Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آلفی اوان آلن (؛ زاده ) هنرپیشه اهل بریتانیا است که بیشتر برای بازی در نقش تئون گریجوی در مجموعه تلویزیونی "بازی تاج و تخت" شناخته شده است. او همچنین در فیلم "چگونه یک دختر درست کنیم" نیز بازی کرده است. سال های ابتدایی. الن در همراسمیث لندن به دنیا آمد. او پسر تهیه کننده فیلم، الیسون اوون و کیث الن بازیگر است. خواهر بزرگتر او، لیلی الن خواننده است که آهنگی به نام «الفی» دربارهٔ برادرش خوانده است. او به مدرسه ویندلشام هاوس در ساسکس، نزدیک رامزی به مدرسه امبلی پارک، در پورتسماوث به دانشگاه سنت جان و در همپستد به دانشگاه هنرهای زیبا رفت. هم چنین او سومین عموزاده خواننده بریتانیایی، سم اسمیث، است. مسیر شغلی. اولین حضور حرفه ای الن در یک کمدی به نام تو اینجایی در سال ۱۹۹۸ بود که توسط مت لوکاس و دیوید ویلیامز نوشته شده بود. همان سال، الن و خواهرش در فیلم الیزابت ظاهر شدند که توسط مادرشان تهیه شده بود. کار ابتدایی او شامل نقش های کوچکی در "" به کارگردانی عمویش کوین الن، فیلم کفاره و درام تاریخی تلفات ۱۹۰۷ در نقش نوبی کلارک بود. در آوریل ۲۰۰۹، او همراه با جیمی وینستون در موزیک ویدیوی "دیوانگی" برای داست دویل" بازی کر
د. هم چنین نقشی در فیلم سقوط آزاد داشت. در سال ۲۰۱۱ و با حضور در نقش تیان گریجوی در سریال بازی تاج و تخت، الن توجه بین المللی را جلب کرد. در سال ۲۰۱۲، او در فیلم بریتانیایی "توقیف" بازی کرد. و در سال ۲۰۱۴ نیز در فیلم جان ویک در نقش لوسف تراسوو بازی کرد.
آمریتا آکاریا (؛ زاده ۳۱ ژوئیه ۱۹۸۷) یک هنرپیشه اهل نروژ-نپال است. گزیدهٔ نقش آفرینی ها. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد:
بن کرمپتون (؛ زاده 1974) یک بازیگر اهل انگلستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به ۱۰۲ سگ خالدار و مجموعه های بازی تاج وتخت و استرایک اشاره نمود.
انقلاب کرامت ()، انقلاب میدان یا انقلاب ۲۰۱۴ اوکراین، در فوریه ۲۰۱۴ در اوکراین رخ داد و پایان بخش اعتراضات یورومیدان بود. این انقلاب با درگیری های مرگبار بین معترضان و نیروهای امنیتی در کی یف پایتخت اوکراین و در ادامه با برکناری رئیس جمهور ویکتور یانوکوویچ و بازگشت قانون اساسی ۲۰۰۴ به اوج خود رسید. همچنین منجر به آغاز جنگ روسیه و اوکراین شد. در نوامبر ۲۰۱۳، موجی از اعتراضات در مقیاس بزرگ (معروف به یورومیدان) در واکنش به تصمیم ناگهانی رئیس جمهور یانوکوویچ مبنی بر عدم امضای توافقنامه همکاری و تجارت آزاد با اتحادیه اروپا، در عوض روابط نزدیک تر با روسیه و اتحادیه اقتصادی اوراسیا به راه افتاد. در فوریه ۲۰۱۴ پارلمان اوکراین با اکثریت قاطع آرا به امضای توافقنامه با اتحادیه اروپا رای داده بود. روسیه بر اوکراین فشار آورد تا این توافق به امضا نرسد. این اعتراضات ماه ها ادامه یافت و معترضان به مرور خواستار استعفای یانوکوویچ و دولت آزارف شدند. معترضان با آنچه به عنوان فساد گسترده دولتی و سوء استفاده از قدرت، نفوذ الیگارش ها، خشونت پلیس، و نقض حقوق بشر در اوکراین می دیدند، به مخالفت برخاستند. قوانین سرکوبگرانه ضد معترضان ب
