Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسپم تصویری(به انگلیسی: Image spam) یک نوع رایانامه اسپم است و متن اسپم به صورت یک تصویر در فایل تصویری ارائه داده می شود. نحوه کار. هنگامی که اسپم های تصویری توسط هرزفرست وارد دنیای اینترنت می شوند، بیشتر نرم افزارهای گرافیکی ارسال و دریافت ایمیل این فایل تصویری را به گونه ای برای کاربر نمایش می دهند که طبیعی به نظر برسد و تصویر پیام را به صورت مستقیم به کاربر ارائه می دهند. این کار در به دام انداختن و دور زدن نرم افزارهایفیلترینگ ایمیل کارایی بسیاری دارد. علت این که تشخیص اسپم تصویری دشوارتر از تشخیص اسپم متنی است، آن است که اسپم تصویری به سختی توسط نرم افزار فیلترینگ اسپم کشف می شود. نرم افزارهای فیلترینگ در اصل برای کشف اسپم بین ایمیل های ساده متنی طراحی شده است. تلاش برای فیلتر متن در اسپم تصویری به راحتی شکست می خورد؛ زیرا در اسپم تصویری از شناسایی نویسه خوانی نوری متن، با استفاده از تکنیک های مبهم و نامشخص، جلوگیری می شود و مانع خوانده شدن تصویر اسپم توسط انسان می شود. این پدیده مشابه کپچاها است. تکنیک های مورد استفاده در اسپم تصویری. تکنیک های مبهم و نامشخص که مانع کشف اسپم های تصویری توسط نرم افزارها
ی فیلترینگ ایمیل می شود، می توانند شامل موارد زیر باشند: روش های مقابله با اسپم تصویری. در حال حاضر مطمئن ترین روش برای مقابله با اسپم تصویری، دور انداختن پیام های حاوی تصاویری است که به نظر نمی رسد از آدرس های ایمیل لیست سفید آمده باشند. هر چند با این کار این مشکل به وجود می آید که پیام های معتبر حاوی تصاویر که از طرف مکاتبه کننده های جدید می آیند، باید دور ریخته شوند. تکنیک رایج دیگر برای کشف اسپم های تصویری، آن است که بررسی شود چند درصد ایمیل ها تصویری اند. چون غالباً اسپم های تصویری حاوی محتویات متنی بسیار کوچکی هستند. بیشتر ارسال کنندگان ایمیل می توانند پیکربندی شوند تا تصاویر را فقط در صورت درخواست نمایش دهند. یک مورد مناسب که برای اینترنت اکسپلورر به کار رفته است. ارائه ایمیل بدون هرگونه تصویر است که به کاربر حق انتخاب داده می شود تا تصاویر را برای این ایمیل نشان دهد یا ندهد و بتواند به صورت اختیاری ارسال کننده را در لیست سفید قرار دهد.
علی بن خلیفه آل خلیفه حاکم سابق کشور بحرین می باشد. وی در ۱۸۶۷ در بحرین به قدرت رسید و در ۱۸۶۹ درگذشت.
در زمین شناسی، به تودهٔ نفوذی آذرین با رخنمون سطحی کمتر از صد کیلومترمربع که معمولاً ناهمساز با لایه بندی است و به استثنای اندازه، شبیه به ژرف سنگ است پاره ژرف سنگ یا استوک گفته می شود. تفاوت آنها نسبت به ژرف سنگ ها (باتولیت ها) در کوچکتر بودن آنهاست. بیشتر استوک ها احتمالاً زوایدی از ژرف سنگ های پنهان می باشند. پاره ژرف سنگ های دایره ای یا بیضوی ممکن است دودکش های آتشفشان های پیشین باشند.
