Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شرایط آن مورد توجه قرار گرفته است. جنبه های فنی امضای الکترونیک. امضای الکترونیک یک پدیده فنی و الکترونیک است و به هر روشی که صورت گیرد بی نیاز از مسائل فنی و تکنولوژیک نیست. نحوه انجام امضاء، انواع، شرایط صحت و کنترل و زیرساخت های امضای الکترونیک و فناوری های مربوط از جمله مسائل فنی امضای الکترونیک و برعهده علوم رایانه ای است. بنا بر این پرداختن به مسائل مذکور علاوه بر اینکه از حوصله و توان این مقاله خارج است، مستلزم به کارگیری تعاریف و اصطلاحات علمی و پیچیده ای است که در تخصص علوم رایانه ای، الکترونیک و ریاضیات است. اما به هر حال از آنجا که امضای الکترونیک یک تأسیس حقوقی است و بخش قابل توجهی از قوانین مربوط به مبادلات الکترونیک را به خود اختصاص داده است، آشنایی اجمالی با آن در حد کلیات ضروری به نظر می رسد. انواع امضای الکترونیک. از زمان پیدایش فناوری امضای الکترونیک تاکنون روش های مختلفی در خصوص چگونگی انجام امضاء از طریق الکترونیک و با توجه به افزایش ضریب امنیت آن معرفی و به کار گرفته شده است که مورد اشاره قرار می گیرد: امضای دیجیتال. رمزنگاری دانش گسترده ای است که کاربردهای متنوعی دارد. در این قلمروی گستر
ده، تعاریف زیر از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند امضای دیجیتال. امضای دیجیتال یک روش رمزنگاری است که برای تایید اصالت و صحت یک پیام یا سند دیجیتال استفاده می شود. این امضا از یک کلید خصوصی (که فقط توسط مالک آن نگهداری می شود) برای امضا کردن داده ها و یک کلید عمومی (که در دسترس عموم است) برای تایید صحت امضا استفاده می کند. با استفاده از این تکنیک، شخص دریافت کننده قادر است که اطمینان حاصل کند که پیام از سوی فرستنده معتبر و بدون تغییر به دست آمده است. کاربردهای امضای دیجیتال:. امضای دیجیتال کاربردهای گسترده ای در حوزه های مختلف دارد:
ناحیهٔ قوم سنگیر یکی از ناحیه های اداری ولایت ختلان است که در جنوب کشور تاجیکستان جای دارد و مرکز این ناحیه، جماعت قوم سنگیر است. حکومت. سرور ناحیهٔ قوم سنگیر، رئیس حکومت آن است که توسط رئیس جمهور تاجیکستان برگزیده می شود. نهاد قانونگذاری ناحیهٔ قوم سنگیر، مجلس نمایندگان خلق می باشد که توسط رأی دهندگان این ناحیه برای ۵ سال انتخاب می گردند. تقسیمات. جماعت های این ناحیه بشرح زیر است:
کوله سیستکتومی ، زهره برداری یا زردآبدان برداری، به عمل جراحی برای برداشتن کیسه صفرا بیمار گفته می شود. این روش رایج ترین روش برای درمان سنگ های صفراوی است. گزینه هایی که برای انجام این عمل پیش روی جراح است انجام عمل به روش سنتی جراحی باز است یا اینکه می تواند از روش جراحی لاپاروسکوپیک این عمل را انجام دهد. اندیکاسیون ها. کوله سیستیت حاد و مزمن (التهاب کیسهٔ صفرا) – تومور کیسهٔ صفرا - پارگی کیسه در اثر وارد شدن ضربه و تروما – ناهنجاری های مادرزادی - سنگ صفرا که مهم ترین علت کوله سیستیت و کوله سیستکتومی محسوب می شود ریسک فاکتورهای ایجاد سنگ. همهٔ این موارد میزان اشباع صفرا از کلسترول را بالا برده و زمینهٔ ایجاد سنگ های صفراوی را فراهم می سازند. انواع جراحی. کوله سیستکتومی به دو روش قابل انجام است: تجهیزات. پری ست– ست جراحی های بزرگ – ست مجاری صفراوی (جهت باز کردن مجرای مشترک)- کولدوسکوپ – دستگاه ساکشن والکتروکوتر –پد یا پتوی تا شده برای وضعیت دهی – T تیوب – درن –عامل هموستاز مثل سرجی سل – جوراب ضد آمبولی عوارض لاپاراسکوپی. سپسیس شکمی، فیستول پانکراسی، دیابت، هموراژی، احتمال باز شدن بخیه ها و پپتیک اولسر پیش آگ
هی. این عوارض در ۲۰ تا ۴۰٪ بیماران تجربه می شود و مرگ و میر بیماران در مرحلهٔ تشخیص و جراحی معمولاً ۲۰٪ بوده که در دههٔ گذشته به زیر ۵٪ رسیده است.
