Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
onflict, and performance in workgroups. Administrative Science Quarterly, 44, ۷۴۱-۷۶۳. Kozan, M. K. (۱۹۹۷) Culture and conflict management: A theoretical framework. The International Journal of Conflict Management, 8, ۳۳۸-۳۶۰. Kuhn, T. , &amp; Poole, M. S. (۲۰۰۰). Do conflict management styles affect group decision making? Human Communication Research, 26, ۵۵۸-۵۹۰. Luthans, F. , Rubach, M. J. , &amp; Marsnik, P. (۱۹۹۵). Going beyond total quality: The characteristics, techniques, and measures of learning organizations. International Journal of Organizational Analysis, 3, ۲۴-۴۴. Pinkley, R. L. (۱۹۹۰). Dimensions of conflict frame: Disputant interpretations of conflict. Journal of Applied Psychology, 75, ۱۱۷-۱۲۶. Pruitt, D. G. (۱۹۸۳). Strategic choice in negotiation. American Behavioral Scientist, 27, ۱۶۷-۱۹۴. Rahim, M. A. (۱۹۹۲). Managing conflict in organizations (2nd ed.). Westport, CT: Praeger. Rahim, M. A. (۲۰۰۲) Toward a theory of managing organizational conflict. The International Journal of Conflict Man
agement, 13, ۲۰۶-۲۳۵. Rahim, M. A. , &amp; Bonoma, T. V. (۱۹۷۹). Managing organizational conflict: A model for diagnosis and intervention. Psychological Reports, 44, ۱۳۲۳-۱۳۴۴. Renner, J. (۲۰۰۷). Coaching abroad: Insights about assets. Consulting Psychology Journal: Practice and Research, 59, 271–285. Ruble, T. L. , &amp; Thomas, K. W. (۱۹۷۶). Support for a two-dimensional model for conflict behavior. Organizational Behavior and Human Performance, 16, ۱۴۳-۱۵۵. Thomas, K. W. (۱۹۷۶). Conflict and conflict management. In M. D. Dunnette (Ed.), Handbook in industrial and organizational psychology (pp. ۸۸۹–۹۳۵). Chicago: Rand McNally. Van de Vliert, E. , &amp; Kabanoff, B. (۱۹۹۰). Toward theory-based measures of conflict management. Academy of Management Journal, 33, ۱۹۹-۲۰۹. Wall, J. A. , Jr. , &amp; Callister, R. R. (۱۹۹۵). Conflict and its management. Journal of Management, 21, ۵۱۵-۵۵۸. Wall, V. D. , Jr. , &amp; Nolan, L. L. (۱۹۸۶). Perceptions of inequity, satisfaction, and conflict in task in task-oriented gro
ups. Human Relations, 39, ۱۰۳۳-۱۰۵۲. Fisher, N. (۲۰۱۰). A better way to manage conflict. Political Quarterly, 81(3), ۴۲۸-۴۳۰. doi:10.۱۱۱۱/j.۱۴۶۷-۹۲۳X.۲۰۱۰٫۰۲۱۰۳.x Huo, Y. J. , Molina, L. E. , Sawahata, R. , &amp; Deang, J. M. (۲۰۰۵). Leadership and the management of conflicts in diverse groups: Why acknowledging versus neglecting subgroup identity matters. European Journal Of Social Psychology, 35(2), ۲۳۷-۲۵۴. doi:10.100 Ishak, A. W. , &amp; Ballard, D. I. (۲۰۱۲). Time to re-group: A typology and nested phase model for action teams. Small Group Research, 43(1), ۳-۲۹. oi:10.۱۱۷۷/۱۰۴۶۴۹۶۴۱۱۴۲۵۲۵۰ Lang, M. (۲۰۰۹). Conflict management: A gap in business education curricula. Journal Of Education For Business, 84(4), ۲۴۰-۲۴۵. Maccoby, M. , &amp; Scudder, T. (۲۰۱۱). Leading in the heat of conflict. T+D, 65(12), ۴۶-۵۱. Myers, L. L. , &amp; Larson, R. (۲۰۰۵). Preparing students for early work conflicts. Business Communication Quarterly, 68(3), ۳۰۶-۳۱۷. doi:10.۱۱۷۷/۱۰۸۰۵۶۹۹۰۵۲۷۸۹۶۷ Rahim, M. , Antonioni, D. , &amp; Pse
nicka, C. (۲۰۰۱). A structureal equations model of leader power, subordinates' styles of handling conflict, and job performance. International Journal Of Conflict Management, 12(3), ۱۹۱. Rupp, D. E. , Baldwin, A. , &amp; Bashshur, M. (۲۰۰۶). Using developmental assessment centers to foster workplace fairness. Psychologist-Manager Journal, 9(2), ۱۴۵-۱۷۰. doi:10.۱۲۰۷/s15503461tpmj0902_۶ Schaller-Demers, D. (۲۰۰۸). Conflict: A Catalyst for Institutional Change. Journal Of Research Administration, 39(2), ۸۱-۹۰. Taylor, M. (۲۰۱۰). Does locus of control predict young adult conflict strategies with superiors? An examination of control orientation and the organizational communication conflict instrument. North American Journal Of Psychology, 12(3), ۴۴۵-۴۵۸. Wilson, J. (۲۰۰۴). Make conflict management successful—if not cheerful!. Accounting Today, 18(19), ۲۲-۲۷. Zemke, R. (۱۹۸۵). The honeywell studies: How managers learn to manage. Training, 22(8), ۴۶-۵۱.
