Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تهاجم ژاپن به تایوان (به چینی: 乙未戰争- مه تا اکتبر ۱۸۹۵ میلادی) درگیری نظامی میان امپراتوری ژاپن و نیروهای نظامی جمهوری کوتاه مدت فرمز و داوطلبان غیرنظامی تایوانی بود که به دنبال پایان حاکمیت دودمان چینگ بر تایوان در نخستین جنگ چین و ژاپن ایجاد شد. امپراتوری ژاپن قصد داشت این جزیره را به خاک خود افزوده و تایوان را به استعمار خود در آورد؛ در حالی که، نیروهای جمهوری خواه تایوان می کوشیدند استقلال خود از ژاپن را حفظ نمایند. نیروهای ژاپنی در ۲۹ مه ۱۸۹۵ در بندر کیلونگ واقع در ساحل شمالی تایوان پیاده شدند و یک پیشروی پنج ماهه به سوی جنوب این جزیره را آغاز کردند. با وجود این که، عملیات نظامی آنان در اثر حملات چریکی نظامیان تایوان در ابتدا به کندی پیش می رفت، ژاپنی ها موفق شدند مقاومت نیروهای جمهوری فرمز را درهم شکنند. پیروزی ژاپنی ها در نبرد باگوآشان در ۲۷ اوت به سرعت ایستادگی و روحیه ی دشمن را از میان برد. نبرد باگوآشان بزرگ ترین نبرد تاریخ جزیره تایوان به حساب می آید. سقوط نهایی جزیره در ۲۱ اکتبر به مقاومت ضدژاپنی خاتمه بخشید و تایوان به مدت ۵۰ سال تحت سلطه ژاپن قرار گرفت. در سال ۱۹۴۵ و پایان جنگ جهانی دوم، ژاپن با
عقب نشینی آخرین نیرو های باقی مانده خود از تایوان، به استعمار آن جزیره پایان داد. عواقب. ژاپن پس از سلطه و به استعمار درآوردن تایوان در سال ۱۸۹۵، شروع به رسیدگی، ایجاد زیرساخت، و آموزش جمعیت تایوان کرد. تایوان که تا قبل از آن قسمتی از دودمان چینگ چین بود، جزیره ای منزوی به حساب می آمد. پس از غلبه و پیروزی امپراتوری، ژاپنی ها آموزش و پرورش را در تایوان به سرعت گسترش و نرخ باسوادی را در تایوان بالا بردند. آنان همچنین با ساختن راه ها و توسعه ی حمل و نقل و اقدامات زیربنایی قابل توجه ،برخلاف انتظار اولیه، باعث پیشرفت و توسعه ی سریع جزیره تایوان شدند. به دنبال آن، مردم تایوان به مرور دیدگاه مثبت تری به ژاپن پیدا کرده و در طول ۵۰ سال حکومت ژاپن بر آن جزیره، شورش یا مقاومت خاصی از خود نشان ندادند. ژاپن با حمله ی مستقیم به چین در سال ۱۹۳۷ (دو سال قبل از آغاز جنگ جهانی دوم)، تمرکز خود بر تایوان را تاحد زیادی دست داد. همزمان، نیروهای حزب کمونیست مائو در حال جنگیدن با دولت ملی جمهوری چین، حکومت وقت بودند. دولت ملی جمهوری چین که علاوه بر جنگ با ژاپن، اکنون به جنگ داخلی نیز دچار شده بود، در حال شکست از نیروهای حزب کمونیست
پی سی گِیمِر یک مجله بریتانیایی است که از سال ۱۹۹۳ چاپ شده و دربارهٔ بازی های رایانه ای می باشد. این مجله هر ماه و توسط شرکت فیوچر پی ال سی چاپ می شود. پی سی گیمر در مناطق مختلف جهان یافت می شود اما نسخه های بریتانیایی و آمریکایی اش پرفروش ترین ها هستند. این مجله شامل اخبار صنعت بازی های ویدئویی، پیش بررسی بازی های جدید، بررسی بازی های جدید و پرطرفدار و دیگر مسائل سخت افزاری و اصلاحات می شود.
