Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دارد را در ماه اسد سال جاری 1402 شرکت افغان انویست بعد از رقابت با شرکت های دیگر برنده گردید و نظر به وعده مقامات امارت اسلامی افغانستان قرار است بزودی کار عملی استخراج این معدن شروع گردد. قرار است شاهراه بادغیس - فاریاب و شاهراه هرات-غور که به طور تخمینی حدود 300 میلیون دالر هزینه بر میدارد نیز از معدن سرب این شهرستان تامین گردد، حال آنکه دقیقا امتیازاتی که برای شهرستان تولک در نظر گرفت شده نیز هنوز مشخص نیست و سرک های این شهرستان نیز مخروبه اند. مؤسسات. ۱- همآهنگی کمکهای انسانی (CHA): از سال ۱۹۹۹ میلادی تا الان در شهرستان تولک فعالیت داشته و در تطبیق پروگرام ها نقش مهمی در این شهرستان دارد که از بزرگ ترین پروژه های عملی آن در این شهرستان می شود برنامه همبستگی ملی را نام برد و فعلاً تطبیق کننده پروژه صحتمندی در این شهرستان می باشد. ۲- دفتر میثاق شهروندی(PMU): از سال ۱۳۹۶ با آغاز برنامه ملی میثاق شهروندی در این شهرستان فعالیت خودرا آغاز نموده و تطبیق کننده پروژه های انکشافی روستا ها و نظارت کننده برنامه ملی میثاق شهروندی می باشد. دفتر میثاق شهروندی بعد از تغیر دولت جمهوری اسلامی برنامه خویش را در این شهرستان
متوقف نموده و اکثر پروژه هایش به شکل نیمه تمام باقی مانده است ۳- دفتر CRDSA: مؤسسه غیردولتی بوده و تطبیق کننده پروژه های کوتاه مدت سازمان غذایی جهان (WFP) در این شهرستان می باشد که جدیداً در سال ۱۳۹۷ دراین شهرستان شروع به فعالیت نموده است. و همچنان در اوایل سال ۲۰۲۲ فعالیت موسسات نیز در شهرستان تولک افزایش یافته که در زمینه های صحت روانی، حمایت از اطفال و توزیع مواد غذایی WFP فعالیت دارند مانند: ۱۱- مؤسسه احیای مجدد انصاری برای افغانستان ARAA: پروژه حمایت از اطفال و مادران شیرده و حامله که تمویل کننده آن دفتر UNICEF می باشد را در این شهرستان در ماه دسامبر۲۰۲۲ آغاز نموده و به تعداد ۳۳۱۶ خانواده را تحت پوشش قرار داده که از کمک های نقدی مستفید خواهند شد. پروژه مذکور بعد از اخاذی ها و مداخلات اراکین دولتی متأسفانه کنسل شد. قابل ذکر است شهرستان تولک بستر مناسب برای تطبیق پروژه های انکشافی و اجتماعی برای موسسات خیریه بوده که با داشتن امنیت خوب و داشتن منابع بشری این فرصت را مساعد ساخته تا موسسات خیریه و سازمان های کمک کننده در تطبیق پروژه های خویش در این شهرستان موفق باشند.
تیوره یکی از ولسوالی های افغانستان در ولایت غور در افغانستان به مرکزیت شهر تیوره است. جمعیت آن در سال ۲۰۲۰ (میلادی) ۱۰۳٬۳۶۴ نفر اعلام شده است. تیوره زمانی مرکز پیشین استان غور بود که بنام غور هم یاد می شد. مرکز این شهرستان به نام قلعه غور یاد می شود، که مرز مشرک با شهرستان پُرچمن استان فراه دارد. موقعیت جغرافیایی و شرایط طبیعی. تیوره در جنوب غربی مرکز ولایت غور (فیروزکوه) واقع شده و حدود ۲۲۰ کیلومتر از آن فاصله دارد. این ولسوالی از شمال با ولسوالی ساغر، از شرق با ولسوالی پسابند، از جنوب با ولایت هلمند و از غرب با ولایت فراه هم مرز است. اقلیم و آب وهوا. تیوره دارای اقلیم کوهستانی با زمستان های سرد و تابستان های معتدل است. بارندگی نسبتاً مناسب، زمین های حاصلخیز و مراتع سرسبز را فراهم کرده است. منابع طبیعی. ولسوالی تیوره در ولایت غور افغانستان دارای منابع طبیعی مختلفی است که بر اساس موقعیت جغرافیایی و ویژگی های طبیعی منطقه می توان آن ها را به دسته های مختلف تقسیم کرد: ۱. آب و منابع آبی. ولسوالی تیوره در مناطق کوهستانی واقع شده است و منابع آبی این منطقه عمدتاً شامل رودخانه ها، چشمه ها و جویبارهایی است که از ارتفا
