Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تی متر است. تعریف سازمان ملل متحد (۱۹۹۵) – تخریب زمین در مناطق بایر، مرطوب و نیمه مرطوب به دلیل تغییرات اقلیمی و فعالیت های انسانی، بیابان زایی نامیده می شود. تا سال ۲۰۰۵، بحث قابل توجهی بر سر تعریف صحیح اصطلاح "بیابان زایی" وجود داشت و بیش از ۱۰۰ تعریف رسمی موجود بود. گسترده ترین تعریف پذیرفته شده از این میان، تعریف فرهنگ لغت دانشگاه پرینستون بود که آن را "فرآیند تبدیل شدن زمین های حاصلخیز به بیابان، معمولاً در نتیجه جنگل زدایی، خشکسالی یا کشاورزی نامناسب/ناصحیح" تعریف می کرد. این تعریف به وضوح ارتباط متقابل بیابان زایی و فعالیت های انسانی، به ویژه روش های استفاده و مدیریت زمین را نشان می داد. همچنین به پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی بیابان زایی اشاره داشت. با این حال، این درک اولیه که بیابان زایی شامل گسترش فیزیکی بیابان ها می شود، رد شده است زیرا این مفهوم از آن زمان تکامل یافته است. همچنین بحث هایی در مورد زیرگروه بندی انواع بیابان زایی، از جمله، به عنوان مثال، اعتبار و سودمندی اصطلاحاتی مانند "بیابان ساخته دست بشر" و "بیابان بدون الگو" وجود دارد. علل. علل فوری. علت فوری بیابان زایی، از دست دادن ب
یشتر پوشش گیاهی است. این پدیده تحت تأثیر عوامل متعددی، به تنهایی یا ترکیبی، مانند خشکسالی، تغییرات اقلیمی، شخم زدن برای کشاورزی، چرای مفرط و جنگل زدایی برای سوخت یا مصالح ساختمانی قرار می گیرد. اگرچه پوشش گیاهی نقش عمده ای در تعیین ترکیب بیولوژیکی خاک دارد، مطالعات نشان داده اند که در بسیاری از محیط ها، نرخ فرسایش و رواناب با افزایش پوشش گیاهی به صورت نمایی کاهش می یابد. سطوح خاک خشک و بدون محافظ، با باد از بین می روند یا توسط سیلاب های ناگهانی شسته می شوند، و لایه های زیرین بی حاصل خاک را باقی می گذارند که در آفتاب خشک شده و به یک لایه سخت غیرمولد تبدیل می شوند. تأثیر فعالیت های انسانی. مطالعات اولیه استدلال می کردند که یکی از رایج ترین علل بیابان زایی، چرای مفرط و مصرف بیش از حد پوشش گیاهی توسط گاو یا سایر دام ها است. با این حال، نقش بهره برداری بیش از حد محلی در ایجاد بیابان زایی در گذشته نزدیک بحث برانگیز است. خشکسالی در منطقه ساحل اکنون عمدتاً نتیجه تغییرپذیری فصلی در بارندگی ناشی از تغییرات گسترده دمای سطح دریا است که عمدتاً توسط تغییرپذیری طبیعی و انتشار انسانی ذرات معلق (ذرات سولفات بازتابنده) و گازها
ی گلخانه ای ایجاد می شود. در نتیجه، تغییر دمای اقیانوس و کاهش انتشار سولفات ها باعث سبز شدن مجدد منطقه شده است. این امر برخی از محققان را به این سمت سوق داده است که از دست دادن پوشش گیاهی ناشی از کشاورزی را عامل جزئی در بیابان زایی بدانند. دینامیک جمعیت انسانی تأثیر قابل توجهی بر چرای مفرط، کشاورزی بیش از حد و جنگل زدایی دارد، زیرا تکنیک هایی که قبلاً قابل قبول بودند، ناپایدار شده اند. دلایل متعددی وجود دارد که کشاورزان به جای کشاورزی گسترده، از کشاورزی فشرده استفاده می کنند، اما دلیل اصلی به حداکثر رساندن بازده است. با افزایش بهره وری، به کود، آفت کش و نیروی کار بسیار بیشتری برای نگهداری ماشین آلات نیاز دارند. این استفاده مداوم از زمین به سرعت مواد مغذی خاک را کاهش می دهد و باعث گسترش بیابان زایی می شود. تغییرات طبیعی. دانشمندان موافقند که وجود بیابان در مکانی که اکنون بیابان صحرا در آن قرار دارد، به دلیل تغییرات طبیعی در تابش خورشیدی ناشی از تقدیم محوری زمین است. چنین تغییراتی بر قدرت مونسون غرب آفریقا تأثیر می گذارد و بازخوردهایی در پوشش گیاهی و انتشار گرد و غبار ایجاد می کند که چرخه آب و هوای مرطوب و خشک
