Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غاز ماه محرم، تظاهرات در کشور به شکل گسترده تری ادامه یافت. هزاران نفر از مردم کفن پوش شهرهای مختلف به خیابان ها ریختند و این در حالی بود که برقراری حکومت نظامی نیز در کاهش تعداد تظاهرات کنندگان تأثیری نداشت. در نهم ماه محرم، یک میلیون نفر از مردم تهران با شرکت در تظاهراتی گسترده، خواهان برکناری سلطنت شدند. در روز بعد – روز عاشورا – بیش از دو میلیون نفر تظاهرات کننده در این شهر به خیابان ها ریختند و با صدور یک بیانیهٔ مشترک هفده ماده ای، اصلی ترین خواستهٔ خود را تشکیل حکومتی اسلامی با سرپرستی خمینی اعلام کردند. با ادامهٔ تظاهرات مردم، حکومت شاه رفته رفته به پایان خود نزدیک می شد. ارتش با این که به کشتار مردم ادامه می داد اما به نظر می رسید در مهار آن ها عامل چندان مؤثری به نظر نمی آمد. از طرفی، حکومت ایران از نظر اقتصادی نیز در وضعیت مطلوبی نبود، چرا که در تاریخ ۲۷ آذر اعتصاب عمومی سراسر کشور را فرا گرفت و در روزهای بعدی نیز ادامه پیدا کرد. این اقدام که از روش های موفق خمینی در پیش برد مبارزه علیه حکومت شاه محسوب می شد، در ماه های پایانی حکومت شاه به ارکان اصلی حکومت و وزارت خانه ها و مراکز نظامی کشیده شد و ب
ا اعتصاب کارکنان شرکت نفت و بانک ها و مراکز حساس دولتی، به اوج خود رسید. شاه که دوران حکومت خود را رو به پایان می دید، به دلیل ممانعت از تشکیل یک دولت اسلامی، اقدام به روی کار آوردن دولتی متشکل از سیاست مداران ملی گرای لیبرال و سکولار کرد. در ۱۳ دی ۵۷، شاپور بختیار که از اعضای جبههٔ ملی محسوب می شد، به عنوان جانشین ارتشبد ازهاری به سمت نخست وزیری منصوب شد. رهبران چهار کشور صنعتی جهان در کنفرانس گوادلوپ گرد هم آمده بودند و همگی بر حمایت از بختیار به توافق رسیده بودند. در تاریخ ۲۲ دی، تشکیل شورای نه نفرهٔ نایب سلطنت به سرپرستی سید جلال الدین تهرانی اعلام شد. این شورا وظیفه داشت اختیارات شاه را در زمان غیبت او بر عهده بگیرد. این اقدامات هیچ کدام در عزم خمینی مبنی بررسیدن به هدفی که اکنون بسیار نزدیک به نظر می رسید تأثیری نداشت. روز بعد از تشکیل شورای نه نفره، خمینی از نوفل لوشاتو اقدام به تشکیل شورایی با نام شورای انقلاب اسلامی کرد که هدف آن، تعیین دولتی انتقالی به جای دولت بختیار بود. او پیش از آن و در آبان ماه، سید محمد بهشتی و مرتضی مطهری را مأمور شناسایی و معرفی افراد مناسب برای تشکیل شورای انقلاب کرد. این ا
قدام را می توان مهم ترین تصمیم خمینی در دوران اقامت در پاریس دانست. در آن روزها، خمینی – آن گونه که خود گفته – روزانه بیش از ۱۶ ساعت به کار و فعالیت مشغول بوده و انجام مصاحبه ها، مذاکرات، سخنرانی ها، خواندن گزارش ها، بررسی نامه ها و تلگراف ها و پاسخ به آن ها مهم ترین مشغلهٔ او در آن روزها محسوب می شد. در ۲۶ دی ۱۳۵۷، شاه همراه با همسرش ایران را برای مدتی نامعلوم ترک کرد. او این اقدام خود را، که احتمالاً به اجبار غرب صورت می گرفت، یک «غیبت موقت» نامید. مراکش کشوری بود که شاه به عنوان مقصد خود در نظر گرفته بود. او در آن جا مهمان شاه حسن، پادشاه این کشور بود. گفته می شود تلاش های او برای عزیمت به کشورهای اروپایی بی فایده بوده و کشورهای فرانسه، اسپانیا، انگلیس و سوئیس در مورد عدم تضمین امنیت او به وی خبر داده بودند. بعد از پخش خبر خروج شاه از ایران، موجی از شادی سراسر کشور را فرا گرفت. خمینی در همان روز و راس ساعت ۲۰:۳۰، پیامی کوتاه صادر کرد و در آن بیان داشت: «خروج شاه از ایران، اولین مرحلهٔ پایان یافتن سلطه جنایت بار پنجاه سالهٔ رژیم پهلوی می باشد که به دنبال مبارزات قهرمانانهٔ ملت ایران صورت گرفته است. من این پ