passwd نام دستوری در اکثر سیستم عامل های یونیکس و شبه یونیکس است که توسط آن کاربران می توانند کلمه عبور خود را تغییر دهند. کلمه عبوری که کاربر وارد می کند، با استفاده از یک تابع اشتقاق کلید به صورت درهم شده درمی آید که این نسخه درهم شده ذخیره می شود. بنا به دلایل امنیتی، نسخه اصلی کلمه عبور ذخیره نمی شود و تنها نسخه درهم شده ذخیره می شود. وقتی که کاربر وارد سیستم می شود، کلمه عبوری که در حین ورود به سیستم وارد کرده مجدداً با استفاده از همان تابع اشتقاق کلید به صورت درهم درمی آید و نتیجه عملیات با نسخه ای که ذخیره شده مقایسه می شود، اگر برابر بودند، کاربر اجازه ورود به سیستم می یابد. فایل /etc/passwd. فایل /etc/passwd دربرگیرنده اطلاعات مربوط به کاربران سیستم است. در این فایل، به ازای هر کاربر جدیدی که تعریف میکنید، یک خط اضافه می شود که هر خط از هفت فیلد تشکیل شده که این فیلدها با کاراکتر ‘:’ از هم جدا می شوند. مثال: $ grep root /etc/passwd root:x:0:0:root:/root:/bin/bash این فیلدها از قرار زیر هستند: فیلد اول: نام کاربری، از این نام برای ورود به سیستم استفاده می شود. فیلد دوم: این فیلد حاوی کلمه عبور کاربر ا
ست. این کلمه عبور به صورت رمزنگاری شده نوشته می شود و انتخابی است. فیلد سوم: UID کاربر. در سیستم های unix-base هر کاربری یک شماره منحصربه فرد دارد.(چیزی مثل شماره شناس نامه یا شماره دانشجویی) فیلد چهارم: GID گروه کاربر. هر کاربر حداقل عضو یک گروه است و هر گروه هم یک شماره منحصربه فرد دارد. فیلد پنجم: این فیلد خود به چند فیلد دیگر تقسیم می شود که با ‘,’ از هم جدا می شوند. فیلد اول: حاوی نام کامل و واقعی کاربر است (هنگام ارسال و دریافت ایمیل، این نام نمایش داده می شود.) فیلد دوم: شماره اتاق کاربر. فیلد سوم: شماره تلفن محل کار کاربر فیلد چهارم: شماره تلفن خانه کاربر فیلد پنجم:اطلاعات دیگر فیلد ششم: مسیر کامل دایرکتوری خانگی کاربر است.( دایرکتوری خانگی جاییست که کاربر دسترسی کامل به آن دارد و فایل های شخصی اش را در آنجا نگهداری می کند.) فیلد هفتم: مسیر کامل پوسته (shell) پیشفرض کاربر در این فیلد نوشته می شود. فیلد دوم که حاوی کلمه عبور رمزنگاری شده کاربر است می تواند خالی باشد. در این صورت هیچ پسوردی برای احراز هویت از کاربر سؤال نمی شود. در صورتی که این فیلد خالی باشد، بعضی از برنامه ها که فایل /etc/passwd را می
خوانند، ممکن است که اجازه هیچ گونه دسترسی به کاربر ندهند. اگر فیلد کلمه عبور حاوی یک کاراکتر ‘x’ (به صورت کوچک) باشد، کلمه عبور واقعی کاربر در فایل /etc/shadow ذخیره می شود. در این صورت فایل /etc/shadow حتماً باید حاوی یک خط برای این کاربر باشد وگرنه این نام کاربری غیر معتبر محسوب می شود. اگر این فیلد حاوی هر رشته دیگری باشد، با آن رشته همانند یک کلمه عبور رمزنگاری شده برخورد خواهد شد. فیلد پنجم توسط بعضی از برنامه های کاربردی مثل finger استفاده می شود. فیلد ششم نشان دهنده دایرکتوری خانگی کاربر است. دایرکتوری خانگی کاربر جاییست که وقتی کاربر به سیستم وارد می شود در آنجا قرار میگیرد. برنامه login از این فیلد برای مقدار دهی به متغیر محیطی $HOME استفاده میکنند. فیلد هفتم مشخص کننده پوسته پیشفرض کاربر است. البته می توانید آدرس هر برنامه دیگری را هم بنویسید. در این صورت آن برنامه به هنگام ورود کاربر اجرا خواهد شد. اگر این فیلد را خالی بگذارید پوسته پیشفرض که معمولاً /bin/sh است برای کاربر در نظر گرفته می شود. همیشه سعی کنید از ترکیب اعداد و حروف کوچک و بزرگ در پسورد خود استفاده نمایید. استفاده از Space (فاصله) و S
hift+123 (@#$ %^&amp;*) تا حد زیادی از لو رفتن پسورد جلوگیری میکند. فایل /etc/passwd- یک پشتیبان از این فایل است.
