Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مبر شورای امنیت حضور یافت که در آن، قطع نامه ۴۷۹ به تصویب رسید. جلسه شورای امنیت. به درخواست نمایندگان نروژ و مکزیک (که از اعضای غیر دائم شورا بودند) جلسه شورا برای رسیدگی به جنگ ایران و عراق تشکیل شد. در جریان تصویب این قطعنامه، نماینده ایران حضور نداشت و نماینده عراق، مستقیماً سخنان صدام را از بغداد تکرار می کرد. نماینده عراق در این جلسه اذعان داشت که به دنبال صلح با ایران در صورت رسیدن به توافقی مناسب است. این سخنرانی صدام در جلسه شورا، تأثیر مثبتی برای عراقی ها در متن این قطعنامه داشت. در نتیجه این جلسه، قطعنامه پیشنهادی مکزیک به رای گذاشته شد. این قطعنامه در نتیجه رای گیری به تصویب رسید. قطعنامه ۴۷۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۰ یا ۶ مهرماه ۱۳۵۹ تصویب شد. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۴۸ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. متن قطعنامه. در متن این قطعنامه ۵ بند مورد اشاره قرار گرفته بود: واکنش طرفین. عراق. عراق بلافاصله این قطعنامه را پذیرفت و از طی نامه ای رسمی از شورای امنیت تشکر نمودند. صدام حسین در نامه به دبیرکل، ضمن اعلام پذیرش قطع نامه، آمادگی خود را برای پیروی از آن به شرط پ
ذیرش طرف ایرانی، ابراز کرد و: «موضع ما دقیقاً، بر اساس روح قطع نامه‏ ۴۷۹... است». سعدون حمادی، وزیر خارجه عراق، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل در ۳ اکتبر سال ۱۹۸۰ (۱۱ مهر ماه سال ۱۳۵۹) با اشاره به موافقت عراق با قطع نامه‏ ۴۷۹ و مخالفت ایران با آن، بنابر اصل تکرار در اعلام مواضع در مجامع بین المللی، جمهوری اسلامی را به توسعه طلبی و نقض مقررات بین المللی متهم کرد. همچنین، با بیان تاریخچه ای از آنچه تمایلات توسعه طلبانه ایران در زمان شاه و پس از پیروزی انقلاب خواند، ۴ سپتامبر سال ۱۹۸۰ (۱۳ شهریور ماه سال ۱۳۵۹) را روز آغاز جنگ اعلام کرد و افزود، نیروهای عراق در اجرای حق دفاع از خود ناگزیر شدند به اشغال زین القدس (ارتفاعات میمک) شده است. بر پایه قرارداد ۱۹۷۵ بین ایران و عراق قرار بود بخشی از منطقه میمک و ارتفاعات آن به همراه زین الکش و سیف ابوعبیده به دولت عراق واگذار شود. سعدون حمادی در قسمت دیگری از سخنان خود، با ادعای نقض توافق نامه الجزایر در حرف و عمل از سوی ایران، اقدام نظامی عراق علیه ایران را دفاع پیش گیرانه خواند. آتش بس یکطرفه عراق. شورای فرماندهی انقلاب عراق که در سیاست تصرف ۶ روزه خوزستان شکست
خورده بود، اعلام کرد که به خاطر این قطعنامه، حاضر است آتش بس یکطرفه اعلام نماید به شرطی که ایران به مفاد یک صلح پایبند باشد. در اطلاعیه این شورا آمده است: رئیس جمهور و فرمانده کل نیروهای مسلح عراق به نیروهای ارتش دستور داده است از سپیده دم یکشنبه ۵ ماه اکتبر (به مدت سه روز) عملیات نظامی را در زمین، هوا و دریا قطع کنند. در ۶ اکتبر، ابلاغیه رسمی عراق به سازمان ملل ارسال شد که در آن گفته شده بود، آتش بس از سوی عراق اعمال می شود و با نقض یکی از بندهای زیر، این آتش بس ملغی خواهد شد: ایران نسبت به این آتش بس موضعی نگرفت و عملاً این آتش بس اجرایی نشد. ایران. مقامات و رسانه های ایرانی به متن این قطعنامه معترض بودند. آنها معتقد بودند که در این قطعنامه به متجاوز بودن عراق هیچ اشاره ای نشده است. همچنین ایرانی ها معتقد بودند که در این قطعنامه هیچ دربارهٔ ترک خاک ایران توسط نیروهای اشغالگر عراقی و به نوع آتش بس اشاره ای نشده است. از دیدگاه مقامات ایرانی، تا زمانی که عراق، کشور ایران را ترک نکرده است، پذیرش قطعنامه معنایی نداشت. دیگر اعتراض رسانه های ایرانی، استفاده از عبارت «وضعیت» به جای «تجاوز» بود. رسانه ها معتقد بودند
که عراق مرتکب تجاوز به ایران شده و باید این متن در قطعنامه مورد اشاره قرار می گرفت. به عقیده رسانه های ایرانی، این قطعنامه مجوزی برای ادامه جنگ توسط عراق بود و باعث شتاب گرفتن پیشروی عراق در خاک ایران شد. برخی از رسانه های ایران، زمان بد صدور قطعنامه را مورد نقد قرار دادند. به عقیده آنها، هرگاه ایران به پیروزی دست می یافت یا قصد حمله به عراق را می گرفت، با قطعنامه، از ان جلوگیری می شد. در واکنش رسمی مقامات ایرانی، به حمله تجاوزکارانه عراق اشاره شده بود و ایران را ناگزیر از دفاع گزارش کردند. مقامات ایرانی همچنین عراق را به نقض قرارد اد ۱۹۷۵ الجزایر محکوم کردند. محمدجواد ظریف دربارهٔ این قطعنامه، آن را «لکه ننگین همیشگی در تاریخ شورای امنیت» خواند و ضعف آن را عدم اشاره به عقب نشینی متجاوز دانست. شورا و سازمان ملل. با عدم پذیرش قطعنامه توسط ایران، تا مدتها، شورا و سازمان ملل در سکوت بودند و هیچ گونه قطعنامه یا بیانیه دیگری دربارهٔ این جنگ، نداشتند. جلسه بعدی شورا در تاریخ ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۲ برگزار شد که منجر به صدور قطعنامه ۵۱۴ گردید.
قطعنامه ۴۸۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۸۰ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ دیوان بین المللی دادگستری است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۵۵ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۸۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۶ نوامبر ۱۹۸۰ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-جمهوری عربی سوریه است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۵۶ام با ۱۴ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. موضوع این قطع نامه دعوت اسرائیل و سوریه به برگشت به قطعنامهٔ ۳۳۸ شورای امنیت و تمدید مدت استقرار نیروهای پاسدار صلح سازمان ملل متحد در منطقه بود.
