Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خت خواب و یخچال و گاز و وسایل پخت وپز می باشد که به طور کلی سوییت کاملی است، که تا پاسی از شب کوهنوردان در چله تابستان (بویژه پنج شنبه شب ها) با نشستن در کنار آتشی که از سرما روشن می کنند، و صرف چای دودی، لحظات پر خاطره ای برای خود خلق می کنند. اختلاف دما در اورین با شهر بین ۷ تا ۱۰ درجه است. صعود به آن هموار بوده و مسیر صخره ای در راه صعود وجود ندارد. در مسیر صعود رودها و جویبارهای زیبایی که از ذوب برف های اورین ایجاد شده اند به همراه دشت های آلاله و بابونه بسیار شیرین و گوارا است که رنج صعود را از انسان دور می کند. می دانیم که استان آذربایجان غربی سومین استان پرآب کشور است و اکثر نزولات آسمانی این استان از رطوبت دریای سیاه در شمال ترکیه ناشی می شود. در بهار و تابستان، بعد از اذان ظهر احتمال بارندگی در اورین بسیار زیاد است؛ و بهتر است بدانیم در مسیر و قله هیچ سر پناهی وجود ندارد؛ بنابراین کوه نوردان حرفه ای شب را در پناهگاه اقامت و در سپیده دم به سمت قله حرکت می کنند؛ و سعی می کنند کاوری از پلاستیک برای سر خود در کوله پشتی داشته باشند. فاصله بین پناهگاه تا قله ۱۳ کیلومتر است که ۴ساعت زمان نیاز دارد؛ و با احت
ساب زمان یک و نیم ساعت برگشت و ۲ ساعت استراحت در قله بین ۷ تا ۸ ساعت، یعنی یک روز کامل کاری اداری زمان نیاز دارد. در ارتفاعات حوضچه های زیبایی دیده می شود؛ که به آن «گل» در زبان محلی گفته می شود. در کنار پناه گاه، معبر تنگ و خطرناکی قرار دارد که مسیر ایلات روستای قیل لی است که می تواند شما را تا ارتفاع ۳۰۰۰ متر، کنار دامنه و حوضچه اورین برساند. طول این مسیر ۷ کیلومتر است رانندگی در این مسیر بویژه در بارندگی بسیار خطرناک است و باید از خودروهای شاسی بلند مثل لندرور، جیپ و… استفاده کرد. رانندگی در این معبر، مهارت فوق العاده ای می طلبد. استفاده از این معبر در کل توصیه نمی شود. برای تماشای طبیعت بکر اورین و دیدن سر سبزی های آن بهترین زمان صعود ۲۰خرداد به بعد است چرا که به علت برودت هوا، بهار دو ماه دیر تر از شهر خود را نمایان می کند. همایش ملی کوه اورین. هر ساله در پایان فصل بهار همایش ملی کوه اورین با حضور چند صد هزارنفری مردم و ورزشکاران از سراسر کشور در دامنه های سرسبز کوه اورین خوی برگزار می شود.
مهرداد رئیسی اردلی (زادهٔ ۲۵ مهر ۱۳۵۷) مدیر و ناظر کیفی دوبلاژ و صداپیشهٔ ایرانی است. او بنیان گذار انجمن صنفی گویندگان جوان تهران است، این انجمن که به گلوری انترتینمنت مشهور است گروه دوبله ای بود که در اردیبهشت ۱۳۸۲ تأسیس شد و در ۶ تیر ۱۳۸۴ با مجوز رسمی از وزارت کار و امور اجتماعی ایران و تاییدیه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعالیت رسمی خود را آغاز نمود. فعالیت ها. مهرداد رئیسی، زاده ۲۵ مهر ۱۳۵۷ در تهران، ایران و تحصیل کرده رشته نرم افزار است. آغاز فعالیت وی در دوبله به سال ۱۳۸۲ برمی گردد. او گروهی را با نام گلوری انترتینمنت تشکیل داد و در ۶ تیر ۱۳۸۴، این مجموعه را با نام انجمن گویندگان جوان با کسب مجوز از وزارت کار و امور اجتماعی و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، با ۵۰ نفر عضو به ثبت رساند. شبکه های مختلف ۱ تا ۵ صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و همچنین شبکه های تازه تأسیس همچون شبکه نمایش، شبکه پویا و پرشین تون و مؤسسات مختلف رسانه خانگی بسیاری از آثار دوبله شده با مدیریت وی را پخش کرده اند. رئیسی اولین نشریه تخصصی و داخلی دوبلاژ را در انجمن گویندگان جوان تهران، با نام "«دوبله»" در سال ۱۳۸۵ منتشر کرد. در پروندهٔ
