Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دوژان برجویچ (زاده ۲۱ فوریه ۱۹۶۶ در شهر کرالیفو صربستان) مربی تیم والیبال و کاپیتان سابق تیم ملی والیبال یوگسلاوی که در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ آتلانتا است. وی در این تیم در بازی های المپیک سال ۱۹۹۶ مدال برنز و در مسابقات ژاپن در سال ۱۹۹۸ مدال نقره را به دست آورد. او به مدت سه بازی سرمربی شهرداری ارومیه بود و به دلیل کسب نتایج ضعیف اخراج شد.
آرایشگر شهر سِویل یک اپرا بوفا در دو پرده می باشد که توسط جواکینو روسینی ساخته شده است. اپرانامه این اثر را "سزار استِربینی" نوشته که الهام گرفته از نمایشنامه کمدی " آرایشگر شهر سِویل (۱۷۷۵) " اثر پیر بومارشه می باشد. اولین اجرای این اپرا (با نام "احتیاط بیهوده") به تاریخ ۲۰ فوریه ۱۸۱۶ در خانه اپرای Teatro Argentina در رم به روی صحنه رفت. "آرایشگر شهر سویل" روسینی، به عنوان شاهکاری بزرگ در بین آثار کُمدی موزیکال شناخته شده و به عنوان «اپرا بوفای همهٔ اپرا بوفاها» لقب گرفته است، پس از گذشت ۲۰۰ سال از نخستین اجرا، محبوبیت و مقبولیت چشمگیر این اثر بر روی صحنه های مدرن اپراهای امروزی، خود بهترین گُواه بر این اَمر است. این اپرا در ردهٔ نهم جدول پُراجراترین اپراها در سراسر دنیا قرار دارد. شهرت دیگر روسینی بخاطر تعداد اپراهای اوست، وی به مدت ۱۹ سال، به طور میانگین، ۲ اپرا در سال می ساخته و اپرای آرایشگر شهر سِویل را - اگر چه قسمتهایی از پیش نوای آن برگرفته از اپراهای " آرلیانو در پالمیرا " و " الیزابت، ملکه انگلستان " می باشد، در کمتر از سه هفته آهنگسازی نموده است. خلاصه. مکان: سویل - اسپانیا زمان: قرن هجدهم میلادی
پرده یک. "نمای اول - میدانی روبروی خانه بارتولو" در یک میدان عمومی، بیرون خانه "بارتولو"، نوازندگان مشغول نواختن موسیقی هستند؛ یک دانشجوی فقیر به نام "لیندرو" نیز در جمع آنهاست. لیندرو زیر پنجره اتاق "رزینا" می آید و آوازی عاشقانه برایش می خواند ("Ecco, ridente in cielo"). این دانشجوی فقیر، در واقع کنت "آلماویوا" - یک اشراف زاده - است که خود را این گونه تغییر شکل داده تا "رزینا" او را به خاطر خودش دوست داشته باشد نه به خاطر ثروتش. "آلماویوا" دستمزد نوازندگان را پرداخت می کند و آن ها می روند. رزینا دختری زیبا و جوان بوده که تحت سرپرستی دکتر "بارتولو" در این خانه زندگی می کرده است. دکتر بارتولو که پزشکی پیر و بداخلاق بوده، چشم به رزینا داشته و قصد دارد که او را به همسری خود درآورد؛ به همین دلیل دختر جوان را به شدت محدود می کرده و تمام رفتار و گفتار او را زیر ذره بین می گذارد تا روزی هم مالک او و هم صاحب مال و اموالش شود. فیگاروی آرایشگر، خوشحال و راضی از شغلش و اهمیت آن، در حال آواز خواندن سر می رسد (Aria: "Largo al "factotum della città). فیگارو قبلاً خدمتکار کنت آلماویوا و مورد اعتماد وی بوده است؛ از این جهت،
با پیشنهاد انعامی چشمگیر، کُنت از فیگارو می خواهد تا با طرح نقشه ایی به او کمک کند تا وارد خانه رزینا شود ("Duet: "All'idea di quel metallo). فیگارو به کنت پیشنهاد می دهد که خود را به شکل یک سرباز درآورده و وانمود کند که مست است و می بایست مدتی در خانه بارتولو بماند. کنت به آرایشگر باهوش آفرین می گوید و پاداش خوبی به او می دهد. "نمای دوم - اتاقی در خانه بارتولو با چهار در" رزینا آواز عاشقانه ایی برای لیندرو می خواند ("Una voce poco fa") و نامه ایی برایش می نویسد. وقتی در حال ترک اتاق