Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یشروی می کردند. پس از فتح ویبورگ در پایان آوریل، آخرین شورشیان در اوایل ماه مه تسلیم شدند. ثمره این جنگ شامل اعمال خشونت سیاسی از هر دو طرف و در نتیجه تراژدی قحطی و بیماری در میان سرخ ها در اردوگاه های زندان بود. پیش زمینه. نقطه شروع درگیری مسلحانه در فنلاند با تضادهای اجتماعی فزاینده ایجاد شد که با اصلاحات مناسب مورد توجه قرار نگرفت. به ویژه، در ارتباط با نفوذ حوادث در روسیه، رادیکالیزاسیون و تشکیل گروه های مسلح رخ داد. وقوع جنگ جهانی اول به نفع این پیشرفت و همچنین به کمبود محسوس مواد غذایی منجر شد که ناآرامی را در میان کارگران بیشتر کرد. فنلاند در پی انقلاب اکتبر. در ۶ نوامبر ۱۹۱۷، روز انقلاب اکتبر روسیه ، بلشویک ها قدرت را در پتروگراد به دست گرفتند. کودتا سیاستمداران فنلاند را تکان داد و پایه انقلابی طبقه کارگر فنلاند را جسورتر کرد. حریفان در سایه استقلال تازه به دست آمده فنلاند، خود را برای درگیری آماده کردند. وقوع جنگ داخلی. تقریباً همزمان با آغاز کودتای سوسیالیستی، نیروهای سفیدپوش عملیات نظامی خود را علیه پادگان های روسیه آغاز کردند. در حالی که انقلاب در جنوب موفقیت آمیز بود، مانرهایم توانست پایگاهی را
در جنوب استروبوتنیا ایجاد کند، جایی که بورژوازی فنلاند به زودی کنترل کل بخش شمالی کشور را به دست گرفت. کودتا در جنوب. در ساعت ۲۳ شب ۲۷ ژانویه ۱۹۱۸، چراغ قرمزی بر برج خانه اتحادیه کارگری هلسینکی تابید تا شروع انقلاب را نشان دهد. گارد سرخ مهمترین ساختمان ها را اشغال کرد و تا صبح روز بعد شهر را کاملاً تحت کنترل خود درآورد. در شهرهای جنوب فنلاند، مانند اکثر مناطق روستایی، انقلابیون با مقاومت کمی روبرو شدند. درست در ابتدای قیام ، سرخ ها وقتی نتوانستند اعضای سنا را دستگیر کنند، دچار شکست شدیدی شدند. سه سناتور اندکی قبل از شروع جنگ توانستند به استروبوتنیا سفر کنند و نفر چهارم در اوایل فوریه آنها را دنبال کرد. اعضای باقی مانده توانستند در هلسینکی با ساکنان طبقه متوسط ​​مخفی شوند. بنابراین، سناتورهای فراری توانستند یک دولت کارآمد و قانون اساسی در واسا تشکیل دهند که به فنلاند سفید از نظر مشروعیت، به ویژه در رابطه با سایر کشورها، مزیت بسیار ارزشمندی بخشید. در ۲۰ فوریه، دولت سرخ متن قانون اساسی جدید را تصویب کرد. این پیش نویس که عمدتاً توسط اتو ویل کوزینن نوشته شده بود و قرار بود پس از جنگ به رأی مردم گذاشته شود، کاملاً
دموکراتیک بود و قدرت عالی را به پارلمان منتخب آزادی می داد. متن به وضوح بر اساس قانون اساسی سوئیس و لیبرال بود، اما به سختی می توان آن را انقلابی توصیف کرد. در ادبیات. ریستو آلپورو: دولت و انقلاب در فنلاند. برکلی، لس آنجلس / لندن ۱۹۸۸، ISBN 0-520-05813-5. مانفرد منگر: سیاست فنلاند تحت امپریالیسم آلمان 1917-1918. Akademie-Verlag, (Ost-) برلین ۱۹۷۴. آپو روزلیوس: جنگ آماتور. تلفات در نبردهای جبهه ای در جنگ داخلی فنلاند در سال ۱۹۱۸. مجموعه انتشارات دفتر نخست وزیری، هلسینکی ۲۰۰۶، ISBN 952-5354-92-X (zitiert: Roselius). آپو روزلیوس: جنگ داخلی فنلاند ۱۹۱۸. تاریخ، حافظه، میراث. Leiden: Brill Academic Publishers 2014. ISBN 978-90-04-24366-8. مارکو تیکا: حقوق میدانی مجازات فوری در جنگ داخلی فنلاند در سال 1918. SKS، هلسینکی ۲۰۰۴، ISBN 951-746-651-X. آنتونی اف آپتون: انقلاب فنلاند، ۱۹۱۷-۱۹۱۸. انتشارات دانشگاه مینه سوتا، مینیاپولیس ۱۹۸۰، ISBN 081-66-0905-5. آنتونی اف آپتون: انقلاب در فنلاند ۱۹۱۷-۱۹۱۸، قسمت اول. گروه کتاب، هلسینکی ۱۹۸۰، ISBN 951-26-1828-1 (zitiert: Upton I). آنتونی اف. آپتون: انقلاب در فنلاند ۱۹۱۷-۱۹۱۸، قس
مت دوم. گروه کتاب، هلسینکی ۱۹۸۱، ISBN 951-26-2022-7 (zitiert: Upton II). هیکی یلیکانگاس: جاده تامپره. WSOY، هلسینکی ۱۹۹۳، ISBN 951-0-18897-2 (zitiert: Ylikangas). کنت رودیگر فون در گولتز : نمایش من در فنلاند و در بالتیک. K. F. Koehler, Leipzig 1920 (آنلاین). پیوندهای بیرونی. فرود آلمان در فنلاند (حساب رسمی آلمان از ۱۹۱۸)