کاری او کارگردانی برنامه "تماشاخانه" به سفارش شبکه پنج سیما، به چشم می خورد. رئیسی همچنین کارگردانی برنامهٔ تلویزیونی "هنر هشتم" – برنامه ای ۱۵ قسمتی، هر قسمت به مدت ۴۰ دقیقه – را به سفارش شبکه پنج، که با حضور پویانماها و کارگردانان مطرح ایران بود و به مقولهٔ دوبلاژ، پشت صحنهٔ دوبله و پویانمایی می پرداخت، در کارنامهٔ کاری خود دارد. این برنامه پس از پخش اولیه، بارها از شبکه های استانی کشور بازپخش شده است. تعداد اعضای انجمن گویندگان جوان در سال ۱۳۸۶ به ۱۷۰ نفر و در سال ۱۳۹۱ به بیش از ۳۸۰ نفر رسید. رئیسی تا پایان سال ۱۳۹۰ تعداد استودیوهای دوبلاژ انجمن گویندگان جوان تهران را به ۱۰ استودیوی تمام دیجیتال افزایش داد. او همچنین در سال ۱۳۹۰ به عنوان رئیس شورای سیاست گذاری اولین و تنها نشریه تخصصی دوبلاژ کشور با نام "صداپیشه"، اقدام به مدیریت و چاپ ماهنامه مذکور نمود. وی مدیریت دوبلاژ، گویندگی و نظارت کیفی دوبلاژ بیش از ۳۰۰ اثر بلند و کوتاه سینمایی و پویانمایی را عهده دار بوده است و به عنوان رکورددار مدیریت دوبلاژ آثار پرفروش و پرمخاطب کشور شناخته می شود. رئیسی از صداپیشگانی همچون علی کسمایی، که ملقب به پدر دوبلاژ ایرا
ن است، با برگزاری بزرگداشتی در اسفند ۱۳۸۷ تقدیر کرد و یکی از استودیوهای انجمن گویندگان جوان تهران را به نام وی نامگذاری کرد. رئیسی در سال ۱۳۸۸ از آرشاک قوکاسیان، صداپیشه قدیمی فیلم و انیمیشن ایران با حضور کسمایی و حامد بهداد تقدیر کرد و یک استودیو را در انجمن گویندگان جوان به نام او نامگذاری و تأسیس کرد. او در سال ۲۰۱۱ با حضور در جشنواره انسی فرانسه، با کارلوز سالدانیا، کارگردان فیلم های پویانمایی "عصر یخبندان" و "ریو"، دیدار کرد و ضمن تبادل نظر و اطلاعات از وی برای حضور در ایران دعوت به عمل آورد. از او در سال ۱۳۹۰ به واسطهٔ همکاری و انجام کلیه امور گویندگی و دوبلاژ، از طرف برنامه جهانی غذا سازمان ملل در ایران تقدیر شد. رئیسی در سال ۱۳۹۱ اولین پایگاه اینترنتی پخش ۲۴ ساعته رایگان داستان های کودکانه را با نام آوای گلوری، راه اندازی کرد. رئیسی در سال ۱۳۹۶ از ایران مهاجرت کرد و ساکن ایالات متحده است. سرپرستی گویندگان و نظارت کیفی. اولین اثر دوبله شده توسط گروه گلوری، انیمیشن «سیاره گنج» می باشد. از جمله آثار شاخص دوبله که مدیریت آن به عهده رئیسی بوده می توان به انیمیشن تهران ۱۵۰۰ اشاره کرد. از جمله آثار دوبله شده
به مدیریت و نظارت کیفی دوبلاژ مهرداد رئیسی:
کافه ترانزیت فیلمی ایرانی با کارگردانی کامبوزیا پرتوی است. این فیلم محصول سال ۲۰۰۵ به طور مشترک در کشورهای ایران، فرانسه و ترکیه ساخته شده است. پرویز پرستویی و فرشته صدرعرفایی بازیگران اصلی این فیلم هستند. این فیلم نمایندهٔ ایران برای جوایز اسکار در سال ۲۰۰۷ بود. این فیلم در اسرائیل هم اکران شده است. داستان. فیلم در مورد زنی به نام ریحان (فرشته صدر عرفایی) است که شوهر خود را به تازگی از دست داده است. شوهر وی برای او فقط قهوه خانه ای در کنار جاده در نزدیکی ماکو به ارث گذاشته است. این زن تلاش می کند تا استقلال خود را حفظ کند ولی برادر شوهرش ناصر (پرویز پرستویی) در جلوی پای این زن سنگ انداخته، تا ریحان را ناچار به ازدواج با خود کند…
