Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روزنامه نگاری گونزو نوعی سبک روزنامه نگاری است که در آن اخبار، تحقیقات، تحلیل ها و سایر مطالب بدون عینیت و بی طرفی، همراه با بیان آزادانه ی احساسات، تفکرات و نظرات روزنامه نگار ارائه می شوند. در این سبک مطالب بیشتر به صورت داستانی و با راوی اول شخص مفرد ارائه می گردد. این سبک از روزنامه نگاری از سال ۱۹۷۰ آغاز شد.
جیمز پی. گورمن متخصص مالی، بانکدار و مدیر ارشد اجرایی استرالیایی-آمریکایی است، که از سپتامبر ۲۰۱۱ به عنوان رئیس هیئت مدیره و از ژانویهٔ ۲۰۱۲ نیز به عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت خدمات مالی مورگان استنلی فعالیت می کند.
هادی ضیاءالدینی زاده (زاده ۱۳۳۵ در سنندج - )، مجسمه ساز، طراح و نقاش کُرد اهل ایران است. زندگی نامه. هادی ضیاءالدینی در سال ۱۳۳۵ در سنندج و محله «جور آباد» و در خانواده ای اهل شعر و عرفان متولد شد. قبل از دبستان به نقاشی پرداخت و بعد ازدوره ابتدائی اولین گامها را در مجسمه سازی برداشت و به گفته خود وی این دو را با رنج فراوان و بدون آموزش و کلاسی آکادمیک هم زمان پیش برده است.ضیاءالدینی در سال ۱۳۵۶ وارد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد.همچنین، او دایی هوتن شکیبا بازیگر سینما و تئاتر است. نمایشگاه ها. نمایشگاه های داخلی (انفرادی و جمعی). تهران، سنندج، اصفهان، تبریز، ایلام، همدان، مهاباد، سقز، مریوان، بانه، قشم، چابهار، کرمانشاه، اشنویه، بیجار، دیواندره نمایشگاه های خارج از ایران. چین، واشینگتن (ایالات متحده آمریکا)، لندن، برن (سوئیس)، مارتینی (سوئیس) ،ژنو (سوئیس) ،قرقیزستان ،قزاقستان ،ازبکستان ،کویت ،(اربیل)، (حلبجه)اقلیم کردستان عراق، سوریه شرکت در مسابقات. برگزیده در چهارمین بی ینال (دوسالانه) نقاشی ایران (موزه هنرهای معاصر تهران ۱۳۷۶) برگزیده اولین بی ینال (دوسالانه) بین المللی طراحی ایران (موزه هنرهای مع
اصر تهران ۱۳۷۸) منتخب اولین جشنواره هنرهای تجسمی اصفهان و دریافت دیپلم افتخار در زمینه مجسمه سازی ۱۳۶۷ تجلیل. از ضیاالدینی در سال ۱۳۹۸ در کنگره جهانی مشاهیر کرد تجلیل شد و به وی کلید طلایی شهروند اعطا شد.
هنری استارجیس مورگان (زاده ۲۴ اکتبر ۱۹۰۰ - درگذشته ۸ فوریه ۱۹۸۲) بانکدار، سیاست مدار و کارآفرین آمریکایی بریتانیایی تبار بود، که با مشارکت هارولد استنلی، شرکت مورگان استنلی را در سال ۱۹۳۵ تأسیس نمود. هنری مورگان، فرزند جی پی مورگان جونیور و نوه جی پی مورگان (بانکدار مشهور آمریکایی و بنیانگذار جی.پی. مورگان اند کو.) می باشد.
