Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محمد صالح روغنی قزوینی از دانشمندان مشهور ایرانی قرن یازده و ابتدای قرن ۱۲ هجری است. معرفی. محمد صالح روغنی قزوینی فرزند محمدباقر قزوینی دانشمند پر اثری است که شاگرد میرداماد و ملا خلیل قزوینی بوده و در فلسفه و تاریخ و ادب مهارت دارد. آثار. روغنی بیش از ۳۰ کتاب نوشته است که مشهورترین آن شرح نهج البلاغه اوست که بارها چاپ شده است. همچنین کتابی از وی با نام نوادر در سال ۱۳۷۰ ش چاپ شد که به علت محتوای زشت و زننده برخی مضامینش توسط وزارت ارشاد اجازه انتشار داده نشد و به صورت مخفیانه در بین مردم منتشر شد. این اثر ترجمه و تلخیص محاضرات الادبای راغب اصفهانی است. همچنین شرحی از وی به نام رموز الایقان که شرح بر مثنوی مولوی است اخیرا در تهران چاپ شده است. ترجمه صحیفه سجادیه و شرح دعای سمات و شرح عهدنامه مالک اشتر از دیگر تالیفات اوست. احمد جاهد از کسانی است که به نشر آثار قزوینی علاقمند است. درگذشت. از زمان فوت روغنی اطلاعی ثبت نشده ولی از روی کتاب های نوشته شده توسط وی می توان دانست وی تا سال ۱۱۱۷ق زنده بوده است. وی همچنین کشورهای مختلفی را سیاحت نموده.
توماس آگوستین آرنی (زاده ۱۲ مارس ۱۷۱۰ لندن - درگذشته ۵ مارس ۱۷۷۸ لندن) آهنگساز انگلستانی سده هجدهم میلادی است. محبوبیت همه گیر توماس آرنی در زمان حیاتش ثمرهٔ استعداد طبیعی و سرشار او در موسیقی و اقبال عام بود که از آثارش حاصل شد. بدون این استقبال گسترده نبوغ او برای رقابت با هندل و تعداد بسیاری از آهنگسازان ایتالیایی که در قرن هجدهم در لندن می زیستند، کافی نبود. شهرت آرنی در حال حاضر بیشتر به آهنگ ها و آوازهای میهنی او مانند سرود میهنی «رول بریتانیا» محدود می شود. کارهای اصلی: ۵ اپرا، پانتومیم و دیگر، از آنها: «عشق در یک ده» (۱۷۶۲)، شاهکار او شناخته می شود. «پاستیچیو»، «اپرا بالاد» (نوعی اپرا کمیک انگلیسی با آوازهای عامیانه) موسیقی صحنه: ۲ اوراتوریو «مرگ آبل» (۱۷۴۳) و «ژودیت» (۱۷۶۰)، ملودی های بسیار و موسیقی برای ارکستر. اثر انتخابی: «ماسک کوموس» Comus (لویس) (۱۷۳۸).
ابوالقاسم حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی معروف به سید سیراب(درگذشته ۳۹۶–۴۰۱ قمری) لغت شناس و از ادیبان و حکیمان اهل اصفهان بود. وی از بزرگ ترین دانشمندان ایرانی است که در دوران آل بویه در سده چهارم که اصفهان در اوج تمدن اسلامی و علم بوده است. برخی با استناد به بسیاری روایت هایش از خاندان محمد (اهل البیت) و «امیرالمؤمنین» خواندن علی بن ابی طالب وی را علوی خوانده اند. نیز فخر رازی در " اساس التقدیس "وی را از امامان اهل سنت می شمارد. مرگ وی را بین ۳۹۸ تا ۴۰۲ قمری یا ۵۰۲ یا ۵۶۵ نیز دانسته اند. امّا آنچه مشهور است وی در قرن چهارم قمری می زیسته است. شعر. سروده ای مشهور از وی: درگذشت. دربارهٔ تاریخ وفات او نیز تفاوت اقوال آن را نزدیک به یک سده نشان می دهد. سیوطی در بغیة الوعاه گفته که وفات او در اوائل سده پنجم (یعنی حدود - ۴–۴۱۰) است، در حالی که کشف الظنون وفات او را در سنه ۵۰۲ آورده است و این نظر را بروکلمان، زرکلی، خوانساری و شیخ عباس قمی و آغابزرگ تهرانی ذکر کرده اند. برخی از محققان معاصری که دربارهٔ حیات راغب تحقیق کرده، انکار کرده اند که راغب در سال ۵۰۲ وفات کرده باشد، خصوصاً در حالی که ابوحامد غزالی (م ۵۰۵