باگراتونیان یا بَغ داده ها از خانواده های بسیار قدیمی نجیب زادهٔ ارمنی بودند که اجداد آنان در کشور ارمنستان دوران سلسلهٔ اشکانی ارمنستان عنوان و امتیاز موروثی ریاست سواره نظام ارمنی را دارا بودند. در کتاب تاریخ ارمنستان موسس خورناتسی دربارهٔ ریشه و تبار آنان نوشته شده است که به پادشاهی وان برمی گردد. با این وصف این خانواده در دوران سلطهٔ ایرانیان قدری از اهمیت خود را از دست داد، چنان که در آغاز تسلط اعراب بر ارمنستان قدرتی برابر با قدرت خانواده های مامیگونیان یا رشتونی ها را نداشت. آن ها ارمنستان مستقلی را احیا کردند که به مدت دو سده به حیات خود به صورت یک دولت مستقل و یکپارچه ادامه داد و بدین گونه پس از چهارصد سال تسخیر ارمنستان به دست فاتحان ایرانی و سپس مردم عرب، در دوران سده های میانه دوباره ارمنستان متحد شد. نام «باگراتونی» برگرفته از واژه «بَگارات»، تلفظ پارتی نام ایرانی باستان «بَگاداتَه» (به معنی خداداده) است.‎ بگاداته در فارسی امروز به صورت بغ داده و بغداد تلفظ می شود. تاریخ. املاک عمدهٔ باگراتونی ها از یک طرف در بخش ایسپیر واقع در منطقهٔ چورو نزدیک بایبورت قرار داشت و از طرف دیگر در منطقه ای که میان
شهرهای کنونی نخجوان و جلفا گسترده است. باگراتونی ها ملک سومی نیز داشتند و آن بخش «داروینک» بود که عبارت از منطقهٔ کنونی دغوبایزید تا ماکو است. این تفرقه و پراکندگی اراضی برای باگراتونی ها هم یک نقطهٔ ضعف به شمار می رفت و هم مایهٔ قدرت بود. نقطهٔ ضعف حساب می شد زیرا برخلاف سایر شاهزادگان و امیران ارمنی یک قلمرو بهم چسبیده و یکسان در اختیار نداشتند و از طرفی هم به این معنی مایهٔ قدرت بود که پراکندگی املاکشان آنان را کمتر آسیب پذیر می ساخت. وقتی با اعراب در جنگ درگیر می شدند و سرنوشت جنگ به حال آنان مساعد نبود لااقل به این راه چاره متوسل می شدند که به املاک خود در منطقهٔ "چورو" که دور از دسترس نیروهای اعراب و در نزدیکی مرز امپراتوری بیزانس بود پناه می بردند، و برعکس وقتی که میانه شان با بیزانس بهم می خورد و ارتش آن امپراتوری مستملکات آنان را در «چورو» اشغال می کرد این امکان را داشتند که به املاک دیگر خود در درهٔ ارس بگریزند و با تکیه به اعراب به مبارزه با بیزانس ادامه بدهند. اعراب در دوران تسلط خود بر ارمنستان از یک سیاست عاقلانه و مدبرانه پیروی کردند، بدین معنی که در میان امیرنشین های ارمنی اختلاف ایجاد می کرد
ند و گروهی را به جان گروهی دیگر می انداختند و بدین گونه سیاست نابودی مهم ترین خانواده های ارمنی یعنی خانواده های مامیگونیان و کامساراکان و رشتونی را دنبال می نمودند. خانواده های باگراتونی و آرتسرونی کسانی بودند که از این سیاست کمال استفاده را کردند. از جمله خانوادهٔ بزرگ باگراتونی با دریافت قسمتی از بازماندهٔ امیرنشین های منحل شده مانند امیرنشین مامیگونیان در منطقهٔ فرات و ارس و امیرنشین کامساراکان در منطقهٔ قارص کم کم موفق شدند مستملکات خود را توسعه دهند و به صورت یک منطقهٔ متصرفی و یکپارچه درآورند. خانوادهٔ بغ داده ها وقتی که نخستین شورش بزرگ ضد اعراب را در آغاز سدهٔ هشتم رهبری کردند، بعدها مرتکب این خطای فاحش شدند که وقتی خانوادهٔ مامیگونیان دست به یک قیام قهرمانانه برای آزادی ارمنستان زدند باگراتونی ها نیروهای خود را به نیروهای آنان نپیوستند بلکه گذاشتند تا اعراب آنان را در هم بشکنند و خود از تقسیم املاک آنان بهره گرفتند لیکن در آخرین شورش های سدهٔ هشتم شرکت جستند. پس از شکست ناچار شدند مستملکات خود را در مرکز و در مشرق ارمنستان رها کنند و برای سنگر گرفتن و ادامه دادن به مقاومت به املاک خود در منطقهٔ ایسپ
