودند. علی اکبر جوانفکر مشاور احمدی نژاد هم جزء میهمانان این برنامه بود که به علت مخالفت مقامات مسئول ذیربط اجازه انتشار نیافت. او مجری برنامه "«شب شما به خیر»" در شبکهٔ ماهواره ای ایرانیان نیز بود. از ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۷ از شبکه تهران برنامه ای تحت عنوان "«مثلث شیشه ای»" با اجرای رشیدپور آغاز به کار نمود. در حالی که ۳۵ قسمت از این برنامه گذشته بود، ناگهان پخش آن متوقف شد، همان موقع عده ای دلیل این کار را نماد برنامه مثلث شیشه ای و شبیه بودن آن به نماد فراماسونرها دانستند. البته صحبت های مهمانان برنامه روی آنتن زنده هم مزید بر علت شد و باعث شد که وی از صداوسیما خداحافظی کند. پس از ۵ سال ممنوع التصویری در صداوسیما، او در خرداد ۱۳۹۲ اجرای برنامه های حسن روحانی کاندید وقت ریاست جمهوری را بر عهده گرفت و پس از پیروزی حسن روحانی، از ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۳، رشیدپور رسماً دوباره به تلویزیون دولتی ایران برگشت و برنامهٔ طنز "«عینک آفتابی»" را در شبکه
نسیم اجرا نمود. بازگشت وی واکنش هایی را در پی داشت. در اردیبهشت ۱۳۹۳ روزنامه کیهان وابسته به حاکمیت، چنین نوشت: «برنامهٔ عینک آفتابی که از هفتهٔ گذشته توسط یک مجری پرحاشیه روی آنتن شبکهٔ نسیم رفته است، در حرکتی قابل تأمل و مغایر با عرف جامعه، به تبلیغ فرهنگ و منش میلیونرها همت کرده است!» در پاییز ۱۳۹۳ تولید این برنامه متوقف شد. از اوایل اردیبهشت ۱۳۹۵ رشیدپور اجرای برنامهٔ "«حالا خورشید»" از شبکه ۳ را آغاز نمود. وی سال ۱۳۹۶ در جریان سی و ششمین جشنواره فیلم فجر مجری برنامهٔ سینمایی "«هفت»" در تلویزیون ایران شد که هر شب به مدت ۱۰ شب از شبکه سوم سیما روی آنتن می رفت. این برنامه در روزهای ابتدایی با انتقاداتی روبرو بود، اما در اواسط موج مثبت و حمایت منتقدان و نویسندگان مهم سینمایی را به همراه داشت. همچنین وی در بهمن ۱۳۹۶ اجرای برنامه گفت و گوی زنده با رئیس جمهور را بر عهده داشت. این گفت وگو انتقادات مثبت و منفی بسیاری را به همراه داشت. آخرین برنامه او در تلویزیون، سیم آخر بود که در اسفند ۱۴۰۰ پایان یافت. بعضی از رسانه ها در تابستان ۱۴۰۲ از بازگشت دوباره رشیدپور با این برنامه خبر دادند، اما با واکنش های انتقادآمیز
برخی از جمله محمدرضا شهبازی مجری برنامه پاورقی مسئولان صداوسیما از اینکار منصرف شدند. سینما. رشیدپور علاوه بر مجری گری به کارگردانی و ساخت و ساز نیز اشتغال دارد. وی در فیلم های سوپر استار، بی پولی، شیش و بش، در امتداد شهر و قاتل اهلی نقش آفرینی کرده است. رشیدپور در خرداد ۱۳۹۸ خبر از ورود خود به عرصه تهیه کنندگی فیلم، با فیلمی با نام د"ر رادار بمانید" داد. رشیدپور در مورد این فیلم گفته است «قصهٔ خلبان یک هواپیمای مسافربری را روایت می کند که مجبور می شود در ارتفاع سی و سه هزار پایی خبری وحشتناک را که همان لحظه روی زمین اتفاق افتاده، برای مسافرانش بازگو کند. پیش تولید این پروژه پس از عید فطر آغاز می شود. تعداد زیادی از عوامل این فیلم جوان هستند و کارگردان این فیلم جوان و فیلم اولی است. نقش خلبان که یکی از نقش های مهم قصه است به یک بازیگر خارجی سپرده می شود». جایزه ها. در اسفند ۱۳۹۷ رشیدپور در کنار احسان علیخانی، محمد دلاوری و رامبد جوان به عنوان مجریان برتر جام جم برگزیده شدند.