قطعنامه ۴۸۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۸۰ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ قبرس است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۵۷ام با ۱۴ موافق، بدون رای مخالف و بدون رای ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۸۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۷ دسامبر ۱۹۸۰ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۵۸ام با ۱۲ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۸۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۹۸۰ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ سرزمین های اشغالی توسط اسرائیل است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۶۰ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۸۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۲ مه ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-جمهوری عربی سوریه است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۷۸ام با ۱۴ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۸۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۴ ژوئن ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ قبرس است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۷۹ام با ۱۴ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۸۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۹ ژوئن ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ عراق-اسرائیل است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۸۸ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۹ ژوئن ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۸۹ام با ۱۲ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۸۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۸ جولای ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ پذیرش اعضای جدید سازمان ملل متحد: وانواتو است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۹۱ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۹۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۱ جولای ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۲۹۳ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۹۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ پذیرش اعضای جدید سازمان ملل متحد: بلیز است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۳۰۲ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۹۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۰ نوامبر ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ پذیرش اعضای جدید سازمان ملل متحد: آنتیگوآ و باربودا است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۳۰۹ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۹۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۳ نوامبر ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-جمهوری عربی سوریه است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۳۱۱ام با ۱۴ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۹۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ توصیه در مورد انتصاب دبیر کل سازمان ملل است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۳۱۲ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۹۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ قبرس است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۳۱۳ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۹۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۵ دسامبر ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ سیشل است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۳۱۴ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۹۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۷ دسامبر ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-جمهوری عربی سوریه است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۳۱۹ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۹۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۹۸۰ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۳۲۰ام با ۱۲ موافق، ۱ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۴۹۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۱ دسامبر ۱۹۸۱ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ دیوان بین المللی دادگستری است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۳۲۱ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۰۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ صلح و امنیت جهانی است. این قطعنامه طی نشست ۲٬۳۳۰ام با ۱۳ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۰۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۵ فوریه ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۳۲ام با ۱۳ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۰۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۳ آوریل ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ جزایر فالکلند (مالویناس) است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۵۰ام با ۱۰ موافق، ۱ مخالف و ۴ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۰۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۹ آوریل ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ آفریقای جنوبی است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۵۱ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۰۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ چاد است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۵۸ام تصویب شد.