یروزی مرحله ای را به ملت تبریک می گویم و بیانیه ای خطاب به ملت صادر خواهم کرد.» او هم چنین در این پیام دو تصمیم مهم خود را به اطلاع همگان رساند: «الف. ما به زودی دولت موقت انتقالی را برای اجرای انتخابات مجلس مؤسسان و تصویب قانون اساسی جدید معرفی می کنیم. ب. بازگشت من به ایران در اولین فرصت مناسب انجام خواهد شد.» او همان روز به درخواست خبرنگاران رسانه های مختلف برای انجام مصاحبه پاسخ مثبت داد و سایر نظرات خود را بیان کرد. از جمله این که او در آن زمان گفت: «من از ملت می خواهم که خودشان مواظب نظم مملکت باشند و جوانان غیور ما کنترل شهرستان ها و دهات و قرا را به دست گیرند.» او هم چنین در پیامی دیگر، مواردی دربارهٔ لزوم تداوم تظاهرات، تشکیل دولت موقت و استعفای وزرا و درجه داران نظامی را بیان کرد. در آن شرایط برای پیروزی انقلاب، تنها برکناری بختیار و پیشگیری از وقوع کودتایی احتمالی به منظور برگرداندن شاه به کشور لازم بود. زمانی که جلال الدین تهرانی از ایران راهی پاریس شد تا با خمینی دیدار و گفتگو کند، خمینی تنها زمانی حاضر به دیدار با او شد که وی از شورای نایب سلطنت استعفا داده و آن را غیرقانونی اعلام کند. آن روزها
ارتش ایران نیز در حال نزدیک شدن به مرز فروپاشیدن بود، و این در شرایطی بود که روزبه روز بر تعداد افسران و سربازانی که به انقلاب می پیوستند افزوده می شد. وقتی آمریکا به ژنرال هایزر، معاون فرماندهٔ نیروهای ناتو در اروپا ٬مأموریت داد تا امکان ایجاد یک کودتای نظامی را بررسی کند، او گزارشی داد که در آن حتی «فکر کردن به چنین برنامه ای» را بی معنی دانسته بود. وی که برای انجام مأموریتی سرّی به مدت دو ماه به تهران آمده بود، بعدها در صحبت هایش، هدف این مأموریت را جلب حمایت نظامیان از بختیار و سامان دادن به دولت او، شکستن اعتصاب ها و سرانجام تدارک کودتای نظامی برای بازگشت دوبارهٔ شاه به قدرت، مشابه ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، اعلام کرد. اما جلسات پیاپی او با مستشاران نظامی آمریکا و امرای ارتش شاه نیز نتوانست به بختیار در فائق آمدن بر اعتصاب ها و پایان دادن به قیام مردمی کمکی بکند. بازگشت به ایران. به نظر می رسید آن روزها شرایط از هر نظر برای بازگشت خمینی به کشور و سرپرستی انقلاب آماده است. اوایل بهمن ماه، خبر تصمیم او در بازگشت به کشور منتشر شد. این موضوع از یک طرف موجب شادی مردم طرفدار او شد، اما از سوی دیگر نگرانی هایی بابت سلامتی
و حفظ جان در میان هواداران او وجود داشت، چراکه هم چنان دولت تعیین شده از طرف شاه بر سر کار و حکومت نظامی نیز برقرار بود. این موضوع سبب شد که دوستان و نزدیکان خمینی به او توصیه کنند سفر خود را تا تأمین کامل شرایط مناست به تعویق بیندازد. با توجه به این که ورود خمینی به خاک ایران عملاً به معنی پایان کار حکومت پهلوی بود، تلاش های زیادی برای جلوگیری از سفر خمینی به کشور، یا به تعویق انداختن آن، انجام شد؛ از جمله تهدید به انفجار هواپیما یا وقوع کودتای نظامی در ایران. حتی رئیس جمهور فرانسه نیز برای این موضوع واسطه شد، و با فرستادن نمایندگانی به نوفل لوشاتو، سعی در متقاعد کردن خمینی به عدم ترک فرانسه کرد. اما خمینی تصمیم خود را گرفته بود و طی پیام هایی به مردم ایران گفته بود که می خواهد در آن روزهای سرنوشت ساز در کنار آن ها باشد. در ایران، مردم برای بازگشت او به کشور بی قرار بودند. در تهران، ستاد مرکزی استقبال شکل گرفت تا برای بازگشت خمینی به کشور، برنامه ریزی و هماهنگی های لازم را انجام دهد. در بیشتر شهرستان ها نیز ستادهای فرعی برای فراهم کردن مقدمات سفر علاقه مندان به تهران و حضور در مراسم استقبال از او تشکیل شد. د