باشگاه فوتبال بیجینگ رن () یک باشگاه فوتبال در شهر پکن در کشور چین می باشد که در سوپر لیگ فوتبال چین بازی می کند.این باشگاه در سال ۱۹۹۵ تأسیس شده است. این تیم در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۳ در مرحله گروهی در گروه هشتم (گروه H) قرار داشت، اما این تیم نتوانست امتیازات لازم را کسب نماید بنابراین با ۶ امتیاز پایین تر از تیم های کاشیوا ریسول و سنترال کوئست مارینرز قرار گرفت و از صعود به مرحله حذفی بازماند.
صنایع سنگین هیوندای شرکت صنایع سنگین کره ای است، که بزرگترین شرکت کشتی سازی جهان به شمار می رود و شرکت تابعه ای از گروه صنایع سنگین هیوندای است. گروه صنایع سنگین هیوندای در سال ۱۹۷۲ توسط شرکت هیوندای راه اندازی شد و امروزه در ۸ شاخه فعالیت می کند، که عبارتند از: کشتی سازی، مهندسی و ساخت سازه های دریایی، احداث کارخانجات صنعتی، تجهیزات سنگین و موتورهای درون سوز، تجهیزات الکتریکی، رباتیک و انرژی تجدیدپذیر. در ژوئیه ۲۰۲۱، سهام مدیریتی ۳۰ درصدی Doosan Infracore که بخش تولید موتور و تجهیزات سنگین گروه دوسان است و شامل باب کت نیز می شود، توسط گروه صنایع سنگین هیوندای در ازای ۷۲۲٫۴۵ میلیون دلار خریداری شد و با بخش تولید تجهیزات سنگین هیوندای ادغام گردید که اکنون با نام Hyundai Genuine شناخته می شود. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اولسان، کره جنوبی قرار دارد و سهام آن در بازار بورس کره معامله می شود. این شرکت مالک و سرمایه گذار اصلی باشگاه فوتبال اولسان هیوندای محسوب می شود.
حسن باستانی فرزند مهپاره و قدرت، زاده ی۱۳۴۰ در تهران پژوهشگر، نمایش نامه نویس، طراح و کارگردان تئاتر ایرانی است. زندگی نامه. تحصیلات. باستانی در سال۱۳۵۵ وارد گروه تئاتر مدرسه شد. بعدها به پیشه دبیری روی آورد و در همان سال با گروه نمایش دیلمان همکاری خود را آغاز کرد. در سال ۱۳۶۴ در رشته مهندسی اکتشاف معدن دانشگاه صنعتی اصفهان مشغول به تحصیل شد و برای نخستین بار پس از انقلاب فرهنگی در دانشگاه صنعتی اصفهان گروه تئاتر دانشجویی را ایجاد و نخستین آزمون کارگردانی خود را در همان دانشگاه به روی صحنه برد. سال ۱۳۷۰ وارد آموزشگاه حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی شد و دوره نمایش نامه نویسی را با درجه عالی به پایان رساند. وی در سال ۱۳۷۴ در آموزشگاه حمید سمندریان نزد استادبهرام بیضایی دوره نمایش نامه نویسی و فیلم نامه نویسی را گذرانید. فعالیت های هنری. حسن باستانی نخستین کارحرفه ای خود را در سال۱۳۷۶ با نمایش" پوریایی دیگر" در تالار چهارسوی تئاتر شهر به روی صحنه برد. وی پس از سال ها تجربه در سال ۱۳۸۵ "گروه تئاتر اَدونای" را پایه گذاری کرد. وی کار حرفه ای نویسندگی و کارگردانی تئاتر را از سال ۱۳۷۴ شروع نمود. تاکنون بیش از 40 نم
ایش نامه نوشته و ۱۲ نمایش را کارگردانی و اجرا نموده است. اکثر نمایش نامه های حسن باستانی در تهران و شهرهای دیگر ایران به روی صحنه رفته و در فستیوال های مختلف داخلی و خارجی شرکت داده شده اند (۳ فستیوال بین المللی خارج از ایران و ۱۴ فستیوال بین المللی داخل ایران). او ۲۹ دیپلم افتخار و لوح تقدیر از جشنواره های داخلی و ۵ دیپلم افتخار از فستیوال های بین المللی دریافت نموده و نیز در ۲ کشور گرجستان۲۰۰۵ و کلمبیا۲۰۱۰ اجرای عمومی داشته است. حسن باستانی "عضو هیئت مدیره" و "مسئول کمیتهٔ آموزش و پژوهش کانون نمایش نامه نویسان و مترجمان خانهٔ تئاتر ایران" و مؤسس و سرپرست "گروه تئاتر اَدونای" است. نگارش نمایش نامه. باستانی در کنار پژوهش بر روی نوشتارهای کهن، فرهنگ و اساطیر ایران بیشتر به نگارش نمایش نامه هایی با بن مایه های فرهنگ وادبیات کهن فارسی (آرکاییک)، فولکلور ایرانی و نیز آثار ضد جنگ پرداخته است.
