Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلبیّه، مکتب فلسفی کَلبی ها (منسوب به کَلب به عربی به معنای سگ) یا سینیسیسم ( Cynicism) یا سگ مسلکی فرقه ای از فلاسفهٔ یونان بود که توسّط «آنتیستنس» یکی از شاگردان سقراط پایه گذاری و سپس به وسیلهٔ دیوژن (دیوجانس) مشهور گردید. دلیل شهرت آنان بدین نام، رد و حتّی تحقیر تمام آنچه راحتی و آسایش نامیده می شود و نیز تمامی روابط اجتماعی، و در پیش گرفتن یک حیات بسیار بدوی و عادت به سرزنش و خرده گیری از مردم کوی و برزن بود و به جهت در پیش گرفتن چنین روشی در زندگی، با سگان مشابهت داشتند. پیدایش. فلسفه کلبیون یکی از مکاتب فلسفی نشات گرفته از نظرات پیروان بی واسطه سقراط که آن ها را سقراط های کوچک می نامند است. موسّس این مکتب، آنتیستنس، در میان خصایل سقراط به قناعت ورزی او توجّه بسیاری نشان داد و احوال و شیوهٔ زندگانی استاد را پیشه خود ساخت و البتّه آن را به حدّ نهایت رساند. وی غایت وجود را فضیلت و فضیلت را در ترک رفع همهٔ نیازهای جسمانی و روحانی دانست و مؤسّس سلسله ای از حکما شد که ایشان را کلبی می گویند نخست به سبب محل تأسیس مدرسه و مکان گفتگوهای آنتیستنس که در محلی از شهر آتن واقع می باشد که به مناسبتی آن را "سیناسارگس"
به معنای "سگ سفید" می خواندند که در واقع ورزشگاهی در نزدیکی آتن بوده است و سپس به سبب این که پیروان او در شیوهٔ انصراف از دنیا و اعراض از علائق دنیوی چنان مبالغه کردند که از آداب و رسوم و معاشرت و لوازم زندگانی متمدّن دست برداشته، حالت دام و دَد اختیار نمودند، با لباس کهنه و پاره و سر و پای برهنه و موی ژولیده میان مردم می رفتند، در گفتگو هرچه بر زبان می گذشت بی ملاحظه می گفتند بلکه بر زخم زبان اصرار داشتند و به فقر و تحمّل رنج و درد سرافرازی کرده، همهٔ قیود و حدودی که مردم در زندگانی اجتماعی به آن پایبند بودند را ترک کرده و حالت طبیعی را شیوه خود ساخته بودند. فرد کامل این جماعت، دیوژن است که حکایات بسیار از رفتار و گفتار او نقل شده از جمله اینکه در ترک اسباب دنیوی کار را به جایی رسانید که درون یک خُم (بشکه) منزل کرد. اعتقادات. کلبیون معتقد به الزام وجود تقوا و فضیلت برای رسیدن به خوشبختی بودند. آن ها این فضیلت را دور از مواردی مانند قدرت سیاسی، ثروت، موقعیّت اجتماعی یا رعایت قراردادهای اجتماعی می پنداشتند. به عقیده اینان زندگی خوب و درست، زندگی مبتنی بر روال طبیعت و بی نیازی است. همسو با این نظر، کلبیان توصی
ه به برگشت به اجتناب از لذّات و نیز اصرار بر خودبسندگی می کردند. زندگی خود آنان نیز بدینگونه بود و روشی ریاضت کشانه همراه بی اعتنایی به اجتماع و ارزش های آن پیش گرفته بودند. به اعتقاد کلبیون در زندگی نباید نگران مرگ و تندرستی خود و بقیّه بود و از بابت این امور نباید دلواپس و نگران شد. آن ها در گفتار خود نیز زبانی نیش دار و گزنده داشتند، از همین رو امروزه در بعضی از زبان های اروپایی از واژه cynic به عنوان مترادف برای طعنه گو، گستاخ و بی تفاوت استفاده می شود. فضیلت و تقوای مورد نظر کلبیان به فراگیری خاصّی نیاز نداشت و اساساً امور آموزشی نظیر آموزش هندسه و موسیقی و ادبیّات نزد آنان بی اهمیّت بود. در فلسفه هم اهمّ توجه آن ها به اخلاق می باشد. نام آوران. آنتیستنس. آنتیستنس پایه گذار فلسفه کلبی در سال ۴۴۴ پیش از میلاد در آتن به دنیا آمد. در جوانی مجذوب سقراط و به ویژه سادگی و قناعت او گشت. او در جلسات سقراط با چهره ای ژولیده و لباسهایی مندرس ظاهر می شد. نقل شده که سقراط به او گفته است: «چرا اینقدر تظاهر! من غرور تو را از سوراخهای لباس مندرست می بینم…» آنتیستنس بعد از مرگ سقراط مدرسه اش را در سال ۳۹۹ پیش از میلاد تأ
