Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیسه" است که پارامونت پیکچرز به دلیل این رسوایی از اکران آن در ایالات متحده خودداری کرد و در نهایت در اروپا منتشر شد. با توقیف فیلم های آرباکل، در مارس ۱۹۲۲، کیتون توافق نامه ای را امضا کرد که سی و پنج درصد از تمام سودهای آتی شرکت تولید فیلمش، «باستر کیتون کامدی»، را به آرباکل بدهد، به این امید که وضعیت مالی او را کمی بهبود یابد. پیامدهای بعدی. در نوامبر ۱۹۲۳، مینتا دورفی درخواستی رسمی برای طلاق از آرباکل به اتهام بی سرپرست گذاشتن همسر و ترک نفقه داد که در ژانویه بعد، این حکم طلاق صادر شد. آنها از سال ۱۹۲۱ از هم جدا شده بودند، اگرچه دورفی همیشه می گفت که او دلپذیرترین مرد جهان است و آنها هنوز با هم دوست هستند. پس از یک دورهٔ مصالحه و آشتی کوتاه، دورفی بار دیگر در حالی که در دسامبر ۱۹۲۴ در پاریس بود، درخواست طلاقی دوباره داد. آرباکل در ۱۶ مه ۱۹۲۵ با دوریس دین ازدواج کرد. پس از این وقایع، آرباکل سعی کرد به فیلم سازی بازگردد، اما مقاومت این صنعت برای پخش و اکران تصاویر او همچنان پس از تبرئه اش ادامه داشت. او دوباره به اعتیاد به الکل روی آورد. به قول همسر اولش، «به نظر می رسد که راسکو تنها با یک بطری مشروب، آرامش
و آسایش پیدا می کند». کیتون سعی کرد با مشارکت دادن آرباکل در تولید فیلم هایش به وی کمک کند. آرباکل در نوشتن فیلم نامهٔ یکی از فیلم های کوتاه کیتون به نام "خیال پردازی ها" (۱۹۲۲) مشارکت داشت. گفته می شود که آرباکل صحنه هایی را در فیلم "شرلوک جونیور" (۱۹۲۴) کیتون کارگردانی کرده است، اما مشخص نیست چه مقدار از این صحنه ها در تدوین نهاییِ فیلم باقی مانده است. در سال ۱۹۲۵، فیلم کوتاه «"بررسی های شخصیتی"» کارتر دهیون که قبل از رسوایی فیلمبرداری شده بود، منتشر شد. آرباکل در کنار کیتون، هارولد لوید، رودولف والنتینو، داگلاس فربنکس و جکی کوگان در این فیلم ظاهر شد. در همان سال، در شماره اوت مجلهٔ "فتوپلی"، جیمز آر. کوئیرک نوشت: «دوست دارم ببینم که راسکو آرباکل به پرده سینماها بازمی گردد.» او همچنین گفت: «ملت آمریکا به مرام جوانمردی خود می بالد. ما دوست داریم که تمام دنیا به آمریکا به عنوان سرزمینی نگاه کنند که با هر انسانی، رفتار منصفانه ای می شود. آیا مطمئن هستید که با راسکو آرباکل امروز یک چنین رفتاری می شود؟ من که مطمئن نیستم.» نام مستعار ویلیام گودریچ. سرانجام آرباکل با نام مستعار «ویلیام گودریچ» به عنوان کارگردان م
شغول به کار شد. نویسنده ای به نام دیوید یالوپ، نامِ کاملِ پدرِ آرباکل - ویلیام گودریچ آرباکل - را به عنوان الهام بخش نامِ مستعارِ وی ذکر می کند. بنابر بر روایتی دیگر، باستر کیتون - یک ایهام پرداز دیرین - پیشنهاد می کند که آرباکل با نام مستعار «ویل بی. گود» کارگردانی کند. آرباکل نام مستعار رسمی تر «ویلیام گودریچ» را به کار گرفت. خود کیتون این روایت را طی مصاحبه ای ضبط شده با کوین براونلاو در دهه ۱۹۶۰ بیان کرد. بین سال های ۱۹۲۴ و ۱۹۳۲، آرباکل تعدادی فیلم کوتاه کمدی را با نام مستعارش برای شرکت «اِجوکِـیشنال پیکچرز» کارگردانی کرد که در آن کمدین های کمتر شناخته شدهٔ آن روزگار حضور داشتند. لوئیز بروکس که نقش دخترک ساده دل را در فیلم "ویندی رایلی به هالیوود می رود" (۱۹۳۱) ایفا کرد، از تجربیات خود در کار کردن با آرباکل به براونلاو گفت: آرباکل هیچ تلاشی برای کارگردانی این فیلم نکرد. او فقط مثل یک مُرده روی صندلی کارگردانی اش نشست. او از زمان رسوایی که موجب آسیب به حرفه اش شد، بسیار نرم و آرام مُرده بود. اما برای من خیلی معرکه بود که برای ساختن این فیلم شکست خورده وارد پروژه شدم، و دریافتم که کارگردان فیلمم، راسکو آربا
