Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تند، به استثنای هلیکوپترها، بالن ها و هواپیماهای جنگی جمع آوری می کند. این دفتر، تنها سقوط هایی را در نظر می گیرد که در آن هواپیما چنان آسیب دیده است که از خدمت خارج می شود، که باعث کاهش بیشتر آمار حوادث و تلفات در مقایسه با برخی داده های دیگر می شود. مجموع تلفات ناشی از سوانح هوایی از سال ۱۹۷۰ تاکنون ۸۳۷۷۲ نفر بوده است. تعداد کل حوادث نیز ۱۱۱۶۴ مورد است. بر پایهٔ گزارش این دفتر، سال های اخیر به طور قابل توجهی برای هوانوردی ایمن تر بوده است. بر پایهٔ آمارها، کمتر از ۱۷۰ حادثه در هر سال بین سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۷، رخ داده است در مقایسه با ۲۲۶ مورد در سال ۱۹۹۸. سال ۲۰۱۴ شامل ناپدید شدن پرواز ۳۷۰ هواپیمایی مالزی بر فراز اقیانوس هند و سرنگونی پرواز شمارهٔ ۱۷ هواپیمایی مالزی به عنوان بخشی از جنگ در دونباس بود. تعداد کل تلفات سوانح هوایی در سال ۲۰۱۴، ۸۶۹ نفر بیشتر از سال ۲۰۱۳ بوده است.
بازی های آسیایی ۱۹۹۴ ، که با عناوین آسیاد XII و دوازدهمین دوره بازی های آسیایی هم شناخته می شود، از ۲ تا ۱۶ اکتبر ۱۹۹۴ در شهر هیروشیما، ژاپن برگزار شد. شعار اصلی این دوره از بازی های آسیایی گسترش صلح و یگانگی بین ملل آسیایی بود و این شعار توسط کشور میزبان انتخاب و مورد تأکید قرار گرفت، زیرا این مسابقات در محل وقوع نخستین بمباران اتمی جهان در ۴۹ سال پیش برگزار می شد. در این دوره عراق به علت درگیری در جنگ خلیج فارس از حضور در رقابت ها منع شد. در این دوره، کشورهای قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان که کشورهای تازه استقلال یافتهٔ از اتحاد جماهیر شوروی بودند، نخستین حضور خود را تجربه کردند. این مسابقات با حضور ۶٬۸۲۸ ورزشکار از ۴۲ کشور آسیا در ۳۴ رشته ورزشی انجام شده است. رسوایی دوپینگ. آزمایش دوپینگ ۱۱ ورزشکار چینی در بازی های آسیایی ۱۹۹۴ به دلیل مصرف ماده ممنوعه استروئید آنابولیک، مثبت اعلام شد. کمتر از یک ماه پیش از بازی های آسیایی، مسابقات جهانی ورزش های آبی در رم برگزار شده بود که در آن جا شناگران زن چین توانسته بودند ۱۲ عنوان قهرمانی از ۱۶ ماده برگزار شده را به دست بیاورند، اما در بازی های آ
سیایی دوازدهم آزمایش دوپینگ ۲ شناگر چینی از ۹ قهرمان این کشور در مسابقات جهانی رم، مثبت اعلام شد. انتخاب شهر میزبان. در سال ۱۹۸۳، دو شهر آسیا علاقه خود را برای میزبانی بازی های آسیایی ۱۹۹۰ نشان دادند، یکی پکن، چین و دیگری هیروشیما، ژاپن. جلسه شورای المپیک آسیا در سال ۱۹۸۳ برگزار شد. در آن نشست نام این دو شهر به عنوان نامزدهای کسب میزبانی بازی های آسیایی ۱۹۹۰ مطرح شد. این جلسه سال بعد در سئول، برای ارزیابی میزان آمادگی این شهر برای میزبانی بازی های آسیایی آینده و همچنین میزبانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ تکرار شد. در این نشست، در طی یک رای گیری، پکن مجوز میزبانی بازی های ۱۹۹۰ را به دست آورد، این در حالی بود که هیروشیما با ارائه یک برنامه عالی و از نظر فنی در سطح بالا، به عنوان میزبان بازی های آسیایی ۱۹۹۴ انتخاب شد. برای پیروزی در این رقابت، باید حداقل ۳۴ رای کسب می شد. نشان بازی ها. نماد بازی ها تصویری مفهومی از کبوتر، که نمادی از صلح است شبیه حرف "H" است همان طور که در نام شهر میزبان هیروشیما وجود دارد و نشان دهنده میل هیروشیما برای صلح است. در این نماد کلمهٔ OCA، به عنوان نشان بازی های آسیایی به صورت یک و
