Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر تاشکند، اداره می کردند. روس ها در دهه ۱۸۸۰ خط آهن بندر کراسنوودصک به عشق آباد را ایجاد کردند. این راه آهن بعدها تا تاشکند گسترش یافت. در امتداد این راه آهن، مناطق شهری مختلفی توسعه یافتند و شکوفا شدند. اگرچه منطقه ماوراء خزر مستعمره روسیه بود اما یک منطقه عقب مانده و دور افتاده و بی اهمیت به شمار می رفت و تنها چیزی که توجه مقامات روس را به این منطقه جلب می کرد احتمال و خطر قیام های قبایل ترکمن و فعالیت های استعماری انگلیس بود. تأسیس جمهوری شوروی ترکمنستان. در بحبوحه انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ فعالیت های انقلابی چندانی در منطقه ماوراءخزر رخ نداد و عمده ترین دلیل آن بی تفاوتی ترکمن ها نسبت به وقایع جاری در روسیه بود. اما قبل از آغاز انقلاب روسیه، ترکمن ها قیام های مختلف و پراکنده ای علیه حکومت روسیه ترتیب دادند که برجسته ترین آنها قیام ضد تزاری سال ۱۹۱۶ بود که دامنه آن به تمام مناطق ایالت ترکستان گسترش یافت. در زمان جنگ داخلی روسیه ترکمن ها بر علیه روس ها و حکومت شوروی قیام های مسلحانه ای ایجاد کردند که بخشی از شورش های بزرگ قوای مسلمان باسماچی ها در کل آسیای مرکزی (از دهه ۱۹۲۰ تا اوایل دهه ۱۹۳۰) به حساب می آید
. ترکمن ها به سختی مقاومت کردند اما در نهایت با بی رحمی توسط حکومت شوروی سرکوب شدند. منابع دوران شوروی از این مبارزات مسلحانه به عنوان یک بخش کوچک در تاریخ ترکمنستان یاد کرده اند. در اکتبر ۱۹۲۴، هنگام تقسیم مناطق آسیای میانه به واحدهای سیاسی متمایز، منطقه ماوراء خزر جمهوری خودمختار شوروی سوسیالیستی ترکستان، به همراه مناطق چهارجوی و کرکی و بخش هایی از استان شیرآباد جمهوری خلق بخارا و استان ترکمن نشین (داش اغوز) جمهوری خلق خوارزم، در یک واحد متحد شدند و جمهوری ترکمنستان شوروی را به وجود آوردند. بخش اعظم جمعیت این جمهوری جدید را ترکمن ها (در حدود ۸۰ درصد) تشکیل می دادند. حکومت شوروی. حکومت شوروی در بدو آغاز به فعالیت خود دست به ایجاد اصلاحات و تحولات عظیم در ترکمنستان زدند. سیاست اسکان سازی اجباری عشایر و نیمه کوچ نشینان، همراه با سایر تغییرات اجتماعی-اقتصادی دهه های اول حکومت شوروی در ترکمنستان، کوچ نشینی عشایری به عنوان یک شیوه معیشتی در ترکمنستان متوقف شد و در اواخر دهه ۱۹۳۰، اکثریت ترکمن ها یکجانشین شدند. تلاش های دولت شوروی برای تضعیف زندگی سنتی ترکمن ها منجر به تغییرات قابل توجهی در روابط خانوادگی، فرهنگ،
عقاید و رسومات مذهبی ترکمن ها شد. با اقدامات دولت شوروی، صنعت تا حدی در ترکمنستان توسعه یافت و بهره برداری از منابع طبیعی ترکمنستان، هر چند محدود، آغاز شد. در پی این رونق، عده زیادی از ملیت های مختلف، از جمله روس ها و اروپایی ها و اقوام دگیر (اغلب از قفقاز)، به ترکمنستان مهاجرت کرده و در شهرها ساکن شدند. در دوران حکومت شوروی، تمامی باورهای مذهبی به عنوان خرافات و «بقایایی از گذشته» مورد حمله مقامات کمونیستی محلی قرار گرفت. در این دوران خفقان، اکثر مدارس دینی و مراسم مذهبی ممنوع شد و اکثریت مساجد به تعطیلی کامل درآمدند. در طول جنگ جهانی دوم، یک هیئت رسمی از مسلمانان برای رسیدگی به امور مسلمانان در آسیای میانه تأسیس شد که مقر و دفتر مرکزی آن، در تاشکند قرار داشت. در بیشتر موارد، هیئت مسلمانان به عنوان یک ابزار تبلیغاتی عمل می کرد که فعالیت های آن چندان به تقویت آرمان مسلمانان کمک نمی کرد. تلاش حکومت در تلقین آتئیسم به مردم، رشد دینی را ضعیف کرد و به انزوای ترکمن ها از جامعه بین المللی مسلمانان کمک کرد. البته برخی از آداب و رسوم مذهبی، مانند تدفین مسلمانان و ختنه کردن مردان، در دوره شوروی ادامه یافت، اما بیشتر آ