ولت بختیار با هماهنگی ژنرال هایزر، فرودگاه های کشور را به روی پروازهای خارجی بست. در پی این اقدام، جمعیتی انبوه از سراسر کشور به سوی تهران سرازیر شدند و در تظاهرات میلیونی مردم تهران شرکت کرده و خواهان باز شدن فرودگاه ها بودند. آن ها از ششم بهمن در خیابان ها و مساجد و محافل گوناگون شهر تهران در انتظار بازگشایی فرودگاه و ورود خمینی به کشور به سر می بردند. مأموران نظامی نیز در چند مرحله با جمعیت مستقبلین درگیر شده و گروهی را کشته یا زخمی کردند. هم چنین جمعی از روحانیون و شخصیت های سیاسی در مسجد دانشگاه تهران دست به تحصن زدند. دولت بختیار نیز سرانجام بعد از شش روز، تسلیم خواستهٔ مردم شد و به ناچار اجازهٔ ورود خمینی را صادر کرد. بعد از این که چندین بار در این راه تأخیر به وجود آمد و تاریخ های اولیه ای که برای ورود او اعلام شده بود دچار تغییر شد، و نیز اشغال فرودگاه مهرآباد توسط ارتش از ۴ تا ۱۰ بهمن، خمینی سرانجام عصر روز ۱۱ بهمن با پرواز هواپیمایی ایر فرانس فرانسه را ترک و صبح روز بعد، بامداد ۱۲ بهمن ۱۳۵۷، پس از چهارده سال تبعید وارد تهران شد. او پیش از پرواز، بیعتش را از یاران و همراهان خود که در پاریس حضور داشت
ند برداشت و صراحتاً به آن ها اعلام کرد: «ممکن است… در این سفر خطر در کار باشد و من میل ندارم که به خاطر من، شما خدای نخواسته در خطر بیفتید.» او در آخرین مصاحبهٔ خود در پاریس، در پاسخ به یک خبرنگار فرانسوی که از وی پرسید «آیا شما از حمایت های خارجی برخوردارید؟»، پاسخ داد: «هیچ حمایتی از ما نشده است… و ما محتاج هیچ حمایتی نیستیم، ملت ایران اراده کرده است تا پیروز شود و حتماً پیروز خواهد شد.» وی هم چنین پیش از ترک دهکدهٔ نوفل لوشاتو، طی پیامی از مهمان نوازی مردم و دولت فرانسه، و به طور ویژه از اهالی نوفل لوشاتو، تشکر و قدردانی کرد. خمینی در میان استقبال بی نظیری بعد از سال ها تبعید وارد کشور شد، طوری که رسانه های غربی جمعیت استقبال کننده را بین چهار تا شش میلیون نفر تخمین می زدند. برخی منابع دیگر، جمعیت استقبال کننده در تهران را بالغ بر ۱۰ میلیون نفر ثبت کرده اند. پیتر جنینگز، خبرنگار ای بی سی نیوز، که در آن زمان وقایع را مستقیماً از تهران گزارش می کرد، جمعیت حاضر را شش میلیون برآورد کرد. نخستین کلام او در سالن فرودگاه بر زبان آورده شد: «من از عواطف طبقات مختلف ملت تشکر می کنم، عواطف ملت ایران به دوش من بار گران
ی است که نمی توانم جبران کنم… وحدت کلمه رمز پیروزی است.» او سپس از میان جمعیتی که تمام مسیر ۳۰ کیلومتری فرودگاه تا بهشت زهرا را پر کرده بودند، راهی مزار کشته شدگان انقلاب شد تا نخستین احترامش را نثار آنان کرده باشد. خودروی حامل او به دلیل ازدحام بیش از حد مردم، با زحمت بسیار و به کندی حرکت می کرد. خمینی در بهشت زهرا و در میان جمعیت انبوه طرفداران خود، سخنرانی مهمی انجام داد. او ابتدا سخنانش را این گونه آغاز کرد: «... ما در این مدت، مصیبت ها دیدیم، مصیبت های بسیار بزرگ و بعض پیروزی ها حاصل شد که البته آن هم بزرگ بود، مصیبت های زن های جوان مرده، مردهای