صحرا را تقویت می کند. همچنین پیشنهادی وجود دارد مبنی بر اینکه تبدیل صحرا از ساوانا به بیابان در اواسط هولوسن تا حدی به دلیل چرای مفرط دام های جمعیت محلی بوده است. تغییر اقلیم. تحقیق در مورد بیابان زایی پیچیده است و هیچ معیار واحدی وجود ندارد که بتواند همه جنبه ها را تعریف کند. با این حال، انتظار می رود که تغییرات آب و هوایی شدیدتر، میزان کنونی مناطق خشک در قاره های زمین را افزایش دهد: از ۳۸٪ در اواخر قرن بیستم به ۵۰٪ یا ۵۶٪ تا پایان قرن، تحت سناریوهای "متوسط" و گرمایش بالا مسیرهای غلظت نماینده ۴.۵ و ۸.۵. بیشتر این گسترش در مناطقی مانند "جنوب غربی آمریکای شمالی، حاشیه شمالی آفریقا، جنوب آفریقا و استرالیا" مشاهده خواهد شد. مناطق خشک ۴۱ درصد از سطح خشکی زمین را پوشش می دهند و محل زندگی ۴۵ درصد از اراضی کشاورزی جهان هستند. این مناطق از آسیب پذیرترین اکوسیستم ها در برابر تغییرات اقلیمی انسان ساز و تغییر کاربری زمین هستند و در معرض خطر بیابان زایی قرار دارند. یک مطالعه انتساب مبتنی بر مشاهده در مورد بیابان زایی در سال ۲۰۲۰ انجام شد که تغییرات اقلیمی، تغییرپذیری اقلیم، کوددهی CO2 و همچنین تغییرات تدریجی و سریع اکوسی
ستم ناشی از کاربری زمین را در نظر گرفت. این مطالعه نشان داد که بین سال های ۱۹۸۲ تا ۲۰۱۵، ۶٪ از مناطق خشک جهان به دلیل شیوه های ناپایدار کاربری زمین که با تغییرات اقلیمی انسان ساز تشدید شده بود، دچار بیابان زایی شدند. با وجود سبز شدن میانگین جهانی، تغییرات اقلیمی انسان ساز ۱۲.۶٪ (۵.۴۳ میلیون کیلومتر مربع) از مناطق خشک را تخریب کرده است، که به بیابان زایی کمک کرده و ۲۱۳ میلیون نفر را تحت تأثیر قرار داده است که ۹۳٪ از آنها در کشورهای در حال توسعه زندگی می کنند. اثرات. طوفان های شن و گرد و غبار. افزایش ۲۵ درصدی در انتشار جهانی گرد و غبار سالانه بین اواخر قرن نوزدهم تا به امروز وجود داشته است. افزایش بیابان زایی همچنین باعث افزایش مقدار شن و گرد و غبار آزاد شده ای می شود که باد می تواند با خود ببرد و در نهایت منجر به طوفان شود. به عنوان مثال، طوفان های گرد و غبار در خاورمیانه "در سال های اخیر مکررتر و شدیدتر شده اند" زیرا "کاهش طولانی مدت بارندگی [باعث] کاهش رطوبت خاک و پوشش گیاهی می شود". طوفان های گرد و غبار می توانند به برخی اختلالات تنفسی مانند ذات الریه، تحریکات پوستی، آسم و بسیاری موارد دیگر کمک کنند. آنها م
ی توانند آب های آزاد را آلوده کنند، اثربخشی تلاش های انرژی پاک را کاهش دهند و بیشتر اشکال حمل و نقل را متوقف کنند. گرد و غبار و طوفان های شن می توانند تأثیر منفی بر آب و هوا داشته باشند که می تواند بیابان زایی را بدتر کند. ذرات گرد و غبار در هوا تابش ورودی از خورشید را پراکنده می کنند (حسن، ۲۰۱۲). گرد و غبار می تواند پوششی موقتی برای دمای زمین فراهم کند، اما دمای جو افزایش خواهد یافت. این می تواند ابرها را تغییر شکل دهد و عمر آنها را کوتاه کند که می تواند منجر به کاهش بارندگی شود. ناامنی غذایی. امنیت غذایی جهانی توسط بیابان زایی تهدید می شود. هرچه رشد جمعیت بیشتر شود، غذای بیشتری نیز باید تولید شود. تجارت کشاورزی از یک کشور به کشور دیگر در حال جابجایی است. به عنوان مثال، اروپا به طور متوسط بیش از ۵۰ درصد غذای خود را وارد می کند. در همین حال، ۴۴ درصد از اراضی کشاورزی در مناطق خشک قرار دارد و ۶۰ درصد از تولید غذای جهان را تأمین می کند. بیابان زایی میزان زمین های پایدار برای استفاده های کشاورزی را کاهش می دهد، اما تقاضاها به طور مداوم در حال رشد هستند. در آینده نزدیک، تقاضاها بر عرضه غلبه خواهند کرد. درگیری های
