Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چیره می شود.» او با ساختن نمونه آرمانی برای قالب ادبی رمان، بالزاک را نویسنده ای چیره دست، استاندال و فلوبر را نویسندگانی توانا اما دچار کجروی و سرانجام زولا را نویسنده ای راه گم کرده که در بهترین حالت رمان نویسی میان مایه است، معرفی می کند. در ادامه و در آنجا که به نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم می پردازد با نمونه قرار دادن تولستوی از بحران و ابتذالی که ادبیات اروپای غربی پس از فاجعه شکست انقلاب های اروپایی ۱۸۴۸ به آن دچار می شود، حرف می زند و گونه راستین رئالیسم را در ادبیات روسیه و کشورهای اسکاندیناوی جستجو می کند. آن روش تحلیلی که لوکاچ در «پژوهشی در رئالیسم اروپایی» به کار می گیرد، تأثیر گسترده ای بر نقد ادبی پس از او داشته است. او به یک معنا نیای مکاتب انتقادی به ویژه مکتب انتقادی فرانکفورت است. در تأیید این نظر همین کافی است که ستایش او از آثار ادبی کلاسیک نظیر حماسه های هومر دقیقاً از همان نظرگاهی انجام می شود که صورت فشرده آن در گفته ای از تئودور آدورنو و ماکس هورکهایمر در مقدمه دیالکتیک روشنگری آمده است. فرانکفورتی ها در این کتاب می نویسند: «آن رسالتی که باید تحقق یابد حفظ گذشته نیست، بلکه رستگاری و نجا
ت امیدهای گذشته است.»
حق شُفعه در علم حقوق ایران و همچنین در فقه به این معنی است که هر گاه اموال غیرمنقول قابل تقسیمی بین دو نفر به صورت مشاع مشترک باشد و یکی از دو شریک سهم خود را به شخص سومی به قصد بیع بفروشد، در این حالت برای شریک دیگر حق شفعه به وجود می آید به این ترتیب که شریک می تواند مبلغی را که شخص سوم به شریک خود داده را به وی بدهد و سهم و حق وی را تملک کند. به کسی که صاحب این حق است شفیع گفته می شود. اگر این انتقال و جابه جایی به وسیله هبه یا صلح یا معاوضه یا قرار دادن مهریه باشد باعث ایجاد حق شفعه نمی گردد و سهم مشاعی که فروخته می شود باید مبیع معامله باشد نه ثمن معامله. به بیان دیگر اگر عرصه و اعیان ملک دارای «تنها دو مالک» باشد؛ و یکی از ۲ نفر دارندگان با انجام عقد بیع (مبایعه نامه) ملک را بفروشد، مالک دیگر می تواند مبلغی که خریدار به فروشنده پرداخت کرده را به خریدار بپردازد و همه ملک را به تملک خود درآورد، به این کار در اصطلاح حقوقی حق شفعه گفته می شود. در کل شفعه ۵ شرط دارد:
موزیک برینز دانشنامه موسیقی است که به صورت برخط در اینترنت قرار دارد. این وب گاه در سال ۲۰۰۰ و پس از خریداری سی سی دی بی توسط شرکت گریس نوت و تجاری شدن آن، ایجاد شد. در حال حاضر این پروژه زیر نظر بنیاد غیر انتقاعی متابرینز اداره می شود. تاریخچه. به گفتهٔ خود وب گاه، پروژه را رابرت کی به صورت تکی ایجاد کرد. سپس با گذشت زمان از ایدهٔ وی بسیار استقبال شد و کاربران بین المللی به آن پیوستند. روش کار. به مانند هر دانشنامهٔ دیگر، موزیک برینز به منظور جمع آوری اطلاعات در مورد موسیقی تا جایی که امکان دارد، ایجاد شده است. داده ها با استفاده از نرم افزار در پایگاه داده پست گرس کیوال نگه داری می شوند. برای تغییر یا اضافه کردن مطلب به پایگاه داده فرد باید در وب گاه ثبت نام کند. تغییر ایجادکردن با وب گاه نظیر ویکی پدیا تفاوت دارد از آنجا که هر تغییر در میان کاربران به رأی گذاشته می شود و پس از موافقت کاربران اعمال می شود. در عبن حال این وب گاه برای اضافه کردن مطالب دستورالعمل نگارشی نیز دارد. اجازه نامه. بیشتر اطلاعات موجود در وب گاه با اجازه نامهٔ مالکیت عمومی منتشر می شوند، قسمت هایی از آن با پروانه کرییتیو کامنز (CC BY-
NC-SA) که امکان استفادهٔ غیر تجاری را فراهم می کند، در اینترنت قرار دارند.
