Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مات، این نقشه های رذیلانه و وحشیانه را به عنوان یک اقدام ضروری نظامی زمان جنگ توجیه و وانمود می کردند. در گرم ترین ایام سال، یعنی از ماه ژوئن تا اوت ۱۹۱۵ م، که احتمال هلاکت محکومان بیش از پیش بود، صفوف بلند قربانیان در راهی بی پایان، از تمامی ولایت ها و شهرهای ارمنی نشین به طرف بیابان های جنوب گسترده بود.» اسماعیل رائین. «دولت عثمانی سعی می کرد به این فجایع و تجاوزات، عنوان "مهاجرت" بدهد. آنان بسیاری از آبادی ها را یکجا وادار به تخلیه می کردند و حتی مسئولان و مقامات محلی برای آنان آرزوی موفقیت و سفری خوش می کردند. بسیاری از این ساده دلان هم که نمی دانستند چه بر سر دیگران آمده و چه بر سر خودشان خواهد آمد به امید آن که اگر زادگاه و سرزمین مادری خود را به اجبار ترک می کنند، جای دیگری را اگرچه سالیان دراز طول بکشد، آباد خواهند کرد.» «علیرغم ادعای مقامات تُرک عثمانی، که ارمنیان را به جنگ مسلحانه علیه عثمانی متهم می کردند، ارمنیان برای دفاع از خود فقط در دو مورد امکان مقاومت مسلحانه یافتند. یکی مورد موفقیت آمیز انطاکیه که در آن کشاورزان ارمنی به تپه ها رفتند و مدت هفت هفته پشت به دریا جنگیدند تا آن که تقریباً به طر
زی معجزه آسا توسط ناوگان فرانسه نجات یافتند و مورد دیگر، عملیات قهرمانانه و در عین حال نومیدانهٔ «شبین قره حصار» (شهری واقع در اراضی پشت ساحل)، ترابزون ـ که در آنجا چهار هزار ارمنی با شنیدن خبر تبعید خود اسلحه به دست گرفتند و از اواسط ماه مه تا آغاز ژوئیه با سربازان عثمانی به زد و خورد پرداختند. در برابر این مقاومت، عثمانی ها به اعزام افراد و مهمات پرداختند و شهر را با آتش توپخانه تصرف کردند.» علی کمال بیک. علی کمال بیک، وزیر داخلی عثمانی در سال ۱۹۲۰. «واقعیتی محرز است که قتل عام ارمنیان به دستور کمیتهٔ مرکزی حزب اتحاد و ترقی برنامه ریزی شده و به مورد اجرا گذاشته شده است، قتل عامی که جهان را به لرزه درآورد و در تاریخ، بی همتا بود.» مولان زاده رفعت. مولان زاده رفعت، از اعضای جداشدهٔ کمیته مرکزی اتحاد و ترقی. «تبعید و کشتار ارمنیان یک جُرم فوق العاده وحشت بار و تاسف آور سیاسی است. اگر من بتوانم چگونگی عملکرد جنایت بار حزب اتحاد و ترقی را بیان کنم بهترین خدمت را به تاریخ انجام داده ام.» محمد شریف پاشا. نامهٔ ژنرال شریف پاشا از فرماندهان ارشد ارتش عثمانی به هیئت تحریریهٔ ماهنامهٔ «ژورنال دو ژنو» در ۱۹۱۵ «جناب آقا
ی سردبیر اجازه می خواهم در تأیید مقالهٔ آن نشریه مورخ نهم همین ماه نگرانی و خشم بی کران خود را نسبت به اقدامات کمیتهٔ خون آشام اتحاد و ترقی ابراز دارم. اینان اقدامات ددمنشانه و نابخردانه ای را مایهٔ مباهات خود می دانند که تنها توسط چنگیزخان و تیمور لنگ در تاریخ مشاهده شده است. اگر ملتی وجود دارد که خدمات ارزنده ای به همت فعالان دولتی، مقامات سرشناس و افراد با استعداد در زمینهٔ اقتصادی، تجارت، علوم، هنر در ترکیه انجام داده اند همان ملت ارمنی است همین ارمنیان بودند که صنعت چاپ، و هنرهای دراماتیک را برای ترکیه به ارمغان آوردند. نقش نویسندگان، شعرا و ادیبان ارمنی انکارناپذیر است. مگر «اوتیان» ارمنی نبود که با مدحت پاشا در تألیف نخستین قانون اساسی ترکیه همکاری نمود. ارمنیان به طور استثنایی و فوق العاده سزاوار و مستعد این امر هستند که حاملان تمدن نوین جهانی باشند. آن ها دستاوردهای تمدن جدید اروپایی را به طور شگفت انگیزی کسب کرده اند که هیچ ملتی نتوانسته به آن ها نائل آید.» پاپ بندیکت پانزدهم. "از واتیکان، پاپ بندیکت پانزدهم ۱۰ سپتامبر ۱۹۱۵، نامه به امپراتوری عثمانی، اعلی حضرت محمد پنجم امپراتور عثمانی «درحالی که غم