اعث برانگیختن خشم بیشتری شد. معترضان در طول «قیام میدان» در میدان استقلال واقع در مرکز کی یف یک اردوگاه اعتراضی بزرگ و سنگربندی شده ایجاد کردند. در ژانویه و فوریه ۲۰۱۴، درگیری بین معترضان و پلیس ضد شورش ویژه برکوت منجر به کشته شدن ۱۰۸ معترض و ۱۳ افسر پلیس و مجروح شدن بسیاری دیگر شد. شدیدترین درگیری ها بین معترضان پلیس در خیابان هروشفسکی در ۱۹ تا ۲۲ ژانویه رخ داد و نخستین تلفات اعتراضات از این منطقه مخابره شد. به دنبال آن معترضان ساختمان های دولتی را در سراسر کشور اشغال کردند در نهایت دولت آزارف استعفا داد. مرگبارترین درگیری ها در ۱۸ و ۲۰ فوریه رخ داد که شدیدترین خشونت ها از زمان استقلال اوکراین از شوروی توصیف شد. هزاران معترض با رهبری کنشگران و با سپر و کلاه ایمنی به سمت پارلمان پیشروی کردند که توسط تک تیراندازان پلیس مورد هدف قرار گرفتند. در ۲۱ فوریه، توافقنامه ای بین رئیس جمهور یانوکوویچ و رهبران اپوزیسیون پارلمانی امضا شد که در آن به تشکیل دولت وحدت ملی موقت، اصلاح قانون اساسی و انتخابات زودهنگام اشاره شده بود. روز بعد، پلیس از مرکز کی یف که بیشتر آن تحت کنترل معترضان قرار داشت، عقب نشینی کرد. یانوکوویچ هم
ان شب از کی یف فرار کرد. در ۲۲ فوریه، رادا (پارلمان اوکراین) با ۳۲۸ رای موافق در برابر ۰ رای مخالف (از مجموع ۴۵۰ نماینده رادا) به برکناری یانوکوویچ از سمت ریاست جمهوری رای داد. (۷۲٫۸٪ از اعضای پارلمان). یانوکوویچ گفت که این رای گیری غیرقانونی و احتمالاً تحت اجبار گرفته شده است و از فدراسیون روسیه درخواست کمک کرد. اعتراضات گسترده ای از جانب طرفداران روسیه علیه انقلاب، در مناطق شرقی و جنوبی اوکراین سازماندهی شد. روسیه کریمه را اشغال و سپس به خاک خود الحاق کرد در همین حال جدایی طلبان مسلح طرافدار روسیه ساختمان های دولتی در دونتسک و لوهانسک را اشغال و اعلام استقلال کردند. این اتفاقات منجر به آغاز جنگ دونباس شد. دولت موقت به رهبری آرسنی یاتسنیوک توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا را امضاء کرد و برکوت را منحل کرد. پترو پوروشنکو پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۴ (۵۴٫۷ درصد از آرا در دور اول) رئیس جمهور شد. دولت جدید اصلاحات سال ۲۰۰۴ در قانون اساسی اوکراین را که در سال ۲۰۱۰ با عنوان تضاد با قانون اساسی لغو شده بود، احیا کرد و به پاکسازی گسترده ادارات دولتی از کارمندانی که طرفدار حکومت قبلی بودند، پرداخت. همچن
ین یک برنامه کمونیسم زدایی (decommunization) گسترده در سراسر کشور آغاز شد. پیش زمینه. دولت های مختلفی که در دهه ۲۰۰۰ در اوکراین بر سر کار بودند به دنبال روابط نزدیک تر با اتحادیه اروپا (EU) بودند. دولت ویکتور یانوکوویچ از سال ۲۰۱۲ در حال مذاکره برای امضای توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا بود. چنین توافق تجاری جامعی با اتحادیه اروپا می توانست بر توافقات تجاری اوکراین با روسیه که در آن زمان بزرگ ترین شریک تجاری اوکراین بود تأثیر بگذارد. یانوکوویچ معتقد بود که می تواند به این مشکلات رسیدگی کند و گفت که قصد امضای توافقنامه را دارد، اما هر بار آن را به تعویق می انداخت. این اقدام به عنوان تلاش برای عقب نشینی از امضای این توافقنامه تعبیر شد و به موجی از اعتراضات منجر شد که به جنبش «یورومیدان» معروف شد. اعتراضات ابتدا در نوامبر ۲۰۱۳ و پس از آن آغاز شد که ویکتور یانوکوویچ، در جریان نشست شراکت شرقی در ویلنیوس از امضای توافقنامه همکاری سیاسی و تجارت آزاد با اتحادیه اروپا امتناع کرد و در عوض آن روابط نزدیک تر با روسیه را انتخاب کرد. نخست وزیر میکولا آزارف، ۲۰ میلیارد یورو (۲۷ میلیارد دلار) وام و کمک درخواست کرده بود. ات