سید محمدجواد شرافت (۱۲ مهر ۱۳۰۶ - هفتم تیر ۱۳۶۰)، مشاور محمدعلی رجایی در دوران وزارت آموزش و پرورش، عضو هیئت امنای بنیاد فرهنگی البرز، عضو هیئت مرکزی نظارت بر انتخابات تهران و نماینده دور اول مجلس شورای اسلامی بود. زندگی. در ۱۲ مهر ۱۳۰۶ خورشیدی در شوشتر به دنیا آمد. پدرش سید بزرگ نام داشت. در ۹ سالگی مادرش را از دست داد. در ۱۴ سالگی انجمنی با نام تبلیغات اسلامی با چند تن از دوستانش به وجود آورد. از ۱۶ سالگی (۱۳۲۲) به تدریس در مدارس مشغول شد و در همین سال ازدواج کرد. وی مدتی نیز در حوزه به تحصیل مشغول بود و با ادبیات فارسی نیز آشنایی زیادی داشت. تبعید به اهواز. در سال ۱۳۳۱ به دلیل درگیری در جریان انتخابات مجلس شورای ملی به طرفداری یکی از نامزدها، به اهواز تبعید شد. وی تا سال ۱۳۴۲ در این شهر در آموزش و پرورش به خدمت مشغول بود. تبعید به تهران. در سال ۱۳۴۲ به جرم ایجاد شورش در اهواز دستگیر شد و به تهران تبعید شد. در سال ۱۳۴۴ موفق شد به دانشگاه تهران راه پیدا کند و در رشته مدیریت تحصیل کرد. در سال ۱۳۴۵ با همکاری محمدعلی رجایی اعتصاب و تظاهرات فرهنگیان را سازماندهی کرد و به همین جرم دستگیر و به گناباد تبعید شد. پس
از مدتی وی را به چالوس و کرج منتقل ساختند. سپس مجدداً به تهران آمد و در دبیرستان ماضی مشغول به تدریس شد. پس از انقلاب. وی پس از پیروزی انقلاب، به عنوان مشاور وزیر آموزش و پرورش، مشغول به کار شد. مدتی نیز عضو هیئت مرکزی نظارت بر انتخابات استان تهران بود. در انتخابات دور اول مجلس شورای اسلامی، با کسب ۸۲ درصد از آراء، از حوزه انتخابیه شوشتر وارد مجلس شد و به عنوان معاون کمیسیون بازرگانی برگزیده شد. مرگ. سرانجام در هفتم تیر ۱۳۶۰ در جریان انفجار در حزب جمهوری اسلامی کشته شد.
اردی اف/اکس ام ال نحوی است تعریف شده توسط کنسرسیوم وب جهان شمول برای بیان (خطی سازی) یک گراف اردی اف به عنوان یک سند اکس ام ال.
اوتارکی یا سیاست خودبسندگی (به انگلیسی:autarky) معمولاً به وضعیتی گفته می شود که اقتصاد یک نظام سیاسی از پیگیری رسیدن به سرحد صرفاً قابلیتِ خودکفایی، عبور کرده و در اهداف و برنامه ریزی ها حد انزوای کامل اقتصادی را مدنظر قرار دهد. چنین نظام اقتصادی «اقتصاد بسته» نامیده می شود. هنگامی از اوتارکی سخن به میان می آید که نهادی بتواند بدون کمک از بیرون یا تجارت خارجی به فعالیت یا زندگی خود ادامه دهد. منظور از ادامهٔ فعالیت لزوماً فعالیت اقتصادی نیست، برای نمونه می توان به ساختار خودبسنده نظامی اشاره کرد که کشوری بتواند بدون دریافت کمک از سایر کشورها از خود دفاع کند. رژیم خودبسنده می تواند مربوط به کل یک کشور باشد یا اینکه در یک زمینهٔ محدود مانند مالکیت یک ماده خام کلیدی باشد. استقلال اقتصادی به معنی خودبسندگی در رفع نیازهای اساسی و جلوگیری از سلطهٔ کشورهای دیگر بر اقتصاد بومی است. از مهم ترین شاخص های استقلال اقتصادی، عدم تأثیرپذیری گسترده از نوسانات و بحران اقتصادی در سطح جهان و ثبات ارزش پول و نداشتن اقتصاد تک محصولی است. پیشینه. مکتب سوداگری، سیاستی بود که از سوی فرمانروایان به ویژه در سدهٔ ۱۷ و ۱۸ میلادی پیگیری