هیوندای موبیس شرکت خودروسازی کره ای است، که در زمینه تولید و عرضه انواع خدمات، قطعات و تجهیزات خودرو، برای دو شرکت هیوندای موتور و کیا موتورز فعالیت می کند. شرکت هیوندای موبیس در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر سئول، کره جنوبی قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس کره معامله می شود.
کتواسیدوز دیابتی (به انگلیسی: Diabetic ketoacidosis) یکی از عوارض حاد دیابت است. این عارضه با سه مشخصه بیوشیمیایی کتوز، اسیدوز و هایپرگلیسمی متمایز می شود. کتواسیدوز دیابتی می تواند به عنوان علامت اولیه در دیابت نوع یک بارز شود ولی معمولاً در بیماران تشخیص داده شده دیابت در موقعیت هایی که میزان انسولین خون کمتر از نیاز بدن است ایجاد می شود، همچون فراموش کردن دوز انسولین یا افزایش ناکافی دوز انسولین در وضعیت های استرس همچون بیماری و جراحی. کتواسیدوز دیابتی با علایم تنفس کاسمال، نفس با بوی کتون، تهوع و استفراغ، دهیدراسیون و درد شکم یا کاهش سطح هوشیاری خود را نشان می دهد. درمان این وضعیت درمانی تخصصی است که معمولاً نیاز به بستری اورژانس در بخش مراقبت های ویژه دارد. رکن اصلی درمان هیدراتاسیون و کنترل قند و اسیدوز است. جستارهای وابسته. تنفس کوسمول
کوکمین بانک شرکت خدمات مالی و بانکداری کره ای است، که به عنوان بزرگترین بانک کره جنوبی از نظر میزان دارایی و نیز ارزش بازار سرمایه شناخته می شود. کوکمین بانک در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد. شعبه مرکزی این بانک در شهر سئول، کره جنوبی قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک، بورس لندن و بورس کره معامله می شود و بزرگترین سهامدار آن گروه کی بی می باشد.
سندرم هایپراوسمولار هایپرگلایسمیک به انگلیسی (Hyperosmolar Hyperglycemic Syndrome) از عوارض حاد دیابت است. این وضعیت قبلاً شوک یا کومای هایپراسمولار نامیده می شد. مشخصه اصلی این عارضه هایپراسمولاریتی خون است. این وضعیت شباهت هایی با کتواسیدوز دیابتی دارد با این تفاوت که وجود انسولین مانع از ایجاد کتون ها و اسیدوز شدید می شود. در این وضعیت هایپرگلایسمی می تواند بسیار شدید و گاه بالای ۱۰۰۰ میلی گرم در دسی لیتر باشد. این وضعیت معمولاً در بیماران دیابت نوع دو دیده می شود، و معمولاً با وجود مقادیر بالای قند و نبود کتوز قابل توجه در حضور سایر علایم بالینی تشخیص داده می شود. در این بیماران دهیدراتاسیون شدیدتر است و متناسب با افزایش اوسمولاریته پلاسما سطح هوشیاری کاهش پیدا می کند. در این عارضه علایم عصبی شامل تشنج و وضعیتی شبیه سکته مغزی مشاهده می شود که با تصحیح اوسمولاریتی بهبود می یابد. درمان این وضعیت مرگبار باید تهاجمی باشد و شامل تجویز مایعات و انسولین است.