قطعنامه ۵۰۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۶ مه ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ جزایر فالکلند (مالویناس) است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۶۸ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۰۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۶ مه ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-جمهوری عربی سوریه است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۶۹ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۰۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۸ مه ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ سیشل است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۷۰ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۰۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۵ ژوئن ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۷۴ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۰۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۶ ژوئن ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۷۵ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۱۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۵ ژوئن ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ قبرس است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۷۸ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۱۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۸ ژوئن ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۷۹ام با ۱۳ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۱۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۹ ژوئن ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۸۰ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۱۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۴ جولای ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ لبنا است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۸۲ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۱۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۲ ژوئیه۱۹۸۲ (۲۱ تیر ۱۳۶۱) تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ ایران-عراق است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۸۳ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. قطعنامه بعدی قطعنامه ۵۲۲ بود که در ۴ اکتبر ۱۹۸۲ تصویب شد. تصویب قطعنامه. پیشینه. تلاش جامعه بین المللی برای بازگشت آرامش و اجرای صلح بین ایران و عراق از آغاز جنگ (شهریور ۱۳۵۹) بی نتیجه ماند. صدام که یکی از طرفین اصلی این جنگ بود نیز خواهان صلح بود؛ در آغاز دهه ۱۳۶۰، رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران، چهار شرط را برای پذیرش صلح اعلام کرد: کشورهای عربی تضمین کردند که سه شرط اول محقق خواهد شد و هزینه و غرامت جنگ توسط کشورهای عربی به ایران پرداخت می شود، به شرطی که ایران از شرط چهارم، صرف نظر کند. اما نیروهای ایرانی بر تحقق هر چهار شرط اصرار داشتند. پس از جنگ ایران و عراق، نیروهای عراقی بخش های متعددی از خاک ایران را به تصرف خود درآورده بودند. از جمله مهم ترین مناطق تحت تسلط آنان، خرمشهر بود. در ۳ خرداد ۱۳۶۱، خرمشهر توسط نیروهای ایرانی آزاد شد و این آزادی، پیروزی بزرگی برای جبهه ایران بود. به عقیده کارشناسان، آزادسازی خرمشهر
