Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اِنران، شرکت انرژی آمریکایی مستقر در هیوستون، تگزاس بود، که یکی از بزرگترین شرکت های انرژی جهان، محسوب می شد و در حوزه های تولید برق و گاز طبیعی، انتقال نفت خام و ال ان جی، تولید محصولات پتروشیمی، کاغذ و خمیرکاغذ، مبادله کالاها و محمولههای اقتصادی فعالیت می نمود. شرکت اِنران در سال ۱۹۸۵ توسط کنت لای راه اندازی ، و در حالی که در سال مالی ۲۰۰۰ میلادی درآمد آن بیش از ۱۰۱ میلیارد دلار برآورد شده بود، در سال ۲۰۰۱ در یکی از پیچیده ترین فرایندهای مالی ایالات متحده، ورشکست اعلام شد. آثارهنری. مستند اِنران: باهوش ترین افراد جمع به کارگردانی الکس گیبنی به سیستم معیوب و فاسد شرکت اِنران می پردازد و این که چه طور این عوامل منجر به سقوط این شرکت شد.
فردریک عمر کانوته (زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۷۷ در سنت فوآ للیون) بازیکن فوتبال می باشد. زندگی شخصی. او از مادری فرانسوی و پدری اهل مالی در کشور فرانسه متولد شد. وی از مسلمان شدگان نیز می باشد. فوتبال باشگاهی. کانوته سابقهٔ حضور در تیم هایی چون لیون٬ وستهام یونایتد٬ تاتنهام هاتسپر٬ سویا و بیجینگ گوان را نیز دارد. تیم ملی مالی. فردریک کانوته ۳۹ بار برای تیم ملی فوتبال مالی به میدان رفته است و ۲۳ گل ملی در کارنامه دارد. بازیکن فوتبال سال آفریقا. کانوته در سال ۲۰۰۷ به عنوان بازیکن فوتبال سال آفریقا نیز انتخاب شد.
تناکولوم ابزاری جراحی بوده که بیش تر به عنوان یک نوع از فورسپس طبقه بندی می گردد. تناکولوم شامل یک قلاب تیز، بلند، باریک و متصل به یک دسته است که به طور عمده در اعمال جراحی برای گرفتن و نگه داشتن بخش هایی بمانند رگ های خونی استفاده می گردد. در انواع ساده، دوشاخ و چند شاخ یافت می گردد. نام های دیگر. Adair - Barrett- Braun جستارهای وابسته. فهرست ابزارهای مورد استفاده در جراحی عمومی
بورس تایوان مؤسسه مالی تایوانی و بازار بورس اوراق بهادار این کشور است، که در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد و هم اکنون ارزش بازار سرمایه آن بالغ بر ۲۳ تریلیون دلار جدید تایوان برآورد می شود. دفتر مرکزی بازار بورس تایوان در برج تایپه ۱۰۱، در شهر تایپه مستقر می باشد.
ترک های رومانی همچنین به عنوان رومانیایی های ترک, (، ) شناخته می شوند. افراد با قومیت ترک که جزئی از گروه های اقلیت رومانی را تشکیل می دهند. با توجه به سرشماری سال ۲۰۱۱، ۲۸،۲۲۶ ترک ساکن در این کشور سکونت دارند که تشکیل دهنده اقلیتی در حدود ۰٫۱۵ درصد از کل جمعیت رومانی می باشند. از این تعداد ۸۱٫۱٪ در منطقه تاریخی دوبروجا که امروزه بین دو استان کونستانس (۲۱٬۰۱۴ نفر) و تولجئا (۱٬۸۹۱ نفر) در جنوب شرقی کشور رومانی در مرز با بلغارستان نزدیک دریای سیاه قرار گرفته اند. ۸٫۵٪ معادل با ۲،۳۸۸ نفر در پایتخت رومانی، بخارست زندگی می کنند. به دلیل جمعیت بزرگ ترک در بین اقلیت های رومانی، اسلام در رومانی در طول تاریخ نیز دارای اقلیت مسلمانان بوده که مهم ترین متمرکزشان در دوبروجا می باشد که عمدتاً از قومیت ترک و تاتار تشکیل یافته است. جامعه مهمی از ترک تا سال ۱۹۷۰ در جزیره آدا کاله زندگی می کردند.
ترک های بوسنی و هرزگوین که همچنین به عنوان بوسنیایی های ترک شناخته می شوند و برای اشاره به اقوام ترک که به عنوان اقلیت های بوسنی و هرزگوین به شمار می روند گفته می شود. با توجه به روند استعمار امپراطوری عثمانی، جوامعی از ترک ها در فتح بوسنی به سال ۱۴۶۳ وارد این سرزمین ها شدند. جوامع ترک به طور پیوسته سال به سال افزایش می یافت تا اینکه در دهه ۱۹۰۰ طی جنگ های بالکان، ارتش عثمانی شکست خورد. اکثریت ترک ها همراه با دیگر مسلمانان ساکن در منطقه خانه های خود را ترک کرد و به ترکیه مهاجرت کردند. با توجه به سرشماری جمعیت در سال ۱۹۹۱ در بوسنی و هرزگوین ۲۶۷ نفر ترک در این کشور زندگی می کردند، وجود داشت. با این حال، برآوردهای کنونی نشان می دهد که جامعه ترک در حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر می برآورد می شود. که عمدتاً در سال های اخیر از ترکیه مهاجرت کرده اند.