است، بارتولو و باسیلیو - استاد موسیقی - میایند. باسیلیو به بارتولو می گوید که کنت آلماویوا در شهر سویل دیده شده و دل در گرو رزینا دارد. بارتولو تصمیم می گیرد هر چه زودتر با دخترک ازدواج کند؛ باسیلیو هم می گوید که بهترین راه برای خلاص شدن از دست کنت، تهمت زدن و بدنام کردن اوست ("La calunnia è un venticello"). فیگارو گفتگوی بین این دو را می شنود و به رزینا می گوید که بارتولو قصد ازدواج با او را دارد. سپس از وی می خواهد نامه ایی به لیندرو بنویسد و احساساتش را برایش بازگو کند؛ رزینا هم به او می گوید که قبلاً این کار را کرده! فیگارو
هم از سرعت عمل و ذکاوت رزینا خوشش می آید و قول می دهد که نامه را به لیندرو (که در واقع همان کنت آلماویواست و رزینا این را نمی داند) برساند ("Duet: "Dunque io son...tu non m'inganni). دکتر بارتولو با دیدن کم شدن کاغذهای روی میز مظنون می شود که رزینا نامه ایی نوشته باشد، اما رزینا سعی می کند طفره برود (Duet: “Dunque io son”) و بارتولو هم می گوید که هیچ کس نمی تواند پزشکی در سطح او را گول بزند (Aria: A un dottor della mia sorte) و همچنان در شک خود می ماند. برتا - مسئول انجام امور روزانه منزل بارتولو - در حال خارج شدن از منزل، کنت را (در لباس یک سرباز و به حالت مستی) می بیند که می خواهد وارد خانه شود؛ او به سرعت نزد بارتولو می رود تا مانع ورود سرباز شود اما موفق نمی شود و کنت آلماویوا وارد خانه شده و موفق می شود در فرصتی مناسب با رزینا صحبت کند و می گوید که از طرف لیندرو برایش نامه ایی آورده است؛ دکتر بارتولو نیز، همچنان اصرار می ورزد که وظیفه ایی در قبال پناه دادن به سربازان ندارد و می خواهد که او منزلش را ترک کند. دکتر بارتولو متوجه می شود که سرباز مست کاغذی را به دست رزینا می دهد و دخترک را وادار می کند که آن
را به او بدهد؛ رزینا هم به جای نامه اصلی، لیست رختهای شستنی اش را به وی نشان می دهد. بارتولو و کنت (در لباس سرباز) دوباره درگیر بحث می شوند و همان وقت باسیلیو، فیگارو و برتا سر می رسند. فیگارو به بارتولو می گوید که به خاطر سر و صدای مشاجراتی که از خانه شنیده می شده، عده زیادی از جمله افسر دیده بانی و مأمورانش به آنجا آمده اند. بارتولو هم خوشحال می شود که پس به این ترتیب سرباز مست به زودی دستگیر خواهد شد. اما سرباز، که در واقع کنت آلماویوا بوده، نام اصلی خود را در گوش افسر می گوید؛ وی هم در مقابلش تعظیم کرده و بلافاصله او را بی تقصیر می انگارد. همگی، به غیر از فیگارو، از تمام شدن ماجرا به نفع سرباز مست شگفت زده می شوند ("Finale: "Fredda ed immobile, comme una statua). پرده دو. یک اتاق در خانه بارتولو و یک پیانو دوباره آلماویوا به خانه بارتولو می آید؛ اینبار خود را به شکل یک معلم موسیقی درمی آورد که به علت مریضی باسیلیو، به جایش به آنجا آمده است تا با رزینا آواز کار کند (“Pace e gioia sia con voi!”). دکتر بارتولو به او مظنون می شود، اما کنت برای رفع هر گونه شک و شبهه - با همفکری قبلی فیگارو - به پیرمرد می گوید
