Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حقوق بیمار، حقوق کار و… به وجود آمده اند. از جهت قلمرو اجرایی. علم حقوق به لحاظ قلمرو اجرا به دو گروه حقوق داخلی و حقوق بین الملل تقسیم می شود. حقوق داخلی مجموعه قواعدی است که بر دولت معین حکومت می کند، و در آن از روابطی گفتگو می شود که هیچ عامل خارجی درآن ها نیست. به عنوان مثال، اگر دو ایرانی مالی را که در ایران واقع است مورد معامله قرار دهند، حقوق داخلی ایران بر رابطهٔ آنان حاکم است. حقوق بین الملل به مجموع قواعد و اصولی که دولت ها در روابط خود با یکدیگر از آن استفاده می کنند گفته می شود. حقوق در ایران. حقوق در ایران برگرفته از حقوق اسلامی و حقوق رومی-ژرمنی (به طور خاص حقوق فرانسه) است. حقوق اسلام حقوق مذهبی است، یعنی قواعد آن از شریعت اسلام و دیگر آموزه ها سرچشمه گرفته است و از نظر روش استنباط حکم و وسایل فنی آن، با سیستم رومی-ژرمنی شباهت بیشتری دارد تا با سیستم کامن لا. برخلاف عقیدهٔ بسیاری از حقوق دانان که معتقدند نظام حقوقی ایران یک نظام فقهی مَحض است، نظام حقوقی ایران ترکیبی از نظام حقوقی کامن لا و رومی-ژرمن است؛ زیرا اهمیت رویهٔ قضایی و اصل آن را در نظام حقوقی ایران نمی توان انکار نمود. آرای وحدت روی
ه در حکم قانون است، بنابراین در موارد خاصی می توان به آن ها استناد نمود. در موارد بسیاری به دلیل سکوت قانون رویهٔ قضایی به ناچار دست به کار شده و به صدور آرای وحدت رویه اقدام می کند که در نتیجهٔ آن احکام دادگاه ها منتشر شده و در موارد مشابه بعدی مورد استناد قرار خواهد گرفت. گرایش های تحصیلی. برخی از گرایش های تحصیلی رشتهٔ حقوق در مقطع کارشناسی ارشد در ایران عبارت اند از: تصمیمات دادگاه. در نظام های حقوقی مبتنی بر رویهٔ قضایی، آرای دادگاه در بیشتر موارد توسط هیئت منصفه تصمیم گرفته می شود. اما در نظام های حقوقی مدون از جمله ایران آرای دادگاه که توسط قاضی رسیدگی کننده به پرونده صادر می شود به دو صورت است: حُکم و قرار. تفاوت حکم و قرار. چنانچه رأی دادگاه راجع به ماهیت دعوا بوده و همچنین قاطع دعوا باشد حکم نامیده می شود. اما چنانچه رأی دادگاه قاطع دعوا چه به صورت کلی یا جزئی نباشد قرار نامیده می شود. مانند: قرار تأمین خواسته، قرار دستور موقت و سایر قرارهای اعدادی؛ بنابراین تنها تفاوت میان حکم و قرار در قاطعیت آن ها راجع به ماهیت دعوا است. اقسام قرار. در امور حقوقی قرار به صورت زیر دسته بندی می شود: تاریخچه. ملاحظا
ت خاص در تعریف مشخص از حقوق، در دوران مختلف تاریخ، بارها تغییر کرده است. در بسیاری موارد، تعریف یک گروه از حقوق، در تضادی قهرآمیز با سایر گروه ها قرار داشت. در حوزهٔ سیاسی، هرگاه موضوع حقوق، از نظر تاریخی اهمیت داشت، قوانین اساسی کشورها به تعیین حقوق مدنی اشخاص می پرداختند. در طول تاریخ، بسیاری از مفاهیم حقوقی، مقتدرانه و دارای سلسله مراتب هرمی بودند. تناسب حقوقی در ارتباط میان افراد، وجود نداشت و حق یک فرد می توانست، بارها از حقوق دیگران بیشتر باشد. برای مثال، وظیفهٔ پسر، در احترام به پدر، بر اساس حق پسر، به دریافت مراقبت پدرانه، تعریف نمی شد. یا حقوق مسلم پادشاه، حق متقابلی را برای زیردستان، تضمین نمی کرد.در مقایسه، تعریف حقوق در نسخه های جدید، به روال انقلاب آمریکا و فرانسه، بر آزادی و برابری تأکید می کند. اسناد حقوقی تاریخی. نمونه هایی از اسناد مهم در تاریخ سیاسی حقوق عبارت اند از:
کنسول گری ترکیه در تبریز یک مکان دیپلماتیک و سیاسی در شهر تبریز که زیر نظر سفارت ترکیه در تهران به فعالیت می پردازد. علاوه بر تبریز، ترکیه در شهر ارومیه نیز دارای کنسول گری می باشد. سرکنسول گر وقت یونس بلت بیشترین درخواستِ سفر به ترکیه را از جانب دانشجویان ایرانی جهت ادامه تحصیل اعلام کرده بود. مکان. کنسول گری ترکیه در میدان همافر به طرف نگین پارک واقع شده است. در اصلی این کنسول گری از پشت ساختمان و داخل کوچه می باشد. سرکنسول گر. گون بگیچ سرکنسول کنسول گری ترکیه در شهر تبریز می باشد.