می شد. به این ترتیب که داشتن رابطهٔ تجاری با بیرون از قلمرو ممنوع یا محدود بود. در دههٔ ۱۹۳۰ آلمان نازی کشوری بود که ترجیح می داد تجارت در درون مرزهای اقتصادی خودش را به بالاترین میزان برساند و تجارت خارجی به ویژه با بریتانیا، شوروی و فرانسه را به کمترین حد برساند. کشورهای با اقتصاد ضعیف تر مانند آمریکای جنوبی، بالکان و کشورهای اروپای شرقی مانند یوگسلاوی، رومانی و مجارستان در محدودهٔ مرز اقتصادی آلمان جای می گرفتند. آلمان ها برای رشد به شدت به مواد خام نیاز داشتند و این کشورها از آن برخوردار بودند. تجارت با این کشورها که زیر نظر وزیر اقتصاد وقت، هیالمار شاخت بود بر این پایه بود که دریافت مادهٔ خام تنها به شرط دادن محصولات تولیدی آمانی باشد و نه پرداخت پول. با اینکه در بازهٔ سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۷ واردات خوراک بسیار کاهش یافت اما با توجه به سیاست آلمان نازی برای بازسازی نظامی خودش در همان دوذان واردات مواد خام ۱۰ درصد افزایش یافت. امروزه کشوری که کاملاً خودکفا باشد کمیاب است. شاید بتوان به کرهٔ شمالی اشاره کرد. این کشور برپایهٔ جهان بینی سیاسی جوچه (خودکفایی) اداره می شود. بر خلاف این سیاست، کره با کشورهایی چون
روسیه، چین، سوریه، ایران، ویتنام و بسیاری کشورهای اروپایی و آفریقایی ارتباط دارد. نمونهٔ دیگر می توان به پادشاهی بوتان اشاره کرد. نمونه های بیشتر. سیاست خودبسندگی در کشورهای متعددی دنبال شده است. در قانون اساسی ایران، تأکید شده است که اقتصاد ایران باید به مرحله خودبسندگی و استقلال برسد و از وابستگی رهایی یابد. راه حل قانون اساسی در این مورد، افزایش تولیدات کشاورزی، دامی و صنعتی منطبق با نیازهای عمومی است. بازخوردهای سیاسی و اقتصادی. خودبسندگی اقتصادی می تواند باعث دوری بخش های اقتصادی خُرد و کلان از صرفه جویی به مقیاس شود. بسیاری از ملت ها در سراسر جهان به دلیل تفاوت های جغرافیایی، آب و هوایی، مکانی، گسترهٔ سرزمین و جمعیت، دسترسی مستقیم به برخی مواد خام ندارند. از آن جمله می توان به نفت، گاز، زغال سنگ، گندم، پشم و … اشاره کرد.
پیر منفره (Pierre Mainfray) (زادهٔ ۱۵۸۰، درگذشت ۱۶۳۰) اهل روان فرانسه، یک شاعر سبک درام فرانسوی بود. پیر لاروس گفته است: آنچه ما دربارهٔ پیر منفره می دانیم این است که او پیشرویی بود که از سوی هم میهن روشنفکرش، پیر کورنی نادیده گرفته شد. پیر کورنی دربارهٔ منفره گفته بود: «همهٔ نوشته های منفره پُر ایراد و یک شکست اند که در دورانی مورد توجه قرار گرفته اند. مگر "Cyrus" که دارای نکاتی بود.»
اعتراضات ۲۰۱۱–۲۰۱۲ کردها در ترکیه، اعتراضاتی به رهبری حزب صلح و دموکراسی در ترکیه علیه محدودیت سازی حقوق اقلیت کرد در این کشور بود. این اعتراضات گرچه در امتداد رشته طولانی اعمال اعتراضی توسط کردها در ترکیه بودند، قویاً تحت تأثیر اعتراضات مردمی در سرتاسر خاورمیانه و شمال آفریقا قرار گرفتند. تظاهرات در استانبول و جنوب شرق ترکیه و حتی در ازمیر رخ دادند. روزنامه ترکی «حریت» در مقاله ای با اشاره به بهار عربی، این اعتراضات را «تابستان کردی» نامید.
