Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خه های هنر تعمیم یافت. معنی و کاربرد. واژه کیچ در قلمرو هنر به معنای آثار تکراری، تقلیدی و قابل دسترس است که با ویژگی هایی نظیر تکرار امر آشنا، تکثر، تقلید، بهره گیری از عواطف کاذب، به جای تعقل و دور بودن از ایده همراه است. واژه نامه آمریکن هریتیج کیچ را حالت احساسی عوامانه و مبتذل و ذوق سطح پائین ولی پرمدعا توصیف کرده است. میلان کوندرا در «هنر رمان» دربارهٔ این واژه نوشته است: کیچ در سیاست. میلان کوندرا «کیچ» را در سیاست نیز نشان می دهد و می نویسد که هیچ کس بهتر از سیاستمداران به این موضوع پی نبرده است. به مجرد آنکه سر و کلهٔ یک عکاس در نزدیکی آن ها پیدا شود، به شتاب به سوی اولین کودکی که دم دستشان است می روند، او را در آغوش می گیرند و می بوسند. برای تمام سیاستمداران، برای تمام احزاب و برای تمام دار و دسته های سیاسی «کیچ» کمال مطلوب ادراک زیبایی است. وقتی در یک جامعه چندین گروه در کنار یکدیگر به فعالیت سیاسی مشغولند و متقابلاً نفوذ و تأثیر دیگری را بی اثر ساخته یا محدود می کنند کم و بیش می توان از حاکمیت «کیچ» در زمینهٔ تفتیش عقاید، رهایی یافت. اما در سرزمینی که فقط یک حزب سیاسی تمام قدرت را در قبضهٔ خود دار
د، در واقع جامعه در قلمرو “کیچ» توتالیتر است.» وی معتقد است که نهضت های سیاسی بر اساس رفتار و کردار عقلایی پی ریزی نمی شود، بلکه بر تصورات، کلمات و الگوها متکی است، که مجموعاً فلان یا بهمان «کیچ سیاسی» را به وجود می آورد. اندیشهٔ راه پیمایی بزرگ، آن گونه «کیچ سیاسی» است که افراد چپ را - متعلق به هر دوره و زمان و از هر فرقه ای که باشند- متحد می کند. راه پیمایی بزرگ، یک رهروی غرورآفرین به پیش است: رفتن به سوی دوستی، برادری، مساوات، عدالت و خوشبختی و به رغم موانع و مشکلات، باز هم دورتر رفتن، چراکه این موانع و مشکلات است که یک راه رفتن معمولی را به یک راه پیمایی بزرگ مبدل می کند. دیکتاتوری طبقهٔ رنجبران یا دموکراسی؟ نفی جامعهٔ مصرفی یا توجیه افزایش تولید؟ گیوتین یا الغاء مجازات مرگ؟ این ها هیچ کدام تعیین کننده نیست. آنچه باعث می شود کسی چپ باشد، این نظریه یا آن نظریهٔ سیاسی نیست، بلکه قدرت و جذابیت «کیچ» است که هر نظریه ای را در خود جذب می کند و آن را، راهپیمایی بزرگ در مسیر تعالی و پیشرفت می نامد.» و باز می نویسد: ماهیت «کیچ» توسط یک خط مشی سیاسی مشخص نمی شود، بلکه نوعی تصورات، استعاره ها و یک فرهنگ خاص به آن هو
یت می بخشد؛ بنابراین ممکن است عرف و عادات را کنار گذاشت و برخلاف منافع یک کشور کمونیستی به راه پیمایی و تظاهرات پرداخت.» کیچ در ادبیات. ادبیات عامه پسند نمونه بارزی از نمود کیچ در ادبیات است. این نوع از ادبیات متهم به پرداختن به درون مایه هایی از قبیل عشق، مرگ، جنایت، جنگ و غیره با شیوه ای بیگانه با واقعیت و کلیشه وار است. کیچ در آثار میلان کوندرا. کیچ یکی از مفاهیم محوری در رمان «سبکی تحمل ناپذیر هستی» اثر میلان کوندرا است. وی در این اثر نمونه های «کیچ» را نشان می دهد. او راهپیمایی و جشن اول مه را که هر سال به مناسبت القای عقاید کمونیسم در کشورش چکسلواکی برگزار می شد، کیچ می داند. برای روشن تر شدن این مفهوم به یک نمونهٔ دیگر آن در این رمان اشاره می کنیم. وقتی سابینا – یکی از شخصیتهای اصلی رمان- به همراه سناتوری آمریکایی و چهار دختر و پسر خردسال او به گردش می روند، سناتور با دست کودکان را که در زمین چمن می دوند و بازی می کنند نشان می دهد و می گوید: آنان را نگاه کنید، معنی خوشبختی همین است. سابینا با خود فکر می کند سناتور چطور می داند که آن ها خوشبختی را تداعی می کنند؟ اگر همان لحظه سه نفر از بچه ها یکی از آن
