Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن پاهای سیاهشان به این اسم معروف شده اند تولید مثل. گربه های پا سیاه، معمولاً در فصل پاییز، در ماه های آگوست و سپتامبر جفت گیری می کنند. نرها و ماده ها فقط ۵ تا ۱۰ ساعت برای جفت گیری با هم ارتباط دارند، ماده ها در ماه نوامبر تا دسامبر در یک لانه زیرزمینی بچه هایشان را به دنیا می آورند، ماده ها ممکن است در یک سال چندین بستر داشته باشند، آن ها به طور متوسط ۱ تا ۳ فرزند در هر حاملگی دارند. بارداری ۵۹ تا ۶۸ روز طول می کشد و ماده ها بچه هایی با وزن ۶۰ تا ۸۸ گرم به دنیا می آورند، بچه گربه ها از ۳ هفتگی شروع به خروج از لانه خود می کنند و تا ۶ هفتگی به طور کامل از شیر گرفته می شوند، تا زمانی که می توانند شروع به شکار طعمه کنند. گربه های پاسیاه معمولاً در ۱۴ تا ۲۱ ماهگی بالغ می شوند. گربه های پاسیاهی که در اسارت نگه داشته می شوند بین ۱۳ تا ۱۵٫۶ سال عمر می کنند. رفتار و عادات غذایی. گربه های پا سیاه منفرد هستند و معمولاً تنها زندگی می کنند، و فقط در طول تولید مثل حیواناتی اجتماعی می شوند، ولی گاهی به عنوان مادری با فرزندان وابسته نیز یافت می شوند. گربه های پاسیاه گونه ای عمدتاً شب زی هستند، و به ندرت دیده می شوند، و در
طول روز در لانه های حیوانات دیگر، درجنگل های متراکم یا در غارها یا شکاف ها پناه می گیرند. مساحت قلمرو نرها به طور متوسط ۱۳ تا ۲۰ کیلومتر مربع است، در حالی که مساحت قلمرو ماده ها به طور میانگین ۱۰ تا ۱۲ کیلومتر مربع است. در حالی که همپوشانی بین جنسیت ها رایج است و ممکن است تا ۵۰٪ از محدوده قلمرو را تشکیل دهد، گربه های پاسیاه به ندرت زمان زیادی را با هم می گذرانند. محدوده یک نر ممکن است با حداکثر ۵ ماده جداگانه همپوشانی داشته باشد. آن ها از اسپری ادرار برای تعیین قلمرو و جفت یابی استفاده می کنند. گربه های پا سیاه انواع مختلفی از حیوانات کوچک را می خورند که ۹۸ درصد آنها از پستانداران و پرندگان تشکیل شده است. بصورت میانگین ۷۲درصد از پستانداران و۲۶ درصد از پرندگان رژیم غذایی آنان را تشکیل می دهد. حیواناتی با وزن کمتر از ۴۰ گرم بیش از نیمی از طعمه آنها را تشکیل می دهند. حیوانات بزرگتر عمدتاً در زمستان صید می شوند، زمانی که طعمه کوچکتر در دسترس نباشد. شکار حیوانات بزرگتر ممکن است برای استفاده بعدی ذخیره شوند. ۲ درصد باقیمانده رژیم غذایی آن ها را دوزیستان کوچک، خزندگان و بی مهرگان تشکیل می دهند وضیعت بقا. جمعیت گربه
های پای سیاه به دلیل تخریب زیستگاه، تهدیدات شکارچیان، و طعمه های سمی که شکارچیان غیرقانونی استفاده می کنند در حال کاهش است. شکار گربه های پا سیاه در بوتسوانا و آفریقای جنوبی غیرقانونی است. محدوده زیستی آنها شامل چندین پارک ملی، و سایر مناطق بیابانی، از جمله پارک ملی فیل آدو، پارک ملی کارو، پانس ماگادیکگادی و پارک ملی کوه گورخر است. احتمالاً گربه های پا سیاه نسبت به سایر گربه سانان کوچک آفریقایی نادرتر هستند و به نظر می رسد جمعیت آنها در چند منطقه پراکنده شده است. گربه های پاسیاه معمولاً هیچ ضرری برای انسان ندارند هرچند ممکن است برای دفاع از خود گاز بگیرند. گربه های پاسیاه با شکار جوندگان در دفع آفات ها برای کشاورزان مفید هستند.
گربه پامپا یا کولوکولو (نام علمی: "Leopardus colocolo") نام یک گونه از سرده پلنگچه ها است. این گونه در مقایسه با گربه های شهری ابعادی کمی بزرگتر داشته و به طور مشخص دم های پشمالوتری از گربه های خانگی و شهری دارد
گربه جفروی (نام علمی: "Leopardus geoffroyi") نام یک گونه از سرده پلنگچه ها است.
