Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
القانی (تخت جمشید) در ضلع جنوبی این خیابان و در نزدیکی میدان فلسطین (کاخ)، واقع شده است. به نظر می رسد این بنا در اواسط دههٔ ۱۹۴۰ (دهه ۱۳۲۰) احداث شده باشد. مجلهٔ آرشیتکت در ۱۹۴۸ (۱۳۲۷) با چاپ نقشه ها و عکس های این ساختمان به معرفی آن پرداخته است. ساختمان تجاری مسکونی اخوان. ساخت این بنا در ۱۹۴۸ (فروردین ۱۳۲۷) آغاز شد. این ساختمان، که در تقاطع خیابان های انقلاب و لاله زار قرار دارد، دارای سه نوع کاربری مختلف تجاری، اداری و مسکونی است. مجموعهٔ تجاری مسکونی جامی. عملیات ساختمانی این بنا در ۱۹۴۹ (۱۳۲۸) آغاز شد و تا ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) در قالب مجموعهٔ تجاری مسکونی فعالیت داشت و وقف هنرستان دختران بود. بناهای دورهٔ سوم ۱۹۶۰–۱۹۵۱ (۱۳۳۹–۱۳۳۰). تغییر شرایط سیاسی و اجتماعی در دهه ۱۹۵۰ (دههٔ ۱۳۳۰) و نیز تحولاتی که در زمینهٔ پیش رفت مصالح و فناوری در اواخر این دهه در سطح کشور به وجود آمد، شیوهٔ معماری وارطان هوانسیان را، هرچند که به نگرش شخصی خود همچنان وفادار بود، دچار تغییراتی محدود کرد. او در این سال ها کوشید تا تعادلی نسبی و منطقی میان روش خود و شیوه های نو و منطبق بر ذائقهٔ عمومی ایجاد کند. مجموعهٔ آثار وارطان هوانسیان در
این دوره نشان از گرایش به سادگی در طرح جزئیات ساختمانی و تغییر در انتخاب مصالح و رنگ ساختمان دارد. آثار مربوط به این دوره عبارت اند از: دبیرستان حرفه ای نمازی (شیراز). بر طبق تاریخ حک شده بر سردر ساختمان، دبیرستان حرفه ای نمازی در محل فعلی آن در ۱۹۴۹ (۱۳۲۸) به دست مهندس نمازی احداث شده است. طرح این ساختمان را وارطان هوانسیان در زمینی به وسعت یک هزار متر مربع، با دو هزار متر مربع زیربنا ارائه داد. در این دبیرستان شش شاخهٔ نجاری، معماری، لوله کشی، آهنگری، رنگرزی و افزارسازی تأسیس شد و در چهارده کلاس آن هفتصد دانش آموز تحصیل می کردند. ویلای شخصی وارطان هوانسیان (زعفرانیه). بنای مسکونی زعفرانیه یکی از سه ویلایی است که هوانسیان در باغ بزرگی متعلق به سرتیپ مشیری طراحی و اجرا کرد. دو ویلای دیگر یکی متعلق به مالک باغ بود، در شرق ویلای وارطان هوانسیان و دیگری در غرب آن قرار داشت که در سال های بعد تخریب شد و ساختمانی مرتفع جای آن را گرفت. این ویلا، که وارطان هوانسیان در ۱۹۵۱ (۱۳۳۰) آن را برای خود ساخته بود در ۲۰۰۷ (۱۳۸۶) تخریب شد. ساختمان بانک سپه، شعبهٔ توپخانهٔ تهران. طرح این بنا در ۱۹۲۵ (۱۳۰۴) به تصویب رسید اما عملی
ات ساخت آن در ۱۹۵۰ (۱۳۲۹) شروع شد و در ۱۹۵۳ (۱۳۳۲) به پایان رسید. در کتیبه ای که در محل ورودی بانک نصب بوده به نام وارطان هوانسیان به منزلهٔ طراح و ناظر ساختمان اشاره شده است. ساختمان بانک سپه شعبهٔ مرکزی اصفهان. ساخت بنای بانک سپه اصفهان در ۱۹۵۷ (۱۳۳۶) آغاز شد و در ۱۹۵۹ (۱۳۳۸) پایان یافت. در سنگ نوشتهٔ موجود بر روی دیوارهٔ بانک آمده است که طراحی و نظارت طرح زیر نظر وارطان صورت گرفته و پیمانکار آن شرکت فاخ و مهندسین مظفر فهم و اکبر خندانی بوده است. ساختمان بانک سپه شعبهٔ بازار. این ساختمان، که به ساختمان ۲۵ شهریور معروف شد، در ۱۹۵۵ (۱۳۳۴) رسماً افتتاح شد. اندیشه و سبک معماری. ساختمان های هوانسیان از معماری مدرن پیش از جنگ جهانی دوم، آرت نوو، دیدگاه های باوهاوس و آثار آدلف لوس و لوکوربوزیه متأثر بود. او مخالف التقاط گرایی و تقلید از شکل های معماری سنتی ایرانی بود. با این وجود توجه زیادی به رسوم اجتماعی داشت و سعی می کرد در ساختمان های مدرن به آن پاسخ گوید. میراث سبک هوانسیان را می توان در عدم استفاده از تقارن، رعایت اصول عقلانی و عملی، خالص گرایی فرم ها، پنجره های افقی به سبک لوکوربوزیه، ایجاد خم در نبش ساختما
ن های دو نبش، روکار سازی های سیمانی با رنگ های مختلف، پلکان های معلق، لبه های سیمانی بالای پنجره ها، دور ساده سقف یا به اصطلاح «چفته وارطان» یافت.