اولاد از دست داده، من وقتی چشمم به بعضی از اینها که اولاد خودشان را از دست داده اند، می افتد، سنگینی در دوشم پیدا می شود که نمی توانم تاب بیاورم… من نمی توانم تشکر از این ملت بکنم که همه چیز خودش را در راه خدا داد.» وی در مورد شاه گفت: «محمدرضا پهلوی فرار کرد و همه چیز ما را به باد داد. مملکت ما را خراب کرد و قبرستانهای ما را آباد.» او در ادامه با اشارهٔ کوتاه به چگونگی شکل گیری سلسلهٔ پهلوی، با تصریح بر «غیرقانونی بودن آن»، برخی فسادها و خسارت های این حکومت را ب
رشمرد. سپس از بختیار به عنوان «آخرین نفس های ضعیف حکومت شاه» نام برد و از تصمیم خود مبنی بر ایجاد دولتی جدید به جای دولت او صحبت کرد و گفت: «من دولت تعیین می کنم، من تو دهن این دولت می زنم. من به پشتیبانی این ملت دولت تعیین می کنم.» در پایان نیز با نصیحت ارتش، سران آن را به بازگشت به آغوش ملت دعوت کرد. نخستین اقامت گاه خمینی در ایران، مدرسهٔ رفاه در نزدیکی میدان بهارستان بود. پس از استقرار در آن جا، فعالیت های فشردهٔ او بلافاصله آغاز شد، اموری مانند برنامه ریزی برای نهایی کردن پیروزی انقلاب، پاسخ گویی به احساسات هوادارانی که نشانی مدرسهٔ رفاه را پیدا کرده بودند و از عصر همان روز اول پی درپی آن جا می فتند، تنظیم ارتباط با علما و بزرگان، و… برنامه های او در این مدت به اندازه ای فشرده بود که فقط در همان روز نخست، علی رغم خستگی ناشی از سفر، و سخنرانی های فرودگاه و بهشت زهرا و دیدار با افراد مختلف، پیامی خطاب به افسران، درجه داران و سربازان ارتش مبنی بر عدم همکاری با دولت بختیار صادر کرد. پیروزی انقلاب. دولت موقتی که خمینی از آن سخن گفته بود در تاریخ ۱۵ بهمن تعیین شد. او این دولت را «دولت الهی» نامید و نافرمانی در
مقابل آن را با نافرمانی در برابر خدا یکی دانست. خمینی مهدی بازرگان، کسی که سال ها در سازمان های اسلامی بسیاری از جمله نهضت آزادی فعالیت داشت را به پیشنهاد شورای انقلاب به عنوان نخست وزیر این دولت منصوب کرد. بازرگان که از چهره های متدین و باسابقهٔ مبارزاتی علیه حکومت شاه به حساب می آمد و در ماجرای ملی شدن صنعت نفت نیز نقش داشت، توسط شورای انقلاب معرفی و پیشنهاد شده بود. خمینی در متن حکم انتصاب او تصریح کرده بود که او را «بدون در نظر گرفتن روابط حزبی» مأمور تشکیل کابینه برای تهیهٔ مقدمات همه پرسی و برگزاری انتخابات کرده است. در حکم خمینی آمده است: «... جناب عالی را بدون در نظر گرفتن روابط حزبی و بستگی به گروهی خاص مأمور تشکیل دولت موقت می نمایم… مقتضی است که اعضای دولت موقت را هر چه زودتر با توجه به شرایطی که مشخص نموده ام، تعیین و معرفی نمایید.» او از مردم ایران درخواست کرد تا نظر خود را در مورد انتخاب بازرگان اعلام کنند. مردم سراسر کشور به خیابان ها آمده و با برگزاری راهپیمایی های گسترده به حمایت از تصمیم او پرداختند. ده سال بعد و در تاریخ سوم اسفند ۱۳۶۷، خمینی در پیامی به روحانیون، در مورد انتخاب بازرگان به