رزشکار در حال حرکت به نمایش درآمده است. عروسک بازی ها. عروسک رسمی آسیاد XII یک جفت کبوتر سفید بود. پوپو و کوکو که به ترتیب کبوتر نر و ماده بودند، نشانگر صلح و یگانگی بودند - شعار اصلی این دوره از بازی های آسیایی. این عروسک ها توسط هنرمند مشهور مانگا و طراح شخصیت ژاپنی به نام ساموسو ماتسوشیتا طراحی شده اند. کشوهای شرکت کننده. کمیته های ملی المپیک حاضر در این دوره به ترتیب حروف الفبا و کد رسمی آن ها در IOC در سال ۱۹۹۴ میلادی مشخص شده است. جدول مدال ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
بتن مسلح با الیاف فولادی به منظور بهبود بخشیدن به خواص بتن، کاربرد وسیعی را در سازه های بتنی و بتن مسلح پیدا کرده است. دلیل این کاربرد گسترده مزایای بیشمار فنی و اقتصادی در استفاده از الیاف فولادی در جسم بتن می باشد. با توجه به این مزایای مهم در خواص بتن، تولید و کاربرد الیاف فولادی در کشورهای صنعتی جهان از طیف وسیعی برخوردار شده است، به طوری که در حال حاضر انواع الیاف فولادی با مشخصات فنی و کاربری های گوناگون به طور صنعتی تولید انبوه می گردد. بتن مسلح با الیاف فولادی شامل یک کالبد بتنی مرکب از سیمان، مصالح سنگی، آب و همچنین درصدی از الیاف فولادی کوتاه می باشد که به طور درهم و کاملاً اتفاقی و در جهات مختلف در مخلوط پراکنده شده که وجود الیاف فولادی مشخصات بتن را نسبت به حالت خالص بهبود می بخشد. خواص بتن مسلح به الیاف فولادی. به طور کلی وجود الیاف فولادی در جسم بتن باعث افزایش مقاومت بتن می شود. مقاومت خمشی. خاصیت مهم آن مقاومت خمشی زیاد و مقاومت در مقابل ترک خوردگی است که این خاصیت راه حل مناسبی برای کاهش خاصیت تردی و شکنندگی بتن خالص است. مقاومت برشی. الیاف فولادی علاوه بر اینکه مقاومت برشی بتن را افزایش می د
هد، تیرهای بتن آرمه را در مقابل گسیختگی ناگهانی در ناحیه کششی تقویت می کند. این مزیت عمده الیاف فولادی در افزایش مقاومت برشی بتن است که باعث می شود از کاربرد خاموت به عنوان آرماتور برشی صرفنظر گردد. در نتیجه در اجرای این گونه تیرها بعلت افزایش مقاومت برشی، تیرهای بتن مسلح را طراحی کنیم. . مقاومت پیچشی. در رابطه با مقاومت پیچشی آن تحقیقات خاصی صورت نگرفته است. در یک مورد خاص بررسی هایی که توسط شرکت Bekaert در بلژیک انجام یافته، مقاومت پیچشی آن را ۱٫۵ تا ۲ برابر بتن خالص ذکر کرده است. . مقاومت ترک خوردگی. در آزمایش های خمشی، کششی و ... به طور استاتیکی ملاحظه می شود که الیاف نه تنها بر روی مقاومت بتن خالص تأثیر بسیار مثبتی دارد بلکه به عنوان یک عامل بازدارنده ترک نیز عمل می کند. بدین معنی که با شروع ترک خوردگی، الیاف نقش خود را در دوختن ترک و محدود کردن اندازه ترک بازی کرده و از ادامه ترک خوردگی حتی با ادامه بارگذاری جلوگیری به عمل می آورد. این درحالیست که در تیرهای بتن خالص با حداکثر ۱٫۰ میلی متر تغییر شکل در وسط دهنه، نه تنها تیر دو تکه نمی شود، بلکه ترک از نصف ارتفاع تیر به بالا حرکت نکرده و با باز شدن ترک، ا
لیاف این فاصله را به طرفین محل گسیختگی ارتباط داده و از فروریختن تیر جلوگیری می کند. مقاومت الیاف در قبال ترک در نمونه های کششی نیز شایان توجه است. بدین معنی که در کشش نیز بعد از ترک نخستین در کل مقطع که مربوط به بتن است، الیافها، دو طرف محل ترک را یکدیگر ارتباط داده و از گسترش و زیادشدن عرض ترک ممانعت به عمل می آورند. کیفیت ترک خوردگی در آزمایش شکافتگی نمونه استوانه ای آن نیز جالب است. بعد از بار نهایی، نمونه بتن خالص از وسط و در امتداد قطر کاملاً گسیخته و دو تکه می شود در حالی که در نمونه بتن الیافی بدون آنکه نمونه از همدیگر جدا شود، آنقدر تغییر شکل می دهد که سطح مقطع دایره ای نمونه به سطح مقطع بیضوی تبدیل می شود. خزش. در مورد خزش، نتایج حاصل از یکسری از آزمایش های مشخص کرده است که الیاف فولادی نوع سیمی تأثیر چندانی در میزان خزش ملات با سیمان پرتلند وجود ندارد. پوسیدگی و زنگ زدگی الیاف فولادی. اثر خورندگی و پوسیدگی آب شور روی ملات سیمانی (سیمان پرتلند) مسلح به ۲ درصد حجمی الیاف فولادی ناچیز بوده است، به طوری که بعد از ۹۰ روز قرار گرفتن در داخل و خارج آب نمک اشباع شده، هیچ تغییری در مقاومت خمشی بتن الیافی مش
