Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هندکو (هندکو) زبانی است که در شمال باختری پنجاب پاکستان از سوی پشتوها و غیرپشتون ها بدان سخن رانده می شود. هندکو ششمین زبان منطقه ای پاکستان است و به زبان های لندا وابسته است. جز پشتوها مردمان هندکی افغانستان نیز بدین زبان سخن می رانند. گویشوران بدین زبان از تیره های چندی اند و هندکو وابسته به قومیت ویژه ای نیست. هندکوه زبان مردمان کوه نشین کوه های هیمالیا شمال هند، شمال پاکستان و کوهای هندوکش شمال شرق افغانستان است. این زبان شاخه ای از زبان سانسکریت بوده و دارای ۱۰ میلیون گوینده در افغانستان، پاکستان کشمیر و شمال هند است. گروهی گویند نام این کوه از هندوکش گرفته شده است. گروهی دیگر گویند نام این کوه از هند و کوه گرفته شده است؛ یعنی مردمان کوهی هند. زبان هندکوهی در افغانستان. زبان هندکو زبان خاص مردمان دیگر هندوآریایی افغانستان است. قرن ها پیش این زبان گویش باشندگان کوهای هندوکش بود. این زبان تا اکنون ۳۰۰٬۰۰۰ گویشور دارد. پس از اینکه اقوام قوی داخل سرزمین این مردم شدند، باشندگان این کوه ها ثروت و زمین های خود را از دست داده تا اکنون به شغل های سطح پایین مشغولند. اقوام هندکوزبان افغانستان عبارتند از مصلی، وانگ
والا، شادی باز، جلالی، پیکراغ، گوتانا و شیخ محمدی می باشد. ارتباط هندکو و فارسی. در زبان هندکو هم هزاران لغت، عبارت و ضرب المثل فارسی رایج است. در این زبان هم مثل دیگر زبان های بومی پاکستان لغات فارسی یا طی گذشت قرن ها با تغییراتی همراه شده اند یا عیناً به کار برده می شوند. برای نمونه تعدادی از آن ها را ذکر می کنیم: در زیورآلات: وزن، آویزه، طلائی، نقری، نوشیروانی، تعویذ، زنجیری، گلوبند، تاج، امام ضامن وغیره در مراسم ازدواج: نکاح، آیینه بندی، گل پاش، خوانچه سلامی. ظروف: پیاله، طباخ، غوری، کوزه، دیگ، دیگچه، دسته، سماوار، شمعدان، چراغدان، مجمر، جام، آفتابه، منقل، چای جوش، سرمه دانی، کارگاه، خورجین، سنگ پا، چلو صاف و غیره. ساختمان: دیوال[دیوار]، ریت[ریگ]، ریگمال، گِل مال، گز، پیمانه، گلکاری، گلکار، دروازه، زنجیر، فرش، چینی خانه، کرسی دار، پرده، میخ، باره دری[بالادری]، چمن، سبزه، گلستان، باغ، باغچه، شاخ[شاخه]، درخت، جنگل، خاک، خاکدان، چوب وغیره. مذیبی:خدا، نماز، روزه، بزرگ، خانگه، زیارت، پیر، مرید و غیره. دیگر لغاتی که در محاورات روزمره هندکوزبانان استفاده می شوند به هزاران می رسد که باز برای نمونه چندتایی ذکر می
شود: زمین، آسمان، فضا، هوا، طوفان، ستاره، روز، ماه، مهر، گفتگو، ملاقات، آرام، آزاد، شب برات، شب بیداری، آشنا، شناس، آب و تاب، گوشت، سبزی، برادر، خاله، چشم، ابرو، شعله، بلند، بلندی، هفت روزه، ماهانه، ماهنامه، گوشه، گوشه نشین، کفن، گور، گورکند[گورکن]، دربدر، خاک بسر، بیزار، وفادار، بی وفا، بی وفایی، بیخود، بیخودی، سینه زنی، زنجیرزن، شرم، گرم، سرد، شیروان، شیروانی وغیره برخی ترکیب ها: سرخور، درد بی دوا، درد دندان کندن به، شنیده کی بود مانند دیده، دل شکسته، جمال همنشین بر من اثر کرد، جوانامرگ (جوان مرگ)، آمدن به ارادت رفتن به اجازت، خر محض، نان جوین، سنگ و خشت، سگ اصحاب کهف، گربه کشتن روز اول به، زبانزد عالم، پیرزاد وغیره. همچون دیگر مناطق، منطقه هندکوزبان شعرایی دارد که به فارسی هم شعر سروده اند. از جمله: استاد احمد علی سائین پشاوری محمودالحسن کوکب، ملک ناصر علی خان، آقا سید جگر کاظمی، آقا سید رعنا شاه کاظمی، آخوندزاده قمرعلی سرحدی، میرزا رضا حسین همدانی (همه مرحوم)، ناز سیتیّ و آخوندزاده مختار علی نیّر. جناب مختار علی نیّر از محققین و شعرای هندکو ملقب به بابای هندکو می نویسد: هرجا می رویم قدم به قدم نام ها و لغ
ات و اصطلاحات فارسی پیش از ما حرکت می کنند و همین ما را مجبور کرده است که بالادستی فارسی را بپذیریم. از جمله نام هایی است که در جوار ما هستند و روزانه به کار می بریم و بر گرد آن ها می گردیم. مثلاً: محله، کوچه، چاه، شاهراه، کوچه بسته، کوچه بندی، محلّه دار، رسالدار[مقامی در ارتش صفویان یا افشاریه بوده است مثل سرتیپ]، بازار نالبندی[نعلبندی]، دروازه، محله مروی ها، محله خداداد و غیره. واژهای هندکو که اصل آن فارسی است: پیشی (نمازپیشین), دیگر (نماز دیگر)، نماشاں(نماز شام)، کفتاں(نماز خفتن), جانماز (جای نماز) بسترا (بستر) لوچه (آلوچه) وغیره. منابع. Wikipedia contributors, "Hindko language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hindko_language&amp;oldid=516806935 (accessed October 25, 2012).
