Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هدایت موشک به روش های گوناگونی گفته می شود که برای رساندن یک موشک یا بمب هدایت شونده (یا بمب جی بی یو) به هدف مورد نظر به کار گرفته شود. سامانه های هدایت موشکی، به منظور بالا بردن دقت موشک و افزایش احتمال برخورد آن به هدف طراحی شده اند. سامانه های هدایت دقت موشک ها را با «ویژگی نابودی با یک شلیک» (SSKP) به روزرسانی می کنند. این بخشی از محاسباتی است که برای بقا در جنگ نیاز است. این فناوری های هدایتی به طور کلی می توانند به چند دسته تقسیم شوند که عبارتند از: روش های هدایتی موشک ها و بمب های هدایت شونده، به طور کلی مشابه است و تنها فرق این دو سلاح این است که موشک، یک پیشرانه مخصوص به خود (معمولاً موتور راکتی) دارد در حالی که بمب هدایت شونده، فاقد سامانه نیروی محرکه و متکی بر سرعت و ارتفاع پرتاب است. تاریخچه. طرح های مفهومی موشک های هدایت شونده حداقل به جنگ جهانی اول، با ایدهٔ کنترل از راه دور بمب های هواپیماها به سمت هدف، بازمی گردد. در جنگ جهانی دوم، نخستین موشک های هدایت شونده، به عنوان بخشی از پروژهٔ آلمانی توسعه داده شدند. پروژهٔ رفتارشناس آمریکایی، بی اف اسکینر، موسوم به پروژهٔ کبوتر (Pigeon) نیز پروژه ای ب
ا هدف توسعهٔ یک بمب هدایت شونده توسط کبوترها بود. نخستین موشک بالستیک آمریکایی با هدایت اینرسیایی و دقت بالا، موشک کوتاه برد Redstone بود. دسته بندی. روش های هدایتی را می توان به دو دسته کلی تقسیم کرد: جنگ افزارهایی که فقط برای رسیدن به یک موقعیت مکانی مشخص هدایت می شوند و دوم موشک هایی که به سوی یک هدف متحرک می روند. سیستم های هدایتی گروه اول فقط توانایی اصابت به یک هدف ثابت را دارند اما از گروه دوم می توان علیه اهداف متحرک هم استفاده کرد. سلاح ها را می توان به دو دسته کلی دیگر نیز تقسیم کرد: دستهٔ اول به سمت هدف حرکت می کنند. فارغ از این که هدف حرکت می کند یا ثابت است، در حالی که دستهٔ دوم محدود به اهدافی ثابت یا تقریباً ثابت هستند. مسیر حرکتی که یک موشک به سمت هدف طی می کند کاملاً وابسته به تحرکات هدف است. علاوه بر این، یک هدف متحرک می تواند یک تهدید فوری برای فرستندهٔ موشک باشد. برای حفظ امنیت و یکپارچگی پرتاب کننده، هدف باید به موقع از بین برود. در سیستم GOLIS مشکل ساده تر است، چراکه هدف در حال حرکت نیست. مهم ترین روش هدایتی گروه اول، ناوبری اینرسیایی است. این سیستم به دلیل دقت پایینی که دارد فقط در جنگ
افزارهای استراتژیک مثل موشک های بالستیک مورد استفاده قرار می گیرد که دقت قابل توجه چندان برای آن ها مهم نیست. سامانه های حرکت به سمت هدف (GOT). در هر سیستم Go - Onto - Target سه زیر سیستم وجود دارد: نحوهٔ توزیع این سامانه های فرعی در موشک یا پرتابگر موشک باعث می شود که این روش های هدایتی خود به دو دسته کلی دیگر تقسیم شوند: کنترل از راه دور. این سامانه های هدایتگر عموماً به رادار، رادیو یا اتصال سیمی بین مرکز کنترل و موشک نیاز دارند. به عبارت دیگر در این سیستم خط سیر موشک را اپراتور از طریق امواج رادیویی یا سیم مشخص می کند. پس معمولاً به رادار و رادیو یا یک ارتباط سیمی بین اپراتور و موشک نیاز است. چون باید راهی برای انتقال اطلاعات از سکوی پرتاب به موشک وجود داشته باشد. (ببینید ). این سامانه ها شامل بخش های زیر هستند: ارسال فرمان تا آخرین نقطه در خط دید (CLOS). سیستم CLOS تنها از مختصات زاویه ای بین موشک و هدف برای اطمینان از برخورد استفاده می کند. این نوع موشک ها ساخته شده اند تا در خط دید بین پرتاب و هدف (LOS) قرارگیرند، و هر انحراف موشک از این خط را اصلاح کنند. از آنجایی که بسیاری از انواع موشک ها از این سیس
