Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مولدرس به پروازهای رزمی موردی ادامه داد. در این موارد چند پیروزی هوایی دیگر در جبهه شرقی کسب کرد اما با توجه به ممنوعیت پرواز برای او، رسماً به تأیید نرسید. مرگ. مولدرس در جریان مراحل آغازین کارزار کریمه و تلاش آلمانی ها برای ورود به این شبه جزیره، یک گروه رزمی متشکل از "اشتوکا"ها، جنگنده ها و هواگردهای تهاجمی را شخصاً فرماندهی می کرد. او هر روز سوار بر یک هواگرد فیزلر "اشتورش" از خط مقدم سرکشی می نمود. رایش مارشال گورینگ روز ۲۱ نوامبر گیره طلایی الماس آزین جنگنده را به مولدرس اعطا کرد. در حالیکه خود قصد داشت برای درخواست تدارکات به آلمان بازگردد، در پی خودکشی ارتشبد ارنست اودت، به فرمان گورینگ به برلین احضار شد تا به عنوان عضوی از گارد احترام در مراسم خاکسپاری او شرکت کند. مولدرس به عنوان مسافر یک بمب افکن هاینکل هائی ۱۱۱ در یک آب وهوای بد از پایگاه هوایی چاپلینکا به هوا برخاست. این هواگرد در شرایط بد آب وهوایی در لمبرگ وادار به فرود شد. با وجود گزارش آب وهوای بدتر در ادامه مسیر و درخواست ستوان یکم کولبه، خلبان هواگرد، مبنی بر اجتناب از پرواز مجدد، مولدرس اصرار بر رسیدن بدون تأخیر به برلین داشت. هنگام وزش ش
دید باد و بارش باران، در پی مصرف بالا و کمبود سوخت یکی از موتورهای هواگرد در نزدیکی برسلاو از کار افتاد. درحالیکه که خلبان سعی در کاهش ارتفاع و فرود داشت موتور دیگر نیز خاموش شد. هواگرد به هر سرعت به یک راه آهن کابلی در مجاورت پایگاه هوایی نزدیک می شد که کولبه تلاش کرد جهت اجتناب از برخورد به آن ارتفاع را مجدداً افزایش دهد. به هر صورت هواگرد دچار واماندگی شد و به شدت به زمین برخورد کرد. سرهنگ ورنر مولدرس در نهایت در اثر این حادثه روز ۲۲ نوامبر سال ۱۹۴۱ جان باخت. سرهنگ گالانت جای او را در بازرسی کل نیروهای جنگنده گرفت. مولدرس روز ۲۸ نوامبر در یک مراسم حکومتی با حضور هیتلر و گورینگ و ده ها هزار شرکت کننده دیگر، در حلقه خلبانان تک خال به گورستان اینوَلیت در برلین منتقل و در نزدیکی مانفرد فون ریشتهوفن، تک خال جنگ جهانی اول، دفن شد. عقاید و شخصیت. مولدرس یک کاتولیک معتقد بود و هیچگاه از عقاید مذهبی خود کوتاه نیامد. او با تمامی مکاتبی که ریشه در ماده گرایی داشتند، به شدت مخالف بود. با وجود سن کم به جهت روحیه متوازن و توسعه یافته مورد احترام و ستایش هم قطاران و زیردستان خود بود و برای نخستین بار در اسکادران ۱ جناح ۵
۳ شکاری «"فاتی"» در زبان آلمانی به معنای محاوره ای «بابا»، لقب گرفت. سرگرد هارتمان گراسر، خلبان تک خال که مدتی آجودان مولدرس در جناح ۵۱ شکاری بود، او را «مردی بسیار تحصیل کرده و خیلی باهوش با شخصیتی فوق العاده خوب» توصیف کرده است که با «رشدی فراتر از سنش» عامل به «انضباط خوب بدون سخت گیری و درک اشتباهات دیگران» بود. به هر صورت مولدرس فردی سخت اراده، جدی و ساکت بود که به ندرت خنده بر لبانش ظاهر می شد.
زبان های سوربی زیرمجموعه ای از زبان های اسلاوی غربی هندواروپایی هستند. گویشگران این زبان ها مردم سوربی در ناحیه تاریخی لوزاتیا در شرق آلمان هستند. این زبان ها در گذر زمان به زبان وندیش و زبان لوزاتیایی نیز شناخته می شوند. زبان های سوربی به زبان کاشوبی، زبان لهستانی، زبان اسلواکی و زبان چکی نزدیک هستند.
