Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایالات متحده آمریکا متشکل از ۵۰ ایالت، یک ناحیهٔ فدرال (واشینگتن، دی.سی، پایتخت ایالات متحده)، پنج قلمرو بزرگ، و جزایر کوچک مختلف است. ۴۸ ایالت به هم پیوسته و واشینگتن، دی.سی. در آمریکای شمالی بین کانادا و مکزیک قرار دارند. آلاسکا منطقه ای در شمال غربی آمریکای شمالی است که فقط به کانادا متصل است و هاوایی مجمع الجزایری در میانهٔ اقیانوس آرام است. قلمروهای دیگر ایالات متحده در سراسر اقیانوس آرام و دریای کارائیب پراکنده اند. از زمان تأسیس ایالات متحده در سال ۱۷۷۶، تعداد ایالت ها از ۱۳ ایالت اولیه به ۵۰ ایالت کنونی افزایش یافته است. فهرست ایالات به همراه اطلاعات کلی شامل وسعت و جمعیت آن ها در جدول زیر خلاصه شده است.
سامانه کنترل حلقه باز یا کنترل گر حلقه باز که سامانه بدون بازخورد نیز نامیده می شود، سامانه کنترلی است که در آن خروجی بر عمل کنترل تأثیری ندارد. در سامانه کنترل حلقه باز خروجی با ورودی مقایسه نمی شود؛ بنابراین خروجی نه اندازه گیری می شود و نه بازخورد داده می شود. در سامانه های کنترل حلقه باز خروجی با ورودی مبنا مقایسه نمی شود؛ بنابراین برای هر ورودی مبنا شرط عمل خاصی وجود دارد. از این رو دقت سامانه به کالیبراسیون آن بستگی دارد. سامانه های کنترل حلقه باز باید به دقت کالیبره شوند و در صورتی مفیدند که این کالیبراسیون را حفظ کنند. چنانچه اغتشاش هایی به وجود آید، سامانه حلقه باز وظیفه مطلوب را انجام نخواهد داد. سامانه حلقه باز فقط در صورتی می تواند به کار آید که رابطه میان ورودی و خروجی معلوم و هیچگونه اغتشاش درونی یا برونی وجود نداشته باشد. چنین سامانه هایی از نوع کنترل بازخوردی نیستند. اجزای سامانه. اجزای سامانه کنترل حلقه باز را معمولاً می توان به دو بخش تقسیم کرد:کنترل کننده و فرایند کنترل شونده. سیگنال ورودی یا فرمان به کنترل کننده اعمال می شود. خروجی کنترل کننده سیگنال کارانداز است که فرایند کنترل شونده را ک
نترل می کند. به این ترتیب متغیر کنترل شونده بر اساس استاندارد از پیش تعیین شده ای عمل خواهد کرد. http://www.dynomotion.com/Help/BodeScreen/OpenClosedLoop.PNG
یکای پول ایران ریال ایران است که بنابر ماده یک قانون پولی و بانکی کشور، برابر یکصد و هشت هزار و پنجاه و پنج ده میلیونیم ۰٫۰۱۰۸۰۵۵ گرم طلای خالص است. یک ریال به یکصد دینار تقسیم می شود اما چون ریال واحد بسیار کوچکی است، تقسیمات آن در حسابداری به کار نمی رود. واحد غیررسمی تومان (ده ریال) نیز برای شمارش پول ایران به کار می رود. طبق استاندارد ISO-۴۲۱۷ ریال ایران با علامت اختصاری IRR در معاملات جهانی نشان داده می شود. استاندارد یونی کد برای ریال نویسهٔ سازگاری «نشان ریال» به شکل «﷼» را در موقعیت U+FDFC تعریف کرده است. تاریخچه پول در ایران. در تاریخ ایران انواع مختلفی از پول ها و سکه ها وجود داشته که نقش مهمی در زندگی انسان ایفا کرده اند و مردمان از آنها برای معاملات استفاده می کردند. آنچه می خوانید تاریخچه پول در ایران است. از جمله نخستین پول های تاریخی در ایران که توسط حکومت ها ایجاد شده دریک است. تاریخچه دریک به حکومت هخامنشیان بازمی گردد و در آن زمان بسیار مورد استفاده قرار می گرفته است. دریک به سکه های طلا در زمان هخامنشیان گفته می شد که روی آن نقش یک کماندار حکاکی شده بود. در زبان عامیانه پشیز را چیز بی ارزش