سیس کرد. بیشتر کسانی که جذب این مدرسه می شدند افراد فقیر و تهیدست بودند. آنتیستنس ردا و خرقه ای خشن می پوشید و همواره با خود کیفی برای نگهداری وسایلش حمل می کرد. این نوع لباس پوشیدن او آرام آرام تبدیل به لباس رسمی کلبیون گشت. مانند سقراط، آنتیستنس هم فضیلت را برای رسیدن به سعادت و خوشبختی ضروری و در گامی پیشتر از او، کافی می دانست. به اعتقاد او این فضیلت هم شاخه ای از دانش است که با آموزش دست نیافتنی است. او با توجه به گرایش های مذهبی اش فضیلت را دوری از خواهش های شیطان (لذت و هوی و هوس) می دانست و بر اساس همین دیدگاه مذهبی جهان را نیز تحت کنترل هوشی خدایی می دانست. دیوژن. در سال ۴۱۲ پیش از میلاد در سینوپ به دنیا آمد. در آتن با فلسفه کلبی و آنتیستنس آشنا می شود که در ابتدا او را به شاگردی نمی پذیرد و حتی برای دور کردنش او را باچوب می زند. دیوژن این عمل را تحمّل می کند تا آنکه سرانجام استاد متقاعد شده و او را در جمع شاگردانش می پذیرد. او کاملاً اصول فلسفه و منش استاد خود را می پذیرد و همانند او هر گونه جاه طلبی را برای ثروت و افتخار و قدرت طرد می کند و حقیر می شمارد. دیوجنس ردایی زبر و خشن می پوشیده و در رواق
های آتن و دیگر اماکن عمومی سکونت می گزیند. نان روزانه او هم از اعانه هایی بود که گاه گاه می رسید. حتّی واژه یونانی κύων (سگ) که بعدها به عنوان نام این مکتب به کار رفت، در ابتدا لقبی بود که دیوژن در میان پیروان مکاتب فلسفی رقیب و در اشاره به زندگی سگ گونه اش بدان شهره بود. هیپارچیا. هیپارکیا یا هیپارچیا که شاید بتوان او را اوّلین فیلسوف زن نامید، حوالی سال ۳۰۰ پیش از میلاد می زیست. او در خانواده ای اشرافی به دنیا آمد. برادرش متروکلس شاگرد کرات از پیروان دیوژن کلبی بود. او توسط برادرش با کرات و بعد از آن با فلسفه کلبی آشنا شد و زندگی خود را وقف آن کرد. او با شنیدن سخنان و مشاهده شیوه زندگی کرات کلبی، شیفته او گشت و به خواستگاران ثروتمند و خوش چهره خود پشت کرده و کرات لاغر و فاقد جذابیت های مردانه را برگزید. برای این انتخاب، و نیز نفس انتخاب همسر به تنهایی، مورد سرزنش خانواده اش واقع می شود و حتّی برای ازدواج با کرات والدین خود را تهدید به خودکشی می کند. کرات هم به درخواست پدر و مادر هیپارچیا هر آنچه برای منصرف کردن او از این تصمیم می توانست انجام داد حال آنکه خود نیز از این موضوع دچار دودلی و سرگشتگی گردیده بود
: از یک سو ازدواج با دختری زیبا و متموّل و مهم تر از این خوشفکر و همسو با فلسفه او (خرق عادتی در آن جامعه باستانی) برای او لذّتی بزرگ محسوب می گشت، از سوی دیگر فلسفه او فلسفه سادگی و فقر و ریاضت بود. سرانجام هیپارچیا چاره دودلی معشوق را یافت: شیوه زندگی او را پذیرفت و مانند او به سان کلبیون لباس پوشید، در پی او روان شد و در مجامع عمومی همنشین او به همان شیوه گشت. این دو سال ها با هم زندگی کردند و صاحب فرزندانی شدند. زندگی آن ها به شیوه سایر کلبیان ادامه پیدا کرد. در مورد آن ها مسایلی نظیر عشق بازی در انظار عمومی با توجیه فلسفه طبعیت گرای کلبی یا نظیر این ها ذکر شده است که البته تردیدهایی نیز درصحت این موارد وجود دارد.