داب و رسوم اسلامی در مناطق روستایی، عنوان یک سنت قومی و قبیله ای، آزادانه اجرا می گردید. سیاست بومی سازی رژیم شوروی (موسوم به "کورنیزاتسیا") شامل ترویج فرهنگ و زبان ملی و ایجاد یک اداره بومی برای هر گروه قومی در قلمرو خود می شد. این سیاست در طول دهه ۱۹۲۰ در سراسر قلمروی اتحاد جماهیر شوروی انجام شد و دولت از ایجاد تئاترها و اپراهایی به زبان های بومی، انتشارات، روزنامه ها و همچنین آموزش های همگانی و عمومی حمایت می کرد و به آن بودجه اختصاص می داد. این سیاست در مورد اقلیت های ترکمن ترکستان شوروی، جمهوری خلق بخارا و جمهوری خلق خوارزم انجام شد و در دوران جمهوری ترکمنستان شوروی، با اکثرت ترکمن، ادامه داده شد. پیش از استقرار حکومت شوروی، اکثریت مردم سواد نداشتند و کسانی که سواد داشتند از زبان ترکی جغتایی یا فارسی برای نوشتن استفاده می کردند. اگرچه در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ترکمنان علاقه فزاینده ای به استفاده از زبان ترکی عثمانی برای نوشتن نشان دادند. به دلیل آنکه زبان ترکی عثمانی شاخه ای از زبان های ترکی به حساب می رود و از نظر زبانی به زبان ترکمانان نزدیک تر بود. در دهه ۱۹۲۰، دولت ترکمنستان شوروی اقدام ب
ه استاندارسازی زبان ترکمنی کرد. در پی این، بحث های شدیدی در مطبوعات ملی و نشریات مختلف ادبی و آموزشی در مورد گویش های مختلف زبان ترکمنی، تصمیم گیری متمرکز پیرامون ایجاد یک زبان استاندارد ملی خاص، ساده سازی الفبای فارسی-عربی یا استفاده از الفبای سیریلیک، رخ داد. در آغاز دهه ۱۹۳۰، مسکو امور ترکمنستان را تحت کنترل خود قرار داد. سیاست ملیت های حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی به توسعه نخبگان سیاسی ترکمن و ترویج روسی سازی کمک کرد. سیاست های قبلی ملیت سازی در دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ شامل ترویج استفاده از زبان ترکمنی برای مدیریت، در تمام زمینه های ایالتی، حزبی و اقتصادی (همراه با سیستم طولانی تر سهمیه های ترجیحی برای پیشرفت ترکمن ها در دولت) بود. مشاغل حزبی و صنعتی با هدف دستیابی به یک بوروکراسی با اکثریت ترکمن انجام می شد و دولت برای الزام اقوام غیر ترکمن به یادگیری ترکمنی تلاش های زیادی کرد. از دهه ۱۹۳۰ به بعد، دولت سیاست استفاده از زبان ترکمنی را در مناطق دولتی «نزدیک به مردم» بیشتر مورد استفاده قرار داد، مانند آموزش، بهداشت و غیره. در این دهه دولت این را پذیرفت که یادگیری زبان روسی برای اکثر کارهای دولتی و پیشرف
ت در بسیاری از مشاغل مورد نیاز است. از این زمان به بعد دولت دیگر تلاش نمی کند تا یادگیری زبان روسی را بی نیاز جلوه دهد و تلاش های فعال خود را، برای اینکه ترکمنی زبان اداری باشد، متوقف می شود. از سال ۱۹۳۸ به بعد، دانش آموزان غیر روسی، در سراسر اتحاد جماهیر شوروی، باید به زبان روسی تسلط داشته می داشتند تا بتوانند از طریق آموزش متوسطه و عالی پیشرفت کنند. مسکو از نزدیک بر عملکرد مقامات دولتی و بوروکرات های ترکمنستان نظارت می کردند. به طور کلی، رهبری ترکمنستان به شدت از سیاست های شوروی حمایت می کرد. ترکمنستان، به جز یک رسوایی فساد در اواسط دهه ۱۹۸۰ که طی آن دبیرکل حزب کمونیست ترکمنستان به نام محمدنظر غفورف برکنار، همواره یکی از آرام ترین و بی حاشیه ترین جماهیر شوروی به حساب میامد. سیاست های گلاسنوست و پرسترویکا میخائیل گورباچف تأثیر قابل توجهی بر ترکمنستان نداشت، زیرا بسیاری از مردم آنجا خودکفا بودند و شهرک نشینان این سرزمین و وزرای اتحاد جماهیر شوروی به ندرت با هم همکاری می کردند. جمهوری خود را نسبتاً برای انحلال اتحاد جماهیر شوروی و استقلال آماده نکرده بود. انحلال. زمانی که دیگر جمهوری های اتحاد جماهیر شوروی در