خشونت آمیز چوپان-کشاورز در نیجریه، سودان، مالی و سایر کشورهای منطقه ساحل، با تغییر اقلیم، تخریب زمین و رشد جمعیت تشدید شده است. افزایش فقر. حداقل ۹۰ درصد از ساکنان مناطق خشک در کشورهای در حال توسعه زندگی می کنند، جایی که آنها از شرایط اقتصادی و اجتماعی نامناسب نیز رنج می برند. این وضعیت با تخریب زمین به دلیل کاهش بهره وری، ناپایداری شرایط زندگی و دشواری دسترسی به منابع و فرصت ها تشدید می شود. بسیاری از کشورهای توسعه نیافته تحت تأثیر چرای مفرط، فرسایش خاک و برداشت بیش از حد آب های زیرزمینی به دلیل فشار برای بهره برداری از اراضی خشک حاشیه ای برای کشاورزی قرار دارند. تصمیم گیرندگان به طور قابل درکی تمایلی به سرمایه گذاری در مناطق خشک با پتانسیل پایین ندارند. این عدم سرمایه گذاری به به حاشیه راندن این مناطق کمک می کند. هنگامی که شرایط نامساعد اقلیمی-کشاورزی با فقدان زیرساخت ها و دسترسی به بازارها، و همچنین تکنیک های تولید نامناسب و جمعیت کم تغذیه و کم سواد ترکیب می شود، بیشتر این مناطق از توسعه محروم می شوند. بیابان زایی اغلب باعث می شود که زمین های روستایی قادر به حمایت از جمعیت هایی با اندازه مشابه که قبلاً در
آنجا زندگی می کردند، نباشند. این امر منجر به مهاجرت های گسترده از مناطق روستایی به مناطق شهری به ویژه در آفریقا می شود که بیکاری و زاغه نشین ها را ایجاد می کند. تعداد این پناهندگان محیط زیست هر سال در حال افزایش است، با پیش بینی هایی برای آفریقای جنوب صحرا که نشان دهنده افزایش احتمالی از ۱۴ میلیون در سال ۲۰۱۰ به نزدیک به ۲۰۰ میلیون تا سال ۲۰۵۰ است. این وضعیت بحران آینده ای را برای منطقه ایجاد می کند، زیرا کشورهای همسایه همیشه توانایی حمایت از جمعیت های بزرگ پناهندگان را ندارند. در مغولستان، ۹۰ درصد از زمین ها را مناطق خشک شکننده تشکیل می دهند که باعث مهاجرت بسیاری از دامداران به شهرها برای یافتن کار می شود. با منابع بسیار محدود، دامدارانی که در مناطق خشک باقی می مانند، با دقت بسیار چرا می کنند تا زمین را حفظ کنند. کشاورزی منبع اصلی درآمد برای بسیاری از جوامع بیابانی است. افزایش بیابان زایی در این مناطق، زمین را تا حدی تخریب کرده است که مردم دیگر نمی توانند به طور مولد کشاورزی کنند و سودی کسب کنند. این امر به طور منفی بر اقتصاد تأثیر گذاشته و نرخ فقر را افزایش داده است. با این حال، حمایت جهانی فزاینده ای مانند
هدف ۱۵ توسعه پایدار سازمان ملل متحد برای مبارزه با بیابان زایی و بازسازی زمین های آسیب دیده وجود دارد. مناطق جغرافیایی تحت تأثیر. خشک بوم ها تقریباً ۴۰ تا ۴۱ درصد از مساحت خشکی زمین را اشغال کرده و محل زندگی بیش از ۲ میلیارد نفر هستند. تخمین زده می شود که حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد از مناطق خشک قبلاً تخریب شده اند، کل مساحت تحت تأثیر بیابان زایی بین ۶ تا ۱۲ میلیون کیلومتر مربع است، حدود ۱ تا ۶ درصد از ساکنان مناطق خشک در مناطق بیابان زده زندگی می کنند و یک میلیارد نفر در معرض تهدید بیابان زایی بیشتر هستند. ساحل. تأثیر تغییر اقلیم و فعالیت های انسانی بر بیابان زایی در منطقه ساحل آفریقا نمونه بارزی دارد. این منطقه با آب و هوای گرم و خشک، دماهای بالا و بارندگی کم (۱۰۰–۶۰۰ میلی متر در سال) مشخص می شود. بنابراین، خشکسالی ها در منطقه ساحل یک قاعده هستند. ساحل تقریباً ۶۵۰,۰۰۰ کیلومتر مربع از اراضی کشاورزی مولد خود را در ۵۰ سال گذشته از دست داده است؛ گسترش بیابان زایی در این منطقه قابل توجه است. آب و هوای صحرا در چند صد هزار سال اخیر تغییرات عظیمی را تجربه کرده است، که هر ۲۰,۰۰۰ سال بین مرطوب (مرغزار) و خشک (بیابان) در نوسا
