Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۰). در نبردی که روی داد، عمرولیث شکست خورد و از همین زمان گوزگان همراه با برخی از ناحیه های شمالی خراسان به زیر نفوذ سامانیان درآمد. احمدبن فریغون ظاهراً دارای ثروت هنگفتی بوده است، چنان که نوشته اند در شب نوروز در طویلهٔ اسبان او هزار کرهٔ زاغ چشم زاده شده است. (عنصرالمعالی، ۹۰۰). از پایان زندگانی این فرمانروا اطلاعی در دست نیست. ۲. "ابوالحارث محمدبن احمدبن فریغون" (حک در نیمهٔ سدهٔ ۴ق/۱۰م). در ترتیب و نام افرادی که پس از احمدبن فریغون به فرمانروایی گوزگان نشسته اند، تردیدهایی است. برحسب اطلاعاتی که از حدودالعالم بر می آید و گردیزی نیز به گونهٔ ضمنی آن را تأیید کرده (ص ۳۶)، پس از احمد، فرزند او ابوالحارث محمدبن احمدبن فریغون به قدرت رسیده است. لیکن عتبی نامی از این مرد نبرده است. مینورسکی با اندکی مسامحه، به استناد نظر بارتولد و مارکوارت، وی را با البوالحارث احمدبن محمد (فرمانروای بعدی) یکی انگاشته تلویحاً اشتباه را از سوی عتبی دانسته است (حدودالعالم، ۷؛ مینورسکی، ۱۷۶). ابونصر عتبی در جای دیگرِ کتاب خود از ابوالحارث فریغونی نام برده، لیکن مشخصات بیش تری از او به دست نداده است (صص ۱۰۴–۱۰۶). برخی از پژوهشگران
ایرانی و نیز باسورث، همراه با تردید در گفته های عتبی، این دو را دو حکمران مستقل از هم دانسته اند. ۳. "ابوالحارث احمدبن محمد". عتبی در فصلی از کتاب خود که آن را به فریغونیان اختصاص داده، تنها از این مرد نام برده و او را برجسته ترین فرمانروای این خاندان به شمار آورده است (ص ۲۹۴). به استناد نوشته های عتبی که مورخان بعدی همچون ابن اثیر و رشیدالدین فضل الله همدانی آن را عیناً بازگو کرده اند، ابوالحارث احمدبن محمد به هنگام سلطنت نوح بن منصور سامانی در گوزگان حکومت داشت و دوران فرمانروایی او مقارن با قدرت گیری غزنویان گردید. وی بدین لحاظ برای تثبیت موقعیت خود ضمن اینکه از سامانیان فرمان می برد، با سبکتکین غزنوی و فرزند او محمود ــ که هنوز در زیر فرمان امیران سامانی بودند ــ نیز نزدیک شد و در اثر همین ارتباطها دختر خود را به فرزند سبکتکین داد و یکی از دختران او را به ازدواج فرزندش ابونصر درآورد (صص ۲۹۴، ۲۹۵). در ۳۸۳ق/۹۹۳م فایق، فرمانده شورشی لشکر سامانیان، به سوی بلخ و ترمذ گریخت و درصدد برآمد که لشکری فراهم آورد و بر ضد نوح بن منصور قیام کند. نوح به ابوالحارث فریغونی مأموریت داد که به جنگ فایق برود، لیکن لشکریان وی
از فایق شکست خوردند و فایق بعد از اینپ یروزی به بلخ رفت (عتبی، ۹۳؛ ابن اثیر، ۹/۹۹). سرانجام فایق با ابوعلی سیمجوری ـ شورشیِ دیگر ـ پیمان اتحاد بست. این بار نوح ابن منصور شخصاً از بخارا بیرون آمد و لشکری انبوه گرد آورد و امیران محلی خراسان همچون ابوالحارث فریغونی به او پیوستند. در جنگی که روز سه شنبه نیمهٔ رمضان ۳۸۴ق/۲۳ اکتبر ۹۹۴م روی داد، سرداران مذکور شکست خوردند و گریختند (عتبی، ۱۰۴، ۱۰۵؛ گردیزی، ۳۷۲، ۳۷۳؛ بیهقی، ۲۰۰؛ خواندمیر، ۲/۳۶۷). درگذشت او را احتمالاً می توان میان ۳۸۵–۳۹۰ق/۹۹۵–۱۰۰۰م دانست. ۴. "ابونصر احمد یا محمد" (د ۴۰۱ق/۱۰۱۰م). پس از درگذشت ابوالحارث احمدبن محمد، فرزندش ابونصر بر جای پدر نشست (عتبی، ۲۹۵). تاریخ جلوس او مشخص نیست. ابن اثیر در ذکر رویدادهای ۳۸۹ق/۹۹۹م دربارهٔ سلطان محمود غزنوی و آل فریغون مطالبی بیان داشته، لیکن نام فرمانروایان را معلوم نکرده است و از این رو نمی توان فردی را که در آن سال فرمان می رانده به درستی باز شناخت. حدس باسورث مبنی بر اینکه احتمالاً پیش از ابونصر یکی دیگر از افراد این خاندان به نام فریغون بن محمد از سوی سلطان محمود در ۳۹۴ق/۱۰۰۴م در گوزگان فرمانروایی داشته، با گف