عمار تفتی (زادهٔ ۳ دی ماه ۱۳۶۰ در یزد) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، دستیار صحنه و لباس، و دستیار کارگردان ایرانی است. او فارغ التحصیل رشته سینما با گرایش تدوین از دانشگاه هنر تهران است. زندگی هنری. از ۱۱ سالگی با فیلم ایلیا، نقاش جوان به کارگردانی ابوالحسن داوودی به سینما پا گذاشت. او در این سال ها در سریال هایی نظیر زیرزمین،میوه ممنوعه، گلهای گرمسیری، شب می گذرد، ساختمان ۸۵ و… حضور داشته است.
استار وان (به نام استار وانِ آرین آنتونی لوکاسن نیز اشاره دارد) یک ابرگروه و یکی از پروژه های موسیقی دان هلندی، آرین آنتونی لوکاسن، است. موسیقی استار وان ترکیبی از اسپیس راک و موسیقی پراگرسیو متال است. برخلاف آلبوم های ارین، آلبوم های این پروژهٔ آنتونی لوکاسن؛ از یک خط داستانی پیروی نمی کند و به جای آن هر آهنگ دارای یک مفهوم علمی–تخیلی است، بیشترِ قطعه ها برپایهٔ فیلمها و سری های تلویزیونیِ موجود بنانهاده شده است. نام گروه برگرفته از سری دوم مجموعه تلویزیونی «Blake's 7» گرفته شده است.
نبرد ویئی یا محاصرهٔ ویئی جنگی بود که در ۳۹۶ قبل از میلاد میان قوم اتروسک و جمهوری روم رخ داد. در این نبرد، رومی ها به فرماندهی مارکوس فیوریوس کامیلوس بر اتروسک ها پیروز شدند و قلعه استراتژیک ویئی را فتح نمودند.
نبرد دریاچه وادیمو نبردی بود که در ۳۱۰ قبل از میلاد میان جمهوری روم و اتروسک ها رخ داد. این نبرد بزرگ برای همیشه به جنگ میان این دو ملت خاتمه بخشید و اقتدار اتروسک را از میان برد.
نبرد آرِتیوم در ۲۸۴ قبل از میلاد میان جمهوری روم و تعدادی از قبایل سلت رخ داد. کنسول روم، لوسیوس کاسیلیوس مِتِلوس دِنتِر، فرماندهٔ ارتش روم بود. سلت ها در این نبرد به پیروزی رسیدند و پس از نابودی ارتش روم، کاسیلیوس را نیز کشتند. این نبرد راه را برای پیشروی و هجوم گستردهٔ سلت ها به رم گشود.