) کتاب الذریعة الی مکارم الشریعه او را نیک می شمرده و با خود در سفرها حمل می کرده، و از سال ۴۸۸ از بغداد کوچ کرده، بعید است. که در آن تاریخ طبق این گفته در جوانی راغب سازگار است، این کتاب را در اختیار داشته باشد. حتماً باید راغب پیش از این می زیسته و فوت کرده باشد. ذهبی (م ۸) راغب را در سنه ۴۵۰ گویی زنده می دانسته و او را در ضمن طبقه ۲۴ شمرده است و بعد می نویسد: لم اظفر له بوفاة و لا ترجمة، و محتمل است که در آن وقت زنده بوده باشد. بدون شک نمی تواند راغب در سال ۵۰۲ فوت کرده باشد، زیرا در مصادر قدیمی قریب به عصر راغب، نصی بر این تاریخ یافت نشده و حاجی خلیفه که این خبر را گفته و دیگران نقل و تبعیت کرده اند، از کلام سیوطی برگرفته، با اینکه سیوطی گفته است که وی در اوائل سده پنجم فوت کرده است. از سوی دیگر، راغب در برخی آثار خود بر ملاقات با بعضی معاصران مانند صاحب بن عباد (م ۳۸۵ ق)، ابوالقاسم بن ابی العلاء و عبدالصمد بن بابک تصریح کرده و ممکن نیست این ملاقات تا اوائل قرن ششم ادامه یافته باشد. وانگهی تاریخ کتابت برخی آثار راغب، مانند مفردات در سال ۴۰۹ را نشان می دهد که باز با فوت ۵۰۲ نمی سازد، با اینکه کتاب الذریعه
را پیش از مفردات نوشته و در مفردات به آن اشاره می کند. البته در حاشیه برخی نسخه های مفردات آمده که این کتاب به خط راغب اصفهانی است که در هلال ماه رجب از سال ۳۴۳ در قصبه اصفهان به دنیا آمده و در ربیع الاخر سال ۴۱۲ فوت کرده است. اما مشکل این تاریخ، مجهول بودن کاتب و متاخر بودن تاریخ کتابت نسخه است. احمد مجاهد، مصحح نوادر راغب، با قرار دادن شواهد گوناگون نتیجه می گیرد فوت او باید بین سالهای ۳۹۶–۴۰۱ ه .ق باشد.
پلی به سوی ترابیتیا فیلمی در ژانر درام فانتزی به کارگردانی گابور چسوپو محصول سال ۲۰۰۷ آمریکا است. این فیلم از روی رمان پلی به سوی ترابیتیا نوشتهٔ کاترین پترسون اقتباس شده است. پلی به سوی ترابیتیا برای ۷ جایزه هنرمند جوان نامزد و در نهایت موفق به بردن ۵ جایزه شد. رمان اصلی فیلم پلی به سوی ترابیتیا بر اساس رویدادهای دوران کودکی پسر پترسون نوشته شده بود، که بعدها فیلمنامه فیلم را نیز نوشت. چوپو در اواخر سال ۲۰۰۵ برای کارگردانی استخدام شد و بقیه بازیگران اصلی نیز به زودی انتخاب شدند. فیلمبرداری اصلی از فوریه ۲۰۰۶ در اوکلند (نیوزیلند) آغاز شد و تا آوریل همان سال به طول انجامید. این آخرین فیلم برای فیلمبردار ۷۱ ساله، مایکل چاپمن (فیلم بردار) بود که پس از آن بازنشستگی برنامه ریزی شده خود را عملی کرد. فیلم پلی به سوی ترابیتیا در ۱۶ فوریه ۲۰۰۷ توسط استودیو سینمایی والت دیزنی در ایالات متحده اکران شد. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و به خاطر جلوه های بصری، بازی های بازیگران و وفاداری به داستان اصلی مورد تحسین قرار گرفت. فروش جهانی این فیلم به ۱۳۷٫۶ میلیون دلار رسید. در بیست و نهمین دوره جوایز هنرمند جوان،
فیلم در هر پنج رشته ای که نامزد شده بود، برنده جایزه شد. خلاصه داستان. جسی ارانز (جاش هاچرسون)، پسر ۱۲ ساله ای با استعداد نقاشی، در شهر لارک کریک با خانواده ای که از نظر مالی در مضیقه هستند زندگی می کند. او در مدرسه با یک دختر قلدر به نام جنیس آوری روبرو می شود. روزی، جس با دانش آموز جدیدی به نام لزلی بورک (آناسوفیا راب) آشنا می شود. در زنگ تفریح، او در یک مسابقه دو شرکت می کند که برای آن تمرین کرده بود. لزلی نیز وارد مسابقه می شود و موفق به پیروزی می شود که باعث ناراحتی جس می گردد. در راه بازگشت به خانه، جس و لزلی متوجه می شوند که همسایه اند. جس با پدرش، جک، که بیشتر وقت خود را با خواهر کوچکترش، می بل، می گذراند، رابطه خوبی ندارد. به دلیل مشکلات مالی، مادرش، ماری، او را مجبور می کند که کتانی های خواهر بزرگترش را بپوشد. روزی در مدرسه، لزلی از توانایی نقاشی جس تعریف می کند و آن ها با هم دوست می شوند. پس از مدرسه، آنها به جنگل می روند و با یک طناب از یک رودخانه عبور می کنند. جس و لزلی یک خانه درختی رها شده در آن سوی رودخانه پیدا می کنند و دنیای جدیدی را اختراع می کنند که آن را ترابیتیا می نامند. در طول چند روز