ها را به باد کتک بگیرد باز همین معنی را تداعی می کند؟کوندرا از این ماجرا چنین نتیجه می گیرد که وقتی قلب، لب به سخن باز می کند، شایسته نیست که خرد اعتراض کند. در قلمرو «کیچ» دیکتاتوری قلب حاکم است. البته باید اکثریت مرم در احساساتی که توسط «کیچ» برانگیخته می شود، سهیم باشند. «کیچ» آنچه را که غیرعادی و نامتعارف است، کنار می گذارد و خواستار تصوراتی است که عمیقاً در ذهن انسان نقش بسته است: دختر حق ناشناس، پدر رها شده، کودکانی که در چمن می دوند، خیانت به وطن، خاطرهٔ نخستین عشق. «کیچ» ما را پیاپی به رقت وامی دارد و دوباره می گریاند. نخستین اشک می گوید: چقدر زیباست کودکانی که روی چمن می دوند! دومین اشک می گوید: چقدر زیباست، هیجان و رقتی که - از مشاهدهٔ کودکان – همگام با تمامی بشریت احساس می کنیم. تنها دومین اشک بازتاب «کیچ» حقیقی است. دوستی و برادری میان افراد بشر فقط بر اساس «کیچ» به وجود می آید.» حال به این بیندیشیدیم که ما در زندگی تا چه حد گرفتار «کیچ» هستیم. ما در زندگی روزمره مان و در رابطه با اطرافیان مان همواره به دنبال استعاراتی زیبا هستیم که احساسات ما و دیگران را تحت تأثیر قرار بدهد یا بر روی دیگران اثری
که می خواهیم بگذارد؛ استعاراتی که جز دروغ زیبا هیچ نیست. میلان کوندرا جمله ای را که روی سنگ قبر توما یا فرانز – از شخصیت های اصلی داستان – نوشته شده، «کیچ» می داند: او می خواست زمین عالم ملکوت باشد/پس از گمراهی بازگشت به سوی او و می گوید پیش از آنکه فراموش شویم، به صورت «کیچ» در می آییم. «کیچ» ایستگاه ارتباطی میان هستی و فراموشی است کیچ با عجین شدن با لحظه های زندگی ما، روی حقایق زشت را می پوشاند. زشتی مرگ، زشتی حقارت و زشتی ضعف بشری را. «کیچ» پرده ای است تا ما بدان وسیله هرچیزی را که با مذاق عاطفی مان سازگار نیست بپوشانیم. تصور کنید زنی سال ها با شوهر خود ناسازگاری دارد اما از او جدا نمی شود در حالی که آرزوی آن را دارد. اما به ضعف زن بودن خود ایمان دارد و علیه آنچه حقش نیست نمی تواند بشورد. او برای پنهان کردن این ضعف از «کیچ» استفاده می کند، از این جمله: «من به خاطر بچه هایم حاضرم با این مرد زندگی کنم» این جملهٔ تأثیر برانگیز «کیچ» است چرا که قطعاً این زن در نهان خود آرزو می کند که بچه ای وجود نداشت تا او به خاطرش آن گونه که نمی خواهد زندگی نکند. از این نمونه ها در زندگی روزمره ما فراوان به چشم می خورد. فقط
کافیست پرده را برداریم و کمی با خودمان روراست باشیم.