یر پناه ببرند. در آنجا با تکیه بر قدرت امپراتوری بیزانس خودی گرفتند و تبدیل به عامل اساسی تعادل سیاسی شدند. باگراتونیان همهٔ املاک پیشین خود در مرکز و در مشرق ارمنستان را بار دیگر بدست آوردند؛ در طول نخستین دهه های سدهٔ نهم در دنیای عرب حوادثی روی داد که موجب تقویت بازهم بیشتر موقعیت باگراتونیان و توسعهٔ املاک آنان گردید. در حقیقت امرا و توده های ساکن مناطق مجاور ارمنستان (به ویژه آذربایجان) همواره ضد خلفای بغداد سر به شورش برمی داشتند و در نتیجه خلفا ناگزیر بودند اغلب اوقات از باگراتونیان برای حمله به شورشیان و سرکوب کردن شورش ها کمک بخواهند. باگراتونیان هم به پاداش این خدمت ها حقوق و امتیازات تازه و زمین های تازه می گرفتند و بدین گونه توانستند رشتهٔ گسیختهٔ املاک و مستملکات خود را بهم بپیوندند. در واقع در حدود سال ۸۵۰ میلادی باگراتونیان تمامی سرزمین ارمنستان خالص را در تصرف داشتند به جز منطقهٔ واسپوراکان که همچنان امیرنشین تابع آرتسرونی ها بود، و زنگه زور که در ملکیت خانوادهٔ سیونیا باقی مانده بود، بدین گونه ارمنستان خویشتن را از لای منگنهٔ اعراب بیرون می کشید. تا زمانی که ارمنستان به چندین امیرنشین تقسیم ش
ده بود میهن پرستی واقعی نمی توانست در نزد نجبای بزرگ ارمنی جایی داشته باشد. «یک دولت و کشور ارمنی مستقل و یکپارچه که این نجبا حقاً بایستی همه چیز خود را در راه آن بدهند در نزد آنان مفهومی نداشت. مفهوم میهن برای آنان همان امیرنشین بود که بر آن آقایی می کردند و در راه آن بود که حاضر بودند از مال و جان خود بگذرند. میهن پرستی آنان صرفاً محلی بود و پیوندی که آنان را بهم می پیوست سیاسی نبود. این پیوند تنها از طریق اشتراک در آداب و رسوم و زبان و مذهب برقرار بود و چنان که می دانیم این عوامل هیچگاه به تنهایی کافی برای ساختن یک ملت واقعی نبوده اند؛ ولی اکنون به جای همه آن امیرنشین ها قدرتی به وجود آمده بود که کم کم شکل یک دولت یا کشور واقعی به خود می گرفت و تقریباً شامل تمامی ارمنستان یا دست کم شامل همه آن مناطقی می شد که برای احساسات ملی ارمنیان از همه عزیزتر بودند و بهتر می توانستند آن احساسات را برانگیزند.» در واقع حوزهٔ تسلط باگراتونیان شامل مناطق وسیع می شد که شامل: کوه آرارات که در آنجا نژاد آنان به آداب و سنن باستانی تورات پیوند می یافت، تارون (ارمنستان باستان) که زندگی مسیحیت ارمنستان در آنجا آغاز شده بود، حوزه
ٔ مسیر ارس یعنی منطقه ای که ارمنیان عشق و علاقهٔ ویژه ای به آن دارند زیرا مرکز قدرت پادشاهی آنان در دوران سلسلهٔ اشکانی ارمنستان بوده و در جاهای مختلف آن زیارتگاه هایی واقع شده اند که بیش از همه مورد ستایش ملیت و مذهبی آنان هستند. باگراتونی ها که اکنون مالک و فرمانروای بخش وسیعی از کشور باستانی ارمنستان شده بودند وارث آداب و سنن آن نیز شدند. اکنون دیگر مظهر تنها میهن پرستی محدود محلی که تا مدتی احساس غالب امیرنشین های قدیمی بود نبودند بلکه روح ملی ارمنی را پیدا کرده بودند. نبرد با اعراب. در حدود سال ۸۵۰ میلادی باگراتونی ها دانستند که دیگر هنگام آن فرا رسیده است تا خویشتن را از آخرین آثار سلطهٔ اعراب برهانند این بود که شاهزاده سمبات یکم باگراتونی علیه اعراب قد برافراشت. چندین لشکر عرب درهم شکسته شدند و یکی از آن ها به وسیلهٔ کوه نشینان داوید ساسونی بکلی نابود گردید. لیکن خلفای بغداد موفق شدند لشکر بزرگی برای مقابله با سمبات اعزام دارند، و این لشکر به کمک امرای مسلمان کشورهای همجوار ارمنستان (آذربایجان و کردستان) توانست مقاومت سمبات را درهم بشکند. سمبات باگراتونی دستگیر و به بغداد فرستاده شد. این شکست نخستین نت
