Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت، ضمن اینکه کشف آن نیز توسط دشمن نسبتاً مشکل می باشد و مقاومت خوبی نیز نسبت به اخلال الکترونیکی دشمن دارد. اما این رادار نقاط ضعفی هم دارد از جمله اینکه در پیدا کردن اهداف با ارتفاع پایین تر از ۶۰ متر با مشکل مواجه می شود و ممکن است گاهی امواج بازگشتی کاذب دریافت کند که این امر موجب ایجاد برفک بر روی صفحه رادار می شود. مشکل دیگر شیلکا این است که سیستم خنک کننده مایع آن قادر نیست که به سرعت دمای لوله سلاح را پایین بیاورد و این امر علاوه بر داغ کردن سلاح گاهی باعث شلیک خودبخود آن می شود. مانورپذیری و قدرت تحرک شیلکا در خارج از جاده قابل قبول است اما قدرت موتور آن برای خودرویی با این وزن کافی نیست و این باعث کاهش سرعت شیلکاها به ویژه در سربالایی ها می شود. با توجه به عمر زیادی که از فعالیت شیلکاها می گذرد، برنامه های بهینه سازی متعددی برای آن ها اجرا و پیشنهاد شده است. یک بهینه سازی اوکراینی شامل یک سیستم رادار جدید به علاوه یک غلاف حسگر که در بردارندهٔ یک دوربین دید روز و شب است، یک مسافت یاب لیزری، و شش لانچر موشک های شلیک و بعد هیچ روسی سام-۱۸ می شود، تا این خودرو به سبک بسیاری از خودروهای ضد هوایی غربی به ت
رکیبی از توپ ضد هوایی و موشک گرمایاب برای درگیری با تهدیدهای هوایی مجهز باشد. تاریخچه عملیاتی. شیلکا جنگ های متعددی را به خود دیده است که جنگ یوم کیپور و دیگر نزاع های کشورهای عربی و اسرائیل، و جنگ ایران و عراق از مهمترین آن ها هستند. در جنگ یوم کیپور سال ۱۹۷۳ شیلکا بسیار موفق ظاهر شد چرا که خلبان های اسرائیلی برای گریز از موشک های سام-۶ در ارتفاع پایین پرواز می کردند و در آنجا شکار شیلکاها می شدند. شیلکاها با توجه به توانایی آتش سریع خود در جنگ های شهری هم بسیار استفاده شده اند. علاوه بر جنگ های افغانستان، چچن و لبنان در جنگ داخلی سوریه هم ارتش این کشور بارها از توپ های شیلکا در جنگ های شهری بهره برده است. شوروی. شیلکا از موفق ترین جنگ افزارها در کلاس خود بود که قابلیت های بسیار بالاتری در مقایسه با سیستم های مشابه هم دوره خود داشت. ابتدا قرار بود این سیستم در کنار زسو-۵۷-۲ (توپ دولول ۵۷ م م روی شاسی زرهی برگرفته از تانک تی-۵۴) در ارتش شوروی فعالیت کند اما نیروهای شوروی بسیار از شیلکا راضی تر بودند و به همین جهت زسو-۵۷-۲ خیلی زود در دهه ۱۹۶۰ از ارتش این کشور کنار گذاشته شد. نظریهٔ جنگی شوروی ها در مورد تأمین
پدافند هوایی از سال ۱۹۶۵ اینگونه بود که هر هنگ تانک یا تفنگداران موتوریزه بایستی یک گردان توپخانه ضد هوایی در اختیار داشته باشند که هر یک از آن ها به دو جوخه متشکل از چهار خودرو ضد هوایی مسلح باشد. ابتدا یکی از این جوخه ها شامل توپ های زسو-۵۷-۲ و دیگری شامل شیلکا می شد، اما در اوایل دهه ۱۹۷۰ زسو-۵۷ ها به طور کامل کنار نهاده شدند و از این زمان یکی از این دو جوخه به شیلکا و دیگری به سیستم موشکی سام-۹ گاسکین مجهز می شد. از اوایل دهه ۱۹۸۰ این گردان های ضدهوایی از سه آتشبار تشکیل می شدند؛ یکی از آن ها با شیلکا یا تونگوسکا، دومی با سیستم های موشکی سام-۱۳ گوفر (استرلا-۱۰) مسلح شده و آتشبار سومی هم شامل نفربرها یا خودروهای جنگی پیاده نظامی می شد که موشک های قابل حمل توسط نفر ۹کا۳۸ ایگلا را همراه خود داشتند. شوروی ها در جنگ افغانستان هم به طور گسترده ای از این توپ ضدهوایی بهره بردند. با این که دشمن آن ها در این نبرد مجهز به نیروی هوایی و هیچ نوع هواگردی نبود اما با توجه به اینکه مجاهدین افغان عمدتاً در مناطق کوهستانی مستقر شده بودند، توپ مسلسل پرقدرت چهارلول زسو-۲۳-۴ سلاح مناسبی برای حمله به سنگرهای آن ها بود چرا که
