Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هلن سانسیسی وردنبورخ (متولد ۲۳ می ۱۹۴۴ هارلم، درگذشت در ۲۸ می ۲۰۰۰ اوترخت ) مورخ و باستان شناس هلندی، متخصص در تاریخ یونان باستان و هخامنشیان اهل هلند بود. سانسیسی در سال ۱۹۶۷ در رشتهٔ تاریخ باستان از دانشگاه لیدن فارغ التحصیل شد. وی بنیانگذار و سرپرست کارگاه های هخامنشی پژوهی در هلند بود. او تحصیلات خود را در تاریخ باستان در دانشگاه لیدن آغاز کرد و در سال ۱۹۶۷ فارغ التحصیل شد تا تحت نظارت پروفسور دبلیو دن بوئر، متخصص تاریخ یونان، به تحقیق بپردازد. علاقه او به ایران اولیه از پرداختن به دوره یونان کلاسیک ناشی شد، که تصاویر مهم و قدرتمند، اما در عین حال بسیار مشکل ساز، از تاریخ هخامنشی ارائه کرده است. برای پایان نامه دکترای خود، او وظیفه ای را بر عهده گرفت، که به یک موضوع دائمی تبدیل شد، مبنی بر تلاش برای جدا کردن واقعیت های پیچیده امپراتوری هخامنشی از تار و پود تحریف شده ای که توسط قراردادهای ادبی یونانی ایجاد شده بود. برای انجام این کار، او فارسی باستان را، عمدتاً به تنهایی، و باستان شناسی ایرانی را با لوئی واندنبرگ در خنت مطالعه کرد. ثمره کار او در پایان نامه دکترایش، Yauna en Persai: Grieken en Perzen in ee
n ander perspectief (لیدن، ۱۹۸۰) ظاهر شد. فصل اول و شاید مهم ترین فصل، تجزیه و تحلیل مفصلی از کتیبه معروف خشایارشا داوا (XPh) بود. در اینجا او با قدرت علیه تلاش ها برای ارتباط اظهارات آن با رویدادهای تاریخی استدلال کرد و آن را به جای آن در زمینه لفاظی رسمی پادشاهی فارسی باستان قرار داد، که با کتیبه بیستون داریوش اول، به ویژه پاراگراف های ۷۲ و ۷۵، جایی که شورش با رد خدای پادشاه پارسی، اهورا مزدا، حذف می شود، آغاز شد. این در واقع متن را از خشایارشا به عنوان یک فرد جدا کرد، و یک قدم مهم در ارزیابی مجدد اهمیت نه فقط سلطنت خشایارشا، بلکه کل تاریخ امپراتوری هخامنشی در اواخر قرن پنجم و چهارم قبل از میلاد بود. رویکرد او به خوبی در مقاله "شخصیت خشایارشا، شاه شاهان" در Archaeologia Iranica et Orientalia, Miscellenea in honorem Louis Vanden Berghe (خنت، ۱۹۸۹) نشان داده شده است. مسائلی که در تفسیر تنوع منابع موجود برای تاریخ هخامنشی مطرح می شود، وسوسه ی تطبیق آن ها با تصویری که از روایت های یونانی به دست آمده است، و در نتیجه، ناتوانی اجتناب ناپذیر در درک تاریخی، باعث شد که هلین سانسیسی-وردنبورگ پس از انتصاب به سمت استادی
اری تاریخ باستان در دانشگاه ریکس گرونینگن (هلند)، کارگاه های تاریخ هخامنشی را بنیان گذاری کند. این کارگاه ها در سال ۱۹۸۰ در گرونینگن با گروه کوچکی از پژوهشگران هلندی (و یک پژوهشگر آلمانی) آغاز شد (گزارش های مربوط به این کارگاه ها را می توان در Persica ۹، ۱۹۸۰؛ و ۱۰، ۱۹۸۲ یافت). از سال ۱۹۸۳ به بعد، این کارگاه ها به رویدادی سالانه تبدیل شد که پژوهشگرانی از سراسر جهان و از تمامی رشته های مرتبط را گرد هم می آورد. پس از نشست ۱۹۸۳، هلین سانسیسی-وردنبورگ، آملی کورت (از University College London) را برای همکاری در جلسات بعدی به این پروژه افزود. برنامه هایی که این دو در سال ۱۹۸۴ طراحی کردند، شش کارگاه دیگر را برای بررسی موضوعات گسترده ای از جمله تاریخ نگاری یونانی درباره ی ایران، مسائل روش شناختی، حضور امپراتوری و تأثیر آن بر سرزمین های تابعه، توسعه ی سنت اروپایی در تاریخ هخامنشی، سفرنامه نویسی درباره ی بناهای هخامنشی، و دوره بندی تاریخی دربرمی گرفت. آخرین کارگاه در سال ۱۹۹۰ در دانشگاه میشیگان، ان آربور برگزار شد؛ به جز یک مورد (۱۹۸۵، در مؤسسه ی واربورگ، دانشگاه لندن)، تمامی نشست های دیگر در گرونینگن برگزار شدند. سازم