هارولد استنلی (زاده ۲ اکتبر ۱۸۸۵ - درگذشته ۱۴ مه ۱۹۶۳) کارآفرین، بانکدار و مدیر اجرایی آمریکایی بود، که در سال ۱۹۳۵ شرکت خدمات مالی مورگان استنلی را، با مشارکت هنری استارجیس مورگان تأسیس نمود. وی دانش آموخته دانشگاه ییل بود و تا سال ۱۹۵۵ در مورگان استنلی فعالیت می کرد. اوایل زندگی. استنلی در گریت بارینگتون، ماساچوست، از ویلیام استنلی جونیور و لی لی کورتنی استنلی بدنیا آمد. او در سال ۱۹۰۴ از دبیرستان Hotchkiss و در سال ۱۹۰۸ از دانشگاه ییل فارغ التحصیل شد. هارولد استنلی عضو محفل مخفی جمجمه و استخوان بود. حرفه. او در سال ۱۹۱۶ معاون بخش اوراق قرضه شرکت گارانتی تراست نیویورک شد و در نهایت این بخش را به یک شرکت اوراق بهادار جداگانه و فرعی به نام شرکت گارانتی تبدیل کرد و در آنجا با همکاری جی پی مورگان جونیور در سال ۱۹۹۸ کار می کرد. در سال ۱۹۲۷، مورگان از استنلی دعوت کرد تا در شرکت او شریک شود و جایگزین دوایت مورو شود که سفیر ایالات متحده در مکزیک شده بود. او نام خود را بعنوان رهبر صنعت بانکداری سرمایه گذاری در J.P. Morgan مطرح کرد و این شرکت را به یک بازیگر قوی در عرضهٔ اوراق بهادار و به ویژه بازار اوراق قرضه تبدیل
کرد، به ویژه پس از اینکه قانون گلس-استگال بانکداری تجاری و سرمایه گذاری را جدا کرد. در سال ۱۹۳۵ استنلی با همراهی با هنری استورگیس مورگان، نوه جی پی مورگان و پسر جی پی مورگان جونیور، به تأسیس شرکت مورگان استنلی کمک کرد تا تجارت اوراق بهادار را که باید بر طبق قانون گلس-استگال توسط شرکت جی پی مورگان رها می گردید را در شرکت مورگان/استنلی آغاز نموده و شریک ارشد شرکت جدید گردید. استنلی در شهادت خود در دهه ۱۹۴۰ با موفقیت از صنعت بانکداری در برابر اتهامات دولت مبنی بر ضد رقابتی بودن آن دفاع کرد.
گرگ آسمان یک سریال تلویزیونی آمریکایی است؛ که از سال ۱۹۸۴ تا سال ۱۹۸۶ از شبکه سی بی اس (شبکه) پخش می شد. این مجموعه شامل ۱۱ قسمت ۴۵ دقیقه ای است. این سریال به کارگردانی آلن جی لوی و به بازیگری جان مایکل وینسنت، آلکس کرد، ارنست بور، جین بروس اسکات، دبورا پرت و کاترین هیکلند ساخته شد. داستان. استرینگ، خلبان بالگرد است که بعد از جنگ در یک شرکت تسلیحاتی مشغول به کار می شود. این شرکت بالگردی به نام گرگ آسمان ساخته است تا از آن برای مقاصد نظامی خود استفاده نماید. استرینگ این بالگرد را می دزدد و پنهان می کند تا برای کمک به مردم از آن استفاده کند. مقامات شرکت در صدد بازگرداندن گرگ آسمان هستند، اما استرلینگ برگرداندن آن را مشروط به پیدا شدن برادرش می کند که در جنگ ویتنام ناپدید شده است و ...
ارن دردیوک (Eren Derdiyok زاده ۱۲ ژوئن ۱۹۸۸ در بازل) بازیکن فوتبال اهل سوئیس در پست هافبک نفوذی و در پشت سر مهاجمان نوک برای باشگاه فوتبال بایر لورکوزن در بوندسلیگا و تیم ملی فوتبال سوئیس از سال ۲۰۰۸ بازی می کند. وی سابقه همراهی تیم ملی فوتبال سوئیس را در رقابت های جام ملت های اروپا ۲۰۰۸ و جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در کارنامه خود دارد، ارن دردیوک اصالتاً کردتبار (یکی از اقوام ایرانی تبار) و علوی مذهب می باشد.
خاقان یقین (; زاده ۲۲ فوریه ۱۹۷۷ در بازل) بازیکن سابق فوتبال اهل سوئیس است. وی یکی از بهترین مهاجمان تیم ملی فوتبال سوئیس به شمار می رود که توانست در ۸۷ بازی برای این کشور، ۲۰ گل به ثمر برساند. یقین در رقابت های جام ملت های اروپا ۲۰۰۴ و جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶، جام ملت های اروپا ۲۰۰۸ و جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ تیم ملی فوتبال سوئیس را در پست هافبک نفوذی و فوروارد دوم همراهی کرده است. اصالت خانوادگی خاقان یقین از ترک های آناتولی می باشد.
بِر استِرْنْز شرکت خدمات مالی آمریکایی بود، که در زمینه سرمایه گذاری و ارائه خدمات بانکداری سرمایه گذاری، مدیریت ثروت و مدیریت سرمایه گذاری فعالیت می نمود. بانک بر استرنز در سال ۱۹۲۳ راه اندازی شد و در سال ۲۰۰۸ در پی بحران مالی ۲۰۱۲–۲۰۰۷ اعلام ورشکستگی نمود و توسط جی پی مورگان چیس خریداری شد.
کورب منطقه ای است در ناحیه رمس-مور در ایالت بادن-وورتمبرگ، آلمان. این منطقه در ۳ کیلومتری شرق وایبلینگن و در ۱۵ کیلومتری شمال شرق اشتوتگارت است. کورب بیشتر به دلیل داشتن مزارع انگور اطراف آن شناخته شده است.
