Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیگر، یکی از مهوش و دیگری از زنی قاجاری با بچه ای بی سر در بغل در نمایشگاهی گروهی شرکت داده شد. در روز افتتاح، محمدرضا شاه پهلوی و شهبانو فرح نیز از آن بازدید کردند. محمدرضا پهلوی هنگام رسیدن به تابلوی ابراهیم حشمت از او دربارهٔ صاحب عکس پرسید و وقتی نام را فهمید چهره اش در هم رفت و سپس از زن قاجار و بچهٔ بی سرش پرسید و در آخر از تابلوی مهوش تعریف کرد. پس از رفتن وی امیرعباس هویدا نزد حاجی زاده رفت و با اشاره به نقاشی های ابراهیم حشمت و زن قاجار به او گفت این ها را کنار بگذار و «مهوش» را ادامه بده. حاجی زاده که در دورهٔ دودمان پهلوی از نمایش نقاشی های میرزا کوچک خان منع شده بود، فقط می توانست در خفا در این مورد نقاشی کند. با وقوع انقلاب فرصتی شد تا او به طور جدی موضوع جنبش جنگل را ادامه دهد. برای این منظور با کمک محمود پاییزه و محمدرضا اصلانی ملاقاتی با ابراهیم فخرایی داشت و او پس از اطلاع از قصد حاجی زاده، همهٔ عکس هایی که داشت در اختیار حاجی زاده قرار داد و حاجی زاده نیز پس از عکس گرفتن از آن ها باعجله و شتاب و تمام مدت، شبانه روز مشغول خلق سری نقاشی های میرزا کوچک خان شد. در این دوران او اغلب در آپارتمانش
مشغول کشیدن نقاشی بود و کمتر از خانه خارج می شد و فقط صبح ها برای دواندن سگ شکاریش و کمی ورزش با ماشین به لشگرک می رفت. حاجی زاده دوران خانه نشینی و نقاشی پی درپی مجموعهٔ جنبش جنگل را در نهایت در حوالی سال ۱۳۶۴ به پایان رساند. او این مجموعه را در ۱۳۶۴ در نگارخانهٔ مجموعهٔ آزادی و گالری سیحون به نمایش گذاشت و سپس با خوشحالی تصمیم گرفت آن ها را چاپ کند. او از آثارش آلبومی تهیه کرد و به اداره ای به نام انتشارات برد. آن جا دو–سه نقاش بودند که او را می شناختند. آلبوم را از او تحویل گرفتند و گفتند برای گرفتن جواب برو چند روز دیگر بیا؛ اما وقتی به آن جا برگشت آلبوم نقاشی هایش را زیر پای دربان آن جا یافت و این اولین شوک به او بود. سپس به انتشارات کودکان رفت که چند دوست قدیمی اش آن جا بودند، اما آن ها عذرخواهی کردند و گفتند در راستای زمینهٔ کارشان نیست. یکی از دوستانش به او پیشنهاد داد «حالا که نمی توانی آثارت را چاپ کنی، در موزه هنرهای معاصر تهران نمایشگاه بگذار.» هنگامی که او به آن جا رفت، «خوشنویس» رئیس وقت موزه، پاسخ به درخواست او را به جلسهٔ مشورتی موکول کرد و پس از چند روز که به آن جا برگشت به او گفت: «آقای حاجی
زاده بهتر است از ایران بروی» و برادر غلامحسین نامی را خواند و گفت: «کمک کن آقای حاجی زاده بتواند نقاشی هایش را همراه خود ببرد.» حاجی زاده بلیطی برای پرواز به فرانسه خرید ولی یک روز پیش از سفر دوباره نزد مدیر موزه رفت و گفت کار اشتباهی انجام نداده و از دلیل ممنوعیت آثارش پرسید. رئیس موزه گفت در کمیته افرادی هستند که در صورت اطلاع از حضور حاجی زاده در ایران ممکن است «سر او را ببرند.» حاجی زاده دلیل این مخالفت را نداشتن ذهنیت اسلامی یا دینی و کشیدن چهره کسانی چون خوانندگان آن دوره می داند. در نهایت، قاسم حاجی زاده در سال ۱۳۶۵ به علت محدودیت کاری در ایران به پاریس مهاجرت می کند. مهاجرت به پاریس. فرانسه نخستین کشوری بود که به وی روادید داد. پیش از رفتن، وی نقاشی هایش را پنهان کرد و با خود نبرد. آنها را در یک بسته گذاشت و با پست فرستاد. او به این دلیل که فرانسه به هنر احترام می گذاشت از این کشور درخواست کارت اقامت کرد. حاجی زاده در سال ۱۳۶۵ تن به مهاجرت از ایران داد، ولی این مهاجرت را دوست نداشت. او طی هفت سال پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، بی آن که فروشی داشته باشد یک سره کار کرده بود. حاجی زاده با وجود این که برای تأم