حادیه اروپا حاضر بود ۶۱۰ میلیون یورو (۸۳۸ میلیون دلار) وام ارائه دهد،&lt;ref name="https://www.cnbc.com/id/101277705"&gt;&lt;/ref&gt; اما از آن سو روسیه حاضر بود ۱۵ میلیارد دلار وام و همچنین گاز ارزان تر به اوکراین ارائه دهد. علاوه بر این، اتحادیه اروپا خواستار تغییرات عمده در مقررات و قوانین اوکراین شد، اما روسیه این درخواست را نکرد. روسیه همچنین فشار اقتصادی بر اوکراین اعمال کرد و یک کارزار تبلیغاتی علیه امضای توافقنامه با اتحادیه اروپا به راه انداخت. یانوکوویچ به طور گسترده ای در غرب اوکراین منفور بود، اما در شرق و جنوب، جایی که مردم بیشتر به زبان روسی (زبان مادری یانوکوویچ نیز روسی بود) صحبت می کردند از حمایت های بیشتری برخوردار بود. این تظاهرات ابتدا مسالمت آمیز بود، اما در ژانویه ۲۰۱۴ و پس از تصویب قوانینی برای سرکوب اعتراضات توسط پارلمان که تحت سلطه طرفداران یانوکوویچ بود به خشونت کشیده شد. اتحادیه اروپا و ایالات متحده از یانوکوویچ خواستند تا برای خاتمه اعتراضات به صورت مسالمت آمیز مذاکره کند و گفتند در صورتی که مقامات دولتی مسئول خشونت شناخته شوند، تحریم هایی را علیه آنها اعمال خواهند کرد. پیش از انقل
اب فوریه، یک توافق عفو با معترضان امضا شد که طبق آن معترضینی که ساختمان های اشغال شده را ترک کنند از تعقیب قضایی در امان خواهند بود. معترضان تمام ساختمان های دولتی اشغال شده را تخلیه کردند. کنشگران مدنی از خیابان هروشفسکی که در آن با پلیس درگیر بودند خارج شدند. کنترل تالار شهر کی یف در ۱۶ فوریه به دولت بازگردانده شد. قرار بود تمام کسانی که قبلاً به دلیل شرکت در اعتراضات زندانی شده بودند، پس از ۱۷ فوریه آزاد شوند. در ۱۴ فوریه، یانوکوویچ گفت: «می خواهم بگویم که من تحریک شده ام و من را تشویق می کنند که از روش ها و راه های مختلف برای حل و فصل اوضاع استفاده کنم، اما می خواهم بگویم نمی خواهم در جنگ باشم. نمی خواهم هیچ تصمیمی با استفاده از چنین روش های رادیکالی گرفته شود.» وی از همه سیاستمداران خواست که از رادیکالیسم خودداری کنند و درک کنند که «خطی وجود دارد که نباید از آن عبور کرد و این خط قانون است.» بررسی اجمالی. اعتراضات در شب ۲۱ نوامبر ۲۰۱۳ در میدان نزاله ژنوستی (میدان استقلال) شهر کی یف آغاز شد و تا اواسط فوریه ۲۰۱۴ ادامه داشت. این اعتراضات به دلیل تصمیم دولت اوکراین برای تعلیق امضای توافقنامه همکاری با اتحادی
ه اروپا (EU) آغاز شد. دوره آرامش نسبی تظاهرات ضد دولتی در کی یف در ۱۸ فوریه ۲۰۱۴ با درگیری ناگهانی معترضان و پلیس پایان یافت. دست کم ۸۲ نفر از جمله ۱۳ پلیس طی چند روز آینده کشته شدند. بیش از ۱۱۰۰ نیز نفر مجروح شدند. در ۱۸ فوریه، حدود ۲۰۰۰۰ معترض یورومیدان در حمایت از احیای تغییرات قانون اساسی ۲۰۰۴ اوکراین که مدت کوتاهی پس از انتخاب یانوکوویچ به عنوان رئیس جمهور در سال ۲۰۱۰ توسط دادگاه قانون اساسی اوکراین لغو شده بود، به سمت ورخونا رادا (پارلمان اوکراین) راهپیمایی کردند. پلیس راه آنها را مسدود کرد. درگیری به خشونت کشیده شد. بی بی سی به نقل از خبرنگاران گزارش داد که هر یک از طرفین دیگری را مقصر شروع درگیری می دانستند. پلیس ابتدا با گلوله های لاستیکی و سپس با گلوله های جنگی (از جمله سلاح های خودکار و تفنگ های تک تیرانداز) به معترضان شلیک کرد، و سپس در تلاش برای عقب راندن هزاران معترض از گاز اشک آور و بمب های صوتی استفاده کرد. معترضان با سلاح های ابتدایی (مانند سنگ و چماق های بزرگ)، سلاح های گرم و مواد منفجره دست ساز (کوکتل مولوتف) با پلیس مقابله کردند و به مقر حزب مناطق حمله کردند. پلیس به کمپ اصلی معترضان واقع