فرودگاه بین المللی شهدای زنجان یکی از فرودگاه های فعال ایران از نوع مرز هوایی می باشد که در مرکز استان زنجان، شهر زنجان واقع شده است. فرودگاه شهدای زنجان، تنها فرودگاه استان زنجان می باشد، که عملیات احداث آن در سال ۱۳۶۹ بنا به نیازهای موجود در استان، آغاز گشته و پس از تقریباً ۱۰ سال و در سال ۱۳۷۹ افتتاح گردید. در حال حاضر فرودگاه زنجان زیرمجموعه شرکت فرودگاه های و ناوبری هوایی ایران می باشد. با توجه به مصوبه دولت مبنی بر تبدیل فرودگاه زنجان به مرز هوایی در اردیبهشت ۹۱ نیز نخستین پرواز خارجی به مقصد عربستان انجام شد. در فرودگاه زنجان همه مجموعه های مورد نیاز یک فرودگاه مرز هوایی با تمام تجهیزات مربوط درآن مستقر می باشد. این فرودگاه قابلیت پذیرش انواع هواپیماهای پهن پیکر (متناسب با CAT ایمنی زمینی فرودگاه) و هواپیماهای متوسط و هواپیماهای بدنه باریک و هواپیماهای سبک و انواع هلیکوپتر تا رده ایرباس ۳۰۰ را دارد.
جودی ازونی فیلسوف، شاعر و ادیب آمریکایی و استاد دانشگاه تافتز است. او دوره کارشناسی و کارشناسی ارشد را در دانشگاه نیویورک و دوره دکتری را در دانشگاه شهری نیویورک گذرانده است.
محمود میرعمادالدین (درگذشتهٔ ۸۰۳ قمری) پایه گذار حکومت سادات عمادی مازندرانی بر هزارجریب است. او تبارش با ۱۸ میانجی به موسی کاظم می رسد. میرعمادالدین با همراهی مردم علیه حکمرانان دستنشاندهٔ ایلخانی برخاست و حکومتی مستقل تشکیل داد. پس از یورش تیمور لنگ به مازندران، میر عمادالدین با او مصالحه کرد و بدین گونه با موافقت و تأیید تیمور لنگ استقلال خود را در هزارجریب حفظ کرد. میر عمادالدین حدود بیست سال پیش از میر قوام الدین مرعشی قیام کرد و تشکیل حکومت داد و بدین ترتیب نخستین حکومت سادات را در شمال ایران پس از دوره مغول بنیاد گذاشت. تبار میرعمادالدین با شانزده یا هجده میانجی به موسی کاظم می رسد با این حال در برخی بازگویی های دهان به دهان، او را از تبار سجاد بن حسین می دانند. مردم مازندران امام زاده ابراهیم در بابلسر را از نیاکان میرعمادالدین می شمارند که گفتهٔ نخست را تأیید می کند. پیشینه و موقعیت سیاسی-اجتماعی سادات در مازندران. مردم مازندران برای سادات احترام ویژه ای قائل بودند. نام، تبار و ابتدای کار. نام اصلی میرعماد «محمود» بود؛ و پدرش «سید عزالدین حسن» نام داشت. از زندگی میرعماد تا قبل از قیام، اطلاعات زیادی
موجود نیست. پدر او شخصیتی مذهبی و معنوی محسوب می شد و میرعماد نیز مانند پدر و اجدادش مورد احترام مردم و اکابر منطقه بود. عزالدین حسن در روستای وری زندگی می کرد و همان جا نیز فوت شد. پس از فوت وی، میرعماد جانشین مقام معنوی پدر شد. بنابراین، خود میرعماد هم ابتدا به امور مذهبی اشتغال داشت و ارتباطی با سیاست و حکومت نداشت. اسمعیل مهجوری می نویسد: «مردم آن سامان پس از مرگ پدرش به او گرویدند و در کارهای سخت دست به دامان او می زدند». پیش زمینه. اوضاع ایران و مازندران پس از سقوط ایلخانان با تأکید بر شیعیان. پس از سقوط ایلخانان، در سراسر ایران دولت های مستقل محلی سر برآوردند. در این بین قیام هایی نیز در نواحی جنوبی دریای کاسپین به وقوع پیوستند که رهبری آنها برعهده سادات بود. در نیمهٔ دوم قرن هشتم هجری، دو جنبش امامی مذهب در مازندران به وجود آمد؛ یکی جنبش مرعشیان به رهبری میربزرگ در آمل، دیگری جنبش میرعماد در هزارجریب. علاوه بر این دو جنبش، جنبشی زیدی مذهب به رهبری سید علی کیا در گیلان به راه افتاده بود. در این زمان در مازندران، مذهب زیدی اندک اندک از بین می رفت. اوضاع هزارجریب. معاصر با دورهٔ میرعماد، هزارجریب تحت است
