Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اه جدید" بسیار محبوب شد، شبح تمام دامن آن بر دیگر طراحان مد تا دهه ۱۹۵۰ تاثیر گذاشت و دیور مشتریان برجسته ای از هالیوود، ایالات متحده و اشراف اروپایی به دست آورد. در نتیجه، پاریس که پس از جنگ جهانی دوم از جایگاه خود به عنوان پایتخت دنیای مد سقوط کرده بود، دوباره برتری خود را به دست آورد. نگاه جدید در اروپای غربی به عنوان پادزهری با طراوت در برابر ریاضت یونیفرم های دوران جنگ و زنانه زدایی مورد استقبال قرار گرفت و توسط زنان شیک پوشی مانند پرنسس مارگارت در بریتانیا مورد استقبال قرار گرفت. به گفته ، دیور الهام بخش نگاه جدید به است. طراحی های دیور از «نگاه جدید» نه تنها بر طراحان دهه ۱۹۵۰ تأثیر گذاشت، بلکه بر طراحان جدیدتر در دهه ۲۰۰۰ نیز تأثیر گذاشت، از جمله تام براون، میوچیا پرادا، و ویوین وست وود. لباس های شب دیور از آن زمان هنوز توسط بسیاری از طراحان ارجاع می شود، و در کت واک های عروسی مختلف با لایه های پارچه ای متعدد زیر کمر کوچک دیده می شوند (جوجو، ۲۰۱۱). به عنوان مثال می توان به «آماده پوشیدن پاییز/زمستان ۲۰۱۱» اثر ویوین وست وود و «آماده پوشیدن پاییز/زمستان ۲۰۱۱» اثر الکساندر مک کوئین (جوجو، ۲۰۱۱) اشاره کرد
. با این حال، همه از ظاهر جدید راضی نبودند. برخی این مقدار مواد را به خصوص پس از سال ها جیره بندی پارچه ها ضایع کننده می دانستند. به ویژه فمینیست ها خشمگین شدند و احساس کردند که این طرح های کرست محدودکننده و واپس گرا هستند و استقلال زن را از بین می برند. چندین گروه معترض علیه این طرح ها وجود داشت، از جمله، اتحادیه شوهران شکسته، متشکل از ۳۰۰۰۰ مرد که مخالف هزینه های مربوط به مقدار پارچه مورد نیاز برای چنین طرح هایی بودند. طراح همکار کوکو شانل اظهار داشت: "تنها مردی که هرگز با یک زن صمیمی نبود، می توانست چیزی به این ناراحتی طراحی کند." علیرغم چنین اعتراضاتی، نگاه جدید بسیار تأثیرگذار بود، و به اطلاع رسانی کار سایر طراحان و مد در قرن بیست و یکم ادامه داد. برای شصتمین سالگرد نیو لوک در سال ۲۰۰۷، جان گالیانو برای مجموعه بهار و تابستان خود برای دیور دوباره از آن بازدید کرد. گالیانو از کمر زنبور و شانه های گرد استفاده کرد که با ارجاعاتی به اوریگامی و دیگر تأثیرات ژاپنی مدرن و به روز شده بود. در سال ۲۰۱۲، برای اولین مجموعه مد لباس خود برای دیور، نگاهی دوباره به نیو لوک کرد و آرزو داشت ایده های آن را برای قرن بیست و ی
کم به شیوه ای مینیمالیستی و همچنین حسی و سکسی به روز کند. کار سیمونز برای دیور پارچه های مجلل و شبح را حفظ کرد، اما باعث تشویق احترام به خود برای بدن زن و آزادی بیان شد. روند طراحی این مجموعه که تنها در هشت هفته تولید شد، در "دیور و من" مستند شده است و استفاده سیمونز از تکنولوژی و تفسیرهای مجدد مدرنیستی را ارائه می دهد. دیور. منابع موجود با خود تناقض دارند که آیا در سال ۱۹۴۷-۱۹۴۸ تأسیس شده است. شرکت دیور تأسیس کریستین دیور پرفیومز را در سال ۱۹۴۷ با عرضه اولین عطر خود به نام "Miss Dior" فهرست می کند. دیور صنعت عطرسازی را با عرضه "عطر بسیار محبوب میس دیور" متحول کرد که به نام (خواهر کریستین دیور) نامگذاری شد. کریستین دیور با مسئولیت محدود ٪۲۵، مدیر عطرهای کوتی ٪۳۵ و بوساک ٪۴۰ از تجارت عطر به ریاست سرژ هفتلر لوئیش را در اختیار داشت. پیر کاردین از سال ۱۹۴۷-۱۹۵۰ رئیس کارگاه دیور بود. در سال ۱۹۴۸، یک شعبه کریستین دیور پرفیومز در شهر نیویورک تأسیس شد - این می تواند علت مسئله تاریخ تاسیس باشد. شرکت مدرن دیور همچنین خاطرنشان می کند که "یک خانه لوکس برای لباس های آماده در نیویورک در گوشه خیابان پنجم و خیابان ۵۷ تاسیس ش
