Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توالی یابی آران ای (RNA-Sequencing) که به توالی یابی شاتگانی کل ترانسکریپتوم (Whole Transcriptome Shotgun Sequencing) نیز معروف است یک تکنولوژی است که با بهره گیری از توانایی های «توالی یابی نسل بعدی (Next-generation sequencing)» برای به دست آوردن تصویری کلی از حضور و مقدار آران ای از ژنوم در یک بازهٔ زمانی خاص استفاده می کند. مقدمه. ترانسکریپتوم یک سلول به میزان زیادی متغیر است و در طول زمان تغییر می کند در صورتی که ژنوم سلول همواره ثابت و بدون تغییر باقی می ماند (بدون در نظر گرفتن جهش ها). پیشرفت های اخیر در توالی یابی نسل بعد باعث شده که بازهٔ پوشش توالی یابی نوکلئوتیدهای دی ان ای و همچنین مقدار نمونهٔ ورودی برای توالی یابی افزایش پیدا کند. این پیشرفت ها توالی یابی رونوشت های آران ای سلول را تسهیل می کند و به ما این امکان را می دهد که رونوشت های برش خوردهٔ (Spliced) ژن، تغییرات پس از رونویسی، همجوشی ژن ها (Gene fusion)، جهش ها و چندریختی تک نوکلئوتید (Single-nucleotide Polymorphism) و در نهایت تغییرات در بیان ژن را بررسی کنیم. توالی یابی آران ای در جانوران. به لطف پیشرفت تکنولوژی، در توالی یابی ژنوم، امکان
توالی یابی ژنوم جانوران برای مرغ، گاو، گوسفند و جانوران دیگر فراهم شده است.
دربارهٔ آموزش کودکان در عهد هخامنشیان اطّلاعات کمی وجود دارد. در دو سند ایلامی که از تخت جمشید به دست آمده و مربوط به سال بیست سوم از سلطنت داریوش بزرگ (سال ۴۹۹ قبل از میلاد) است عبارت "پسران پارسی که متن ها را رو نویسی می کنند" ذکر شده است. ممکن است که این پسران در حال یادگیری خط میخی پارسی بوده اند که در آن زمان احتمالاً تعداد اندکی از کاتبان از آن آگاه بوده اند؛ چرا که بیشتر برای کتیبه های فتوحات سلطنتی به کار برده می شد. حتی اشراف و کارمندان بالا رتبه ایرانی نیز بی سواد بودند و نوشتن نقشی در آموزش معمول ایرانیان بازی نمی کرد. مشابها هیچ گواه محکمی در مورد آموزش در دوران اشکانیان باقی نمانده است. ولی ممکن است بتوان گفت که شبیه دوران ساسانیان بوده است. اطّلاعات ما در مورد عهد ساسانی محدود به آموزش شاهزادگان، اشراف، موبدان و منشیان درباری بوده است. اکثر روستا نشینان بی سواد بودند ولی احتمالأ بیشتر تاجران شهری حداقل با نوشتن و محاسبه آشنا بودند. آموزش در عهد هخامنشیان. منابع یونانی مقداری اطلاعات در مورد آموزش معمول در ایران به دست می دهند. به گفته هرودوت، پسران ایرانی تا پنج سالگی مجاز به حضور یافتن در نزد پ
درانشان نبودند و تا پیش از آن در نزد زنان زندگی می کردند. از سنّ پنج سالگی تا بیست سالگی، آموزش اسب سواری، تیر اندازی و راست گویی می دیدند. ایرانیان دروغ گفتن را بدترین توهین می دانستند، و مهارت جنگیدن را نشانه مردانگی می دانستند. کسنوفون در دانشنامه کوروش می نویسد که در سنّ شانزده یا هفده سالگی، پسران اشراف ایرانی به بارگاه سلطنتی آورده می شدند تا به تمرین سوارکاری، تیر اندازی، پرتاب نیزه و شکار بپردازند. به علاوه آن ها آموزش عدالت، گوش به فرمان بودن، شکیبایی و دیسیپلین فردی نیز می دیدند. به وضوح، هدف ایرانیان از آموزش، علاوه بر هدایت اخلاقی، تربیت سربازهایی کارا بود. در کتاب آلکیبیادس (منسوب به افلاطون) آمده است که شاهزادگان ایرانی در سنّ چهارده سالگی به چهار ایرانی نامدار سپرده می شدند که به آن ها پرستش خدایان، سیاست، اعتدال و شهامت بیاموزند. آموزش در عهد اشکانیان و ساسانیان. آموزش اجباری کودکان اشراف و خانواده های طبقه بالای جامعه در رساله خسرو پسر کواد چنین شرح داده شده است: نوشتن، آموزش مذهبی، ورزش و ادب دربار. یک کودک اشراف زاده (مذکر) از سنّ مناسب که بین ۵ تا ۷ سال بود مدرسه رفتن را شروع می کرد و آموز
ش های عمومی و مذهبی را در سنّ ۱۵ سالگی به پایان می رساند. در مدرسه او یاد می گرفت که چطور بنویسد و علاوه بر این او متون مورد نیاز برای هیربد شدن را هم از حفظ می کرد. همچنین به ترجمه پهلوی اوستا (زند) گوش فرا می داد. اختربینی نیز بخشی از واحدهای درسی بود. گزارش هایی نیز از خواندن کلیله و دمنه در مدرسه وجود دارد.