این سلاح درجه بالاروی بسیار بیشتری در مقایسه با سلاح های زره پوش های دیگر روس ها مثل تی-۵۵ها و تی-۶۲ها، نفربرهای خانوادهٔ بی تی آر و و بی ام پی-۱ها داشت. به همین دلیل روس ها در جنگ چچن هم از این سیستم برای سرکوب مخالفان خود در این منطقه کوهستانی بهره بردند. شوروی ها از سال ۱۹۸۲ جایگزینی شیلکا را با ضدهوایی های ۹کا۲۲ تونگوسکا آغاز کردند. تونگوسکا هم مثل شیلکا یک توپ ضدهوایی خودکششی مجهز به رادار است که بر روی یک شاسی زرهی تانک مانند سوار شده است. اما به جای توپ ۲۳ م م به یک توپ دولول ۳۰ م م مسلح شده و هشت موشک هدایت چشمی - رادیویی ۹ام۳۱۱ هم در اختیار دارد که برد مؤثر آن را تا ۹ کیلومتر افزایش می دهد. البته شیلکاها با توجه به هزینه بسیار بیشتر تونگوسکا همچنان در ارتش شوروی و کشورهای وارث آن عملیاتی باقی مانده اند. هم اکنون ۱۳۳ دستگاه شیلکا در ارتش روسیه فعال مانده است که تفنگداران دریایی این کشور از آن استفاده می کنند.
گئورگ هانس راینهارت (۱ مارس ۱۸۸۷ – ۲۳ نوامبر ۱۹۶۳) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم فرماندهی یگان های مختلفی را بر عهده داشت. ورماخت. فرانسه. راینهارت در جریان نبرد فرانسه فرماندهی سپاه ۴۱ موتوریزه با دو لشکر ششم و هشتم زرهی و یک لشکر دوم پیاده نظام موتوریزه، به عنوان بخشی از گروه زرهی "کلایست" از گروه ارتش آ، را بر عهده داشت. با آغاز تهاجم از طریق جنگل های آردن، دو لشکر راینهارت با برخورد به ترافیک نیروهای پیاده، با تغییر زیادی برای رسیدن به رود موز مواجه گشتند. به هر صورت پس از گذشت از این مانع، نیروهای او با گذر از خاک لوکزامبورگ، پیشروی سریعی انجام دادند. سپاه راینهارت با فائق آمدن بر دفاع مرزی فرانسوی ها، مسیر خود را به عمق خاک این کشور در جانب غرب باز کردند. راینهارت با پیشروی به سمت سن اومر، از جناح چپ نیروهای گروه زرهی "کلایست" محافظت می نمود. او قطع کردن مسیر عقب نشینی فرانسوی ها به سمت کاسل یورش برد. پوشش هوایی "لوفت وافه" تأثیر ویژه ای در فراهم آوردن امکان پیشروی عمیق در اراضی دشمن برای نیروهای راینهارت داشت. نیروهای راینهارت در محاصره دانکرک مشارکت چندانی نداشت
ند. شوروی. راینهارت در آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، همچنان سپاه ۴۱ موتوریزه را فرماندهی می کرد. سپاه بخشی از گروه زرهی ۴ در گروه ارتش شمال بود که می بایست از طریق منطقه بالتیک به سمت لنینگراد پیش می رفت. با آغاز تهاجم از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، نیروهای راینهارت به سرعت خود را به رود دوینا رساندند. راینهارت پیشروی را از روز ۱۰ ژوئیه از سر گرفت اما مقاومت شدید دشمن و اراضی دشوار جغرافیایی مواجه گشت. سپاه او تنها پس از چند کیلومتر پیشروی روز ۱۲ ژوئیه متوقف شد. با دریافت کمک از طرف سپاه ۵۶ موتوریزه اریش فون مانشتاین، راه راینهارت مجدداً به سمت لنینگراد باز شد.
