Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادن الله و اله جالب توجه است. «اله» مسلماً با یکی است و شکل گسترش یافته مؤلفه «اِل/ایل» است که در زبان های سامی رایج است. زبان شناسان تاریخی عرب به طور مفصل در مورد ریشه و معنی کلمات «اله» و «الله» بحث کرده اند. مکتب نحوی بصره ارتباط مستقیمی بین اله و الله نمی بیند، به دلیل اینکه الله یا آناً ساخته شده (مرتجل) یا «لاه» از ریشه «ل-ی-ه» است که حرف تعریف «ال» به آن چسبیده است. برخی "الله" را وام واژه ای عبری یا سریانی دانسته اند، ولی اغلب اسم خاص «الله» برگرفته از در نظر گرفته اند و سعی کرده اند "اله" را به ریشه ای سه حرفی (ثلاثی) ربط دهند. حدود ده صورت اشتقاق پیشنهاد شدند از ریشه های زیر: تاریخچه الله در پیش از اسلام. «الله» در زمان پیش از اسلام به خوبی شناخته شده و «ورای خدای یهودیان و مسیحیان، و به عنوان یک خدای بدوی» مورد استفاده بود به طوری که او یکی از خدایان مکه بود. به طور مثال، می توان به وجود «الله» در نام عبدالله بن عبدالمطلب (پدر محمد) اشاره کرد. در میان مسیحیان و یکتاپرستان این واژه برای اشاره به خدا به کار می رفت. آرتور جفری، استاد دانشگاه کلمبیا می نویسد: خوان ادواردو کامپو، استاد دانشگاه کالیفرنی
ا، سانتا باربارا می نویسد: گرهارد باورینگ، استاد مطالعات مذهبی و اسلامی در دانشگاه ییل می نویسد: هربرت مولر استاد دانشگاه کرنل می نویسد: آلفرد گیوم می نویسد: نظریه مورخان عرب. به گفته مورخان عرب، قبل از آنکه عمرو بن لُحَیّ الخزاعی ظهور کند، عرب عدنانی و قحطانی همه تابع دین ابراهیم (حنیف) بوده و دین خود را از اسماعیل گرفته بودند. عمرو یکی از اشراف و سادات عرب بود و اعمال و گفتار او در میان عرب همچون شریعت بود. او از شامات بتی به نام هبل را به مکه آورد، در کعبه گذاشت و مردم را دعوت به پرستش آن کرد. برخی معتقدند او پنج بت را که از زمان نوح در جده مدفون بود را از خاک بیرون کشید و در میان مردم عرضه کرد و پایه گذار شرک و بت پرستی در شبه جزیره عربستان شد. نظریه الله به عنوان خدای ماه. نظریه الله به عنوان خدای ماه ادعایی است که توسط برخی مسیحیان انجیلی مطرح شده، مبنی بر اینکه نام اسلامی برای خدا، الله، از نام خدای ماه مشرکان عرب نشات گرفته است. نتیجه گیری این نظریه این است که الله خدایی متفاوت از خدای یهودیان و مسیحیان است و مسلمانان خدای دروغینی را می پرستند. این ادعا بیشتر به رابرت موری، متکلم مسیحی، نسبت داده می ش
ود که کتابش با نام «خدای ماه الله در باستان شناسی خاورمیانه» بیشترین ارجاعات را در مورد این موضوع و میم دارد. همچنین این نظریه در کارتون های «جک چیک» تبلیغ شده است. گفته شده است که استفاده از تقویم قمری و تصاویر ماه در نشان های اسلامی نتیجه این منشأ برای الله است. در سال ۲۰۰۹ جورج استارت، یک مردم شناس، نوشت: «یک سرشماری جدید برای شورای روابط اسلامی-آمریکایی نشان داد که حدود ۱۰٪ از آمریکایی ها براین باورند که مسلمانان پگان هایی هستند که خدای ماه را می پرستند، عقیده ای که به شدت توسط برخی فعالان مسیحی تبلیغ می شود.» این ادعا بی ربط به اعتقاد مسلمانان و مسیحیان خوانده شده است و برخی آن را توهین آمیز خوانده اند. استدلال شده که الله به سادگی معادل عربی «خدا» در زبانی عربی است که در اصل از کلمات عبری «ال» و «الوهیم» مشتق شده که در سفر پیدایش تورات به کار رفته اند. برطبق گفته لوری پیک، «الله» به سادگی کلمه ای عربی به معنی خدا است. در حقیقت، مردم عرب زبان، مسیحی، یهودی یا مسلمان معمولاً از «الله» برای توصیف خدا استفاده می کنند، همانگونه که آلمانی ها از «Gott» و فرانسوی ها از «Dieu". در حالی که بقیه ایزدان هم با صفت «
اله» خوانده می شدند، در عبری هم وضعیت دقیقاً به همین گونه است. در ده فرمان کلمه «الوهیم» برای اشاره به بقیه خدایان استفاده شده است (شما هیچ خدای دیگری به جز من نخواهید داشت) همانگونه که برای اشاره به خدای خالق نیز استفاده شده است. رابطه الله با دیگر ایزدان مکه. بت هبل مهم ترین بت مکه بود و در میان عموم مردم، چنان بر سایر ایزدان مکه سایه افکنده بود که گمان می رود دلبستگی مردم به این بت مانعی بر سر راه پذیرش الله بود. منات و عزی دختران لات محسوب می شدند و به عنوان شفیعانی برای نزدیکی به هبل پرستش می شدند. این سه بت به شکل سنتی «بنات الا» نامیده می شدند؛ هرچند بنات الا در اصل احتمالاً معنی ای جز «موجودات آسمانی» نمی دهد.
