Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هیکی نابی (زاده ۶ ژوئن ۱۹۸۵) کشتی گیر اهل کشور استونی در دستهٔ فوق سنگین وزن کشتی فرنگی است. او برندهٔ مدال نقره در المپیک ۲۰۱۲ لندن و قهرمان دو دورهٔ مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۱۳ است. مدال برنز بازی های اروپایی ۲۰۱۵، نایب قهرمانی مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷ و مدال طلای بازی های نظامی جهان ۲۰۱۵ از افتخارات دیگر هیکی نابی است. المپیک ۲۰۱۶ ریو. نابی در سال ۲۰۱۶ میلادی در المپیک ریو در وزن ۱۳۰ کیلو حاضر بود در مسابقه اول از میخایین لوپز کوبایی شکست خورد و با توجه به حضور این کشتی گیر در فینال، به دیدار شانس مجدد رفت. او در اولین مسابقه شانس مجدد یوهان اورن از سوئد را شکست داد و به رده بندی رفت. وی در مرحله رده بندی از سرگی سمینوف روسی شکست خورد و پنجم شد. مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷. نابی در وزن ۱۳۰ کیلو مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷ پاریس حاضر بود که متئو لورنتز از فرانسه، شهاب قوره جیلی از ایران، میکولا کوچمی از اوکراین و یاسمانی آکوستا از شیلی را شکست داد و به مرحله فینال رسید. وی در مرحله نهایی از رضا کایالپ ترک شکست خورد و به مدال نقره دست یافت. مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹. ناب
ی در وزن ۱۳۰ کیلوگرم کشتی فرنگی مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹ نورسلطان حاضر بود که در مسابقه اول مویزس پرز از ونزوئلا را شکست داد اما در مسابقه بعد به اسکار پینو از کوبا باخت و با توجه به حضور این کشتی گیر در فینال، به دیدار شانس مجدد رفت. او در مراحل شانس مجدد نوین سویلیا از هند و مراد رامانوف از قرقیزستان را شکست داد و به دیدار رده بندی رسید. وی در این دیدار امیر قاسمی منجزی از ایران را شکست داد و مدال برنز وزن ۱۳۰ کیلوگرم را بدست آورد.
وکس در معماری کامپیوتر نوعی مجموعه دستورالعمل است که توسط شرکت Digital Equipment Corporation در دههٔ ۱۹۷۰ طراحی شد. مدل VAX-11/780 که در ۲۵ اوکتبر ۱۹۷۷ معرفی شد، اولین معماری از طیف معماری های متداول و مؤثر در طراحی های کامپیوتر وکس به شمار می آید. نام وکس از مخفف قابلیت آدرس دهی مجازی (به انگلیسی: "Virtual Address eXtension") برداشت شده است. این معماری نوعی معماری سیسک ۳۲ بیتی به شمار می آید. نام گذاری. نامگذاری وکس مخفف عبارت قابلیت آدرس دهی مجازی و تعمیم ۳۲ بیتی سیستم قدیمی تر و ۱۶ بیتی PDP-11 است. تأکید بر این نام به این خاطر است که بعد از کامپیوتر اولیه جزو اولین سیستم هایی بود که از آدرس دهی حافظه مجازی استفاده می کرد. نسخه های اولیه وکس امکان استفاده از حالت ورژن های قبلی را نیز دارا بودند که به کاربر اجازه می داد برنامه های PDP-11 را نیز با شبیه ساز اجرا کنند. به همین دلیل به وکس، وکس ۱۱ نیز گفته می شد زیرا که قابلیت اجرای برنامه های خانوادهٔ PDP-11 را نیز داشت و تعمیمی از این خانواده محسوب می شد. نسخه های بعدی قابلیت ورژن های قبلی را حذف کرده و بعضی از دستورهای پیچیده تر معماری سیسک را به سیستم عامل
محول کردند. مجموعه دستورالعمل. هدف از طراحی مجموعه دستورالعمل وکس، قدرت و تعامد دستورالعمل ها بود. در زمان طراحی وکس، بسیاری از برنامه ها به زبان اسمبلی نوشته می شد، بنابراین داشتن یک مجموعه دستورالعمل ساده برای برنامه نویس اهمیت زیادی داشت. به مرور زمان که برنامه های بیشتری به زبان های سطح بالاتر نوشته شد، تأثیر مجموعه دستورالعمل در ارتباط با برنامه نویس کمتر شد، و نهایتاً تنها برای طراحان کامپایلر مجموعه دستورالعمل اهمیت داشت. سیستم های عامل. سیستم عامل «بومی» وکس، VAX/VMS توسط شرکت تجهیزات دیجیتالی (DEC) نامگذاری شده است (در سال ۱۹۹۱ یا ۱۹۹۲ میلادی، وقتی که به آلفا منتقل شد، به سیستم حافظهٔ مجازی باز-Open VMS- تغییر نام پیدا کرد، و توسط کنسرسیوم (ائتلاف چند شرکت باهم برای انجام امور انتفاعی) X-Open گسترش پیدا کرد و مطابق با استانداردهای POSIX (مجموعه ای از استانداردهای سیستم عامل که بر پایه یونیکس می باشد) اصلاح شد. معماری VAX و سیستم عامل VMS به صورت همزمان مهندسی (ساخت)، می شدند تا حداکثر کارایی برای هر دو به وجود آید، که به عنوان پیاده سازی اولیه برای سهولت در گروه وکس-VAXCluster- انجام می شد. دیگر سیست