ساعت شلوغی فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ به کارگردانی برت رتنر است. در این فیلم جکی چان، کریس تاکر، تام ویلکینسون، کریس پن، تزی ما، کن لئونگ الیزابت پنیا، مارک روستون، رکس لین، فیلیپ بیکر هال، جان هاکس، کلیفتون پاول بازی کردند. "ساعت شلوغی ۲" و "ساعت شلوغی ۳" دنباله های این فیلم هستند. خلاصه داستان. دو مأمور پلیس که کوچک ترین نقطه اشتراکی ندارند، مجبورند با همکاری یکدیگر یک دختر بچه دزدیده شده را به پدرش برگردانند.
هربرت گلدشتاین فیزیکدان آمریکایی و نویسندهٔ کتاب درسی استاندارد فیزیک، مکانیک کلاسیک بود. او دکترای خود را از دانشگاه دانشگاه اِم آی تی در سال ۱۹۴۳ دریافت کرد. از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۶ او در آزمایشگاه تابش ام آی تی که در راستای نیازهای جنگ فعالیت می کرد، مشغول به کار روی فیزیک موجبرها و رادار و نیز مگنترون بود. از سال ۱۹۵۲، وی عضو ارشد شرکت توسعهٔ هسته ای آمریکا بود و هدایت پروژه هایی نظیر پژوهش نظری در زمینهٔ طراحی راکتورهای هسته ای را بر عهده داشت. وی پایه گذار و مدیر انجمن دانشمندان یهودی ارتدکس بود. هنگام مرگ، او استاد علوم و فناوری هسته ای در دانشگاه کلمبیا بود. وی در اسرائیل به خاک سپرده شد.
دولت رفاه ، دولتی است که در آن تأمین و بهبود رفاه عمومی وظیفه قانونی نهادهای قدرت است. در این نظام اقتصادی دولت به همه کسانی که به هر دلیل نتوانند هزینه های خود را تأمین کنند، یاری رسانی می کند. این کار از طریق پرداخت مستمری (حداقل درآمد) یا کمک های نقدی دیگر انجام می شود. دولت رفاه به معنی وجود سیاست های سنجیده و هوشمندانه ای در زمینه تأمین دست کم حداقل استاندارد زندگی برای همه و ارتقای برابری در فرصت های زندگی است و در آن هیچ تردیدی در زمینه ضرورت تمرکز تمام توجه همه نهادهای رسمی بر تأمین خدمات همگانی وجود ندارد. در ادبیات موجود در زمینه دولت رفاه، تأکید بر دو اصل اساسی مورد ادعاست: تأمین خدمات رفاهی برای تضمین بقا در شرایط اقتصاد آزاد، و وجود دولت دموکراتیک. در این نظام اقتصادی دولت وظیفه دارد که امکانات بهداشتی درمانی، بیکاری و بازنشستگی، تأمین مسکن و خدمات آموزشی و مانند آن را از زمان تولد تا مرگ برای همه شهروندان تأمین کند. با این حال منتقدان معتقدند که در دولت رفاه، علاوه بر ایجاد نابرابری، انگیزه لازم برای فعالیت اقتصادی از شهروندان گرفته خواهد شد و همچنین حق دخالت دولت در همهٔ عرصه های زندگی شهروندان
و تنگ شدن حیطهٔ اختیار و آزادی شهروندان نتایج بدی برای جوامع نوین به دنبال خواهد داشت. تاریخچه. پیدایش. دولت رفاه نهادی قرن بیستمی است که در کشورهای غربی شکل گرفت. با این حال ریشه های آن را باید در برنامه های بیمه همگانی بیسمارک، در دههٔ ۸۰ قرن نوزدهم میلادی جستجو کرد. بر اساس برنامهٔ رفاه اجتماعی بیسمارک، کارگران در مقابل تصادفات، بیماری، بیکاری و پیری بیمه می شدند. بیسمارک زمانی که سفیر پروس در پاریس بود، از ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، آموخته بود که وفاداری شهروندان حتی به رژیمی اقتدارگرا نظیر امپراطوری روم را می توان با توزیع وسیع مستمری های اندک دولتی کسب کرد. زمانی که به وطن بازگشت، تلاش کرد که در آنجا نیز برنامه ای مشابه عملی کند. بیسمارک، با اعطای بیمهٔ اجتماعی به کارگران، امیدوار بود که نگرانی دولت در مورد رفاه آنان را نشان دهد. قصدش این بود که کارگران را از آغوش سوسیال دموکرات ها بیرون بکشد و به سوی نظامی که مشخصا غیر دموکراتیک یا لااقل غیر پارلمانی است هدایت کند. او این مستمری ها را به جای اختیارات سیاسی به مردم می داد، نه علاوه بر آنها. در دههٔ ۱۹۳۰، به خاطر اعتقاد به این که فقط نیروهای چپ قادر