اندهی این کارگاه ها بسیار دقیق بود: هر کارگاه بر یک موضوع مشخص (که در یک یادداشت مقدماتی تنظیم شده بود) متمرکز می شد، مقالات از قبل تهیه و توزیع می شدند، جلسات یک و نیم روزه فقط به بحث اختصاص داشت، و تعداد شرکت کنندگان به حدود سی نفر محدود بود. نتایج این کارگاه ها بسیار ثمربخش بود: تبادل اطلاعات و دیدگاه ها در میان رشته های مختلف و ایجاد شبکه ای از پژوهشگران با دغدغه های مشترک، باعث تجدیدنظر اساسی در شیوه ی رویکرد به تاریخ هخامنشی شد. به جز دو کارگاه اول، تمامی کارگاه ها منتشر شدند (Achaemenid History I-VIII, Leiden, 1987-94) و از نویسندگان خواسته شد که مقالات خود را بر اساس مباحث مطرح شده در جلسات اصلاح کنند. این مقالات هشت جلد نخست مجموعه ی در حال انتشار Achaemenid History Series را تشکیل دادند که تاکنون پنج جلد دیگر نیز به آن اضافه شده است: M. B. Garrison و M. C. Root، ۱۹۹۶/۹۸، مطالعات مُهرهای تخت جمشید (AchHist IX)؛ P. Briant، ۱۹۹۶، تاریخ امپراتوری پارس، پاریس (AchHist X)؛ M. Brosius و A. Kuhrt (ویراستاران)، ۱۹۹۸، مطالعاتی در تاریخ ایران: مقالاتی به یاد دیوید ام. لوئیس (AchHist XI)؛ D. Kaptan، ۲۰۰۳، مُهره
ای داسکیلیون (AchHist XII). جدیدترین جلد این مجموعه، یادنامه ای برای هلین سانسیسی-وردنبورگ است که برخی از شرکت کنندگان در کارگاه های پیشین، دانشجویان و همکاران او در تألیف آن نقش داشته اند: W. Henkelman و A. Kuhrt (ویراستاران)، چشم اندازی پارسی: مقالاتی به یاد هلین سانسیسی-وردنبورگ، ۲۰۰۳ (AchHist XIII). جلد چهاردهم این مجموعه نیز مطالعه ای مهم درباره ی دین ایرانی است که توسط ووتر هنکلمان، تحت راهنمایی هلین سانسیسی-وردنبورگ آغاز شد: خدایان دیگر که هستند، رساله ی دکتری، لیدن، ۲۰۰۶. تاثیر کارگاه ها بسیار زیاد بوده و همچنان نیز ادامه دارد، زیرا دستور کار جدیدی را برای مطالعه امپراتوری هخامنشی تعیین کرده است، که به نوبه خود پیامدهای مهمی در ارزیابی اسکندر مقدونی و مرحله هلنیستی تاریخ خاورمیانه داشته است. این امر به خوبی، برای مثال، در مطالعات متعدد پیر بریان، یکی از شرکت کنندگان تأثیرگذار در کارگاه ها، نشان داده شده است و همچنین در ارزیابی های مجدد امپراتوری سلوکی توسط سوزان شرین-وایت و آملی کورت (۱۹۸۷ و ۱۹۹۳) منعکس شده است. این ادای احترامی به دستاورد هلین سانسی-ویردنبرگ در قرار دادن تاریخ هخامنشی، از طریق کارگاه
ها، "روی نقشه" به عنوان یک عامل حیاتی، در واقع مرکزی، در درک تاریخ هزاره اول قبل از میلاد بود، که او برای تصدی کرسی استادی هلند در آن آربر، میشیگان (۱۹۸۹-۹۰) انتخاب شد، و پس از آن انتصابش به ریاست تاریخ باستان در دانشگاه اوترخت در بهار ۱۹۹۰، و انتخاب متعاقب او به شورای تحقیقات هلند. اگرچه کارگاه های تاریخ هخامنشی هستند، و باقی خواهند ماند، ماندگارترین یادبود هلین سانسی-ویردنبرگ، سایر آثار و علایق او قابل توجه بود. او تعدادی مقاله تحریک آمیز در مورد موضوعات ایرانی نوشت، از یک سری تحلیل های بنیادین از تأثیر مخرب "شرق گرایی" بر مطالعات هخامنشی (به ویژه برخی از نقدهای او را در، به عنوان مثال، Bibliotheca Orientalis ۴۴، ۱۹۸۳ و Mnemosyne ۴۶، ۱۹۹۳ ببینید) تا بحث در مورد عمل سلطنتی هدیه دادن (در پی. بریان و سی. هرنشمیت، ویراستاران، Le tribut dans l’empire perse، پاریس، ۱۹۸۹)، مفاهیم سیاسی ایرانی (در کی. رافلاب، ویراستار، Anfänge politischen Denkens in der Antike، مونیخ، ۱۹۹۳)، تاریخ نگاری (در سی. کراوس، ویراستار، The Limits of Historiography، لیدن، ۱۹۹۹)، و سؤال همیشه گیج کننده در مورد برداشت ایرانیان از یونانیان (د