شیمی دان کسی است که بر دانش شیمی اشراف دارد یا روی آن مطالعه می کند. شیمی دان ها معمولاً بر روی ترکیب مواد شیمیایی و خواص آن ها کار می کنند. تاریخ. نخستین فرایند شیمیایی که بشر آن را آموخت، سوختن است. آتش می توانست همهٔ مواد را از نظر ماهیت تغییر دهد. کشف آهن و مس زندگی انسان ها را تغییر داد و پس از کشف طلا به عنوان یک فلز قیمتی، بسیاری بر آن شدند تا راهی بیابند که مس را به آن تبدیل کنند. تبدیل مس به طلا را کیمیا و کسانی که بر آن اهتمام می ورزیدند را "کیمیاگر" نامیدند. بدین ترتیب کیمیاگران، نخستین شیمی دان ها بودند. پس از آنتوان لاووازیه، دانش شیمی وارد دانشگاه ها شد و از آن پس به عنوان یک مطالعهٔ تجربی دنبال می شد و اندازه گیری ها و ارزیابی های کیفی و کمی آن به ثبت رسید. آموزش. آموزش در شیمی تقریباً در همهٔ کشورهای دنیا در دوران مدرسه آغاز می شود؛ اما آموزش تخصصی آن در دانشگاه دنبال می شود. برای شیمی دان ها، سطوح کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد، دکتری و پسادکتری در بیشتر کشورهای جهان قابل پیگیری است. جایزه ها. جایزهٔ نوبل شیمی مهم ترین و معتبرترین جایزه در شیمی به شمار می رود. نشان پریستلی، جایزهٔ ولف، جایز
هٔ عبدالسلام و جایزهٔ لینوس پاولینگ از مهم ترین جوایزی هستند که به شیمی دان ها اعطا می شود.
راز تاریک نخستین آلبوم چندآهنگه (EP) گروه سمفونیک پاور متال ایتالیایی راپسودی (بعدتر راپسودی آو فایر) است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. کریستوفر لی، هنرپیشهٔ بریتانیایی در این آلبوم در نقش شاه جادوگر حضور داشته و به روایت داستان می پردازد. فهرست آهنگ ها. کار آهنگسازی تمامی ترک های این آلبوم برعهدهٔ لوکا توریلی و آلکس استاروپولی بوده و لوکا توریلی ترانه های آن را سروده است. همچنین ترک پنجم بازاجرایی از اثری به همین نام از گروه ایتالیایی گوبلین است که در این آلبوم توسط گروه راپسودی ریمیکس شده است. همچنین نسخهٔ با تیراژ محدود این آلبوم علاوه بر سی دی اصلی دارای یک دی وی دی تصویری با موارد زیر است: اعضا. اصلی مهمان
سرواله شهری در کشور سن مارینو است که ۱۰٬۵۳ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۹۹۵ میلادی ۸٫۰۸۵ نفر و در سال ۲۰۰۸ میلادی ۹٫۸۴۷ نفر بوده است.
بورگو ماجیوره شهری در کشور سن مارینو است که ۹٬۰۱ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۹۹۵ میلادی ۵٫۳۵۸ نفر و در سال ۲۰۰۸ میلادی ۶٫۰۶۱ نفر بوده است.
دومنیانو شهری در کشور سن مارینو است که ۶٬۶۲ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۹۹۵ میلادی ۲٫۲۰۷ نفر و در سال ۲۰۰۸ میلادی ۲٫۸۹۹ نفر بوده است.
فیورنتینو شهری در کشور سن مارینو است که ۶٬۵۶ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۹۹۵ میلادی ۱٫۷۹۸ نفر و در سال ۲۰۰۸ میلادی ۲٫۲۵۳ نفر بوده است.
آکووا ویوا شهری در کشور سن مارینو است که ۴٬۸۶ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۹۹۵ میلادی ۱٫۲۶۴ نفر و در سال ۲۰۰۸ میلادی ۱٫۸۸۱ نفر بوده است.
مونته جیاردینو شهری در کشور سن مارینو است که ۳٬۳۱ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۹۹۵ میلادی ۷۱۷ نفر و در سال ۲۰۰۸ میلادی ۸۴۳ نفر بوده است.
کیزانووا شهری در کشور سن مارینو است که ۵٬۴۶ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۹۹۵ میلادی ۸۶۶ نفر و در سال ۲۰۰۸ میلادی ۱٫۰۳۶ نفر بوده است.
فائتانو شهری در کشور سن مارینو است که ۷٬۷۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۹۹۵ میلادی ۸۷۰ نفر و در سال ۲۰۰۸ میلادی ۱٫۱۳۹ نفر بوده است.