د، اولین در نوع خود" در سال ۱۹۴۸. در سال ۱۹۴۹، عطر "Diorama" (دیوراما) منتشر شد و تا سال ۱۹۴۹، خط نیو لوک به تنهایی سود FFr ۱۲.۷ داشت.میلیون گسترش و بعد کریستین دیور. گسترش از فرانسه در پایان سال ۱۹۴۹ با افتتاح یک بوتیک کریستین دیور در شهر نیویورک آغاز شد. تا پایان سال، مدهای دیور ٪۷۵ از صادرات مد پاریس و ٪۵ از کل درآمد صادراتی فرانسه را تشکیل می داد. در سال ۱۹۴۹، داگلاس کاکس از ملبورن، استرالیا، به پاریس سفر کرد تا با کریستین دیور ملاقات کند تا در مورد امکان ساخت قطعات دیور برای بازار استرالیا گفتگو کند. کریستین دیور و داگلاس کاکس قراردادی را با دیور امضا کردند تا طرح های اصلی تولید کند و داگلاس کاکس آن ها را در کارگاه فلیندرز لین خود بسازد. جیل واکر جوان، که هنوز در اواسط نوجوانی خود بود، یکی از کارگران متعدد داگلاس کاکس بود، یک برچسب مد لباس که اکنون تقریباً هر روز در سرفصل روزنامه های استرالیا قرار دارد. جیل به همراه همسرش، نوئل کملفیلد، به تشکیل میراث مد لباس در ملبورن با برچسب های معروفی مانند جینوئل و مارتی ادامه داد. توافق بین دیور و داگلاس کاکس، لباس های استرالیایی را در صحنه جهانی قرار داد، اما در ن
هایت ۶۰ مدل دیور برای سلیقه محافظه کاران استرالیایی بیش از حد آوانگارد بودند. داگلاس کاکس نتوانست قرارداد را فراتر از فصل ۱۹۴۹ ادامه دهد و این قطعات مد لباس Dior-Cox را به یکی از کمیاب ترین اقلام کلکسیونر در لباس استرالیا تبدیل کرد. اگر چه در سالهای اخیر انتقادات فراوانی از این برند بخاطر استفاده از مواد آلی و خطرناکی همچون کلراید سدیم و دی متیل بنزن پلی سولفات گلوتامات و دی هایدروژن اکساید و اتانول شده است. کارشناسان استفاده از این مواد را برای پوست صورت مفید ندانسته و توصیه به عدم استفاده از محصولات این برند دارند.https://www.aralshimi.com/the-applications-of-h2o2/ خانه مد دیور. خانه مد دیور در تاریخ ۱۶ دسامبر ۱۹۴۶ در یک خانه شخصی در شهر پاریس تأسیس شد. اگرچه، سال ۱۹۴۷ که سال گشایش آن بوده است، به عنوان تاریخ تأسیس آن، به حساب می آید. دیور توسط تاجر ثروتمندی به نام مارسل بوساک حمایت مالی می شد. خیاطی جدید بخشی از فعالیت تجاری یکپارچه منسوجات شد که توسط بوساک اداره می شد. سرمایه اولیه آن مبلغ ۶ میلیون فرانک فرانسه بود و ۸۰ نفر کارمند داشت. این شرکت برای بوساک تنها جنبه سرگرمی داشت و همین مسئله به شخص دیور، ا
ین امکان را داد، تا بتواند از توانایی خود در طراحی استفاده نماید و حقوق دریافتی خود را افزایش دهد. شوی لباس نیو لوک. اولین شوی لباس دیور، با نام «نیو لوک» (new look) (به معنی نگاه جدید) در سال ۱۹۴۷ برای فصول بهار و تابستان با ۹۰ مدل و ۶ مانکن در سالن دفتر مرکزی کریستین دیور، برگزار شد. برای رد محدودیت استفاده از پارچه، دیور ۲۰ یارد پارچه را، به صورت افراطی در نوآوری های خود به کار برد. این طراحی شامل شانه های گرد، کمربندی که محکم بسته می شد و دامن های حجیم و پف دار بود. با گذشت زمان «نیو لوک» به محبوبیت رسید و به اندازه سال ها از مد و از دیگر رقبا جلو افتاد. اشخاص معروف هالیوود و اروپایی های ثروتمند، مشتری های دائمی این لباس ها شدند و پاریسی که بعد از جنگ جهانی دوم جایگاه خود را در مد و طراحی، از دست داده بودند، با «نیو لوک» دیور توانستند، به جایگاه خود بازگردند. عطر دیور. به گفته سازمان دیور، سال ۱۹۴۷ سالی بود که کریستین دیور، اولین عطر خود را، با نام میس دیور (Miss Dior) ارائه نمود. دیور صنعت عطرسازی را با عطر میس دیور، که به یاد خواهرش کاترین دیور نام گذاری شده بود، با یک حرکت انقلابی روبه رو کرد. شرکت کری