سال های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ خواهان استقلال داخلی و حکمیت بر امور داخلی خود شدند، رهبری ترکمنستان نیز شروع به انتقاد از سیاست های اقتصادی و سیاسی مسکو به عنوان استثمارگر و مضر برای رفاه و غرور ترکمن ها کرد. ترکمنستان در اوت ۱۹۹۰ با رای وحدت رویه شورای عالی خود، حاکمیت خود را اعلام کرد. در مارس ۱۹۹۰، ترکمنستان در رفراندوم بین المللی دربارهٔ آینده اتحاد جماهیر شوروی شرکت کرد که در آن ۹۸ درصد از شرکت کنندگان به حمایت از حفظ اتحاد جماهیر شوروی رأی دادند. پس از کودتای اوت ۱۹۹۱ در مسکو، صفرمراد نیازوف، رهبر کمونیست ترکمنستان، خواستار برگزاری همه پرسی عمومی برای استقلال شد. نتیجه رسمی همه پرسی ۹۴ درصد به نفع استقلال بود. سپس شورای عالی جمهوری، استقلال ترکمنستان از اتحاد جماهیر شوروی و تأسیس جمهوری ترکمنستان را در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۱ اعلام کرد. ترکمنستان در نهایت ۲۶ دسامبر ۱۹۹۱ از اتحاد جماهیر شوروی استقلال یافت. رهبران. جمهوری ترکمنستان شوروی تا قبل از استقلال توسط مدیران ارشد حزب کمونیست شوروی اداره می شد. پس از استقلال از ترکستان شوروی عملاً قدرت اجرایی به دست حزب کمونیست شاخه ترکمنستان منتقل شده و عملاً دبیر اول حزب، رهبر کشور
محسوب می شد. رهبران حزب کمونیست ترکمنستان به شرح ذیل می باشد:
سحابی پوماهی (Hen ۳-۱۳۵۷) جوانترین سحابی سیاره ای شناخته شده است. این سحابی در صورت فلکی جنوبی آتشدان و در فاصله ۱۸٬۰۰۰ سال نوری از زمین قرار داد. با اینکه این سحابی ۱۳۰ برابر بزرگتر از منظومه شمسی است اما یک دهم اندازه سحابی های سیاره ای معمولی است.
در ریاضیات و علوم کامپیوتر دو تابع «جزء صحیح یا کف (یا براکت)» و «سقف» توابعی هستند که به ترتیب هر مقدار حقیقی که به آن ها داده شود را به بزرگترین عدد صحیح کوچکتر (یا مساوی) و کوچکترین عدد صحیح بزرگتر (یا مساوی) گرد می کنند. به عبارت دیگر تابع جزء صحیح که به صورت formula_1 نمایش داده می شود به بزرگترین عدد صحیح قبل از آن گرد می کند یعنی به طور مثال ۲٫۶ را به ۲ و ۳٫۴- را به ۴- گرد می کند اما تابع سقف که به صورت formula_2 نمایش داده می شود به کوچکترین عدد صحیح بعد از آن گرد می کند یعنی ۲٫۶ را به ۳ و ۳٫۴- را به ۳- گرد می کند. نماد گزینی. گاوس ریاضی دان آلمانی، نماد براکت گوشه دار [ ] را در اثبات قانون تقابل درجه دوم برای نمایش «تابع جزءِ صحیح» معرفی نمود (سال ۱۸۰۸ میلادی) که تا ارائهٔ نماد جدید کنت ای آیورسن به صورت استاندارد استفاده می شد. کنت ای آیورسن اصطلاحات «کف» و «سقف» را با نمادگذاری به صورت formula_1 و formula_4 در کتاب زبان برنامه نویسی اش ارائه نمود (سال ۱۹۹۶). گرچه استاندارد نمادگذاری مطابق با نمادگذاری «آیورسن» است اما در ریاضیات امروزی از هر دو نمادگذاری استفاده می گردد. اتحادهای جزء صحیح. تعریف ری
اضیاتی جزء صحیح به شرح زیر است: formula_5 معنی آن به زبان عامیانه این است: جزء صحیح X بیشترین عدد صحیحی است که کمتر یا مساوی X است.بعضی مواقع جزء صحیح یک عدد را به صورت [x] هم نشان می دهند. آنگاه If:z&lt;x&lt;y➡[x]=z یعنی هرگاه xبین z و y باشد جزء صحیح آن برابر مقدار کوچک تر(z) است مثال: x=1.9999➡[x]=1 x=1.00001 ➡[x]=1 x=-1.01➡ [x]=-2 x=-1.99➡ [x]=-2 برخی از اتحادهای معروف: A) formula_6 B) formula_7 ===== ==&gt; هر عددی از یک جزء صحیح و یک جزء کسری تشکیل شده است. C) formula_8
جمهوری سوسیالیستی قرقیزستان شوروی یا قرقیزستان شوروی، یکی از ۱۵ جمهوری تشکیل دهندهٔ اتحاد جماهیر شوروی بود. این جمهوری در ۱۴ اکتبر ۱۹۲۴ با نام "استان خودگردان کارا-قرقیزستان" از جمهوری فدراتیو روسیه شوروی تشکیل شد. در ۱ فوریه ۱۹۲۶، این استان خودگردان به "جمهوری خودگردان قرقیزستان شوروی" ارتقا یافت ولی هنوز بخشی از جمهوری فدراتیو روسیه بود. در ۵ دسامبر ۱۹۳۶، این جمهوری، به یک جمهوری مستقل اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شد. در آستانهٔ فروپاشی شوروی، این کشور در ۳۱ اوت ۱۹۹۱ اعلام استقلال کرد.