به ارائه راه حلی برای مقابله با سختی و بدبختی هایی هستند که در اثر بروز بحران اقتصادی دامن گیر مردم در جوامع صنعتی شده بود و همچنین فقر گسترده، گرسنگی و بیماری های همه گیر میلیون ها انسان را به سوی ناامیدی کشانده بود و به نظر می رسید که توده های بیچاره می توانند با شورش هایی مهارناپذیر نظام سرمایه داری و دولت های موجود در کشورهای صنعتی را سرنگون سازند؛ بنابراین ایدهٔ تأمین رفاه همگانی، در کشورهای صنعتی پدید آمد. این دوره از سویی با تشدید تبلیغات احزاب کمونیستی، افزایش بیکاری و بروز اعتصابات کارگری گسترده و ازسوی دیگر با تشدید تنش های بین المللی و بحران مناسبات اقتصادی و سیاسی دولت های صنعتی در عرصهٔ جهانی همراه بوده است. توسعه. بیمه های اجتماعی دوران بیسمارک با توجه به هدف آن یعنی تقویت وفاداری کارگران به نظام اجتماعی و سیاسی، بیشتر تنها کارگران صنعتی را پوشش می داد. الگوی اقتصادی بیسمارک به سرعت در اروپا رواج یافت. دولت رفاه به معنای امروزی برای نخستین بار در کشورهای اسکاندیناوی پایه ریزی شد. خدمات رفاهی که در این کشورها از دههٔ ۱۹۳۰ آغاز شده و تا پس از جنگ جهانی دوم نیز ادامه داشت، رو به گسترش داشت. در این
کشورها نخبگان و الیت های سنیت به مرور حذف و سیاست های توزیع برابر ثروت زمینه چینی می شد. طیف وسیعی از برنامه های دولتی مانند بیمه عمر و مزایا برای همه شهروندان، مشخصهٔ اصلی نظام اقتصادی کشورهای اسکاندیناوی به شمار می آمد. افول دولت رفاه. شکوفایی دولت رفاه تا حدود دههٔ ۱۹۷۰ ادامه داشت. اما این شکوفایی دیری نپایید و با آغاز بحران های اقتصادی که رکود اقتصادی، افزایش بیکاری و فشارهای پولی و تورمی در آمریکا و اروپا را به دنبال داشت دچار افول شد. بحران دههٔ هفتاد، برنامه های دولت رفاه را نیز زیر سؤال برد. به این ترتیب دخالت دولت در اقتصاد و کنترل دولتی کم کم کاهش یافت و شرکت های چندملیتی و بنگاه های غیردولتی جایگزین آن شدند و خصوصی سازی رشد یافت. علت این امر آن بود که در پس دولت رفاه نگاه و بینش روشنی وجود نداشت در حالی که نگرش نولیبرال که منتقد دولت رفاه بود به سرمایه داری اتکا داشت. در مجموع می توان خصلت توده وار دولت رفاه، کارکردهای کنترلی، بی توجهی به آزادی های فردی و بحران اقتصادی را دلایل پایان بخش عصر دولت رفاه دانست. بر اساس گفته های تحلیلگران حتی در کشورهای اسکاندیناوی که پرچم داران دولت رفاه بوده اند نیز،
تغییر در نگرش رای دهندگان آغاز شده است و در سال ۲۰۰۶، رای دهندگان سوئدی سوسیال دموکرات ها را از دولت برکنار کردند و یک ائتلاف راست میانه را که قول کاهش مالیات ها و مزایای رفاهی را می داد، بر سر کار آوردند. نقد دولت رفاه. منتقدان دولت رفاه معتقدند که مردمان بهره ور از چنین دولتی کم کارتر می شوند و پشتگرمی آنان به کار و کوشش خویش کمتر می شود، و امکان گزینش شخصی چنان تنگ و نظارت دولت چنان فراگیر می شود که شکل تازه ای از بردگی پدید می آید؛ بنابراین حق دخالت در همهٔ عرصه های زندگی شهروندان توسط دولت و تنگ شدن حیطهی اختیار و آزادی شهروندان نتایج بدی برای جوامع نوین به دنبال داشت. اندیشمندان مکتب اتریش و به ویژه لودویگ فن میزس به عنوان منتقدان جدی دولت رفاه شناخته شده اند. دولت رفاه در کشورهای اسکاندیناوی. سوئد اغلب به عنوان یک نمونه موفق دولت رفاه برشمرده شده است. با این حال منتقدان می گویند اگر سوئد مدل آزاد را انتخاب کرده بود شرایط بهتری داشت. به گفته منتقدان جامعهٔ همگن سوئد حتی پیش از گسترش دولت رفاه هم جامعه ای برابری طلب بود که مشکلات اجتماعی اندکی داشت. اغلب این نکته را فراموش می کنند که در ۱۹۵۰ سوئد در مقا