کودکود (نام علمی: "Leopardus guigna") نام یک گونه از سرده پلنگچه ها است.
گربه کوهی آند (نام علمی: "Leopardus jacobitus") نام یک گونه از سرده پلنگچه ها است.
ببرک (نام علمی: "Leopardus tigrinus") که همچنین به عنوان گربه ببر شمالی، گربه خالدار کوچک، تیگریلو و اونسیلا نیز شناخته می شود، گربه خالدار کوچکی است که زیستگاهش از آمریکای مرکزی تا مرکزی برزیل را شامل می شود. در فهرست قرمز IUCN به عنوان آسیب پذیر ثبت شده است زیرا جمعیت آن به دلیل جنگل زدایی و تبدیل زیستگاه به زمین کشاورزی در معرض تهدید قرار دارد. در سال 2013، پس از اینکه مشخص شد که اونسیلاها در شمال شرقی برزیل تولید مثل نمی کنند، پیشنهاد شد که جمعیت اونسیلا را در جنوب برزیل، پاراگوئه و آرژانتین، به گونه جدیدی اختصاص دهند: گربه ببر جنوبی (L. guttulus). حفاظت. گونه ی اونسیلا به عنوان گونه ی آسیب پذیر طبقه بندی شده است. این در ضمیمه I CITES فهرست شده است و همه ی محصولات تجاری را که با اعضای بدن اونسیلا ساخته شده اند، ممنوع است اما شکار اونسیلا هنوز در اکوادور، گویان، نیکاراگوئه و پرو مجاز است.
مارگای (نام علمی: "Leopardus wiedii") نام یک گونه از سرده پلنگچه ها است. مارگای تقریبا تمام زندگی خود را در بالای درخت بسر میبرند. مهارت خارق العاده بالا رفتن در میان سایر خانواده ی گربه سانان دارند . متاسفانه نسل این گونه زیبای گربه سان بدلیل بیماری ها در حال انقراض بوده و بدلیل زندگی در لابلای درختان کم مشاهده شده و اطلاعات زیادی در دست نیست.
پلنگ گربه ها (نام علمی: "Pardofelis") نام یک سرده از زیرخانواده گربه ایان کوچک است.
گربه مَرمَری (نام علمی: "Pardofelis marmorata") نام یک گونه گربه کوچک وحشی از سرده پلنگ گربه ها است که در جنوب و جنوب شرق آسیا زندگی می کند. گربه مرمری از سال ۲۰۰۲ میلادی در فهرست گونه های آسیب پذیر اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت قرار گرفته و برآورد می شود که تعداد گربه های مرمری بالغ باقی مانده کمتر از ۱۰ هزار قلاده باشد. تحلیل های ژنتیکی نشان می دهد که گربه مرمری خویشاوندی نزدیکی با گربه طلایی آسیایی و گربه خلیجی دارد و این سه گونه در حدود ۹.۴ میلیون سال پیش از دیگر گونه های خانواده گربه ایان جدا شده اند. گربه مرمری با گربه های معمولی هم اندازه است اما دم آن پشمی تر از دم گربه معمولی است زیرا از وزن دم خود برا ایجاد تعادل به هنگام درخت پیمایی استفاده می کند.
گربه خلیجی (نام علمی: "Catopuma badia") نام یک گونه از زیرخانواده گربه ایان کوچک است.
گربه طلایی آسیایی (نام علمی: "Pardofelis temminckii") نام یک گونه از سرده پلنگ گربه ها است. این گربه یکی از نزدیک ترین خویشاوندان گربه خلیجی می باشد. مشخصات ظاهری. طول بدن: cm ۱۰۵-۷۳ طول دم: cm ۵۶-۴۳ وزن:kg ۱۵-۸ رنگ بدن گربه طلایی آسیا از قهوه ای طلایی تا قرمز و قهوه ای مایل به خاکستری متغیر است. با این حال در بعضی مناطق پراکندگی اش نمونه هایی با طرح خالدار و رگه دار نیز یافته می شود. غیر از این شکل کاملاً سیاه آن نیز کمیاب نیست. در نواحی شمالی تر روی بدنش خال دارد. تقریباً تمام گربه های طلایی آسیا روی صورتشان علائمی از خطوط سیاه و سفید دارند. موهایش متراکم و زبر است و طولی متوسط دارد. سطح زیرین دمش سفید است و گمان می شود از آن برای علامت دادن استفاده می کند. نرها معمولاً از ماده ها درشت ترند. مناطق زندگی. گربه طلایی آسیا در جنگل های خشک خزان پذیر، جنگل های بارانی گرمسیری و گاهی مناطق صخره ای با چشم اندازهای باز به سر می برد و در بیشتر نواحی جنوب شرقی آسیا یافته می شود. گستره پراکندگی اینگونه از جنوب چین تا سوماترا (اندونزی) است. از غرب تا نپال و از شرق تا فوکین واقع در چین حضور دارد. رژیم غذایی. رژیم غذایی آ
ن از خرگوش وحشی، گوزن کوچک، پرندگان، مارمولک و جانوران کوچک تشکیل می شود. گزارش شده که گوسفند، بز و گوساله بوفالو را نیز شکار می کند. البته طعمه های بزرگتر را اغلب جفتی شکار می کنند. دلایل اهمیت. به خاطر پوست، گوشت و استخوان هایش شکار و خرید و فروش می شود. در جنوب شرقی آسیا مصرف غذایی دارد.