که از نقشه او و باسیلیو برای بدنام کردن آلماویوا باخبر است. سپس نامه ایی را که رزینا خطاب به لیندرو نوشته بوده به دکتر بارتولو نشان می دهد و ادامه می دهد که این نامه را باید به رزینا نشان داد و به او گفت که لیندرو از افراد کنت آلماویواست و کارش فریب زنان زیبا و بردن آن ها به قصر اربابش است. به این ترتیب، دکتر بارتولو متقاعد می شود که این معلم جایگزین، واقعاً از طرف باسیلیو آمده و به او اجازه می دهد که درس موسیقی را با رزینا شروع کند. رزینا شروع به خواندن می کند (“Contro un cor”) و بارتولو کم کم به خواب می رود. رزینا چهره معلم موسیقی جدید را تشخیص می دهد و متوجه می شود که او همان لیندرو محبوبش است که تغییر قیافه داده؛ وقتی خواب بارتولو سنگین می شود، ایندو از فرصت استفاده کرده و علاقه شان را به یکدیگر ابراز می کنند. فیگارو به بهانه اصلاح صورت دکتر بارتولو می آید و در فرصتی مقتضی، کلید در بالکن را برمی دارد. ناگهان، باسیلیو سالم و سرحال وارد می شود. آلماویوا، رزینا و فیگارو سعی می کنند که به او تلقین کنند که به شدت بیمار به نظر می رسد و احتمالاً مبتلا به تب` اسکارلت (مخملک) شده است (Quintet: "Buona sera, mio sig
nore")؛ اما او مقاومت کرده و می گوید که حالش بسیار هم خوب است؛ اما کمی بعد، با دیدن رشوه هنگفتی که به او داده می شود، اذعان می دارد که کسالت دارد و باید استراحت کند. آلماویوا هم، وقتی فیگارو دکتر بارتولو را اصلاح می کرده، به رزینا می گوید که شب آماده باشد تا با هم از آنجا فرار کنند؛ ولی دکتر بارتولو متوجه قضیه می شود و بلافاصله از باسیلیو می خواهد یک نفر مسئول ثبت اسناد را بیاورد تا ازدواج او و رزینا را رسمی کند؛ نامه را هم به رزینا نشان می دهد و می گوید که لیندرو در خدمت کنت آلماویواست و قصد فریب او را دارد؛ رزینا بسیار مأیوس و غمگین می شود و چاره ایی جز ازدواج با دکتر بارتولو نمی بیند. برتا از کار زیاد و کشمکش های دائمی در این خانه شکایت می کند و آرزوی زندگی بهتری دارد ("Il vecchiotto cerca moglie"). صحنه خالیست و صدای رعد و برق شنیده می شود. کنت و فیگارو با بالا رفتن از نردبانی به بالکن خانه بارتولو راه پیدا کرده و از طریق پنجره به اتاق رزینا می روند. رزینا نامه را به آلماویوا (که هنوز از نظر او "لیندرو" بوده) نشان می دهد و به او می گوید که چقدر دلشکسته و غمگین است؛ آلماویوا هم خود را به او معرفی می کند ("
Trio: "Ah! qual colpo) و به رزینا اطمینان می دهد که قصد ازدواج با او را دارد و تا پایان عمر عاشق و متعهد خواهد ماند؛ رزینا از اینکه رویاهایش به حقیقت پیوسته، بسیار خوشحال می شود. او و کنت با شور و شعفی وصف ناپذیر به یکدیگر ابراز احساسات می کنند؛ در حالیکه فیگارو مرتب به آن ها گوشزد می کند که هر چه زودتر باید خانه را ترک کنند. صدای دو نفر که به اتاق نزدیک می شوند به گوش می رسد. فیگارو، کنت و رزینا سریعاً به سمت پنجره می روند تا از نردبان پایین رفته و فرار کنند، اما با شگفتی می بینند که نردبانی در کار نیست! باسیلیو و مسئول ثبت اسناد، برای ازدواج دکتر بارتولو و رزینا وارد می شوند. کنت آلماویوا تصمیم می گیرد که از فرصت استفاده کرده و ازدواج خودش با رزینا را ثبت کند؛ از باسیلیو هم می خواهد که شاهد عقد آن ها باشد. باسیلیو قبول نمی کند و آلماویوا هم به او می گوید: " پس باید به جایش دو گلوله در مغزت را قبول کنی! " به این ترتیب، باسیلیو ترجیح می دهد گزینه اول را بپذیرد. کنت آلماویوا و رزینا با حضور باسیلیو و فیگارو به عنوان شاهد، به عقد هم در میایند و تازه دکتر بارتولو، خوشحال از اینکه نردبان را برداشته و مانع فرار آن
ها شده، سر می رسد. کنت آلماویوا هم به او می گوید که دیگر دیر شده و بدون هیچ اقدام و اعتراضی، به بازنده بودن خود اعتراف کند (“Cessa di più resistere”). بارتولو هم عصبانی می شود؛ اما بعد از اینکه به او اجازه داده می شود اموال به جا مانده از رزینا را تصاحب کند، آرام و راضی می گردد.