و اندوه به خاطر وحشت های ناشی از جنگ های هولناک که در امپراتوری در حال شکوفایی اعلی حضرت با کشورهای بزرگ اروپایی پیش رانده می شود، قلب ما را پاره پاره می کند، انعکاس ناله های شدیداً دردمند ملتی که در سرزمین وسیع عثمانی مورد شکنجه ها و ایذا و اذیت غیرقابل گفتن قرار گرفته اند، از طریق مختلف به گوش ما می رسد. ملت ارمنی قبلاً نیز شاهد به سوی مرگ رفتن فرزندان خود بوده است درحالی که بسیاری دیگر از آنان به زندان افتاده یا به تبعید فرستاده شده اند که در آن میان تعدادی نیز از روحانیان و حتی چند اسقف بوده اند؛ و اکنون می شنویم که تمامی سکنهٔ روستاها و شهرها وادار به ترک خانه های خود شده و در میان درد و رنج سنگین به اردوهای کار اجباری در دوردست ها رانده می شوند، آن جاهایی که علاوه بر رنج و عذاب عمیق، آن ها مجبور خواهند بود محرومیت و شکنجه های ناشی از گرسنگی را نیز متحمل شوند. اعلی حضرتا ما ایمان داریم که چنین فجایعی علی رغم میل دولت اعلی حضرت صورت می گیرد. به همین علت است که با اطمینان کامل به اعلی حضرت روی می آوریم و مشتاقانه از او تمنا می کنیم که با سخاوت بخشندهٔ خود دلرحمی و شفقت ابراز نموده و جهت حمایت از مردمی که
بنا به همان دستورهای دینی که به آن مؤمن، وفادار و مطیع به شخص اعلی حضرت هستند پا در میانی کنند. چنان چه در زمرهٔ ارمنیان افرادی خائن یا مجرم به جرائم دیگری یافت می شود بگذارید آن ها محاکمه شوند و طبق قانون خودتان به مجازات برسند؛ ولی اعلی حضرت با درک والای خود از عدالت اجازه ندهند که افراد بی گناه، محکوم به همان مجازات هایی شوند که مجرمین می شوند و عفو مطلق والای اعلی حضرت حتی بر افراد منحرف نیز فرود آید. اعلی حضرت بیایید پیام صلح و مغفرت را با قدرت و تحکیم ادا کنید و اجازه دهید ملت ارمنی که از اعمال وحشیانه و انتقام جویانه در سنگر پناه قرار می گیرد نام والای حمایتگر خود را با دعا ذکر کند. با این امید شیرین دعا می کنیم که اعلی حضرت بهترین آرزوهای ما را که برای امنیت، رونق و سعادت اتباع اعلی حضرت داریم خواهند پذیرفت.» محمدرضا دبیری. محمدرضا دبیری در یادداشت خود اشاره ای دارد به روند شناسایی رسمی نژادکشی ارمنیان از طرف مجلس کشورهای مختلف. آن گاه به موضع گیری رسمی دولت جمهوری اسلامی ایران پرداخته و می نویسد: «در ایران، در گردهمایی اعتراض آمیز ارمنیان تهران در ۱۳ آوریل ۲۰۰۲، علیه تجاوزات اسرائیل بر ضد فلسطینیان س
ید علی اکبر محتشمی پور و سید هادی خامنه ای ـ دو تن از نمایندگان تهران در مجلس شورای اسلامی ـ در سخنرانی خود به موضوع قتل عام ارمنیان نیز اشاره کردند.» محتشمی پور در بخشی از سخنان خود گفت: «در آغاز قرن بیستم میلادی شاهد قتل عام ارمنیان مظلوم در ترکیه بودیم که روح و روان بشریت را در طول هشتاد سال گذشته همواره آزرده و بشریت آن قتل عام را محکوم کرده و ما نیز آن را محکوم می کنیم.» سید هادی خامنه ای نیز در بخشی از سخنان خود در خصوص قتل عام ارمنیان گفت: «سلسله جنایاتی که از گذشته تا به امروز صورت گرفته در مقطعی نیز شامل حال ارمنیان تحت امر کشور عثمانی بوده که ما با آن ها همدردی کرده و می کنیم. همه ساله صدای عزیزان ما به عنوان اعتراض به این کشتار وحشیانهٔ عثمانی ها شنیده می شود.» سید محمدحسن ابوترابی فرد. «افتخار دارم در جمع همکاران خود در خانهٔ ملت در خاطرهٔ دردناک کشتار پیروان عیسی مسیح در خدمت شما هستم و در این سوگ با خواهران و برادران و هم وطنان عزیزم شریکم.» علی بن ابی طالب در نامه به استاندار مصر، مالک اشتر، گفته: «مردم به دو گروه تقسیم می شوند یا برادران و خواهران دینی تو هستند یا مانند تو انسان هستند و باید ب