موشک بالستیک ضدکشتی، نوعی موشک بالستیک نظامی است که برای هدف قرار دادن کشتی جنگی در دریا طراحی شده است. با توجه به سرعت پرواز اغلب هایپرسونیک موشک های بالستیک، ممکن است انرژی جنبشی هنگام برخورد فقط یک موشک بالستیک ضدکشتی با کلاهک متعارف، برای فلج کردن یا نابودی کامل یک ناو هواپیمابر بزرگ کافی باشد. با این حال، برخلاف کلاهک هسته ای، چنین آسیبی به کشتی دشمن مستلزم ضربه دقیق و مستقیم است؛ بنابراین، برخلاف یک موشک بالستیک معمولی که مسیر پرواز بالستیک را پس از مرحله نسبتاً کوتاه اولیه پرواز به کمک پیشران دنبال می کند، یک موشک بالستیک ضدکشتی به "سامانه دقیق و کارامد هدایت و هدف یابی" با حسگرهای پیشرفته و اصلاح های حین پرواز نیاز دارد تا بتواند با موفقیت یک هدف متحرک را هدف قرار دهد. چین. چین نخستین موشک بالستیک ضدکشتی عملیاتی جهان را معرفی کرد. نام آن دی اف-۲۱دی است که قادر به حمل هردو کلاهک متعارف و هسته ای است. در سال ۲۰۱۰، گزارش شد که دی اف-۲۱دی در مرحله عملیاتی اولیه مستقر شده است. موشک دی اف-۲۶ که برای اولین بار در "رژه روز پیروزی ۲۰۱۵" معرفی شد، نیز قادر به حمل کلاهک های ضدکشتی، احتمالاً کلاهک های هایپرسونیک
مانند دی اف-زداِف، است که در حمله به کشتی های متوسط و بزرگ تا برد کاربرد دارد. چین ظاهراً در حال کار بر روی نسل دوم بالستیک ضدکشتی با استفاده از فناوری کلاهک بازگشتی مانورپذیر هایپرسونیک است که پیش تر با دی اف-زداِف آزمایش شده است. چنین کلاهکی می تواند مکان فعلی ناو دشمن را جستجو کند، به جای اینکه فقط به سمت نقطه پیش بینی شدهٔ قبلی شیرجه بزند. مانورهای بسیار سریع آن نیز رهگیری موشک را بسیار سخت می کند. ایران. در فوریه ۲۰۱۱، ایران موشک خلیج فارس را به عنوان موشک بالستیک ضدکشتی رونمایی کرد. همچنین موشک های بالستیک هرمز و فاتح هم به عنوان بالستیک ضدکشتی معرفی شده اند. با ورود پهپادها به عرصه جنگ های نوین دیگر نیاز با رادارهای فرا-افق کمتر شده، بالستیک های ایرانی می توانند با استفاده از اطلاعات پهپادها و به روزرسانی مسیر و دریافت اطلاعات لحظه ای هر هدفی را تا مسافت دوهزار کیلومتری از آب های سرزمینی ایران هدف قرار دهند. یمن. یمن (انصارالله) یک موشک بالستیک ضدکشتی را به تاریخ نوامبر ۲۰۲۲ در دریای سرخ آزمایش کرد. ارتش یمن از موشک بالستیک ضدکشتی "فالق۱"رونمایی کرد. گفته می شود فالق۱ بردی بیش از ۲۰۰ کیلومتر دارد و از
سر جنگی مجهز به جستجوگر اپتیکی_حرارتی بهره می برد. اولین استفاده عملیاتی در جنگ. در ژانویه ۲۰۲۴ همزمان با حملات هوایی آمریکا و بریتانیا به یمن، بایدن، رئیس جمهور آمریکا، تایید کرد که یمنی ها برای «اولین بار در تاریخ» از موشک های بالستیک ضدکشتی استفاده کرده اند. در اواخر نوامبر ۲۰۲۳، در جریان تنش های دریای سرخ ناشی از ادامه جنگ غزه در سال ۲۰۲۳، فرماندهی مرکزی ایالات متحده در خاورمیانه، سنتکام، گزارش داد که دو موشک بالستیک به ناوشکن یواس اس میسون از مناطق تحت کنترل شبه نظامیان یمنی شلیک شده است. هند. هم اکنون نیروی دریایی هند می تواند موشک بالستیک "دانوش" را در نقش ضدکشتی از ناوهای خود پرتاب کند. دانوش بردی معادل دارد و قادر به عملیات ضدکشتی است. موشک دیگری به نام اَگنی-پی، که احتمالاً نسخه ارتقایافته موشک های بالستیک اَگنی-۴ و اَگنی-۵ خواهد بود، برای انجام عملیات ضدکشتی در حال توسعه است. تا سپتامبر ۲۰۲۲، "سازمان تحقیق و توسعه دفاعی" کار طراحی موشک زمینی دیگری با برد را برای حمله به اهداف دریایی و پوشش ناوهای هندی در خلیج بنگال و دریای عرب تکمیل کرده بود. آمریکا. در آمریکا چند سالی می شود که تحقیقات وتست هایی د
ر زمینه جنگ افزارهای بالستیک ساحل به دریا و ضد کشتی شروع شده، امریکایی ها به اهمیت این نوع از جنگ افزارها پی برده اند و در صدد دستیابی به آن برآمده اند.