جان گالت از شخصیت های رمان "اطلس شورید" (۱۹۵۷) اثر آین رند است که گرچه به نام تا یک سوم انتهایی رمان شناسانده نمی شود، اغلب موضوع این سؤال تکراری آن که «جان گالت کیست؟» و جستجو برای کشف پاسخ آن قرار می گیرد. آنجا که نقشه برملا می شود، معلوم می شود گالت یک فیلسوف و مخترع است؛ که به قدرت و عظمت ذهن بشر، و حق فرد برای استفادهٔ انحصاری از ذهنش برای خودش باور دارد. او به عنوان یک نقطه مقابل شدیداً فردگرای ساختار اجتماعی و اقتصادی جمع گرایانهٔ تصویر شده در رمان عمل می کند، که در آن جامعه بر عملکردهای دیوان سالارانهٔ سرکوبگرانه و فرهنگی بنا شده که معمولی بودن را به اسم برابری خواهی بنا شده که رمان آن را نتیجهٔ نهایی ایدئالیسم سوسیالیستی می داند.
خدمتکار خدای' یا بنده خدا که عیناً به معنی خدمتکار خدا ترجمه می شود، به نبرد آزادیخواهانه خشونت پرهیز در برابر فرمانروایی بریتانیا بدست پشتون های (همچنین به پتون، پختون یا افغان شناخته شده است) سرحدات شمالغربی کشور هند تعبیر می شود. همچنین به «سرخ پوش یا پیراهن قرمز» که در واقع بهسازی اجتماعی سازمان متمرکزسازی تحصیل و حذف جنگ های خونین که به عنوان انجمن اصلاح افغانیان شناخته شده، نامیده شده است. این جنبش به وسیلهٔ خان عبدالغفارخان با نام محلی باچاخان یا بادشا خان پایه ریزی شد[۱]. تدریجاً این حرکت سیاسی شد و به وسیلهٔ حکومت انگلیس مورد هدف قرار گرفت. در ۱۹۲۹ رهبری جنبش دستگیر و از ایالت تبعید و تعداد زیادی از اعضا نیز دستگیر شدند. در پی اتحاد حزب مسلم لیگ و کنگره ملی هند، در ۱۹۲۹ جنبش، به طور رسمی به عضویت حزبی کنگره درآمد. با توجه به فشار وارد آمده در سرتاسر هند، دولت بریتانیا در نهایت باچاخان را آزاد و محدودیت ها از حزب برداشته شد. در ۱۹۳۵ طی مصوبه ای به عنوان بخشی از دولت هند، برای اولین بار حق رأی دادن محدود در استان مرزی شمالغرب پیدا کرد و در انتخاب بعدی دکتر صاحب خان، برادر باچا خان به عنوان نخست وزیر ان
تخاب شد. جنبش خدمتکار خدای (kk) به علت نقش اش در جنبش رهاسازی هندوستان در ۱۹۴۰ در برابر سرکوب دیگری قرار گرفت. در آن دوره، جنبش مواجهه با افزایش مخالفت از سوی حزب مسلم لیگ در ایالت شروع شد. با وجود اینکه کنگره های وابسته در انتخابات ۱۹۴۶ پیروز شدند، با افزایش اعتراضات حامیان جنبش پاکستان روبرو شد. در میان مذاکرات خروج بریتانیا از هند، حزب کنگره با تهیه تقسیم نامه هند برای مشخص کردن برگزاری رفراندم موافقت کرد که آیا NWFP ترجیح می دهد که بخشی از دولت هند باشد یا دولت تازه تأسیس پاکستان. درک این نکته که آن ها در موقعیت غیرقابل دفاع قرار داشتند و تصمیم جنبش به تحریم رفراندم، پیروزی محدودی برای رأی به پاکستان به شمار می آمد. جنبش خدمتکار خدا(KK) با واکنش شدید از سوی بخش تابعه دولت جدید پاکستان روبرو شد، که جنبش را از این کشور اخراج و فعالیت های جنبش ممنوع اعلام شد. شرایط پیش از جنبش. نوشتار اصلی: خان عبدالغفار خان در ابتدای قرن بیستم، جامعه پشتون مستعمره، راکد، خشن، خسته از دشمنی، نابرابری، درگیری جناحی، همکاری اجتماعی ضعیف وسرشار از جهل بود[۲][۳]. فرصت های تحصیلی به طور اجباری محدود شده بودند. پشتون ها مسلمان هست