استان خوزستان که جزئی از عیلام بوده است، تاریخ طولانی را دارا است. نام. نام خوزستان در دوران هخامنشیان. خوزستان یعنی سرزمین مردمان خوزی یا هوزی. در سنگ نوشته های فارسی باستان که مربوط به ۲۵۰۰ سال پیش هستند برای نامیدن سرزمین عیلام (یعنی منطقهٔ جنوب غربی ایران امروز و دربردارندهٔ خورستان امروز) واژه های -ʰŪja و -ʰŪvja به کار رفته است. این واژه ها ۲۴ بار در سنگ نوشته های داریوش یکم و یک بار در سنگ نوشته ای از خشایارشا ثبت شده اند. همین واژهٔ -ʰŪja است که در زبان فارسی تبدیل به خوز شده است. واژه های -ʰŪjiya و -ʰŪvjiya نیز ۷ بار در سنگنوشته های داریوش یکم به کار رفته اند که در واقع صفت و به معنای «خوزی یعنی اهل سرزمین -ʰŪja و -ʰŪvja» هستند. همین واژهٔ -ʰŪjiya است که در زبان فارسی تبدیل به خوزی شده است. استرابون و پلینیوس از خوزستان به اسم اوکسی نام می برند. این استان با عیلامیان باستان و شوش کم و بیش مرتبط است. نام اهواز، شوش و هویزه منعکس کننده شهروندان این منطقه در زمان عیلامیان بوده است. نام خوزستان در دوران ساسانیان. نام استان خوزستان در فارسی میانه (یا همان پهلوی ساسانی) و نیز در پارتی (یعنی همان پهلوی اشکان
ی) به صورت hūjestān (یعنی هوجِستان) یا hūžestān (یعنی هوژِستان) آمده است. بخشی از متنی پارتی بر روی دستنویس مانوی M 5569 که از زمان و مکان مرگ مانی می گوید و در سدهٔ سوم میلادی (یعنی سیصد سال پیش از اسلام) نوشته شده است: برگردان فارسی: به رغم حضور گروههای جمعیتی مختلف در خوزستان، اطلاق واژه «خوز»، برگرفته از «قوم خوز»، بر سرزمینی به وسعت خوزستان، می تواند نشانگر غلبه اکثریت این قوم در ترکیب جمعیتی خوزستان باشد. درباره ریشه، نژاد و تاریخ اسکان قوم خوز در این سرزمین گزارشی در دست نیست، ولی گفته اند که این قوم ایرانی و جنگاور از سمت شمال به دشت خوزستان آمده اند. در دوره ایلامی، شهروندان خوزستان را به دو نام اصلی سوسی و هوزی / خوزی می نامیدند که این نام ها در نام گذاری ۳ شهر شوش، اهواز و هویزه انعکاس یافته است. زبان خوزی نیز هم زمان با حضور خوزیان از دیرباز تـا قرون اولیـه اسلامی در این سرزمین رونق داشت. شمار قـابل توجهی از اقوام ایرانی لر و کرد نیز در دوره های مختلف، در خوزستان حضور داشتند. نام خوزستان در دوران اسلامی. به گفته سوات سوجک در کتاب های تاریخ کلاسیک اسلامی، نام این استان خوزستان بود. ابن حوقل- جغرافی
دان سده ۱۰ میلادی - در کتاب خودش صورت الارض در فصلی جداگانه این استان را همراه با نقشه توصیف می کند و یاقوت در سده ۱۳ میلادی در مجعم البلدان جزئیاتی از استان خوزستان نوشته است ریچارد فرای درمورد خوزستان می نویسد: «خوزستان استانی ثروتمند و کم ارتفاع بود که دست کم به هفت کوره تقسیم می شد؛ بزرگترین جزء آن هرمزداردشیر یا هرمزدشهر بود که عرب ها بدان سوق الاهواز می گفتند» واژه خوزستان به معنای سرزمین «خوزها» است و خوز را به صورت های «هوز» و «حوز» نیز می نوشتند و جمع هوز در زبان عربی اهواز است که نام کرسی ایالت خوزستان است. البته ابن خردادبه (متوفای حدود ۳۰۰ ق) خوزستان را با همان اهواز یکی می داند و آنجا را سرزمینی وسیع، مشتمل بر هفت کوره بر می شمارد که با نام کور الاهواز می خواندش. ابن خردادبه نظر دیگری درباره نام اهواز دارد. او نه فقط اهواز بلکه کل موقعیت جغرافیایی خوزستان امروزی را اهواز می داند. (متوفای حدود ۳۰۰ ق) خوزستان را با همان اهواز یکی می داند و آنجا را سرزمینی وسیع، مشتمل بر هفت کوره بر می شمارد و به آن اکوار الاهواز می گوید. سبب وجود همین هفت کوره در این سرزمین، عضدالدوله دیلمی، آنجا را آب وهوا هفت حو