یلای حاکم وقت سلسلهٔ طغاتیموریان، یعنی «امیر ولی» بود. البته مردم هزارجریب مطیع او نبودند و دائماً علیه وی قیام می کردند. سلسلهٔ طغاتیموریان پس از شکست دادن سربداران، بر استرآباد حکمرانی می کردند. ظهیرالدین مرعشی (نویسندهٔ "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران") می نویسد: «تمامی مازندران و اکثر گیلان و تمامی دیلمستان سادات مازندران را مسلم گشت؛ سید عماد در هزارجریب خروج کرد و آن ممالک هم مسخّر فرمان سادات شد، مگر استرآباد که دخیل طبرستان است به حکومت میر ولی استرآبادی بود». واقعهٔ سرکام. روزی میرعماد وری را به قصد پریم ترک کرد. در اثنای مسیر و در نزدیکی روستای سرکام، میرعماد از اسب به زمین افتاد و دچار شکستگی دست شد. وی لاجرم باید مدت نقاهت خود را در سرکام سپری می کرد و مدتی که در سرکام مانده بود، اهالی روستا دائماً نزد او از ظلم و ستم «امیر ولی» و مأمورینش گلایه می کردند. در این بین اتفاقی افتاد که میرعماد را به واکنش واداشت؛ عده ای از افراد امیر ولی در قریهٔ انگفام یک زن و یک سگ را به درختی بسته بودند. مردم نزد میرعماد آمده و از او خواستند وساطت کند. میرعماد پذیرفت و از افراد آزادی زن را خواستار شد، اما در پاسخ
، اعتقادات اهل تشیع را به مسخره گرفتند. میرعماد ابتدا قصد کرد مردم را به قیام فرابخواند ولی از این بابت می ترسید که امیر ولی در پاسخ دست به قتل عام بزند. نهایتاً به خواب رفته و علی بن ابی طالب را در رؤیا دید و این را «به فال نیک گرفت». سپس روستائیان را برای شورش آماده کرده، و مجدداً نزد افراد رفته و خواسته اش را تکرار کرد اما این بار با فحاشی مواجه شد. سرانجام درگیری پیش آمد و روستائیان عده ای از افراد امیر ولی را کشتند و عدهٔ دیگر فرار کردند. حکومت میرعماد و تثبیت آن. اخبار وقایع ترکام به سایر قریه های هزارجریب رسید. اندک اندک مردم سراسر هزارجریب و اکابر منطقه با میرعماد بیعت کرده و او را به عنوان رهبر خود پذیرفتند و به پیروی از او هر کجا که افراد امیر ولی را رؤیت می کردند به ایشان حمله ور می شدند. همچنین ۷۰ نفر از قریه های پرجمعیت نوده و بولا به فرماندهی «امیر فخرالدین بولائی» به میرعماد ملحق شدند. میرعماد پس از حصول اطمینان از تسلط بر هزارجریب، لشکری تشکیل داد تا امیر ولی را در استرآباد شکست دهد. لهذا با ۳٬۰۰۰ نفر مشتمل بر سواره نظام و پیاده نظام، به سمت استرآباد به راه افتاد. امیر ولی پیش از آنکه بتواند چ
اره ای بجوید، در محاصرهٔ نیروهای میرعماد قرار گرفت و اما موفق شد از معرکه بگریزد. میرعماد خانهٔ امیر ولی را غارت کرد و پس از آن به سرعت به هزارجریب عقب نشینی کرد تا با ضدحملهٔ امیر ولی مواجه نشود. امیر ولی سپاهی پرتعداد جمع کرده و به هزارجریب لشکر کشید. اما میرعماد که از قبل آماده بود شکست سختی به امیر ولی داد؛ امیر ولی نیز پس از این شکست دیگر به حکومت هزارجریب متعرض نشد. میرعماد نیز پس از آن به سرکوب یاغیان مشغول شد و با حکّام سمنان، فیروزکوه و دامغان روابط حسنه ایجاد کرد. ملاقات با تیمور لنگ. تاریخ دقیق دیدار میر عمادالدین با تیمور لنگ معلوم نیست اما آنگونه که ظهیرالدین مرعشی می نویسد این دیدار احتمالاً هنگام توقف تیمور لنگ در هزارجریب (چهارده کلاته تا پیش از زمان محمدشاه قاجار جزء هزارجریب بود) در جریان عزیمتش به عراق برای جنگ هفت ساله در سال ۸۰۰ قمری اتفاق افتاد و نه در جریان جنگ های پیشین. کیفیت ملاقات میر عمادالدین و رسیدن خدمت امیر تیمور گورکانی از کتاب تاریخ سید عبدالمجید میقانی این چنین ذکر می شود «صاحبقران امیر تیمور گورکانی به حوالی هزارگری آمد (دامغان و چهارده کلاته) به صاحبقران رسانیدند، که در پش