ند و رهبران مذهبی و ملاها با این بیان شناخته می شدند که اگر فرزندانتان به مدرسه بروند، به جهنم می روند. خان بیان داشت که هدف واقعی این تبلیغات این است که پشتون ها بی سواد و نافرهیخته بمانند و از این رو مردمانش با توجه به آموزش و پرورش هند، عقب افتاده ترین بودند[۴]. او همچنین اعلام داشت در این زمان که اسلام قرن ها پیش به مردمانش رسیده، پیام معنوی خود را از دست داده است. منشأ. با تشکیل جامعه ای برای اصلاح پشتون ها (انجمن اصلاح افغان)، این جامعه ابتدا اصلاحات اجتماعی را هدف گرفته بود و کمپین هایی علیه فحشا به راه انداخت. به نظر می رسید باچاخان به عنوان بنیان گذار آن، با این واقعیت که هر وقت که نیروهای بریتانیایی با یک قیام مسلحانه مواجه می شوند همیشه سرانجام بر شورش غلبه می کنند، تحت تأثیر قرار گرفته بود. به طور مشابه وقتی از خشونت علیه نیروهای نظامی استفاده نمی شود نمی توان چنین چیزی را گفت. این جنبش قبل از قتل عام بازار قصه خوانی، (هنگامیکه تظاهرات صدها نفر از حامیان خشونت پرهیزی برگزار شد آن ها بدست سربازان بریتانیایی در پیشاور به آتش کشیده شد) در حد پایین آن قرار داشت در آن زمان به صورت مشروط به ائتلاف تن دا
د درست بعد از استقلال پاکستان در ۱۹۴۷، هنگامیکه رئیس حزب مسلم لیگ، وزیر عبدالقیوم خان جنبش را ممنوع کرد و راه اندازی سرکوب های وحشیانه اعضایش که اوج آن قتل عام بابرا شریف بود. پیدایش. جنبش kk در اوجش قریب به صد هزار عضو داشت. در ابتدا جنبش بر روی اصلاح اجتماعی به عنوان وسیله ای برای پیشرفت و بهبود وضعیت پشتون ها در برابر بریتانیا متمرکز شد. غفارخان چندین جنبش اصلاحی قبلی برای تشکیل خدمتکار خدا، تأسیس انجمن اصلاح افغان در ۱۹۲۱، سازمان کشاورزان، انجمن زمین داران در ۱۹۲۷ را راه انداخت. تلاش برای گسترش آگاهی بیشتر دربارهٔ مسائل مربوط به پشتون ها توسط عبدالغفار خان در روزنامه پختون در می ۱۹۲۸ صورت گرفت. نهایتاً در نوامبر ۱۹۲۹ و تقریباً در سالگرد قتل عام بازار قصه خوانی، جنبش خدمتکار خدا شکل گرفت[۱]. ردای قرمز. نخستین کارمندان خان که از مردان جوان که از مدارسش فارغ التحصیل شده بودند را به سمت خود جلب کرد. آن ها آموزش دیده و با لباس فرم پشت سر افسران خود قرار داشتند و به روستاهای مختلف برای استخدام مراجعه می کردند. کارشان با پوشش ردای سفی ساده، اما رنگ سفیدی که زود چرک می شد آغاز شد. گروهی از مردان رداهایشان را در ی
ک دباغخانه محلی رنگ آمیزی کردند و رنگ قرمز آجری را که پیشرفت پیروزمندانه او را ثابت می کرد و این رنگ ممتاز که از فعالیت جنبش kk بدست آمد، سرخ پوش یا ردای قرمز نام گرفت. ساختار. داوطلبانی که قسم خورده بودند، جوخه هایی با افسران فرمانده تشکیل دادند و اصول پایه انضباط نظامی را آموختند. داوطلبان پرچم مخصوص خودشان را داشتند. در ابتدا قرمز و سپس سه رنگ به انضمام نوارها؛ نی انبان و طبل ها. مردان یونیفرم های قرمز و زنان سیاه می پوشیدند. آن ها تمرین های نظامی، مدالها، پرچم و تمام سلسله مراتب نظامی و حتی گروه های نی انبان زن هم داشتند. خان شبکه ای از کمیته ها که جرگه نامیده می شدند و پس از مشاوره های سنتی- قبیله ای نام گذاری و طراحی شدند را، تشکیل داد. روستاها در گروه های بزرگتری دسته بندی شدند، مسئولیت ناحیه گسترده کمیته ها، جرگه های ایالتی، اقتدار نهایی بود. برای اجتناب از جنگ داخلی، خان افسران دارای مرتبه را انتخاب نکرد. او سالار اعظم یا فرمانده ارشد را منصوب کرد کسی که به نوبه خود افسران زیر دست را برای خدمت منصوب می کرد. سایر دسته ها شامل ژنرال ها بودند و ارتش کاملاً داوطلبانه تشکیل شده بود. حتی افسرها به طور رایگ