ر آی. مالکین، ویراستار، Ancient Perceptions of Greek Ethnicity، واشنگتن دی.سی.، ۲۰۰۱). یکی از مسائلی که او در دو مقاله (تاریخ هخامنشی III و VIII، ۱۹۸۸ و ۱۹۹۴) به آن پرداخت، مربوط به "امپراتوری ماد" است. به طور مختصر او استدلال کرد که فقدان شواهد برای چنین حکومتی برابر با فقدان امپراتوری است. اگرچه واکنش های اولیه با تردید همراه بود، استدلال های او اکنون توسط آشوری شناسان، مورخان کلاسیک و باستان شناسان بررسی شده است و به طور گسترده توسط اکثریت scholars پذیرفته شده است. علاوه بر این، او از نزدیک درگیر، و مشارکت کننده فعال در، زمینه رو به رشد مطالعه زنان در دوران باستان بود. در این حوزه، مقاله ای که به ویژه برای کسانی که در تاریخ هخامنشی دخیل هستند مورد توجه است، "خروج آتوسا: تصاویری از زنان در تاریخ نگاری یونان درباره ایران" است (در آ. کامرون و آ. کورت، ویراستاران، Images of Women in Antiquity، لندن، ۱۹۸۳، ۱۹۹۳)، یک مطالعه بنیادین و بسیار نقل شده. او همچنین بیشتر و بیشتر به تاریخ غذا و غذا خوردن علاقه مند شد، و یک کتاب محبوب در مورد این موضوع (با دستور العمل های نمونه) را به طور مشترک ویرایش کرد، که در تابستان
۱۹۹۴ به لیست پرفروش ترین ها در هلند رسید. در یادداشت جدی تر، "غذای ایرانی و هویت سیاسی" او، در Food in Antiquity (جی. ویلکینز و همکاران، ویراستاران، اکستر، ۱۹۹۵) قطعه ای اندیشه برانگیز از کار است که کلیشه سازی "ملی" را از طریق ایده های مربوط به غذا خوردن بررسی می کند. بخش بزرگی از انرژی او در سال های آخر عمرش صرف توصیفات مسافران اولیه از سایت های هخامنشی شد. نهمین کارگاه تاریخ هخامنشی (۱۹۸۹) از قبل بر این موضوع متمرکز شده بود. به طور همزمان، هلین سانسی-ویردنبرگ نمایشگاهی از کتاب ها و نقاشی های مرتبط را سازماندهی کرد، که با جلدی همراه بود که، برای مثال، محدودیت های اعمال شده بر بازدیدکنندگان اروپایی از سایت های ایرانی توسط ایده ها و قراردادهای هنری معاصر را مورد بحث قرار می داد. این علاقه پایدار بیشتر در مشارکت او با گروهی علاقه مند به مسافر هلندی قرن هجدهم، کورنلیس دی بروین، دنبال شد، که منجر به انتشار کتابی مشترک توسط "De Bruyn Gezelschap" در مورد سفرهای او شد (Ik hadde de nieusgierigheid، لیدن، ۱۹۹۷). در دهه آخر زندگی خود، او همچنین، به طور مثمر ثمر، به تاریخ یونان اولیه و تاریخ دانش کلاسیک بازگشت. فقط چند
روز قبل از مرگش، مقالات کنفرانسی درباره ​​ظالم آتنی پیسیستراتوس، که او سازماندهی و ویرایش کرده بود، منتشر شد (Peisistratos and tyranny: a reappraisal of the evidence، آمستردام، ۲۰۰۰). اینها بسیاری از خرد متعارف در مورد ماهیت دولت اولیه آتن را واژگون می کند. در سپتامبر ۲۰۰۰، یک سمپوزیوم در مورد سنت کلاسیک، که او در ماه های آخر زندگی خود مشغول ترتیب دادن آن بود، در آتن برگزار شد. سهم او توسط شاگردش، دبلیو. هنکلمان ("خشایارشا آنو ۱۹۱۹. جنگ های ایران به عنوان l’art pour l’art" در ام. هاگسما، پی. دن بوئر و ای. ام. مورمن، ویراستاران، The Impact of Classical Greece on European and National Identities، لیدن، ۲۰۰۳) تکمیل و پس از مرگ ارائه شد. یک نگرانی پایدار، انتقال این بینش های جدید به عموم مردم بود. برای ترویج این امر، او خستگی ناپذیر به سخنرانی برای گروه های غیر متخصص در هلند و فراتر از آن (به عنوان مثال، لهستان، آفریقای جنوبی و ایالات متحده) پرداخت. او همچنین تاریخ مختصری از امپراتوری ایران را برای استفاده در مدارس نوشت (Geschiedenis van het Perzische Rijk، بوسوم، ۱۹۸۲)، و مقالاتی را در مورد موضوعات هخامنشی به کت