کل بزرگ است. آه، من همیشه فکر می کردم او در فیلم هایش محشر است. او یک رقصنده فوق العاده بود - در دوران اوج خود، یک رقصنده فوق العاده رقص های دونفره بود. [رقص با او] مثل غوطه خوردن در بازوان یک دونات بزرگ بود - واقعاً لذت بخش. از جمله پروژه های کارگردانی قابل توجه دیگر با نام مستعار گودریچ، "محموله ویژه" (۱۹۲۷) با بازی ادی کانتور بود که توسط پارامونت منتشر شد و ویلیام پاول و جوبینا رالستون در آن نقش آفرینی کردند. پرمخاطب ترین پروژه او مسلماً "آسیاب سرخ" بود که در سال ۱۹۲۷ با بازی ماریون دیویس منتشر شد. کافه پلَنتِـیشن راسکو آرباکل. آرباکل و دَن کومز (یکی از اولین شهرداران کال ور سیتی)، «باشگاه پلنتیشن» را در نزدیکی استودیوهای مترو گلدوین مایر در بلوار واشینگتن در ۲ اوت ۱۹۲۸ بازگشایی کردند و نامش را «کافه پلَنتِـیشن راسکو آرباکل» گذاشتند، اما آرباکل کمی بعد سهم خود را فروخت و نام این محل ابتدا به «کافه پلَنتِـیشن جرج اولسن» و سپس «پلَنتِـیشن تریلر کورت» و سرانجام به «فورمن فیلیپس کانتی بارن دنس» تغییر یافت. طلاق دوم و ازدواج سوم. در سال ۱۹۲۹، دوریس دین درخواست طلاق از آرباکل را در لس آنجلس، به اتهام بی سرپرست گ
ذاشتن همسر و همچنین بدرفتاری و خشونت تنظیم کرد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۳۲، روسکو با آدی مک فیل (بعدها آدی اوکلی شلدون، ۱۹۰۵–۲۰۰۳) در ایری، پنسیلوانیا ازدواج کرد. بازگشت زودگذر و مرگ. در سال ۱۹۳۲، آرباکل با برادران وارنر قراردادی امضا کرد تا به نام اصلی خودش در مجموعه ای متشکل از شش فیلم کمدی دو حلقه ای نقش آفرینی کند و این فیلم ها در استودیو ویتافون در بروکلین فیلمبرداری شوند. این شش فیلم کوتاه، تنها آثار هستند که در آنها صدای ضبط شده ای از آرباکل وجود دارد. اَل سنت جان (خواهرزاده آرباکل) کمدین فیلم های صامت و لایونل استندر و شمپ هوارد در این فیلم با آرباکل همبازی هستند. یکی از فیلم ها ("حالت چطوره؟") شوخی ها و کمدی هایی مشابه با فیلم قدیمی تر آرباکل در سال ۱۹۱۷ با نام "شاگرد قصاب" دارد و در آن با کمدین وودویل «فریتس هیوبرت» در نقش دستیار و نوچه خود بازی کرده که لباسی شبیه به باستر کیتون بر تن کرده است. فیلم های کمدی ویتافون در ایالات متحده آمریکا بسیار موفق بودند، با این حال، زمانی که برادران وارنر تلاش کرد اولین فیلم این مجموعه ("آهای، پدر!") را در بریتانیا منتشر کند، هیئت سانسور فیلم بریتانیا به ماجرای رسوایی ده سال
پیش اشاره کرد و از اعطای مجوز نمایش فیلم خودداری نمود. در ۲۸ ژوئن ۱۹۳۳، آرباکل فیلمبرداری آخرین دو فیلمش را به پایان رسانده بود (که ۴ تای آنها پیش تر اکران شده بودند). روز بعد او برای نقش آفرینی در یک فیلم بلند با برادران وارنر قراردادی امضا کرد. شب آن روز، او با دوستانش بیرون رفت تا اولین سالگرد ازدواجش و همچنین قرارداد جدیدش با برادران وارنر را جشن بگیرد و نقل شده است که گفته بود: «این بهترین روز زندگی من است.» آرباکل اواخر همان شب دچار سکته قلبی شد و در خواب درگذشت. وی در هنگام مرگ ۴۶ سال سن داشت. بیوه او آدی درخواست کرد که جسد او سوزانده شود، زیرا این وصیت و خواستهٔ آرباکل بود. میراث. بسیاری از فیلم های آرباکل، از جمله فیلم بلند "زندگی بزمی" (۱۹۲۰)، تنها به صورت نسخه های فرسوده با زیرنویس های غیرانگلیسی باقی ماندند. همچون بیشتر فیلم های آمریکایی که در دوران صامت تولید می شدند، در دو دهه اول هالیوود تلاش کمی برای حفظ نگاتیوها و نسخه های اصلی فیلم ها انجام شد و بسیاری از آنها از جمله فیلم های آرباکل، رسانه گمشده یا فیلم گمشده محسوب می شوند. با این حال، به احتمال زیاد به دلیل بدنامی ای که آرباکل در مورد تجا