علی قلی خان بختیاری (۱۲۳۶ – ۱ آبان ۱۲۹۶) معروف به سردار اسعد بختیاری یا سردار اسعد دوم از رجال سیاسی دوره قاجار و از رؤسای ایل بختیاری بود، که حیات سیاسی وی مقارن با به قدرت رسیدن چهار پادشاه در ایران است. علی قلی خان پسر چهارم حسین قلی خان ایلخانی بود، که پس از به توپ بستن مجلس شورای ملی به فرمان محمدعلی شاه، به پشتیبانی از برادرش نجف قلی خان صمصام السلطنه و پسرعموی خود، ابراهیم خان ضرغام السلطنه، در اعتراض به این عمل برخاست و پس از فتح اصفهان به دست سواران بختیاری، از راه اراک، خود را به منطقه بختیاری رسانید و شخصاً فرماندهی سواران بختیاری را در فتح تهران و احیای مشروطیت، عهده دار شد. وی در برهه ای از تاریخ ایران، در منصب وزیر جنگ و دوره ای نیز عهده دار وزارت داخله بود. از دیگر وقایع مهم در زمان حیات سیاسی علی قلی خان، اکتشاف نفت در مناطق جنوب و جنوب غربی فلات ایران، توسط کنسرسیوم دارسی، در استان خوزستان و چاه شماره یک مسجدسلیمان است. کودکی و نوجوانی. سردار اسعد در سال ۱۲۳۶ خورشیدی (۱۸۵۷ میلادی) در چهارمحال زاده شد. زادگاه و جایگاه خاندان او، منطقه چغاخور در استان چهارمحال و بختیاری فعلی بود. پدر سردار اسعد
، حسینقلی خان ایلخانی، از مردان دارای نفوذ دوران قاجاریه و بزرگ ترین ایلخانی بختیاری بود، که توانست با یکپارچه کردن طوایف گوناگون ایل بختیاری، به بازیابی قدرت و موقعیت بزرگی در آن روزگار دست یابد. مادر سردار اسعد، نیز بی بی مهری جان (نوه الیاس خان بختیاری و دختر نجف خان بختیاری) بود. او چهارمین پسر حسین قلی خان ایلخانی بود. پدر وی، ۳۰ سال، فرماندار ایل بختیاری بود. (در گذشته کسی که این جایگاه را در ایل بختیاری داشت ایلخان نامیده می شد). علی قلی خان پس از گذراندن دوران کودکی، در اوایل جوانی، به آموزش دیدن روی آورد و پس از آموختن زبان عربی به یادگیری علوم خارجی، از جمله زبان فرانسه پرداخت. حسین قلی خان، آموزگاری برای آموزش وی برگزید. او در اندک زمان، زبان پارسی و خط تحریر را فرا گرفت و پس از آن، پیش نیاز عربی و ادبی از صرف و نحو، منطق، بدیع، بیان و امثله عرب را فرا گرفت. ازدواج. علی قلی خان، در سال ۱۲۵۵ با بی بی مهرجان، دختر یکی از بزرگان ایل بختیاری، ازدواج کرد. نخستین فرزند او در سال ۱۲۵۸ زاده شد و از طرف حسین قلی خان؛ پدر سردار اسعد بنام جعفرقلی خان نام گذاری گردید، که بعدها سردار بهادر و پس از درگذشت علی قل
ی خان، به سردار اسعد سوم ملقب گشت. قتل حسین قلی خان. علی قلی خان در سال ۱۲۵۹ به همراه پدرش؛ ایلخانی و اسفندیار خان برادر بزرگش، به طهران احضار شدند و به دیدن ناصرالدین شاه رفتند. در این ملاقات تصمیماتی اتخاذ شد، از جمله اینکه این دو برادر، با صد سوار بختیاری، عضو کشیک خانه سلطنتی شدند، ولی اقامت اسفندیار خان و علی قلی خان در تهران طولانی شد و به تقاضای ظل السلطان؛ حکمران اصفهان، شاه موافقت کرد که دو برادر به اصفهان برگردند. برای ظل السلطان؛ حکمران مقتدر اصفهان، تحمل قدرت ایلخانی خطرناک بود، همچنین فرهاد میرزا معتمدالدوله که بر اثر دسایس ظل السلطان از حکومت فارس برکنار شده بود، ذهن شاه را نسبت به ظل السلطان مشوش نمود و برای خراب کردن ظل السلطان و از بین بردن قدرت ایلخانی، امکان طغیان او را مطرح کرد. به همین مناسبت، ظل السلطان به تهران احضار شد و دستور قتل ایلخانی را از ناصرالدین شاه گرفت و به اصفهان بازگشت. در ۲۲ خرداد ۱۲۶۱ ظل السلطان، حسین قلی خان و دو پسرش را برای شرکت در یک رژه نظامی دعوت نمود. پس از مراسم، در چهل ستون از آن ها پذیرایی شد. در این پذیرایی یک فنجان قهوه آمیخته با زهر، به حسینقلی خان داده شد،