شکرخدا گودرزی (زاده ۱۳۳۹ بروجرد) بازیگر، مدرس، کارگردان، نویسنده و بازیگر سینما و تئاتر است. نمایش سرود بال سروش او در سال ۱۳۷۵ کاندیدای شش جایزهٔ جشنواره تئاتر بین المللی فجر بود که به کسب چهار جایزه نائل شد. از جمله آثار او در راستای تئاتر ملی می توان به تولید و اجرای نمایش «بهرام چوبینه» اشاره کرد؛ اثری برگرفته از شاهنامهٔ فردوسی که در نیمهٔ دوم سال در سالن قشقایی مجموعه تئاتر شهر فریبرز عرب نیا روی صحنه رفت. گودرزی همچنین در جشنواره های مختلف به عنوان عضو هیئت داوران حضور داشته است.
شهرام عبدلی ( – ) بازیگر اهل ایران بود. شهرام عبدلی بیشتر در تلویزیون فعال بود و کمتر در آثار سینمایی ظاهر می شد. ورود او به تلویزیون با سریال "همسفر" (۱۳۷۹) آغاز شد و با بازی در سریال "خط قرمز" (۱۳۸۰–۱۳۸۱) به شهرت رسید. او بیشتر ایفاگر نقش های ضدقهرمان بود. زندگی. شهرام عبدلی در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۵۵ در خانواده ای ترک زبان اردبیلی در جوادیه تهران زاده شد. او یک خواهر و یک برادر داشت. آنها تا دوران نوجوانی ساکن منطقه قلعه مرغی بودند و بعدها به شهرک اکباتان رفتند. شهرام عبدلی از سال اول ابتدایی در گروه تئاتر مدرسه به بازیگری علاقه نشان داد و هرساله در تئاتر مدرسه شرکت می کرد. او فارغ التحصیل رشته ادبیات بود. همسر او، سالومه شاهرخی نیز بازیگر است. آنها دو فرزند پسر داشتند. شهرام عبدلی کار بازیگری را در سال ۱۳۷۸ به عنوان بازیگر مهمان در مجموعه تلویزیونی "همسفر" از قاسم جعفری آغاز کرد. او در سال ۱۳۸۰ در مجموعه تلویزیونی "خط قرمز" به کارگردانی قاسم جعفری حضور یافت. او نقش ضدقهرمان این مجموعه را ایفا کرد که با آن به شهرت گسترده ای رسید. به گفتهٔ قاسم جعفری، هنگام فیلم برداری سکانس مرگش زیر بار نرفت و ۲ روز خودش را در ات
اقی حبس کرد و اصرار داشت تا ته قصه بماند و زود کشته نشود. نخستین حضور سینمایی او در فیلم "دختری در قفس" بود. درگذشت. شهرام عبدلی در مشهد در یک پروژه سریال خانگی به نام آسوده باش حضور داشت که در هتل دچار سردرد شدید و سرگیجه شد و به بیمارستان قائم مشهد مراجعه کرد. پس از سی تی اسکن مغز مشخص شد وی دچار خونریزی مغزی شده و بعد از چند ساعت به حالت کما رفت و پس از عمل جراحی هم نتوانست هوشیاری کامل به دست بیاورد. وی روز شنبه ۶ اسفند ۱۴۰۱ در بیمارستان قائم مشهد درگذشت.
ایوان گلازنبرگ (زاده ۱۹۵۷) کارآفرین، صنعتگر و مدیر ارشد اجرایی است، که به طور مشترک اقامت ۴ کشور آفریقای جنوبی، اسرائیل، سوئیس و استرالیا را در اختیار دارد. وی دانش آموخته رشته ام بی ای از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی می باشد و در حال حاضر به عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت گلنکور (بزرگترین شرکت کالای جهان) فعالیت می نماید.