ا برادران و خواهران دینی و با آحاد افراد جامعهٔ بشری بر اساس محبت، رحمت، عطوفت و گذشت برخورد کرد.» این پیام شخصیتی است که نویسندهٔ مسیحی هوشمندانه نام او را «صوت العدالهٔ الانسانیهٔ» گذاشت و اعلام کرد که نباید گفت علی بن ابی طالب، بلکه باید گفت: (فریاد عدالت در تاریخ). «متأسفانه قدرت سیاسی نظامی و ثروت اگر با ارزش های متعالی انسانی و الهی همراه نشود جنایات هولناکی مانند نژادکشی ارمنیان را به همراه خواهد داشت؛ بنابراین، آنچه که می تواند قدرت را مهار کند ارزش های متعالی دینی است.» «کسانی که دستشان به خون ارمنیان آلوده شده الان در سوریه و فلسطین دست به قتل عام مردم می زنند. امروز جنایتکاران با همهٔ توان از رژیم نژادپرست صهیونیستی دفاع می کنند و متأسفانه کسانی قدرت را در دست دارند که با انسانیت و عدالت در لفظ و کلام رابطه ای ندارند. امیدوارم پیروان ادیان الهی در ایران با وحدت و همدلی دست در دست یکدیگر برای ساختن ایرانی آباد و مبارزه با ظلم در هر جبهه ای در یک مسیر گام برداریم.» تئودور روزولت. «احساس گناه می کنم از ریاکاری نفرت انگیزی که ادعا می نمایم با ارمنستان و اقوام لگدکوب شدهٔ ترکیه دوست هستیم ولی از جنگ با
ترکیه اجتناب می کنیم. این اجازه را دهیم که ترکیه ارمنیان را قتل عام کند و سپس تقاضای کمک به بازماندگان آنان نمایم و بعد به خود بنازیم که دلیلی برای مساعدت به قربانیان آنان را داشته ایم. این سیاست را چرا دنبال نمی کنیم که به چنین کشتارهای احمقانه و کراهت آور خاتمه دهیم. وقایع وحشت آوری که ارمنیان با آن رودررو شده اند یک عمل انجام شده است. وقوع آن عمدتاً نتیجه اعمال سیاست صلح طلبانهٔ ملت ما در طول چهار سال گذشته است. حضور میسیونرهای ما و کوتاهی ما در شرکت در جنگ، ترک ها را از کشتار بیش از یک میلیون تن از ارمنیان، و صدها هزار از آشوریان و یونانی ها بازنداشت که در آن میان اکثریت بارز با ارمنیان بوده است. اعلام جنگ ما در حال حاضر قادر نیست حتی یک صدم صدماتی را که با خودداری ما در شرکت در جنگ در گذشته وارد کرده است جبران کند. و با این کار ما قادر خواهیم بود خدماتی با ارزش پایدار برای آینده ارائه کنیم و در ضمن قدم دیگری در راه اعادهٔ احترام به خود برداریم. ما باید وارد جنگ شویم زیرا خودداری از این کار واقعاً نشان دادن عدم اعتماد به هم پیمانان ما و کمکی به آلمان خواهد بود، زیرا کشتار ارمنیان بزرگ ترین جرم دوران جنگ ب
ود و کوتاهی در اقدامی علیه ترکیه به معنی عفو و چشم پوشی از آن است، زیرا کوتاهی در برخوردی اساسی علیه اقدامات وحش آور ترکیه به معنی این است که تمامی تضمینات ما در راه تأمین آینده ای صلح آمیز برای دنیا شیطنتی فریبکارانه بوده است و دیگر این که وقتی ما اکنون از وارد جنگ شدن با ترکیه خودداری کنیم نشان خواهیم داد که این اعلامیه (امن کردن کردن دنیا برای ایجاد دموکراسی) حرفی مفت و غیرصادقانه است.» وینستون چرچیل. «در سال ۱۹۱۵ دولت ترکیه دست به کار کشتار جمعی و آواره سازی شرم آور ارمنیان آسیای صغیر شد و با قساوت تمام طرح خود را از پیش برد، پاکسازی این قوم از سرزمین های آسیای صغیر را می توان با توجه به مقیاس وسیع آن کامل توصیف کرد. تصور می شود شمار بیش از یک میلیون تن از ارمنیان، مشمول این کشتارها شده باشند که بیشتر از نیمی از آن ها جان خود را از دست دادند. در این که این جرم با اهداف سیاسی خاص برنامه ریزی شده و به اجرا درآمده است، هیچ شکی نیست. فرصت پیش آمده مناسب پاکسازی خاک ترکیه از یک نژاد مسیحی بود. ملت ارمنی در شرایطی از جنگ جهانی نابود، پراکنده شده، و منهدم شد که در نتیجهٔ این کشتارها، تحمل صدمات ناشی از نتایج جنگ