ته های عتبی نمی خواند، چه وی صریحاً جانشینی ابونصر را به جای پدرش ابوالحارث احمد گزارش کرده است. ابونصر در دوران حکومت خود مورد اعتماد سلطان محمود بود. در جنگی که میان محمود و ایلک خان رخ داد، سلطان غزنوی قلب لشکر را به ابونصربن احمد و امیر نصر برادرش سپرد. این جنگ با شکست ایلک خان پایان پذیرفت (همو، ۲۸۶–۲۸۷). ابونصر در ۴۰۱ق/۱۰۱۰م درگذشت (همو، ۲۹۵؛ ابن اثیر، ۹/۲۲۵). از سرنوشت افراد این خاندان پس از درگذشت ابونصر، خبر دقیقی در دست نیست. با مرگ وی باید دوران فرمانروایی این دودمان را پایان یافته دانست. بیهقی در ضمن شرح رویدادهای ۴۰۱ق/۱۰۱۰م از فریغونی دیگر به نام حسن یاد می کند که همنشین فرزندان سلطان محمود یعنی محمد و مسعود بوده است (ص ۱۱۲). ظاهراً این فرد باید فرزند ابونصر باشد. اگر او پس از پدر ادعای جانشینی وی را داشته، نبایست به جایی رسیده باشد. از دیگر افراد وابسته به این خاندان باید از "فریغون بن محمد" نام برد. به نوشتهٔ عتبی (ص ۱۹۷) سلطان محمود غزنوی او را در ۳۹۴ق/۱۰۰۴م، به جنگ آخرین بازماندهٔ سامانیان، اسماعیل بن نوح، فرستاد. این مرد را، برخلاف پندار پاره ای از پژوهشگران، نمی توان در جدول فرمانروایان فری
غونی جای داد. سلطان محمود پس از درگذشت ابونصر فریغونی، فرزند خود ابواحمد محمدبن یمین الدوله را ـ که داماد ابونصر نیز بود ـ به جای او به فرمانروایی گوزگان برگماشت (همو، ۳۶۸–۳۶۹). باری، تاریخ واقعی برافتادن فریغونیان همان ۴۰۱ق/۱۰۱۰م است. محمدبن محمود نیز تا پایان عمر پدر در گوزگان فرمان راند. اوضاع اجتماعی و اقتصادی. گوزگان در دوران فرمانروایی آل فریغون ولایتی آباد و پررونق بود. مؤلف حدودالعالم در میان صادرات آنجا از نمد، حَقیبه، تنگِ اسب، زیلو و پلاس یاد کرده است (ص ۹۵). وی در شهرها و روستاهای کوچک این ولایت نشانی از کانی های زر، سیم، آهن، سرب، و سنگ سرمه را نیز به دست داده است (ص ۹۶). ابن حوقل در توصیف شهر شبورقان، از جمله شهرهای گوزگان، می گوید که میوه هایش به جاهای دیگر برده می شود. وی می افزاید که این ولایت ناحیه ای فراخ نعمت با کالاهای تجارتی از جمله پوست دباغی شده است که آن را به خراسان و ماوراءالنهر می برند (ص ۱۷۷). از گوزگان به دلیل اهمیت بازرگانی که پیدا کرده بود، راه هایی به دیگر شهرها و ولایات ایجاد شده بود. ابن واضح یعقوبی از راه بلخ به گوزگان و گوزگان به فاریاب نام می برد که ۵ منزل بوده است (ص ۶۳)
. اصطخری نیز برخی از راه هایی را که از گوزگان به دیگر جاها می رفته، وصف کرده و نکته هایی نیز دربارهٔ کشاورزی و صنایع دستی در این ولایت بیان داشته است (صص ۱۲۹، ۲۱۳–۲۱۴). هنر و فرهنگ. فرمانروایان فریغونی توجه بسیاری به گسترش دانش و فرهنگ می کردند و دانشمندان را می نواختند. نخستین کتاب جغرافیا به زبان پارسی، حدودالعالم من المشرق الی المغرب، به تشویق یکی از افراد این سلسله، ابوالحارث محمد، و هم به نام او نوشته شد. نام مؤلف این کتاب معلوم نیست، اما مینورسکی در تعلیقاتی که بر ترجمهٔ همین کتاب نوشته نام او را، به احتمال، ابن فریغون و از افراد همین خاندان دانسته است. این کتاب در ۳۷۲ق/۹۸۲م نوشته شده و یکی از نخستین آثار بر جای ماندهٔ زبان پارسی است. تألیف این کتاب در دورانی که زبان پارسی رونق چندانی نداشته، نشانه ای از میهن دوستی امیران فریغونی است. از دانشمندان دیگری که با آل فریغون پیوند داشته اند، می توان ابوالفضل احمدبن حسین بدیع الزمان همدانی را نام برد که مدتی را در دربار آنان گذراند و نامه هایی به برخی از فرمانروایان فریغونی نوشت (عتبی، ۲۹۵؛ ثعالبی، ۴/۲۷۵). همچنین ابوالفتح بُستی چکامه هایی در ستایش این امیران س