هاسو-اکارت فون مانتویفل (۱۴ ژانویه ۱۸۹۷–۲۴ سپتامبر ۱۹۷۸) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان های مختلف زرهی ورماخت را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. او با نشان دادن مهارت در رزم گاه ها جزو یکی از تنها ۲۷ نفری بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ های بلوط، شمشیرها و الماس ها را دریافت کردند. فون مانتویفل پس از جنگ به حزب دموکرات آزاد آلمان پیوست و نماینده بوندس تاگ شد. سال های اولیه. هاسو فون مانتویفل روز ۱۴ ژانویه سال ۱۸۹۷ در پوتسدام در یک خاندان پروسی با سابقه بلند نظامی زاده شد. در امتداد سنت خانوادگی سال ۱۹۰۸ وارد دانشسرای نظامی در ناومبورگ شد و سپس سال ۱۹۱۱ به دانشکده نظامی برلین رفت. ماه فوریه سال ۱۹۱۶ رسماً خدمت خود را به عنوان نامزد افسری در نیروی زمینی امپراتوری آلمان را در هنگ ۳ هوسار در راتنو آغاز کرد. ماه آوریل با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد و به گروهان ۵ سواره نظام هنگ ۶ پیاده نظام پروس منتقل شد. جنگ جهانی اول. فون مانتویفل در جریان جنگ جهانی اول به عنوان افسر سواره نظام در جبهه های شرقی و غربی حضور داشت. ماه اکتبر سال ۱۹۱۶ در جریان یک عملیات شناسایی در نزدی
کی باپومخ در فرانسه با اصابت ترکش به پایش مجروح شد. او را برای درمان به بیمارستان بردند. ماه ژانویه سال ۱۹۱۷ بدون اجازه بیمارستان را ترک کرد و به یگانش در خط مقدم بازگشت. به جهت این تخلف به سه روز بازداشت محکوم شد اما هیچگاه آن را نگذراند. ماه فوریه به ستاد لشکر ششم پیاده نظام منتقل شد و تا پایان جنگ با این لشکر بود. فون مانتویفل در طول جنگ هر دو درجه نشان عالی صلیب آهنین را دریافت کرد. رایشسور. پس از جنگ، فون مانتویفل مدتی به فرایکور ملحق شد و آجودان فرمانده آن بود. ماه مه سال ۱۹۱۹ به رایشسور صدهزار نفری پیوست و تا سال ۱۹۲۰ در هنگ ۲۵ سواره نظام در راتنو خدمت کرد. سپس به هنگ ۳ سواره نظام منتقل شد. سه سال فرمانده یک گروهان سواره نظام بود تا این که به عنوان آجودان هنگ برگزیده شد. با مهارت در سوارکاری چندین جایزه ورزشی در این زمینه دریافت کرد. از سال ۱۹۳۰ مدتی فرمانده یک گروهان مکانیزه آزمایشی بود. سال ۱۹۳۲ فرمانده یک گروهان در هنگ ۱۷ سواره نظام در بامبرگ شد و ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ به درجه سروان سواره نظام ("ریترمایستر") ترفیع گرفت. ورماخت. سال ۱۹۳۵ به توصیه سرهنگ هاینتس گودریان به نیروهای زرهی پیوست و به عنوان فرم
انده یک گروهان در گردان ۳ موتورسوار در لشکر دوم زرهی گودریان قرار گرفت. مدتی پس از ترفیع به درجه سرگرد، با شناسایی قابلیت های او، گودریان سال ۱۹۳۶ آموزش افسران برای این لشکر را در اختیار فون مانتویفل نهاد. با برقراری رابطه نزدیک بین این دو، فون مانتویفل اوایل سال ۱۹۳۷ نقش مشاور رسمی در بازرسی کل نیروهای زرهی تحت امر گودریان داشت. بدین شکل اواخر دهه ۱۹۳۰ فعالانه در توسعه نیروهای زرهی آلمان دخیل بود. ماه فوریه سال ۱۹۳۹ به فرماندهی دانشکده زرهی شماره ۲ در پوتسدام منصوب شد و ماه آوریل به درجه سرهنگ دومی ترفیع یافت. جنگ جهانی دوم. فون مانتویفل با آغاز جنگ جهانی دوم در نبردهای لهستان و فرانسه حضور نداشت. ماه مه سال ۱۹۴۱ به درخواست خودش در جایگاه فرماندهی گردان ۲ هنگ ۷ یِیگِر قرار گرفت. در مراحل اولیه عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، گردان ۱ هنگ ۷ تفنگ دار را در قالب لشکر هفتم زرهی فرماندهی کرد و سرنیزه زرهی پیشروی در جنوب لیتوانی بود. در پی کشته شدن سرهنگ اریش فون اونگر، ماه اوت جایگزین او در فرماندهی هنگ ۶ تفنگ دار شد. به عنوان سرنیره زرهی گروه زرهی ۳ هرمان هوت، به عنوان نخستین یگان خط استالین را شکافت. فون