و آواره سازی های اجباری که به عنوان روشی آسان برای تحقق این کشتارها به کار گرفته شده بود، حداقل یک سوم از شمار افراد خود را از دست داد. از یک جامعهٔ دو و نیم میلیونی سه چهارم آن، یعنی بیش از یک میلیون مرد، زن و کودک به هلاکت رسیدند؛ ولی قطعاً هدف این بود.» رونالد ریگان. «قتل عام ارمنیان و نسل کشی کامبوج که پس از آن روی داد درس های نسل کشی است که هرگز نباید فراموش شود.» بیل کلینتون. ۲۴ آوریل ۱۹۹۶ پیام ریاست جمهوری روز یادبود ارمنیان: «هشتاد و یک سال پیش در چنین روزی در شهر کنستانتینوپل بیش از دویست تن از رهبران سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ارمنیان دستگیر شده و بعد از تبعید محکوم به مرگ شدند. آن روز سرآغاز یکی از سیاه ترین لحظات این قرن است. در این روز غم انگیز، من خود را با ارمنیان سراسر جهان در گرامیداشت یاد آواره سازی ها و کشتارهای بی منطق یک و نیم میلیون تن بین سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۳ که در امپراتوری عثمانی صورت گرفت، همراه و همدل می دانم. بسیار مایهٔ اندوه است که قرن ما مکرراً شاهد قساوت پوچ انسان به همنوع خود بوده است. همراه هم در فقدان وحشتناک این خیل عظیم افراد بی گناه عزاداری می کنیم.» پاپ فرانسیس. پاپ فرانسی
س رهبر کاتولیک های جهان در آوریل ۲۰۱۵ میلادی؛ و در جریان مراسمی که در واتیکان برای یکصدمین سالگرد این کشتار برگزار کرده بود گفت: «نسل کشی ارمنی ها اولین تراژدی قرن بیستم است و مذهب وظیفه دارد یاد مردان، زنان، کودکان، و افرادی را که بدون هرگونه منطقی به قتل رسیدند، گرامی بدارد.» یوآخیم گاوک. یوآخیم گاوک رئیس جمهور آلمان در روز ۲۳ آوریل ۲۰۱۵م؛ که در مراسم یادبود نسل کشی ارمنی ها در شهر برلین شرکت کرده بود در سخنانی گفت: «با توجه به نسل کشی ارمنی ها ما باید در قبال مسؤولیت مشترک مان و احتمال تقسیم این گناه با یکدیگر مصالحه کنیم.» فرانسوا میتران. «نمی توان مصیبت نژادکشی را که گریبان گیر شما بوده از خاطر زدود. این واقعه بایستی در حافظهٔ بشریت ثبت شود و این جانبازی باید در حکم درسی باشد برای نسل جوان. این در عین حال درسی است از میل به بقا و ادامهٔ حیات تا هر کس در آینده های دور بداند که این ملت متعلق به گذشته نیست بلکه بخشی از زمان حال است و دارای آینده ای روشن.» الی ویزل. «طلعت پاشا و اسماعیل انور در پی پاکسازی ارمنیان ساکن امپراتوری عثمانی بودند. کشتاری سبعانه در ارمنستان اولین نژادکشی قرن بیستم، بی رحمی خونسرد و
حساب شدهٔ نظریه پردازان قتل عام، توطئهٔ آزمندی و تشنه به خونی قاتلان فناتیک، روح آمادهٔ جانبازی قربانیان جهان در حال جنگ است اما در میان این جنگ، جنگ دیگری میان یک قدرت بزرگ و یک اقلیت ستم کشیدهٔ محکوم و تحت فشار جریان دارد. آواره سازی ها طی مهاجرت های اجباری، اِعمال فشارهای بی حد و کشتارهای انبوه هدفمند در جهت پایان دادن کامل به موجودیت یک ملت بود.» اسقف دزموند توتو. این نکته که فردی بدبینانه به آن اشاره کرده است: «تاریخ به ما می آموزد که ما از تاریخ هیچ نمی آموزیم» «حقیقت غم انگیزی در خود دارد. به علاوه امکان دارد که اگر دنیا از نژادکشی ترک های عثمانی نسبت به ارمنیان این اولین نژادکشی قرن بیستم آگاهی داشت شاید بشریت نسبت به علائمی که سرآغاز دیوانگی لجام گسیختهٔ آدولف هیتلر به جهانیان ناباور بود هشیارانه عمل می کرد.» عبدالقادر قدوره. «در دیدار از موزه و بنای یادبود نژادکشی که ملت ارمنی در سال ۱۹۱۵ متحمل آن گردید، ما با شگفتی و احترام کامل در مقابل قهرمانانی که با جرئت و شهامت با مرگ روبه رو شدند، ایستادیم. فرزندان و نوادگان آن ها نیز راهشان را در پیش گرفتند تا شهامت و تلاششان را جاودانه گردانند. ما با احترا