تازه وارد در شهر فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ به کارگردانی جوناس المر است . در این فیلم رنی زلوگر، هری کانیک جونیور، جی کی سیمونس، سیوبحان فالن، فرانسیس کانروی بازی کردند. خلاصه داستان. لوسی هیل (رنی زلوگر) در یک شرکت بزرگ تولید مواد غذایی در میامی کار می کند اما مسئولان کمپانی که از تولیدات خودشان در یک شهر کوچک راضی نیستند تصمیم می گیرند او را به آنجا بفرستند تا مقدمات بسته شدن آن کارخانه را فراهم کند. اما زندگی در این شهر کوچک وسردسر مشکلات زیادی برای لوسی (رنی زلوگر) که از شهر بزرگ و گرم میامی به آنجا آمده به وجود می آورد از جمله با بعضی کارکنان سنتی آنجا که حاضر به پذیرش یک مدیر زن نیستند دچار مشکل می شود ولی او می تواند با تد میچل (هری کانیک جونیور)که نماینده اتحادیه کارگران است ارتباط دوستانه ای برقرار کند . لوسی کم کم به آن شهرک واهالی آن وابستگی پیدا می کند وتصمیم میگیرد با کمک کارگران آنجا محصولی جدید تولید کند تا با بالا بردن فروش کارخانه از تعطیلی آن جلوگیری کند و در نهایت مسئولان کمپانی را قانع می کند تا کارخانه را تعطیل نکنند ولوسی (رنی زلوگر) که کار خود را انجام داده است به میامی برمیگردد. ولی او به شد
ت به مردم آن شهر سردسیر وابستگی پیدا کرده وعاشق تد میچل (هری کانیک جونیور) شده پس تصمیم میگیرد با خریدن آن کارخانه دوباره به شهرک باز گردد و...
روز عصای سفید یک مراسم بزرگداشت ملی در ایالات متحده آمریکا است؛ که هر ساله در ۱۵ اکتبر مصادف با اغلب (23) مهر و در برخی سال ها (۲۴ مهر) از سال ۱۹۶۴ میلادی جشن گرفته می شود. این روز برای پاسداشت و گرامیداشت دستاوردهای کسان نابینا که چه به گونهٔ مادرزادی نابینا زاده شده اند و چه با بروز رخدادهای ناگوار و بر سر حوادث نابینا شده اند جشن گرفته می شود. در ایران روز بیست و پنجم مهر را روز عصای سفید نامیده اند
منظور از سیاست های دیاسپورا، رفتار سیاسی دیاسپوراهای قومی فراملی، رابطه آنها با سرزمین مادری و دولتهای میزبانشان و نقش مؤثر آنها در مخاصمات قومیتی است. مطالعه سیاستهای دایاسپورا، بخشی از رشته گسترده تر مطالعات دایاسپوراست. برای فهم سیاست های یک گروه دیاسپورایی، باید نخست زمینه تاریخی و دیگر زمینه-های مرتبط آن را شناخت.یک گروه دیاسپورایی، یک اجتماع فراملی است که خود را به عنوان یک گروه قومی خاص و دارای هویت مشترک تعریف می کند و نتیجه مهاجرت تاریخی افراد از یک سرزمین اصلی است. در حالت مدرن آن این مهاجرتها می تواند از نظر تاریخی مستند و مرتبط با یک قلمرو جغرافیایی مشخص قلمداد گردد ولی اینکه آیا یک قلمرو واقعاً به گروه قومی خاصی تعلق دارد یا نه، خود یک موضوع سیاسی است؛ و هر چه مهاجرت قدمت بیشتری داشته باشد، شواهد کمتری در مورد آن وجود دارد. برای مثال، سرزمین مادری و مسیر مهاجرت رومی ها هنوز به طور دقیق مشخص نشده است. گروههای دایاسپورایی دارای هویت خود تعریف (self-identified diasporas)، به دلیل داشتن پیوندهای قومی و فرهنگی با سرزمین مادری شان، اهمیت زیادی به آن می دهند؛ بویژه اگر سرزمین مادری شان اشغال یا از بین ر