کانگوروهای درختی سرده ای از کیسه داران درازپا است که نامش را از عادت گونه های عضوش به زندگی بر روی درختان گرفته است. کانگوروهای درختی را می توان در جنگل های گینه نو، شمال شرقی کوئینزلند، در جزیره های نزدیک و اغلب در مناطق کوهستانی یافت؛ اگرچه بعضی گونه های این سرده همچون کانگوروی درختی فروبوم در مناطق صاف و دشت زار زندگی می کنند. وزن این کانگوروها میان ۴ تا ۱۳ کیلوگرم است و طولشان ۴۰ تا ۸۷ سانتی متر است. آن ها دم به نسبت بلندی دارند که به ایشان در نگهداری تعادلشان کمک می کند. رده بندی. گونه های زیر اعضای سرده کانگوروهای درختی هستند:
دل نمادی در ریاضیات، به ویژه ریاضیات برداری است و به عنوان یک عملگر دیفرانسیلی در بردارها به کار می رود، دل را معمولاً با نماد نابلا (∇) نمایش می دهند. هرگاه عملگر دل را بر یک تابع یک بعدی اعمال کنیم، بیانگر مشتق استاندارد آن تابع مطابق آنچه در حساب دیفرانسیل و انتگرال تعریف شده است خواهد بود. اگر این عملگر بر یک میدان (تابعی که دارای چندین بُعد است) اعمال شود، دل ممکن است بیانگر شیو (شدیدترین شیب محلی) یک میدان اسکالر (یا گاهی میدان برداری مثلاً در معادلات ناویه-استوکس)، دیورژانس یک میدان برداری، یا تاو یک میدان برداری باشد. اینکه دل بیانگر کدامیک از این اعمال است بستگی به نوع اعمالش دارد. به بیان بهتر، دل یک عملگر مشخص نیست، بلکه یک سنت و نماد ریاضی است که می تواند بیانگر یکی از سه عملگر بالا باشد و از آن برای ساده نویسی معادلات ریاضی استفاده می شود. نماد دل را می توان به صورت یک بردار عملگرهای مشتق پاره ای تفسیر کرد، به این صورت که سه معنی مختلف آن (شیو، دیورژانس و تاو) را می توان به ترتیب با ضرب اسکالرها، ضرب داخلی و ضرب خارجی عملگر دل در میدان دانست. شیو:formula_1 دیورژانس: formula_2 کرل: formula_3 تعریف
. در دستگاه مختصات دکارتی سه بعدیِ R3 با مختصات ("x", "y"، "z") دل در شکل مشتقات پاره ای به صورت زیر ظاهر می شود: که در آن formula_5 بردارهای یکه در جهت های مربوط هستند. همچنین دل را می توان به فضای اقلیدسی Rn تعمیم داد به طوری که در دستگاه مختصات دکارتی با مختصات ("x"1، "x"2، …، "x""n") دل به صورت زیر خواهد بود: که در آن formula_7 استاندارد پایهٔ این فضا است. به صورت فشرده تر می توان این فرمول را با استفاده از قرارداد جمع زنی اینشتین به صورتِ نوشت. دل را می توان در دیگر دستگاه های مختصات (برای نمونه دستگاه های مختصات استوانه ای و کروی) نیز بیان کرد. کاربردها در نمادگذاری. دل در بسیاری از عبارت های ریاضی برای ساده و کوتاه نویسی استفاده می شود. کاربردهای اصلی آن در نوشتن گرادیان، دیورژانس، تاو، مشتق جهت دار و عملگر لاپلاس است. گرادیان. به مشتق برداری یک میدان نرده ای formula_9، گرادیان یا شیو گویند و این گونه نمایش داده می شود: formula_10 که همیشه در جهت بزرگترین افزایش در formula_9 بوده و اندازهٔ آن برابر آهنگ افزایش در آن نقطه می باشد (درست همانند مشتق های معمولی) اهمیت این کوتاه نویسی در این است که قاعدهٔ گ
رادیان ضرب دو میدان برداری همانند مشتق یک بعدی است. formula_12 هر چند که قاعدهٔ گرادیان ضرب نقطه ای دو میدان برداری به این آسانی نیست و به صورت formula_13 واگرایی یا دیورژانس. واگرایی یک میدان برداری formula_14 یک تابع اسکالر است که بدین صورت نمایش داده می شود: formula_15 واگرایی را تقریباً می توان افزایش در اندازهٔ یک میدان برداری در جهت آن دانست ولی به طور دقیق تر اندازهٔ گرایش (میل) یک میدان برداری به همگرایی یا واگرایی در یک نقطهٔ است. جایی که میدان برداری دیورژانس مثبتی دارد نمایانگر یک چشمه است. و جایی که میدان برداری واگرایی منفی دارد نمایانگر وجود یک چاه در آن نقطه است. اهمیت به کارگیری نشانهٔ دل را در ادامه می بینم: formula_16 البته رابطهٔ ضرب برداری به نظر کمی غیر منطقی می آید اما این به خاطر جابه جا پذیر نبودن این ضرب است. formula_17 تاو یا کرل. تاو یک میدان برداری به صورت formula_18 یک تابع برداری است که اینگونه نمایش داده می شود: formula_19 تاو یک میدان برداری برابر است با گشتاور یک چرخ دندهٔ کوچک که مرکزش در آن نقطه باشد یعنی چنانچه یک چرخ دندهٔ کوچک را در نقطه ای از این میدان بگذاریم و بچرخد می