ان تجمعات عمومی را سازماندهی می کردند. آن ها تمرین های نظامی را در اردوگاه های کار انجام می دادند و رژه های طولانی به سبک نظامی به سمت تپه ها را صورت می دادند. ایدئولوژی. تحت نفوذ عبدالغفار خان، جنبش، اعتراضات غیر خشونت آمیز را حمایت کرد و فعالیت هایشان را از طریق یک بستر اسلامی توجیه کرد. خان اسلام و خشونت پرهیزی را ناسازگار با هم ندید در حالیکه جنبش ذاتاً غیر فرقه ای بود. در بیش از یک رویداد، زمانی هندوها و سیک ها در پیشاور مورد حمله قرار گرفتند، اعضا خدمتکار خدا به حفظ دارایی و زندگی آن ها کمک کردند. محمد پیامبر (ص) به این جهان آمد و به ما آموخت «کسی مسلمان است که هرگز کسی را با حرفی یا کرداری نرنجاند، اما کسی که برای نفع و سعادت خلق خدا کار می کند، ایمان به خدا عشق به همراهان است» خان عبدالغفارخان «هیچ چیز شگفت انگیز تر از این در یک انسان یا پاتان (جنگجوی افغانی) مثل من نیست که به کیش خشونت پرهیزی متعهد باشد. این کیش جدیدی نیست ۱۴۰۰ سال پیش بوسیله پیامبر (ص) که تماماً در مکه بود، دنبال شد» خان عبدالغفار خان تعهد خدمتکار خدا مثال۱. بنام خدایی که حاضر و شاهد است. من خدمتکار خدا هستم من به ملت بدون هیچ منفعت
شخصی خدمت خواهم کرد من هیچگاه انتقام نخواهم گرفت و اعمال من برای هیچ کس تحمیل و باری نخواهد بود. اعمال من غیر خشونت آمیز خواهد بود من هر فداکاری که از من برای ماندن در این مسیر نیاز باشد انجام خواهم داد. من به مردم بدون توجه به دین یا اعتقاد آن ها خدمت خواهم کرد. من باید از اجناس تولید ملی خود استفاده کنم. من نباید با هر منصبی وسوسه شوم. مثال ۲. در محضر خداوند من رسماً شهادت می دهم که: سوگند خدمتکار خدای. من خدمتکار خدا هستم و خداوند نیازمند هیچ خدمتی نیست. خدمت به خلق خدا خدمت به خداست. بنام خدا، من قول می دهم که در خدمت بشریت باشم. قول می دهم از خشونت و کینه جویی خودداری کنم. من قول می دهم کسانی را که بر من ستم روا داشته اند و به من ظلم کرده اند را فراموش کنم. من قول می دهم از بروز نزاع و دشمنی و ایجاد عداوت خودداری کنم. من قول می دهم هر پشتویی را مانند برادر و دوست خود بدانم. من قول می دهم از سنت های ضد اجتماعی و تکرار آن ها خودداری کنم. من قول می دهم زندگی ساده ای داشته باشم و پرهیزکاری پیشه کنم و از شرارت دوری جویم. من قول می دهم به تمرین رفتار پسندیده و کردار شایسته و نه سوق پیدا کردن به سوی یک زندگی ب
طالت آلود. من قول می دهم حداقل روزی دو ساعت از هر روز را به فعالیت های اجتماعی اختصاص دهم. من با پیش گذاشتن نامم در صداقت و راستگویی بنده مخلص خدا می شوم. من ثروت، زندگی، آسایش خود را برای آزادی مردمم و ملتم فدا خواهم کرد. من هرگز با فریب و حسادت و دشمنی با مردمم رفتار نخواهم کرد و با مظلوم در برابر ظالم خواهم ایستاد. من نه در برابر ارتش خواهم ایستاد، نه عضوی از اعضا سازمان حریف خواهم شد. من بر اساس تمام اصول مسالمت آمیز زندگی خواهم کرد. من به همه مخلوقات خدا همانند هم خدمت خواهم کرد و جسم من باید بتواند در خدمت حصول آزادی برای کشور و دینم باشد. من همیشه این را خواهم دید که چه چیزی خوب است و چه چیزی بد. من هیچگاه انتظار پاداش برای اعمال خود را ندارم. تمام تلاش های من باید برای رضای خدا باشد و نه برای نمایش یا حصول منفعتی. سرود خدمتکار خدا. ما ارتش خدا هستیم با مرگ یا ثروت ما راهپیمایی می کنیم ما و رهبر مان آماده مردن هستیم! بنام خدا ما پیشروی می کنیم و به نام او می میریم و به نام خدا خدمت می کنیم ما خدمتکاران خداییم خداوند شاه ماست. و او بزرگ است. ما در خدمت مالکمان هستیم ما بندگان خداوند هستیم. آرمان کشور ما