وانست انقلابی را متوقف سازد که عوامل خارجی آن را ناگزیر می کردند. در برابر امیران مسلمان مناطق همجوار که بیش از پیش نسبت به خلفای بغداد نافرمان می شدند و تنها کمک امیران ارمنی طی سال ها گذشته موجب شده بود که شکست بخورند اینک خلفا احساس می کردند که نیازی مبرم به یک سپر بلا دارند. از طرف دیگر بیزانس نیز که تحت فرمانروایی امپراتوران ارمنی نژاد (باسیلیوس یکم) سلسلهٔ مقدونی تعادل و نیروی دیرین خود را بازمی یافت به صورت خطر بزرگی برای خلفای بغداد باقی مانده بود. بنابرین می بایست از انداختن ارمنیان به دامان بیزانس پرهیز نمود، و برعکس بایستی از تمایلات آنان به کسب استقلال استفاده کرد و بدین وسیله دولت نیرومندی به صورت سپر بلا به وجود آورد تا مرزهای شمالی امپراتوری عرب را که بر اثر کشمکش های داخلی ضعیف شده بود ایمن نگاه دارد. تعادل میان غرب و شرق که در طول سده ها به سبب انحطاط قدرت امپراتوری بیزانس و اعتلای قدرت ایران ساسانیان و سپس نهضت اسلام به سود شرق بهم خورده بود اکنون تهدید می کرد به اینکه نه تنها دوباره برقرار شود بلکه در جهت عکس یعنی به زیان شرق بهم بخورد، زیرا قدرت امپراتوری بیزانس رو به احیاشدن می رفت و حال
آنکه در امپراتوری عرب به سبب قیام امرای محلی مسلمان که اعلام استقلال می کردند و خلافت بغداد که با نگهبانان خود رو به فساد و تباهی می رفت، نشانه های ضعف و فتور آشکار می گردید. در برابر نیروی احیاء شونده باگراتونی ها که بزودی توانستند سربازان بیشماری برای جنگ مجهز کنند خلفای بغداد تصمیم گرفتند به یک امر اجتناب ناپذیر تن در دهند. این بود که آشوت یکم به عنوان امیرالامرای ارمنستان دادند و خودمختاری ارمنستان تحت حمایت امپراتوری اعراب به رسمیت شناختند؛ و چون پذیرفتند که عنوان این حکومت به طور موروثی در خانوادهٔ باگراتونی ها بماند می توان گفت که نخستین گام به سوی احیای دوبارهٔ یک ارمنستان مستقل برداشته شده بود. امرای مسلمانی که بر مناطق همجوار ارمنستان حکومت می کردند، از جمله امرای ماناوازکرت (ملازگرد) و یرزنکا (ارزنجان) فریب این پیشامد را نخوردند، و خشمگین از این شناسایی و از خطری که تشکیل یک ارمنستان مستقل برای آنان در برمی داشت زیرا در مقابله خلفای بغداد با آنان احیاناً متحد بغداد می بود، بی درنگ و به ابتکار خود به او حمله ور شدند لیکن در شاهزادهٔ ارمنی و در سپاه او حریفی همسنگ و هماورد خود و سپاه خود یافتند. آشوت
یکم با سپاهیان خود که چهل هزار نفر بودند به مقابله لشکر دشمن که بالغ بر هشتاد هزار نفر می شد شتافت و در کرانه های ارس شکست سختی بر آنان وارد آورد. ارمنیان آن میدان جنگ را «میدان چله» یا نبرد چله نامیدند، زیرا در آنجا یک لشکر چهل هزار نفری از پس لشکری دو برابر خود برآمده بود. آشوت تنها به تحکیم بنیان مستملکات خود بسنده نکرد، بلکه برای جلوگیری از استفادهٔ احتمالی دشمنانش از دو امیرنشین باقی ماندهٔ ارمنی یعنی آرتسرونی ها در واسپوراکان و سیونی ها در زنگه زور ضد خود با ازدواج دو دخترش با یک امیر آرتسرونی و یک امیر سیونی (از خانواده های نجبای بزرگ ارمنی) دوستی آنان را بدست آورد. کامیابی شاهزاده آشوت باگراتونی، قدرت روزافزون او و ترقی سریع امپراتوری بیزانس با کوشش مجدانهٔ امپراتور باسیلیوس یکم خلفای بغداد را بر آن داشت تا به دنبال گام اول گام دومی بردارند، این بود که در سال ۸۸۵ میلادی تاج پادشاهی برای شاهزاده آشوت باگراتونی فرستادند و او بنیان گذار سلسلهٔ باگراتونی و احیاءکنندهٔ کشور مستقل ارمنستان بود عنوان آشوت یکم شاهنشاه ارمنستان و به قول اعراب لقب ("سلطان السلاطین") یافت. باسیلیوس یکم نیز همینکه از این خیر آگا
ه شد به نوبهٔ خود یک تاج پادشاهی برای آشوت فرستاد و بدین گونه آشوت یکم به جای یک تاج دارای دو تاج گردید. این وضع مسلماً از موقعیت جغرافیایی ارمنستان ناشی می شد، چه هر دو ابرقدرت هم مرز با این کشور می خواستند دوستی او را که تازه به صورت یک دولت مستقل پا گرفته بود بدست بیاورند. بعلاوه رقابت میان امپراتوری عرب از یک طرف و امپراتوری بیزانس از طرف دیگر در احیای ارمنستان مستقل سهمی داشت و حتی تضمین دوام آن نیز به شمار می رفت.