ین مخارج زندگی مجبور به فروش وسایل زندگی اش شده بود، از وضعیت زندگیش رضایت داشت و تمایلی برای مهاجرت نداشت، ولی به اعتقاد خودش مجموع شرایط او را وادار به مهاجرت کرد. به باور حاجی زاده، ورود وی به فرانسه آغازگر مشکلات بسیار در زندگی اش بوده است که همواره ادامه داشته اند. حاجی زده هنگام اقامت در فرانسه چهل سال سن داشت و شخصیت هنری تثبیت شدهٔ او با محیط فرهنگی فرانسه تفاوت زیادی داشت. ناآشنایی با زبان هم به این فاصله دامن می زد. حاجی زاده در بدو ورود به پاریس به دیدار دوستانش در آن جا نظیر کامران دیبا، لیلی متین دفتری، بیژن صفاری، فریبا غفاری رفت و آثارش به خصوص مجموعهٔ میرزا کوچک خان را که با خود از ایران آورده بود به آن ها نشان داد. همهٔ دوستانش به جز کامران دیبا از آن ها استقبال کردند. در آن میان دیبا که روزگاری رئیس موزهٔ هنرهای معاصر تهران بود به او گفت: «باید این نقاشی ها را کنار بگذاری و به سراغ نقاشی های روز دنیا بروی. این کارهای تو لهجه دارد و هنر امروز، لهجه را قبول نمی کند.» با این وجود حاجی زاده به پیشنهادهای دیبا عمل نکرد زیرا اعتقاد داشت در ایران رشد کرده و به دنیا از نگاه یک ایرانی می نگرد و سعی د
اشت همان طور که نگاهش شکل گرفته نقاشی کند. حاجی زاده به محض ورود به پاریس، در سال ۱۳۶۶ در گالری «کارولین کور» پاریس به زعم خود مهم ترین نمایشگاه زندگی اش را برگزار کرد. در این نمایشگاه مجموعهٔ میرزا کوچک خان او با استقبال گستردهٔ مردم فرانسه مواجه شد. این استقبال او را به این باور رساند که آن ها نیز او را با همان لهجهٔ ایرانی اش می پسندند. این نمایشگاه در جامعهٔ هنری فرانسه مقبول واقع شد و تعدادی از آثارش به فروش رفت و کارش ادامه پیدا کرد؛ پیشنهاد و سفارش تعدادی نقاشی برای ساخت یک فیلم به نام نامهٔ فراموش شده و نقشی که برای این منظور به او دادند نیز از پیامدهای آن بود. نقاشی هایش در فیلم جزئی از داستان بود و خود وی نیز در آن فیلم به جای هنرپیشه ای که نقش نقاش را داشت، نقاشی می کرد. با پولی که از این کار کسب کرد توانست برای پلیس فرانسه مدرک تهیه کند که در آن جا پس انداز و درآمد دارد تا امکان اقامتش تثبیت شود. مدتی بعد از سوی سفارت ایران با او تماس گرفتند و به او گفتند که مشکلی برای بازگشت به ایران ندارد. در آن دوران معصومه سیحون آن جا بود و در دو–سه ماه حضور تقریباً هر روز حاجی زاده را به ناهار دعوت می کرد و م
ی گفت می خواهد برایش نمایشگاه برگزار کند. در نهایت حاجی زاده بالاخره به ایران برگشت و در گالری سیحون نمایشگاه گذاشت. در سال ۱۳۷۱ بالاخره کتاب میرزا کوچک خان را با عنوان «یاد سبز» منتشر کرد که بعدها بر این باور شد که به لحاظ مالی «کلاه گشادی به سر او گذاشته اند.» وقتی برای سفر به پاریس می رفت با معصومه سیحون قرار نمایشگاه بعدی اش را گذاشت اما زمانی که به تهران بازگشت اجازهٔ برپایی نمایشگاه در گالری سیحون را به او ندادند. وقتی که پیگیری کرد به او گفتند: «حاجی زاده ممنوع النمایشگاه است.» رئیس آن وقت موزه به او گفت: «می توانی در خانه ات نمایشگاه بگذاری اما حق نداری کارت دعوت چاپ کنی؛ تنها می توانی با تلفن آدم ها را دعوت کنی.» حاجی زاده نیز همین کار را کرد و تقریباً همهٔ آثارش در خانه اش به فروش رفت اما از آن جا که این رفتار خیلی آزرده بود پس از آن آپارتمانش در تهران را فروخت و برای همیشه از ایران رفت. حاجی زاده در سال های پس از مهاجرت از ایران و زندگی در فرانسه تنها از طریق فروش آثارش و آموزش نقاشی روزگار می گذارند. او می گوید «هنوز با هر محیط زندگی اش اخت نشده و هنوز نتوانسته کاملاً با خیال راحت نقاشی کند و هنوز