گارتفر شبکه تحویل کاربرد را به عنوان ترکیبی از بهبود WAN و کنترل کننده های تحویل کاربرد تعریف می کند. در یک مرکز داده در انتهای یک ADN کنترلر تحویل کاربرد وجود دارد، یک وسیلهٔ پیشرفتهٔ مدیریت ترافیک که اغلب به عنوان یک web switch، سوئیچ محتوا یا سوئیچ چندلایه، که هدف آن توزیع ترافیک در میان تعدادی از سرورها یا سایت های دور از هم بر اساس معیار خاصی از کاربرد است. در شاخهٔ اداری یک ADN کنترل کنندهٔ بهبود WAN وجود دارد که از تکنیک های ذخیرهٔ بدون شی برای کاهش تعداد بیت هایی که در شبکه جاری می شوند استفاده می کند و با استفاده از اولویت بندی و تکنیک های بهینه سازی دیگر ترافیک TCP را شکل می دهد. برخی از اجزای WOC بر روی PCها یا کاربرهای متحرک نصب می شوند و بخشی از WOC در مرکز داده نصب شده است. شبکه های تحویل کاربرد همچنین بوسیلهٔ برخی از شرکت های CDN عرضه می شوند. ADC جزئی از یک ADN، از سوئیچ های لایه ۷-۴ در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ به وجود آمد زمانی که مشخص شد تکنیک های قدیمی متعادل کننده بار به قدر کافی برای کار با ترکیب ترافیک کاربرد پیچیده ای که از طریق انتخاب های مختلف اتصال های شبکه تحویل داده می شد قوی نبود. تکنیک ها
ی تحویل کاربرد. اینترنت طبق مفهوم end-to-end طراحی شد. این مفهوم هستهٔ شبکه را نسبتاً ساده نگاه می دارد و هوشمندی را تا جایی که ممکن است به نقاط انتهایی شبکه می برد یعنی hostها و کاربرها. یک ADN تحویل برنامه ها را در اینترنت بوسیلهٔ به کار بردن برخی تکنیک های بهینه سازی بهبود می دهد. بسیاری از این تکنیک ها بر اساس کارهایی که در لایه شبکه برای مسیریابی کارا ترافیک استفاده می شده همانند تعادل بار و افزونگی بودند. در تئوری یک ADN به طور نزدیکی به شبکه تحویل محتوا وابسته است. تفاوت بین دو شبکه تحویل در هوشمندی ADN برای فهم و بهینه کردن applicationها که از آن به عنوان application یاد می شود است. تحویل application از یکی یا بیشتر از سوئیچ های لایه ۷-۴ برای توزیع هوشمندانه ترافیک به یک استخر، که همچنین به عنوان یک خوشه یا مزرعه از سرورها هم شناخته می شود استفاده می کند. به کنترل کنندهٔ تحویل application (ADC) یک IP مجازی (VIP) که نشان دهندهٔ مزرعهٔ سرورهاست تخصیص داده می شود. ترافیک رسیده به یک ADC به یکی از وب سرورهای واقعی هدایت می شود. این کار بر اساس تعدادی از معیارها که شامل مقادیر داده خاص application پروتکل ا
نتقال application، در دسترس بودن سرور، معیارهای عملکرد کنونی و پارامترهای مخصوص کاربر انجام می شود. یک ADN مزایای توزیع بار که شامل افزایش ظرفیت سرورها، مقیاس پذیری بالا، امنیت و افزایش اطمینان بوسیلهٔ آزمون های خاص سلامت application است را فراهم می کند. افزون بر این ADN شامل یک زوج اضافی ADC است. که بر روی آن ها برخی از مجموعه ویژگی های متفاوت برای فراهم آوردن امنیت، دسترس پذیری، تضمین و کارکردهای افزایش سرعت جمع آوری شده است. در برخی موارد این وسایل هنوز entityهای جدا از هم هستند که با هم به عنوان شبکه ای از وسیله ها که از طریق آن ها ترافیک application تحویل داده می شود و هر کدام کارائی خاصی را که تحویل application را بهبود می دهد فراهم می کنند مورد استفاده قرار می گیرند. تکنیک های بهینه سازی ADN. مالتی پلکسینگ TCP تقریباً براساس تکنیک های connection pooling که بوسیلهٔ پلتفرم های سرور application برای بهینه کردن اجرای درخواست های پایگاه داده از داخل applicationها تجهیز شده اند است. یک ADC تعدادی کانکشن با سرورها در استخرش برقرار می کند و کانکشن ها را باز نگاه می دارد. وقتی یک درخواست بوسیلهٔ ADC از طرف کارب