تور جهانی ۱۹۶۸ پینک فلوید یک تور/کنسرت جهانی از گروه موسیقی پراگرسیو/سایکدلیک راک پینک فلوید بود که بین فوریه تا دسامبر ۱۹۶۸ در اروپا و شمال آمریکا برگزار شد. لیست آهنگ های تور. یک نمونه لیست از آهنگ هایی که در این تور به اجرا درآمد: آهنگ های دیگر اعضای گروه. همراه با:
در علم ژنتیک، جزایر سی پی جی ناحیه ای از ژنوم است که فرکانس بالایی از مکان های CG در آن وجود دارد.حرف p در CpG برمی گردد به پیوند فسفودی استر بین سیتوزین و گوانین که به این معنی است که در توالی، C و G به ترتیب در کنار هم قرار گرفته اند بدون در نظر گرفتن تک رشته یا دو رشته ای بودن. در یک ناحیه CpG هم C و هم G در یک رشته از DNA یا RNA یافت می شوند و به وسیله زنجیره فسفودیستر با هم پیوند کوالانسی دارند که بسیار قوی تر از پیوندی است که بین جفت پایه ها در پیوند نرمال بین مکمل ها وجود دارد. اگر C و G در رشته های مختلف از DNA باشند، سه پیوند هیدروژنی به اشتراک می گذارند. با وجود این محدودیت هایی برای تعریف شهودی جزایر سی پی جی وجود دارد. یک تعریف فرمال معمول برای جزایز سی پی جی این است که منطقه ای است با حداقل ۲۰۰ جفت پایه (base pair) با بیشتر از ۵۰٪ GC با انتظار مشاهده CpG بالاتر از ۶۰٪. «انتظار مشاهده CpG» از فرمول زیر محاسبه می شود: تعداد کل نوکلئوتیدها در توالی × ((تعداد G × تعداد C) / تعداد CpG) در ژنوم پستانداران جزایز سی پی جی به طور معمول طولی برابر ۳۰۰ تا ۳۰۰۰ جفت پایه دارند و به طور تقریبی ۴۰٪ از پروموتوره
ای ژن پستانداران را تشکیل می دهند. تقریبا ۷۰٪ از پروموتورهای ژن انسان دارای تراکم CpG بالایی می باشند. اگر فرکانس توالی دونوکلئوتیدی CG را داشته باشیم، تعداد CpG از حد انتظار خیلی پایین تر است. مطالعات در سال ۲۰۰۲، قوانینی برای پیش بینی جزایز سی پی جی برای تمییز دادن از بقیه توالی های پر CG مثل عنصر Alu را نشان داد. طبق مطالعات گسترده روی توالی کامل کروموزوم های ۲۱ و ۲۲ انسان، مناطق بزرگتر از ۵۰۰ جفت پایه مشاهده شد که جزایز سی پی جی در آن بودند که حاوی CG بیشتر از ۵۰٪ و انتظار مشاهده نرخ CpG بیشتر از ۶۵٪ بودند.جزایز سی پی جی معمولاً نزدیک به ناحیه شروع رونویسی ژن ها قرار دارند. معمولا قرار گرفتن C و G کنار هم نادر است. به این دلیل که سیتوزین ها در یک چنین چیدمانی به متلیل شدن تمایل دارد. متلیل شدن سبب می شود که در رونویسی بین رشته اصلی و رشته تولید شده تفاوت ایجاد شود؛ بنابراین زمان فرگشت(تکامل) به دلیل خودبخودی بودن آمین زدایی تمایل دارند که تبدیل به T شوند. آنزیم خاصی در انسان وجود دارد که به طور خاص جایگزین عدم انطباق T/G می شود. این تأثیر کافی برای جلوگیری از سرعت جهش این نوکلئوتید ندارد. نتیجه اینکه CpGه
ا نادر هستند؛ بنابراین وجود جزیره های CpG معمولاً با وجود محتوای بالای CG در یک منطقه های ژن ها توصیف می شوند.
نگون سار قبرسی نام یکی از گونه های سردهٔ نگون سار است. نگون سار قبرسی گل ملی کشور قبرس است.
گل مینای چشم گاوی نام یکی از گونه های سردهٔ گل مینا است. گل مینای چشم گاوی گل ملی کشور لتونی است.
گل گندم مالتی نام یکی از گونه های تیرهٔ مرکبیان است. گل گندم مالتی از سال ۱۹۷۳ میلادی گل ملی کشور مالت است.
