Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اهش خطر HIV مؤثر است. اعتیاد به مواد مخدر تزریقی عامل مهم دیگری است و راهبردهای کاهش آسیب مانند برنامه تعویض سرنگ و درمان جایگزین مواد مخدر ظاهراً در کاهش خطر انتقال مؤثر بوده اند. پس از در معرض قرار گرفتن. پیشگیری پس از در معرض قرارگرفتن، دوره استفاده از ضدویروس است که در طول ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از در معرض قرار گرفتن خون یا ترشحات تناسلی آلوده به HIV تجویز شده باشد. استفاده از زیدوودین به تنهایی خطر ابتلا به عفونت HIV از طریق تزریق سرنگ را تا پنج برابر کاهش می دهد.. این درمان بعد ازتجاوز جنسی و هنگامی که فرد متجاوز به عنوان مبتلا به HIV شناخته شده توصیه می شود، جای بحث دارد. اما در مواقعی که وضعیت HIV نامعلوم است، برنامه های درمانی فعلی معمولاً از لپیناویر/ریتوناویر و لمیودین/زیدوودین یا تنوفوویر/امتریسیتابین برای درمان استفاده می کنند و می تواند خطر را به میزان بیشتری کاهش دهند. طول دوره درمان معمولاً چهار هفته است و اغلب با عوارض جانبی (در حدود ۷۰٪ از موارد زیدوودین که شامل ۲۴٪ تهوع، ۲۲٪ خستگی، ۱۳ درصد روان پریشی و ۹٪ سردرد می شود) همراه هستند. مادر به فرزند. برنامه های جلوگیری از انتقال HIV از مادر به فرزند
می تواند سرعت انتقال را به اندازه ۹۲ تا ۹۹ درصد کاهش دهد. این دوره اساساً شامل استفاده از داروهای ضدویروسی به صورت ترکیبی در دوره حاملگی و بعد از زایمان در بچه می شود و ترجیحاً باید به جای شیردهی از شیشه شیر استفاده شود.اگر تغذیه جایگزین قابل قبول، امکان پذیر، مقرون به صرفه، پایدار و ایمن باشد، مادران باید از شیردهی به نوزادان خود خودداری کنند، با این حال در صورتی که موردی نباشد، شیر مادر در ماه های اول بسیار توصیه می شود. اگر تغذیه شیر فقط توسط مادر انجام شود، دوره پیشگیری طولانی مدت ضد ویروسی به نوزاد خطر انتقال را کاهش می دهد. واکسیناسیون. تاکنون (سال ۲۰۲۱) هیچ گونه واکسن موثری برای ایدز کشف نشده است. در واکسن آزمایشی RV 144 که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد کاهش جزئی تقریباً ۳۰% در خطر انتقال مشاهده شد، که باعث ایجاد امیدی در جامعه تحقیقای برای برای یک واکسن مؤثر شد. آزمایش های بیشتری بر روی واکسن RV 144 در حال انجام است.
مدیریت اچ آی وی/ایدز به طور عادی شامل مصرف داروهای ضدویروس پسگرد جهت کنترل عفونت HIV می شود. مؤسسه ملی بهداشت آمریکا و برخی دیگر از موسسات، استفاده از داروهای ضدویروس پسگرد را به تمام بیماران مبتلا به ایدز توصیه می کند. درمان از طریق مقابله با ویروس. گزینه های فعلی HAART ترکیبی (یا «امتزاجی») از حداقل سه دارو است که دست کم دو نوع، یا «گونه،» عامل ضد ویروس پسگرد را شامل می شود. درمان اولیه نوعاً یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی (NNRTI) به اضافه دو مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس شبه نوکلئوزیدی (NRTIs) است. NRTIs معمولاً شامل: زیدوودین (AZT) یا تنوفوویر (TDF) و لامیوودین (3TC) یا امتریسیتابین (FTC) است. ترکیب این عوامل که شامل مهار کننده پروتئازها (PI) می باشد و در صورتی که دستور بالا کارایی لازم را نداشته باشد مورد استفاده قرار می گیرد. زمان شروع درمان ضد ویروس پسگرد مورد مناقشه است. سازمان بهداشت جهانی، استفاده از درمان ضد ویروس پسگرد را در تمام افراد نوجوان، بزرگسال و زنان بارداری توصیه می کنند که CD4 آن ها کمتر از ۳۵۰ میکرولیتر است یا بدون توجه به CD4 نشانه های بیماری را دارند. مرکز کنترل بیمار