حزب جمهوری افغانستان، یک تشکل سیاسی است که در آن، گروهی از شهروندان با هدف کسب قدرت، از راه به دست آوردن تعدادی از چوکی های پارلمان و اجرای برنامه ها و اهداف خود در قالب مرام و مسلک سیاسی، گرد هم آمده اند و فعالیت می کنند. اعضای بلند پایهٔ در دولت افغانستان پس از ماه ها مشورت و گفتگو سرانجام تشکیل حزب سیاسی جدید زیر را با نام حزب جمهوری افغانستان اعلام داشتند.
وسوسهٔ یک فرشته () یک مجموعهٔ تلویزیونی محصول اِس بی اِس کرهٔ جنوبی است. داستان این مجموعهٔ دربارهٔ مردی بی گناه به نام شین هیون وو است که خود را قربانی همسرش جو آه ران می بیند. که نزدیک بود او را بکشد. شین هیون وو قسم خورد انتقام خود را بگیرد و تحت عمل جراحی پلاستیک قرار گرفت تا ظاهر خود را تغییر دهد و هویت جدیدی به عنوان آن جائه سونگ با کمک یون جائه هی برای خود بدست آورد. این یک نسخهٔ با محوریت مردانه از سریال دیگری به نام "وسوسه همسر" (۲۰۰۸) است. به سو-بین و لی سو یئون کمتر از یک سال پس از پایان یافتن این سریال، در مجموعهٔ تلویزیونی "افسانه دونگ یی" (۲۰۱۰) دوباره با یکدیگر همبازی شدند. خلاصهٔ داستان. جو آه ران و شین هیون وو در یک هتل مجلل عروسی مفصلی دارند. شین هیون وو صمیمانه جو آه ران را دوست دارد، اما جو آه ران انگیزه های پنهانی برای ازدواج دارد. خانوادهٔ جو آه رانز توسط والدین شین هیون وو نابود شدند و به همین دلیل او در یک نقشه مخفیانه برای انتقام با شین هیون وو ازدواج می کند. مدتی پس از ازدواج آنها، شین هیون وو درگیر یک تصادف وحشتناک رانندگی می شود و او را وارد کما می کند. هنگامی که شین هیون وو از کما
بیدار می شود، از نقشه انتقام جو آه ران باخبر می شود و سپس برای انتقام شروع به اقدام می کند...
ترومن استرکفوس پرسونز (زادهٔ ۳۰ سپتامبر ۱۹۲۴، درگذشتهٔ ۲۵ اوت ۱۹۸۴ لس آنجلس) معروف به ترومن کاپوتی رمان نویس، نمایشنامه نویس، فیلمنامه نویس و بازیگر اهل آمریکا بود. چندین داستان کوتاه، رمان و نمایشنامهٔ نوشتهٔ او اکنون آثار ادبی کلاسیک محسوب می شوند از جمله رمان کوتاه صبحانه در تیفانی (۱۹۵۸) و رمان جنایی در کمال خونسردی (۱۹۶۶) که کاپوتی آن را یک «رمان غیرداستانی» نامیده بود. آثار کاپوتی در بیش از ۲۰ فیلم و درام تلویزیونی مورد اقتباس قرار گرفته است. کاپوتی به خاطر طلاق والدین، غیبت طولانی مادر و مهاجرت های متعدد، کودکی دشواری داشت. او از هشت سالگی استعداد نویسندگی را در وجود خود کشف کرده بود و روی آن کار می کرد. کاپوتی نویسندگی حرفه ای را با نوشتن داستان کوتاه آغاز کرد. یکی از داستان های کوتاه او به نام "مریم" ("Miriam") (۱۹۴۵) تحسین منتقدان را برانگیخت و باعث شد انتشارات مشهور راندوم هاوس تصمیم بگیرد برای نوشتن رمانی که "صداهای دیگر، اتاق های دیگر" (۱۹۴۸) نام گرفت، با کاپوتی قرارداد ببندد. کاپوتی پس از نوشتن در کمال خونسردی که اثری ژورنالیستی دربارهٔ قتل اعضای یک خانواده در مزرعه شان بود، به اوج شهرت خود رسید