میرزا محمدتقی قوام الدوله آشتیانی از رجال دوره قاجار بود. او از اعضای یکی از مهمترین خاندان های دیوانی ایران به شمار می آمد. او نوه میرزا محسن آشتیانی مالک قدرتمند آشتیان در عصر کریم خان زند و پسرعموی میرزا محمدعلی آشتیانی و میرزا حسن آشتیانی بود که در دوره فتحعلی شاه به مقام مستوفی الممالکی رسیده بودند. میرزا تقی خان خدمت خود را در دربار فتحعلی شاه آغاز کرد. او پس از پیروزی ایران بر عثمانی در جنگی که به سال ۱۲۰۰ خورشیدی (۱۸۲۱ م.) روی داد، برای عقد معاهده صلح به ارزنه الروم رفت و چندی بعد به لقب قوام الدوله مفتخر شد و به وزارت کرمانشاه و فارس رسید و اندکی بعد درگذشت. او را در مقبره ای اختصاصی که برای خود در قم ساخته بود به خاک سپردند. بسیاری از نوادگانش نیز پس از او در این مقبره به خاک سپرده شدند، از جمله نتیجه های او، حسن وثوق و احمد قوام که هر دو از رجال سیاسی نامدار دوران قاجار و پهلوی بودند.
موزه نسل کُشی توئُل اِسلِنگ موزه ای در پنوم پن، پایتخت کامبوج است. این مکان که پیشتر یک دبیرستان با پنج ساختمان مجزا بود، در دوران رژیم خمرهای سرخ، به زندانی مخوف به نام «اس ۲۱» تغییر کاربری یافت. تاریخچه. در سال ۱۹۶۸ میلادی، خمرهای سرخ به رهبری پل پوت، شورشی را به قصد بازگرداندن کامبوج به «سال صفر» ترتیب دادند تا یک آرمان شهر دهقانی سوسیالیستی ایجاد کنند. آنان در آوریل ۱۹۷۵ شهر پنوم پن، پایتخت کامبوج را به اشغال خود درمی آورند و شهروندان را به سه گروه تقسیم می کنند و بر اساس گروه بندی، به آنان سهمیهٔ آذوقه اختصاص می دهند. شهرنشینان، زمین داران، افسران سابق ارتش، کارمندان و تاجران در دستهٔ «نالایق ها» قرار می گیرند و سرنوشت اعدام، گرسنگی کشیدن و انجام کارهای طاقت فرسا در انتظارشان بود. دین و پول در کامبوج ممنوع می شود. توئُل اسلنگ که در ابتدا یک مدرسه بود، به دستور پل پوت به مرکز بازجویی تبدیل شد. پس از اینکه دستگیرشدگان به زندان می رسیدند، آنان را اندازه گیری می کردند و از آن ها عکس می گرفتند. سپس لباس هایشان را می گرفتند و آنان را در سلول هایی که به سختی جای نشستن بود، به کف زمین زنجیر می کردند. اکثر افرادی
که کارشان به این سلول ها می کشید، از کادرهای خمرهای سرخ و خانواده هایشان بودند که به همکاری با دولت های خارجی یا جاسوسی برای سیا و کاگ ب متهم شده بودند. اکثر زندانیان توئُل اسلنگ، در نهایت با کامیون به «چوئیونگ اک» برده می شدند؛ یکی از جاهایی که به «میدان قتل» مشهور بود. گروهی از جلادان نوجوان در آنجا منتظر بودند که از قبل به آنان خبر داده شده بود تا یک قبر بزرگ بکنند. در این زندان که تنها یکی از ۱۵۰ زندان تحت کنترل خمرهای سرخ بود، بیش از ۱۴ هزار زندانی سیاسی که رژیم خمرهای سرخ از آنان با عنوان «دشمن خلق» یاد می کرد، اعدام شدند. نخستین زندانیان، مقامات حکومت پیشین جمهوری خمر و پادشاهی خمر بودند. سپس متهمان به وابستگی به طبقه متوسط و بعدها بیشتر اعضای خمرهای سرخ که به وفادار نبودن مظنون بودند، به این زندان منتقل شدند. نگهبانان این زندان که بیشترشان نوجوان بودند، زندانیان را مجبور به نوشتن اعتراف به هر آنچه به آن متهم می شدند، می کردند. محکومان حتی مجبور می شدند که دوستان و خانوادهٔ خود را نیز در این اتهامات درگیر کنند و در نتیجه، این افراد نیز بعداً به این زندان برده می شدند. هر کسی که از شکنجه زنده می ماند،