یسه با ایالات متحدهٔ امروز مالیات های پایین تر و موانع تجاری کمتری داشت و سوئدی هایی که در سن کار بودند نیز ساعات بیشتری کار می کردند؛ و نیم قرن پیش از گسترش دولت رفاه هم، توزیع ثروت و درآمد یکنواخت در سوئد همان طور بود که امروزه هست. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، مهاجران به خوبی در جامعهٔ سوئد جذب می شدند. نرخ اشتغال مهاجران در ۱۹۵۰، بیست درصد بیشتر از نرخ اشتغال آنهایی بود که اصلیت سوئدی داشتند. نیم قرن بعد، در دوران بلوغ دولت رفاه، این تصویر به طور چشمگیری دگرگون شده است. بنا به آخرین ارقام، تنها ۴۸ درصد از مهاجرانی که اصالت غربی ندارند، صاحب حرفه ای درآمدزا هستند، که این میزان ۳۰ درصد کمتر از نرخ متوسط است. این دسته افراد که تبارشان مثلاً به ترکیه، شیلی، یوگسلاوی سابق، خاورمیانه، و شمال آفریقا می رسد نه برابر بیشتر از خود سوئدی ها به برنامه های رفاهی دولت وابسته هستند. مالیات های بالا، بازار کار کنترل شده، بالاترین حداقل دستمزدهای تحمیل شده توسط اتحادیه های کارگری، و برنامه های پرهزینهٔ پرداخت های انتقالی، در کنار هم، مهاجران را به طور مؤثری از ورود به بازار کار بازداشته است. سال گذشته، OECD به سوئد توصیه کرد ک
ه برای حل مشکل بیکاری مهاجران اصلاحاتی را در برنامه های رفاهی و بازار کار به اجرا گذارد. توصیه های سیاست گذاری OECD آسان سازی اساسی قوانین امنیت شغلی، انعطاف پذیری بیشتر دستمزدها، و کاهش قابل توجه میزان مزایای رفاهی را در بر می گیرد. اتحادیه های قدرتمند کارگری و نخبگان روشنفکر چپگرای سوئد با این اصلاحات مخالفت کردند. البته نرخ بیکاری بالا در میان مهاجران محدود به سوئد یا اسکاندیناوی نیست. در سراسر اروپا، دولت ها دریافته اند که سیاست های نیک اندیشانهٔ بیمهٔ اجتماعی، به خصوص در میان مهاجران، منجر به طولانی شدن اتکای افراد به برنامه های رفاهی می شود. بلژیک در میان کشورهای اروپایی دارای بیشترین اختلاف بین نرخ اشتغال مهاجران و نرخ اشتغال ساکنان بومی می باشد. تصاویر خودروهای مشتعل در حومه های پاریس که به سراسر دنیا مخابره شد، مشکلات اجتماعی و اقتصادی ای را که فرانسه با جمعیت مهاجران سرکش خود دارد، نشان می دادند. موانع عظیم بر سر ورود مهاجران به بازار کار موجب شده است که بسیاری از مهاجران در اروپا دیگر چندان به کسب مهارت های زبانی و حرفه ای اهتمام نورزند. این امر کاملاً خلاف آن چیزی است که در آن سوی اقیانوس اطلس می
گذرد. برای مثال، در سال ۲۰۰۰، درآمد متوسط خانواده های ایرانی مقیم ایالات متحده ۴۲ درصد بیشتر از درآمد متوسط خانواده های آمریکایی بود. این در حالی است که درآمد مهاجران ایرانی مقیم سوئد ۳۹ درصد کمتر از متوسط کل کشور است. نرخ بالای بیکاری نه تنها منابع عمومی را به شدت مصرف می کند، بلکه کارآمدترین راه جذب شدن تازه واردان را به کشور جدید از بین می برد. اعتیاد دائمی به کمک های رفاهی اثرات طولانی مدت و زیان باری بر جوامع مهاجران و شکل گیری هنجارهای آن ها دارد. دولت رفاه در جمهوری اسلامی ایران. در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اصول متعددی به مبانی دولت رفاه اشاره دارد: ۱- تأمین نیازهای اساسی: بند یک اصل۴۳ قانون اساسی، اقتصاد جمهوری اسلامی ایران را براساس ضوابطی استوار می سازد که یکی از آن ها تأمین نیازهای اساسی مردم مانند مسکن، خوراک، پوشاک، بهداشت، درمان، آموزش و پرورش و امکانات لازم برای تشکیل خانواده برای همه است. از اصول اولیه و مبانی دولت رفاه این است که حداقل امکانات رفاهی برای شهروندان فراهم گردد و نیازهای اساسی آن ها تأمین شود تا بتوانند با همین حداقلها گذران زندگی بکنند، بند یک اصل ۴۳ قانون اساسی به خوبی ب
ه این موضوع اشاره داشته و اصل سی و یکم نیز بر همین نکته تکیه دارد.