. او شش سال را صرف نوشتن این کتاب کرد و در این مدت، دوست قدیمی اش هارپر لی (نویسندهٔ رمان کشتن مرغ مقلد) به او کمک می کرد. کودکی و نوجوانی. ترومن کاپوتی در شهر نیواورلئان در ایالت لوئیزیانا متولد شد. مادرش "لی لی می فولک" نام داشت و پدرش فروشنده ای بود به نام "آرچلس پرسونز". وقتی ترومن دو ساله بود والدینش از یکدیگر جدا شدند و او را به مونروویل، آلاباما فرستادند. او تا چهار یا پنج سال بعد در این شهر و با اقوام مادرش زندگی می کرد و خیلی زود با یکی از بستگان دور مادرش به نام "ننی رامبلی فولک" انس گرفت. ترومن در این شهر با هارپر لی همسایه و دوست شد که او هم بعدها نویسندهٔ مشهوری شد و این دو سالها دوست باقی ماندند. هارپر لی در رمان "کشتن مرغ مقلد" احتمالاً خصوصیات "دیل هریس" را از کاپوتی گرته برداری کرده است. کاپوتی کودکی تنها بود و خودش خواندن و نوشتن را قبل از ورود به کلاس اول آموخت. او از پنج سالگی همیشه لغت نامه و دفترچه همراه خود داشت و از ۱۱ سالگی شروع به داستان نویسی کرد. پدر ترومن به جرم کلاهبرداری مدتی به زندان افتاد و والدینش جدال حقوقی سختی بر سر حضانت او داشتند. ترومن نهایتاً در سال ۱۹۳۲ به نیویورک رفت
تا با مادر و ناپدری اش که "خوزه گارسیا کاپوتی" نام داشت و اهل کوبا بود زندگی کند. ناپدری اش او را به فرزندی پذیرفت و نام او را به "ترومن گارسیا کاپوتی" تغییر داد. در همین سال وارد مدرسهٔ ترینیتی در نیویورک شد و سپس در آکادمی نظامی سنت جوزف تحصیل کرد. در سال ۱۹۳۹ خانوادهٔ کاپوتی به گرینویچ، کنتیکت نقل مکان کردند و ترومن در دبیرستان گرینویچ درس می خواند و برای مجلات ادبی مدرسه اش مطلب می نوشت. خانوادهٔ او در سال ۱۹۴۱ به نیویورک برگشتند. کاپوتی وارد مدرسهٔ فرانکلین واقع در آپر وست ساید نیویورک و در سال ۱۹۴۲ فارغ التحصیل شد. این نقطهٔ پایان تحصیلات رسمی او بود. حین تحصیل در دبیرستان فرانکلین در سال ۱۹۴۲، کاپوتی در واحد هنری مجلهٔ نیویورکر به عنوان مسئول زیراکس کار می کرد. او دو سال مشغول این کار بود اما بعد از آن به خاطر عصبانی کردن شاعر معروفی به نام رابرت فراست اخراج شد. او سپس به آلاباما برگشت تا با اقوامش زندگی کند و نوشتن اولین رمانش به نام "گذر تابستان (Summer Crossing)" را آغاز کرد. کارنامهٔ نویسندگی. داستان کوتاه. کاپوتی نوشتن داستان کوتاه را از حدود ۸ سالگی شروع کرد. در سال ۲۰۱۳، یک ناشر سوئیسی ۱۴ داستا
ن منتشرنشده را در بایگانی کتابخانه عمومی نیویورک پیدا کرد که کاپوتی در نوجوانی نوشته بود. در سال ۲۰۱۵ انتشارات راندوم هاوس این داستان ها را در قالب کتابی با عنوان "نخستین داستان های ترومن کاپوتی" منتشر کرد. بین سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶، کاپوتی چندین داستان کوتاه نوشت که برخی از این داستان ها در نشریات ادبی و مجلات مشهور مانند ماهنامهٔ آتلانتیک، هارپرز بازار، مجله هارپر، مادمازل، نیویورکر منتشر شد. داستان کوتاه "مریم" در ژوئن ۱۹۴۵ در مجله مادمازل منتشر شد و سال بعد جایزهٔ بهترین داستان اول را دریافت کرد. انتشارات راندوم هاوس، ناشر یکی از رمان های کاپوتی به نام "صداهای دیگر، اتاق های دیگر" را منتشر کرده بود با انتشار یک مجموعه داستان کوتاه دیگر از کاپوتی به نام "درخت شب و داستان های دیگر" در سال ۱۹۴۹ به موفقیت تجاری دست یافت. کاپوتی مدتی بعد از انتشار "درخت شب"، سفرنامه های خود را در قالب مجموعه ای به نام "حال و هوای محلّی (Local Color)" در سال ۱۹۵۰ منتشر کرد که شامل ۹ جستار بود که پیش از آن طی سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ در مجلات چاپ شده بود. داستان "خاطره ای از کریسمس" که اثری عمدتاً اتوبیوگرافیک است و در دههٔ ۱۹۳۰ می گ