رادیو ورزش از اول تا هشتم تیرماه ۱۳۷۸ به صورت آزمایشی پخش شد و از ۹ تیر ماه، همزمان با میلاد پیامبر اسلام، رسماً افتتاح شد و از ۲۲ بهمن ۱۳۷۸ به پخش ۱۶ ساعت برنامه پرداخت و هم اکنون، پخش آن به ۲۴ ساعت در روز ارتقا یافته است. این شبکه رادیویی با گروهی کوچک که عشقی بزرگ در دل داشتند با هدف اصلی خدمت به مردم و جامعه ورزش راه اندازی شد و صمیمیت و سادگی اهل آن به سرعت موجب برقراری ارتباط صمیمانه و دوسویه بین رسانه و مخاطب گشت. این شبکه بر روی موج اف ام ردیف ۹۲ مگاهرتز و سیستم دیجیتال زمینی و ماهواره های بدر ۵ و اینتل ست ۳۹ و هاتبرد پخش می شود. پیوند به بیرون. سایت رسمی رادیو ورزش
پادشاهی گوریو (؛ )، یک دودمان کره ای بود که در سال ۹۱۸، در دوره سه پادشاهی پایانی کره، تأسیس شد که تا سال ۱۳۹۲ شبه جزیره کره را متحد کرد و بر آن حکومت کرد. نام «کره» برگرفته از نام «گوریو» است که به عنوان رومی نیز به عنوان Koryŏ شناخته می شود، که اولین بار در اوایل قرن پنجم توسط گوگوریو استفاده شد. به گفته مورخان کره ای، در دوره گوریو بود که هویت های فردی گوگوریو، بکجه و شیلا با موفقیت در یک موجودیت واحد ادغام شدند که اساس هویت کره ای امروزی شد. گوریو به چیزی دست یافت که مورخان کره ای آن را «اتحاد ملی واقعی» می نامند، زیرا نه تنها سه پادشاهی پایانی را متحد کرد، بلکه بسیاری از طبقه حاکمه پادشاهی شمالی بالهه را نیز دربر گرفت، که منشأ آنها در گوگوریو از سه پادشاهی کره بود. گوریو خود را جانشین گوگوریو اعلام کرد. گوریو سرانجام در سال ۱۳۹۲. م توسط فرمانده خودش یی سونگ یی که برای محافظت از کشور رفته بود، سقوط کرد و سلسله چوسان تأسیس شد. بعد از تأسیس کشور چوسان نام ملی همان گوریو باقی مانده بود اما بعد از ۷ ماه با پیشنهاد وزرا و درباریان نام کشور به چوسان تغییر کرد. نام. تجو وانگ گان، پادشاه گونگ یه از ته بونگ را بیر
ون راند و کشوری جدید تأسیس کرد و آن را «گوریو» نامید. گوریو یک عنوان ملی بود که با هدف جانشینی گوگوریو که توسط پادشاه دونگ میونگ سونگ تأسیس شده بود، انتخاب شد. در مورد گوگوریو، عنوان ملی رسمی پس از پادشاه جانگسو، گوریو بود. نام کشوری که در ابتدا توسط گونگ یه تأسیس شد، گوگوریو جدید بود، اما تنها پس از سه سال رها شد و به ماجین و سپس ته بونگ تغییر یافت و کشور ته بونگ را به طور کامل تأسیس کرد. وانگ گان گونگ یه را از طریق یک انقلاب بیرون راند، ته بونگ را نابود کرد، به سلطنت رسید، کشوری جدید تأسیس کرد و آن را گوریو نامید. نام گوریو (عربی: غوریو، فارسی: گوریو) توسط بازرگانان عرب و فارسی به جهان غرب معرفی شد. این نام از واژگان لاتین رونویسی شده است و کلماتی که با «C» شروع می شوند عمدتاً از زبان های رومی و کلماتی که با «K» شروع می شوند عمدتاً از زبان های ژرمنی و اسلاوی برگرفته شده اند. عقیده ای وجود دارد که تلفظ خالص کره ای گوریو (高麗) گوریو نیست بلکه «گوری» است. این به دلیل قاعده آوایی است که «麗» هنگام اشاره به نام کشور به صورت «ری» تلفظ می شود. با این حال، طبق ادبیات هانگول که پس از ایجاد هونمین جئونگوم در سلسله چوسو