م فراوان در برابر یاد این شهدای ملت ارمنی دوستان خود سر تعظیم فرود می آوریم و به قدرت آن ها در دستیابی به قاطعیت و پیروزی درود می فرستیم. ما به اتفاق هم تلاش خواهیم کرد تا یک، ابناء بشر را از تعارض و ستم برهانیم.» مارتین نیپاژ. «هنگامی که در باشگاه آلمانی در حلب بودم، کنسول آلمان که از شهر موصل می آمد، تعریف می کرد در جادهٔ موصل تا حلب دست های قطع شدهٔ کودکان را دیده است و تعداد آن ها به قدری زیاد بود که می توانستند جاده را با آن ها فرش کنند.» تانر آکچام. «چرا ما ترک ها به انکار نژادکشی ارمنیان ادامه می دهیم یا به عبارتی دیگر، چرا ما ترک ها هربار که سخن از نژادکشی ارمنیان پیش می آید استخوان هایمان به لرزه می افتد؟ از ۱۹۹۰م تاکنون بیش از بیست سال به بررسی موضوع نژادکشی ارمنیان پرداخته ام و پیوسته، بارها و بارها، این سؤال را از خود پرسیده و سعی کرده ام پاسخی برای آن بیابم. هرچه زمان پیش رفته پاسخ من نیز به این سؤال تغییر کرده است. در ابتدا سعی داشتم مسئلهٔ انکار را در قالب استمرار و تداوم دولتی شرح دهم که از امپراتوری عثمانی تا جمهوری ترکیه کماکان ادامه دارد. موضوع را می توان دوراهی تبدیل قهرمانان به اراذل نیز
نامید. موضوعی بس ساده زیرا که جمهوری ترکیه به دست حزب اتحاد و ترقی، همان طراحان نژادکشی ارمنیان در ۱۹۱۵م، پایه گذاری شده است. بیشتر بانیان جمهوری ترکیه از اعضای حزب اتحاد و ترقی بودند که در نژادکشی ارمنیان مستقیماً دست داشتند و با تصاحب اموال و دارایی ارمنیان به پول و ثروت رسیده اند اما در عین حال، آن ها قهرمانان ملی ما بوده اند، پدران بانی ملتمان. اگر ترکیه واقعهٔ نژادکشی ارمنیان را بپذیرد، باید قبول کنیم که شماری از قهرمانان ملی و پدران بانی ملتمان قاتل، دزد یا هر دوی آن هستند. دوراهی واقعی همین جاست.» عباس مقدم. مقدم در مقالهٔ خود اشاره ای دارد به دورهٔ جنگ جهانی اول و فرصتی که ترکان جوان در این بحبوحه برای رسیدن به اهداف خود به دست آوردند. وی می نویسد: «طلعت، انور و جمال، سه پاشای ترک، نه تنها رهبری ترکان جوان را در دست گرفته بودند بلکه قدرت اصلی امپراتوری نیز در دست آنان بود. با وارد شدن امپراتوری رو به زوال عثمانی به جنگ جهانی اول جنبش های رهایی بخش و فروپاشی عثمانی شدت گرفت. ملت های تحت سلطهٔ بسیاری به استقلال دست یافتند اما بازندگان اصلی ارمنیان بودند که با برنامه ریزی دقیق، به دست ژاندارم های عثمانی
و کردها و راهزنان و اوباش، قتل عام شدند و تعدادی نیز به عراق و سوریه و لبنان رانده شدند.» «در شرق ترکیهٔ امروز، که یکصد سال پیش توسط خود عثمانی ها، ایالت ارمنستان، نامیده می شد، کلیساها و حتی گورستان های ارمنیان نیز همراه ساکنان ارمنی آن نابود شده اند. دیگر هیچ اثری از ارمنستان بر جا نمانده است. همچنین در قفقاز، ایالت ارمنی نشین نخجوان، که همواره بخشی از ارمنستان بوده، با کشتن و تاراندن ساکنان ارمنی این منطقه ازآنِ جمهوری آذربایجان شده است. آنان از سنگ قبر ارمنیان هم نگذشته اند و با تخریب دوازده هزار قبر با سنگ قبرهایی منحصربه فرد، که متعلق به چند قرن پیش بوده و جزئی از میراث فرهنگی ارمنیان به حساب می آمد، هیچ اثری از ارمنی نشین بودن آن جابه جا نگذاشته اند.» رابرت فیسک. «در یکصدمین سالگرد این کشتارها، تجاوزهای جمعی و کودک کشی دو ایدهٔ متفاوت به ذهن من خطور کرده است. برای دولت شجاع و قدرتمندی همچون ترکیه که عضو ناتو بوده و خود را اروپایی می داند، انکار مستمر این اقدام وحشیانه می تواند در حکم دروغی مستوجب مجازات کیفری باشد. بیش از صدها هزار ترک کشف کرده اند که اجدادشان ارمنی بوده اند، همان زنانی که در کاروان ها