هایپرگلایسمی ، وضعیتی است که در آن مقادیر زیاد از حد گلوکز در پلاسمای خون موجود است و موجب هیپوکالمی می شود. به طور کلی، مقادیر گلوکز بالای ۱۱٫۱ میلی مول در لیتر (۲۰۰ میلی گرم در دسی لیتر) را شامل می شود، اما علایم ممکن است تا زمانی که قند به بالای ۱۵–۲۰ میلی مول در لیتر برسد دیده نشوند. درصورتی که قند به طور مداوم (حتی ناشتا) بالای ۱۰۰ تا ۱۲۶ میلی گرم بر دسی لیتر باشد، هایپرگلیسِمیک خوانده می شود و درصورتی که بالای ۱۲۶ م گ/دل (۷ مم/ل) باشد دیابت است.
مهم ترین منابع کلاسیک برای زندگانی کوروش، هرودوت، گزنفون و کتزیاس است. مهم ترین منابع شرقی، رویدادنامه معروف نبونئید، شاه کلدانی است که از کوروش شکست خورد و گزارش خود کوروش، استوانه کوروش است. از میان منابع کهن، نوشته های هرودوت تا حدودی قابل اعتماد است و پژوهش های نوین باستان شناسی هم در پاره ای از موارد، گفته های او را تأیید می کنند. اما نوشته های کتزیاس جنبهٔ داستان سرایی و تفریح انگیز دارند و تقریباً در تمامی مواردی که هرودوت و کتزیاس دربارهٔ واقعهٔ یکسانی صحبت کرده اند، گفته های آنان بسیار با هم اختلاف دارند و در مواردی که بتوان این اختلاف ها را از روی منابع دیگر بررسی کرد، گفته های کتزیاس نادرست است. کتزیاس ادعا می کند که از سالنامه های رسمی ایرانی و مشاهدات شخصی اش به عنوان پزشک دربار در نوشتن کتابش استفاده کرده است ولی بررسی های بیشتر نشان داده که وی حتی به زبان های شرقی آشنا هم نبوده است. اگر کتزیاس از سالنامه های رسمی استفاده می کرد، ممکن نبود آنچه را که نمی داند نداند ولی در عوض چیزهایی را «می داند» که وجود آنها در سالنامه های رسمی، محال محض است. با این حال، نمی توانیم تماماً از نوشته های کتزیاس صر
ف نظر کنیم؛ زیرا وی زمان درازی را در ایران هخامنشی بسر برد و با هخامنشیان رابطه داشت و روایات زیادی را شنیده است و گاهی در بین مطالب بی ارزشی که نقل می کند، یک نام یا روایتی یافت می شود که محال است خود او جعل کرده باشد. گزنفون در شرح احوال کوروش، کتابی به نام کورش نامه نوشته که نتیجهٔ تخلیات وی است و حالتی داستانی دارد. کوروش نامه رمانی سیاسی دربارهٔ پرورش جوانان و آموزش فرمانروایی آرمانی برای فرمان رانی و پیشبرد یک سرزمین با خودکامگی خردمندانه در برابر بندگانی فرمانبردار و ستایشگر است. کورش نامه نمودار بارزی از گرایش گزنفون به اندرزگویی بوده و نظرها و عقاید سلطنت خواهی وی را نشان می دهد. این کتاب در زمرهٔ رمان های تاریخی و اخلاقی محسوب می شود با این وجود، نمی توان نوشته های آن را در بررسی تاریخی کنار نهاد زیرا کلیات و ترتیب وقایع با دیگر منابع تاریخی همخوانی دارد. منبع های هخامنشی. برخی از منابع هخامنشی که در آن ها نام کورش آمده است به شرح زیر هستند: منبع های یونانی. در میان منابع کهن یونانی موجود که دربارهٔ کوروش هخامنشی سخن گفته اند، مهم ترین آن ها هرودوت، کتزیاس و گزنفون هستند. از این میان، هرودوت بیش از
یک سده و کتزیاس و گزنفون - که هم عصر یکدیگرند - کمتر از ۲ سده با روزگار شهریار هخامنشی فاصله داشته اند. بی شک، این نویسندگان یونانی براساس سنت تاریخ نگاری یونانی و بر پایهٔ احتیاجات روحی و روانی قوم و ملت خود و برحسب ذات، تربیت و خواست خویش، تاریخ ایرانیان و کورش هخامنشی را می نگاشتند. با این همه، روایات یونانی به هرحال و لامحاله، بر پایهٔ گزارش های ایرانیان شکل گرفته و سپس در محیط فرهنگی یونان، ریخت نهایی خود را یافته است. در طی قرن ها، روایات دینی