صبح ها که از خواب برمی خیزد خیال می کند در تهران است.» سبک. بیشتر کارهای حاجی زاده بر پایهٔ استفاده از رنگ روغن، گواش و اکریلیک است. او برای القای قدمت و ایجاد نوعی رنگ منوکروم در سوژه های نقاشی هایش از روش میکس مدیا بهره می برد. در این شیوهٔ نقاشی آب و روغن جایی ندارد؛ او نخست برای نقاشی از اکریلیک و آبرنگ استفاده می کند و سپس برای اتمام کار جلا به کار می برد تا علاوه بر محافظت از آثارش، نمایی قدیمی و آنتیک هم در تابلوها ایجاد کند. حاجی زاده در دهه ۱۳۸۰ به بعد در برخی از کارهایش با حذف رنگ و تنها با مداد و در ابعاد بزرگ نقاشی کرده است و گفته امکانات عجیب مداد سیاه را تازه کشف کرده است. نگاه مردم نگارانهٔ قاسم حاجی زاده در اغلب آثارش و مهارت او در طراحی چهره ها، فضاهای نوستالژیک دیروز را در ذهن مخاطب بازسازی می کند و در عین حال، در دستهٔ دیگری از آثارش که به انتزاع گرایش بیشتری دارد، رویکردهای مفهومی و معناگرایانه را دنبال می کند. به اعتقاد بهنام ناطقی، نقاشی حاجی زاده نوعی تخیل و بازسازی گذشته ای ست که وجود نداشته؛ گذشته ای که خود او هرگز تجربه نکرده است. آثار حاجی زاده تخیلی ست دربارهٔ چیزی واقعی از میان ع
کس های گذشته که به آن شاخ و برگ داده و باری از اشاره و حس فرهنگی و سیاسی را به عکس هایی که برگزیده اضافه کرده است. شهروز نظری دلیل این مسئله را اندکی دخل و تصرف، حذف و تعمداً خام دستی اغراق شده به طور همیشگی در نقاشی های حاجی زاده می داند که در پی آن عکس اولیه اهمیت بصری اش را نزد بیننده از دست می دهد. به نوشتهٔ جواد مجابی، او بخشی از روابط موجود در عکس را محو کرده، جزئی را حذف و جزئی را انتخاب می کند و سندی می سازد که نگاه او را دارد و در فضای شنگولانهٔ ذهن طبیعت پرداز او جریان دارد؛ گرچه او قصد تمسخر آن روابط را ندارد اما مسخرگی آن روابط را گرچه قهرمانانش جدی اش گرفته اند، نشان داده و ماهیت درونی یک سند اجتماعی را نشان می دهد. آخرین دوره از کارهای قاسم حاجی زاده در ایران مجموعهٔ «کوچک جنگلی» است. از این مجموعه نقاشی کتابی به نام «یاد سبز» نیز به چاپ رسیده است که در آن به تعبیر شهروز نظری، عشقی کودکانه و ناسیونالیستی به قهرمان جمهوری جنگل قابل مشاهده است. در یکی از آثار این دوره، شمایل میرزا کوچک جنگلی با هیبتی اغراق شده روبه روی بیننده ایستاده است؛ شاخه های پس زمینهٔ درختان گویی از تن او بیرون زده اند و تصو
یر میرزا با ریشه هایی در آب و خاک تداعی کنندهٔ درختی تنومند است؛ درختی که با گل های محلی احاطه شده است. نظری نوع قلم گیری بدوی حاجی زاده در این آثار را گاه یادآور آثار فریدا کالو و تصویری می داند برای «ارائهٔ نسخه ای بومی از عکسی که شاید هیچ وقت قرار نبود به تصویری قهرمانانه از سردمدار نهضت جنگل بدل شود.» حاجی زاده در سال هایی که در پاریس حضور داشته در نقاشی همچنان روند گذشته اش را ادامه می دهد و از عکس های قدیمی ایرانی مایه می گیرد و با کمک اغراق ها، دخل و تصرف یا تحریف هایی که در عکس می کند کار خود را پیش می برد. با این وجود، او که در نخستین سال های اقامتش در پاریس هنوز به شیوهٔ پیشینش که شامل دخل و تصرف در متن عکس ها بود وفادار مانده بود و به نوشتهٔ مجابی، پرداخت ساده و بی آرایهٔ کارهایش او را در زمرهٔ نقاشان «نائیف» می آورد، در نمایشگاه هایی که در فاصلهٔ سال های ۱۹۸۲–۱۹۸۹ به اهتمام گالری کارولین کور در پاریس برپا کرد تغییرات تازه ای در شیوهٔ کار خود نشان داد. او در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ از اسلوب آزمودهٔ خود فاصله می گیرد و نوعی کارکرد مینیاتوری بر تابلوهایش مستولی می شود. او با تکیه بر منابع فرهنگ بومی و شگردها