عات کوه ها سرچشمه می گیرند. آب این منابع برای کشاورزی و مصرف شرب مردم به کار می رود. با توجه به موقعیت جغرافیایی کوهستانی، منابع آبی در تیوره اغلب در فصل بهار و تابستان پرآب تر بوده و در زمستان با کاهش دما و یخ زدگی، مشکلاتی در دسترسی به آب به وجود می آید. ۲. زمین های کشاورزی. اگرچه تیوره به دلیل شرایط کوهستانی زمین های مناسب برای کشاورزی محدودی دارد، اما کشاورزی در این منطقه بر اساس آبیاری از منابع آبی طبیعی انجام می شود. محصولات عمده کشاورزی در این منطقه شامل گندم، جو، سبزیجات و محصولات باغی همچون سیب و انگور هستند. در برخی از نواحی، به ویژه در دامنه های کوه ها، کشاورزی دیم نیز رایج است. ۳. چرای دام. چرای دام یکی از فعالیت های اقتصادی اصلی در تیوره به حساب می آید. چراگاه های طبیعی در این منطقه فراوان است و بسیاری از مردم به دامداری و پرورش حیوانات مانند گوسفند، بز، گاو و اسب مشغولند. این فعالیت به طور مستقیم به منابع طبیعی وابسته است و نقش مهمی در معیشت مردم منطقه دارد. ۴. معادن. ولسوالی تیوره به عنوان یک منطقه کوهستانی دارای ذخایر معدنی مختلف است. برخی از منابع معدنی که در این منطقه شناخته شده اند، شامل سن
گ های ساختمانی، مواد معدنی مثل آهن و مس و گچ هستند. این معادن از جمله منابع مهم اقتصادی در تیوره محسوب می شوند که می توانند در صورت بهره برداری مناسب، نقش زیادی در توسعه اقتصادی منطقه ایفا کنند. ۵. جنگل ها و منابع گیاهی. تیوره به دلیل شرایط کوهستانی و بارش های قابل توجه، دارای پوشش گیاهی مناسبی است. این منطقه شامل جنگل های بلوط و درختان میوه دار مختلف است که به تأمین چوب و سایر منابع گیاهی مورد نیاز مردم کمک می کند. علاوه بر آن، گیاهان دارویی و خوراکی نیز در این منطقه رشد می کنند و برخی از آن ها برای درمان بیماری ها مورد استفاده قرار می گیرند. ۶. حیات وحش. منابع طبیعی تیوره همچنین شامل حیات وحش متنوعی است. گونه های مختلف جانوری همچون آهو، خرگوش، پرندگان و سایر حیوانات وحشی در این منطقه زندگی می کنند. این حیوانات به عنوان منبع تغذیه و درآمد برای برخی از ساکنان منطقه در نظر گرفته می شوند. در نهایت، اگرچه منابع طبیعی تیوره ظرفیت بالایی برای توسعه اقتصادی دارند، اما با چالش هایی مانند مشکلات زیست محیطی، کمبود منابع آبی در فصل های خشک، و کمبود زیرساخت های بهره برداری مواجه است که نیازمند برنامه ریزی و توجه بیشتر ا
ز سوی مسئولان است. جمعیت و ترکیب قومی. براساس آمارهای موجود، جمعیت ولسوالی تیوره حدود ۱۰۳٬۳۶۴ نفر است که اکثریت آن ها را تاجیک ها تشکیل می دهند. همچنین، گروه های کوچکی از پشتون ها و هزاره ها نیز در این منطقه زندگی می کنند. تاریخچه و اهمیت فرهنگی. تیوره یکی از ولسوالی های تاریخی و کهن ولایت غور محسوب می شود که در دوره های مختلف تاریخ افغانستان نقش مهمی ایفا کرده است. این منطقه در زمان حکومت غوریان یکی از مراکز مهم تمدنی بود. آثار تاریخی و باستانی. قلعه غور. مرکز این ولسوالی به نام قلعه غور یاد می شود که نشان دهندهٔ اهمیت تاریخی آن است. مساجد و زیارتگاه ها. وجود مساجد قدیمی و زیارتگاه های متعدد نشان دهندهٔ پیشینهٔ فرهنگی و مذهبی این منطقه است. اقتصاد و معیشت. اقتصاد تیوره عمدتاً بر کشاورزی، دامداری و باغداری استوار است. کشاورزی. محصولات مهم زراعی شامل گندم، جو، نخود، لوبیا و سبزیجات است. آب یاری از طریق قنوات، چشمه ها و رودخانه های محلی انجام می شود. دامداری. دامداری یکی از ارکان اصلی معیشت مردم تیوره است و گوسفند، بز و گاو در این منطقه پرورش داده می شود. صنایع دستی و تجارت. صنایع دستی مانند قالی بافی و گلیم با
فی در میان زنان رواج دارد. تجارت بیشتر محدود به فروش محصولات زراعی و دامی است. آموزش و بهداشت. وضعیت آموزشی. تیوره دارای مکاتب ابتدایی و متوسطه است، اما دسترسی به آموزش عالی محدود است. کمبود امکانات آموزشی و معلمان متخصص از چالش های اصلی هستند. وضعیت بهداشت و درمان. این ولسوالی دارای یک شفاخانه محلی و چندین مرکز بهداشتی است، اما امکانات پزشکی در سطح پایین قرار دارد و بسیاری از مردم برای درمان به شهرهای دیگر مراجعه می کنند. امنیت و چالش های اجتماعی. تیوره در دو دههٔ گذشته شاهد ناامنی و درگیری های پراکنده بوده است. حضور گروه های مسلح، ضعف حاکمیت دولت مرکزی و مهاجرت گستردهٔ مردم به دلیل فقر و ناامنی از چالش های اصلی این منطقه است. نقش زنان در جامعه. زنان در تیوره نقش مهمی در اقتصاد خانواده دارند و بیشتر در بخش های قالی بافی، دامداری و کشاورزی فعالیت می کنند. اما به دلیل فرهنگ سنتی و محدودیت های اجتماعی، مشارکت آنان در آموزش و فعالیت های اجتماعی کم است.