ر دریافت می شود درخواست ارزیابی می شود و سپس به یک سرور از طریق یک کانشکن موجود هدایت می شود. این باعث کاهش سربار به وجود آمده با برقراری و از بین بردن اتصال TCP با سرور می شود. که پاسخ دهی به application را ارتقا می دهد. برخی از پیاده سازی های ADN این تکنیک را یک گام به جلوتر می برد و همچنین درخواست های application و HTTP را مالتی پلکس می کند. این مزایای اجرای درخواست ها را به صورت موازی دارد که کارایی application را ارتقا می دهد. بهینه سازی TCP. چند RFC وجود دارد که مکانیزم های ارتقا عملکرد TCP را شرح می دهد بسیاری از ADNها این RFCها را برای فراهم کردن تحویل بهتر applicationها از طریق استفاده کاراتر از TCP پیاده سازی می کنند. RFCهایی که بیشترین پیاده سازی را دارند به قرار زیرند: Delayed Acknowledgements Nagle Algorithm Selective Acknowledgements Explicit Congestion Notification ECN Limited and Fast Retransmits Adaptive Initial Congestion Windows فشرده کردن داده و ذخیره سازی. ADNها همچنین بهینه کردن داده applicationها را از طریق تکنیک های ذخیره سازی و فشرده سازی فراهم می کنند. دو نوع فشرده سازی وجود دارد که
بوسیلهٔ ADNها امروزه استفاده می شود. فشرده سازی HTTP استاندارد صنعتی و الگوریتم های کاهش داده اخصاص، مهم است که بیاد داشته باشیم هزینه چرخه های CPU برای فشرده سازی داده وقتی که یک LAN را در نظر می گیریم باعث یک تأثیر عملکردی منفی می شود و بنابراین بهترین عملکردها زمانی است از فشرده سازی در تحویل application از طریق WAN یا لینک های داده سرعت بالای شلوغ استفاده می شود. فشرده سازی HTTP نامتقارن است و از دید کاربر مخفی است. سرورهای وب و مرورگرها از فشرده سازی HTTP حمایت می کنند. همهٔ محصولات تجاری ADN در حال حاضر فشرده سازی HTTP را حمایت می کنند. تکنیک فشرده سازی دوم از طریق الگوریتم های کاهش داده بدست می آید. به خاطر این که این الگوریتم ها اختصاصی اند و ترافیک application را تنظیم می کنند، این الگوریتم ها متقارن اند و به یک وسیله برای yeassemble کردن ترافیک application قبل از این که کاربر بتواند آن را دریافت کند نیاز دارند. یک دسته دیگر از وسایل که به عنوان کنترل کننده های بهینه سازی WAN(WOC) شناخته می شوند این عملکرد را فراهم می کنند اما فناوری ای که به طور آهسته به پروندهٔ ADN طی چند سال اخیر اضافه شده است. هم
ان طور که این دسته از وسایل به سمت درک بیشتر application می روند باعث به وجود آمدن ویژگی های اضافه شده برای برنامه های خاص همانند CIFS و SMB می شوند. بررسی پیشرفتهٔ سلامت. بررسی پیشرفتهٔ سلامت توانایی یک ADN برای مشخص کردن حالت سروری که یک application بر روی آن است و همچنین مشخص کردن ویژگی های application ای که ADN تحویل می دهد است. تکنیک های بررسی پیشرفتهٔ سلامت این اجازه را می دهد که به طور هوشمندانه مشخص کنیم که آیا محتوایی که بوسیلهٔ سرور بازگردانده می شود درست است و بایستی به کاربر تحویل داده شود یا خیر. الگوریتم های متعادل کنندهٔ بار. این الگوریتم ها که امروزه در ADNها هستند بسیار پیشرفته تر از round-robin ساده و الگوریتم های کم اتصال که در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ مورد استفاده قرار می گرفتند می باشند. این الگوریتم ها تقریباً مراحل بر اساس الگوریتم های زمان بندی سیستم عامل ها بودند. اما از آن زمان به بعد رشد پیدا کرد تا در شرایط استثنایی در شبکه و محیطهای application در نظر گرفته شد. دقیق تر این است که الگوریتم های متعادل کننده بار امروزی به عنوان الگوریتم های مسیر یابی application توضیح داده شود. همان طور که بی