می توانست بهانه و مناسبت خوبی برای پایان جنگ باشد و احتمالاً دبیرکل سازمان ملل نیز از این بابت و در این تاریخ اقدام به مطرح کردن مسئله صلح کرد. در ایران نیز روح الله خمینی از علاقه مندان پایان جنگ پس از آزادسازی خرمشهر بود اما مقامات مسئول، توانستند او را مجاب کنند که برای رسیدن به نتیجه ای مطلوب، باید جنگ ادامه پیدا کند. فردای آزادسازی، دبیرکل سازمان ملل طی نامه هایی از دو طرف خواست تا راه کار رسیدن به توافقی برای صلح را پیگیری کنند. برای این منظور شورای امنیت راه های برقراری صلح را بررسی کرد. جلسه تصویب. جلسه شورای امنیت، به درخواست آمریکا و اردن برگزار شد. قطعنامه ۵۱۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۲ ژوئیه۱۹۸۲ (۲۱ تیر ۱۳۶۱) طی نشست ۲۳۸۳ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. زمان تصویب این قطعنامه، برابر بود با ۵۰ روز پس از آزادسازی خرمشهر توسط نیروهای ایرانی از اشغال نیروهای عراقی. متن قطعنامه. در متن قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل، چند موضوع خواسته شده بود: واکنش ها. ایران. ایران، این قطعنامه را رد کرد و کمی بعد، اقدام به ورود به خاک عراق نمود. همچنین مقامات ایرانی، شورای امنیت را تحریم کردند
و دیگر در جلسات آن شرکت نکردند. مقامات ایرانی تأکید کردند که تا تغییر سیاست های شورای امنیت، این تحریم باقی خواهد ماند. سه روز بعد، سفیر دائم ایران در سازمان ملل، این قطعنامه را از نظر ایران بی اعتبار دانست و شورا را متهم کرد که از طرف عراقی، جانبداری می کند و این قطعنامه را در تضاد با روح حاکم بر سازمان ملل دانست. وزارت خارجه جمهوری اسلامی ایران در پیامی، این قطعنامه را به منزله حمایت شورای امنیت از پیشروی عراق در خاک ایران دانست و شورا را متهم کرد که با همکاری هماهنگ و سازمان یافته، از حقوق طبیعی ایران در دفاع از خود، بازمی دارد و به حفظ حکومت صدام از سقوط، کمک می کند. یکی از دلایل استراتژیک ایرانی ها برای نپذیرفتن این آتش بس، مسئله قراداد الجزایر بود. به عقیده مقامات ایرانی، هیچ تضمینی وجود نداشت که نیروهای عراقی، به مرزهای بین المللی در قرارداد الجزایر بازگردند و احتمال می رفت که صدام با توجه به خروج یکطرفه از این قرارداد، هرجایی را به عنوان مرز خود تلقی کرده و در آنجا مستقر شود. همچنین مقامات ایرانی معتقد بودند که برای اجبار عراق به پرداخت غرامت، باید تا نزدیکی اروندرود در اختیار نیروهای ایرانی باشد. بر
خی از فرماندهان جنگی بر این باور بودند که پذیرش قطعنامه ۵۱۴ به منزله از دست دادن پالایشگاه آبادان، بندر خرمشهر و پایانه های نفتی اروند بود. رسانه های ایرانی، دلیل صدور این قطعنامه را، پیروزی های پیاپی جبهه ایران و بازپس گیری مناطق مهم خود می دانند. از دیگر انتقادهای ایرانی ها به این قطعنامه، استفاده از واژه وضعیت بین ایران و عراق به جای جنگ یا تجاوز بود. همچنین لحن توصیه ای بودن این قطعنامه مورد توجه قرار گرفت. رسانه های ایرانی معتقدند که در دورانی که عراق در حال پیشروی در خاک ایران بود، شورای امنیت در سکوت به سر می برد و در زمانی که جبهه ایران، دست به موفقت در نبرد شد، شورا به موضوع ورود پیدا کرد و این برخلاف اصل بی طرفی این شوراست. سکوت ۲۱ ماهه شورا دیگر انتقاد نیروهای ایرانی به این قطعنامه بود. همچنین در این قطعنامه اشاره ای به متجاوز نشده بود و سخنی از تنبیه متجاوز نبود و از این بابت نیز قطعنامه به شدت مورد نقد مقامات ایرانی قرار گرفت. تعدادی از کارشناسان و رسانه های ایرانی معتقدند که اگر ایران، این قطعنامه را می٬پذیرفت و برای رفع نگرانی هایش از اجرای صحیح آن، با صدام وارد مذاکره می شد و به پیشنهاد خمینی،
از مرزهای رسمی ایران تجاوز نمی کرد و به عراق وارد نمی شد، جنگ در همان سال به پایان می رسید و احتمالاً قرارداد الجزایر، احیا می شد. با این همه، مسائل ایدئولوژیکی چون لزوم سقط صدام و فتح عراق باعث شد تا عبور از مرزهای ایران و ورود نیروهای ایرانی به عراق، صورت بگیرد. عراق. عراقی ها این قطعنامه را سریعاً پذیرفتند. با این وجود، ارتش عراق همچنان در بخش هایی از خاک ایران مستقر ماند و از آن عقب نشینی نکرد. مقامات عراقی، ایران را تهدید کردند که اگر این قطعنامه را نپذیرد، با تمام قوا از مناطق تحت تسلطش، دفاع خواهد کرد. به عقیده رسانه های ایرانی، این تهدید کمی بعد با حمله های شیمیایی عراق علیه ایران، عملی شد. سازمان ملل. رئیس شورای امنیت سازمان ملل طی بیانیه ای پس از تصویب این قطعنامه، اعلام نگرانی کرد که این قطعنامه اجرایی نگردد یا مورد پذیرش طرفین قرار نگیرد. ایران نیز این بیانیه را همچون قطعنامه، رد کرد.