ی فنی که از نقاشی قهوه خانه ای و مینیاتورهای ایرانی نشانه دارند، می کوشد در عرصهٔ نقاشی جهانی خود را به عنوان هنرمندی معرفی کند که علایق استواری به فرهنگ سرزمین مادری اش دارد، بی آن که گرفتار نوستالژی مهاجران یا مقهور تربیت سنتی اسلوب های بومی گردد. او از این دوره به بعد شخصیت هایش را از قید جاذبه و تناسبات روزمره و هیجانات ژورنالیستی می رهانند، فضای نقاشی هایش رنگین تر و پیچیده می شود، آدم ها عریض و غول آسا می گردند، طبیعت را از خود عبور می دهند و در طبیعت حلول می کنند، تناسب و هماهنگی اندام هایشان بیشتر تابع ظرفیت های کشدار و خیالی رنگ و خط می شود تا کارکرد فیزیولوژیکشان که بر اثر عادت شناخته ایم. او درهم آمیزی اکنون و گذشته را به مدد پرسپکتیوهای متداخل و بازی با فضاهایی که در یکدیگر محو یا آشکار می شوند نشان می دهد و بدین گونه، چیزها یا کسانی را از گذشته به امروز و از اکنون به قدیم می برد. آثار حاجی زاده از شمایل سازی مذهبی ایرانی بسیار مایه دارند و موضوعات مختلف آن ها به تاریخ معاصر ایران بازمی گردند. با این که حاجی زاده سال هاست در فرانسه زندگی می کند ولی در نقاشی او نشانی از این کشور و تأثیر آن دیده نمی
شود. او خود بیشتر به نیویورک علاقه دارد تا فرانسه و ذهنش میان نیویورک و لیلاکوه، یعنی جایی که در آن بزرگ شده است می گردد. نقاشی های حاجی زاده در جامعهٔ هنری ایران جایی برای خود باز کرده است. در سال های ابتدایی فعالیت او منتقدان می گفتند او یکی از پیشگامان هنر مردمی در ایران است. وی نیز خود را متعلق به این سبک هنری می داند. موضوعات. نقاشی های حاجی زاده بر اساس عکس هایی از دوران قاجاریان و همچنین چهره های فرهنگی و هنری معاصر ایران و همچنین زندگی مردم با استفاده از عکس های روزنامه هاست. یکی از موضوعات نقاشی های حاجی زاده قهرمانان هستند: میرزا کوچک خان جنگلی، چه گوارا، محمد مصدق و صادق هدایت. از دیگر موضوعات نقاشی های او سوژه هایی چون روسپی ها و مردان زن نمای تهران اند که به گفتهٔ خودش «زندگی های دوگانه داشتند؛ روزها با زن و بچه هایشان یک زندگی معمولی را می گذراندند و شب ها در دوره های خصوصی خودشان با لباس زنانه شرکت می کردند.» حاجی زاده سوژهٔ نقاشی هایش را لابه لای عکس های قدیمی، میان آلبوم ها و لابه لای جراید قدیمی پیدا می کند. او بسیاری از سوژه های نقاشی هایش را از مجلاتی پیدا کرده است که پدرش در آن دوران آبو
نمان بود. تا پیش از مجموعهٔ جنبش جنگل، برای حاجی زاده عکس ها تنها دستمایه ای برای ساختن آثارش بودند. در آن دوران او با شوخ و شنگی خاصش به درهم ریزی عناصر عکس برای رسیدن به ترکیب های طنزآمیزی می پرداخت؛ اما در مجموعهٔ جنبش جنگل به علت علاقه اش به میرزا کوچک خان و خیزش جنگل این بار برخلاف باقی آثارش جهت دار عمل می کند. حاجی زاده در این مجموعه می کوشد با تأملی جانب دار بر زندگی میرزا کوچک خان و یارانش، زندگی آنان را به مثابهٔ قهرمانانی ترسیم کند که به نیاز عاطفی فردی و اجتماعی پاسخ می دهند. در آثار