می پندارند درحالی که در زمان های گذشته درصدی از یک واحد پولی (درم) در ایران محسوب می شده است. در حکومت ساسانیان سکه هایی مسی و برنزی ضرب می شد که به آن پشیز می گفتند و به عنوان پول از آن استفاده می کردند که ارزش آن تقریباً برابر پاپسی یا فلوس بوده است. البته نام های دیگری مانند فلس، قاز، پاپسی یا پول سیاه نیز برای پشیز به کار می رفته که در زمان خود رایج بوده است. دینار درحال حاضر نیز واحد پول کشورهای بسیاری است. دینار در قدیم به نوعی سکه از جنس طلا گفته می شد که در زمان ساسانیان از آن برای تشریفات استفاده می شد. البته گفته می شود در ابتدا نام آن دنار بوده که امروزه در زبان عربی وارد شده و به دینار تبدیل شده است. واحد پول حکومت غزنویان به فرماندهی سلطان محمود غزنوی که به نظر می رسد نام محمودی نیز برگرفته از نام سلطان محمود بوده است. در زمان حکومت غزنویان از محمودی به عنوان پول استفاده می شده و با این پول مبادلات صورت می گرفت. با حمله مغول ها به ایران و در دست گرفتن حکومت پول رسمی کشور چاو شد. چاو اولین اسکناس کاغذی در ایران بود که در حکومت مغول ها تولید شد. می گویند صنار مخفف صد دینار است که با تکرار زیاد به ا
ین صورت درآمده است. سکه های مسی که ارزش آنها برابر صد دینار بود و در زمان صفویان از آن به عنوان پول استفاده می شد. همچون محمودی، عباسی نیز نوعی سکه در زمان حکومت صفویان بوده که از نام شاه عباس صفوی برگرفته شده است. سکه هایی از جنس نقره و مس که به عنوان پول از آنها استفاده می شد. ارزش آنها زیاد نبود و در مقابل به سکه های طلا در آن زمان اشرفی گفته می شد. در دوران نادر شاه افشار به پول های رایج در آن زمان نادری می گفتند و با آن معاملات خود را انجام می دادند. در اصطلاح عامیانه به پول های کم ارزش و پول خرد گفته می شد که ارزش آن برابر پشیز یا کمتر از آن بوده و به عنوان پول از آن استفاده می کردند. در حکومت قاجار نوعی واحد شمارش پول بوده که در گذشته ارزش آن برابر پنجاه دینار بوده است. سکه های شاهی از نوع طلا نیز بوده است که ارزش آن برابر دو ریال در آن زمان بوده است. واحد پول در زمان حکومت قاجار قران بوده است. قران برگرفته از سلطان صاحب قران لقب ناصرالدین شاه بوده است. ارزش هر قران برابر هزار دینار بوده است. تومان یا در زبان عامیانه تومن واحد شمارش پول در زمان قاجار بود. هر تومان برابر ۱۰ ریال است. امروزه نیز از تومان
به عنوان واحد شمارش پول البته به صورت غیررسمی استفاده می شود. کلمه تومان به معنی ۱۰ هزار است. در زمان امپراتوری مغول ها کسی را که ۱۰ هزار سرباز داشت امیرتومان می گفتند. یکای پول ایران از زمان پهلوی که ارزش آن یک دهم تومان است و در واقع ارزش کمی است. اکنون نیز واحد پول رسمی کشور است اما در میان عوام از تومان استفاده می شود. در معاملات بین المللی از علامت IRR برای نمایش ریال ایران استفاده می کنند. در طول حکومت های برسرکار آمده در ایران انواع پول ها و سکه های مختلفی به وجود آمده و از آن استفاده شده که هر یک پس از مدتی از بین رفته اند و جای خود را به پول دیگری داده اند. «زار» در یکای پول ایران، مثل دوزاری، مخفف هزار و معنای آن هزار دینار است. ریشه و تاریخچه ریال. فرهنگ معین ریال را چنین تعریف کرده است: «۱- واحد پول که در زمان محمدشاه قاجار (۱۲۵۰–۱۲۶۴ ه .ق) از مسکوکات نقره و معادل ۱۲۵ دینار بود. در اواخر قاجاریه معادل یک قران و پنج شاهی بود. ۲_ واحد رسمی پول ایران که عبارت است از ۱۰۰ دینار (یک ریال).» ریال از کلمهٔ اسپانیایی و پرتغالی "real" وارد فارسی شده است که هم به معنی «شاهی» است، هم نام سکهٔ نقره رایج در آن