ستین دیور، دارای ۲۵٪ درصد از سهام، شرکت عطریات کاتی ۳۵٪ درصد از سهام و شرکت بوساک ۴۰٪ درصد از سهام تجارت عطر را، در دست داشتند. در رابطه با عطرهای این شرکت نیز انتقادات فراوانی نسبت به استفاده از مواد با نگهدارنده قوی که برای مدتها از پوست دفع نشده و جذب پوستی دارند شده است. محققان بررسی کردند که استفاده از آنها در بلند مدت در مکان ها و فضای بسته باعث بروز بیماری هایی همچون سرطان ریه میشود. https://www.aralshimi.com/weight-gain-supplement-for-livestock/ داده های مالی. دیور برای یک کیف دستی که به قیمت ۲۶۰۰ یورو فروخته می شود، ۵۳ یورو به پیمانکاران فرعی پرداخت می کند. توسعه و مرگ دیور. از سال ۱۹۴۷ تا سال ۱۹۵۰ پیر کاردین مدیریت شرکت کریستین دیور را به عهده داشت. توسعه به خارج از فرانسه، از سال ۱۹۴۹ با افتتاح بوتیک عطر کریستین دیور در نیویورک آغاز شد. دیور ۷۵٪ درصد از صادرات مد از فرانسه را، به همراه ۵٪ درصد از درآمد صادراتی این کشور را در دست داشت. در سال ۱۹۵۰ یکی از مدیران، تحت لیسانس قراردادن کالاهای لوکس را، با حک کردن نام تجاری کریستین دیور روی آنها، به صورت قابل مشاهده طراحی نمود. این طرح اولین بار روی کراو
ات ها اجرا شد و به سرعت روی جوراب، کلاه، دستکش، کیف دستی، جواهرات و دستمال سر، انجام گرفت و از اینجا بود، که تحت لیسانس قراردادن محصولات پوشاک، مورد توجه قرار گرفت و سپس توسط سایر خیاطان نیز، از این روش، پیروی شد. در سال ۱۹۵۷ دیور پس از سومین حمله قلبی در گذشت و شرکت از خلاقیت های بی نظیر او بی نصیب ماند. با مرگ او، بخش طراحی دچار بی نظمی شد و «جیکوس روئیت» مدیرعامل وقت شرکت دیور، تصمیم گرفت که فعالیت در سراسر دنیا را متوقف نماید. اما این مسئله از طرف هیچ کس قابل قبول نبود و وجود «میسون دیور» که یکی از دلایل ثبات مالی شرکت بود، اجازه این کار را نداد. برای اینکه روئیت بتواند نام دیور را به جایگاه خود بازگرداند، در همان سال جوان ۲۱ ساله ای به نام «ایو سن لوران» را برای مدیریت هُنری شرکت دیور، پیشنهاد کرد. لوران توانست با استفاده از پارچه و با توجه به چیزهایی که دیور طراحی کرده بود، لباس های جدیدی که پوشیدن آنها ساده تر و جنس آنها نیز لطیف تر بود را، طراحی نماید و با این کار او به یک قهرمان در تشکیلات دیور، تبدیل شد. شرکت کریستین دیور اولین دفتر خود را در میلان در سال ۲۰۰۲ افتتاح کرد و ۱۳۰ جایگاه با فعالیت کامل
را اداره نمود. دومین دفتر دیور، آن سوی آب ها در تاریخ ۷ دسامبر ۲۰۰۳ در منطقه اوموته ساندو توکیو گشایش یافت. برنار آرنو. برنار آرنو با کمک بخش بنگاه سرمایه گذاری بانک لازارد و استفاده از سوبسیدهای اعطایی از سوی دولت فرانسه، در ازای اینکه شرکت تعدیل نیرو نداشته باشد، شرکت کریستین دیور را خرید، که در بحران ورشکستگی به سر می برد. در واقع دولت فرانسه به دنبال کسی می گشت، تا این امپراتوری نساجی را، که شرکت های بسیاری زیرمجموعه آن بودند، به دست گیرد. خانواده آرنو تنها مبلغ ۱۵ میلیون