کلید جریان نشتی RCD که در زبان کوچه بازاری به کلید محافظ جان نیز شناخته می شود، نوعی کلید است که با مقایسهٔ جریان سیم های رفت و برگشت، در صورتی که اختلافی بین جریان رفت و برگشت وجود داشته باشد مدار را قطع می کند. در حالت عادی مدارهای الکتریکی، جریان رفت با جریان برگشت برابر است، اما اگر به هر دلیلی جریان بین سیم فاز و نول (در مدارهای تکفاز) اختلاف داشته باشد کلید محافظ جان عمل خواهد کرد. وجود این اختلاف ممکن است بر اثر اتصال بدنهٔ یکی از دستگاه های الکتریکی باشد که در آن جریان الکتریکی به جای برگشتن از راه سیم نول از راه زمین به منبع برمی گردد که اصطلاحاً می گویند جریان نشت پیدا کرده است. این دستگاه جریان های نشتی کوچکی را که توسط فیوز شناسایی نمی شوند اما می توانند زمینه ساز آتش سوزی یا برق گرفتگی شوند شناسایی و مدار را در چند دهم یا صدم ثانیه قطع می کند. جریان نشتی ممکن است از راه بدن فردی که با زمین تماس دارد و تصادفاً دستش با قسمت برق دار مدار تماس پیداکرده است به وجود آید، کلیدهای محافظ جان به گونه ای طراحی می شوند که پیش از آسیب رسیدن به فرد مدار را قطع می کنند. این کلیدها برای قطع مدار در برابر اضافه ب
ار و اتصال کوتاه طراحی نشده اند. گونهٔ دیگری از این کلیدها که افزون بر جریان نشتی به اضافه بار هم واکنش نشان می دهند RCBO نامیده می شوند. RCD ممکن است برای اشاره به کلیدهای RCCB و RCBO به کار رود اما نباید آن ها را با کلید ELCB که به ولتاژهای سرگردان حساس است اشتباه گرفت. این کلید با وجود اتصال به زمین (ارت) کاربرد بهتری دارد.
آرش دادگر (۲۶ آبان ۱۳۵۲ در شیراز) کارگردان ، بازیگر ، نمایش پرداز تئاتر و مدرس دانشگاه ایرانی است. وی همچنین عضو هیئت مدیره نخستین انجمن صنفی سراسری کارگردانان تئاتر ایران است. تحصیلات. کارشناسی نمایش با گرایش بازیگری از دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی؛ در سال ۱۳۷۶ و کارشناسی ارشد کارگردانی از دانشگاه تربیت مدرس در سال ۱۳۸۱. گروه تئاتر کوانتوم. وی موسس گروه تئاتر کوانتوم است که در سال 1380 تاسیس شد، گروه کوانتوم از برترین گروه های نمایشی تئاتر ایران در دو دهه اخیر محسوب می شود که تولیدات آن تمرکزی بر دراماتورژی، بازخوانی و اجرای متون کلاسیک ادبیات نمایشی به شیوه مدرن دارد. کارگردانی. آرش دادگر در مقام کارگردان تاکنون نمایش های متعددی را به روی صحنه برده است که از آن جمله می توان به نمایش های زیر اشاره کرد.
خانات آوار کنفدراسیونی از صحرانشینانی بود که در دورهٔ قرون وسطای اولیه توسط آوارهای اوراسیایی تشکیل شد. آوارها کنفدراسیونی از قبایل اوراسیا واقع در استپ های آسیای مرکزی بودند که دارای ریشه ها و وابستگی های قومی زبانی ناشناخته ای بودند. این خانات در جلگهٔ پانونی، واقع در اروپای مرکزی، در ۵۶۷ میلادی تأسیس شد و تا ۸۰۴ به طول انجامید. تاریخچه. ورود به اروپا. آوارها در سال ۵۵۷ میلادی احتمالاً از نواحی قفقاز شمالی یک سفیر به قسطنطنیه فرستادند که به عنوان نخستین ارتباط آن ها با امپراتوری بیزانس شناخته می شود. آن ها در ازای دریافت طلا موافقت کردند که قبیله های سرکش و یاغی را از طرف بیزانس مورد تعقیب و فرمانبرداری درآوردند. آنها قبایل مختلفی از جمله کیوتریگس ها و سابیرها را تسخیر و مطیع نمودند و مردم آنتیس را از بین بردند. آوارها در سال ۵۶۲ میلادی توانستند استپ های شمال دریای سیاه و حوضه های پایین رود دانوب را تحت کنترل خود در بیاورند. آوارها تا زمانی که توانستند وارد بالکان شوند یک گروه ناهمگون شامل ۲۰۰۰۰ سوارکار را شکل دادند. بعد از آنکه امپراتور بیزانس ژوستینین یکم آن ها را سرکوب کرد، آوارها به سمت شمال غرب و ژرمان
یا حرکت نمودند گرچه با مقاومت و مخالفت فرانک ها از پیشروی آوارها در این سمت جلوگیری شد.