مرنرع دوم فرعونی در دودمان ششم مصر بود که برای مدت کوتاهی پس از پپی دوم پادشاهی کرد. پپی پدر او بود که برای مدت بسیار زیادی فرمانروایی کرد و در هنگام مرگ عمری برابر با ۱۰۰ سال داشت. فهرست پادشاهان تورین می گوید که مرنرع تنها برای یک سال فرمانروایی کرد. نام او همچنین در ستونی سنگی که در نزدیکی هرم مادرش نیث پیدا شده، دیده می شود. مدت ها گمان بر این می رفت که جانشین او نیتوکریس بوده باشد؛ کسی که هم خواهر و هم همسر او بوده است. امروزه باور بر این است که این نام با نام فرعونی مذکر به نام "نیتی کرتی سیپتاه" اشتباه گرفته می شده. طبق نوشته های هرودوت، او در توطئه ای به قتل رسید و بعدها انتقامش توسط خواهرش نیتوکریس گرفته شد. آرامگاه. آرامگاه این فرعون تاکنون پیدا نشده است، با این حال به نظر میاید که در جنوب سقاره باشد چرا که دیگر پادشاهان دودمان ششم نیز در آن منطقه به خاک سپرده شده اند.
شیرینی ناپلئونی یا میل فُی (فراگویی فرانسه/mil fœj/) در زبان فرانسوی به معنای هزار برگ، نوعی پای یا شیرینی سه لایه با منشأ و تاریخچه فرانسوی است. میل فُی نام اصلی این شیرینی در فرانسه است. اما فرانسوی ها به آن ناپلئون نیز می گویند و در بسیاری از کافه های فرانسه به این نام فروخته می شود. ناپلئونی در برخی از کشورها مانند ژاپن در گروه پای ها طبقه بندی شده است و در برخی دیگر از کشورها در گروه شیرینی ها قرار دارد. ناپلئونی از خمیری به نام خمیر هزارلا که خاستگاه قدیمی فرانسوی دارد درست می شود. به طور سنتی در میان لایه های این خمیر کرم کاستارد فرانسوی قرار دارد و سطح بالایی آن با پودر قند پوشانده می شود. همچنین ممکن است به جای کرم کاستارد، خامه زده شده یا مربا یا دیگر مواد نیز استفاده شود. همچنین گاهی برای پوشاندن سطح بالایی این نوع کیک موادی مانند شکر قنادی، کاکائو، آجیل پودرشده یا آیسینگ به صورت راه راه یا نقش های نامنظم به رنگ قهوه ای و سفید استفاده می شود. تاریخچه شیرینی ناپلئونی. در کتاب های متعدد آشپزی فرانسوی، حداقل از قرن شانزدهم میلادی، همه مواد لازم برای تهیه شیرینی ناپلئونی وجود داشته و شیرینیِ لایه ای شب
یه به شیرینی ناپلئونی امروزی در فرانسه تولید می شده، اما تاریخ دقیق اولین پخت شیرینی ناپلئونی در فرانسه به طور دقیق مشخص نیست. در ادبیات «روسی»، اولین بار در نیمه اول قرن نوزدهم، از کیکی فرانسوی با عنوان Наполеон (شیرینی ناپلئونی) نام برده شده است. این شیرینی فرانسوی در زمان برگزاری جشن صدمین سالگرد پیروزی روس ها بر ناپلئون در جنگ میهنی (سال ۱۸۱۲)، بین عموم مردم روسیه محبوبیت بسیار ویژه ای پیدا کرد. روس ها در طی برگزاری این جشن در سال ۱۹۱۲، شیرینی مثلثی لایه ای به نام bicorne را دقیقاً با استفاده از دستور پخت شیرینی ناپلئونی فرانسوی طراحی کردند که شبیه کلاه هایی بود که در دهه ۱۸۷۰ میلادی به صورت یونیفرم نظامی افسران اروپایی و آمریکایی استفاده می شد. لایه های زیاد این کیک برای روس ها سمبل ارتش ناپلئون بناپارت بود که در جنگ های ناپلئونی به رهبری شخص ناپلئون هدایت می شد. خرده شیرینی های روی این کیک، می توانست سمبلی از برف در روسیه باشد که روس ها را در دفع حمله ناپلئون یاری کرد. ترکیبات. شیرینی اکلر به طور سنتی، از سه لایه خمیر هزارلا و دو لایه کرم تشکیل شده است. لایه بالایی با پودر قند پوشیده شده است. در تغییرات
بعدی، روی آن را با آیسینگ و شکلات پوشش می دهند. اکلر اغلب با میوه هایی مثل توت فرنگی و تمشک، لایه لایه می شود.