قطعنامه ۵۱۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۹ جولای ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۸۵ام با ۱۴ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۱۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۱ اوت ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۸۶ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۱۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۴ اوت ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۸۹ام با ۱۴ موافق، ۰ مخالف و ۱ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۱۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۹۲ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۱۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۷ اوت ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۹۳ام با ۱۳ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۲۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۹۵ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۲۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۹۶ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۲۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۴ اکتبر ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ ایران-عراق است. این قطعنامه طی نشست ۲۳۹۹ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. تصویب قطعنامه. پیشینه. تلاش جامعه بین المللی برای بازگشت آرامش و اجرای صلح بین ایران و عراق از آغاز جنگ (شهریور ۱۳۵۹) بی نتیجه ماند. صدام که یکی از طرفین اصلی این جنگ بود نیز خواهان صلح بود؛ در آغاز دهه ۱۳۶۰، رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران، چهار شرط را برای پذیرش صلح اعلام کرد: کشورهای عربی تضمین کردند که سه شرط اول محقق خواهد شد و هزینه و غرامت جنگ توسط کشورهای عربی به ایران پرداخت می شود، به شرطی که ایران از شرط چهارم، صرف نظر کند. اما نیروهای ایرانی بر تحقق هر چهار شرط اصرار داشتند. پس از جنگ ایران و عراق، نیروهای عراقی بخش های متعددی از خاک ایران را به تصرف خود درآورده بودند. از جمله مهم ترین مناطق تحت تسلط آنان، خرمشهر بود. در ۳ خرداد ۱۳۶۱، خرمشهر توسط نیروهای ایرانی آزاد شد و این آزادی، پیروزی بزرگی برای جبهه ایران بود. به عقیده کارشناسان، آزادسازی خرمشهر می توانست بهانه و مناسبت خوبی برای پایان جنگ باشد و احتمالاً دبیرکل سا
زمان ملل نیز از این بابت و در این تاریخ اقدام به مطرح کردن مسئله صلح کرد. در ایران نیز روح الله خمینی از علاقه مندان پایان جنگ پس از آزادسازی خرمشهر بود اما مقامات مسئول، توانستند او را مجاب کنند که برای رسیدن به نتیجه ای مطلوب، باید جنگ ادامه پیدا کند. فردای آزادسازی، دبیرکل سازمان ملل طی نامه هایی از دو طرف خواست تا راه کار رسیدن به توافقی برای صلح را پیگیری کنند. برای این منظور شورای امنیت راه های برقراری صلح را بررسی کرد که منجر به تصویب قطعنامه ۵۱۴ در تاریخ ۱۲ ژوئیه۱۹۸۲ (۲۱ تیر ۱۳۶۱) شد. این قطعنامه توسط عراق قبل ولی توسط ایران رد شد. عملیات مسلم بن عقیل که در ۹ مرداد ۱۳۶۱، با پیروزی نیروهای ایرانی همراه بود، بر تصمیمات دیپلماتیک عراق تأثیر گذاشت. با پیشروی نیروهای ایرانی در خاک عراق و هدف فتح بصره، عراقی ها به دنبال آتش بس سریع بودند. جلسه تصویب. قطعنامه ۵۲۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد، در تاریخ ۰۴ اکتبر ۱۹۸۲ طی نشست ۲۳۹۹ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. در این جلسه، که بر اساس تقاضای ۱ اکتبر ۱۹۸۲ برگزار شد، نمایده عراق در سازمان ملل و شورای امنیت، پیشنهاد دهنده این جلسه بود که منجر به صدور قط
عنامه گردید. این در حالی بود که شورای امنیت توسط ایران، به خاطر جانبداری از طرف عراقی، مورد تحریم قرار گرفته بود. در این جلسه «محمد بوستا»، وزیر امور خارجه وقت مغرب، به نمایندگی از کشورهای عربی سخنرانی کرد. وی در سخنرانی اش عراق را صلح طلب خواند و خواستار ادامه فعالیت هیئت های صلح و همکاری ایران با آن ها شد. سعدون حمادی وزیر خارجه وقت عراق، از شورای امنیت خواست که تصمیمات مؤثرتری دربارهٔ ایران اتخاذ کند. متن قطعنامه. شورای امنیت ملی با یادآوری قطعنامه ۵۱۴ و ۴۷۹ این شورا، موارد زیر را خواهان شد: واکنش ها. عراق. با صدور قطعنامه، عراق سریعاً موافقت خود را به دبیرکل سازمان ملل اعلام کرد. ایران. ایران، همچون دیگر قطعنامه، با متن این قطعنامه مخالف بود و از این رو به آن اعتراض و رد کرد. وزارت خارجه ایران با انتشار بیانیه ای به تصویب این قطعنامه اعتراض کرد. در متن این بیانیه آمده بود که کشور اردن (که نماینده آن بر شورای امنیت وقت ریاست داشت)، به صورت علنی از کشور عراق حمایت می کند و از این جهت، شورا صلاحیت کافی برای رسیدگی به این موضوع را ندارد. در این بیانیه تأکید شده بود که باید به مسئله متجاوز بودن عراق تصریح شود