تم هدایت استفاده می کنند، معمولاً آن ها را به چهار گروه تقسیم می کنند: یک نوع خاص از راهنمایی و ناوبری که در آن موشک همیشه فرمان را در خط دید (LOS) بین واحد ردیابی و هواپیما دنبال می کند به عنوان خط فرمان (CLOS) یا راهنمایی سه نقطه شناخته می شود. این سیستم به این صورت کار می کند که موشک تا نزدیکترین حد امکان در LOS تا هدف کنترل می شود. این فرایند پس از قفل کردن روی موشک برای انتقال سیگنال های هدایت از کنترل کننده زمین به موشک صورت می گیرد. راهنمایی CLOS است که بیشتر در سامانه های دفاع هوایی و ضد تانک برد کوتاه استفاده می شود. هدایت دستی در خط دید (MCLOS). در این متد هر دو ردیابی هدف و ردیابی و کنترل موشک به صورت دستی انجام می شود. اپراتور پرواز، پرواز موشک را تماشا می کند و از یک سیستم سیگنال دهی برای هدایت موشک به خط مستقیم بین اپراتور و هدف ("خط دید") استفاده می کند. این معمولاً فقط برای اهداف آهسته مفید است، جایی که "هدایت" قابل توجهی لازم نیست. MCLOS یک زیرمجموعه از سامانه های هدایت فرمان است. در مورد بمب های هدایت شونده یا موشک های ضد کشتی یا موشک های مافوق صوت در برابر بمب افکن های کم سرعت مثل B-17، این
سیستم کار می کرد، اما با افزایش سرعت، MCLOS برای بسیاری از نقش ها بی فایده بود. خط فرمان نیمه دستی در خط دید (SMCLOS). در این متد رهگیری هدف خودکار است، درحالیکه رهگیری موشک و کنترل آن دستی است. خط فرمان نیمه-خودکار در خط دید (SACLOS). در این متد ردیابی هدف دستی است، اما ردیابی و کنترل موشک به صورت خودکار است. شبیه به MCLOS است اما برخی از سامانه های اتوماتیک موشک را در خط سیر به سمت هدف قرار می دهند، درحالیکه اپراتور به راحتی هدف را دنبال می کند. مزیت SACLOS در این است که اجازه می دهد، موشک از نقطه ای نامرئی برای کاربر شروع به حرکت کند، و همچنین به طور قابل ملاحظه ای راحت تر عمل کند. این شایع ترین شکل هدایت در برابر اهداف زمینی مانند تانک ها و پناهگاه ها است. خط فرمان خودکار در خط دید (ACLOS). هر سه عمل رهگیری هدف، رهگیری موشک و کنترل آن اتوماتیک هستند. خط فرمان خارج از خط دید (COLOS). این سیستم عمدتاً در موشک های ضدهوایی وجود دارد. یکی از اولین متد هاست و هنوز مورد استفاده قرار می گیرد. در این سیستم، ردیاب هدف و موشک می توانند در جهات مختلف نسبت به هم قرار گیرند. سیستم هدایت اصابت موشک به هدف را با قرارداد
ن هر دو در فضا تضمین می کند. این به این معنی است که آن ها تنها بر روی مختصات زاویه ای مثل سامانه های CLOS تکیه نمی کنند. آن ها به مختصات دیگری نیاز دارند که فاصله هستند. برای اینکه این امکان پذیر باشد، هر دو رهگیر هدف و موشک باید فعال باشند. آن ها همیشه اتوماتیک هستند و رادار به عنوان تنها حسگر در این سامانه ها استفاده می شود. در استاندارد SM-2MR موشک در فاز میانی به صورت اینرسی هدایت می شود، اما از طریق سیستم COLOS و همچنین رادار AN/SPY-1 که توسط پلتفرم پرتاب تهیه شده نیز پشتیبانی می شود. هدایت سواربر باریکه در خط دید (LOSBR). LOSBR از نوعی پرتو رادیویی باریک "beam"، عموماً رادار، لیزر یا رادیو استفاده می کند که روی هدف متمرکز شده است و آشکارسازهای عقب موشک آن را در مرکز پرتو قرار می دهد. سامانه های پرتو عموماً از نوع SACLOS هستند اما الزامی در آن نیست. در سامانه های دیگر، پرتو بخشی از یک سیستم ردیابی خودکار رادار است. یک مورد در نسخه های بعدی موشک RIM-8 Talos که در ویتنام مورد استفاده قرار می گرفت، به کمک پرتوهای رادار روی هدف در ارتفاع بالا قفل می کند و سپس به تدریج به طور عمودی روی هدف قرار می گیرد. برای