اهده نگردید. آزمایش های درازمدت در مورد دوام و پایداری بتن الیافی در آزمایشگاه های Battele، کلمباس ایالت لوهایو آمریکا، خورندگی خیلی کمی را در الیاف نشان می دهد، به طوری که بعد از ۷ سال تماس بتن الیافی با نمک های ضد یخ هیچ اثر منفی در مقاومت خمشی وجود نداشته است. اما درصد زیاد کلراید محلول، باعث خوردگی الیاف در داخل یا نزدیک سطوح تماس شده بود. نتایج حاصل از یکسری از تحقیقات نشان می دهد، که قرار گرفتن ملات الیا فدار درمعرض فرسایش جوی و در یک محیط صنعتی به مدت ۱۰ سال در مقاومت ملات هیچ اثر منفی نداشته است. با توجه به این نتایج چنین استنباط می شود که خوردگی و پوسیدگی الیاف فقط به آن قسمت از الیاف محدود می شود که در سطوح خارجی قرار دارند و الیاف بتن هیچ نوع پوسیدگی را نشان نمی دهد. در تحقیقات دیگری که بر روی بتن الیافی در مورد تأثیر پوسیدگی الیاف انجام یافته است، نشان می دهد که بعد از ۵ سال تماس بتن الیافی با نمک های ضد یخ، تغییر ناچیزی در مقاومت خمشی بتن الیافی نسبت به مقاومت قبل از تماس با نمک های ضد یخ (مقاومت ۲۸ روزه) وجود داشته است. بررسی سطوح گسیختگی تیرهای بتن الیافی بلافاصله بعد از تعیین مقاومت خمشی نشان
داده است که خوردگی الیاف فولادی فقط به ۴ میلی متر عمق بتن در سطح خارجی (ناحیه پوشش) محدود می شود و در بخش داخلی مقطع نیز هیچگونه خوردگی و زنگ زدگی در رشته های الیاف قابل مشاهده نیست. . قابلیت هدایت حرارتی. آزمایش ها نشان می دهد که قابلیت هدایت حرارتی ملات با الیاف فولادی با ۴۰ تا ۱۲۰ کیلوگرم در متر مکعب در فشار اتمسفر، با افزایش مقدار الیاف، افزایش کمی را نشان می دهد. الیاف فولادی در بتن، علاوه بر افزایش قابلیت هدایت گرمایی، بهبود قابل توجهی را در مقاومت بتن در تغییرات ناگهانی و زیاد درجه حرارت به وجود می آورد. مقاومت سایشی. نتایج بررسی مقاومت سایشی بتن الیافی توسط انجمن فولاد ایالت متحده نشان می دهد که عمق سائیده شده بتن الیافی با شن نخودی و الیاف در مقایسه با عمق سائیده شده دال های ساخته شده از بتن خالص با شن درشت دانه ۲۷۰ درصد کمتر است. آزمایش هایی که اخیراً توسط گروهی از مهندسین انجام یافته پیشنهاد می کند که مقاومت سایشی بتن الیافی در معرض سایش رسوبات آب در سازه های هیدرولیکی تفاوت چندانی با بتن خالص ندارد. این آزمایش ها همچنین نشان می دهد که وقتی فرسایش در نتیجه سایش تدریجی بتن به علت حرکت غلطکی ذرات و م
واد ریزدانه با سرعت کم از روی سطح بتن است، میزان فرسایش به کیفیت مصالح سنگی و سختی سطح بتن بستگی خواهد داشت و در این حالت الیاف تأثیر چندانی ندارند. در واقع اگر کاربرد الیاف با یک نسبت آب به سیمان زیادتر و با حجم زیاد خمیر سیمان همراه باشد، افزایش کمی در مقدار فرسایش می تواند به وجود آید. اما وقتی فرسایش در نتیجه خلاء زایی یا سایش ناشی از سرعت زیاد جریان آب و ضربه اجسام و مواد شناور بزرگ جریان آب باشد، بتن الیافی مقاومت فرسایشی قابل توجهی را نشان می دهد. مقاومت اصطکاکی و لغزشی. در یکسری از نمونه های دالی شکل آزمایشگاهی مقاومت اصطکاکی استاتیکی، لغزشی و غلطکی بتن الیافی و بتن خالص تحت شرایط یکسانی به طور مقایسه ای تحت آزمایش لغزشی قرار گرفته که حداکثر قطر مصالح سنگی بتن الیافی در این آزمایش ها ۹٫۵ میلی متر بوده است. نتایج حاصل از این آزمایش ها نشان می دهد که برای سطوح بتن خشک، ضریب اصطکاک استاتیکی (سکون) قبل از سایش یا تخریب سطح، مستقل از وجود الیاف بوده، اما مقاومت لغزشی و غلطکی سطوح الیاف دار نسبت به سطوح بتن خالص در شرایط خشک، مرطوب و یخبندان با فرسایشی یکسان ۱۵ درصد بیشتر بوده است. طاقت بتن الیافی. مهمترین