در معماری کامپیوتر پیش بینی انشعاب تکنولوژی ای است که در آن به کمک مدارهای دیجیتالی به نام پیش بینی گرها (branch predictors) سعی می شود حدس زده شود که یک برنچ (مثلاً یک ساختار شرطی) به چه راهی خواهد رفت. هدف پیش بینی گر ارتقاء جریان در خط لولهٔ دستورات (instruction pipeline) می باشد. برنچ پردیکشن معمولاً در پرش های شرطی اهمیت می یابد. یک پرش شرطی می تواند به حالت not taken برود و به ترتیب اولین ساختار کد پس از پرش شرطی را اجرا کند یا به حالت taken برود و به مکانی متفاوت در حافظهٔ برنامه که قسمت دوم ساختار کد در آن قرار دارد بپرد. بدون استفاده از برنچ پردیکشن، پردازنده باید صبر کند تا پرش شرطی مرحلهٔ اجرا در خط لوله را تمام کند و دستور بعدی در آستانهٔ مرحلهٔ fetch قرار بگیرد. پیش بینی گر تلاش می کند تا با حدس زدن اینکه یک پرش شرطی به حالت taken یا not taken خواهد رفت؛ از این هدر رفت وقت جلوگیری کند به این صورت که برنچی که بیشتر از همه به نظر می آید که به آن پرش خواهد شد؛ fetch و بعد execute می شود و اگر بعداً مشخص شد که حدس اشتباه بوده از دستورات اجرا شده صرف نظر می شود و خط لوله با برنچ درست شروع به کار می کن
د. میزان وقتی که با پیش بینی های غلط هدر می رود برابر است با تعداد مراحل موجود از fetch تا execute در خط لوله (امروزه بین ۱۰ تا ۲۰ چرخهٔ کلاک). اولین باری که یک پرش شرطی اتفاق می افتد اطلاعات زیادی در اختیار پیش بینی گر با حدس زدن نیست اما با گذشت زمان، پیش بینی گر یک رکورد از taken یا not taken شدن برنچ ها می سازد و بر طبق آن حدس های دقیق تری می زند. برنچ ها. در گذشته از تکنیک هایی چون Stalling و predication استفاده می شد که این تکنیک ها مشکلات بسیار دارند و مناسب نیستند؛ مشکلاتی از قبیل کم بودن برنچ ها و مصرف منابع این تکنیک ها و همچنین هدر رفتن بخش زیادی از چرخه ها با استفاده از این تکنیک ها. در حال حاضر راه حل مشکل برنچ ها استفاده از Branch Prediction است. فواید این روش این است که اولاً این روش میزان دستورهای موجود برای Scheduler که می تواند انتخاب کند و همچنین میزان ILP (instruction level parallelism) را زیاد می کند. دومأ فناوری برنچ پردیکشن در هنگام انتظار برای رفع برنچ اجازه می دهد کارهای مفید دیگر انجام شوند. استراتژی های برنچ پردیکشن. این استراتژی ها به دو گونه تقسیم می شوند: استاتیک و دینامیک. استات
یک: قبل از اجرا (ران تایم) تصمیم گیری می شود. این استراتژی ساده ترین نوع است زیرا به تغییرات پویای اطلاعات در حافظه کاری ندارد و برای پیش بینی تنها به خود دستور برنچ می نگرد. مثال ها: دینامیک: تصمیم گیری ها و راهکارهای پیشبینی در حین اجرای برنامه امکان عوض شدن دارند. هم بستگی. اساس کار برنچ پردیکشن بر «همبستگی» (correlation) و ارتباط دستورات و داده هاست.
سیستم بارا یک فناوری خورشیدی ثابت در ساختمان است که توسط "هوراتزیو بارا" در ایتالیا ساخته شده. این فناوری از یک دیوارهٔ جذب کننده برای دریافت اشعهٔ خورشیدی به حالت گرما بهره می برد. این سیستم همچنان از اثر ترموسیفون برای توزیع هوای گرم از طریق کانال های تعبیه شده در کف بنا بهره می برد و با گرم کردن کف بنا ساختمان را نیز گرم می کند. از آن سو، درهای گرم، هوای خنک شبانگاهی می تواند از طریق کانال های کف به داخل کشیده شود و مثل کولر ساختمان را خنک کند. گفته می شود که سیستم های بارا در مقایسه با سایر خانه های خورشیدی ثابت توزیع دمای شمالی-جنوبی یکدست تری دارند. سیستم های موفق بسیاری در اروپا ساخته شدند، اما ظاهراً بارا در جاهای دیگر ناشناخته باقی مانده. جذب کننده خورشیدی ثابت. جهت تبدیل کردن غیرمستقیم نور خورشید به گرما، یک فضای عایق جداگانه روی دیوار سمت آفتابگیر خانه ساخته می شود. با نگاهی به بیرون و در امتداد یک مقطع لایه بیرونی شفافی وجود دارد. این لایه در گذشته با استفاده از شیشه ساخته می شد، اما با پیدایش لعاب های مستحکم و ارزان قیمت پلی کربنات، بیشتر طراحی ها از دیوارهای دو لایه یا سه لایهٔ گلخانه ای پلی کرب
