Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روس کی یف نخستین حکومت اسلاوهای شرقی در اروپا قرون وسطای میانه از اواخر سده نهم تا اواسط سده سیزدهم میلادی بود. این حکومت که شامل طیف وسیعی از حکومت ها و مردمان، از جمله اسلاوهای شرقی، نورس ها و فنلاندی ها بود، توسط دودمان روریک که توسط روریک شاهزاده وارنگیان تأسیس شد، اداره می شد. نام «روس کی یف» توسط مورخان روسی سده نوزدهم برای توصیف دورانی که کی یف پایتخت روس ها بود ابداع شد. در اوج وسعت خود در اواسط سده یازدهم، روس کی یف از دریای سفید در شمال تا دریای سیاه در جنوب و از سرچشمه های ویستولا در غرب تا شبه جزیره تامان در شرق امتداد داشت. به نوشته "قصه سالیان گذشته"، نخستین فرمانروایی که سرزمین اسلاوهای شرقی را متحد و روس کی یف را بنیان گذاشت، شاهزاده وارنگیان الگ نووگورود (حکومت: ۸۷۹–۹۱۲) بود. او کنترل خود را از نووگورود به جنوب در امتداد رودخانه دنیپر گسترش داد تا از تجارت در برابر تهاجم خزرها از شرق محافظت کند. وی کنترل شهر کی یف را به دست گرفت، خود را شاهزاده کی یف خواند و پایه های دولت را بنا نهاد. سویاتوسلاو یکم (حکومت: ۹۴۳–۹۷۲) با جنگ علیه خزرها، نخستین گسترش ارضی بزرگ آن حکومت را آغاز کرد. ولادیمیر کبیر
(حکومت: ۹۸۰–۱۰۱۵) نخستین فرمانروای روس بود که غسل تعمید کرد و کیش مسیحیت را در تمام سرزمین خود و فراتر از آن گسترش داد. روس کی یف در زمان یاروسلاو خردمند (حکومت: ۱۰۱۹–۱۰۵۴) به اوج خود رسید. پسران او اندکی پس از مرگش، نخستین قانون مکتوب روسیه یعنی "روسکایا پراودا" را گردآوری و منتشر کردند. این حکومت در اواخر سده یازدهم شروع به زوال کرد و به تدریج در طول سده بعدی، به شاهزاده نشین های گوناگون و رقیب در قلمروش تجزیه شد. عوامل خارجی مانند زوال امپراتوری بیزانس که شریک اقتصادی اصلی روس کی یف بود و کاهش مسیرهای تجاری از طریق قلمرو بیزانس، این حکومت را بیشتر تضعیف کرد. سرانجام در اواسط سده سیزدهم، بیشتر با حمله مغول ها سقوط کرد، اگرچه دودمان روریک تا زمان مرگ فیودور یکم در سال ۱۵۹۸ به حکومت خود ادامه داد. کشورهای مدرن بلاروس، روسیه و اوکراین همگی مدعی ریشه تاریخی-فرهنگی خود از روس کی یف هستند و دو کشور بلاروس و روسیه تا امروز نام آن حکومت را روی خود دارند.
تفکیک قوا یا استقلال قوا مدلی برای روش حکومتی یک حکومت است. نظریه تفکیک قوا در بردارنده اصولی است که توضیح دهنده چگونگی توزیع یا تقسیم قدرت است. توزیع قدرت اصولاً بر مبنای کارکردهای متنوع حکومت در سه بخش تقنینی (قوه مقننه)، اجرایی (قوه مجریه) و قضایی (قوه قضاییه) صورت می گیرد. بر این اساس حکومت به شاخه های مختلفی تقسیم می شود که هر یک دارای محدوده مجزا و مستقلی از اختیارات و مسئولیت ها می باشند به گونه ای که اختیارات هر بخش در تعارض اختیارات بخش های دیگر نباشد. هر شاخه قادر است در قدرت اعمالی توسط شاخه های دیگر محدودیت هایی اعمال نماید که این محدودیت ها را اصطلاحاً «نظارت و توازن یا تعادل قوا» می گویند، تا بدین ترتیب از جمع شدن و انحصار قدرت در یک قوه جلوگیری شود. (برای ترجمه دقیق checks and balances می توان آن را به «مقابله و موازنه» یا «مقابلات و موازنات» برگرداند) به طور خلاصه می توان تفکیک قوا در حکومت را «شیوه سازمان دهی سیاسی به منظور حفاظت از آزادی به وسیله جلوگیری از تمرکز بیش از حد قدرت» تعریف کرد. معمولاً در حکومت به وسیلهٔ شاخه های مختلف قوه مجریه، قوه مقننه و قوه قضاییه تفکیک قوا شکل می گیرد؛ ولی