شتر ADNها شناسایی applicationها را برای مشخص کردن این که آیا یک application برای پاسخگویی به یک درخواست در دسترس است یا نه بکار می برند. این امر فقط شامل در دسترس بودن نیست. بلکه همچنین مشخص کردن این که آیا application می تواند به درخواست ها با پارامترهای مشخص شده پاسخ دهد که از آن به عنوان توافق سطح خدمت نام برده می شود. الگوریتم های استاندارد صنعتی معمول تعدیل بار که امروزه هستند موارد زیرا ند: Round Robin Least Connections Fastest Response Time Weighted Round Robin Weighted Least Connections مقادیر مرسوم تخصیص داده شده به سرورهای انفرادی در یک مزرعه بر اساس SNMP یا مکانیزم های ارتباطی دیگر. تحمل شکست. ADN تحمل شکست را در سطح سرور در داخل مزارع یا استخرها فراهم می آورد. این کار با مشخص کردن سرورهای خاصی به عنوان پشتیبان به صورت اتوماتیک در مواقعی که سرورهای اولیه در استخر fail می شوند بوسیلهٔ ADN فعال می شوند. ADN همچنین اطمینان و دسترس پذیری application از طریق توانایی اش برای عبور از شکست به طور بی وقفه به یک وسیلهٔ ثانویه در زمان یک شکست نرم افزاری یا سخت افزاری را تضمین می کند. این امر تضمین می کند که ت
رافیک به جریان خودش ادامه می دهد در موقع شکست یک وسیله بنابراین تحمل شکست برای application را فراهم می کند، تحمل شکست در ADNها یا از طریق یک اتصال شبکه ای یا اتصال سریال پیاده سازی می شود. عبور از شکست بر پایه شبکه. آدرس IP مجازی بین دو وسیلهٔ تقسیم می شود. یک برنامه کمکی ضربان قلب بر روی وسیلهٔ ثانویه نشان می دهد که وسیلهٔ اولیه فعال است. در موقعی که ضربان از دست می رود وسیلهٔ ثانویه VIP را در نظر می گیرد و شروع به سرویس دادن به درخواست ها می کند. این فرایند به صورت آنی نیست و اگر چه بسیاری از ADNها نشست ها از اولیه به ثانویه VIP را در نظر گرفته است و شروع به مدیریت ترافیک می کند برقرار شده اند باقی بمانند. عبور از شکست بر پایهٔ سریال. در این مورد دو وسیلهٔ ADN از طریق یک اتصال RS323 به جای شبکه با هم ارتباط دارند و همهٔ اطلاعات نشست های مشترک و وضعیت ها از طریق این اتصال رد و بدل می شود. عبور از شکست تقریباً بی وقفه است اگر چه باز هم از محدودیت های در ارتباط با نشست های ایجاد شده در حالی که وسیلهٔ اولیه شکست خورده است همان طور که در عبور از شکست شبکه بود تأثیر می پذیرد. منابع. www.wikipedia.org/wiki/Applica
tion_delivery_network
یک سویچ بای پس یک وسیله سخت افزاری است که پورت دست یابی امن از نظر خراب شدن را برای یک ماشین مانیتورینگ درون خطی همانند یک IPS، فایروال به وسیله بهینه سازی WAN یا سیستم مدیریت رفتار یکسان شده. ماشین های مانیتورینگ درون خطی به یک نقطه شکست وابسته اند زیرا اگر ماشین منبع تغذیه خود را از دست بدهد یا اگر با یک شکست نرم افزاری مواجه شود یا حذف شود ترافیک دیگر نمی تواند از طریق لینک جریان پیدا کند. سوئیچ ByPass این نقطهٔ شکست را به صورت اتوماتیک بوسیلهٔ هدایت کردن ترافیک به اطراف ماشین زمانی که ماشین قابلیت عبور ترافیک را ندارد حذف می کند. یک سوئیچ ByPass چهار پورت دارد. دو پورت شبکه یک اتصال درون خطی در لینکی از شبکه که مانیتور می شود ایجاد می کند. این اتصال کاملاً منفعل است اگر سوئیچ منبع تغذیه را از دست بدهد ترافیک به جریان خودش بدون توقف ادامه می دهد. دو پورت مانیتور برای متصل کردن ماشین مانیتورینگ درون خطی استفاده می شوند. در حین عملکرد نرمال، سوئیچ همهٔ ترافیک شبکه را از ماشین به گونه ای که انگار ماشین مستقیماً درون خط است عبور می دهد. اما وقتی که ماشین درون خط تغذیهٔ خود را از دست می دهد، اتصالش از بین می رو
د یا fail می شود، سوئیچ ByPass ترافیک را مستقیماً بین پورت های شبکه اش عبور می دهد، ماشین را دور می زند و تضمین می کند که ترافیک به جریان خودش بر روی لینک شبکه ادامه می دهد. در برخی محصولات وقتی که سوئیچ ByPass ترافیک را به اطراف مانیتورینگ هدایت می کند پورت های مانیتور در پاسخ شبیه یک دکمه شبکه رفتار می کنند و ترافیک نیمه دو طرفه دریافتی از پورت های شبکه را به پورت های مانیتور هدایت می کنند. در این حالت ماشین IPS جانبی می تواند به عنوان IDS برای مانیتور کردن ترافیک به صورت منفعل بدوت