به "مزارع کشتار" در خارج از پنوم پن برده می شد و در آنجا به قتل می رسید. تنها ۱۲ نفر از این زندان جان سالم به در بردند. زندان توئُل اسلنگ، نمونهٔ کوچکی از آنچه که در ابعاد بزرگ در کامبوج تحت حاکمیت خمرهای سرخ روی می داد، بود. تخمین زده می شود که در تلاش برای بازگرداندن این کشور به «سال صفر»، نود درصد هنرمندان، روشن فکران و معلّمان کامبوجی کشته شده باشند. «سال صفر» تصویری بود که پل پوت از یک جامعهٔ بدون طبقه و کشاورزی در ذهن داشت. محکومیت کنگ گک ایو، رئیس زندان توئُل اسلنگ. کنگ گک ایو، معروف به "رفیق دوخ" رئیس زندان توئُل اسلنگ در رژیم خمرهای سرخ بود. وی در سال ۲۰۰۹ (میلادی) در دادگاهی بین المللی به جرایمی چون «اعمال شکنجه، قتل، احیای برده داری و نیز جنایات جنگی» متهم شد. وی در تاریخ ۲۶ ژوئن ۲۰۱۰ میلادی، به ۳۵ سال زندان محکوم شد. رفیق دوخ در دورهٔ ریاستش بر زندان توئُل اسلنگ، بایگانی بزرگی از عکس ها و اسناد، از جمله هزاران پرونده مربوط به اعتراف اجباری زندانیان را نگهداری می کرد. این عکس ها و اسناد، بسیاری از جنبه های داخلی دوران خمرهای سرخ را آشکار و به دادستان ها کمک کردند تا وضعیت ماه های پایانی زندگی هزارا
ن زندانی را ردیابی کنند. شهادت رفیق دوخ در دادگاه، برای کامبوجی های رنج برده از حکومت خمرهای سرخ، بسیار مهم بود. وی در دادگاه گفت که عمیقاً پشیمان است و از خانواده های قربانیان عذرخواهی کرد؛ امّا در روزهای پایانی دادگاه، خواستار آزادی خود شد و گفت که از اعضای ارشد خمرهای سرخ نبوده است.
گس شرکت کالای لوکس آمریکایی است، که در زمینه طراحی، تولید و توزیع انواع پوشاک، لوازم جانبی بازار مد، ساعت مچی، جواهرات و عطر فعالیت می نماید. شرکت گس در سال ۱۹۸۱ توسط پل مارسیانو تأسیس شد و هم اکنون (۲۰۱۳) مالک شبکه ای از ۴۸۴ شعبه فروشگاه و بوتیک در سراسر جهان است. این شرکت همچنین مالک فروشگاه های زنجیره ای "مارسیانو استور" نیز می باشد. دفتر مرکزی و شعبه اصلی فروشگاه های شرکت گس در شهر لس آنجلس، کالیفرنیا قرار دارد و بخشی از سهام آن نیز در بازار بورس نیویورک مبادله می شود.
ایواکورا تومومی (زاده ۲۶ اکتبر ۱۸۲۵ - درگذشته ۲۰ ژوئیه ۱۸۸۳)، سیاستمدار و وزیر دولت های دوران باکوماتسو و میجی بود. ایواکورا از چهره های برجسته و مؤثر در اصلاحات میجی بود. او با میانجیگری بین دربار امپراتوری و نیروهای ضد حکومت توکوگاوا، در پیش برد اصلاحات میجی نقش مهم داشت. او در سال ۱۸۲۵ (بونسی ۸) متولد شد. او پسر دوم هوریکاوا یاسوچیکا، اشراف زادهٔ دون پایهٔ دربار بود و در سن ۱۴ سالگی توسط ایواکورا تومویاسو به فرزندی پذیرفته شد. از همان کودکی، او را کودکی بااستعداد می دانستند و بسیار مورد احترام بود، اما در دنیای اشراف، ارتباطات و پیوندها هستند که اهمیت دارند. او مدت زیادی در بدبختی زندگی کرد. نقطه عطف زمانی فرا رسید که ۳۰ ساله بود. ایواکورا همچنین در دولت تازه تأسیس میجی نقش کلیدی داشت. او رهبری هیئت اعزامی ایواکورا را به عهده داشت که برای هجده ماه در ایالات متحده و اروپا به بررسی پیشرفت های کشورهای غربی می پرداخت. اوایل زندگی. ایواکورا در کیوتو به دنیا آمد. پدر او هوریکاوا یاسوچیکا یک اشراف زاده و درباری پایین رتبه بود. همچنین مادر او از خویشاوندان امپراتور نینکو و نوادگان امپراتور موراکامی بود. نام دوران