ممکن است به علّت "در هم پیچیده بودن قوا" در "نظام پارلمانی" قوای مجریه و مقننه (و گاهی بخش هایی از قوه قضائیه) در هم ممزوج باشند. تاریخچه. ریشه های اصلی طرح این مبحث را می توان در کتاب سیاست (ارسطو) و نوشته های جان لاک در سده ۱۷ میلادی و در کتاب "روح قوانین"، شارل دو مونتسکیو فیلسوف سیاسی قرن ۱۸ میلادی مشاهده نمود که آن را به عنوان یک وسیله و ابزار «اطمینان خاطر» جامعه مطرح می کند. مونتسکیو، بر اساس این فکر که هر صاحب قدرتی کششی به طرف سوءاستفاده از قدرت پیدا می کند، نتیجه گیری می نماید که برای جلوگیری از امکان سوءاستفاده، باید قدرت را تقسیم کرد. برای چگونگی این تقسیم، کافی است که وظایف و مسئولیت های یک حکومت را در نظر بیاوریم. این وظایف و مسئولیت ها سه نوع است: وضع قانون، اجرای قانون، و حلّ وفصل اختلافات به موجب این قانون. وی می گوید کافی است که هر یک از این وظایف به عهده سازمان مشخصی گذاشته شود تا حفظ حقوق شهروندان تضمین گردد. اهداف تفکیک قوا. در بیان اهداف و فلسفه تفکیک قوا نظریه های مختلفی ارایه شده است که مهم ترین آنها عبارتند از: نظام دو بخشی. نظام دو بخشی با الهام از روش اداره کلونی ها تدوین گردید. این
نظام در دو بخش بخش مقننه (که خود می تواند شامل نهادهای مختلفی مثل مجلس عوام و مجلس اعیان باشد) از یک طرف و بخش اجرایی که مسئول حفظ کشور است پیاده سازی می شود. نظام دو بخشی یک نوع تفکیک قوای نسبی می باشد. نظام پارلمانی. نظام پارلمانی نوعی سیستم دو بخشی می باشد که در آن قوه مقننه و قوه مجریه ممزوج بوده و قوه قضاییه مستقل می باشد. به این ترتیب که قوه مجریه توسط قوه مقننه منصوب می گردد. نظام سه بخشی. نظریه سه بخشی منسوب به شارل دو مونتسکیو فیلسوف سیاسی قرن ۱۸ میلادی می باشد. مونتسکیو تفکیک قوای سیاسی کشور را در قالب قوای مقننه، مجریه و یک قوه قضائیه تعریف کرده است. رویکرد مونتسکیو پرهیز از حکومتی است که بیش از اندازه در دستان یک پادشاه یا مانند آن متمرکز شده باشد. نظام سه بخشی تفکیک قوای مطلق تلقی می شود. بازداری و توازن. ببینید : بازداری و توازن بازداری و توازن بخش مهم قانون اساسی می باشد. با بازداری و توازن، هر یک از قوای حاکمه می تواند قدرت دیگری را محدود نماید. بدین ترتیب هیچ یک از شاخه نمی تواند بیش از اندازه قوی شود. هر شاخه حکومت قدرت شاخه های دیگر را ارزیابی می نماید تا مطمئن شود که قدرت بین آن ها در حال
ت توازن است. هر دو سیستم دو بخشی و سه بخشی می تواند از بازداری و توازن بهره مند شود. به عنوان مثال در یک کشور فرضی، فرایند رأی مجلس به یک قانون و سپس تصویب آن توسط ناظر قانون اساسی و نظارت مردم بر نحوه اجرای آن در سیستم قضایی توسط وکلا و نظارت دادگاه های عالی بر آن و نهایتاً تقدیم لوایح اصلاحی جدید به مجلس توسط قوه قضاییه نمونه ای از فرایند بازداری و توازن است. وضعیت تفکیک قوا در کشورهای مختلف جهان. قوانین اساسی با درجات بالای جدایی و تفکیک قوا در جهان یافت می شوند و در عین حال کشورهایی نیز وجود دارند که بر مبنای در هم پیچیده بودن قوا اداره می شوند. مطابق اصل پنجاه و هفتم قانون اساسی قوای حاکم در جمهوری اسلامی ایران عبارتند از قوه مقننه، قوه مجریه و قوه قضائیه که مستقل از یکدیگر بوده و زیر نظر ولایت مطلقه امر و امامت امت بر طبق اصول دیگر این قانون اعمال می گردند. بنابراین تفکیک قوا در ایران از الگوهای تعریف شده دو بخشی و سه بخشی تبعیت نمی کند و دارای درجه بالایی از تمرکز قوا می باشد. به عنوان مثال سیستم حکومت پادشاهی مشروطه انگلستان دارای درجاتی از در هم پیچیدگی و تفکیک قوا می باشد. سیستم حکومتی مثل ایالات مت
حده و هندوستان دارای تفکیک قوای کامل و زلاند نو و کانادا دارای تفکیک قوای ضعیف تری می باشند. البته قانون اساسی کانادا در تئوری مبتنی بر تفکیک کامل قوا می باشد. اغلب سیستم های مبتنی بر تفکیک قوا امروزه جمهوری می باشند.