بعد، جس و لزلی وقت آزاد خود را در خانه درختی می گذرانند و با هم صمیمی می شوند. لزلی در روز تولد جس، یک ست لوازم نقاشی به او هدیه می دهد. جس از رفتار پدرش عصبانی می شود و ایمان خود به ترابیتیا را از دست می دهد و روز بعد در مدرسه وجود آن را انکار می کند. جس بعداً با خرید یک توله سگ که لزلی آن را شاهزاده تریَن (P.T) نام می نهد، از لزلی عذرخواهی می کند. در ترابیتیا، آن ها با موجودات مختلفی از جمله یک ترول غول پیکر که شبیه جنیس است روبرو می شوند. در مدرسه، لزلی از قلدری های جنیس ناامید می شود. جس و لزلی یک شوخی با جنیس می کنند و او در مقابل همه در اتوبوس خجالت زده می شود. لزلی جس را به والدینش معرفی می کند و آن ها به رنگ کردن خانه والدین لزلی کمک می کنند. در مدرسه، لزلی از جنیس می فهمد که قلدری او به دلیل پدر بدرفتارش است و این دو با هم دوست می شوند. جنیس بعداً با جس نیز دوست می شود. جس و لزلی، P.T را به ترابیتیا می برند و با چندین موجود که شبیه قلدرهای مدرسه شان هستند، می جنگند، این بار با ترول به عنوان متحدشان. صبح روز بعد، خانم ادموندز، معلم موسیقی جس که او به او علاقه دارد، با او تماس می گیرد تا او را به یک سف
ر تک نفره به یک موزه هنر دعوت کند. وقتی جس به خانه بازمی گردد، پدرش، جک، فاش می کند که لزلی پس از اینکه طنابی که از آن استفاده می کرد پاره شده، سرش به سنگی خورده و در رودخانه غرق شده و مرده است. جس ابتدا این خبر را انکار می کند و برای دیدن لزلی به خانه او می دود، اما متوجه طناب پاره شده و همچنین خودروهای اورژانس در اطراف خانه او می شود و سرانجام مرگ او را می پذیرد. روز بعد، جس و والدینش برای عرض تسلیت به دیدار خانواده بورک می روند. بیل، پدر لزلی، به جس می گوید که لزلی او را دوست داشته و از او تشکر می کند که بهترین دوستی بوده که لزلی تا به حال داشته است، زیرا او در مدرسه قبلی اش دوستی نداشته است. جس احساس گناه شدیدی برای مرگ لزلی می کند و تصور می کند که «ارباب تاریک» از ترابیتیا او را دنبال می کند و اشک می ریزد، اما جک او را آرام و دلداری می دهد و به او می گوید که خاطره لزلی را زنده نگه دارد. جس تصمیم می گیرد ترابیتیا را دوباره تصور کند و پلی بر روی رودخانه می سازد تا از یک حاکم جدید استقبال کند. او خواهرش می بل را به ترابیتیا دعوت می کند و خواهر و برادر توافق می کنند که با هم حکومت کنند، با جس به عنوان پادشاه
و می بل به عنوان شاهزاده خانم.
آمدم، دیدم، گشودم (وِنی ویدی ویچی)، شبه جمله ای معروف از زبان ژولیوس سزار، دیکتاتور جمهوری روم است، به معنی زاده شدم، دیدم و کشورگشایی کردم. به گفته پلوتارک، تاریخ نگار یونان باستان، ژولیوس سزار پس از نبرد زیله (در زیله، ترکیه امروزی) در تاریخ ۲۱ ماه مه ۴۷ ق م (گاه شماری ژولینی) در طول جنگ داخلی سزار که طی آن سربازانش پس از ۴ ساعت لشکر فارناک دوم را شکست داده بودند، این شبه جمله سرد را در نامه ای به دوستش «آمانتیوس» می نویسد. او می خواسته با این کلام نشان دهد که چگونه آسان و سریع دشمن را نابود کرده و پیروز از میدان بدرآمده است. این جمله یا شبیه آن امروزه در بخش های سیاسی، تجاری، ورزشی، اجتماعی و غیره استفاده می شود. به عنوان مثال شرکت مایکروسافت سیستم ویندوز ویستا را با چنین جمله ای در بازار معرفی کرد: «Veni - Vidi - Vista». هیلاری کلینتون به سال ۲۰۱۱ دربارهٔ معمر قذافی چنین گفت: «We came, we saw, he died» (آمدیم، دیدیم، مُرد). شرکت فیلیپ موریس این جمله را روی بسته بندی سیگار مارلبورو جا داده است. به نوشته روزنامه آلمانی زود دویچه تسایتونگ در مارس ۲۰۱۲، روستای زلا در ترکیه جمله «Veni vidi vici» را به عنوان نا
م تجاری در سرتاسر ترکیه به ثبت رساند.