م عامل های وکس شامل نسخه های مختلف از BSD UNIX تا ورژن های بالاتر 4.3BSD ,Ultrix-32, VAXELN و Xinu می باشند؛ اخیراً NetBSD و OpenBSD از مدل های مختلف وکس پشتیبانی می نمایند و برخی از کارها بر روی پورت GNU/Linux توسط معماری وکس انجام می شود. تاریخچه. اولین مدل وکس که فروخته شد VAX-11/780 نام داشت، که در نشست سالیانه سهام داران شرکت تجهیزات دیجیتال DEC معرفی شد. بیل استکر (Bill Strecker) و دانشجوی دکترای دانشگاه کارنگی ملون(Carnegie Mellon University) آقای گوردن بل(Gordon Bell)، مسئول این معماری بودند. پس از آن مدل های مختلف بسیاری با قیمت ها، سطح عملکرد و ظرفیت های مختلف ایجاد شد؛ یکی از آن مدل ها، ابر وکس بود که در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ میلادی بسیار محبوب گشت. درحالی که مدل VAX-11/780 به عنوان یک استاندارد در معیار (Benchmark) در پردازنده ها مورد استفاده قرار می گرفت، در ابتدا به عنوان یک ماشین MIPS توصیف شده بود، زیرا عملکرد آن با یک آی بی ام System/360 در MIPS معادل بود و و پیاده سازی آن سیستم ها، قبلاً استانداردهای اجرائی بالفعل بوده است. تعداد واقعی دستورات اجرا شده در یک ثانیه حدود ۵۰۰۰۰۰ هزارتا بود که منجر به
شکایت از اغراق در بازاریابی شد که نتیجهٔ آن منجر به تعریف یک VAX MIPS با سرعت نزدیک به VAX-11/780 شد؛ در یک کامپیوتر VAX MIPS حدود ۲۷ بار سریعتر از VAX-11/780 انجام و به اجرا رسیده بود. در جامعه دیجیتال اصطلاح واحد VUP بسیار رایج تر بود، چونکه MIPS به خوبی با معماری های دیگر مقایسه نمی شود. گروه واحد VUP به خوبی در توصیف عملکردهای VAXcluster مورد استفاده قرارگرفت. عملکرد VAX-11/780 هنوز هم به عنوان واحد اندازه گیری (متریک) پایه (خط مبنا) مورد استفاده قرار می گیرد. مجموعه تجزیه و تحلیل عملکردهای موجود در BRL-CAD میانگین خوبی برای توزیع مدل سازی نرم افزاری می باشد. VAX-11/780 شامل تابع مستقلی برای کامپیوتر LSI-11 که برای کد کردن میکروکدها، بوت شدن و عملکرد کامپیوترهای مادر انجام می شود. این مدل نسبت به مدل های بعدی کاهش یافته است؛ بنابراین کاربران مشاغل VAX-11/780 می توانند سه سیستم عامل مختلف DEC را اجرا نمایند: VMS در پردازنده VAX, RSX-11M یا RT-11 را در LSI-11. وکس توسط پیاده سازی های مختلفی اجرا شده است، اصلی ترین آن VAX 11/780 است که در TTl مورد استفاده قرار گرفته است. پیاده سازی پردازنده شامل چندین آرایه
گیت ECL یا تراشه های آرایه ای ماکروسل وکس(۸۶۰۰ و ۸۸۰۰) و در نهایت وکس ۹۰۰۰که ماشین کلاس های پردازنده مرکزی می باشد. پیاده سازی پردازنده که شامل چندین تراشه های سفارشی MOFSET مانند ماشین های کلاس ۸۱۰۰ و ۸۲۰۰ را شامل می شود. وکس ۱۱–۷۳۰ و ۷۲۵ با پایینترین ماشین آلات و با استفاده از مؤلفه های -قطعه بیتی- ساخته شده است. یکی از ویژگی های غیرعادی مجموعه دستورالعمل وکس، حضور ماسک ثبات در ابتدای هر زیر برنامه است. این قسمت اختیاری، الگوهای بیتی هستند که نشان می دهند هنگام اجرای زیر برنامه ها مقادیر کدام ثبات ها باید دست نخورده باقی بمانند. از آنجایی که ماسک ثبات نوعی داده است که همراه کد اجرایی ارائه می شود، عمل اشتقاق خطی (در کامیایلر) سخت تر خواهد شد. این قسمت باعث پیچیدگی روش های بهینه سازی کد ماشین (در کامیایلر) خواهد شد.