دقت بیشتر SARH نیز روی آن نصب شده که در لحظات آخر برخورد واقعی را رقم می زند. این سیستم به خلبان دشمن این امکان را می دهد تا متوجه شود که توسط رادار هدایتگر موشک نشانه گیری شده است. این یک تمایز مهم است، به عنوان یک ماهیت تفاوت سیگنال ها، و به عنوان یک نشانه برای اقدام به فرار استفاده می شود. LOSBR از ضعف ذاتی ناپایداری رنج می برد و دامنه آن با افزایش دامنه پرتو گسترش می یابد. سامانه های هدایت لیزری در این مورد دقیق تر هستند، اما همگی کوتاه بردند، و حتی لیزر نیز در وضعیت جوی ناپایدار آسیب می بیند. از سوی دیگر، دقت SARH با نزدیک شدن به هدف افزایش می یابد؛ بنابراین این دو می توانند مکمل یکدیگر باشند. آشیانه یابی (Homing guidance). ناوبری متناسب. یک روش هدایت (مشابه کنترل متناسب) است که به نوعی در اکثر موشک ها با اهداف هوائی استفاده می شود. این روش، بر اساس این واقعیت است که دو شی در یک دوره برخورد، زمانی که جهت مستقیم از خط خود را تغییر نمی کند. PN می گوید که بردار سرعت موشک باید با سرعت متناسب با سرعت چرخش خط دید (نرخ خط از میزان یا نرخ LOS) و در همان جهت چرخش حرکت و چرخش کند. آشیانه یابی راداری. آشیانه یابی ر
اداری فعال. آشیانه یابی راداری فعال با استفاده از یک سیستم راداری انجام می شود که بر روی موشک قرار گرفته است. به طور معمول، سامانه های الکترونیکی در موشک، رادار را به طور مستقیم در هدف قرار می دهد و موشک به زاویه خط مرکزی خودش نگاه می کند تا خود را هدایت کند. رادار، اطلاعات هدف را به دست آورده و مسیر حرکت موشک را با توجه به آن مشخص می کند. از آن جا که برای افزایش دقت رادار به آنتن بزرگ تری نیاز است و با توجه به این نکته که اهداف کوچک، بازتاب راداری کمتری دارند و همچنین با در نظر گرفتن هزینهٔ زیاد این سیستم، این نوع موشک ها فقط برای حمله به اهداف بزرگ و باارزش کاربرد دارند. برای مثال موشک های ضدکشتی معمولاً از این سیستم هدایتی استفاده می کنند. موشک های هوابه هوای «شلیک و بعد هیچ» مثل آمرام، ایم-۵۴ فینیکس و آر-۷۷ هم این سیستم هدایتی را به کار می گیرند. آشیانه یابی راداری نیمه فعال. در این روش، یک رادار در سکوی پرتاب موشک یا جای دیگری هدف را مورد تابش امواج خود قرار داده و به اصطلاح، روی آن قفل می کند. موشک هم به یک دریافت کننده امواج رادار مجهز شده تا وقتی بازتاب امواج رادار به آن رسید به سوی منبع انعکاس برود.
از آن جا که در این سیستم، نیازی به قرار دادن رادار در موشک نیست، وزن و هزینهٔ ساخت موشک به طور قابل توجهی کاهش پیدا می کند؛ و این باعث شده که این روش در موشک های هوابه هوا و موشک های سطح به هوا بسیار رایج باشد. نقطه ضعف این سیستم این است که هواپیمایی که چنین موشکی را شلیک می کند بایستی به دنبال هدف رفته و رادار خود را بر روی آن نگه دارد و این ممکن است آن را در خطر اصابت موشک های گرمایاب آن هواپیما قرار دهد. هدایت لیزری هم یک نوع هدایت غیرفعال است با این تفاوت که به جای امواج رادار از امواج لیزر برای نشانه گذاری هدف استفاده می شود. با توجه به اینکه هدایت لیزری معمولاً توسط هواپیماها علیه اهداف زمینی استفاده می شود، محل هدایت و محل شلیک موشک می توانند کاملاً مجزا از هم باشند مثلاً نیروهای زمینی که در محل مناسبتری قرار دارند می توانند نشانه گذاری لیزری را انجام داده و موشکی که توسط هواپیما یا بالگرد خودی شلیک شده را به سوی هدف هدایت کنند. آشیانه یابی انفعالی. آشیانه یابی فروسرخ یک سیستم انفعالی است از این جهت که موشک با دریافت امواج فروسرخ ساطع شده از هدف برای تشخیص و اصابت به آن استفاده می کند. این روش که به «ه