با نام واقعی شخصیت تخیلی شرکت ژاپنی سانریو است که توسط یوکو شیمیزو و اکنون توسط یوکو یاماگوچی طراحی شده است. سانریو هلو کیتی را در قالب یک گربهٔ سفید انسان گونه با یک روبان قرمز و دهان نامرئی به تصویر می کشد. برحسب سرگذشت هلو کیتی، وی با خانوادهٔ خود در یکی از شهرهای حومه لندن زندگی می کند و به خواهر دوقلویش میمی که روبان زرد می پوشد، نزدیک است. هلو کیتی تا سال ۲۰۲۴ برای شرکت سانریو بیش از ۸۰ میلیارد دلار سود داشته است. پیدایش. شرکت سانریو سازنده صندل های پلاستیکی با طرح چاپی توت فرنگی بود. اما می خواست محصول پر فروش دیگری هم تولید کند. برای همین گروهی از طراحان جوان را برای ارائه طرحی «کاوایی» (به معنای بامزه و ملوس) استخدام کرد. طرح یوکو شیمیزو، گربه سفیدی با پاپیون قرمزی بر موهایش بود، او این طرح را در چند روز کشید. یوکو طرح هِلو کیتی را با الهام از کودکی خود آفرید. در آغاز، این طرح همراه با شش شخصیت تخیلی دیگر فقط روی کیف پول های کوچک چاپ شد. اما هلو کیتی از همه طرح های دیگر پر فروش تر شد و به سرعت تبدیل به پرفروش ترین محصول شرکت سانریو شد. نخستیین حضور هلو کیتی بر روی یک کیف پول بود که در ژاپن از سال ۱۹۷
۵ و در آمریکا از سال ۱۹۷۶ به فروش رسید. این شخصیت سپس در مجموعهٔ کارتونی هلو کیتی و محصولات گوناگونی از جمله اسباب بازی و بازی های ویدیویی ظاهر شد. زندگی نامه. در سال ۲۰۱۱ شرکت سانریو اعلام کرد که نام واقعی هِلو کیتی، کیتی وایت و زاده ۱ نوامبر در لندن است. او در اصل گربه نیست. بلکه دختر بچه هشت ساله ای است که خودش بچه گربه ای به نام چارمی کیتی به عنوان حیوان خانگی دارد.
اُو منفی فیلمی محصول سال ۱۳۶۸ به کارگردانی احمدرضا گرشاسبی و کریم زرگر، نویسندگی ابوالفضل جلیلی و تهیه کنندگی روح الله برادری می باشد.
چشم اندازی در مه فیلمی ساخته تئو آنگلوپولوس محصول ۱۹۸۸ میلادی و ساخت کشور یونان است. فیلم در حالی که منتخب سینمای یونان برای حضور در بخش بهترین فیلم خارجی شصت و دومین دوره جوایز اسکار بود اما نتوانست نامزد شود. در حقیقت به دنباله فیلم های سفر به سیترا (۱۹۸۴) و زنبوردار (۱۹۸۶)، این فیلم به عنوان سومین فیلم از سه گانه سکوت آنگلوپولوس شناخته می شود.
رودخانه شهرآب یکی از رودخانه های استان مرکزی است که در شهرستان تفرش قرار دارد. این رود از کوههای تخت رستم سرچشمه می گیرد و پس از گذر کردن دشت واشقان به شهرآب و از آنجا به زرتوشه، تاج آباد، ولاشجرد (فراهان)، خوشدون (فراهان) وارد تالاب میقان می شود.