زاینده رود یکی از رودخانه های فلات مرکزی ایران در استان اصفهان است. زاینده رود همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ریحان، نام گیاهی یک ساله از تیرهٔ نعناعیان است که آن را در فارسی «شاهِسپَرَم» و «شاهسپرغم» و نازبو نیز گفته اند. ریحان همچنین ممکن به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پردازندهٔ چند هسته ای از اجزای رایانشی و محاسباتی است که از دو یا چند واحد پردازش به نام هسته تشکیل شده است. هسته ها واحدهایی برای خواندن و اجرای دستورالعمل های برنامه هستند. این دستورالعمل ها عموماً دستورالعمل های معمولی CPU از قبیل اضافه کردن، انتقال داده ها، و انشعاب هستند، اما هسته های متعدد می توانند در همان زمان دستورالعمل های بیشتری را اجرا کنند که موجب افزایش سرعت کلی برای برنامه های تابع رایانش موازی می شود. تولیدکنندگان معمولاً هسته ها را بر روی یک قطعه مدار مجتمع (IC) ادغام می کنند، یا بر روی چند قطعه در یک بسته تراشه عرضه می کنند. پردازنده هایی که امروزه در کامپیوترهای شخصی استفاده می شوند همگی چند هسته ای هستند. یک پردازنده چند هسته ای بر روی یک بسته فیزیکی پیاده شده است. طراحان گاهی چندین هسته را در کنار هم قرار می دهند. پردازنده ها ممکن است از حافظه نهان مشترک استفاده کنند و از روش های ارتباط message passing و حافظه مشترک درون هسته ای بهره گرفته شود. توپولوژی معمول شبکه ها شامل bus , ring, مش بندی دو بعدی و crossbar است. سیستم های چند هسته ای همگن شامل هسته های همسان و سیستم های چندهسته ای ناهم
گن شامل هسته های ناهمسان هستند. برای نمونه big.LITTLE هسته های ناهمگنی را داراست که دستورالعمل های یکسانی را به اشتراک می گذارند. مانند سیستم های تک هسته ای، سیستم های چند هسته ای ممکن است دارای معماری هایی چون VLIW, superscalar, vector, multithreading باشند. پردازنده های چندهسته ای در حوزه وسیعی شامل کاربردهای عمومی و embedded, شبکه و پردازش سیگنال های دیجیتال و واحدهای گرافیکی حضور دارند. بهبود عملکرد پردازنده های چند هسته ای به الگوریتم نرم افزاری و پیاده سازی وابسته است. حد تسریع این سامانه ها محدود است و به قانون Amdahl معروف است. چکیده. همچنانکه کامپیوترهای شخصی متداول تر شده اند و بیشتر برنامه های کاربردی برای آن ها طراحی شده است، کاربر نهایی نیاز به سریعتر شدن و نگهداری بهتر از سیستم را درک کرده است. تسریع به وسیلهٔ افزایش سرعت کلاک و به تازگی اضافه کردن هسته های پردازش چندگانه برای تراشه های مشابه به دست آمده است اگرچه سرعت تراشه در طی سال ها به طور نمایی افزایش یافته است. این زمان در حال خاتمه یافتن است و تولیدکنندگان به سمت پردازش چندهسته ای تمایل دارند اگرچه به وسیله افزایش تعدادی هسته روی یک تراش
ه تنها چالش هایی در رابطه با حافظه و انسجام حافظهٔ نهان و همچنین ارتباط بین هسته ها ناشی می شود. پروتکل های منسجم و شبکه های به هم متصل تعدادی از موضوعات را حل کرده اند اما تا زمانی که برنامه نویسان نوشتن برنامه های کاربردی موازی را یادمی گیرند مزیت کامل و کارایی پردازنده های چند هسته ای ها دست نخواهند یافت. پس زمینه. روند افزایش سرعت پردازنده ها برای بالا بردن کارایی یک روش قدیمی است. پردازنده های چندهسته ای مسیر و جهت جدیدی برای تولیدکنندگانی است که روی آن متمرکز شده اند. استفاده از هسته های چندگانه روی یک تراشه در توان پردازشی اولیه سودمند است اما این راحت بدست نمی اید. با اضافه کردن هسته اتلاف توان و گرما به یک نگرانی تبدیل می شود و باید قبل از چینش به بهترین نحوی که گرما را در سطح تراشه پخش کند تعیین شود تا نقاط داغ در سطح تراشه ایجاد نشوند. حافظه نهان مشترک و توزیعی روی یک تراشه برای منسجم کردن پروتکل ها باید با هم یکپارچه باشند تا این اطمینان را ایجاد کنند که وقتی یک هسته از حافظه می خواند در واقع در حال خواندن از قطعه جاری است نه مقداری که توسط یک هسته متفاوت به روز شده است. در کنار مسایل مربوط به پرد