دان ما در آن نقطه دارای تاو است که چنانچه این چرخش ساعت گرد باشد تاو مثبت و اگر پادساعت گرد باشد تاو منفی است. بدیهی است میدانی که در آن چرخش وجود نداشته باشد تاو صفر دارد. تاو یک میدان برداری را می توان با شبه دترمینان زیر نمایش داد: formula_20 و اما دوباره شگفتی نمادگذاری دل را در قاعدهٔ تاو ضرب: formula_21 هرچند شوربختانه تاو ضرب بردارها چهرهٔ ساده ای ندارد formula_22 مشتق جهتی. مشتق جهتی یک میدان اسکالر مانند formula_23 در جهتformula_24 اینگونه بیان می شود: formula_25 که آهنگ تغییر میدان formula_9در جهت formula_27 را نشان می دهد. لاپلاسی. عملگر لاپلاسی یک عملگر اسکالر است که به هر دو میدان اسکالر و برداری می تواند اثر کند. در مختصات برداری این عملگر به صورت: formula_28 لاپلاسی در همه جای ریاضی فیزیک نوین دیده می شود، برای نمونه در معادلهٔ لاپلاس، معادلهٔ پواسون، معادلهٔ گرما، معادلهٔ موج و همچنین در معادلهٔ شرودینگر. جستارهای وابسته
تخلیهٔ غیرنظامیان لهستانی از اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم فرایند تخلیه و مهاجرت لهستانی ها در دوران جنگ جهانی دوم از اتحاد جماهیر شوروی و ورود آنها به ایران بود. پس از تهاجم شوروی به لهستان در آغاز جنگ جهانی دوم، بر اساس پیمان مولوتوف–ریبنتروپ علیه لهستان، اتحاد جماهیر شوروی بیش از نیمی از قلمرو جمهوری دوم لهستان یا حدود را که بیش از ۱۳٬۲۰۰٬۰۰۰ نفر در آن ساکن بودند، تصاحب کرد. ظرف چند ماه، به منظور لهستان زدایی از سرزمین های ضمیمه شده، کمیساریای خلق در امور داخلی شوروی بین ۳۲۰٬۰۰۰ تا یک میلیون شهروند لهستانی را به بخش های شرقی اتحاد شوروی، اورال و سیبری بازداشت و تبعید کرد. چهار موج تبعید خانوادگی شامل کودکان، زنان و سالخوردگان با قطارهای باری از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ رخ داد. موج دوم تبعیدها به وسیلهٔ نیروهای اشغالگر شوروی در سراسر منطقهٔکرسی حدود ۳۰۰٬۰۰۰ تا ۳۳۰٬۰۰۰ لهستانی را دربرگرفت که عمدتاً به قزاقستان فرستاده شدند. به واسطهٔ تغییری چشمگیر در سرنوشت، بیش از ۱۱۰٬۰۰۰ لهستانی، شامل ۳۶٬۰۰۰ زن و کودک، توانستند همراه با ارتش آندرس اتحاد جماهیر شوروی را ترک کنند. آن ها سرانجام در ایران، هند، فلسطین، نیوزیلند، تقس
یم آفریقا و همچنین مکزیک ساکن شدند. در میان کسانی که در اتحاد جماهیر شوروی ماندند، حدود ۱۵۰٬۰۰۰ لهستانی پیش از پایان جنگ جان باختند. تخلیهٔ مردم لهستان از اتحاد شوروی از ۲۴ مارس ۱۹۴۲، به مدت یک هفته، و سپس دوباره از ۱۰ اوت ۱۹۴۲ تا آغاز سپتامبر ادامه داشت. در مرحلهٔ نخست، بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر از پرسنل نظامی و حدود ۱۱٬۰۰۰ کودک از ترکمن باشی (جمهوری شوروی سوسیالیستی ترکمنستان، امروزه ترکمنستان) از راه دریا به بندر انزلی رفتند. در مرحلهٔ دوم تخلیه از داخل، بیش از ۴۳٬۰۰۰ پرسنل نظامی و حدود ۲۵٬۰۰۰ غیرنظامی همراه با ژنرال ووادیسواف آندرس از طریق دریای خزر به ایران رفتند. حدود یک سوم غیرنظامیان کودکان بودند. تخلیه ای کوچک تر به عشق آباد–مشهد انجام شد که شامل گروه بزرگ و نهایی غیرنظامیان بود. پیشینه. در سال ۱۹۳۹، پس از حملهٔ آلمان نازی و شوروی به لهستان، قلمرو جمهوری دوم لهستان میان این دو مهاجم تقسیم شد. نیمهٔ شرقی لهستان به اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه شد. اندکی بعد، مسکو برنامه ای از تبعیدهای گسترده را آغاز کرد که هم شامل لهستانی ها می شد و هم شماری از یهودیان لهستان که به درون خاک شوروی منتقل شدند. صدها هزار شهروند لهستا
نی مجبور شدند خانه های خود را در لحظه ترک کنند و در واگن های باری به سیبری، قزاقستان و دیگر نقاط دورافتادهٔ روسیه منتقل شدند. چندین موج از تبعیدها رخ داد که طی آن خانواده ها به سرزمین های بایر اتحاد شوروی فرستاده شدند. نخستین دسته هایی که از سوی کمیساریای خلق در امور داخلی هدف قرار گرفتند شامل قضات دادگاه، کارمندان دولتی، کارکنان دولت های محلی، اعضای نیروی پلیس، پناهندگان لهستان غربی، پیشه وران، کارگران جنگل، اسکان یافتگان و کشاورزان خرد، همچنین کودکان اردوگاه های تابستانی و یتیم خانه های لهستانی، اعضای خانوادهٔ هر فردی که از سوی کمیساریای خلق در امور داخلی بازداشت شده بود، و اعضای خانوادهٔ هر کسی که به غرب گریخته یا ناپدید شده بود، می شدند. سرنوشت لهستانی های تبعیدشده در میانهٔ سال ۱۹۴۲، پس از امضای پیمان سیکورسکی-مایسکی بهبود یافت. استالین یک بار عفو شهروندان لهستانی در اتحاد شوروی را اعلام کرد. این عفو تا ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۴۳ ادامه داشت، زمانی که عملاً لغو شد. در این فرصت کوتاه، ارتش آندرس تشکیل شد که نه تنها سربازانی را که در اردوگاه های شوروی نگه داشته شده بودند جذب کرد، بلکه هزاران غیرنظامی و یتیم خانه های ل