نات بهره می برند. اصولاً این لعاب برای عبور نور مریی طراحی شده، ذر حالی که IR را برای کاهش اتلاف انرژی و UV را برای حفاظت از وسایل ساختمان بلاک می کند. لایهٔ بعدی یک فضای جذب کنندهٔ نور است. این فضا بیشتر نور ورودی به جمع کننده را جذب می کند و معمولاً دارای یک محفظهٔ هوا به قطر ۱۰ سانتیمتر و یک یا چند شبکهٔ جذب کننده معلق به صورت عمودی در فضا می باشد. معمولاً از شبکه پنجره ای فلای اسکرین یا پارچه سایهٔ باغبانی استفاده می شود. خود شبکه گرمای بسیار کمی را در خود نگاه می دارد و زیر نور به سرعت گرم می شود. گرما از طریق هوایی که در شبکه در جریان است جذب می شود، در نتیجه شبکه میان محفظه ای از هوا در جلو و عقب معلق می ماند. در نهایت لایه از عایق بین فضای نورگیر و خانه قرار می گیرد. معمولاً عایق کاری نرمال منزل بدین صورت است و در آن از موادی مانند کف polyisocyanurate، پشم سنگ، فویل و پلی استرین استفاده می شود. این جمع کننده بسیار سریع است- زیر نور آفتاب به سرعت گرم می شود و هوای داخل آن نیز شروع به گرم شدن می کند. اگر جمع کننده با استفاده از یک سوراخ در نزدیکی زمین و سوراخی دیگر در نزدیکی سقف مستقیماً به ساختمان متصل
شود، یک سیستم غیرمستقیم جذب انرژی خورشیدی را خلق می کند. یکی از مشکلات این روش این است که به هنگام شب گرما به فضای بیرون باز می گردد مثل دیوار ترومب. در این صورت جریان هوای سرد فضای اتاق را در طول شب سرد می کند. در عوض می توان با استفاده از یک تعدیل کنندهٔ خودکار مانع جریان هوا شد، چیزی شبیه به تعدیل کننده هایی که برای تهویهٔ فضاهای واقع در منطق سردسیر استفاده می شوند، یا تعدیل کننده های با فیلم های پلاستیکی که جریان هوا را با استفاده از یک پرهٔ سبک پلاستیکی تنها از یک جهت بلاک می کنند. اضافه کردن تعدیل کننده این سیستم را به یک جذب کنندهٔ خورشیدی بهینه مبدل می کند. ذخیره حرارتی. جهت ذخیرهٔ انرژی گرمایی از جمع کننده، سیستم بارا از یک ورقهٔ اسپانکریت از بتن را به عنوان سقف معلق می کند تا گرما را ذخیره کند. این روش نسبتاً گران است و نیازمند پایه ای قوی می باشد. روش دیگر استفاده از آب است که قادر است ۵ برابر گرمابازای یک وزن مشخص ذخیره کند. یک روش آسان، ارزان و مؤثر ذخیرهٔ آب در لوله های پی وی سی با قطر ۱۰۰ میلی متر و درپوش هایی در دو انتها می باشد. چه از آب استفاده شود چه از بتن، در طول روز گرما از طریق هوا به
درون مادهٔ ذخیره کننده منتقل می شود، و در طول شب با استفاده از پنکه سقفی به فضای اتاق منتقل می شود. اگر ورقه های اسپانکریت استفاده شوند، سقف با استفاده از تشعشع نیز خانه را گرم می کند. در برخی خانه ها بادگیرهایی شبیه به آن هایی که در ماهواره ها استفاده می شود تعبیه شده تا میزان انتقال تشعشع را تنظیم کند. هوای گرم از طریق تونل های ورقه ها از جنوب به شمال حرکت می کند و خارج می شود تا از طریق بدنهٔ اتاق به ورودی گرم کننده هوای نزدیک زمین منتقل شود و دوباره به سمت شمال حرکت کند. ذخیره حرارتی میانی. در بیشتر جاها سیستمی که برای ۵ روز متوالی بدون خورشید طراحی شده، به اندازه چند روز کمتر از ۱۰۰ سال انرژی تأمین می کند. گرما می تواند طی چند روز با استفاده از یک منبع بزرگ آب ذخیره شود. یک مکعب ۸ فوتی آب در زیر زمین می تواند ۱۵ کیلوگرم آب را ذخیره کند که توسط یک لولهٔ مسی با پره هایی در جمع کننده گرم می شود. عملکرد این سیستم را می توان با قرار دادن لولهٔ پره دار درون لایه ای دیگر از لعاب در پشت جمع کنندهٔ اصلی بهبود بخشید. این روش اجازه می دهد تا دمای داخل لوله از دمای جریان هوای اطراف بیشتر شود. در روزهای ابری گرما از
درون محفظهٔ ذخیره به خانه منتقل می شود و فضا را گرم می کند.