کودکی او «کانه مارو» بود، اما چون ظاهر و رفتارش مشابه دیگر اشراف زادگان نبود، فرزندان اشرافی او را «ایواکیچی» صدا می کردند که معمولاً نام رعیتی محسوب می شد. فوسه هارا نوبوهارو محقق کنفسیوس گرایی دربار از دوران کودکی به کانمارو اصول کنفسیوس گرایی را آموخت. گفته می شود که فوسهارا، «کانه مارو» را «فردی با توانایی های عالی» توصیف می کرد و به همین دلیل به ایواکورا تومویاسو پیشنهاد کرد که کانمارو را به فرزندخواندگی بپذیرد. این کار انجام شد و کانمارو نام خود را به ایواکورا تومومی تغییر داد. پس از آن به تومومی لقب اعطا شد و رتبه بالاتری در دربار پیدا کرد. با اینحال خانواده ایواکورا، خاندان نوپایی محسوب می شد و به همین دلیل از مرتبه پایین تری برخوردار بود.همچنین خاندان ایواکورا تجارت خانوادگی خاصی نداشت و ثروتی به مراتب کمتر از سایر خاندان های درباری داشت. ایواکورا تومومی. ایواکورا تومومی در سال ۱۸۵۳ با تاکاتسوکاسا ماسامیچی نایب السلطنه و مشاور امپراتور ارتباط برقرار کرد. ایواکورا نظر خود را به صورت کتبی مبنی بر ایجاد اصلاحات در دربار امپراتوری به ماسامیچی ارائه و از شایسته پروری حمایت کرد. جامعه اشرافی قوانین سختگیرا
نه در زمینه موقعیت اجتماعی داشت و ارتقا و اکتساب مقام رسمی صرفاً بر اساس مرتبه خانوادگی تعیین می شد و اشراف پایین رتبه درباری به سختی به مراسمات دربار دعوت می شدند. ماسامیچی پاسخ آنی نداد اما در نهایت با درخواست ایواکورا موافقت کرد. او رابطه خود را با ناکایاما تادایاسو، که بسیار مورد اعتماد امپراتور کومی بود، عمیق تر کرد و به تدریج در دربار امپراتوری برجسته شد. حادثه دادخواست هشتاد و هشت درباری. پس از اردوکشی ناخدا پری، حکومت توکوگاوا تصمیم گرفت که به طور رسمی به انزوا ژاپن پایان دهد و کشور را به روی خارجی ها باز کند؛ تصمیمی که بیشتر درباریان، از جمله ایواکورا با آن مخالف بودند. اولین باری که او مهارت های تاکتیکی خود را به نمایش گذاشت در سال ۱۸۵۸ (دوره آنسی ۵) بود، زمانی که شوگون سالاری ادو به دنبال تأیید امپراتوری برای پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن بود و مشاور ارشد، هوتا ماسایوشی، از دربار امپراتوری بازدید کرد. ایواکورا تومومی یک جنبش مخالفت شدید را آغاز کرد و با وجود اینکه صرفاً یک پیشکار بود، ۸۸ نفر از اشراف را گرد هم آورد و یک راهپیمایی اعتراضی به سمت دربار امپراتوری ترتیب داد. او طراح اصلی
حادثه ای بود که به «حادثه دادخواست هشتاد و هشت درباری» معروف شد. این حادثه باعث شد امپراتور کومی مخالفت خود را با انعقاد معاهده ها آشکار کند و پس از آن دربار امپراتوری معاهدات با سایر کشورها را کاملاً رد کرد. پس از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری. شوگون سالاری ادو قصد داشت دربار امپراتوری و شوگون سالاری را متحد کند تا شکاف موجود با دربار امپراتوری را پر کند. در سال ۱۸۶۱ (اولین سال بونکیو)، آنها ازدواجی را بین خواهر کوچکتر امپراتور کومه ای، پرنسس کازونومیا، و چهاردهمین شوگون، توکوگاوا ایه موچی، برنامه ریزی کردند. در آن زمان، اکثر دربار امپراتوری با این ازدواج مخالف بودند، زیرا شاهدخت چیکاکو، شاهدخت کازو از قبل نامزد کرده بود. با این حال، ایواکورا تومومی معتقد بود که ازدواج با پرنسس کازونومیا برای احیای قدرت امپراتوری مفید خواهد بود، بنابراین دادخواستی به امپراتور کومی ارائه داد. او نه تنها باعث وقوع این ازدواج شد، بلکه موفق شد شوگون سالاری را مجبور به قبول شرایط سختگیرانه ای برای آن کند. او به همراه پرنسس کازونومیا به ادو رفت و حتی شوگون سالاری را وادار به امضای تعهدی کرد که «این ازدواج تلاشی از سوی شوگون