زه نام گذارده تا آنجا که مقدسی در سده چهارم هجری، از رواج این نام خبر داده و پیروی خود را از آن، اعلام می دارد. همچنین او یادآور می شود که برخی از این حوزه ها از میان رفته است. قبل از اسلام. ناحیهٔ خوزستان در ادوار مختف تاریخی به نام های گوناگونی خوانده شده است. واژهٔ سامی سوزیانا/سوزیان، در ظاهر، قدیمی ترین نام این ناحیه بوده است. پس از آن تا سدهٔ سیزدهم پیش از میلاد، نام حالتامتی یا سرزمین حالتام ها بر این ناحیه اطلاق می شد و از آن پس، آنجا را اَنشان سوسونکا (کشور انشان و شوش) می گفتند. در حدود ۶۴۰ پیش از میلاد که چیش پیش دوم، جد داریوش اول هخامنشی، به انشان هجوم اورد و انرا تصرف کرد، نام این منطقه به اَنزان بدل شد. در این هنگام، بابلی ها و آشوری ها این ناحیه را که شامل شوش (پایتخت) و نواحی انشان و خووَج بود، عیلام می خواندند. در کتیبهٔ بهستان در تخت جمشید نیز داریوش بزرگ در ذکر سرزمین های تحت فرمان خود، از این سرزمین با نان اووَج یاد کرده است، که برخی پژوهشگران آن را به معنای سرزمین عیلام دانسته اند. در منابع یونانی خوز و خوزیان اوکس/اوکسی و کیسیا نام دارد. در دورهٔ اسلامی گاهی تمام خوزستان را اهواز یا هوج
ستان می خواندند و در مقابل، شهر اهواز را که بازاریان در آن بودند،سوق الاهواز نامیده می شد. به رغم این اختلافات، در دورهٔ اسلامی چه در منابع لغوی عربی و چه در منابع ادب فارسی، واژه خوزستان که در عهد ساسانیان نام رسمی این ناحیه بود، بر آن اطلاق شده و گزارش های یاقوت حموی نیز این استعمال را تائید کرده است. همچنین در این دوره، اشخاص بسیاری با نام خوزی بدین ناحیه منسوب بودند، که برخی از نامورترین آنان عبارتند از ابوایوب سلیمان بن ابی سلیمان مخلد موریانی خوزی (متوفی ۱۵۴)، وزیر منصور عباسی؛ سهل بن ساور بن سهل خوزی، از پزشکان معروف سده های دوم و سوم و فرزندش، ساور بنب سهل خوزی (متوفی ۲۵۵)، رئیس بیمارستان جندی شاپور و صاحب کتاب اقراباذین؛ ابویوسف یعقوب بن اسحاق معروف به ابن سکیت خوزی (متوفی ۲۴۴)، لغوی و نحوی؛ و ابوحفض خوزی، از عارفان سدهٔ پنجم. خوزستان و شهرهای کهن آن مانند شوش، از مناطق متمدن باستان بوده اند، البته، علاوه بر شهروندان شهرهای متمدن، اقوام کوهستانی بدوی و نیمه بدوی نیز در این ناحیه به سر می بردند. در دورهٔ هخامنشی، خوزستان بخشی از مسیر جادهٔ شاهی را در خود جای می داد و اهمیت بسیاری برای شاهان داشت و شهر
ثروتمند شوش پایتخت آن بود. پس از هخامنشیان، سلوکیان از ۳۱۲ پیش از میلاد، این سرزمین را مورد هجمه قرار دادند. خوزستان در دورهٔ اشکانیان (حکومت: ۲۲۶-۲۵۰ م)، حکومت مستقل داشت، اما پادشاهان آن هدایایی به شاهان اشکانی می دادند و تا زوال این دولت، خوزستان به طور تقریبی به همین شکل، به صورت یکی از دولت های دست نشاندهٔ اشکانیان، استقلال داخلی خود را حفظ کردند. چنان که حتی استرابو در این دوره، شوش، اوکسی و الیمائی را از نواحی مستقل دانسته اند. در سال ۲۲۴ میلادی، اردوان پنجم به وسیله اردشیر بابکان حاکم فارس (بعدها اردشیر یکم ساسانی) در نبرد هرمزدگان واقع در استان خوزستان کنونی، شکست خورده و کشته می شود. طی این رویداد پادشاهی ۴۷۱ ساله اشکانیان پایان می پذیرد. خوزستان از اولین مناطقی بود که در پی جنگهای اردوان پنجم و اردشیر اول (حکومت ۲۲۶-۲۴۱ م)، بنیانگذار سلسله ساسانی، در اختیار ساسانیان قرار گرفت. در این دوره، این ناحیه به نواحی شوش/سوس، ایران فره شاپور، هرمزد اردشیر، شوشتر و بیت لاپات یا جندی شاپور تقسیم گردید. در دوره اردشیر اول، ابکساندر سوروس، امپراتور روم، در ۲۳۱ میلادی به خوزستان لشکر کشید، اما شکست خورد. اردشیر