عنوان نخست وزیر چنین گفت: «من امروز بعد از ده سال از پیروزی انقلاب اسلامی همچون گذشته اعتراف می کنم که بعضی تصمیمات اول انقلاب در سپردن پست ها و امور مهمه کشور به گروهی که عقیدهٔ خالص و واقعی به اسلام ناب محمدی نداشته اند، اشتباهی بوده است که تلخی آثار آن براحتی از بین نمی رود. گرچه در آن موقع هم من شخصاً مایل به روی کار آمدن آنان نبودم، ولی با صلاحدید و تأیید دوستان قبول نمودم.» یک هفته پس از اعلام دولت موقت، و در حالی که روزبه روز بر تعداد سربازانی که از ارتش جدا می شدند و به «کمیته های انقلاب» می پیوستند، بختیار در تهران اعلام حکومت نظامی کرد. خمینی فرمان شکستن حکومت نظامی را داد و تهدید کرد اگر کشتار مردم توسط نیروهای باقی ماندهٔ وفادار به شاه ادامه یابد، فتوای رسمی جهاد خواهد داد. در تاریخ ۱۹ بهمن، گروهی از افسران و درجه داران نیروی هوایی با خمینی در محل اقامت او، یعنی مدرسهٔ علوی، دیدار و با او بیعت کردند. این اتفاق ارتش شاه را به سقوط کامل خود نزدیک تر کرد. بسیاری از سربازان و درجه داران ارتش با فتوای خمینی پادگان ها را ترک کرده و به مردم پیوسته بودند. روز بیست بهمن، همافران در مهم ترین پایگاه هوایی ت
هران دست به قیام زدند. بلافاصله پس از آن، گارد شاهنشاهی برای سرکوب آن ها وارد عمل شد. دامنهٔ این درگیری به سرعت به بیرون از پادگان گسترش یافت و مردم در حمایت از نیروهای انقلابی وارد عمل شدند. درگیری در تمام روز شنبه ۲۱ بهمن نیز ادامه یافت. خیابان های تهران، که توسط مردم سنگربندی شده بود، شاهد درگیری و نبردی شد که آخرین مقاوت های حکومت دربرابر مردم محسوب می شد. در این روز زره پوش ها و نفربرهای نظامی تنها زمانی از واکنش مردم در امان می ماندند که عکسی از خمینی را حمل می کردند. در طی این روز، پایگاه های پلیس و مراکز دولتی یکی پس از دیگری به دست مردم می افتادند و سقوط می کردند. ساعت ۲ بعد از ظهر، اخبار رادیو اعلامیهٔ فرمانداری نظامی تهران را پخش کرد که براساس آن، از ساعت ۴:۳۰ بعدازظهر رفت وآمد در خیابان ها ممنوع می شد. از سویی دیگر، خمینی اعلامیهٔ حکومت نظامی را «خدعه» و «خلاف شرع» خوانده و از مردم خواست به هیچ وجه به آن اعتنا نکنند. خطر این تصمیم به اندازه ای بود که مهدی بازرگان و طالقانی با اصرار، درصدد تغییر نظر خمینی برآمدند. آنان اعتقاد داشتند که این فرمان او کشتار جمعی وسیعی را به وجود خواهد آمد. بختیار در آ
ن روز، جلسهٔ اضطراری شورای امنیت را تشکیل داد و فرمان اجرای کودتای طراحی شده از سوی هایزر را صادر کرد. از سویی دیگر، پیام خمینی مبنی بر جلوگیری مردم از توطئهٔ در شرف وقوع و به خیابان ها ریختن آن ها و نیز لغو حکومت نظامی، باعث شده بود تا سیل جمعیت زن و مرد و کودک و بزرگ به خیابان ها ریخته و مشغول سنگربندی شوند. بدین ترتیب، اولین تانک ها و تیپ های زرهی کودتاچیان به محض حرکت از پایگاه هایشان به وسیلهٔ مردم متوقف شده و از کار افتادند. کودتا در همان آغاز کار خود با شکست روبه رو شد و بدین ترتیب، آخرین مقاومت های حکومت پهلوی نیز درهم شکسته شد. در روز یکشنبه ۲۲ بهمن، ارتش تسلیم شد و کناره گیری خود از درگیری ها را اعلام نمود. خمینی نیز از مردم خواست درصورت بازگشت ارتش به پادگان ها، آرامش و نظم را حفظ کنند. بعد از آن که ارتش دست از حمایت خود از بختیار برداشت، تمام بخش های حکومت، از قبیل سیاسی، اداری و نظامی سقوط کرد و انقلاب پیروز شد. فهرست منابع. انگلیسی فارسی عربی
ضریب نفوذ گرمایی در علم انتقال حرارت، معیاری از توانایی یک ماده در رسانش گرما در قیاس با ذخیره انرژی گرمایی در آن ماده است.این کمیت به صورت نسبت گرمای عبور کرده به گرمای ذخیره شده توسط واحد حجم ماده است.این کمیت با نماد formula_1 نشان داده می شود و به صورت زیر تعریف می شود: هر چه مقدار عددی formula_1 بزرگتر باشد انتشار گرما از درون ماده سریع تر صورت می گیرد و بر عکس اگر formula_1 کوچک باشد مقدار گرمای ذخیره شده در مقایسه با گرمای شارش شده بیشتر است.