فته باشد. این احساس باعث حرکت های ملی و قوم گرایانه در میان تعدادی از گروههای دیاسپورایی شده است و غالباً منجر به تأسیس یک سرزمین مستقل می گردد؛ ولی حتی در صورت تأسیس چنین سرزمینی، به ندرت تمامی جمعیت دیاسپورا به آن سرزمین باز می گردند و جمعیت باقی مانده آنها عمدتاً، احساس تعلق عاطفی شان را با مردم سرزمین مادری خود و گروههای قومی آن ادامه می دهند. متفکران در حال حاضر جوامع دیاسپورای قومی را به عنوان یک ویژگی غیرقابل اجتناب و همیشگی در سیستم بین المللی می دانند. در این رابطه یوسی شین (Yossi Shain) و تامارا کافمن (Tamara Cofman) معتقدند: منابع. ویکی پدیای انگلیسی
تنگهٔ یوکاتان یا کانال یوکاتان، تنگه ای به پهنای ۲۱۷ کیلومتر در بین دماغه کاتوچی واقع در شبه جزیره یوکاتان در مکزیک و دماغه سن آنتونیو در کوباست که خلیج مکزیک را به دریای کارائیب متصل می سازد. جریان های استوایی شمالی و جنوبی از سمت جنوب شرقی این تنگه وارد کانال شده و به سمت شمال جریان می یابند. قدرت این جریان چنان است که سبب انباشت آب و افزایش سطح آن در خلیج مکزیک می گردد که این افزایش سطح به نوبه ی خود یکی از دلایل ایجاد جریان گالف استریم در این خلیج است. ژرفترین قسمت تنگهٔ یوکاتان در نزدیکی کوبا قرار دارد و حداکثر عمقش به ۲٬۷۷۹ متر می رسد.
ایناری زوشی نوعی غذاست که لایهٔ بیرونی آن را آبوراآگه ای (فراورده ای از سویا) که در ضمن پختن شدن طعم ترش وشیرین به آن داده می شود، تشکیل می دهد. این فراورده دو لایه دارد و می توان آن را به شکل یک پاکت یا کیسه استفاده کرد. بعد از باز کردن دو لایه آبوراآگه با برنج سوشی، یا انواع دیگر برنج پر می شود. نام آن از ایناری اخدای آیین شینتو و خدای باروری، برنج، صنعت و کامیابی دنیوی گرفته شده است. این نوع سوشی در اوایل قرن نوزدهم در شهر تویوکاوا در استان آیچی به وجود آمده است. امروزه شهر تویوکاوا از مراکز اصلی تولید انواع گوناگون ایناری زوشی در ژاپن است. ایناری زوشی برای اولین بار در هنگام قحطی بزرگ تمپو (۱۸۳۷–۱۸۳۳) در جلوی دروازهٔ معبد ایناری در شهر تویوکاوا فروخته شده است. از زمان های قدیم با بحال ایناری زوشی خوراک عامهٔ مردم عادی بوده و در رستوران های سطح بالای سوشی به مشتریان عرضه نمی شود. پانویس.
آبوراآگه به یکی از انواع توفو در آشپزی ژاپنی گفته می شود. در آبوراآگه ابتدا توفو به صورت نازک برش داده می شود، آب آن گرفته شده و سپس در داخل روغنی که در حدود ۱۱۰ تا ۱۲۰ درجه سانتیگراد حرارت دارد، سرخ می شود. یکبار از روغن درآورده شده و برای بار دوم این بار با روغنی با درجه حرارت ۱۸۰ تا ۲۰۰ درجه سرخ می شود. برخی حتی برای بار سوم نیز آن را سرخ می کنند. آبوراآگه به خوبی قابلیت جذب داشی (یکی از چاشنی های آشپزی ژاپنی) را دارد و می توان آن را به صورت پاکت درآورده و موادغذایی را در داخل آن جای داد. آبوراآگه در بسیاری از غذاهای ژاپنی مصرف می شود.