ی ها(CDC) در ایالات متحده در سال ۲۰۱۴ شروع این درمان را برای همه افراد مبتلا بدون توجه به تعداد CD4 و بار ویروس توصیه کرده است. دارند. این واقعیت که شروع درمان در این سطح خطر مرگ و میر را کاهش می دهد از این توصیه پشتیبانی می کند. هم چنین سازمان بهداشت جهانی این درمان را برای افراد اچ آی وی مثبت مبتلا به مرض سل و مبتلایان به هپاتیت ب مزمن و فعال پیشنهاد می کند. پیشنهاد می شود زمانی که این درمان آغاز شد بدون وقفه ادامه یابد. نتیجه مطلوب درمان این است که در مدت زمان طولانی تعداد HIV-RNA در پلاسما زیر ۵۰ کپی بر میلی لیتر باشد. توصیه می شود سطوح تعیین کننده مؤثر بودن درمان در وهلهٔ اول بعد از چهار هفته اندازه گیری شوند و زمانی که سطوح به پایین تر از ۵۰ کپی بر میلی لیتر رسید معمولاً کنترل آن هر سه تا شش ماه یک بار کافی خواهد بود. به نظر می رسد که در کنترل ناموثر چیزی بیش ۴۰۰ کپی بر میلی لیتر دیده خواهد شد. بر اساس این معیار در بیش از ۹۵٪ از افراد درمان در سال اول مؤثر خواهد بود. مزیت های درمان شامل کاهش خطر پیشروی ایدز و کاهش خطر مرگ می باشد. همچنین در کشورهای در حال توسعه درمان باعث بهبود اوضاع جسمی و سلامت روحی ف
رد می شود. در صورت اقدام به درمان تا ۷۰٪ خطر ابتلا به سل کاهش خواهد یافت. مزیت های دیگر درمان شامل کاهش خطر انتقال بیماری به شریک جنسی و کاهش امکان انتقال از مادر به فرزند می باشد. تأثیر درمان تا حد زیادی به انطباق بستگی دارد. دلایل عدم انطباق عبارتند از: دسترسی معدود به مراقبت های پزشکی، عدم حمایت های اجتماعی کافی، بیماری روانی و سوء مصرف مواد. همچنین پیچیدگی روش های درمانی (به دلیل تعدد قرص ها و دوزها) و اثرات جانبی آن ها ممکن است موجب عدم تابعیت اختیاری فرد شود. البته در کشورهای با درآمد کم تابعیت از درمان افراد به خوبی کشورهایی است که افراد آن درآمد بالایی دارند. عوارض جانبی خاص به داروی مصرفی مربوط می شوند. رایج ترین آن ها عبارتند از: سندرم دیستروفی، دیس لیپیدمی و مرض قند که به ویژه با مهارکننده های پروتئاز عارض می شوند. سایر علائم شایع عبارتند از: اسهال، و افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی-عروقی. البته عوارض جانبی برخی از درمان های پیشنهاد شده اخیر کمتر هستند. مشکل برخی از داروها ممکن است گرانقیمت بودن آن ها باشد. البته، از سال ۲۰۱۰، ۴۷٪ کسانی که به این داروها احتیاج پیدا می کنند متعلق به کشورهای با درآمد
کم یا متوسط هستند. برخی از داروها می توانند موجب بیماری مادرزادی بشوند و بنابراین برای زنانی که امید به بچه دار شدن دارند مناسب نیست. درمان های پیشنهادی برای کودکان تا حدی متفاوت از درمان بزرگسالان است. در کشورهای در حال توسعه، از سال ۲۰۱۰، ۲۳٪ کودکانی که نیاز به معالجه داشته اند تحت درمان قرار گرفته اند. هم سازمان بهداشت جهانی و هم ایالت متحده آمریکا توصیه می کنند که همه کودکان کمتر از دوازده ماه تحت درمان قرار بگیرند. ایالت متحده برای کودکانی که بین یک تا پنج سال هستند توصیه می کند که آن هایی تحت درمان قرار بگیرند که میزانHIV