ن پدید آمد، به صورت «گوریو» ظاهر می شود و در «داِدونگ جی جی» ثبت شده است که «(برخلاف کتاب های چینی یا آواشناسی) مردم کره آن را «ریو» می نامند.» علاوه بر این، یک استثنا وجود دارد که «麗» هنگام اشاره به نام کشور به صورت «ریو» خوانده می شود، بنابراین این استدلال پذیرفته نیست. علاوه بر عنوان ملی، «گوریو» در بسیاری از زمینه ها مانند مردم کوریو، دانشگاه کره، مدرسه الهیات کره، خطوط هوایی کره و جینسنگ کره استفاده می شود. حرف اختصاری چینی برای عنوان ملی، دونگ گوک (東國) است. علم. علم و فناوری گوریو ضمن ارضای خواسته های فرهنگی اشراف در فرهنگ اشرافی، با به ارث بردن علم و فناوری شیلای متحد و علم و فناوری چینی سلسله های سونگ و یوان، توسعه یافت. چاپ و سلادون گوریو، که نمایانگر توسعه فناوری گوریو هستند، محصول چنین فرهنگ اشرافی بودند. در نجوم، رصد آسمانی به طور ویژه توسعه یافت و سوابق رصدی منحصر به فرد و دقیق شناخته می شوند. علاوه بر این، در پایان گوریو، می دانستند که چگونه باروت تولید کنند و فناوری کشتی سازی آن، به ویژه کشتی های جنگی، به برتری رسید. دانش جغرافیایی گوریو از چین محوری سنتی فاصله گرفت و بر اساس جهان بینی بودایی خ
اورمیانه بنا شد که شامل به اصطلاح پنج پادشاهی آسمانی هند و آسیای مرکزی می شد و همچنین از دانش جغرافیایی عربستان و خاورمیانه برخوردار بود. پزشکی در گوریو در حوزه پزشکی سیستم آزمون خدمات کشوری که از سال ۹۵۸ آغاز شد، گنجانده شد و کتاب های پزشکی مانند (هیانگ یاک گوگ بانگ) نوشته مردم گوریو به همراه کتاب های پزشکی چینی منتشر شدند. با این حال، جنبه آکادمیک علم گوریو به اندازه حوزه فنی منحصر به فرد نبود. اگرچه مردم گوریو پیشرفت های نظری جدیدی نداشتند، اما به طور پیوسته در زمینه های تجربی و عملی دستاوردهایی را کسب کردند. فرهنگ. فرهنگ گوریو در اواخر دوره شیلا آغاز شد و متشکل از فرهنگ اشرافی بود که در اوایل دوره گوریو شکوفا شد، فرهنگ شاعرانه محققانی که در دوران رژیم نظامی در انزوا زندگی می کردند، و فرهنگ نئوکنفوسیوسی متاخر و فرهنگ تحت تأثیر سلسله یوان. در همین حال، گوریو به طور کلی ویژگی های یک فرهنگ اشرافی را داشت. برخلاف شیلای متحد که تحت تأثیر آداب و رسوم مختلف بود، و چوسون که تحت نظم سختگیرانه کنفوسیوسی بود، فضای اجتماعی احترام به زنان به طور برجسته تری در سلسله گوریو ایجاد شد. در تاریخ یوان چین سابقه ای وجود دارد ک
ه قوبلای خان، بنیانگذار سلسله یوان، برای توانایی های مردم گوریو ارزش زیادی قائل بود و می گفت: «اگرچه گوریو کشور کوچکی است، اما تکنسین های آن از تکنسین های مردم کره برتر هستند و دانشمندان کنفوسیوسی آن همگی در آثار کلاسیک تبحر دارند و کنفوسیوس و منسیوس را مطالعه می کنند. کنفوسیوسیسم که در دوره سیلا معرفی شده بود، به عنوان یک ایدئولوژی سیاسی پذیرفته و به کار گرفته شد و آگاهی از کنفوسیوسیسم را گسترش داد و بعدها نئوکنفوسیوسیسم نیز معرفی شد. بودیسم بیش از دوره سیلا گسترش یافت و بر همه جنبه های زندگی تأثیر گذاشت. در این بحبوحه، تفکر بودایی تعمیق یافت و جنبش ادغام بودیسم گیو و سئون به طور پیوسته ترویج شد. هنر قرون وسطی ویژگی های ظریف و پالایش یافته ای را به نمایش می گذارد که بر اشرافیت متمرکز است. در معماری و مجسمه سازی، سبک های قرون وسطایی با فاصله گرفتن از طبیعت باستانی ایجاد شدند و سلادون و چاپ دارای استانداردهای جهانی هستند. سبک پالایش یافته قرون وسطی را می توان در نقاشی ها و ادبیات نیز یافت. در اوایل دوره گوریو، ادبیات چینی همراه با سیستم آزمون خدمات کشوری به شدت توسعه یافت و از زمان سلطنت پادشاه سونگ جونگ به بع