سپس وی را روانه زندان ساختند. او پس از دو روز در زندان درگذشت و اسفندیار خان و علی قلی خان نیز به دستور ظل السلطان به زندان افتادند. پس از قتل حسین قلی خان، برادرانش؛ امام قلی خان و رضاقلی خان، نسبت به فرزندانش رفتار و عملکرد نامناسبی داشتند. علی قلی خان سردار اسعد در "کتاب تاریخ بختیاری"، این واقعه را اینگونه روایت می کند: اقامت در تهران. علی قلی خان یک سال در زندان ظل السلطان به سر برد و خانوادهً آن ها تا زمان ارتباط گرفتن علی قلی خان با اتابک، در انزواء به سر بردند. سپس برادرش اسفندیارخان سردار اسعد اول، ایلخانی بختیاری و علی قلی خان نیز فرماندهً فوج سوار در تهران شد. ولی حقیقت این بود که شاه برای جلوگیری از طغیان سران ایلخانی، علی قلی خان را به عنوان گروگان در تهران نگاه داشت. در این دوران وی با اوضاع سیاسی و اجتماعی تهران آشنا شد، رجال و افراد مؤثر را شناخته و با بعضی از مأموران سیاسی از جمله چند تن از دیپلمات های انگلیسی آشنا شد. و به سال ۱۲۷۲ از طرف شاه قاجار به منصب، نشان و حمایل امیر تومانی نائل گردید. ایلخانی بختیاری. سردار اسعد پس از به قتل رسیدن ناصرالدین شاه توسط میرزا رضا کرمانی، مأمور نظم تهران
شد و در زمان مظفرالدین شاه نیز فرمانده سواران بختیاری، با لقب سرتیپی باقی ماند. در سال ۱۲۷۵ هزار تومان مقرری، به پاس وفاداریش به دولت، برای او تعیین گردید. مدتی نیز به عنوان ایلخانی بختیاری، از جانب مظفرالدین شاه انتخاب شد. اما در این سمت، با رقابت شدید برادرش نجف قلی خان صمصام السلطنه که از او بزرگتر بود و طبق پیمان نامه های سران ایل، حق ایلخانیگری از آن او بود، مواجه شد و کناره گرفت. با آغاز سلطنت مظفرالدین شاه، اتابک امتیاز راه سازی میان اصفهان و اهواز را از شاه گرفت. امتیاز احداث جاده لینچ در تاریخ ۲۰ ذیقعده ۱۳۱۴ در هشت فصل و برای مدت ۶۰ سال، از سوی دولت شاهنشاهی به اسفندیار خان، محمدحسین خان و علی قلی خان واگذار گردید. وی پس از انعقاد قرارداد لینچ و عزل اتابک، دیگر به گارد سلطنتی مراجعه نکرد و بیشتر اوقات خود را در منطقه بختیاری گذرانید. اقامت در اروپا. سردار اسعد در سال ۱۲۷۹ هجری شمسی، ابتدا به هندوستان رفت و پس از مدت کوتاهی هند را به مقصد مصر ترک کرد. اقامت وی در مصر نیز کوتاه بود و پس از چند هفته، از مصر به مکه در عربستان سعودی رفت و سپس، عازم پاریس شد. سردار اسعد، دو سال در پایتخت ها و شهرهای مهم ا
روپا زندگی کرد. شاید نخستین جرقه های فعالیت های سیاسی-اجتماعی وی، در این مقطع زمانی آغاز گردید. لقب سردار اسعد. علی قلی خان، در سال ۱۲۸۱ بار دیگر به تهران بازگشت و برای مدت یک سال در پایتخت مستقر شد. در سال ۱۲۸۲ که اسفندیار خان، برادر بزرگش درگذشت، راهی منطقه بختیاری شد. در این هنگام درگیری میان دو خانواده ایلخانی (فرزندان حسینقلی خان) و حاجی ایلخانی (فرزندان امامقلی خان حاجی ایلخانی) بالا گرفته بود. در این هنگام سردار اسعد موفق شد میان برادران خود صمصام السلطنه و خسرو خان سردار ظفر از یک سو و لطف علی خان امیر مفخم، نصیر خان سردار جنگ، سلطان محمد خان سردار اشجع و غلامحسین خان سالار محتشم صلح و آشتی برقرار نماید. علیقلی خان در سال ۱۲۸۳ به پیشنهاد عین الدوله، از طرف مظفرالدین شاه، لقب سردار اسعد گرفت و نشان حمایل به وی اهدا شد. وی در این هنگام همچنین ماًمور نظم لرستان گردید. اقامت در پاریس. پس از افتتاح مجلس اول شورای ملی، در ۱۴ مهر ماه ۱۲۸۵ برای معالجهً چشم خود، راهی اروپا شد و در شهر پاریس اقامت گزید. پس از مداوای چشم، شروع به مطالعه و ترجمهً کتب فرانسه و انگلیسی نمود. پس از بمباران مجلس شورای ملی، در روز چها