دودمان ششم یکی از دودمان های مصر باستان است که اغلب به همراه دودمان های سوم، چهارم، و پنجم زیر عنوان پادشاهی کهن طبقه بندی می شوند. پادشاهان. فرعون های دودمان ششم برای نزدیک به ۱۶۴ سال فرمانروایی کردند. نام این پادشاهان به شرح زیر است. این نام ها و تاریخ های مربوط به دوران پادشاهیشان از کتاب دادسون و هیلتون گرفته شده اند: رشد اشرافی گری. دانش امروز ما نسبت به این دودمان با کشف دیوارنوشته های بیشتری در آرامگاه های اشراف و درباریان (و نه صرفن اعضای خاندان پادشاهی) بیشتر شده است. برای نمونه می دانیم که سو قصدی نافرجام بر ضد پپی یکم صورت گرفت. یا نامه ای از فرعون جوان پپی دوم که از آنکه تیم اکتشافی فرستاده شده توسط او برایش یک «کوتوله» از سرزمین "یام" در جنوب نوبی به ارمفان می آورند، ذوق زده است. این نوشته ها بر دیوارهای مصطبه های متعلق به کسانی که عضو خاندان پادشاهی نبوده اند نشان از رشد قدرت و ثروت اشراف دارد که به نوبه خود باعث کاهش قدرت دولت مرکزی شد. باور بر این است که پس از مرگ پپی دوم، که یکی از طولانی ترین دوران های فرمانروایی در طول تاریخ را داشته، نومارک ها و اشراف آنچنان قدرتی داشته اند که از بازماندگا
ن او دستور نپذیرند؛ عاملی که باعث افول سریع پادشاهی کهن شد.
الکی نام پنجمین آلبوم محسن نامجو می باشد که همچون دو آلبوم آخ و بوسه های بیهوده در خارج از کشور ضبط شده است. این آلبوم در (۱۲ دی ۱۳۹۰ ه . ش) منتشر شد. «الکی» یک آلبوم زنده است که مجموعه ای ست از چندین ترانه جدید که نامجو آن هارا در کنسرت دانشگاه استنفورد اجرا نموده است.
باشگاه ورزشی المحرق (به عربی: نادی المحرق الریاضی) یک باشگاه ورزشی در شهر محرق و در کشور بحرین می باشد که تیم فوتبال آن در لیگ برتر فوتبال بحرین بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۲۸ تأسیس شده است و در رشته های ورزشی فوتبال، بسکتبال و والیبال دارای تیم می باشد. باشگاه المحرق ۳۴ بار قهرمان لیگ بحرین شده است. باشگاه المحرق در سال ۱۹۹۱ به مقام نایب قهرمانی جام برندگان جام آسیا دست یافت. همچنین این باشگاه در سالهای ۲۰۰۸ و ۲۰۲۱ به مقام قهرمانی و در سال ۲۰۰۶ به مقام نایب قهرمانی در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا ۲ رسیده است.
بنی کلب یا کَلبی ها دودمانی مسلمان و شیعه بود که در جزیره سیسیل از ۹۴۸ تا ۱۰۵۳ میلادی حکومت کردند. ده هزار تن از اغلبیان به فرماندهی اسد بن فرات از مارسالا به جزیرهٔ سیسیل وارد شدند.
اسد بن فرات فقیه و قاضی مسلمان و بنیان گذار سلسلهٔ بنی کلب در سیسیل بود. پس از وی ابن اغلب به حکمرانی رسید.