ی مرگی که از آناتولی به سمت بیابان های سوریه راهی شده بودند، ربوده یا به اسارت گرفته شده، مورد تجاوز واقع شده یا مجبور به تغییر دین خود شده اند.» جفری رابرتسون. «یکصد سال قبل و در شب ۲۴ آوریل حکومت ترکان جوان صدها تن از روشن فکران و نویسندگان ارمنی را جمع کرده و همه را در دم کشتند، و این تنها آغاز نسل کشی بود که نیمی از جمعیت ارمنیان را نابود ساخت. امروز ترکیه اعتراف می کند که آن ها تنها ۸۰۰ هزار ارمنی را کشته اند اما در حقیقت بیش از یک و نیم میلیون نفر کشته شده اند. تقریباً اکثر مردان ارمنی کشته شدند و باقی مانده که شامل زنان، کودکان و افراد سالخورده می شد به بیابان ها راندند، که البته نیمی از آن ها نیز دچار حمله، غارت و تجاوز راهزن ها و سربازان تُرک قرار گرفتند. از سوی دیگر نیز اموال و دارایی های ارمنیان مورد چپاول قرار گرفت از این رو من اصرار دارم که این اعمال نسل کشی بوده است.» استیو جابز. شما یک و نیم میلیون ارمنی را نسل کشی کرده اید. اصیل تونچر مدیر و راهنمای تورهای سیاحتی تُرک مقاله ای از ملاقات خود با استیو جابز که برای رونمایی یکی از محصولات شرکت اپل در ترکیه به سر می برد منتشر کرده است. در این مقاله
تونچر می گوید: هنگامی که با استیو جابز به نزدیکی کلیسا یا مسجد ایاصوفیه رسیدیم و من در خصوص تاریخ این بنا توضیح می دادم، استیو جابز حرف های من را قطع کرد و پرسید: «شما ترک ها با آن همه مسیحیان و ارمنیان چکار کرده اید؟ تونچر می گوید من دنبال لغاتی می گشتم که پاسخ وی را بدهم که دوباره پرسید: شما یک و نیم میلیون ارمنی را نسل کشی کردید خواهش می کنم توضیح دهید چگونه این کار را کرده اید؟» تونچر می گوید: «من آن مسائل را انکار کردم و این باعث شد تا استیو جابز بیشتر عصبانی شده و بدون خداحافظی با من آن جا را ترک کرده و حتی یک روز قبل تر از برنامه از ترکیه برود.» هوارد ساچر. با هر معیاری که بخواهیم بسنجیم، به طور حتم این بی سابقه ترین و غیرقابل تصورترین نژادکشی تاریخ معاصر به شمار می رود. با وجود این حکومت ترک های جوان این عمل اخراج ارمنیان از سرزمین اجدادیشان را چیزی جز یک تدبیر دیپلماسی نمی دانست که در جهت اجرای این حکم عبدالحمید بود: «بهترین راه پایان دادن به مسئلهٔ ارمنی، پایان دادن به زندگی خود ارمنیان است.» هربرت آ. گیبونز. «از اوایل ماه مه تا ماه اکتبر، حکومت عثمانی با برنامه ریزی بسیار دقیق و منظم طرح نابودی ار
منیان را به صورت بدترین نوع قتل عام دنبال و اجرا کرد. دستورهای تبعید ارمنیان از وطنشان به بین النهرین، به تمام حوزه های آسیای صغیر فرستاده شد. این دستورها کاملاً روشن و صریح و مفصل بودند. کوچک ترین دهکده ها نیز از نظر دور نماندند. این خبر به وسیلهٔ جارچی ها پخش می شد که هر ارمنی، برای ترک محل زندگی خود به مقصدی نامعلوم، باید در ساعتی مشخص آماده می شد. حتی برای افراد مسن، بیماران و زنان باردار هم استثنایی در کار نبود.» راجر مانول و هاینریش فرانکل. «در سال ۱۹۱۵ م (راه حل نهایی) طراحی گشت. این طرح که امروزه تقریباً به فراموشی سپرده شده است، همانا نابودی و ریشه کنی عمدی ارمنیان به وسیلهٔ ترکان است. مسئلهٔ ارمنی به وسیلهٔ تبعید و قتل عام حدود ۱٬۷۵۰٬۰۰۰ مرد و زن و کودک ارمنی در ایالات ترکیه حل شد. بیش از یک میلیون تن بر اثر قتل عام یا پیاده روی های اجباری به طرف بیابان های سرزمین های شرقی ترکیه، یعنی نواحی ای که بعداً سوریه و عراق نام گرفتند، از بین رفتند.» آرنولد جی. توینبی. «ظلم و ستم دو جنگ بزرگ قرن، به وسیلهٔ دو نژادکشی (نابودی و ریشه کنی افراد عادی) تشدید شد: در جنگ جهانی اول ترک ها نسل کشی ارمنی ها را اجرا کر