کوبی اسکات بل (زادهٔ ۱۱ مه ۱۹۷۵) یک هنرپیشه و تهیه کننده آمریکایی است. او را بیشتر برای بازی در نقش یک فوتبالیست به نام جیسون پیتز در سریال شبکه سی دابلیو به نام "بازی" می شناسند. او هم اکنون در حال بازی در سریال شبکه یواس ای نتورک به نام "مهره سوخته" در نقش جسی پورتر است. زندگی. بل در اورنج کانتری در کالیفرنیا از یک مادر آمریکایی و یک پدر آمریکایی آفریقایی تبار متولد شد. پدرش مایکل بل بازیگر تئاتر بود. کوبی قبل از شروع به بازیگری به دانشگاه ایالتی سن خوزه رفت و با افتخار از آنجا فارغ التحصیل شد. او در ژوئن ۲۰۱۰ به جمع بازیگران مجموعه تلویزیونی شبکه یواس ای نتورک به نام "مهره سوخته" اضافه شد تا در نقش یک مامور سابق سازمان اطلاعات به نام جسی پورتر بازی کند. بل با اویس پینکنی-بل ازدواج کرده و چهار فرزند دوقلو به نام های جینا، الی، سری و کویین دارد. او یک موزیسین نیز هست و در یک گروه موسیقی عضو است. بل در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۹ از باراک اوباما حمایت کرد.
در بدن حشرات به هر یک از دو بال نسبتا ضخیمی که در جلوی بال اصلی قرار گرفته و آن را سپروار از گزند مصون می دارند بال پوش (elytron) می گویند. به بال پوش، بال نیام هم گفته شده است. بال پوش نوعی بال تغییریافته و سفت شده است که در برخی از راسته ها چون قاب بالان و ناجوربالان دیده می شود. در بیشتر نیم بالان بال جلویی تنها در قسمت پایه ای ضخیم تر است و نوک آن جنس غشایی دارد و به این خاطر به این بال ها، نیم بال پوش hemelytra می گویند.
آنتونی پرکینز (زادهٔ ۴ آوریل ۱۹۳۲ – درگذشتهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲) بازیگر آمریکایی بود. او برای اجرای بهترین نقش مکمل مرد در دومین فیلم خود، "ترغیب دوستانه"، کاندیدای جایزه اسکار شد. پرکینز با ایفای نقش نورمن بیتس در فیلم "روانی" آلفرد هیچکاک به شهرت رسید. دوران اول زندگی. پرکینز در نیویورک سیتی زاده شد، وی فرزند آوسگود پرکینز، بازیگر تئاتر و سینما و جانات سلستین و از بازماندگان جان پاولند، یکی از مسافران کشتی می فلاور بود. پرکینز در دبیرستان های، بروکس اسکول و براون نیکولس اسکول درس خواند سپس در دانشگاه کلمبیا و رولینس کالج تحصیلات خود را ادامه داد. او در سال ۱۹۴۲ به بوستن نقل مکان کرد. زندگی هنری. پرکینز با بازی در فیلم "هنرپیشه زن در سال ۱۹۵۳"فعالیت هنری خود را شروع کرد و نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر مکمل مرد وبرنده جایزه گلدن گلاب برای بازیگر تازه کار سال شد. در سال ۱۹۵۷ پرکینز دشواری های جیمی پییرسال، بازیگر پیشین تیم بیس بال بوستن رد ساکس را در قالب یک داستان حقیقی در فیلم "تقلای ترس" به تصویر کشید. متعاقب آن در همان سال سه آلبوم موسیقی پاپ و در سال ۱۹۵۸ آلبوم های دیگری با تم حماسی، جاز و راک با نام (تونی
پرکینز). منتشر کرد. این آلبوم ها با استقبال گرمی روبرو شدند، مجله رادیویی بیلبورد هات ۱۰۰، تراک "شنای ماه شب" را درجدول ارزیابی خود در رده ۲۴ و درردیف پرفروش ترین تراک ها معرفی کرد. در سال ۱۹۵۸ پرکینز همراه با شرلی بوث و شرلی مک لین در فیلم "دلال ازدواج" ظاهر شد. پرکینز عضو انجمن استادیو بازیگران و همچنین بازیگر تئاتر نیز بود. در سال ۱۹۵۸ به خاطر اجرا در نمایشنانه ("فرشته بسوی خانه نگاه کن)" در تئاتر برادوی، نامزد دریافت جایزه تونی برای بهترین بازیگر تئاتر شد. در خلال همین دوران او با سوفیا لورن در فیلم "هوس زیر درخت نارون" بازی کرد و در سال ۱۹۶۰ در فیلم کمدی رومانتیک "قصه موهوم" در مقابل جین فوندا قرار گرفت. در سال۱۹۶۰ پرکینز برای ایفای نقش، نورمن بیتس، در فیلم روانی ساخته آلفرد هیچکاک انتخاب شد. او با اجرای نقش صاحب و متصدی مُتل بیتس که از جنون آدمکشی رنج می برد، موفق به دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد از طرف کمیته جهانی منتقدین فیلم شد. فیلم روانی با موفقیتی انتقادی و تجاری همراه بود و پرکینز را به شهرت جهانی رساند. در سال ۱۹۶۱ هنرنمایی او در فیلم دوباره "خداحافظ" "د"ر مقابل اینگرید برگمن مورد تحسین و نقد