محمد زیادباره (زاده ۶ اکتبر ۱۹۱۹ – درگذشته ۲ ژانویه ۱۹۹۵) از ۲۱ اکتبر ۱۹۶۹ تا ۲۶ ژانویه ۱۹۹۱ رئیس جمهوری دمکراتیک سومالی بود که نهایتاً طی ائتلاف نظامی گروه های اپوزیسیون برکنار شد. زندگی. زیادباره که با کودتای ۱۵ اکتبر ۱۹۶۹ و قتل عبدالرشید علی شرماکه رئیس جمهور وقت به قدرت رسیده بود پس از فرار از سومالی، به دفاع از خود پرداخت و گفت حکومت کردن بر سومالی که نظام قبیله ای دارد را ترک نگفته و حاکمیت جز با روشی که او در پیش گرفته بود امکان پذیر نبود. هدف سوسیالیسم او جلوگیری از گسترش شکاف میان غنی و فقیر و پیدایش ثروتمند همانند سرمایه داران غرب در سومالی بود. وی ضمن دفاع از تعرض به اوگادن گفته بود که رسالت هر رئیس دولت است که اراضی از دست رفته را بازستاند. زیاد باره از دو دوزه بازی کردن دولت وقت مسکو انتقاد کرده و گفته بود: این دولت در زمانی که غرب دشمن تمام عیار سومالی شده بود ما را ترک کرد ـ همانند تخلیه افغانستان و رها ساختن دولت کمونیستی کابل در دست دشمنان. وی افزوده بود که سومالی چوب موقعیت استراتژیک خودرا می خورد. منطقه سومالی در قرون گذشته هم قربانی موقع سوق الجیشی خویش بود و قدرتهای اروپایی به همین دلیل ب
ر سر آن مرافعه داشتند و آن را میان خود به چند قطعه تقسیم کرده بودند. بیستم اکتبر ۱۹۷۰، درست یک سال پس از آغاز زمامداری و در سالروز آن در سومالی نظام سوسیالیستی اعلام کرده بود. سوسیالیسم زیاد باره ترکیبی از دستورهای قرآن، ناسیونالیسم و لنینیسم بود. با وجود این، وی که در ایتالیای موسولینی آموزش نظامی دیده بود و مزه استعمار ایتالیا و سپس انگلستان را چشیده بود و از تقسیم سومالی بزرگ میان استعمارگران اروپایی دل پرخونی داشت در طول حکومت خود به مسکو نزدیک شده بود، برای دولت مسکو تسهیلات بندری در سومالی برقرار کرده بود و از این کشور اسلحه فراوان دریافت داشته بود. تمایلات ناسیونالیستی «زیادباره» که در سال ۱۹۱۹ و در اوج استعمار اروپایی بر قاره آفریقا به دنیا آمده بود پس از دریافت اسلحه فراوان از دولت مسکو و آموزش ارتش سومالی توسط افسران روس براندیشه سوسیالیستی اش غلبه کرد و پس از تغییر الفبای کتابت در سومالی به نوعی لاتین و استفاده از برخی حروف قدیمی، به فکر احیاء سومالی بزرگ و ایجاد یک کشور واحد توانمند در شاخ آفریقا برآمد و در اجرای این هدف در سال ۱۹۷۷ بر سر منطقه «اوگادن» با اتیوپی وارد جنگ شد که در آن موفقیت نداشت.
دولت کنیا که اطمینان یافته بود پس از اتیوپی، نوبت آن است که مورد حمله نظامی سومالی قرارگیرد در سطح جهان دست به یک رشته تبلیغات زد که بر روابط کشورها با سومالی تأثیر گذارد. مارکسیست شدن اتیوپی هم باعث کاهش حمایت مسکو از سومالی شد و از آن پس مشکلات دولت زیاد باره آغاز شد. نظر به موقع استراتژیک سومالی واقع در منطقه شاخ آفریقا، غرب از حرکات ناسیونالیستی «زیادباره» به خشم آمده بود و او را دیکتاتور سومالی می خواند و ضمن گسترش محدودیت سیاسی و اقتصادی به کشف و تقویت مخالفانش در ارتش و میان سران قبایل پرداخت که در ژانویه ۱۹۹۱ به نتیجه رسید و شورش نظامی آغاز شد. زیاد باره درجریان فعالیت های ناسیونالیستی اش که غرب و مسکو را نگران ساخته بود به تهران آمد تا ضمن گسترش مناسبات اقتصادی، از شاه بخواهد که نظر غرب را نسبت به او جلب کند. «زیاد باره رئیس جمهوری وقت سومالی در تاریخ ۲۶ ژانویه سال ۱۹۹۱ که گرفتار شورش یک دسته از نظامیان و چند دستگی طوایف سومالی شده بود به جنوب کشور فرار کرد. وی چندی بعد باکمک نظامیان هوادار خود و حمایت قبیله اش عزم تسخیر موگادیشو پایتخت را کرد که از نیروهای محمد آیدید (عیدید) یکی از ژنرالهای شورشی ش
کست خورد و از سومالی خارج شد که با فرار او از کشور، دوران بی دولت شدن سومالی نیز آغاز شد که هنوز ادامه دارد. وی در طول ۲۱ سال حکومت خود تلاش چندانی برای پایان دادن به قبیله گرایی در سومالی نکرد. «زیاد باره» دوم ژانویه ۱۹۹۵ در هفتاد و پنج سالگی در نیجریه درگذشت.