ذرد، در سال ۱۹۵۶ در مجلهٔ مادمازل به چاپ رسید. این داستان در سال ۱۹۶۶ به طور مستقل هم چاپ شد و تا کنون بارها تجدیدچاپ شده است. رمان. در دههٔ ۱۹۴۰ کاپوتی رمانی نوشت که در نیویورک می گذرد و به رابطهٔ رمانتیک یک زن سرشناس می پردازد. کاپوتی بعدها ادعا کرد که متن دست نویس این رمان را از بین برده اما ۲۰ سال پس از مرگش، در سال ۲۰۰۴، روشن شد که پیشخدمت آپارتمانی که کاپوتی مدتی در آن ساکن بوده در سال ۱۹۵۰ این متن را از زباله درآورده و نگه داشته است. این رمان در سال ۲۰۰۶ توسط انتشارات راندوم هاوس به نام "گذر تابستان (Summer Crossing)" منتشر شد. اسکارلت جوهانسون در سال ۲۰۱۳ حق ساخت فیلمی بر اساس این رمان را خریده است. استقبال منتقدان از داستان کوتاه "مریم" (۱۹۴۵) باعث شد انتشارات راندوم هاوس تصمیم بگیرد برای نوشتن رمان با کاپوتی قرارداد ببندد. کاپوتی پس از دریافت ۱۵۰۰ دلار پیش پرداخت، به مونروویل بازگشت و نوشتن رمان "صداهای دیگر، اتاق های دیگر" را آغاز کرد. نگارش این رمان در نانتاکت، ماساچوست به پایان رسید و در ۱۹۴۸ چاپ شد. این رمان روایتی نیمه اتوبیوگرافیک از کودکی کاپوتی در آلاباما است. عکس مشهور هارولد هلما. رمان "صد
اهای دیگر، اتاق های دیگر" به فهرست پرفروش ترین کتاب های نیویورک تایمز راه پیدا کرد، ۹ هفته در این فهرست باقی ماند و بیش از ۲۶٬۰۰۰ نسخه فروخت. تبلیغات و جنجال های مربوط به این رمان، کاپوتی را به شهرت رساند. عکاسی به نام هارولد هلما در سال ۱۹۴۷ عکسی از ترومن کاپوتی گرفته بود که این عکس برای تبلیغ رمان "صداهای دیگر" استفاده می شد و خودْ جنجالی به پا کرده بود. بخش زیادی از توجه به شخص کاپوتی، متمرکز بر تفسیرهای مختلف از این عکس بود چراکه برخی ژست کاپوتی در این عکس را تحریک آمیز و عشوه گرانه می دانستند. این عکس تأثیر عمیقی بر اندی وارهول ۲۰ ساله گذاشت و او پس از رفتن به نیویورک بارها تلاش کرد کاپوتی را از نزدیک ببیند. شیفتگی وارهول نسبت به کاپوتی، الهام بخش اولین اثر نمایشی او در نیویورک به نام "پانزده نقاشی بر اساس نوشته های ترومن کاپوتی" بود که در سال ۱۹۵۲ در گالری هوگو به نمایش درآمد. نمایشنامه نویسی، فیلمنامه نویسی و مجله نویسی. در اوایل دهه ۱۹۵۰، کاپوتی به تئاتر برادوی و سینما روی آورد و یکی از رمان های کوتاهش به نام "چنگ چمن زار" ("The Grass Harp)" (۱۹۵۱) را در قالب نمایشنامه اقتباس کرد. این تئاتر در سال ۱۹۵
۲ اجرا شد و در سال ۱۹۷۱ در قالب فیلم موزیکال و در سال ۱۹۹۵ در قالب فیلم داستانی چنگ چمن ساخته شد. کاپوتی پس از آن فیلمنامهٔ موزیکالی به نام "خانهٔ گل" (۱۹۵۴) نوشت که هارولد آرلن آن را کارگردانی کرد. کاپوتی با همکاری جان هیوستون فیلمنامهٔ شیطان را بران (۱۹۵۳) را نوشت. او همراه با تور اپرای "Porgy and Bess" به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد و طی این زمان، سلسله مقالاتی برای مجله نیویورکر نوشت که این مقالات در قالب اولین کتاب غیرداستانی او به نام "The Muses Are Heard" در سال ۱۹۵۶ به چاپ رسید. کاپوتی در سال ۱۹۵۹ جستاری اتوبیوگرافیک به نام "بروکلین هایتس: یک شرح حال شخصی" را برای مجلهٔ "هالیدی" (یکی از مجلات محبوبش) نوشت که مربوط به دوران زندگی او در محلهٔ بروکلین هایتس نیویورک در دههٔ ۱۹۵۰ بود. صبحانه در تیفانی. صبحانه در تیفانی: یک رمان کوتاه و سه داستان در سال ۱۹۵۸ منتشر شد که شامل رمان کوتاه صبحانه در تیفانی و سه داستان کوتاه به نام های "خانهٔ گل"، "گیتاری از جنس الماس" و "خاطره ای از کریسمس" بود. "هالی گولایتلی" (قهرمان زن "صبحانه در تیفانی)" تبدیل به یکی از مشهورترین شخصیت های مخلوق کاپوتی شد و نثر این کتاب نیز