روده است (عتبی، ۲۹۷). ابن اثیر نیز از توجه این خاندان به دانشمندان و بزرگان یاد کرده است (۹/۲۲۶). چنان که یاد شد مینورسکی، شعیابن فریغون، مؤلف کتاب جوامع العلوم را که دائرةالمعارف مختصری به زبان عربی است نیز از وابستگان به این خاندان دانسته است. لیکن پژوهشهای تازه این نظر را رد می کند. بر پایهٔ این پژوهشها، جوامع العلوم برای امیر ابوعلی احمد بن محمدبن مظفر از امرای آل محتاج تألیف شده است (ایرانیکا، ذیل آل فریغون). وابستگان این خاندان به پیروی از امیران خود، حامی دانشمندان بودند. اصطخری از جعفربن سهل بن مرزبان دبیر و نویسندهٔ ابوالحارث بن فریغون که از خاندان آل مرزبان شیراز بوده، نام برده است (ص ۱۲۹). ابن حوقل نیز صفحه ای از کتاب خود را به او اختصاص داده و از دانایی و کرامت و بزرگواریهای او توصیف شایسته ای کرده است. وی می گوید که جعفربن سهل، افزون بر اینکه نیازمندان را می نواخت، با نامه نوشتن و دلجویی از دیگران نیز جمعی را خشنود نگه می داشت. او با ساختن رباطها و وقف کردن املاکی بر آن، از رهگذران پذیرایی می کرد (صص ۲۵۶، ۲۵۷). این جعفربن سهل در زمانی که ابن حوقل کتاب خود را می نوشته (ح ۳۳۱ق/۹۴۲م) زنده و بر سر کا
ر بوده و احتمالاً وی را نواخته است.
محمد یحیی کیوان قزوینی (۱۲۶۴ش -۱۳۰۴ش) متولد قزوین معروف به «واعظ قزوینی» و «شیخ یحیی واعظ» روحانی و روزنامه نویس سوسیالیست بود که در آستانه خلع سلطنت قاجاریه در تهران ترور شد. پدرش «شیخ اسماعیل واعظ» از وعاظ و صوفیان قزوین بود. وی صاحب، مدیر و سردبیر روزنامه نصیحت و از دوستان ملک الشعرای بهار بود. محمد کیوان قزوینی در ۷ آبان سال ۱۳۰۴ در حالی که روزنامه اش توقیف شده و در تهران بسر میبرد ترور شد. برخی گفته اند «ملک الشعرای بهار» از طرف مخالفین محکوم به مرگ شده بود و «محمد کیوان قزوینی» بخاطر شباهت چهره به جای وی کشته شد. روایت دیگری نیز وجود دارد که وی به خاطر این که برادرش عباسعلی کیوان قزوینی از افراد با نفوذ و نزدیک به سلسله قاجار بوده است ترور شده است. برخی معتقدند قتل واعظ به دلیل مقالات تند او علیه نظامیان و سردار سپه بوده و این قتل کاملاً عامدانه و آگاهانه یکروز قبل از اعطای سلطنت به رضاخان در راستای اهداف سردار سپه و طرفدارانش بوده است. نقل قول از کتاب مرتضی کیوان: "واعظ قزوینی یکی از نخستین ترقی خواهان سوسیالیست و شهرستانی ایران بوده است. این شخص که در سال های آخر جنگ جهانی اول و بلا فاصله بعد از انقلا
ب کبیر اکتبر مرام سوسیالیسم را انتخاب کرده بود، روزنامه نصیحت را در اختیار مارکسیست های آن دوره گذاشت. گفته می شوداو از اهالی سرشناس قزوین بود که کلامش کاری بوده ... درست در بحبوحه خلع احمد شاه قاجار و به قدرت رسیدن رضا میرپنج، روزنامه نصیحت را توقیف می کنند و شیخ یحیی برای آزاد کردن آن به تهران به سراغ دوستانش در مجلس شورای ملی می رود و هنگامی که غروب هفتم آبانماه ۱۳۰۴ وارد میدان بهارستان می شود به ضرب گلوله از پا در می آید."