وز و مرگ ویرجینیا رَپی پیدا کرد، بسیاری از استودیوهای فیلم سازی می خواستند از هرگونه واکنش منفی اجتناب کنند و در نتیجه تمام فیلم های باقی مانده ای را که او در آنها نقش اصلی را داشت، نابود کردند. در اوایل قرن بیست و یکم، برخی از سوژه های کوتاه آرباکل (به ویژه آنهایی که چاپلین یا کیتون در آن نقش آفرینی می کردند) بازسازی شده و به صورت دی وی دی منتشر شدند و حتی در سینماها به نمایش درآمدند. امروزه تأثیر اولیه او بر کمدی اسلپ استیک آمریکایی به طور گسترده ای پذیرفته شده است. به سبب مشارکت های او در در صنعت سینما، در سال ۱۹۶۰ میلادی - حدود ۲۷ سال پس از مرگش - ستاره یادبودی برایش در پیاده روی مشاهیر هالیوود واقع در پلاک ۶۷۰۱ بلوار هالیوود نصب شد. در فرهنگ عامه. نیل سداکا در ترانهٔ «فیلم های صامت» در آلبوم "ظهور" خود در سال ۱۹۷۱ به نام آرباکل در کنار هنرمندان دیگری چون چارلی چاپلین، باستر کیتون، استن لورل و اولیور هاردی اشاره می کند. از فیلم "مهمانی وحشی" به کارگردانی جیمز آیووری بارها به اشتباه، به عنوان نمایشی از رسوایی آرباکل-رپی یاد شده است در حالی که این فیلم، در واقع بر اساس شعری روایی اثر جوزف مانکیور مارچ در سا
ل ۱۹۲۶ ساخته شد. در این فیلم، جیمز کوکو یک کمدین فیلم های صامت به نام «جالی گریم» را به تصویر می کشد که در حال سقوط حرفه ای است، اما ناامیدانه در حال تلاش برای بازگشت است. راکل ولش نقش معشوقه اش را بازی می کند که در نهایت او را تهییج می کند که به او شلیک کند. این فیلم به ظاهر، اقتباسی آزاد از تصورِ نادرستی است که پیرامون رسوایی آرباکل وجود داشت، اما تقریباً هیچ شباهتی به حقایق مستند پروندهٔ او ندارد. در فیلم "والنتینو" (۱۹۷۷) به کارگردانی کن راسل، رودلف نوریف نقش ستارهٔ سینمای صامت رودولف والنتینو را ایفا می کند که در یک کلوپ شبانه در مقابل یک سلبریتی به شدت چاق، نفرت انگیز و لذت جو به نام «آقای چاقالو» (با بازی ویلیام هوتکینز) می رقصد. این شخصیت کاریکاتوری از آرباکل بود که ریشه در دیدگاه عموم مردم نسبت به وی داشت و از پوشش مطبوعاتی گسترده از اتهام تجاوز جنسی او به رَپی نشات می گرفت. در این صحنه، والنتینو ستارهٔ سینما جین آکر (با بازی کارول کین) را از روی میزی که روبروی «آقای چاقالو» قراردارد، بلند کرده و با او می رقصد و این کارش موجب خشم این ستارهٔ فاسد می گردد و او را دچار سکته می کند. کریس فارلی پیش از مرگ
ش در سال ۱۹۹۷، برای بازی در نقش آرباکل در یک فیلم زندگی نامه ای ابراز علاقه کرده بود. مطابق کتاب زندگی نامه «"نمایش کریس فارلی: زندگی نامه در سه پرده"» (۲۰۰۸)، فارلی و دیوید ممت توافق کردند که روی اولین نقش دراماتیک فارلی با یکدیگر همکاری کنند. در سال ۲۰۰۷، کارگردان کوین کانر ساخت فیلمی به نام "زندگی بزمی" را بر اساس زندگی آرباکل طرح ریزی کرد و قرار بود کریس کاتان و پرستون لیسی در آن نقش آفرینی کنند. با این حال، پروژه متوقف شد. همچون فارلی، دو کمدین دیگر، جان بلوشی و جان کندی، قصد داشتند در نقش آرباکل بازی کنند، اما هر دوی آنها پیش از ساخت یک فیلم زندگی نامه ای برای آرباکل درگذشتند. در نهایت فیلم فارلی به وینس وان همبازی او واگذار شد. در آوریل و مه ۲۰۰۶، موزه هنر مدرن در شهر نیویورک، ۵۶ فیلم و مروری یک ماهه از تمام آثار شناخته شدهٔ بازمانده از آرباکل را ارائه و کل مجموعه را دو بار به اکران گذاشت. آرباکل موضوع رمانی با عنوان «"من، چاقالو"» نوشته جری استال در سال ۲۰۰۴ است. «"روزی که خنده متوقف شد"» توسط دیوید یالوپ و «"فریم آپ! داستان ناگفتهٔ روسکو آرباکل"» اثر اندی ادموندز کتاب های دیگری در مورد زندگی آرباکل ه
ستند. رمان «"رسوایی در بهشت برین"» نوشته گرت راجرز در سال ۱۹۶۳ نسخهٔ داستان گونه و خیالی رسوایی آرباکل است. رستوران «آرباکل چاقالو» یک رستوران زنجیره ای با بن مایهٔ آمریکایی در بریتانیا بود که نامش را از راسکو آرباکل می گرفت. رمان «"باغ شیطان"» در سال ۲۰۰۹ بر اساس محاکمه های آرباکل نگاشته شده است. شخصیتِ اصلیِ داستانِ دشیل همت، یک کارآگاه از آژانس تحقیقاتی پینکرتون (آژانس تحقیقاتی) در سان فرانسیسکو در دوران برپایی محاکمه است. آلبوم سال ۲۰۱۲ نوئف اکس با نام «"حق به جانب"» دارای آهنگی به نام «من، چاقالو» دربارهٔ آرباکل است. رمان گرافیکی فرانسوی «"چاقالو: نخستین سلطان هالیوود"»، اثر نادار و ژولین فِره، دوره ای از روزهای نخستین حضور آرباکل در هالیوود تا زمان مرگ او را به تصویر می کشد.