پروژه اویلر (به نام لئونارد اویلر) وبگاهی است که به حل مسائل ریاضی اختصاص دارد. این پروژه دانشجویان علاقه مند به ریاضی و برنامه نویسی کامپیوتر را به خود جذب کرده و ، شامل ۷۹۳ مسئله با سختی های متفاوت است. در این وبگاه از سراسر کشورها با زبان های برنامه نویسی متفاوت دیدگاهشان را درباره مساله به اشتراک می گذارند. این سوالات ، چالشی هستند برای برنامه نویسان با سطوح مختلف که بتوانند با نوشتن دستوری مناسب ، سوالات ریاضیات را پاسخ دهند و توانایی خود را محک بزنند یا حتی ملزم به یادگیری شوند!
عمق رنگ یا عمق بیت در گرافیک رایانه ای به تعداد بیت هایی گفته می شود که برای نمایش رنگ در هر پیکسل در تصویر گرافیک شطرنجی یا میان گیر قاب ویدئو استفاده می شود.
جی کیو (به انگلیسی: GQ کوتاه شده Gentlemen's Quarterly) قبلاً به نام های (Gentlemen's Quarterly و Apparel Arts) مجله بین المللی ماهانه مردانه آمریکایی است که در شهر نیویورک مستقر است و در سال ۱۹۳۱ تأسیس شده است. این نشریه بر مد، پوشاک و فرهنگ مردان تمرکز دارد، اگرچه مقالاتی در مورد غذا، فیلم، تناسب اندام، سکس، موسیقی، سفر، ورزش، فناوری و کتاب نیز ارائه شده است. تاریخچه. این مجله نخستین بار در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۵۸ میلادی به چاپ رسید اما هم اکنون در گوشه و کنار جهان معمولاً با به کارگیری ستاره های کشورهای چاپ کننده؛ مجله جی کیو به چاپ می رسد. برای نمونه می توان جدول زیر که به ترتیب سال چاپ این مجله در کشورهای گوناگون جهان و به زبان های گوناگون است؛ اشاره کرد: ۱. البته باید گفت که مجله جی کیو آمریکا (اصلی:نخستین چاپ ۱۹۵۸ میلادی) در بیش تر جای های جهان پخش می شود.
دانشکده صنایع و مکانیک دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین در مقاطع کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ناپیوسته و کارشناسی ارشد فعالیت می کند. تاریخچه دانشکده. ساخت این دانشکده در سال ۱۳۸۴ و در متراژی به مساحت ۱۰۸۴۳ متر مربع و چهار طبقه آغاز و در سال ۱۳۸۵ ساخت آن به پایان رسید و مورد بهره برداری قرار گرفته است. همچنین محوطه سازی و فضای سبز دانشکده به مساحت ۴۵۶۲ متر مربع می باشد. بخش های دیگر دانشکده. امکانات دانشکده در حال حاضرشامل یک سایت کامپیوتر که مجهز به ۱۰ سیستم کامپیوتری است - دارای دفتر تحقیقات خودرو – حراست کل دانشگاه – مرکز MIS - دفتر تحقیقات پاراکس – صندوق رفاه دانشجویی – شعبه بانک ملی ایران – و مرکز CCRC می باشد. با توجه به مساحت دانشکده و موقعیت کلاسهای آن هرساله در مقاطع مختلف تحصیلی شاهد برگزاری کنکور و مسابقات و امتحانات حوزه های دیکر در آن می باشیم. منابع. وب گاه دانشگاه آزاداسلامی قزوین
دن واینر (۱۹۵۹–۱۹۱۹) در نیویورک متولد شد. او عکاسی را با دوربین قطع بزرگی که عمویش به او هدیه داده بود شروع کرد. واینر در مدرسه هنر و در رشته نقاشی به تحصیل پرداخت و در نهایت به عنوان یک عکاس تجاری مشغول به کار شد. او به «فوتو لیگ» پیوست و رابطه خودش را با کارهای دروتی لانگ و واکر اوانز و راسل لی گسترش داد. او بیشتر از سبک اوانز که شامل عکاسی با احترام از فقرا و نیازمندان بود پیروی می کرد. جنگ جهانی دوم او را به سمت فوتوژورنالیسم