در آبادانی خوزستان کوشید و ازجمله اقداماتش احداث نهر مسرقان، مرمت و تجدید بنای شوشتر و اهواز و بنای ریو اردشیر (ریشهر) و دزفول بود. شاهپور اول نیز پس از شکست دادن رومیان در ۲۶۰ م، هفتاد هزار اسیر رومی را، که برخی از آنها معمار و صنعتگر بودند، به خوزستان آورد و با به کار گرفتن آنها، بناهای متعدد ازجمله چند پل و شهر احداث کرد. تلاش کاروس، امپراتور روم، در ۲۸۲ میلادی که به دستیابی موقت وی بر قسمتی از خوزستان انجامیده بود، سرانجام موفقیت آمیز نداشت و پس از مرگ وی بر اثر برخورد صاعقه، سربازانش خوزستان را ترک کردند. دسته ای از مردم عرب از دیرباز تا دوران معاصر به خوستان آمده اند؛ به طورمثال عرب بنی حنظله، در زمان ساسانیان به همراه اسرای رومی به خوزستان آورده شدند. پس از فتح خوزستان به دست مسلمانان، روند مهاجرت عربها به این منطقه سرعت گرفت، اما بیشترین مهاجرت آنان در دورهٔ صفوی و حاکمیت مشعشعیان بود. بعد از اسلام تا صفویه. خوزستان از اولین مناطق فلات ایران بود که مسلمانان به آن روی آوردند. ابتدا در سال ۱۴ هجری و در دوره خلافت عمر، سپاهی به فرماندهی عتبه بن غزوان از نواحی اُبُلَه و دشت میشان وارد خوزستان شد. سپس تا
سال ۱۷ شهرهای مهم آن مانند سوق الاهواز، سوس (شوش)، تستر (شوشتر) و ایذج (ایذه) فتح شدند. ازجمله مهم ترین حوادث خوزستان در دهه های اولیه اسلامی، آشوب های مختلف خوارج بود که دست کم چند دهه به ناآرامی این منطقه و حداثی چون قیام خوارج و سرکوب آن انجامید. در پی شورش غلامان زنگباری در سال های ۲۵۶ تا ۲۵۹، آشوب دیگری رخ داد که خساراتی مانند ویرانی و غارت شهرهای خوزستان و کشتار بسیاری از اهالی آن به دست شورشیان را به دنبال داشت و در ۲۶۷، ابواحمد موفـق، برادر خلیفه معتمد عباسی، آن را سرکوب کرد. اسماعیلیه نیز در خوزستان فعالیت داشتند و در ۲۹۴ بر قلعه الناظر دست یافتند. به رغم این حوادث، گزارش های موجود نشان از استمرار رونق شهرهای متعدد خوزستان مانند سوق الاهواز، نَهرتیری، تستر، سوس، جندی شاپور، رامهرمز، ایذج (ایذه)، عَسکَرمُکرَم، دورق، مناذِرکبری و مناذِرصغری و رونق کشاورزی آن در قرون اولیه و میانی اسلامی دارد. نگارنده حدودالعالم، حتی به رونق بازارهای برخی شهرهای کوچک خوزستان مانند سمبیل، اَزم و جُبَی (شهرکی در کنار رود شوشتر) تصریح دارد. در آن دوران، علاوه بر صادرات شکر به عنوان محصول مهم کشاورزی، صنایع دستی مانند فرش،
دیبا، خز و انواع پارجه، پوشاک و لنگ نیز در خوزستان تولید و به مناطقی چون عراق، جبال و یمن صادر می شد. این محصولات از راه های گوناگون تجاری به مناطق مجاورش حمل و نقل می شدند. خوزستان از ۲ راه، یکی بصره و دیگری واسط، به عراق به ویژه بغداد متصل می گردید. از نیمهٔ دوم سدهٔ چهارم، آل بویه خوزستان را تحت نفوذ خود درآوردند و به طورمعمول برای ادارهٔ آنجا والیانی انتخاب می کردند، چنان که ابوعلی حسن بن استاد هرمز از طرف بهاءالدوله، حاکم بغداد، بر خوزستان گمارده شد. در سدهٔ ششم و نیمهٔ اول سدهٔ هفتم، میان سلجوقیان، برخی حاکمان محلی مانند امیر شلمهٔ ترکمانی و فرزندش سوسیان و دستگاه خلافت عباسی بر سر تصاحب حکومت خوزستان درگیری بود. شوشتر در عهد ایلخانان، چندی مرکز سیاسی خوزستان شد. در دوره اسلامی، یهودیان نیز در خوزستان، به ویژه شوش، جمعیت قابل توجهی داشتند. تطیلی در سده ۶ ق / ۱۲ م، شمار یهودیان شوش را بیش از ۷هزار تن، و کنیسه های آنان را ۱۴ باب ذکر کرده است. صابئیهای خوزستان نیز از جمله مردمی بودند که از دیرباز و تا به امروز در این سرزمین اقامت داشته اند. اعراب در دوره های مختلف تاریخی همواره به خوزستان می تاختند. به رغم