دولت یار یکی از شهرستان های استان غور در افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۲۰ (میلادی) ۳۶٬۹۳۴ نفر اعلام شده است. این شهرستان از موقعیت استراتژیک برخوردار بوده و شاهراه مرکزی شرق و غرب افغانستان از آن عبور می کند. بیشتر ساکنان این شهرستان را تاجیک ها تشکیل می دهند. دولت یار یکی از شهرستان های امن و گردشگری و فقیر استان غور می باشد. کوچ اجباری مردم بومی. در سال ۱۴۰۳، والی طالبان در غور در تبانی با وزارت اقوام و قبایل این گروه، دستور تخلیه حدود ۶۰۰ خانوار را در ولسوالی دولت یار صادر کرده. براساس دستور طالبان، باشنده گان بومی منطقه باید به شکل فوری منطقه را ترک کنند. طبق دستور طالبان، هیچ باشنده محل حق انتقال دارایی ها، محصولات زراعتی و حتی دروازه و پنجره های خانه های شان را ندارند و باید با دستان خالی منطقه را ترک کنند.
دولینه یکی از شهرستان های استان غور افغانستان به مرکزیت شهر دولینه است. جمعیت آن در سال ٢۰٢۰ (میلادی) ۴۰٬٧٨٨ نفر اعلام شده است. مردم : ساکنان این شهرستان را تاجیک ها تشمکیل می دهند.
چهارسده یکی از شهرستان های ولایت غور افغانستان به مرکزیت شهر چهارسده است. جمعیت آن در سال ٢۰٢۰ (میلادی) ٣۰٬٩٥۶ نفر اعلام شده است. چهار سده با شهرستان مرغاب در شرق مرز مشترک دارد. ساکنان این شهرستان را تاجیک ها تشکیل می دهند.
شهرستان فیروزکوه یکی از ۱۱ شهرستان ولایت غور به مرکزیت شهر فیروزکوه در مرکز افغانستان است. جمعیت فیروزکوه در سال ٢۰٢۰ میلادی، ۱۶۶٬۲۳۶ نفر اعلام شده است و با ١١٬٧۶۴ کیلومتر مربع پهناورترین شهرستان ولایت غور می باشد. این شهرستان از شمال با شهرستان مرغاب و شهرستان چارسده و ولایت های بادغیس و سرپل، از شرق با ولایت بامیان و شهرستان دولت یار و لعل و سرجنگل، از جنوب شرق با ولایت ارزگان، از شرق با ولایت هرات و از جنوب با شهرستان دولینه و شهرک محدود می باشد. مردم. در فیروزکوه اقوام مختلف زندگی می کنند، که عمدتاً تاجیک ها و ایماق ها اکثریت جمعیت آن را تشکیل میدهند. دیگر اقوام مانند هزاره و اقلیت های از پشتون و ترکمن نیز در آن حضور دارند. فیروزکوه در گذشته به نام چغچران یاد می شد و نظر به فیصلهٔ تاریخی ۱ ثور ۱۳۹۳ شورای وزیران افغانستان به فیروزکوه تغییر نام یافت. این ولسوالی با ۵۲۹ قریه پر قریه ترین ولسوالی افغانستان می باشد.
شهرک یکی از شهرستان های استان غور افغانستان به مرکزیت شهرک است. جمعیت آن در سال ٢۰٢۰ (میلادی) ۶٧٬۶٢٥ نفر اعلام شده است. اکثر باشندگان این شهرستان را تاجیک ها تشکیل می دهند.