RNA آن ها بیشتر از ۱۰۰٫۰۰۰ کپی بر میلی لیتر باشد، و کودکانی که سن آن ها بالای پنج سال است زمانی که تحت درمان قرار بگیرند که میزان CD4 آن ها کمتر از ۵۰۰ در هر میکرولیتر باشد. عفونت های فرصت طلب. اقدام های انجام شده در جهت جلوگیری از عفونت های فرصت طلب در بسیاری از افراد مبتلا به ایدز مؤثر می باشد. غالباً درمان های ضد ویروسی عفونت های فرصت طلب موجود را بهبود می دهند و همچنین باعث کاهش خطر ابتلا به آن در آینده می شوند. پیشنهاد می شود افرادی که در معرض ابتلا به HIV هستند قبل از ابتلا به ع
فونت خود را در برابر هپاتیت آ و ب واکسینه کنند، اگرچه بعد از عفونت نیز می توانند این کار را انجام دهند. توصیه می شود برای نوزادان بین چهار تا شش هفته و نوزادانی که دوره استفاده از شیر مادر آن ها به پایان رسیده و مادران آن ها مبتلا به HIV، در موارد محدود از درمان پیشگیرانه تری متوپریم/سولفامتوکسازول استفاده شود. همچنین این دارو برای جلوگیری از PCP در افرادی که اندازه CD4 آن ها کمتر از ۲۰۰ سلول بر میکرولیتر است و در کسانی که در حال حاضر یا قبلاً PCP داشته اند توصیه می شود.به افرادی که از ایمنی قابل توجهی برخوردار هستند نیز توصیه می شود تا برای جلوگیری از ابتلا به توکسوپلاسموز و مننژیت کریپتوکوکوس از درمان پیشگیرانه بهره مند شوند. بین سال های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۷اقدامات مناسب پیشگیرانه میزان ابتلا به این عفونت ها را تا ۵۰٪ کاهش داده بود. داروهای جایگزین. در آمریکا، تقریباً ۶۰٪ افراد مبتلا به HIV از اشکال مختلف داروهای مکمل یا جایگزین استفاده می کنند.البته مؤثر بودن اکثر این درمان ها تأیید نشده است.با توجه به مشاوره رژیم غذایی، برخی از شواهد نشان می دهند که مصرف ریزخوراکهای مکمل سودمند است. شواهد تجربی و آزمایش ها نشان دا
ده اند که مکمل هایی که دارای سلنیم هستند نیز فایده مند هستند. شواهدی وجود دارند که نشان می دهند مصرف مکمل ویتامین آ در کودکان میزان مرگ و میر را کاهش داده و روند رشد را بهبود می بخشد. در آفریقا در زنان باردار و شیرده که در معرض خطر کمبود مواد مغذی هستند مصرف مولتی ویتامین منجر به بهبود وضعیت مادر و فرزند شده است. سازمان بهداشت جهانی مصرف غذایی ریزخوراک ها در سطوح RDA بزرگسالان مبتلا به HIV را توصیه می کند. سازمان بهداشت جهانی اعلام کرده است که تحقیقات متعدد نشان داده اند مکمل ویتامین آ، روی و آهن می تواند باعث بروز عوارض HIV در بزرگسالان مبتلا به این بیماری شود. شواهد کافی برای حمایت از مصرف داروهای گیاهی وجود ندارد.
سنتر فور اینکوئری یا مرکز پژوهش (CFI) یک سازمان آموزشی ناسودبر است که مراکزی در ایالات متحده آمریکا دارد. هدف اصلی این سازمان تشویق پژوهش و پرس و جوی مستند دربارهٔ ادعاهایی چون فراهنجار، علوم حاشیه ای، دین، اخلاق سکولار و جامعه است. سی اف آی هدف خود را ترویج و دفاع از دانش، خرد و پژوهش آزاد دربارهٔ تمام جوانب انسانی اعلام کرده است. این سازمان در ۱۹۹۱ به دست نویسنده و فیلسوف آمریکایی پاول کورتز بنیان گذاری شده است. سی اف آی پادکست هفتگی دوست داشتنی ای به نام پوینت آف اینکوئری را منتشر می کند.
ایتو هیروبومی سامورایی و از اهالی قلمروی چوشو، نخستین، پنجمین، هفتمین و دهمین نخست وزیر ژاپن بود. زندگی. وی برای چهار دوره نخست وزیر ژاپن بود.