مشعل سقفی (Roof Lantern) یک سازهٔ معماری سقفی برای ورود نور خورشید به فضای داخل است. این سازه های سقفی خود روی سقفی بزرگتر بنا می شوند و برای فضای داخل یا اتاق زیرین نور طبیعی فراهم می کنند. اصطلاح "مشعل رو سقفی" به مشعل های نورانی تزیینی روی سقف تاکسی های ژاپن اطلاق می شود. این مشعل ها برای بازتاب دادن میراث فرهنگی مشعل های کاغذی ژاپنی طراحی شده اند. تاریخچه. مشعل های لعاب کاری شده در قرون وسطا ساخته شدند. مشعل های سقفی سنگی و شیشه ای در معماری رنسانس، از جمله در کلیساهای بزرگ، استفاده می شدند. در قرن ۱۶ در ایتالیا و فرانسه استفاده از مشعل سقفی در پرتقال خانه ها- گلخانه های ابتدایی- آغاز شد. این گلخانه ها پنجره های بلند و سقف لعاب کاری شده داشتند و برای درخت های سیتروس زمستانی و دیگر گیاهان آب و هوای سرد استفاده می شدند.مشعل های سقفی بعد از رنسانس از الوار و شیشه ساخته می شدند و معمولاً در اثر باران چکه می کردند. نورگیرها در ابتدا و در قرون ۱۸ و ۱۹ قاب های چوبی داشتند. در دوران ویکتوریا و با ظهور فروشگاه های صفحه های فلزی، قاب های فلزی محبوبیت بیشتری پیدا کردند. در واقع تمام خانه های شهری در اواخر قرن ۱۹ و ا
وایل قرن ۲۰ برای روشن کردن راه پله ها از نورگیرهای با قاب فلزی بهره می بردند. بناهای های پیچیده تر در این دوره از مشعل های سقفی بهره می بردند که در مقایسه با طراحی ساده نورگیرها (پنجره ای با قاب فلزی) ساختاری به شکل یک گلخانه یا یک برج سقفی داشتند. امروزه. با پیشرفت تکنیک های لعاب کاری و درزگیری شاهد مزایای شیشه های عایق شده هستیم که اتلاف انرژی را کاهش داده و مثل نورگیرهای سنتی ضد آب هستند. امروزه مشعل های سقفی هم از چوب و هم از آلومینیوم ساخته می شوند. این مشعل ها، بر خلاف نورگیرهای تجاری ساخت کارخانه، یک ویژگی در معماری ساختمان محسوب می شوند، چرا که با طراحی خاصشان جلوهٔ منحصربه فردی به نمای بیرونی آن می بخشند. مدل های معماری سنتی بیشتر مشعل های سقفی انگلستان را در بر می گیرند. در آمریکا، که معمولاً اصطلاح نورگیر "سفارسی" در آنجا استفاده می شود، فرم های مدرن مشعل های سقفی هم در ساختمان ها رایج هستند.
کمال الحق سلامی (۱۳۲۷ مشهد – ۲ اردیبهشت ۱۳۷۳)، نویسنده، مجری و گوینده صدا و سیمای جمهوری اسلامی بود. سلامی تحصیلاتش را تا مقطع کارشناسی در رشتهٔ ریاضیات ادامه داد و پس از آن به کارِ تدریس پرداخت. از سال ۱۳۵۶ همکاری با تلویزیون را آغاز کرد و در واحد اطلاعات و برنامه ریزی شبکه ۲ مشغول بکار شد. سپس از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۲، مسئول واحد ارزشیابی و کنترل تولید شبکه ۱ بود و علاوه بر نوشتن و خواندن متنِ فیلم های مستند، مجری برنامه هایی همچون «مسابقهٔ معارف»، «جدول تصویری»، «مسابقهٔ هفته»، «دنیای جوان» و برخی برنامه های ادبی بود. آخرین برنامه ای که وی به عنوان مجری در آن حضور داشت، پرواز ۵۷ بود که در دههٔ فجر ۷۲ پخش شد. او به عنوان ویراستار با انتشارات سروش همکاری داشت. از برنامه هایی که وی در دههٔ ۶۰ شمسی اجرا می کرد، می توان به مسابقهٔ «جدول تصویری» که از شبکهٔ یک پخش می شد اشاره نمود. وی از نظر اطلاعات عمومی در سطح بالایی قرار داشت و برای همه سؤال ها توضیح کامل و جامعی داشت. او که فردی آشنا با فرهنگ و واژه گزینی بود، در برابر استفاده از واژگان بیگانه در رسانه ملی ایستادگی می کرد. در دوره ای مسابقه هفته بدون حضور منوچهر
نوذری و با اجرای سلامی پخش شد. امیرحسین مدرس مجری تلویزیون از سلامی به عنوان کسی یاد می کند که از او بسیار آموخته است. کمال الحق سلامی در بامداد جمعه ۲ اردیبهشت ۱۳۷۳ در تهران درگذشت و در بهشت زهرای تهران قطعه ۷۰ ردیف ۵۰۱ شمارهٔ ۳ دفن گردید.