سوق داد و تجربه های زیادی را در کار کردن با دوربین ۳۵ میلیمتری به دست آورد. او به عنوان یک مربی عکاسی در نیروی هوایی مشغول به کار شد. پس از جنگ به عنوان فوتوژورنالیسم در نشریه فورچون مشغول به کار شد و بر اساس عقیده اش که عکاسی دارای یک وظیفه اخلاقی برای نشان دادن دردهای اجتماعی و هم چنین وقایع مهم تاریخی است، کارش را ادامه داد. اهداف واینر به دلیل تغییر دادن عکس هایش و استفاده از آنها در موقعیت های غیراصلی با سردبیران مجلات در مغایرت بود. اگر چه واینر معتقد بود که نیاز نشان دادن عکس هایش در برابر چشمان تعداد زیادی از بینندگان مهمتر از مخالفت در نشان دادن آنها به طور مستمر با سردبیران
بر نحوه نشان دادن عکس هایش مشاجره می کرد. او می گفت احتمالاً نسل من اولین نسل تاریخ خواهد بود که از طریق رسانه های تصویری مانند عکس ها، تلویزیون و مجلات از نیروهای بزرگی که در جامعه بر سرکار هستند، مطلع خواهد شد. خصوصیات هنری. واینر هنرمندی بود که به امور عادی و پیش پا افتاده زندگی توجه زیادی می کرد. اموری که اغلب آنها را از لحاظ ظاهری، بدون هرگونه آرایش و تصنعی به تصویر می کشید. عکس های او در عین سادگی، تجسم عالی زندگی آمریکایی هستند.واینر در سال ۱۹۴۵ با وینو گراند آشنا شد و به عنوان راهنما و مشوق او تأثیر زیادی در عکاسی خیابانی بر وی گذاشت. مرگ. در سال ۱۹۵۹ زندگی واینر به طور غم انگیزی در یک سانحه هوایی در کنتاکی به پایان رسید که این سانحه با موضوع یکی از عکس هایش که نشان دهنده برخورد هواپیمایی با قسمتی از یک کوه در سرما و کولاک بود مطابقت دارد.
هوشنگ گلمکانی (زادهٔ ۳ اردیبهشت ۱۳۳۳) منتقد ایرانی است. او فارغ التحصیل رشتهٔ سینما و تلویزیون از دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک است. وی رییس شورای سیاست گذاری، سردبیر، مدیر مسئول و صاحب امتیاز ماهنامهٔ "فیلم امروز" است.
ابرشرکت فیلمی کانادایی است که در سال ۲۰۰۳ توسط استاد حقوق دانشگاه بریتیش کلمبیا، جوئل باکان- هارولد کروکس- مارک اکبر نوشته شده و توسط مارک اکبر- جنیفر آبوت کارگردانی شده است و تا به امروز توانسته است بیش از ۲۶ جایزه بین المللی معتبر از جمله جایزهٔ بهترین فیلم مخاطبان جهان در جشنوارهٔ فیلم ساندس (۲۰۰۴) و بهترین فیلم جشنواره جهانی فیلم های مستند آمستردام (۲۰۰۳ و ۲۰۰۴) و جوایز جینی را از آن خود کند. این فیلم به بررسی ماهیت «ابرشرکت ها» و اثر آن بر زندگی انسان ها می پردازد. در این فیلم گفتگوهای بسیار بدیع و اثرگذار با افراد سرشناسی نظیر نوآم چامسکی، نائومی کلاین، میلتون فریدمن و واندانا شیوا، هوارد زین و مایکل مور صورت گرفته است که از نظر فرم و محتوا در نوع خود منحصربه فرد است. این مستند سیر تکاملی ابرشرکت تجاری معاصر را از یک شخصیت قانونی که در اصل یک نهاد با چارت دولتی با هدف تأثیر گذاری بر عملکردهای خاص عمومی است، تا راه اندازی یک نهاد بازرگانی مدرن که موکل (محق) بیشترین حقوق قانونی یک شخص است را نشان می دهد. این مستند بیشتر بر شرکتهای واقع در آمریکای شمالی به ویژه، شرکتهای ایالات متحده، تمرکز دارد. نسخهٔ فارس
ی. این فیلم (با زیرنویس فارسی) به همراه یک کتابچه، در آذر ۱۳۹۳ توسط دانیال قارونی فرد، آرش حسینیان و مهدی حسینی ارائه شده است.