ن بوده است (پدیده ای که اعتقاد بر این است که ناشی از تغییرات بلندمدت در چرخه اقلیمی شمال آفریقا است که مسیر مونسون شمال آفریقا را تغییر می دهد، و ناشی از یک چرخه تقریباً ۴۰,۰۰۰ ساله است که در آن کجی محوری زمین بین ۲۲ درجه و ۲۴.۵ درجه تغییر می کند). برخی آمارها نشان داده اند که از سال ۱۹۰۰، صحرا ۲۵۰ کیلومتر به سمت جنوب در طول یک نوار ۶,۰۰۰ کیلومتری از غرب به شرق گسترش یافته است. دریاچه چاد، واقع در منطقه ساحل، به دلیل برداشت آب برای آبیاری و کاهش بارندگی، دچار خشکی شده است. این دریاچه از سال ۱۹۸۷ بیش از ۹۰ درصد کوچک شده است که منجر به آواره شدن میلیون ها نفر از ساکنان آن شده است. تلاش های اخیر توانسته است پیشرفت هایی در جهت احیای آن داشته باشد، اما همچنان در معرض خطر ناپدید شدن کامل قرار دارد. برای محدود کردن بیابان زایی، طرح دیوار سبز بزرگ در سال ۲۰۰۷ آغاز شد که شامل کاشت پوشش گیاهی در طول ۷,۷۷۵ کیلومتر، با عرض ۱۵ کیلومتر، و با مشارکت ۲۲ کشور تا سال ۲۰۳۰ است. هدف این طرح عظیم کاشت، افزایش نگهداری آب در زمین پس از بارندگی های فصلی است، که به این ترتیب به بازسازی زمین و کشاورزی آینده کمک می کند. سنگال با کاشت ۵
۰,۰۰۰ هکتار درخت، به این پروژه کمک کرده است. گفته می شود که این کار کیفیت زمین را بهبود بخشیده و باعث افزایش فرصت های اقتصادی در منطقه شده است. بیابان گبی و مغولستان. یکی دیگر از مناطق اصلی که تحت تأثیر بیابان زایی قرار گرفته است، بیابان گبی واقع در شمال چین و جنوب مغولستان است. بیابان گبی سریع ترین بیابان در حال گسترش روی زمین است، زیرا سالانه بیش از مرتع را به زمین بایر تبدیل می کند. اگرچه خود بیابان گبی هنوز فاصله زیادی با پکن دارد، گزارش های مطالعات میدانی نشان می دهند که تپه های ماسه ای بزرگ تنها ۷۰ کیلومتر (۴۳.۵ مایل) خارج از شهر در حال شکل گیری هستند. در مغولستان، حدود ۹۰٪ از مراتع توسط سازمان ملل متحد در برابر بیابان زایی آسیب پذیر در نظر گرفته شده است. تخمین زده می شود که ۱۳٪ از بیابان زایی در مغولستان ناشی از عوامل طبیعی است؛ بقیه به دلیل تأثیر انسانی، به ویژه چرای مفرط و افزایش فرسایش خاک در مناطق زیر کشت است. در طول دوره ۱۹۴۰ تا ۲۰۱۵، میانگین دمای هوا ۲.۲۴ درجه سانتیگراد افزایش یافت. گرم ترین دوره ده ساله در آخرین دهه تا سال ۲۰۲۱ بود. بارندگی در این دوره ۷ درصد کاهش یافته است که منجر به افزایش شرا
یط خشک در سراسر مغولستان شده است. بیابان گبی همچنان به سمت شمال گسترش می یابد، و بیش از ۷۰ درصد از زمین های مغولستان از طریق چرای مفرط، جنگل زدایی و تغییر اقلیم تخریب شده اند. علاوه بر این، دولت مغولستان آتش سوزی های جنگلی، بلایت ها، جنگلداری ناپایدار و فعالیت های معدن کاری را به عنوان علل اصلی بیابان زایی در این کشور فهرست کرده است. گذار از دامداری گوسفند به بز به منظور برآوردن تقاضای صادراتی برای پشم کشمیر باعث تخریب مراتع شده است. در مقایسه با گوسفند، بزها با خوردن ریشه ها و گل ها آسیب بیشتری به مراتع وارد می کنند. برای کاهش تأثیر مالی بیابان زایی در مغولستان داخلی، بای جینگ ینگ به زنان آموزش گلدوزی سنتی می دهد، که سپس آنها را می فروشند تا درآمد اضافی فراهم کنند. آمریکای جنوبی. آمریکای جنوبی منطقه دیگری است که در معرض بیابان زایی قرار دارد، زیرا ۲۵ درصد از زمین ها به عنوان مناطق خشک طبقه بندی شده اند و بیش از ۶۸ درصد از مساحت زمین به دلیل جنگل زدایی و چرای مفرط دچار فرسایش خاک شده است. ۲۷ تا ۴۳ درصد از مساحت زمین در بولیوی، شیلی، اکوادور و پرو در معرض خطر بیابان زایی قرار دارد. در آرژانتین، مکزیک و پاراگوئ