هستانی با کودکانی که والدینشان در گولاگ جان باخته بودند را نیز دربر گرفت. هزاران نفر در مسیر مراکز ارتش تازه تأسیس لهستان، عمدتاً به دلیل همه گیری دیسانتری که مردان، زنان و کودکان را از پای درآورد، جان خود را از دست دادند. تخلیه ها. در ۱۹ مارس ۱۹۴۲، ژنرال ووادیسواف آندرس دستور تخلیهٔ سربازان و غیرنظامیان لهستانی ساکن در نزدیکی اردوگاه های ارتش را صادر کرد. بین ۲۴ مارس و ۴ آوریل، ۳۳٬۰۶۹ سرباز اتحاد شوروی را به مقصد ایران ترک کردند، همچنین ۱۰٬۷۸۹ غیرنظامی، شامل ۳٬۱۰۰ کودک، نیز خارج شدند. این تنها بخش کوچکی از حدود ۱٫۷ میلیون شهروند لهستانی بود که در آغاز جنگ توسط شوروی ها بازداشت شده بودند. بیشتر لهستانی ها مجبور شدند در اتحاد شوروی باقی بمانند. سربازان و غیرنظامیان لهستانی که خارج شدند، در اردوگاه های ایران در بندر پهلوی، مشهد و همچنین تهران مستقر شدند. پس از نخستین تخلیه، روابط لهستان–شوروی رو به وخامت گذاشت و دولت شوروی آغاز به بازداشت مقامات لهستانی کرد. در ۹ اوت ۱۹۴۲، دومین تخلیه آغاز شد که تا اول سپتامبر ادامه یافت. پناهندگان لهستانی مجبور بودند با قطار به ترکمن باشی سفر کنند، جایی که با کشتی از دریای خزر
به ایران می رفتند. برخی نیز ناچار بودند از راه زمینی به عشق آباد سفر کنند. کنسولگری های لهستان در اتحاد شوروی گذرنامه های موقت داخلی برای افراد تخلیه شده صادر کردند: این گذرنامه ها باید در گذرگاه های مرزی ارائه می شد تا اجازهٔ عبور داده شود. به گفتهٔ یکی از تخلیه شدگان، وندا الیس: گرسنگی وحشتناک بود، ما حتی یک قرص نان در روز، مانند سیبری، نمی گرفتیم. هر تکه نان باید دزدیده می شد یا به هر روش دیگری به دست می آمد. این جهنم بود — آدم های گرسنه و بیمار، کودکان در واگن های قطار پر از شپش. بیماری ها — تیفوس، دیسانتری، نبود دستشویی در واگن ها. برای رفع نیاز باید هر بار که قطار می ایستاد از آن بیرون می پریدیم. معجزه است که زنده ماندیم، با وجود هزاران کشته. در طول دومین تخلیه، ۶۹٬۲۴۷ نفر اتحاد شوروی را ترک کردند که شامل ۲۵٬۵۰۱ غیرنظامی (۹٬۶۳۳ کودک) بودند. در مجموع، در دو تخلیهٔ سال ۱۹۴۲، ۱۱۵٬۷۴۲ نفر خارج شدند: ۷۸٬۴۷۰ سرباز و ۳۷٬۲۷۲ غیرنظامی (۱۳٬۹۴۸ کودک). حدود ۹۰٪ از آن ها لهستانی های غیر یهودی بودند و بیشتر باقی ماندگان یهودی بودند. لهستانی ها برای مدت طولانی در ایران تحت کنترل شوروی باقی نماندند، به دلایل گوناگون ا
ز جمله خصومت مقامات شوروی که شمال ایران را اشغال کرده بودند و همچنین تهدید ارتش های آلمان که پیش تر به قفقاز رسیده بودند، و در نهایت شرایط بد زندگی. اردوگاه های پناهندگان. پناهندگان پس از چند ماه سرانجام ایران را ترک کردند و به چندین کشور منتقل شدند، از جمله لبنان، فلسطین، هند، اوگاندا، کنیا، تانگانیکا، رودزیای شمالی و رودزیای جنوبی، آفریقای جنوبی، نیوزیلند و مکزیک. آفریقای بریتانیا. ماریا گابینیویچ، یکی از پناهندگان، بعدها نوشت: «ما توانستیم با آخرین کاروان اتحاد شوروی را ترک کنیم. هنوز هزاران لهستانی پریشان حال آنجا مانده بودند و به کلخوزها فرستاده شدند. من هرگز سفر با کامیون از عشق آباد به تهران از میان کوه ها را فراموش نخواهم کرد. پس از جهنمی که پشت سر گذاشته بودیم، تهران دنیایی دیگر بود. زندگی اردوگاهی سازمان یافته بود، مدرسه بود، پیشاهنگان بودند و زندگی مذهبی. تهران دریچه ای بود که از طریق آن ما را گروه گروه به نقاط مختلف جهان فرستادند. مادرم پیشنهاد وسوسه انگیز رفتن به سانتا روسا در مکزیک را رد کرد. او می خواست یا به هند برویم یا آفریقا، چون به اروپا نزدیک تر بود. او امید داشت روزی به لهستان بازگردیم.