د، با محبوبیت سیاست ادبی، به یک هنر آزاد ضروری تبدیل شد. در نتیجه، شاعران بسیار خوبی ظهور کردند. مردم گوریو از ساختن آثار هنری مختلف برای ارضای سبک زندگی مجلل خود لذت می بردند و از این رو در زمینه هنر پیشرفت زیادی کردند. برجسته ترین زمینه در میان آنها صنایع دستی بود. صنایع دستی عمدتاً پیرامون ابزارهایی برای زندگی روزمره و ابزارهایی که در آیین های بودایی استفاده می شدند، توسعه یافتند و به ویژه در صنایع سرامیکی بسیار عالی بودند. گوریو بودیسم را دین رسمی خود قرار داد، اما ادیان دیگر را ممنوع نکرد و به مردم اجازه داد آزادانه آنها را انجام دهند و بدین ترتیب آزادی مذهب را به رسمیت شناخت. فرهنگ اواخر دوره گوریو با رونق فرقه جوگیه و معرفی کنفوسیوسیسم مشخص می شود. در بودیسم، فرقه جوگیه از طریق فعالیت های باک کون (白雲)، تائگو (太古)، نائونگ (懶翁) و موهاک (無學) تأثیر زیادی بر سبک مذهبی گذاشت، اما با توسعه کنفوسیوسیسم نوظهور، رهبری آن در دنیای معنوی بودیسم از دست رفت. پس از پادشاه چونگ نیول، آیین کنفوسیوس از چین ترویج و معرفی شد. آیین کنفوسیوس به تدریج توسعه یافت و فضایی از طرد بودیسم ایجاد کرد. علاوه بر این، تاریخ توسعه یافت
و کتاب های تاریخی بسیاری گردآوری شد و اشکال جدیدی از شعر مانند گیونگی- چگا (景幾體歌) و جانگ-گا (長歌) پدیدار شدند. آثار هنری بسیاری نیز به جا ماند. بسیاری از ساختمان ها، از جمله موریانگ سوجئون (無量壽殿) معبد بوسئوکسا در یئونگجو، قدیمی ترین ساختمان چوبی موجود در کره، ظاهر آن زمان را نشان می دهند و پاگوداهای سنگی و بتکده های سنگی نیز از هنر آن زمان حکایت دارند. نقاشی نیز به تدریج توسعه یافت و روندهای ظریف سونگ سول-چه (宋雪體) در خوشنویسی ظاهر شد. با این حال، قابل توجه ترین آثار فرهنگی اواخر سلسله گوریو شامل توسعه فناوری چاپ، معرفی پنبه و تولید باروت است. طبق یک مطالعه، تقریباً ۱۷۰/۰۰۰ نفر از قومیت های خارجی از زمان تأسیس گوریو تا اوایل قرن دوازدهم، زمانی که سلسله های لیائو و جین در حال گذار بودند، به گوریو مهاجرت کردند. این تعداد ۸٫۵٪ از جمعیت تخمینی در آن زمان است که بسیار بیشتر از نرخ فعلی ۳٫۹٪ از خارجی های ساکن در کشور است. برخلاف امروز، که تابعیت از طریق افراد و تابعیت از طریق ازدواج های بین المللی رایج است، بسیاری از افراد دارای تابعیت در طول سلسله گوریو در واحدهای خانوادگی یا گروهی مهاجرت کردند. لباس های وزیران و پ
ادشاهان گوریو عمدتاً شبیه به لباس شیلا بود اما در دوران پادشاه گوانگ جونگ نوع لباس ها تغییر کرد. مردم عادی معمولاً لباس سفید می پوشیدند، در حالی که زنان گاهی لباس قرمز یا زرد می پوشیدند. زنان جوان روبان قرمز و مردان مجرد روبان سیاه می بستند. اشراف کفش چرمی می پوشیدند، در حالی که مردم عادی کفش حصیری می پوشیدند. همسران اشراف روبند می پوشیدند. مجرمان اجازه نداشتند کلاه یا هود بپوشند. خانواده سلطنتی و اشراف از ظروف طلا و نقره و ظروف چینی مرغوب استفاده می کردند، در حالی که مردم عادی از ظروف چینی خام، سفال، ظروف مسی و ظروف برنجی استفاده می کردند. از آنجایی که بودیسم در دوره سیلا رایج تر از دوره قبل بود، رسم سوزاندن جسد پس از فوت فرد رواج پیدا می کرد و معمولاً برای والدین ۱۰۰ روز سوگواری می شد. رسم عزاداری سه ساله از دانشمندان کنفوسیوسی مانند جونگ مونگ جو در دوره بعدی سرچشمه گرفته است. شمن ها عموماً محبوب بودند، و زیارتگاه ها و سئونانگ دانگ هایی وجود داشت که به خدایان کوهستان و همچنین بسیاری از ارواح دیگر اختصاص داده شده بود. تعطیلات رایج شامل سئولال (Seollal)، جئونگ وولبورئوم (اولین ماه کامل سال قمری)، هانسیک (غذای