مراقبت سلامت در ایران کنونی را دو بخش خصوصی و دولتی ارائه می دهند. بیمارستان های دولتی در کنار نهادهای خصوصی، به مردم خدمات بهداشتی و درمانی ارائه می دهند اما هنوز ناکافی هستند. وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بر خدمات درمانی کشور نظارت می کند. بهزیستی نیز توسط سازمان بهزیستی ایران، بنیاد شهید و امور ایثارگران و بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی اجرا می شود. مراقبت سلامت در جمهوری اسلامی ایران در حال حاضر با مشکلات متعدد و جدی مواجه است از جمله کمبود نیروی انسانی، کمبود دارو، بیمارستان هایی که به دلیل بحران انرژی به درستی عمل نمی کنند و مسائل دیگر. بنا بر آمار سال ۲۰۱۷ میلادی، میزان مرگ مادران در این کشور، ۱۶ در هر ۱۰۰ هزار زایمان زنده بوده است (رتبهٔ ۵۰ از ۱۸۵ کشور). این میزان در سنجش با هفده سال پیش (۲۰۰۰ میلادی)، به یک سوم رسیده است و از این روی، ایران جایگاه سیزدهم را از دید کاهش میزان مرگ مادری در این بازهٔ زمانی داشته است. مرگ ومیر نوزادان بر اساس برآورد سال ۲۰۱۹، ۱۲ در هر ۱۰۰۰ تولد زنده است. از این روی ایران از میان ۱۹۳ کشور بررسی شده، در رتبهٔ ۸۲ ام جای گرفته است. نرخ امید به زندگی در ایران برابر ۷۶/۵ سا
ل (۷۵ سال مردان و ۷۸ سال زنان) و از این نظر، این کشور در جایگاه ۷۳ ام جهان (از میان ۱۹۹ کشور) جای دارد. این رقم با افزایشی بیش از بیست و دو ساله، یافته است. سرانهٔ تخت های بیمارستانی در این کشور در سال ۱۳۹۷، ۱٫۶ تخت برای هر ۱۰۰۰ نفر بوده است و توزیع آنان در استان های این کشور، نابرابر است. بر اساس آمار سال ۱۳۹۶، نزدیک به ۷۵ درصد از تخت های موجود در ایران، از بخش دولتی بوده اند. میزان قابل توجهی از تخت های بیمارستان های خصوصی این کشور، بیشتر مواقع خالی هستند که کمبود توانایی مالی ایرانیان به عنوان چرایی آن در نظر گرفته شده است. بیماری غالب ناشی از آب و غذای این کشور نیز، اسهال باکتریایی است. دنیاگیری کروناویروس در ایران (سال ۱۳۹۸) نیز رخ داد و با گسترش پایدار در جامعهٔ ایرانی، تلفات قابل توجهی بر جای گذاشت. بخش دارو و تجهیزات پزشکی همواره به صورت ۶۰ و ۴۰ درصد در بودجه ها و برنامه های توسعه ۵ ساله در کنار هم مطرح می شوند، ضمن اینکه کمک هایی نیز گاه از سوی سازمان برنامه و بودجه در نظر گرفته می شوند. کل هزینه های درمانی ایران در سال ۲۰۰۵ برابر با ۲۰/۴ درصد از تولید ناخالص ملی بود. ۷۳ درصد از ایرانیان تحت پوشش بیم
ه درمانی قرار دارند. سازمان بهداشت جهانی (WHO) در آخرین گزارش خود، عملکرد سطح سیستم بهداشتی در ایران را پنجاه و هشتمین سطح بهداشت و عملکرد کلی سیستم سلامتی در ایران را در میان دولتهای جهان، رتبه ۹۳ اعلام کرد. براساس سالنامهٔ آماری ای که در سال ۱۳۹۶ منتشر شد، شمار ۱۲۵٬۵۶۶ تخت بیمارستانی در ۳۱ استان این کشور وجود دارد که از این شمار، ۸۲۱۲ تخت آی سی یو بوده اند. پیشینه. تا سال ۱۲۸۲ خورشیدی، هیچ تشکیلات و نهادی برای رسیدگی به بهداشت در ایران نبود. اگر بیماری همه گیر مرگباری شیوع می یافت، چند نفر از اطبای پایتخت را موقتاً جمع می کردند که مشورت بدهند چه باید کرد. کشتیهایی که می خواستند در بنادر ایران پهلو بگیرند، قبلاً می بایست در بنادر کشورهای دیگر، جواز سلامت داشته باشند چون ایران امکانات بررسی بهداشتی آنها را نداشت. هر چند سال یک بار که کنفرانس بین المللی بهداشت تشکیل می شد، از ایران هم نماینده می رفت ولی به سکوت می گذراند. تا اینکه در این سال (۱۲۸۲) به پیشنهاد میرزا نصرالله خان مشیرالدوله، صدراعظم وقت، مظفرالدین شاه فرمان تشکیل «اداره کل صحیه» را صادر کرد که «هم ترتیبات صحی سرحدات را منظم بدارد و هم امور صحی دا