اب های راهنما (مانند کی. آر. وینهاف، ویراستار، Schrijvend Verleden، لیدن، ۱۹۸۳ و جی. ام. ساسون و همکاران، ویراستاران، Civilizations of the Ancient Near East، نیویورک، ۱۹۹۵) و دانشنامه ها، مانند Der Neue Pauly ۱۹۹۶-۱۹۹۹، Oxford Classical Dictionary ویرایش سوم، ۱۹۹۹، و Encyclopaedia Iranica کمک کرد. آثار. هلن سانسیسی وردنبورخ نویسندهٔ پرکاری بود و آثار زیادی به زبان های هلندی و انگلیسی منتشر کرد که مهم ترین آن ها چنین است:
جام باشگاه های اروپا ۵۸-۱۹۵۷ سومین فصل رقابت های موسوم به جام باشگاه های اروپا بود. تیم رئال مادرید با پیروزی ۳-۲ در برابر آث میلان (پس تساوی در ۹۰ دقیقه معمول مسابقه) قهرمان شد. این سومین قهرمانی پیاپی رئال مادرید بود. فصل ۵۸-۱۹۵۷ به خاطر سانحه هوایی مونیخ برای همیشه در یادها خواهد ماند. در این سانحه هشت تن از بازیکنان منچستر یونایتد هنگام بازگشت به انگلیس از بلگراد پس از بازی در برابر ستاره سرخ بلگراد در مرحله یک چهارم نهایی جان خود را از دست دادند. قهرمان انگلستان در نیمه نهایی توسط تیم نایب قهرمان آن فصل میلان حذف شد. در این فصل برای نخستین بار یک تیم از ایرلند شرکت کرد. دور انتخابی. قرعه کشی دور انتخابی در روز ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۷ (۲ مرداد ۱۳۳۶) در مقر فدراسیون فوتبال فرانسه در پاریس انجام شد. همهٔ تیم ها جز رئال مادرید در سه منطقهٔ جغرافیایی دسته بندی شدند. زمان بندی مسابقات توسط تیم های شرکت کننده تنظیم شد. نکته: تیم های رئال مادرید, رویال آنتورپ, آژاکس, یانگ بویز برن, دوکلا پراگ, کامراترنا نورکوپینگ, بروسیا دورتموند و سی سی ای بخارست به قرعهٔ استراحت خوردند. ۱ ویسموت کارل مارکس اشتات بعد از نیمه تمام ماندن ب
ازی حذفی برابر گواردیا ورشو به دلیل قطع برق نور افکن ها پس از تساوی ۱-۱ بعد ۱۰۰ دقیقه تلاش با قرعه پرتاب سکه به مرحله یک هشتم نهایی راه یافت. ۲ میلان راپید وین را در بازی حذفی با نتیجه ۴-۲ شکست داد و به مرحله بعد راه یافت. دور برگشت. "رنجرز در مجموع ۴-۳ به برتری رسید." "آرهوس در مجموع ۳-۰ به برتری رسید." "سویا در مجموع ۳-۱ به برتری رسید." "ستاره سرخ بلگراد در مجموع ۱۴-۱ به برتری رسید." "منچستر یونایتد در مجموع ۹-۲ به برتری رسید." "واشاش در مجموع ۷-۳ به برتری رسید." "در مجموع میلان ۶-۶ راپید وین" "میلان در بازی حذفی ۴-۲ به برتری رسید." "در مجموع ویسموت کارل مارکس اشتات ۴-۴ گواردیا ورشو" "ویسموت کارل مارکس اشتات بعد نیمه تمام ماندن بازی حذفی برابر گواردیا ورشو به دلیل قطع برق نور افکن ها پس از تساوی ۱-۱ بعد ۱۰۰ دقیقه تلاش با قرعه پرتاب سکه به مرحله یک هشتم نهایی راه یافت." مرحلهٔ یک هشتم نهایی. ۱ بروسیا دورتموند سی سی ای بخارست را در بازی حذفی با نتیجه ۳-۱ شکست داد و به مرحله بعد راه یافت. دور برگشت. "ستاره سرخ بلگراد در مجموع ۴-۳ به برتری رسید." "آژاکس آمستردام در مجموع ۴-۱ به برتری رسید." "رئال مادرید در مجمو