در میدان نزاله ژنوستی حمله کرد و بخش هایی از میدان نزاله ژنوستی را تصرف کرد. ساختمان اتحادیه های کارگری که به عنوان مقر معترضان یورومیدان عمل می کرد، به آتش کشیده شد. مفسران سیاسی اظهار داشتند که اوکراین در آستانه یک جنگ داخلی است. برخی از مناطق، از جمله استان لویو، از نظر سیاسی خود را مستقل از دولت مرکزی اعلام کردند. از ۱۸ فوریه، معترضان یورومیدان شروع به تصرف ساختمان های دولتی منطقه ای (RSA) در چندین استان (منطقه) کردند. در ۱۹ فوریه، مقامات در کی یف پست های بازرسی پلیس ایجاد کردند و محدودیت هایی بر حمل و نقل عمومی وضع کردند و مدارس را تعطیل کردند که رسانه ها از این وضعیت به منزله اعلام وضعیت اضطراری یاد کردند. در ۲۰ فوریه، وزیر امور داخلی ویتالی زاخارچنکو اعلام کرد که فرمانی را امضا کرده است که اجازه استفاده از گلوله جنگی علیه معترضان را می دهد. مرکز کی یف شاهد بدترین خشونت ها بود، در عرض ۴۸ ساعت حداقل ۷۷ نفر کشته شدند. در پاسخ، رئیس پارلمان اوکراین، ولودیمیر ریباک، روز بعد اعلام کرد که فرمان پارلمانی را امضا کرده است که توسل به زور را محکوم کرده و از همه نهادها (وزارت امور داخلی، کابینه وزیران و غیره) خواس
ته است تا فوراً تمام اقدامات نظامی علیه معترضان را متوقف کنند. پارلمان همچنین زاخارچنکو را از مقامش تعلیق کرد. رئیس جمهور یانوکوویچ توافق نامه ای با رهبران مخالف دولت امضا کرد. یانوکوویچ وعده تغییر در قانون اساسی برای بازگرداندن برخی اختیارات به پارلمان را داد و قول برگزاری انتخابات زودهنگام تا دسامبر را نیز داد. با وجود توافق، هزاران معترض در مرکز کی یف باقی ماندند و توانستند کنترل کامل منطقه دولتی شهر کی یف را به دست بگیرند از جمله آنها می توان به تصرف ساختمان پارلمان، دفتر ریاست جمهوری، کابینه و وزارت کشور اشاره نمود. در ۲۱ فوریه، لایحه ای برای برکناری یانوکوویچ به پارلمان ارائه شد. در همان روز یانوکوویچ به خارکوف رفت. در ۲۲ فوریه، گزارش شد که معترضان کنترل کی یف را در دست گرفته و یانوکوویچ به شرق اوکراین گریخته است. پارلمان با ۳۲۸ رای موافق به برکناری یانوکوویچ از مقام ریاست جمهوری رای مثبت داد و از برنامه ریزی برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در ۲۵ می خبر داد. در ۲۳ فوریه، رئیس پارلمان اوکراین، اولکساندر تورچینوف (تورچینوف پس از استعفای ریباک در ۲۲ فوریه به ریاست پارلمان رسیده بود) با رای پارلمان به عن
وان رئیس جمهور موقت منصوب شد. در ۲۴ فوریه حکم بازداشت یانوکوویچ توسط دولت جدید صادر شد. طی چند روز آینده، سیاستمداران و فعالان ناسیونالیست روسی اعتراضاتی را در کریمه سازماندهی کردند و از روسیه خواستند به دفاع از این منطقه در برابر پیشروی «فاشیست های» اوکراینی کمک کند. گاهشمار. ۱۸ فوریه. در ساعت ۱۶:۰۰ این روز فعالیت متروی کی یف به دلیل تهدید تروریستی متوقف شد. درگیری های اولیه (مارینسکی و لیپکی). شب قبل از درگیری، جنبش رایت سکتور (بخش راست) از همه اعضای خود خواست تا خودشان را برای «حمله صلح» در ۱۸ فوریه آماده کنند. همچنین اتحادیه مردمی میدان از همه شهروندان نگران خواست تا در «حمله صلح» که اتحادیه های دانشجویی نیز به آن خواهند پیوست، شرکت کنند. اتحادیه میدان اعلام کرد ساعت ۸:۳۰ صبح روز ۱۸ فوریه معترضان به سمت مجلس راهپیمایی خواهند کرد. صبح آن روز، حدود ۲۰۰۰۰ معترض به سمت ساختمان پارلمان راهپیمایی کردند، این نهاد قرار بود خواسته های مخالفان را برای قانون اساسی و دولت جدید بررسی کند. حوالی ساعت ۰۹:۴۵، معترضان از سد چند کامیون حمل و نقل پرسنل پلیس در نزدیکی ساختمان باشگاه مرکزی افسران عبور کردند و صفوف پلیس را دره