خلی را رسیدگی کند» این اداره، هیئتی مشورتی به نام «مجلس حفظ الصحه دولتی» داشت که تشکیلات اصلی برنامه ریزی و مدیریت بهداشت در ایران شد. دکتر امیرخان امیراعلم نیر به نمایندگی از آن در کنفرانس بین المللی بهداشت در پاریس شرکت کرد و پس از چهل روز مذاکره، توانست تشکیلات بهداشت ایران را در عهدنامه بین المللی این کنفرانس به رسمیت بشناساند. اداره کل صحیه بخشی از وزارت داخله (کشور) بود. از جمله اقدامات آن، آغاز مایه کوبی عمومی بود. در زمان مظفرالدین شاه یحیی میرزا لسان الحکما پیشنهاد تأسیس اداره ای برای تولید مایه (واکسن) آبله در ایران داد و مظفرالدین شاه موافقت کرد و مبلغی هم تعیین شد اما آن مبلغ صرف هزینه های دیگری شد و این طرح به اجرا درنیامد. در سال ۱۲۸۹ خورشیدی دکتر امیراعلم که نماینده مجلس شده بود، آغاز شد. در آن تاریخ بیماری آبله سالیانه جان حدود شصت هزار نفر را در ایران می گرفت و تنها سفارت فرانسه برای مصرف اتباع خود واکسن آبله به ایران وارد می کرد که قدری از آن را هم رایگان در اختیار مجلس حفظ الصحه دولتی (بهداری) می گذاشت. در دوره دوم مجلس شورای ملی، دکتر امیراعلم که نماینده مجلس بود در چهاردهم اردیبهشت ۱۲۸۹ خ
ورشیدی به مجلس پیشنهاد داد که از محل مالیات نواقل یعنی پولی که برای عبور و مرور چهارپایان باربر و همچنین خودرو و درشکه و گاری و کالسکه گرفته می شد، مایه کوبی سراسری در ایران آغاز شود. با این پیشنهاد موافقت شد در هفدهم آبان آن سال قانون دو ماده ای پیشنهادی دکتر اعلم به این شرح به تصویب رسید: ماده ۱: از مالیات وسائط نقلیه تومانی یک قران برای اصلاح امور حفظ الصحه و بالخصوص تعمیم آبله کوبی و تقسیم سرم گلو درد دیفتری به طور مجانی تخصیص شود. ماده ۲: وجوهی که از این ممر حاصل می گردد به مجلس حفظ الصحه مرکزی دولت داده می شود که به نظارت و تصویب مجلس مذکور درتمام مملکت به مصرف برسد. در اجرای این قانون، بلدیه (شهرداری) تهران در ۲۹ دی ۱۲۸۹ مبلغ ۱۹۶۵ قران در اختیار مجلس حفظ الصحه تهران گذاشت تا شش مرکز آبله کوبی مجانی در شش محله مختلف شهر دایر کند. در سال ۱۳۰۰ اداره کل صحیه برای نخستین بار وزارتخانه شد اما این وزارتخانه پس از سه ماه منحل شد و این بار، اداره کل صحیه به وزارت معارف و مجلس حفظ الصحه دولتی به وزارت داخله انتقال یافت. پس از جنگ جهانی دوم، با تلاش حکومت شاهنشاهی ایران، آژانس های فرامرزی و نیکوکاران، شرایط بهداش
تی این کشور به طرز چشمگیری بهبود یافت. در طول دومین برنامه هفت ساله، که از سال ۱۹۵۵ آغاز شد و تا ۱۹۶۲ ادامه یافت، اولویت به کمپین های کنترل و ریشه کنی بیماری های عمده ای مانند مالاریا و آبله داده شد. با این حال، این برنامه به عنوان دوره ای از بلوغ و کسب تجربه برای برنامه ریزی بهتر در کشور، به ویژه در حوزه سلامت، در نظر گرفته شد. برنامه سوم (پنج ساله) (۱۹۶۲-۱۹۶۷) را باید نقطه آغاز برنامه ریزی اصولی دانست، جایی که یک رویکرد جامع برای توسعه شبکه خدمات بهداشتی ملی اتخاذ شد و به آموزش نیروی انسانی سلامت با توازن بهتر توجه جدی شد. این برنامه، نقطه عطفی در توسعه اجتماعی-اقتصادی ایران محسوب می شود. در همین دوره، مهم ترین و بنیادی ترین اصلاحات از طریق تصویب منشور انقلاب سفید ایران در یک همه پرسی عمومی انجام شد. این منشور، علاوه بر بسیاری از اصلاحات اجتماعی مهم، اصلاحات ارضی را در بر می گرفت که هدف اصلی آن، توزیع عادلانه تر درآمد به نفع جمعیت روستایی بود. در این فضای کلی اجتماعی و سیاسی، سازمان سپاه بهداشت ایجاد شد تا خدمات پزشکی و بهداشتی را به روستاها برساند. بنابراین، با آغاز چهارمین برنامه پنج ساله (۱۹۶۸)، همراه با