دلار برای خرید این شرکت هزینه کرده و ۸۰ میلیون دلار باقی مانده را، بانک لازارد تأمین نمود. دلیل اصلی آرنو برای خرید این شرکت، به دست آوردن برند مشهور دیور بود، تا پایه ای باشد برای راه اندازی یک «سوپرمارکت کالاهای لوکس» که طبقه متوسط جامعه بتوانند، از آن خرید کنند. آرنو به سرعت دیور را گسترش داد تا برندهای جدیدی مثل خانه مد کریستین لاکروا و سلین (که کالاهای چرمی تولید می کردند) را نیز دربرگیرد. کمی بعد آرنو مجبور شد تقریباً تمام سرمایه شرکت را به قیمت ۴۰۰ میلیون دلار فروخته و تنها برند کریستین دیور و فروشگاه «لوبن مارشه» را نگه دارد. این
فروش، او را قادر ساخت تا ۱٫۸ میلیارد دلار از سهام شرکت LVMH را، در سال ۱۹۸۹ خریداری کند، تا به این طریق کنترل ۲۴٪ درصد از این گروه را در اختیار گیرد. ال و ام هاش. کمی پس از خریداری ۲۴٪ درصد از سهام ال و ام هاش، بین آرنو و هنری راکمیه؛ رئیس قبلی شرکت لویی ویتون که از شرکت های تابعه ال و ام هاش بود، درگیری بر سر قدرت آغاز گردید. در عرض کمی بیش از یک سال، آرنو در منازعات دادگاه پیروز و راکمیه از کار برکنار شد. آرنو در دهه ۱۹۹۰ با خرید ده ها تولیدکننده کالاهای لوکس در اروپا، آمریکای شمالی، آسیا، آمریکای جنوبی و استرالیا دو شرکت دیور و ال وام هاش را تبدیل به امپراتوری بزرگ کالاهای لوکس نمود. کریستین دیور و ال و ام هاش در مجموع ۵۰ مارک از معروف ترین تولیدات لوکس جهانی را در اختیار دارند. از جمله برندهای زیرمجموعه کریستین دیور می توان به لویی ویتون، موت ات چاندون و هنسی اشاره کرد. سهامداران. در سال ۲۰۱۱ شرکت ال و ام هاش برنار آرنو سهام دار اصلی شرکت کریستین دیور محسوب شده و ۶۹٫۹۶٪ درصد از سهام و ۸۲٫۸۶٪ درصد آرای شرکت دیور را در اختیار داشته است. در پایان سال مالی ۲۰۱۰ دیور ۴۲٫۳۶٪ درصد از سهام ال و ام هاش و ۵۹٫۰۱٪ د
رصد آرای آن را دارا بود. در پایان سال مالی ۲۰۰۹ درآمد شرکت دیور ۱۷٫۷۵ میلیارد یورو، درآمد عملیاتی ۳٫۱۶۴ میلیارد یورو، سود ۶۹۵ میلیون یورو، دارایی کل ۳۶٫۲۵ میلیارد یورو و حقوق صاحبان سهام ۱۶٫۱۲ میلیارد یورو بوده است و تعداد ۷۳٫۱۵۰ کارمند در این شرکت، مشغول به کار بوده اند.
فرانسوا لاروئل 《متولد سال ۱۹۳۷ میلادی》فیلسوف و نویسندهٔ فرانسوی است که قبلاً در کالج بین المللی فلسفه و دانشگاه ایکس پاریس تدریس میکرد. او فارغ التحصیل مدرسه عالی فرانسه بوده و شهرت خود را مدیون تدوین اولین روش علمی برای آموزش فلسفه است که آن را «نا-فلسفه» می نامد. لاروئل مدیر سازمانی جهانی به همین نام است که وظیفه آن تبلیغ نظریه نا-فلسفه است. ری براسیر 《Ray Brassier》 فیلسوف جوان اسکاتلندی معتقد است که لاروئل «مهمترین فیلسوف ناشناخته ایست که امروز در اروپا مشغول تحقیق میباشد.» همچنین ژیل دلووز و فلیکس گتاری معتقد اند که او «مشغول به انجام جالب ترین تحقیقات علمی مربوط به فلسفه معاصر است.» نا-فلسفه. لاروئل معتقد است که تمام اشکال فلسفه (از فلسفه باستان تا فلسفه تحلیلی تا ساختارشکنی و بقیه)، همه بر اساس تصمیم اولیه فلسفی شکل گرفته اند و بخاطر این، تمام آن ها در متن خود از نفس این تصمیم آگاه نیستند. تصمیم فلسفی که لاروول به شناخت آن می پردازد، تقسیم دیالکتیکی جهان توسط فیلسوف به دو موضوع مخالف برای کمک در شناخت فلسفی جهان است. لاروئل عقیده دارد که با روشی کاملاً غیر فلسفی (نا-فلسفه) می توان ساختار ارادی فیلسوف و
فلسفه را برای شناخت جهان تشخیص داد و مطالعه کرد.