نوک نهنگ لایارد (به انگلیسی: Strap-toothed whale)، که با نام نوک نهنگ دندان بلند نیز شناخته می شود، نوک نهنگی بزرگ جثه است که یکی از شگفت انگیزترین دندان ها در میان همه موجودات را داراست. نام این گونه به افتخار ادگارد لئوپولد لایارد، بنیان گذار موزه ملی آفریقای جنوبی در کیپ تاون که نگاره هایی از استخوان جمجمه این نهنگ را به جان ادوارد گری در موزه بریتانیا فرستاد، گذاشته شده است. گری این گونه را در سال ۱۸۶۵ رده بندی کرد. توصیف ظاهری. به جز دارا بودن جثه به نسبت بزرگ، نوک نهنگ لایارد تفاوت زیادی با دیگر گونه های عضو خانواده نوک نهنگان ندارد. با این حال نوک نهنگ های لایارد نر دندان هایی دارند که حتی برای اعضای این گونه استثنایی است. این دندان ها تسمه شکل و بزرگند و طولشان گاه به ۳۰ سانتی متر می رسد. این دندان ها با زاویه °۴۵ از فک بیرون آمده اند. دو دندان عاج مانند نیز از درون دهان بیرون آمده اند که احتمالاً برای نبرد به کار می روند. بندپایان سرخاب نیز اغلب بر روی این عاج ها دیده می شوند. دلیل اینکه این جانور دندان هایی داراست که به مراتب بزرگتر از اندازه طعمه هایشند، ناشناخته است. نوک به نسبت دراز و خط دهانی صا
ف است. رنگ بدن نیز در میان دیگر گونه های خانواده نوک نهنگان استثنایی است؛ بیشتر سطح بدن سیاه رنگ است به جز بخش های سفیدرنگ در جلوی نوک و روی شکم و نزدیک اعضای تناسلی. جوان ترها چنین الگوی رنگ آمیزی ندارند و بدنشان به رنگ تاریک در بالا و روشن در زیر است. همانند نوک نهنگ گری، بر بدن این نهنگ ها نیز اغلب جای زخم کوسه ها دیده می شود. طول نرهای بالغ به ۵٫۹ متر و طول ماده ها به ۶٫۲ متر می رسد. وزن آن ها نیز میان ۱ تا ۱٫۳ تن است و از این لحاظ بزرگترین جثه را در میان اعضای سرده خود دارا هستند. طول بچه های تازه به دنیا آمده می تواند به بیش از ۲٫۸ متر برسد. غذای این نهنگ را بیشتر ماهی مرکب تشکیل می دهد. گستره و جمعیت. نوک نهنگ لایارد در نیم کره جنوبی در میان عرض جغرافیایی °۳۰ جنوبی تا قطب جنوب زندگی می کند. تا سال ۱۹۹۱، این نهنگ در کل ۱۴۰ بار در مناطقی چون زلاندنو و استرالیا و جنوب آفریقا و جنوب آرژانتین و تیرا دل فوئگو و جنوب شیلی و جزایر فالکلند و اروگوئه دیده شده است. بیشترین این مشاهدات نهنگ های مرده ای را که بر ساحل افتاده بودند شامل می شدند.
کشتار ماراقا واقعه ای بود، که منجر به کشتار مردم ارمنی تبار روستای ماراقا توسط سربازان جمهوری آذربایجان شد. روستای ماراقا یکی از بزرگترین روستاهای قره باغ بود. این کشتار در آوریل ۱۹۹۲ میلادی و در طول جنگ قره باغ اتفاق افتاد. در این واقعه دست کم ۴۰ نفر ارمنی کشته و بیش از ۴۳ نفر نیز ربوده شدند. کارولین کاکس نماینده مجلس اعیان بریتانیا که سرپرستی گروهی که جهت بازدید از خرابی های ایجاد شده در روستای ماراقا پس از حمله سربازان آذربایجانی و مصاحبه با شاهدان عینی را برعهده داشت در گزارش خود به سربریدن ۴۵ نفر از مردم روستا، به آتش کشیدن بخش هایی از روستا و ربودن بیش از ۱۰۰ نفر از کودکان و زنان ماراقا توسط نیروهای آذربایجانی اشاره کرده است. اطلاعات مربوط به قتل عام ارمنیان روستای ماراقا از سوی سازمان دیدبان حقوق بشر و سازمان عفو بین الملل نیز تأیید شده اند. این قتل عام نمونه ای از موارد متعدد قتل عام ارمنیان قره باغ توسط دولت و عوامل افراطی جمهوری آذربایجان در مناطق گتاشن، مارتوناشن، بوزلوخ، ارکج در طی سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ میلادی بود.
پای سیب یا تارت سیب یکی از انواع پای های میوه است که مادهٔ اصلی آن سیب است. در بعضی از انواع آن ممکن است خامهٔ زده شده یا بستنی بر روی آن قرار بگیرد. خمیر این شیرینی به طور معمول از دو قسمت تشکیل شده، قسمت زیرین به صورت یک پارچه است و معمولاً در قسمت بالایی آن نوارهای باریک قرار دارد.