پلنگ گربه های آسیایی (نام علمی: "Prionailurus") نام یک سرده از زیرخانواده گربه ایان کوچک است.
گربه خال زنگاری (نام علمی: "Prionailurus rubiginosus") نام یک گونه از سرده پلنگ گربه های آسیایی است.
گربه سرپخ (نام علمی: "Prionailurus planiceps") نام یک گونه از سرده پلنگ گربه های آسیایی است.
نوگربه ها (نام علمی: "Neofelis") نام یک سرده از زیرخانواده پلنگیان است.
شیر کوهی (نام علمی: "Puma") نام یک سرده از زیرخانواده گربه ایان کوچک است.
پلنگ ابری سوندا (نام علمی: "Neofelis diardi") نام یک گونه از سرده نوگربه ها است.
آبگوشت بزباش یکی از غذاهای محبوب است که در ارمنستان، آذربایجان و ایران رایج است. در آذربایجان انواع بزباش مانند "کوفته" "در" اندازه های متوسط تا بزرگ و با به صورت گوشت "تیکه" "ای در اندازه های متوسط تا بزرگ طبخ می شود." تاریخچه. بزباش واژه ای آذربایجانی است؛ بنابراین ممکن است از "بوز" آذربایجانی به معنی خاکستری روشن و "باش" به معنی سر گرفته شده باشد که به نوبه خود به رنگ روشن غذا هنگام پخت اشاره می کند. بزباش ایرانی نوعی "آبگوشت" "است که در آن از سبزی" استفاده می شود. آبگوشت بزباش «نسبتاً دیر» وارد آشپزی ایرانی شده است. طبق گزارش ها، میرزا علی اکبرخان، سرآشپز ناصرالدین شاه قاجار اولین کسی بود که به آن اشاره کرد. او آن را به عنوان بخشی از گروه خورش ها و سوپ های گوشتی طبقه بندی کرد که اغلب سرد مصرف می شوند. به گفته ویلیام پوخلیوبکین بزباش محبوب ترین سوپ ارمنی است. مواد لازم. مواد آبگوشت بسته به این که در چه منطقه و کشوری طبخ شود متفاوت است؛ مثلاً در قفقاز از گوشت بره یا گاو، نعناع و سیب زمینی برای پخت این غذا استفاده می شود. در حالی که در ایران از حبوبات، گوشت گوسفندی و دنبه، سبزی شامل تره، جعفری، شنبلیله و سیب
زمینی استفاده می شود.