کره ای)، سانگسا (Sangsa) (سومین روز از سومین ماه قمری)، دانو (Dano) (غذای کره ای)، چوسوک (Chuseok) (روز شکرگزاری کره ای)، جونگ یانگ جئول (Jungyangjeol) (نهمین روز از نهمین ماه قمری)، دونگ جی (Dongji) (انقلاب زمستانی) و پالگوان هو (Palgwanhoe) (جشنواره هشت پاس) است. علاوه بر این، اینیل (Inil) (هفتمین روز از اولین ماه قمری)، ایپچون (Ipchun) (آغاز بهار)، یئون دونگ (Yeondeung) (جشن فانوس در فوریه)، سامجینال (Samjinnal) (سومین روز از سومین ماه قمری)، ساول چوبال (Sawoolchobal) (پنجمین روز از چهارمین ماه قمری)، یودو (Yudu) (پانزدهمین روز از ششمین ماه قمری)، اولامبانا (Ullambana) (پانزدهمین روز از هفتمین ماه قمری) و جسئوک (Jeseok) (وعده غذایی عصرانه پنجمین ماه قمری) نیز وجود دارند. در روز سئول، آنها آیین های اجدادی خود را برگزار می کردند و اداره دولت نیز قبل و بعد از آن هفت روز تعطیلات می داد. در پانزدهمین روز از اولین ماه قمری، آنها از روی پل عبور می کردند، در ایپچون (اولین روز بهار)، طومار می نوشتند و نصب می کردند، در هانسیک (اولین روز بهار)، به زیارت قبور می رفتند و تاب بازی می کردند، در سامجینال (سومین روز بهار)
، بازی های میدانی انجام می دادند و کیک برنجی ماگورت می خوردند، در ساولچو (پنجمین روز از چهارمین ماه قمری)، هر خانه فانوس روشن می کرد، در دانو (پنجمین روز از پنجمین ماه قمری)، گونگچیگی بازی می کردند، سوکجون (یک بازی سنتی کره ای)، تاب بازی می کردند و از قبور بازدید می کردند، در یودو (پنجمین روز بهار)، موهای خود را می شستند تا ارواح شیطانی را بشویند، در اولامبانا (پنجمین روز بهار)، به معابد می رفتند تا نذورات بدهند، در چوسوک (سومین روز بهار) و جونگ یانگ (هفتمین روز بهار)، به زیارت قبور می رفتند و بازی می کردند، و در دونگ جی (هفتمین روز بهار)، فرنی لوبیا قرمز می خوردند. در میان این تعطیلات، وون جونگ (元正) به نام های سئولال (اولین روز بهار)، دونگجی (هفتمین روز بهار)، پالگوان (هشتمین روز بهار) و سونگ سانگ جئول (تولد پادشاه) بودند. دین. بودیسم. بودیسم دین رسمی گوریو بود، اما گوریو ادیانی غیر از بودیسم، مانند تائوئیسم، کنفوسیوسیسم و شمنیسم را ممنوع نکرد و آزادی مذهب را به رسمیت شناخت. از زمان سلطنت پادشاه تجو، بودیسم به عنوان دین رسمی کشور مورد پرستش قرار می گرفت و معابد زیادی در سراسر کشور، از جمله پایتخت، گائسونگ، و
جود داشت. نه تنها رعایا، بلکه بسیاری از اعضای خانواده سلطنتی نیز به راهب تبدیل شدند. در گوریو، از آنجایی که بودیسم بسیار مورد احترام بود، جایگاه اجتماعی راهبان نیز ارتقا یافت و آنها مزارع وسیع معابد را اشغال کردند و از حقوق دنیوی بزرگی برخوردار شدند. در هر دو فرقه سئون و گیو، یک سیستم راهبانی منظم وجود داشت و معلم پادشاه، معلم سلطنتی، و معلم ایالتی، معلم ملی، بسیار مورد احترام بودند. بر این اساس، بسیاری از متفکران یا راهبان بزرگ ظهور کردند و چهره های شاخص آن شامل ته گاک گوکسا اویچون ، بوجو گوکسا جینول و تائگو بو بودند. بودیسم در گوریو کارکردهای اجتماعی مثبت زیادی داشت، از جمله چاپ تریپیتاکا کوریانا، اما کارکردهای منفی نیز داشت. خرج کردن مکرر پول برای ساخت معابد و برگزاری رویدادهای بودایی یکی از دلایل زوال گوریو بود. تائوئیسم. در طول سلسله گوریو، آداب و رسوم سلسله سونگ (۹۶۰–۱۲۷۹)، که به تائوئیسم بها می دادند، به تدریج رواج یافت و در طول سلطنت پادشاه یجونگ (سلطنت: ۱۱۰۵–۱۱۲۲)، امپراتور هوئی زونگ از سونگ (سلطنت: ۱۱۰۰–۱۱۲۵) دو کاهن تائوئیست را برای گسترش آموزه های تائوئیست فرستاد. در پاسخ، گوریو یک معبد تائوئیست ب