توسعه اقتصادی گسترده، ایران وارد دوره ای از توسعه سریع و گسترش خدمات بهداشتی در سراسر کشور شد. در حدود سال ۱۳۴۲، ایران توانست آبله را از بین ببرد، طاعون را ناپدید کند و مالاریا را عملاً در سرزمین خود، ناپیدا سازد. وبا نیز در حدود سال ۱۳۴۹ شایع و کمی بعد، کنترل شد؛ این بیماری دوباره در اوایل دههٔ ۱۳۶۰ گسترش یافت و به سرعت به آن رسیدگی شد. با این وجود، امکانات بهداشتی ایران، ناکافی است و کمبود پزشک، پرستار و تجهیزات پزشکی در این کشور، نمود پیدا می کند. دوران جمهوری اسلامی. در سال ۲۰۲۱، در طرح تازه ای که نمایندگان مجلس شورای اسلامی تصویب کردند، قرار شد که برای تاییدشدن سقط جنین پس از غربالگری، شورایی از دو فقیه اسلامی، یک قاضی و چند پزشک ایجاد شود و تصمیم مادر، دیگر، تعیین کننده نباشد. بر پایهٔ گزارش ها، این تصویب، بدون نظرخواهی از سازمان بهزیستی و وزارت بهداشت ایران، در مجلس جمهوری اسلامی به سرانجام رسید و پس از آن، به شورای نگهبان ارسال شد. در همین دوره، نگرانی هایی دربارهٔ افزایش جمعیت بدون توجه به سلامت مردم و تحمیل فشار اقتصادی و اجتماعی به مردم و کشور، به وجود آمد. رئیس ادارهٔ ژنتیک وزارت بهداشت ایران گفت
که: «طرح جدید مجلس در مورد سقط جنین با افزایش جمعیت ارتباطی ندارد، چون بیشتر آنها افراد ناقص الخلقه ای خواهند شد که طول عمر کمی هم خواهند داشت». وی به اینکه مادر نمی تواند نظر دهد نیز نقد کرد. همچنین اشاره هایی به مدافعان طرح، که به حرام بودن حالت دیگر اشاره داشتند، شد. امیرحسین بانکی پور فرد، رئیس کمیسیون طرح جوانی جمعیت که از مدافعان حذف غربالگری اجباری و قانون سقط جنین بوده است، به همشهری می گوید: «دروغ می گویند که موارد مثبت ۵ درصد است…»؛ بانکی همچنین باور داشت که تا آن دوره، موارد قابل توجهی سقط صورت گرفته است که بر خلاف ادعای پزشکان ایرانی، توجیه شرعی (اسلام) نداشته است. او به موردی دیگر نیز اشاره کرد: «تاکنون موضوع حرج بر مادر که مسئله ای فقهی است، درست تفسیر نشده بود؛ درحالی که تشخیص این موضوع با فقیه است… پزشک که نمی تواند در مورد شرع نظر بدهد. ما در کشور اجازهٔ انجام هیچ کار خلاف شرعی را نداریم». در خرداد ۱۴۰۰ مدیرعامل سازمان بیمه سلامت ایران اعلام کرد که «ایران با جمعیت ۸۰ میلیونی به اندازهٔ کشور ۱٫۵ میلیارد نفری چین مصرف دارو دارد و روابط ناسالم در بازار دارویی ایران زیاد است». او همچنین گفت که ا
یران از دید مصرف دارو از سه کشور نخست در جهان به شمار می رود. در پایان اردیبهشت ۱۴۰۰، گزارش شد که در طول ۳۰ سال گذشته از این تاریخ، آمار بیماران دیابتی در ایران ۱۴ برابر شده است و هر سال نزدیک به ۲۰۰ هزار تن نیز به شمار بیمارانش افزوده می شود. در این دوره، گسترش این بیماری در ایران و خاورمیانه، بسیار بالاتر از اروپا بوده است. همچنین از کمبود انسولین برای بیماران، گزارش شد و اعلام گردید که مشکل کلیوی در ۳۵ درصد افراد با دیابت، بدون انجام کنترل بوده است. در ۴ خرداد ۱۴۰۰، گسترش سرخک در ایران گزارش شد و شناسایی ۲۵ مبتلا به این بیماری در پنج استان این کشور خبرساز شد. اگرچه، در سال ۱۳۹۸، ادعا شده بود که این بیماری در ایران ریشه کن شده است. تأثیر بحران انرژی بر مراقبت سلامت. سیستم بهداشت و درمان به انرژی پایدار و در دسترس برای عملکرد اساسی وابسته است. بیمارستان ها به برق مداوم برای تجهیزات پزشکی حیاتی مانند دستگاه های تنفس مصنوعی، دستگاه های مانیتورینگ و تجهیزات تصویربرداری نیاز دارند. قطعی برق یا کمبود انرژی می تواند جان بیماران را به طور مستقیم به خطر بیندازد. ایران علی رغم ثروتمند بودن از نظر منابع، با بحران انرژ