ما سوار یک کشتی جنگی شدیم و از خلیج فارس گذشتیم… پس از دوازده روز به بندر بیرا در موزامبیک رسیدیم. بزرگسالان مضطرب و از ناشناخته ها هراسان بودند، اما ما کودکان خوشحال از ماجراجویی بودیم. ما نخستین لهستانی های آفریقا نبودیم. پیش تر ۲۲ اردوگاه با ۱۸٬۰۰۰ نفر وجود داشت که مانند ما مسیرهای گوناگون تبعید در اتحاد شوروی را پشت سر گذاشته بودند و در سراسر آفریقای بریتانیا — از کنیا تا مستعمرهٔ کیپ — پراکنده بودند». پناهندگان لهستانی که قرار بود به شرق آفریقا فرستاده شوند یا از ایران به مقصد آفریقا اعزام می شدند، یا از ایران به هند برده می شدند و از یک بندر هندی به مقاصد آفریقایی منتقل می شدند. بندر مومباسا در کنیا، بنادر تانگا و دارالسلام در تانگانیکا، و بنادر بیرا و لورنسو مارکیز (ماپوتوی امروزی) در موزامبیک نخستین ایستگاه های آفریقایی برای پناهندگان لهستانی بودند. بسیاری از پناهندگان لهستانی که مدتی را در جوامع پناهندگی در شرق آفریقای بریتانیا گذراندند، نوعی خودانگارهٔ فرودست سفید از خود نشان دادند و خود را بیشتر شبیه جمعیت های محلی می دیدند تا مهاجران اروپایی سفیدپوست، به دلیل تجربهٔ ستم و مهاجرت اجباری از سوی یک ق
درت توسعه طلب. با این حال، شهادت های دیگر پناهندگان لهستانی نگرش های مقامات امپراتوری بریتانیا را بازتاب می دهد. این امر به ویژه در کوجا، اوگاندا مشهود بود، جایی که نگرانی های شدیدی دربارهٔ اختلاط نژادی وجود داشت. رودزیای شمالی. در اکتبر ۱۹۴۲، مدیر امور تخلیه شدگان جنگ و اردوگاه های رودزیای شمالی، گور براون، انتظار داشت حدود ۵۰۰ پناهندهٔ لهستانی از خاورمیانه برسند. در اوت ۱۹۴۵، شمار پناهندگان لهستانی در رودزیای شمالی ۳٬۴۱۹ نفر بود که از این میان، ۱٬۲۲۷ نفر در اردوگاه های پایتخت لوساکا، ۱٬۴۳۱ نفر در بوانا مکوبوا در منطقهٔ مسی، ۱۶۴ نفر در فورت جیمسون در مرز با نیاسالند، و ۵۹۷ نفر در آبِرکورن در استان شمالی اقامت داشتند. آخرین اردوگاهی که در رودزیای شمالی ساخته شد در آبِرکورن (امروزه امبالا، زامبیا) بود. این اردوگاه در سال ۱۹۴۲ برپا شد. حدود ۶۰۰ پناهندهٔ لهستانی به صورت گروهی به آبِرکورن منتقل شدند. آن ها با کشتی به دارالسلام رفتند و از طریق کیگُما به امپولونگا در دریاچهٔ تانگانیکا رسیدند و سپس به صورت گروهی با کامیون به آبِرکورن منتقل شدند. وندا نووویسیاد-اوستروفسکا، به نقل از تاریخ نگار تادئوش پیوتروفسکی ("تبع
یدشدگان لهستانی در جنگ جهانی دوم")، به یاد می آورد که اردوگاه آبِرکورن به شش بخش از خانه های تک اتاقه، یک محل شست وشو، یک رخت شوی خانه، یک کلیسا و چهار ساختمان مدرسه با هفت کلاس تقسیم می شد. آشپزی در یک آشپزخانهٔ بزرگ در مرکز اردوگاه انجام می شد. یکی از مدیران در ساختمانی زندگی می کرد که همچنین مرکز اجتماعی ای داشت که در آن فیلم نمایش داده می شد. نووویسیاد-اوستروفسکا تصویری اجتماعی ترسیم کرده است با آوازخوانی های شبانه، گوش دادن جمعی به رادیو برای آگاهی از جنگ در اروپا و کارهای دستی با زنان دیگر در عصرها. شرایط