ایدز یک بیماری همه گیر جهانی است. تا سال ۲۰۱۰ حدود ۳۴ میلیون نفر در دنیا مبتلا به HIV بوده اند. از این تعداد تقریباً ۱۶٫۸ میلیون زن و ۳٫۴ میلیون زیر ۱۵ سال بوده اند. نتیجه آن حدود ۱٫۸ میلیون مرگ در سال ۲۰۱۰ بوده که این مقدار نسبت به سال ۲۰۰۱ که ۳٫۱ میلیون نفر بوده، کاهش یافته است. نواحی. منبع: UNAIDS World Aids Day Report 2011. کشورهای جنوب صحرای آفریقا، تأثیرپذیرترین منطقه هستند و در سال ۲۰۱۰، تخمین زده شد که ۶۸ درصد (۲۲٫۹ میلیون نفر) کل موارد HIV و ۶۶٪ از همه مرگ و میرها (۱٫۲ میلیون) در این منطقه رخ داده است. این نشان می دهد که در حدود ۵ درصد از جمعیت بزرگسال آلوده هستند. و به نظر می رسد که عامل ۱۰ درصد از مرگ و میر در کودکان می باشد. در مقایسه با سایر مناطق، زنان نزدیک به ۶۰ درصد از موارد را تشکیل می دهند. آفریقای جنوبی با ۵٫۹ میلیون نفر، دارای بیشتری جمعبت افراد مبتلا به HIV نسبت به سایر کشورهای دنیاست. امید به زندگی در کشورهای متاثر به دلیل ایدز کاهش یافته است، برای مثال در سال ۲۰۰۶ این عدد از بوتسوانا از ۶۵ به ۳۵ کاهش یافته است. جنوب و جنوب شرق آسیا دومین منطقه آسیب دیده است، در این منطقه در سال ۲۰۱۰، ب
ه طور تخمینی ۴ میلیون یا ۱۲٪ افراد مبتلا به HIV زندگی می کرده اند که ۲۵۰ هزار نفر از آن ها منجر به مرگ شده است. حدود ۲٫۴ میلیون مرد در هند هستند. میزان شیوع در اروپای غربی و مرکزی با ۰٫۲٪ و در آسیای شرقی با ۰٫۱٪ کمترین مقدار را دارد. در سال ۲۰۰۸ در ایالات متحده آمریکا حدود ۱٫۲ میلیون نفر مبتلا به HIV بوده اند، و در حدود ۱۷،۵۰۰ از آن ها منجر به مرگ شده است. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری تخمین زده است که در سال ۲۰۰۸، ۲۰ درصد از آمریکایی های آلوده از بیماری خود بی اطلاع بوده اند. در انگلستان در سال ۲۰۰۹ در حدود ۸۶،۵۰۰ مورد وجود داشته که ۵۱۶ مورد از آن منجر به مرگ شده است. در کانادا در سال ۲۰۰۸ در حدود ۶۵،۰۰۰ مورد وجود داشته که ۵۳ مورد از آن منجر به مرگ شده است. ایدز از زمان شناخته شدن برای اولین بار در سال ۱۹۸۱ تا سال ۲۰۰۹ باعث نزدیک به ۳۰ میلیون شده است. آفریقا. ایدز در آفریقا، خاستگاه این بیماری به صورت یک اپیدمی فراگیر درآمده است که رفته رفته به صورت مهم ترین عامل جلوگیری از پاگیری اقتصادها و حکومت های پایدار در این قاره جلوه گر می شود،۲۶ میلیون از بیش از ۴۰ میلیون انسان حامل ویروس اچ آی وی آفریقائی اند و تا به
حا ل بیش از ۲۵ میلیون نفر در این قاره جان خود را به دلیل ابتلای به آن از دست داده اند. هرچند زندگی همراه با آلودگی به ویروس اچ آی وی ممکن است ولی در عمل، در کشورهای فقیر جهان تنها ۱/۶میلیون نفر به داروهای کنترل ایدز دست می یابند. عدم توانایی مالی برای تأمین هزینه های سنگین این داروها برای عده بسیار زیادی از مبتلایان منجر به عدم آغاز پروسه درمان می گردد و مطابق آمار بیشتر کسانی که بر اثر کمبود پول از بیماری ایدز می میرند، در آفریقا و در جنوب صحرا زندگی می کنند. بیشتر آنان زنان هستند که پس از مرگ، کودکانشان بی سرپرست می مانند. ایران. راه های اصلی انتقال ایدز در ایران، آمیزش جنسی و استفادهٔ معتادان تزریقی از سرنگ مشترک است. سهم ابتلا از طریق تزریق ۶۹٫۵ درصد و سهم ابتلا از طریق رابطه جنسی ۱۰ درصد است. اگر چه میزان مبتلایان به بیماری ایدز در ایران کم بوده است، ولی به گفته سازمان بهداشت جهانی بر اساس داده های گزارش شده، نرخ رشد اپیدمی ایدز در ایران به صورت هشدار دهنده ای در حال افزایش است. آمار تجمعی وزارت بهداشت از سال ۱۳۶۵ تا ۱۳۹۰، ۲۳ هزار و ۱۲۵ نفر مبتلا به HIV در کشور ثبت شده که ۹۱٫۵ درصد آن ها مرد و ۸٫۵ درصد