لعل و سرجنگل یکی از ولسوالی های ولایت غور در افغانستان است که در شرق فیروزکوه و در فاصله ۵۷ مایلی غرب پنجاب بامیان واقع است. این ولسوالی حداقل متشکل از هشتصد روستا است. جمعیت آن در سال ۲۰۱۳ (میلادی) ۲۵۰٬۰۰۰ نفر اعلام شده بود؛ و در سال ۲۰۱۹ (میلادی) به اساس سروی از طرف وزارت احیا و انکشاف دهات جمعیت ۳۳۶٬۵۰۰ نفر اعلام شد. لعل و سرجنگل یکی از پرجمعیت ترین ولسوالی های ولایت غور است که تقریباً ۴۵٪ نفوس این ولایت را تشکیل می دهد. شهرستان لعل و سرجنگل به مرکزیت لعل متشکل از چند روستای بزرگ شامل (کرمان، گرماب، سنگ زرد، جوقل، سیاه سنگ جلسو، تلخک، دهپتاب، مرکز لعل، دیلک، سنگشانده و نوگله) می باشد. جغرافیا. لعل و سرجنگل با ولسوالی های مرغاب و دولت یار، یکاولنگ، پنجاب ولایت بامیان و سنگ تخت و بندر ولایت دایکندی مرز مشترک دارد. آب و هوا. این منطقه دارای آب وهوای سرد در فصل خزان و بسیار سرد در زمستان و آب وهوای معتدل در فصل تابستان است. در فصل زمستان برف آن تا ارتفاع بیش از یک متر می رسد؛ نداشتن کلینیک های صحی و آب وهوای برفی و بسیار سرد در فصل زمستان و قطع راه های مواصلاتی در این فصل مشکلات مردم را چند برابر می کنند. یکی
از مشکلات مهم مردم در ولسوالی لعل و سرجنگل، زمستان های طاقت فرسا و بهارهای سیل آسا می باشد برخی نقاط این ولسوالی به گونه ای است که در زمستان درختان از سردی می ترکند، در تابستان حاصلات به ثمر نمی رسند و در نیمه خزان حاصلات جو و گندم خرمن می شوند. از نیمه شب که همه خرمن های گندم یخ می بندند کوبیده می شوند. رنج و زحمت مردان و زنان در فصل کار تابستان و فصل سرد زمستان دیدن می خواهد. بنا به گفته مردم محلی در سالهای اخیر هوای برخی مناطق این ولسوالی مقداری گرمتر از دهه های گذشته شده است هریرود. هریرود از ارتفاعات تقریباً ۴۰۰۰ متری لعل و سرجنگل در ولایت غور سرچشمه می گیرد. واژه هرَی از زبان ایرانی باستان هَرَیو آمده که به معنی «پُرشتاب» استدو شاخهٔ آغازین هریرود که در ناحیهٔ شینیهٔ ولسوالی دولت یار ولایت غور یک جا می شود، یکی از «لعل» و دیگری از «سرجنگل» می آید. آب «لعل» از درهٔ طولانی «کِشرَو» می گذرد و آب «سرجنگل» دشت دولت یار را پوشش می دهد. هریرود که از سرچشمه تا مرز ایران ۵۶۰ کیلومتر طول دارد، از فیروزکوه مرکز ولایت غور، منار جام، بندسلما، چشت شریف و دشت های پهناور هرات عبور می کند، خشک سالی های پی درپی و تغییرات
اقلیمی اخیر، هریرود را متأثر کرده است معادن. معدن زغال سنگ کرمان که ذخایر آن به سه میلیون تُن می رسد و دارای جنسیت عالی بوده انرژی حرارتی آن زیاد فیصدی کاربن آن بلند می باشد. ذخایر سرب و آهن در منطقه سرجنگل وجود دارد. حیوانات. در ولسوالی لعل وسرجنگل حیوانات زیاد از قبیل خرگوش، سمور، کفتار، آهو، گرگ، روبا، پشک کوهی، شغال، سنجاب، انواع مار و غیره یافت می شود. مکان های دیدنی. لعل وسرجنگل دارای طبیعت زیبا و دیدنی است که سالانه هزاران نفر بازدیدکننده دارد. مناطق دیدنی لعل وسرجنگل از قرار ذیل اند: بوم قره باغی، مزار جوقل، مزار سیاه، مزار سرپخک به نام مزار بند در سرپشبند جوقل واقع در کوتل بندآخو یک دره زیبا و تفریحی در جنوب لعل است که هرسال مردم لعل وسرجنگل و بیرون از لعل وسرجنگل به آنجا تفریح می روند. دریای هریرود که یک دریای زیبا سرچشمه گرفته از لعل و سرجنگل است نیز انسان های زیادی را به تماشایش جذب می کند. مزار خواجه جوش که در کنار آن حفره عمیق آب واقع است نیز بازدیدکنندگان را به خود جذب می کند. حکومت. وضعیت امنیتی. قبل از تسلط گروه طالبان در افغانستان طالبان بارها با فرستادن نامه و بعضاً اعلامیه تهدید آمیز، خوا