و پهلوانی شرق فلات ایران فرصت یافته بود تا با روایت های پادشاهی و بومی طوایف مرکز و غرب فلات ایران برخورد کند و به تدریج، با تلفیق و دگرگونی عناصر اساطیری، دورهٔ تحول اسطوره های ایرانی آغاز شود، تا بار از طریق ایجاد ساختی استوار از تاریخ ایرانیان، زمینهٔ ایجاد حماسه ملی ایران فراهم گردد. بدین سبب، در این روزگاران، ترکیب و ادغام عناصر تاریخی و اسطوره ای در یکدیگر، فرهنگ ایرانی را در مسیری تازه قرار داده بود. از میان ۳ مورخ یونانی یادشده، هرودوت که حدود سال ۴۸۰ پیش از میلاد در هالیکارناسوس، در غرب آسیای صغیر، زاده شد. در واقع شهروند و تابع دولت هخامنشی محسوب می شد،
در طی سفرهایی که شاید میان سال های ۴۴۰ تا ۴۳۰ پیش از میلاد (در روزگار اردشیر یکم هخامنشی) انجام داد، از سرزمین های تحت فرمان هخامنشیان، چون مصر و بابل، دیدار کرد و در آتن نیز ظاهراً با یک اشراف زادهٔ مهاجر ایرانی، به نام زوپیر (زوپوروس) آشنایی یافت (کتاب سوم، بند ۱۶۰). وی در جاهای دیگر از تواریخ خود نیز به راویان ایرانی اشاره هایی می کند. (برای نمونه ن. ک: کتاب یکم، بند ۹۵) کتزیاس کنیدسی به گزارش دیودر سیسیلی، مدت هفده سال در دربار اردشیر دوم هخامنشی می زیسته و از این رو، ظاهراً فرصت کافی برای شنیدن اخبار و گردآوری اطلاعات در باب تاریخ ایرانیان و بنیان گذار سلسلهٔ هخامنشی داشته است. گزنفون نیز نه تنها در ایران حضور یافته، بلکه با برخی ایرانیان دوستی و با بعضی بزرگان ایشان، از جمله کورش جوان (برادر اردشیر دوم) آشنایی کامل داشته است. نکتهٔ جالب آنکه روایات هرودوت، کتزیاس و گزنفون با یکدیگر متفاوت و گاه متناقض است. از آنجا که این ۳ تن ناگزیر روایات خود را از ایرانیان شینده اند، می توان پذیرفت که روزگاری بیش از یک سده پس از مرگ کوروش، دربارهٔ سرگذشت او داستان ها و افسانه های فراوان در نزد ایرانیان پرداخته و منتشر
شده بود. این نکته به صراحت نیز در کلام هرودوت آمده است. وی در کتاب یکم (بند ۹۵) می گوید به جز گزارشی که نقل می کند، ۳ روایت دیگر در باب زندگی کوروش وجود داشته است. روایت گزنفون دربارهٔ کورش در کتاب مشهور او، "کوروپدیا" (سیرت کورش) نقل شده است. با اینکه بیشتر محققان، کوروپدیا را گزارشی معتبر از زندگی کوروش نمی دانند، بسیاری از پژوهشگران تأکید کرده اند که بی شک، گزنفون، کوروش نوهٔ آستیاگ، پادشاه ماد دانسته شده که با یاری رساندن به خال خود، کیاکسار و ازدواج با دختر او، زمام امور مملکتی را به دست می گیرد. روایت مرگ کوروش نیز در گزارش گزنفون با بیشتر روایت های یونانی متفاوت است، زیرا بر اساس کوروپدیا (کتاب هشتم، فصل ۷، بند ۴ به بعد) شهریار پارسی، نه در میدان کارزار، که در بستر خود درگذشت. به علاوه روایت گزنفون در مجموع، با داستان کیخسرو شباهت های قابل ملاحظه دارد که برخی محققان بدان توجه کرده اند. بر این اساس، استبعادی ندارد اگر بپذیریم گزنفون نزدیک به ۲ سده پس از مرگ کوروش، داستان های اختلاط یافتهٔ کیخسرو و کوروش را از زبان ایرانیان دوستدار شهریار ایرانی شنیده باشد. روایت کتزیاس در باب کورش غیر مستقیم به دست ما