ه، بیش از نیمی از مساحت زمین به دلیل بیابان زایی تخریب شده و نمی تواند برای کشاورزی استفاده شود. در آمریکای مرکزی، خشکسالی باعث افزایش بیکاری و کاهش امنیت غذایی شده است - همچنین باعث مهاجرت مردم نیز می شود. تأثیرات مشابهی در مناطق روستایی مکزیک مشاهده شده است، جایی که حدود ۱,۰۰۰ کیلومتر مربع از زمین سالانه به دلیل بیابان زایی از بین رفته است. در آرژانتین، بیابان زایی پتانسیل اخلال در تامین غذای این کشور را دارد. معکوس کردن بیابان زایی. تکنیک ها و اقدامات متقابلی برای کاهش یا معکوس کردن بیابان زایی وجود دارد. برای برخی از این اقدامات، موانع متعددی برای اجرای آنها وجود دارد. با این حال، برای برخی دیگر، راه حل به سادگی نیاز به اعمال عقل انسانی دارد. یکی از موانع پیشنهادی این است که هزینه های اتخاذ شیوه های کشاورزی پایدار گاهی اوقات از منافع فردی کشاورزان بیشتر است، حتی در حالی که از نظر اجتماعی و زیست محیطی مفید هستند. مسئله دیگر، فقدان اراده سیاسی و عدم تأمین مالی برای حمایت از برنامه های احیای زمین و ضدبیابان زایی است. بیابان زایی به عنوان یک تهدید عمده برای تنوع زیستی شناخته شده است. برخی کشورها برنامه های اق
دام تنوع زیستی را برای مقابله با اثرات آن، به ویژه در رابطه با حفاظت از گیاهان و جانوران در معرض خطر، تدوین کرده اند. بهبود کیفیت خاک. تکنیک ها بر دو جنبه تمرکز دارند: تأمین آب، و تثبیت و کوددهی فوق العاده خاک. تثبیت خاک اغلب از طریق استفاده از کمربندهای محافظ، جنگل های کوچک و بادشکن ها انجام می شود. بادشکن ها از درختان و بوته ها ساخته شده اند و برای کاهش فرسایش خاک و تبخیر و تعرق استفاده می شوند. برخی خاک ها (مثلاً خاک رس)، به دلیل کمبود آب می توانند به جای متخلخل بودن (مانند خاک های شنی) تحکیم شوند. در این صورت، تکنیک هایی مانند زایی یا شخم زنی برای امکان کاشت محصولات استفاده می شوند. تکنیک دیگری که مفید است، خندق کنی کانتوری است. این شامل حفر خندق های ۱۵۰ متری طول و ۱ متری عمق در خاک است. خندق ها موازی با خطوط ارتفاعی زمین ساخته می شوند و از جریان آب در داخل خندق ها و ایجاد فرسایش جلوگیری می کنند. دیوارهای سنگی در اطراف خندق ها قرار داده می شوند تا از بسته شدن مجدد خندق ها جلوگیری شود. این روش توسط پیتر وستروولد اختراع شد. غنی سازی خاک و بازگرداندن حاصلخیزی آن اغلب توسط گیاهان انجام می شود. از این میان، گی
اهان لگومینوس که نیتروژن را از هوا جذب کرده و در خاک تثبیت می کنند، گیاهان آب دار (مانند اپونتیا)، و محصولات/درختان غذایی مانند غلات، جو، لوبیا و خرما مهم ترین هستند. حصار شنی نیز می تواند برای کنترل رانش خاک و فرسایش شن استفاده شود. روش دیگر برای بازگرداندن حاصلخیزی خاک، استفاده از کودهای غنی از نیتروژن است. به دلیل هزینه بالای این کود، بسیاری از کشاورزان خرده مالکی تمایلی به استفاده از آن ندارند، به ویژه در مناطقی که کشاورزی معیشتی رایج است. چندین کشور، از جمله هند، زامبیا و مالاوی با اجرای یارانه ها به این موضوع پاسخ داده اند تا به تشویق اتخاذ این روش کمک کنند. برخی مراکز تحقیقاتی (مانند مرکز تحقیقات بل-ایر IRD/ISRA/UCAD) نیز در حال آزمایش با تلقیح گونه های درختی با مایکوریزا در مناطق خشک هستند. مایکوریزا اساساً قارچ هایی هستند که به ریشه های گیاهان متصل می شوند. آنها به این ترتیب رابطه همزیستی با درختان ایجاد می کنند و سطح ریشه های درخت را به شدت افزایش می دهند (که به درخت اجازه می دهد مواد مغذی بسیار بیشتری از خاک جمع آوری کند). مهندسی زیستی میکروب های خاک، به ویژه فتوسنتز کننده ها، نیز به عنوان روشی برا