اُزِ بزرگ و قدرتمند فیلمی فانتزی و ماجراجویی محصول سال ۲۰۱۳ به کارگردانی سم ریمی است. در این فیلم جیمز ادوارد فرانکو، میلا کونیس، میشل ویلیامز، ریچل وایس، زک برف بازی کردند. خلاصه داستان. اسکار زوروستر(جیمز فرانکو)یک تردست در کانزاس است او می خواهد فردی بزرگ و قدرتمند باشد برای همین لقب از بزرگ وقدرتمند را برای خود انتخاب کرده است که از مخفف اسم او می باشد او همواره در تردستیهایش با مشکل رو به رو می شود و تماشاگرا پول خود را از او طلب می کنند و او مجبور به فرار می شود یک روز که او در با بالن خود در حال فرار است گرفتار طوفان عظیمی می شود. او وارد سرزمینی به نام از می شود که همنام اوست او در آن جا با دختری به نام تئودورا (میلا کونیس) رو به رو می شود و تئودرا به او می گوید در پیش بینی آمده که تردستی که نامش هم نام این سرزمین است اینجا را نجات داده و پادشاه آن می شود و اسکار به او قول می دهد تا او را در آینده ملکه این سرزمین کند تئودرا او را با خود نزد خواهرش اوانورا (ریچل وایس) می برد، اوانورا به او می گوید تردست بدجنسی وجود دارد که باعث تباهی شده او پدر خودش را که قبلاً پادشاه اینجا بوده کشته و به اسکار می گوید
تنها راه اینکه این سرزمین متحد شود کشتن جادوگر بدجنس است که گلیندا نام دارد. او پس از پیمودن راهی طولانی همراه با یک عروسک چینی و یک میمون پرنده که همراهان اوهستند به سرزمین جادوگر بدجنس می رسد اما او آنجا پس از ملاقات با گلیندا(میشل ویلیامز) متوجه می شود که جادوگر بدجنس او نیست بلکه اوانورا می باشد گلیندا از اسکار(جیمز فرانکو) می خواهد تا به او کمک کند. از طرفی اوانورا موفق می شود تا خواهرش تئودرا را علیه اسکار کند و به او یک سیب می دهد که باعث شرارت و بدجنسی تئودرا می شود تئودرا سیب را می خورد و می فهمد جادوگر بدجنس خواهر خودش است نه گلیندا اما سیب اثر خود را می گذارد و او به فردی بدجنس با صورتی زشت تبدیل می شود تئودورا(میلا کونیس) که حالا فردی شرور شده به نزد فرانک می رود و او واهالی شهر از وگلیندا را تهدید می کند. اسکار که ترسیده می خواهد فرار کند اما گلیندا او را متقاعد به ماندن می کند و می گوید می دانم تو قدرت زیادی نداری و شیاد هستی ولی باعث امید می شوی فرانک با استفاده از کتاب ادیسون که همراه دارد حقه هایی پیاده می کند و تصمیم به حمله به اوانورا می گیرد اما در شهر زمرد او وانمود می کند می خواهد با با
لن فرار کند اما در حین فرار تئودورا بالن او را با آتش می زند و همه فکر می کنند فرانک مرده اما او نمرده و با تولید یک دود غلیظ وانمود می کند روح او برگشته و می خواهد از دو خواهر بدجنس انتقام بگیرد و موفق می شود آن ها را فراری دهد و گیلیندا به تخت می نشیند.