سینمایی قرار گرفت. در همین سال با بازی در فیلم "پامچال شامگاهی،" در مقابل کارمین کار، جایزه دیگری را در جشنواره فیلم کن از آن خود ساخت. این کامیابی، موفقیت های دیگری را در اروپا برای وی بدنبال داشت که بازی پرکینز در نقش جوزف کی در فیلم محاکمه (۱۹۶۲) ساخته اورسن ولز با برداشتی از رمان فرانتس کافکا از آن جمله اند. پس از بازگشت از آمریکا درسال ۱۹۶۸ وی در فیلم "شرنگ متبوع" در مقابل، تیوزدی ولد، در نقش قاتلی جوان و پریشان شرکت کرد. او همچنین در سال ۱۹۷۰ در نقش چامپلین تاپمن درفیلم "بر سر دوراهی" ایفای نقش کرد. پرکینز در سال ۱۹۷۳ باهمکاری، استیفن ساندهایم (شاعر و نویسنده) نمایشنامه فیلم "آخرین روزهای شیلا" را نوشت و در سال ۱۹۷۴ از طرف نویسندگان فیلم های رازآلود جایزه ادگار برای بهترین نمایش نامه را دریافت کرد. پرکینز اجرای نقش نورمن بیتس را در سه بخش ادامه داد. فیلم "روانی۲"در سال ۱۹۸۳بیست و سه سال پس از اولین فیلم "روانی" فروش موفقیت آمیزی داشت. سپس او فیلم "روانی۳"، را در سال ۱۹۸۶ کارگردانی و اجرا کرد و نامزد جایزه ساترن برای بهترین بازیگر شد. پرکینز به افتخار خدمات نافذ و بی دریغی که به صنعت فیلم سازی کرد ستاره
ای در پیاده روی شهرت هالیوود دارد. این ستاره در بلوار ۶۸۰۱ هالیوود واقع در هالیوود کالیفورنیا قرار دارد. درسال ۱۹۹۱ پرکینز در، جشنواره فیلم جهانی سان ساباستین با دریافت جایزه داوناستا لایف تایم اچیومنت، مورد تقدیر قرار گرفت. با وجود این که وی در اثنای سال های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ با بیماری ایدز دست به گریبان بود در هشت محصول تلویزیونی شرکت کرد که از آن جمله آن فیلم های دختر تاریکی در سال ۱۹۹۰ و "هدف برهنه" در سال ۱۹۹۲ بود. پرکینز آخرین اجرای خود را در فیلم در "جنگل در مقابل"همراه، رزان "در سال"کت، د ۱۹"نمایش گذاشت"ه آورد. پس از آنکه آنتونی هاپکنز و کلینت ایستوود از تأمین صدا برای نقش دکتر ولف دندان پزشک در، "یمپسون"، خودداری کردند، پرکینز این وظیفه را پذیرفت اما مرگ پرکینز عمل صداگذاری را متوقف کرد. سرانجام از صدای، هانک آزاریا که به طور معمول خود دیالوگ "سیمپسون" را تأمین می کرد، استفاده شد. زندگی خصوصی. آنتونی پرکینز در ۹ اوت ۱۹۷۳ با یک زن عکاس به نام برینتیا برنسون ازدواج کرد. آن ها صاحب دو فرزند پسر شدند: اوز پرکینز بازیگر سینما (تولد ۲ فوریه ۱۹۷۴) و الویس پرکینز ترانه سرا (تولد ۹ فوریه ۱۹۷۶). پرکینز با زن ها میا
نه خوشی نداشت. زمانی گفته بود که زن ها او را بسیار آشفته می سازند. وی با جین فوندا و بریژیت باردو به شدت مخالف بود زیرا در دوران جوانیش سعی به اغوای او کرده بودند. پرکینز، به ویژه در معاشرت با زنان هنرپیشه بسیار خجالتی بود. بر اساس یک زندگی نامه تاییدنشده توسط چارولز بایکاف، پرکینز تا اواخر دهه سوم زندگیش فقط با مردان رابطه داشت. این افراد عبارت بودند از: کریستوفر ماکوز، تاب هانتر هنرپیشه، رودالف نوریو رقصنده، استفن ساندهایم آهنگساز و تصنیف سرا، و گراور دیل رقصنده و رقص آرا و شوهر پیشین خانم برنسون همسر پرکینز. دو سال پنهان کاری. به مدت دو سال پرکینز و همسرش، بری برنسون، از افشای ابتلای پرکینز به بیماری ایدز خودداری کردند. بنا به اظهارات خانم برنسون، طی مصاحبه ای با نیویورک تایمز در سال ۱۹۹۲: «آقای پرکینز واقعاً نمی خواست هرگز کسی از این، راز باخبر شود زیرا اومی پنداشت که کارش را از دست می دهد یا دیگر کسی کاری به او محول نمی کند». اما خود پرکینز در توجیه بیماری خود پیش از مرگ چنین اظهار می کند: «خیلی ها گمان می برند که ایدز انتقام خداوند است. اما به نظر من این بیماری فرستاده شده است که به انسان ها عشق، تفاهم