تأثیر گذاشتن بر روی ان استفاده شود. این حالت برای تحلیل کارایی یک مجموعه امضا قبل از رفتن به حالت IPS و آسیب زدن بالقوه به ترافیک شبکه مفید است. سوئیچ های ByPass چند بخشی چندین سوئیچ ByPass مستقل را در یک شاسی منفرد فراهم می آورند که باعث تراکم بالاتر در تجهیزات می شود. لغت شناسی. زمانی که سوئیچ ترافیک را از میان ماشین درون خطی عبور می دهد حالت ByPass-off می گویند. وقتی که سوئیچ ترافیک را مستقیماً بین پورت های شبکه عبور می دهد و ماشین درون خط را دور می زند حالت ByPass-on گویند. مزایا. استفادهٔ از یک سوئیچ ByPass خارجی برای متصل
کردن یک ماشین درون خط مانند IPS مزایایی دارد: دو مزیت آخر بوسیلهٔ سوئیچ بای پس داخلی که ممکن است داخل یک ماشین IPS جمع آوری شده باشد مهیا نمی شود. معایب. سوئیچ های ByPass هزینهٔ فراگیری به مانیتورینگ اضافه می کند اگر چه ممکن است در درازمدت بوسیلهٔ افزایش زمان های کار کردن شبکه در هزینه ها صرفه جویی کنند. سوئیچ های ByPass تک نقطهٔ شکست را از ماشین های درون خط به خودشان جابه جا کنند. این یک دستاورد مثبت است زیرا سوئیچ های ByPass وسایل ساده تری اند و برای تحمل شکست طراحی شده اند. با این حال اطمینان یک چالش مهم در ارزیابی سوئیچ ByPass است. اطلاعاتی تکنیکی. سوئیچ های ByPass اطمینان شبکه را از طریق مکانیزم هایی مانند اتصال های درون خطی منفعل، تشخیص لینک و بسته های ضربانی افزایش می دهند. دو پورت شبکه در یک سوئیچ ByPass به اتصال کاملاً منفعل ایجاد می کنند که ترافیک شبکه حتی اگر منبع تغذیه قطع شود ادامه پیدا می کند. برای لینک های فیبرنوری یک سوئیچ نوری بسته یک مسیر برای جریان بی وقفه نور زمانی که تغذیه نداریم ایجاد می کند. برای لینک های مسی ریز رله های دو پورت را هنگام قطع تغذیه به هم وصل می کنند. سوئیچ ByPass حالت لی
نک های بین پورت های مانیتورش و ماشین درون خط را نمایش می دهد. اگر یک لینک از کار بیفتد، سوئیچ به صورت اتوماتیک به حالت ByPass-on می رود وقتی که لینک دوباره فعال شود سوئیچ به حالت ByPass-off می رود و ماشین دوباره ترافیک را دریافت می کند. برخی از سوئیچ های ByPass یک بستهٔ ضربان قلب از طریق ماشین مانیتورکننده برای تضمین سالم بودن ماشین ارسال می کنند. اگر بسته ضربانی به سوئیچ بازنگردد ماشین از کار افتاده فرض می شود و سوئیچ به حالت ByPass-on می رود و ماشین را از مسیر ترافیک جدا می کند. سوئیچ به فرستادن بسته های ضربانی ادامه می دهد تا زمانی که از ماشین جوابی دریافت کن در این صورت به حالت ByPass-off می رود و ترافیک را به سمت ماشین هدایت می کند. زمانی سوئیچ در حال انتقال به حالت ByPass-on است ممکن است لینک موقتاً از کار بیفتد که یک سوئیچ خوب این انتقال در زمان کمتر از یک ثانیه انجام می دهد که البته شبکه برای دوباره ایجاد کردن اتصالات موجود بوده چندین ثانیه وقت نیاز دارد. مدیریت وسیله. سوئیچ های ByPass ممکن است از طریق یکی از این واسط ها مدیریت شود: واسط دستوری (CLI)، واسط بر مبنای مرور گر وب یا با ابزار SNMP. کارهای
مدیریتی شامل تنظیم IP برای tropهای SNMP، برگرداندن آمار RMON و تنظیم پارامترهای بسته های ضربانی همانند محتوای بسته ها، زمان بندی آن ها، و تعداد باز ارسالی. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Bypass_switch