رشنبه ۳ تیر ۱۲۸۷ که تعدادی از رجال و آزادیخواهان راهی زندان شدند، وی در پاریس بود. سپس به لندن رفت. سردار اسعد پس از سفر به لندن، مدتی نیز در پاریس سکنی گزید، سپس به اتفاق چند نفر از جوانان بختیاری از طریق خرمشهر، وارد ایران شد. همکاری با مجامع آزادی خواهی. بنا به تصریح ملک زاده، سردار اسعد، همکاری خود با مجامع آزادی خواهی را، از سال ۱۲۸۳ آغاز کرد. در ششم خرداد همان سال، جلسه ای از رجال آزادی خواه، در باغ شخصی سلیمان خان میکده و به رهبری او برگزار شد. ملک زاده این مجمع را؛ هستهً اصلی انقلاب مشروطیت در ایران می داند. ریاست این انجمن که به انجمن باغ میکده شناخته می شود با شیخ محمدمهدی شریف کاشانی بود. سردار اسعد همکاری خود، با آزادی خواهان را پس از بمباران مجلس شورای ملی و در سال ۱۲۸۷ به طور آشکار آغاز کرد. در این سال، با تجمع مشروطه خواهان و رجال مخالف محمدعلی شاه در اروپا، علی قلی خان نیز به جرگه آنان پیوست. در این باره، ملک زاده می نویسد: مخبرالسلطنه هدایت، که در این موقع در اروپا بوده است، می نویسد: مخبرالسلطنه سپس می نویسد؛ که از او خواسته است تا به ایران رفته، رهبری نهضت را به عهده بگیرد. اما او گله می کن
د، که؛ تنها است! مخبرالسلطنه می گوید؛ "کار را یک نفر می کند". این تشویق های ایرانیان، باعث حرکت سردار اسعد می شود. البته اقدام موفقیت آمیز بختیاری ها، در فتح اصفهان نیز به او امیدواری بیشتری داده بود. فتح تهران. سردار اسعد در روز پنج شنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۲۸۸ (۶ مه ۱۹۰۹ میلادی) وارد ایران شد. ابتدا وارد منطقه بختیاری شد و متعاقب آن با خان های قشقایی و شیخ خزعل (به نمایندگی از اعراب خوزستان) سوگندنامه ای را امضاء کرد. هم پیمان شدن با خان های و شیوخ بسیار حیاتی بود، زیرا او برای حرکت به سمت تهران می بایست از حمایت پشت سر مطمئن باشد. سردار اسعد پس از عقد قرارداد با رؤسای ایلات مذکور، درصدد اتحاد با رقبای خانوادگی خود برآمد. خانواده حاجی ایلخانی مشکل اصلی او محسوب می شدند. لطفعلی خان امیر مفخم در جایگاه فرمانده قشون حامی محمدعلی شاه، برای مقابله با تهاجم بختیاری ها به تهران، در حوالی قم موضع گرفته بود. برادر او نصیر خان سردار جنگ، از محاصره تبریز دست برداشته، برای پیوستن به امیر مفخم راهی قم بود و برادر دیگر، سلطان محمد خان سردار اشجع، به همراه خسرو خان سردار ظفر (برادر سردار اسعد) برای جمع آوری نیرو به سمت بختیاری د
ر حرکت بود. تنها غلامحسین خان سالار محتشم، به عنوان ایل بیگی بختیاری، در خوزستان به سر می برد. وی برخلاف برادرانش، که در ضدیت کامل با سردار اسعد به سر می بردند، زمینه های اتحاد بین سردار اشجع و سردار اسعد را فراهم ساخت. سردار اسعد با همراهی خان های بختیاری سپاهی قریب به هفتصد سوار را جمع آوری کرد و بلافاصله از اصفهان راهی تهران شد. قبل از حرکت، طی نامه ای به شیخ السفرا، وزیر مختار اتریش، هدف از حرکت خود را تشریح کرد و از دولت های قدرتمند خواست تا از مداخله نظامی در ایران خودداری نمایند. پس از حرکت سردار اسعد، جعفرقلی خان سردار بهادر و غلامحسین خان سالار محتشم نیز با سپاهی مختصر برای پیوستن به سردار اسعد راهی تهران شدند. از سوی دیگر سلطان محمد خان سردار اشجع با سردار ظفر به رسم ایلی هم پیمان شدند. سردار اسعد در حرکت خود به سمت تهران، مشکل اصلی را برخورد با نیروهای بختیاری، به فرماندهی امیر مفخم بختیاری می دانست و تلاش زیادی نمود تا با آن ها درگیر نشود. برای این مقصود نامه هایی به او نوشت. متن یکی از نامه های سردار اسعد به امیر مفخم: سپس نیروهای بختیاری به فرماندهی سردار اسعد از جنوب و نیروهای مجاهدین از شمال ر