فیل آسیایی یکی از سه گونه اصلی فیل موجود در حاضر است. فسیل این گونه تنها در شرق آسیا یافت شد. این فیل ها به حدی در فرهنگ آسیای شرقی اهمیت دارند که در وجه قدیسی بنام گانش تقدس دارند. پراکندگی و زیستگاه. فیل های آسیایی در سرزمین هایی چون علفزارها، جنگل های استوایی همیشه سبز، جنگل های خزان پذیر، جنگل های برگریز مرطوب، جنگل های برگریز خشک، جنگل های خاردار خشک و همچنین بوته زارها و زمین های زیر کشت ساکن شدند. در بیشتر این زیستگاه ها، از ارتفاع سطح دریا تا بیش از ۳۰۰۰ متر می توان فیل ها را مشاهده کرد. در هنگام تابستان در برخی بخش های ارتفاع بیش از ۳۰۰۰ متری شرق هیمالیا در شمال شرق هند، می توان جابه جایی منظم فیل ها را دید. تاکنون سه زیرگونه برای فیل آسیایی شناخته شده است:
جان ادوارد گری دانشمند جانورشناس و عضو ارشد انجمن سلطنتی انگلستان بود. او رئیس بخش جانورشناسی موزه بریتانیا میان سال های ۱۸۴۰ تا ۱۸۷۵ بود. بخش تاریخ طبیعی پس از مرگ گری از موزه بریتانیا جدا شد و موزه تاریخ طبیعی لندن را تشکیل داد. او در دوران خود دفترچه های بسیاری حاوی رده بندی گونه های شناخته شده یا تازه کشف شده در موزه چاپ کرد. تلاش های این دانشمند در گردآوری نمونه های جانوران گوناگون از سراسر جهان باعث آن شد که موزه بریتانیا یکی از غنی ترین مجموعه های نمایشی گونه ای در جهان را داشته باشد. نام گذاری بسیاری از خانواده ها و سرده ها و گونه های آب بازسانان حاصل این تلاش ها بود. از جمله جانورانی که به افتخار این دانشمند نام گذاری شدند می توان به نوک نهنگ گری ("Mesoplodon grayi") و حواصیل تالابی هندی ("Ardeola grayii") اشاره کرد.
از یاد رفته یک مجموعه تلویزیونی ایرانی است که در پاییز ۱۳۹۰ از شبکه یک پخش شد. نویسندگی و کارگردانی این مجموعه بر عهده فریدون حسن پور بوده است و محمدرضا فروتن، سپیده خداوردی و بهنوش طباطبایی از بازیگران آن هستند. خلاصه داستان. داستان این مجموعه تلویزیونی که بر اساس رمانی به نام از یاد رفته به نویسندگی فریدون حسن پور نوشته شده داستان مقاومت انسان در برابر شرایط بحرانی را روایت می کند. در این داستان زندگی شخصیتهای فیلم طی یک دوره چهل ساله تعریف می شود. مرتضی پورامین که جوانی درسخوان بوده، در دهی نزدیک دیلمان گیلان زندگی کرده و در ده او دختری بنام گلرخ نیز زندگی می کند. گلرخ دوست دارد با مرتضی ازدواج کند ولی پدر و مادر او به ازدواج رضایت نمی دهند، گلرخ با پافشاری بسیار بالاخره آن دو را راضی می کند. پدر گلرخ که بیمار بوده، به ازدواج رضایت داده و سپس جان می سپارد. گلرخ پس از ازدواج به مرتضی پیشنهاد می کند که درس بخواند، مرتضی نیز به رشته پزشکی علاقه داشته و در کنکور سراسری بالاترین رتبه را به دست می آورد و در رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران پذیرفته می شود؛ پس مجبور می شود تا هفت سال در تهران درس خوانده و گاهی
به خانه خود بازگردد، گلرخ پس از مدتی صاحب پسری به نام علی می شود، مرتضی نیز با دختری بنام مینا نادری در تهران آشنا می شود…
نوک نهنگ ترو آب بازی با جثه متوسط و عضو سرده میان دندان ها از خانواده نوک نهنگان است. نام این گونه به افتخار فردریک ترو، از موزه داران موزه ملی ایالات متحده که اکنون با نام مؤسسه اسمیتسونین شناخته می شود، نام گذاری شده است. ترو این جانور را از روی جسد یک نهنگ ماده بالغ که در ساحلی در کارولینای شمالی افتاده بود، شناسایی و رده بندی کرد. دو جمعیت جدا از هم این گونه در اقیانوس اطلس شمالی و اقیانوس هند جنوبی زندگی می کنند که احتمال می رود زیرگونه هایی مستقل از هم باشند. توصیف ظاهری. بدن این جانور هماند بدن بیشتر نوک نهنگ ها است. دو دندان عاج مانند نرها در انتهای پوزه ار دهان بیرون می آیند. ملون در سر شکلی توپ گونه دارد و به نوکی کوتاه ختم می شود. رنگ بدن خاکستری تا خاکستری مایل به قهوه ای در پشت است که در زیر بدن رنگ روشن تری پیدا می کند. لب ها و کنار چشم ها و باله پشتی رنگ تاریک تر مشخصی دارند. زخم های پدید آمده به دلیل نبرد با کوسه ها بر روی بدن نهنگ های نر آشکار است. طول نوک نهنگ های ترو به نزدیک ۵٫۳ متر و وزنشان برای نرها به ۱٬۰۱۰ و ماده ها به ۱٬۴۰۰ کیلوگرم می رسد. طول نهنگ های تازه به دنیا آمده به ۲٫۲ متر می
رسد. گستره. یک گروه از این گونه، که احتمال می رود گونه یا زیرگونه ای مستقل باشد، در مناطق شمالی اقیانوس اطلس که از نوا اسکوشیا در کانادا آغاز می شود و به ایرلند در محدوده بالایی و از فلوریدا و باهاما به جزایر قناری در محدوده جنوبی می رسد، زندگی می کند. گروه دیگر در نیم کره جنوبی زندگی می کند و گزارش هایی از به ساحل افتادن آن ها در آفریقای جنوبی و استرالیا منتشر شده است. این گونه در آب های میانی اقیانوس اطلس و شمالی اقیانوس هند یافت نمی شود و گمان بر این می رود که از آن های گرمسیری دوری می کند. تخمینی از جمعیت جهانی این جانور در دسترس نیست اما احتمال می رود از کمیاب ترین گونه های نهنگ باشد.