جمهوری فرمز (یا جمهوری تایوان و جمهوری دموکراتیک فرمز) جمهوری کوتاه مدت در جزیره تایوان در سال ۱۸۹۵ میلادی بود. این جمهوری حدفاصل واگذاری تایوان از دودمان چینگ به امپراتوری ژاپن و تهاجم و تصرف این جزیره بدست ژاپنی ها وجود داشت. این جمهوری در ۲۳ مه ۱۸۹۵ اعلام موجودیت کرد و در ۲۱ اکتبر همان سال رسماً منقرض گردید. این جمهوری ۱۵۱ روز عمر کرد. نابودی این جمهوری پس از تهاجم ژاپن و تسخیر پایتخت، شهر تاینان، توسط این کشور، رخ داد. اگرچه گاهی این جمهوری را اولین جمهوری تاریخ آسیا اعلام می کنند اما در اصل اولین جمهوری تاریخ قاره کهن، جمهوری ازو می باشد که در ۱۸۶۹ میلادی تأسیس شد. ریشه شناسی. ریشه نام فرمز به سال ۱۵۴۲ زمانی که ملوانان پرتغالی جزیره ای ناشناخته را مشاهده کردند و آن را روی نقشه های خود به عنوان "Ilha Formosa" ("جزیره زیبا") یادداشت کردند. نام "فورموسا" در نهایت "جایگزین بقیه در ادبیات اروپایی شد" و تا قرن بیستم در بین انگلیسی زبانان رایج بود. کلمه "mínzhǔguó" (民主國) یک ترجمه اولیه چینی از کلمه انگلیسی جمهوری جا افتاده توسط ویلیام الکساندر پارسونز مارتین با ترجمه چینی او از "عناصر حقوق بین الملل اثر" هنری و
یتون پیشگام شد. معادل ژاپنی در این زمان "کیوکاکوکو" (共和國) بود که به ترجمه استاندارد برای "جمهوری" در آسیای شرقی تبدیل شد، در حالی که "mínzhǔguó" به جای آن به معنای «کشور دموکراتیک» بود. جایگزین مشابهی نیز وجود داشت، "mínguó" (民國) که توسط سون یات سن پیشگام بود (به جمهوری چین (۱۹۱۲–۱۹۴۹) مراجعه کنید). پیش زمینه. در سال ۱۸۹۴، چین و ژاپن وارد جنگ شدند. در عرض چند ماه، ژاپنی ها ناوگان بی یانگ چین را شکست دادند، ارتش چین را در منچوری شکست دادند و پورت آرتور و ویهایوی را تصرف کردند. اگرچه تقریباً تمام نبردها در شمال چین رخ داد، ژاپن جاه طلبی های سرزمینی مهمی در جنوب چین داشت. با نزدیک شدن به پایان جنگ، ژاپنی ها اقداماتی را انجام دادند تا اطمینان حاصل کنند که تایوان تحت معاهده نهایی صلح به ژاپن واگذار می شود و آنها از نظر نظامی در موقعیت مناسبی برای اشغال جزیره هستند. در مارس ۱۸۹۵ مذاکرات صلح بین ژاپن و چین در شهر شیمونوسکی ژاپن آغاز شد. اگرچه خصومت ها در شمال چین در طی این مذاکرات به حالت تعلیق درآمد، تایوان و پسکادورها به طور خاص از محدوده آتش بس مستثنی شدند. این محرومیت به ژاپنی ها اجازه داد تا در مارس ۱۸۹۵ عملیات
نظامی علیه جزایر پسکادورس را بدون به خطر انداختن مذاکرات انجام دهند. پسکادورها که در وسط راه چین و تایوان قرار داشتند، کلید موفقیت آمیز اشغال تایوان بودند. در یک کمپین سریع در هفته آخر مارس، ژاپنی ها جزایر را تصرف کردند و از ارسال نیروهای کمکی بیشتر چینی از طریق تنگه تایوان به تایوان جلوگیری کردند. این "اتفاق" سریع بر مذاکرات صلح و معاهده متعاقب آن شیمونوسکی که در ۱۷ آوریل ۱۸۹۵ منعقد شد، تأثیر گذاشت و به طور مقتضی برای واگذاری چین تایوان به ژاپن فراهم شد. در ۱۰ می، دریاسالار کابایاما سوکنوری به عنوان اولین فرماندار ژاپنی تایوان منصوب شد. اعلام جمهوریت. هنگامی که خبر مفاد پیمان به تایوان رسید، تعدادی از سرشناسان مرکزی تایوان به رهبری کیو فنجیا تصمیم گرفتند در برابر انتقال تایوان به حکومت ژاپن مقاومت کنند. در ۲۳ ماه مه، در تایپه، این افراد اعلام استقلال کردند و برپایی جمهوری آزاد و دموکراتیک فورموسا را اعلام کردند. تانگ جینگ سونگ، فرماندار کل چینگ تایوان، موفق شد اولین رئیس جمهور این جمهوری شود و دوست قدیمی او لیو یونگ فو، فرمانده بازنشسته ارتش پرچم سیاه که به خاطر پیروزی هایش علیه فرانسوی ها در شمال چین به یک