تفسیر امام حسن عسکری یا تفسیر منسوب به امام حسن عسکری، تفسیر قرآنی است منسوب به حسن عسکری، امام یازدهم شیعیان دوازده امامی. تفسیر از یک خطبه، تفسیر سورهٔ حمد و تفسیر سورهٔ بقره تا آیهٔ ۲۸۲ تشکیل شده است. تفسیر آیات ۱۱۵ تا ۱۵۷، ۱۷۸ تا ۱۹۷ و ۲۱۱ تا ۲۸۱ جا افتاده و در بین آیات موجود در این کتاب، تفسیر آیات دیگری از قرآن ذکر شده است. ساختار. تفسیر آیات معمولاً با شرح و توضیح مفاهیم آیه آغاز شده و سپس حسن عسکری روایاتی از معصومین را نقل می کند. در مواردی شان نزول آیات نیز آورده شده است. از ویژگی های دیگر این تفسیر به موارد زیر می توان اشاره کرد: سند. طبق آنچه در مقدمه کتاب آمده، تفسیر را یوسف بن محمد بن زیاد و علی بن محمدبن سیار از حسن عسکری روایت کرده اند و شیخ صدوق یا همان ابن بابویه به نقل از محمد بن قاسم مفسر استرآبادی از این دو فرد از حسن عسکری آورده است. اما در کتب شیخ صدوق پدران این دو هستند که از حسن عسکری روایت کرده و این روایات به واسطه فرزندان به محمد بن قاسم استرآبادی و از او به شیخ صدوق رسیده است. داستان آغازین کتاب. در مقدمه کتاب داستانی آمده است که محمد بن زیاد و محمد بن سیار (محمد بن یسار) که شیعه
دوازده امامی بودند، در زمان حسن بن زید علوی ملقب به الداعی الی الله مورد بدخواهی قرار گرفتند و ناچار به سامرا نزد حسن بن علی عسکری، امام یازدهم شیعیان گریختتد. عسکری به استقبال آن ها رفت و مژده داد که مشکلشان در استرآباد حل شده و می توانند به آنجا برگردند. اما خواستند که یوسف و علی فرزندان این دو نزد او بمانند و به شکرانه از حسن بن علی عسکری علم آموزی کنند. آن ها به استرآباد برگشتند و خبر دادند که مشکل حل شده است. در نتیجه حسن عسکری هم در طول مدت ۷ سال به صورت روزانه تفسیر قرآن را به این دو املا می کردند که تفسیر حاضر بخش کوچکی از آن است.ابن شهر آشوب در کتاب معالم العلما تفسیری ۱۲۰ جلدی را به حسن عسکری نسبت می دهد که که بعضی تصور می کنند تفسیر برجای مانده بخش کوچکی از آن باشد. نظر ابن غضائری دربارهٔ کتاب. ابن غضائری در رجالش که به کتاب الضعفا مشهور است، محمد بن قاسم استرابادی را فردی ضعیف و کذاب معرفی می کند که از دو فرد مجهول به نام های یوسف بن محمد بن زیاد و علی بن محمد بن یسار روایت کرده است و کتاب مذکور را پر از منکر می داند که از جعلیات سهل الدیاجی از پدرش است. هرچند عدم اطمینان رجالیون به تضعیفات ابن غض
ائری و این نکته که او این تفسیر را منسوب به امام دهم شیعیان می داند، اعتبار گفتهٔ او را پایین می آورد. پس از ابن بابویه، علمای امامیه با استناد به ضعف سند این تفسیر آن را بی اعتبار دانسته اند. برخی نیز با اعتماد بر ابن بابویه آن را صحیح و قابل استناد دانسته اند ولی منکر مطالب متضاد با مسلمات تاریخی در آن نشده اند. به رغم اعتماد متاخرین، مفسران هم عصر مانند علی ابن ابراهیم قمی و عیاشی از آن نامی نبرده اند. دلایل موافقان اعتبار این کتاب. موافقین اعتبار این تفسیر به دو دلیل استناد کرده اند: البته از آنجایی که این کتاب شامل مواردی است که خود این افراد نمی توانستند بپذیرند، گفته اند که همان طور که در سایر کتب حدیثی هم موارد نادرست وجود دارد و این دلیل غیر معتبر بودن کل کتاب نمی شود، این مطلب نادرست هم دلیل غیر معتبر شدن کل این کتاب نمی شود. بعضی از مطالب جعلی کتاب. در صفحه ۵۴۷ این کتاب داستان مفصلی از برخورد مختار ثقفی با حجاج بن یوسف ثقفی آمده است که حجاج در زمان حکومت برکوفه قصد داشته مختار را بکشد اما مانند داستان ذبح اسماعیل شمشیرهای برنده به مختار اثر نکرده و مختار در توجیه این موضوع گفته بوده که او باید کاری
انجام دهد که تا آن کار انجام نشود، خدا نمی گذارد که او کشته شود. این در حالی است که قتل مختار در سال ۶۷ ه .ق بوده و شروع حکومت حجاج در سال ۷۵ ه .ق قمری یعنی ۸ سال بعد از کشته شدن مختار به دست مصعب بن زبیر. چاپ و ترجمه. این تفسیر اولین بار در ۱۲۶۸ قمری در تهران به چاپ رسید. چاپ اخیر این تفسیر نیز در قم در سال ۱۴۰۹ قمری انجام شده است. از این تفسیر ترجمه های مختلفی به زبان فارسی موجود است. آقا بزرگ ترجمه های میرزا ابوالقاسم حسینی ذهبی شیرازی مشهور به میرزا باباف عبدالله بن نجم الدین مشهور به فال قنهادری و علی بن حسن زواری را گزارش کرده است. علاوه بر اینها نیز ترجمه ای از محمدباقر یزدی از این تفسیر با نام جواهر الایمان در دسترس است.