ارمنی های گرجستان اقلیت قومی ساکن در گرجستان هستند؛ که به (ارمنی Վիրահայեր به لاتین Virahayer)، آن ها گروه اقلیتی بزرگ در گرجستان با ۵٪ جمعیت می باشند. جمعیت ارمنی عمدتاً در تفلیس، و ناحیه سامتسخه-جاواختی که مرز جنوبی با ارمنستان را تشکیل می دهد ساکن هستند. آمار رسمی گرجی ارمنی های جاواخک را ۵۴٪ جمعیت این منطقه اعلام نموده است. در آبخازیا نیز ارمنیان دومین گروه بزرگ قومی بعد از گرجی ها را تشکیل می دهند. تاریخ. پیشینه ارمنیان در گرجستان به دوران باستان می رسد. آنان بیشتر در سرزمین های خاوری گرجستان سکونت داشتند که پادشاهی ایبری خوانده می شد. در سده یازدهم میلادی پس از سقوط پادشاهی دودمان باگراتونی در ارمنستان، ارمنیانی که به گرجستان روی آورده بودند در حیات سیاسی، نظامی و اقتصادی گرجستان نقش مؤثری به عهده گرفتند و در فرایند اتحاد گرجستان و آزادسازی قفقاز از سلطه ترکان سلجوقی نقشی مؤثر داشتند. مهاجرت ارمنیان به گرجستان که در سده های چهاردهم تا هجدهم میلادی همچنان ادامه داشت، در دهه سوم سده هجدهم میلادی دامنه گسترده تری یافت. تا نیمه های سده نوزدهم میلادی در بسیاری از شهرها بیشتر سکنه ارمنی بودند. در سده های هجده
م و نوزدهم، تجار ثروتمند ارمنی از قبیل جواهر فروشان مشهور و کارخانه داران نفتی، سرمایه گذاری کلانی در تجارت گرجستان نموده و به ساخت مراکز فرهنگی و مدارس کمک نمودند. تعداد ارمنی ها به طور تصاعدی افزایش یافت به گونه ای که تفلیس پایتخت این کشور برای ارمنیانی که از خارج به گرجستان آمده بودند برای ارمنی های شرقی یا به زبان ارمنی «آرولاهایر» در اوائل سده نوزدهم تبدیل به یک مرکز واقعی شد چنان که استانبول نیز مرکز فرهنگی ارمنی های غربی یا به زبان ارمنی «آرومداهایر» شده بود. در سال های ۱۸۲۹ و ۱۸۳۰ میلادی در پی انعقاد پیمان آدریاناپل (۱۸۲۹)، قریب ۵۸٬۰۰۰ ارمنی از ارزروم و نواحی شرقی عثمانی اسکان یافتند. این گروه در شهرهایی چون آخالتسیخه و آخالکالاکی مستقر شدند. مهاجرت ارمنیان به گرجستان در سال های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ میلادی به سبب قتل عام های گسترده در ارمنستان غربی ابعاد وسیع تری یافت. معماری. ارمنیان آثار معماری با ارزشی در گرجستان از خود باقی گذاشتند و تفلیس دارای آثار ارزشمندی از معماری است که توسط ارمنیان برجسته در سده های گذشته ساخته شده اند. تعدادی از ساختمان ها که توسط ارمنیان بانفوذ ساخته شده اند و برخی از بناهای جذاب
تاریخی را در بر می گیرند در تفلیس وجود دارند. برای نمونه می توان خانه زیبای «ملیک آزاریانتس» در تفلیس در خیابان اصلی موسوم به «خیابان روستاولی» را نام برد. گنبدهای کلیساهای ارمنی در تمامی قسمت های شهر قابل رویت هستند ولی ناقوس هایشان چندین سال است که بی صدا مانده اند. در آغاز سده بیستم سی کلیسای ارمنی در تفلیس وجود داشت. کلیسای ارمنی «نوراشن» که یک بنای معماری از سال ۱۷۰۱ میلادی بوده نابود شده است. دیوارهای نوراشن که به معنی ساختمان جدید بود از سوی نقاش «هوناتان هوناتانیان» که نقاش «ایراکلی دوم» پادشاه گرجی بود تزئین شد اما هم اکنون روبه پوسیدگی و تباهی نهاده است. جنگ ارمنستان و گرجستان ۱۹۱۸. این جنگ یک جنگ مرزی در ۱۹۱۸ میلادی بین جمهوری دموکراتیک گرجستان و اولین جمهوری ارمنستان بر سر قسمت هایی از استان های مورد اختلاف استان لوری، جاواخک و مارنئولی که از لحاظ تاریخی سرزمین های دو فرهنگی ارمنی و گرجی محسوب می شدند رخ داد. در پایان جنگ جهانی اول تعدادی از این سرزمین ها از سوی عثمانی اشغال شدند وقتی آن ها آن جا را ترک کردند هم ارمنیان و هم گرجی ها مدعی کنترل آن ها شدند. این خصومت ها ادامه داشت تا اینکه معاهده آ