اثر مثبتی که با افزودن الیاف فولادی در بتن به وجود می آید، انعطاف پذیری جسم بتن و قابلیت بیشتر در جذب انرژی است. این خاصیت که به عنوان طاقت بتن الیافی تعریفمی شود، بارزترین مشخصه و وجه تمایز بتن الیافی با بتن خالص است. نحوه ساخت الیاف فولادی. الیاف فولادی دارای شکل و قطرهای متفاوتی بوده و نحوه ساختمان ها نیز متفاوت می باشد. الیاف فولادی که در حال حاضر در بازارهای جهانی موجود می باشند، عمدتاً بر اساس چهار روش زیر تولید می شود: کاربردهای بتن مسلح به الیاف فولادی. مواردیکه می توان بتن الیافی را به تنهایی بکار گرفته، عبارتند از: کاربرد الیاف فولادی در بتن پرتابی. بتن پرتابی یا بتن پاشی با الیاف فولادی، روشی است که در این روش، خمیر بتن و الیاف فولادی توسط پمپ با سرعت و فشار زیاد به سطوح مورد نظر پاشیده می شود. روش کاربرد معمولاً بدین نحو است که خمیر بتن از یک مجرا و الیاف فولادی با درصد مشخصی از مجرای دیگر، با سرعت زیادی خارج وبطور هم زمان و لایه به لایه بر روی سطح مورد نظر پاشیده شده و در نتیجه در سطح کار پوشیده از بتن مسلح و الیاف فولادی می شود. البته گاهی خمیر بتن همراه با الیاف فولادی نیز می تواند از یک مجرا پ
وشیده شود. با استفاده از الیاف فولادی در روش بتن پرتابی می توان از آرماتورگذاری شبکه ای در محل های مشکل (نظیر شیب های تند، دیواره های سنگریزه ای، دیواره های تونل ها و ...) خودداری کرد چراکه آرماتورگذاری در چنین مناطقی نه تنها خطرناک است، بلکه بعلت ناهمواربودن سطوح این گونه محل ها و سختی کار، آرماتوربندی کار پرهزینه و گرانی می باشد. به طور کلی «روش بتن پرتابی با الیاف فولادی» را می توان در عملیات زیر بکار گرفت:
بازی های آسیایی ۱۹۹۸ که با عناوین سیزدهمین دوره بازی های آسیایی و آسیاد XIII هم شناخته می شود یک رویداد چندورزشی آسیایی می باشد که از ۶ تا ۲۰ دسامبر ۱۹۹۸ در شهر بانکوک، تایلند برگزار شده است. در این دوره ۶٬۵۵۴ ورزشکار از ۴۱ کشور آسیا در ۳۶ رشته ورزشی حضور داشتند. مسابقات رشته ورزشی فوتبال در تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۹۸ و یک هفته زودتر از مراسم افتتاحیهٔ بازی ها آغاز شد. بانکوک در ۲۶ سپتامبر سال ۱۹۹۰ با برتری بر شهرهای تایپه، چین تایپه و جاکارتا، اندونزی در رقابت برای کسب میزبانی بازی ها، مجوز میزبانی بازی های سال ۱۹۹۸ را به دست آورد. بدین ترتیب بانکوک به نخستین شهری تبدیل شد که چهار بار میزبان بازی های آسیایی شده است، پیش از این بازی های آسیایی در سال های ۱۹۶۶، ۱۹۷۰ و ۱۹۷۸ در بانکوک به انجام رسیده بود. این رویداد توسط بومیپول آدولیاده، پادشاه تایلند در ورزشگاه راجامانگالا افتتاح شد. در پایان، چین در جدول رده بندی مدال ها پیشتاز شد و پس از آن کره جنوبی، ژاپن و تایلند میزبان قرار گرفتند. تایلند با کسب ۲۴ مدال طلا رکورد جدیدی را برای خود به ثبت رساند. علاوه بر این کوجی ایتو ورزشکار ژاپنی در رشتهٔ دو و میدانی به عنوان ب