سالاری برای گروگان گیری از دربار امپراتوری نبوده است»، و بدین ترتیب مواضع شوگون سالاری و دربار امپراتوری را معکوس کرد. با افزایش قدرت جناح طرفدار امپراتوری و ضد خارجی، که حول قلمرو چوشو متمرکز بود، در کیوتو، زندگی ایواکورا تومومی مورد حمله قرار گرفت، زیرا او به عنوان فردی که برای اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری تلاش کرده بود، دیده می شد. جنبش هایی برای طرد ایواکورا تومومی در دربار امپراتوری شدت گرفت و در سال ۱۸۶۲ (دوره بونکیو ۲)، او از سمت خود استعفا داد و راهب شد. او به روستای ایواکورا (بخش ساکیو امروزی، شهر کیوتو) در حومه کیوتو نقل مکان کرد و مجبور شد حدود پنج سال در انزوا زندگی کند. رهبری کودتا در جلسه کوگوشو. حتی در دوران انزوا، ایواکورا تومومی روابط نزدیکی با سامورایی های قلمرو ساتسوما داشت، گاهی سیاست ها را به آنها پیشنهاد می داد و گاهی استراتژی ها را به آنها منتقل می کرد. او متوجه شد که هدف اصلی اش برای بازگرداندن قدرت امپراتوری از طریق اتحاد ارتش و دربار دشوار است و به تدریج با سرنگونی شوگون سالاری، شروع به هدف قرار دادن بازگرداندن سلطنت کرد. پیشینه این امر، اتحاد ساتسوما-چوشو بود که در سال ۱۸۶۶
(دوره کیئو ۲) منعقد شد و مرگ امپراتور کومی، که طرفدار اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری بود. در سال ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، هنگامی که امپراتور میجی به تخت سلطنت نشست و پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، حکومت امپراتوری را احیا کرد، ایواکورا تومومی سرانجام مورد عفو قرار گرفت و به سیاست بازگشت. احیای حکومت امپراتوری، سنگ بنایی برای توکوگاوا یوشینوبو بود تا دولتی جدید به رهبری خانواده توکوگاوا ایجاد کند، اما ایواکورا تومومی از قبل در پشت صحنه فعالیت می کرد. درست زمانی که دربار امپراتوری جلسه ای از اربابان فئودال تشکیل داد تا سیاست تصمیم گیری در مورد یک سیستم جدید از طریق اجماع را تعیین کند، ایواکورا با اوکوبو توشیمیچی و دیگران برای برنامه ریزی یک کودتا همکاری کرد. او قصد داشت به تنهایی جلسه ای از اربابان فئودال برگزار کند، شوگون سالاری را لغو کند و توکوگاوا یوشینوبو را از صحنه سیاسی حذف کند. خانواده توکوگاوا تنها از طریق یک استراتژی از دولت جدید برکنار شدند.. در سال ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، هنگامی که کاخ امپراتوری توسط سربازانی از قلمرو ساتسوما، چوشو و توسا تحت هدایت ایواکورا تومومی محاصره شده بود، امپراتور میجی ظاه
ر شد و جلسه کوگوشو را برگزار کرد. این سند امپراتوری به طور مشترک توسط ایواکورا تومومی و محقق ادبیات ژاپنی، تاماماتسو میسائو، نوشته شد. این سند به وضوح لغو شوگون سالاری را بیان می کرد. با شنیدن این موضوع، یامائوچی یودو از خاندان توسا اعتراض کرد. او به توکوگاوا یوشینوبو توصیه کرده بود که قدرت را به امپراتور بازگرداند تا دولتی جدید به رهبری خاندان توکوگاوا تشکیل شود. او با عصبانیت از غیبت توکوگاوا یوشینوبو انتقاد کرد و بحث داغ شد. با این حال، وقتی یامائوچی تویوشیگه با عصبانیت گفت: «احتمالاً این توطئه ای از سوی چند اشراف زاده است، شاید برای تسلط بر کشور با حمایت از امپراتور جوان…»، ایواکورا تومومی فرصت را غنیمت شمرد و گفت: «امپراتور، حاکم بزرگی است که مانند هیچ حاکم دیگری نیست. هیچ کدام از اتفاقی که امروز می افتد، بر اساس اراده امپراتور نیست.» این موضوع فضا را کاملاً تغییر داد. جلسه همان طور که ایواکورا تومومی در نظر داشت، پیش رفت و در نهایت خانواده توکوگاوا به طور کامل از دولت جدید کنار گذاشته شدند. نیروهای سابق شوگون سالاری، که به دلیل فراخوان بزرگ برای احیای حکومت امپراتوری در موقعیت دشواری قرار گرفته بودند، د