پاتریشا آرکت (؛ زاده ۸ آوریل ۱۹۶۸) بازیگر آمریکایی است. او که به خاطر نقش هایش در سینما و تلویزیون شناخته شده، برنده جوایز متعددی از جمله یک جایزه اسکار، یک جایزه بفتا، دو جایزه امی پرایم تایم و سه جایزه گلدن گلوب شده است. نخستین نقش بلند آرکت در فیلم فانتزی-ترسناک "" (۱۹۸۷) بود. پس از آن، نقش های اصلی در چندین فیلم مورد تحسین منتقدان ایفا کرد، از جمله "داستان عاشقانه واقعی" (۱۹۹۳)، "اد وود" (۱۹۹۴)، "لاس زدن با فاجعه" (۱۹۹۶)، "بزرگراه گمشده" (۱۹۹۷)، "سرزمین ناهموار" (۱۹۹۸)، "احیای مردگان" (۱۹۹۹) و "گودال ها" (۲۰۰۳). برای بازی در نقش مادری تنها در فیلم "پسرانگی" (۲۰۱۴)، که فیلمبرداری آن از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۴ طول کشید، آرکت برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. در تلویزیون، او نقشی را در سریال درام ماوراءطبیعی "متوسط" (۲۰۰۵–۲۰۱۱) بازی کرد و در سال ۲۰۰۵ جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش اول زن در مجموعه تلویزیونی درام را دریافت کرد. برای نقش خود به عنوان کارمند زندان در مینی سریال "فرار از دانمورا" (۲۰۱۸) و نقش دی دی بلانچارد در مینی سریال "تظاهر" (۲۰۱۹)، جوایز گلدن گلوب و همچنین جایزه امی
پرایم تایم بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برای سریال "تظاهر" دریافت کرد. او همچنین در سریال هیجان انگیز "جداسازی" (۲۰۲۲–اکنون) نقش آفرینی کرده است. اوایل زندگی. آرکت در سال ۱۹۶۸ در شیکاگو، ایالت ایلینوی، به دنیا آمد. پدرش، لوئیس آرکت، بازیگر و عروسک گردان بود و مادرش، برندا اولیویا «ماردی» (با نام خانوادگی قبل از ازدواج نوواک)، در زمینه هنر فعالیت داشت و به عنوان درمانگر کار می کرد. او از طریق پدرش با کاوشگر مری وثر لوئیس نسبت خانوادگی دوری دارد. پدر آرکت که پیش تر کاتولیک بود، به اسلام گرویده بود. مادر او یهودی بود و اجدادش از لهستان و روسیه مهاجرت کرده بودند. نام خانوادگی اصلی خانواده پدری او «آرکوئه» بود و آنها اصالت فرانسوی-کانادایی داشتند. پدربزرگ پدری اش، کلیف آرکت، کمدین بود. خواهر و برادرانش یعنی رزانا، ریچموند، آلکسیس و دیوید نیز بازیگر شدند. زمانی که آرکت کودک بود، والدینش پیشنهاد کردند دندان هایش را با براکت ارتودنسی اصلاح کند، اما او قبول نکرد و گفت نمی خواهد ظاهر کاملی داشته باشد و «احساس می کرد این با آنچه در درونش بود، همخوانی ندارد.» برای مدتی خانواده اش در یک کمون در بنتونویل، ویرجینیا زندگی کر
دند. او گفته است هر چه بیشتر آنجا زندگی کردند، فقیرتر شدند و معتقد است این تجربه باعث شد که همدلی اش بیشتر شود. پدرش الکلی بود و مادرش رفتاری خشونت آمیز داشت. وقتی هفت ساله بود، خانواده به شیکاگو نقل مکان کردند و بعدها در لس آنجلس، کالیفرنیا ساکن شدند. او در مدرسه کاتولیک تحصیل کرد و گفته در نوجوانی می خواسته راهبه شود. در ۱۴ سالگی، وقتی فهمید پدرش رابطه نامشروع دارد، از خانه فرار کرد و در لس آنجلس پیش خواهرش روزانا زندگی کرد. او پدرش را بازیگری معرفی کرده که در فیلم های صنعتی، تبلیغات و دوبله کار می کرد و بیشتر به خاطر نقش جی.