م شکستند و آنها را به کناری زدند. درگیری ها پس از آن آغاز شد که حدود ۲۲ معترض یک خودروی پلیس را که مسیر آنها را به سمت پارلمان مسدود کرده بود، حرکت دادند. در ساعت ۱۰:۰۰، لسیا اوروبتس (نماینده حزب مهین)، یکی از اعضای پارلمان، گزارش داد که پلیس مسلح به تفنگ های ساچمه ای فورت-۵۰۰ تی شروع به حمله با بمب صوتی و شوکر در خیابان شوکوویچنا و خیابان لیپسکا کرده است. هنگامی که معترضان در ساعت ۱۰:۰۸ به ساختمان مجلس نزدیک شدند با مقاومت دیگری از جانب افسران پلیس مواجه شدند. گزارش ها حاکی از افزایش تعداد معترضان به ۵۰۰۰۰ نفر بود. بر اساس گزارش ها در ساعت ۱۰:۱۸، هنگامی که مردم شروع به تخریب سنگفرش خیابان کردند، صدای انفجار و دود در خیابان اینسته توتسکا مشاهده شد. معترضان شروع به پرتاب بلوک های سنگ فرش کنار خیابان به سمت پلیس کردند، در حالی که افسران با سپر از خود دفاع می کردند سعی کردند با استفاده از بمب صوتی جمعیت را تحت کنترل خود درآورند. معترضانی که در نزدیکی ستون های استادیوم دینامو والری لوبانوفسکی سنگر گرفته بودند شروع به آتش زدن لاستیک ها کردند. حدود ساعت ۱۰:۳۰، پارلمان قرار بود در مورد بازگرداندن قانون اساسی ۲۰۰۴ را
ی گیری کند. با این حال، این اتفاق نیفتاد زیرا رئیس پارلمان این لایحه را ثبت نکرده بود. در ساعت ۱۰:۳۳، درگیری خیابانی بین معترضان و پلیس به خیابان شوکوویچنا کشیده شد. معترضان در پارک مارینسکی شروع به تکان دادن اسکناس های ۲۰۰ گریونایی در مقابل برخی از نیروهای پلیس کردند - بدین معنا که آنها مزدور هستند. یک کنشگر به نام اولکساندر آرونتس گزارش داد که تک تیراندازها غیرنظامیان را هدف قرار می دهند. تا ساعت ۱۱:۰۰ تعداد زیادی از معترضان زخمی شدند. معترضان اقدام به پرتاب کوکتل مولوتف کردند، در خیابان شوکوویچنا، تعدادی از کامیون های جمع آوری زباله که خیابان را مسدود کرده بودند به آتش کشیده شد. یورش به دفتر حزب مناطق و تلافی پلیس. در ساعت ۱۱:۲۳، نیروهای ویژه پلیس موسوم به برکوت سعی کردند به جمعیت حمله کنند، اما تلاش آنها ناکام ماند و در عوض معترضان به آنها حمله کردند. دو دقیقه بعد، خبرهایی مبنی بر اینکه معترضان در حال شکستن درب های دفتر مرکزی حزب مناطق در خیابان لیپسکا هستند مخابره شد. در ساعت ۱۱:۳۰ معترضان - از جمله روزنامه نگار تتیانا چورنوول - ساختمان را غارت کردند و سپس آن را به آتش کشیدند. در نتیجه این حمله دو نفر از
جمله یک برنامه نویس که در دفتر مرکزی حزب مناطق کار می کرد، جان باختند. در ساعت ۱۲:۱۲، رایسا بوگاتیرووا، وزیر بهداشت، هنگام خروج از پارک مارینسکی، مورد حمله معترضان قرار گرفت، اما از این حمله جان سالم به در برد. در ساعت ۱۲:۳۰، پلیس کنترل دفتر حزب مناطق را به دست گرفت. تا ساعت ۱۳:۰۰ هزاران افسر پلیس، منطقه دولتی را محاصره کرده و شروع به تعقیب معترضان کردند. یکی از معترضان که از ناحیه سر زخمی شده بود در مصاحبه با روزنامه کی یف پست مدعی شد مأموران پلیس هر کسی را که در سر راهشان قرار داشته مورد ضرب و شتم قرار داده اند. حوالی ساعت ۱۳:۳۰، چهار افسر در خیابان اینسته توتسکا که در یک ساختمان چند طبقه مستقر شده بودند معترضان را با بمب صوتی هدف قرار دادند و به سمت آنها تیراندازی کردند، معترضان نیز به ساختمان حمله کردند و بخشی از آن را به آتش کشیدند. معترضان به زور به پشت بام ساختمان رفتند و پلیس را مجبور به عقب نشینی کردند. در خیابان اینسته توتسکا خشونت بارترین درگیری های این روز به وقوع پیوست. سربازان برکوت و نیروهای داخلی یک حمله تمام عیار را آغاز کردند و مستقیماً به سمت جمعیت شلیک کردند. گزارش هایی مبنی بر استفاده پل