رسیده است. تحریر کوتاهی از این گزارش را فتیوس و تحریر مفصل تری را نیکلائوس دمشقی آورده اند. در این داستان، کوروش فرزند راهزنی است از طایفه «مَردها» که مادرش نیز به شبانی و بزچرانی مشغول است. کورش در ابتدا به عنوان رفتگر بیرون کاخ شاهی مادها آغاز به کار می کند. اما رفته رفته به شغل های مهم تری گمارده می شود، تا اینکه سرانجام، با طرح توطئه ای، بر ضد شاه مادی می شورد و او را سرنگون و اکباتانا (همدان) را فتح می کند. اصرار روایت کتسیاس بر خوار شمردن کوروش و خاندان او، سبب شده است که برخی از پژوهشگران این پرسش را طرح کنند که آیا در دربار هخامنشیان، در روزگار اردشیر دوم، سنت یا جریانی مبنی بر دشمنی با کوروش و شاخهٔ کوروشی وجود داشته است؟ رولند کنت و ریچارد فرای تلاش کرده اند نشان دهند که این روایت در دربار اردشیر دوم و به سبب دشمنی با بردارش، کوروش جوان، شکل گرفته است؛ زیرا کوروش جوان، کوروش بزرگ هخامنشی را سرمشق خود می شمرد و به طور کلی نام کوروش در دربار اردشیر ناخوشایند به شمار می رفت. با اینکه این استدلال را تمامی اهل تحقیق نپذیرفته اند، شاید بتوان شاهدی برای آن یافت: دو لوح زرین که در همدان یافت شده و به نام ار
یامنه و ارشامه، نیای بزرگ و پدربزرگ داریوش بزرگ نوشته شده اند؛ چنان که محققان نشان داده اند، در این الواح خطاهای دستوری وجود دارد و زبان پراشتباه به کار رفته در آن ها مانند کتبیبه های متأخر هخامنشی است، یعنی زمانی که کاتبان دیگر نمی توانستند متن های درست به خط میخی باستانی فارسی باستان تحریر کنند. از این رو، به نظر می رسد این دو لوح اصالت نداشته باشند. به نظر می رسد متن این لوح ها نشان از ساختگی بودن آنهاست. در هر دو لوح، اریامنه و ارشامه «شاه بزرگ و شاه شاهان» خوانده شده اند، که بر پایهٔ آگاهی های موجود چنین القابی دربارهٔ این دو نمی توانسته است به کار رود. به این ترتیب، اردشیر دوم ظاهراً برنامه ای را در جهت بزرگداشت شاخهٔ داریوشی و در نتیجه، برای تحقیر و تخفیف شاخهٔ کوروشی هخامنشیان سازماندهی کرده بوده و گزارش کتزیاس دربارهٔ سرگذشت کوروش نیز بخشی از این برنامه بوده است؛ هر چند که نمی دانیم آیا کتزیاس با آگاهی این روایت را تدوین نموده یا تنها شنیده های خویش در دربار اردشیر دوم را نقل کرده است. گزارش هرودوت در مقایسه با روایت های کتزیاس و گزنفون در میانهٔ آن ها جای می گیرد: هرودوت نه تلاشی برای خوار شمردن کور
وش می کند و نه به پیروی کامل از هواخواهان وی می پردازد. در آنچه به کوچک نشمردن کورش و حتی بزرگداشت او مربوط می شود، این روایت کتاب سوم هرودوت (بند ۱۶۰) که می نویسد: «تا روزگار داریوش - و البته در زمان داریوش - هیچ فرد پارسی به خود اجازه نمی داد که خویشتن را با کوروش قیاس کند» و نیز این اشارهٔ جالب توجه او، باز در کتاب سوم (یند ۸۹) که می گوید: «پارسیان کوروش را به سبب ملایمت طبع و کوشش برای فراهم آوردن آسایش ایشان، «پدر» می نامیدند»، قابل تأمل است. همچنین در تأیید این نکته که هرودوت کاملاً تحت تأثیر دوستداران کوروش نبوده است، اشارهٔ «پدر یونانی تاریخ» در کتاب یکم (یند ۹۵) که تأکید می ورزد که هدف شان ستایش و مبالغه از شهریار هخامنشی نبوده است، کافی به نظر می رسد. این مدت نشان می دهد که در روزگاران پس از مرگ بنیانگذار شاهنشاهی هخامنشی، جاذبه ها و دافعه های شخصیت او، مانند مردان بزرگ تاریخ، سرگذشت او را نزد ایرانیان در هاله ای از ابهام روایات گوناگون و متناقض فرو برده بود. به نظر می رسد، می توان گزارش های ایرانی دربارهٔ کوروش را به ۳ دسته تقسیم کرد: روایت دوستداران، روایت مخالفان، روایت میانه روها. از میان ۳ مورخ