مایکل سرا (زاده ) خواننده و بازیگر آمریکایی است. او حرفه خود به عنوان بازیگر را با بازی در فیلم "اعترافات یک ذهن خطرناک" (۲۰۰۲) آغاز کرد. او بیشتر برای بازی در مجموعه تلویزیونی "پرورش شکست خورده" (۲۰۱۹-۲۰۰۳) و فیلم های "خیلی بد" (۲۰۰۷)، "جونو" (۲۰۰۷) و "اسکات پیلگریم در برابر دنیا" (۲۰۱۰) شناخته می شود. وی همچنین صداپیشه نقش دیک گریسون/رابین در "فیلم لگو بتمن" (۲۰۱۷) و بری در "سوسیس پارتی" (۲۰۱۶) است. او برای بازی در تئاتر "قهرمان لابی" (۲۰۱۸) نامزد دریافت جایزه تونی شد.
عالیه مارتین شوکت (زادهٔ ۱۸ آوریل ۱۹۸۹)، بازیگر آمریکایی است. وی بیشتر به خاطر نقشش در "پرورش شکست خورده" معروف است. پدر وی اصلیت عراقی دارد. از فیلم های او می توان به "ریباند، پرتقال ها، حرکات شبانه، فهرست کارها، بلیز، این همان چیزی است، بارت یک اتاق دارد" و "لحظه" اشاره کرد.
جسیکا والتر (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۱۹۶۲ میلادی تا هنگام مرگ مشغول فعالیت بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به جایزه بزرگ، گروه، لیلیت، بای بای برورمن، تیپهدس، بچه فلامینگو، میمون رفتن! و مجموعه هایی مثل ۹۰۲۱۰، تقلید، زاغه های بورلی هیلز و پرورش شکست خورده اشاره کرد. درگذشت. والتر در ۲۴ مارس ۲۰۲۱ زمانی که در خانه خواب بود، در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
نیکولای نیکیفوروف (، : زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۸۲ در کازان) سیاست مدار روسی که در کابینه ولادیمیر پوتین در وزارتخانه ارتباطات و رسانه های جمعی روسیه فعال می باشد، وی در هنگام تحویلگیری پست وزارت در ۲۱ مه ۲۰۱۲ وقتی که ۲۹ سال سن داشت، به عنوان جوان ترین وزیر روسی تبدیل شد. وی در کازان پایتخت جمهوری تاتارستان، از والدینی تاتار زاده شده است.
هتل باغ مشیرالممالک یزد نخستین هتل باغ ایرانی با معماری و تجهیزات کاملاً سنتی و در عین حال مجهز به امکانات رفاهی در محل باغ قدیمی مشیرالممالک متعلق به دوره قاجاریان به وسعت ۱۳۰۰۰ متر مربع قرار دارد. محوطه زیبای باغ فواره ها و نهر آب جاری و معماری اصیل ایرانی این هتل باغ را به یکی از جاذبه های توریستی یزد تبدیل نموده است. این هتل در فهرست آثار ملی ایران به شماره ۷۷۷۸ به ثبت رسیده است.
سید نورالدین امام شوشتری (تولد: ۱۳۱۷ هجری قمری) یکی از دانشمندان شهر شوشتر بود. او در سال ۱۳۱۷ در شوشتر متولد شد. بیشتر نیاکان او از رده دانشمندان دینی و اهل علم بوده اند که مشهورترین آن ها سید نعمت الله جزایری و سید عبدالله هم زمان نادرشاه افشار است و کسی است که صدر نمایندگان خوزستان در دشت مغان بوده و خطابه شهریاری نادرشاه را نوشته و خوانده است. او فرزند سید محمد شریف امام جمعه شوشتر و نوه هشتم سید نعمت الله جزایری و مادرش ساره بیگم نوه شیخ جعفر شوشتری مجتهد بزرگ هم زمان ناصرالدین شاه قاجار بود. نسب پدری او چنین است: سید نورالدین فرزند سید محمد شریف فرزند سید محمد امام جمعه فرزند آقا سید حسن امام جمعه فرزند سید عبدالکریم امام جمعه فرزند سید محمد جواد فرزند سید عبدالله (مؤلف تذکره شوشتر) فرزند سید نورالدین فرزند سید نعمت الله جزایری. پس از تحصیل زبان و ادبیات فارسی در مکتب و اخذ علوم مقدماتی (صرف و نحو و منطق و معانی و بیان) به تحصیل علوم دینی نزد دایی خود شیخ محمد کاظم مجتهد که نوه شیخ جعفر شوشتری بود پرداخت. سپس چندی نزد شیخ محمدرضا دزفولی تلمذ کرد. چندی بعد به حوزه علمیه عراق رفت و نزد سید کاظم طباطبایی ش