قهرمان ملی تبدیل شده بود. ویتنام یک دهه قبل از آن به عنوان ژنرال بزرگ ارتش دعوت شد. کیو به عنوان فرمانده بزرگ شبه نظامیان منصوب شد، با قدرت تشکیل واحدهای شبه نظامی محلی در سراسر جزیره برای مقاومت در برابر ژاپنی ها. در سرزمین اصلی چین، ژانگ ژیدونگ، فرماندار قدرتمند لیانگ کیانگ، به طور ضمنی از جنبش مقاومت فورموسان حمایت کرد و جمهوری خواهان نیز چن جیتونگ، یک دیپلمات چینی رسوایی که طرز تفکر اروپایی را درک می کرد، به عنوان وزیر خارجه جمهوری منصوب کردند. کار او فروش جمهوری در خارج از کشور خواهد بود. اعلامیه استقلال. این بیانیه در نسخه چینی اصلی خود حفظ نشده است، اگرچه نسخه انگلیسی آن توسط خبرنگار جنگی آمریکایی جیمز ویلر دیویدسون، که هنگام صدور آن در تایپه بود، ضبط شده است. نسخه دیویدسون به شرح زیر است: اعلامیه رسمی استقلال جمهوری فورموسا. ژاپنی ها با ضمیمه کردن قلمرو ما در فورموسا، چین را مورد بی احترامی قرار داده اند و دعای ما مردم فورموسا در درگاه های تاج و تخت بیهوده بوده است. اکنون می دانیم که برده های ژاپنی در شرف آمدن هستند. اگر دچار این عذاب شویم، سرزمین اجاق ها و خانه های ما سرزمین وحشی ها و وحشی ها می شود
، اما اگر دچار آن نشویم، قطعاً وضعیت ضعف نسبی ما دیری نخواهد پاید. کنفرانس های مکرری با قدرت های خارجی برگزار شده است، که همگی معتقدند که مردم فورموسا باید قبل از اینکه قدرت ها به آنها کمک کنند استقلال خود را ایجاد کنند. اکنون، بنابراین، ما، مردم فورموزا، تصمیم غیرقابل برگشتی داریم که قبل از اینکه به دشمن خدمت کنیم، بمیریم. و ما در شورا مصمم هستیم که کل جزیره فورموسا را به یک ایالت جمهوری خواه تبدیل کنیم، و اداره تمام امور ایالتی ما باید با مشورت و تصمیمات افسرانی که علناً توسط ما مردم انتخاب شده اند، سازماندهی و اجرا شود. اما همان طور که در این کار جدید، و همچنین برای مقاومت در برابر تجاوزات ژاپنی و همچنین برای سازماندهی دولت جدید، نیاز به مردی است که کنترل اصلی را در اختیار داشته باشد، که اقتدار در مرکز قرار گیرد، و آرامش خانه های ما توسط او تأمین شود. مطمئن باشید-بنابراین، با توجه به احترام و تحسینی که ما برای مدت طولانی از فرماندار و فرمانده کل، تانگ چینگ سونگ داشته ایم، در شورا مصمم هستیم که او را به مقام ریاست جمهوری برسانیم. مهر رسمی قطع شده است و در روز دوم ماه پنجم، در ساعت "ssu" [9 صبح ۲۵ مه]، توسط