امیل کرپلین (۱۵ فوریه ۱۸۵۶ – ۷ اکتبر ۱۹۲۶) روانپزشک آلمانی بود. دانشنامهٔ روانشناسی ایزنک او را بنیان گذار روانپزشکی مدرن و علمی و همچنین روان داروشناسی و ژنتیک روانپزشکی خوانده است. کرپلین باور داشت که منشأ اصلی بیماریهای روانی اختلالات زیست شناختی و وراثتی است. نظریات مبتنی بر روان پزشکی که منسوب به او بودند، در آغاز قرن بیستم غالباً پذیرفته شده بودند، ولی با این وجود نظریات وی، پس از نظریات روان پویشی زیگموند فروید و شاگردانش، در اواخر سدهٔ بیستم به صورت جدی تر احیاء شدند. خانواده و سالهای کودکی. کرپلین فرزند یک کارمند دولت بود که در سال ۱۸۵۶ در نوی اشترلیتز آلمان زاده شد. برادرش، کارل، برای نخستین بار او را با زیست شناسی آشنا کرد. کارل ده سال از او بزرگتر بود و بعدها مدیر موزه جانورشناسی هامبورگ شد. زندگی حرفه ای. کرپلین در ۱۸ سالگی در لایپزیگ و ورتزبورگ آلمان، تحصیل در رشتهٔ پزشکی را آغاز کرد. در لایپزیگ زیر نظر پل فلشسیگ آسیب شناسی عصبی و با ویلهلم وونت روانشناسی تجربی خواند. کرپلین بعدها شاگرد وونت شد و بر اساس نظریات وی در تمام عمرش علاقهٔ ویژه ای به روانشناسی تجربی پیدا کرد. در لایپزیگ کرپلین مقاله ا
ی نوشت که برندهٔ جایزه شد. عنوان مقاله «تاثیر علّی بیماری حاد بر بروز اختلالات روانی» بود. در سال ۱۸۷۸، کرپلین مدرک پزشکی را دریافت کرد. در سال ۱۸۷۹ در دانشگاه مونیخ نزد برنارد فن گادن آغاز به کار کرد. در همان جا پایان نامهٔ خود را با عنوان «جایگاه روانشناسی در روانپزشکی» تکمیل کرد. در سال ۱۸۸۲ به دانشگاه لایپزیگ بازگشت و در درمانگاه نورولوژی ویلهلم هاینریش ارب و آزمایشگاه روان داروشناسی وونت مشغول به کار شد. اصلیترین اثر کرپلین، «مجموعه روانپزشکی»، نخستین بار در سال ۱۸۸۳ منتشر شد. در این اثر، استدلال او این بود که روانپزشکی، شاخه ای از علوم پزشکی است که هم چون سایر علوم طبیعی برای پژوهش در آن باید از مشاهده و تجربه استفاده کرد. او از همه دعوت می کرد تا دربارهٔ علل جسمی بیماریهای روانی تحقیق کنند و پایه های سیستم طبقه بندی مدرن بیماریهای روانی را بنا نهاد. کرپلین معتقد بود که با مطالعهٔ موردی بیماریها و مشخص کردن اختلالات خاص، می توان پیشرفت بیماریهای روانی را پیش بینی کرد. البته باید تفاوتهای فردی از نظر شخصیت و سن بیمار در آغاز بیماری را در نظر گرفت. در سال ۱۸۸۴، کرپلین پزشک ارشد شهرستان لوبیاش در پروس شد و
یک سال بعد به مدیریت مؤسسه درمان و پرستاری درسدن برگزیده شد. در سال ۱۸۸۶ و در سی سالگی، کرپلین به عنوان پروفسور روانپزشکی در دانشگاه دورپات (دانشگاه تارتو کنونی) در کشور استونی امروزی انتخاب شد. چهار سال بعد رئیس دپارتمان روانپزشکی دانشگاه هایدلبرگ شد و تا سال ۱۹۰۳ در آنجا ماند. در دورپات، او مدیر درمانگاه هشتاد تختخوابی دانشگاه نیز شد. در همان جا بود که به مطالعه و ثبت جزئیات تاریخچه بالینی بسیاری از بیماران پرداخت و به اهمیت روند بیماری در طبقه بندی اختلالات روانی پی برد. در سال ۱۹۰۳، کرپلین به مونیخ نقل مکان کرد و پروفسور روانپزشکی بالینی در دانشگاه مونیخ شد. در سال ۱۹۰۸، او به عنوان یکی از اعضای آکادمی سلطنتی علوم سوئد برگزیده شد. در سال ۱۹۱۲ و به درخواست انجمن روانپزشکی آلمان برنامه ریزی برای پایه گذاری یک مرکز پژوهشی را آغاز کرد. پس از یک دهش سخاوتمندانه از سوی بانکدار آلمانی-آمریکایی یهودی، جیمز لوئب که یکی از بیماران پیشین کرپلین بود و قولهایی از سوی حامیان علم، مؤسسهٔ آلمانی پژوهشهای روانپزشکی در سال ۱۹۱۷ در مونیخ آغاز به کار کرد. این مرکز ابتدا در ساختمانهای بیمارستان واقع بود و هزینهٔ نگهداری آن ت