ا ارزش ترین ورزشکار (MVP) بازی ها اعلام شد. در مجموع این دوره از بازی ها با توجه به افزایش سطح کمی و کیفی رقابت بین کشورهای آسیایی، موفقیت آمیز به نظر می رسید. همچنین برگزاری این نسخه از مسابقات آسیاد یک موفقیت بزرگ برای تایلند در امر توسعه ورزش در عصر مدرن محسوب می کنند. انتخاب شهر میزبان. سه شهر تایپه (چین تایپه)، جاکارتا (اندونزی) و بانکوک (تایلند) در سال ۱۹۸۹ پیشنهاد میزبانی خود را به طور رسمی به شورای المپیک آسیا ابلاغ کردند. فرایند رأی گیری برای انتخاب میزبان در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۰ در هتل پالاس چین در پکن، چین و در جریان نهمین دوره مجمع عمومی شورای المپیک آسیا (OCA) برگزار شد. هر ۳۷ عضو این شورا در این فرایند آراء مخفی خود را به صندوق انداختند. سپس با شمارش آراء اعلام شد که بانکوک توانست حق میزبانی را به دست بیاورد. اگرچه جزئیات نتایج رأی ها منتشر نشد، اما مشخص شد که بانکوک با نتیجهٔ ۲۰-۱۰-۷ پیروز شده است. پس از این انتخاب، بانکوک نخستین شهری شد که میزبانی چهار بارهٔ بازی های آسیایی را برعهده گرفته است. پیش از این، پایتخت تایلند میزبانی بازی های آسیایی ۱۹۶۶، ۱۹۷۰ و ۱۹۷۸ را بدون رقابت و فرایند رأی گیری
برای انتخاب میزبان به دست آورده بود و این برای نخستین بار بود که با دیگر نامزدها بر سر کسب میزبانی رقابت می کرد. شهر میزبان برای انتخاب شدن به عنوان میزبان باید ۱۹ رأی کسب می کرد. فرایند توسعه و آماده سازی. هزینه ها. براساس گزارش خبرگزاری یونایتدپرس اینترنشنال، فرایند آماده سازی برای برگزاری این بازی ها از جمله ساخت و نوسازی سه ورزشگاه اصلی و دهکدهٔ ورزشکاران، حدود ۶ میلیارد بات تایلند (۱۶۷ میلیون دلار) هزینه در پی داشته است. مکان ها. هوآ مارک موآنگ تونگ تای دانشگاه تاماسات (مرکز رانگسیت) سایر مکان ها بانکوک و فرا ناخون سی آیوتتایا چیانگ مای چونبوری ناکون نایوک ناکون راتچاسیما ناکون ساوان پاتوم تانی سارابوری سیساکت سونگکلا سوپان بوری سورات تانی ترانگ نشان بازی ها. نشان رسمی سیزدهمین دورهٔ بازی های آسیایی، نمایندهٔ آسیا به صورت عام و تایلند، به صورت خاص است. این نماد براساس حرف انگلیسی A طراحی شده است که حرف اول کلمهٔ آسیا (Asia) و کلمهٔ ورزشکار (Athele) است. در این نشان از سازهٔ ماها استوپا یا بنای پاگودا که به طور خاص نشان دهندهٔ تایلند می باشند استفاده شده است. سازهٔ ماها استوپا نشانهٔ دانش، هوش و شجاعت اج
داد تایلندی ها است که نفرات دوم هیچ وقت به آن ها دست پیدا نمی کنند. بالای این نشان هم از لوگوی شورای المپیک آسیا (OCA) استفاده شده است. عروسک بازی ها. عروسک رسمی سیزدهمین دورهٔ بازی های آسیایی فیلی به نام چای-یو (کلمهٔ تایلندی به معنی لذت، خوشحالی، موفقیت، وحدت و خوشبختی) است. این کلمه توسط گروهی از مردم فریاد زده می شود تا وحدت و همبستگی خود را با فریاد آن نشان دهند. در تایلند، فیل حیوانی متمایز و دارای اهمیت است که نسل های زیادی از آن در کنار مردم این کشور زندگی کرده اند. این حیوان در جهان هم به دلیل قوت و صلابت اش همواره مورد تحسین و ستایش مردمان قرار گرفته است. مراسم افتتاحیه. مراسم افتتاحیه بازی های آسیایی ۱۹۹۸ رأس ساعت ۱۷:۰۰ روز ششم دسامبر به وقت محلی آغاز شد. مهمانانی مانند بومیپول آدولیاده، پادشاه تایلند؛ خوان آنتونیو سامارانش، رئیس کمیته بین المللی المپیک؛ و شیخ أحمد فهد الأحمد الصباح، رئیس OCA؛ به عنوان مهمان در این مراسم حاضر بودند. کشورهای شرکت کننده، به ترتیب نام کشورشان که براساس حروف الفبای تایلندی بود، به ورزشگاه وارد شدند. ورزش ها. غیررسمی جدول مدال ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