مانتویفل همواره در خط مقدم بود و تحرکات جسورانه ای با نیروهای خود اجرا می کرد. ماه اکتبر به درجه سرهنگ ترفیع گرفت. نیروهای او در مسیر مسکو، روز ۶ اکتبر وارد ویازما شدند تا در محاصره مقدار زیادی از نیروهای دشمن مشارکت داشته باشند. به شکل موفقی در مقابل تلاش دشمن برای خروج از محاصره ایستادگی کرد. ماه دسامبر در جریان نبرد مسکو، شخصاً یک حمله برای تسخیر یک پل بر روی کانال مسکو-ولگا و ایستگاه برق یاخروما در شمال مسکو را رهبری کرد. به جهت تقدیر از این دستاوردها آخرین روز سال ۱۹۴۱ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. ترفیع درجات: در جریان ضدحمله زمستان ۱۹۴۱/۱۹۴۲ ارتش سرخ، یگان فون مانتویفل تا اراضی بین ویازما و رژف عقب نشست و در این موضع خط خود را در مقابل حملات متعدد دشمن حفظ کرد. از طرف سپهبد والتر مدل، فرمانده ارتش نهم دستور به ضدحمله گرفت اما از آن سر باز زد؛ چرا که نیروهای خود را گرفتار مشکلات عدیده تدارکاتی قادر به آن نمی دید. مدل پس مدتی کش مکش فون مانتویفل را به محاکمه نظامی تهدید کرد تا این که ماه مه سال ۱۹۴۲ لشکر هفتم زرهی برای استراحت و بازسازی از خط مقدم عقب کشیده و به فرانسه منتقل شد تا
غائله خاتمه یابد. فون مانتویفل بر بازسازی هنگ در فرانسه نظارت کرد و سپس ماه ژوئیه سال ۱۹۴۲ به فرماندهی تیپ ۷ پانتسرگرنادیر در همان لشکر هفتم زرهی منصوب شد. فون مانتویفل ماه فوریه سال ۱۹۴۳ به شمال آفریقا فرستاده شد تا یگانی ترکیبی موسوم به لشکر "فون مانتویفل" مشتکل از نیروهای زمینی، هوابرد و ایتالیایی را هدایت کند. با این یگان در جناح راست (ساحلی) ارتش پنجم زرهی، در قالب سپاه ۹۰ درگیر نبردهای سخت در تونس بود. توانست با وجود برتری عددی دشمن، خط کم عرض خود را در مقابل حملات مکرر متفقین برای چند هفته حفظ کند. به هر صورت این کارزار به شدت موجب فرسودگی او گشت. پس از آن که روز ۲۸ آوریل در خط مقدم از حال رفت در بیمارستان نظامی در بیزرته بستری شد. روز ۱ ماه مه سال ۱۹۴۳، درحالی که تحت نظارت پزشکی بود، به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. چند روز بعد، پیش از تسلیم نیروهای محور در تونس، سوار بر آخرین کشتی ایتالیایی راهی سیسیل شد. از طریق رم به برلین رفت. پیش از آن که از بیمارستان مرخص شود به قرارگاه پیشوا در پروس شرقی فراخوانده شد. با حاضر شدن در این محل، از هیتلر خواست لشکر هفتم زرهی به او سپرده شود که با او موافقت گشت. بدین شکل
فون مانتویفل ماه اوت سال ۱۹۴۳ به جبهه شرقی بازگشت تا لشکر هفتم زرهی را فرماندهی کند. تنها سه روز بعد در اثر انفجار یک نارنجک مجدداً زخمی شد اما این بار از رفتن به بیمارستان اجتناب کرد و در خط مقدم باندپیچی شد. این لشکر را در مناطق جنوبی رهبری و در برابر حملات دشمن پس از نبرد استالینگراد از جمله در خارکوف مقاومت کرد. در تهاجم ناحیه کورسک مشارکت داشت. در پی شکست عملیات، از لشکر او در نقاط بهرانی مختلفی استفاده شد. در جریان ضدحمله فیلدمارشال اریش فون مانشتاین، فرمانده گروه ارتش جنوب به سمت کی یف، فون مانتویفل با یک حمله شبانه ژیتومیر را پس گرفت و یک انبار تدارکاتی مهم آلمانی ها را بازیافت. بدین سبب روز ۲۳ نوامبر سال ۱۹۴۳ برگ های بلوط به نشان صلیب شوالیه او افزوده شود. ماه دسامبر دوباره به قرارگاه هیتلر فراخوانده شد و به فرماندهی لشکر نخبه "گروس دویچلانت" منصوب گشت. فون مانتویفل به درجه سرلشکر ترفیع گرفت و روز ۲ فوریه سال ۱۹۴۴ به جهت فرماندهی متمایز لشکر هفتم زرهی، به عنوان هفتمین فرمانده یک لشکر، شمشیرهای صلیب شوالیه را دریافت نمود. فون مانتویفل در طول سال ۱۹۴۴ ملاقات های متعددی با هیتلر داشت. با وجود این که ستا