او در این مجموعه روزبه روز میرزا وضوح بیشتری می یابد، بزرگ می شود، فضا را اشغال می کند و در آب و خاک و هوا ریشه می گستراند؛ حضورش به اندازهٔ غیبتش مهم است و مرگش همان قدر حماسی است که زندگی اش. به دلیل این نگرش شیفته وار است که تابلوهای میرزا، ابراهیم حشمت و دیگر یارانش بیش از آن که در گرو ضرورت های تجسمی باشد، وامدار احساسات عاشقانهٔ نقاش به شخصیتی است که بازتاب دهندهٔ نوستالژی جوانی وی است. حوادث روزنامه ها چه مربوط به ایران باشد، چه باقی دنیا برای او جالب و جذاب است. او عکس های این اتفاقات را جدا کرده و از آن ها با
یگانی مفصلی برای خود تهیه کرده است. حاجی زاده معتقد است اتفاقات روز دنیا باعث ایجاد انگیزه های تازه در نقاشی های او می شوند؛ با این وجود، پرداختن به این حوادث نیز کاملاً از دریچهٔ همان رویهٔ گذشته اش، یعنی علاقه به عکس های قدیمی است. به عنوان مثال، پس از تخریب تندیس های بودا در بامیان توسط طالبان در مارس ۲۰۰۱، این سوژه را دستمایه قرار داده و کاری در ابعاد ۳×۲ متر کشید که در آن با استفاده از عکسی از دوران قاجار، صحنه ای از قمه زنی را نشان می دهد در حالی که بتمن در کنار جمع ایستاده است. اما برخی چهره ها در نقاشی های او تکرار می شوند. یکی از این چهره ها تاج السلطنه همسر ناصرالدین شاه قاجار است. حاجی زاده شخصیت این زن و این که سوگلی ناصرالدین شاه و یکی از زنان بانفوذ دربار قاجار بوده را دلایل علاقه اش به این شخصیت می داند. او گاهی یک تابلو را با تغییرات مختصری و هر بار با ابزار مختلفی نظیر مداد، آبرنگ یا ترکیب مواد و در ابعاد بزرگ چندین بار تکرار می کند و معتقد است نمایش این آثار در کنار هم برای بینندگان تأثیرگذار است. تأثیر و تأثر. حاجی زاده از کاوه گلستان به عنوان یکی از تأثیرگذارترین شخصیت های زندگی هنری خود ن
ام می برد: قاسم حاجی زاده در آغاز آبستره کار می کرد؛ یک آبسترهٔ محض که هیچ گونه فرمی در آن نبود؛ اما در دههٔ ۱۳۵۰ به واسطهٔ همنشینی با اردشیر محصص، فیگورها به آثارش راه یافتند، محصص همواره به او توصیهٔ اکید می کرد که به نقاشی فیگوراتیو سوق یابد به طوری که ایدهٔ نقاشی از پرترهٔ شاعران را محصص به او داد و همچنین حاجی زاده تابلوی معروف «مهوش» را به سفارش محصص خلق کرد، که آن را فریدون آو خرید. حاجی زاده اردشیر محصص را بزرگ ترین استاد خود می داند و معتقد است معاشرت با او چیزهای زیادی از جدیدترین جریانات هنری آن روز دنیا به او آموخته است. به توصیهٔ محصص بود که او به کار در زمینهٔ نقاشی فیگوراتیو پرداخت و ایدهٔ نقاشی از پرترهٔ شاعران را به او داد. حاجی زاده همچنین ملاقاتش با منوچهر یکتایی را در شکل گیری دیدگاه هنری خود مؤثر می داند. نقاشی های حاجی زاده تا پیش از ملاقات با یکتایی تلفیقی بودند از آبستره و نقاشی فیگوراتیو اما یکتایی معتقد بود نقاشی یا باید آبستره باشد یا فیگوراتیو. پس از ملاقات با یکتایی بود که حاجی زاده دیگر در آثارش فرم های آبستره را ادامه نداد. کارنامه. نمایشگاه ها. اولین و دومین نمایشگاه انفرادی حا