وسط دهشهای بیشتر از سوی لوئب و خانواده اش پرداخت می شد. در سال ۱۹۲۴، تحت نظارت انجمن قیصر ویلهلم برای پیشرفت علم درآمد. سپس بنیاد راکفلر متعلق به خانوادهٔ آلمانی آمریکایی راکفلر با دهشی چشمگیر امکان بنای ساختمانی مختص مؤسسه را فراهم آورد که تحت نظر کرپلین بود و در سال ۱۹۲۸ رسماً آغاز به کار کرد. کرپلین علناً علیه درمانهای وحشیانه ای که در آسایشگاه های روانپزشکی آن دوران صورت می گرفت، سخن می گفت و معتقد به مبارزه با استفاده از الکل، مجازات مرگ و زندانی شدن به جای درمان مجنونین بود. او نظریه های روانکاوی که جنسیت ذاتی یا اولیه را دلیل بیماری روانی می دانستند، رد می کرد و همچنین گمانه زنیهای فلسفی را نیز غیرعلمی می دانست. تمرکز او بر جمع آوری داده ها بود و علاقهٔ ویژه ای به آسیب شناسی عصبی و بافتهای بیمار داشت. کرپلین در ۶۶ سالگی از تدریس بازنشسته شد و بقیهٔ سالهای عمر خود را به پایه گذاری مؤسسه پرداخت. آخرین ویراست کتاب روانپزشکی او در سال ۱۹۲۷ و اندکی پس از مرگش منتشر شد. این ویراست چهار جلد بود و ده برابر اولین ویراست (سال ۱۸۸۳) بود. نظریات و طرحهای طبقه بندی. کرپلین اعلام کرد که روش جدیدی برای مطالعهٔ بیماری
های روانی پایه گذاشته است. او نگاه سنتی را دیدگاهی نشانه گرا خوانده، نگاه خود را دیدگاهی بالینی می دانست. در نهایت، این درک جدید او از صدها بیماری روانی که تا قرن نوزدهم دسته بندی شده بود، به طبقه بندی جدیدی انجامید که بر اساس سندرمها بود. در حالی که نظام قدیمی بر اساس شباهت سادهٔ نشانه های بیماریها بود. در واقع، کرپلین به دلیل ناکارآمدی این روشها بود که نظام طبقه بندی جدید خود را پایه گذاشت. جنون و اختلالات خلقی. اعتبار کرپلین به ویژه به دلیل طبقه بندی جداگانهٔ آن چیزی است که پیش از او یک مفهوم واحد روان پریشی خوانده می شد که وی به دو دسته تقسیم کرد که بعدها به دوگانه کرپلینی مشهور شد. کرپلین بر اساس پژوهشهای درازمدت خود و با استفاده از معیارهای نتیجه و پیش آگهی بیماریها، مفهوم جنون زودرس را مطرح کرد. تعریف او از این مفهوم، «پیدایش تحت حاد یک موقعیت ویژه و ساده از ضعف روانی است که در جوانی رخ می دهد.» نخستین بار، در سال ۱۸۹۳ هنگامی که این مفهوم را به عنوان نوعی طبقه بندی در ویراست چهارم کتاب روانپزشکی خود مطرح کرد، آن را در کنار کاتاتونی و دمانس پارانوئید، به عنوان جزئی از اختلالات تخریبی آورد. در آن زمان، ا
ین مفهوم تقریباً معادل هبفرنی بود که اوالد هکر مطرح کرده بود. در ویراست ششم کتاب روانپزشکی در سال ۱۸۹۹ هر سه این بیماریها به عنوان سه نوع از یک بیماری واحد یعنی جنون زودرس خوانده شدند. یکی از اصول اساسی روش او این بود که هر نشانه ای ممکن است در هر یک ار این اختلالات ظاهر شود. برای مثال، تقریباً هیچ نشانهٔ منفردی از جنون زودرس نیست که در برخی موارد در افسردگی-شیدایی یافته شود. آنچه که بر اساس نشانه های بالینی این دو بیماری را از یکدیگر افتراق می دهد، به جای علت بیماری، هیچ نشانهٔ خاصی نیست؛ بلکه الگویی خاص از نشانه هاست. در نبود آزمایش فیزیولوژیک یا ژنتیک یا نشانه ای برای هر بیماری، تنها می توان آنها را بر اساس الگوی ویژهٔ نشانه ها از یکدیگر تمیز داد؛ بنابراین، سیستم کرپلین روشی برای شناخت الگوهاست و نه دسته بندی نشانه های مشترک. کرپلین همچنین وجود الگوهای مشخصی در وراثت، سیر و فرجام این بیماریها را اثبات کرد. عموماً، شیوع روان گسیختگی (اسکیزوفرنی) در میان بستگان بیماران روان گسیخته بیشتر از جمعیت عادی است، در حالی که افسردگی-شیدایی در میان بستگان بیماران مبتلا به این اختلال شایعتر است. البته، مسلماً این به مع