یشگر برخی ویژگی های پیشوا بود اما همواره موافق او نبود و آرای خود را مطرح می ساخت. ضمن درگیری در نبردهای شدید دفاعی، او "گروس دویچلانت" را از یک لشکر پیاده نظام مکانیزه به یکی از قدرت مندترین لشکرهای زرهی ورماخت بدل ساخت. با این لشکر ماه فوریه سال ۱۹۴۴ در نبردهای ناحیه کورسون حضور داشت که منجر به از دست رفتن بیشتر تانک های آن شد. تا ماه آوریل تا یاسی در رومانی عقب نشست. ماه مه موفق به دفع یک تهاجم دشمن به سمت میدان های نفتی این کشور شد. ماه اوت با لشکرش به پروس شرقی در شمال خط مقدم منتقل شد. بلافاصله از جانب فرماندهی عالی دستور به ضد حمله گرفت. با وجود پشتیبانی ضعیف توپخانه و کمبود اطلاعات شناسایی، این فرمان را اجرا کرد که با غافلگیر کردن دشمن موقتاً باعث پایدار شدن خط مقدم در این ناحیه گشت. البته خود "گروس دویچلانت" نیز در این میانه بیش از ۸۰ تانک خود را از دست داد. فون مانتویفل ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) نائل آمد و فرماندهی ارتش پنجم زرهی را که در جبهه غربی با ارتش سوم ایالات متحده به فرماندهی ژنرال جرج پتن در ناحیه لورن در شرق فرانسه درگیر بود، بر عهده گرفت. روز ۱۸ سپتامبر موظف
شد لونویل را پس بگیرد و آمریکایی ها را به پشت رود موزل عقب براند. او این فرمان را اجرا کرد اما یگانش در نبردی چهار روزه خسارت سنگینی، مخصوصاً از جانب هواگردهای دشمن، متحمل شد. ارتش پنجم زرهی ماه اکتبر از خط مقدم عقب کشیده شد تا بازسازی شود. ارتش پنجم زرهی می بایست ماه دسامبر از ارتش ششم زرهی در تهاجم آردن پشتیبانی می کرد. فون مانتویفل این عملیات را بسیار بلند پروازانه می دانست و خواهان صورت گرفتن تهاجم کوچک تری بود. به هر صورت تنها با درخواست او برای آغاز شبانه تهاجم بدون آماده سازی توپخانه موافقت شد. یگان فون مانتویفل با تسلیحاتی ضعیف و نیروهایی با آموزش اندک، موظف بود در میانه خط مقدم از رود موز بگذرد و به سمت آنتورپ پیش برود. فون مانتویفل در مراحل آغازین عملیات مقداری موفقیت کسب کرد. او روز ۲۱ دسامبر سن ویت را تصرف کرد و مدتی بعد یگان های جلودار خود را در دینان به رود موز رساند. با این وجود حرکت سرنیزه زرهی با ناکامی ارتش ششم زرهی در تسخیر باستونیه دچار اختلال و با گرفتاری به کمبود سوخت و مهمات در نهایت متوقف و زیر حملات هوایی دشمن از روز ۹ ژانویه سال ۱۹۴۵ پس زده شد. با وجود شکست نهایی این تهاجم، فون مانت
ویفل همچنان مورد اعتماد فرماندهی عالی بود روز ۱۸ فوریه سال ۱۹۴۵ الماس های نشان صلیب آهنین را دریافت نمود. هیتلر همچنین به پاس خدماتش، ۲۰۰٬۰۰۰ رایشس مارک به عنوان هدیه به فون مانتویفل ارائه کرد که البته او با وظیفه دانستن این کارها، چنین هدیه ای را برای یک سرباز نامناسب دانست و از دریافت آن اجتناب کرد. فون مانتویفل ماه مارس سال ۱۹۴۵ به فرماندهی ارتش مضمحل شده سوم زرهی منصوب گشت تا از خط رود اودر در ناحیه اشتتین دفاع کند. با وجود عقب رانده شدن مداوم توسط قوای برتر ارتش سرخ، یکپارچگی یگان خود را حفظ کرد. پس از آن که به مکلنبورگ رسید فرمان یافت به سمت برلین حمله کند و حصر پایتخت را بشکند اما او می پنداشت چنین اقدامی که به تلف شدن ده ها هزار تن منجر خواهد شد، بی فایده است. پس از صورت دادن مذاکره با بریتانیایی ها که از سمت غرب به مواضع او نزدیک می شدند، خود و نیروهایش را روز ۳ مه سال ۱۹۴۵ تسلیم متفقین غربی کرد. پس از جنگ. فون مانتویفل با پایان جنگ دو سال را در اردوگاه های مختلفی در انگلستان در اسارت گذراند. ماه مارس سال ۱۹۴۶ به آلمان بازگردانده و به عنوان شاهد در دادگاه نورنبرگ برای محاکمه فرماندهی عالی ورماخت حاضر