رود کاسای رودی جاری در مرکز و جنوب غربی آفریقاست که از شرق فلات بیه در آنگولا سرچشمه گرفته و پس از پیمودن ۴۰۲ کیلومتر به سمت شرق، با تغییر مسیر به سمت شمال و پیمودن ۴۳۸ کیلومتر دیگر، مرز بین آنگولا و کنگو را تشکیل می دهد. چندین آبشار و تندآب در طول مسیر رود کاسای وجود دارند و این رود با گذر از آنها عریض تر و عمیق تر شده و کشتی رانی در آن ممکن می شود. کاسای سپس در بخش های پایین دستش وارد جنگل های بارانی استوایی می گردد. این رود سپس پیش از تلاقیش با رود کوانگو تشکیل برکهٔ ویسمان را می دهد و پس از آن رود فیمی که از دریاچه مای-ندومبه سرچشمه گرفته است به کاسای می پیوندد. از این نقطه به بعد کاسای با نام رود کوا شناخته می شود و در نهایت با گذر از جنوب غربی کنگو، به رود کنگو می ریزد. این رود که با درازای ۲٬۱۵۳ کیلومتری خود، طولانی ترین رود در حوضهٔ آبخیز رود کنگو به شمار می رود یکی از مهمترین رودهای جنوبی تأمین کنندهٔ آب این رودخانه است، به نحوی که حجم آبی در حدود یک پنجم جریان اصلی در کواماوث، در ۲۰۰ کیلومتر بالاتر از برکهٔ مالبو در کنگو از رود کاسای وارد رود کنگو می شود.
وضع بشر یکی از کتاب های نظری هانا آرنت، فیلسوف آلمانی است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. هانا آرنت در این کتاب روایتی متفکرانه و تفکربرانگیز دربارهٔ وضع بشر ارائه می دهد که نسبت نظر و عمل دغدغه دیرینه اش بوده است. وی ضمن شرح مفاهیم زحمت، کار و عمل و جایگاه آن ها در وضع بشر، با نگاهی تاریخی سیر آن ها را تا روزگار ما پی می گیرد و نشان می دهد که از دوران یونان باستان تا امروز رویکرد ما به زندگیِ وقف عمل چه فراز و فرودها و تغییراتی به خود دیده است. اهمیت کتاب. این کتاب یکی از مهم ترین و برجسته ترین آثار هانا آرنت است. منتقدان به اتفاق این کتاب را یکی از تأثیرگذارترین نوشته های او می دانند. دربارهٔ اهمیت این کتاب در مجله نیویورکر چنین نوشته شده است: «ترکیب توده عظیم عقلانی و عقل سلیم باعث شده است نگرش خانم آرنت به تاریخ و سیاست هم جذاب باشد و هم صریح.» موضوعات کتاب. پرسش دربارهٔ ماهیت سیاست و حیات سیاسی بر مبنای روش پدیدارشناسی و «نو بودن امر سیاسی» در قرن بیستم، از جمله مسائلی است که هانا آرنت در مورد آن تحقیق کرده است. موشکافی هانا آرنت در این باب که چگونه بشر به ارزش های اخلاقی پیشین خود که روز و روزگاری اساس پندار و
کردارش بوده، پشت می کند و پیرو ارزش هایی کاملاً متناقض می شود، قابل تأمل است. هانا آرنت کتاب وضع بشر با بررسی انسانیت مدرن و انسان از منظر اعمالی که توانایی انجامش را دارد، مسائلی همچون از بین رفتن عامل انسانی و آزادی سیاسی را مورد واکاوی قرار می دهد. آرنت در این کتاب این پارادوکس را مطرح می کند که هرچه قدرت انسان در جستجوی فنی و انسان گرایانه زیاد شود، کمتر می تواند پیامدهای اعمالش را کنترل کند. ترجمهٔ فارسی. این کتاب با ترجمهٔ مسعود علیا از سوی نشر ققنوس منتشر شده است.
کنراد فیلیپ کتاک (، متولد ۶ اکتبر ۱۹۴۲ در آتلانتا، جورجیا) انسان شناس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی دکترای خود را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. کتاک تحقیقات گسترده ای پیرامون جوامع انسانی ساکن در برزیل و ماداگاسکار انجام داد و نتایج آن را یه صورت کتاب منتشر کرد. وی عضو آکادمی ملی علوم آمریکا از سال ۲۰۰۸ میلادی است. وی معتقد است داستان هایی مانند پیشتازان فضا روزی به مثابه داستان های اسطوره ای رومی و یونانی انگاشته شود.
دانیل بیتس انسان شناس آمریکایی، استاد ممتاز کالج هانتر و سردبیر مجله بوم شناسی انسان است.