درنای خاکستری یا درنای معمولی یا درنای اوراسیایی گونه ای درنا است که در بخش شمالی اروپا و آسیا پراکنده است. این پرنده همه چیزخوار است ولی بیشتر از قسمت های مختلف انواع گیاهان تغذیه می کند. قامت این پرنده ۱۰۰ تا ۱۳۰ سانتیمتر و وزن آن به طور متوسط ۴/۶ کیلوگرم می باشد. شاهپرهای دوم پرنده سیاه و بسیار دراز و آویخته (به شکل دم) است. این نشانه پرنده را از لک لک ها و حواصیل ها متمایز می کند. بدن پرنده به طور کلی خاکستری سربی ست. یک نوار پهن سفید از پشت چشم شروع شده، در طرفین سر و گردن ادامه پیدا می کند که در برابر گلو و صورت سیاه پرنده جلوه خاصی دارد. از نزدیک تارک قرمز آن قابل تشخیص است. منقار پرنده از منقار لک لک ها و حواصیل ها کوتاه تر می باشد. در پرنده نابالغ سر و سطح شکمی قهوه ای رنگ است، نوار سفید سر و گردن را ندارد. شیوه راه رفتن پرنده آهسته و موزون است و هنگام احساس خطر، گردن خود را راست می کند. این پرنده در هنگام پرواز، گردن و پای خود را کشیده نگه می دارد. گله های مهاجر این پرنده به شکل " V " یا در یک خط پرواز می کنند. زیستگاه این پرنده جنگل و مناطق پردرخت، سواحل رودخانه، مرداب ها، کشتزارها و استپ ها است.
عمو بونمی که زندگی های گذشته اش را به یاد می آورد (تایلندی: ลุงบุญมีระลึกชาติ؛) فیلمی درام و فانتزی به کارگردانی اپیچاتپونگ ویراستاکول، محصول سال ۲۰۱۰ سینمای تایلند است. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۰ برندهٔ جایزهٔ نخل طلا شد و به اولین فیلم تایلندی تبدیل شد که این افتخار را کسب می کند. این فیلم که به بررسی مضامین تناسخ، خاطره، و ناپایداری می پردازد، آخرین بخش از پروژه هنری چندرسانه ای ویراستاکول به نام «پروژه پریمیتو» (Primitive Project) است. این پروژه بر منطقهٔ شمال شرقی تایلند، به ویژه روستای «نا بون»، تمرکز دارد؛ جایی که ویراستاکول در آن بزرگ شده است. داستان. داستان فیلم دربارهٔ آخرین روزهای زندگی شخصیت اصلی، «عمو بونمی»، است. او که از نارسایی حاد کلیه رنج می برد، تصمیم می گیرد روزهای پایانی عمر خود را در مزرعه ای در حومه شهر، در کنار خانواده اش، سپری کند. در آنجا، او به همراه خواهرزنش «جن» و برادرزاده اش «تونگ» زندگی می کند. در یک شب، هنگام صرف شام، روح همسر درگذشته اش، «هوآی»، ظاهر می شود و کنار او می نشیند. کمی بعد، پسر گمشده اش «بونسونگ» نیز در هیئت یک «میمون شبح» با چشمانی قرمز و درخشان به آن ها می
پیوندد. بونسونگ توضیح می دهد که پس از عکاسی از این موجودات عجیب، مجذوب آن ها شده و با یکی از آن ها جفت گیری کرده و برای همیشه تغییر شکل داده است. بونمی معتقد است که بیماری اش نتیجهٔ کارمای اوست؛ زیرا در جوانی به عنوان یک سرباز، کمونیست های زیادی را کشته و همچنین در مزرعه اش حشرات زیادی را از بین برده است. او به همراه خانواده اش، از جمله ارواح همسر و پسرش، به سفری در دل جنگل می رود تا به غاری برسد که محل اولین تولد او در زندگی نخستینش بوده است. او در این غار، در حالی که خاطرات زندگی های گذشته اش را به یاد می آورد، با آرامش می میرد. فیلم با صحنه ای دوگانه از مراسم خاکسپاری بونمی و حضور همزمان جن و تونگ در یک رستوران در شهر خاتمه می یابد که به ماهیت سیال واقعیت و روح اشاره دارد. بازیگران. تاناپات سایسایمار در نقش عمو بونمی جنجیرا پونگپاس در نقش جن ساکدا کائوبوادی در نقش تونگ ناتاکارن آپای وونک در نقش هوآی، همسر بونمی جینراسودا دولپی در نقش شاهزاده خانم اپیچاتپونگ ویراستاکول برای نقش های اصلی از بازیگران غیرحرفه ای استفاده کرد تا به حس واقع گرایی و طبیعی بودن فیلم بیفزاید. این انتخاب، بخشی از سبک فیلم سازی اوست