ه نام بوک وان-گوان (福源觀) در شمال گه سونگ (開城) ساخت، مجسمه سامچونگ سانگ (三淸像) را در آن جای داد و کاهنان تائوئیست را منصوب کرد. با این حال، تائوئیسم محدود به آیین های تائوئیست متمرکز بر دولت باقی ماند و به عنوان یک دین در بین عموم مردم توسعه نیافت و اعتقاد به سونگ سین (星辰)، استفاده از طلسم ها (符籍) و رعایت گیونگ سین (庚申) محبوب شد. آیین قربانی و دعایی که در تائوئیسم انجام می شود، جِچو (齋醮) نام دارد و در گوریو، روستایی به نام جئونگسا-سائک (淨事色) وجود داشت که جِچو در آن اجرا می شد. آیین کنفوسیوس. همان طور که در بخش آخر ته جوسیفونیو دیده می شود، کنفوسیوسیسم در گوریو عمدتاً یک ایدئولوژی حاکم بود. او کتب کلاسیک و تاریخ را به طور گسترده مطالعه می کرد و برای پادشاهان آینده وصیت نامه ای مبنی بر اجرای سیاست های خوب به جا گذاشت. تأسیس مدرسه ای در سوگ یونگ (西京) را نیز می توان تلاشی برای آموزش افراد با استعداد با کنفوسیوسیسم به عنوان یک ایدئولوژی دانست. در طول سلطنت ششمین پادشاه، سونگ جونگ، آکادمی ملی علوم تأسیس شد و یک دکتر ادبیات کلاسیک منصوب شد و طبق توصیه چوی سونگ رو، اداره امور دولتی اصلاح شد. در طول سلطنت چهارمین پادشاه
، گوانگ جونگ، آزمون خدمات کشوری اجرا شد که منجر به رسم احترام به نویسندگی شد. با این حال، از آنجایی که تأکید بر نوشتن شعر و نثر (詞章詩賦) بیشتر بر نوشتن مقاله بود تا حفظ کردن بخش هایی از متون کلاسیک (明經)، مطالعه متون کلاسیک ضعیف بود. بعدها، در طول سلطنت یازدهمین پادشاه، مونجونگ، مدارس خصوصی، از جمله گوجائه (九齋) چوی چونگ، رونق گرفتند و به اصطلاح دوازده شاگرد (十二徒) پدید آمدند و یک سبک دانشگاهی با محوریت مطالعه متون کلاسیک و تاریخ پدیدار شد. با این حال، کنفوسیوسیسم حدود ۲۰۰ سال پس از چوی چونگ در رکود بود و اکثر مردم فقط بر مطالعات ادبی متمرکز بر شعر و نثر تمرکز داشتند. در آن زمان، حتی کنفوسیوسی ها صرفاً کنفوسیوسیسم را مطالعه نمی کردند، بلکه ترکیبی از کنفوسیوس، بودیسم و تائوئیسم را مطالعه می کردند، مشابه روندی که در دوران سلسله تانگ در چین وجود داشت؛ بنابراین، در پایان سلسله گوریو، اصلاحات جدیدی برای غلبه بر هرج و مرج و رکود فرهنگی که از زمان تأسیس کشور تجربه شده بود، فراخوانده شد و جنبش نوآوری کنفوسیوسی در پاسخ به آن ظهور کرد. در سال ۱۲۸۹ (پانزدهمین سال سلطنت پادشاه چونگ نیول)، آن هیانگ (安珦) به دنبال پادشاه چونگ نی
ول به دادو رفت و «آثار کامل ژو شی (朱子全書)» را به دست آورد. پس از بازگشت، او به دولت پیشنهادهایی برای تأسیس یک مدرسه ملی و تعمیر معبد کنفوسیوسی داد و سهم بزرگی در احیای کنفوسیوسیسم داشت. نئوکنفوسیوسیسم یک سیستم نظری جدید کنفوسیوسی بود که در چین سازماندهی و تجدید سازمان شد تا با دوره های تائوئیسم و بودیسم سلسله های هان و تانگ مقابله کند. نئوکنفوسیوسیسم که در آن زمان جدید و منطقی بود و روحیه استقلال طلبی قوی داشت، فضای جدیدی ایجاد کرد. نوسازی معبد کنفوسیوسی توسط آن هیانگ (安珦) و معرفی کتاب ژو شی برای اولین بار، و توسعه آموزش در سلسله جین متأخر منجر به پرورش دانشمندان کنفوسیوسی مانند باک ای - جونگ، وو تاک و کوون بو شد که حول محور سونگ کیون کوان متمرکز بودند. بک ای-جونگ این آموزه های جونگ-جو را مطالعه کرد، وو تاک کتاب تغییرات (易傳) نوشته چنگ ژو (程朱) را که در این زمان معرفی شده بود، مطالعه کرد و اولین کسی بود که در گوریو مطالعه کتاب تغییرات (易理) را گسترش داد، و کوون بو انتشار آثار کامل ژو شی را پیشنهاد داد که همگی آنها سهم بسزایی در ترویج آموزه های جونگ-جو داشتند. بورسیه تحصیلی آن هیانگ، محققانی مانند لی جه-هیون، یی س