ت این کوه ولایتیست و سید عمادالدین نام، حاکم و والی آن ولایت است. صاحبقران گفت: چرا سید حاضر خدمت نشد؟ امیر برکت که از اعاظم سادات شرفای مکه در خدمت امیر تیمور گورکانی بود و امیر تیمور، سید برکت را تعظیم و تجلیل می نمود. سید برکت به حمایت برخاست که او سیدی پارسا و پرهیزگار است. اگر دستور فرمایند ایشان را حضور رسانم. امیر برکت جانب هزار جریب حرکت کرد و نزد میر عمادالدین رفت و سید را از چگونگی ماجرا آگاه کرد. اوصاف و اخلاق امیر تیمور را برای سید عمادالدین بیان نمود. سید اطاعت نمود و به رسم صوفیان لباس پوشیده و سوار الاغ شد و به همراه امیر برکت به پیشگاه امیرتیمور گورکانی رسید. سید به اولاد خود گفت: بعد از من هدایا و تحف لایقانه شاهانه بیاورید و برادرها با لباس جنگ و رزم حاضر شوید.» و پسران سید بااسلحه و لباس رزم با هدایا و تحف و اسب ها و پیشکش های شایسته خدمت امیر تیمور رسیدند. امیر تیمور را خیلی خوش آْمد. امیر تیمور سید را گرامی داشت و از او خواست گزیدگان سپاه را به سرپرستی یکی از پسران که رزم آور آزموده تر باشد با او همراه کند. میر عمادالدین به سید جبرییل پیشنهاد کرد که نپذیرفت. امیر حسن عزالدین پیرو فرمان پد
ر شد و با عده ای از لشکریان هزارجریب ملازم رکاب امیر تیمور شد. امیر تیمور گورکانی برای دلگرمی میر عمادالدین هزارجریب را به او واگذاشت و مالیات سمنان و دامغان را نیز به او تفویض کرد. خانواده. سید میر عماد زوجات متعدد داشت. از مریم بیگم دختر عموی سید، دختر شرف الدین علی هفت پسر داشت: اول - سید جبراییل که پسر بزرگ است. دوم - سید افضل (آرامگاه در میرافضل). سوم - سید میکاییل. چهارم - سید عزراییل. پنجم - سید اسرافیل. ششم - سید عزالدین حسینی (برخی منابع عزالدین حسن نوشند). هفتم- سید قوام الدین. از امیر خان خاتون دختر سعدالله خان آلپی، یک پسر داشت سید عین الدین و از زن دیگر که نام و نسب او را ننوشتند یک پسر داشت بنام سید عبدالله. بعضی سید عبدالله را از دختر سید سعدالله خان می دانند و می گویند سید عین الدین پسر سید عبدالله است نه پسر میر عمادالدین.
ارمنی های ترکیه که به معنای (پولساهایر به زبان ارمنی Պոլսահայեր) معادل با ارمنیان استانبول هم می باشند جمعیتی از ۴۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می شوند (این آمار، ارمنی های حمشین و ارمنی های نهانی را در بر نمی گیرد) و اکثراً در اطراف استانبول متمرکزند. ارمنی ها از روزنامه ها و مدارس خود حمایت می کنند. اکثر ارمنی ها معتقد به کلیسای حواری ارمنی هستند و تعداد کمتری از آن ها نیز پیرو دو کلیسای کاتولیک و پروتستان می باشند. تاریخ. ارمنی هایی که امروزه در ترکیه زندگی می کنند بازماندگان جامعهٔ بزرگ تری هستند که به مدت هزاران سال قبل از تأسیس امپراتوری عثمانی وجود داشت. تعداد شهروندان ارمنی امپراطوری عثمانی قبل از جنگ جهانی اول بین دو تا دو و نیم میلیون نفر تخمین زده می شود. در طی دوران امپراطوری عثمانی ارمنی ها همانند یونانیان و یهودیان در کسب و کار و تجارت فعال بودند. وقتی که کنستانتینوپل، قسمتی از امپراطوری عثمانی شد از سوی سلطان، ارمنی های ارتودکس مورد حمایت قرار گرفتند به گونه ای که آن ها توانستند کلیساهای خود را در سرزمین امپراطوری بسازند. تعدادی از کلیساهای ارمنی در آناطولی و استانبول در ۱۴۵۳م یا بعد از بازتاب