دی. پیکت در سریال تلویزیونی "خانواده والتون" شناخته شده بود. قبل از اینکه به حرفه بازیگری روی بیاورد، آرکت قصد داشت ماما شود. زندگی شخصی. در ۲۰ سالگی، آرکت رابطه ای با پل روسی، موسیقی دان، داشت. آن ها یک پسر به نام انزو روسی داشتند که در ۳ ژانویه ۱۹۸۹ به دنیا آمد. در آوریل ۱۹۹۵، آرکت با نیکلاس کیج ازدواج کرد (که بعدها در فیلم "احیای مردگان" در سال ۱۹۹۹ با هم هم بازی شدند). آن ها بعد از نه ماه از هم جدا شدند، اما تا زمانی که کیج در فوریه ۲۰۰۰ درخواست طلاق داد، همچنان به عنوان یک زوج در م
لاء عام ظاهر می شدند. آرکت و بازیگر توماس جین در سال ۲۰۰۲ نامزد شدند. دخترشان، هارلو اولیویا کالیوپ جین، در ۲۰ فوریه ۲۰۰۳ به دنیا آمد. آرکت و جین در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۶ در پالازو کونتارینی در ونیز، ایتالیا، ازدواج کردند. در ژانویه ۲۰۰۹، آرکت درخواست طلاق از جین را به دلیل اختلافات غیرقابل حل مطرح کرد، اما آنها به زودی آشتی کردند و آرکت در ۹ ژوئیه ۲۰۰۹ درخواست طلاق را پس گرفت. با این حال، در ۱۳ اوت ۲۰۱۰، نماینده جین اعلام کرد که آرکت و جین به دلیل «اختلافات غیرقابل حل» تصمیم به ادامه روند طلاق گرفته اند. طلاق در ۱ ژوئیه ۲۰۱۱ نهایی شد و آن ها به حضانت مشترک فرزندشان توافق کردند. آرکت تا سال ۲۰۱۴ رابطه ای با نقاش اریک وایت داشت. در ژانویه ۲۰۲۵، آرکت اعلام کرد که تقریباً دو سال است که مجرد است. انتقاد از دونالد ترامپ. آرکت در تظاهرات سال ۲۰۱۷ زنان علیه رئیس جمهور دونالد ترامپ شرکت کرد. وی که در سال ۲۰۲۰ برنده جایزه بازیگر زن نقش مکمل در تلویزیون گلدن گلوب شده بود در سخنرانی خود بعد از دریافت جایزه، از تهدید ترامپ علیه ایران انتقاد کرد.
آلن وولف آرکین (به ؛ ۲۶ مارس ۱۹۳۴ – ۲۹ ژوئن ۲۰۲۳) بازیگر، کارگردان، تهیه کننده و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او کارش را در کمدی و تئاتر آغاز کرد. او در طول شش دهه فعالیت، افتخارات گوناگونی شامل یک جایزهٔ اسکار، یک جایزهٔ بفتا و یک جایزهٔ تونی کسب کرد. آرکین حرفه اش را با اجرا در کمدی نمایشی آغاز کرد و سپس در تئاتر برادوی به فعالیت پرداخت. او بابت بازی در نمایش "Enter Laughing" اثر جوزف استاین، برندهٔ جایزهٔ تونی بازیگر برگزیده در نمایش شد. او با بازی در نمایشن کمدی "Luv" در ۱۹۶۴ به برادوی بازگشت و "پسران آفتاب" (۱۹۷۱) اثر نیل سایمون را کارگردانی کرد که برای آن نامزد جایزهٔ تونی شد. سنین جوانی و تحصیل. آرکین در ۲۶ مارس ۱۹۳۴ در بروکلین، نیویورک، به عنوان پسر دیوید آرکین، نقاش و نویسنده، و همسرش بئاتریس ورتیس، معلم، متولد شد. او در یک خانوادهٔ یهودی «بدون تأکید بر دین» بزرگ شد. پدربزرگ و مادربزرگ او مهاجران یهودی از اوکراین، روسیه و آلمان بودند. پدر و مادرش زمانی که آلن ۱۱ ساله بود به لس آنجلس نقل مکان کردند، اما اعتصاب ۸ ماههٔ هالیوود، به قیمت کار پدرش به عنوان طراح صحنه تمام شد. در طول دههٔ ۱۹۵