هان تسلیم شدن مردم به این گروه شده بودند. لعل و سرجنگل از ولسوالی های امن و آرام ولایت غور است و طی سال ها طالبان نتوانستند به این ولسوالی نفوذ کنند که بالاخره در ۱۱ اوت ۲۰۲۱ ۴ روز قبل از تسلط طالبان بر افغانستان توسط این گروه به تصرف درآمد. اقتصاد. ولسوالی لعل و سرجنگل یکی از ولسوالی های محروم افغانستان به شمار می رود که تاهنوز جاده های آسفالت شده در این ولسوالی وجود ندارند. اکثریت مردم آن به کشاورزی و دامداری اشتغال دارند. حاصلات مهم کشاورزی آن جو، گندم، نخود، لوبیا، کچالو، زردک، شلغم وغیره می باشند. علیرغم وجود ظرفیت انسانی کلان در ولسوالی لعل و سرجنگل، این ولسوالی از محروم ترین مناطق غور و کل افغانستان به حساب می آید. در این ولسوالی یک کارخانه تولیدی مایع ظرفشویی، یک فارم گاو و چندین فارم مرغ فعالیت دارد که از جمله می توان از فارم مرغداری لعل باستان نام برد. علم و دانش. بر اساس آمار اعلام شده از سوی ادارات محلی در غور، در تمام ولسوالی لعل و سرجنگل، بیش از چهل و پنج هزار شاگرد در آن واحد، در حال تحصیل هستند. از این میان، حدود ۲۲ هزار نفر از شاگردان مکاتب، از قشر بانوان می باشند که در نوع خود کم نظیر است. ا
ز مجموع مکاتب فعال در ولسوالی لعل و سرجنگل، فقط ۲۸ مکتب دارای تعمیر بوده و بقیه مکاتب، کلاس های خود را در کنار خانه های مخروبه یا زیر چادر برگزار می کنند. در این ولسوالی چندین کتابخانه وجود دارد که از جمله می توان از کتابخانه دهکده در گرماب، کتابخانه شهید مدینه لعلی، کتابخانه لعل وسرجنگل، کتابخانه گرماب و غیره نام برد. یک مکتب خصوصی بنام لیسه رهنورد نور در این ولسوالی فعالیت دارد که دارای ۶۰۰ شاگرد شامل ۲۷۵ دختر می باشد. دو انستیتیوت (انستیتیوت منار جام و انستیتیوت زراعت) و چندین مراکز آموزشی (کورس) نیز در این ولسوالی فعالیت دارند. مردم. مردم این ولسوالی تماماً از مردم هزاره هستند که به زبان فارسی با گویش هزارگی صحبت می کنند. دین و مذهب. ولسوالی لعل و سرجنگل یک منطقه تماماً شیعه نشین در ولایت غور محسوب می شود. در برخی از کتابها اینگونه آمده که مردم غور، اولین افرادی بودند که در افغانستان به آیین اسلام مشرف شدند و چون فتح غور، در زمان خلافت علی ابن ابی طالب صورت گرفت، اسلام آوردن مردم غور، با شیعه شدن آنها به طور همزمان صورت پذیرفته است. تاریخ اولیه. تاریخ اولیه این ولسوالی در افسانه ها و فولکلور از جمله داستا
ن هایی که چگونه هزاره های جنوبی کنترل این استان ایماق نشین را به دست گرفتند، مبهم است. اما مناطقی که امروزه به نام لعل، سرجنگل و کرمان شناخته می شوند در کتاب های تاریخی ثبت شده اند. غبار لعل و کرمان را چراگاه اسب های ارتش مغول تحت فرمان چنگیز خان فاتح بزرگ می داند. به طور سنتی، در جامعه فئودالی هزاره قبل از کشتار هزاره ها در سال های ۱۸۸۰–۱۸۹۰، لعل و سرجنگل بخشی از منطقه دایزنگی بزرگ بود که در بخش هایی توسط رؤسای فئودال معروف به میر و بیگ اداره می شد. چرای کشور از نظر تاریخی ثابت کرده بود که برای نگهداری ارتش های بزرگ توسط میرها مفید است. از میرهای برجسته دوران قدیم می توان به نوروز بیگ و یوسف بیگ اشاره کرد که در فولکلور محلی از احترام قابل توجهی برخوردارند. قرن ۲۰. در دوره ای که پس از نسل کشی عبدالرحمن و شکست دولت در پی ترور نادرخان، نخبگان هزاره و شیعه با دولت کابل به توافق رسیدند. فرمانداران ولسوالی ها تقریباً همیشه پشتون ها توسط دولت مرکزی منصوب می شدند که مانند اکثر مناطق کشور با کمک ارباب های منصوب از سوی دولت منطقه را اداره می کردند. در این دوره، این ناحیه بر ظهور بسیاری از روسای فئودال که به سیاستمدارا