سن قانونی آستانه بزرگسالی است که در قانون به رسمیت شناخته شده یا اعلام شده است. این لحظه ای است که افراد دوران بلوغ و نوجوانی را تمام می کنند و کنترل قانونی اقدامات و تصمیمات خود را به دست می گیرند و بدین ترتیب کنترل و مسئولیت های قانونی والدین یا سرپرست آنها بر سر آنها خاتمه می یابد. اکثر کشورها سن قانونی را ۱۸ سال تمام (۱۷سال و ۱۲ماه) تعیین می کنند. رابطه سن قانونی و سن بلوغ. این اصطلاح به طور معمول به مجموعه قوانینی مربوط می شود که وضعیت بزرگسالی را مشخص می کنند. سن قانونی در کشورهای مختلف. در حال حاضر غیر از کشورهای اسکاتلند، السالوادور، کره شمالی و جبل طارق سن قانونی در سایر کشورهای جهان ۱۸ سال یا بالاتر از آن است. در بسیاری از کشورها افراد خردسال قابل استخدام هستند؛ بسته به صلاحیت، این ممکن است از طریق اقداماتی مانند ازدواج، دستیابی به خودکفایی اقتصادی، اخذ مدرک تحصیلی یا مدرک تحصیلی یا شرکت در نوعی خدمت سربازی اتفاق بیفتد. در ایالات متحده، همه ایالت ها نوعی رهایی از افراد زیر سن قانونی دارند. در زیر لیست سن قانونی در کشورها (یا تقسیمات اداری) به ترتیب پایین ترین و بالاترین قرار گرفته است:
تعداد ذره یکی از پارامترهای اساسی ترمودینامیکی است.این کمیت که با نماد formula_1 نشان داده می شود یک کمیت بدون بعد می باشد که به حجم و اندازه سیستم وابسته است.همچنین این کمیت یک کمیت مقداری است.به صورت ساده تعداد ذرات سیستم به صورت زیر تعریف می شود: که در این رابطه "NA" نشان دهنده عدد آووگادرو می باشد و formula_2 نشان دهنده مول های سیستم است..
پادشاهی کهن مصر دوره ای از تاریخ مصر است که به گفتهٔ خود مصریان باستان، اوج قدرت و تمدن آن ها در طول تاریخ بوده است. این دوره در اصل طولانی ترین دوران باثبات در تاریخ مصر باستان بوده است. پادشاهی کهن مصر (حدود ۲۶۸۶ تا ۲۱۸۱ پیش از میلاد) در کرانه های پرآب رود نیل شکوفا شد. این دوره عصر رونق، ثبات نسبی و حکومت قوی مرکزی بود، دوره ای که در آن اهرام بزرگ را ساختند و جامعه ی مصر پادشاهان یا فراعنه اش را به عنوان «خدایان روی زمین» می پرستیدند. جامعه ی عصر پادشاهی کهن را دولتی متمرکز به رهبری فرعون، که فرمانروایی بسیار قدرتمند بود، سختگیرانه اداره می کرد. این باور که فرعون موجودی «شبه خدایی» است که نقش واسطه ی میان خدایان و رعایایش را بازی می کند بنیان زندگی، سیاست و مذهب بود. فرعون، در نقش رهبری سیاسی و مذهبی، نه تنها بر آیین های مذهبی باشکوهی که بر رابطه اش با خدایان تاکید می کردند نظارت داشت، بلکه، به کمک لشکری از مشاوران و افسران که برترینشان را وزیر می نامیدند، تشکیلات سیاسی و اداریِ بزرگ و بسیار سازمان یافته ای را رهبری می کرد. این تشکیلات فرمانروایان محلی را هم، که بر مناطقی که آن ها را «نُم» می نامیدند (مناط
ق سابقاً مستقل) حکومت می کردند، در بر می گرفت. اغلب، فراعنه را مستبد تصور می کنند. با این حال، گرچه سخن فراعنه قانون بود، بخش چشمگیری از اختیاراتشان را به حاکمان تفویض می کردند و، با ادامه ی عصر پادشاهی کهن قدرت بیش تر و بیش تری به آن ها دادند. متمرکزسازی قدرت که در دوران تینیتی آغاز شد در پادشاهی کهن به آرامی ادامه پیدا کرد و باعث دستاوردهای بزرگ در زمینه هنر و ساختمان سازی شد. در این دوره نه تنها هنر مصری به شکل های گوناگون آن از جمله نقاشی ها، دیوارنگاره ها، و سنگ تراشی های بدیع رشد کرد که سامانه فرمانروایی کشور شکلی به خود گرفت که تا نزدیک سه هزار سال ادامه پیدا کرد. همچنین دوره ی ساخت اهرام مصر در عصر پادشاهی کهن مصر و از حدود ۲۶۸۶ تا ۲۱۸۱ پیش از میلاد بوده است. قدرت، وضعیت و دودمان ها. پادشاهی کهن دوره ای به طول نزدیک به ۵۰۰ سال را در بر می گیرد (از حدود ۲۶۸۶ تا ۲۱۸۱ پ.م.) و از چهار دودمان تشکیل شده: در این دوره نخستین هرم ها ساخته شدند: نخستین آن ها هرم پلکانی در سقاره است که در زمان فرعون جوزر بنا نهاده شد. سال ها پس از آن نیز سه هرم مجموعه اهرام جیزه را تشکیل دادند (متعلق به پادشاهان خوفو، خفرع، و من