لوله گذاری در نای یا لوله گذاری نایی (Tracheal intubation) به معنای قرار دادن یک لوله قابل انعطاف در داخل نای است. اینکار هنگامی صورت می گیرد که فرد نیاز به تنفس مکانیکی یا جلوگیری از آسپیراسیون دارد. اینکار توسط پزشک معالج دستور داده می شود. تکنیک. معمولاً فرد کاندید این کار هشیار نیست (یا به دلیل بیماری یا توسط داروهای هوشبری) چون رفلکس های بدن مانع از لوله گذاری می شوند. سپس با کمک لارنگوسکوپ با لوله تراشه مناسب لوله گذاری انجام می شود. پس از اطمینان از اینکه لوله داخل نای قرار گرفته است، لوله ثابت شده انتهای آن به ونتیلاتور یا آمبوبگ وصل می شود. این کار در اتاق عمل یا شرایط اورژانس انجام می گیرد. البته گاه لوله گذاری با برش غضروف انگشتری غضروف کریکوتیروئید نیز انجام می شود.
دوک نشین آنهالت () یکی از دوک نشین های آلمان در فاصلهٔ ۱۸۰۶–۱۹۱۸ میلادی بود که امروزه بخشی از ایالت زاکسن-آنهالت است.
در گرافیک کامپیوتری رویه زیربخش دو-سابین نوعی از رویه زیر بخش بر پایه عمومی سازی بی-اسپلاین های یکنواخت دو درجه دومی است. این رویه در سال ۱۹۷۸ توسط دانیل دو و مالکوم سابین توسعه داده شد. این روند وجهی جدید در هر راس اصلی، n وجه جدید در هر یال اصلی و n x n وجه جدید برای هر وجه اصلی ایجاد می کند. یکی از ویژگی های اصلی شیوه زیربخش دو-سابین ساخت چهار وجه در اطراف هر راست است. یکی از محدودیت ها این است که وجه های ساخته شده در اطراف راس ها لزوماً هم صفحه نیستند. ارزیابی. رویه های دو-سابین به صورت بازگشتی تعریف می شوند. هر پالایش به جای شبکه فعلی می نشیند و سطحی صاف تر از شبکه پیشین دارد. بعد از تکرارهای زیادی شیوه به رویه حدی صافی می رسد. شکل زیر نمایانگر اثر دو تکرار پالایه بر روی شبکه تی شکل چهارگوش است. همانند رویه زیربخش کتمول-کلارک، رویه حدی دو-سابین بدون روند بازگشتی و مستقیماً با استفاده از شیوه جاس استم بدست آورد. راه حل به اندازه رویه های کتمول کلارک بهینه نیست چون ماتریس های زیربخش دو-سابین در شرایط عمومی قطری نیستند.
دوران حکومت علی بن ابی طالب به عنوان چهارمین خلیفهٔ مسلمانان در صدر اسلام از ۳۵ تا ۴۰ هجری قمری (۶۵۶–۶۶۱ میلادی) به طول انجامید. او پس از کشته شدن عثمان، به عنوان خلیفه برگزیده شد. هنگامی که علی به خلافت رسید، مرزهای حکومت اسلامی از غرب تا مصر و از شرق تا ارتفاعات شرقی ایران پیش رفته بود. اما اوضاع حجاز در این ایام، ناآرام بود. از اقدامات مهم علی پس از رسیدن به خلافت، عزل والیان منصوب عثمان بود. او افراد مورد اعتماد خود را به جای برکنارشدگان گماشت. وی مخالف تمرکز کنترل خلیفه بر روی درآمدهای استانی بود. او غنائم و بیت المال را از انحصار اشراف درآورد و به طور مساوی بین تمامی مسلمانان تقسیم کرد. در حکومت وی، تمامی مسلمانان، چه آن هایی که سابقه ای طولانی در اسلام داشتند و چه آن هایی که به تازگی مسلمان شده بودند، بدون لحاظ تعصبات قومی و قبیله ای، بهره ای یکسان از بیت المال می بردند. همچنین علی برخلاف عمر، پیشنهاد داد که تمام درآمدهای دیوانی توزیع گردد و چیزی از آن اندوخته نشود. دوران خلافت وی با نخستین جنگ داخلی میان مسلمانان (فتنه اول) و شورش هایی نظیر شورش ایرانیان هم زمان بود. علی با دو نیروی مخالف مجزا مواجه ش