یس از ماشین های آب پاش برای درهم شکستن جمعیت وجود داشت. در اواسط بعدازظهر، افسران پلیس با استفاده از گاز اشک آور، ۱۰۰۰۰ معترض را از پارک مارینسکی بیرون راندند جایی که معترضان در اوایل روز مشغول ساخت سنگر در آن بودند. معترضان مخالف دولت اقدام به پرتاب بمب صوتی به سمت معترضان طرفدار دولت و تیتوشکی (اراذل و اوباش اجیر شده توسط دولت) کردند و پارک را پر از دود کردند. سایر کنشگران مخالف دولت تلاش کردند تا نیروهای حامی و مخالف دولت را از هم جدا نگه دارند. چندین رسانه خبری عکس هایی را منتشر کردند که نشان می داد پلیس مسلح به تفنگ های تهاجمی آکا-۷۴ است. هنادی موسکال معاون سابق وزیر امور داخلی گمانه زنی کرد که آنها باید واحدهای گروه آلفا باشند. ولادیمیر کراشفسکی، یکی از رهبران برکوت، گفت که افسران پلیس مسلح سیاه پوش با بازوبندهای زرد، بخشی از یک واحد برکوت بودند که برای کمک به تخلیه نیروهای داخلی آمده بودند. معترضان دوباره ساختمان تالار شهر را اشغال کردند. به گفته روزنامه دولتی روسیه ایزوستیا، کنشگران مخالف دولت که مسلح به چماق و میله های آهنی بودند یک مهندس کامپیوتر به نام والری کُنستانتینوویچ زاخاروف را در یورش به دفت
ر حزب مناطق تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار دادند. پیشروی به سمت میدان. در ساعت ۱۵:۴۵ صدها افسر پلیس ضد شورش به سمت پارلمان پیشروی کردند و به معترضان حمله کردند. یک افسر ماسک گاز روزنامه نگار کی یف پست را در خیابان اینسته توتسکا گرفت و در مورد پیشروی پلیس گفت: «من آن را دوست دارم! ما آن را دوست داریم!» در ساعت ۱۶:۰۰، الکساندر یاکیمنکو، سرپرست سرویس امنیت اوکراین و زاخارچنکو سرپرست وزارت کشور، به معترضان هشدار دادند که در عرض دو ساعت خیابان ها را ترک کنند و گفتند: «اگر تا ساعت ۱۸:۰۰ بی قانونی متوقف نشود، ما مجبور خواهیم شد از همه ابزارهای قانونی برای ایجاد نظم استفاده کنیم.» در اطراف کاخ اکتبر، که از میدان استقلال قابل مشاهده است، پلیس ضد شورش از روی پلی که در امتداد خیابان اینسته توتسکا قرار داشت به سمت معترضینی که در زیر پل بودند آجر پرتاب کرد. نفوذ در موانع خیابان هروشفسکی. در طول روز ۱۸ فوریه ۲۰۱۴، معترضان لاستیک ها را آتش زدند و اقدام به پرتاب کوکتل مولوتف، میله های فولادی و سایر پرتابه ها به سمت صفوف پلیس ویژه موسوم به برکوت کردند. در ساعت ۱۷:۰۴، واحدهای مسلح برکوت موانع موجود در نزدیکی استادیوم دینامیو وا
لری لوبانوفسکی که در خیابان میخائیل هروشفسکی قرار دارد را برداشتند و به صورت غافلگیرانه وارد این منطقه شد. معترضان یورومیدان در حال تماشای یک پهپاد بودند که از جهت مخالف در حال پرواز بود در حالی که پشتشان به پلیس بود. تعداد زیادی از افسران پلیس برکوت شروع به پرتاب بمب صوتی و هدف قرار دادن معترضان با تپانچه و تفنگ های ساچمه ای کردند که باعث زخمی شدن بسیاری از معترضان از جمله مارک استابروک عکاس آمریکایی شد. معترضان یورومیدان و غیرنظامیان عقب نشینی دسته جمعی به سمت سنگرهای [موانع] ایجاد شده در خیابان خرشاتیک را آغاز کردند. تعداد زیادی از معترضان زخمی و چندین تن کشته شدند. در ساعت ۲۰:۰۰، منابع طرفدار روسیه گزارش دادند که ۵۰ مهاجم ناشناس یا احتمالاً افراد طرفدار روسیه در تلاش برای نفوذ به سفارت کانادا هستند. در همان روز، یکی از سخنگویان سازمان امور جهانی کانادا اذعان کرد که معترضان «پناه» گرفته اند و «رفتار مسالمت آمیزی داشته و هیچ آسیب و صدمه ای به کارکنان وارد نکرده اند.» در سال ۲۰۱۵، فاش شد که سفارت پس از مشاهده یک معترض کانادایی که توسط برکوت تعقیب می شد، عمداً درهای سفارت را باز کرده است. با ورود این معترض نا