اگردی نمود و به درجه اجتهاد رسید. بعد از تحصیل در عراق به شوشتر بازگشت. در اواخر عمر به اندیشه نوشتن تاریخ خوزستان افتاد و سفرهای زیادی به نقاط مختلف انجام داد و مطالب زیادی برای نگاشتن تاریخ خوزستان جمع آوری کرد. متأسفانه قبل از تکمیل این کتاب در سال ۱۳۲۴ خورشیدی درگذشت و این کتاب (تاریخ جغرافیایی خوزستان) توسط برادر کوچکتر او سید محمدعلی امام شوشتری تکمیل و چاپ گردید. زندگی نامه. پس از تحصیل زبان و ادبیات فارسی و مقدمات عربی، ریاضی، خط، و علوم طبیعیات و ... از اساتید آن زمان خوزستان از جمله (سید عبداله امام، محمد تقی آل طیب، سید علی اصغر حکیم، محمد تقی شیخ الاسلام، حاج ملا محمد کسایی و سید حسین مفید و شیخ عبدالحسین عاملی از علمای بزرگ دزفول) در محضر دایی خود شیخ محمد کاظم، مجتهد شوشتری، به فراگرفتن فقه، اصول و کلام پرداخت و سپس مدتی نزد حاج شیخ محمد رضا دزفولی که از مراجع تقلید آن عصر در خوزستان بود، به فراگیری علوم دینی پرداخت. در سال ۱۳۳۷ به قصد زیارت و ادامه تحصیل به عراق رفت و در آنجا تحت نظر افرادی نظیر سید کاظم طباطبایی یزدی، شیخ محمد حسین رشتی، سید ابوالقاسم اشکوری و سید محمد فیروزآبادی به کسب علوم د
ینی مشغول شد تا به درجه اجتهاد رسید. آشنایی با علوم جدید، ایشان را به حوزه درس علامه شهیر سید هبت الدین شهرستانی که از مجتهدین تجدد خواه وپرچم دار آزادی عراق بود کشانید. در سال ۱۳۳۸ قمری به خوزستان بازگشت و در شوشتر اقامت گزید و بنا به دعوت مدرسه جزایری (حوزه علمیه شوشتر) بتدریس علوم مختلف اشتغال ورزیده وبنا به اخذ مدرک سردفتر داری از وزارت عدلیه، اقدام به تأسیس دفترخانه ازدواج و طلاق و معاملات نمود. او بیشتر اوقات خویش را به مطالعه و تحقیق مشغول بود، تا قبل از پیری که به ناتوانی چشم مبتلا گشت. سید نورالدین امام به دانش های نو علاقه و توجه خاصی داشت و بیش از همه تاریخ و جغرافی را می پسندید. او زحمات زیادی در راه تدوین مهم ترین اثر خود به نام کتاب تاریخ جغرافیایی خوزستان کشید. او برای تهیه مدارک لازم تمام کتابخانه های ایران، عراق، سوریه و مصر را بازدید و به نقاط مختلف خوزستان گذر کرده تا از نزدیک ایلات و عشایر و مناطق مختلف را مشاهده و بررسی و مطالب و عکس های گوناگونی تهیه و همین طور به ترسیم نقشه های جغرافیایی آن مناطق اقدام کرد؛ ولیکن این کتاب تا زمان فوت او تکمیل نگردید و بعداً توسط برادر او سید محمد علی ام
ام شوشتری در سال ۱۳۳۱ شمسی توسط چاپخانه امیرکبیر تهران به زیر چاپ رفت. او در سال ۱۳۲۳ شمسی به حالت دلگیر از شوشتر به تهران سفرنمود. در این هنگام مردم شوشترکه مطلع شدند، آن سید قصد کوچ دارد، با خواهش و زاری به نزد ایشان رفته و سعی در منصرف کردنشان از تصمیم خود را داشتند که چون مفید واقع نشد برخی از بزرگان و معاریف شوشتر ازجمله: حاج عوض رضوان، حاج رجب علی شرافتمند، حاج آقا مصطفی و نصرالله مقدم و... جلوی درب منزل خوابیده و گفتند: تا زمانی که ما زنده هستیم اجازه هجرت و عدم برکت از فیوضات شما را نمی دهیم واگر از تصمیم خود منصرف نشوید باید با ماشین از روی جنازه ما بگذرید چون شوشتر بجز شما عالم و سخنوری بدینسان ندارد، و چون او چنان پافشاری و اصراری را از مریدان و اهالی شهر دید بناچار از تصمیم خود منصرف و آن آقایانی که از تهران با ایشان آمده بودند پس از یک هفته اقامت، اجباراً بدون او به تهران بازگشتند.