ع ۸-۱ به برتری رسید." "واشاش در مجموع ۳-۲ به برتری رسید." "منچستر یونایتد در مجموع ۳-۱ به برتری رسید." "سویا در مجموع ۴-۲ به برتری رسید." "در مجموع بروسیا دورتموند ۵-۵ سی سی ای بخارست" "بروسیا دورتموند در بازی حذفی ۳-۱ به برتری رسید. "میلان در مجموع ۶-۱ به برتری رسید." مرحلهٔ یک چهارم نهایی. دور برگشت. "منچستر یونایتد در مجموع ۵-۴ به برتری رسید." "رئال مادرید در مجموع ۱۰-۲ به برتری رسید." "واشاش در مجموع ۶-۲ به برتری رسید." "میلان در مجموع ۵-۲ به برتری رسید." نیمه نهایی. دور برگشت. "رئال مادرید در مجموع ۴-۲ به برتری رسید." "میلان در مجموع ۵-۲ به برتری رسید." بهترین گلزنان. بهترین گلزنان جام باشگاه های اروپا ۵۷-۱۹۵۶ (شامل دور انتخابی) به شرح زیر است:
سازمان دولت های ترک یا سازمان کشورهای ترک که شورای تُرک هم نامیده می شود و پیش تر شورای همکاری کشورهای ترک نام داشت یک سازمان بین المللی متشکل از هشت کشور شامل ۷ کشور ترک زبان به همراه کشور مجارستان است. این سازمان، ۵ عضو و ۴ ناظر دارد. کشورهای ترکیه، جمهوری آذربایجان، قزاقستان، ازبکستان و قرقیزستان به عنوان اعضای این سازمان و کشورهای ترکمنستان، مجارستان، قبرس شمالی (فقط توسط ترکیه به عنوان کشور به رسمیت شناخته می شود) و همچنین سازمان همکاری اقتصادی، به عنوان ناظر در این سازمان حضور دارند. این شورا در ۳ اکتبر ۲۰۰۹ میلادی در شهر نخجوان با مشارکت چهار کشور ترکیه، آذربایجان، قزاقستان و قرقیزستان بنیان گذاری شد. محدودیت های جغرافیایی. به جز ترکیه، ۶ کشور دیگر این سازمان همگی محصور در خشکی هستند و به دریاهای آزاد راه ندارند و برای تجارت و حمل و نقل به روسیه و چین و کشورهای همسایه نیاز دارند. به جز ترکیه، قرقیزستان و بخشهای کوچکی از قزاقستان و جمهوری آذربایجان، بقیه کشورهای این سازمان از نظر ارتفاع جزو کشورهای کم ارتفاع هستند (فاقد کوه های بلند) و استپ ها و بیابان های خشک بخش بزرگی از مساحت این کشورها را تشکیل می د
هد. بیش از سه چهارم مساحت قزاقستان، ازبکستان و ترکمنستان بیابانی و خشک و نیمه خشک هستند. تغییر نام. سازمان دولت های ترک پیش تر شورای همکاری کشورهای ترک نام داشت. در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۱ رجب طیب اردوغان ضمن منصوب کردن بن علی یلدریم به سمت «ریش سفید ترکیه» در این شورا، نام آن را به سازمان دولت های ترک تغییر داد. تأثیرات. شورای همکاری کشورهای ترک زبان در رسیدن به هدف حفظ صلح و تقویت امنیت در منطقه آسیای مرکزی به موفقیت قابل توجهی دست یافته است و موجب نزدیکی بیشتر دولت های عضو، به خصوص دولت های آسیای میانه به یکدیگر شده است. کشورهای عضو، در راستای تحکیم روابط ملت های خود، تبادلات فرهنگی و هنری قابل توجهی با یکدیگر دارند. دولت های آسیای مرکزی مانند قزاقستان، قرقیزستان، ازبکستان و ترکمنستان، به دلیل تاریخ و مذهب مشترک(اسلام سنی)، همچنین بدین دلیل که در مجاورت و همسایگی یکدیگر هستند؛ همبستگی و همگرایی بیشتری دارند. دعوت از ایران برای عضویت در سازمان دولت های ترک. «دوغو پرینچک» رهبر «حزب وطن» ترکیه با برپایی یک کنفرانس مطبوعاتی ویژه در مقر حزب وطن در شهر آنکارا (در تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۲۳ میلادی) از تصمیم شورای مرکزی این حزب د
ر مورد دعوت از دولت ایران برای پیوستن به روند الحاق به سازمان کشورهای ترک زبان خبر داد. در بیانیه وی آمده است: اقوام ترک و فارس در طول تاریخ در هم آمیخته اند. فرهنگ های ترکی و ایرانی در طی هزاران سال روابط تودرتو، یکدیگر را غنی کرده اند. همانطور که در دیوان لغات محمود قشقایی آمده است: " سر بدون کلاه و فارس بدون ترک نمی شود." دو زبان ترکی و فارسی در طی سده ها یکدیگر را تغذیه کرده اند.