شد. ماه دسامبر سال ۱۹۴۶ آزاد شد. مدتی برای بانک اوپنهایم در کلن کار کرد. سال ۱۹۴۹ به عضویت حزب دموکرات آزاد آلمان درآمد و عضو شورای شهر نویس شد. بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۷ نماینده این حزب از طرف مردم این شهر در بوندس تاگ بود. زندگی سیاسی فون مانتویفل هنگامی به پایان رسید که به اتهام صدور دستور اعدام یک سرباز فراری در زمان جنگ به دو سال زندان محکوم شد. البته رئیس جمهور تئودور هویس این حکم را لغو کرد. فون مانتویفل به ایالات متحده دعوت شد و در دانشکده نظامی وست پوینت تدریس کرد. او در کاخ سفید دیداری با رئیس جمهور دوایت آیزنهاور داشت. سپهبد هاسو فون مانتویفل در نهایت روز ۲۴ سپتامبر سال ۱۹۷۸ در خانه اش در دیسن ام آمرزی درگذشت. زندگی شخصی. هاسو وقتی هفت ساله بود پدرش را از دست داد و مادرش او و سه خواهرش را بزرگ کرد. آن ها زندگی متولی داشتند و در ویلایی مجلل زندگی می کردند. دوران تحصیل را در مدرسه ای گران قیمت متعلق به عموزاده اش گذراند و دانش آموز نمونه بود. سال ۱۹۲۱ با آرمگارت فون کلایست ازدواج کرد. او برادر زاده ایوالت فون کلایست، فیلدمارشال آینده بود. این ازدواج دو فرزند به بار آورد.
سامانه تهویه طبیعی بر مبنای جریان باد و حرارت به عنوان نیروهای محرکه می باشد و یک پدیده یا اختراع جدید نمی باشد. به کارگیری نیروی طبیعی به منظور تهویه به مدت هزاران سال برای انسان ها و جانوران از جمله موارد در دسترس برای ایجاد شرایط زیستی مناسب بوده است. به کارگیری محرکه مکانیکی مثل فن ها برای انجام تهویه طبیعی هوا در طول کانال های هواکش، در طی قرن بیستم محقق گشت. سامانه تهویه مکانیکی هوا یک جریان هوای ثابت را ارائه داد، بدین ترتیب امکاناتی برای پاکسازی هوا (مانند تهویه مطبوع) و بازیابی حرارتی نیز فراهم آمد. اما با وجود مزایای سامانه تهویه مکانیکی، سامانه تهویه طبیعی رشد خیلی خوبی داشته است که حتی می توان آن را یک دوره تجدد در اواخر دهه ۱۹۹۰ نامید. در این میان به خصوص مهندسان معمار علاقه مند به به کارگیری سامانه تهویه طبیعی با به کارگیری قدرت محرکه هوا در داخل ساختمان بودند. آن ها به کارگیری سامانه تهویه طبیعی را در ساختمان ها رواج داده و توجه بیشتری را به این زمینه جلب کردند. البته پیش زمینه ها و انگیزه ها برای این توجه گوناگون بود. سامانه های تهویه مکانیکی، به سامانه های پیچیده با شمار بسیاری از اجزایی که ن
یازمند فضا و مصرف انرژی بودند توسعه یافتند. به عنوان یک پیامد، استفاده یکپارچه از این سامانه ها در ساختمان ها، چالش برانگیز و نیازمند مهارت بود. در این مورد، برآورده سازی و ایجاد تعادل در هر دو مورد کیفیت معماری و تنفس خوب، به عنوان عملکردهای سامانه تهویه، از نتایج مهم کار است. یک سامانه مکانیکی تهویه، دارای عمر خدمت کوتاهی نسبت به ساختار ساختمان می باشد. از طرفی بازسازی یا نوسازی سامانه تهویه مکانیکی به دلیل وجود داکت هایی که با سازه ساختمان درگیر هستند، مدت عمر ساختمان را کاهش می دهد. در نتیجه سامانه تهویه مکانیکی بخش بزرگی از هزینه های ساختمان را شامل می شود. در حقیقت بسیاری از سامانه های تهویه مکانیکی هوای مطلوب مورد نظر را ایجاد نمی کنند که این موضوع در تحقیقات، به نام سندروم ساختمان بیمار معروف شده است، که باعث کم شدن اعتقاد به سامانه های مکانیکی، به عنوان راه حل نهایی، شده است. سامانه های تهویه مکانیکی صدای بسیاری تولید می کنند (هم در داخل و هم خارج از ساختمان) و اغلب تمیز کردن، تعمیر و نگهداری آن ها سخت می باشد. در مجموع، همه این موارد و نیز افزایش آگاهی پیرامون پیامدهای محیطی مصرف بیشتر انرژی و منابع