که مرز میان مستند و داستان را کم رنگ می کند. تولید. ایدهٔ اولیه فیلم از کتابی به همین نام نوشتهٔ یک راهب بودایی الهام گرفته شده بود که ادعا می کرد داستان افرادی را که زندگی های گذشتهٔ خود را به یاد می آورند، ثبت کرده است. ویراستاکول این ایده را با خاطرات شخصی خود از بزرگ شدن در شمال شرقی تایلند و علاقه اش به فیلم های ترسناک و سریال های تلویزیونی قدیمی تایلندی ترکیب کرد. فیلم برداری در لوکیشن های طبیعی و با استفاده از دوربین های ۱۶ میلی متری انجام شد تا بافت بصری فیلم های قدیمی تایلندی را تداعی کند. کارگردان عمداً از تکنیک های فیلم سازی دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، مانند نورپردازی تخت و دیالوگ های نمایشی، استفاده کرد تا به فیلم حسی نوستالژیک و در عین حال فراواقعی ببخشد. این رویکرد سبکی، به گفتهٔ ویراستاکول، ادای احترامی به سینمایی است که با آن بزرگ شده و اکنون در حال نابودی است. مضامین. "عمو بونمی" فیلمی عمیقاً شخصی و در عین حال جهانی است که به مضامین مرگ، حافظه، و ارتباط میان انسان، طبیعت و دنیای ارواح می پردازد. ویراستاکول از طریق داستان بونمی، این ایده را مطرح می کند که گذشته و حال، زندگان و مردگان، و واقعیت و رؤیا
در کنار یکدیگر وجود دارند و دائماً در هم تنیده می شوند. حضور آرام و پذیرفته شدهٔ ارواح و موجودات غیرانسانی در کنار شخصیت های زنده، مرزهای میان این دنیاها را از بین می برد. میمون های شبح با چشم های قرمز، که در فولکلور محلی تایلند ریشه دارند، نمادی از نیروهای رام نشده طبیعت هستند. همچنین، داستان شاهزاده خانمی که با یک گربه ماهی سخنگو آمیزش می کند، استعاره ای از یگانگی تمام اشکال حیات و پذیرش دگرگونی است. فیلم با ریتمی آرام و مدیتیشن گونه، تماشاگر را به جای دنبال کردن یک روایت خطی، به تجربه ای حسی و شهودی از زمان و مکان دعوت می کند. بازخوردها. فیلم با استقبال گستردهٔ منتقدان بین المللی مواجه شد. منتقدان، فیلم را به دلیل اصالت، جسارت هنری و نگاه شاعرانه اش ستایش کردند. در وب سایت agregator راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۰۹ نقد، امتیاز ۸۹٪ را کسب کرده و در اجماع منتقدان آمده است: «این فیلم که به طرز عجیبی آرامش بخش و کاملاً اصیل است، به صبر و حوصله نیاز دارد، اما با پاداش های بصری و عاطفی آن را جبران می کند.» منتقدان برجسته ای مانند ای. او. اسکات از "نیویورک تایمز" آن را «فیلمی عمیقاً معنوی و در عین حال خاکی» تو
صیف کردند که «مرثیه ای برای نوعی از سینما و شاید نوعی از زندگی است.» با این حال، ریتم کند و روایت غیرمتعارف فیلم برای برخی از تماشاگران چالش برانگیز بود. این فیلم اغلب به عنوان نمونه ای برجسته از سینمای آرام شناخته می شود. جوایز. مهم ترین دستاورد فیلم "عمو بونمی"، کسب جایزهٔ نخل طلا در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۰ بود. این جایزه که توسط هیئت داورانی به ریاست تیم برتون اهدا شد، شهرتی جهانی برای اپیچاتپونگ ویراستاکول به ارمغان آورد. این فیلم همچنین به عنوان نمایندهٔ تایلند برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی در هشتاد و سومین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما به فهرست نامزدهای نهایی راه نیافت.
دیرینه شناسی دانش به جستجوی هیچ آغازی ترغیب نمی کند. دیرینه شناسی، تحلیل را به هیچ حفاری یا عمق یابی زمین شناختی پیوند نمی زند. دیرینه شناسی در درون مایه ی عمومی توصیفی دلالت دارد، که امر پیشاپیش گفته شده را در سطح وجودش مطالعه می کند. در سطح کارکرد گزاره ای که در آن اعمال می شود، در سطح شکل گیری گفتمانی که این امر پیشاپیش گفته شده به آن تعلق دارد، در سطح سیستم عمومی بایگانی که این امر پیشاپیش گفته شده با آن مرتبط است. دیرینه شناسی گفتمان ها را کردارهایی خاص در عنصر بایگانی توصیف می کند.