مشهور یونانی، گزنفون به تبعیت از کوروش جوان، روایت دوستداران کوروش بزرگ را گزارش کرد؛ کتزیاس به پیروی از فضای حاکم بر دربار اردشیر دوم، روایت مخالفان کوروش را نقل نمود؛ و هرودوت تحت تأثیر طبع معتدل و شخصیت معقول داریوش - که تا روزگار اردشیر یکم هخامنشی نیز تداوم یافت - روایت اعتدالیون و میانه روها را دربارهٔ کوروش در بیان آورد. اصولاً مورخین معاصر، معتقند که هرودوت همواره مسائل مهم تاریخی را با افسانه پردازی آمیخته است. هرودوت، دوران کودکی و رشد کوروش را بر اساس افسانه های عامیانه و غیرواقعی نقل می کند. دربارهٔ زندگی کوروش هر سه روایت که به گفته خود او از مطلعین پارسی که خواسته اند صرفاً حقیقت را بیان کنند، و نیز روایاتی که از ژوستین و نیکلای دمشقی به نقل از کتزیاس ارائه می دهد، بی تردید زاییده مقاصد سیاسی و تبلیغاتی است. هرودوت و گزنفون. کوروش نامه (آموزش کوروش) گزنفون، از کوروش زندگی نامه با پیش زمینه بنیانگذار امپراطوری می سازد؛ ولی هرودوت (۵۵۳–۵۳۸ پ. م)، فقط یک کتاب از ۹ کتابش را به جنگ دهه های بعدتر میان پارس ها و یونانیان (۴۹۲–۴۷۹ پ. م) اختصاص می دهد. هرودوت، صفاتی کاملاً منفی به کوروش نسبت می دهد و ای
ن صفات، گاه جتی جنبه غالب به خود می گیرند، گرچه تصویر سنتی، جنبه های مثبت شاه را مخدوش نمی سازد و بر آن اثری ندارند. کوروش نیز گاه ممکن بوده سختگیر و بی مدارا، تندخو و آتشین مزاج شود. عاقبت کار او نیز، تصویری از اندیشه هرودوت دربارهٔ فرمانراویی توسعه طلب است که وقتی از حد خود فراتر رفته، قادر به تحقق اهداف خود نگشته است. منتهی هرودوت، به رغم احتیاط های خود نسبت به برخی سنت های شفاهی دربارهٔ کوروش (مثل آنهایی که منشأ ایرانی دارند)، نتوانسته دربارهٔ جذابیت شخصیت پادشاه پارس، مقاومت کند. دربارهٔ گزنفون و کتاب او، «سیرت کوروش» (یا کوروش نامه) باید گفت که سرشت تخیلی و تصور کتاب او تا مدت ها، مورد قبول خاورشناس ها بوده است؛ اما این کتاب، امروزه در شمار آثار ویژه ادبی طبقه بندی شده است. این کتاب، گرچه بازتاب مشاهدات شخصی گزنفون در مقام نویسنده (سرباز و شاهد عینی سبک زندگانی پارسی ها) است، و گرچه ممکن بوده بعضی اطلاعات دربارهٔ پارسی ها را در میان خوانندگان خود بدیهی فرض کرده باشد، اما هرگونه سنجش و ارزیابی کوروش نامه، به عنوان کتابی تاریخی، پذیرفتنی نیست. چگونگی ارزیابی دیگر آثار او دربارهٔ پارسی ها و یونانی ها، مسئل
ه دیگری است. در گذشته، بر منش یونانی این کتاب به درستی، تأکید شده و آن را با «آیینه های شاهزادگان» قیاس کرده اند که حاصل مباحثات دربارهٔ دولت آرمانی (و سیاست مدار آرمانی) بوده که در قرن چهارم پیش از میلاد، در هلاس مقبولیت و محبوبیت عام زیادی داشته است. با وجود این، دانشمندان پسین تر، این تصویر را مرتبط با حماسه سنتی ایران و فولکلور ایرانی دانسته اند. گرچه دانش امروزی ما، اهمیت نسبی این دو عنصر را می تواند تمایز دهد، روشن است که گزنفون، خواستار ترسیم چهره ای جذاب از کوروش بوده است. کتسیاس. به عقیده اشمیت، گرچه بخش عمدهِ منبع اصلی نوشته های کتسیاس دربارهٔ پارسیها (کتاب پرسیکا) را در دست نداریم، اما کسانی همچون نیکولاس دمشقی، همچنین مورخان پس از کسنوفون، شامل آلیان، آثنئیوس، فالرون دمتریوسی، پلوتارک، پلینی، استفانوس بیزانسی، استرابو، جان تیتز و سودا از او نقل کرده اند. گرچه قسمت کوچکی از آثار او در این آثار پراکنده به چشم می خورد، ولی می توان با قاطعیت گفت که او، «یکی از پدران رمان نویسی تاریخ» است. منبع های یهودی. در خلال فتح بابل، کوروش منشور خود در خصوص آزادی های اجتماعی و دینی را اعلام کرد. بنی اسرائیل نیز م