شناس که دارای پاسپورت کانادا بود، سایر معترضان نیز وارد سفارت شدند و لابی اصلی را اشغال کردند آنها از سفارت به عنوان پناهگاهی امن در برابر واحدهای برکوت استفاده کردند. در جریان حوادث ۱۸ فوریه سفارت برای مداوای مجروحان مورد استفاده قرار گرفت. معترضان یورومیدان بعداً با گذاشتن گل به طور داوطلبانه سفارت را ترک کردند. برخی متحدان اروپایی کانادا بعداً تأکید کردند که با توجه به اشغال طولانی مدت و عدم مقاومت افسران خدمات خارجی سفارت، کانادا نقشی عمده و عمدی در فعال ماندن و گسترش اعتراضات یورومیدان ایفا کرده است. منابع رسانه ای استدلال می کنند که استیون هارپر، نخست وزیر کانادا، هرگز به ابعاد واقعی این نقض امنیتی اذعان نکرده است. حمله به میدان. وزارت کشور به زنان و کودکان برای ترک میدان استقلال تا ساعت ۸ شب مهلت داد. پلیس در ساعت ۲۰:۰۰ با یک دستگاه ماشین آب پاش و نفربر زرهی به سمت هزاران معترض در میدان نزاله ژنوستی (میدان استقلال) پیشروی کرد. چادرهای معترضان در میدان اصلی در حال سوختن بودند. پلیس اقدامات خود را به عنوان بخشی از یک کارزار ضد تروریستی علیه «افرادی که آشکارا خود را مسلح کرده بودند» توجیه کرد. آرسنی یاتسن
یوک، رهبر مخالفان، از پلیس خواست تا ۲۰۰ متری خیابان اینسته توتسکا عقب نشینی کند و از هر دو طرف خواست تا صبح آتش بس برقرار کنند. معترضان در میدان لاستیک ها و سایر آوارهای در حال سوختن را روی هم چیدند تا دیواری از آتش بین خود و نیروهای امنیتی ایجاد کنند. پخش شبکه تلویزیونی ۵ کانال در سراسر کشور متوقف شد اما پخش از طریق ماهواره (با یک وقفه کوتاه) و پخش زنده در یوتیوب در دسترس بود. چند ساعت بعد این کانال پخش برنامه های خود را از سر گرفت. حدود ساعت ۲۲ گزارش شد که پلیس از سد معترضان در ضلع شرقی میدان عبور کرده است. افسران سپس سعی کردند ساختمان اشغال شده اتحادیه های کارگری را پس بگیرند اما موفق نشدند. هانا هرمان، مشاور رئیس جمهور گفت که مذاکرات بین دولت و مخالفان تنها زمانی اتفاق می افتد که صلح برقرار شود و معترضان عقب نشینی کنند او افزود «تداوم درگیری های مسلحانه جنایت بزرگی علیه مردم و دولت اوکراین است.» ویکتور پشونکا، دادستان کل اوکراین گفت: «سازمان دهندگان اعتراضات سراسری پاسخگو خواهند بود. ما خواستار شدیدترین مجازات ها برای کسانی هستیم که مردم را تشویق کردند تا در اقدامات امروز شرکت کنند و همچنین برای کسانی که
آنها را سازماندهی و کنترل می کردند.» ساعت ۰۱:۳۵ صبح روز بعد، چراغ خیابان های اطراف میدان خاموش شد. کنشگران معتقد بودند که این اقدام نشانه آغاز یک حمله همه جانبه است. دیدار رهبران اپوزیسیون با رئیس جمهور یانوکوویچ. ویتالی کلیچکو، رهبر اپوزیسیون، پس از دیدار با رئیس جمهور یانوکوویچ، به شبکه تلویزیونی هرومادسکی گفت که مذاکرات موفقیت آمیز نبوده است. کلیچکو گفت که رهبران اپوزیسیون بیش از یک ساعت به ادعاهای یانوکوویچ که آنها [اپوزیسیون] را مقصر کشته شدن ۲۰ نفر در حوادث ۱۸ فوریه می دانست گوش داده اند. رئیس جمهور همچنین از اپوزیسیون خواست که معترضان را وادار به ترک میدان نزاله ژنوستی کنند. گزارش شده است که او رهبران اپوزیسیون را به تعقیب کیفری تهدید کرده است. یانوکوویچ در پیامی تلویزیونی خطاب به رهبران اپوزیسیون گفت: «خود را از عناصر رادیکالی که به دنبال خونریزی و درگیری با سازمان های مجری قانون هستند، جدا کنند» و گفت که اگر این کار را نکنند، با آنها «به نحوه دیگری صحبت خواهد کرد». او در ادامه افزود «رهبران اپوزیسیون رکن اساسی دموکراسی را نادیده گرفته اند. آنها زمانی که مردم را به مسلح شدن دعوت کردند از خط [قرمز] عبو