ر قلعه اوساکا جمع شدند و با حدود ۱۵٬۰۰۰ سرباز شروع به راهپیمایی به سمت کیوتو کردند. آنها با نیروهای دولتی جدید در جاده های توبا-کایدو و فوشیمی-کایدو درگیر شدند و نبرد توبا-فوشیمی درگرفت که در آن شینسنگومی نیز شرکت داشت. در ابتدا، نبرد به طور متناوب ادامه داشت، اما ناگهان، هنگامی که نیروهای دولتی جدید پرچم نیشیکینومی (یا کینسن نو گوکی/پرچم امپراتوری نیشیکی/پرچم امپراتوری) را برافراشتند، نیروهای سابق شوگون سالاری اراده خود را برای جنگیدن از دست دادند و فرار کردند. پرچم نیشیکینومی از زمان های قدیم یک پرچم نمادین بوده است که ارتش امپراتور را نشان می دهد. نیروهای سابق شوگون سالاری، از ترس اینکه به عنوان دشمن دربار امپراتوری شناخته شوند، مجبور به عقب نشینی شدند و نیروهای دولتی جدید در نبرد توبا-فوشیمی پیروز شدند. با این حال، این پرچم امپراتوری نیشیکی یکی از نقشه های ایواکورا تومومی بود. پرچم واقعی امپراتوری نیشیکی صدها سال استفاده نشده بود، بنابراین حتی اگر بدون اجازه ساخته می شد، هیچ کس نمی توانست بین پرچم واقعی و جعلی تمایز قائل شود؛ بنابراین ایواکورا تومومی با اوکوبو توشیمیچی و دیگران توطئه کرد و به تاماماتسو می
سائو دستور داد تا مخفیانه پرچمی بسازد. با برافراشتن آن در بحبوحه یک نبرد شدید، موفق شد کاری کند که دشمن اراده خود را برای جنگیدن از دست بدهد. اتفاقاً، این پرچم زمانی ساخته شد که او در انزوا زندگی می کرد. این نشان می دهد که همه چیز طبق محاسبه های ایواکورا تومومی پیش رفته است، از برکناری شوگون ها گرفته تا تأسیس دولت جدید و استفاده از زور. به عنوان رهبر اصلاحات میجی. ایواکورا تومومی، که سهم بزرگی در تأسیس دولت جدید داشت، همچنین یکی از رهبران دولت میجی بود و به طور متوالی به عنوان مشاور، عضو شورا، وزیر ارشد، وزیر حقوق و غیره خدمت کرد. در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴)، او به عنوان سفیر فوق العاده و تام الاختیار از اروپا و ایالات متحده بازدید کرد و در تأسیس راه آهن داخلی نقش داشت. او همچنین سیاست تدوین قانون اساسی را تثبیت کرد و برای محافظت از خانواده امپراتوری و اشراف سخت کوشید. او تا زمان مرگش بر اثر بیماری در سال ۱۸۸۳ (۱۶ میجی) به مشارکت در نوسازی ژاپن ادامه داد. او در زمان مرگ ۵۹ سال داشت. ایتو هیروبومی، که به عنوان اولین نخست وزیر خدمت کرد، در مورد ایواکورا تومومی گفت: «او مردی با هوش، عزم، شجاعت و سخنوری واقعاً صریح بود.
او مردی بود که می توانست به وضوح مزایا و معایب چیزها را ببیند.»
اوکوبو توشیمیچی متولد ۱۰ اوت ۱۸۳۰، مرگ ۱۴ می ۱۸۷۸ میلادی، از اهالی قلمروی ساتسوما، سیاستمدار و وزیر دولت میجی و یکی از پرنفوذترین وزیران کابینه در زمان اصلاحات میجی بود. او اولین وزیر وزارت نایموشو بود که در سال ۱۸۷۳ تأسیس شد. وظیفهٔ این وزارت در ۱۰ سال اول بعد از تأسیس تشویق و پیشبرد صنایع داخلی بود. توشیمیچی برای بررسی اوضاع به اروپا سفر کرد و از مشاهدهٔ فاصلهٔ زیادی که غرب با ژاپن داشت و دشواری پر کردن این فاصله ناامید شد. توشیمیچی با نقشهٔ حمله به کره به شدت مخالفت کرد. مخالفت او باعث ایجاد شکاف بین وزیران و محافل با نفوذ ژاپن شد. او نظر داشت که در شرایط آن زمان ژاپن نمی تواند هزینهٔ این ماجراجویی را تأمین کند و بهتر است به جای آن به فکر تقویت بنیهٔ اقتصادی خود باشد. او ۷۰ درصد بودجهٔ وزارتخانهٔ نوبنیاد را صرف تأسیس کارخانه های دولتی کرد. او یک شرکت حمل و نقل دولتی را با شرکت کشتی سازی میتسوبیشی ادغام کرد تا به سلطهٔ آمریکا و انگلیس در زمینهٔ حمل و نقل پایان دهد. او گروه های تحقیقی در زمینهٔ حمل و نقل به غرب فرستاد. نظام تجارتی ایجاد کرد که نمایندگی های خارجی را دور می زد. تولید ابریشم، فعالیت های کشاورزی