هم زن بوده و حدود ۴۶٫۵ درصد از آن ها در گروه سنی ۲۵ تا ۳۴ سال قرار دارند. از این تعداد ۳۰۵۳ نفر دچار ایدز و ۴۳۱۱ نفر هم دچار مرگ شده اند. با فرمول «تخمین موارد واقعی بر اساس موارد ثبت شده» حاصل از مدل اپیدمیولوژیک UNAIDS و سازمان جهانی بهداشت، حدود ۸۰ هزار نفر HIV مثبت و بر اساس آمار غیر رسمی، ۱۲۰ هزار ناقل HIV در ایران وجود دارد. نخستین مورد گزارش و ثبت شدهٔ ابتلا به ایدز در ایران مربوط به سال ۱۳۶۶ و در مورد یک کودک شش ساله مبتلا به بیماری هموفیلی است که فراورده های خونی آلوده دریافت کرده بود که از فرانسه به ایران منتقل شده بود. در سال های اولیهٔ شیوع بیماری، وجود ایدز در ایران اساساً انکار می شد. در ارتباط با این بیماری دو پروندهٔ قضایی عمده وجود دارد. پروندهٔ برادران علایی پزشکانی که برای فعالیت هایشان در زمینه شناساندن و مبارزه با بیماری ایدز در ایران شهرت بین المللی دارند و به اتهام مخالفت با حکومت در سال ۱۳۸۷ بازداشت و حبس شدند که اعتراضات گستردهٔ بین المللی را در پی داشت. آمار سال ۲۰۱۳ میلادی. براساس آمار منتشر شده از سوی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۳ میلادی، تعداد کل مبتلایان ایدز در سال ۲۰۱۲، ۳۵٫۳ میلی
ون نفر بوده که از این تعداد ۲٫۳ میلیون نفر در همان سال مبتلا شده اند. براساس این آمار تعداد مبتلایان جدید به این بیماری در میان کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا در مقایسه با سال ۲۰۰۱، بیش از ۵۰٪ افزایش داشته است (حدوداً ۳۲۰۰۰ نفر). همچنین شمار بیمارانی که در این کشورها جان خود را در سال ۲۰۱۲ از دست داده اند در مقایسه با سال ۲۰۰۱، بیش از دو برابر بوده است (حدوداً ۱۷۰۰۰ نفر).
امهرست شهرکی در بخش اری در نیویورک در ایالات متحده آمریکا است. طبق سرشماری سال ۲۰۱۰، جمعیت آن ۱۲۲٫۳۶۶ بوده است و این آمار افزایش ۵ درصدی را نسبت به سال ۲۰۰۰ نشان می دهد.
ایدز اولین بار در سال ۱۹۸۱ در امریکا مشاهده شد. اولین مواردی که مشاهده شد در بین معتادان تزریقی و همچنین همجنسگرایان مرد قرار داشت که به دلیل نامعلومی سیستم دفاعی بدن آن ها ضعیف شده بود و علائم بیماری التهاب ریه نیوموسیستیک کارینی (PCP) در آن ها مشاهده می شد که این بیماری در افرادی دیده می شود که سیستم دفاعی بدنی ضعیفی دارند. سپس نوعی سرطان پوست نادر با نام کاپوسی سارکوما (KS) در میان مردان همجنسگرای گزارش شد. موارد بیشتری از بیماری PCP و KS مشاهده شد و این زنگ خطری برای مرکز پیشگیری و کنترل بیماری بود و گروهی از طرف این مرکز برای بررسی این واقعه تشکیل شد. در آن اوایل مرکز کنترل بیماری هنوز نامی رسمی برای این بیماری انتخاب نکرده بود و معمولاً نام این بیماری را با بیماری که مریض با آن در ارتباط بود بیان می کردند، برای مثال تا قبل از کشف HIV از نام لنفادنوپاتی که بیماری عامل بود استفاده می شد. همچنین اسامی مانند "سارکوم کاپوزی" یا "عفونت فرصت طلب" نام هایی بوده اند که توسط این گروه در سال ۱۹۸۱ استفاده می شده است. از آنجا که این سندرم در هائیتی، همجنسگرایان، هموفیلی، و مصرف کنندگان هروئین ظاهر شده بود، مرکز کنتر
ل بیماری عبارت «بیماری 4ه» را ابداع کرد. در مطبوعات از اصطلاح "گرید" که مخفف معادل انگلیسی عبارت نقص ایمنی مرتبط با همجنسگرایی استفاده می شد. اما بعداً که معلوم شد که ایدز فقط محدود به جامعه همجنسگرایان نمی شود، این نتیجه گرفته شد که استفاده از اصطلاح گرید گمراه کننده است و واژه ایدز در همایشی در ژوئیه ۱۹۸۲ معرفی شد. از سپتامبر ۱۹۸۲، مرکز کنترل بیماری از واژه ایدز برای نسبت دادن این بیماری استفاده کرد. در سال ۱۹۸۳، دو گروه تحقیقاتی جداگانه به رهبری رابرت گالو و لوک مونتانیه به طور مستقل اعلام کردند که یک ویروس پسگرد جدید بیماران مبتلا به ایدز را آلوده کرده، و یافته هایشان را در همان شماره از مجله "ساینس" منتشر کردند. گلو ادعا کرد که ویروسی که گروه خود از یک بیمار مبتلا به ایدز برای تحقیقات جدا کرده بود از نظر شکل کاملاً مشابه سایر ویروس های تی-لنفوتروپیک انسانی (HTLV) بوده که گروهش در همان ابتدا جدا کرده بود. گروه گالو نام آن ویروس را HTLV-III گذاشتند. در همان زمان، گروه مونتانیه ویروسی از یک بیمار مبتلا به تورم غدد لنفاوی گردن و ضعف فیزیکی که دو مشخصه از علائم ایدز است، جدا کرده بود. تناقض در گرازش های گروه