جی زاده در گالری قندریز در سال های ۱۳۴۸ و ۱۳۵۰ برگزار شد که شامل مجموعهٔ آبستره های آثار وی بودند. از دیگر نمایشگاه های نمایشگاه او انجمن فرهنگی ایران و آمریکا در سال ۱۳۵۱ بود که نمایش نقاشی او از پرترهٔ شاعران و مقدمهٔ ورود قاسم حاجی زاده به نقاشی پاپ بود. همچنین می توان به نمایشگاه سال ۱۳۵۴ او در انستیتو گوته اشاره کرد که در آن اسکچ هایی از تابلوهای آینده اش و رویکرد جدیدش را نیز به نمایش گذاشت. نمایشگاه سال ۱۳۵۵ او در انجمن ایران و آمریکا که در آثارش از عکس های خانگی، عکس های صفحات حوادث، روی جلد مجلات زرد استفاده کرده بود دیگر نمایشگاه اوست. حاجی زاده در ۱۳۵۶ خود منظره سازی را سوژه قرار می دهد و در استفادهٔ مجدد از عکس ها در نقاشی مشخصات زمانی و مکانی شان تحت الشعاع تخیل نقاش قرار می گیرد. نمایشگاه سال ۱۳۶۶ حاجی زاده در گالری «کارولین کور» پاریس به گفته خود مهم ترین نمایشگاه زندگی اش است. در این نمایشگاه مجموعهٔ میرزا کوچک خان او با استقبال مردم فرانسه مواجه شده و مدیران گالری نیز آن نمایشگاه را بی سابقه می دانستند، به طوری که مردم گاه برای تماشای آثار وی صف می کشیدند. این نقاش پرآوازه ایرانی پس از آن موف
قیت های چشمگیری در خارج از ایران به دست آورده و نقاشی هایش در موزه بین المللی هنر نائیف، موزهٔ هنرهای معاصر سئول کرهٔ جنوبی، بنگلادش، اردن و موزهٔ هنرهای معاصر تهران نگهداری می شوند. در سال ۱۳۷۱ حاجی زاده به دعوت معصومه سیحون برای برگزاری نمایشگاه به ایران برگشت و در گالری سیحون نمایشگاه گذاشت. حاجی زاده پس از ۲۳ سال دوری از ایران، در بهار ۱۳۹۱ آثارش را در قالب نمایشگاهی با عنوان «مروری بر آثار روی کاغذ» در گالری اثر تهران مرور کرد که در آن برگزیدهٔ نقاشی های حاجی زاده در فاصلهٔ سال های ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۰ به نمایش درآمد. او خود دربارهٔ دلیل بازگشتش به ایران و برگزاری نمایشگاه این گونه می گوید: با این که حاجی زاده مدام در حال تولید اثر است، با این حال، خود را اهل حضور نمایشگاه ها نمی داند و اگر جایی دعوت نشود آثارش را ارائه نمی دهد. او یکی از دلایل این احساس در درون خودش را تأثیری می داند که انقلاب ۱۳۵۷ ایران بر او گذاشته است. در شهریور ۱۳۹۲، برای اولین بار نمایشگاهی دربارهٔ هنر مدرن ایران با عنوان ایران مدرن در نیویورک و در موزهٔ انجمن آسیا برگزار شد و آثاری از حاجی زاده نیز در این نمایشگاه به نمایش درآمد. در دی ۱۳
۹۲ آثاری از حاجی زاده در نمایشگاهی به نام «یادآوری آینده: هنر پساانقلابی ایران» در گالری برونئی در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن به نمایش درآمد. بیژن روحانی، آثار حاجی زاده را که در این نمایشگاه به نمایش درآمده بودند، از نمونه های مهم فتومونتاژ در ایران دانسته است. نگارخانهٔ شخصی. حاجی زاده هم اکنون در پاریس دو خانه و دو آتلیه دارد. آتلیهٔ شخصی وی در میدان بستی در پاریس است و او نقاشی هایش را از پشت شیشهٔ آن برای فروش عرضه می کند. دولت فرانسه به هنرمندان موفق فرانسوی آتلیه اعطا می کند و در ازای این امکانات از فروش آثار آنان مالیات اخذ می کند. حاجی زاده نیز به این ترتیب آتلیه ای به مساحت ۱۴۵ متر که سقف آن هشت متر ارتفاع دارد در منطقهٔ ممپغنس که منطقه ای هنری و مشهور در پاریس است، در اختیار گرفته است که آثار با ابعاد بزرگش را آن جا خلق می کند.
جعبه موسیقی فیلمی است به کارگردانی فرزاد موتمن و به تهیه کنندگی محمد خزاعی که در سال ۱۳۸۶ ساخته شد. فیلمنامهٔ آن را مسعود احمدیان با مشاورهٔ مسعود فراستی نوشت و رامبد جوان، نیکی کریمی، شاهرخ فروتنیان و ارسلان قاسمی نقش های اصلی آن را بازی کردند. جعبه موسیقی در بهمن ماه سال ۱۳۹۰ اکران شد. موضوع فیلم. داستان فیلم دربارهٔ پسربچه ای به نام علی (با بازی ارسلان قاسمی) است که به تازگی مادرش (نیکی کریمی) را از دست داده و با فرشته ای به نام ملکی (رامبد جوان) آشنا می شود. این آشنایی ماجراهایی را به دنبال دارد.