ستایش بسیاری برانگیخت، از جمله نورمن میلر که کاپوتی را «بی نقص ترین نویسنده نسل من» نامید. این رمان کوتاه در اصل قرار بود در شمارهٔ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ هارپرز بازار به چاپ برسد. ناشر مجله از کاپوتی خواست پیش از انتشار، تغییراتی در زبان زنانهٔ داستان بدهد که او هم با بی میلی پذیرفت چون عکس های "دیوید اتی" و طراحی مدیر هنری مجله را دوست داشت اما علیرغم این تغییرات، ناشر باز هم به مجله دستور داد که داستان را چاپ نکند. به نظر آنها زبان و موضوع داستان همچنان «نامناسب» بود و نگران بودند شرکت تیفانی که یکی از تبلیغ دهندگان بزرگ مجلات بود، واکنش منفی نشان بدهد. کاپوتی که از این تصمیم به خشم آمده بود رمان کوتاهش را به مجله اسکوایر فروخت تا در شماره نوامبر ۱۹۵۸ به چاپ برسد. به گفته خود کاپوتی، او به اسکوایر گفته تنها در صورتی مایل است داستان را چاپ کنند که مجموعه عکس های "دیوید اتی" هم در کنار آن چاپ شود اما در کمال نومیدی، اسکوایر تنها یک عکس تمام صفحه را منتشر کرد. مدت کوتاهی پس از آن، انتشارات راندوم هاوس این رمان کوتاه را به صورت مستقل به چاپ رساند. در کمال خونسردی. "در کمال خونسردی: گزارش واقعی از چند فقره قتل و پیامدهای
آن" (۱۹۶۵) الهام گرفته از مقاله ای ۳۰۰ کلمه ای بود که در ۱۶ نوامبر ۱۹۵۹ در نیویورک تایمز به چاپ رسید. در این خبر، قتل اعضای خانوادهٔ "کلاتر" در منطقه روستایی هولکومب، کانزاس توصیف و از کلانتر محل نقل قول شده بود که این جنایت ظاهراً به دست یک قاتل سایکوپات انجام شده است. کاپوتی فوراً مجذوب این پرونده شد و همراه با هارپر لی به هولکومب سفر کرد تا از صحنه جنایت دیدن کند. طی سال های بعد، کاپوتی با تمام کسانی که در روند رسیدگی به این پرونده دست داشتند و همچنین با اغلب ساکنان این شهر کوچک آشنا شد. به جای یادداشت برداری حین گفتگو، کاپوتی حرف ها را به خاطر می سپرد و به محض پایان گفتگو، هرچه به یاد می آورد می نوشت. "در کمال خونسردی" ابتدا در قالب سلسله مقاله در مجله نیویورکر و پس از آن در سال ۱۹۶۶ توسط انتشارات راندوم هاوس چاپ شد. این کتاب که خود کاپوتی آن را «رمان غیرداستانی» می نامید، با اقبال خوبی مواجه شد و جزو کتاب های پرفروش بین المللی قرار گرفت. شخصیت و گرایش جنسی. ترومن کاپوتی علناً همجنسگرا بود. یکی از اولین پارتنرهای او استاد ادبیات کالج اسمیت به نام "نیوتن آروین" بود که در سال ۱۹۵۱ به خاطر نوشتن بیوگرافی هرم