ما با نفس خودمان خدمت می کنیم برای چنین پایانی افتخار مرگ است. ما خدمت می کنیم و ما عاشق هستیم مردم ما و آرمان ما آزادی هدف ماست. و ارزشش زندگی ماست. ما عاشق کشورمان هستیم و به کشورمان احترام می گذاریم مجاهدانه از آن محافظت می کنیم برای شکوه خداوند با توپ و تانک سربازان و سواران دلیر کسی نمی تواند بر ما غلبه کند کار ما وظیفه ماست. تاکتیک سلطنت بریتانیا در برابر خدمتکار خدای. «بریتانیایی ها بر ما شکنجه روا داشتند، ما را در زمستان به درون حوض ها می انداختند، ریش های ما را تراشیدند، اما بادشاه خان به پیروانش گفت صبر خود را از دست ندهید. او گفت پاسخ به این خشونت، خشونت بیشتری دارد اما هیچ چیز نمی تواند بر خشونت پرهیزی پیروز شود. شما نمی توانید آن را بکشید، آن ایستاده می ماند. بریتانیایی ها اسب ها و ماشین هایشان را از روی ما عبور دادند اما ما شال را در دهان فرو بردیم تا مانع از فریاد زدنمان شود. ما انسان بودیم اما نه گریه کردیم و نه عملی نشان دادیم که نشان دهد ضعیف یا مجروح هستیم». —مشرف الدین (Baldauf). تاکتیک دیگر گرفته شده در برابر معترضین خشونت پرهیز، کسانی که جاده ها را بستند این بود که اسب ها و ماشین ها از
آن ها گذشتند. در ۱۹۳۰ سربازان قراول تفنگدار از آتش کشیدن بر روی معترضان در پیشاور که از پیروان رهبر خدمتکار خدای بودند ممانعت کردند. با سرپیچی از فرمان مستقیم، هنگ نامه شفافی به لندن ارسال کرد که نمی توان بر وفاداری نیروهای ارتش هند برای وضع تدابیر سخت گیرانه در قبال اعطای امتیاز حساب کرد. با این وجود ۱۹۳۱۵۰۰۰ نفر از اعضا خدمتکار خدای و ۲۰۰۰ نفر از اعضا حزب کنگره بازداشت شدند[۷]. این قتل عام در پی شلیک معترضان غیرنظامی در Utmanzai و قتل عام Takkar که در پی قتل عام Hathikhel بود، رخ داد. در ۱۹۳۲ جنبش تاکتیک خود را تغییر داد و زنان نیز درگیر جنبش شدند. این مسئله بسیاری از صاحب منصبان هندی را که در منطقه کار می کردند چنان که در آن روزهای محافظه کارانه هندوستان، این موضوع یک توهین سنگین برای حمله به زنان بود و بیش از آن در یک جامعه محافظه کار پشتون به حساب می آمد، را مرعوب کرد. گرچه بی رحمی افزایش یافت و در یک مورد پنج افسر پلیس در بنارس به دلیل «گزارش های ناگوار در خصوص استفاده از خشونت علیه داوطلبان جوان زن» از کار تعلیق شدند. نیروهای بریتانیایی یک روستا را در درهٔ باجور در مارس ۱۹۳۲ بمباران کرده و عبدل غفار خا
ن را به همراه بیش از ۴۰۰۰ نفر از خدمتکاران خدای دستگیر کردند. بمباران های بریتانیا در مناطق مرزی تا سال ۱۹۳۶–۱۹۳۷ ادامه پیدا کرد، به این دلیل که «هندوستان یک زمین تمرینی برای تمرینات نظامی فعالانه است که در هیچ جای دیگری از سرزمین های امپراطوری یافت نمی شود»، یک دادگاه بریتانیایی در ۱۹۳۳ چنین ادعایی کرد. سایر شیوه ها از محدودهٔ مسموم کردن تا وحشی گری هایی نظیر اخته کردن علیه برخی فعالان خدمتکار خدای به کار گرفته می شد. بعد از استعفای ضد جنگ کابینهٔ دکتر خان در ۱۹۳۹ به دلیل جنگ جهانی دوم، شیوه های بریتانیا در قبال جنبش به سیاست تفرقه بینداز- و - حکومت کن از طریق تحریک تنش های فرقه ای و عمومی بر فراز نیروی حماقت تغییر یافت. یادداشت سیاسی فرماندار جورج کانینگهام در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۲، خطاب به دولت که «به طور مداوم به مسلمانان دربارهٔ خطر چشم پوشی از بدنهٔ انقلابی هندوها موعظه کنید، به نظر می رسد بیشتر طوایف به این قضیه واکنش نشان می دهند». همچنین در صفحهٔ دیگری دربارهٔ دورهٔ زمانی ۱۹۳۹–۴۳ می گوید: «روش تبلیغی ما از ابتدای جنگ بیشتر موفق بوده است. این شیوه تماماً بر اساس زمینهٔ اسلامی بازی شده است». غفار خان و گاندی