کورع). ساخت این هرم ها با هزینه مادی و انسانی بسیار همراه بود و باعث نارضایتی بسیار در میان مردم مصر گشت. دیودور سیسیلی نوشته است که شورشیان در فرصت مناسب از شدت ناخرسندی و عصبانیت اجساد مومیایی فراعنه را از آرامگاه های باشکوهشان بیرون می انداختند. نارضایتی هایی از این دست باعث شدند که ساخت هرم های بزرگ در دوره های بعدی پیگیری نشوند و مصطبه ها جای چنین آرامگاه های پر هزینه ای را بگیرند. پادشاهی خورشید نخستین فراعنه را تجلی زمینی شخصیت اسطوره ای حوروس، پسر خدایی به نام اُزیریس و ایزیس، می دانستند. حوروس پیوندی محکم با رع، آفریدگار زندگی و خدای سرشاهینیِ خورشید، داشت. خورشیدپرستی در دوره ی پادشاهی کهن بسیار رونق گرفت و رع در نقش موجودی مستقل از حوروس ظاهر شد. حتی واژه ی «رع» جزئی از نام های فراعنه شد. فرعون، به واسطه ی این پیوندها، حافظ نظام عدالتی بود که نظم کیهانی را بازتاب می داد. همچنین او، به شکلی حیاتی، شخصیتی بود که با خدایان همکاری می کرد تا مطمئن شود که نیل هر سال سیلاب های پر گل و لای سالانه را، که دره ی نیل را برای تامین نیازهای کشور بزرگ مصر به اندازه ی کافی حاصلخیز می کردند، همراه می آورد. فرعون مو
جودی عالی بود که همه چیز را می دید و همه چیز را می دانست. اغلب او را با لباسی دامن مانند و ریش مصنوعی، در حالی که عصای سرکَج، تازیانه و گرزه ی سلطنتی در دست داشت و تاج دوگانه ی مصر علیا و مصر سفلی بر سرش بود، به تصویر می کشیدند. در این تصویرها، یک مار کبرا هم، که «چشم» رع بود، از پیشانیش سر برآورده بود. خدمه ی بادبزن به دست همراهش بودند و مردم پیش پایش به خاک افتاده بودند. به نظر می رسد مصری ها می دانستند که فرعون هم انسانی از گوشت و پوست است، اما قدرت مقدس او را می ستودند. «نعمت نیل» هرودوت، تاریخ نگار یونان باستان، سخاوت نیل را یک «نعمت» می خواند. این رود بزرگ از میان دره ای عظیم در گوشه ی شمال شرقی آفریقا می گذرد. در مصر سفلی در شمال، شاخه های فرعی نیل از هم منشعب می شدند تا دلتایی وسیع و حاصلخیز بسازند که خانه ی جمعیتی انبوه بود. در جنوب دلتا، ممفیس، «شهر پایتخت» پادشاهی کهن مصر، قرار گرفته بود. اگر باز هم به طرف حنوب می رفتید، در مصر علیا، دره به نواری باریک بدل می شد که چند شهر در کرانه های حاصلخیزش پدید آمده بودند. طغیان سالانه ی نیل گل و لای غنی و سیاهی بر جای می گذاشت که مصری ها برای پرورش محصولاتشان
به آن وابسته بودند. برای هدایت آب به زمین های وسیع کشاورزی، برنامه های بزرگ آبیاری را طراحی می کردند. زمین های مردابی کنار ساحل تامین کننده ی پرنده های آبزی برای تغذیه (البته فقط برای ثروتمندان) و نی پاپیروس، که برای تولید ابزار نوشتار به کار می رفت، بودند. خود رود هم ماهی و شیوه ای برای جا به جایی از نقطه ای به نقطه ای دیگر در اختیار مردم می گذاشت. مصری ها، که گستره ی وسیعی از بیابان های خشک و زیست ناپذیر محاصره شان کرده بود، خوب می دانستند که چقدر به این دشت سیلابی بزرگ وابسته اند. به همین دلیل، در طول نیل در جنوب مصر، برج های دیده بانی ساخته بودند تا نشانه های کم آبی یا پرآبی را، که بر برداشت سالانه شان اثر می گذاشت، رصد کنند. وضعیت مردم؛ سازه ها، سیاست و فروپاشی. سلسله مراتب جامعه جامعه، به شکلی کاملاً آشکار، به طبقه هایی متفاوت تقسیم شده بود. خانواده ی سلطنتی در راس بودند و بر دربار و مقامات اداری، مانند کاتبان و کاهنان، نظارت می کردند. این سلسله مراتبی سختگیرانه بود و اثبات خدمتگزاری و وفاداری بیش ترین اولویت را داشتند. می گویند که بیشتر مردم عادی در دوران پادشاهی کهن زندگی هایی فلاکت بار داشتند و مجبو