سرکوب قاطعانه حملات اعراب مهاجم به مرزهای ایران توسط شاپور دوم ساسانی (۳۰۹- ۳۷۹ م)، استقرار گسترده آنان در خوزستان نیز در همین دوران روی داد و شماری از اعراب مهاجم پس از اسارت و یا بر اثر کوچهای اجباری در خوزستان اسکان داده شدند. از صفویه تا پهلوی. به رغم ظهور دولت صفوی (حکومت ۹۰۶-۱۱۳۵) در ایران، مشعشعیان که از ۸۴۵ بر خوزستان حکومت داشتند، همچنان به تائید حکومت صفویان به سلطهٔ خود بر این ناحیه، به ویژه بخش غربی آن - که در آن زمان «عربستان» خوانده می شد - ادامه دادند و فقط بخش شرقی خوزستان را که شامل شوشتر، رامهرمز و دزفول بود و همچنان خوزستان نامیده می شد، شاهان صفوی به خاندان رعناشی سپردند. در دورهٔ نادرشاه (حکومت: ۱۱۴۸-۱۱۶۰) برخی اروپائیان این ناحیه را عربستان خواندند، در حالی که روملو، همچنان آن را خوزستان نامیده است. در دورهٔ زندیه (حکومت: ۱۱۶۴-۱۲۰۸) و قاجار (حکومت: ۱۲۱۰-۱۳۰۴/۱۳۴۴ خ) گاه خوزستان را عربستان یا عربستانِ ایران می گفتند. در دورهٔ زندیه، مشعشعیان جای خود را به حاکمان محلی، ازجمله روسای عربی قبیلهٔ بنی کعب داده اند. در سالهای پایانی سدهٔ سیزدهم، به جای دزفول، شوشتر مرکز خوزستان شد. از همین دور
ه، دولت انگلستان به خوزستان، به ویژه به منظور جداسازی همه یا بخش هایی از آن از ایران، توجه نشان داد. برای الحاق بندرهای آبادان و خرمشهر به خاک عثمانی، در جریان عهدنامهٔ ارزروم، استراتفورد کانینگ، سفیر انگلستان در عثمانی، فردی به نام لایارد را به منظور جمع آوری اسنادی برای تعیین خط سرحدی جدید به خوزستان فرستاد، اما به رغم این تلاشها این بندرها همچنان ضمیمهٔ خوزستان و جز ایران باقی ماندند. در ظاهر، اهمیت این منطقه از نظر دولت مرکزی ایران به حدی بود که در پی تسخیر هرات به دست قوای ایران در سال ۱۲۷۳، نیروهای انگلیسی برای وادار کردن دولت ایران به خارج ساختن نیروهای خود از هرات، خوزستان را اشغال کردند. در حدود ۱۲۹۹، به دستور ناصرالدین شاه، هیئت ویژه ای برای بررسی امکانات و آبراهه های خوزستان و برآورد هزینه ای احداث سد به این منتطقه اعزام شد. در گزارش های این هیئت، اطلاعات ارزنده ای در باب شهرهایی چون خرمشهر، شوش، دزفول، شوشتر، رامهرمز و باغملک ضبط شده است. در این دوره اهمیت طایفه های خوزستان چنان بود که این ولایک به مرکزیت شوش در دست حسینقلی خان، ایل خان طایفه های بختیاری، قرار داشت. پس از دایر شدن تجارتخانه اسلحه
در بوشهر در ۱۳۰۱، طایفه های خوزستان به سلاح های حتی پیشرفته تر از اسلحه های قوای دولتی مجهز شدند و بر اهمیت نظامی شان نیز افزوده شد. به این ترتیب، به رغم ایجاد زمینه ای برای افزایش حق کشتیرانی بین المللی در کارون در ۱۳۰۶، نبود امنیت و غارت کالاهای تجار، مانع تحقق رونق های تجاری خوزستان بود. توان نظامی ایل ها و طایفه ها، درگیری قبایل مختلف لر، بختیاری و عرب در سراسر خوزستان را نیز به همراه داشت. نفت از دیرباز در خوزستان وجود داشت و جیهانی در سده چهارم نیز بدان اشاره کرده است، اما اکتشاف صنعتی آن در سال ۱۳۲۷ در مسجدسلیمان، خوزستان را وارد دوره ای جدید کرد که بخشی از آن نیز درگیری های سیاسی بود. پس از احداث پالایگاه نفت آبادان و کشیدن خط لوله نفت مسجدسلیمان به خلیج فارس، درگیری حکومت مرکزی به مسائل داخلی و نیز ضعف نظامی اش، دولت انگلیس را بر آن داشت تا بار دیگر توطئه تجزیه خوزستان را از سر بگیرد و از کمک شیخ خزعل، که از ۱۳۱۷ ریاست طایفه عربی بنی کعب را در دست داشت و خود را امیر عربستان (خوزستان) می خواند و برای تشکیل عربستان آزاد تلاش می کرد، استفاده کند. در ۱۳۲۸، انگلیس طی قراردادی با شیخ خزعل، پشتیبانی از حکوم