حمله به ناو یو اس اس لیبرتی، حمله ای بود به کشتی تجسسی فنی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا توسط جنگنده های نیروی هوایی اسرائیل و قایق های موتوری اژدرافکن نیروی دریایی اسرائیل در تاریخ ۸ ژوئن ۱۹۶۷ همزمان با جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل بود. حمله مشترک هوایی و دریایی ۳۴ خدمه کشتی را کشت، ۱۷۱ خدمه آن را مجروح کرد و باعث تخریب گسترده کشتی شد. در زمان حمله کشتی در آب های بین المللی در شمال شبه جزیره سینا و در ۲۵٫۵ مایلی شهر بندری عریش مصر بود. اسرائیل بابت این حمله، با گفتن این که این کشتی با کشتی مصری اشتباه گرفته شده است عذرخواهی نمود. هر دو دولت های اسرائیل و ایالات متحده تحقیقات جداگانه ای را دربارهٔ این حادثه انجام دادند و گزارش نمودند که اشتباه به خاطر عوضی گرفتن کشتی آمریکایی با کشتی مصری انجام شده است. با این حال بسیاری دیگر از جمله بازماندگان آمریکایی این حمله با رد این گزارش ادعا کرده اند که این حمله تعمدی انجام شده است. از طرف کنگره ایالات متحده آمریکا هیچگاه در این مورد تحقیق به عمل نیامد. در ماه مه۱۹۶۸، دولت اسرائیل (معادل ۲۵٫۹ میلیون دلار در) به دولت ایالات متحده بجای غرامت برای خانواده های ۳۴ مرد کش
ته شده دراین حمله پرداخت کرد. در مارس ۱۹۶۹، اسرائیل دلار دیگر پرداخت کرد ( دلار در ) به مردانی که زخمی شده بودند. در دسامبر ۱۹۸۰ با پرداخت دلار (معادل دلار در ) به عنوان تسویه نهایی برای خسارت مادی به خود "لیبرتی" به اضافه ۱۳ سال سود پرداخت. یو اس اس لیبرتی. یواس اس لیبرتی در اصل کشتی باری غیرنظامی پیروزی سیمونز با وزن ۷۷۲۵تن (۷۸۴۹تن) (سبک) بود، یک کشتی ویکتوری با طراحی استاندارد تولید انبوه، سری بعدی کشتی های لیبرتی معروف که درطول جهان محموله های متفقین را تأمین می کرد. جنگ دوم. این کشتی توسط نیروی دریایی ایالات متحده خریداری شد و به یک کشتی تحقیقاتی فنی کمکی(AGTR) تبدیل شد، نام پوششی برای «کشتی های جاسوسی» آژانس امنیت ملی(NSA) که مأموریت های اطلاعاتی سیگنال را انجام می دهند. اولین استقرار خود را در سال۱۹۶۵ در آب های سواحل غربی آفریقا آغاز کرد. طی دوسال آینده چندین عملیات دیگر را نیز انجام داد. حمله به لیبرتی. حوادث منجر به حمله. درطول جنگ شش روزه بین اسرائیل و چندین کشور عرب، ایالات متحده آمریکا وضعیت کشوری بی طرف را حفظ کرد.چند روز قبل از شروع جنگ، به ناو یو اس اس "لیبرتی" دستور داده شد تا برای انجام یک مأ
موریت جمع آوری اطلاعات سیگنال در آب های بین المللی نزدیک ساحل شمالی سینا، مصر، بسمت شرق مدیترانه حرکت کند. پس از شروع جنگ، به دلیل نگرانی در مورد ایمنی آن هنگام نزدیک شدن به منطقه گشت زنی، پیام های متعددی به "لیبرتی" ارسال شد تا نزدیک ترین نقطه نزدیک مجاز (CPA) به سواحل مصر و اسرائیل را از افزایش دهد. به ترتیب تا ، و سپس به برای هر دو کشور. متأسفانه به دلیل مدیریت و مسیریابی ناکارآمد پیام، این پیام ها تا پس از حمله دریافت نشدند. به گفته منابع اسرائیلی، در آغاز جنگ در ۵ ژوئن، ژنرال اسحاق رابین، رئیس ستاد نیروی هوایی اسرائیل (IAF) به فرمانده ارنست کارل کسل، وابسته نیروی دریایی آمریکا در تل آویو اطلاع داد که اسرائیل در هر لحظه از سواحل خود دفاع خواهد کرد. وسایلی که در اختیار دارد، از جمله غرق کردن کشتی های ناشناس. او از ایالات متحده خواست که کشتی های خود را از ساحل اسرائیل دور نگه دارد یا حداقل مواضع دقیق آنها را به اسرائیل اطلاع دهد منابع آمریکایی گفتند که تا پس از حمله به "لیبرتی" هیچ تحقیقی در مورد کشتی های موجود در این منطقه صورت نگرفت. راسک در پیامی که از سوی دین راسک، وزیر امور خارجه آمریکا به والورث باربو