ر بودند برای فرعون کار کنند و، در ازای دستمزدی بخور و نمیر، سازه هایی عظیم بسازند یا برای تامین غذای شهرها کشاورزی کنند. اما شواهد نشان می دهند که زندگی محلی مستقلی هم وجود داشته است؛ از جمله بازارهایی که مردم مصنوعات تولیدی و ساده ی خودشان را می فروختند. این واقعیت که هر کسی، به لحاظ نظری، می توانست به مناسب عالی برسد هم با تصویر دیکتاتوری مطلق منافات دارد. عصر اهرام پادشاهی کهن را بیش تر با پیشرفت هایش در فنون ساخت و ساز سنگی می شناسند؛ فنونی که در «هرم پله ای» مشهور سقاره و، بعد، در مقبره های هرمی عظیم سلطنتی سلسله ی چهارم (حدود ۲۶۱۳ تا ۲۴۹۴ پ.م.) به بار نشستند. این اهرام که در جیزه، نزدیک ممفیس در حاشیه ی بیابان، ساخته شده اند از بزرگ ترین شاهکارهای ساخت و ساز تاریخ هستند. هرم بزرگ -مقبره ی فرعون خوفو- یکی از عجایب هفتگانه دنیای باستان و تنها بنا در میان آن عجایب است که تا امروز سالم مانده است. درست در شرق این هرم، ابوالهول قرار گرفته است؛ مجسمه ای نیمه شیر و نیمه انسان که تصور می شود چهره ی خوفو را داشته باشد. اهرام جیزه از قدیمی ترین نمونه های به کار گیری سنگ های کانی هستند. قطعه های عظیم سنگ آهک را از
نقاطی دور می آوردند، با دقتی حیرت انگیز می بُریدند و بعد بالا می بردند تا آنها را به شکلی بی نقص سر جای خودشان در سازه بگذارند. هیچ کس نمی داند که این کار دقیقاً چگونه انجام می شد. شاید دور هر هرم سطح شیب داری بوده است که، با افزایش ارتفاع هرم، بالاتر می رفته است. قطعه های سنگی را هم ممکن است به صورت دستی و با استفاده از غلتک و اهرم روی این سطح شیب دار بالا برده باشند. قدرتی خاور میانه ای در دوران پادشاهی کهن، مصر در سیاست خاورمیانه بازیگری مهم شد. مدارکی درباره ی روابط دورادور مصر با بسیاری از مناطق، از جمله بخش هایی از سوریه، لیبی، لبنان و سودان امروزی وجود دارند. این روابط به این دلیل شکل گرفتند که مصر می خواست مرزهایش را امن نگه دارد و اقلامی مثل چوب را خرید و فروش کند. حفاظت از مرزها یا گذشتن از آن ها بدون مذاکره ممکن نیست و بنابراین مصر باید از مهارت هایی دیپلماتیک، که موجب شهرتش شدند، استفاده می کرد. فروپاشی پادشاهی کهن نظریه های بسیاری درباره ی فروپاشی پادشاهی کهن وجود دارند، اما هیچ کس دقیقاً نمی داند که چه اتفاقی افتاده است، در پایین می توانید چند نظریه را که دلیل این فروپاشی را توضیح می دهند، بخوان
ید. اشراف زادگان و نُم ها تا زمان سلسله ی ششم (حدود ۲۳۴۵ تا ۲۱۸۱ پیش از میلاد) فراعنه بخشی از قدرت را به اشراف زادگان و حاکمان یا «نُم ها» واگذار کرده بودند. شاید همین موضوع کم کم موجب تضعیف قدرت فراعنه شد. همچنین معنایش این بود که با خارج شدن قدرت از دست فراعنه، دیگران می توانستند قدرت بیش تری برای خودشان کسب کنند. فروپاشی پادشاهی کهن در پایان عصر سلسله ی ششم، مخصوصا پس از حکومت «پپی دوم»، پادشاهی کهن کم کم تضعیف شد و مصر به دوره ی نامطمئن تری پا گذاشت که آن را دوره ی میانه ی نخست می نامند. اقتدار سلطنتی ضعیف شد و ممفیس بخشی از اهمیتش را به دیگر شهرها واگذار کرد. چرا این اتفاق افتاد؟ بعضی این اتفاق را به وابستگی مصر به نیل ربط می دهند و می گویند طغیان شَدید، خشکسالی یا هر دوی این ها ویرانی یا قحطی بزرگی را به همراه آوردند. چنین چیزی، در شرایطی که قدرت مرکزی ضعیف بود، می توانست بسیار فاجعه بار باشد. ممکن است تهدیدهایی از جانب مرزهای مصر هم در افول پادشاهی کهن موثر بوده باشند . نظریه ای درباره ی چگونگی فروپاشی پادشاهی کهن افول پادشاهی کهن با دودمان پنجم آغاز شد. نخستین فرعون این دودمان اوسرکاف (۲۴۵۸-۲۴۶۵ پ.م.)