اهی تهران گردیدند و با هماهنگی هایی که با هم داشتند، در بادامک به هم رسیده و در تاریخ ۲۲ تیر ۱۲۸۸ وارد تهران شدند. در این باره خبرنگار تایمز می نویسد: روز ۲۲ تیرماه ۱۲۸۸ ه .خ قوای سردار اسعد از یک سو و سپهدار تنکابنی از سوی دیگر، در نزدیکی تهران به هم رسیدند و در بادامک، اردو زدند. پس از درگیری های پراکنده، شهر به تصرف مجاهدین درآمد و در روز جمعه ۲۵ تیر ۱۲۸۸ (۱۶ ژوئیه ۱۹۰۹ میلادی) داستان جنگ پایان یافت و در ساعت ۸:۳۰ صبح، شاه با پانصد تن از سربازان، بستگان، سران و مرتجعین، به سفارت روس در زرگنده پناهنده شد. واقعهٔ باغ اتابک. در رجب ۱۳۲۸ ه .ق سیدعبدالله بهبهانی به دست دموکرات ها و مخالفان اجرای احکام اسلامی ترور شد، که در پی آن در راستای برقراری امنیت، مقابله با بی نظمی و هرج و مرج، طرح «خلع سلاح» از سوی مشروطه خواهان مطرح گردید. در این هنگام بود که ستارخان و باقرخان به همراه سوارانشان از تحویل سلاح های خود به مشروطه خواهان سر باز زدند و در پی آن سردار اسعد به ستارخان پیام داد: به سوگندی که در مجلس برای خلع سلاح یاد کرده اید، وفادار باشید و از عواقب وخیم عدم خلع سلاح بپرهیزید. ساعتی بعد در تاریخ اول شعبان ۱۳۲۸
ه .ق ۱۰۰۰ سوار و تفنگچی بختیاری به فرماندهی جعفرقلی خان بختیاری (پسر سردار اسعد) و غلامحسین خان سردار محتشم و ۵۰۰ سوار به فرماندهی یپرم خان ارمنی، باغ اتابک را به محاصرهٔ خود درآوردند. سرانجام به دستور یپرم خان در باغ را آتش زدند. سپس نیروهای بختیاری وارد باغ اتابک شدند. سرانجام سواران بختیاری کنترل باغ اتابک را در دست گرفتند. شمار کشته شدگان بیش از ۱۵۰ نفر اعلام شده است. پای ستارخان مورد اصابت گلوله قرار گرفت و مجروح گردید. (بعدها اطباء مجبور شدند پایش را قطع کنند). در پایان درگیری بالغ بر ۳۵۰ نفر در نظمیه تهران محبوس شدند. در این میان دوازده نفر از بختیاری ها نیز کشته و زخمی شدند. سردار اسعد به همراه چند تن دیگر جزو امضاء کنندگان حکم اعدام شیخ فضل الله نوری هم بودند. وزارت داخله. در تاریخ ۲۵ تیر ۱۲۸۸ ساعت چهار بعدازظهر در بهارستان مجلس مهمی به نام «مجلس عالی»، با حضور رؤسای دوره اول مجلس شورای ملی و سرداران قشون ملی و عده ای از تُجار، وزراء و شاهزادگان، تشکیل شد. مجلس عالی محمدعلی شاه را از سلطنت خلع و سلطنت را به پسرش احمدمیرزا واگذار کرد و چون احمدمیرزا بیش از دوازده سال نداشت، علیرضاخان قاجار، ملقب به ع
ضدالملک، به سمت نیابت سلطنت تعیین شد. سردار اسعد به سمت وزیر داخله منصوب گردید. وزارت جنگ. در کابینه ای که به تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۲۸۹ تشکیل گردید، علی قلی خان سردار اسعد، به مقام وزارت جنگ منصوب گردید؛ که با استعفای سپهدار تنکابنی، مستوفی الممالک رئیس الوزراء شد و سرانجام دوره اول زمامداری سپهدار تنکابنی، که از فتح تهران در ۲۵ تیرماه ۱۲۸۸ آغاز شده بود، پس از گذشت یک سال، به پایان رسید و نمایندگان مجلس در بیستم تیر ۱۲۸۹ سردار اسعد را همراه با سپهدار تنکابنی به جای دبیرالملک و وزیرزاده، دو نماینده مستعفی انتخاب کردند و این دو به مجلس رفتند. در این ایام، عضدالملک نایب السلطنه، به علت مریضی و کهولت سن، درگذشت. سپس احزاب شروع به فعالیت نمودند. با سقوط کابینه مستوفی الممالک، سپهدار تنکابنی برای بار دوم، تشکیل کابینه داد. ولی سردار اسعد عضویت در کابینه او را نپذیرفت و بعد از دو ماه که نشان قدس را به همراه شش هزار تومان برای وی فرستادند، نشان را پس فرستاد و پول را به وزارت معارف اهدا کرد. او در خرداد ۱۳۲۹ برای معالجه چشمش، از طریق روسیه به اروپا رفت. در این ایام، محمدعلی شاه که قریب به دو سال در ادسا بود، تصمیم به مراج
عت نمود. علی قلی خان سردار اسعد که در آن ایام در پاریس زندگی می کرد، اولین کسی بود که دولت ایران را از سو نیت محمدعلی شاه آگاه ساخت و با تلگراف رمز به صمصام السلطنه که در آن برهه زمانی ریاست بختیاری ها را برعهده داشت، توصیه کرد برای حفظ مشروطیت و آزادی ملت ایران از هیچ گونه فداکاری خودداری نکنند. نیابت سلطنت. در ایامی که علی قلی خان، در پاریس اقامت داشت، تلگراف های متعددی از طرف مجلس شورای ملی و ناصرالملک؛ نایب السلطنه به وی رسید. سردار اسعد قریب یک سال در اروپا بود، مجلس مکرراً او را برای بازگشت به ایران