و همدردی آموزش دهد» اما بر خلاف این نظر غالب انسان ها دربارهٔ افراد مبتلا به ایدز دیدگاه بدی دارند. مرگ. پرکینز در۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲ در خانه خود در هالیوود هیلز به علت بیماری ایدز درگذشت. جسدش سوزانده شد و خاکسترش به خانواده مسترد گردید. همسر بیوه پرکینز نیز در جریان حملات ۱۱ سپتامبر در سانحه هوایی پرواز شماره ۱۱ آمریکن ایرلاینز کشته شد. فیلم شناسی. برخی از فیلم های آنتونی پرکینز عبارتند از:
شبکهٔ وکلا سازمانی مذهبی، اجتماعی و اقتصادی بود که از زمان امامت جعفر صادق (بین ۱۱۴ تا ۱۴۸ ه .ق) امام ششم امامیه تا پایان غیبت صغری یعنی ۳۲۹ ه .ق (۹۴۱ م) فعالیت می کرد و ارتباط میان امام و شیعیان و نیز گردآوری وجوهات شرعی را برقرار می ساخت. تاریخچه. تشکیلات وکالت از عصر صادق به بعد تأسیس و رفته رفته دارای نظم و گستردگی بیشتری شد تا آنجا که در عصر عسکری و سپس دوران موسوم به غیبت صغری به اوج گسترش و انسجام رسید. این سازمان که به ظاهر برای جمع آوری و تحویل وجوه شرعی، نظیر خمس و زکات تأسیس شده بود، در کنار آن به انجام وظایفی چون نقش علمی و دینی و تحویل نامه های حاوی سؤالات شرعی و مهم تر از آن نقش ارشادی در معرفی امام بعدی پس از مرگ امام پیشین را بر عهده داشت. در این تشکیلات، امام رهبر مجموعه تلقی می شد و وکلای ارشدی بودند که نقش ناظر بر عملکرد وکلای نواحی مختلف را ایفا می کردند. به نوشتهٔ ساشادینا و جاسم حسین، شبکهٔ وکلا در دوران امامان مسئول گردآوری خمس، زکات و سایر وجوهات شرعی شیعیان برای امامان بود. در شرایطی که چند امام آخر به شدت تحت نظارت و مراقبت بودند و امکان ارتباط مستقیم شیعیان با امامان وجود نداشت، عمل
اً اداره امور ساختار مرکزی جامعه شیعه بر عهدهٔ وکلا بود. در شرایط غیبت امام، وکلا سرپرستی و رهبری جامعه شیعه را در خصوص امور دینی و مالی برعهده گرفتند. جاسم حسین می گوید بتدریج رهبری شبکه وکلا تبدیل به تنها مرجعی شد که می توانست مشروعیت امام جدید را تعیین و اثبات کند. برای نمونه محمد جواد وصیت خود در خصوص نصب علی هادی به عنوان امام بعد را به رئیس شبکه وکلای خود گفت. دوران غیبت صغری. "سفرا" یا "نایب خاص" در اعتقاد شیعه دوازده امامی چهار سفیر یا نائبی هستند که امام زمان از طریق آنان و در شرایط خاص با شیعیان تماس می گرفت. در طی دوران غیبت صغری شیعیان از طریق این چهار نائب با مهدی در ارتباط بوده و درخواست ها و مسائل خود را طرح می کرده اند و پاسخ می گرفتند. این دوره از مرگ حسن عسکری در سال ۲۶۰ ه .ق (۱ ژانویه ۸۷۴ م) آغاز شده و تا سال ۳۲۹ ه .ق (۹۴۱ م) به طول انجامیده است. به نوشتهٔ ساشادینا، در منابع اولیه از جمله کتاب های کلینی و ابن بابویه (شیخ صدوق)، به وکلا به طور عمومی اشاره شده و ابن بابویه چندین نفر را نام برده است، که به گفتهٔ وی با مهدی در ارتباط بوده و سمت وکالت را بر عهده داشته اند بی آنکه کسی از آنها را
به عنوان وکیل ویژه یا نایب خاص معین کند. اما به خصوص برخی از وکلا به طور نیابی خمس را از شیعیان می گرفته اند و عثمان بن سعید نیز یکی از وکلای حسن عسکری بود. ساشادینا از بررسی روایات ابن بابویه نتیجه می گیرد در دوره غیبت صغری تعداد وکلا محدود به چهار تن نبوده و اصطلاح نیابت خاص در دوره های بعد برای تبیین غیبت صغری ایجاد شده است. منابع. جز
وال ن ت ی ن آل ک س ی ی وی چ ژوکوفسکی (زادهٔ ۶ مه ۱۸۵۸ – درگذشتهٔ ۱۷ ژانویه ۱۹۱۸) خاورشناس روسی است که دربارهٔ ایران و اسلام تحقیقاتی دارد. ژاکوفسکی در ۶۰ سالگی درگذشت. تحقیقات. ژاکوفسکی از جمله دربارهٔ ادبیات فارسی در ایران تحقیقات ارزنده ای انجام داده است. به ویژه، پایان نامه کارشناسی ارشد او درباره زندگی و اشعار انوری ابیوردی هنوز از منابع اصلی درباره زندگی انوری است. اشعار عامیانه ایران. کتاب او با نام اشعار عامیانه ایران (در عصر قاجاری) باهتمام عبدالحسین نوایی در سال ۱۳۸۲ در تهران و توسط انتشارات اساطیر چاپ شده است. او در این کتاب، شعرهای رایج در کوچه ها و بازارها را در سال های واپسین سلطنت ناصرالدین شاه قاجار (۱۲۶۴تا ۱۳۱۳ه .ق) گردآوری کرده است.