Pharming یک نوع حمله هکرهاست که موجب هدایت ترافیک یک وب سایت به سایت جعلی دیگر می شود. مقدمه. عبارت pharming یک واژه جدید بر اساس واژگان farming و phishing است. Phishing یک حمله مهندسی اجتماعی است برای دسترسی به گواهینامه های دستیابی مانند نام کاربری و اسم رمز. در سال های اخیر pharming و fishing برای دسترسی به گواهینامه های دستیابی در سرقت های آنلاین به کار رفته اند. Pharming تبدیل به یکی از نگرانی های عمده برای تجارت الکترونیک و وب سایت های بانکداری آنلاین شده است. اقدامات پیشرفته ای که با عنوان anti-pharming شناخته شده اند، برای مقابله با این سرقت ها نیاز است. نرم افزارهای ضدویروس (رایانه) و نرم افزارهای پاک کننده جاسوس افزارها نمی توانند علیه pharming حفاظت کنند. نحوه کار. Pharming می تواند از طریق تغییر فایل های میزبان در یک کامپیوتر قربانی یا از طریق بهره برداری از قابلیت اسیب پذیری نرم افزارهای سامانه نام دامنه(DNS) صورت گیرد. قابلیت آسیب پذیری pharming در خانه. درحالی که یک تشخیص نام دامنه بدخواهانه می تواند از به خطر انداختن تعداد زیادی از گره های مطمئن، که در name lookup شرکت کرده اند، به دست آید، اک
ثر نقاط آسیب پذیر در نزدیکی گره های آخر اینترنت قرار دارد. به عنوان مثال ورودی های نادرست در فایل های میزبان desktop که name lookup را با تبدیل نام محلی خود به آدرس IP به دام می اندازد، یک هدف محبوب برای بدافزارها می باشد. DesktoPها غالباً هدف های بهتری برای pharming هستند زیرا سرورهای اینترنتی مدیریت ضعیف تری روی آن ها دارند. بدتر از حملات فایل میزبان(host-file)، به خطر افتادن یک رهیاب(router) محلی است. وظیفه رهیاب ها این است که یک سامانه نام دامنه مطمئن جهت دسترسی به شبکه برای کارخواه ها تعیین کنند. حال اطلاعات نادرست در اینجا می تواند موجب خرابی جستجوها برای کل شبکه محلی شود. بر خلاف بازنویسی های فایل میزبان، به خطر افتادن مسیریاب های محلی به سختی کشف می شود. رهیاب ها می توانند اطلاعات بدسامانه نام دامنه را به دو روش عبور دهند: با پیکربندی بد و نادرست محیطهای موجود یا بازنویسی کامل نرم افزارهای تعبیه شده(aka firmware) بسیاری از رهیاب ها برای Administratorها امکان تعیین یک سامانه نام دامنه ویژه و قابل اعتماد را در مکان پیشنهاد شده توسط گره های بالادستی (مانند ISP) فراهم می کنند. یک حمله کننده می تواند یک سا
مانه نام دامنه را تحت کنترل خود درآورد و همه رزولوشن های بعدی از سرور نادرست عبور می کنند. یک سناریو شامل java script بداندیش است که سامانه نام دامنه مسیریاب را تغییر می دهد و drive-by pharming نامیده می شود. از سوی دیگر بسیاری از مسیریاب ها دارای توانایی جایگزینی سفت افزار (یعنی نرم افزار داخلی که سرویس های پیچیده تر دستگاه را انجام می دهند) خود هستند. مانند بدافزار در desktopها، جایگزینی یک سفت افزار هم به سختی می تواند کشف شود. Pharming تنها یکی از انواع حملات است که می تواند سفت افزار نادرست نصب کند. سایر موارد شامل حمله مردی در میان، شنود، و… است. همانند پیکربندی نامناسب کل شبکه محلی در معرض این رفتارها قرار می گیرند. این روش های pharming به خودی خود فقط از نظر آکادمیک مورد توجه هستند. درحالی که مشتریان رهیاب های بی سیم ها در همه جا هستند و این خودنوعی آسیب پذیری کلان به وجود می آورد. دسترسی اجرایی به صورت بی سیم در اکثر این دستگاه ها امکان پذیر است. علاوه بر این چون این رهیاب ها غالباً با محیط های پیش فرض خود کار می کنند، رمزهای اجرایی معمولاً بدون تغییر باقی می مانند. حتی زمانی که رمزهای اجرایی تغییر م
ی کنند بسیاری از آن ها از طریق حملات dictionary قابل حدس زدن هستند، چون بیشتر مشتریان رهیاب های بی سیم خطاهای زمانی را برای ورود به سیستم (login)های نا موفق نشان نمی دهند. وقتی دستیابی اجرایی تأیید شد، همه محیط های رهیاب حتی خود سفت افزار ممکن است تغییر کند. این فاکتورها برای به خطر انداختن رهیاب ها استفاده می شوند. این حملات به سختی ردیابی می شوند زیرا خارج از خانه یا ادارات کوچک و خارج از اینترنت روی می دهند. موارد pharming. در ژانویه سال ۲۰۰۵، نام دامنه برای یک ISP بزرگ، panix، به سرقت رفت برای اشاره کردن یک وب سایت در استرالیا. هیچ زیان مالی وارد نشد. در ژانویه سال ۲۰۰۸، Symantec یک drive-by pharming را گزارش کرد که علیه یک بانک مکزیکی هدایت شده بود.