ی شدیدی روبرو است که این امر ناشی از سوء مدیریت جمهوری اسلامی است. این بحران به شدت به سیستم بهداشت و درمان ایران آسیب می زند. در تابستان ۱۴۰۰، در جریان خاموشی های ۲۰۲۱ ایران که به مشکل این دوران مردم ایران تبدیل شده بود، گزارش هایی در رسانه های ایرانی منتشر شد که از تلف شدن بیماران به دلیل نبود برق در بیمارستان های ایران می گفت. همچنین فیلمی نیز منتشر شد که نشان می داد در یک آی سی یو برق ها رفته و بیماران، یک به یک در حال اکسپایر شدن بودند و هیچگونه دستگاهی نیز برای رفع مشکل، وجود نداشته است. یک پزشک ایرانی با انتشار این فیلم و گفتن از «از دست رفتن بیمار» اعلام کرد: «این بار فیلم این صحنه منتشر شده است اما ما با چنین صحنه هایی بارها مواجه شده ایم. اکسیژن که قطع می شود بعضی از ونتیلاتورها از دچار اختلال عملکرد می شوند. بعضی از ونتیلاتورها که توربینی هستند کاملاً از کار می افتند. بارها گفته ام که متأسفانه وزارت بهداشت جزئیات مرگ بیماران کووید ۱۹ را منتشر نمی کند.» سازمان نظام پزشکی ایران نیز پس از این، اعلام کرد که احتمال مرگ بیماران به دلیل خاموشی ها، بالا است و افزود که «حتی در بیمارستان های بزرگ هم که ژنرات
ور دارند، دستگاه ها فرسوده هستند یا در مدت طولانی قطع برق، دوام نمی آورند». همچنین احتمال مرگ بیماران بیمارستان هایی که ژنراتور برق ندارند، ۱۰۰٪ اعلام شد. اینها در هنگامی رخ می داد که مقامات دولتی جمهوری اسلامی، از جمله حسن روحانی رئیس جمهور، چنین چیزهایی را تکذیب کردند. در سوی دیگر، گزارش شد که آن بیمارستان هایی که ژنراتور دارند نیز برخی نیاز به تعمیر سنگین دارند. در خرداد ۱۴۰۰ رئیس انجمن جراحان کودکان ایران اعلام کرد که استان های ایلام، هرمزگان، بوشهر، اردبیل، یاسوج، کردستان، خراسان جنوبی و شمالی، سیستان و بلوچستان و سمنان پزشک جراح کودکان ندارند و مردمشان در این زمینه سختی فراوانی کشیده اند. در تیر ۱۴۰۰ همچنین استاندار سیستان و بلوچستان گفت که با «کمترین امکانات در حال مقابله با موج جدید کرونا هستیم» و اعلام کرد که ۱۰ شهر این استان، بیمارستان ندارند. اسماعیل حسین زهی، نماینده مجلس، گفت که «اوضاع سیستان و بلوچستان از مرز فاجعه رد شده» و از وضعیت خدمات درمانی در این استان به شدت انتقاد کرد. دیگران نیز از عدم رسیدگی به بحران ویروس کرونا در این استان گفتند و معین الدین سعیدی نیز اعلام کرد که «محدوده سواحل مکرا
ن یعنی شهرهای چابهار، کنارک، نیکشهر و قصرقند حتی یک بخش عفونی ندارد… برخورد مسئولان وزارت بهداشت، ما را متأُسف کرده» و ادامه داد «مسئولان به جای پاسخگویی، مدعی هستند». در ۱۴۰۴، با تشدید فراوانی و طول مدت قطعی های برق در ایران، علی امیرسوادکوهی رئیس انجمن صنفی مراقبت های ویژه به تأثیرات قطع برق بر مریضان وابسته به ونتیلاتور اشاره کرد. به گفته های امیرسوادکوهی، دستگاه های تنفس مصنوعی خانگی در ایران قدیمی هستند و باتری هایشان فقط ۵-۶ ساعت دوام می آورند، و زمانی که قطعی های برق مکرر رخ می دهد، این دستگاه ها آسیب می بینند و ممکن است جان بیمارانی که به آن ها متصل هستند را به خطر بیندازند. وی وزارت بهداشت را به دلیل عدم سرمایه گذاری در به روزرسانی تجهیزات و نبود مقررات قوی برای بهبود مراقبت های پزشکی در منزل مورد انتقاد قرار داد، برخلاف کشورهای پیشرفته که بیماران را با تجهیزات پیشرفته به خانه می فرستند. کمبود دارو. کمبود دارو در ایران در طی سال های اخیر به طور محسوسی وجود داشت ولی غالباً این کمبود بیشتر در زمینه داروهای بیماری های خاص احساس می شد و بیماران و بستگان آنها برای تهیه داروی مورد نیاز خود که در داروخانه ه