ان ملویل توانسته بود جایزه ملی کتاب را کسب کند و کاپوتی رمان "صداهای دیگر، اتاق های دیگر" را به او تقدیم کرد. اما کاپوتی بخش اعظم زندگی خود را با پارتنرش "جک دانفی" سپری کرد که او هم نویسنده بود. "دانفی" در کتابش به نام "نابغهٔ عزیز… خاطراتی از زندگی با ترومن کاپوتی"، کوشیده است در کنار توصیف ترومن کاپوتی در مقام معشوق و شریک زندگی، به ابعاد دیگر شخصیت کاپوتی از جمله تقلای او برای موفقیت و در نهایت اعتیادش به مخدر و الکل هم بپردازد. هرچند دانفی و کاپوتی تا پایان عمر کاپوتی پارتنر یکدیگر بودند اما به نظر می رسد در مقاطعی زندگی چندگانه داشته اند. این دو گاهی محل زندگی شان را از هم جدا می کردند تا خودمختاری بیشتری داشته باشند و دانفی هم ترجیح می داد گاهی خود را از عذاب تماشای اعتیاد کاپوتی به الکل و مخدر خلاص کند. کاپوتی به دلیل صدای نازک و خاص، ادا و اصول های گفتاری و لباس های نامتعارفش هم معروف بود. او اغلب ادعا می کرد افرادی را از نزدیک می شناسد در حالی که هرگز آنها را از نزدیک ندیده بود از جمله گرتا گاربو. او می گفت با مردان بسیاری که گمان می رفت همجنسگرا هستند رابطه داشته است از جمله با ارول فلین. او در داخ
ل و خارج آمریکا، با حلقه های اجتماعی مختلفی مانند نویسندگان، منتقدان، تاجران، خیرین، چهره های مشهور تئاتر و هالیوود و طبقه اشراف، حشر و نشر داشت. بخشی از وجهه عمومی ای که او سعی می کرد برای خود بسازد، در رقابت دیرین او با گور ویدال ریشه داشت. کاپوتی جز نویسندگان محبوبش (ویلا کاتر، کارن بلیکسن و مارسل پروست) به ندرت حاضر بود نویسنده دیگری را ستایش کند اما کسی که توانست تأیید و ستایش او را دریافت کند روزنامه نگاری به نام "لِیسی فازبرگ" بود که کتابی به نام "وقت پایان: داستان واقعی قتل گودبار" (۱۹۷۷) را نوشته بود. کاپوتی همچنین کتاب اندی وارهول به نام "فلسفهٔ اندی وارهول: از الف تا ب و برعکس" را ستایش کرد. هرچند کاپوتی هرگز از جنبش حقوق همجنسگرایان حمایت نکرد اما صراحت و بی پردگی او دربارهٔ گرایش جنسی اش و تشویق دیگران به همین کار، باعث شد نقش و تأثیر مهمی در زمینه حقوق همجنسگرایان داشته باشد. مرگ. ترومن کاپوتی در ۲۵ اوت ۱۹۸۴ در بل ایر، لس آنجلس درگذشت. طبق گزارش پزشک قانونی، علت مرگ او بیماری کبدی همراه با فلبیت و چندین مسمومیت دارویی بود. او در خانهٔ دوست قدیمی اش، جوآن کارسون (همسر مجری مشهور تلویزیون جانی کار
سون)، از دنیا رفت. گور ویدال پس از شنیدن خبر درگذشت کاپوتی، آن را «یک حرکت حرفه ای خردمندانه» نامید. جسد کاپوتی سوزانده شد و خاکستر او را چندین بار دزدیدند. جک دانفی در سال ۱۹۹۲ درگذشت و خاکستر او و کاپوتی را ظاهراً در دریاچه ای بین بریج همپتون، نیویورک و سگ هاربر، نیویورک واقع در لانگ آیلند پخش کردند. کاپوتی در وصیت نامهٔ خود نوشته بود که پس از مرگ جک دانفی، باید با درآمد آثار او یک تراست ایجاد شود و از این محل جوایز ادبی، کمک هزینهٔ تحصیلی و بورسیه اعطا شود از جمله "جایزهٔ ترومن کاپوتی برای نقد ادبی به یادبود نیوتن آورین"، که یاد کاپوتی و پارتنر او نیوتن آروین (که پس از افشای همجنسگرایی اش شغلش را در دانشگاه از دست داد) زنده می دارد. این تراست با نام "تراست ادبی ترومن کاپوتی" در سال ۱۹۹۴، دو سال پس از مرگ دانفی، ایجاد شد.
شبیحه (عربی شامی: ) اصطلاحی محاوره ای و عموماً تحقیرآمیز برای گروه های شبه نظامی سوری و شرکت های نظامی خصوصی وفادار به حکومت بعث و خانواده اسد قبل از فروپاشی این رژیم است که به ویژه در مرحله اولیه جنگ داخلی سوریه استفاده می شد. با گسترش جنگ، بسیاری از گروه هایی که قبلاً «شبیحه» در نظر گرفته می شدند، در نیروهای دفاع ملی سوریه و سایر گروه های شبه نظامی، ادغام شدند. ریشه این گروه ها به زمان حکومت حافظ اسد (۱۹۷۱–۲۰۰۰) برمی گردد. این