ازنده های چند هسته ای مسایلی که قبلاً قابل پیش بینی نبودند اهمیت پیدا کرده اند. هسته های چندگانه چطور با یکدیگر ارتباط برقرار خواهند کرد؟ آیا باید هسته ها از یک نوع باشند یا اینکه هریک کار خاصی را انجام دهند تا کاراتر باشند؟ و موضوع مهم بعدی این است، آیا برنامه نویسان قادر خواهند بود کدهای چند نخی که می توانند روی هسته های چندگانه اجرا شوند را بنویسند؟ دو هسته ای (Dual Core): دارای دو عدد پردازنده یا CPU در یک تراشه واحد هستند و به طور همزمان کار می کنند. تکنولوژی Multi-Tasking در پردازنده های دو هسته ای کارامدتر از Multi-Tasking در پردازنده های تک هسته ای یا single core processor است. چهار هسته ای (Quad Core): دارای چهار عدد پردازنده یا CPU در یک تراشه واحد هستند و به طور همزمان کار می کنند. تکنولوژی Multi-Tasking در پردازنده های چهار هسته ای کارامدتر از Multi-Tasking در پردازنده های دو هسته ای است. شش هسته ای (Hexa core): دارای شش عدد پردازنده یا CPU در یک تراشه واحد هستند و به طور همزمان کار می کنند. تکنولوژی Multi-Tasking در پردازنده های شش هسته ای کارامدتر از Multi-Tasking در پردازنده های چهار هسته ای اس
ت. هشت هسته ای (Octa core): دارای هشت عدد پردازنده یا CPU در یک تراشه واحد هستند و به طور همزمان کار می کنند. تکنولوژی Multi-Tasking در پردازنده های هشت هسته ای کارامدتر از Multi-Tasking در پردازنده های شش هسته ای است. تاریخچه مختصری از ریزپردازنده ها. اینتل اولین میکروپروسسوری به نام ۴-bit ۴۰۰۴ در اوایل ۱۹۷۰ که اساساً فقط یک ماشین متراکم بود را تولید کرد. به طور خلاصه بعد ازآن ۸۰۰۸ و۸۰۸۰ را تولید کرد که هر دو ۸ بیتی بودند و موتورلا نیز با ارائه ۶۸۰۰ که مانند اینتل ۸۰۸۰ بود خود را با بازار تطبیق داد. شرکت ها سپس ریزپردازنده ۱۶ بیتی را ساختند. قانون مور. یک قاعده راهنما برای ساختار کامپیوتر به عنوان قانون مور شناخته شده است. در ۱۹۶۸ مور بیان کرد که تعداد ترانزیستورهای روی تراشه تقریباً هر ساله دو برابر می شوند. او این نتیجه را در سال های بعد اصلاح کرد. در سال ۱۹۷۵ بیان کرد که هردو سال تعداد دوبرابر می شوند. نیازمندی به چند هسته ای ها. به دلیل پیشرفت در تکنولوژی مداری و محدودیت کارایی در زمینه های گسترده پردازنده های انتزاعی تراشه های چند پردازنده یا تکنولوژی چند هسته ای مسیر اصلی در طراحی یک cpu شده است. تسریع
فرکانس پردازنده نقش خودش را در اوایل این دهه اجرا کرده است. ساختارهای کامپیوتری به یک راه حل برای افزایش کارایی نیاز داشتند اضافه کردن یک هسته پردازشی علاوه بر یک تراشه مشابه به صورت تئوری کارایی دو برابر را نتیجه می دهد و گرما را کمتر هدر می دهد. اگرچه که در عمل سرعت واقعی هر هسته کمتر از سریعترین پردازندهٔ تک هسته ای در سپتامبر ۲۰۰۵ شرکت IEEE Reviewer کاملاً متوجه این نکته شد که تا افزایش کلاک بهMHZ ۴۰۰ (در سرعت کلاک) توان مصرفی۶۰٪ افزایش پیدا می کند اما رویکرد