مینی وایز یک شرکت تایوانی الاصل است؛ که به بازیافت زباله های مصرف کننده و پسماندهای (ضایعات) صنعتی برای ساخت مصالح متنوع، با کارایی بالا و کربن فوق العاده کم، اختصاص یافته است که برای مصارف مختلف، از ساختمان گرفته تا محصولات مصرفی مناسب است. شرکت در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد و به خاطر طرح و طراحی "اکو آرک " و "آیفون ۴/۴ ۱۰۰٪ ساخته شده از نخاله" مشهور است. توصیف. مینی وایز در مارس ۲۰۰۶ توسط فارغ التحصیل معماری، آرتور هانگ و ۶ مؤسس دیگر ساخته شد. مجله surface Asia، مینی وایز را «خدمه نوآورانه چند ملیتی طراحان» توصیف می کند. کارکنان. مینی وایز حدود ۴۰ کارکن دارد که همگی تخصص و پیشینه های فرهنگی متنوعی دارند. این شرکت توسط آرتور هانگ، مدیر عامل و مؤسس، هدایت می شود. سایر اعضا شامل Jarvis Liu وAdam Cheng وDonald Saga وChristopher Yen وJohann Boedeckerو Eldad Ahrony می باشد. محصولات. مینی وایز با ترکیب زباله های فرا مصرف کننده و ضایعات کشاورزی از قبیل جو یا پوسته برنج، مجموعه ای از مصالح ۱۰۰٪ ساخته شده از نخاله را ایجاد کرده که مدعی است می تواند آنها را بهتر کند. این شرکت سیلیکای (سیلیکون دی اکسید) استخراجی از ضایعات کشاور
زی را برای تشکیل یک زنجیر نانو مولکولی استفاده می کند با زباله های فرا مصرف کننده ای، برای قدرت فزاینده مصالح، کارایی تولید، و عملکرد ضد حریقی، همگی بدون استفاده از افزودنی های شیمیایی سمی. مینی وایز به دلیل عرضه فراوان زباله هاب فرا مصرفی و ضایعات کشاورزی تمام نشدنی است و می تواند تولید انبوه شود. پلی بریک یکی از مصالح ساختمانی است که از ۱۰۰٪ PET بازیافت شده تولید می شود. این ماده شفاف است، به طور طبیعی عایق است و بسیار بادوام می باشد. ساختار پیمانه ای این ماده آن را بدون هیچ چسبنده شیمیایی بسیار قدرتمند می کند، در حالی که وزنش تنها یک پنجم سیستم های استاندارد پرده دیواری می باشد. پلی بریک را می توان در محل ساختمان تولید کرد که این امر در مقایسه با ساختارهای سنتی شیشه و استیل اثر بجا مانده از کربن را به شدت کاهش می دهد. برخلاف روند معمول تولید PET، در تولید پلی بریک از سنگ سرمه استفاده نمی شود. سنگ سرمه ماده ای سمی محسوب می شود. پلی بریک در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه زمین (The Earth Awards) شد و باعث شد Miniwiz به عنوان یکی از فینالیست های جایزه نوآوری آسیا از نشریه وال استریت برگزیده شود. پلی بر. مینیویز پسماندها
ی کشاورزی مانند پوسته جو و برنج را با پسماندهای مصرفی ترکیب می کند و از این ترکیب یک کامپوزیت پلیمر با درجه ای مثال زدنی از انطباق پذیری معماری حاصل می شود که آن را پلی بر می نامند. پلی بر برای بهبود عملکرد ماتریسی پلیمر از تقویت به روش نانو مولکولی بهره می برد و بدین ترتیب از پلاستیک های خام رایج مستحکم تر می شود. همچنین در مقایسه با پلاستیک در روند تولید پلی بر دو سوم کمتر انرژی مصرف کرده و در طول چرخه حیاتش ۴۰ درصد کمتر کربن تولید می کند. پلی بر را می توان با استفاده از تمام روش های معمول قالب گیری از قبیل قالبگیری تزریقی، حرارتی، اکستروژن و غیره تولید کرد. مینیویز استفاده از پلی بر را در بسیاری از محصولاتش از قبیل Re-Wine (که جایزه نیز برده) و Re-case و همچنین در مصارف ساختمانی در پروژه هایی در سرتاسر دنیا آغاز کرده است. سیمان برنج. مینیویز یک سری فناوری های مبتنی بر گیاهان را طراحی کرده که در آن از پسماندهای کشاورزی سیلیکا استخراج می شود. این روش برخی از مشکلات مربوط به گاز سیلیکا و خاکستر بادی را حل می کند که معمولاً به عنوان یک محصول صنعتی جانبی تولید می شود. سیلیکای استخراج شده از این روش بی شکل است و