فهرست میراث جهانی در آسیای شرقی شامل ۷۱ میراث جهانی در ۵ کشور چین، مغولستان، کره شمالی، کره جنوبی و ژاپن می شود. در این منطقه از آسیا چین با ۴۱ میراث ثبت شده در یونسکو بیشتر میراث جهانی را دارد. دیوار بزرگ چین، کوه تای، زوکودیان ٬لشکر سفالین، شهر ممنوعه، قصر موکدن و غار موگای نخستین مکان هایی بودند که در ۱۹۸۷ در این منطقه در فهرست میراث جهانی ثبت شدند. میراث ها با شش معیار برای میراث فرهنگی و چهار معیار برای میراث طبیعی مشخص می شوند. در آسیای شرقی از ۷۱ میراث ثبت شده تا سال ۲۰۱۱ ۵۳ میراث فرهنگی، ۱۴ میراث طبیعی و ۴ میراث ترکیبی بوده است.. تا کنون هیچ یک از میراث ثبت شده در این منطقه در فهرست میراث در خطر قرار نگرفته اند.
فهرست میراث جهانی در غرب آسیا شامل ۷۱ میراث جهانی در ۱۶ کشور ارمنستان، آذربایجان، بحرین، قبرس، گرجستان، ایران، عراق، اسرائیل، اردن، لبنان، عمان، عربستان سعودی، سوریه، ترکیه، امارات متحده عربی و یمن می شود. کویت نیز در این منطقه قرار دارد ولی هیچ گونه میراث جهانی در آن ثبت نشده است. در میان کشورهای غرب آسیا ایران با ۲۶ میراث ثبت شده در یونسکو بیشترین میراث جهانی را دارد. چغازنبیل، تخت جمشید، میدان نقش جهان از ایران و دمشق در سوریه نخستین مکان هایی بودند که در ۱۹۷۹ در این منطقه در فهرست میراث جهانی ثبت شدند. میراث ها با شش معیار برای میراث فرهنگی و چهار معیار برای میراث طبیعی مشخص می شوند. در غرب آسیا از ۷۱ میراث ثبت شده تا سال ۲۰۱۱، ۶۷ میراث فرهنگی، ۱ میراث طبیعی و ۳ میراث ترکیبی بوده است. در سرزمین های غرب آسیا ۷ میراث از جمله، آشور و سامرا در عراق، زبیده در یمن، در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار دارند.
فهرست میراث جهانی در شمال و آسیای میانه شامل ۱۹ میراث جهانی در شش کشور قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان و قسمت آسیایی روسیه می شود. قلعه ایچان نخستین مکان ثبت شده در فهرست میراث جهانی در این منطقه است. و روسیه با ۷ میراث که در یکی از آن ها با مغولستان مشترک است بیشترین میراث ثبت شده را دارا می باشد. از ۱۹ میراث ثبت شده در این منطقه ۱۱ عدد فرهنگی و ۸ تای آن طبیعی است. تا کنون هیچ یک از میراث ثبت شده در این منطقه در فهرست میراث در خطر قرار نگرفته اند.
فهرست میراث جهانی در جنوب آسیا شامل ۵۱ میراث جهانی در ۶ کشورافغانستان، پاکستان، هند، نپال، سری لانکا و بنگلادش می شود و پادشاهی بوتان نیز در این منطقه قرار دارد که بدون هیچ میراث می باشد. در این منطقه از آسیا هند با ۲۸ میراث ثبت شده در یونسکو بیشترین میراث جهانی را دارد. پارک ملی ساگارماتا و دره کاتماندو در نپال نخستین مکان هایی بودند که در ۱۹۷۹ در این منطقه در فهرست میراث جهانی ثبت شدند. از ۵۱ میراث ثبت شده از ۷۱ میراث ثبت شده ۴۱ میراث فرهنگی، ۱۰ میراث طبیعی است. تندیس های بودا در بامیان ، منار جام در افغانستان از جمله سه میراث در خطر این منطقه از آسیا هستند.
فهرست میراث جهانی درجنوب شرق آسیا شامل ۳۱ میراث جهانی در هفت تایلند، لائوس، کامبوج، ویتنام، مالزی، فیلیپین و اندونزی می شود. چهار کشور میانمار، برونئی، سنگاپور و تیمور شرقی نیز در این منطقه قرار دارند که هیچ گونه میراث ثبت شده ای ندارند. اندونزی و ویتنام هر کدام با هفت میراث بیشترین میراث ثبت شده در این منطقه را دارند. میراث های اندونزی و تایلند نخستین میراث ثبت شده در این منطقه است. از ۳۱ میراث ثبت شده ۱۹ میراث فرهنگی و ۱۲ میراث طبیعی و دو میراث در خطر است.
مُرّ یا مرِّ مَکّی نوعی صمغ یا سقز طبیعی است که از تعدادی گونه کوچک درخت خاردار از تیره "بلسان" استخراج می شود. از مر مکی در طول تاریخ به عنوان عطر، بخور و دارو استفاده می شده است.