پایتون یک سَرده از مارهای غیرسمی در تیرهٔ پایتونان، بومی مدارگان و مناطق نیمه گرمسیری نیم کره شرقی است. نام "پایتون" در سال ۱۸۰۳ توسط فرانسوا ماری دودن برای مارهای خالدار غیرسمی پیشنهاد شد. در حال حاضر، ۱۰ گونه از پایتون ها به عنوان آرایهٔ معتبر شناخته می شوند. سه زیرگونه از پایتون که قبلاً به عنوان زیرگونه در نظر گرفته می شدند، اکنون به عنوان گونه ای مستقل شناخته شده اند و یک گونه جدید نیز شناسایی شده است. رده بندی. سرده "Python" توسط فرانسوا ماری دودن در سال ۱۸۰۳ برای مارهای غیرسمی با پوستی خالدار و زبانی بلند و دوشاخه پیشنهاد شد. در سال ۱۹۹۳، هفت گونه از پایتون ها به عنوان آرایه های معتبر شناخته شدند. بر اساس تحلیل های تبارزایی، بین هفت تا سیزده گونه از پایتون ها شناخته می شوند. پراکنش و زیستگاه. در آفریقا، پایتون ها بومی مناطق گرمسیری جنوب صحرای بزرگ آفریقا هستند، اما در انتهای جنوب غربی آفریقای جنوبی (کیپ غربی) یا در ماداگاسکار یافت نمی شوند. در آسیا، از بنگلادش، نپال، هند، پاکستان و سری لانکا از جمله جزایر نیکوبار، تا میانمار، شرق تا هندوچین، جنوب چین، هنگ کنگ و هاینان، و همچنین در منطقه مالزی در اندونز
ی و فیلیپین پراکنده اند. گونه های مهاجم. برخی معتقدند که "P. bivittatus" و "P. sebae" پتانسیل آن را دارند که گونه های مهاجم مشکل ساز در جنوب فلوریدا باشند. اوایل سال ۲۰۱۶، پس از عملیاتی که ۱۰۶ پایتون شکار شد، مقامات پارک ملی اورگلیدز اظهار داشتند که «هزاران» پایتون ممکن است در این پارک زندگی کنند و این گونه برای چندین سال در آنجا زاد و ولد کرده است. داده های جدید نشان می دهد که این پایتون ها احتمالاً قادر به تحمل آب و هوای زمستانی شمال فلوریدا نخواهند بود، که این با تحقیقات قبلی که گستره جغرافیایی بیشتری را پیشنهاد می کرد، مغایرت دارد. کاربردها. پوست پایتون برای ساخت لباس هایی مانند جلیقه، کمربند، چکمه و کفش یا لوازم جانبی مد مانند کیف دستی استفاده می شود. همچنین ممکن است برای ساخت صدای برخی سازهای زهی مانند آرخو، سانشیان و سانشین کشیده شده و شکل داده شود. با توجه به تقاضای بالا برای پوست مار در صنعت مد فعلی، کشورهایی در آفریقا و جنوب آسیا در فروش قانونی و غیرقانونی پوست پایتون مشارکت دارند. با اینکه به شکارچیان دستمزد بسیار پایینی پرداخت می شود، این محصول برای مصرف کنندگان با قیمت بسیار بالایی به فروش می رسد
که فاصله زیادی بین آغاز و پایان تجارت پوست مار ایجاد می کند. به عنوان حیوان خانگی. گونه های متعددی از "Python" مانند "پایتون توپی، P. brongersmai", پایتون برمه ای و پایتون مشبک به دلیل آسانی در نگهداری، طبیعت آرام و رنگ های زنده محبوب هستند و برخی از جهش های نادر آنها با قیمت های بالایی به فروش می رسند. پایتون ها در تجارت حیوانات خانگی از طبیعت گرفته می شوند یا از مادران در اسارت زاده شده که خود از طبیعت به دست آمده اند یا از والدینی که در محیط اسارت به دنیا آمده اند با وجود جنجال هایی که در رسانه ها مطرح شده، با رعایت اصول ایمنی نگهداری پایتون ها نسبتاً ایمن است. ریشه شناسی. واژه "Python" از واژه لاتین "pȳthon" و واژه یونانی "πύθων" گرفته شده است که به "پایتون در اسطوره" اشاره دارد که گفته می شود به دلیل پیروزی در نزدیکی شهر دلفی توسط آپولون به نام پیتیوس مشهور شده است.
شنابَران (نام علمی: "Pleocyemata") نام یک زیرراسته از راسته ده پایان است. شنابران آن دسته از ده پایان هستند که تخم ها را در ضمایمی بر روی شکم خود که شناپا (pleopod) نام دارد، نگه می دارند.
پیچایان (نام علمی: "Dromiacea") نام یک section از راسته ده پایان است.
قورباغه ای واران (نام علمی: "Raninoidea") نام یک بالاخانواده از فروراسته خرچنگ است.
هوکوتاه دمان (نام علمی: "Eubrachyura") نام یک section از فروراسته خرچنگ است.