رکن الدین آرین نژاد متخلص به شاپور معروف ترین پاورقی نویس دههٔ ۳۰ خورشیدی بود. زندگی نامه. او کارگر چاپخانه بود و با نثری احساساتی برای مجلات عامه پسند داستان های شورانگیز تاریخی-عشقی می نوشت. شاپور آرین نژاد همواره به نگارش داستان های مسلسل، کوتاه، نوول، فانتزی، رپرتاژ و مقالات متنوع در جراید مشغول بود و به علت اشتیاق به نگارش، مشاغل اداری را رها و به طور حرفه ای به نویسندگی روی آورد. کتاب ده مرد رشید از مشهورترین آثار ادبی اوست که در احیاء غرور ملی و تفاخر به گذشته و باستان گرایی دورانش سهم عمده و مؤثری داشت. برخی سبک نوشتاری او را مشابه الکساندر دوما می دانند. در طول دوران فعالیت ادبی آرین نژاد از ۱۳۲۰ تا ۱۳۴۶ ده ها جلد رمان، نوول و داستان کوتاه از او منتشر شد که مشهورترینش رمان مفصل "ده مرد رشید" (۱۳۳۵ش) دربارهٔ رقابت های پسران اردشیر دوم هخامنشی بر سر جانشینی اوست. برخی از آثار وی هنوز در ایران پرفروشند. در نهایت آرین نژاد در ۱۳۴۶ به علت بیماری در جوانی درگذشت و در امامزاده عبدالله (ری) به خاک سپرده شد. در سال ۱۳۶۲ تعدادی از آثارش به همت همسرش و انتشارات دنیای کتاب بازنشر شد. آثار. سه گانه:
لیمبو یک بازی ویدئویی در سبک سکوبازی و معمایی دوبعدی است و توسط شرکت دانمارکی پلی دد ساخته شده است. بازی در ابتدا به طور انحصاری زمانی در ژوئیه ۲۰۱۰ برای ایکس باکس لایو آرکید منتشر شد و یک سال بعد وقتی انحصار زمانی ایکس باکس ۳۶۰ اتمام یافت، پلی دد آن را برای پلی استیشن ۳ و مایکروسافت ویندوز پورت کرده و برای دانلود در اختیار قرار داد. نسخه مک اواس اکس بازی نیز در دسامبر ۲۰۱۱ و نسخه لینوکس آن در مه ۲۰۱۲ انتشار یافت. لیمبو ثابت کرد که بدون گرافیک قوی هم می توان بازی های خوب و با کیفیت ساخت. روند بازی. لیمبو یک بازی در سبک سکوبازی و معمایی است که در یک فضای دوبعدی اتفاق می افتد. پسرک می تواند در حین بازی به جلو و عقب حرکت کند، بپرد، از طناب و نردبان بالا برود و بعضی اشیاء را هل دهد یا بِکِشد. محیط بازی یک محیط تاریک، خاکستری و سیاه و سفید است. این محیط خاکستری رنگ و تاریک به همراه صداگذاری یک محیط رعب آور را برای بازیکن به وجود می آورد که هر لحظه ممکن است در آن به وسیلهٔ عاملی شکار شود. تاریکی این بازی گاهی اوقات تله هایی که در بازی کار گذاشته شده را پنهان می کند. در این بازی خطرات زیادی پسرک را تهدید می کند؛ از