دند و در جنگ جهانی دوم آلمان ها نژادکشی یهودیان را اعمال نمودند.» آبرام ساچر. «چیزی که برای دنیای متمدن قرن بیستم باقی ماند، اختراع واژهٔ نژادکشی بود که برای شناخت و تشریح اعمالی به کار رفت که برای نابودی برنامه ریزی شدهٔ یک ملت انجام شد. در اوایل قرن بیستم ترک ها اولین کاربر و مجری این کلمه شدند و نازی ها در اواسط همان قرن گسترش و توسعهٔ وحشتناکی به این عمل دادند که حتی سابقهٔ قبلی را تحت الشعاع قرار داد.» «بیش از ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ میلیون ارمنی نجیب و متمدن و ساعی و زبردست، تحت پوشش جنگ، به طور سازمان یافته به قتل رسیدند.» هلن فین. «یهودیان، کولیان و ارمنیان، قربانیان نژادکشن۷ی های سازمان یافته و از پیش طراحی شده ای بودند که برای تحقق طرح یک نظام جدید برنامه ریزی شده بود. در هر دو مورد، از وضعیت جنگی آن زمان استفاده شد. وقوع دو جنگ جهانی فرصتی به دست حاکمان وقت داد تا قتل عام و ریشه کنی ملت ها را با راهبرد جنگی در حذف گروه هایی از مردم که به ظاهر بیگانگان و دشمنان داخلی تلقی می شدند، مطابقت دهند.» ایروینگ هوروویتز. «یادبود و ارژیه نهایی امپراتوری عثمانی به همان اندازه مهم و چه بسا منحوس تر بود. امپراتوری عثمانی از آ
غاز قرن تا اضمحلال نهایی آن در سال ۱۹۱۸ م، سیاست و خط مشی نژادکشی ای فراتر از تمام اعصار پیشین را از خود باقی گذاشت. سرنوشت ارمنیان، نخستین و مهم ترین نمونهٔ نژادکشی در قرن بیستم است. اول حقیقت و واقعیت می آید و سپس سخن و کلام. ابتدا قتل به وقوع می پیوندد و سپس شخصی شرایط قتل را تشریح می کند. ابتدا نژادکشی انجام می گیرد و سپس زبان به توضیح پدیده گشوده می شود. قتل و ترور ارمنیان توسط تُرک ها موردی کاملاً واضح و روشن از نژادکشی پیش از سال ۱۹۴۵ م بود.» لئو کوپر. «نژادکشی ارمنیان، نژادکشی فراموش شدهٔ قرن بیستم است که اساساً از سوی ارمنیان یادآوری می شود.» ایزرائیل چارنی. «سالیان متمادی ترکان خود را وقف از بین بردن و محو و نابودی آثار به جای ماندهٔ نژادکشی ارمنیان نمودند. با کمال تعجب باید گفت که هنوز هم به این کار ادامه می دهند. درحالی که هر تلاش آن ها، تنها حقایق نژادکشی ارمنیان را بیشتر و عمیق تر بر صفحات تاریخ حک می کند.»
در یک سیستم کامپیوتری مسیر داده ای که با روش نرخ دوبرابر داده ها یا DDR عمل می کند داده ها را در هر دو لبه بالا رونده و پایین رونده به ازای هر کلاک سیستم انتقال می دهد. "آهنگ داده دو برابر" با نام های دیگری از قبیل تلمبه زنی دو برابر، تلمبه زنی دوتایی و انتقال دو برابر نیز شناخته می شود. ساده ترین را برای طراحی یک مدار الکترونیکی بر پایه کلاک این است که کاری کنیم که در هر سیکل کامل (بالا و پایین) یک انتقال انجام شود. اگرچه در این حالت به ازای هر انتقال، کلاک سیستم دو بار تغییر می کند در صورتی که خط داده فقط یکبار تغییر می کند. در سیستم های با پهنای باند بالا محدودیت هایی که برای رسیدن یک سیگنال بی عیب و نقص به مقصد وجود دارد بر فرکانس کلاک سیستم تأثیر می گذارد. اما با استفاده از هر دو لبه بالا رونده و پایین رونده کلاک، خط داده با وجود محدودیت فرکانسی عمل کرده ولی آهنگ تبادل اطلاعات دو برابر می شود.