نیروها در جریان اعتراضات ۲۰۱۱ سوریه نیز به تهدید و ارعاب، ضرب و شتم و قتل معترضان به حکومت بشار اسد متهم شده اند. مخالفان سوری آن ها را «جوخه های مرگ» نامیده و آن ها را مسئول قتل و شکنجه هزاران معترض در جریان این اعتراضات می دانستند. همچنین شبیحه در کشتار حوله، نقش قابل توجهی است. این افراد به سلاح های سنگین مجهزند، بیشتر به جامعه علویان و دیگر اقلیت های چشمگیری، نظیر قبیله سنی بکاره در دیرالزور و قبیله سنی مذهب بری در حلب و دروزی ها تعلق دارند، و در کنار ارتش و واحدهای امنیتی می جنگند. «شبیحه» در اصل اسم جمع «شبیح» از ریشه "شبح" است و در زبان عربی سوری محاوره ای به معنی «اراذل و اوبا
ش» است. به گفته رئیس سازمان عربی حقوق بشر این افراد بیشتر در مناطق ساحلی مدیترانه همچون لاذقیه، بانیاس و طرطوس اقامت دارند، از طریق قاچاق در بندرهای این مناطق ارتزاق می کنند و با آغاز قیام سوریه از این نیروها برای سرکوب معترضان در شهرهای مرکزی همچون دمشق، حلب و حمص و مناطق مرزی مثل درعا در نزدیکی اردن، تلکلخ در مرز لبنان استفاده می شود. بیشتر اهالی سوریه معتقدند که شبیحه گروه های خوفناکی هستند که فعالیت خود را بدون هیچ گونه سازماندهی و رهبری انجام می دهند. این افراد از اوباش جنایتکار محلی، اعضای لباس شخصی نیروهای امنیتی، جاسوس ها، و حتی جوانان بیکار و فقر هستند و برای اولین بار در جریان قیام سال ۲۰۱۱ سوریه به گونه ای سازمانی برای کمک به حکومت وارد عمل شدند. مها ابوشاما محقق سازمان عفو بین الملل معتقد است که شبیحه خاص کشور سوریه نیست و استفاده از چنین نیروهایی در جریان اعتراضات معروف به بهار عربی در سراسر خاورمیانه کاملاً مرسوم بوده است. وی مصر، تونس و اردن را از کشورهایی می داند که به طور گسترده از چنین آدمکش هایی بهره برده اند. برخی هم معتقدند که نیروهای شبیحه در تحریک گروه های قومی و مذهبی علیه یکدیگر (علوی
ها علیه سنی ها و مسیحیان علیه مسلمانان) نقش دارند تا از طریق به وحشت انداختن مردم از ناامنی، موجب حمایت آن ها از حکومت شوند. هرچند اعضای شبیحه به گروه های قومی و مذهبی مختلفی تعلق دارند اما بیشتر آن ها از جامعه علویان هستند که خانواده اسد و اکثر مقامات برجسته امنیتی کشور را شامل می شوند. معترضان سوری معتقدند از شبیحه برای قتل نیروهای امنیتی و نظامی که از سرکوب تظاهرکنندگان امتناع می کردند، استفاده می شد.
دریاچهٔ اورستیادا که اورستیدا و کاستوریا نیز نامیده می شود، دریاچه ای واقع در منطقهٔ کاستوریای مقدونیه در شمال غربی یونان است که تاریخ تشکیل آن به ۱۰ میلیون سال پیش می رسد. این دریاچه که نامش برگرفته از نام نیمفی موسوم به اوریادس یا اورستیاد است، در ارتفاع ۶۳۰ متری از سطح دریا قرارداشته و مساحتی برابر با ۲۸ کیلومتر مربع را دربر می گیرد. نُه رود کوچک به دریاچهٔ اورستیادا می ریزد و ژرفای دریاچه بین ۹ تا ۱۰ متر متغیر است. شبه جزیرهٔ کاستوریا این دریاچه را به دو بخش تقسیم کرده که بخش بزرگتر آن در شمال و بخش کوچکترش در جنوب قرار دارد. از جمله دیدنی های اطراف دریاچه، گذشته از معماری بیزانسی خود شهر، می توان به صومعهٔ بیزانسی و سدهٔ یازدهمی پاناگیا ماوریوتیسا و سکونتگاه پیش ازتاریخ و بازسازی شدهٔ دیسپیلیو، جایی که لوح دیسپیلیو در سال ۱۹۹۲ از درون دریاچه بیرون آورده شد، اشاره نمود.