دایت گرمایاب» هم معروف است برای اهدافی که گرمای زیادی را از خود ساطع می کنند مثل موتورهای جت بسیار کارساز است و تا حد کمتری علیه خودروهای زمینی هم کارایی دارد. در این روش، به یک دوربین تلویزیونی برای تصویربرداری نیاز است تا با گرمانگاری از محیط پیش روی موشک، محل انتشار گرما را مشخص کند. موشک های گرمایاب فقط در مسافت های کوتاه قابل استفاده هستند و انتخاب اول برای موشک های سطح به هوا و هوابه هوای کوتاه برد محسوب می شوند. دنبال گر انتقال مجدد (Re transmission homing). بازگشت مجدد که به نام Track Via Missile یا TVM نیز نامیده می شود، ترکیبی بین هدایت توسط فرماندهی، آشیانه یابی رادار نیمه فعال و آشیانه یابی رادار فعال است. این موشک، امواج رادیویی که توسط رادار رهگیری پخش می شود، را ردیابی می کند و به ایستگاه رهگیری ارسال می کند، تا این ایستگاه دستورات را به موشک بازگرداند. سامانه های Go-Onto-Location-in-Space) GOLIS). هر مکانیزمی که در سیستم هدایت در فضاپیما استفاده می شود، هر چیزی که باشد، باید حاوی اطلاعات از پیش تعیین شده در مورد هدف باشد. ویژگی اصلی این سیستم، فقدان ردیاب هدف است. کامپیوتر هدایت و ردیاب موشکی
در موشک قرار دارند. کمبود ردیابی هدف در GOLIS الزاماً استفاده از هدایت ناوبری را نشان می دهد. هدایت ناوبری، هرگونه هدایتی است که توسط یک سیستم بدون ردیاب هدف اجرا می شود. دو واحد دیگر در موشک قرار دارند. این سامانه ها همچنین به عنوان سامانه های هدایت خودکار در نظر گرفته می شوند. با اینکه، آن ها به دلیل رهگیر موشکی که استفاده می کنند کاملاً اتوماتیک نیستند. آن ها با عملکرد رهگیر موشکی خود به شرح زیر تقسیم می شوند: هدایت پیش فرض. هدایت پیش فرض ساده ترین نوع هدایت موشک است. در این متد قبل از شلیک فاصله و جهت به سمت هدف تعیین می شود و این اطلاعات در سیستم هدایت موشکی برنامه ریزی شده است، که در طی پرواز موشک طبق این مسیر مانور می دهد. تمام اجزای سیستم هدایت (ازجمله سنسورها مانند شتاب سنج یا ژیروسکوپ) در داخل موشک قرار می گیرند، و هیچ اطلاعاتی از خارج (مانند دستورالعمل های رادیویی) مورد استفاده قرار نمی گیرد. V-2 یک نمونه از موشک هایی که از هدایت پیش فرض استفاده می کنند. هدایت اینرسی. هدایت اینرسی از ابزارهای اندازه گیری حساسی برای محاسبه مکان موشک استفاده می کند. این سیستم از شتاب و نقطهٔ مشخص استفاده می کند تا مک
ان جدید را پیدا کند. سامانه های مکانیکی اولیه خیلی دقیق نبودند و نیاز به نوعی تنظیم خارجی داشتند تا بتوانند اهدافشان حتی اگر به اندازه یک شهر باشند اصابت کنند. سامانه های مدرن از ژیروسکوپ های لیزر حالت جامد استفاده می کنند که خطای آن ها در ۱۰۰۰۰ کیلومتر کمتر از یک متر است، و نیازی به ورودی بیشتری ندارد. توسعه ژیروسکوپ در AIRS روی موشک MX به اوج خود رسید، این سیستم به ما اجازه می دهد تا موشک های قاره پیما با خطای کمتر از ۱۰۰ متر بسازیم. بسیاری از هواپیماهای غیرنظامی از ناوبری اینرسی استفاده می کنند که دقت کمتری نسبت به سامانه های مکانیکی ICBM موجود دارند، با اینحال این ابزار ارزان قیمت می توانند به دقت ابزارهای موجود برای اصلاح تعیین موقعیت کمک کنند (این سامانه ها زمانی رواج پیدا کردند که اکثر هواپیماهای مهم مانند ۷۰۷ و ۷۴۷ طراحی شده بودند و GPS به طور کامل تجاری سازی نشده بود). امروزه سلاح های هدایت شده می توانند از ترکیبی از GPS، اینرسی و رادار نقشه برداری زمینی برای دستیابی به سطوح بسیار بالایی از دقت استفاده کنند. همان طور که در موشک های کروز مدرن یافت می شود. هدایت اینرسی برای هدایت اولیه موشک بسیار مورد