شبکه خصوصی در معماری آدرس دهی اینترنت، شبکه خصوصی شبکه ای است که از آدرس های IP خصوصی استفاده می کند که در RFC1918 و RFC4193 آمده است. این آدرس ها عموماً برای شبکه های محلی خانگی، اداری و شرکتی زمانی که آدرس های جهانی قانونی نیستند یا برای برنامه های مخصوص شبکه در دسترس نمی باشند استفاده می شود. تحت IPV4 آدرس IP خصوصی در اصل در تلاش برای به تأخیر انداختن پر شدن IPV4 تعریف شدند اما همچنان یکی از ویژگی های IPV6 هم هستند. این آدرس ها به عنوان خصوصی بخش بندی می شوند زیرا آن ها به صورت جهانی تعیین نشده اند؛ یعنی این که آن ها به هیچ سازمان خاصی اختصاص ندارند و بسته هایی که با آن ها آدرس دهی شده اند نمی توانند به اینترنت راه یابند. هر کس می تواند بدون این که از یک سازمان ثبت اینترنت منطقه ای مجوز بگیرد از آن ها استفاده کند. اگر یک همچنین شبکه ای نیاز به وصل شدن به اینترنت داشته باشد. باید یا از NAT یا از یک سرور بروکس استفاده کند. فضاهای آدرس IPV4 خصوصی (V4-Public). سازمان IETF سازمان تخصیص شماره های اینترنت را راهنمایی کرده است تا IPهای زیر را برای شبکه های خصوصی همان طور که در RFC1918 آمده است رزرو کند. آدرس بندی
باکلاس به صورت مطلق و انعطاف ناپذیر است و از زمان پیاده سازی مسیریابی بین منطقه ای بدون کلاس (CIDR) استفاده نشده است. برای مثال در حالی که ۸/۰. ۰. ۰. ۰٫۱ یک کلاس تک A بود الان به شبک های کوچکتر ۱۱۶ و ۱۲۴ تقسیم می شود. در آوریل ۲۰۱۲، IANA باز، آدرس ۱۰۰٫۶۴٫۰٫۰/۱۰ را برای استفاده در سناریوهای حامل NAT در RFC6598 تخصیص داد. آدرس های IPV6 خصوصی (V6-Public). مفهوم شبکه های خصوصی و رزرو کردن آدرس خاص برای چنین شبکه هایی به محصول بعدی IP یعنی IPV6 هم منتقل شده است، بلوک آدرس fcoo::0/7 به وسیلهٔ INAN همان طور که در RFCI+193 توضیح داده شده رزرو شده است. این آدرس ها آدرس های محلی تک نامیده می شوند(ULA) آن ها به عنوان unicast تعریف می شوند و شامل یک شماره ۴۰ بیتی رندوم برای جلوگیری از تصادم در موردی که دو شبکه خصوصی به هم وصل شده اند می باشند. برخلاف این که ذاتاً به صورت محلی استفاده می شوند محدوده IPV6 آدرس های محلی تک جهانی است. یک استاندارد اولیه استفاده از آدرس های «site-local» در بازهٔ feco::/10 را در نظر می گرفت اما بخاطر نگرانی های عمده در مورد مقیاس پذیری و تعریف نه چندان غنی از این که Site چه چیزی را در نظر دارد
استفاده از آن از سپتامبر ۲۰۰۴ به وسیلهٔ RFC3879 بی فایده احساس شده است. آدرس های لینک های محلی (Local). نوع دیگری از شبکه بندی خصوصی از بازهٔ آدرس لینک محلی استفاده می کند. اعتبار آدرس های لینک محلی به یک Iink محدود می شود: برای مثال به تمام کامپیوترهایی که به یک سوئیچ وصل اند یا به یک شبکه وایرلس متصل اند. میزبان های دو طرف یک پل (bridge) هم بر روی یک لینک هستند در حالی که میزبان های در دو طرف یک روتر بر روی لینک های متفاوت اند. IPV4. در IPV4 آدرس های لینک محلی در RFC 5735 و RFC 3927 توضیح داده شده