دادگاه بین المللی تعقیب مسئولان نقض فاحش حقوق بین الملل بشردوستانه در خاک یوگسلاوی سابق از ابتدای ۱۹۹۱ یا دیوان بین المللی کیفری یوگسلاوی سابق (ICTY)، از ارکان فرعی شورای امنیت سازمان ملل متحد است که برای تعقیب و مجازات عاملانی که در جریان جنگ های صورت گرفته در خاک یوگسلاوی سابق، شدیداً و در ابعاد وسیع ابتدایی ترین حقوق بشری افراد را نقض کردند، ایجاد گردید. اساسنامهٔ این دادگاه، پس از تصویب قطعنامه ۸۲۷ شورای امنیت، در ۲۵ مه ۱۹۹۳ مورد تصویب قرار گرفت. دادگاه بین المللی کیفری یوگسلاوی سابق یک دادگاه موقتی و منطقه ای است و مقر آن در شهر لاهه، هلند قرار دارد. این دادگاه بر اساس صلاحیت خود می تواند این ۴ دسته از جرائم، نقض شدید کنوانسیون های ژنو، نقض قوانین یا رسوم جنگ، کشتار دسته جمعی و جنایات علیه بشریت را تحت تعقیب قرار دهد. بیش ترین شدت مجازات افراد محکوم شده در این دادگاه حبس ابد است. تأسیس و ساختار. پس از تأسیس دادگاه نورنبرگ و دادگاه توکیو، این نخستین بار است که جامعهٔ بین المللی (سازمان ملل) اقدام به تشکیل یک دادگاه بین المللی کیفری برای تعقیب، محاکمه و مجازات افراد متهم به نقض حقوق بشردوستانه بین المللی م
ی کند. این دادگاه بر پایه تصمیم شورای امنیت و بر طبق فصل هفتم منشور ملل متحد ایجاد گردید. هدف اصلی از تأسیس این دادگاه رسیدگی به جرایم ارتکابی اشخاص متهم به جرایم عمده ای نظیر، قتل، شکنجه، تجاوز، انتقال اجباری، تخریب گستردهٔ اموال و دیگر جرایمی مذکور در اساسنامه دادگاه در خاک یوگسلاوی سابق است. همچنین در توجیه تأسیس این دادگاه، جامعه بین المللی معتقد است که از طریق محاکمه مرتکبان این جرایم، می توان از بروز این جنایات در آینده جلوگیری کرد و همچنین به تسریع در پایداری و ادامه روند صلح و برگرداندن عدالت به هزاران قربانی این جرایم امیدوار بود. دادگاه بین المللی کیفری یوگسلاوی سابق تاکنون بالغ بر ۱۶۰ نفر را به دلیل نقض شدید حقوق بشردوستانه در کرواسی، بوسنی و هرزگوین، صربستان، کوزوو و مقدونیه شمالی طی سال های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۱، تحت پیگرد قانونی قرار داده است. در اساسنامه دادگاه آمده است که عناوین رسمی متهمان نظیر، رئیس دولت یا حکم ران حکومت، نخست وزیر، رؤسای ستاد ارتش، وزرای داخلی، کارمند عالی رتبه و رهبران ارتش و ادارهٔ پلیس و بسیاری از عناوین سیاسی دیگر، مانع از تعقیب کیفری افراد نمی گردد. ساختار دادگاه از شعبه ها (۳
شعبه برای محاکمه بدوی و یک شعبه استیناف)، دادستانی و بایگانی تشکیل شده است. هزینهٔ دادگاه از محل بودجهٔ عادی سازمان ملل تأمین می شود. دادگاه بین المللی کیفری یوگسلاوی سابق دسامبر ۲۰۱۷ پس از ۲۴ سال رسماً به کار خود پایان داد. مراسم پایان فعالیت این دادگاه بین المللی با حضور آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد و پس از برگزاری ۱۰۸۰۰ روز جلسه و استماع شهادت ۴۶۵۰ شاهد برگزار شد. جستارهای وابسته. دادگاه بین المللی کیفری برای رواندا پیوند به بیرون. وبگاه رسمی دادگاه بین المللی کیفری یوگسلاوی سابق
آشپزی بودایی یا آشپزی گیاه خواری بودایی نوعی آشپزی است که در آن گوشت بکار نمی رود و بجای آن حبوبات، غلات و سبزیجات استفاده می شود. بر طبق قوانین دین بودا راهبان بودایی از کشتن حیوانات منع شده اند همچنین در یکی از دو شاخهٔ اصلی دین بودا به نام مهایانه خوردن گوشت مجاز نیست.
در سرزمین خون و عسل فیلمی رمانتیک درام آمریکایی به نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی آنجلینا جولی در سال ۲۰۱۱ است. روایت این فیلم یک داستان عاشقانه است که در هنگام جنگ بوسنی می گذرد. چکیده داستان. یک مرد صرب و یک زن مسلمان عاشق یکدیگرند. جنگ در بوسنی درمی گیرد. مردان مسلمان منطقه به دست صرب ها کشته شده و زنانشان به اسارت در می آیند. در یکی از پادگان های صرب ها دو عاشق یکدیگر را دوباره ملاقات می کنند، اما اینبار یکی سرباز صرب است و دیگری زن مسلمان اسیر. شرح داستان. در سارایوو، سال ۱۹۹۲، آیلا اکمچیچ، هنرمندی از اقلیت بوسنی، با خواهرش لیلا، که مادر مجرد یک نوزاد پسر است، زندگی می کند. یک شب، او با دوست پسرش، دانی یل ووکویویچ، افسر پلیس از قوم صرب، در یک باشگاه شبانه دیدار می کند. آن ها شبی خوش را سپری می کنند، اما بسیاری از حاضران کشته می شوند و دانی یل به شدت زخمی می شود، وقتی که باشگاه در اثر آتش توپخانه ویران می شود، رویدادی که آغاز جنگ بوسنی را نشان می دهد. چند ماه بعد، آیلا و خواهرش برای فرار از شهر اکنون محاصره شدهٔ سارایوو آماده می شوند، اما پیش از خروج، محله شان به تصرف ارتش جمهوری صربسکا درمی آید. مردان