تحمل گروه های قومی و مذهبی گوناگون تحت کنترل عثمانی در طی آن دوره ساخته شده اند. با شروع قرن نوزدهم نااستواری سیاسی، اوضاع وخیم اقتصادی و تنش های مداوم قومی باعث مهاجرت حدود صد هزار ارمنی به اروپا، آمریکا و خاورمیانه شد. این خروج گسترده، جماعت ارمنیان پراکنده را در سراسر جهان بر اساس جمعیت اصلی ارمنی های عثمانی مهاجر به تعداد وسیع را ایجاد کرد علاوه بر این مهاجرت هایی نیز از قفقاز صورت می گرفت که عمدتاً به مقصد روسیه بود. تعدادی از ارمنی ها بین سال های ۱۸۹۴م تا ۱۸۹۷م توسط سلطان عبدالحمید قتل عام شدند. کشتارهای بیشتری در ۱۹۰۹م اتفاق افتاد که به قتل عام آدانا نیز معروف است که در طی آن بین بیست تا سی هزار ارمنی کشته شدند. نسل کشی ارامنه در سال های ۱۹۱۵م تا ۱۹۱۸م اتفاق افتاد که در طی آن دولت عثمانی وقت دستور تبعید و اخراج و کشتار بیش از یک و نیم و تا دو میلیون ارمنی را به بهانهٔ ملاحظات سیاسی و امنیتی صادر نمود. این کشتارها اکثریت بزرگی از ارمنیان حدوداً هفتاد تا هشتاد درصد کل جمعیت ارمنی های ساکن در امپراطوری عثمانی را در زمان جنگ جهانی اول در بر می گرفت. تعدادی از آن ها مستقیماً بر اثر کشتارهای عثمانی مردند و ت
عدادی دیگر بر اثر اخراج و تبعید وسیع و انتقال اجباری جمعیت و بیشتر از طریق حملات نظامیان کرد جان سپردند. ارمنی های باقی مانده در قسمت های شرقی کشور بین سال های ۱۹۱۷م تا ۱۹۱۸م به قفقاز پناه جسته و سرانجام در نواحی کنترل شده از سوی جمهوری دموکراتیک تازه تأسیس ارمنستان ساکن شده و هرگز به خانه های اصلی خود در شرق ترکیه برنگشتند (که ساکنین شش ولایت ارمنی ترکیه بودند) تعدادی از ارمنی ها که حدود سیصد هزار نفر بودند بر طبق برخی برآوردها از سوی تُرکها و کُردها مورد پذیرش قرار گرفته یا جمعیت مسلمانان در طی پروسهٔ کردسازی یا ترک سازی ازدواج نمودند تا با وقایع شوم کمتری مواجه گردند. اکثر بازماندگان ارمنی که به سوریه مدرن و در کل خاورمیانه آمدند و برخی که موقتاً به خانه هایشان در ترکیه در پایان جنگ جهانی اول به ویژه در طی قیمومیت فرانسه بازگشتند در نتیجه اجازه ای بود که به کنترل جنوب شرقی ترکیه در طی موافقت نامه سایکس–پیکو به فرانسه داده شده بود. جمعیت ارمنی از موج جدید کشتارها در طی دوران ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ در طی جنگ استقلال ترکیه رنج کشید که شامل ارمنی های باقی مانده در شرق و جنوب کشور به علاوه یونانیها در منطقه دریای سیاه می
شدند. اخراج گستردهٔ جمعیت ارمنی های باقی مانده در ترکیه به ویژه بعد از بازپس گیری منطقه از دست نیروهای فرانسوی ادامه یافت و ارمنی های اندکی که باقی ماندند دست به فرار زدند. تا پایان سال ۱۹۲۰ تعداد کمی از ارمنیان باقی مانده و در سراسر کشور پراکنده بودند و تنها جمعیت قابل دوام آن ها در استانبول و اطراف آن باقی مانده اند. جمعیت. جمعیت کنونی ارمنی در ترکیه بین چهل تا هفتاد هزار نفر تخمین زده می شود که عمدتاً در شهر استانبول و اطراف آن زندگی می کنند حتی همین تعداد اندک جمعیت ارمنی فعال در ترکیه نیز به خاطر مهاجرت های بیشتر به اروپا، آمریکا و استرالیا کاهش یافته اند. این جمعیت به عنوان یک گروه مجزا در نظام تُرکی شناخته می شود و دارای نهادهای آموزشی، فرهنگی، مذهبی و اجتماعی خود و مطبوعات مجزای خود است. جمعیت ارمنیان ترکیه برای حفظ نهادهای خود و بازبودن مدارس و بقاء مطبوعاتشان تلاش های بسیار سختی بر اثر کاهش تقاضای ناشی از مهاجرتها و ضعف اقتصادی قابل ملاحظه به عمل آوردند. جامعهٔ ارمنی ترکیه عمدتاً به ارمنی های ارتودکس حواری متعلق به کلیسای حواری ارمنی با اقلیت کوچکی از پیروان کلیسای کاتولیک ارمنی و کلیسای پروتستان ا