. جنبش با فشارهای شدیدی در ۱۹۳۰ مواجه می شود و تحت رهبری غفار خان فعالانه تلاش می کند که طرفداران سیاسی در هندوستان دست و پا کند تا به کاهش فشارهای موجود روی خود از طرف سردمداران بریتانیایی کمک کند. قبلاً در دسامبر ۱۹۲۸، وکیل مدافع محمد جان عباسی باچا خان را برای شرکت در کنفرانس خلافت دعوت کرده بود. نشستی که با بدی تمام شد که در آن نزدیک بود مولانا شوکت علی توسط یکی از اعضای پنجابی مورد هجوم قرار بگیرد. با وجود نزدیکی اولیه میان غفارخان و علی، انتقاد خشونت آمیز آن ها از گاندی به طور حقیرانه ای با صبری که گاندی در برابر چشمان غفار خان نشان داد مورد مقابله قرار گرفت. تلاش دیگری که توسط رهبران قبلی (KK) صورت گرفت نزدیک شدن به سر فضلی حسین یکی از رهبران سابق پنجابی حزب اتحادگرایی برای اعاده درخواست کمک در برابر سرکوب هایی که اعمال می شد بود. کنگره متعاقباً همهٔ کمک های ممکن به پاتان ها در مبادلهٔ سهم خودشان در پیوستن به حزب کنگره برای منازعه برای آزادی هندوستان ارائه داد. این پیشنهاد در استان مرزی مطرح شد و توسط خدمتکاران خدای در اوت ۱۹۳۱ پذیرفته شد. این حرکت سردمداران بریتانیایی را که مجبور شده بودند فشارها را ب
ر (KK) آسان تر کنند شوکه کرد. از جنبش توده تا حزب سیاسی مقالهٔ اصلی: جنبش جدایی از هندوستان. بعلاوه، با معرفی استقلال ایالتی تحت مصوبه دولت هندوستان در ۱۹۳۵، اولین دورهٔ محدود شدهٔ انتخابات در NWFP در سال ۱۹۳۶ برگزار شد. غفار خان از ایالت تبعید شد، برادرش دکتر خان صاحب، حزب را به یک پیروزی نزدیک رساند و نخست وزیر گشت. غفار خان پیروزمندانه در ۲۹ اوت ۱۹۳۷ به پیشاور بازگشت که روزنامهٔ Peshawar daily Khyber mail آن را شادترین روز زندگی اش نامید. در طول دو سال محدود کردن حزب کنگره توسط دکتر خان صاحب به عنوان نخست وزیر، اصلاحات بزرگی شامل اصلاحات ارضی، ارتقاء آموزش پشتو و آزادسازی زندانیان سیاسی مطرح گردید. در ابلاغیه کنگره وزرای هشت استان از یازده استان در اعتراض به عدم اجرای قول بریتانیا مبنی بر استقلال هندوستان بعد از جنگ استعفا دادند. تصمیم به استعفا یک لحظهٔ محوری را در تاریخ هندوستان ثبت کرد، در پیشاپیش آن این موضوع برای فرصت دادن به آن دسته از گروه هایی که با جنبش خدمتکار خدای مخالف بودند جهت وسعت دادن به حیطهٔ فعالیت شان سودمند بود. سوبهاش چاندرا بوز. تا دوره های اخیر نقش فعالیت های جنبش (KK) در فرار سوبهاش