گروه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران (Iranian liberal students and graduates)، گروهی است متشکل از فعالان فعلی و سابق دانشجویی ایران که طی سال های اخیر در عرصه سیاسی ایران حضور داشته اند. تاریخچه. تاریخچهٔ پیدایش این گروه به اوایل دهه ۸۰ باز می گردد که تعدادی از فعالان دانشجویی دانشکده فنی دانشگاه تهران، حلقه ای مطالعاتی را شکل دادند. بعدها و در سال ۱۳۸۴، از دل این حلقه مطالعاتی، گروه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال، با هدف توسعه و تبیین دیدگاه های لیبرالی منطبق با جامعه ایران در دانشگاه تهران تشکیل شد. و در ادامه دانشجویانی از سایر دانشگاه های ایران به عضویت آن درآمدند. «دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران» نخستین گروه ایرانی است که به گونه ای شفاف، از لیبرالیسم و ایجاد ساز و کارهای لیبرالی در ایران دفاع می کند؛ این گروه در بهار سال ۱۳۸۸، مانیفست خود را منتشر کرد که مجموعه دیدگاه های گروه را دربارهٔ مسائل کلان سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی تبیین می کند. در انتخابات جنجالی ریاست جمهوری دهم، گروه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال، با صدوربیانیه ای به طور رسمی به حمایت ازمهدی کروبی پرداخت. پس از برگ
زاری انتخابات نیز، گروه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران، از گروه های حامی جنبش سبز ایران بود که فعالیت اعضای آن در قالب جنبش سبز، منجر به برخورد امنیتی با این گروه شد. در تاریخ بیست وهشتم آبان ماه سال ۱۳۸۸، در پی هجوم مأموران امنیتی به جلسه کتاب خوانی و مطالعاتی گروه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال، ۷ تن از اعضای این گروه بازداشت شدند و پس از گذراندن دوره بازداشت خود از یک ماه تا سه ماه، به حبس های تعزیری و تعلیقی به مدت یک سال محکوم شدند. با وجود بازداشت اعضای گروه در آخرین روزهای آبان ماه ۱۳۸۸، این گروه در بیانیه ای از دانشجویان برای برپایی هرچه باشکوه تر روز ۱۶ آذر در همان سال دعوت کرد. اگر چه تعدادی از اعضای «دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران» به قصد ادامه تحصیل یا به دلیل فشارهای امنیتی در کشور، ناگزیر به ترک ایران شده اند هم اکنون در خارج از کشور به سر می برند اما اکثریت اعضای آن هم چنان در داخل کشور حضور دارند. اهداف. «دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران»، در عرصه اقتصاد به اقتصاد بازار آزاد، دولت کمینه، کاهش مقررات دست و پاگیر، بازکردن درب های کشور به روی سرمایه گذاران خارجی، پیوستن به
سازمان تجارت جهانی، خصوصی سازی حداکثری اموال در اختیار دولت، و مالیات های حداقلی معتقدند. این گروه در عرصه سیاست داخلی، چنان که در مانیفست خود آورده اند به دموکراسی لیبرال به عنوان فرمی از حکومت که با رای اکثریت اداره شده و در عین حال حقوق اقلیت را نیز حفظ می کند معتقدند. جدایی نهاد دین از نهاد دولت، تضمین حقوق اقلیت ها و حکومت قانون از دیگر باورها مهم این گروه سیاسی است. «دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران»، در سیاست خارجی از روابط مبتنی بر احترام متقابل با تمامی کشورهای جهان، تبدیل ایران به یک کشور مسوول در منطقه، قطع حمایت از گروه های تروریستی و محور قرار گرفتن منافع ملی خصوصاً توسعه اقتصادی در تدوین سیاست خارجی ایران دفاع می کنند. به باور این گروه تفکیک دولت از امر قدسی و نهادهای دینی امری ضروری است، این به معنای دین ستیزی نیست بلکه به معنی آزادی و برابری پیروان کلیه مذاهب و ادیان است، چرا که یکی از وظایف دولت لیبرال دموکرات، فراهم کردن فضایی امن و آزاد برای عبادت پیروان ادیان و مذاهب مختلف است. مرام نامه (مانیفست). مرامنامه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران شامل یک مقدمه و هفده بخش است که در آن