اپیچاتپونگ ویراستاکول (زاده ۱۹۷۰) فیلم نامه نویس و کارگردان اهل تایلند است. او موفق به کسب جایزه نخل طلا از جشنواره فیلم کن برای فیلم عمو بونمی زندگی های گذشته اش را به یاد می آورد در سال ۲۰۱۰ میلادی شده است. از دیگر آثار او می توان به "گورستان شکوه"، "بیماری گرمسیری"، "ارادتمند شما" و "سندرم و یک قرن" اشاره نمود. زندگی نامه. اپیچاتپونگ ویراستاکول در شهر بانکوک در یک خانواده بودایی به دنیا آمد. پدر و مادر او هر دو پزشک بودند و او بیشتر ایام کودکیش را در بیمارستان گذراند. به همین بیمارستان یکی از متداول ترین لوکیشن فیلم های اوست. اپیچاتپونگ مدرک کارشناسی را در رشته معماری از دانشگاهی در تایلند دریافت کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته فیلمسازی از مدسه هنر شیکاگو گرفت. او در این زمان فیلم های زیادی از سینمای موج نوی تایوان و ایران مشاهده کرد و تحت تأثیر این جریان های فیلم سازی قرار گرفت. وی برنده جایزه آرتس موندی ۲۰۱۹ است.
کشت بدون خاک (Soilless culture) نوعی کشت است که در آن از خاک به عنوان بستر استفاده نمی شود. کشت بدون خاک قرن ها پیش زمانی آغاز شد که در دوران باستان کشاورزان مصر، چین و هند از حل کردن کود دامی در آب برای پرورش خیار، هندوانه و سبزی های دیگر در بستر شنی رودخانه ها استفاده می کردند. این روش به عنوان کشت بستر رودخانه ای نامیده می شد. کارهای خوبی در زمینه کشت بدون خاک در قرن چهاردهم انجام شد ولی در دهه ۱۹۴۰ به صورت تجاری توسعه یافت و در دهه ۱۹۶۰ پیشرفت چشمگیری در طراحی انواع سیستم ها به وجود آمد. هم اکنون مزارع زیادی وجود دارد که با سیستم کشت بدون خاک، گیاهان مختلف را پرورش می دهند. در کشت های سنتی دسترسی گیاه به عناصر غذایی، به حاصلخیزی خاک، مقدار مواد آلی و معدنی، عوامل محیطی و جمعیت میکروارگانیزم های مورد نیاز برای تبدیل فرم آلی عناصر غذایی به معدنی بستگی دارد. در کشت بدون خاک عناصر غذایی مورد نیاز گیاه به صورت مواد معدنی که توسط گیاه قابل جذب است، در اختیار ریشه قرار داده می شود. مزایا. مزایای کشت بدون خاک را می توان به صورت زیر خلاصه کرد: معایب. معایب کشت بدون خاک:
گنبدخانهها گاهی چون کوشکی تک و آزاد (بی مردگرد) برای مسجد ساخته می شد (مسجد جامع بروجرد، مسجد جامع گلپایگان پیش از گسترش و بسیاری دیگر...) و گاهی مردگرد پیرامون آن (که می توانست به جای پشت بند رانش گنبد را به خوبی بگیرد) ساخته می شد. سه بخش مردگرد (در یک اشکوب و گاهی در دو نیم اشکوب یا به گونهٔ کمر پوش)، ویژهٔ زنان بود و از بخش پشت محراب آن بیشتر برای نگهداری قرآن بهره می گرفتند، یکی از نمونه های خوب این گونه گنبدخانه ها شبستان کهن مسجد میدان ساوه است که به روزگار صفویان محرابی زیبا با گچتراش رنگین بر آن افزوده اند (که خوشبختانه تا کنون مانده و آسیب چندانی ندیده، اما محراب زیبای دیگری که در گنبدخانه مسجد جامع همان شهر است گزند بسیار دیده، پاره ای از گچتراش آن را کنده و دزدیده اند). پیشان یا ایوان که بر گیرهٔ آن گیری یا ایوان تابستانی بوده، در سوی یسار و پشت به آفتاب ساخته میشده نیز ته رنگ در خوری برای برگزاری نماز داشته، چون سه بر آن دیوار بسته و یک بر آن باز است و اگر درگاهی در دیوار رو به قبلهٔ آن باز بوده، به سادگی آن را می بستند تا جای محراب را بگیرد (مسجد نیریز، مسجد گناباد، مسجد فردوس و دیر زمانی پس از
آن ها مسجد علیشاه گیلانی).