بود که با معرفی اصلاحاتی، قدرت مرکزی فرعون و دولت مرکزی را کاهش داد. پس از پادشاهی اوسرکاف و ساحورع، جنگ های داخلی میان نومارک هایی بر پا شدند که دیگر از دستورهای دولت مرکزی فرمان نمی پذیرفتند. این جنگ های داخلی که روز به روز بدتر می شدند یکپارچگی دولت را دستخوش تغییر کردند و باعث قحطی شدند. طبق یک نظریه واپسین ضربه کاری به این روند خشکسالی بزرگی بود که منطقه را فرا گرفت و باعث کم شدن شدید بارش میان سال های ۲۲۰۰ تا ۲۱۵۰ پ.م. گشت و باعث آن شد که سیلاب هر سالهٔ نیل پدید نیاید. نتیجه آن شد که سقوط پادشاهی کهن در پی دهه ها جنگ و خشکسالی پدید آمد. نوشته ای مهم در آرامگاه آنختیفی - نومارکی در سال های آغازین دوره نخست میانی - وضعیت اسفناک کشور را در حالی که خشکسالی بر آن حاکم بود به تصویر می کشد.
جمهوری سوسیالیستی بوسنی و هرزگوین، که تا سال ۱۹۶۳ با نام "جمهوری خلق بوسنی و هرزگوین" شناخته می شد، یکی از جمهوری های سوسیالیستی تشکیل دهندهٔ جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این جمهوری، امروزه به کشور مستقل بوسنی و هرزگوین، شامل فدراسیون بوسنی و هرزگوین و جمهوری صرب بوسنی تبدیل شده است.
جمهوری سوسیالیستی کرواسی، یکی از جمهوری های سوسیالیستی تشکیل دهندهٔ جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این جمهوری، از نظر مساحت و جمعیت، دومین جمهوری تشکیل دهندهٔ یوگسلاوی پس از صربستان بود. این جمهوری، امروزه به کشور مستقل کرواسی تبدیل شده است.
جمهوری سوسیالیستی مقدونیه، یکی از شش جمهوری های سوسیالیستی تشکیل دهنده جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این جمهوری، امروزه به کشور مستقل جمهوری مقدونیه تبدیل شده است. پس از تغییر نظام سیاسی به نظام پارلمانی، این جمهوری نام خود را به نام رسمی جمهوری مقدونیه در سال ۱۹۹۱ تغییر داد. و پس از آغاز فروپاشی یوگسلاوی خود را یک کشور مستقل معرفی کرد. از لحاظ جغرافیایی، جمهوری سوسیالیستی مقدونیه، با آلبانی از غرب، با یونان از جنوب و با بلغارستان از شرق هم مرز بود. درون یوگسلاوی، با صربستان و کوزوو نیز هم مرز بود. پیش زمینه. اولین کشور مقدونیه ای با نام مقدونیه دموکراتیک فدرالی () در اولین جلسه عمومی مجمع ضد فاشیستی برای آزادی ملی مقدونیه در دوران جنگ جهانی دوم در مقدونیه یوگسلاویایی اعلام استقلال کرد. این مجمع به صورت پنهانی در روز ۲ اوت ۱۹۴۴ در منطقه اشغالی یوگسلاوی به دست بلغارستان برپا شد. این روز به دست مقدونی ها به عنوان روز جمهوری شناخته و برپا داشته می شود و این روز همچنین روز شورش ایلیندن علیه امپراتوری عثمانی در سال ۱۹۰۳ میلادی نیز می باشد. هرچند پس از اینکه بلغارستان با فشار شوروی از منطقه مقدونیه بازنشینی
کرد، یک دولت وابسته به آلمان نازی به نام مقدونیه خودمختار پایه گذاری شد. در اوایل اکتبر همان سال، زیر نظر دولت نوین وابسته به شوروی بلغارستان، ارتش بلغارستان باری دیگر به یوگسلاوی وارد شد تا جلوی نیروهای آلمانی را از عقب نشینی از یونان بگیرد. در مقدونیه بلغارها شانه به شانه همراه با پارتیزان های مقدونی علیه آلمان جنگیدند. واردار مقدونیه در نوامبر ۱۹۴۴ در نام از اشغال آلمانی ها آزاد گشت. با این حال، آلبانیایی های ضدکمونیست همچنان می خواستند در غرب مقدونیه در قدرت بمانند. آن ها تلاش کردند تا از ادغام شدن ناحیه به دست پارتیزان های یوگسلاویایی جلوگیری کنند، مدت کوتاهی پس از اینکه پارتیزان ها اعلام پیروزی کردند. ایدئولوژی این یوگسلاوی نوین پنهان باقی مانده بود. پارتیزان ها از یوگسلاوی یک «فدراسیون دموکراتیک» با شش جمهوری در ذهنشان ساخته بودند. پس از اینکه تیتو به عنوان رئیس جمهور در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۵ پذیرفته شد، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی اعلان شد و قانون اساسی آن در ۱۹۴۶ نوشته شد. به همین خاطر، مقدونیه نامش را به جمهوری خلق مقدونیه تغییر داد و به عنوان یک جمهوری در فدراسیون یوگسلاوی پذیرفته شد. با این وجود، ب