"خانهٔ امن" مجموعه مستند تلویزیونی به کارگردانی مرتضی خرم دشتی و تهیه کنندگی محسن بخارایی است که به سفارش شبکه چهارم سیما تولید شده است. تصویربرداری این مجموعه از اسفند ۹۱ آغاز و مراحل آماده سازی مجموعه تا شهریور ۹۲ به طول انجامیده است. این مجموعه مستند در ۷ قسمت ۵۰ دقیقه ای تولید و گفتار متن آن توسط جلال مقــامی، دوبلور پیشکسوت سینما و تلویزیون در استودیو بهاران و زیر محمدحقیقی ضبط گردید. این مجموعه مستند پرتکرارترین مستند با موضوع کاشان و معماری خانه هایش در شبکه های مختلف سیما طی سالهای گذشته است. علاوه بر شبکه چهار، شبکه های مستند، شبکه سه و جام جم بیشترین تکرار را در پخش این مجموعه داشته اند. داستان. "مجموعه مستند خانهٔ امن" به بررسی نقش معماری و خانه در زندگی گذشتهٔ ایرانیان می پردازد. سری اول این مجموعه خانه های کویری و اقلیم کاشان را بررسی می کند. در این مجموعه سعی شده با اشاره به نکات خاص معماری کویر و سبک زندگی کویر نشینان تصویر جامعی از زندگی و خانه های مردم کویر ارائه شود. خانهٔ امن می خواهد دریچه ای به دنیای امن و آرام گذشته باشد و نشان دهد مفهوم خانه در طی سالیان دستخوش تغییرات فراوانی شده است.
سری اول این مجموعه ۷ قسمت دارد. چشمهٔ زندگی، اقلیمِ فین، شهرِ مردم، خانه عباسیان، خانه طباطبایی، خانه بروجردی و زندگی ایرانی نام قسمت های مختلف این مجموعه است. در قسمت اول، چشمه ای جاودانی معرفی می شود که مبدأ تمدن هفت هزار سالهٔ سیلک است. سپس از چگونگی پیدایش و بقای آن تمدن در کنار شهر فعلی کاشان صحبت می شود. قسمت دوم به اقلیم خوش آب و هوای فین و باغ تاریخی فین می پردازد. باغی که شاهد سلسله های بزرگ پادشاهی ایران بوده است و هنوز در میان درختان چند صد ساله پذیرای مردم است. در قسمت سوم کم کم وارد شهر کاشان می شویم. شهری که با نمادهای مذهبی و تجاری خود زبانزد مشتاقان تاریخ و معماری است. سه قسمت بعد وارد خانه های تاریخی کویر می شود. خانه هایی با معماری منحصربه فرد که هر کدام رازهای بزرگی در دل خود نهان دارند. قسمت آخر مجموعه هم زندگی ایرانی را در میان خانه های کویری به تصویر می کشد. زندگی گرم و آرامی که در طی سالیان از ذهن ها فراموش شده است. عوامل. مجموعه مستند خانه امن (سری اول – کویر مرکزی ایران – منطقه کاشان) مدیرهنری و کارگردان: مرتضی خرم دشتی تهیه کننده: محسن بخارائی راوی: جـــلال مقـامی نویسنده: مطهره حاجی
زاده مدیر تصویربرداری: علی شاهیده مجری طرح: مؤسسه تولید فیلم رسانه امروز مشاور کارگردان:امیر عباس مهندس برنامه ریز و دستیار اول کارگردان: علی رضا ناصری منفرد دستیار کارگردان: علی خوشدلی منشی صحنه: سارا داوری دستیار اول پرونده: محسن میرزابیگی دستیاران پرونده: علی اسدی/نیما بیات/محسن روشن روان/محسن میرجعفری/عباس احمدی مدیر تولید: امید بخارائی مدیر تدارکات: غلامرضا زیلویی دستیاران تولید: مصطفی زمردی/بهزاد شفافی/حامد چاکری/مسعود دست آموز صــدا: محمد حقیقی استودیو: استودیو بهاران صحنه: امیر همایون بخارائی دستیاران صحنه: مصطفی باقی/مهدی حیدریان/مصطفی نعلچی تدوین :علی شاهیده عکاس و فیلمبردار پشت صحنه: محمدرضا پیله وریان هماهنگی: مرتضی باقی روابط عمومی: احسان نعلچی سینه موبیل: محمد معصومعلی حمل و نقل: محسن رئیسی/مرتضی حداد/اصغر عظیمی/مرتضی یوسفی پشتیبانی فنی: محسن غفارزاده تولید شبکه چهارم سیما
مهدی اسداللهی زاده (۱۰ دی ۱۳۱۰ محلات –۹ بهمن ۱۳۸۷ تهران) مشهور به د. اسداللهی بازیکن، مربی، نویسنده و مفسر فوتبال اهل ایران بود. وی از پایه گذاران باشگاه فوتبال پاس تهران بوده است. اسداللهی در دهه ۱۳۳۰ شمسی در تیم فوتبال سپه تهران فوتبال حرفه ای را شروع کرده و در کنار آن نیز به مربی گری می پرداخته است اما پس از مصدومیت فقط به مربی گری ادامه داده و در دهه ۱۳۴۰ به همراه فریدون صادقی تیم پاس تهران را بنیان گذاری کرده است. او که خود عضو شهربانی بود، به مدت نه سال مربی تیم پاس بود و بازیکنانی چون حسن حبیبی، حشمت مهاجرانی، فرامرز ظلی، محمد رنجبر، محمودیاوری، همایون شاهرخی، مهدی مناجاتی و اصغر شرفی از شاگردان او در این تیم بودند که بعدها خود از مربیان طراز اول ایران شدند. اسداللهی نزدیک به چهار دهه نویسنده و مفسر ورزشی مجله "کیهان ورزشی" بود. نوشته های او با امضای د. اسداللهی با نثری متفاوت بخش ثابت این مجله ورزشی بود. او همراه کسانی چون عطا بهمنش، کاظم گیلان پور، ناصر مجرد، حسین دستگاه، پرویز زاهدی، بیژن رفیعی، صدرالدین الهی، محمودولی زاده و مهدی دری از پیشگامان کیهان ورزشی بود. در اوایل دهه ۱۳۷۰ شمسی وی به عنوان ک
ارشناس فوتبال در هنگام پخش بازی ها در تلویزیون ایران به تفسیر بازی ها به ویژه در مسابقات جام ملت های اروپا ۱۹۹۶ می پرداخته است. کتاب دو جلدی د. اسداللهی دربارهٔ تاریخ جام جهانی، تنها کتاب ایرانی در این کتابخانه فیفا است. در مقدمه این کتاب سپ بلاتر، ٰرئیس سابق فیفا یادداشتی نوشته است و از اسداللهی با عنوان «کلنل اسد» نام برده است. منابع. http://www.varzesh3.com/news/1369602/پیراهن-قرمز-ایران-کنار-پیراهن-آبی-زیدان!