افراد سرشناس و مردم کل فورموزا با احترام کامل ارائه خواهد شد. در اوایل سپیده دم آن روز، همه ما، سرشناسان و مردم، کشاورزان و بازرگانان، صنعتگران و بازرگانان، باید در خانه اجتماعات Tuan Fang گرد هم آییم تا بتوانیم این تعهد را به شکلی جدی و رسمی افتتاح کنیم. نه تأخیر باشد و نه اشتباه. بیانیه کل فورموسا. [مهر قرمز به شرح زیر] اعلامیه کل فورموزا. به رسمیت شناختن بین اللملی. از آنجایی که این جزیره قبلاً در معاهده شیمونوسکی به ژاپن واگذار شده بود، قدرت های غربی در موقعیتی نبودند که جمهوری فورموسا را به عنوان یک دولت قانونی به رسمیت بشناسند. نیروهای چینی تحت اقتدار جمهوری جدید قادر خواهند بود در مقابل ژاپنی ها در تایوان بدون نقض فنی مفاد معاهده مقاومت کنند و اگر موفق می شدند تایوان می توانست در آینده به حکومت چین بازگردد. ["نیاز به نقل از"] (از این نظر، مهم بود که جمهوری اسماً مستقل، حاکمیت چین را تصدیق کرد) بنابراین، علیرغم مانیفست بی عیب و نقص «پاریزی» آن، در اروپا همدلی چندانی با جمهوری وجود نداشت. اگرچه حمایت غیررسمی قابل توجهی از جنبش مقاومت فورموسان در پکن وجود داشت، موضع رسمی دولت چینگ پایبندی دقیق به مفاد معا
هده شیمونوسکی بود، زیرا در آن زمان تلاش های دیپلماتیک قابل توجهی برای متقاعد کردن ژاپن برای رها کردن شبه جزیره لیائودانگ در جریان بود. همچنین طبق این معاهده به ژاپن واگذار شده بود. غرض ورزی ژاپن باعث نگرانی اروپا شده بود و روسیه، فرانسه و آلمان در یک اقدام دیپلماتیک به نام مداخله سه گانه، دولت ژاپن را در اواخر آوریل ۱۸۹۵ تحت فشار قرار دادند تا شبه جزیره را به چین بازگرداند. در ۵ ماه مه ژاپنی ها موافقت کردند که شبه جزیره لیائودانگ را در ازای افزایش غرامت به چین بازگردانند، اما تا دسامبر ۱۸۹۵ مذاکره در مورد اصلاحات معاهده لازم بود و در حالی که مذاکرات در جریان بود، نیروهای ژاپنی در محل باقی ماندند. در این دوره، امپراتور و مقامات او نگران بودند که ژاپن را توهین نکنند، و بنابراین دربار چینگ رسماً جنبش مقاومت جمهوری خواهان در تایوان را رد کرد. کمی قبل از اعلام جمهوری فورموسا، دادگاه چینگ به لی جینگ فانگ، برادرزاده و پسرخوانده دولتمرد بزرگ چین، لی هنگژانگ، دستور داد تا به تایوان برود و حاکمیت این جزیره را از چین به ژاپن منتقل کند. همچنین در ۲۰ می فرمان امپراتوری را به تایپه ارسال کرد که به تانگ جینگ سونگ دستور داد
تا به همه مقامات ملکی کینگ و همه افسران و سربازان دستور دهد تایوان را ترک کنند. به خود تانگ دستور داده شد که به پکن بازگردد. جمهوری فورموسا که توسط افکار عمومی اروپا طرد شد و چین رسماً آن را رد کرد، تنها یک هفته از حیات بی وقفه برخوردار بود. ["نیاز به نقل از"] در این مدت، خود را با تله های متعارف حاکمیت تزیین کرد. جمهوریخواهان پرچم ملی را با یک ببر زرد روی زمینه آبی انتخاب کردند، دستور دادند مهر نقره ای بزرگی ساخته شود و شروع به انتشار پول کاغذی و تمبر پستی به نام جمهوری کردند. ["نیاز به نقل از"] وزیر امور خارجه چن جیتونگ، که سال ها در فرانسه زندگی کرده بود، مسئول ساخت بخش عمده ای از این نمادهای جمهوری بود. نحوه اداره. محل هایی برای پارلمان جمهوری و وزارتخانه های جمهوری در یامن های دولت سابق چینگ در تایپه پیدا شد. تانگ جینگ سونگ، رئیس جمهور جمهوری، در کاخ دولتی که قبلاً به عنوان فرماندار کل چینگ فورموسا اشغال کرده بود، باقی ماند. کابینه تانگ شامل روسای چهار وزارتخانه بزرگ دولتی (جنگ، نیروی دریایی، امور داخلی و امور خارجه) بود که وزارتخانه های خود را از یامن های بزرگی که قبلاً محل خزانه داری استان بود اداره می