رخی از مردم علیه فدراسیون بودند و خواستار خودمختاری بیشتر از سوی مراجع فدرال شدند و همین منجر به برخی اعدام ها و تبعیدها شد. یکی از قربانیان این اعدام ها، اولین رئیس جمهور جمهوری مقدونیه یعنی متوحیجا آنتونوف-چنتو بود. برای از بین بردن نمادهای بلغاروفیل، کمونیست های یوگسلاویایی یک پروسه سنگین از مقدونی سازی و ملت سازی را آغاز کردند. کسانی که رؤیای یک مقدونیه آزاد و بلغاری داشتند و ضد-یوگسلاوی بودند از مقامشان منع شدند و اکثراً مجازات و زندانی شدند. در بیشتر مواقع آنها به صورت دسته جمعی اعدام می شدند، مانند کریسمس خونین (۱۹۴۵). شمار قربانیان همچنان نامشخص است، اما تحقیقات به دست بلغاری ها نشان می دهد که حدود ۵۰٬۰۰۰ تن کشته، زندانی، تبعید، کار اجباری و شکنجه شدند. زبان مقدونی زبان ملی جمهوری تعیین شد. این جمهوری بر اساس واردار مقدونیه، بخشی از ناحیه مقدونیه پایه گذاری شد. برخی سیاستمداران مقدونی ایدئولوژی مقدونیه متحد را ارائه کردند، که شامل مقدونیه اژه ای و مقدونیه پیرین می شد. این ایدئولوژی تاحدی به دست مقامات یوگسلاوی پذیرفته شده بود. در سال ۱۹۶۳ میلادی، نام جمهوری به جمهوری سوسیالیستی مقدونیه تغییر گشت. قانو
ن اساسی. جمهوری سوسیالیستی مقدونیه، به عنوان یک دولت ملی از مقدونی ها و دیگز اقلیت های نژادی تعریف شده بود. قانون اساسی جمهوری همچنین تعیین سرنوشت و جدایی خواهی را به رسمیت می شناخت. مرزهای جمهوری فقط با تصمیم مجلس تغییر می کرد. ساکنان جمهوری از شهروندی یوگسلاوی و یک شهروندی مقدونی داخلی برای امور تجاری نیز بهره مند بودند. این جمهوری قانون اساسی، نهاد ریاست جمهوری، حکومت، مجلس، زبان رسمی و نشان ملی خود را دارا بود. اقلیت ها. هرچند که مقدونی ها اکثریت مردم بودند و یکی از کشورهای تشکیل دهنده یوگسلاوی بودند، حق و حقوق اقلیت ها در قانون اساسی نیز رعایت می شد. زبان رسمی جمهوری مقدونی بود اما مقدونی های ترک و مقدونی های آلبانیایی حق تحصیل در زبان خود و استفاده آن در رسانه را داشتند. دین. اگرچه حکومت کمونیستی قدرت دین را تضعیف می کرد، آزادی ادیان تاحدی مجاز بود. مقامات به کلیسای ارتدکس مقدونیه نیز اجازه فعالیت دادند. در سال ۱۹۷۲ ساخت و ساز بزرگترین کلیسای ارتدکس یعنی کلیسای سنت کلمنت از اوهرید آغاز گشت. مسلمانان، کاتولیک ها، پروتستان ها و دیگر جوامع مذهبی نیز می توانند سازمان های خود و عبادتگاه ها را حفظ کنند. جغراف
ی. جمهوری سوسیالیستی مقدونیه از لحاظ اندازه و جمعیت چهارمین کشور درون یوگسلاوی بود. درون یوگسلاوی، از شمال با جمهوری سوسیالیستی صربستان و از شمال غرب با استان سوسیالیستی خودمختار کوزوو و با یونان از جنوب و از شرق با جمهوری خلق بلغارستان و از غرب با جمهوری سوسیالیستی خلق آلبانی هم مرز بود.
جمهوری سوسیالیستی مونته نگرو (به صربی کرواتی: Socijalistička Republika Crna Gora, Socialist Republika Black Гора)، یکی از جمهوری های سوسیالیستی تشکیل دهندهٔ جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این جمهوری، امروزه به کشور مستقل مونته نگرو تبدیل شده است.
جمهوری سوسیالیستی اسلوونی، یکی از جمهوری های سوسیالیستی تشکیل دهندهٔ جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این جمهوری، امروزه به کشور مستقل اسلوونی تبدیل شده است.