اند. ابزارهای آن ها در تنظیم اتوماتیک خودشان به وسیلهٔ وسایل شبکه وقتی که سرویس های DHCP قابل دسترس نیست و تنظیم دستی به وسیلهٔ مدیر شبکه پسندیده نیست. بلوک ۱۶۰٫۲۵۴٫۰٫۰/۱۶ برای این منظور رزرو شده است به جز اولین و آخرین زیر شبکه های ۱۲۴. اگر یک میزبان بر روی یک شبکه IEEE802 نتواند یک آدرس شبکه از طریق DHCP را به دست آورد یک آدرس از ۱۶۹٫۲۵۴٫۲۵۴٫۲۵۵ ممکن است به صورت تصادفی اختصاص داده شود. استاندارد توضیح می دهد که تمام آدرس بایستی به خوبی حل شود. IPV6. در IPV6 آدرس های لینک محلی در RFC4862 شرح داده شده است. استفاد
ه از آن ها قانونی است و یک بخش جمعی از استاندارد IPV6 است. معماری آدرس دهی IPV6(RFC4291) جوانب بلوک Fe80::/10 را برای تنظیم اتوماتیک آدرس IP تنظیم می کند. استفاده های رایج. رایج ترین استفاده از آدرس های خصوصی در شبکه های شهری است، از آن جایی که بیشتر ISPها فقط یک آدرس IP عمومی قابل مسیریابی به هر مشتری اختصاص می دهند اما بسیاری از خانه بیشتر از یک کامپیوتر یا وسایل دیگر متصل به اینترنت دارند مانند تلویزیون در این موقعیت یک درگاه NAT برای اتصال اینترنت به چند میزبان استفاده می شود. آدرس های خصوصی همچنین در شبکه های سازمانی که به دلایل امنیتی به صورت مستقیم به اینترنت وصل نیستند. اغلب یک Proxy، درگاه socks یا وسایل مشابه برای محدود کردن دستیابی به اینترنت برای کاربران شبکه داخلی استفاده می شود. در هر دو مورد، آدرس های خصوصی اغلب به عنوان ارتقا دهنده امنیت شبکه برای شبکه های داخلی دیده می شوند زیرا برای یک میزبان اینترنت وصل شدن مستقیم به یک سیستم داخلی مشکل است. مسیریابی اشتباه. برای بسته هایی که در فضای آدرس خصوصی تولید می شوند اغلب مسیردهی اشتباه به اینترنت اتفاق می افتد. شبکه های خصوصی اغلب به درستی سرورهای
DNS را برای آدرس هایی که در داخل استفاده می شوند تنظیم نمی کنند و تلاش اشتباه برای یافتن این آدرس ها باعث ترافیک اضافی به سرورهای ریشه اینترنت می شود. پروژه AS112 تلاش کرد که این بار را به وسیلهٔ تدارک دیدن سرورهای نام سیاه چاله ای برای بازهٔ آدرس خصوصی که تنها کدهای نتیجه منفی برای این درخواست ها را بازمی گرداند خنثی کند. روترهای لبه ای سازمانی معمولاً برای بیرون انداختن ترافیک IP مجاز برای این شبکه ها تنظیم شده اند که می توانند یا به وسیلهٔ تنظیم اشتباه یا از ترافیک آسیب زا با استفاده از یک آدرس منبع کپی شده رخ دهند. به ندرت روترهای لبه ISP چنین ترافیک خروجی از مشتری ها را دور می اندازند که تأثیر بد این میزبان های آسیب زا یا به اشتباه تنظیم شده را به اینترنت کاهش می دهند. ترکیب کردن شبکه های خصوصی. از آن جایی که فضای آدرس IPV4 نسبتاً کوچک است بسیاری از شبکه های IPV4 خصوصی از یک فضای آدرس یکسان استفاده می کنند. این امر یک مشکل رایج در هنگام ترکیب دو شبکه ایجاد می کند، که کپی شدن آدرس ها بر روی چندین وسیله نام دارد. در این مورد، شبکه ها و میزبان ها بایستی دوباره شماره گذاری شوند. اغلب یک کار زمان بر است یا یک