به شرح خط فکری، اهداف و برنامه های این گروه پرداخته شده است. اعضای سازمان. سعید قاسمی نژاد از بنیانگذاران این گروه است. در حال حاضر امیرحسین اعتمادی دبیرکل «گروه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران» را بر عهده دارد. دیگر اعضای این مجموعه از فعالین دانشجویی و زندانیان سیاسی هستند. سایت خبری. تارنمای خبری بامداد خبر، ارگان دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران است که علاوه بر انتشار اخبار، بیانیه ها، یادداشتها و مصاحبه های مربوط به این گروه اخبار مربوط به ایران و جهان را در زمینه های مختلف سیاسی، اقتصادی، هنر و ادبیات، جامعه و فرهنگ، دانشگاه و حقوق بشر پوشش می دهد. کمپین نه به حجاب اجباری. گروه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال دانشگاه های ایران در تازه ترین فعالیت خود، «کمپین نه به حجاب اجباری»را در اعتراض به حجاب اجباری در ایران راه انداخته است. در این کمپین تعداد زیادی از فعالان سیاسی، اجتماعی، دانشجویی، روزنامه نگاران و مدافعان حقوق بشر مشارکت کرده اند و تعداد اعضای صفحه فیسبوک مربوط به آن بیش از شصت هزار نفر است. این کمپین توانست در مسابقات Bobs در بخش بهترین فعال اجتماعی رتبه اول بخش آرای عمومی را کسب
کند کمپین نه به سربازی اجباری. گروه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال دانشگاه های ایران در تازه ترین فعالیت خود، «کمپین نه به سربازی اجباری»را در اعتراض به سربازی اجباری در ایران راه انداخته است. در این کمپین تعداد زیادی از فعالان سیاسی، اجتماعی، دانشجویی، روزنامه نگاران و مدافعان حقوق بشر و مخالف با سربازی مشارکت کرده اند و تعداد اعضای صفحه فیسبوک مربوط به آن بیش از سیزده هزار نفر است. عبدالرضا احمدی، یکی از مسئولان این گروه و مسئول کمپین درباره هدف راه اندازی آن به دویچه وله می گوید:«این کمپین با ترجمه متون اقتصادی و حقوق بشری و مصاحبه و یادداشت سعی در آسیب شناسی سربازی اجباری در ایران دارد.» مدرسه لیبرالی. مدرسه لیبرالی یکی از فعالیت های این گروه در حوزه لیبرالیسم است. «مدرسه لیبرالی» با جمع اوری متون و اثار مشاهیر لیبرالیسم و معرفی ان کوشیده است، مخاطب فارسی زبان را با مفاهیم لیبرالیسم آشنا سازد.
وینتل رایانه هایی اطلاق می گردد که از پردازشگرهای اینتل یا ای ام دی با سیستم عامل مایکروسافت ویندوز بهره می گیرند. در گذشته به این دستگاه ها رایانه های سازگار با آی بی ام اطلاق می گردید؛ اما در حال حاضر رایانه های سازگار با آی بی ام شامل دستگاه هایی که از سیستم عامل های دیگر مانند یونیکس، لینوکس، ویندوز استفاده می نمایند نیز می شود که گسترهٔ بیش تری را شامل میگردد.
سازگار با آی بی ام عبارتی است که به رایانه هایی گفته می شود که برپایهٔ سازگاری با ساختار معماری آی بی ام ساخته شده اند. سازگار با آی بی ام به وینتل تبدیل گردید. در دههٔ ١٩٩٠ نفوذ آی بی ام بر ساختار معماری رایانه های شخصی کاهش چشم گیری داشت. این امر باعث گردید تا نام آی بی ام از یک غول قانون گذار به یک نشان تجاری افت نماید. به جای ادامهٔ تمرکز بر سازگاری رایانه ها با ساختار معماری آی بی ام، تأمین کنندگان سخت افزار ترجیح دادند تا محصولات خود را با ویندوز مایکروسافت که در حال تکامل و پیشرفت بود سازگار نمایند. بنابراین مایکروسافت و اینتل که در حال توسعه و پیش رفت بودند، در بازار رایانه بسیار مهم شدند و کلمهٔ مرکب «وینتل» از الحاق کلمات ویندوز و اینتل که نشان از دو شرکت مهم سخت افزاری و نرم افزاری بود جایگزین کلمهٔ «سازگار با آی بی ام» گردید.
بیلی تیس (Bilitis) یک شاعر زن یونان باستانی بوده است. پیر لوئی آثار او را به فرانسه و شجاع الدین شفا از فرانسه به فارسی ترجمه کرده است. شفا بعضی از این آثار را به نثر و اشعار تبدل کرد. کتاب ترانه های بیلی تیس با ترجمهٔ شجاع الدین شفا نایاب است.