جماعت ارمنیان پراکنده یا دیاسپورای ارمنی (و یا به ارمنی اسپیورکاهایوتیون սփյուռքահայություն و به انگلیسی Spiurkahayutiun) جوامع ارمنیِ ساکن در خارج از ارمنستان و قره باغ (جمهوری آرتساخ) را به وجود آورده است. جمعیت ارمنی ساکن در سراسر جهان حدود ۱۱٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می شود، اما تنها حدود ۳٬۳۰۰٬۰۰۰ نفر آن ها در ارمنستان و حدود ۱۴۰٬۰۰۰ نفرشان نیز در قره باغ و حدود ۱۲۰٬۰۰۰ نفرشان هم در جاواختی ساکنند. جمعیت دیاسپورای ارمنی (با بیشترین میزان جمعیتش در روسیه، ایالات متحده، فرانسه، آرژانتین، اوکراین، لبنان، سوریه، ایران و گرجستان) حدود هشت میلیون نفر تخمین زده می شود. کمتر از یک سوم جمعیت ارمنیان جهان در ارمنستان زندگی می کنند. تاریخ. در سدهٔ چهارم پیش از میلاد، جامعهٔ ارمنی خارج از ارمنستان بزرگ تر به این دلایل وجود داشت: تحصیل در مراکز فرهنگی بیزانس، جنگ محتمل الوقوع برای دفاع از مرزهای شرقی امپراتوری عثمانی و همچنین دفاع از مرزهای شرقی و شمالی امپراتوری بیزانس. به منظور جبران کاهش جمعیت بیزانس، ارامنه در آن مناطق اسکان داده شدند. تا سدهٔ یازدهم، مقامات بیزانسی اغلب واحدهای نظامی بزرگ خود را هم از سرزمین سنتی ا
رمنستان و هم از جوامع تازه اسکان یافته تأمین می نمودند. علی رغم فاصلهٔ جدایی آن ها از ارمنستان و علی رغم اینکه آن ها پیروی خود را از شاخهٔ کلیسای حواری ارمنی قطع نمودند ولی روابط و پیوندهای خود با خانواده هایشان در ارمنستان را حفظ نمودند. چنان که کیلیکیه در طی سده های هفتم و هشتم از ساکنان ارمنی پر شد و آن ها در مواجهه با عرب ها و بیزانس به اجبار یا به اختیار در آنجا ساکن شدند. در طی سدهٔ یازدهم ارمنستان دودمان باگراتونی به دست بیزانس سقوط کرده و سلجوقیان به آناتولی هجوم آوردند. در چنین محیط پر هرج و مرجی مهاجرت های بیشتری از ارمنستان به سمت کیلیکیه صورت گرفت که سرانجام منجر به تشکیل شاهزاده نشین ارمنی در منطقه و بنیانگذاری پادشاهی ارمنی کیلیکیه شد. پس از سقوط پادشاهی ممالیک و از دست دادن دولت ارمنی در ۱۳۷۵م حدود ۱۵۰٬۰۰۰ ارمنی این منطقه را ترک نموده و جوامع نو از آن ها در قبرس، بالکان و ایتالیا ساکن شدند. گرچه یک دیاسپورای ارمنی در طی عهد باستان و سده های میانه به وجود آمد ولی تعداد آنان پس از مهاجرت ها از عثمانی، روسیه و قفقاز رشد نمود. دیاسپورای ارمنی به نحو چشمگیری در طی و پس از جنگ جهانی اول به خاطر نسل ک
شی صورت گرفته از سوی امپراتوری عثمانی رشد کرد. گر چه بسیاری از ارامنه در طی این قتل عام کشته شدند ولی برخی از آن ها موفق به فرار شده و در شهرهای گوناگون اروپا ساکن شدند نظیر شهرهای مسکو و سوچی در روسیه، اودسا و کیف و کریمه در اوکراین، تفلیس و باتومی در گرجستان، بوداپست در مجارستان، و ورشو و لودز لهستان تعدادی هم به بالکان مهاجرت نمودند نظیر بلگراد در صربستان، بخارست در رومانی، پلوودیو و صوفیه در بلغارستان و زاگرب در کرواسی و آتن در یونان و شهرهای از خاورمیانه نظیر قاهره در مصر، حلب در سوریه و بیروت در لبنان. ناسازگاری های سیاسی و