ر، سفیر آمریکا در تل آویو، اسرائیل ارسال شد، خواستار «تأیید فوری» بیانیه اسرائیل شد. باربور پاسخ داد: «هیچ درخواستی برای اطلاعات در مورد کشتی های آمریکایی که در حومه سینا فعالیت می کنند تا پس از حادثه "لیبرتی" انجام نشد.» باربور همچنین اظهار داشت: «اگر اسرائیلی ها چنین تحقیقی را انجام می دادند، بلافاصله به رئیس عملیات دریایی و سایر فرماندهی های عالی نیروی دریایی ارسال می شد و به وزارت [وزارت امور خارجه] تکرار می شد». با شروع جنگ، کاپیتان ویلیام ال. مک گوناگل از "لیبرتی" بلافاصله از معاون دریاسالار ویلیام اول مارتین در مقر ناوگان ششم ایالات متحده درخواست کرد که یک ناوشکن را برای همراهی "لیبرتی" بفرستد و بعنوان اسکورت مسلح آن و بعنوان مرکز ارتباطی کمکی خدمت کند. روز بعد دریاسالار مارتین پاسخ داد:" "لیبرتی" یک کشتی ایالات متحده است که به وضوح در آب های بین المللی مشخص شده است، نه یک شرکت کننده در درگیری و نه موضوع منطقی برای حمله توسط هیچ کشوری. درخواست رد شد.» با این حال، او قول داد که در هر صورت با بعید بودن یک حمله غیرعمدی، اما در صورت نیاز، جنگنده های جت ناوگان ششم ظرف ده دقیقه بالای سر او خواهند بود. در همی
ن حال، در ۶ ژوئن در سازمان ملل، آرتور گلدبرگ سفیر ایالات متحده در پاسخ به شکایت مصری ها مبنی بر اینکه ایالات متحده از اسرائیل حمایت می کند، به شورای امنیت گفت که کشتی های ناوگان ششم چندین صد مایل از درگیری فاصله دارند. وقتی این بیانیه عنوان شد، در واقع درست بود. "لیبرتی" که اکنون به ناوگان ششم منصوب شده بود، در دریای مدیترانه مرکزی بود و بین لیبی و کرت می گذشت. در نهایت به حدود تا شمال شبه جزیره سینا می رسد. در شب ۷ ژوئن به وقت واشینگتن، صبح زود ۸ژوئن، ۰۱:۱۰ Z یا ۳:۱۰صبح به وقت محلی،پنتاگون دستوری به مقر ناوگان ششم صادر کرد تا به "لیبرتی" بگوید که بیش از به اسرائیل، سوریه یا سواحل سینا نزدیک نشود (اورن، ص.263). به گفته دادگاه تحقیق نیروی دریایی و تاریخ رسمی آژانس امنیت ملی، دستور عقب نشینی در فرکانس رادیویی که "لیبرتی" برای دستورهایش نظارت می کرد تا ساعت ۱۵:۲۵ زولو، چندین ساعت پس از حمله، به دلیل یک سری مسیریابی طولانی و اداری پیام ارسال نشد. چالش ها و مسائل. نیروی دریایی گفت که حجم زیادی از ترافیک غیرمرتبط با اولویت بالا، از جمله رهگیری های اطلاعاتی مربوط به درگیری، در آن زمان کنترل می شد. و اینکه این همراه
با کمبود نیروهای رادیویی واجد شرایط، به تأخیر در ارسال پیام خروج کمک کرده است. شهادت رسمی همراه با "لیبرتی"گزارش عرشه نشان می دهد که در صبح روز حمله، ۸ ژوئن، کشتی در زمان ها و مکان های مختلف توسط هواپیماهای نیروی هوایی ارتش پرواز کرده است. نوع اولیه هواپیما نورد نوراتلاس بود. همچنین دو جت بال دلتا ناشناس در حدود ساعت ۹:۰۰ وجود داشت صبح به وقت سینا (GMT +2). خدمه "لیبرتی" می گویند که یکی از هواپیماهای نوراتلاس به قدری نزدیک "لیبرتی" پرواز کرد که سر و صدای ملخ های آن عرشه کشتی را تکان داد و خلبانان و خدمه برای یکدیگر دست تکان دادند. بعداً بر اساس اطلاعات منابع ارتش اسرائیل گزارش شد که پروازهای بیش از حد تصادفی بوده و این هواپیما در حال شکار زیردریایی های مصری بود که در نزدیکی ساحل مشاهده شده بود. حدود ساعت ۵:۴۵صبح به وقت سینا، گزارشی از مشاهده کشتی در فرماندهی مرکزی ساحلی اسرائیل (CCC) در رابطه با "لیبرتی" دریافت شد که توسط ناظر نیروی دریایی هوایی بعنوان "ظاهراً یک ناوشکن، در شناسایی شد. غرب غزه.» محل کشتی بر روی میز کنترل فرماندهی مرکزی ساحلی اسرائیل با استفاده از یک نشانگر قرمز علامت گذاری شد که نشان دهنده یک