گالو و مونتانیه و همکارانشان نشان می داد که هسته پروتئین های این ویروس از لحاظ ایمنی شناسی، کاملاً متفاوت از HTLV-I است. گروه مونتانیه اسم ویروسی که جدا کرده بودند را ویروس مرتبط با لنفادنوپاتی (LAV) گذاشتند. از آنجا که مشخص شد هر دوی این ویروس یکسان هستند، در سال ۱۹۸۶ LAV و HTLV-III هر دو به HIV تغییر نام دادند. منشأ. به نظر می رسد که هر دو ویروس HIV-1 و HIV-2 در اصل متعلق به نخستی سانان مرکز افریقا بوده و در اوایل قرن بیستم به بدن انسان منتقل شده اند. به نظر می آید که ویروس HIV-1 در اصل متعلق به مناطق جنوبی کامرون و تکامل یافتهٔ ویروس نقص ایمنی میمونی (SIV) که در میان شمپانزه های وحشی شیوع دارد، بوده است. همچنین ویروس HIV-2 تکامل یافتهٔ ویروس SIV میان گونه ای میمون به نام منگابی دودی بوده است که در غرب افریقا (از جنوب سنگال تا غرب ساحل عاج) زندگی می کرده است. پخ بینیانی مانند میمون شب نسبت به ویروس HIV-1 مقاوم هستند و این احتمالاً به دلیل یک نوع ژن پیوندی دو گونه مقاوم ویروس در آن ها می باشد. به نظر می رسد که HIV-1 حداقل در سه مرحله جهش داشته و به سه گروه از ویروس های M، N و O جهش یافته است. مدارکی موجود اس
ت که نشان می دهد انسان هایی که در شکار یا فروش حیوانات دخالت داشتند دچار ویروس SIV شده اند. اگرچه SIV ویروس ضعیفی است که سیستم دفاعی بدن انسان با آن مقابله می کند و بیش از چند هفته در بدن انسان باقی نمی ماند، اما انتقال سریع و متوالی آن بین انسان های مختلف زمان کافی را به این ویروس برای تبدیل آن به HIV می دهد. علاوه بر این، با توجه به نرخ پایین انتقال فرد به فرد بیماری، SIV فقط می تواند از طریق تعداد زیادی افراد در معرض خطر پخش شود که باور بر این است که تا قبل از قرن بیستم چنین جمعیتی وجود نداشته است. راه های انتقال پرخطر بسته به زمان انتقال از حیوان به انسان به ویروس این امکان را می دهد که با انسان سازگار شود و در بین جامعه پخش گردد. مطالعات ژنتیکی ویروسی نشان می دهد که اجداد گروه HIV-1 M به سال ۱۹۱۰ بر می گردد. افرادی که مدعی هستند که HIV در این تاریخ شیوع یافته، آن را به ظهور و رشد استعمار و شهرهای مستعمره آفریقایی ارتباط می دهند که منجر به تغییرات اجتماعی شامل بی بند و باری جنسی، گسترش تن فروشی، و بیماری های زخم تناسلی (مانند سیفیلیس) در شهرهای مستعمره شده است. در حالی که میزان انتقال HIV در رابطه جنسی وا
ژینال در حالت عادی کم است، اما اگر یکی از طرفین مبتلا به یک بیماری آمیزشی عفونی باشد، احتمال انتقال هم افزایش خواهد یافت. در اوایل دهه ۱۹۰۰ شهرهای مستعمره به دلیل شیوع بالای تن فروشی و بیماری های زخم تناسلی معروف بودند و به نظر می رسید که در سال ۱۹۲۸ به اندازه ۴۵% زنان ساکن کینشاسا شرقی تن فروشی می کردند و در سال ۱۹۳۳ در حدود ۱۵% ساکنان همان شهر به یکی به بیماری سیفیلیس مبتلا شده بودند. از نگاهی دیگر مشاهده می شود که اعمال خطرناک پزشکی در آفریقا در طول جنگ جهانی دوم، مانند استریل نبودن، استفاده مجدد از سرنگ ها در واکسن های عمومی، آنتی بیوتیک و آنتی مالاریا از عواملی بوده اند که باعث پخش ویروس و سازگاری آن با انسان ها شده است. بررسی نمونه های خونی به جا مانده از گذشته نشان می دهد که اولین انسانی که مبتلا به ایدز شده در سال ۱۹۵۹ کنگو. جان خود از دست داده است. این نخستین و قدیمی ترین مورد مرگ شناخته شده در اثر ابتلا به این بیماری محسوب می شود. همچنین ممکن است ویروس اچ آی وی نخستین بار در سال ۱۹۶۶ به آمریکا رسیده باشد، ولی عمده شیوع HIV مربوط به خارج از صحرای آفریقا (و همچنین امریکا) می شود و می توان آن را به فرد
ی ناشناس و مبتلا به ایدز نسبت داد که در هائیتی زندگی می کرده است و با ورود به امریکا در سال ۱۹۶۹ به آن شیوع بخشیده است. پس از آن به سرعت بین گروه های پرخطر (در ابتدا در بین مردان همجنس گرا) پخش شد. در سال ۱۹۷۸ شیوع ویروس HIV-1 در بین مردان همجنس گرای ساکن نیویورک و سان فرانسیسکو ، ۵ درصد تخمین زده شد که بیانگر این است که هزاران نفر در ایالات متحده مبتلاً به ایدز بوده اند.