چاندرا بوز در ۱۹۴۳ به طور گسترده ای نادیده گرفته شده است. در ۱۹۴۳، امیر خان ختاک به همراه چهار نفر دیگر از سوبهاش چاندرا بوز در ایستگاه قطار نوشرا (Nowshera) استقبال کردند. او آمده بود که فرارش را به آلمان نازی از طریق افغانستان پی ریزی کند. سوبهاش با لباس مبدل یک مسلمان به درخواست میان اکبر شاه از خانهٔ فقیر چاند در پیشاور ختّاک داک اسماعیل خل برده شد، سوبهاش دو روز با امیر خان ماند پیش از آنکه در ظاهر یک پشتون به سفارت آلمان در کابل برای آغاز سفرش به آلمان و در نهایت به ژاپن برود. آقا حیدر علی از بانک ملی افغانستان، به بوز کمک کرد تا با منابع موثقی در کابل در ارتباط باشد و سفرش را برنامه ریزی کند [۱۱]. واکنش شدید محافظه کاران. روند افزایشی جنبش آزادی خواهی با افزایش واکنش تند محافظه کاران به دلیل حمیت جنبش از حزب کنگره در میان رشد پشتیبانی از جنبش پاکستان روبرو گشت. تصمیم دکتر خان صاحب در حمایت از ازدواج دخترش با یک سرباز سیک منجر به رفتن برخی از هم پیمانان قدیمی باچاخان گردید [۱۲] [۱۳]. به طور مشابه ای انتقاد کردن پسرش غنی خان از ملاکان فئودال خشم بسیاری از نوابان و خان های محافظه کار را، که برخی قبلاً غم
خوار جنبش بودند، برانگیخت [۱۰]. این موضوع با تلاش راسخ سلطنت بریتانیا برای بی اعتبار کردن جنبش با همکاری ملاها و علمایی که هم پیمان بریتانیا بودند هم زمان شد [۱۴]. فرماندار بریتانیایی، کانینگهام به خان های بزرگ آموزش داد که به صورت انفرادی به ملاقات هر ملا رفته و به ایشان بگویند که «هدف اسلام» را برای هر چیزی که وی به خاطرش به قدر کافی پول می پردازد به کار ببرند. به ملاها گفته شد که در صورت پیشرفت خوب می توانند به عنوان مستمری بگیر دولت در نظر گرفته شوند. در یک یادداشت سیاسی کانینگهام در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۲ می نویسد: «به طور مداوم به مسلمانان دربارهٔ خطر چشم پوشی از بدنهٔ انقلابی هندوها موعظه کنید، به نظر می رسد بیشتر طوایف به این قضیه واکنش نشان می دهند». همچنین در صفحهٔ دیگری دربارهٔ دورهٔ زمانی ۱۹۳۹–۴۳ می گوید: «روش تبلیغی ما از ابتدای جنگ بیشتر موفق بوده است. این شیوه تماماً بر اساس زمینهٔ اسلامی بازی شده است» [۱۰]. سقوط خدمتکاران خدای. ویکی مدیا عمومی رسانه ای در رابطه با جنبش جدایی از هندوستان دارد. زوال جنبش خدمتکاران خدای را می توان اثر گرفته از دو تصمیم برشمرد: اولی تصمیم کنگره در ۱۹۳۹ مبنی بر استعفای از
قدرت در مخالفت با سیاست بریتانیا در قبال جنگ جهانی دوم بود. این حرکت به مسلم لیگ فرصتی برای پیشرفت و توسعه و به قدرت های بریتانیایی برای اصلاح استراتژی شان داد. در ۱۹۴۰، در میان پاختون زلمای یک دو دستگی ایجاد شد، سازمان نوخاسته وابسته به جنبش خدمتکاران خدای باچاخان می شد. این قضیه بعد از اینکه باچا خان از پذیرش نتایج انتخابات داخلی حزب در سال ۱۹۴۰ که در آن سالار اسلم خانِ کوهَت رقابت را با به دست آوردن اکثریت به عنوان رئیس پاختون زلمای پیروز شده بود، امتناع کرد اتفاق افتاد. این امتناع از پذیرش سالار اسلم توسط باچا خان ضربه بزرگی بر پیکره حزب در نواحی جنوبی که در آن اعضای خدمتکاران خدای در انتخابات قبلی تمامی کرسی های مجامع ایالتی را به مانند مجامع ملی برده بودند وارد کرد. سالار اسلم هم یکی از اعضای پیشرو بلوک بود و استدلال باچا خان این بود که وی نمی تواند به کسی جز پسر بزرگترش غنی خان، کسی که می خواست پاختون زلمای را رهبری کند، اعتماد کند. «این اشتباهی بود که باچاخان مرتکب شد. او بعدها از تصمیم خود خوشحال نبود، ولی مجبور بود که استدلال کند که در آن مرحلهٔ حساسِ منازعهٔ سیاسی، فقط می توانسته به غنی خان اعتماد