۰، والدین آرکین به کمونیست بودن متهم شدند و پدرش به دلیل امتناع از پاسخ دادن به سؤالات مربوط به ایدئولوژی سیاسی خود اخراج شد. دیوید آرکین اخراج را به چالش کشید، اما او تنها پس از مرگش تبرئه شد. آرکین که از ۱۰ سالگی دروس بازیگری را گذرانده بود، دانشجوی بورسیه در آکادمی های نمایشی مختلف شد، از جمله یکی از آکادمی هایی که توسط دانش آموز استانیسلاوسکی، بنیامین زماچ اداره می شد، که به آرکین رویکرد روان شناختی بازیگری آموخت. آرکین از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۳ در کالج ایالتی لس آنجلس شرکت کرد. او همچنین در کالج بنینگتون شرکت کرد. کتاب شناسی. آرکین نویسندهٔ کتاب های بسیاری بود، از جمله روز سخت کار تونی (تصویرگر جیمز استیونسون، ۱۹۷۲)، وضعیت لمینگ (تصویرگر جوآن ساندین، ۱۹۷۶)، نیمه راه: سفر بازیگر به سوی خود (۱۹۷۹) و پاکسازی (۱۹۸۶ ادامه لمینگ). او دو کتاب خاطرات نیز منتشر کرد: یک زندگی بداهه (۲۰۱۱) و خارج از ذهن من (۲۰۱۸). آوازخوانی. او با دو دوستش، گروه فولک The Tarriers را تشکیل داد که در آن آرکین آواز می خواند و گیتار می نواخت. اعضای گروه در سال ۱۹۵۶ آهنگ موفق گروه "The Banana Boat Song" را ساختند، یک بازسازی، با برخی اشعار جد
ید، از یک آهنگ سنتی جامائیکایی کالیپسو به همین نام، همراه با دیگری با عنوان "Hill and Gully Rider". 30] در همان سالی که نسخه موفق هری بلافونته شناخته شده بود، به شماره ۴ جدول مجله بیلبورد رسید. این گروه در سال ۱۹۵۷ در فیلم استثمار کالیپسو موج گرمای کالیپسو با خواندن "آهنگ قایق موز" و "چوکون" ظاهر شد. آرکین یکی از اعضای گروه The Tarriers بود که آنها "سیندی، اوه سیندی" را ضبط کردند که در صدر جدول قرار گرفت. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۸، آرکین با گروه فولکلور کودکان The Baby Sitters اجرا و ضبط کرد. او همچنین نقش دکتر پانگلوس را در اجرای کنسرت اپرت Candide اثر لئونارد برنشتاین در کنار Cunegonde مدلین کان اجرا کرد. در سال ۱۹۸۵، او دو انتخاب از جونز و اشمیت را در آلبوم Contemporary Broadway Revisited بن باگلی خواند. زندگی شخصی. آرکین سه بار ازدواج کرد که دو بار به طلاق منجر شد. او و جرمی یافه (۱۹۶۱–۱۹۵۵) دو پسر داشتند: آدام آرکین، متولد ۱۹ اوت ۱۹۵۶، و متیو آرکین، متولد ۲۱ مارس ۱۹۶۰. او از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۴ با باربارا دانا بازیگر و فیلمنامه نویس ازدواج کرد. در سال ۱۹۶۷، آنها صاحب پسری به نام آنتونی (تونی) دانا آرکین شدند. در
سال ۱۹۹۶، آرکین با روان درمانگر، سوزان نیولندر، ازدواج کرد که نام خانوادگی او را برای شخصیت خود نورمن نیولندر در روش کومینسکی برگزید. فیلم شناسی. از جمله فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به آثار زیر اشاره کرد:
پدرو گرگوریو آرمنداریز هستیگنز (۹ مه ۱۹۱۲–۱۸ ژوئن ۱۹۶۳) هنرپیشهٔ آمریکایی-مکزیکی است. آرمنداریز که دانش آموختهٔ دانشگاه ایالتی پلی تکنیک کالیفرنیا است نخستین فیلم وی رزاریو (۱۹۳۵) است. او در سال ۱۹۶۳ در سن پنجاه و یک سالگی بر اثر شلیک گلوله به سرش به زندگی خود خاتمه داد
آرلتی هنرپیشهٔ اهل فرانسه است که نخستین فیلم وی پانسیون میموزا (۱۹۳۵) است. از فیلمهای دیگرش "روز برمی آید"، "یکشنبه خنده دار" را می توان نام برد. نام تولد او لئونی باتیا بود.
مری آستور هنرپیشهٔ آمریکایی که نخستین فیلم وی "دوشیزه و گدا" (۱۹۲۱) بود. نام تولد او لوسیل واسکونسلوس لنگ هانگ بود. "دروغ بزرگ" و "شاهین مالت" (هر ۲ فیلم محصول ۱۹۴۱) از درخشان ترین فیلم های او هستند.