ا یافت نمی شد مجبور بودند در بازار سیاه و کوچه های محدوده خیابان ناصرخسرو تهران به دنبال دارو باشند و با قیمت گزافی آن را از دلالان دارو تهیه کنند ولی این کمبود هم اکنون در خصوص داروهای آنتی بیوتیک ساده و داروهای ساخت داخل ایران که قبلا در تمام داروخانه ها و مراکز درمانی به وفور یافت می شد نیز دامنه گیر شده است و مردم برای تهیه داروهای ساده نیز دچار مشکل شده اند. بر اساس گزارش های مختلف، حدود ۳۵۰ تا ۴۰۰ نوع دارو در بازار ایران دچار کمبود شده اند. کمبود دارو باعث می شود بسیاری از شهروندان ایرانی زیر خط فقر قرار بگیرند و همچنین منجر به افزایش نرخ مرگ ومیر در کشور می شود. بخش های خدمات درمانی. پوشش دهی. ایران در خدمات درمانی قانونی را معین کرده است که بر طبق آن به داروهای نسخه شده و برنامه های واکسیناسیون یارانه تعلق می گیرد. شبکه گسترده ای از کلینیک های عمومی که با امکانات درمانی سطح پایین تر اما با قیمت ارزانتر به خدمت رسانی می پردازند و بیمارستان های خصوصی و عمومی که به وسیلهٔ وزارت بهداشت و آموزش پزشکی اداره می شود باعث بهبود سطح بالایی از درمان شده اند. در اغلب شهرهای بزرگ افراد مرفه به کلینیک های خصوصی و ب
یمارستان هایی مراجعه می کنند که هزینه بالایی از آن ها دریافت می شود. ۹۰ درصد ایرانی ها یک بیمه درمانی دارند. طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی ۹۴ درصد از جمعیت در سال ۲۰۰۰ به خدمات بهداشتی محلی دسترسی داشته است. این سطح دسترسی ۸۶ درصد در مناطق روستایی و ۱۰۰ درصد در مناطق شهری بوده است. در سال ۱۹۹۹بین ۸۰ تا ۹۴ درصد از جمعیت، قابلیت دسترسی به داروهای ضروری را داشته اند. از سال ۲۰۰۹ قانون جدید دولت که بیمه سلامت همگانی نامیده می شود، پوشش پایه ای برای تمام ایرانیان را فراهم می آورد. نظام پرداخت. نظام پرداخت در بخش دولتی و خصوصی (Fee-for-service (FFS است. شبکه بهداشت. امروز مهم ترین شبکهٔ ارائه مراقبت های بهداشتی در تملک و کنترل وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی ایران است که از طریق شبکه های بهداشتی و دانشکده های پزشکی در کشور ارائه می کند. وزارت بهداشت و آموزش پزشکی مسئول ارائه سرویس های خدمات درمانی در سرتاسر شبکه، بیمه درمانی، آموزش پزشکی، نظارت و تنظیم آیین نامه سیستم خدمات درمانی در کشور، سیاستگذاری، ساخت و توزیع داروها و پژوهش و گسترش توسعه پیشرفت می باشد. علاوه براین، سازمان های موازی دیگری از جمله سازمان بیم
ه و خدمات درمانی که به عنوان پایه و اساس رفاه اجتماعی ایجاد شده اند و بیش از یک شرکت بیمه عمل می کنند. برخی بیمارستان ها به وسیله موسسات خیریه راه اندازی شده اند مانند بیمارستان محک برای کودکان سرطانی توسط مؤسسه محک. بر طبق آخرین سرشماری مرکز آمار ایران، در سال 2004 متعهد شده که دارای ۷۳۰ ساختمان پزشکی (برای مثال بیمارستان-کلینیک) و مجموع ۱۱۰٬۷۹۷ تخت می باشند که ۴۸۸ بیمارستان (۷۷٬۳۰۰) کاملاً مربوط به وزارت بهداشت و آموزش پزشکی می باشد و توسط این سازمان راه اندازی شده است و ۱۲۰بیمارستان (۱۱٬۳۰۱ تخت) متعلق به بخش های خصوصی و الباقی به دیگر سازمان ها از جمله سازمان تأمین اجتماعی ایران متعلق می باشد، برای هر هزار نفر از جمعیت ۷ پرستار و ۱۷ تخت بیمارستانی وجود دارد. یک سیستم شفاف از شبکه بهداشتی تأسیس شده است که اقدام های لازم و مراقبتهای بهداشتی اولیه را برای اکثریت جامعه تضمین می کند، با این وجود دسترسی و فراهم بودن مراقبتهای بهداشتی تا حدودی در برخی استان های کمتر توسعه یافته در برخی استان های کمتر توسعه یافته که شاخص های بهداشتی آن نسبت به متوسط کشوری کمتر است، محدود می باشد. کشور درگذار اپیدمیولوژیک و با مشکل