ولی الله مؤمنی (زاده ، ایردموسی، اردبیل–درگذشته ، تهران) صداپیشه و بازیگر سینمای ایران بود. او فعالیت هنری اش را با تئاتر آغاز کرد و در سال ۱۳۴۷ به صورت حرفه ای گویندگی فیلم را تجربه کرد. او تاکنون در فیلم ها، مجموعه های تلویزیونی و کارتون های بسیاری گویندگی کرده است. از جمله نقش های ماندگار این هنرمند در دوبله می توان به گویندگی در فیلم های ای ایران و مادر و مجموعهٔ تلویزیونی جنگجویان کوهستان اشاره کرد. مؤمنی علاوه بر فعالیت در حرفه دوبلاژ، در چندین فیلم سینمایی به عنوان بازیگر نقش اصلی حضور یافته است. وی با حضور در فیلم های میرزا کوچک خان (۱۳۶۲) و سردار جنگل (۱۳۶۲) نقشی ماندگار در سینمای ایران ایفا کرد. او همچنین در فیلم های آفتاب نشین ها (۱۳۶۰)، عصیانگران (۱۳۶۰)، عروس حلبچه (۱۳۶۹)، افعی (۱۳۷۱)، ضربهٔ آخر (۱۳۷۲)، دل و دشنه (۱۳۷۳)، جهنم سبز (۱۳۷۴) و مایا ببر مازندران (۱۳۹۵) بازی کرده است. از مجموعه های تلویزیونی که مؤمنی در آن به نقش آفرینی پرداخته است می توان به سربداران (۱۳۶۳)، شیخ مفید (۱۳۷۳)، پهلوانان نمی میرند (۱۳۷۶)، آفتاب و زمین (۷۹-۱۳۷۸)، ولایت عشق (۱۳۷۹)، کلانتر (۱۳۸۲)، بشارت منجی (۱۳۸۳)، مختارنامه
(۱۳۸۸)، تبریز در مه (۱۳۸۹)، جلال الدین (۱۳۹۳) و معمای شاه (۱۳۹۴) اشاره کرد. زندگی نامه. دوران کودکی و نوجوانی. ولی الله مؤمنی در دهم خردادماه سال۱۳۲۳ در اردبیل زاده شد. وی در کلاس چهارم ابتدایی تحصیل می کرد که همراه خانواده از اردبیل به تهران نقل مکان کرد. مؤمنی به خاطر علاقه ای که به هنر داشت از سال ۱۳۴۳ به بازی در تئاتر روی آورد. مؤمنی کلاس های تئاتر را در تروپ اسکار با مدیریت منوچهر قاسمی گذراند. پس از آن وارد تئاتر لاله زار شد. از سال ۱۳۴۲ به غیر از بازیگری در زمینه های تئاتر، به عنوان مدیر صحنه و گوینده نیز به فعالیت خود ادامه داد. پس از آن در سال ۱۳۴۷ با پیشنهاد دوستان و آشنایان از جمله داریوش اسدزاده در زمینه دوبله فیلم مشغول به کار شد و فعالیت خود را در این زمینه تا پایان عمر ادامه داد. از سال ۱۳۴۵ نیز با بازی در فیلم دو انسان ساخته آرامائیس آقامالیان وارد سینما شد. وی در این فیلم با بازیگرانی همچون ایرج قادری و فرانک میرقهاری هم بازی شد. دوران کاری. مؤمنی یک سال بعد در سال ۱۳۴۶ فعالیت در گویندگی را آغاز و از سال ۱۳۴۷ وارد حرفه دوبله شد و گویندگان معاصری همچون ژرژ پطرسی، جواد پزشکیان، خسرو شکیبایی و ف
ریبرز صالح بودند. مؤمنی در همان سال با بازی در مجموعه تلویزیونی «پهلوان نایب» به عنوان بازیگر وارد تلویزیون شد. وی هم زمان فعالیت در سینما، تلویزیون و دوبلاژ را ادامه داد و تا پیروزی انقلاب اسلامی ایران دربیش از ۱۰ فیلم سینمایی و مجموعه تلویزیونی ایفای نقش کرد و در فیلم های زیادی نیز به جای بازیگران خارجی وایرانی گویندگی کرد که از جمله آن ها می توان به فرهاد حمیدی اشاره کرد که بیشتر در نقش های منفی سینما ظاهر می شد. مؤمنی پس از انقلاب فعالیت بازیگری خود را با فیلم قیام ساخته رضا