کوره قوس الکتریکی که به صورت مخفف EAF نامیده می شود، کوره ای است که مواد فلزی در آن با استفاده از یک قوس الکتریکی ذوب می شود. این کوره ها اندازه های متفاوتی داشته و در ایران به صورت کوره های قوس الکتریکی سنتی (تخلیه از ناودان) و EBT (تخلیه از کف) استفاده می گردند. دمای ذوب و تخلیه در این کوره ها در حدود ۱۶۰۰ درجه و در بعضی از کوره های آزمایشگاهی گاهی دما به ۳۰۰۰ درجه سانتی گراد می رسد. مهم ترین مواد اولیه برای تولید فولاد و چدن در کوره های قوس الکتریکی عبارتند از آهن قراضه، آهن اسفنجی، شمش چدن کوره بلند، فرو آلیاژهای آهک و فلورین می باشد. در ایران عمدتاً از آهن قراضه و از آهن اسفنجی به صورت گندله یا خشته استفاده می گردد که می تواند به دلیل فراوانی واحدهای احیای مستقیم باتوجه به در دسترس بودن منابع گاز طبیعی در ایران باشد. نوع دیگری از ماده شارژ کوره در برخی کشورها، تغذیه مداوم آهن اسفنجی خشته شده گرم است. کوره های قوس الکتریکی، از طریق ذوب شدن بار کوره توسط قوس الکتریکی ایجاد شده بین الکترودهای گرافیتی و بار فلزی، کار می کنند. در این روش، ابتدا آهن اسفنجی تولید شده در فرایند احیای مستقیم درون کوره قوس الکتریک
ی ریخته می شود تا ذوب گردد. دمای این کوره ها به حدی است که در همان ذوب اولیه فولاد با درصد کربن نسبتاً پایین تولید می شود. سپس فولاد تولیدشده درون کوره پاتیلی ریخته می شود تا در آنجا عملیات آلیاژسازی انجام شود. این عملیات شامل تنظیم کردن میزان کربن، اضافه کردن عناصر آلیاژی و یکدست سازی ترکیب فولاد است. تاریخچه. شروع فرایند اختراع و ساخت کوره های قوس الکتریکی امروزی به قرن نوزدهم بازمی گردد. اختراع اولیه کورهٔ قوس الکتریکی بوسیلهٔ آقای همفری دیوی در سال ۱۸۰۸ اتفاق افتاد. همفری دیوی توانست یک قوس الکتریکی با نور شدید و دمای بالا بوجود آورد. البته اکتشاف آقای دیوی در آن زمان توجه زیادی را به خود جلب کرد، اما این اکتشاف برای چندین سال در حد یک کنجکاوی علمی باقی ماند و هیچ کس نتوانست آن را به صورت عملی به کارگیرد. اما بالاخره در سال ۱۸۷۸ فردی به نام ارنست ویلیام زیمنس اولین کورهٔ قوس الکتریکی را ساخت. او توانست در یک آزمایش ۲ کیلوگرم آهن قراضه را ظرف ۲۰ دقیقه بوسیله قوس الکتریکی ذوب کند که در آن زمان موفقیت بزرگی بود و در سال های بعد سبب تحویل چشمگیری در صنعت ذوب آهن شد. کوره های اولیه. اما پل هرویت (Paul Héroult)
اولین کورهٔ قوس الکتریکی تجاری را در سال ۱۸۹۰ در شهر لپراز فرانسه ساخت. فولادسازان آمریکایی بسرعت متوجهٔ مزیت ها ذوب الکتریکی شدند و به همین منظور از هرولت دعوت کردند که بازدیدی از امکانات کشور آنها داشته باشد. بعد از آن به کمک پل هرویت در سال ۱۹۰۷ اولین کوره قوس الکتریکی در کارخانه شرکت فولادسازی هالکوم (halcomb) در نیویورک نصب شد. در ابتدا دستیابی به قوس الکتریکی به علت عدم تأمین برق بسیار محدود و گران بود. به تدریج با توسعهٔ صنعت برق، کوره های قوس الکتریکی نیز توسعه پیدا کردند و به تدریج کوره های بزرگ تری ساخته شدند، که بزرگ ترین آن تاکنون توسط شرکت دنیلی ایتالیا با وزن ۴۲۰ تن ساخته شده، که کارخانه فولادسازی توکیو در سال ۲۰۱۰ راه اندازی کرده است. اجزا و ساختمان کوره های قوس الکتریکی. بدنهٔ کوره. کوره های قوس الکتریکی اساساً یک حمام بزرگ و کم عمق با بدنهٔ فولادی هستند؛ که با مواد نسوز مقاوم در برابر حرارت پوشش داده می شوند. همچنین دما در این کوره ها بسیار بالا است (حدود ۳۰۰۰ درجه سانتی گراد) و تقریباً هیچ ماده نسوزی تحمل همچین دمایی را ندارد. به همین علت برای کاهش دما، بدنه و سقف این کوره ها را با لوله های