نای وجود پیوستگی ژنتیکی نیست، زیرا عوامل اجتماعی و محیطی نیز ممکن است نقش داشته باشند. او همچنین گزارشی از الگوی سیر و فرجام این بیماریها تهیه کرد. کرپلین باور داشت که روان گسیختگی سیری تخریبی دارد که در آن کارکردهای روانی زوال می یابند، در حالی که بیماران افسردگی-شیدایی سیری مقطعی داشته و بیماران در مقاطعی هیچ نشانه ای از بیماری ندارند. این مقاطع، از دورانهای بیماری حاد مشخصا قابل تمیز بودند. این باعث شد که او آنچه را که ما اکنون اسکیزوفرنی می نامیم، زوال عقل زودرس (یا جنون زودرس) بخواند که بخش زوال عقل به دلیل زوال روانی بازگشت ناپذیر است. بعدها مشخص شد که جنون زودرس لزوماً به زوال روانی منجر نمی شود و بنابراین اویگن بلویلر نام آن به اسکیزوفرنی تغییر داد تا این اشتباه نامگذاری را تصحیح کند. به علاوه، چنان که کرپلین خود در ۱۹۲۰ اذعان داشت، «با گذشت زمان مشخص شده است که نمی توان این دو بیماری را به راحتی از یکدیگر تمیز داد.» البته، همچنان معتقد بود که «از یک سو، بیمارانی را می بینیم که زوال عقل غیرقابل بازگشت و ضایعات شدید کورتکس مغز دارند. از سوی دیگر، بیمارانی هستند که شخصیتشان دست نخورده باقی می ماند. با ا
ین حال، برهم پوشانی میان این دو تشخیص و اختلالات نورولوژیک باقی مانده اند و در واقع یک دستهٔ تشخیصی جدید به نام اختلال اسکیزوافکتیو برای پوشش موارد میانی مطرح شده است.» شخصیتهای سایکوپات. در ویراست اول تا ششم کتاب روانپزشکی تاثیرگذارش، کرپلین در بخشی به دیوانگی اخلاقی پرداخته بود که به معنای اختلال عواطف یا مفاهیم اخلاقی بدون وجود هذیان یا توهمات است که کرپلین تحت عنوان «عدم وجود یا ضعف احساساتی است که در برابر ارضای محض حس خودخواهی می ایستند،» که از نظر او عمدتاً منتسب به زوال بود. سزار لومبروسو مجدداً این مفهوم را تعریف کرده است و در تئوریهای «جانی بالفطره» اش به مفهوم «نقص اخلاقی» اشاره کرده است. البته کرپلین تأکید داشت که هنوز نمی توان این اختلالات را با ویژگیهای فیزیکی بازشناخت. در واقع، از سال ۱۹۰۴ کرپلین عنوان این فصل را به «جانی بالفطره» تغییر داد و آن را از «ضعف ذهنی مادرزادی» به فصل جدیدی دربارهٔ «شخصیتهای سایکوپات» منتقل کرد و آنها را تحت نظریهٔ زوال تعریف می کرد. او چهار نوع را تعریف کرد: جانیان بالفطره، دروغگویان مرضی، افراد وراج و تریبمنشن (افراد تحت جبر اساسی شامل ولگردان، افراد ولخرج و الکلیها
). مفهوم «پستیهای سایکوپاتیک» در آن زمان تازه توسط ژولیوس لودویگ آگوست کخ در آلمان باب شده بود که انواع مادرزادی و اکتسابی را پیشنهاد کرده بود. کرپلین شاهد یا توضیحی برای علت مادرزادی نداشت و فرضیهٔ او به نظر صرفاً ناشی از گرایش زیست شناختی او بود. افراد دیگر مانند گوستاو آشافنبورگ در مورد ترکیبی از دلایل متعدد بحث می کردند. فرضیهٔ کرپلین در مورد نقص اخلاقی به جای انگیزهٔ مثبت برای جرم نیز زیر سؤال رفته است زیرا به آن معنی است که مفهوم اخلاق نیز