مطلوب است، چراکه هیچ سیگنال خارجی وجود ندارد که بتوان آن را مسدود کرد. علاوه براین، دقت نسبتاً کم این روش برای هدایت موشک های با کلاهک های بزرگ هسته ای مشکلی نخواهد بود. هدایت اینرسی-فضایی (وابسته به اشکال فلکی و …). هدایت اینرسی-فضایی یک همگام سازی حسگرهای اینرسی با ناوبری آسمانی است. این روش معمولاً روی موشک های بالستیکی که از زیردریایی شلیک می شوند استفاده می شود. برخلاف موشک های قاره پیمای سیلوپایه که از یک نقطه ثابت شلیک می شوند و به همین دلیل می توانند از آنجا به عنوان یک مرجع استفاده کنند، SLBMها از یک زیردریایی در حال حرکت پرتاب می شوند، که پیچیدگی محاسبات ناوبری لازم و احتمال خطای دایره ای را افزایش می دهد. این هدایت ستاره ای اینرسی به منظور اصلاح خطاهای کوچک مکان و سرعت که ناشی از عدم قطعیت موقعیت و سیستم ناوبری زیردریایی است و همچنین خطاهایی که در طول پرواز به علت کالیبراسیون ناقص دستگاه وجود دارد استفاده می شود. نیروی هوایی آمریکا به دنبال یک سیستم ناوبری دقیق برای حفظ دقت مسیر و رهگیری در سرعت های بسیار بالا، یک سیستم اینرسی_فضایی ANS طراحی و توسعه داده است، که می تواند خطاهای سیستم ناوبری اینرسی
را با مشاهده اجرام آسمانی اصلاح کند. این سیستم از موقعیت ستاره ها برای تنظیم دقت سیستم هدایت اینرسی بعد از پرتاب استفاده می کند. از آنجاییکه دقت هدایت یک موشک وابسته به دانستن موقعیت دقیق موشک در هر لحظه از پرواز است، این نکته که ستاره ها یک مرجع ثابت هستند می تواند به طور بالقوه بسیار مفید باشد و دقت را افزایش دهد. در سیستم موشکی Trident این اطلاعات توسط یک دوربین تکمیل شده که این دوربین موقعیت ستاره را بررسی می کند و اگر در جایی که مورد انتظار است قرار نداشت مشخص می شود که سیستم اینرسی دقیقاً بر روی هدف نیست و تصحیح می شود. هدایت زمینی. TERCOM «تطبیق کانتور زمین» از نقشه های ارتفاع نوار زمین از سایت پرتاب تا هدف، و مقایسه آن ها با اطلاعاتی که از رادار سنجش ارتفاع موقعیت خود را مشخص می کند. سامانه های TERCOM پیچیده تر می توانند به جای حرکت روی یک مسیر مستقیم موشک را در یک مسیر پیچیده روی نقشه سه بعدی حرکت دهند. TERCOM یک سیستم معمول برای هدایت موشک های کروز است اما توسط سامانه های GPS , DSMAC و تطبیق دهندهٔ صحنه دیجیتال جایگزین می شود، که برای این کار به یک دوربین جهت مشاهده منطقه و دیجیتال کردن آن اطلاعات
و مقایسه آن با صحنه های ذخیره شده در یک کامپیوتر برای هدایت موشک به سمت هدف نیاز است. DSMAC معروف است به اینکه تخریب یک ساختمان برجسته مشخص شده روی نقشه داخلی سیستم (همانند موشک های بالستیک پیشین) ناوبری آن را مختل می کند.
ستیز و سازش، زرتشتیان مغلوب و مسلمانان غالب در جامعه ایران نخستین سده های اسلامی نوشته جمشید کرشاسب چوکسی است که توسط نادر میرسعیدی در ۱۳۸۱ به فارسی برگردانیده شد. توضیح. کتاب ستیز و سازش اثر جمشید ک. چوکسی، به بازسازی رخدادهای چهار سده (از سدهٔ هفتم تا یازدهم میلادی) و تحلیل آن ها می پردازد و می کوشد نیروهای محرکهٔ تغییرات سیاسی ـ مذهبی این دوره از تاریخ ایران را بشکافد. شکست شاهنشاهی ساسانی، ظاهراً به خاطر محاسبات غلط نظامی و نیز نزاع های دسته ها در دورن دربار سلطنتی ایران بوده است. مؤلف با رویکردی برخوردار از تصور قوی و نیز تحلیل های صریح و بی پرده شرح می دهد که چگونه بزرگان نوظهور و طبقات زیردست تازه، این تغییرات را دامن زدند و چگونه «ستیز و سازش، سازوکارهایی شدند که پیدایی تشکیلات تازه از بحران اجتماعی را سهولت بخشید.»