نجیلی تقسیم می شوند. مسیحیان پنهان. در طی نسل کشی ارمنیان تعدادی از کودکان یتیم ارمنی از سوی خانواده های مسلمان محلی به فرزندخواندگی پذیرفته شدند که برخی اوقات نام آن ها را تغییر داده و آن ها را به دین اسلام درآوردند. یک منبع رقم ۳۰۰۰۰۰ نفر را ذکر می کند اما تحلیل دیگری این رقم را بیش از حد بزرگ ذکر می کند و تمایل به رقم ۶۳۰۰۰ نفر دارد رقمی که بر طبق گزارش وزارت خارجه ایالات متحده از سوی پاتریارک ارمنی قسطنطنیه در سال ۱۹۲۱م ذکر شده است. هنگامی که ارمنیان باقی مانده شروع به جستجو و ادعای برگرداندن این کودکان یتیم را بعد از جنگ جهانی دوم نمودند تنها درصد کوچکی از آن ها پیدا شدند و به خانواده هایشان پیوستند در حالی که بقیه به زندگی خود به عنوان مسلمان ادامه دادند. علاوه بر این تعدادی از خانواده های ارمنی نیز به منظور فرار از نسل کشی مسلمان شده اند. تعداد نامعلومی از افراد با اصلیت ارمنی در ترکیه وجود دارند که امروزه از تبار خود آگاه نبوده و چیزی حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر هستند که ارمنی های نهانی هستند که مسیحیان پنهان نامیده می شوند. رقم ۳۰۰۰۰۰ نفر ممکن است متعلق به سال ۱۹۱۵ باشد اما چندین نسل از آن ماجرا گذشته است و بناب
راین این ارقام می بایست بسیار بیش از این به ویژه بر اثر ازدواج های مختلط باشد. به علت تصاعد طبیعی جمعیت، تعیین رقم دقیق تعداد ارمنی ها در ترکیه به شدت مورد نزاع و بحث می باشد. اما برخی برآوردهای محافظه کارانه نشان می دهند که تعداد آن ها در اواخر قرن بیستم از مرز یک میلیون نفر گذشته است. عده ای نیز تبار ارمنی ارامنهٔ نهان را انکار می کنند به این دلیل که این تبار ممکن است زمانی بر اثر تُرکی کردن بر اثر ازدواج با جمعیت تُرکی یا کُردی تغییر کرده باشد و ارمنی بودن آن ها ممکن است مورد تردید قرار گیرد و تعدادی از آن ها ممکن است به طور بالفعل در زمان کنونی بیشتر خود را تُرک احساس کنند تا ارمنی. در سال ۱۹۶۰ تعدادی از این خانواده ها به مسیحیت برگشته و نام های خود را نیز تغییر دادند. ارمنی های حمشین. حمشین ها تعدادی از گروه های گوناگون از مردمی هستند که در تاریخ گذشته یا حال به ناحیهٔ حمشین مربوط می شوند که در منطقه دریای سیاه در شرق ترکیه واقع است. آنها به عنوان حمشینلی، حمشینیها، حمشنتسی (به ارمنی حامشنی Համշենի) نامیده شده یا خود را به این اسم می نامند که در زبان مربوطه به معنای مقیمی حمشین می باشد. این ناحیه در قرن
پانزدهم به امپراطوری عثمانی ملحق شده و در طی این دوره مرحله ای از مهاجرت ها و اسلامی کردن در آنجا صورت گرفت. جزئیات و اوضاع و احوال توأم با این مراحل مهاجرت و اسلامی کردن در طی دوران امپراطوری عثمانی به روشنی معلوم و مستند نشده است. اکثر منابع با این امر موافقند که قبل از دوره امپراطوری عثمانی، اکثریت عمدهٔ ساکنین حمشین در اصل از لحاظ قومیتی ارمنی و اعضاء کلیسای حواری ارمنی و از مسیحیان قدیمی بوده اند. آن ها همچنین امروزه مقدار زیادی از عناصر قومیت ارمنی در سنتها و زبان محلیشان را نگه داشته اند. در نتیجهٔ این پیشرفتها، جوامع متمایزی با همان تیره و نام نیز در نزدیکی ترکیه در هوپای قفقاز ظاهر شده اند این سه جامعه تغریباً از وجود همدیگر نا آگاهند. در داخل ترکیه حمشینهای ساکن آنجا (در نشریات به عنوان حمشینهای غربی انگاشته می شوند) مسلمانان سنی تُرک زبان هستند که عمدتاً در مناطقی از استان ریزه ترکیه زندگی می کنند. همچنین در ترکیه حمشینهای هوپا (به عنوان حمشینهای شرقی در نشریات انگاشته می شوند) مسلمانان سنی بوده و عمدتاً در نواحی هوپا و بورچکا در استان آرتوین ترکیه زندگی می کنند. علاوه بر این آن ها به نوعی لهجه ای