توماس جفری ویلکینسون (به انگلیسی: Thomas Geoffrey Wilkinson؛ ۵ فوریهٔ ۱۹۴۸ – ۳۰ دسامبر ۲۰۲۳) بازیگر انگلیسی بود. او دو بار برای بازی در فیلم های "در اتاق خواب" (۲۰۰۱) و "مایکل کلیتون" (۲۰۰۷) نامزد جایزهٔ اسکار شده بود. از فیلم های معروف او می توان به ""، "هتل بزرگ بوداپست"، و "ساعت شلوغی" اشاره کرد. زندگی شخصی. ویلکینسون، به همراه همسرش، بازیگر دایانا هاردکسل، در شمال لندن زندگی می کرد. آن ها دو دختر داشتند؛ آلیس (زادهٔ ۱۹۸۹) و مولی (زادهٔ ۱۹۹۱). ویلکینسون در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۳ در ۷۵سالگی در خانهٔ خود درگذشت.
پوسیدونیوس (متولد ۱۳۳ ق. م . در افامیا از سوریه- ۴۹ ق. م) از فیلسوفان مشهور یونان است. وی مدت مدیدی در ایتالیا و اسپانیا و ایلیریا و دیگر نقاط سیاحت کرد. آنگاه در ردس اقامت گزید و به تدریس پرداخت و در آنجا چنان مشهور شد که از نقاط مختلف جهان به کلاس هایش می آمدند. پومپیوس و سیسرون مشهور نیز از حلقهٔ درس وی کسب معرفت کرده اند. در علوم ریاضی و طبیعی و فلسفه ید طولائی داشت و برای دست آوردن و اندازه گرفتن دایرهٔ محیط بر زمین و تعیین درجه ارتفاع هوا و کشف بعد اجرام آسمانی کوشش هایی کرده بود، ولی حدسیات وی بسیار دور از حقیقت امر و هدف حقیقی بود. مناسبات جزر و مد دریا را با قمر نیز نخستین بار این حکیم کشف کرد. آثار بسیار در علوم و فنون و فلسفه و تاریخ داشته ولی بسیاری از آنها از بین رفته است. وی احتمالاً هوشمندترین سیاح باستان بود که مقدار زیادی اطلاعات جغرافیایی و نژادشناسی گرد آورد. پوسیدونیوس به مشاهدهٴ آثار زمین لرزهها و آتش فشانها پرداخت و برآمدن یک جزیرهٴ آتش فشانی تازه را در میان جزایر آیولین ثبت کرد. او نخستین کسی بود که جزر و مد را ناشی از تأثیر توأم ماه و خورشید دانست و به بالا آمدن و فرورفتن آبها توجه کرد
. او تعریف های تازه ای را از خطوط موازی و اشکال هندسی عرضه داشت و دربارهٴ هواشناسی و اقیانوس ها نوشت. در سال ۷۴ ق م نوشتن یک تاریخ جهانی را آغاز کرد که ادامهٴ تاریخ پولی بیوس بود، و به عصر مابین ۱۴۴ تا ۸۲ مربوط می شد. شرح او بر تیمایوس بر افکار فلسفی در سراسر قرون وسطی تأثیر گذاشت. دو رسالهٴ طبی به نام پوزیدونیوس موجود است که چون نمی توان به پوزیدونیوس طبیب منسوب داشت، بهتر است آنها را از او بدانیم. یکی از این رساله ها مربوط است به طاعون و دیگری به مکبی. زندگانی. جوانی و آموزش. پوسیدونیوس، ملقب به ورزشکار، حدود سال ۱۳۵ ق. م در خانواده ای یونانی در افامیا زاده شد. در جوانی به آتن کوچ کرد و زیر برنگری پانائتیوس، فیلسوفِ رواقِ پیشروی زمانش، آموزش دید. هنگام مرگ پانائتیوس در ۱۱۰ ق. م، پوسیدونیوس حدود ۲۵ سال داشت. به جای اینکه در آتن بماند، در رودس ساکن و شهروند شد. در رودس، آموزشگاه خود را بنا نهاد که آموزشگاه پیشرو در زمانش شد. سفرها. در حدود دهه ۹۰ قبل از میلاد پوزیدونیوس برای جمع آوری داده های علمی و مشاهده آداب و رسوم و مردم مکان هایی که از آنها بازدید می کرد، یک سری سفرها را در اطراف دریای مدیترانه آغاز کرد.