دو کشور و در سرزمینهای وابسته به آن بود. این واژه از کلمه لاتینی «رگالیس» (regalis) به معنی شاهنشاهی می آید که صفتی است از اسم «رکس» (rex) به معنی شاه. کلمه انگلیسی «رویال» (royal) هم ریشه با "real" اسپانیایی و پرتغالی است. سکه نقره با نام ریال در اسپانیا از سالِ ۱۴۹۷ تا ۱۸۷۰ میلادی ضرب می شد. ریال همچنین واحدِ پولِ بسیاری از مستعمره های اسپانیا بود، مثلاً برزیل تا سالِ ۱۹۹۴ واحدِ پولش ریال بود یا به تلفظِ محلی رییِل. ریال برای اولین بار در سال ۱۷۹۸ معروف شد و آن سکه ای جهانی بود که ۱۲۵۰ دینار یا یک هشتم تومان ارزش داشت. در سال ۱۸۲۵، ریال از رواج افتاد و به جای آن قران که معادل هزار دینار (یک دهم تومان) ارزش داشت رواج یافت (به این ترتیب واحد پول ایران وارد سیستم اعشاری شد). ریال میان مردم مقبولیت و رواج نیافت و مردم ایران ریال را معادل قران گرفتند و همچنان از کلمات قران و تومان (معادل ده قران) استفاده کردند. میان مردم واژگان تومان و قران (تُمَن و قِرون) کاربرد دارد و واحدهای رسمی ریال و دینار در محاوره مردم استفاده نمی شود. حتی در رسانه و نزد مسئولان هم استفاده از تومان مرسوم تر است. قبل از تبدیل واحدهای پول
ی به دستگاه اعشاری در سال ۱۳۱۱ خورشیدی سکه ها و واحدهای پولی که در جدول زیر آمده اند رواج داشتند. برخی از این الفاظ هنوز استفاده های گسترده ای در زبان ایرانیان و ضرب المثل های ایرانی دارند: رسمیت ریال. واحد پول رسمی ایران از سده هفتم هجری تا اواخر دوره قاجار، دینار بود که واحدهای بزرگتر آن نیز، یعنی عباسی، شاهی، قران و تومان نیز به کار می رفت. پس از مشروطیت، قران معادل هزار دینار واحد پول رسمی و پشتوانه پول ایران، نقره تعیین شد تا اینکه در ۲۷ اسفند ۱۳۰۸ خورشیدی، حسن مشار وزیر مالیه لایحه ای به تصویب مجلس شورای ملی رساند که پشتوانه پول ایران را از نقره به طلا تغییر داد. یکی از دلائل اصلی تغییر پشتوانه پول به طلا، افت ارزش نقره در بازارهای جهانی بود. واحد پول رسمی نیز از قران به ریال تغییر یافت و سکه های رایج در کشور از آن پس از این قرار شد: کلمه زار در مبحث یکای پول ایران مثل ۲ زاری و ۵ زاری مخفف هزار است و معنای آن مثلاً در ۲ زاری ۲۰۰۰ هزار دینار است. رواج واحد پول جدید به دلیل تأخیر در ساخت ضرابخانه و مشکلاتی که برای چاپ اسکناس در آمریکا به وجود آمد تا تا نوروز ۱۳۱۱ به تأخیر افتاد و از این تاریخ سکه ها و اسک
ناسهای جدید به گردش افتاد. از سال ۱۳۱۴ سکه های نیکلی پنج و ده و ۲۵ دیناری و از سال ۱۳۱۶ سکه نقره پنجاه دیناری، مسی شد. نود و یک و نیم درصد از این سکه ها مس و هشت ونیم درصد آلومینیوم بود. پیوند به بیرون. وبگاه بانک مرکزی ایران وبگاه مرکز خبری بانک و بیمه وبگاه حافظه قوانین
گاشربروم ۳ (به اردو: گاشر برم -3، به چینی ساده: 加舒尔布鲁木III峰، به چینی سنتی:加舒爾布魯木III峰، پین یین: Jiāshūěrbùlǔmù III Fēng) به ارتفاع ۷۹۵۲ متر، یکی از قله های تودهٔ گاشربروم در رشته کوه قره قوروم است که در بین دو قلهٔ دیگر این توده، گاشربروم ۲ و گاشربروم ۴، در مرز بین پاکستان و چین قرار دارد. این کوه که پانزدهمین کوه بلند جهان به طور مشترک با کوه گیاچونگ کانگ است تا سال ۱۹۷۴ به عنوان بلندترین قلهٔ فتح نشدهٔ جهان شناخته می شد. نخستین صعود به این کوه در سال ۱۹۷۵ توسط یک گروه کوهنوردی لهستانی شامل واندا روتکیویچ، الیسون چدویک-اونیشکیویچ، یانوش اونیشکیویچ و کریستف زیتوویکی صورت گرفت. جستارهای وابسته. گاشربروم ۲