ت وی را در مقابل دولت مرکزی ایران به عهده گرفت، اما پس از چندی، انگستان به پشتیبانی از رضاشاه پرداخت. در این دوره، علاوه بر انگلیس، آلمان و عثمانی نیز متوجه خوزستان بودند و حتی به این منطقه نیرو می فرستادند. چنانکه در جنگ جهانی اول، دولت عثمانی در ۱۳۳۴ به خوزستان نیرو فرستاد که واکنشی انگلستان را، به صورت اعزام نیروی بیشتر و استقرار در اهواز، به دنبال داشت. سرانجام در پی قدرتمند شدن حکومت مرکزی در ایران، در ۱۳۰۲ خ، دیگر بار نام خوزستان به طور رسمی بر این منطقه، به عنوان جزئی از خاک ایران، اطلاق شد. به رغم تثبیت موقعیت خوزستان در جغرافیای سیاسی ایران، دولت عراق که پس از سقوط عثمانی در منطقه عراق تشکیل شده بود، از همان ابتدا اندیشه تجزیه خوزستان (تحت نام عربستان) از ایران را دنبال کرد و کوشید تا عرب های خوزستان را ضد دولت مرکزی ایران تحریک کند. این سیاست در ۱۳۰۴ و ۱۳۰۷ خ به شورش های عرب های محلی در خوزستان انجامید. روزنامه های منتشره در عراق نیز خوستان را «امارت مستقله عربیه» و شیخ آن را سلطان عربستان می نامیدند. به رغم این فعالیت ها، در ۱۳۱۵ خ موافقت شد تا در قطعه ۶٫۵ کیلومتری از شط العرب، در مقابل بندر نفتی آ
بادان که در آن موقع درحال رشد و شکوفایی بود، خط تالوگ (خط القعر، قسمت عمیق رودخانه) مرز قرار گیرد. با این حال، در پی سقوط رضاشاه و پس از اینکه در ۱۳۲۰ خ، انگلستان بهانه حفظ منافع خود در حوزه نفتی این منطقه، خوزستان را اشغال کرد، از نو زمینه برای فعالیت های تجزیه طلبانه فراهم شد. به طوری که در ۱۳۲۵ خ، بار دیگر توطئه تجزیه خوزستان را حزب استقلال عراق مطرح کرد. در همین سال، حزب سعادت که عراق و انگلیس از آن پشتیبانی می کردند، در خوزستان تشکیل شد. تقابل این حزب باب حزب توده، که تحت پشتیبانی اتحاد جماهیر شوروی بود، درگیری هایی در خوزستان ایجاد کرد. به دنبال ملی شدن صنعت نفت در ۱۳۲۹ خ، دولت انگلیس مسئله ایجاد دولت مستقل عربی خوزستان را مطرح ساخت و ایل های بختیاری، قشقایی و عرب منطقه را علیه دولت مرکزی تحریک کرد و عمال و جاسوسان شرکت نفت نیز به عشایر جنوب اسلحه رساندند. اما با سقوط دولت مصدق و گرایش دولت جدید به غرب و تامین منابع نفتی آنها، تجزیه خوزستان ملغا شد. پس از کودتای عبدالکریم قاسم در عراق در تیر ۱۳۳۷، بار دیگر جنبش های تجزیه طلبانه با پشتیبانی دولت عراق در خوزستان پا گرفتند و در همان سال، جبهه آزادی بخش اهو
از (یا جبهة التحریر عربستان) با هدف مبارزه مسلحانه و تحت پشتیبانی دولت عراق تشکیل شد. در ۱۳۴۳ خ، در گردهم آیی حقوق دانان عرب در بغداد نیز، مسئله تجزیه خوزستان مطرح شد که بلافاصله کانون وکلای ایران بیانیه ای در رد آن صادر کرد. در سال های ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۴ خ، علاوه بر عراق، مصر و سوریه نیز برای تجزیه خوزستان تلاش می کردند. در دوره حاکمیت حزب بعث در عراق، در ۱۳۴۷ خ، دولت عراق در کتاب ها و نقشه ها خوزستان را به عربستان، خرمشهر را به محمره، آبادان را به عبادان و اهواز را به الاحواز تغییر داد. با این حال در ۱۳۵۳، دولت ایران و عراق طی توافق نامه مرزی الجزیره، مرز میان دو کشور را خط تالوگ اروندرود قرار دادند، مظروط بر اینکه دولت ایران از پشتیبانی شورشیان کُرد در شمال عراق دست بردارد. بعد از انقلاب. پس از انقلاب اسلامی در ۱۳۵۷ خ، فعالیت عراق برای تجزیه خوزستان شدت یافت و این دولت حوادث تاریخی مجعول مرتبط با این استان و نقشه های جغرافیایی جعلی را به تعداد زیادی چاپ و منتشر کرد. در این نقشهه ها، تمام دامنه جنوبی زاگرس، خوزستان و نواحی اطراف آن از ایران جدا و ضمیمه خاک عراق تصویر شده بودند. این اقدامات بغداد را به پایگاه جنبش