او در یونان، هیسپانیا، ایتالیا، سیسیل، دالماسیا، گل، لیگوریا، شمال آفریقا و سواحل شرقی دریای آدریاتیک سفر کرد. در هیسپانیا، در سواحل اقیانوس اطلس در گادس (کادیس امروزی)، پوزیدونیوس توانست جزر و مد را بسیار بالاتر از مدیترانه زادگاهش مشاهده کند. او نوشت که جزر و مد روزانه به مدار ماه مربوط می شود، در حالی که ارتفاع جزر و مد با چرخه های ماه متفاوت است، و او در مورد چرخه های جزر و مدی سالانه همگام با اعتدال و انقلاب فرضیه کرد. در گل به مطالعه سلت ها پرداخت. او توصیف های واضحی از چیزهایی که با چشمان خود می دید در میان آنها به جای گذاشت: مردانی که حقوق می گرفتند تا گلویشان را برای تفریح ​​عمومی و میخکوب کردن جمجمه ها به عنوان غنائم به درگاه ها برش دهند. اما او خاطرنشان کرد که سلت ها به دروئیدها که پوزیدونیوس آنها را فیلسوف می دید احترام می گذاشتند، و به این نتیجه رسید که، حتی در میان وحشی ها، "غرور و اشتیاق جای خود را به خرد می دهد، و آرس در هیبت موزها ایستاده است." پوزیدونیوس رساله ای جغرافیایی در مورد سرزمین های سلت ها نوشت که از آن زمان گم شده است، اما در آثار دیودوروس سیسیلی، استرابون، سزار و ژرمنیای تاسیتوس
به طور گسترده (چه مستقیم و چه غیر مستقیم) به آن اشاره شده است. آموزشگاه رواقی گری در رودس. تحت حکومت پوزیدونیوس، رودس آتن را تحت الشعاع قرار داد تا به مرکز جدیدی برای فلسفه رواقی در قرن اول قبل از میلاد تبدیل شود.این روند ممکن است در زمان پاناتیوس، که بومی رودس بود، آغاز شده باشد، و ممکن است مدرسه ای را در آنجا پرورش داده باشد. ایان کید خاطرنشان می کند که رودز «جذاب بود، نه تنها به عنوان یک شهر مستقل، از نظر تجاری پر رونق، پیشرو و دارای پیوندهای حرکتی آسان در همه جهات، بلکه به دلیل استقبال روشنفکران، زیرا قبلاً از شهرت قوی به ویژه در زمینه علمی برخوردار بود. تحقیقات از مردانی مانند هیپارخوس." اگرچه اطلاعات کمی در مورد سازماندهی مدرسه او وجود دارد، اما واضح است که پوزیدونیوس یک جریان ثابت از دانش آموزان یونانی و رومی داشت، همانطور که رومی های برجسته ای که از آن بازدید کردند نشان دادند. پومپه در سال ۶۶ در یک سخنرانی نشست و در سال ۶۲ پس از بازگشت از مبارزات انتخاباتی در شرق این کار را دوباره انجام داد. در همین مناسبت اخیر، موضوع سخنرانی «لا خیری جز خیر اخلاقی نیست». پوزیدونیوس احتمالاً در این زمان هفتاد ساله بود
و از نقرس رنج می برد. او مضمون سخنرانی خود را با اشاره به پای دردناکش بیان کرد و گفت: «خوب نیست، درد، ممکن است آزاردهنده باشی، اما هرگز مرا متقاعد نمی کنی که شیطانی هستی». هنگامی که سیسرو در اواخر بیست سالگی خود بود، در دوره ای از سخنرانی های پوزیدونیوس شرکت کرد و بعداً از پوزیدونیوس دعوت کرد تا یک تک نگاری در مورد کنسولگری خود سیسرون بنویسد (پوزیدونیوس مؤدبانه آن را رد کرد). سیسرو در نوشته های بعدی خود بارها از پوزیدونیوس به عنوان "معلم من" و "دوست عزیزم" یاد می کند. پوزیدونیوس در سال ۵۱ قبل از میلاد در هشتاد سالگی درگذشت. نوه او، جیسون نیسا، جانشین او به عنوان رئیس مدرسه در رودز شد.
پایدیا کلمه ای ست یونانی به معنی پرورش کودک یا تربیت و همان لفظی است که بخشی از کلمه encyclopedia را می سازد. در آتن باستان پایدیا به نظام آموزشی گفته می شد که بر اساس آن دانش آموزان در معرض نوعی تربیت فرهنگی کامل قرار می گرفتند و موضوعاتی شامل فن بیان، دستور، ریاضی، موسیقی، فلسفه، جغرافیا، تاریخ طبیعی و ژیمناستیک به آن ها آموخته می شد. پایدیا در واقع فرایند تربیت انسان ها به سمت کمال و ماهیت اصیل و حقیقی انسان بود. ترجمه فارسی. پایدیا واژه ای ست که مترجمان فارسی زبان آن را «پرورش و تربیت انسانی» ترجمه کرده اند. با این حال برگردان صحیح و دقیق این واژه به فارسی دشوار است. چراکه افزون بر این معنا، پارسلیوس (۱۴۹۴-۱۵۹۱) انسان انگار سوئیسی دوران رنسانس، ژاکوب بویمه (۱۵۷۵-۱۶۲۴) عارف آلمانی و لایبنیتس (۱۶۴۶-۱۷۱۶) فیلسوف بزرگ آلمانی نیز این واژه را در معنای «شکوفایی و پرورش توانمندی های سازمند (ارگانیک)» استفاده کرده اند. ریشه واژه پایدیا. واژهٔ پایدیا میراث یونان باستان و به ویژه رساله های افلاطون و گزنفون و بعدها ارسطو است که در آتن عهد پریکلس و در دورهٔ حیات سقراط، پایدیا مهم ترین مسئله و بحران یونانی است. سوفیست