تش بس بریتانیایی امضا شد که به موجب آن قسمت مورد اختلاف مارنئولی تحت اداره مشترک ارمنی و گرجی درآمد و این وضعیت تا تأسیس حکومت شوروی در ارمنستان در سال ۱۹۲۰ ادامه یافت. پس از سقوط حکومت گرجستان و تسلط حکومت شوراها در ژوئیه ۱۹۲۱ میلادی با تصمیم دفتر مرکزی حزب کمونیست قفقاز، بخش آخالکالاک و دیگر مناطق ارمنی نشین جاواخک به گرجستان واگذار شد. تحت حاکمیت گرجستان شوروی، جاواخک از نظر اداری به دو بخش آخالکالاک و بوگدانوفکا تقسیم شد. ارمنیان در گرجستان شوروی. بعد از تأسیس جمهوری سوسیالیستی گرجستان شوروی و با وجود تأسیس جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی، اکثر ارمنی ها تصمیم به ماندن و بهره مندی از کامیابیهای معقول زندگی به غیر از آزادی های مذهبی را نمودند. چنان که دولت کمونیست فعالانه اکثر کلیساهای ارمنی و بناهای فرهنگی را ملی اعلام کرد و آزادی های مذهبی جمعیت ارمنی متوقف شدند. در نتیجه این اقدام ده ها کلیسا بسته شدند و تنها دو کلیسا به فعالیت خود ادامه دادند. ارمنیان در جمهوری گرجستان. ارمنیان از تأسیس جمهوری گرجستان به امید شرایط زندگی بهتر بعد از فروپاشی حکومت شوروی استقبال نمودند؛ ولی وضعیت اقتصادی و به ویژه اجتماع
ی برای ارمنیان گرجستان مطلوب نبود. یکی از بزرگ ترین مشکلات عدم امکان ارمنیان گرجستان در استفاده از زبان خود در زندگی عمومی می باشد. سیاست های کنونی زبانی دولت بسیار خشن است و متهم به براندازی حقوق سابق اقلیت ها و استفاده از ارمنیان و روسها از زبانشان و کلاً محدودکننده دسترسی آن ها به مشاغل و آموزش و پرورش می باشد. روبرت کوچاریان اصرار به یادگیری زبان گرجی از سوی ارمنی های گرجستان کرده است زیرا برای ورود در جامعه گرجی اساسی است. او اعتقاد داشت که: تفلیس تنها سه مدرسه و دو کلیسای فعال ویژه ارمنیان دارد. ارمنی های تفلیس. پیشینه حضور ارمنیان در تفلیس به سده ششم میلادی می رسد. در سده نهم میلادی، در دوران حکومت اعراب در آسیای صغیر به سبب پناهنده شدند ارمنیان منطقه ساسون در دوران حکومت عرب ها در آسیای صغیر، جمعیت ارمنی تفلیس افزایش یافت. محمد بن جریر طبری می نویسد که در ۸۵۳ میلادی در دفاع از شهر در برابر حمله اعراب، ارمنیان نیز شرکت داشتند. پس از انقراض حکومت دودمان باگراتونی به سبب وضعیت نامطلوب حاکم، شمار ارمنیان در تفلیس افزایشی محسوس یافت. اما تا اواخر سده های میانی وجود جامعه بزرگی از ارمنیان گزارش نشده است. ژو
زف تورنفور، گیاه شناس و جهانگرد مشهور فرانسوی که از تفلیس دیدن کرده بود از بیست هزار جمعیت تفلیس ۱۴۵۰۰ نفر را ارمنی ذکر کرده است. ارمنیان تفلیس در دربار و امور حکومتی کشور مناصب مهمی را در اختیار داشتند. در دربار گرجستان پزشکان، آموزگاران، کاتبان، نقاشان و موسیقی دانان ارمنی بسیاری خدمت می کردند. «خاندان اشرافی تومانیان» به طور موروثی اداره دیوان حکومتی را بر عهده داشتند. «خاندان بهبوتیان» نیز به اداره امور شهر می پرداختند. در سده نوزدهم میلادی جمعیت تفلیس با مهاجرت ارمنیان به این شهر افزایش یافت. در ۱۸۴۰ میلادی جمعیت ارمنی تفلیس ۱۹۰۴۰ نفر و در ۱۸۴۴ میلادی ۲۹۳۰۴ نفر بود. در همین سال ۲۱ کلیسای ارمنی با ۶۵ روحانی و خادم کلیسا در تفلیس دایر بوده است. در پایان سده نوزدهم و آغاز سده بیستم میلادی ۶۲ درصد از مراکز تجارت و تولید تفلیس از آن ارمنیان بود. در ۱۸۴۱ میلادی نخستین شهردار تفلیس ایزمیریان بود. تاریخ ارمنیان و چگونگی پراکندگی آن ها در تفلیس بسیار مهم است. بعد از فتح این منطقه توسط روسها، ارمنی هایی که از آذار و اذیت امپراطوری عثمانی به این منطقه فرار کرده بودند باعث جهش در جمعیت ارمنی این منطقه شدند، به گونه