ن تبدیل شده بودند نظارت داشت. این دوره برای شیعیان و هزاره ها دوران سختی بود، اما مردم لعل با تلاش و فداکاری از این مرحله جان سالم به در بردند و تا دهه ۱۹۷۰ این ولسوالی در جامعه شیعه و هزاره به دلیل تعداد زیادی از روشنفکران، فارغ التحصیلان دانشگاه و شخصیت های برجسته شهرت داشت. از چهره های برجسته این دوره می توان به خادم حسین بیگ نماینده مجلس، حاجی سرور و حاجی سید اکبر اشاره کرد. به همین ترتیب، نام هایی مانند کلبی رضا بیگ، سید نصیر لعلی، میرمحمد امیر بیگ، ارباب نادرشاه و دیگر رهبران محلی، از سیاستمداران برجسته محلی و مورد احترام مردم بودند. نخبگان لعل به دلیل تقوا و درک نیازهای مردم به خوبی قابل احترام هستند. کمونیسم و نخبگان تحصیل کرده لعلی. لعل سرجنگل درست قبل از انقلابی که در سال ۱۹۷۸ رخ داد، جامعه ای پر جنب و جوش و در حال تغییر و مترقی بود. نخبگان تحصیل کرده ولسوالی با این حال عموماً توسط رژیم کمونیستی نورمحمد تره کی و حفیظ الله امین، عمدتاً به اتهام مائوئیست بودن، قتل عام شدند. از رهبران برجسته دانشجویی این ولسوالی می توان به عزیز طغیان و محمد رنجبر اشاره کرد. از سوی دیگر، اعضای حزب دموکراتیک خلق از لعل و
سرجنگل نیز برجسته و بسیار موفق بودند. اولین ولسوال لعل سرجنگل از جمعیت هزاره محلی عوض علی بود که بعداً توسط اعضای گروه مجاهدین به قتل رسید. دوره ظهور حزب دموکراتیک خلق افغانستان تعدادی از جوانان لعل را نیز تربیت کرد که بعداً در دولت افغانستان مناصب مهمی گرفتند. نام هایی مانند جنرال مراد علی مراد فرمانده نیروی زمینی افغانستان و محمد حسین غرجستانی رئیس دفتر معاونت ریاست جمهوری بخشی از تعداد زیادی از افسران و کادرهای این ولایت هستند. احزاب در دهه هفتاد. لعل و سرجنگل از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۱ توسط سازمان های جهادی نوظهور کنترل می شد. حزب وحدت با مبارزات سید عبدالحمید سجادی شکل گرفت. اولین کنوانسیون وحدت توسط رهبران مقاومت هزاره در لعل به شمول محمد محقق که نماینده هزاره های شمالی به رهبری عبدالعلی مزاری بود امضا شد. اما اکثر میرهای دایزنگی به حزب اسلامی گلبدین حکمتیار پیوستند؛ به شمول خلف کلبی رضا بیگ مانند: خلیفه انور، علی حسین بیگ، بصیر بیگ، علی حسن بیگ، حسین پسر حاجی علی جان بیگ، همای خادم بیگ، تیمور بیگ، میر احمد بیگ، محمد امیر پسر میر عالی، اکبر بیگ شادمان، انجنیر حسین بیگ سعیدی و … - حاجی سرور بیگ خیلی ها: خلیفه
حسن بیگ، ناصر بیگ، محمد حسین بیگ، غلام بیگ، حاجی مربی بیگ صاحب منصب امینت ملی در دوره جمهوریت، رجب بیگ، اکرم بیگ، انور بیگ و … - حیدر بیگ خیلی ها شامل: غلام حیدر بیگ مهدوی، ابراهیم بیگ، عزیز بیگ، حسین علی بیگ، امیر بیگ، و دها تن دیگر همه در زمان سازمان نصر و به تعقیب آن حزب وحدت، به حزب اسلامی حکمتیار پیوستند که فرماندهی آنرا در ولسوالی لعل و سرجنگل سید نادر شاه مجاهد به عده داشت. بعد از ۲۰۰۱ لعل هرگز به دست طالبان نیفتاد. با سقوط طالبان، رقابت های قدیمی دو جناح حزب وحدت یعنی اکبری و خلیلی همچنان در این ولسوالی وجود داشت. صحت عامه. در ولسوالی لعل و سرجنگل ۱۱ مرکز صحی وجود دارد. شامل مرکز صحی ولسوالی لعل، سفید آب، دایمیرداد، خم شور، قلعه پچی، کرمان، تلخک و گرماب، مرکز صحی غیغانچه، مرکز صحی جمعیت هلال احمر افغانستان در دره تلخک می باشد. و کلینیک بهداشتی ویژه LEPCO برای درمان بیماران سل و جذام. تمام مراکز صحی توسط وزارت صحت عامه از طریق تطبیق سازمان های غیردولتی افغان که خدمات صحی ضعیفی را ارائه می کنند، تمویل می شوند، به استثنای کلینیک های ARCS و LAPCO که توسط سازمان های ملی و بین المللی تمویل می شوند. اقبال پز