دو هسته ای به این معنی است که شما می توانید به اهمیت بالا بردن کارایی بدون نیاز به اجرا در سرعت کلاک ویرانگر دست پیدا کنید. چند هسته ای یک مفهوم جدید نیست. به عنوان مفهومی که قبلاً در سیستم های جاسازی شده و برای برنامه های کاربردی خاص برای مدتی استفاده شده است می باشد. اما به تازگی تکنولوژی به یک جریان اصلی با استفاده از اینتل و دستگاه های ریز پیشرفته AMD)) که بسیاری از تراشه های چند هسته ای موجود تجاری را معرفی می کند تبدیل شده است. برخلاف ماشین های ۲یا۴ هسته ای در دسترس تجاری در سال ۲۰۰۸ بعضی از متخصصین بر این باورند که به وسیله پردازنده های تعبیه
شده در سال ۲۰۱۷ می توانند ۴۰۹۶ هسته را پشتیبانی کنند. پردازنده های سرور می توانند از ۵۱۲ هسته و تراشه های کامپیوترهای رو میزی می توانند از ۱۲۸ هسته استفاده کنند. این نرخ رشد گیج کننده است چراکه تراشه های رومیزی جاری در اوج استفاده از ۴ هسته هستند و تک هسته ای ها در ۳۰ سال گذشته استفاده می شدند. مبناهای چند هسته ای. شرح زیر مخصوص هر طرح چند هسته ای نیست اما تقریباً یک مرور کلی از ساختارهای چند هسته ای است اگرچه تولیدکننده طراحی را متفاوت از دیگری انجام می دهد ساختارهای چند هسته ای نیاز دارند تا با جنبه های معین تطابق یابند. پیکربندی پایه یک ریزپردازنده در شکل ۲ دیده می شود. حافظه نهان سطح ۱ نزدیکترین به پردازنده است. این یک حافظه خیلی سریع است که اغلب برای ذخیره کردن داده به وسیله پردازنده استفاده است. حافظه نهان سطح ۲ بزرگتر از حافظه نهان سطح ۱ است و برای یک هدف یکسان طراحی شده است. حافظه اصلی بزرگتر و کندتر از حافظه نهان است. یک مثال برای حافظه اصلی:ذخیره کردن یک فایل word که الان در حال ویرایش آن هستیم. بسیاری از سیستم ها بین ۱GB تا ۴GB از حافظه اصلی و تقریباً ۳۲KB از حافظه نهان سطح ۱ و ۲MB از حافظه نهان س
طح ۲ را دارند. سرانجام زمانی که داده در حافظه نهان یا حافظه اصلی موجود نیست سیستم باید آن را از دیسک سخت بدست آورد که زمان بیشتری را نسبت به خواندن از حافظه اصلی می برد. اگر ما دو هسته را کنار هم قرار دهیم کاملاً واضح است که یک روش ارتباطی بین هسته و حافظه اصلی نیاز است که این موضوع معمولاً یا به وسیله استفاده از یک باس ارتباطی تک یا شبکه به هم متصل بدست می آید. رویکرد گذرگاه در مدل حافظه مشترک استفاده می شود در حالیکه رویکرد شبکه درون ارتباطی در مدل حافظه ای توزیع شده استفاده می شود؛ و تقریباً بعد از ۳۲ هسته، گذرگاه سربار زیادی به وسیله مقداری از پردازش ارتباط، رقابت که باعث کاهش کارایی می شود، پیدا می کند؛ بنابراین یک گذرگاه ارتباطی یک مقیاس پذیر محدودی دارد. به نظر می آید که پردازنده های چند هسته ای جواب مناسبی برای عیب های پردازنده های تک هسته ای به وسیلهٔ افزایش پهنای باند در حالیکه اتلاف توان را کاهش می دهد، هستند. جدول ۱ که در زیر آمده است مقایسهٔ پردازندهٔ تک هسته و چند هسته (در این مثال ۸ هسته) است که به وسیلهٔ مرکز تحقیق و بسته بندی در تکنولوژی Georgia ارائه شده است. با منبع ولتاژ مشابه و هسته های چ