ای که جمعیت آن ها به ۴۰٪ کل جمعیت شهر رسید تعدادی از شهرداران و طبقه تجار ارمنی بوده و قسمت عمده قدیمی شهر از سوی ارمنی ها ساخته شد تا همین اواخر در همسایگی «آولابار» و ناحیه عرض رودخانه به شدت از ارمنیان پر شده بود اما این آمار در دو دهه اخیر تغییر عمده ای کرده است. بنابر سرشماری ۱۹۵۹ میلادی ارمنیان تفلیس ۲۱/۳ درصد، در ۱۹۷۰ میلادی ۱۶/۹ درصد و در ۱۹۷۹ میلادی ۱۴/۵ درصد جمعیت شهر ۷۶۷٬۱۵۲ را تشکیل می دادند. در ۲۰۰۳ میلادی حدود ۱۵۰ هزار ارمنی در تفلیس سکونت داشتند. ستیز در تخریب و تخصیص کلیساهای ارمنی. از میان ۲۹ کلیسای ارمنی در آغاز سده بیستم تنها دو تا از آن ها مشغول به کارند یکی کلیسای گئورگ مقدس (تفلیس) در بخش قدیمی ارمنی نشین شهر و دیگری کلیسای اچمیادزین (تفلیس) در آولابار (که یک منطقه گرجی است) بقیه آن ها یا نابود شده یا تبدیل به کلیساهای گرجی شده اند در شانزده نوامبر ۲۰۰۸ بر اساس مباحثات کشیش گرجی کاوشهای سازمان یافته ای در اطراف کلیسای نوراشن مقدس صورت گرفت که در طی آن سنگ قبرهای پیشینیان هنر ارمنی که در حیاط کلیسا دفن شده بودند برداشته شدند. ارمنی های سامتسخه-جاواختی. ارمنی ها اکثریت جمعیت در این منطقه ر
ا تشکیل می دهند اتحادیه دموکراتیک متحد ارمنی ها محلی «جاواخک برای جاواخک» در محدوده گرجستان یک استقلال محلی را پیشنهاد کرده است. این امر افزایش احساسات ضد ارمنی در گرجستان را نتیجه داده زیرا برای گرجیها یادبود تقاضای استقلال برای آبخاز، اوستیای جنوبی و آجارستان را که گرجستان آن ها را مرزهای تاریخی خود در نظر می گیرد تداعی می کند با وجود این گفته می شود که خواست ارمنی های جاواخک تفاوت و فاصله زیادی با خواست سایر مناطق دارد. خط لوله نفتی «باکو تفلیس جیحان» و «خط لوله گاز طبیعی قفقاز جنوبی» که از طریق این منطقه می گذرد با مخالفت هایی از سوی ارمنی های محلی مواجه شده است، و همچنین «خط آهن قارص آخالکالاک باکو» که ارمنستان را جدا می کند. پیش زمینه. ارمنی ها در سامتسخه-جاواختی معتقدند که قربانی سیاست انتقال ناشی از توازن جمعیتی تعدادی از خانواده های گرجی که در آن جا سکونت داشته اند شده اند. ارمنی ها همچنین معتقدند که در این منطقه دست خوش محرومیت ها و تبعیضات دولتی قرار گرفته اند. آن ها با وجود اینکه در این منطقه در اکثریتند و به طور کلی می توان گفت که در گرجستان از اقلیت های بزرگ محسوب می شوند ولی در خصوص آموزش زبان
ارمنی و تدریس آن در این کشور و نیز در برخورد با کلیسای حواری ارمنی، تبعیضات آشکاری اعمال می گردد. تعدادی از ارمنی ها در اوائل سده نوزدهم در نتیجه سیاست های روسی اعمال شده از سوی ژنرال ایوان پاسکویچ به این منطقه بازگردانده شدند، زیرا این منطقه قبلاً مدت ها در دست ترک های مسختی بوده و آن ها در این منطقه توانسته بودند توازن جمعیتی را به نفع خود تغییر دهند. البته ارمنی های بیشتری بعد از نسل کشی ارمنیان به این منطقه آمدند. برخی از گروه های سیاسی جمهوری ارمنستان و جماعت ارمنیان پراکنده و به نحو قابل توجهی فدراسیون انقلابی ارمنی علیه دولت گرجستان این ادعا