دارای ۹۸ درصد SiO2 می باشد (مقدار سیلیکای بسیار بیشتر در مقایسه با گاز سیلیکا یا خاکیتر بادی). بر اساس تخمین ها ۵ درصد کربن جهان از تولید سیمان حاصل می شود. فناوری مینیویز باعث می شود نیاز به سیمان در بتن کاهش یابد. پروژه ها. اکو آرک. اکو آرک سالن اصلی نمایشگاه بین المللی گیاه شناسی چین تایپه بود. این عمارت ۹ طبقه ای، که سفارش گروه خاور دور است، از ۱٫۵ میلیون پلی بریک ساخته شده که باعث جلوگیری از هدر رفتن ۳۰۰ تن پلاستیک شد. ساختار شفاف پلی بریک عمارت را به یک نورگیر طبیعی بدل می کند و محفظهٔ هوا نیز به عایق شدن بنا کمک می کند. مثل یک ساختمان عظیم LEGO استفاده از پلی بریک امکان جدا کردن سازه و سر هم کردن آن در مکانی دیگر را فراهم می کند. این مزیت پلی بریک را مصداق مفهوم 3R می کند چرا که هم با استفاده از مواد بازیافتی زباله ها را کاهش می دهد و هم قابلیت استفاده مجدد دارد. علاوه بر مفهوم 3R، وزن پایین و استحکام یونیت ها در پلی بریک ساختمان اکوآرک را در برابر زلزله و طوفان های شدید مقاوم می سازد. این ساختمان در یک برنامهٔ یک ساعتی ویژه به نام بناهای عظیم از کانال نشنال جوگرافی به نمایش درآمد.
شغار (نکاح عوضی یا نکاح مبادله) گونه ای ازدواج است که در آن، دو سرپرست با مهر قرار دادن دخترانشان آن دو را به همسری یکدیگر در می آوردند. این گونه که یکی از دو نفر به دیگری بگوید دخترم (یا خواهرم) را به همسری تو در می آورم به شرط آنکه تو نیز دختر (یا خواهرت) را به همسری من درآوری و مهری نیز در میان نباشد. در واقع مهر آنها یکی به جای دیگری است. در اسلام این گونه ازدواج ممنوع است. دلیل ممنوع بودن هم روایتی از محمد است که می گوید: لا شغار فی الاسلام.
بازشناسی منابع و مآخذ تاریخ ایران باستان کتابی است که محمود جعفری دهقی در ۱۳۸۲ نوشته است این کتاب دربارهٔ منبع شناسی تاریخ ایران باستان از ورود آریایی ها تا پایان سلسله ساسانی است.
بُت پرستی نوین،نئو-پاگانیسم،که "پاگانیسم جدید یا پاگانیسم معاصر نیز نامیده میشود." گروهی از جنبش های مذهبی معاصر و برخاسته از گونه های مختلفِ اعتقاداتِ پاگانیسم در اروپای پیشامدرن است.برای برخی از گروه های پاگانیسم، قومیت در مذهب آنها محوری است و برخی عضویت را به یک گروه قومی محدود می کنند. برخی از منتقدان این رویکرد را نوعی نژادپرستی توصیف کرده اند. دیگر گروه های پاگانیسم به مردم از هر قومی اجازه می دهند، با این دیدگاه که خدایان و الهه های یک منطقه خاص می توانند هر کسی را به پرستش خود فراخوانند. برخی از این گروه ها تمایل خاصی به نظام های اعتقادی پیش از مسیحیت در یک منطقه خاص دارند که هیچ پیوند قومی با آن ندارند زیرا خود را از طریق تناسخ از افراد آن جامعه می دانند. تمرکز بیشتری روی قومیت در جنبش های پاگانیسم در اروپای قاره ای نسبت به جنبش های پاگانیسم در آمریکای شمالی و جزایر بریتانیا وجود دارد. این گونه پاگانیسم های قومی به گونه های مختلف به عنوان پاسخی به نگرانی در مورد ایدئولوژی های خارجی، جهانی شدن، جهان وطن گرایی و نگرانی ها در مورد فرسایش فرهنگی تلقی شده اند.