ی محافظت از مناطق خشک پیشنهاد شده و از نظر نظری مدل سازی شده است. هدف این است که حلقه های همکاری موجود بین میکروب های خاک و پوشش گیاهی تقویت شود. سبزسازی بیابان. از آنجا که انواع مختلفی از بیابان ها وجود دارد، انواع مختلفی از روش شناسی های احیای بیابان نیز وجود دارد. مثالی برای این مورد، شوره زارهای ربع الخالی در عربستان سعودی است. این شوره زارها یکی از امیدوارکننده ترین مناطق بیابانی برای کشاورزی با آب دریا هستند و می توانند بدون استفاده از آب شیرین یا انرژی زیاد احیا شوند. بازسازی طبیعی با مدیریت کشاورز (FMNR) یکی دیگر از تکنیک هایی است که نتایج موفقی برای احیای بیابان به همراه داشته است. از سال ۱۹۸۰، این روش برای جنگل کاری مجدد چشم اندازهای تخریب شده با موفقیت در نیجر به کار گرفته شده است. این روش ساده و کم هزینه به کشاورزان امکان داده است تا حدود ۳۰,۰۰۰ کیلومتر مربع در نیجر را احیا کنند. این فرآیند شامل فعال کردن رشد درختان بومی از طریق هرس انتخابی شاخه های بوته است. بقایای درختان هرس شده می تواند برای پوشش دادن مزارع استفاده شود که به این ترتیب نگهداری آب در خاک را افزایش داده و تبخیر را کاهش می دهد. علا
وه بر این، درختان با فاصله مناسب و هرس شده می توانند عملکرد محصولات را افزایش دهند. پروژه احیای هومبو که از تکنیک های FMNR در اتیوپی استفاده می کند، از صندوق بایوکاربن بانک جهانی کمک مالی دریافت کرده است که از پروژه هایی که کربن را در جنگل ها یا اکوسیستم های کشاورزی جذب یا حفظ می کنند، پشتیبانی می کند. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد در سال ۲۰۱۲ طرح احیای مناطق خشک فائو را برای گردآوری دانش و تجربه در مورد احیای مناطق خشک راه اندازی کرد. در سال ۲۰۱۵، فائو دستورالعمل های جهانی برای احیای جنگل ها و مناظر تخریب شده در مناطق خشک را با همکاری وزارت جنگلداری و امور آب ترکیه و آژانس همکاری و هماهنگی ترکیه منتشر کرد. "دیوار سبز چین" یک نمونه برجسته از روشی است که در مبارزه با بیابان زایی موفقیت آمیز بوده است. این دیوار نسخه بسیار بزرگتری از کاری است که کشاورزان آمریکایی در دهه ۱۹۳۰ برای جلوگیری از طوفان گرد و غبار بزرگ میدوست انجام دادند. این طرح در اواخر دهه ۱۹۷۰ پیشنهاد شد و به یک پروژه مهندسی اکولوژیکی بزرگ تبدیل شده است که پیش بینی می شود تا سال ۲۰۵۵ به پایان نرسد. طبق گزارش های چینی، تقریباً ۶۶ میلیارد درخت در
دیوار سبز بزرگ چین کاشته شده است. دیوار سبز چین مساحت بیابانی در چین را به طور میانگین سالانه ۱,۹۸۰ کیلومتر مربع کاهش داده است. دفعات طوفان های شن در سراسر کشور به دلیل دیوار سبز ۲۰% کاهش یافته است. به دلیل موفقیتی که چین در توقف گسترش بیابان زایی به دست آورده است، برنامه هایی در آفریقا در حال حاضر برای آغاز یک "دیوار" در امتداد مرزهای صحرای بزرگ آفریقا نیز در حال انجام است که توسط صندوق جهانی محیط زیست سازمان ملل متحد تأمین مالی خواهد شد. در سال ۲۰۰۷، اتحادیه آفریقا پروژه دیوار سبز بزرگ آفریقا را به منظور مبارزه با بیابان زایی در ۲۰ کشور آغاز کرد. این دیوار ۸,۰۰۰ کیلومتر عرض دارد، که در سراسر قاره کشیده شده و ۸ میلیارد دلار حمایت مالی برای این پروژه وجود دارد. این پروژه ۳۶ میلیون هکتار زمین را احیا کرده است، و تا سال ۲۰۳۰ این طرح قصد دارد در مجموع ۱۰۰ میلیون هکتار را احیا کند. دیوار سبز بزرگ فرصت های شغلی زیادی برای کشورهای شرکت کننده ایجاد کرده است، به طوری که تنها در نیجریه بیش از ۲۰,۰۰۰ شغل ایجاد شده است. مدیریت بهتر چراگاه. مراتع بازسازی شده CO2 را از جو به عنوان مواد آلی گیاهی ذخیره می کنند. دام های چر