را مطرح می کنند که جاواخک (نام ارمنی سامتسخه-جاواختی) باید متعلق به ارمنیان باشد. ارمنستان متحد کلیه سرزمینهای تعیین شده به وسیلهٔ معاهده سور و نیز مناطق آرتساخ، جاواخک و نخجوان را در برخواهد گرفت. تاریخ. جاواخک، یکی از استان های ایالت گوگارک در شمال ارمنستان بزرگ بوده و به مدت دو هزار سال جزئی از قلمرو حکومت هایاسا بوده است. این منطقه در سنگ نوشته های آرگیشتی یکم به صورت «جاباخا» آمده است. ارامنه عمدتاً در مناطق آخالکالاکی و نینوتسمیندا متمرکزند. در آغاز سال ۱۹۱۸
میلادی جمعیت آخالکالاکی ۱۲۰٬۰۰۰ نفر بود که از این میان ۸۹۰۰۰ نفرشان ارمنی بودند (حدود ۷۴٪) ترک های مسختی ۸۰۰۰ نفر (۷٪) و سایر اقوام ۲۳٬۰۰۰ نفر (۱۹٪) بودند. در این دوره در آخالکالاکی ۱۱۱ روستا وجود داشت که ۶۶ تای آن ها ارمنی، ۲۴ تای آن ها ترکی، ۹ تای آن ها روسی و ۱۰ تای آن ها گرجی بودند (دو روستای «وارگاو» و «هزاباورا» جمعیت ارمنیشان با گرجیها ادغام شدند) و یک روستا هم دارای جمعیتی آمیخته از ارمنی و گرجیها بود. امروزه با جمعیت ارمنی بومی سامتسخه-جاواختی و تسالکا سعی می شود به نوعی در جهت سیاست ضد ارمنی دولت گرجستان مقابله گردد. در سال های اولیه حکومت شوروی در گرجستان در سرزمینی که امروزه سامتسخه-جاواختی نامیده می شود ۲۰۰٬۴۰۳ نفر زندگی می کردند و ترکیب ملی این منطقه به قرار زیر بوده است: بنابراین ارمنیان اکثریت جمعیت این منطقه را دارا بودند. ترک های مسختی، یک چهارم جمعیت و گرجی ها نیز اقلیت مشهودی بودند. در سال ۱۹۴۴ میلادی بنا بر تصمیم دولت اتحاد شوروی، جمعیت ترک های مسختی، سامتسخه-جاواختی (که تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ نفر بودند) به آسیای مرکزی (قزاقستان و ازبکستان) تبعید شدند. محل اقامت قبلی آن ها با جمعیت گرجی ایمرتی پ
ر شد. از ۱۲۰ روستای خالی شده از ترک های مسختی ۱۱۵ تای آن ها در «آدیگن»، آخالتسیخه و «آسپیندزا» بودند که ۶۵ تای آن ها از سوی جمعیت گرجی خارجی از ایمرتی اسکان داده شدند. سایر روستاها به طور اساسی متروکه ماندند تنها پنج روستا در آخالکالاکی (ساگامو، خاوت، ارینجا، داونیا و کارسپ) و ناحیه «بوگدانووکا» با جمعیت ارمنی پر شدند. دولت محلی گرجستان، جمعیت ارمنی را از سکونت در روستاهای دورافتاده منع کرده و تنها وقتی با اقامت آنان موافقت کرده است که به نظر می رسد تازه واردین گرجی به طور گسترده از زندگی در شرایط سخت آب و هوایی آن منطقه امتناع نموده باشند. ارمنی های آبخازیا. ارمنی ها در آبخاز بعد از آبخازها دومین گروه بزرگ جمعیتی قومی را تشکیل می دهند. ارمنیان در اواخر سده نوزدهم و اوائل سده بیستم در آبخازیا ساکن شدند و هم اکنون در نواحی گاگرا، سوخومی و «گولریپش» بزرگ ترین گروه قومی با بیست درصد از جمعیت و به طور کلی ۴۵۰۰۰ نفر از جمعیت ۲۱۵٬۰۰۰ نفری آبخازیا را تشکیل می دهند. ارمنی های آجاریا. در آجاریا ۶۳٪ جمعیت را گرجی ها شامل گرجی های ارتدکس و مسلمان تشکیل می دهند و جمعیت ارمنی ها ۲٫۳٪ جمعیت این منطقه را شامل می شود. ارمنی