و راه جبران خسارت بیان گردد. از جمله انتقادهای مقامات و رسانه های ایرانی استفاده از واژه وضعیت در قبال نزاع میان ایران و عراق بود. بیشتر رسانه های ایرانی، تمام ایراداتی که بر قطعنامه ۵۱۴ داشتند، برای این قطعنامه تکرار کردند. برخی رسانه های ایرانی مدعی شدند که چون در طول سه ماه فاصله زمانی میان قطعنامه ۵۱۴ و ۵۲۲، هیچ اتفاق مهمی در جبهه های جنگ صورت نگرفته است، احتمالاً این قطعنامه در پی فشارهای بین المللی عراق بر شورای امنیت صادر شده است.
قطعنامه ۵۲۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۸ اکتبر ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۰۰ام با ۱۳ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۲۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-جمهوری عربی سوریه است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۰۳ ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۷ دسامبر ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ آفریقای جنوبی است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۰۴ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۲۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ قبرس است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۰۵ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۲۷ شورای امنیتِ سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۵ دسامبر ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ آفریقای جنوبی است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۰۷ام با ۱۵ رای موافق، ۰ رای مخالف و ۰ رای ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۲۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۱ دسامبر ۱۹۸۲ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ زبان های کار شورای امنیت است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۱۰ام تصویب شد.
قطعنامه ۵۲۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۸ ژانویه ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۱۱ام با ۱۳ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۳۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۹ مه ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ هندوراس-نیکاراگوئه است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۳۷ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۳۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۶ مه ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-جمهوری عربی سوریه است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۴۵ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۳۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۱ مه ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ نامبیا است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۴۹ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۳۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۷ ژوئن ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ آفریقای جنوبی است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۵۲ ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۳۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۵ ژوئن ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ قبرس است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۵۳ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۳۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۹ ژوئن ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ آفریقای جنوبی است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۵۵ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۳۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۸ جولای ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۵۶ام با ۱۳ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۳۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ پذیرش اعضای جدید سازمان ملل متحد: سنت کیتس و نویس است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۷۹ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۳۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۸ اکتبر ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ اسرائیل-لبنان است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۸۰ام با ۱۳ موافق، ۰ مخالف و ۲ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۵۳۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۸ اکتبر ۱۹۸۳ تصویب شد، سندی بین المللی دربارهٔ نامبیا است. این قطعنامه طی نشست ۲۴۹۲ام با ۱۴ موافق، ۰ مخالف و ۱ ممتنع تصویب شد.