اوپن بی اس دی یک سیستم عامل شبه یونیکس است که از بی اس دی یونیکس مشتق شده است. بی اس دی یونیکس خود از مشتقات یونیکس بود که در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی توسعه می یافت. تئو درات پروژهٔ اوپن بی اس دی را در پایان سال ۱۹۹۵ از پروژهٔ نت بی اس دی منشعب کرد. سیستم عامل اوپن بی اس دی تا اندازهٔ زیادی سازگارپذیر است و بر روی نزدیک به ۲۰ گونه سکوی سخت افزاری گوناگون اجرا می شود. افزون بر خودِ سیستم عامل، پروژهٔ اوپن بی اس دی نرم افزارهای سازگارپذیر زیاد دیگری را هم ساخته است که به گستردگی در سیستم عامل های دیگر بکار برده می شوند. پروژهٔ اوپن بی اس دی بیشتر برای پافشاری توسعه دهندگانش بر روی متن بازبودن کدهای منبع این سیستم عامل، داشتن مستندات باکیفیت، نپذیرفتن هر پروانهٔ نرم افزاری، تمرکز بر روی امنیت و درستی کدهای منبع آن شناخته می شود. تئو درات این پروژه را از خانهٔ خود در کلگری کانادا هماهنگی و سرپرستی می کند. نشان و نماد شانس این سیستم عامل، یک بادکنک ماهی است. توسعه دهندگان اوپن بی اس دی پیوسته کدهای منبع آن را برای پیدا کردن مشکلات امنیتی و باگ های نرم افزاری، بازبینی می کنند. پروژهٔ اوپن بی اس دی سیاست های سخت گیر
انه ای برای پروانه های نرم افزاری به کاررفته در اوپن بی اس دی دارد. این سیاست در گذشته، باعث شد کدهایی که پروانهٔ دلخواه توسعه دهندگان آن را نداشته است را یا از اوپن بی اس دی بزدایند، یا اینکه آن ها را با کدهایی با یک پروانهٔ مورد تایید جایگزین کنند. همانند دیگر سیستم عامل های خانوادهٔ بی اس دی، هسته سیستم عامل اوپن بی اس دی، به همراه همهٔ برنامه های جانبی و سطح کاربر (مانند پوسته، cat و ps)، همگی با هم در یک مخزن کد منبع، نگهداری و توسعه داده می شوند. همچنین، اوپن بی اس دی می تواند پرونده های باینری دیگر سیستم عامل ها همچون لینوکس را با یک لایه سازگاری اجرا کند. توسعه و توزیع. این سیستم عامل که نخستین نسخهٔ آن در سال ۱۹۹۶ منتشر شده است را توسعه دهندگانی داوطلب از سرتاسر جهان توسعه می دهند. هر کسی که توانمندی های لازم را داشته باشد، می تواند در توسعهٔ اوپن بی اس دی همکاری کند. به کسانی که همکاری دنباله دار و برجسته ای داشته باشند، دسترسی کامیت و انجام تغییر در کدهای منبع داده می شود. تئو درات هم هماهنگ کنندهٔ پروژه است و دربارهٔ اینکه سیستم باید چگونه کار کند، چه چیزی باید در سیستم گنجانده شود یا چه کسی باید
به مخزن کد منبع دسترسی داشته باشد، سخن آخر را می زند. همانند دیگر سیستم عامل های خانوادهٔ بی اس دی، همهٔ بخش های سیستم عامل اوپن بی اس دی، در یک درخت کدهای منبع نگه داری می شوند. ولی این درخت کد منبع، خود شاخه های گوناگونی با نام های -current، -stable و -release دارد. شاخهٔ -current برای تغییرات تازه و آزمایش نشده ای است که برای نخستین بار عرضه می شوند. برای همین، این شاخه از پایداری برخوردار نیست و تنها توسعه دهندگان و آزمایش کنندگان آن را بکار می برند. هر چند روز یک بار، نسخه ای از اوپن بی اس دی که بر پایهٔ کدهای این شاخه است، عرضه می شود که به این نسخه ها، تصویر لحظه ای یا اسنپ شات می گویند. هر شش ماه یک بار هم کدهای این شاخه در یک شاخهٔ تازه به نام -release گنجانده می شود که این شاخه از پایداری کامل برخوردار است و کاربران نهایی می توانند آن را بکار بَرَند. شاخهٔ دیگری به نام -stable هم هست که در اصل همان شاخهٔ -release است؛ ولی اشتباه ها و مشکلات امنیتی برجسته ای که پس از انتشار شاخهٔ -release پیدا شده اند، در -stable زدوده شده اند. هر چند که این شاخه هم تنها یک شاخهٔ «رو به پیشرفت» است، اما پایدار و قابل