کارل-هاینریش فون اشتولپ ناگل نظامی بلندپایه و فیلد مارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که یگان های مختلفی را در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی کرد. او از عوامل کلیدی کودتای ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ برای ترور آدولف هیتلر بود و پس از ناکامی آن اعدام شد. اوایل زندگی. او در برلین به دنیا آمد و بلافاصله بعد از تحصیلات ابتدایی به در ۱۹۰۴ ارتش پیوست. در جنگ جهانی اول آجودان بود و بعد از خدمت در رایشسور در ۱۹۲۴ به درجه ترفیع گرفت. در ۱۹۲۵ به سرگردی بعد فرمانده دو گردان از هنگ ۵ پیاده نظام در نئوروپین شد. در ۱۹۳۳ به سرهنگ ترفیع گرفت. سال ۱۹۳۶ به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و فرمانده هنگ ۳۰ پیاده نظام در لوبک شد. در ۱۹۳۷ دوباره ترفیع گرفت و به درجه سرلشکر رسید همچنین به مقام جانشینی فرماندهی ستاد مشترک منصوب شد. در ۱۹۳۸ بعد از ماجرای بلومبرگ-فریچ و بحران سودت در چکسلواکی عقیده اش به هیتلر برگشت و در همین زمان بود که با گروه مقاومت آلمان و توطئه گران نظامی تماس گرفت و آنان را در جریان برنامه برای تهاجم سراسری به چکسلواکی قرار داد. جنگ جهانی دوم. اشتولپ ناگل از ۲۰ دسامبر ۱۹۴۰ تا ۴ اکتبر ۱۹۴۱ فرمانده ارتش هفدهم بود و در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۱ بعد از آ
غاز عملیات بارباروسا او به شکل موفقی توانست ارتش هفدهم را در قسمت جنوب جبهه شرقی رهبری کند تحت هدایت و فرماندهی او ارتش هفدهم موفق به پیروزی در نبرد یومن و نبرد نخست کی یف شد. او همچنین قبلاً در طرح اولین کودتای ضد نازی نقش داشت. طرحی که به خاطر بسته شدن توافقنامه مونیخ رها شد. با این حال مدارکی محکم وجود دارد که او فرماندهی خشن بوده، بی نظمی در نیروهایش را تحمل نمی کرده و از کمونیست ها و یهودی ها نفرت داشته. حتی زمانی که طرحی ارتقاء روابط با اوکراینی های محلی را اجرا می کرده است، هم زمان یهودی های محلی بازداشت می شدند. در فوریه ۱۹۴۲ اشتولپ ناگل فرماندهی نظامی آلمان در قسمت اشغال شدهٔ فرانسه را برپا می کند. در این مقام او همراه با مشاورش سرهنگ دوم سزار فون هوفکر برنامه چینی و آماده سازی بیرون راندن هیتلر از سیاست المان را انجام می دادند. فون هوفکر نقش رابط اشتولپ ناگل با کلاوس فون اشتاوفنبرگ را داشت، یعنی کسی که در نهایت بمب را برای ترور هیتلر به قرارگاه لانه گرگ در پروس شرقی برد. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ اشتولپ ناگل سهم خود در کودتا را عملیاتی کرد. این اقدام به شدت سرهنگ هانس افترید فون لینستو را درگیر ماجرا کرد. او
با وجود اینکه تنها همان روز از قضیه کودتا آگاهی پیدا کرده بود، تمام افراد اس اس و گشتاپو در پاریس را جمع و زندانی کرد. با این حال وقتی مشخص شد که ترور هیتلر در پروس شرقی ناموفق بوده اشتولپ ناگل نتوانست فیلدمارشال گونتر فون کلوگه را قانع به پشتیبانی از قیام کند و ناچار زندانی هایش را آزاد کرد. وقتی اشتولپ ناگل از پاریس فرا خوانده شد در وردن توقف کرد و با شلیک به سرش سعی کرد خودکشی کند، اما ناموفق بود و تنها بینایی اش را از دست داد. بعد از دستگیری او زیر شکنجه نام فیلد مارشال اروین رومل را به زبان آورد که این باعث شد اس اس رومل را زیر نظر بگیرد و نقش او هم افشا شود که نهایتاً باعث شد مارشال رومل نیز مجبور به خودکشی با سم شود. او را مانند بسیاری دیگر از عوامل کودتا، به دادگاه خلق بردند و در ۳۰ اوت ۱۹۴۴ او را محکوم به مرگ کردند و در زندان پولتزنسی به دار آویختند.