واحده پرچین یا واحده گوردوم بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون اهل ترکیه است. او جایزهٔ بهترین بازیگر زن ترکیه ای را برای بازی در فیلم "عشق اول" از آنِ خود کرد. او همچنین بازیگر نقش میان سالیِ خرم سلطان در سریال حریم سلطان بوده است. وی پس از ازدواج، نام خانوادگی خود را به گوردوم (نام همسرش) تغییر داد. اما پس از جدایی، دوباره نام خانوادگی پرچین را برای خود برگزید. شوهر وحیده پرچین. وحیده پرچین، بازیگر محبوب ترکیه ای، در گذشته با آلتان گوردوم ازدواج کرده بود. این زوج مدتی را با هم زندگی کردند و سپس از یکدیگر جدا شدند. وحیده پرچین (Vahide Perçin)، بازیگر معروف ترکیه ای، قبلاً با التوغ لبیب (Altan Gördüm)، بازیگر و کارگردان ترک، ازدواج کرده بود. این دو در سال ۱۹۹۱ ازدواج کردند و یک دختر به نام آلیز گوردوم (Alize Gördüm) دارند. با این حال، آن ها در سال ۲۰۱۳ از یکدیگر جدا شدند. التان گوردوم (Altan Gördüm) در تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۵۸ در شهر آدانا، ترکیه به دنیا آمد. او در زمینه تئاتر و تلویزیون فعالیت زیادی داشته و به خاطر نقش های متعدد در سریال های تلویزیونی و فیلم های سینمایی ترکیه شهرت یافته است. گوردوم فارغ التحصیل رشته
هنرهای زیبا از دانشگاه حاجت تپه است و سابقه تدریس در زمینه بازیگری و تئاتر را نیز دارد.
آش کاچی یکی از غذاهای سنتی استان همدان است. مواد این آش را بلغور، سیر، عدس و کشک تشکیل می دهد.
سرداشی یکی از غذاهای سنتی استان همدان است. سرداشی نوع کباب است که مواد آن را گوشت گوسفندی، سیب زمینی، پیاز و در صورت تمایل فلفل سبز تشکیل می دهد. در قدیم این غذا را می بردند می گذاشتند در تنور نون سنگکی تا برای آنها به اصطلاح بگذارد سر داش؛ اما امروزه این غذا در فر پخته می شود. ثبت در فهرست میراث فرهنگی ناملموس. کباب سرداشی همدان در ۱۴ بهمن ۱۳۹۹ به شماره ۲۲۹۶ در فهرست میراث فرهنگی ناملموس همدان ثبت شد.
آبگوشت یخنی یکی از خوراک های سنتی شیراز است. مواد این آبگوشت را پیاز، گوشت، لیمو عمانی، سیب زمینی و گوجه فرنگیو نخود تشکیل می دهد.
صاریغ های قلمی سرده ای از صاریغ های نوگرمسیر دوزهدانی سان عضو تیره دوزهدانیان است. این سرده شامل گونه های زیر است:
آش آبغوره یکی از غذاهای سنتی استان همدان است. مواد این آش را بلغور، برنج، لپه، گوجه فرنگی، رب گوجه فرنگی، پیاز، سیر، گوشت چرخ شده، سبزی آشی و آبغوره تشکیل می دهد.
نهان کوتوله ها سرده ای از صاریغ های نوگرمسیر دوزهدانی سان عضو تیره دوزهدانیان است. این سرده شامل پنج گونه است که از بولیوی تا اروگوئه و شرق برزیل یافت می شوند. اعضای این سرده، که در سال ۲۰۰۵ میلادی به رسمیت شناخته شد، را صاریغ های ریزجثه با رنگ بدن قهوه ای و گاه رو به قرمز هستند که شکل جمجمه آن ها متمایز از دیگر صاریغ ها است.
بلوط دم دار، بلوط پایک دار بلوط قرمز اروپایی نام علمی مترادف (نام علمی: Quercus robur) بلوط پیاله بشقابی نام علمی مترادف (Quercus pedunculata) نام یک گونه از سرده بلوط است. این درخت در اسکو (در اطراف تبریز) و بین مریوان و بانه می روید و اغلب به صورت تک پایه هایی دیده می شود و احتمال کاشته شده بودن آن نیز می رود.
آبگوشت فلفل همدانی یکی از خوراک های سنتی استان همدان است. مواد این آبگوشت را گوشت گوسفندی با استخوان، نخود، فلفل سبز همدان، گوجه فرنگی، پیاز، سیر، سیب زمینی، زیره سبز، آبلیمو و زنجبیل تشکیل می دهد.
سوسک سیب زمینی کلرادو (نام علمی: "Leptinotarsa decemlineata") نام یک گونه از فروراسته سوسک های گیاه خوار است. این سوسک، سوسک ده خطی سیب زمینی نیز خوانده می شود.