زندگی. زندگی در آفریقا برای لهستانی هایی که با آداب ورسوم و زبان های محلی ناآشنا بودند و به آب وهوای استوایی عادت نداشتند بسیار دشوار بود. در اوگاندا، بزرگ ترین اردوگاه ها — که حدود ۶٬۴۰۰ نفر از جمله ۳٬۰۰۰ کودک را در خود جای داده بودند — در کوجا (ناحیه موکونو در کنار دریاچه ویکتوریا) و ماسندی در غرب اوگاندا قرار داشتند. هر اردوگاه مدرسه، باشگاه و تئاتر خود را داشت. مسکن ابتدایی بود: خانه هایی از گل با سقف هایی از علف و برگ موز. بوگدان هاربوز در اردوگاه کوجا اقامت داشت: «ما هیچ پولی برای غذا دریافت نمی
کردیم، فقط ماهی ۵ شیلینگ برای هزینه هایمان می گرفتیم. غذا به ما داده می شد: برنج، آرد، گوشت، نمک، شکر، چای و کمی قهوه. مردم باغچه های خودشان را داشتند، با سبزیجات. ما بسیار فقیر بودیم، هیچ کاری وجود نداشت، بچه ها کلاس هایشان را در فضای بازداشتند، کتابی هم وجود نداشت». ماریا گابینیویچ شش سال را در آفریقا، در اردوگاهی در بوانا مکوبوا، رودزیای شمالی گذراند: «برای ما همه چیز شبیه صحنه ای از کتاب در بیابان و دشت نوشتهٔ هنریک سینکیه ویچ بود. خانه هایی از گل در قلب آفریقا. هیچ چیز شبیه لهستان نبود، اما بزرگسالان اردوگاه ما نهایت تلاش خود را می کردند تا ریشه هایمان را برجسته کنند. ستونی با پرچم بزرگ لهستان وجود داشت و عقاب سفید بر دروازه». بسته شدن اردوگاه ها. در ژانویهٔ ۱۹۴۴، کارکنان لهستانی در همهٔ اردوگاه های شرق آفریقا کاهش یافتند. در نامه ای رسمی از مقامات بریتانیایی گفته شد: «توافق شده که کارهای رفاهی در سکونتگاه های لهستانی باید ادامه یابد و حداقل کارکنانی که تضمین کنندهٔ این امر هستند باید حفظ شوند». در ژانویهٔ ۱۹۴۸، کمیسر ادارهٔ پناهندگان شرق آفریقا نامه ای دربارهٔ اخراج پناهندگان لهستانی از اردوگاه آبِرکورن
نوشت. آن ها از کیگوما به دارالسلام می رفتند و از آنجا با کشتی به بریتانیا منتقل می شدند، جایی که خویشاوندان نزدیکشان — اغلب همسران و پسرانی که در جنگ جنگیده بودند — در حال گذراندن دوره ها و آموزش برای مشاغل غیرنظامی بودند. اسکان مجدد از آبِرکورن «عملیات پرش لهستانی» نام گرفت. بریتانیایی ها در زمان تصمیم به انتقال پناهندگان لهستانی به شرق آفریقا، قصد نداشتند آن ها را در آنجا نگه دارند. حتی پیش از تبعیدهای ۱۹۴۱، توافق شده بود که پناهندگان فقط برای «هدفی ویژه یا موقت» به شرق آفریقا می روند. با این حال، در اکتبر ۱۹۴۶، وزیر امور خارجه در لندن اعلام کرد که پناهندگانی که بتوانند دست کم برای شش ماه در منطقه کاری پیدا کنند یا مبلغی پول کافی برای گذران زندگی داشته باشند، می توانند بمانند. در رودزیای شمالی، ۲۴۵ پناهنده برای اقامت دائم پذیرفته شدند. از آبِرکورن، یک زن مجرد با یک دختر و یک پسر، که پدرشان در جنگ اروپا مفقود شده بود، و یک مرد اجازه یافتند بمانند. مرد مجرد ردیابی نشد؛ زن، یوزفا بیِرونسکا، همراه با فرزندانش به آفریقای جنوبی رفت. پسرش در جوانی بر اثر حادثه ای درگذشت؛ دخترش همچنان در آفریقای جنوبی همراه با نوه