ر کردند». در ۲۰ فوریه، سه حزب مخالف دولت (حزب میهن، حزب دموکراتیک اوکراین برای اصلاحات و سووبودا) در بیانیه ای گفتند: «ما هرگز مردم را به مسلح شدن دعوت نکرده ایم و نخواهیم کرد. این موضع اصولی ماست. مرگ هر فرد برای هر یک از ما یک تراژدی شخصی است». بعداً در همان روز این احزاب اعلام کردند: «مذاکره با رژیمی که سیاست های آن منجر به کشته شدن بسیاری از مردم شد، امری بسیار ناخوشایند است، اما ما باید هر کار ممکن و حتی غیرممکن را برای جلوگیری از خونریزی بیشتر انجام دهیم.» آنها توقف اعتراضات را «زیان بخش و غیر واقعی» دانستند و اظهار داشتند: «این ما نبودیم که میدان را گرد هم آوردیم و وظیفه ما نیست که آن را پراکنده کنیم! مردم بسته به زمان و نحوه برآورده شدن خواسته هایشان تصمیم می گیرند که چه کاری انجام دهند.» ۱۹ فوریه. متروی کی یف بسته شد و جاده های اصلی توسط پلیس مسدود شد. همچنین فروشگاه ها و مراکز خرید بزرگ در خیابان خرشاتیک بسته شدند، اما به گفته خبرنگار یورونیوز، «زندگی در خارج از موانع [سنگرها] مانند همیشه در جریان است.» در اوایل صبح، نیروهای تیتوشکی به دو معترض شلیک کردند و یک نفر را کشتند. تا این لحظه، تعداد کشته ش
دگان از هر دو طرف به ۲۶ نفر از جمله ۱۰ پلیس افزایش یافت. سرویس امنیتی اوکراین (SBU) عملیات «ضد تروریستی» را آغاز کرد، در حالی که سرویس های اطلاعاتی، تحقیقات دربارهٔ سیاستمداران ناشناس را در مورد آنچه که به عنوان تلاش غیرقانونی برای به دست گرفتن قدرت توصیف می شد، آغاز کردند. اس بی یو بیانیه ای در وب سایت خود دربارهٔ این عملیات منتشر کرد اما پس از مدتی آن را حذف کرد. در این بیانیه بر مشارکت اس بی یو، وزارت کشور، وزارت دفاع، سرویس گارد مرزی دولتی، دولت های مرکزی و محلی در این تصمیم و اجرای آن اشاره شده بود. به گفته تاراس برزوتس، تحلیلگر سیاسی، این فرمان به این معنی است که اس بی یو می تواند معترضان را بازرسی کند، اموال آنها را مصادره کند، و آنها را به میل خود و «بدون حکم دادگاه یا سایر تضمین های قانونی» بازداشت کند. در اوایل صبح، اولنا لوکاش اعلام کرد که اپوزیسیون از امضاء بیانیه ای در عدم تأیید اقدامات رادیکال خودداری کرده اند. رئیس جمهور یانوکوویچ از مخالفان خواست از اشغال ساختمان ها و به دست گرفتن اسلحه دست بردارند. با این حال، مخالفان خواسته های یانوکوویچ را رد کردند. پاولو لبدیف، سرپرست وزارت دفاع، تأیید کرد
که تعدادی از نیروهای هوابرد را از دنیپروپتروفسک به کی یف فرستاده است. تلگراف های رمزگذاری شده ای کشف شد که در آن یوری ایلین، رئیس تازه منصوب شده ستاد کل نیروهای مسلح اوکراین، دستور مستقیم استقرار واحدهای نظامی جهت سرکوب معترضان را داده بود. همچنین در ۱۹ فوریه، یک هواپیمای آنتونوف-۲۶ نظامی یک پرواز مخفیانه از کی یف به روسیه انجام داد تا یک محموله بزرگ از سلاح ها و مهمات ضد شورش را به اوکراین منتقل کند؛ خبر این پرواز در سال ۲۰۱۵ افشا شد. خبرنگار یورونیوز در میدان استقلال گزارش داد که معترضان «از تمام نقاط اوکراین» وارد این منطقه شده اند. تا ساعت ۱۴:۵۰ حدود ۵۰۰۰ معترض در میدان استقلال حضور داشتند. جنبش رایت سکتور اداره پست مرکزی کی یف و کمیته دولتی تلویزیون و رادیو را اشغال کرد، آنها از اداره پست به عنوان مقر جدید استفاده کردند. رئیس جمهور یانوکوویچ، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اوکراین، ولودیمیر زامانا را برکنار کرد و ایلین را که قبلاً فرمانده نیروی دریایی اوکراین بود، جایگزین وی کرد. وزارت دفاع اعلام کرد که در حال استقرار مجدد واحدها در سراسر کشور برای محافظت از تأسیسات نظامی است. الکساندر یاکیمنکو، رئیس اس بی ی