های باتومی. در شهر باتومی بعد از گرجیها که جمعیت آن ها در این شهر ۱۰۴۳۱۳ نفر است ارمنیان با ۷٬۵۱۷ نفر دومین گروه بزرگ قومی در این شهر را تشکیل می دهند. پانتئون ارمنیان تفلیس. پانتئون ارمنیان تفلیس مجموعه بناهای ارمنی است که در بخش شمال شرقی ناحیه آولاباری تفلیس، گرجستان واقع شده است. تعدادی از نویسندگان، هنرمندان و شخصیت های مردمی ارمنی در آنجا دفن شده اند. در پانتئون (مجموعه آرامگاه) یک بنای یادبود بزرگ و به همراه کلیسای مریم مقدس وابسته به ارمنی های گرجستان قرار داشت. در سال ۱۹۳۷ میلادی کلیسا و بخشی از آرامگاه ویران شد؛ بیشتر بخش باقی مانده از آرامگاه بین سال های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۴ در طی ساخت کلیسای جامع تثلیث تفلیس نابود شد. در حال حاضر بخش کوچکی از پانتئون به همراه تعدادی از سنگ قبرها باقی مانده است. کلیساهای متعلق به ارمنی های گرجستان. اکثریت ارمنی های ساکن در گرجستان ارمنی های ارتدکس تابع کلیسای حواری ارمنی و زیر نظر آستان قدس اچمیادزین در ارمنستان می باشند. مسائل مربوط به ارمنی های گرجستان از سوی مقر اسقفی ارمنی در گرجستان حل و فصل می شود که به ارمنی «ویراهایوتس تم» نامیده شده و رئیس آن اسقف «وازگن میراخانیان
» است. امروزه تنها دو کلیسای ارمنی فعال در تفلیس وجود دارد. چندین کلیسای ارمنی قبلاً تخریب شده یا تبدیل به کلیسای گرجی شده یا در شرف تبدیل شدن به کلیسای گرجی هستند. کلیسای ارمنی تقاضای مالکیت و اعمال حقوق مجدد بر شش کلیسا را کرده است. پنج کلیسای مهم حواری ارمنی گرجستان عبارتند از: کلیسای دیگری موسوم به نشان مقدس در شهرستان آخالکالاکی در جاواخک است که منطقه ای با اکثریت جمعیت ارمنی است. از کلیه این کلیساها که در طی سده ها برای ارمنیان خدمت نموده اند و هیچ استفاده ای تحت هیچ عنوانی از آن ها نمی شود. در طی حکومت شوروی، دولت کمونیست اکثر معابد مسیحی را ملی اعلام کرد اما با استقرار مجدد حاکمیت گرجستان، این معابد مجدداً به ارمنیان بازگردانده نشدند. بازسازی این کلیساها مستلزم سرمایه های کلانی است که نه ارمنی های گرجستان و نه اچمیادزین و نه جامعه ارمنی تفلیس از عهده آن بر نمی آیند. چندین کلیسای ارمنی در گرجستان که مزین به چهره های شخصیتی برجسته ارمنیان بوده اند هم اکنون به ارتدکس های گرجی یا سایر فرقه ها تعلق گرفته اند. تاریخ اولیه مذهب. کلیسای ارمنی در گرجستان حدود پانزده سده حضور داشته چنان که حضور آن از اوائل سده
پنجم آغاز شده است. «اوختانس» مورخ سده وسطای ارمنی گزارش داده که در شهر گرجی «تسارتاوی» یک اسقف نشین ارمنی تحت صلاحیت پاتریارک ارمنی وجود داشته که از سوی اسقفی موسوم به «مووسس» رهبری می شد. مورخ دیگر ارمنی «ماتئوس آرخا» می نویسد که در طی سلطنت شاه داویت چهارم به قلمرو اسقف نشین کلیسای ارمنی حالت رسمیت داده شد؛ بنابراین کلیسای جامع کلیسای گئورگ مقدس تفلیس مرکز اداری ارمنیان شد. بیش از ششصد مکان فرهنگی و مذهبی نظیر کلیساها، مدارس علوم دینی و دیرها موجود بوده اند با وجود این بخش وسیعی از این اماکن به خاطر بلایای طبیعی، تعصب و سایر عوامل از بین رفته اند. وضعیت کنونی. ارمنیان عمدتاً در گرجستان تابع کلیسای حواری ارمنی هستند البته تعداد قابل توجهی ارمنی کاتولیک در جاواخک زندگی می کنند. ارمنی های کاتولیک در گرجستان. در گرجستان همچنین یک حوزه ارمنی کاتولیک وجود دارد. ارمنی های کاتولیک به طور برجسته در جاواخک و تعداد کمتری هم در سایر نقاط کشور از جمله تفلیس به سر می برند. کاتولیک های ارمنی تابع حوزه کاتولیکی ارمنستان، گرجستان و اروپای شرقی می باشند که بعد از تعطیلی طولانی در دوره اتحاد شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی مجدداً با