باگوآژانگ (با تلفظ Bāguàzhǎng) یکی از سه هنر رزمی چینی اصلی سیستم وودانگ است (دو سیستم دیگر عبارتند از: تای چی چوان و شینگ یی چوان). این هنر از هنرهای رزمی درونی (یا نیجیا) است. باگوآ ژانگ در لغت به معنی "کف دست هشت سه خطی" است که سه خطی اشاره ای است به سه خطی های موجود در کتاب ئی چینگ که یکی از کتاب های مقدس آیین تائوئیسم است. تاریخچه. تبدیل آن به یک هنر رزمی شناخته شده (و رسمی) را به دونگ هایچوان (董海川) نسبت می دهند که گفته می شود این هنر را از تائوییست ها و استادان بودایی کوه های مناطق روستایی در چین در اوایل قرن نوزدهم فرا گرفت. شواهدی در دست است که نشان می دهد در منطقه ای که او می زیسته ترکیبی از هنرهای رزمی با راه رفتن چرخشی تائوییست ها آموزش داده می شده است. به دلیل اینکه در قصر خدمتکار بود، امپراتور از دیدن جابجایی های برازنده و مهارت رزمی او تحت تاثیر قرار گرفته و او را آموزش دهنده نگهبانان قصر کردند. دون هایچوان سال ها در پکن آموزش داد تا اینکه سرانجام پشتیبانی بارگاه امپراتوری را بدست آورد. از شاگردان دونگ که پس از او از استادان باگوآژانگ شدند می توان یین فو (尹福)، چنگ تینگهوا (程廷華)، سونگ چانگ رونگ (
宋長榮)، لیو فنگ چون (劉鳳春)، ما ویکی (馬維棋)، لیو بوآژن (劉寶珍)، لیانگ ژنگ پو (梁振蒲) و لیو دکوآن (劉德寛) را نام برد. اگرچه همه آنها شاگرد یک استاد بودند اما روش آموزش و نیز حالات دست هایشان با هم فرق می کرد. سبک های چنگ و لیو با فشار کف دست ها شناخته می شوند، سبک یین با پیوسته بودن کف دست ها، سبک سونگ با "گل آلو" (梅花 می هوآ) و سبک "ما" با حالتی از دست ها به نام چکش ها شناخته می شود. امروزه بیشتر تمرین کنندگان باگوا، از سبک های یین (尹)، چنگ (程) یا لیانگ (梁) بهره می برند اگرچه پیروان سبک های فان (樊)، شی (史)، لیو (劉)، فو (傅) و برخی سبک های دیگر هنوز هم وجود دارند. (معمولاً سبک لیو را به تنهایی تمرین نمی کنند بلکه به عنوان مکمل دیگر سبک ها بکار برده می شود.) همچنین زیرسبک های دیگری نیز وجود دارند؛ به عنوان مثال سبک های سون (孫)، گائو (高) و جیانگ (姜) از زیرشاخه های سبک چنگ هستند. برخی از شاگردان دونگ هایچوان، همچون چنگ تینگهوا در نبرد تاریخی قیام بوکسورها شرکت کرده اند. جنبه های عمومی. تمرین راه رفتن دایره ای را روش ویژه ایستادن و تمرین جابجایی باگوآژانگ می دانند. تمامی فرم های آن راه رفتن دایره ای را به عنوان بخشی از تمرینات
در خود دارند. هنرآموزان محیط یک دایره را در حالت پایین و رو به داخل می پیمایند و به طور مرتب جهت خود را در حین اجرای تمرینات تغییر می دهند. قطر دایره برای یک تازه کار بین شش تا دوازده فوت قطر دارد. هنرآموزان ابتدا انعطاف پذیری و ترازبندی درست بدن را در تمرینات اولیه یاد گرفته و سپس به فرم های پیچیده تر و قدرت درونی می پردازند. اگرچه جنبه های درونی باگوآژانگ به ژینگی چوان و تای چی چوان شبیه است اما در اصل با یکدیگر فرق دارند. جنگ افزارهای مختلفی نیز در این هنر رزمی بکار می روند. همچون یک جفت چاقو. همچنین باگوآژانگ را به خاطر تمرین با جنگ افزارهای بسیار بزرگ می شناسند؛ همچون "باگوآ جیان" (八卦劍) یا شمشیر باگوآ و "باگوآ دائو" (八卦刀) یا قداره باگوآ. از جنگ افزارهای مرسوم دیگر نیز استفاده می شود همچون چوب ("گون")، نیزه ("کیانگ")، عصا ("گوآی")، شمشیر قلاب دار ("گوو") و شمشیر صاف دولبه ("جیان"). هنرآموزان باگوآژانگ را به خاطر قابلیت بکارگیری هر چیزی به عنوان جنگ افزار می شناسند. همچون بکارگیری جنگ افزارهای، این هنر رزمی دارای گستره وسیعی از تکنیک های گوناگون مبارزه است همچون ضربه های مختلف (با کف دست،مشت، آرنج،انگشتان
و غیره)، لگد، قفل ها، پرتابی ها و جابجایی های دایره ای. باگوآژانگ را نه هنر رزمی کاملاً شربه ای و نه کاملاً گرفتنی می توان دانست. هنرآموزان می توانند از سر راه حریفان به راحتی دور شده یا به آنها نزدیک شوند. (جریان حرکتی دارند.) این اساس تئوری قادر بودن به مبارزه با چند حریف در آن واحد است. طبیعت حرکات این هنر رزمی به هنرآموز اجازه حرکت پشت سر حریف را می دهد تا حریف نتواند به او آسیبی بزند. اگرچه سبک های باگوآژانگ گاهی با هم تفاوت های بسیار زیادی دارند (برخی همچون سبک چنگ شامل کشتی از نزدیک و قفل های مفصلی اند و برخی دیگر همچون سبک های یین دارای سرعت و ضربات از راه دوراند) اما در همه آنها می توان راه رفتن دایره ای، روش های مارپیچی و برخی تکنیک های خاص (کف دست سوراخ کننده، دست خردکننده و غیره) را دید. جابجایی های باگوآژانگ از تمام بدن به همراه دست، حرکات پویای پا و پرتاب ها استفاده می کند. جابجایی های سریع آن از انرژی مرکز شکم استفاده می کند. قدم زدن دایره ای علاوه بر پدید آوردن نیروی مایل به مرکز، به هنرآموز در مانور سریع به دور حریف کمک می کند.