کند» [۱۱]. حزب همچنین با تلاش هایی از طرف سلطنت بریتانیا برای محدود کردن تصویر حزب به عنوان یک گروه غیر دینی که تلاش می کند برنامه طرفداری از هند و کمونیست را ترویج دهد روبرو شد[۱۵]. با وجود این تلاش ها، شاخه سیاسی جنبش، در رقابت انتخاباتی شرکت کرد و در انتخابات استانی ۱۹۴۶ پیروز گشت. یک استثنا بر خشونت پرهیز بودن جنبش وقتی اتفاق افتاد که پسر باچاخان، غنی خان، در ۲۶ و ۲۷ آوریل ۱۹۴۷ یک شاخه جدایی طلب پاختون زلمای (جوان پشتون) را تأسیس کرد و یک گروه جنگ طلب، سازمان جوان پشتون، سلاح های نظامی را حمل می کردند، و هدفشان محافظت از خدمتکار خدای بود و احزاب حزب کنگره در برابر ترس از خشونتی که در دستان عملگراهای مسلم لیگ وجود داشت، بود. هیچگونه ارتباطی بین این دسته و خدای خدمتکار وجود نداشت. بازدید شوم نهرو در اکتبر ۱۹۴۶ و عواقب فاجعه بار بعدی آن در تحلیل تدریجی پایگاه مردمی وزارت خان صاحب بود. با این وجود جنبش بر تمایلات غیر همگانی خود صادقانه پابرجا ماند، وقتی که خدمتکار خدای برای حفاظت از هزاران سیک و هندو که نگران مورد هجمه قرار گرفتن در پی افزایش خشونت ها پیش از جدایی بین هندوها و مسلمانان بودند، بیرون آمدند[۱۶]
. بعد از جدایی. اطلاعات تکمیلی: پاختونستان استقلال پاکستان در ۱۹۴۷، نقطه شروعی بر پایان جنبش خدمتکار خدای گذاشت. زمانی که دولت کنگره مختصراً در قدرت باقی ماند سرانجام تحت فرمان مؤسس پاکستان، محمد علی جناح، توسط فرماندار از قدرت برکنار شد و دکتر خان صاحب با نماینده کنگره سابق، عبدل القیوم خان جایگزین شد. او موفق شد تلاش برای توافق مجدد بین محمد علی جناح و غفار خان را با ممانعت از ملاقات برنامه ریزی شده ما بین آن ها را با بکار بردن تمهیدات امنیتی متوقف کند [۱۷]. با آن جایگزینی، جناح به قیوم خان در برخورد با کنگره و خدمتکار خدای آزادی عمل داد. سرکوبی که با قتل عام ببرا شریف به اوج خود رسیده بود و علی رغم انگیزه و دلسردی آشکار از خلق پاکستان، رهبران خدمتکار خدای در سوم و چهارم سپتامبر ۱۹۴۷ در سردریاب دوباره گردهم آمدند و یک تصمیم را پذیرفتند [۱۸] که در آن بیان شد «خدمتکار خدای به پاکستان به عنوان کشور خود احترام می گذارند و متعهد می شوند که نهایت تلاش خود را برای تحکیم و تأمین مصلحت کشور بکار بندند و برای رسیدن به این هدف هرگونه فداکاری را انجام دهند». برکناری دکتر صاحب خان از صدارت و انتصاب عبدل القیوم خان غیر د
موکراتیک است و اما از آنجایی که کشور ما در حال گذر از یک مرحله بحرانی است، خدمتکار خدای هیچ اقدامی که ممکن باشد مشکلاتی در مسیر حکومت مرکزی و هم حکومت استانی ایجاد کند انجام نخواهد داد. بعد از تقسیم کشور، خدمتکار خدای ارتباط خود را با تمام کنگره هندوستان قطع می کند و بنابراین به جای پرچم سه رنگ پرچم قرمز را به عنوان نماد حزب خود پذیرفتند. «شما ما را (خدمتکار خدای) به میان گرگ ها پرتاب کرده اید.» -باچاخان بعد از تجزیه هندوستان خطاب به مهاتما بیان می کند. اگرچه قیوم خان و دولت مرکزی پیش از این تصمیم گرفته بودند که هیچ همراهی و موافقتی نداشته باشند، سازمان خدمتکار خدای در اواسط سپتامبر ۱۹۴۸ غیرقانونی اعلام شد و بدنبال آن بازداشت های گسترده صورت گرفت و مرکز در سردریاب (مرکز جنبش خدمتکار خدای)، که در سال ۱۹۴۲ ساخته شده بود به دست حکومت ایالتی تخریب شد. این سرکوب نهایتاً به قتل عام ببرا شریف منجر شد[۱۹]. جنبش از جدایی و تفرقه نیز آسیب دید، از آنجایی که اعضای حزب به دلیل ترس یا منافع خود تغییر جهت دادند. آن دسته از اعضا که آرزوی بقای حیات سیاسی خود را به پشتیبانی هواداران قبلی خود داشتند، به مخالفان قیوم خان، پیر ما