نبرد تیگراناکرت نبردی بود که در اواخر ۶۹ (پیش از میلاد) و اوایل ۶۸ پیش از میلاد بین تیگران بزرگ پادشاه ارمنستان از دودمان آرتاشسی و لوکولوس کنسول روم در نزدیکی شهر تیگراناکرت به وقوع پیوست. پیش زمینه. تیگران دوم در مناقشه بزرگ بین جمهوری روم و مهرداد ششم، که به طور مستقیم ربطی هم به او نداشت تا به آن زمان بی طرف مانده بود. وقتی مهرداد به ارمنستان پناهنده شد تیگران مشغول تصرف فلسطین بود. لوکولوس که دلش می خواست به هر قیمتی شده بر مهرداد دست بیابد تا وی را به عنوان یکی از مظاهر پیروزی خود عرضه کند؛ سفیر خود به نام «آپیوس کلودیوس» را به نزد تیگران فرستاد و از او خواست تا مهرداد را به وی تسلیم کند. تیگران سفیران رومی را در شهر ثروتمند انطاکیه پایتخت امپراتوری سابق سلوکیان به حضور پذیرفت، تیگران حاضر نشد اصول و مقررات مهمان نوازی را زیر پا بگذارد و به سفیران رومی پاسخ داد که برایش مقدور نیست مهرداد را به آنان تسلیم کند. در عین حال علاقه مند است با دولت رم در صلح بسر ببرد و منافع رم با منافع ارمنستان بزرگ هیچگونه تعارضی ندارد، زیرا او هیچگونه نظر طمعی نه به آسیای کوچک دارد و نه به کشور پنتوس. دیگر از آن لحظه به بعد
، جنگ بین ارمنستان و روم گریزناپذیر می نمود و شاید هم یکی از مقدرات تاریخ بود. جنگ با ارمنستان که سنای روم به انگیزه آداب و سنن و نظرات آینده نگری خود در برافروختن آن تردید نشان می داد لوکولوس بشخصه در محل تصمیم به شروع آن گرفت، و با این عمل خود یکی از قوانین اساسی رم که تنها به سنای روم اختیار اخذ تصمیم در امور مهم سیاست خارجی و مسایل جنگی و سوق الجیشی را داده بود نقص کرد. نخستین نبرد لوکولوس با ارمنستان سال ۶۹ (پیش از میلاد). لوکولوس همینکه جواب تیگران را دریافت کرد از پیش خود شروع به تدارک مقدمات حمله به ارمنستان کرد، تدارکی که به همه فعالیت در تسریع آن در تمام زمستان ۶۹ بطول انجامید. لوکولوس در آسیای صغیر به همراه خود پنج لژیونر داشت که قاعده هر لژیون از ۶۰۰۰ نفر ترکیب می شود، لیکن تعداد نفرات آن بر اثر جنگ پونتوس تقلیل یافته بود، به اضافه سواره نظامی در حدود ۳۰۰۰ نفر (که بیشترشان از سواران تراکیه و گالاسی بودند) با چند دسته کمکی. یک لژیون را در پونتوس برای خاتمه دادن به کار تأمین نظم و آرامش باقی گذاشت و با بقیه، در بهار سال ۶۹ پیش از میلاد به طرف شهر «ملیتن» (ملاطیه) حرکت کرد. رود فرات مرز ارمنستان بود،
در پشت فرات رشته کوه توروس سد دشوارگذاری بود. لوکولوس از فرات عبور کرد و از کوه های توروس پیش از اینکه ارمنی ها در گردنه های آن موضع بگیرند گذشت، به منطقه «ارغانه» و سپس به دشت دجله (منطقه فعلی دیاربکر) رسید و شهر تیگراناکرت پایتخت تیگران را محاصره کرد. لوکولوس با حرکتی سریع در حدود روزانه بیست و پنج کیلومتر پیشروی کرد، و این سرعتی بود که با توجه به گسترش نقل و انتقالات در آن دوران ادامه غافلگیری را تضمین می کرد. تیگران ابتدا نیرویی به تعداد ۳۰۰۰ سوار به فرماندهی یکی از سرداران خود به نام «میتروبارزان» [mithrobarzane] برای مقابله با سپاهیان رومی فرستاد، لیکن لوکولوس که با پیشقراولانش پیشروی می کرد توانست از ضربه حریف جلوگیری کند و سواران میتروبارزان مغلوب سواران رومی به فرماندهی «سکستیلیوس» [Legatus Sextilius] شدند. با شنیدن این خبر تیگران پایتخت خود تیگراناکرت را رها کرد و دفاع از آن را به سردارش «مانسه ئوس» [Mancaeus] سپرد تا خود از طریق دره فعلی «شوه-سو» [chuh-su] در ارمنستان به موش برود و در آنجا نیروهای کشورش را برای نجات پایتخت تجهیز کند. نیروهای عرب زبان را به کمک طلبید و آنان به فرماندهی نایب السلطنه