حوزهٔ قضایی یا قلمرو دادرسی در اصطلاح حقوقی به محدوده ای گفته می شود که یک مرجع قضایی یا دادگاه، صلاحیت عام در رسیدگی به دعاوی در آن دارد. ممکن است یک حوزهٔ قضایی دارای چندین شعبه یا مجتمع باشد. قلمرو دادرسی دارای یک رئیس است. تعاریف. در آیین دادرسی مدنی ایران. تا سال ۱۳۹۱، قوانین با رویهٔ سازمانهای قضایی ایران، سازگار نبوده است. تعریف قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی نیز نادرست است. در این قانون، چنین از حوزهٔ قضایی تعریفی مختصر شده است: حوزهٔ قضایی عبارت است از قلمرو یک بخش یا شهرستان که دادگاه در آن واقع است.ایرادات تعریف یاد شده:
نرسی یا نرسه (به ؛ نویسه گردانی به انگلیسی: Narseh به ؛ پین یین: Nìnièshī) پسر پیروز سوم پادشاه خودخواندهٔ ساسانی در تبعید بود که پس از مرگ پدرش، در سال ۶۷۹ میلادی در چین تاجگذاری کرد. وی که هرگز ایران را ندیده بود، در راه بازپسگیری ایران بیش از بیست سال در تخارستان با ارتش های مسلمانان جنگید و کمی پس از بازگشت به چین، بر اثر بیماری در حدود ۷۰۸/۷۰۹ میلادی درگذشت. پیشینه. یزدگرد سوم سی و پنجمین شاه ساسانی بود. با مرگ او در سال ۶۵۲ میلادی، سلسله سلسله ساسانی پس از ۴۱۶سال، در ایران منقرض گردید. مسعودی فرزندان یزدگرد سوم را چنین می شمارد، دو پسر به نام های بهرام (وهرام) و پیروز، و سه دختر به نام های ادرگ و شهربانو و مرد آوند. شهربانو بنابر روایات شیعیان، به عقد حسین بن علی، نوهٔ پیامبر اسلام درآمد، اما این روایت بعد ها توسط روحانیون سرشناس شیعه همچون مرتضی مطهری رد شد. بازماندگان یزدگرد سوم در چین. پیروز سوم به خواست پدرش یزدگرد سوم، برای جلب کمک نظامی تایزونگ امپراتور، به چین رفت، اما تایزونگ پیش از رسیدن پیروز به چانگ آن درگذشته بود و پسرش گائوزونگ امپراتور تازه و سومین رئیس کشورچین از دودمان تانگ به پیروز مقام
درباری داد و احترام بسیار کرد و در سال ۶۶۲ میلادی او را با یکی از ژنرال های خود به نام «پی شینگ جیان» با لشکری کامل روانه ایران کرد. نام نرسه در منابع چینی به صورت 泥涅师 با تلفظ (Nah-shieh) آمده است. بازماندگان ساسانیان در چین از سوی امپراتور سلسلهٔ تانگ به عنوان شاه ایران به رسمیت شناخته می شدند. آثاری از ایشان خصوصاً در نواحی غربی چین باز مانده است. نرسی یا نرسه، جزئیات تلاش های پدرش و مهاجرت پارسیان درباری به چین و زندگی در این کشور را در کتابی شرح داده است. به نوشتهٔ وی، دولت تازیان پس از آگاه شدن از توسل شاهزاده پیروز به دربار چین، هیأتی را به ریاست یکی از معاریف عرب به «چانگ آن» فرستاد و این هیأت موفق شد که امپراتور گائوزونگ را بی طرف سازد و نظر وی را نسبت به کمک به بازماندگان یزدگرد سوم تغییر دهد. مخصوصا که بعداً این امپراتور دچار سکته مغزی شد و امور به دست زنش «وو زتیان» و جانشینانش «ژونگ زونگ» و «روی زونگ» افتاد که قصد جنگ نداشتند. نارسیا نوشته است که دربار چین حتی به آن هیأت اسلامی اجازه تأسیس یک مسجد داد و به موازات آن با پناهندگی ایرانیان نیز در چین موافقت کرد، به این شرط که به لباس چینی درآیند و ر