پرواز شماره ۱۷۱ هواپیمایی ساها در ۳۱ فروردین ۱۳۸۴ از فرودگاه بین المللی کیش به مقصد فرودگاه بین المللی مهرآباد در تهران پرواز کرد اما در هنگام فرود دچار حادثه شد و در رودخانه کن سقوط کرد. شرح حادثه. کاپیتان قجاوند خلبان بوئینگ ۷۰۷ حادثه دیده شرکت هواپیمایی ساها گفت: اگر قسمت تخریب شده رودخانه کن، انتهای باند فرودگاه مهرآباد را قطع نکرده بود به احتمال قریب به یقین هواپیما داخل رودخانه نمی افتاد و این حادثه به وقوع نمی پیوست. کاپیتان قجاوند در مصاحبه اختصاصی با خبرنگار دفتر خبری واحد مرکزی خبر در شمال شرق تهران با بیان اینکه باید انتهای باند فرودگاه به مسافت ۳۰۵ متر معادل هزار فوت برای استفاده هواپیما در مواقع اضطراری ادامه پیدا کند؛ افزود سیل این قسمت را که روی رودخانه کن بود از بین برده است و هواپیما به این دلیل درون این رودخانه افتاد. وی به مؤثر نبودن اقدامات لازم برای نگه داشتن هواپیما بعد از فرود روی باند اشاره کرد و گفت با عیبی که در هواپیما ایجاد شده بود سیستم ترمز عمل نمی کرد. کاپیتان قجاوند افزود بنا به وظایف خود باید تعادل هواپیما را روی باند نگه می داشتم تا بال آن که قسمت سوخت رسانی هواپیماست آتش نگی
رد و این کار را هم انجام دادم. وی به وضع آشفته ای که هنگام حادثه در داخل هواپیما ایجاد شده بود اشاره کرد و گفت با مشاهده ناگهانی رودخانه بلافاصله هواپیما را به سمت راست مقابل تپه خاکی هدایت کردم و هواپیما بعد از برخورد با این تپه داخل رودخانه کن افتاد. کاپیتان قجاوند افزود در این هنگام برق همه قسمتهای هواپیما قطع شد، موتور دوم آن در سمت چپ آتش گرفت و موتور سوم نیز از جا کنده شد. وی تصریح کرد از نظر من مناسبترین راه برای تخلیه مسافران دربهای سمت راست جلوی هواپیما بود که گروه پروازی، مهمانداران و خودم به مدت پنج دقیقه این کار را به خوبی انجام دادیم. وی اضافه کرد به علت اضطراب زیاد و ازدحام، مسافران سخنان گروه پروازی و مهمانداران را نمی شنیدند یا به آنها عمل نمی کردند. قجاوند تصریح کرد بعد از اینکه کار تخلیه هواپیما انجام شد بعضی مسافران به سمت رودخانه حرکت کردند و داخل آب که به شدت جریان داشت افتادند. وی در پاسخ به این پرسش که چرا مسافران بعد از تخلیه به سمت خشکی هدایت نشدند یا چرا از دربهای عقب هواپیما خارج نشدند گفت اگر این کار از قسمت عقب هواپیما انجام می شد مسافران روی بتن های موجود در محل می افتادند و به ع
لت وجود موتورها و بنزین امکان انفجار هواپیما وجود داشت لذا بهترین راه دربهای قسمت جلوی هواپیما بود. علت. علت این حادثه مشکل ارابه فرود ناشی از کارنکردن یک چرخ یا ترکیدگی تایر بوده است. تلفات. تلفات جانی. در این حادثه، زهرا عاطف یکتا (۳۰ ساله) و احمد عاطف یکتا (۷۱ ساله) بر اثر سقوط در رودخانه کن و خفگی و وحشت جان باختند. همچنین یک کودک ۴ ساله به نام آرین در رودخانه افتاد و مفقود شد. آسیب دیدگان. ۴۸ نفر از مسافران که دچار مصدومیت و شکستگی از ناحیه دست و پا شده بودند پس از حادثه به بیمارستان های بقیةالله، رسول الله، امام خمینی، فیاض بخش و لقمان الدوله منتقل و درمان شدند. هیچ یک از مجروحان بستری نشدند و با درمان سرپایی مرخص شدند. هواپیما. یک فروند هواپیمای بوئینگ ۷۰۷ بود. این هواپیما به سفارش نیروی هوایی ایران در سپتامبر سال۱۹۷۶ ساخته شد و در این حادثه، میزان آسیبِ واردشده به هواپیما فراتر از حدی بود که بتوان آن را تعمیر کرد و دوباره استفاده نمود. در سال۱۳۷۴ زمانی که این هواپیما برای کیش ایر پرواز می کرد ربوده شد و در اسراییل نشست(پرواز۷۰۷ کیش ایر) اعتراض ها. برخی از مسافران پس از حادثه به عملکرد خدمه پرواز معترض
بودند و مدعی شدند که آن ها زودتر از مسافران هواپیما را ترک کرده اند. برخی از خانواده های آسیب دیدگان نیز با تجمع در فرودگاه مهرآباد، به عدم پاسخگویی مسئولان معترض شدند و با آن ها درگیری لفظی پیداکرده و تعدادی از شیشه های فرودگاه را شکستند.