ماکاک (نام علمی: "Macaca") نام یک سرده از زیرخانواده دم درازیان است. گونه ها. سرده "Macaca" گونه های پیشاتاریخ (سنگواره):
رُخ کرکس آند (نام علمی: "Vultur gryphus") نام یک گونه از تیره کرکس های جهان جدید است. رُخ کرکس آند با حداکثر طول بال های بزرگ ترین پرندهٔ دارای توانایی پرواز در دنیا است. چنگال های پای وسط این پرنده تا حدود زیادی کشیده شده است در حالی که سایر آنها به نسبت مستقیم و صاف می باشند. نوک این پرنده به شکل قلاب و از گوشت های پوسیده و چاک شده تشکیل گردیده است. عنبیه چشمان جنس نر قهوه ای است در حالی که جنس ماده، دارای عنبیه ای به رنگ قرمز پررنگ است. در این پرنده، پلک ها فاقد مژه هستند و جنس ماده کوچکتر از نر است. پرهای زینتی کرکس های بالغ به رنگ مشکی یک دست است و به صورت استثنا، تک پرهای سفیدی نیز تقریباً اطراف گردن دیده می شود. در نرها به ویژه، شه پرهای بزرگی به رنگ سفید مشاهده می گردد که دست کم تا زمان نخستین پوست اندازی این گونه از پرندگان، حتی در بال ها نیز قابل مشاهده هستند. سر و گردن پرنده به رنگ قرمز مایل به سیاه و دارای پرهای ناچیزی است. این سر و گردن، به طور دقیق توسط پرنده تمیز نگه داشته می شود. طاس بودن این نوع کرکس یک نوع سازگاری بهداشتی است که به پوست اجازه می دهد در هنگام پرواز در ارتفاعات بالا، در برابر
پسابش و نور فرابنفش ضدعفونی گردد. تاج سر پرنده صاف است و جنس نر، تاجی از جنس یک کاکل قرمز تیره دارد
نیم طنابداران (نام علمی: "Hemichordata") نام یک شاخه از فرمانرو جانوران است.
صاریغ قلمی بیشاپ (نام علمی: "Marmosops bishopi") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی سرباریک (نام علمی: "Marmosops cracens") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی کرایتون (نام علمی: "Marmosops creightoni") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی دوروتی (نام علمی: "Marmosops dorothea") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی تیره (نام علمی: "Marmosops fuscatus") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی هندلی (نام علمی: "Marmosops handleyi") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی شودی (نام علمی: "Marmosops impavidus") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی خاکستری (نام علمی: "Marmosops incanus") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی پاناما (نام علمی: "Marmosops invictus") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی جونین (نام علمی: "Marmosops juninensis") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی نبلینا (نام علمی: "Marmosops neblina") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی شکم سفید (نام علمی: "Marmosops noctivagus") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی حساس (نام علمی: "Marmosops parvidens") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی برزیلی (نام علمی: "Marmosops paulensis") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ قلمی پینهیرو (نام علمی: "Marmosops pinheiroi") نام یک گونه از سرده صاریغ های قلمی است.
صاریغ باریک اندام آگریکولا (نام علمی: "Cryptonanus agricolai") نام یک گونه از سرده نهان کوتوله ها است.
صاریغ باریک اندام چاکو (نام علمی: "Cryptonanus chacoensis") نام یک گونه از سرده نهان کوتوله ها است.
صاریغ باریک اندام گواهیبا (نام علمی: "Cryptonanus guahybae") نام یک گونه از سرده نهان کوتوله ها است.
صاریغ باریک اندام شکم قرمز (نام علمی: "Cryptonanus ignitus") نام یک گونه از سرده نهان کوتوله ها است.
صاریغ باریک اندام اونوداوی (نام علمی: "Cryptonanus unduaviensis") نام یک گونه از سرده نهان کوتوله ها است.
اینجینیا (نام علمی: "Ingenia") نام یک سرده از شاخه کرم های لوله ای است.