های تجزیه طلبانه خوزستان تبدیل کرد و علاوه بر این، اسلحه بسیاری نیز از عراق وارد خوزستان شد و ناآرامی هایی را به دنبال آورد. حمله زمینی عراق به ایران در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹، از استان خوزستان آغاز شد و قسمت هایی از نواحی غربی و جنوب غربی آن اشغال گردید. در ماه های اول جنگ، نیروهای عراق بستان، سوسنگرد، خرمشهر و هویزه را اشغال کردند و شهرهای مهم دیگری چون اهواز و آبادان، محاصره شدند و در آستانه سقوط قرار گرفتند. هر چند تا آذر ۱۳۶۰، بسیاری از این مناطق را نیروهای ایران آزاد کردند، اما تا پایان جنگ، خوزستان همچنان آسیب دید. چانکه حتی پس از قطعنامه ۵۹۸ و در آستانه آغاز مذاکرات صلح در ۳۱ تیر ۱۳۶۷، بار دیگر عراق از محورهای کوشک و شلمچه، حدود سی کیلومتر از جاده اهواز-خرمشهر را اشغال کردند، ولی نیروهای ایران در مغرب کارون آنها را به سوی غرب راندند.
نبرد هراکلیا در ۲۸۰ قبل از میلاد میان رومی های تحت فرماندهی کنسول پوبلیوس والِریوس لاوینوس و نیروهای یونانیِ اپیروس، تارنتیوم، توریا، متاپونتیوم و هراکلیا که تحت فرماندهی پیروس ــ پادشاه اپیروســ بودند رخ داد.
کلید مِتا یک کلید مخصوص روی صفحه کلیدهای ام آی تی و سان مایکروسیستمز است که به شکل یک لوزی توپر (◆) علامت گذاری شده است. عملکرد این کلید شبیه به کلید فرمان در مکینتاش است و هر دو در یک محل بر روی صفحه کلید قرار گرفته اند. در صفحه کلیدهای فاقد کلید متا اگر قابلیت کلید متا نیاز باشد ممکن است کلیدهای دیگر مثل کلید دگرساز (Alt Key) یا کلید دگرساز همراه با کلید ویندوز یا در مواردی کلید گریز (Esc key) (به عنوان مثال در ایمکس) کار کلید متا را انجام دهند.
نبرد لینگونز در ۲۹۸ میلادی میان نیروهای امپراتوری روم و آلامانی ها رخ داد. فرماندهی رومی ها را در این نبرد امپراتور کنستانتیوس بر عهده داشت.
پَس دَدان گروهی از جانوران درون رده پستانداران هستند. این گروه که برای نخستین بار در سال ۱۸۸۰ توسط توماس هنری هاکسلی پیشنهاد شد، اندکی بزرگتر از واحد پیش از خود، کیسه داران (ایلیگر، ۱۸۱۱)، است. پس ددان نه تنها شامل پستاندارانی می شود که دارای کیسه های شکمی هستند، که همه جانورانی را که به کیسه داران نزدیکتر باشند تا جفت داران را در بر می گیرد. بعضی ماده های پس دد مانند بعضی از انواع صاریغ فاقد کیسه اند. در پس ددان، نوزاد، نارس متولد می شود و در کیسه مادر به نوک پستان می چسبد و رشد خود را کامل می کند. کمربند سینه ای شامل کتف، ترقوه و غرابی است. استخوان کیسه به استخوان لگن متصل است مانند راسته منحصر به فرد کیسه داران. اکثر گونه های این راسته در استرالیا و جزایر اطراف یافت می شود نظیر باندیکوت، نام بت، کوآلا، کوسکوس، والابی و کانگورو. صاریغ کیسه داری است که در آمریکا زیست می کند. تاریخ فرگشتی. پس ددان نخستین بار در دوره کرتاسه به شکل های سه گوشه دد و آسیادد (Asiatherium) پدیدار شدند. بعضی از پس ددان آغازین حتی تا پیش از انقراض در دوره نئوژن، به زندگی ادامه دادند. کیسه داران که اصلی ترین زیرگروه پس ددان به شمار می
روند، در زمانی نزدیک به انقراض بزرگ پایان کرتاسه آغاز به گسترده شدن کردند. نخستین و کهن ترین نمونه از پس ددان مربوط به کرتاسه پیشین است با نام سینودلفیس، که در چین پیدا شده است.