زگشایی شد. «اسقف نرسس در نرسسیان» عضو جماعت مخیتاریست های ونیز برای چندین سال عهده دار ریاست این حوزه بود که به علت کهولت سن جای خود را به «اسقف نشان گاراکهیان» داد. در کلیسای کاتولیک ارمنی مراسم مذهبی به زبان ارمنی است ولیکن هستند ارامنه کاتولیکی که مراسم را به زبان لاتین اجرا می کنند با این وجود ارامنه کاتولیک از سوی واتیکان تابع کلیسای کاتولیک ارمنی در نظر گرفته می شوند. مراسم بیزانسی کاتولیک های گرجی و مراسم ارمنی. در پایان سده نوزدهم هنگامی که تقریباً همه کاتولیک های گرجی مراسم را به زبان لاتین اجرا می کردند برخی تمایلات در استفاده از مراسم بیزانسی مورد استفاده در کلیسای ارتدکس گرجی و کلیسای حواری ارمنی از سوی کلیسای کاتولیک ابراز شد. حکومت تزاری روسیه که گرجستان را از آغاز آن سده تحت نظر خود داشت این مراسم را محدود به کلیسای ارتدکس شرقی کرده بود. از این رو برخی از این گرجی های کاتولیک اعم از روحانیون و عوام، مراسم ارمنی را پذیرفته و به حوزه کاتولیک ارمنی آرتوین که در قفقاز جنوبی روسیه از سال ۱۹۰۵ میلادی تأسیس شده بود پیوستند تنها بعد از اعطای آزادی مذهبی در روسیه در ۱۹۰۵ میلادی بود که سرانجام برخی کاتول
یک ها در گرجستان، مراسم بیزانسی را اعمال کردند. آموزش و پرورش. تفلیس دارای سه مدرسه ویژه ارمنیان است همچنین پنج مدرسه ارمنی - روسی و ارمنی – گرجی وجود دارد که همه آن ها علاوه بر برنامه آموزشی به تعلیم زبان و ادبیات ارمنی نیز می پردازند اما شکایت عمومی در این است که برنامه درس تاریخ ارمنی گنجانده نشده است. دولت ارمنستان هزاران کتاب درسی را از ارمنستان به مدارس ارمنی گرجستان می فرستد اما این مدارس هنوز دارای کمبود کتاب و امکانات بوده و نیاز به بازسازی و اصلاح فوری دارند. سالانه حدود پنجاه نفر با ملیت ارمنی وارد دانشگاه های گرجستان می شوند. رسانه های گروهی. تفلیس یک مرکز مهم برای انتشارات زبان ارمنی از قبیل انتشار «نشریه هاراچ» از سوی فدراسیون انقلابی ارمنی از ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ میلادی بوده است که در این نشریه ناشران و نویسندگان مشهور ادبی و سیاسی فعالیت می کردند. بعد از اعمال ممنوعیت از سوی مقامات روسی، نام روزنامه به «هوریزون» تغییر یافت که وابسته به هیچ حزب سیاسی خاص نبود و تا ۱۹۱۸ میلادی انتشار می یافت. هم اکنون یک روزنامه ارمنی به نام «وراستان»(این کلمه به ارمنی معادل گرجستان است) به زبان ارمنی در تفلیس منتشر می
شود. روابط ارمنستان و گرجستان. ارمنستان و گرجستان دارای تاریخ طولانی روابط فرهنگی و سیاسی بوده اند. تعامل این روابط در قرون وسطی زمانی که گفتگوی فرهنگی باروری علیه امپراتور همسایه خود به عمل آوردند نمایان گشت. ازدواجهای پرشماری میان خانواده های مشهور و سلطنتی ارمنی و گرجی و نیز میان خانواده های چندین نواحی مرزی صورت گرفته است. روابط ارمنی ها و گرجی ها همیشه ماهیتی واقعی داشته ولی آن ها حتی این روابط را در سال های استقلال پس از شوروی رسماً بیان نمودند. دولتهای ارمنستان و گرجستان کلاً با هم دارای روابط مثبتی هستند ولی برخی مشکلات در این اواخر هم وجود داشته است. شمار ارامنه ای که در گرجستان ساکنند بیش از شمار گرجی هایی است که در ارمنستان زندگی می کنند. باوجود اینکه و جود شمار زیادی ارمنی در گرجستان و داشتن پنج نماینده، مجلس گرجستان هنوز قانونی برای شناسایی نسل کشی ارمنیان تصویب نکرده است. برخی می گویند که دستکم یکی از علل عدم شناسایی نسل کشی، حضور شمار گسترده ای از جمعیت آذری ها در گرجستان است که یک اقلیت بزرگ در جمهوری گرجستان محسوب می شوند. احساسات ضد ارمنی. این امر بیشتر در مشاجره در خصوص بی طرفی عقائد یا اظه