، به تمرکز بیشتر بر ساختمان های با مصرف پایین انرژی منجر شده است. به کارگیری تهویه طبیعی، ممکن است نوسانات درجه حرارت در داخل خانه و کیفیت هوا تحت تأثیر قرار گیرد، همچنین دستیابی به بازیابی انرژی حرارت، سخت می باشد. گرچه با پیشرفت در فناوری رایانه ای، کنترل مناسب و پیش بینی جریان هوا در سامانه تهویه طبیعی ممکن شده است. به علاوه با ترکیب سامانه تهویه مکانیکی و طبیعی، که سامانه های تهویه هیبرید یا سامانه های تهویه ترکیبی خوانده می شود، سعی در استفاده مفید از امکانات و حذف موانع هر دو سامانه را دارند. تاریخچه. پیشرفت های تاریخی. نوع بشر در طول تاریخ به منظور سازگاری با شرایط مختلف محیطی، تکامل یافته و توانایی خود را افزایش داده است. ما به مناطق متفاوت آب و هوایی نقل مکان کرده ایم و با چرخه های متغیر روزانه و فصلی زندگی کرده ایم (اشاره به کوچ نشینی). ساختمان محافظ بشر در برابر اقلیم های متفاوت طبیعی بوده است. خانه های ابتدایی برای زندگی، در مرکز جایی برای آتش داشت، با گذشت زمان، تکنیک های کنترل و تنظیم هوای داخل خانه پیشرفت کرد و پیچیده شد. برای تأمین حرارت مناسب محیط و کیفیت هوای داخل خانه در قرن ۲۰ به کارگیری ت
هویه های مکانیکی و فناوری ایرکاندیشن افزایش یافت. این تکنیک ها به سامانه پیچیده ای تبدیل شدند که لزوماً قادر به ایجاد هوای مناسب در داخل خانه نبودند. به دلیل این مغایرت، دوباره تأکید بر موارد کوچک تر، قوی تر وبا مصرف انرژی کمتر قرار گرفت. مکانیزم تکامل تئوری سنتی چنین بود که با گامی به عقب، فرم های با قابلیت های بیشتر را پیدا کند و در انتها راه جدیدی در مسیر تکامل تازه ای بیابد. حفاظت حرارتی در معماری. ساختمان هایی با تهویه مکانیکی یا طبیعی برای برآوردن نیازهای بشر طراحی و ساخته شده اند. یک نیاز مهم این است که کیفیت هوای درونی باید برای اغلب افراد قابل قبول بوده و تأثیرات مضری برای سلامتی نداشته باشد. مورد مهم دیگر، برآورده شدن نیازهای حرارتی می باشد. شرایط حرارتی مناسب یک مورد کاملاً شخصی و از نظر کیفی بسته به تجربه شخص است در نتیجه به عنوان یک عامل فردی محسوب می شود. این مهم است که ساختمان در خدمت افراد باشد ونه برعکس، به عبارت دیگر ساختمان باید خدمتکار باشد نه رئیس. با کشف اثرات تهویه هوا بود که همه عناصر کنترل حرارت برای نخستین بار در دسترس بودند، یکبار دیگر فناوری توسعه یافت ومردم در مورد حرارت محیطی مطل
وب کنجکاو شدند. بخش بزرگی از تحقیقات در بارهٔ تأثیرات دما بر بدن انسان و مشخص کردن (محدوده آسایش)یا محدوده خنثی حرارتی صورت گرفت، جایی که فعالیت اشخاص بیشترین کیفیت را داشته باشد. به رغم حساسیت و درک موضوع، تجربه نشان می دهد که محدوده آسایش با توجه به جایی که شما هستید تغییرات قابل توجهی دارد. محدوده آسایش همچنین نسبت به هر فرد متغیر می باشد و با فاکتورهایی مثل سن و جنسیت وخو گرفتن با آب وهوای جدید، در ارتباط می باشد. با وجود این متغیرها، سعی بسیاری برای (ارائه) نظریه آسایش حرارتی وجود دارد به کارگیری سامانه تهویه طبیعی در چارچوب معماری. فشار محرکحاصل از باد و رانش حرارتی، که پیش تر اشاره شد، در مقایسه با آن چیزی که فن ها در سامانه های تهویه مکانیکی تولید می کنند کم است. این مسئله پیامدهایی برای طراحی معماری درونی و بیرونی از تهویه طببیعی ساختمان دارد، چنان که ساختار ساختمان با به کارگیری فرم خود و با بهره گیری از نیروهای محرک طبیعی، هوا را به فضای درونی و به خارج از آن هدایت می کند در قسمت بیرونی (ساختمان) این مکان وجود دارد که راهی در بدنه ساختمان جهت مهار ساختن نیروهای محرک جهت هدایت هوا به داخل و خارج ساخ