این مقاله شامل فهرست پررفت وآمدترین فرودگاه ها در بلغارستان است.
پیروز خوارشاذ (فیروز خوارشاذ) دیلمی ملقب به بهاءالدوله و مُکَنّیٰ به ابونصر (درگذشتهٔ ۵ جمادی الثانی ۴۰۳ در ارجان) سومین پسر عضدالدوله دیلمی و از امیران آل بویه بود که توسط خلیفه، الطائع به بهاءالدوله و ضیاءالملّه ملقب شد. وی که جانشین برادر بزرگتر خود، شرف الدوله بود مدت ها با دیگر برادرش، صمصام الدوله که در شیراز مستقر بود به جنگ پرداخت و پس از مرگ صمصام الدوله توانست شیراز و کرمان را تسخیر کند. با اینکه قلمرو آل بویه در زمان بهاءالدوله از لحاظ وسعت با دوران عضدالدوله برابری می کرد، وی هرگز نتوانست آرامش، ثبات و امنیت کاملی در ناحیهٔ تحت حاکمیت خود برقرار سازد. زندگی. آغاز زندگی. با مرگ عضدالدوله در شوال ۳۷۲ قمری (مارس ۹۸۳ میلادی)، از آنجایی که وی جانشینی برای خود تعیین نکرده بود، فرزندش صمصام الدوله جانشین او شد. با امارت صمصام الدوله، چون برادر دیگرش شیردل (ملقب به شرف الدوله) که از جانب عضدالدوله والی کرمان بود از مرگ پدر مطلع شد رهسپار فارس گردید و آنجا را به تصرف درآورد. پس از آن سپاهی را که صمصام الدوله به جنگ او فرستاده بود شکست داد. در سال ۳۷۵ یکی از سرداران بزرگ دیلمی به نام اَسوار به مخالفت با صمص
ام الدوله برخاست و بسیاری از سپاهیان به او پیوستند. آنان تصمیم گرفتند که از شرف الدوله فرمانبرداری کنند و ابونصر که در آن زمان پانزده سال داشت را به نیابت از طرف شرف الدوله در بغداد به فرمانروایی برسانند. اما چنین نشد و صمصام الدوله کنترل اوضاع را در دست گرفت و ابونصر برادر کوچکتر خود را اسیر کرد و به زندان انداخت. در همین سال شرف الدوله از شیراز به قصد اهواز بیرون آمد و آنجا را تصرف کرد. سپس بصره را نیز به دست آورد. چون صمصام الدوله از این موضوع آگاه شد به او پیشنهاد آشتی داد و دو برادر در ماه صفر سال ۳۷۵ قمری (ژوئن ۹۸۶) با یکدیگر پیمان بستند و شرط کردند که در عراق به نام شرف الدوله خطبه خوانده شود و صمصام الدوله در آنجا باقی بماند (به نیابت از طرف شرف الدوله) و شرف الدوله بر فارس و خوزستان و بصره حکومت کند و ابونصر از زندان آزاد گردد. چندی بعد شرف الدوله به قصد تصرف بغداد به راه افتاد. سپاه صمصام الدوله هم از فرمان او سرپیچی کردند. وی ناگزیر با خواص خود نزد شرف الدوله رفت؛ اما به محض اینکه از مجلس او بیرون آمد، دستگیر شد. شرف الدوله در رمضان سال ۳۷۶ (ژانویه ۹۸۷) در حالی که صمصام الدوله را به بند کشیده بود و