و دیگر صنایع را تحت حمایت مالی خود گرفت. نمایشگاه های ملی راه انداخت تا مزایای صنعتی شدن سریع را تبلیغ و ترویج کند. زندگی. اوکوبو توشیمیچی سیاستمداری بود که از پایان دوره ادو تا اوایل دوره میجی زندگی می کرد. او در سال ۱۸۳۰ (دوره بونسی ۱۳) در خانواده ای از سامورایی های رده پایین از قلمرو ساتسوما متولد شد. «توشیمیچی» نام او پس از آغاز دوره میجی بود و در پایان دوره ادو با نام های «شوسوکه» و «ایچیزو» شناخته می شد. وقتی او ۱۱ ساله بود، جنگ های تریاک در سرزمین اصلی چین آغاز شد. دودمان چینگ، که بر سرزمین اصلی حکومت می کرد، از بریتانیا شکست خورد و تسلیم شد. اوکوبو توشیمیچی دوران کودکی تأثیرپذیر خود را در دوران بحرانیِ پیشروی قدرت های اروپایی و آمریکایی به آسیا گذراند. به همین دلیل، «ساختن کشوری که بتواند با غرب رقابت کند» به هدف همیشگی اوکوبو توشیمیچی تبدیل شد. در قلمرو ساتسوما، اوکوبو توشی میچی با سایگو تاکاموری متحد شد تا سِیچوگومی، یک گروه رادیکال از اصلاح طلبان در حکومت قلمرو، را سازماندهی کند، در عین حال به عنوان واسطه ای برای جلوگیری از اصطکاک بین قلمرو و سِیچوگومی نیز عمل می کرد. با حفظ این موضع، او اعتماد شی
مازو هیسامیتسو را که به عنوان پدر ارباب قلمرو شیمازو تادایوشی قدرت واقعی را در دست داشت، جلب کرد. با وجود اینکه او یک سامورایی رده پایین بود، به یک مقام کلیدی در قلمرو ارتقا یافت. سپس در سال ۱۸۶۲ (دوره بونکیو ۲)، با پشتوانه قدرت قلمرو قدرتمند ساتسوما (قلمرویی با نفوذ بر شوگون سالاری) به سیاست مرکزی روی آورد. در آن زمان، برای جبران کاهش اقتدار شوگون سالاری، قلمروهای قدرتمندی مانند قلمرو ساتسوما برای حمایت از شوگون سالاری متحد شدند و در بحبوحه ترویج «کوبو گاتای» (ائتلاف دربار امپراتوری و شوگون سالاری) بودند. قرار بود قدرت شوگون سالاری با ادغام شوگون سالاری با دربار امپراتوری تثبیت شود و با وضعیت دشوار پیشروی قدرت های غربی مقابله کند. با این حال، درگیری بین شوگون سالاری و قلمرو ساتسوما رخ داد و این طرح برای اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری از هم پاشید. این باعث شد توشیمیچی اوکوبو فکر کند که «ژاپن آینده ای ندارد مگر اینکه شوگون سالاری را سرنگون کنیم و دولت جدیدی تأسیس کنیم که بتواند به تغییرات زمان پاسخ دهد» و به همراه متحدش تاکاموری سایگو، قلمروها را برای حمایت از سرنگونی شوگون سالاری رهبری کرد. به دنبال توص
یه ریوما ساکاموتو و شینتارو ناکائوکا، او تصمیم گرفت با قلمرو قدرتمند چوشو که تا آن زمان دشمن او بود، اتحادی منعقد کند. پس از انعقاد اتحاد ساتسوما-چوشو، توشیمیچی اوکوبو گام های بلندی در جهت سرنگونی مسلحانه شوگون سالاری برداشت. در دسامبر ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، او به همراه «اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری» به عضویت کابینه دولت جدید میجی درآمد. او مقام های دولت سلطنتی، مانند ایواکورا تومومی و سانجو سانه تومی را که از اشراف زادگان بودند و تمایلی به استفاده از زور نداشتند، متقاعد کرد و شروع به آماده شدن برای نبردی سرنوشت ساز کرد. در ۳ ژانویه ۱۸۶۸ (دوره کیئو ۴)، نبرد توبا-فوشیمی آغاز جنگ بوشین بین دولت جدید میجی و نیروهای شوگون سالاری سابق بود. در نتیجه پیروزی در این جنگ، دولت جدید میجی به دولت مرکزی جدید ژاپن تبدیل شد. به عنوان وزیر کشور، کنترل قدرت را به دست گرفت. اوکوبو توشیمیچی پس از مجبور کردن نیروهای شوگون سالار سابق به تسلیم، راهی ابداع کرد تا شوکو (اصطلاحی که در اواخر دوره ادو برای دایمیوها به کار می رفت) در سراسر ژاپن، سرزمین ها و کنترل مردم خود را به دربار امپراتوری بازگردانند. به عنوان اولین قدم، او ارباب