«» در اجرای سازه های عظیم، علاوه بر مسائل مختلفی که در محاسبات و طراحی آن ها مطرح است، تکنولوژی ساخت نیز مسئله مهمی است که می تواند بر "تمام طرح تأثیرات" متن پررنگ زیادی داشته باشد. سازه های بتن آرمه نیز از این مسئله خارج نیستند. در سالیان متمادی روش های جدید و مؤثری برای تسهیل در قالب بندی بتن به وجود آمده است. یکی از این روش ها استفاده از قالب های لغزنده است که بیشتر برای اجرای سازه های مرتفع مورد استفاده قرار می گیرد و هزینه های اجرا را به طور قابل ملاحظه ای کاهش می دهند و به نحوی در ایمنی فراید اجرا نقش بسزایی دارند. تجربه نشان داده است که استفاده از قالب های لغزنده مؤثرترین روش اجرائی سازه های بتنی مرتفع با مقطع و ضخامت دایره متغیر، همانند برج های تلویزیونی، سیلوها، برجهای خنک کننده می باشد. قالب های لغزنده قائم. اساس روش اجرای قالب لغزنده عمودی این است که قالب به ارتفاع ۱ تا ۱٫۵ متر در فواصل زمانی متناوب به بالا کشیده می شود. در ضمن بالا کشیدن قالب عملیات بتن ریزی و آرماتوربندی نیز ادامه می یابد و دائماً مخلوط بتن از بالا به درون قالب ریخته شده و ضمن حرکت قالب به سمت بالا بتن سخت شده از قسمت زیرین قالب
جا می ماند. سرعت حرکت قالب به نحوی تنظیم می شود که بتن در زمان خارج شدن از قالب ضمن تحمل وزن خود، جهت حفظ شکل خود از مقاومت کافی برخوردار باشد. قالب بندی لغزان قائم را می توان بر اساس حرکت پیوسته انجام داد یا آن را طوری برنامه ریزی کرد که در ارتفاع معینی متوقف گردد و سپس حرکت لغزان خود را مجدداً از سر گیرد. معمولاً حرکت قالب لغزان با سرعتی یکنواخت صورت می گیرد. در صورتی که قالب لغزان دارای توقف باشد درزهایی به وجود می آیند که با درزهای میان مراحل بتن ریزی در عملیات ساختمانی با قالب ثابت فرقی ندارد. قالب لغزنده در امتداد قائم با سرعتی یکنواخت حرکت می کند و این سرعت به اندازه ای است که هر مقطع از بتن در طول مدت زمان لازمی که برای گیرش اولیه نیاز دارد درون قالب می ماند. روش قالب لغزنده عمودی برای سازه های پوسته ای با ضخامت جدار ثابت یا تقریباً ثابت به کار می رود. قالب های لغزان قائم توسط جکهایی به بالا حرکت داده می شوند که بر روی میله های صاف یا لوله های سازه ای کار گذاشته شده در بتن سخت عمل می کنند. این جک ها ممکن است از نوع دستی، بادی، برقی یا هیدرولیکی باشند. سکوهای کار و داربست های کارگران پرداختکار نیز به ق
الب بندی متصل و به همراه آن حرکت می کنند. قالب های لغزنده افقی. این نوغ قالب برای ریختن بتن دیوارهای طولانی، کف و جداره کانال های بزرگ، بتن ریزی شیبها، کف تونلها و سطح راه ها به کار می رود. به دلیل اینکه اکثر قالب بندی های افقی لغزان بر روی تکیه گاه ثابت قالب مانند سنگ یا خاک انجام می شود، این عملیات اصولاً عملیات تحکیم، شمشه کشی، پرداختکاری است. ماشین قالب لغزان معمولاً بر روی ریل یا سکوی شکل داده شده حرکت می کند. بخش دریافت بتن ماشین ناوه ای است که برای توزیع یکنواخت بتن در تمامی بخش های قالب طراحی شده است. متراکم ساختن بتن توسط لوله لرزانی انجام می شود که با لبه جلویی قالب موازی و کمی جلوتر از آن قرار دارد. متراکم کردن بتن سازه را می توان با ویبراتورهای دستی نیز انجام داد. لوله های بتنی در جای یکپارچه نیز با استفاده از روش قالب بندی لغزان افقی تولید می شوند. ساخت پوششی کامل تونل با قالب بندی لغزان نیز انجام شده است. قالب های رونده. قالب های رونده یا قالب های بالا رونده قالب هایی هستند که پس از هر بار بتن ریزی از سطح بتن فاصله گرفته و به صورت خزنده (با فشار جک یا با استفاده از کارگر و جرثقیل) جابجا می شوند.