دعوت کرده بود، ولی او تا تیر ماه ۱۲۹۱ در اروپا ماند. در این هنگام ناصرالملک تصمیم مسافرت خود، به اروپا را، به اطلاع سردار اسعد رسانده، او را برای نظارت در امر حکومت، به طهران دعوت کرد. سپس وی به طهران بازگشت و ناصرالملک راه اروپا را در پیش گرفت. سردار اسعد، نیابت سلطنت را چندی زیر نظر داشت و خانه اش محل مراجعات مردم بود و تلاش نمود، افراد مسلح بختیاری را به نظم وادار کند و صمصام السلطنه را در کارهای کشورداری راهنمایی نماید. سردار اسعد در آثار رجال معاصر. سردار اسعد در بین خان های بختیاری، امتیازات ویژه ای دا
شت. در تاریخ های بختیاری که شرح اختلافات و درگیری های داخلی را نگاشته اند، به ندرت از او در دسته بندی های خانوادگی یاد شده است. سردار اسعد را می توان محور اتحاد در ایل بختیاری دانست. در این باره، سردار ظفر می نویسد: وی در امور سیاسی نیز فردی توانا بود. او این امتیاز را، با حضور گسترده اش در دستگاه دولتی، از زمان ناصرالدین شاه کسب کرده بود. سردار اسعد، در آثار مربوط به رجال معاصر، دارای سیمای مثبت و روشنی است. قزوینی او را دارای اخلاق حسنه دانسته است و دربارهٔ وی می گوید: عارف قزوینی در جای دیگر می نویسد: قزوینی در این باره، اشاره به تألیف تاریخ بختیاری بدستور او و ترجمه کتاب های زیادی از زبان های خارجه به زبان فارسی دارد. از آن جمله؛ سفرنامهً شرلی تاورنیه و نیز مجلات و کتب آبی انگلیسی را می توان نام برد. ملک زاده دراین باره می نویسد: وی می افزاید؛ بدستور او تعدادی از دانش آموزان این مدرسه، به خارج اعزام شدند. احمد کسروی نیز، او را مردی دانش دوست و آگاه دل نامیده است؛ و یحیی دولت آبادی نام او را جزء اولین مجلسی که از افراد علم دوست، در رجب ۱۳۱۵ ه .ق (آذر ۱۲۷۶) تشکیل شده است، می آورد. همچنین احمد به پژوه، وی را
یکی از چهار، پنج تن مبارز، با وقوف به کار، آگاه و صمیمی می داند. دربارهٔ انعقاد قرارداد نفت از سوی سردار اسعد با انگلیسی ها مشیرالدوله طی نامه ای به سفارت انگلیس نوشت: کتیبه سردار اسعد. این کتیبه، به دستور علی قلی خان سردار اسعد، در سال ۱۲۸۴ نوشته شده است، که شجره نامه او و ریاست اجدادش بر ایل بختیاری را بیان می کند. محل این کتیبه در شهرستان فارسان، پنج کیلومتری مرکز شهرستان در روستای ده چشمه معروف به پیرغار است. در پایین این کتیبه، این جمله افزوده شده است: قلعه جونقان. سردار اسعد، در شهر جونقان واقع در شهرستان فارسان کاخ بسیار زیبایی را بنام قلعه جونقان بنا نهاد. قلعه جونقان، به سبک ایرانی و با تزئینات فرنگی ساخته شده است. آثار و کتاب ها. علی قلی خان که از خان های فرهنگ دوست بختیاری بود، چندین بار به اروپا سفر کرد و به تکمیل زبان فرانسه خود پرداخته و اقدام به ترجمه چندین کتاب، از جمله "دختر فرعون و پاریس" از الکساندر دوما و "غادة البریتانی"، نموده و همچنین، کتاب تاریخ بختیاری را به رشته تحریر درآورده است. از جمله ترجمه های سردار اسعد بختیاری، می توان به کتب زیر اشاره کرد: سال های واپسین زندگانی. دوران حیات
علی قلی خان سردار اسعد، مقارن با دوران پر فراز و نشیب سیاسی و اجتماعی در ایران و حتی در سطح جهانی بوده است. ورود وی به عرصه سیاسی ایران، در اواسط سلطنت ناصرالدین شاه بود. با روی کار آمدن مظفرالدین شاه، (و متعاقب آن، اتابک) دامنه فعالیت های سیاسی وی بیشتر شد، ولی با به قدرت رسیدن محمدعلی شاه، تا پیش از به توپ بستن مجلس، وی کاملاً از صحنه سیاسی خارج شده بود ولی، در دوران پس از فتح تهران و ابتدای سلطنت احمدشاه، علی قلی خان، از تأثیرگذارترین رجال سیاسی ایران بوده است. درگذشت. علی قلی خان سردار اسعد سرانجام در روز سه شنبه ۱ آبان ۱۲۹۶ در تهران درگذشت. پیکر وی به اصفهان منتقل گردید و در مقبره خانوادگی در گورستان تخت فولاد و در تکیه میرفندرسکی به خاک سپرده شد.