ان فئودال ساتسوما، قلمرو توسا، قلمرو چوشو و قلمرو ساگا را متقاعد کرد که «سرزمین» (قلمرو) و «ملیت» (موضوع) خود را به امپراتور بازگردانند و سپس این را به همه اربابان فئودال در سراسر کشور تعمیم داد. در سال ۱۸۶۹ (میجی ۲)، او به «بازگرداندن زمین و ملیت» دست یافت و بلافاصله پس از آن «لغو قلمروهای فئودالی و تأسیس بخشداری ها» را انجام داد. در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴)، او به عنوان معاون فرستاده، هیئت ژاپنی به اروپا (هیئت اعزامی ایواکورا)، به رهبری ایواکورا تومومی، را همراهی کرد. این هیئت از آمریکا عبور کرد و از ژوئیه تا نوامبر ۱۸۷۲ (میجی ۵) به مدت چهار ماه در انگلستان اقامت داشت. آنها کارخانه ها، کشتی سازی ها، راه آهن ها، کارخانه های فولاد و غیره را در شهرهای بزرگی مانند لندن، ادینبورگ، گلاسکو، منچستر و بیرمنگام بازرسی کردند. او همچنین از کشورهای مختلف اروپایی، از جمله فرانسه، هلند و آلمان بازدید کرد و در سال ۱۸۷۳ (۶ میجی) پس از بازگشت به ژاپن، به عنوان مدیر کل وزارت تازه تأسیس امور داخلی و نایموشو/وزیر کشور منصوب شد. این سمت معادل چیزی بود که امروزه نخست وزیر ژاپن نامیده می شود و او عملاً قدرت واقعی را در دولت میجی در دست د
اشت. او موفق شد جایگاه محکمی در دولت ایجاد کند. یکی از وظایفی که توشیمیچی اوکوبو در این زمان بر عهده گرفت، سرکوب شورش های سامورایی های ناراضی بود؛ سامورایی های سابقی که از نحوهٔ ادارهٔ حکومت میجی ناراضی بودند. در مخالفت با جریان های عصر جدید، جنگ های داخلی بزرگ متعددی از جمله شورش ساگا، شورش شینپورن و شورش هاگی رخ داد. شدیدترین این جنگ ها، جنگ سینان بود که توسط متحد او، سایگو تاکاموری، در سال ۱۸۷۷ (دهم میجی) آغاز شد. اوکوبو توشیمیچی تمام این شورش ها را سرکوب کرد و برای تقویت اقتدار امپراتور و دولت میجی سخت تلاش کرد. ایجاد تعادل بین سیاست های صنعتی و توسعه منابع انسانی. توشیمیچی اوکوبو پس از بازدید از اروپا و ایالات متحده و مشاهده وضعیت سیاست و اقتصاد پیشرفته در آنجا، به شدت بر هر دو جنبه سیاست و اقتصاد تأثیر گذاشت. او در سیاست، سیستم بوروکراتیک را کاملاً ساده سازی کرد و در اقتصاد، توسعه صنعتی را ارتقا داد. به طور خاص، در حوزه توسعه صنعتی، دولت سیستمی از حمایت را بر اساس این ایده که «کشورهای در حال توسعه در مراحل اولیه توسعه صنعتی به راهنمایی دولت نیاز دارند» ایجاد کرد. به عنوان مثال، در کشاورزی، یک مدرسه کشاو
رزی در کومبا، توکیو افتتاح شد که در آن روش های کشاورزی غربی معرفی و آزمایش شدند. توشیمیچی اوکوبو ۵۴۰۰ ین (تقریباً ۱۰۸ میلیون ین به پول امروز)، که در آن زمان مبلغ زیادی بود، به مدرسه کشاورزی اهدا کرد. این کمک مالی به دانشجویان برجسته داده می شد و هنگامی که این مدرسه به دانشکده کشاورزی دانشگاه امپراتوری توکیو تبدیل شد، به عنوان «بورسیه تحصیلی اوکوبو توشیمیچی» شناخته شد. او همچنین تلاش های خود را در صنعت پوشاک متمرکز کرد و سعی در تولید پشم داخلی داشت. او کارخانه های دولتی زیادی تأسیس کرد که یکی از آنها کارخانه ابریشم تویمی اوکا است که اکنون به عنوان یک میراث جهانی تعیین شده است. او در سفری به انگلستان متوجه شد که منبع ثروت ژاپن، کشتیرانی است و در سال ۱۸۷۵ (۸ میجی)، مبلغ هنگفتی از شرکت کشتیرانی میتسوبیشی متعلق به ایواساکی یاتارو حمایت مالی کرد تا انحصار کشتیرانی را به میتسوبیشی زایباتسو واگذار کند که در نهایت باعث شد شرکت های کشتیرانی بریتانیایی و آمریکایی از مسیر کشتیرانی بین یوکوهاما و شانگهای خارج شوند. اگرچه توشیمیچی اوکوبو اهل قلمرو ساتسوما بود که روحیه رزمی قوی داشت، اما هیچ حکایتی در مورد او در رابطه با شم