این قالب ها معمولاً برای اجرای دیوارهای بلند کاربرد دارند. در اجرای سنتی دیوارهای بلند لازم است که دو طرف دیوار داربست بندی گردد اما در شیوه قالب های رونده، قالب هر مرحله به مرحله قبلی متکی شده و قالب همانند یک صخره نورد به سمت بالا صعود کرده و مراحل فوقانی دیوار را به اجرا درمی آورد، بدون اینکه نیاز به داربست جانبی داشته باشد. هر مرحله از اجرای دیوار به این شیوه را لیفت می گویند. در این قالب ها از دو سری قالب استفاده می شود و در هر مقطع یک سری قالب بر بالای سر قالب سری قبل استقرار پیدا می کند. بدین ترتیب که در حدود ۵۰ تا ۷۰ سانتی متر از بالای قالب، سوراخی کار گذاشته می شود و قالب توسط جرثقیل بلند شده و پای آن در سوراخ مذکور توسط بولت محکم می شود و قالب توسط جک در وضعیت شاقول تثبیت می شود. سوراخ لیفت اول در لیفت دوم نیز ایجاد می گردد تا در اجرای لیفت سوم مورد استفاده قرار گیرد. قالب های پرنده. قالب پرنده به سیستمی گفته می شود که اجزاء آن به یکدیگر متصل شده و یک واحد بزرگ را تشکیل می دهند که به آن عرشه می گویند. این سیستم برای قالب بندی دال بتنی در ساختمان های چندین طبقه مورد استفاده قرار می گیرد. پس از آنکه
بتن هر طبقه ریخته شده و مقاومت لازم را کسب کرد، قالب پرنده (بدون جاسازی اجزا) از بتن جدا شده و به صورت افقی به سمت بیرون ساختمان حرکت داده می شود و در بیرون ساختمان بالا کشیده می شود تا در موقعیت جدید برای یک دال دیگر مورد استفاده مجدد قرار گیرد. اصطلاح «قالب عرشه پرنده» از آنجا گرفته شده است که این قالب به سمت بیرون ساختمان حرکت داده می شود (پرواز می کند) و به سمت بالا کشیده می شود تا در تراز طبقه بالاتر مورد استفاده قرار گیرد. هر واحد قالب پرنده از اجزا سازه ای مختلفی از جمله: خرپاها، تیرها، تیرچه ها و رویه فلزی یا پلاستیکی تشکیل و مونتاژ می شود تا چندین بار مورد استفاده قالب بندی دال های ساختمان قرار گیرند. این قالب ها را می توان برای نگاه داشتن تیرها و شاه تیرها، دال ها و سایر اجزا سازه ای مورد استفاده قرارداد. اجزاءقالب لغزنده. یوغ دو وظیفه اصلی دارد، مقاومت در مقابل فشارهای جانبی بتن، و انتقال بارها به محل میله جک ها. وظیفه پشت بندها نیز دادن مقاومت خمشی به قالب بدنه و انتقال فشار قالب هابه یوغ ها می باشد. سکوی نازک کاری، عرشه اجرایی، وسکوی طره ای به پشت بندهای افقی متصل می شوند. اتصال پشت بندها به یوغ
باید قادر به حمل این بارها باشد. قالب بدنه که می تواند از الوارهای چوبی، پانل های فلزی ویا پانل های ساخته شده از چند لایی باشد، مستقیماً به پشت بندهای افقی متصل می شود. موارد استفاده از قالب لغزنده. از قالب های لغزان در سازه های زیر استفاده می گردد:
ترسیب کربن به روند ذخیره کربن موجود در هوا در خاک و گیاهان گفته می شود. این روند با ذخیرهٔ کربن از هوا باعث می شود که از میزان گازِ گلخانه ای کربن دی اکسید کاسته شده و به بهبود کیفیت هوا کمک کند. ترسیبِ کربن به معنای رسوب دادن و تخلیه کربن موجود در جو (آتمسفر) است. به عبارت دیگر به جذب دی اکسیدکربن اضافی موجود در جو که توسط بخش هوایی و زمینی گیاهان (ریشه)، بقایای گیاهان و جلبک ها انجام می شود که در کاهش آثارِ بدِ پدیده گرمایش جهانی نقش دارد. دو نوع اصلی ترسیب کربن وجود دارد: زمین شناسی و بیولوژیک (که ترسیب زیستی نیز نامیده می شود). دی اکسید کربن (CO2) به طور طبیعی از طریق فرآیندهای بیولوژیکی، شیمیایی و فیزیکی از جو جذب می شود.این تغییرات را می توان از طریق تغییر در کاربری زمین و شیوه های کشاورزی، مانند تبدیل زمین های زراعی به زمین هایی برای گیاهان غیر زراعی سریع الرشد تسریع کرد.فرآیندهای مصنوعی برای ایجاد اثرات مشابه، از جمله جذب مصنوعی و جداسازی CO2 تولید شده صنعتی در مقیاس بزرگ، با استفاده از آبخوان های زیرسطحی شور یا میدان های نفتی پیر ابداع شده اند. دیگر فناوری هایی که با ترسیب کربن کار می کنند عبارتند از