شمول چنین قانونی شد و کوروش آن ها را مخیر کرد که در بابل بمانند یا به سرزمین کنعان در ساحل مدیترانه بازگردند. در خصوص آنان که به کنعان بازگشتند، کوروش تمهیداتی را برای بازسازی هیکل یا معبد سلیمان فراهم آورد و استقرار آنان را در آن منطقه تسهیل کرد. این رفتار برای یهودیان، که نقطهٔ مقابل رفتار اسارت بار بابلیان بود، کوروش را به قهرمانی برای قوم یهود بدل ساخت که جایگاه ویژه ای در متون دینی آنان یافت. در شماری از کتاب انبیا از کتب عهد عتیق، نام کوروش به عنوان منجی برده شده و گاه اقدام او در جهت آزادسازی یهود از اسارت، به عنوان یک مأموریت خودآگاه یا ناخودآگاه الهی تلقی شده است. نمونه ای از این یادکرد را می توان در کتاب دوم تواریخ ایام (۲۲:۳۶–۲۳)، کتاب عزرا (۱، ۴:۳–۵، ۵:۱۳–۱۷، ۶:۳، ۱۴) کتاب اشعیا (۲۸:۴۴، ۱:۴۵ به بعد، ۱:۴۶–۲، ۴۷) و کتاب دانیال (۲۱:۱، ۶:۲۹، ۱:۱۰) بازجست. به اعتقاد ویزه هوفر، نبایستی منابع یهود (کتاب دوم تواریخ، کتاب عزرا و کتاب اشعیاء نبی) را به منزله سند تاریخی محسوب کنیم. چرا که یهودیان، همچون گزنفون، روایتگر تصویرگر شخصیتی نیک، از کوروش بودند. از نظر او، این نوشتارها، نویدبخش یا توصیف گر «نقطه عطف
الهی و لاهوتی» برای اسرائیل هستند. کوروش، همچون «ابزار عمل تاریخی یهوه» ظاهر می شود، که به دوران تبعید آنان پایان می بخشد و دوران تازه ای را شروع می کند. حتی خاروشناسان، تردید دارند که آیا کوروش، به راستی فرمان بازگشت یهودیان تبعیدی به موطن خود و بازسازی معبد هیکل و استقرار مجدد کیش یهود در اورشلیم را صادر کرده است، یا اینکه این یک فرض پیش بینی گرایانه از جانب یهودیان بود که از جانب خدا، منجی فرستاده شود و این کردارها را انجام دهد. ارمیا و اشعیا. پیامبران یهودی، هم میهنان اسیر خود را دلداری می داده اند که: «بنا بر پیشگویی ما، بابل به زودی سقوط خواهد کرد و آنها به زادگاه خود بازخواهند گشت.» در آغاز قرن شش پیش از میلاد ارمیای نبی پیشگویی کرد که تعداد فراوانی از مادها و مردمان اورارو (آرارات)، مانوی ها و بالأخره ستیانی ها (آشکنازها) انتقام یهوه را خواهند گرفت و بابل را ویران خواهند کرد. ارمیا با خوشحالی چنین اظهار داشت(۱۱: LI) «سلاح خود را تیز کنید، سپرها را برگیرید. خداوند روح پادشاهان ماد را به تلاطم درآورده است. زیرا ارادهٔ وی بر این قرار گرفته است که بابل را ویران کند… یک دونده می دود تا به دیگری برسد یک قا
صد می رود تا به قاصد دیگر برسد برای گفتن این نکته به شاه بابل که شهر تو از هر گوشه ای به تصرف درآمده است.» اندکی پس از آن اشعیای نبی چنین پیشگویی کرد (۱۷–۲۲ XIII): «مادها که هیچ چشم داشتی به طلا و نقره ندارند» علیه بابل به حرکت در خواهند آمد. این پیامبر اظهار امیدواری کرد که بابل مطلقاً ویران شود. به صورتی که حتی شبانان نیز نتوانند گوسفندان خود را در ویرانه های آن بچرانند. هنگامی که پارسیان خود را برای نبرد آماده کردند، اشعیا چنین اظهار داشت(۶ XXII): «ایلامی ها ترکش برگفتند… و کوروش غلاف از سپر خود برداشت» ولی دشمنان شاهان بابل بیش از ۶۰ سال صبر کردند. فقط هنگامی که مادها و بعد هم لیدی بوسیلهٔ پارسیان شکست خوردند، آن موقعی بود که انبیای یهود بار دیگر خوش بینی خود را بدست آوردند. این نکته در کتاب اشعیای نبی منعکس شده است، در فصل ۴۰ تا ۴۸ (و ظاهراً در فصول ۴۹ و ۵۵ هم) که نوشتن آن مربوط می شود به دوران سقوط لیدی و سقوط بابل به دست پارسیان. پاره ای از بخش های این فصل با اسناد خطوط میخی در دسترس، هم از نظر روح و هم از نظر محتوا چنان با یکدیگر شباهت دارند (مخصوصاً با استوانه کوروش) که امکان دارد نویسندهٔ کتاب اشعیا