ند گانه که در فرکانس پایین تر اجرا می شوند، می بینیم که تقریباً با افزایش ۱۰ برابری در پهنای باند را داریم در عین حال مصرف توان کل به یک چهارم کاهش پیدا می کند. پیاده سازی چند هسته ای. در هر تکنولوژی ساختارهای چند هسته از تولیدکنندگان متفاوت بسیار متنوع اند: در بعضی ساختارهای چند هسته ای، هسته های متفاوت، عملکردهای متفاوتی دارند؛ بنابراین آن ها یکنوع نیستند. تفاوت در ساختارها برای Intel’s core 2 Due در زیر ثبت شده است. پردازنده های دو هسته ای AMD و Intel. اینتل و ای.ام. دی تولیدکننده های اصلی ریز پردازنده ها هستند. اینتل تعداد زیادی پردازنده چند هستهٔ متفاوت تولید می کند: پنتیوم D در کامپیوترهای رومیزی استفاده می شود. Core 2 Due هم در محیط لب تاپ و هم در رومیزی و پردازنه Xeon در سرویس دهنده ها استفاده می شود. AMD دارای طیف Althon برای کامپیوترهای رومیزی Tution برای لب تاپ ها و Opteron برای سرویس دهنده ها و ایستگاه های کاری است. اگر چه Core 2 Due و Althon 64x۲ هر دو بر روی یک پایه اند ولی ساختارهای آن ها بسیار متفاوت اند. شکل ۴ ساختار Core 2 Due و Athlon 64xL را به ترتیب نشان می دهد هر دو ساختار پردازنده های د
وهسته ای هم جنس هستند. Core 2 Due با مدل حافظه اشتراکی با حافظه نهان سطح ۱ و حافظه نهان سطح ۲ که حداکثر نرخ GB/sec ۹۶ را فراهم می کند منطبق هستند. اگر یک حافظه نهان سطح، miss کند هر دوی حافظه نهان سطح ۲ و دومین هستهٔ حافظه نهان سطح ۱ را به صورت موازی قبل از ارسال تقاضا به حافظه اصلی، بررسی می کند. در مقابل Athlon مدل حافظه توزیعی با حافظه نهان سطح ۲ مجزا را دنبال می کند. این حافظه های نهان سطح ۲ واسط درخواست های سیستمی را به اشتراک می گذارند و نیاز به گذرگاه را حذف می کند. واسط درخواست سیستم هسته هارا با یک کنترلر حافظه روی تراشه متصل می کند و یک اتصال داخلی که Hyper transport (فرا انتقال) نامیده شده است، به طور مؤثر تعداد باسن های مورد نیاز در یک سیستم را کاهش می دهد و تنگناها را کاهش و پهنای باند را افزایش می دهد و در عوض Core 2 Due در یک واسط باس استفاده می کند. Core 2 Due همچنین کنترل حرارتی و توان واحدهای روی تراشه را دارد. هیچ فایدهٔ کارایی قطعی از باس در مقابل اتصال داخلی وجود ندارد؛ و Core 2 Due و Athlon 64x۲ هر یک به معیارهای کارایی یکسان با پروتکل های ارتباطی متفاوت دست یافتند. یک شرکت Sony – Toshib
a – IBM (STI) سلول پردازنده برای استفاده در play station ۳ سونی ساخت بنابراین سلول به طور عادی برای بازی / کارهای گرافیکی بهینه شده است که به معنی توان پردازشی بالا برای برنامه های کاربردی بازی است. سلول یک پردازنده چند هسته ای غیر یکنواخت که شامل ۹ هسته و یک عنصر پردازش توان و هشت عنصر پردازش همکاری کننده است که در شکل ۵ دیده می شود. با ساختار پهن باند بلا درنگ مربوط به CELL تبادل داده همروند با حافظه توسط هر پردازنده ممکن است که PPE (عنصر پردازش توان) فضای اشغال شده ای در ساختار ۶۴ power pc بیتی است و عملکرد سیستم را مدیریت می کند و توابع را کنترل می کند هر SPE (عنصر پردازش همکاری کننده) مجموعه دستور العمل هایی که از دستور العمل های SIMP ۱۲۸ بیتی استفاده می کند را ساده می کند. دستیبای مستقیم به حافظه برای انتقال داده بین منبع محلی و حافظه اصلی استفاده شده است که برای تعداد زیا دی تبادل داده های همروند حافظه اجازه می دهد عنصر پردازش توان و عنصر پردازش همکاری توسط عنصر متصل کننده یعنی باس که ارتباطات داخلی را فراهم می کند به هم متصل شوند. خصوصیات جالب دیگری از سلول واحد مدیریت توان و واحد مدیریت حرارتی است. ت