رونا نیشلیو متولد ۲۵ اوت ۱۹۸۶ در یوگسلاوی (کوزوو امروزی) خواننده و مجری کوزوو-آلبانیایی است. رونا نمایندهٔ کشور آلبانی در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۲ است. ترانهٔ او «شخصی» نام دارد. یوروویژن. رونا با ترانهٔ خود به نام «شخصی» که تنها اسم آن به زبان لاتین و متن آهنگ کاملاً آلبانیایی بود، موفق به کسب رتبهٔ دوم در سمی فاینال و پنجم در فاینال شد که تا کنون بهترین رتبهٔ این کشور و اولین باری بوده که در گروه پنج کشور برتر قرار می گیرد.
دیلدو بنددار ، کیرکاشی بند دار نوعی کیرکاشی است که به کمر بسته می شود و دارای انواع (الکتریکی، گرمایی و ساده) و شکل ها و رنگ های گوناگون هست. هر فردی می تواند آن را بپوشد و به درون واژن یا مقعد (آنوس) پارتنر خود فرومی برد .کیرکاشی بنددار توسط بین دو زن همجنس گرا یا دوجنس گرا به کار برده می شود و همچنین برای میخزنی یا دخول زن به مرد (دو پارتنر دگرجنسگرا) کاربرد دارد. کاربردها. حتی بیشتر از گونه های مختلف مهارها و دیلدوها، راه های مختلف و دیگرسانی برای استفاده از راه اندازی تسمه هستند. عموما روش های استفاده از آنها را می توان به چندین دسته کلی بخش کرد، که هر یک نیز با تنوع خودشان اند. تقریبا هر پوزیشن مرتبط با آمیزش جنسی (یا نه، در صورت دخول همزمان) می تواند با دیلدو بنددار انجام داده شود. در واقع، با مهارهای دیگری که به دیلدو اجازه می دهد روی اجسام بی جان سوار شود، می توان پوزیشن های نو و بی پایانی درا تصور نمود. پوزیشن های جنسی. شماری از پوزیشن ها را می تواند با به کارگیری دیلدو بنددار انجام داده شود. این در بر می گیرد:
والیان فیلی نام یک سلسله فرمانروایان کردتبار که در سال ۱۰۰۶ هجری قمری، به دستور شاه عباس صفوی به عنوان والی برگزیده شدند و حدود ۳۰۰ سال حاکم لرستان و ایلام بودند. از آنجا که حسین خان از خانواده فیلی بود، ملک وی به کردستان فیلی مشهور شد. والیان فیلی با یک سلسله روابط خاص به حکومت مرکزی ایران وابسته بودند و سالانه به میزان معینی مالیات و تعدادی تفنگچی در اختیار حکومت مرکزی قرار می دادند. مرکز حکم فرمایی والیان تحت تأثیر حیات اجتماعی منطقه مکان ثابتی نداشت. از معروف ترین والیان پشتکوه می توان از حسن خان والی، غلامرضا خان فیلی ، حسینقلی خان ابوقداره نام برد. یکپارچگی حکومت والیان فیلی در سال ۱۳۰۷ با تصرف پشتکوه توسط نیروهای دولتی از میان رفت. غلامرضاخان به عنوان آخرین والی پشتکوه به عراق گریخت و حکومت والیان فیلی به پایان رسید. تبار لری والیان فیلی. والیان فیلی لر و از طایفه سلورزی(سلبوری یا سلاحورزی) هستند. براساس اظهارات مورخین مشهور چون اسکندر بیگ منشی و ملا جلال منجم یزدی حسین خان موسس سلسله والیان فیلی از قبیله سلویرزی و فرزند منصور نامی بوده از بیگ ها و خوانین دربار اتابکان لر خورشیدی که منصور بیگ اجدادش از
طایفه سلویرزی بودند . کردستان فیلی. محدودهٔ کردستان فیلی یا به طور دقیق تر محدودهٔ تحت حاکمیت والیان فیلی از پشتکوه، پیشکوه و مناطقی در شرق کشور امروزی عراق تشکیل می شد؛ بنابراین می توان محدودهٔ استان های کنونی لرستان و ایلام را به صورت یکپارچه به عنوان لرستان فیلی معرفی کرد. مناطق تحت نفوذ والیان فیلی در عراق پس از تعیین مرز ایران و عثمانی از کنترل آنان خارج و جزئی از کشور عثمانی محسوب شد. سرآغاز. در سال ۱۰۰۶ هجری قمری شاه عباس صفوی، شاه وردی خان، آخرین اتابک لر کوچک را به علت عملکرد نامطلوبش در کنار رودخانه سیمره به قتل رسانیده، سلسله اتابکان لرستان را منقرض کرده، لقب اتابکی را منسوخ نمود. وی حسین خان فیلی را با عنوان والی به حکومت لرستان منصوب نمود. در برخی از منابع حسین خان فیلی را خواهر زاده یا پسر عمویی و خاله زاده شاهوردی خان اتابک ثبت کرده اند. از فلک الافلاک تا ده بالا. والیان فیلی از دوره شاه عباس تا دوره فتحعلی شاه حاکم سراسر لرستان (تقریبا شامل استان های ایلام و لرستان) بودند و مرکز حکومتشان در قلعه فلک الافلاک در پیشکوه بود. حسن خان در زمان فرمانروایی آقا محمد خان قاجار، مانند پدر و جدش حکومت خا