خاکی ناهنجاردندان (نام علمی: Pelanomodon) نام یک سرده از راسته ددکاوان است. دوسگ دندان هایی مثل "خاکی ناهنجاردندان" جانورانی درشت هیکل و خوک مانند بودند که دمشان در مقایسه با بیشتر دیگر هم کمانان ابتدایی کوتاه تر بود. سازوکار آرواره ای آن ها هم غیرعادی بود: مفصل لغزشی آرواره و ماهیچه های آرواره بندی که پشت آرواره قرار داشتند و به لبه ی سوراخ جمجمه ایِ پشت چشم (حفره ی گیجگاهی) وصل می شدند. دوسگ دندان ها، علاوه بر این که می توانستند مثل انسان ها و بسیاری از جانوران دیگر با بالا و پایین بردن آرواره شان غذا را بجوند، می توانستند با هر بار جویدن آرواره شان را به عقب هم ببرند. این کار نیروی قوی خُردکننده ای به وجود می آورد که مواد گیاهی سخت خوراکشان را نرم می کرد. این انطباق باید اثربخش بوده باشد، چون دوسگ دندان ها از موفق ترین گروه های گیاه خوار تاریخ زمین بودند. "دوراسودندان" با حدود ۴۰ سانتی متر طول دوسگ دندانی کوچک بود. این جانور نقب هایی مارپیچی به عمق بیش از ۵۰ سانتی متر در زمین می کَند که سنگواره های این نقب ها را هم یافته ایم. هر چه مارپیچ پایین تر می رفت، حفره هم بزرگ تر می شد تا به فضایی بزرگ می رسید. این
نقب ها بسیار شبیه حفره هایی بودند که "دیرین بیدستر"ها، سگ های آبی ابتدایی، ۲۲۰ میلیون سال بعد می کندند. "خاکی ناهنجاردندان" دوسگ دندانی عادی تر بود و نقب نمی زد، اما احتمالاً برای یافتن ریشه های خوراکی و قارچ های دنبلان خاک را زیرورو می کرد. بقایای بعضی دوسگ دندان ها چنان فراوان هستند که زمین شناسان از آن ها برای قدمت سنجی سنگ های اطرافشان استفاده می کنند. قدمت سنجی سنگ ها بر اساس سنگواره های درونشان را "زیست چینه نگاری" می نامند. هم "خاکی ناهنجاردندان" و هم "دوراسودندان" در لایه ی "جعبه سر" کشف شده اند؛ لایه ای سنگی که به نام دوسگ دندانی بسیار فراوان چنین نامیده شده است. چون "جعبه سر"، "دوراسودندان" و "خاکی ناهنجاردندان" فقط حدود چند میلیون سال وجود داشتند، قدمت سنجی چینه ی سنگی ای که در آن کشف می شوند آسان است. سنگ هایی کمی قدیمی تر از این سنگ ها به لایه ی ترُپیدُستُما مربوط می شوند و سنگ های کمی جوان تر به لایه ی دوسگ دندان.
بال آتشیان (نام علمی: "Phoenicopteridae") نام یک تیره از رده پرنده است.
بال آتشی سانان (نام علمی: "Phoenicopteriformes") نام یک راسته از رده پرندگان است.
شیرمورریختان (نام علمی: "") نام یک زیرراسته از راسته بال توری سانان است.
ترشی گردو یا گردوترشی یکی از ترشی های سنتی استان همدان است. مواد این ترشی را گردوی مغز نگرفته، برگه زردآلو، تمبر هندی، جوز هندی، سرکه، فلفل، نمک و ادویه مخصوص تشکیل می دهد.
خورش غوره بادمجان یکی از غذاهای سنتی استان همدان است. مواد این خورش را گوشت مرغ یا گوشت چرخ کرده، بادنجان، گوجه فرنگی یا رب گوجه فرنگی، غوره، پیاز، نمک و ادویه مانند زردچوبه تشکیل می دهد.
مربای پوست هندوانه یکی از مرباهای محلی استان همدان است. در این نوع مربا پوست های هندوانه تمیز شده تا حدی که تمامی قرمزی هندوانه گرفته شود، سپس قبل از پخت آن را مدتی در داخل آهک و آب قرار می دهند. مواد این مربا را هندوانه، شکر، هل و گلاب تشکیل می دهد.
مربای ترب سیاه یکی از مرباهای محلی استان همدان است. در این نوع مربا ترب سیاه قبل از پخت مدتی در داخل آب و آهک قرار داده می شود. مواد این مربا را ترب سیاه، شکر و هل تشکیل می دهد.
همه پرسی پیوستن نروژ به اتحادیه اقتصادی اروپا در ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۲ برگزار گردید. در نتیجه آن ۵۳٫۵ درصد از رأی دهندگان با پیوستن این کشور به اتحادیه اروپا مخالفت ورزیدند. نخست وزیر نروژ نیز از سمت خود کناره گیری کرد. نروژ پیش از آن در سال ۱۹۶۲ برای پیوستن به این اتحادیه اقدام کرده بود که با مخالفت فرانسه مواجه گشته بود. این نخستین همه پرسی در نوع خود در نروژ بود. مردم این کشور بار دیگر در سال ۱۹۹۴ به پیوستن این کشور به اتحادیه اروپا رأی مخالف دادند.
مارانزانا یکی از شهرها و یکی از شهرستان های استان آسته در منطقهایتالیایی پیدمونت می باشد که در ۷۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر تورین و در ۲۵ کیلومتری جنوب شرقی آسته واقع شده است. مارانزانا با این شهرستان ها مرز مشترک دارد: آلیچه بل کله، شهرستان کاسینی، مومباروتسو و ریکالدونی. مارانزانا محل تولد سیاحی به نام جیاکومو بو بوده است. سرشماری. آمار برگرفته از مرکز ملی آمار (ایتالیا) می باشد.