به نوعی ذاتی و غیرمتغیر است، حال آن که با زمان و مکان تغییر می کرد و کرپلین هرگز باور نداشت که مفهوم اخلاقی ممکن است متفاوت باشد. کورت اشنایدر منتقد این تقسیم بندی کرپلین بود، زیرا به نظر می رسید اینها سیاهه ای از رفتارهایی است که او ناپسند می دانست تا مشکلات پزشکی. البته، پیشنهاد جایگزین اشنایدر نیز بر همین اساس زیر سؤال رفته است. با این همه، بسیاری از اصول اساسی این نظامهای طبقه بندی در دسته بندیهای بعدی وارد شدند و شباهتهای قابل توجهی با راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی انجمن روانپزشکان آمریکا (DSM-IV) و طبقه بندی بین المللی آماری بیماریها (ICD-10) دارند. ای
ن مسائل امروزه تحت دستهٔ اختلالات شخصیتی و به طور خاص آنچه کرپلین بر آن متمرکز بود، شخصیت ضداجتماعی یا سایکوپاتی طبقه بندی می شوند. کرپلین در ویراست سال ۱۸۹۶ کتابش به وضعیتهای سایکوپاتیک اشاره کرده بود که شامل جنون جبری، جنون تکانه ای، همجنس گرایی، و اختلالات خلقی بود. بیماری آلزایمر. کرپلین باور داشت که هر اختلال روانی مهم ناشی از یک اختلال ویژهٔ مغزی یا زیست شناختی است. به عنوان همکار آلویس آلزایمر، در کشف بیماری آلزایمر نیز با او همکاری کرد و در واقع ریشهٔ آسیب شناختی بیماری آلزایمر در آزمایشگاه او کشف شد. کرپلین اطمینان داشت که روزی شناخت ریشهٔ آسیب شناختی هر یک از اختلالات روانی ممکن خواهد شد. زوال نژادی. کرپلین پس از این که در سال ۱۹۰۳ پروفسور روانپزشکی بالینی دانشگاه مونیخ شد، شروع به نوشتن دربارهٔ سیاستگزاریهای اجتماعی نمود. او یکی از پیشنهاددهندگان اصلی و مؤثر در حرکت اصلاح نژاد و پاکسازی نژادی بود. نوشته های او بر الکلیسم، جرم، زوال و هیستری متمرکز بودند. او می خواست مردم آلمان را به عنوان یک ملت یا نژاد در کنار یکدیگر نگاه دارد. ظاهراً کرپلین به نظریات تکاملی لامارک هم چون وراثت زوال فرهنگی معتقد ب
ود. او متحد و حامی همکار روانپزشکش ارنست رودین در مطالعاتی بود که جهت روشن شدن سازوکارهای وراثت ژنتیکی آنچه او «پیش آگهی ژنتیکی تجربی» می خواند انجام شد. مارتین برون باور داشت که ظاهراً کرپلین و رودین از طرفداران پروپا قرص نظریه خوداهلی کردن بودند که خوانش دیگری از داروینیسم اجتماعی است. بر اساس این نظریه، فرهنگ مدرن اجازه نمی دهد جامعه هرزه زدایی شده و در نتیجه باعث افزایش بیماریهای روانی و زوال ذخیره ژنتیکی می شود. کرپلین برخی «نشانه های» این مسئله را در «تضعیف بقا و مقاومت، کاهش باروری، افزایش جمعیت کارگری و زیانهای اخلاقی ناشی از محدود شدن می دانست.» او در یکی از نوشته هایش آورده است که «تعداد ابلهان، صرعیها، سایکوپاتها، جانیان، روسپیها و ولگردانی که از نسل پدران و مادران الکلی و سیفیلیسی هستند، در شمار نمی گنجد.» او بر این باور یود که «مثال شناخته شدهٔ یهودیان با تمایل بالایشان برای بیماریهای عصبی و روانی به ما می آموزد که اهلی شدن پیشرفته و عالی آنها ممکن است در نهایت اثرات مشخصی بر نژاد انسانی بگذارد.» تأثیرات. سهم بزرگ کرپلین در دسته بندی اسکیزوفرنی و بیماری افسردگی-شیدایی نسبتاً برای عوام ناشناخته با