ن قاجار را به رسمیت شناخت و با وی از در اطاعت درآمد و در بعضی حوادث و رویدادهای آن زمان، به کمک آقا محمد خان شتافت. در زمان والی گری حسن خان، فتحعلی شاه قلمرو حکومت ایشان را محدود به پشتکوه کرد و حکومت پیشکوه را به شاهزاده های قاجاری سپرد. وی مقر حکومت خود را به ده بالا در پشتکوه انتقال داد. تا مرگ محمد علی میرزای دولتشاه حسن خان همواره مطیع و فرماندار شاه قاجار بود. وی در دفع شورش محمد خان زند و حسین قلی خان قاجار همراه شاه قاجار بود و در لشکرکشی به عثمانی دولتشاه را که حاکم سرحدات عراقین بود یاری نمود، این جنگ که با پیروزی قوای ایرانی بر عثمانی ها در شهر زور آغاز شده بود با مریض شدن ناگهانی دولتشاه ناتمام ماند و ایرانیان از فتح بغداد بازماندند جنگ های ایران و عثمانی. در دوران حکومت صفویان یک رشته جنگ میان ایران و عثمانی صورت گرفت که در این دوران منطقه والیان فیلی به عنوان یک منطقه مرزی در خطر سقوط قرار داشت که والیان توانستند با اتکا به نیروهای عشایر به دفاع بپردازند این در حالی بود که نیروهای عشایر والیان فیلی به کمک نیروهای دولت مرکزی به دفاع از سایر نقاط مرزی ایران پرداختند. والیان پشتکوه. پس از محدود شد
ن قلمرو ایشان به پشتکوه عملا والیان پشتکوه نامیده شدند، در سال ۱۲۵۵ هجری قمری با مرگ حسن خان حکومت قاجار سه تن از فرزندان وی را به نام های علی خان، احمد خان و حیدرخان را هم زمان به والی گری پشتکوه منصوب کرد، ایشان هرکدام در منطقه ای از پشتکوه حکمرانی می کردند. این سیاست نفاق افکنانه حکومت سبب شد که پشتکوه انسجامی را که در دوره حسن خان داشت از دست بدهد و والیان سه گانه به کشمکش با یکدیگر بپردازند، چیزی که ایشان را از پرداخت مالیات به دولت بازمی داشت و گاه گاه بهانه غارت قلمرو ایشان به دست حکومت قاجار می شد. در اوایل، علی خان پسر بزرگ والی خود را فرمانروای پشتکوه خواند اما سایر برادرانش از او اطاعت نکردند و در این میان دولت مرکزی، حاکمیت علی خان را به رسمیت نشناخت و حیدر قلی خان، پسر کوچک والی را به عنوان والی پشتکوه تعیین کرد همین امر موجب شورش دو برادر دیگر بر ضد حیدر قلی خان گردید و پشتکوه به سه صفحه جداگانه تقسیم شد که توسط سه برادر اداره می شد. بر اساس توافقی که بین پسران حسن خان به وجود آمد، علی خان در نواحی جنوب شرقی پشتکوه که شامل دهلران، دره شهر، آبدانان و حومهٔ آنان می شد، حاکمیت را به دست گرفت. پس از
والیان سه گانه عباس قلی خان فرزند احمدخان و همچنین حسین قلی خان فرزند حیدرخان به والی پشتکوه شدند. در ۱۲۸۰ هجری قمری با عزل عباس قلی خان، حسین قلی خان والی سراسر پشتکوه شد. حسینقلی خان. حسینقلی خان ابوقداره که والی یگانه پشتکوه شده بود توانست دوباره آن را یک پارچه نماید، قدرت نظامی پشتکوه در زمان او اهمیت ویژه ای یافت، حسینقلی خان مقتدرترین والی پشتکوه بود و بنا به گفته کرزن توان بسیج سی هزار نیروی ایلی را داشت. وی تا پیش از حکمرانی ظل السلطان بر لرستان در سیاست انزواطلبانه داشت و از دخالت حکومت در پشتکوه جلوگیری می نمود، اما با آگاه شدن از استبداد شاهزاده قاجاری و سرکوب های سران دیگر ایلات توسط ظل السلطان، حسینقلی خان شیوه خویش را تغییر داد و به اطاعت و فرمان برداری از وی پرداخت و او را در دفع ایلات لرستان و کرمانشاه یاری داد. در همین دوره شاه، حسینقلی خان را به تهران فراخواند و به وی لقب صارم السلطنه و سردار اشرف داد و منصب امیرتومانی را که از بالاترین درجات ارتش ایران بود به او اعطا کرد. وی نظم را در پشتکوه و ولایات همجوارش برقرار ساخت و بارها تجاوزهای حکومت عثمانی و عرب های عراق را تا کرانه رود دجله دفع