وان و حرارت نگرانی های اساسی در طراحی ریز پردازنده ها هستند. واحد مدیریت توان برای کاهش توان، فرم کاهش یا توقف با کاملاً قطع کردن یک واحد را اجازه می دهد. TMV واحد مدیریت حرارتی شامل یک سنسور خطی و ۱۰ سنسور حرارتی دیجیتال است که برای نشان دادن دمای سراسر تراشه و فراهم کردن یک هشدار سریع در زمانی که دماها در حال افزایش در یک ناحیه خاصی از تراشه است استفاده شده است. توانایی اندازه گیری و تخمین تغییرات توان و دما یک مزیت بزرگی در آن پردازنده ای که نباید زیاد گردم شود یا همچنین توان زیادی را دریافت کند دارد. چالش های چند هسته ای. داشتن هسته های چند گانه روی یک تراشه باعث غلبه کردن بر چندین مشکل است. مدیریت توان و دما دو نگرانی هستند که به صورت بالقوه با افزایش هسته های چند گانه افزایش می یابند. انسجام حافظه نهان و حافظه اصلی یک چالش دیگر است به طوری که همه طرح هایی که در بالا بحث شد دارای حافظه نهان توزیع شده سطح و در بعضی موارد حافظه های نهان سطح ۲ که باید هماهنگ باشند و سرانجام استفاده کامل از پردازنده چند هسته مسئله دیگری است. اگر برنامه نویسان برنامه های کاربردی که از فایده هسته های چند گانه استفاده می کنند ر
ا ننویسند هیچ بهره ای نخواهند برد و در بعضی موارد این به معنای از دست دادن کارایی است. برنامه کاربردی نیاز دارند تا نوشته شوند بنابراین اجزای متفاوت می توانند به صورت موازی اجرا شوند بدون هیچ ارتباطی با اجرای دیگر آن برنامه کاربردی که به صورت هم زمان اجرا می شوند. توان و دما. اگر دو هسته روی یک تراشه بدون هیچ تغییری قرار داده شوند. تراشه در تئوری ده برابر یک تراشه تنها توان مصرف می کند و حرارت تولید می کند. در مثال نمایی اگر یک پردازنده بسیار گرم شود این امکان وجود دارد که حتی کامپیوتر شما بسوزد. برای تخمین زدن هر طرح بالا هسته های چند گانه در یک فرکانس پایین تر برای کاهش مصرف توان اجرا می شوند. برای کاهش مصرف توان غیرضروری خیلی طرح ها با یک واحد کنترل توان که وظیفه خاموش کردن هسته هایی که استفاده نمی شوند را دارند یا موظف به محدود کردن مقدار توان هستند ترکیب می شوند. با خاموش کردن هسته هایی که استفاده نمی شوند (که البته این روش دردسرهای خاص خود را دارد چون روشن شدن مجدد هسته خود مسلزم زمان است) و استفاده از Clock going مقدار زیادی از نشست تراشه کاهش می یابد. برای کمتر شدن گرمای تولیدی به وسیله هسته های چند گ
انه روی یک تراشه تنها تراشه به طور ساختار یافته است تعداد نقاط زیاد نشود و حرارت روی خام تراشه پخش می شوند. همان طور که در شکل ۷ دیده می شود اکثریت گرما در پردازنده های CELL در عنصر پردازش توان پراکنده شده است؛ و مابقی در سطح عناصر پردازشی همکار پخش می شوند. یک پردازنده CELL یک روند متداول برای ساخت نشان دهندهٔ دمای سیستم با یک خسگر خطی و ده حسگر دیجیتال داخلی را طی می کند. انسجام حافظه نهان. انسجام حافظه نهان به خاطر حافظه نهان سطح ۱و۲ توزیع شده، یک نگرانی در محیط چند هسته ای است؛ چون هر هسته دارای حافظه نهان مخصوص به خودش است. یک کپی از داده ای که در آن حافظه نهان است، شاید همیشه نسخه به روز شده اطلاعات نباشد. برای مثال، فرض کنید یک پردازنده دو هسته ای که هر هسته آن یک بلوک از حافظه را به حافظه نهان شخصی خودش می آورد را داریم. هر هسته یک مقدار را در یک مکان خاص می نویسد. وقتی که هسته دوم تلاش می کند مقداری را از حافظه نهان خودش بخواند مقدار خوانده شده مقدار به روزرسانی شده نخواهد بود مگر اینکه مدخل حافظه نهان خودش تامعتبر باشد یا حافظه نهان MISS کرده باشد. این MISS کردن حافظه نهان مدل حافظهٔ نهان هستهٔ دوم