سوم محلی چین را رعایت کنند و چین را به صورت پایگاهی برای احیاء استقلال وطن درنیاورند که پای چین به یک جنگ ناخواسته کشانده شود. پشنگ (به چینی: Pushanhuo) پسر نرسی در سال ۷۲۲ میلادی خود را پادشاه ایران نامید و کوشش هایی برای بازپس گیری ایران انجام داد. نرسی در سال ۶۷۹ با ارتش چین به رهبری پی شینگ جیان به ایران اسکورت شد تا او را به تاج و تخت ساسانی بازگردانند، اما ارتش در تخارستان متوقف شد. پی شینگجیان با موفقیت در برابر تهاجم آنکسی به رهبری خان ترک غربی آشینا دوژی جنگید، اما پی پس از آن علاقه خود را در نصب مجدد پادشاه ایرانی از دست داد و نرسیه را در تحت الحمایه آنکسی به تنهایی رها کرد، اگرچه نرسیه هنوز می توانست خادمان و خادمان بسیار خود را حفظ کند. کیفیت زندگی بالا پس از آن سران کوچک ترک در منطقه به دلیل شکست آشینا به خاندان چینی وفاداری خود را متعهد کردند. نتیجه کلی اکسپدیشن پی برای امپراتوری تانگ موفقیت آمیز بود. پس از بازگشت به چین، پی به عنوان وزیر تشریفات و ژنرال بزرگ گارد جناح راست منصوب شد. نرسیه سپس بیست سال بعد را در تخارستان با اعراب جنگید تا اینکه در سال ۷۰۷ به چانگ آن پایتخت تانگ چین بازگشت و در آ
نجا باقیمانده عمر خود را پیش از مرگ بر اثر بیماری گذراند. پسران و دختران او با اشراف چینی ازدواج کردند. عموی نرسیه، بهرام هفتم، در سال ۷۱۰ درگذشت و از پسر بهرام، خسرو پنجم، یاد شد که در محاصره کمرجه در سال ۷۲۹ در کنار سغدیان و ترکان با اعراب در تلاشی بیهوده برای بازپس گیری تاج و تخت ساسانی جنگید. این شاید آخرین اشاره شناخته شده به هر یک از نوادگان مستقیم یزدگرد سوم باشد.
به منظور رسیدگی مجدد به آرای صادره از سوی شعب دادگاه های بدوی (نخستین)، در مرکز استان های ایران، دادگاه های تجدیدنظر استان تشکیل گردیده و به اعتراض (تجدیدنظرخواهی) نسبت به آرای صادره از سوی شعب دادگاه های بدوی همان استان رسیدگی می نماید. همچنین در مواردی که بین شعب دادگاه های بدوی داخل یک استان از حیث صلاحیت محلی اختلاف نظر حاصل شود، پرونده برای حل اختلاف و تعیین مرجع صالح به دادگاه تجدیدنظر استان ارجاع می گردد. شعب دادگاه های تجدیدنظر از یک رئیس و دو مستشار تشکیل گردیده و با دو عضو نیز رسمیت می یابد، ملاک صدور رأی، نظر اکثریت است، در مواردی که شعبه با حضور دو عضو تشکیل جلسه داده باشد و به هنگام صدور رأی بین اعضای شعبه اختلاف نظر حاصل شود، یک عضو توسط رئیس کل دادگستری به آن شعبه اضافه می گردد تا نظر اکثریت ملاک عمل و صدور رأی قرار گیرد. تشکیلات دادگاه. هر شعبه دادگاه تجدید نظر استان، دارای دو بخش اصلی می باشد: شعبه. این بخش، اصلی ترین بخش دادگاه تجدیدنظر است و رئیس در این بخش است که می نشیند و جلسات دادرسی در همین بخش تشکیل می شود و اینجا است که اگر محاکمه ای باشد، صورت می پذیرد. اعضای اصلی این بخش سه دادرس ی
ا همان قاضی هستند که یکی شان رئیس شعبه است و دو نفر دیگر، مستشار هستند و تصمیمات بر پایهٔ اکثریت اعضای شعبه است. دفتر. این بخش را مدیر دفتر، ریاست می کند. بیشتر کار این بخش، انجام مکاتبات دادگاه و انجام کارهای بایگانی و تعیین اوقات است. مطالعه این متن پیشنهاد می شود: احتمال تغییر رای در دادگاه تجدید نظر