اطمینان است و بهره مندی از آن خطر کمی برای کاربر نهایی دارد. در هر سال، دو نسخه از اوپن بی اس دی در نخستین روز از ماه های مه و نوامبر پخش می شود. درست پس از انتشار یک نسخه، توسعهٔ نسخهٔ پسین هم در شاخهٔ -current آغاز می شود. چهار ماه نخست، برای توسعه و افزودن قابلیت های تازه است و دو ماه پایانی، برای بازبینی کدها، پاک سازی و پایدارکردن سیستم است. نزدیک به ده هفته پیش از انتشار، توسعه دهندگان دست از افزودن قابلیت های تازه می کشند و دگرگونی های انجام شده را موبه مو بررسی می کنند. پس از پایان این دوره، درخت کدهای منبع، برای چندی فریز می شود و سپس دیسک های نصب اوپن بی اس دی ساخته و آزمایش می شوند. پس از عرضه شدن آن نسخه، درخت کدهای منبع دوباره از حالت فریز درمی آید و توسعه دهندگان دوباره می توانند دگرگونی های دلخواه خود را در آن انجام دهند. کدهای منبع اوپن بی اس دی از کیفیت بالایی برخوردارند و هیچ چیزی در نصب پیش فرض نیمه کاره و ناآزموده پیاده سازی نشده است. توسعه دهندگان اوپن بی اس دی کدهای انحصاری را در درخت کد منبع اوپن بی اس دی نمی گنجانند. همچنین از آنجایی که تولیدکنندگان سخت افزار معمولاً از منتشر کردن مست
ندات سخت افزارهای خود روی گردانی می کنند، گروه توسعه دهندگان اوپن بی اس دی معمولاً خود دست به کار شده و در برخی موارد، گرداننده های دستگاه ها را خود به روش مهندسی معکوس می نویسند. آن ها به ویژه به گونهٔ فعالانه ای در برابر لکه های دودویی مبارزه می کنند و اوپن بی اس دی به نداشتن این گونه گرداننده های انحصاری سرشناس شده است. توسعه دهندگان اوپن بی اس دی بر این باور هستند که لکه های دودودیی امنیت سیستم را خدشه دار می کنند، چرا که هیچ کس نمی داند آن ها چکار می کنند؛ در حالی که با بالاترین سطح دسترسی هم اجرا می شوند. همچنین این گونه گرداننده ها، کاربر را به فروشندگان وابسته می کنند و افزون بر آن، لکه های دودویی را نمی توان سازگرد کرد و همچنین شاید آن ها را نتوان بر روی سخت افزارهای نو اجرا کرد همچنین توسعه دهندگان اوپن بی اس دی گرایشی هم به بستن پیمان نامه عدم افشا با فروشندگان سخت افزارها ندارند و توسعه دهندگان لینوکس (و اخیراً فری بی اس دی) را بابت امضاء کردن این گونه پیمان نامه ها نکوهش می کنند. درات، بر این باور است که بستن این گونه پیمان نامه ها، بزرگ ترین چالشی است که هستهٔ سیستم عامل های متن باز امروزه با آن
روبروست. توسعه دهندگان اوپن بی اس دی، تولیدکنندگان قطعات سخت افزاری را تشویق به منتشرکردن مستندات برای سخت افزارهای خود می کنند و آن ها به ویژه از شرکت های آسیایی بازخوردهای خوبی دراین باره دریافت کرده اند. اوپن بی اس دی نزدیک به ۸۰ توسعه دهنده دارد. توسعه دهندگان اوپن بی اس دی هر چند گاه به گاه از سرتاسر جهان گردهم می آیند و رویدادی به نام هکاتون را برگزاری می کنند و در آن به کدنویسی و پیاده سازی اندیشه های خود می پردازند. درات دربارهٔ چرایی برگزاری این رویداد بیان داشته است که گرد آمدن توسعه دهندگان در کنار هم، به پیشرفت کارها شتاب می بخشد. هزینهٔ این گردهمایی ها بیشتر از دیسک هایی فراهم می شود که پروژه به فروش می رساند. چند بار هم برخی از شرکت های تجاری، هزینهٔ هکاتون ها را پرداخت کرده اند. توزیع و فروش. به دو روش می توان اوپن بی اس دی را دریافت کرد. اوپن بی اس دی را می توان به رایگان از وب گاه رسمی آن دریافت کرد؛ کدهای منبع اوپن بی اس دی را هم می توان از یک مخزن سی وی اس همگانی دریافت کرد. نسخهٔ باینری و از پیش کامپایل شدهٔ اوپن بی اس دی و همچنین تصاویر لحظه ای از نسخه های «رو به پیشرفت» را هم می توان به