شکان، متخصصان، متخصصین زنان و زایمان و تکنسین های پزشکی واجد شرایط، چالش بزرگی برای ارائه خدمات بهداشتی به جامعه است. کیفیت نامناسب سرک، انزوای ولسوالی از مرکز و مرکز ولایت، کادر صحی فاقد صلاحیت، عدم آموزش مناسب برای کادر موجود و عدم علاقه کادر پزشکی برای کار از خارج از لعل و سرجنگل بر چالش ها می افزاید. و مشکلات سلامتی میزان مرگ و میر مادران و کودکان در این استان به دلیل نبود سلامت مناسب مادران، خودروهای پس از زایمان و ضد زایمان، بد بودن جاده ها مشکل دسترسی آسان به مراکز بهداشتی و همچنین پایین بودن دانش کادر بهداشتی موجود را ایجاد می کند. عفونت های حاد تنفسی و سایر بیماری های تنفسی در فصل زمستان و کاسترو آنتریت حاد در تابستان به دلیل عدم دسترسی به آب آشامیدنی تمیز شایع است. برخی بیماری ها مانند عفونت های ادراری، سوء تغذیه در کودکان و زنان و درد مفاصل نیز در تمام فصول سال در این منطقه شایع است.
راه ستون پشتی-لمنیسکوس داخلی (به اختصار DCML) یا راه ستون خلفی-لمنیسکوس داخلی (PCML) همانند راه نخاعی-تالاموسی یک راه حسی در دستگاه عصبی مرکزی است. این راه حس های مکانیکی را انتقال می دهد. راه ستون پشتی بیشتر مربوط به ارسال پیام ها از گیرنده های حسی با تطابق سریع است. این راه در درک وضعیت و حالت بخش های مختلف بدن نسبت به یکدیگر نقش دارد. ستون پشتی، اطلاعات حس عمقی را که مربوط به تحریک اندام های داخلی بدن است (به غیر از حس احشاء) به دستگاه عصبی مرکزی گزارش می دهد. اطلاعات حس عمقی مربوط به اطلاعات حاصل از گیرنده های موجود در ماهیچه ها، مفاصل، رباط ها، تاندون ها، کپسول مفصلی و فاشیا است که در درک موقعیت و حس حرکت نقش دارند. حس ها. حس هایی که در راه ستون پشتی-نوار داخلی انتقال می یابند درارتباط با حواس مکانیکی است که عبارتنداز: ستون خلفی در مقایسه با راه نخاعی-تالاموسی (راه انتقال حس های درد، حرارت و لمس غیر دقیق)، جدیدتر و تکامل یافته تر است. رشته های ستون خلفی به علت قطر بیشتر، سرعت بیشتری نسبت به راه نخاعی-تالاموسی در انتقال پیام های عصبی دارند. در دستگاه نخاعی-تالاموسی، بیشتر احساس ها ازنظر شدت فقط در ۱۰ الی
۲۰ نوع قابل تشخیص هستند، ولی برای دستگاه ستون خلفی تا ۱۰۰ نوع هم امکان پذیر است. مسیر آناتومیکی. پیام های حسی راه ستون پشتی-نوار داخلی از طریق هسته های کونئاتوس و گراسیلیس در بصل النخاع به تالاموس و سپس به قشر مغز در ناحیه آهیانه ارسال می گردند. یک موضوع جالب و حیرت انگیز درارتباط با این راه، طول زیاد برخی از نورون های یک قطبی آن است که از کف پا تا هسته گراسیلیس امتداد یافته اند (حدود ۱۵۰ سانتی متر یا ۵ فوت). رشته ها از هسته های کونئاتوس و گراسیلیس یک مسیر قوسی را طی می کنند که در اینجا به نام رشته های قوسی درونی (Internal arcuate fibers) نامیده می شوند. این رشته های اخیر از خط میانی گذشته و با رشته های طرف مقابل تقاطع می کنند (در بصل النخاع) و سپس در ساقه مغز تحت عنوان نوار داخلی (Medial lemniscus) به طرف تالاموس صعود می کنند. در نهایت از طریق کپسول داخلی از تالاموس به لوب آهیانه در قشر مغز می روند (مثلاً نواحی حسی اولیه و ثانویه). لمس دقیق. اولین نورون ها وارد نخاع شده و در طناب خلفی به دو گروه تقسیم می گردند: مسیر رشته های کوتاه نزولی. این رشته ها در نخاع پایان می یابند. دومین نورون ها در طناب خلفی و طناب