آبگرد پوشانده شده است. به طور کلی بدنهٔ کوره های قوس الکتریکی از سه بخش اصلی تشکیل شده است که عبارت اند از: کف یا بوته (heats)، دیوار جانبی (shell) و سقف (roof). تجهیزات الکتریکی. تجهیزات الکتریکی از مهم ترین اجزای تشکیل دهندهٔ کوره های قوس الکتریکی می باشد؛ که از سه قسمت زیر تشکیل شده است: کلید قطع و وصل مدار. به خاطر مصرف خیلی زیاد انرژی در کوره های قوسی، این کوره ها به یک منبع الکتریکی فشار قوی متصل می شوند. در این میان کلید خودکار وظیفهٔ حساس و مشکلی دارد؛ زیرا که در هر ذوب کوره حدود ۵یا۶ دفعه برق قطع می گردد. در نتیجه ضروری است که از یک کلید قطع و وصل فوق العاده مقاوم استفاده شود. راکتور و ترانسفورماتور. راکتور برای پایین آوردن نوسان ها و افزایش ناگهانی ولتاژ مورد استفاده قرار می گیرد. راکتور از یک سیم پیچ ساده که جریان الکتریکی از آن عبور می کند تشکیل شده است. جریان عبور کرده از سیم پیچ، ولتاژی را القا می کند که سبب ایجاد یک جریان مخالف در سیم پیچ مجاور می شود. به این ترتیب راکتور وارد خط شده و جلوی جریان را می گیرد و نتیجه باعث پایین آمدن نوسان ها می شود. در قسمت دیگر مدار، تراسفورماتور قرار گرفته است
، که مهم ترین قسمت تجهیزات الکتریکی می باشد. تراسفورماتور اساساً یک وسیلهٔ الکترومغناطیسی است که میزان و جهت تغییر ولتاژ یک منبع جریان متغیر را، به میزانی که برای دستگاه مورد نیاز باشد، تنظیم می نماید. تراسفورماتور نیز اساساً از دو سیم پیچ اولیه و ثانویه تشکیل می شود. این دو سیم پیچ دارای یک مدار مغناطیسی مشترک هستند که آن دو را به هم متصل می نماید. تنظیم کننده های الکترود. در حین ذوب اعمال حداکثر توان کوره ضروری است، زیرا که قراضه ها داخل حمام مذاب ریخته شده اند و مقاوت شارژ کوره دائماً تغییر می کند. علاوه بر این الکترودها فرسوده می شوند و کم کم طول قوس بیشتر می شود. طول قوس، قدرت ورودی کوره را تعیین می کند، به همین دلیل وسایل و تجهیزات فراوانی برای اندازه گیری آن ساخته شده است، که به آن ها تنظیم کننده گفته می شود. این تجهیزات میزان اختلاف توان مطلوب ورودی را با قدرت وارده اندازه گیری می کنند و برای تطابق دقیق آن ها و همچنین طول قوس مطلوب، الکترودها را بالا و پایین می برند و درنتیجه قدرت ورودی یکنواخت می شود. الکترودها. یکی دیگر از اجزای اصلی کوره های قوس الکتریکی الکترودها هستند. کار الکترودها انتقال جریان
از بازوهای الکترود به بار کوره از طریق ایجاد قوس الکتریکی می باشد. الکترودهای گرافیتی و زغالی از مهم ترین مواد مصرفی در کوره های قوس الکتریکی هستند. این الکترودها تأثیر زیادی در کیفیت مذاب و البته تولید محصول داشته و از نظر اقتصادی نیز سهم قابل توجهی از هزینه ها را به خود اختصاص می دهدند. برای تولید مذاب باکیفیت باید از الکترودهای با خواص مشخصی استفاده کرد. همچنین یک الکترود خوب باید خواصی به شرح زیر داشته باشد: در صنعت معمولاً براساس میزان تولید فولاد و فروآلیاژهای مورد نیاز، از سه نوع الکترود استفاده می شود که به ترتیب عبارتند از: الکترودها به دو شیوهٔ زیر مصرف می شوند: داده های فراوانی دربارهٔ سایش نوک و جوانب الکترود یافت می شود که عموماً این داده ها را براساس آهنگ سایش برحسب کیلوگرم گرافیت در ساعت بر مترمربع بیان می شود. همان طور که گفته شد در حین عمل ذوب در کوره قوس الکتریکی، الکترودها به دلایل مختلف از جمله اکسیداسیون، تصعید و شکستگی، از بین می روند. در نتیجه تعویض مرتب الکترودها ضروری می باشد. به همین جهت بخش انتهایی هر یک از الکترودها دارای یک سرپیچ گرد مخروطی شکل است، که داخل آن می توان یک مغزی پیچ