کمک سرویس دهنده های اف تی پی، اچ تی تی پی، rsync و AFS دریافت کرد. افزون بر آن، دیسک های نوری از پیش بسته بندی شده را هم می توان به گونهٔ آنلاین و با هزینهٔ اندکی فراهم کرد که این بسته ها افزون بر خود سیستم عامل اوپن بی اس دی، ترانهٔ آن نسخه را هم در خود دارند. درآمد بدست آمده از فروش این بسته ها بودجهٔ اصلی پروژه را فراهم می کند. تاریخچه، جامعه و بودجه. در دسامبر سال ۱۹۹۴، تئو درات که خود از بنیان گذاران و توسعه دهندگان برجستهٔ نت بی اس دی بود و در تیم هسته، این پروژه هم عضویت داشت، درخواست کناره گیری می کند. چرایی انجام این کار به درستی دانسته نیست، اما کسانی این گونه گمانه زنی کرده اند که درگیری های شخصی در پروژهٔ نت بی اس دی و در لیست پستی این سیستم عامل، او را به انجام این کار واداشته است. در اکتبر سال ۱۹۹۵، درات، پروژهٔ اوپن بی اس دی را بنیان نهاد، اوپن بی اس دی پروژه ای بود که از نسخهٔ ۱٫۰ نت بی اس دی منشعب می شد. نخستین انتشار رسمی اوپن بی اس دی، نسخهٔ ۱٫۲ در ژوئیهٔ سال ۱۹۹۶ (میلادی) انجام شد و در اکتبر همان سال هم نسخهٔ ۲٫۰ منتشر شد. هنگامی که پروژهٔ اوپن بی اس دی بنیان نهاده شد، تئو درات این گونه م
ی خواست که کدهای منبع آن به آسانی و در هر زمانی در دسترس هرکسی باشد. او برای رسیدن به این آرمان، با کمک Chuck Cranor، یک سرویس دهندهٔ CVS همگانی برپا کرد. این کار در نوع خود برای نخستین بار بود که در جهان توسعهٔ نرم افزار رخ می داد. در آن زمان، رسم بر این بود که تنها شمار اندکی از توسعه دهندگان به کدهای منبع یک پروژه دسترسی داشته باشند. Cranor و درات بر این باور بودند که این روش برخلاف فلسفهٔ متن باز است و برای مشارکت کنندگان در پروژه دردسرآفرین است. این کار درات مایه ای برای کاربران شد ا «نقش فعال تری» داشته باشند و پایه ای شد برای سیاست های پروژه در دردسترس گذاشن کدهای منبع به گونهٔ همگانی و آزادانه. در ۲۵ ژوئیه سال ۲۰۰۷، یکی از توسعه دهندگان اوپن بی اس دی به نام باب بک بنیان نهاده شدن بنیاد اوپن بی اس دی را به آگاهی همگان رساند. این بنیاد، برای پشتیبانی از پروژهٔ اوپن بی اس دی و دیگر پروژه های وابسته به آن همچون OpenBGPD، OpenSSH، OpenNTPD و OpenCVS بنیان نهاده شده و کار آن ساماندهی به کمک های مالی با ارقام بالا، تجهیزات، اسناد، مستندات و منابعی است که در اختیار پروژه های نامبرده گذاشته می شود. در سپتامبر
سال ۲۰۰۵، گروه نوپای BSDCG، پژوهشی برای برشمردن درصد کاربران سیستم عامل های خانوادهٔ بی اس دی انجام داد که در آن مشخص شد ۳۲٬۸ درصد از کاربران بی اس دی (۱۴۲۰ نفر از ۴۳۳۰ نفر شرکت کننده) از اوپن بی اس دی بهره می برند. بدین گونه، اوپن بی اس دی پس از فری بی اس دی که ۷۷ درصد کاربران را دارد و پیش از نت بی اس دی که ۱۶٬۳ درصد کاربران را دارد، در جایگاه دوم در بین سیستم عامل های بی اس دی می ایستد. بودجه. بودجهٔ اصلی پروژه، از فروش دیسک ها و تی شرت هایی به دست می آید که پروژه آن ها را به فروش می رساند. همچنین کمک های مالی که کاربران و شرکت ها به پروژه می دهند هم درآمد دیگری برای پروژه است. هرچند که پروژهٔ اوپن بی اس دی تاکنون محصولات زیادی ساخته که به گستردگی در دیگر پروژه های متن باز و همچنین در شرکت های تجاری بکار برده می شوند، اما تنها بخش بسیار اندکی از بودجهٔ اوپن بی اس دی از سوی این شرکت ها می آید. پیرامون سال ۲۰۰۰، پروژهٔ اوپن بی اس دی نزدیک به دو سال از پشتیبانی مالی دارپا برخوردار شد. بر پایهٔ گفتهٔ درات، در این دوره، حدود ۳۰٬۰۰۰ دلار سخت افزار خریداری شد، به پنج نفر دست مزد پرداخت شد تا تمام وقت بر روی پروژه