کوگنیزانت شرکت فناوری اطلاعات آمریکایی و چندملیتی است، که در زمینه ارائه خدمات مشاوره اطلاعاتی، مشاور مدیریت، خدمات مدیریت شده و خدمات برون سپاری فعالیت می کند. شرکت کوگنیزانت در سال ۱۹۹۴ توسط کومار ماهادیوا تاسیس شد و هم اکنون (۲۰۱۹) دارای ۱۶۶ دفتر در کشورهای مختلف می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر تینک، نیوجرسی، ایالات متحده آمریکا قرار دارد و دفتر بین المللی آن در شهر چنای، هند مستقر می باشد. بخشی از سهام شرکت کوگنیزانت در بازار بورس نیویورک معامله می شود و جزئی از شاخص های نزدک-۱۰۰ و اس اند پی ۵۰۰ به شمار می آید.
ستزادیو یکی از شهرستانهای استان آلساندریا در منطقه ایتالیایی پیدمونت می باشد که در ۸۰ کیلومتری جنوب شرقی تورین و ۱۵ کیلومتری جنوب آلساندریا واقع شده است. ستزادیو با این مناطق شهری مرز مشترک دارد: کاسینی، کاستلنوآوو بورمیدا، مونتالدو بورمیدا، ریوالتا بورمیدا، گامالرو، کارپینیتو، کاستیلسپینا، پریدوسا، و کارپینیتو.
شرکت دیسکاوری شرکت رسانه های گروهی آمریکایی بود، که در زمینه تهیه، تولید و ارائه برنامه های تلویزیونی و رادیویی، مدیریت تلویزیون های کابلی و اینترنتی فعالیت می نمود. شرکت دیسکاوری در سال ۱۹۷۲ توسط جان اس. هندریکس تأسیس شد و نخستین کانال تلویزیونی خود را در سال ۱۹۸۵ با نام شبکه تلویزیونی دیسکاوری راه اندازی کرد. شرکت دیسکاوری مالک ۲۸ برند مختلف رسانه ای و بیش از ۱۰۰ کانال تلویزیونی بود، که در ۱۸۰ کشور جهان قابل دسترسی بوده و برنامه های تلویزیونی خود را به ۳۹ زبان زنده پخش می کرد، شمار بیننده های آن، بالغ بر ۱٫۵ میلیارد نفر برآورد می شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر نیویورک سیتی، ایالات متحده آمریکا قرار دارد و سهام آن در بازار بورس نزدک معامله می شد و جزئی از شاخص نزدک-۱۰۰ و اس اند پی ۵۰۰ به شمار می رفت. شرکت دیسکاوری مالک شبکه های تلویزیونی انیمال پلانت، شبکه تلویزیونی میلیتاری و شبکه تلویزیونی دیسکاوری می بود، همچنین این شرکت به عنوان اپراتور اصلی شبکه های تلویزیونی راندوم هاوس در ایالات متحده محسوب می شد. این شرکت در آوریل ۲۰۲۲ با وارنر مدیا ادغام گردید و وارنر برادرز دیسکاوری را تشکیل داد.
استروی یکی از شهرستانهای استان آلساندریا در منطقه ایتالیایی پیدمونت می باشد که دقیقاً شمال شرقی آکوئی ترمی واقع شده است.
ادوارت وولرات کریستیان دیتل (۲۱ ژوئیه ۱۸۹۰ - ۲۳ ژوئن ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان های بزرگی را از سطح لشکر تا ارتش میدانی در نیروی زمینی فرماندهی کرد. او بیشتر دوران جنگ در نواحی شمالی شامل نروژ و فنلاند در حال خدمت بود. دیتل ماه ژوئن سال ۱۹۴۴ هنگام پرواژ به قرارگاه هیتلر در سانحه هوایی شد و جان باخت. سال های اولیه. ادوارد دیتل روز ۲۱ ژوئیه سال ۱۸۹۰ در بات آیبلینگ زاده شد. پدرش صاحب منصب مالی بود. سال ۱۹۰۹ در تلاش تلاش، به عنوان افسر دانشجو به هنگ ۹ پیاده نظام بایرن پیوست. پس از تحصیل در دانشکده جنگ مونشن، ماه اکتبر سال ۱۹۱۱ با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. پس از آغاز جنگ جهانی اول، سال ۱۹۱۵ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت و یک گروهان را در هنگ خود فرماندهی کرد. ماه مارس سال ۱۹۱۸ به درجه سروان ترفیع گرفت. دیتل چهار مرتبه در طول جنگ مجروح شد. هنگام امضای آتش بس در بیمارستان بود. رایشسور. دیتل پس از جنگ سال ۱۹۱۹ عضو فرای کور بود. سال ۱۹۲۰ به حزب ناسیونال سوسیالیست ملحق شد. او یکی از حامیان کودتای مونشن در سال ۱۹۲۳ بود. در این حال به خدمت در رایشسور ادامه داد