د: گروهی به رهبری عایشه، طلحه، و زبیر در مکه که خواهان برگزاری شورای خلافت برای تعیین خلیفه بودند و گروهی دیگر به رهبری معاویه در شام که انتقام خون عثمان را خواستار بودند. چهار ماه پس از خلافت، علی در جمل گروه اول را شکست داد؛ اما نبرد صفین با معاویه به لحاظ نظامی بی نتیجه خاتمه یافت و در پی آن حکمیت به لحاظ سیاسی ضد علی تمام شد. سپس در سال ۳۸ هجری بخشی از سپاه علی، موسوم به خوارج، که قبول حکمیت توسط وی را بدعت می دانستند بر او شوریدند. علی در نهروان آنان را شکست داد. او سرانجام در مسجد کوفه به ضرب شمشیر یکی از خوارج به نام ابن ملجم مرادی کشته شد و در منطقه ای خارج از شهر کوفه دفن شد. ویلفرد مادلونگ معتقد است که علی عمیقاً از وظیفهٔ اسلامی خود آگاه بود و در راه حفظ شریعت اسلام، حاضر نبود که مصلحتی را بر حقی مقدم بشمارد؛ به طوری که حتی حاضر بود در این راه با مخالفانش پیکار کند. اما برخی نویسندگان وی را فاقد مهارت و انعطاف پذیری سیاسی می دانند. به نوشتهٔ مادلونگ خودداری او از مشارکت در بازی جدید فریبکاری سیاسی و فرصت طلبی هوشمندانه که در زمان خلافت وی در دولت اسلامی ریشه دوانده بود، هرچند وی را از کامیابی در زن
دگی محروم ساخت، اما سبب شد در نظر ستایشگرانش به عنوان نمونه ای از تقوای اسلام نخستین و فاسدنشده و همچنین فتوت عربی پیش از اسلام جلوه گر شود. منبع شناسی. منابع تاریخی اولیه در خصوص زندگی علی قرآن، حدیث و همچنین نوشته های تاریخ نگاری دوران اولیه اسلامی است. منابع ثانویه شامل کتاب های تاریخی نوشته شده توسط مسلمانان سنی و شیعه و نیز مسیحیان عرب و هندوهای ساکن در خاورمیانه و آسیا در طی سده های متأخر و شمار اندکی از تاریخ نگاران نوین غربی است. هرچند بسیاری از منابع اولیهٔ اسلامی تا حدی نسبت به علی رنگ تعصب — در برخی موارد مثبت و در برخی موارد منفی — به خود گرفته است. از این جهت که شخصیت علی برای مسلمانان (اعم از شیعه و سنی) دارای اهمیت مذهبی، سیاسی، فقهی و روحانی است، زندگی او به طرق مختلف تحلیل و تفسیر شده و اسناد تاریخی موجود نیز تحت تأثیر ملاحظات فرقه ای قرار گرفته است. در سده های دوم و سوم هجری (هشتم و نهم میلادی)، جنگ داخلی میان علی و معاویه (فتنه اول) موضوع مورد علاقهٔ تاریخ نگاران مسلمان بود و مورخان شیعه و سنی، هر یک طبق موضعی که اتخاذ کرده بودند، روایت های متعارضی را بیان می کردند. نخستین منابع دربارهٔ حوا
دث دوران خلافت علی بن ابی طالب نظیر دیگر تاریخ نگاری دوران اولیه اسلام در قالب تک نگاری بوده است. برای نمونه رسول جعفریان بیش از ۱۶ تک نگاری تا نیمه نخست سده چهارم در خصوص نبرد صفین را برمی شمارد. از نظر وی منابع متأخر بر اساس نقل از منابع متقدم ایجاد شده اند. نخستین تک نگاری ها که در منابع از آن ها ذکر شده است به نیمهٔ نخست سدهٔ دوم هجری (سده هشتم میلادی) مربوط می شود نظیر "کتاب صفین" جابر بن یزید جعفی (ف ۱۲۸ ق)، آبان بن تغلب (ف ۱۴۱ ق) و ابومخنف (ف ۱۵۷ ق) همچنین چیز رابینسون از دست کم ۱۴ تک نگاری دربارهٔ نبرد صفین بین ۷۵۰ تا ۸۵۰ میلادی یاد می کند که در سده بعد از آن به حدود ۷ مورد کاهش می یابد. در کنار کتاب های تاریخی، کتاب های حدیثی نیز از منابع رویدادهای این دوره محسوب می شود. در "الفهرست" ابن ندیم، کتاب سلیم بن قیس هلالی نخستین کتاب شیعه برشمرده شده که تاریخ آن حدود نیمهٔ دوم سدهٔ اول تا اوائل سدهٔ دوم هجری (اواخر سدهٔ هفتم تا اوائل سدهٔ هشتم میلادی) تخمین زده شده است. رسول جعفریان به طور خاص در میان کتاب های حدیثی، "کتاب کافی" (اوائل سدهٔ دهم میلادی) را واجد اطلاعات تاریخی می داند. طی سده های نهم و دهم م