کار کنند و همچنین هزینهٔ سه هکاتون هم پرداخت شد. با این همه، هنگامی که در آوریل ۲۰۰۳، تئو درات در مصاحبه ای ناخرسندی خود از نبرد آمریکا در عراق را بیان داشت، دارپا این بودجه چند میلیون دلاری را لغو کرد. تئو درات در یک مصاحبه نگرانی خود از بابت بودجه را چنین بیان داشته است: «من فکر می کنم که کمک ها در درجهٔ نخست باید از سوی شرکت های تجاری، در درجهٔ دوم از سوی اشخاص حقوقی و در درجهٔ سوم از سوی کاربران عادی باشد. اما این روند سراسر وارونه است، به گونه ای که افراد عادی با نرخ ۱۵ به ۱ دلار بیشتر کمک می کنند، سپاس بسیار کاربران عادی!» در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۴، باب بک از بنیاد اوپن بی اس دی، در لیست پستی اوپن بی اس دی بیان داشت که پروژه اوپن بی اس دی نیاز به کمک های مالی برای پرداخت هزینهٔ برق و انرژی سرورهای خود دارد و اگر این هزینه برآورده نشود، شاید پروژهٔ اوپن بی اس دی تعطیل شود. پروژه اوپن بی اس دی سالانه ۲۰٬۰۰۰ دلار آمریکا صرف هزینهٔ برق و انرژی سرورهای خود می کند که این خود برای شمار زیاد سکوها و معماری هایی است که اوپن بی اس دی از آن ها پشتیبانی می کند. پروژه اندکی بعد ۲۰٬۰۰۰ دلار آمریکا از میرسی پاپسکو، خالق روما
نیایی MPEx Bitcoin stock exchange دریافت کرد. این مبلغ پروژه را توانا می سازد تا بتواند هزینهٔ برق سال ۲۰۱۳ خود را پرداخت کند. در کنار دیگر کمک هایی که از جاهای دیگر رسیده است، بنیاد اوپن بی اس دی هم اکنون روی هم رفته نزدیک به ۱۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا گردآوری کرده است. این پروژه هنوز هم تلاش در جمع آوری کمک های بیشتر دارد و هدف آن گردآوردن مبلغ ۱۵۰٬۰۰۰ دلار برای سال ۲۰۱۴ است که برای برگزاری هکاتون ها و دیگر هزینه های مرتبط با توسعه کافی است. یک بار دیگر هم پروژه در سال ۲۰۰۶ با مشکلات مالی روبرو شد که کمک هایی از سوی نهادهایی همچون بنیاد موزیلا و GoDaddy.com دریافت کرد. ویژگی ها. پروژهٔ اوپن بی اس دی به داشتن مستندات باکیفیت شناخته می شود. با اینکه همهٔ سیستم عامل های خانواده بی اس دی از مستندات خوب و با کیفیتی برخوردار هستند، مستندات اوپن بی اس دی نسبت به دیگر سیستم عامل های خانوادهٔ بی اس دی هم از کیفیت بالاتری برخوردار است. دو روش برای نصب نرم افزارها در اوپن بی اس دی وجود دارد: در روش نخست، نرم افزارها از روی کد منبع کامپایل شده و سپس نصب می شوند. این کار شاید زمان زیادی به درازا بکشد، به جای آن، کاربر می تواند
برنامه ها را بر پایهٔ نیازهای شخصی و ویژهٔ خود پیکربندی و سفارشی سازی کند. از سوی دیگر، بسته های باینری که از پیش کامپایل شده اند، بی درنگ نصب می شوند، با این همه، نمی توان آن ها را سفارشی کرد. میزکارهای گرافیکی همچون گنوم و KDE، زبان های برنامه نویسی مانند پایتون و PHP، مرورگرهای وب همچون کرومیوم و فایرفاکس، مجموعه اداری لیبره آفیس، کامپایلر LLVM، ویرایشگرهای متن همانند ایمکس و ویم، سرورهای شبکه مانند مای اس کیوال، پست فیکس و پست گرس کیوال و همچنین بسیاری برنامه دیگر بخشی از برنامه هایی هستند که در پورت های اوپن بی اس دی یافت می شوند. پورت های اوپن بی اس دی روی هم رفته نزدیک به ۷٬۸۰۰ نرم افزار را دربرمی گیرد. همانند دیگر سیستم عامل های خانوادی بی اس دی، اوپن بی اس دی هم یک لایه سازگاری دارد که به کمک آن می تواند پرونده های باینری برخی از سیستم عامل های بیگانه همچون لینوکس، فری بی اس دی، بی اس دی/اواس، SVR4 و SCO/ISC را اجرا کند. جدول زیر سکوهایی را نشان می دهد که اوپن بی اس دی از آن ها پشتیبانی می کند، یا در یک دوره زمانی در گذشته از آن ها پشتیبانی می کرده است. "پشتیبانی رسمی" به این معنی است که دیسک های نص