. یک گروهان را در هنگ ۱۹ پیاده نظام فرماندهی کرد و سپس در جایگاه های ستادی مختلف بود. مدتی در دانشکده پیاده نظام مونشن تدریس کرد. در ادامه با درجه سرگرد فرماندهی گردان ۳ کوهستان هنگ به او سپرده شد. روز ۱ ژانویه سال ۱۹۳۳ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت و فرمانده هنگ شد. ورماخت. دیتل سال ۱۹۳۵ به درجه سرهنگ ترفیع و در جایگاه فرماندهی هنگ تازه تشکیل شده ۹۹ کوهستان قرار گرفت. ماه آوریل سال ۱۹۳۸ به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و به فرماندهی لشکر سوم کوهستان در گراتس در اتریش منصوب شد. جنگ جهانی دوم. ترفیع درجه: در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپامبر سال ۱۹۳۹، دیتل لشکر خود را در نبرد لهستان فرماندهی نمود. این لشکر در جریان عملیات وزرئوبونگ برای تهاجم به نروژ، روز ۹ آوریل سال ۱۹۴۰ در نارویک پیاده شد و در ابتدا این بندر را تصرف کرد. یک هنگ از آن برای تسخیر تروندهایم به کار رفت. در همین حین نیروی دریایی بریتانیا شناورهای دریایی آلمانی را در مجاورت نارویک شکست داد. این اتفاق دیتل را در ساحل در شرایط دشواری قرار داد. نزدیک ترین یگان های آلمانی در جنوب با او حدود ۱٬۲۰۰ کیلومتر فاصله داشتند. به هر صورت با رسیدن شناورها به خشکی، دو
هزار ملوان به نیروی او ملحق شد و مقدار زیادی تدارکات تامین گردید. "لوفت وافه" نیز چند قطعه کوچک توپخانه را از هوایی به موقعیت فرستاد. دیتل نیروی خود را به صورت دفاعی آرایش داد و زیر آتش قدرتمند کشتی های جنگی در مقابل حملات شدید نیروهای متفقین پایداری کرد. در جریان نبرد نارویک، دیتل روز ۹ مه سال ۱۹۴۰ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت و نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت نمود. با وجود این توان چندین تهاجم دشمن را دفع کند اما در این میان قوای او تحلیل رفت. در نهایت روز ۲۷ مه نیروهای مستعمراتی فرانسوی بندر نارویک را تصرف کردند. با وجود فرارسیدن مقداری نیروی کمکی به صورت چترباز، دیتل نتوانست از این اتفاق جلوگیری کرد. نیروهایی از دو مسیر زمینی و دریایی برای رها کردن دیتل از این وضعیت محاصره گسیل شد. گفته می شود دیتل زیر فشار، وارد کردن یگان خود به خاک سوئد، کشور مجاور بی طرف، را به شکل جدی از نظر گذراند؛ اقدامی که موجب اسارت آن ها می شد. با این حال پیش از آن که نیروهای آلمانی مسافت طولانی تا موضع او را طی کنند، مشخص شد دشمن خود بندرگاه را رها کرده است. در تمامی این مدت یگان های دیگر آلمانی بر سرتاسر نروژ مسلط شده ب
ودند تا این کشور روز ۹ ژوئن تسلیم شود. پیروزی در ناوریک به اندازه ای بر روحیه آلمانی ها اثر گذار بود که نشان مخصوصی با عنوان سپر نارویک برای تقدیر از مشارکت کنندگان در آن پدید آمد. دیتل روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰، تنها اندکی بیش از دو ماه پس از مورد پیشین و همزمان با ترفیع چندین تن از فرماندهان ارشد حاضر در نبرد فرانسه، به درجه سپهبد (ژنرال پیاده نظام بعدا ژنرال نیروهای کوهستان) ترفیع گرفت و فرمانده سپاه کوهستان نروژ شد. همان روز دیتل، به عنوان نخستین سرباز آلمانی، نشان برگ های بلوط صلیب شوالیه را که به تازگی ایجاد شده بود، دریافت کرد. در پی آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی از ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، سپاه دیتل با دو لشکر کوهستان در منتهی الیه شمالی جبهه شرقی، در همکاری با نیروهای فنلاندی به سمت بندر کلیدی مورمانسک یورش برد. پیشروی در جغرافیای مردابی و جنگلی این منطقه به دشواری صورت می گرفت و دشمن هم مقاومت شدیدی می کرد. به شکلی که دیتل روز ۱۷ سپتامبر وادار به عقب نشینی و گرفتن موضع دفاعی در خط زود لیتسا در ناحیه پتسامو شد. او ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ به فرماندهی تمامی نیروهای آلمانی در باپلند منصوب گردید. ماه ژوئن همان