ارمنستان در سوریه موسوم به «ماگاداتس» [magadates] به سمت ارمنستان براه افتادند. لیکن لوکولوس به وسیله معاون خود سکستیلیوس راه بر آن نیروی عربی که از سوریه می آمدند گرفت، و آنان در حوالی امیدا بی آنکه بتوانند به عمده قوای ارمنی تیگران ملحق شوند تار و مار شدند. تیگران خزائنش را در پایتختش بجا گذاشته بود. لوکولوس شهر را محاصره کرد و محلات بیرون از محوطه اصلی شهر را به تصرف درآورد. کاخ سلطنتی در آن حومه ولی از ساکنان آن و از خزائن خالی شده بود. لوکولوس نتوانست قسمت اصلی پایتخت و قلعه آن را تسخیر کند زیرا با دیوارهای بلندی حمایت می شدند و مدافعان نیز شجاعانه مقاومت می کردند. لوکولوس فکر کرد که بهترین وسیله برای مغلوب کردن تیگران آن نیست که در فلات مرتفع ارمنستان برود بلکه در این است که به محاصره پایتخت ادامه بدهد. با این کار تیگران بی شک به مقابله اش می آمد تا مجبورش کند که از محاصره پایتخت دست بردارد، به این امید که شهر زیبایی را که خود بنا نهاده بود و آن همه به آن دلبستگی داشت نجات بدهد. این استدلال غلط از آب درآمد، تیگران که در دشت موش مستقر شده بود در آنجا نیروهای خودش را تجهیز می کرد و به سازمان دادن به لشکر
ی مشغول بود که تصمیم داشت با آن رومیان را شکست بدهد و پایتخت را آزاد سازد. در عین حال تلاش هم کرد تا خزائنش را که در تیگراناکرت بجا گذاشته بود به جای امنی منتقل کند. این بود که ۶۰۰۰ سوار مأمور حمله به محاصره کنندگان پایتخت کرد. در گیرودار این برخورد قسمتی از سواره نظام ارمنی موفق شدند خود را به شهر برسانند، مردم و قسمتی از خزائن تیگران را به موش بازآوردند، ولی قسمت بزرگ سواران یا نابود شدند یا به اسارت رومیان درآمدند. محاصره پایتخت ادامه پیدا کرد، پادگان ارمنی شهر با سرسختی از خود دفاع کرد. مدافعان سلاح تازه ای برای مقابله با ماشینهای محاصره و خراب کردن آن ها بکار گرفتند و آن نفت سوزان بود، و رومیان که با این ماده بهیچوجه آشنایی نداشتند برای مقابله با آن با مشکلات زیادی مواجه بودند. نبرد تیگراناکرت ۶ اکتبر ۶۹. تیگران لشکریان خود را در شهر موش گردآوری کرد. از موش به طرف تیگراناکرت به راه افتاد، از کوه های توروس گذشت و دویست کیلومتر فاصله بین آن دو شهر را در ده روز طی کرد. به نقل از تعدادی از نویسندگان تاریخ تعداد لشکریان تیگران را به ۴۰۰۰۰ نفر برآورد کرده است، و لشکریان رومی ۲۰۰۰۰ نفر بودند. وقتی سپاهیان ارمنی
از سوی کوه های توروس درآمد چند تن از سرداران رومی به لوکولوس توصیه کردند که دست از محاصره تیگراناکرت بردارد و به مقابله با دشمن بشتابد. لوکولوس این پیشنهاد را رد کرد و ۶۰۰۰ نفر از سپاهیانش را به دیدبانی برای محاصره شهر باقی گذاشت. خود با بقیه سپاه (۱۰۰۰۰ نفر از لژیونهای پیاده و ۴۰۰۰ نفر سوار) روی به سوی لشکر ارمنیان آورد. ارتش ارمنیان در آن سوی ساحل «باتمان سو» (رودخانه ای در ترکیه امروزی) اردو زده بود. مهرداد یکی از بهترین سرداران خود به نام «تاکسیلس» [taxiles] را برای تیگران فرستاده بود. تاکسیلس که به قدرت سازماندهی و انضباط رومیان در یک جنگ مرتب و حساب شده وارد بود به تیگران توصیه کرد که او وارد جنگ نشود بلکه سواره نظام سبک خود را برای بستوه آوردن رومیان و قطع ارتباط آذوقه و مهمات رسانی آنان بکار بگیرد و گرسنه شان کند. این شیوه بعدها تاکتیک کلاسیک و مؤثر سپاهیان اشکانی شده است. ولی تیگران بی اعتنا بود، وقتی متوجه کمی عده سربازان رومی نسبت به سپاهیان خودش شد به انگیزه خودبینی این حرف از دهانش درآمد: چون زمین آن سوی رودخانه رو به روی اردوگاه تیگران خیلی شیب داشت لوکولوس با سپاهیانش در امتداد رودخانه پایین آ