تمان به وجود آورد. این امر در شکل گیری حجم ساختمان تأثیرگذار است، این تأثیر در ظاهر حجم ها و چرخش ساختمان نسبت به جهت باد غالب و خورشید قابل مشاهده است. تهویه طبیعی ساختمان باید از بیشترین امکانات سایت استفاده کند. این سخن برای آگاهی طراحان از میزان اهمیت درک شرایط و پتانسیل درونی سایت می باشد؛ که ممکن است منجر به سازگاری بیشتر ساختمان با سایت شود. در مقابل ساختار تهویه مکانیکی نیازمند هیچ سازگاری با سایت و شرایط آب و هوایی نمی باشد و این امر می تواند به وسیله تهویه مکانیکی و سامانه های تهویه مطبوع جبران گردد. در قسمت درونی (ساختمان) این امکان وجود دارد که راهی برای سازماندهی و شکل دهی و کم کردن مقاومت فضای درونی در مقابل عبور هوا شکل داد. میزان افت فشار در راه عبوری (از قسمت ورودی به خروجی) اید به اندازه کافی کاهش یابد تا ضعف فشار را جبران کند؛ بنابراین ساختار ساختمان با اتاق ها، راهروها، پله ها و غیره در مقابل کانال های موجود در سامانه تهویه مکانیکی به عنوان مسیر عبور هوا مورد استفاده قرار می گیرد. این فضاهای درونی مقاومت کمتری را برای عبور هوا نسبت به کانال هایی با تقاطع های بسیار ایجاد می کنند. در داخل (س
اختمان) تهویه طبیعی در بیشتر اتصالات فضایی نمود دارد. ایده تهویه طبیعی در بدنه ساختمان یکپارچگی بیشتری دارد و در نتیجه در بیرون و همچنین در داخل ساختمان و طراحی تأثیر می گذارد. تهویه طبیعی اغلب یکی از نمادها در طراحی سبز یا طراحی پایدار می باشد. این نوع طراحی در محدوده وسیعی از راه حل هایی با بالاترین سطح فناوری تا راه حل هایی با فناوری بسیار پایین را در بر می گیرد. به صورت کلیساختمان های سبز، کم مصرف یا پایدار به نظر وارد یکی از این دو طبقه بندی (سبز) یا (پایدار) می شود و چیزی بینابین این دو وجود ندارد. این مقاله نشان می دهد که متوجه بشویم، ساختمان هایی وجود دارند که در بین این دو محدوده قرار می گیرند. در این طراحی ها راه حل هایی فناورانه و تکنیکالی تعیین کننده فرم ساختمان نمی باشد. در حالی که فناوری به عنوان عامل اصلی در معماری جلوه می نماید، در اینجا، جنبه های تکنیکی باید در خدمت حالت هنری و احساسی معماری قرار گیرد. اصول و عوامل تهویه طبیعی. اصول تهویه طبیعی در ساختمان ها، با تکیه بر باد، جریان گرما یا هر دو نیروی محرکه نسبتاً معدود و مشخص است. در آینده به تهویه طبیعی می بایست توجه بیشتری شود، به طوری که ت
مرکز و تلاش های صورت گرفته در نیمه آخر قرن اغلب بر تهویه مکانیکی با نگاه خوش بینانه تری به تهویه طبیعی صئرت می گرفت. هدف تهویه طبیعی مدرن به کارگیری محرک های طبیعی مؤثر، برای بیشتر مواقع، کاهش به کارگیری انرژی و خنک کننده های مکانبکی است. پیش از هر اقدامی باید دیدگاه کلی ما در مورد تهویه طبیعی مشخص گردد. ما از سه جنبه حیاتی طبقه بندی های متفاوت تهویه طبیعی استفاده کردیم: نخستین جنبه به کارگیری محرکه طبیعی برای تهویه بود. محرکه فشار می تواند، باد، نیروی شناوری، یا ترکیبی از هر دو باشد جنبه دوم به کارگیری اصول تهویه جهت در اختیار گرفتن نبروهای طبیعی برای تهویه فضا است. این عمل با تهویه یک سویه، عبوری، یا به صورت دودکشی می تواند انجام شود. جنبه سوم ویژگی های عوامل تهویه استفاده شده، برای درک تهویه طبیعی می باشد. مهم ترین ویژیگی عوامل: برج باد، بادگیرها، شومینه، نمای دوجداره، آتریوم و دریچه های ثابت در محل می باشد. هدف از تهویه. تهویه هوای اشغال کننده در ساختمان ها دو هدف اصلی دارد. یکی از اهداف تهیه کیفیت لازم برای هوای داخل ساختمان است که به طور اساسی بر پایه هوای تازه و دفع یا حذف آلودگی هوای داخل می باشد. هدف