: انرژی زیستی با جذب و ذخیره کربن (BECCS)، بیوچار، هوازدگی تقویت شده، جذب و ترسیب کربن مستقیم هوا (DACCS). جنگل ها، جنگل کتانجک و دیگر شکل های حیات گیاهی هنگام رشد، دی اکسید کربن را از هوا جذب می کنند و آن را به زیست توده متصل می کنند. با این حال، این ذخایر بیولوژیکی به عنوان مخزن کربن فرار در نظر گرفته می شوند، زیرا نمی توان در درازمدت آن را تضمین کرد. برای مثال، رویدادهای طبیعی، مانند آتش سوزی ها یا بیماری ها، فشارهای اقتصادی و تغییر اولویت های سیاسی می توانند سبب انتشار مجدد کربن ترسیب شده در جو شوند. دی اکسید کربنی که از اتمسفر خارج شده است نیز می تواند با تزریق آن به سطح زیرین یا به شکل نمک های کربناته نامحلول (جنس مواد معدنی) در پوسته زمین ذخیره شود. این روش ها غیرفرار در نظر گرفته می شوند، زیرا کربن را از اتمسفر حذف می کنند و آن را به طور نامحدود و احتمالاً برای مدت قابل توجهی (هزاران تا میلیون ها سال) ترسیب می کنند. برای تقویت فرآیندهای ترسیب کربن در اقیانوس ها، فناوری های زیر پیشنهاد شده اند، اما هیچ کدام تاکنون به کاربرد در مقیاس بزرگ دست نیافته اند: پرورش جلبک دریایی، بارورسازی اقیانوس ها، ذخیره سا
زی بازالت، کانی سازی و رسوبات اعماق دریا، افزودن باز برای خنثی سازی اسیدها. در همین حال ایده تزریق مستقیم دی اکسید کربن در اعماق دریا کنار گذاشته شده است. نقش ها. در طبیعت. ترسیب کربن بخشی از چرخه کربن طبیعی است که توسط آن کربن بین بیوسفر، پدوسفر، ژئوسفر، هیدروسفر و جو زمین مبادله می شود. دی اکسید کربن به طور طبیعی از طریق فرآیندهای بیولوژیکی، شیمیایی یا فیزیکی از جو جذب می شود. در کاهش تغییرات آب و هوایی. ترسیب کربن - زمانی که به عنوان یک مخزن کربن عمل می کند - به کاهش تغییرات آب و هوایی و در نتیجه کاهش تأثیرات گرم شدن زمین کمک می کند. همچنین این به کاهش انباشت گازهای گلخانه ای که با سوزاندن سوخت های فسیلی و تولید دام های صنعتی آزاد شده اند، در اتمسفر و دریا کمک می کند. ترسیب کربن، زمانی که برای کاهش تغییرات آب و هوایی اعمال می شود، می تواند بر اساس افزایش ترسیب کربن طبیعی یا با استفاده از فرآیندهای ترسیب کربن مصنوعی باشد. در رویکردهای جذب و ذخیره کربن، به بخش «ذخیره سازی» توجه می شود. در اینجااز فن آوری های ذخیره سازی کربن مصنوعی، مانند ذخیره سازی گازی در سازه های زمین شناسی عمیق، یا ذخیره سازی جامد با واکن
ش CO2 با اکسیدهای فلزی برای تولید کربنات های پایدار استفاده می شوند. برای اینکه کربن به طور مصنوعی ترسیب شود (یعنی بدون استفاده از فرآیندهای طبیعی چرخه کربن)، ابتدا باید جذب شود، یا با استفاده از یک کاربرد ماندگار (مانند ساخت وساز) باید به طور قابل توجهی انتشار مجدد مواد غنی از کربن را به اتمسفر (با احتراق، پوسیدگی و غیره) به تأخیر انداخت یا از آن جلوگیری کرد. از یک ماده غنی از کربن موجود، با استفاده از یک کاربرد پایدار (مانند ساخت و ساز) به تأخیر افتاد یا جلوگیری کرد. پس از آن می توان آن را به صورت غیرفعال ذخیره کرد یا در طول زمان به روش های مختلف به طور مولد مورد استفاده قرار داد. به عنوان مثال، پس از برداشت، چوب (به عنوان یک ماده غنی از کربن) می تواند بلافاصله سوزانده شود یا به عنوان سوخت عمل کند و کربن آن را به اتمسفر بازگرداند، یا می تواند در ساخت و ساز یا طیف وسیعی از محصولات بادوام دیگر گنجانده شود، بنابراین کربن آن در طول سال ها یا حتی قرن ها ترسیب می شود. فرآیندهای زیست شناختی بر روی زمین. ترسیب کربن بیولوژیکی (که ترسیب زیستی نیز نامیده می شود) جذب و ذخیره دی اکسید کربن گاز گلخانه ای اتمسفر توسط فرآی