را مجبور به روزرسانی می کند. اگر این سیاست انسجام وجود نداشت داده های غلط خوانده می شوند و نتیجه های نامعتبر تولید می شوند و در آن هنگام شاید یک برنامه یا کل کامپیوتر از کار بیفتد. به صورت کلی دو نقشه برای انسجام حافظه نهان وجود دارد. از پروتکل جستجوگر ۲ پروتکل مبتنی برdirectory. پروتکل جستجو گر فقط با سیستم بر پایه گذرگاه کار می کند و به تعدادی حالت برای تعیین اینکه آیا این بروزرسانی مدخل های حافظه نهان مورد نیاز است یا نه و اینکه آن کنترلی روی نوشتن در بلوک داشت یا نه، نیاز دارد. پروتکل بر پایهٔ directory مقیاس پذیر، برای پردازنده های زیاد یا هسته های زیاد است. بر خلاف جستجو گر که مقیاس پذیر نیست. در این نقشه یک directory استفاده می شود طوری که اطلاعات مربوط به مکان های حافظه که بین حافظه های نهان چند گانه مشترک است را نگه می دارد و آن ها را به صورت انحصاری توسط یک حافظهٔ نهان مربوط هسته استفاده می شوند. Directory می داند که چه موقع یک بلوک نیاز دارد که به روز شود یا غیر معتبر گردد. Core 2 Duo اینتل تلاش کرد تا انسجام حافظه نهان را به وسیله توانایی در حافظه نهان L۱ و حافظه نهان L۲ اشتراکی به صورت هم زمان فر
اهم آورد. داشتن یک حافظه نهان سطح ۲ اشتراکی همچنین فایده ای دیگر را اضافه می کند بنابراین پروتکل انسجام نیازی ندارد که برای این سطح تعیین گردد. با این حال AMD’s Athlon 64x۲ باید انسجام حافظه های نهان سطح ۱و۲ را کنترل کند. سرعت آن از طریق استفاده از اتصال فرا انتقال افزایش می یابد اما این روش نسبت به مدل اینتل سربار زیادی دارد. چند نخی. در نهایت مهم ترین موضوع استفاده به صورت چند نخی یا تکنیک پردازش موازی برای رسیدن به بالاترین کارایی یک پردازنده چند هسته می باشد. به استثناء جاوا در زبان های پیشرفته تجاری کمتر از گسترش چند نخی استفاده می شود. ساختن دوباره برنامه کاربردی تا چند نخی شوند، به معنی دوباره کاری برنامه نویس در بیشتر موارد است. برنامه نویسان باید برنامه های کاربردی را به صورت زیر برنامه های مختلف بنویسند تا بتوانند روی هسته های مختلف اجرا کنند این بدان معنی است که وابستگی های داده باید حل شود (برای مثال، تأخیر در ارتباطات یا استفاده از حافظه نهان مشترک) برنامه های کاربردی باید متعادل باشند. اگر یک هسته خیلی بیشتر از هسته دیگر مورد استفاده قرار گیرد برنامه نویس نمی تواند به تمام فواید یک سیستم چند هست
ه ای برسد. بعضی شرکت ها محصولات جدید خود را با قابلیت چند هسته ای تولید می کنند مانند سیستم عامل های جدید مایکروسافت و Apple که می توانند تا ۴ هسته را پشتیبانی کنند. مسائل باز. تعداد زیادی هسته روی یک تراشه تنها، یک نیاز بزرگ برای افزایش حافظه وجود دارد. پردازنده های ۳۲ بیتی مثل پنتیوم ۴، می توانند تا ۴۶ از حافظه اصلی آدرس دهی کنند. با هسته هایی که امروز از آدرس های ۶۴ بیتی استفاده می کنند میزان حافظه قابل آدرس دهی تقریباً نامحدود است یک سیستم حافظه بهبود یافته ضروری است. تعدادی حافظه اصلی و حافظه نهان بزرگتر برای چند پردازنده های چند نخی نیاز است. سیستم باس و شبکه های به هم متصل. حافظه اضافی غیر مفید خواهد بود. اگر مقداری از زمان مورد نیاز برای تقاضاهای حافظه به همان اندازه بهبود نیابد. طراحی مجدد اتصالات داخلی شبکه بین هسته ها یک کانون بزرگی (اصلی) از تولیدکنندگان تراشه است. یک شبکه سریعتر یک تأخیر کمتر و ارتباط بین هسته و تبادلات حافظه را مورد نظر قرار می دهد. Intel در حال توسعه و اون (ایجاد کردن) مسیر سریع اتصالات است که پهنای باس آن ۲ بیت است که بین ۸/۴ و ۴/۶ گیگ هرتز در حال اجرا است. AMDهای جدید فرااتصا