ات دو برابری از بیماری ها مواجه است. همچنین تهدیدات جدید به وجود آمده باید مورد توجه قرار گیرد. گذار اپیدمیولوژیک و جمعیت شناسی تأثیر قابل توجهی بر الگوی عوارض و مرگ و میر در آینده ای نزدیک و دور به ویژه در پدید آمدن بیماری های مزمن، غیرواگیر و مشکلات یک جامعه سالخورده خواهد داشت. توسعه. با وجود مجموعه پیشرفت های بدست آمده در زمینه های بهداشتی از انقلاب ۱۳۵۷، هم زمان با پیشرفت سریع در فناوری پزشکی، تکنولوژی اطلاعات، انتظارات افراد و جمعیت شناسی جوان بدون شک نیاز است به تداوم روند پیشرفت های انجام شده تا این ها نوسانات قابل توجهی در راس پیشرفت ها و شاخص توسعه انسانی در حوزه های مختلف کاری در کشور می باشند. گردشگری درمانی. ایران با فناوری پزشکی زیستی از جمله ۱۲ کشوری است که می تواند مرکز مناسبی برای گردشگری درمانی باشد. هر ساله ۳۰۰۰ نفر برای دریافت درمان پزشکی به ایران مراجعه می کند. آب و فاضلاب. در زمینه تصفیه فاضلاب مشکلات قابل توجه است برای مثال اکثریت جمعیت تهران تصفیه فاضلاب ندارند، و پساب تصفیه نشده مستقیماً به آبهای زیرزمینی تزریق می شود. افزایش جمعیت بحران آب را تشدید کرده، این آلودگی آب های زیر زمینی م
وجب افزایش خطر سلامتی می شود. تغذیه. طبق سر شماری سازمان ملل درصدی از جمعیت ملی از سوء تغذیه رنج می برند. توجه جدی به جایگاه تغذیه در بین مردم ایران از زمان تأسیس آموزشگاه علم تغذیه و غذا بوده که توسط حبیب الله هدایت در سال ۱۹۶۱ دایر شده بود. با وجود این حقیقت که ایران دارای یک اقتصاد وابسته به کشاورزی می باشد، درجات بالایی از سوء تغذیه در کشور وجود دارد. حدوداً یک چهارم کودکان یا گرسنگی کشیده اند یا فاکتورهای کاهش رشد را به دلیل سطح پایین تغذیه تجربه کرده اند. با این وجود شاخص های قابلیت توزیع غذا در سطح پایینی است، درصد کودکانی که از سوء تغذیه رنج می برند در روستاها بیشتر است. به عنوان یک اندازه گیری سلامت اجتماعی و توزیع غذایی ناکافی با توجه به منابع سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) ۱۳در صد افراد جوان به عنوان چاق طبقه بندی می شوند. با توجه به اعلام دولت ایران حدود ۶۰درصد از ایرانی ها وزنی بیش از نرمال و ۳۵ درصد از زنان و ۱۵ درصد از مردان از چاقی رنج می برند. کمیسیون مواد غذایی کدکس در سال ۲۰۰۲ به عنوان مسئول تنظیم و تعیین استانداردها، کیفیت و قوانین سلامت مرتبط با تولید و تجارت، تولیدات کشاورزی خا
م و مواد غذایی با توجه به استانداردهای مختلف جهانی تأسیس شد. صنایع نوشیدنی های بدون الکل ارزشی در حدود ۲۰ میلیارد دلار در سال دارند. امروزه ایران در حدود ۳ میلیارد لیتر انواع مختلف نوشیدنی های غیر الکلی تولید می کند که نشان دهنده مصرف ۴۶ لیتر در پایتخت می باشد و بیش از ۱۲ درصد تولیداتش را صادر می کند. افزایش آگاهی نسبت به آسیب های نوشابه های گازدار و تند و درجات بالای دیابت، حرکتی را به سمت مواد غذایی سالم تر ایجاد کرده است. اعتیاد و بیماری های واگیر. وبا. وبا یک مشکل ماندگار در ایران بود. تلویزیون دولتی به مردم هشدار می داد که سبزیجات نخورند و قالب های یخ موجود در خیابان را خریداری نکنند. همچنین در برخی رستوران ها سرو سالادها ممنوع شدند. در اپیدمی سال ۱۹۹۸ شمار قابل ملاحظه ای درگیر و جانشان را از دست دادند. اچ آی وی/ایدز. راه های اصلی انتقال ایدز در ایران، آمیزش جنسی و استفادهٔ معتادان تزریقی از سرنگ مشترک است. اگر چه میزان مبتلایان به بیماری ایدز در ایران کم بوده است، ولی به گفته سازمان بهداشت جهانی بر اساس داده های گزارش شده، نرخ رشد اپیدمی ایدز در ایران به صورت هشدار دهنده ای در حال افزایش است. براساس آما