ب اوپن بی اس دی برای این معماری ها در دسترس است، همچنین می توان بدون کمک گرفتن از یک معماری دیگر، اوپن بی اس دی را بر روی این معماری ها کامپایل کرد. همچنین بیشتر ابزارهای پایه ای سیستم برای این معماری ها هم در دسترس است. برخی از سکوها هم به شکل رسمی پشتیبانی نمی شوند، اما تلاش بر این است که آن ها هم پورت شوند. بر پایهٔ گفته پروژه اوپن بی اس دی، ممکن است با گذشت زمان برخی سکوها دیگر پشتیبانی نشوند. امنیت. یکی از آرمان ها و اولویت های اصلی پروژه اوپن بی اس دی، امنیت این سیستم عامل است و این پروژه تاکنون چندین فناوری گوناگون در رابطه با امنیت سیستم عامل ارائه کرده است که در دیگر سیستم عامل ها هم به کار گرفته شده اند. کدهای منبع اوپن بی اس دی، پیوسته بازنگری می شوند. یکی از سیاست های پروژهٔ اوپن بی اس دی در رابطه با امنیت سیستم، این است که مشکلات و باگ های امنیتی را به آگاهی کاربران برسانند و آن ها را از کاربران پوشیده نگه ندارند، کاری که بسیاری از شرکت ها، حتی برخی از پروژه های نرم افزار آزاد، از انجام آن سر باز می زنند. «ایمن به طور پیش فرض» یکی از شعارهای پروژهٔ اوپن بی اس دی است. این سخن به این معنی است که در
اوپن بی اس دی، همهٔ سرویس ها به گونهٔ پیش فرض خاموش و غیرفعال هستند تا اینکه کاربر به خواست خود آن ها را راه اندازی کند. هرچند که شاید این کار کاربر را ناچار کند که تنظیمات بیشتری را نسبت به دیگر سیستم عامل های شبه یونیکس انجام دهد؛ اما به جای آن، زمان کمتری برای انجام تنظیمات امنیتی هزینه خواهد کرد. اوپن بی اس دی نخست دیوار آتشی آی پی فیلتر که دارن رید نوشته بود را بکار می برد. در مه ۲۰۰۱، دارن رید، پروانهٔ دیوار آتش آی پی فیلتر را تغییر داد و بند «[...] آری، این [حرف] به معنی آن است که آثار اشتقاقی یا تغییریافته، بدون کسب رضایت پیشین نویسندهٔ [نرم افزار]، مجاز نیستند.» را به آن افزود. افزودن این بند باعث شد برنامه آی پی فیلتر دیگر یک نرم افزار آزاد نباشد. پیامدی که داشت این بود که در ۲۹ می، آی پی فیلتر از درخت کد منبع اوپن بی اس دی زدوده شد. با کنارگذاشتن آی پی فیلتر، پروژه اوپن بی اس دی چندی بدون یک دیوار آتش ماند. آن ها دنبال جایگزین کردن آی پی فیلتر بودند تا اینکه دانیل هارتمیر یک دیوار آتش نو به نام پی اف نوشت و در درخت کدهای منبع اوپن بی اس دی گنجانده شد. در بخش های گوناگون اوپن بی اس دی، تدابیر امنیت
ی اندیشیده شده است. دو تابع تازه به نام های strlcat و strlcpy، جایگزین توابع strncat و strncpy در کتابخانه استاندارد سی شده اند. اوپن بی اس دی یک سازوکار حفاظت از حافظه به نام W^X دارد. به کمک این سازوکار، هر صفحه در فضای آدرس یک فرایند، یا خواندنی است یا نوشتنی، اما نمی تواند هم زمان هم خواندنی و هم نوشتنی باشد؛ به این گونه که اگر برنامه بتواند بر روی صفحه ای عمل نوشتن اطلاعات را انجام دهد، به صورت هم زمان قادر به اجرا کردن اطلاعات موجود در همان صفحه نخواهد بود. به طور مشابه، اگر برنامه بتواند اطلاعات یک صفحه را اجرا کند، در همان حالت اجازه ندارد که اطلاعات را در آن بنویسد. نام این قابلیت از عملگر بولی XOR آمده است. این توانایی از بروز برخی حملات سرریز بافر پیشگیری می کند. در اوپن بی اس دی، یک فضای خالی (گپ) با اندازهٔ تصادفی در بالای پشتهٔ برنامه گذاشته می شود تا انجام حملات تخریب پشته سخت تر شود. همچنین یک مقدار تصادفی به نام "مقدار قناری" در بین قاب های پشته گذاشته می شود. پیش از اینکه تابع برگردد، این مقدار قناری بررسی می شود. اگر تغییر نکرده بود، سرریز رخ نداده است، وگرنه، سرریز رخ داده است. این قابلیت