نمود، همین کارها سبب شد تا ناصرالدین شاه در دستخطی از شایستگی های وی در حفظ امنیت سرحد ابراز خرسندی نماید. در ۱۲۷۹ هجری شمسی با مرگ حسین قلی خان فرزندش به والی گری پشتکوه رسید. غلامرضاخان. پس از رسیدن غلامرضاخان به والی گری، شاه قاجار تمامی القاب، عنوان ها و مناصب پدرش را به وی اعطا کرد، وی به خاطر ضعف حکومت مرکزی، همواره در امور قلمرویش آزادی عمل تام داشت، قدرت نظامی اش در غرب ایران برتر بود و بر همسایگانش از جمله شیخ خزعل، حکام محلی لرستان و حاکم بغداد نفوذ فراوان داشت. غلامرضاخان از نیروی منظمی بهره می برد که به اندک زمانی می توانست سازماندهی شان کند به گونه ای که در جنگ جهانی اول با توسل به اردوی ۱۳ هزار نفری ایلیاتی اش، اجازه ورود هیچ نیرویی را به قلمرو پشتکوه نداد و سد محکمی در برابر توسعه طلبی عثمانی ایجاد کرد. وی برخلاف گذشتگانش در دسته بندی های سیاسی وارد گردید و در انقلاب مشروطه سمت مستبدین را گرفت، اما پس از استبداد صغیر به همراه شیخ خزعل و صولت الدوله قشقایی «اتحاد فرمانروایی جنوب» را تشکیل داد که مدعی حمایت از مشروطه حقیقی بود اما در حقیقت به جهت مقابله با قدرت رو به افزایش بختیاری ها ایجاد شده ب
ود و البته موفق به انجام هیچ کدام از این دو نشد. با برقراری مشروطه و محدودیت های ایجاد شده برای پادشاه جدید، والی دیگر در برابر شاه مسئول نبود و می بایست در مقابل قانون و نظام پارلمانی پاسخگو باشد. حکومت مشروطه ای که تنها اختیارات شاه را در این باره محدود کرده بود و قادر به اعمال نظارت پارلمانی نبود، علی رغم این ناتوانی والی هیچ گاه درصدد نافرمانی از دستورهای حکومت برنیامده و مالیات سالانه اش را پرداخت می نمود. رضاشاه و پایان کار والیان. ظهور رضاشاه سبب تغییرات اساسی در ساختار سیاسی نظامی ایران شد، ایجاد ارتش منظم توسط وی نیاز تاریخی ایلات و عشایر در دفاع از تمامیت ارضی کشور کمرنگ شد. رضاشاه با اتکا به ارتش منظمش درصدد سرکوب این نیروها برآمد و با تخته قاپو کردن نمودن عشایر امکان زمینه ظهور دوباره چنین نیروهایی را از بین برد. در سال ۱۳۰۳ هجری خورشیدی در جریان سرکوب شیخ خزعل، غلامرضاخان به عراق گریخت، این بهترین فرصت برای تصرف پشتکوه توسط رضاشاه بود، اما وی درصدد چنین کاری برنیامد و نه تنها غلامرضاخان را عفو کرد بلکه دوباره به والی گری منصوبش کرد. با نفوذ تدریجی حکومت در پشتکوه والی پی برد که دوران حکومت خاندان
ش بر پشتکوه به سرآمده، از این رو در ۱۳۰۷ هجری شمسی بی هیچ مقاومتی مقابل نیروهای رضاشاه پشتکوه را ترک کرد و به املاک شخصی اش در عراق رفت و اینگونه حکومت سیصد ساله والیان فیلی به پایان رسید.
اچ پی وب اواس یک سیستم عامل تلفن همراه برپایه هسته لینوکس است. وب اواس در ابتدا توسط شرکت پالم توسعه داده می شد و پس از پیوستن آن به هیولت پاکارد توسط این شرکت گسترش می یابد. نام رسمی آن بدون W بزرگ به شکل webOS است، اما به هر شکل WebOS بیشتر به کار می رود. نسخه های مختلفی از این سیستم عامل بر روی تلفن های همراه پالم و اچ پی به بازار عرضه شده است و در حال حاضر بر روی اچ پی تاچ پد عرضه می گردد. ال جی سال ۲۰۱۳ ناجی این سیستم عامل شد.