ها که مدعی پایدیا بودند با آموزش ریاضیات، دستور زبان، موسیقی و... کوشیدند تا با آماده کردن روح جوانان و آموختن فن سخنوری، آن ها را برای مشاغل دولتی مهیا کنند. سقراط با روش خاص خود سعی کرد تا نادانی همهٔ مدعیان پایدیا را برملا کند. وی برآن بود تا پایدیا و تربیت را بر بنیانی اخلاقی استوار کرده و با تمرکز راه تربیت انسان بر تربیت روح (نفس)، این امر را به واسطهٔ تحقق فضیلت بر روح آدمی ممکن کند. بدین روی فلسفهٔ افلاطون نیز از همین منظر با گره زدن پایدیا به دانش (دانش به مثابه نیکی) کلید خورد. بنابراین می توان اذعان داشت که در نزد افلاطون پایدیای هر قوم میراثی از گذشتگان است که هر نسلی از آن میراث بهره می برد تا خود را به انسان زیبا، کامل و آرمانی قوم خویش نزدیک کند. از این رو کل فلسفهٔ افلاطون را می توان پایدیا دانست. با این تفاوت که اندیشهٔ فلسفی افلاطون از مرزهای زمان و مکان می گذرد و به جای نشان دادن انسان زیبا و آرمانی یونانی، مسیر رسیدن به خود انسان زیبا و آرمانی را نشان می دهد.
آندره رینالدو (به انگلیسی: André Reinaldo de Souza Esposito) (متولد ۱۱ اوت ۱۹۸۲ در سانتو آندره)، بازیکن فوتبال اهل برزیل می باشد که سابقه بازی برای باشگاه فوتبال فولاد خوزستان در لیگ برتر فوتبال ایران را دارا می باشد.
گیاهان تیره چَمچمه ایان (Cunoniaceae) گیاهانی هستند چوبی، با برگ های متقابل، معمولاً پَری مرکب، گوشواره دار؛ گل آذین متنوع، گل های دوجنسی، منظم، گلپوش دوری یا بالائی، ۳ تا ۵ گلبرگ و ندرتاً بدون گلبرگ، پرچم زیاد، ۳ تا ۶ کاسبرگ جدا یا پیوسته، تخمک زیاد، تمکن محوری و میوهٔ کپسول یا فندوقه. این گیاهان به طور عمده در نیمکره جنوبی می رویند. نام این تیره از درخت چمچه (Cunonia) گرفته شده که برگ هایی مانند چمچه (قاشق) دارد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی.
گیاهان کوزه دار گیاهانی گوشت خوارند که طعمه خود را در چاله ای در درون خود به دام می اندازند. این چاله کوزه مانند مملو از مایع است. گیاهان کوزه دار دارای گونه های بسیار متنوع هستند و از بزرگترین انواع گیاهان گوشت خوار به شمار می آیند. ارتفاع برخی از گونه های آن گاهی به ۶۰ سانتیمتر می رسد. این گیاه بیشتر در مرداب ها و لجنزارها می روید و هر گیاه دارای یک ساقه بلند و صاف و یک گل بزرگ با گلبرگ های سرخ و مادگی چترمانند است که در تابستان می شکفد. کوزه های این گیاه، در واقع برگ های آن هستند که دورتا دور این ساقه و نزدیک به زمین قرار دارند. این برگ ها لوله ای و به شکل کوزه ای دهان گشاد هستند. هر گیاه در میانه های بهار ۵ یا ۶ برگ تازه می دهد که هر ۱۵ روز یکی از آنها باز می شود. در پایان تابستان تمام برگها رشد کرده و کامل می شوند و در طول زمستان و حتی تا تابستان بعدی، باقی می مانند. این برگها آب را در خود نگه می دارند. شهد گیاه در اطراف کلاهک و دهانهٔ کوزه ترشح می شود و حشرات را به سوی خود جلب می کند، حشره با رسیدن بر روی برگ به درون کوزه حرکت می کند، تارهای مو مانند که به سمت پایین متمایل هستند و سطح لغزنده کوزه، حشره
را به پایین هدایت می کند و این شکار که نمی تواند از کوزه خارج شود، در آب موجود آن غرق می شود. برگ کوزه ای منزلگاه موجودات بسیار ریز مانند تک یاخته ها، کرم های بسیار کوچک و سخت پوستان ذره بینی آبزی است. لارو سه نوع حشره هم در این کوزه ها زندگی می کنند که همه اینها همزیستان گیاه هستند و همراه با باکتری ها، کار گواردن حشره شکار شده را بر عهده دارند. در اوایل تابستان، حشرات بالغ از برگهای کهنه خارج شده و در برگهای تازه تخم گذاری می کنند. برگ کهنه که هضم کننده هایش را از دست داده، می میرد و برگ های تازه جایگزین آن می شوند.