نده، که معمولاً به حال خود رها نمی شوند، علف را مصرف می کنند و رشد آن را به حداقل می رسانند. یک روش پیشنهادی برای بازسازی مراتع از حصارهایی با پادو ک های کوچک متعدد استفاده می کند که گله ها را پس از یک یا دو روز از یک پادوک به پادوک دیگر منتقل می کند تا از چراکنندگان طبیعی تقلید کند و به علف اجازه رشد بهینه دهد. طرفداران روش های مدیریت چراگاه تخمین می زنند که افزایش این روش می تواند محتوای کربن خاک ها را در ۳.۵ میلیارد هکتار از مراتع کشاورزی جهان افزایش دهد و تقریباً ۱۲ سال از انتشار CO2 را جبران کند. تاریخچه. بیابان های مشهور جهان توسط فرآیندهای طبیعی که در طول فواصل زمانی طولانی با هم در تعامل بوده اند، شکل گرفته اند. در بیشتر این زمان ها، بیابان ها مستقل از فعالیت های انسانی رشد و کوچک شده اند. بیابان های باستانی شن زارهای بزرگی هستند که اکنون غیرفعال شده اند زیرا توسط پوشش گیاهی تثبیت شده اند، برخی از آنها فراتر از حاشیه های فعلی بیابان های اصلی، مانند صحرا، بزرگترین بیابان گرم، گسترش می یابند. شواهد تاریخی نشان می دهد که تخریب جدی و گسترده زمین که چندین قرن پیش در مناطق خشک رخ داده بود، سه مرکز داشت: مدی
ترانه، دره بین النهرین و فلات لوس چین، جایی که جمعیت متراکم بود. اولین بحث شناخته شده در مورد این موضوع اندکی پس از استعمار فرانسه در آفریقای غربی مطرح شد، زمانی که کمیته مطالعات، مطالعه ای را در مورد "desséchement progressif" برای بررسی گسترش ماقبل تاریخ صحرای بزرگ آفریقا سفارش داد. مطالعه مدرن بیابان زایی از مطالعه خشکسالی دهه ۱۹۸۰ در منطقه ساحل نشأت گرفت.
ماکت ، پیکرنما، فایل پیش نمایش یا موکاپ قالب های گرافیکی آماده ای هستند که در موضوعات مختلف (اغلب با فرمت psd.) می توان در امور طراحی به بهترین شکل ممکن از آن ها استفاده کرد. طراحان می توانند به کمک ماکت، طرح اولیهٔ خود را قبل از اجرا و چاپ در قالب اصلی مشاهده کنند، یا از آن به عنوان یک فایل گرافیکی شکیل در پروژه های طراحی خود استفاده نمایند. به عبارتی دیگر ماکت یک رندر هنری از یک طرح یا محصول است که محصول مذکور را در عمل به نمایش می گذارد. ماکت می تواند یک مدل، تصویر یا صحنه از یک طرح یا محصول پیشنهادی باشد و اغلب برای نمایش، آموزش یا تبلیغ استفاده می شود. مثلاً، فرض کنید طراحی یک برچسب برای یک قوطی محصول را انجام داده اید. حالا می توانید با کمک فایل ماکت طرح برچسب خود را بر روی یک بطری واقعی بیندازید، تا مشتری کار نهایی را به صورت واقعی در نمایی سه بعدی مشاهده کند. ماکت ها در زمینه های مختلفی، چون جعبهٔ محصول، اقلام هویت سازمانی، کارت ویزیت، لوگو، پرچم، بیلبورد، پوستر، کاتالوگ و بروشور، کارت تبریک، کارت هدیه، وسایل همراه، نظیر گوشی و تبلت و … طبقه بندی می شوند و این بدان معناست که در هر یک از موضوعات یادشده
می توانید با تهیه و ارائهٔ این پیش نمایش های واقع نمایانه مشتری یا سفارش دهنده را در تجسم صورت نهایی کار یاری کنید. رابط کاربری و ماکاپ. به طور کلی، ماکت از طریق رابط کاربری منعکس کنندهٔ محصول نهایی طراح است ـ برای ارائهٔ گزینه های طراحی اصلی در فضای مناسب. ماکت، علاوه بر صرفه جویی زمان، به خیلی از سؤال ها پاسخ می دهد و چند مزیت دیگر دارد: در فرایند طراحی، از ماکت در همهٔ مراحل استفاده می شود. از آغاز تا پایان، به صورت حرفه ای مراحل طی می شود. و این می تواند از ابتدا مشکلات را عیان کند؛ مثلاً شما وقتی از طرح اولیه () استفاده می کنید، طرح را در ماکت مشاهده می کنید تا مرحلهٔ پیش از چاپ و ارائهٔ طرح اصلی. وایرفریم ها، طرح های اولیه طراحی هستند که اطلاعات کلیدی در مورد محصول، ساختار صفحه برنامه یا وب سایت و اطلاعات اولیه در مورد عناصر موجود در آن را ارائه می دهد. در wireframe می توانید ایده های خود را خیلی سریع طراحی و به اشتراک بگذارید، زیرا در این ابزار شما در گیر طراحی پیچیده مانند رنگ ها، سایه ها یا منوهای پیچیده نیستید.