اجتماعی. در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ اتحاد شوروی سعی در توسعهٔ نفوذ خود در سراسر جهان و به ویژه خاورمیانه را داشت. حزب سوسیال دموکراتیک هنچاکیان از لحاظ عقیدتی به کمونیسم نزدیک بود و از اتحاد شوروی در بسط نفوذش در خاورمیانه حمایت نمود پارتیزان های اگبو نیز به طور فرضی از لحاظ سیاسی خنثی بودند، نیز چون ارمنستان بخشی از اتحاد شوروی بود از آن حمایت می نمود. داشناکسیون علی رغم زمینهٔ سوسیالیستی یک حزب ملی گرا و معترض بود زیرا عقیدهٔ ارمنستان مستقل، آزاد و متحد را گسترش می داد. چنان که داشناکس
یون سعی در حفظ پرچم، نشان ملی و سرود ملی ارمنستان مستقل میان سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ را حفظ و تبلیغ می نمود. مواضع دیگران به حمایت از ارمنستان شوروی نزدیک بود به عقیدهٔ آنان تنها جایی است که ارامنه در آنجا می توانند به راحتی به عنوان ارمنی زندگی کنند. میان رهبران کلیسای حواری ارمنی نیز تعارض وجود داشت. ارامنه دارای دو حوزهٔ جاثلیقی بودند که یکی از آن ها در اچمیادزین ارمنستان بود و از سوی مقامات شوروی و در دیاسپورای ارمنی از سوی هنچاک ها، رامگاوارها و کمونیست های ارمنی مورد حمایت قرار می گرفت، در حالی که جاثلیق نشین دیگر در آنتیلیاس لبنان بود و از سوی داشناک ها حمایت می شد زیرا گمان می کردند که جاثلیق نشین اچمیادزین، ابزاری برای ترویج کمونیسم بود. در اوج گیری این تعارض در سال ۱۹۵۰ برخورد مسلحانه و همچنین اقدام به قتل و هتک حرمت ها میان نیروهای این دو رخ داد. این کشمکش ها در ۱۹۶۵ و کلیهٔ تعارضات عمده پایان یافته و احزاب در طی اعلامیه ای در طرح اقدام به برگزاری پنجاهمین سالگرد نسل کشی ارامنه با هم متحد شدند. آن ها همچنین به الغاء جنبه های تند و زننده میان خود به ویژه عمدتاً در رسانه های سیاسی و نظامی آن زمان توافق
نمودند. در سال ۱۹۷۵ حتی روابط میان ارامنه نزدیک تر شد چنان که در طی جنگ داخلی لبنان در جهت پیمان بی طرفی مثبت، ناگزیر به وفادار ماندن به هم شدند تا بر نیروهای مخالف غلبه یافته و حتی الامکان ارامنه را به دور از تعارضات میان لبنانی ها نگاه دارند. ارامنه در غرب آسیا. پس از مهاجرت ارامنه از شرق آناتولی به سوریه، ارامنه دیاسپورا در اردوگاه های پناهندگان در لبنان، سوریه، مصر و سایر نقاط خاورمیانه (عراق و اردن و فلسطین) سکونت گزیدند. برخی به یونان و نقاط دورتر مهاجرت کردند ولی چنان که وضعیت مالی پناهندگان ارمنی نشان داد این اردوگاه ها مبدل به شهرستان ها و این شهرستان ها به شهرها تبدیل شدند. این امر دلیل اسکان ارامنه در مناطقی از لبنان نظیر برج حمود و عنجر شد. در آن زمان ارامنه خود را از طریق ساختن کلیساها، مدارس، مراکز اجتماعی، انجمن های فرهنگی، هنرها، کلوب های ورزشی و غیره سازمان دهی نمودند. احزاب گوناگون سیاسی و اتحادیه های نیکوکاری نظیر فدراسیون انقلابی ارمنی حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان، حزب لیبرال دموکرات رامگاوار و اتحادیهٔ کل نیکوکاران ارمنی که هر جا که جمعیت قابل ملاحظه ای از ارامنه دیده می شد در آنجا بنیانگذ