قی مانده است و آثار او که فاقد ارزش ادبی یا قدرت آثار فروید بودند، خارج از حلقه های علمی شناخته شده نیست. نقش کرپلین در طول بیشتر سدهٔ بیستم در برایر موفقیت نظریات فروید در حاشیه مانده بود. با این حال، دیدگاه های او اکنون در پژوهشهای روانپزشکی و روانپزشکی آکادمیک چیره شده اند. امروزه متون منتشره در زمینهٔ روانپزشکی عمدتاً سویه ای زیست شناختی دارند. نظریات اساسی او دربارهٔ علت شناسی و تشخیص بیماریهای روانی پایهٔ همهٔ نظامهای تشخیصی کنونی به ویژه راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی انجمن روانپزشکان آمریکا و طبقه بندی بین المللی آماری بیماری های سازمان بهداشت جهانی است. به این ترتیب، کرپلین نه تنها اهمیتی تاریخی داشته، بلکه پژوهشهای روانپزشکی معاصر نیز وامدار اوست. کرپلین را عمدتاً «مدیری علمی» و عملگری سیاسی خوانده اند که برنامهٔ پژوهشی همه گیرشناسی بزرگی را با رویکردی بالینی طراحی کرد. او اطلاعات بالینی را از منابع و شبکه های وسیعی جمع آوری کرد. البته با وجود این که مدعی بود استانداردهای بالینی بالایی برای جمع آوری داده های بالینی برای خود تعیین کرده است و برای رسیدن به این هدف هر مورد را از طریق بررسی تخص
صی مطالعه نموده، از مشاهدات گزارش شده توسط افراد غیر روانپزشک نیز نتیجه گیری کرده است. او را به عنوان یک بورژوا یا شهروندی مرتجع توصیف کرده اند. خوابها. در هایدلبرگ و سالهای نخست زندگی در مونیخ، کرپلین ویراستار مجلهٔ آثار روانشناسی دربارهٔ روانشناسی تجربی بود. یکی از مقالات مشهور او در این مجله تحت عنوان «دربارهٔ اختلالات زبان در رویاها» ست. بر اساس باور به شباهت خواب با روان پریشی، بیش از بیست سال به مطالعهٔ اختلالات زبان در خواب پرداخت تا از این طریق به طور غیرمستقیم درهم گویی را مطالعه کند. بیشتر خوابهایی که کرپلین جمع آوری کرده است، خوابهای خود اوست و فاقد توضیحات زیاد است.
آقای شگفت انگیز با نام واقعی رید ریچاردز یک شخصیت خیالی ابرقهرمان در کتاب های کمیک مارول کامیکس است که برای اولین بار در کمیک شماره ۱ چهار شگفت انگیز (نوامبر۱۹۶۱) حضور پیدا کرد. این شخصیت توسط استن لی و جک کربی خلق شده است. گاهی اوقات ریچاردز به عنوان باهوش ترین انسان جهان در کمیک های مارول معرفی می شود. او مخترع فضاپیمایی است که در سفری فضایی به وسیله بمباران تابش کیهانی، موجب به وجود آمدن قدرت های فرابشری گروه چهار شگفت انگیز شد. در اثر این حادثه ریچاردز قدرت کش دادن و تغییر اندازه بدن اش به میل خود را به دست آورد. بررسی اجمالی. دکتر رید ریچاردز ، معروف به آقای شگفت انگیز یک دانشمند و مخترع برنده جایزه نوبل آمریکایی است ، که باهوش ترین انسان زمین شناخته شده است. او یک پیرو با تسلط بر همه علوم از جمله ؛ برق ، مکانیک ، مهندسی هوا فضا ، الکترونیک ، شیمی ، فیزیک ، زیست شناسی و فراتر از آن است. ریچاردز در طول سفر به فضا در موشک دزدیده شده به همراه بهترین دوست خود بن گریم ، دوست دختر آن زمان او استورم و برادر کوچکترش جانی استورم ، در معرض تابش زیاد کیهانی قرار گرفت. تابش باعث جهش او و دوستانش شد و به او اجازه داد
بدن خود را کشیده و قالب دهد. آنها با هم به چهار شگفت انگیز تبدیل شدند ، تیمی از ماجراجویان که فضا ، زمان و ابعاد متناوب را کاوش کردند و جهان را از طریق تهدید های مبتنی بر علم نجات دادند. در رسانه. الکس هاید-وایت به ایفای نقش این شخصیت در فیلم اکران نشده "چهار شگفت انگیز" (۱۹۹۴)، یوان گریفید در فیلم "چهار شگفت انگیز" (۲۰۰۵) و دنبالهٔ آن "" (۲۰۰۷) و مایلز تلر در فیلم "چهار شگفت انگیز" (۲۰۱۵) و جان کرازینسکی در فیلم دکتر استرنج در چند جهانی دیوانگی(۲۰۲۲) بازی کرده است.