مِهاری زوشی ، یکی از انواع سوشی و خوراک سنتی بخش جنوبی استان واکایاما و استان میه در ژاپن است. در اصل نوعی اوبنتو (غذای همراه) بوده است. در این نوع سوشی برنج با برگ تاکانا پیچیده می شود.
تندون ، یکی از انواع دون بوری است.. در این نوع غذا تمپورایی که از مواد دریایی یا سبزیجات تهیه شده در حالی که هنوز کاملاً داغ است ابتدا در داخل سس مدت کوتاهی فرو برده و بیرون آورده می شود سپس این تمپورا بر روی گوهان (برنج ژاپنی پخته) قرار داده می شود.
این فهرست شامل خورشیدگرفتگی های سدهٔ هیجدهم پیش از میلاد است که در طی دورهٔ سال ۱۸۰۰ پیش از میلاد تا ۱۷۰۱ پیش از میلاد روی داده اند. در این دوره، ۲۵۴ خورشیدگرفتگی رخ داد که ۹۵ مورد آن خورشیدگرفتگی جزئی، ۷۴ مورد خورشیدگرفتگی حلقه ای، ۶۴ خورشیدگرفتگی کامل و ۲۱ مورد نیز از نوع خورشیدگرفتگی مرکب بود.
شوچو ، یکی از انواع نوشیدنی های الکلی و نوشیدنی های تقطیری در ژاپن است. این مشروب از تخمیر موادی مانند برنج، غلات، سیب زمینی به دست می آید.
چانپون یا چامپون، خوراک سنتی استان ناگازاکی در کشور ژاپن است. چانپون به معنی نودلی است که دارای مواد غذایی بسیار است. در این نوع غذا از ماهی مرکب، میگو، صدف و دیگر انواع مواد غذایی دریایی یا گوشت خوک، کلم برگ، هویج، جوانه ماش، تره فرنگی، قارچ (Auricularia auricula-judae)، کالباس ماهی (کامابوکو) و غیره استفاده می شود. سوپ این نودل از عصارهٔ استخوان خوک یا مرغ تهیه می شود و نودل نیز از از جنس آرد گندم است.
نورشک هیدرو یا نورسک هیدرو شرکت نروژی تولیدکننده آلومینیوم و انرژی های تجدیدپذیر است، که دفتر مرکزی آن در شهر اسلو قرار دارد. شرکت نورشک هیدرو در سال ۱۹۰۵ توسط ساموئل ایده تأسیس شد. این شرکت در حال حاضر چهارمین تولیدکننده آلومینیوم در جهان است و در ۴۰ کشور دارای شعبه می باشد. دولت نروژ کنترل ۴۳ درصد از سهام شرکت نورشک هیدرو را در اختیار دارد. تاریخچه. شرکت نورسک هیدرو در تاریخ ۲ دسامبر ۱۹۰۵ با مشارکت خانواده والنبرگ (یکی از ثروتمندترین خانواده های سوئد) و چندین بانک فرانسوی و توسط ساموئل ایده تأسیس شد. این شرکت در آغاز در زمینه تولید کودهای نیتروژنی فعالیت می کرد. اولین کارخانه تولیدی آن در سال ۱۹۰۷ در شهر نوتودن راه اندازی شد. در سال ۱۹۴۰ با ساخت کارخانه منیزیم کربنات در شهر هرویا؛ شرکت نورسک هیدرو وارد صنعت استخراج و تولید فلزات شد. شرکت نفت و گاز هیدرو. نورسک هیدرو در گذشته در صنایع نفت و گاز نیز حضور داشت. پیشینه فعالیت های نفتی شرکت نورسک هیدرو به اواسط دهه ۱۹۶۰ میلادی باز می گردد، زمانی که این شرکت در سال ۱۹۶۵ موفق شد حق امتیاز اکتشاف نفت در میدان نفتی اکوفیسک، واقع در دریای شمال را دریافت نماید. در سال