از ارمنی غربی که در تُرکی حمشینی نامیده می شود نیز تکلم می نمایند. علاوه بر این در خارج از جمهوری ترکیه حمشینهایی (که گاهگاهی در نشریات به عنوان حمشین های شمالی خوانده می شوند) مسیحیانی هستند که در آبخازیا و کراسنودار کرای روسیه زندگی می کنند، و به خوبی به زبان حمشینی صحبت می کنند. تعدادی از حمشینهای مسلمان نیز در گرجستان و کراسنودار روسیه زندگی می کنند و برخی از عناصر حمشینی نیز در میان ترک های مسختی وجود دارد. سیاست. احزاب سیاسی سنتی ارمنی در زندگی سیاسی ارمنیان ترکیه حداقل از ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۵ بسیار فعال بوده اند و این شامل فدراسیون انقلابی ارمنی، حزب سوسیال دموکراتیک هنچاک، حزب آرمناکان و حزب لیبرال دموکراتیک ارمنی (رامگاوار) بودند. اما فعالیت این احزاب بعد از ۱۹۱۵ محدود شد و این وضع از آن زمان تاکنون چنین بوده است و آن ها هیچ گونه نقش قانونی در سیاست های ارمنی ترکیه نداشته اند با وجود این در جماعت ارمنیان پراکنده بسیار فعال مانده اند. اعضاء سیاسی متعلق به این احزاب و برخی اعضاء برجستهٔ فدراسیون انقلابی ارمنی، اقدام به ترور رهبران سیاسی تُرکی کرده اند که نقش فعالی در برنامه ریزی و دستور صدور نسل کشی ارمنیان دا
شته و از سوی دادگاه های نظامی تُرکی سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ محاکمه شده اند داشته اند. این عملیات که به عنوان عملیات نمسیس شناخته شد برای تعقیب چنین رهبرانی در سطح جهان ادامه یافت و حداقل هفت نفر از این رهبران کشته شدند. ارمنی ها در ترکیه در سیاست های این کشور فعال بوده اند. یکی از ارمنی های ترکیه به نام "سارکیس آقپاریک چرکزیان" و "آرام پهلوانیان" نقش اساسی و مؤثر در تأسیس حزب کمونیست ترکیه ایفا نموده اند. ارمنی ها در تعداد دیگری از احزاب سیاسی ترکیه نیز فعال بوده اند ولی هیچ ارمنی از سال ۱۹۶۰ به عنوان عضو مجلس ملی کبیر ترکیه انتخاب نشده است. مذهب. پاتریارک نشین ارمنی که در سال ۱۴۶۱ در استانبول تأسیس شد که رئیس دینی جامعهٔ ارمنی در ترکیه است این کلیسا نقش بسیار مهم سیاسی را در قبل اعمال کرده است و امروزه این کلیسا هنوز یک اقتدار روحانی را که احترام قابل ملاحظه ای در میان کلیساهای ارتودکس برایش به دست آورده اعمال می کند. پاتریارک نشین ترکیه برتری پاتریارک عالی و جاثلیق کل ارمنیان در مراکز اصلی روحانی و اداری کلیسای ارمنی، و واغارشاپات در جمهوری ارمنستان در موضوعاتی که دارای جنبه جهانی کلیسای ارمنی است را به رسیمیت
شناخته و در موضوعات محلی دارای خودمختاری است. اسقف پاتریارک مسروپ دوم ماتافیان هشتمین پاتریارک ارمنی استانبول تحت اقتدار پاتریارک و جاثلیق نشین کل ارامنه است. کلیساهای ارمنی در ترکیه. ترکیه دارای صدها کلیسای ارمنی است. اکثر آن ها یا در شرف ویرانی هستند یا برای مقاصد دیگر به کار می روند. هنوز کلیساهای ارمنی با نام ارمنی مورد استفاده پیروان کلیسای حواری ارمنی فعال هستند و البته کلیساهای کاتولیک و پروتستان هم فعال می باشند. گذشته از کلیسای جامع و اصلی سورب آسدوادزادزین در کومکاپی استانبول ده ها کلیسای ارمنی نیز وجود دارد که تعدادی از آن ها به علت فقدان جمعیت یا کشیش، غیرفعال می باشند. آموزش و پرورش. مدارس یا از کودکسان تا کلاس دوازدهم، یا از کودکستان تا کلاس هشتم یا از کلاس نهم تا دوازدهم هستند به معنای مدرسه ابتدایی و راهنمایی ارمنی و به معنای دبیرستان ارمنی می باشد. مدارس ارمنی ترکیه برنامهٔ کاملی از دروس تُرکی را به همراه موضوعات ارمنی عمدتاً مربوط به زبان و ادبیات و مذهب را به کار می گیرند. بهداشت. ارمنیان ترکیه دارای بیمارستان هایی با سابقهٔ طولانی نیز می باشند که مهمترینشان عبارتند از؛ زبان. اکثر ارمنیان