خلفی خارجی صعود کرده که به هسته های کونئاتوس و گراسیلیس بصل النخاع ختم می گردند. مسیر رشته های بلند صعودی. این رشته ها در طناب خلفی به راه خود ادامه داده و در هسته های کونئاتوس و گراسیلیس پایان می یابند (به عنوان اولین نورون). رشته هایی که وارد هسته کونئاتوس می گردند مربوط به اندام فوقانی و قسمت نیمه فوقانی تنه هستند (ازطریق فاسیکولوس کونئاتوس). هسته گراسیلیس، رشته های اندام تحتانی و نیمه تحتانی تنه را دریافت می کند (به وسیله فاسیکولوس گراسیلیس). حس عمقی. حس عمقی (پروپریوسپشن) به دو صورت است: حس عمقی خودآگاه (ادراکی). این مسیر برای اندام های فوقانی و تحتانی یکسان نیست. مسیر حس عمقی خودآگاه در نهایت به تالاموس و سپس به ناحیه آهیانه در قشر مغز است. حس عمقی خودآگاه اندام فوقانی. مسیر حس عمقی برای اندام فوقانی، راه ستون خلفی-نوار داخلی است. آوران های اولیه از دوک های عصبی-ماهیچه ای و کپسول های مفصلی از طریق طناب کونئاتوس به هسته کونئاتوس در بصل النخاع می روند. دومین نورون از هسته کونئاتوس پس از تقاطع در بصل النخاع تحت عنوان نوار داخلی (لمنیسکوس داخلی) به تالاموس سیر می کنند. نورون سوم از تالاموس خارج شده و در قشر
مغز (ناحیه آهیانه) پایان می یابد. حس عمقی خودآگاه اندام تحتانی. ابتدا آوران های اولیه از دوک های عصبی-ماهیچه ای و کپسول های مفصلی به هسته کلارک (Clarcke's nucleus) در ماده خاکستری نخاع می روند. نورون های درجه دوم، راه نخاعی-مخچه ای پشتی را تا بصل النخاع ادامه می دهند، ولی به هسته Z رفته که این هسته نسبت به هسته گراسیلیس کمی جلوتر و بالاتر قرار گرفته است. سپس همانند رشته های هسته های گراسیلیس و کونئاتوس پس از تقاطع در بصل النخاع تحت عنوان نوار داخلی به تالاموس و در پایان به قشر آهیانه ای مغز می روند. حس عمقی ناخودآگاه (غیر ادراکی). این مسیری است که پیام ها از گیرنده های حس عمقی به مخچه می روند. در این مسیر، دومین نورون در مخچه خاتمه می یابد. راه حس عمقی ناخودآگاه شامل دو راه است: با توجه به اینکه دو راه نخاعی-مخچه ای پشتی و کونئوسربلار غیر متقاطع هستند، بنابراین به نیمکره مخچه ای همان طرف می روند. بر این اساس، برخلاف قشر حرکتی مغز که حرکات طرف مقابل بدن را کنترل می کند، هر نیمکره مخچه ای در تنظیم حرکات همان سمت نقش دارد. مخچه از طریق راه های فوق در هر لحظه در جریان وضعیت و حالت قسمت های مختلف بدن قرار می گیرد
بن ثانی آل ثانی، (زاده ۱۷۸۸ - درگذشته ۱۸۷۸) معروف به محمد بن ثانی بن محمد آل ثامر نخستین امیر قطر و بنیانگذار خاندان آل ثانی می باشد که بر کل شبه جزیره قطر حکمرانی کرد. وی در سال ۱۸۵۰ در دوحه مستقر شد و پس از اتحاد با فیصل بن ترکی در سال ۱۸۵۱ خود را امیر قطر نامید، ولی عملأ در سال ۱۸۶۸ موفق شد تمامی سرزمین های فعلی قطر را یکپارچه نموده و در همین سال، دولت قطر را تأسیس نماید و در حرکت سیاسی خود با نماینده بریتانیا لوئیس پلی دیدار نماید. مهم ترین اقدام محمد بن ثانی آل ثانی، مقابله با ارتش امپراتوری عثمانی بود که در نهایت به امضای پیمان نامه ای مشترک که در سال ۱۸۷۱ با دولت عثمانی به امضا رسانید منجر شد. این پیمان نامه کشور تازه تأسیس قطر را از هر گونه تجاوز خارجی محافظت نمود. او در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۸۷۸ در سن نود سالگی درگذشت. ابتدای زندگی. شیخ محمد بن ثانی فرزند شیخ ثانی بن محد در فویرط قطر متولد شد. شیخ محمد دومین پسر بزرگ پدرش به همراه چهار خواهر و برادرش بود.