صفایی آغاز کرد. وی در سال۱۳۶۰ به دلیل علاقه ای که به هنر خوشنویسی داشت به کلاس های غلامحسین امیرخانی (خط نستعلیق) و استاد کابلی (شکسته نستعلیق) رفت و موفق به اخذ مدرک عالی خوشنویسی شد. مؤمنی بازیگر نقش اصلی میرزا کوچک خان جنگلی در فیلمی به همین نام بود. او علاوه بر هنر هفتم در هنر خوشنویسی نیز دارای ذوق و مهارت فراوان بود؛ ولی الله مؤمنی دربارهٔ چگونگی انتخاب شدنش برای ایفای نقش میرزا کوچک خان جنگلی می گوید:«آن زمان حدود هشت سال از ورود من به عرصه دوبله می گذشت. سازندگان فیلم به دنبال فردی بودند که از نظر ظاهری شبیه میرزا باشد. زمانی
که مرا برای ایفای این نقش در نظر گرفتند، پیشنهاد کردند که مو و ریش هایم را بلند کنم. پس از مدتی مرا نزد شادروان ابراهیم فخرایی (وزیر فرهنگ میرزا کوچک خان و نویسنده کتاب سردار جنگل) بردند. فخرایی زمانی که مرا دید، جاخورد، گریه کرد و من را بوسید و گفت که کپی میرزا کوچک خان شده ام.»مؤمنی در سال ۱۳۷۵ با بازی در مجموعه مجموعه تلویزیونی «آفتاب و زمین» در نقش پدر امام خمینی نیز دوباره توانایی خود را به تصویر کشید. وی از جمله معدود بازیگرانی است که در تمام ژانرهای منفی و مثبت ایفای نقش می کند. بازی تأثیرگذار او در نقش بسیار منفی «شرحبیل بن ذی الکلاع» در مجموعه تلویزیونی مختارنامه و در نقش مثبت «امیر بخارا» در مجموعه تلویزیونی جلال الدین فراموش نشدنی است. مؤمنی در سال ۱۳۹۰ نیز در فیلم «سال های حادثه» در نقش امام خمینی ایفای نقش کرد که این فیلم بنا به دلایلی ناتمام ماند. مؤمنی در حالی در هشتم دی ماه ۱۳۹۴ در تهران درگذشت که آخرین کارش مجموعه تلویزیونی معمای شاه از تلویزیون در حال پخش است. وفات. او در عصر روز سه شنبه هشتم دی ماه ۱۳۹۴، در بیمارستان شهید رجایی در حصارک کرج بر اثر عارضه قلبی درگذشت. در ۱۰ دی ماه ۱۳۹۴ در قطع
ه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
حزب جمهوریخواه ملی حزبی سیاسی در ایالات متحده بود. در دوره صدارت جان کوئینسی آدامز (۱۸۲۵–۱۸۲۹)، هواداران رئیس جمهور آدم های آدامز یا ضد جکسون خوانده می شدند. با انتخاب جکسون به ریاست جمهوری در ۱۸۲۸ این گروه اپوزیسیون شدند. استفاده از لفظ جمهوریخواه ملی به ۱۸۳۰ بر می گردد. منابع. ویکی انگلیسی
حزب ویگ (به انگلیسی: Whig Party) یک حزب سیاسی فعال در اوایل قرن نوزدهم در ایالات متحده بود. چهار رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا عضو حزب ویگ بودند. این حزب در مخالفت با سیاست های رئیس جمهور امریکا، اندرو جکسون، و حزب دموکرات امریکا تأسیس شد. به طور مشخص ویگ ها از برتری کنگره بر رئیس جمهور، حمایت کرده و علاقه مند به برنامه مدرن سازی و حفاظت گرایی اقتصادی بودند. این نام بازتابی از ویگ های امریکایی ۱۷۷۶ بود که برای استقلال جنگیدند و ویگ، به طور گسترده، برچسبی برای اطلاق به مردمی که با استبداد مخالفت می کردند، بود. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Whig_Party_(United_States)