بریت الیزابت آندرشون (۱۱ نوامبر ۱۹۳۵ – ۱۴ آوریل ۲۰۱۹) شناخته شده با نام بیبی آندرشون هنرپیشهٔ سوئدی بود که بیشتر به خاطر همکاری اش با اینگمار برگمان شناخته می شود. ابتدای زندگی و حرفه. آندرسون در ، استکهلم از والدینی به نام های کارین (née مانسیون)، یک مددکار اجتماعی، و ژوزف آندرشون، یک تاجر، زاده شد. و در مدرسه درام ترسروس و در (۱۹۵۴–۱۹۵۶) بازیگری آموخت. پس از اتمام مدرسه، پیوستن به تئاتر دراماتیک سلطنتی در استکهلم را پذیرفت، که به مدت ۳۰ سال با آن همکاری کرد. اولین همکاری اش با اینگمار برگمن در سال ۱۹۵۱ بود، زمانی که با او در تبلیغات برای مواد شوینده «بریس» همکاری کرد. در دهه های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، آندرشون در ده فیلم سینمایی و سه فیلم تلویزیونی به کارگردانی برگمان نقش آفرینی نمود. جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن ۱۹۵۸ را به خاطر بازی در فیلم "آستانه زندگی" مشترکاً همراه اینگرید تولین و ایوا دالبک دریافت نمود. در سال ۱۹۶۳، آندرشون برنده خرس نقره ای برای بهترین بازیگر زن در سیزدهمین جشنواره بین المللی فیلم برلین، به خاطر ایفای نقش معشوقه در فیلم "ویلگوت خومان" شد. از میانه دهه ۱۹۶۰. تجسم عمیق او از پرستا
ر آلما در سال ۱۹۶۶ در فیلم "پرسونا" منجر به افزایش نقش های پیشنهادی به او شد. در همان سال در مقابل جیمز گارنر و سیدنی پوآتیه، در فیلم وسترن خشن "دوئل در دیابلو" ظاهر شد. به همکار ی های بیشتر با برگمان ادامه داد، و همچنان که با جان هیوستن ("نامه کرملین" ۱۹۷۰) و رابرت آلتمن ("کوئین تت" ۱۹۷۹) کار کرد. نخستین کار او در تئاتر آمریکا در سال ۱۹۷۳ با ساخت دایره کامل اثر اریش ماریا رمارک بود. در سال ۱۹۹۰، او به عنوان یک کارگردان تئاتر در استکهلم به فعالیت پرداخت و چندین نمایش در به روی صحنه برد. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ واوایل ۱۹۹۰، آندرشون بیشتر در تلویزیون و به عنوان یک بازیگر تئاتر کار می کرد، در این بین با برگمان نیز مانند دیگران کار می کرد. وی همچنین سرپرست یک پروژه انسان دوستانه تحت عنوان جاده ای به سارایوو بود. زندگی شخصی. در سال ۱۹۹۶، خودزندگینامهٔ ای تحت عنوان یک لحظه ، یا به معنای واقعی کلمه، یک چشم زدن) را به چاپ رساند. در ۱۹۶۰ او برای نخستین بار با کیل گرید کارگردان ازدواج کرد و سپس از او جدا شد. از او صاحب یک دختر به نام جنی شد. در سال ۱۹۷۸، با سیاستمدار و نویسنده پرل المارک ازدواج کرد و در سال ۱۹۸۱ از هم جدا ش
دند. آندرسون سپس در ۲۹ مه ۲۰۰۴ با گابریل مورا بازا ازدواج کرد. در سال ۲۰۰۹ او دچار سکته مغزی شد. و در فرانسه در بیمارستان بستری شد، و توانایی سخن گفتن را از دست داد. آندرشون در تاریخ ۱۴ آوریل ۲۰۱۹ در سن ۸۳ سالگی درگذشت. از وی یک دختر به نام جنی به یادگار مانده است. همکاری با برگمان. از جمله در فیلم های "مهر هفتم"، "توت فرنگی های وحشی"، "چهره"، "فلوت سحرآمیز"، "مصائب آنا"، "تماس" و "پرسونا" با اینگمار برگمان همکاری کرد. فیلمشناسی. آندرشون در فیلم های زیر بازی کرده است:
مایکل جورج آنسارا هنرپیشهٔ اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود که نخستین فیلم وی حادثه در عربستان (۱۹۴۴) است. آنسارا در فیلم محمد رسول الله به جای ابوسفیان ایفای نقش کرده است. آنسارا در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۳ در کالاباساس کالیفرنیا درگذشت. اوایل زندگی ویرایش کنید مایکل جورج انصارا در روستای کوچکی در قیمومیت سوریه و لبنان به دنیا آمد و در دو سالگی خانواده اش به ایالات متحده مهاجرت کردند. [5] [6] او اهل سوریه بود . [7] خانواده انصارا قبل از نقل مکان به کالیفرنیا به مدت یک دهه در لاول، ماساچوست زندگی کردند . او ابتدا می خواست پزشک شود، اما پس از شروع کلاس های بازیگری در پاسادنا پلی هاوس برای غلبه بر کمرویی اش، اشتیاق به مجری شدن پیدا کرد. او در کالج شهر لس آنجلس تحصیل کرد و انصارا مدرک دانشیار هنر را از آنجا گرفت . [5] انصارا در طول جنگ جهانی دوم به عنوان یک پزشک در ارتش خدمت کرد . [7] گزیده فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که او در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