تلفات فنی توان به دسته ای از تلفات توان گفته می شود که در یک مدار الکتریکی یا سیستم قدرت بخشی از انرژی موجود به دلیل اثرات ناخواسته تلف می شود، از جمله: انرژی تلف شده در اثر گرم شدن ناخواسته اجزای مقاومتی، عوامل پارازیتی (مقاومت الکتریکی، ظرفیت خازنی و ضریب خودالقایی)، اثر پوستی و تلفات در هسته و سیم پیچ های ترانسفورماتورها (بدلیل اثر هیسترزیس و جریانهای گردابی). همچنین در هنگام انتقال انرژی الکتریکی، بخشی از انرژی بدلیل تلفات دی الکتریک و کرونا هدر می رود. تلفات فنی که در بسیاری از زمان ها بجای کل تلفات دستگاه توان جابجا گرفته می شود دربردارنده طیف گسترده ای از انواع تلفات می باشد که در این بخش با دو عنوان تلفات انتقال و تلفات پخش تشریح گردیده اند. کمابیش، تلفات نیروگاه ها در دسته تلفات دستگاه توان به شمار نمی آید و نیروگاه ها به عنوان واحدهای صنعتی انگاشته می شوند که فروش برق به شبکه را پذیرا هستند و همه انرژی های مصرف شده در نیروگاه به عنوان مصرف درونی آن به شمار می آید که گهگاه کاهش یافتنی است. تلفات در شبکه انتقال. تلفات فنی در شبکه فرستادن دارای ابعاد بسیار گسترده ای می باشد که همه تلفاتهای از نقطه پس ا
ز آفرینش انرژی تا سر پخش را در برمی گیرد: تلفات برخاسته از ایستادگی خطوط. این نوع تلفات که در پی ایستایی هادی در برابر گذر گردش پدید می آید در واقع برجسته ترین تلفات سیستم انتقال است و همانگونه که در آینده دیده خواهد شد، دیگر انواع تلفات فرستادن بگونه ای در افزایش این نوع تلفات سهیم می باشند. این تلفات در یک دستگاه سه فاز متقارن، تابعی از ایستادگی AC خطوط و توان دو جریان گذری است. بیگمان افزایش سایز هادی ها که منجر به کاهش ایستادگی خطوط می شود با قیدهای اقتصادی محدود می گردد از این رو پذیرفتن سطح استاندارد برای آن ها و همچنین تلفات پیدا در این باره ناگزیر است. فرسودگی و عمر بالای هادی ها (مس یا آلومنیوم)، رسانایی آن ها را کاهش می دهد و منجر به افزایش تلفات می گردد. همچنین درازی توانراه ها اگر چه در بیشتر موارد ناگزیر می باشد تلفات خطوط را بالا می برد. باید یادآور شد که اتصال نامناسب هادی ها می تواند تأثیر چشم گیری در افزایش ایستادگی خطوط و همچنین تلفات آن ها داشته باشد. تلفات برخاسته از فرسودگی کالا ها. گذشت زمان ویژگی رسانایی هادی های مسی را کاهش داده و منجر به افزایش ایستادگی وصل کلیدهای توان می گردد. تلفات
آهنی هسته ترانسفورماتورها، CTها و PTها با افزایش عمر فزونی می گیرند و همچنین تلفات جداگری همه کالاها به دلیل ناتوانی جداگری برخاسته از درازا زندگی، بشدت بالا می رود. تلفات کرونا. یکی از تلفاتهای چشمگیر در دستگاه های توان الکتریکی ولتاژ بالا (دستگاه فرستادن) تلفات کرونا است. پدیده کرونا که پیآمد یونیزاسیون هوای پیرامون هادی دارای ولتاژ بالا است، به همراه هاله ای از نور بنفش رنگ و نویز اکوستیک و الکترومغناطیسی بوده و کاربرد فراوانی در بسیاری از صنایع (بویژه فیلترینگ) دارد، در توان راه ها ولتاژ بالا می تواند بخش بیشتری از توان را در خود تلفات نماید. بیگمان، بهره گیری از هادی های گروهی (باندل ها) تا حد فراوانی در کاهش اینگونه تلفات سودمند است. اما باید به یاد داشت که گذشت زمان، در پی خوردگی و نشستن آلاینده ها بر لایه ها ولتاژ بالا مانند توان راه ها، ناهمواری ها و نقاط تیزی بر روی آن ها پیدایش می کند که میدان الکتریکی پیرامون خود و پیرو آن پدیده کرونا را بشدت افزایش می نماید. تلفات در جداگرها(Insulators). جداگرهای به کاررفته در دستگاه های ولتاژ بالای جریان متناوب بیشتر دو نوع تلفات جدی را در بر می گیرد: تلفات برخ