یلادی کتب تاریخی نظیر "تاریخ طبری" (پیش از سال ۲۹۳ ق / ۹۱۵ م)، روایت های تاریخی را تجمیع کردند و سبب شدند تک نگاری های قدیمی تر متروک شود. البته به نوشتهٔ رابینسون مؤلفان این کتاب ها کاری بیش از گردآوری اخبار قدیمی از منابع پیشین را انجام داده اند. آن ها آثار پیشین را مجدداً گزینش، چینش، تجزیه و تکمیل کرده اند و از منظر خود تاریخ را روایت کرده اند. در این میان "تاریخ یعقوبی" (تا میانهٔ سدهٔ ۳ ق / میانهٔ سده ۹ م) به طور منحصر بفردی موضعی شیعی دارد حال آنکه تاریخ طبری بیانگر موضع غالب زمان خود (اهل سنت) می باشد. جعفریان می گوید در میان شیعه مورخی بمانند طبری اقدام به گردآوری اطلاعات تک نگاری ها نکرده است. در نتیجه از بین رفتن رساله های تک نگارانه بخش مهمی از آثار تاریخی شیعه جز موارد معدودی نظیر "وقعة صفین" نصر بن مزاحم و "کتاب الغارات" ثقفی از میان رفته است. پیشینه. پیدایش دولت اسلامی. محمد، پیامبر اسلام، با عقد میثاق مدینه امتی را ایجاد کرد سپس از طریق جنگ یا معاهده، حجاز و مناطق شرقی و جنوبی شبه جزیره عربستان را فتح کرد. محمد در بازگشت از حجةالوداع در غدیر خم جملهٔ «هر که من ولی او هستم، این علی ولی او است»
را به زبان آورد؛ اما مقصود این عبارت مورد اختلاف شیعه و سنی قرار گرفت. شیعیان بر این اساس معتقد به نصب امامت و خلافت در خصوص علی شدند و اهل سنت آن را به معنای دوستی و محبت علی تفسیر می کنند. با فوت محمد در سال ۶۳۲ میلادی، بر سر رهبری امت اختلاف به وجود آمد. در حالی که علی به همراه جمعی از بنی هاشم و گروهی از صحابهٔ محمد مشغول خاکسپاری اش بودند، گروهی از صحابه در محلی به نام سقیفه بنی ساعده جمع شدند و دربارهٔ جانشین محمد به بحث و جدل پرداختند. نتیجهٔ این بحث و جدل ها، انتخاب ابوبکر به عنوان جانشین محمد بود. بدین ترتیب، نهاد خلافت پدید آمد که در خارج از جهان اسلام معادلی ندارد. خلیفه از منزلت رهبری و حق گزینش زمامداران برخوردار بود. انتصاب به خلافت نوعی قرارداد بود که تعهدات متقابلی را بین خلیفه و اتباع وی پدیدمی آورد. این انتخاب باعث اختلاف بین هواداران ابوبکر و طرفداران علی شد. طرفداران علی قائل بودند که علی توسط شخص محمد به جانشینی انتخاب شده است و بنابراین مقام خلافت باید از آن وی باشد. اهل سنت معتقدند محمد جانشینی برای خود برنگزید، حال آنکه شیعیان معتقدند وی علی را به جانشینی منصوب کرد. به گفتهٔ مادلونگ، ع
لی به خاطر خویشاوندی نزدیک و ارتباط صمیمی با محمد، و نیز به خاطر دانش فراوانش از اسلام و شایستگی در به خدمت گرفتن احکام آن، شخصاً به شدت معتقد بود که بهترین شخص برای جانشینی محمد است. خط مشی هایی که توسط ابوبکر و عمر پایه ریزی شده بود، از دیدگاه علی بی مورد تلقی می شد. او به ابوبکر گفته بود که علت تأخیر در بیعتش با ابوبکر به عنوان خلیفهٔ مسلمانان، اعتقاد به ارجحیت خودش بوده است. او این عقیده را هنگامی که با عمر و عثمان بیعت می کرد، نیز ترک نکرد. او که معتقد بود جانشین بر حق محمد است، هنگامی که مطمئن شد همه از او روی گردانده اند، برای حفظ وحدت اسلام با ابوبکر بیعت نمود. اگر جامعهٔ مسلمانان یا بخش کوچکی از آنان، به او اقبال پیدا می کردند، وی دیگر خلافت را تنها «حق» خود نمی دانست، بلکه آن را «وظیفهٔ» خود قلمداد می کرد. ابوبکر پیش از فوت در سال ۶۳۴ میلادی، عمر را به جانشینی منصوب کرد. عمر در بستر مرگ در سال ۶۴۴ میلادی، شورایی را برای انتخاب خلیفه بعدی تعیین کرد. اعضای این شورا عبارت بودند از علی، عثمان، طلحه، زبیر، عبدالرحمن بن عوف و سعد بن ابی وقاص. علی و عثمان دو نامزد نهایی بودند، ولی در نهایت، رأی به نفع عثما