کشتی ناشناس است. حدود ساعت 6:00am، ناظر نیروی دریایی هوایی، سرگرد اوری مرتز، گزارش داد که بنظر می رسد این کشتی یک کشتی تدارکاتی نیروی دریایی ایالات متحده باشد. حدود ساعت 9:00am نشانگر قرمز با یک نشانگر سبز جایگزین شد تا نشانگر یک کشتی خنثی باشد. تقریباً در همان زمان، یک خلبان جت جنگنده اسرائیلی گزارش داد که یک کشتی شمال آریش پس از تلاش برای شناسایی کشتی به هواپیمای خود شلیک کرده بود. فرماندهی نیروی دریایی اسرائیل دو ناوشکن را برای بررسی اعزام کرد اما در ساعت ۹:۴۰ به مواضع قبلی خود بازگردانده شدند. پس از آن که در جریان بررسی خلبان شک و تردیدهایی پدید آمد. پس از فرود نوراتلاس ناظر نیروی دریایی و اطلاعاتی که به او داده شد، کشتی ای که مشاهده کرد بر اساس علامت های بدنه "GTR-5" بنام یو اس اس "لیبرتی" شناسایی شد. نشانگر یو اس اس لیبرتی درساعت 11:00 am، از جدول کنترل فرماندهی مرکزی ساحلی اسرائیل به دلیل قدیمی بودن اطلاعات موقعیتی آن حذف شد. ساعت ۱۱:۲۴رئیس عملیات دریایی اسرائیل گزارشی مبنی بر گلوله باران آریش از دریا دریافت کرد. دستور بررسی منبع گزارش برای تعیین اعتبار آن صادر شد. این گزارش از سوی یک افسر پشتیبانی هو
ایی در اریش آمده است. علاوه بر این، در ساعت 11:27 am فرمانده عملیات عالی اسرائیل گزارشی دریافت کرد مبنی بر اینکه یک کشتی آریش را گلوله باران کرده است، اما گلوله ها کوتاه شده اند.(جیمز بامفورد روزنامه نگار تحقیقی اشاره می کند که "لیبرتی" تنها چهار مسلسل کالیبر ۵۰ روی عرشه هایش نصب کرده بود و بنابراین نمی توانست ساحل را گلوله باران کند). رئیس عملیات دستور داد که این گزارش بررسی شود و مشخص شود که آیا شناورهای نیروی دریایی اسرائیل در سواحل اریش هستند یا خیر.ساعت ۱۱:۴۵صبح، گزارش دیگری به فرماندهی عالی رسید که می گوید دو کشتی در حال نزدیک شدن به ساحل اریش هستند. گزارش گلوله باران و کشتی از فرماندهی عالی به مرکز کنترل عملیات ناوگان ارسال شد.رئیس عملیات نیروی دریایی آنها را جدی گرفت و در ساعت 12:05 pm اژدر قایق لشکر۹۱۴ به گشت زنی در جهت آریش دستور داده شد. لشکر۹۱۴ با نام رمز «پاگودا» تحت فرماندهی فرمانده موشه اورن بود. این شامل سه قایق اژدر به شماره های: T-203،T-204 و T-206 بود.ساعت۱۲:۱۵ بعد از ظهر، لشکر۹۱۴ دستور گشت زنی در یک موقعیت شمال آریش.هنگامی که فرمانده اورن به سمت آریش حرکت می کرد، عملیات نیروی دریایی از گلو
له باران گزارش شده آریش مطلع شد و به او گفتند که هواپیماهای نیروی هوایی ارتش پس از شناسایی هدف به منطقه اعزام خواهند شد. رئیس ستاد ارتش اسحاق رابین نگران بود که گلوله باران فرضی مصر مقدمه ای برای فرود آبی خاکی است که می تواند نیروهای اسرائیلی را دور بزند. رابین دستور دائمی برای غرق کردن هر کشتی ناشناس در این منطقه را تکرار کرد، اما توصیه کرد که احتیاط کنید، زیرا کشتی های شوروی در نزدیکی آن در حال حرکت بودند. در ساعت۱:۴۱بعد از ظهر، قایق های اژدر یک کشتی ناشناس را در ۲۰مایلی شمال غربی آریش و شناسایی کردند. در سواحل برداویل. سرعت کشتی در رادارهای آنها تخمین زده شد.افسر مرکز اطلاعات رزمیT-204، پرچمدار آهارون یفرح، به اورن گزارش داد که هدف در برد شناسایی شده است. که سرعت او برای چند دقیقه ردیابی شده بود، پس از آن مشخص شد که هدف با سرعت) بسمت غرب در حال حرکت است.. این داده ها به مرکز کنترل عملیات ناوگان ارسال شد. سرعت هدف قابل توجه بود زیرا نشان می داد که هدف یک شناور جنگی است. علاوه بر این، نیروهای اسرائیلی دستور داشتند تا به هر کشتی ناشناس که در آن منطقه با سرعت بیش از ، سرعتی که در آن زمان فقط توسط کشتی های جنگی