شهرستان منراد، شهرستانی در ایالت ایلی نوی ایالات متحده امریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۱۲۷۰۵ نفر جمعیت داشته است. رشد جمعیت این شهرستان از ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، حدود ۱٫۸ درصد بوده است طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۸۱۷ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۰٫۳۲ درصد آب و ۹۹٫۶۸ درصد خشکی می باشد. این شهرستان در ۱۸۳۹ از شهرستان سنگامون جدا شد. این شهرستان نام خود را از پیره منراد نخستین ستوان حکومت ایلی نوی، گرفته است. همسایگان و راه ها. همسایگان این شهرستان عبارتند از: راه های اصلی این شهرستان:
شهرستان کاس، شهرستانی در ایالت ایلی نوی ایالات متحده آمریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۱۳۶۴۲ نفر جمعیت داشته است. رشد جمعیت این شهرستان از ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، حدود ۰٫۴ درصد بوده است طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۹۹۳٫۹ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۲٫۰۷ درصد آب و ۹۷٫۹۳ درصد خشکی می باشد. این شهرستان در ۱۸۳۷ از شهرستان مورگان جدا شد. این شهرستان نام خود را از لوئیس کاس ژنرال جنگ ۱۸۱۲و وزیر امور خارجه ایالات متحده در ۱۸۶۰، گرفته است. همسایگان و راه ها. همسایگان این شهرستان عبارتند از: راه های اصلی این شهرستان:
لوییس کاس، ، (زاده ۹ اکتبر ۱۷۸۲- درگذشته ۱۷ ژوئن ۱۸۶۶) یک افسر ارتش ایالات متحده و یک سیاستمدار بود. در دروره طولانی در عرصه سیاست وی فرماندار میشیگان، سفیر و سناتور بوده است. کاس در اکستر شهری در ایالت نیوهمپشر زاده شده است. در زمان جنگ ۱۸۱۲ وی یک ژنرال بود و دریورش تامس شرکت کرد. به عنوان پاداش خدمات او از سوی رئیس جمهور وقت جمیز مدیسن در ۲۹ اکتبر ۱۸۱۳ پست فرمانداری میشیگان به وی اعطا گردید. جستارهای وابسته. فهرست نامزدهای حزب دموکرات در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا
الرقه نام یک محله در دبی، امارات متحده عربی است. این محله دارای اهمیت تجاری و مسکونی قابل توجه است و قلب مناطق شرقی دبی است. "الرقه" توسط محله های پورت سعید، رقه البطین، المراقبات و نایف احاطه شده است و از طرف جنوب به خور متصل است. برج ساعت دیره در این محله واقع است. محله های "الرقه" و "المراقبات" اصلی ترین مکان های فستیوال خرید دبی است.
چشمهایش رمانی از بزرگ علوی ("سید مجتبی آقابزرگ علوی"؛ ۱۳ بهمن ۱۲۸۲، تهران – ۲۸ بهمن ۱۳۷۵، برلین، ملقب به "آقا بزرگ علوی")، نویسندهٔ واقع گرا، سیاست مدار چپ گرا، روزنامه نگار نوگرا، و استاد زبان فارسی ایرانی است که نخستین بار در سال ۱۳۳۱ منتشر شد. بزرگ علوی در این رمان روش استعلام و استشهاد را به کار برده؛ بدین گونه که قطعات پراکندهٔ یک ماجرا را کنار هم گذاشته و از آن طرحی کلی آفریده است که بر حدس و گمان تکیه دارد. این شیوه بیشتر در ادبیات پلیسی معمول است. برخی معتقدند این رمان و شخصیت «استاد ماکان»، با الهام از زندگانی کمال الملک نگاشته شده است، و گروهی دیگر آن را شرح حالی از زندگی تقی ارانی می دانند. خلاصهٔ داستان. پس از مرگ استاد، ماکان، نقاش مشهور و برجسته، در تبعیدگاه دولت برای بی اثر کردن شایعهٔ غیرطبیعی بودن مرگ او مجلس ختمی برای او تشکیل می دهد و نمایشگاهی از آثارش برپا می کند. در این نمایشگاه تابلویی بیش از همه جلب توجه می کند. این تابلو، که استاد نام آن را "چشم هایش" گذاشته است و آخرین اثر اوست، چهرهٔ زن جوان و زیبایی را نشان می دهد که چشم هایی فوق العاده زیبایند و نگاهی مرموز دارد. این تابلو کنجکاوی