دومین همه پرسی پیوستن نروژ به اتحادیه اروپا در ۲۷ام و ۲۸ام نوامبر ۱۹۹۴ برگزار گردید. در نتیجه آن ۵۲٫۲ درصد از مردم نروژ به پیوستن آن کشور به اتحادیه اروپا رأی مخالف دادند. مردم نروژ پیش از آن در همه پرسی سال ۱۹۷۲ با پیوستن این کشور به اتحادیه اقتصادی اروپا رأی مخالف داده بودند.
دانوسور (نام علمی: "Daanosaurus") نام یک سرده از راسته خزنده کفلان است.
دائمونوسور (نام علمی: "Daemonosaurus choliodus") نام یک گونه از راسته خزنده کفلان است.
دانوبیوسور (نام علمی: "Struthiosaurus") نام یک سرده از تیره برجسته خزندگان است.
استروتیوسور (نام علمی: "Struthiosaurus") نام یک سرده از تیره برجسته خزندگان است.
داشانپوسور (نام علمی: "Dashanpusaurus") نام یک سرده از راسته خزنده کفلان است.
دمانداسور (نام علمی: "Demandasaurus") نام یک سرده از راسته خزنده کفلان است.
دراویدوسور (نام علمی: "Dravidosaurus") نام یک سرده از راسته پرنده کفلان است.
دریپتوسور (نام علمی: "Dryptosaurus") به معنی درنده خزنده، یک سرده منقرض شده از دایناسورهای تروپود گوشت خوار مربوط به دوره کرتاسه پسین می باشد که در حدود ۶۷ میلیون سال پیش در ایالت نیوجرسی کنونی می زیست. دریپتوسور اکولانگس تنها گونه شناخته شده این سرده محسوب می شود. دریپتوسور یکی از نخستین ددپایان شناخته شده برای جامعه علمی است و اگر چه امروزه دایناسوری ناشناخته برای عامه مردم محسوب می شود، اما به خاطر یک انگاشت هنری که توسط چارلز نایت در سال ۱۸۹۷ با وجود سوابق سنگواره ای ضعیف از آن کشیده شد به یکی معروف ترین دایناسورهای آن زمان بدل شد. توصیف. دریپتوسور یک دایناسور ددپا با جثه متوسط بود که حدود ۷٫۵ متر طول و ۱٫۵ تن وزن داشت. مانند بیشتر ددپایان دریپتوسور نیز دارای دندان های چاقومانند و دست های بلند و سه انگشتی بود. پنجه های دست دریپتوسور تا حدود ۲۵ سانتی متر طول داشتند و شبیه پنجه های عقاب بودند، از این رو گونه دریپتوسور را اکولانگس یا عقاب پنجه می نامند. کشف و نام گذاری. دریپتوسور در کنار گونه هایی مانند هادروسور از نخستین دایناسورهایی بود که در آمریکای شمالی شناسایی شد. اولین بار ادوارد درینکر کوپه این جانور
را در سال ۱۸۶۶ توصیف کرد و آن را لی لپس اکولانگس نامید. تا پیش از کشف لی لپس بقایای شناخته شده از دایناسورهای گوشت خوار بر جدید محدود به بقایای چند دندان بود و لی لپس نخستین دایناسور گوشت خواری بود که آثاری از اسکلت آن نیز یافت شد. نام امروزی این گونه دایناسور در سال ۱۸۷۷ توسط رقیب کوپه یعنی اتنیل چارلز مارش برای آن برگزیده شد. چرا که مشخص گردید واژه لی لپس پیشتر برای نام گذاری سرده ای از میان روزنان به کار رفته بود. در طول سده نوزدهم میلادی چندین گونه از دایناسورهای گوشت خوار بومی آمریکای شمالی در سرده های لی لپس و دریپتوسور طبقه بندی شدند اما سپس در طبقه بندی آن ها تجدید نظر صورت گرفت و در سرده های مخصوص به خود قرار گرفتند. طبقه بندی. دریپتوسور (لی لپس) نخست توسط کوپه به دلیل همانندی زیاد با سرده مگالوسور از انگلستان به عنوان سرده ای از خانواده بزرگ خزندگان طبقه بندی شد؛ این موضوع تا حدود زیادی به این دلیل بود که هنوز اطلاعات اندکی دربارهٔ ددپایان و کلادشناسی آن ها وجود داشت. اتنیل چارلز مارش در سال ۱۸۹۰ دریپتوسور را در خانواده ای مخصوص به خودش با نام درنده خزندگان (Dryptosauridae) طبقه بندی کرد. امروزه در