مد تا درجایی قرار بگیرد که زمین آن مسطح تر باشد. تیگران وقتی این حرکت را دید فکر کرد که لوکولوس به سبب کمتر بودن عده نفراتش دارد عقب می نشیند، لذا روی به تاکسیلس کرد و به او گفت: و در واقع همینکه لشکریان رومی در پایین تر به جای مناسبی رسیدند از رودخانه عبور کردند. لشکر ارمنیان روبروی رودخانه موضع گرفته بود. بر قلب سپاه، تیگران فرماندهی می کرد. جناح راست لشکر زیر فرمان پادشاه آتورپاتکان و جناح چپ زیر فرمان پادشاه آدیابن، که هر دو از دست نشاندگان تیگران بودند، قرار داشت؛ و بالاخره تیگران نیروی ضربتی خود یعنی همان سواره نظام زره پوش مشهور ارمنی را در انتهای جناح راست گذاشته بود. این کار اشتباه بسیار بزرگی بود، چون قراردادن این دسته کم تحرک در یکی از پهلوهای بیرونی به منزله مواجه نمودن آن با خطری بزرگ بود. لوکولوس آنان را از پهلو با سواره نظام مخصوص خود و از عقب با دو نیرو از لژیونهای پیاده اش مورد حمله قرار داد. آن سواره نظام زره پوش سنگین برای حمله خلق شده بود نه برای دفاع. به قصد اینکه باز بشود و فضایی برای تحرک پیدا کند به تنها سمتی که از دشمن آزاد بود یعنی به سمت چپ که سپاهیان تیگران بودند به تکان و حرکت درآ
مد و با همین حرکتش در سپاه تیگران ایجاد بی نظمی و بهم خوردگی کرد، همین نبردی بود که با شکستی فاجعه بار برای تیگران به پایان رسید.نتیجه این نبرد آن شد که در مدتی کوتاه پس از آن شهر تیگراناکرت سقوط کرد. دومین نبرد لوکولوس با ارمنستان در سال ۶۸ پیش از میلاد. محتمل است که در آن هنگام هنوز تیگران می توانست با تسلیم مهرداد به سردار رومی و با چشم پوشی از همه متصرفاتش در جنوب رشته کوه توروس صلح را بدست بیاورد، ولی ترجیح داد به نبرد ادامه دهد. زمستان ۶۸–۶۹ را به تدارک وسایل لازم برای ادامه جنگ در همه زمینه ها گذرانید، و چون مهرداد در این راه بسیار به او کمک کرد در همه زمینه ها نتایج قابل ملاحظه ای بدست آورد. در زمینه سیاسی کوشید تا اشکانیان را با خود همراه سازد و اگر موفق به جلب فعال آنان نشد لااقل توانست از بی طرفی آنان اطمینان حاصل کند؛ و همین خود کامیابی بسیار بزرگ و مهمی بود چون ارمنستان مجبور نخواهد بود در دو جبهه بجنگد. دسته های متعددی سرباز گرفتند و به آنان تعلیمات و سازمان دادند، بطوری که ارتش ارمنستان به استثنای عده ای از سربازان موظف قفقازی (تیراندازان ایبری) تبدیل به یک ارتش ملی شده بود. همچنین شروع به ساخت
ن انواع و اقسام مصالح لازم برای جنگ (اسلحه و مهمات) کردند. مقادیر زیادی هم آذوقه و خواربار گرد آوردند و آن ها را در بعضی نقاط سوق الجیشی انبار کردند، تا در طول جنگ مجبور به حمل و نقل های مفصل که در سرزمینی کوهستانی مانند ارمنستان همواره به کندی و به زحمت صورت می گرفت، نشوند. بدین گونه ارمنیان موفق شدند لشکری به تعداد ۵۰۰۰۰ نفر جمع کنند که بر این عده باید ۲۰۰۰۰ نفر سوار نظام نیز افزود. اکهارت می نویسد: لوکولوس زمستان را با ارتش خود در کوه توروس و در حوالی شهر تیگراناکرت گذرانید، نقشه او این بود که در سال ۶۸ کار ارمنستان را یکسره کند، بدین ترتیب که در بهار از کوه توروس بگذرد به دشت موش برود و در آنجا با تیگران بجنگد. از تیگراناکرت به دشت موش دو راه وجود داشت، راه اول از ساسون می رفت و راه دوم از شهرهای فعلی سیرت (سعرد) و استان بتلیس، لوکولوس تصمیم گرفت که راه اول را در پیش بگیرد به دو دلیل:یک:کوتاهتر بود دوم:کمتر از قسمت های بلند کوهستانی می گذشت، و بالاخره در منطقه ساسون راه به دو یا سه شاخه یا کوره راه دیگر تقسیم می شد و حال آنکه اگر راه دوم را انتخاب می کرد برای ارمنی ها بسیار آسان تر می شد که یگانه راه بتلی