Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عاصی یک مجموعهٔ تلویزیونی درام (فیلم و تلویزیون) ترکی است که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ توسط کانال دی ترکیه پخش شد. خلاصه داستان. آسی داستان عشق بین دمیر و آسی است. دمیر تاجر جوان و ثروتمندی است که پس از سال ها زندگی در استانبول به همراه دوست صمیمی خود کریم برای تجارت و خرید زمین به شهر زادگاه خود، انطاکیه مراجعه می کنند. آسی در یک خانواده شش نفری در یک روستا زندگی می کند و چندین نسل است که روی زمین های روستا کار می کنند. زمانی که دمیر کودک خردسالی بوده است مادرش بنا به دلایلی خودکشی می کند. دمیر قصد دارد که با سفر به انطاکیه هم به تجارت بپردازد و هم دلیل اصلی خودکشی مادرش را پیدا کند. پس از پیگیری و جستجوی فراوان متوجه می شود، که خانواده آسی در خودکشی مادرش نقش داشته اند. او می خواهد از این خانواده انتقام بگیرد ولی در اولین برخورد با آسی عاشق او می شود و از این مرحله به بعد داستان فیلم حول عشق بین آسی و دمیر شکل می گیرد. دمیر و آسی هر دو بسیار لجباز و مغرور هستند. علی، یک تاجر پرآوازه و مشهور برای انجام امور تجاری وارد شهر می شود و بعد از چند بار برخورد با آسی عاشق او می شود. با این که آسی عاشق دمیر است ولی به خاطر
لجبازی با دمیر به علی نزدیک می شود و حتی به دمیر می گوید که پیشنهاد ازدواج علی را پذیرفته است (در حالی که قلباً دمیر را دوست دارد و علاقه ای به ازدواج با علی ندارد. پس از مدتی آسی به علی می گوید که دمیر را دوست دارد و می خواهد با او ازدواج کند. این موضوع باعث می شد که علی نقشه انتقام از دمیر را طراحی کند. پدر بزرگ آسی طی حادثه ای کشته می شود و علی با دسیسه چینی وانمود می کند که دمیر پدربزرگ آسی را کشته است. درست در روز ازدواج دمیر و عاصی و پس از جاری شدن خطبه عقد دمیر به جرم قتل پدربزرگ عاصی دستگیر می شود. در زندان آسی به دمیر می گوید که اگر مسئولیت قتل را بپذیرد ممکن است برایش تخفیف قائل شوند ولی دمیر می گوید من قاتل نیستم و تو به حرف های من اعتماد نداری. بعد از مدتی قاتل اصلی دستگیر شده و دمیر آزاد می شود. همین مسئله عدم اعتماد باعث می شد که دمیر از آسی تقاضای طلاق کند. یک روز در حالی که دمیر سوار بر اسب می خواهد چیزی را به آسی بدهد از روی اسب به زمین می افتد و کمرش برای مدتی آسیب می بیند. در این مدت آسی از دمیر مراقبت می کند (در حالی که با هم قهر هستند). به مرور زمان دمیر به آسی می گوید که اشتباه کرده و ا
ز او معذرت می خواهد، هر دو اختلافات را کنار گذاشته و باز هم به هم عشق می ورزند. در این میان علی باز به دنبال راهی برای ضربه زدن به دمیر است و برای این کار خود را به خواهر دمیر نزدیک می کند. دمیر به خواهرش می گوید که علی مرد خطرناکی است و باید از او فاصله بگیرد ولی ملک (خواهر دمیر) به علی وابسته شده است. خانه دمیر و آسی طی حادثه ای در آتش می سوزد. در حین تخلیه خانه دمیر نامه ای مربوط به احتمال زنده ماندن پدرش پیدا می کند. او به سوریه می رود و پدرش را در حلب پیدا می کند. در این بین علی از هر فرصتی برای نزدیکی به آسی استفاده می کند که این مسئله باعث ناراحتی دمیر می شود. دمیر و پدرش به انطاکیه بر می گردند. دمیر علی رغم میل خود با ازدواج ملک و علی موافقت می کند. ملک و علی ازدواج می کنند و می خواهند تا یافتن خانه جدید چند روز در خانه دمیر و آسی زندگی کنند. در همین حین علی به آسی نزدیک می شود. ملک این صحنه را می بیند و به اشتباه فکر می کند که آیه به او و به برادرش (دمیر) خیانت کرده است. ملک با نوشتن نامه ای خود را در همان رودخانه ای که مادرش در آن خودکشی کرده غرق می کند. آسی چند بار تلاش می کند که به دمیر بگوید که خ
واهرش اشتباه کرده ولی امیر این موضوع را نمی پذیرد. آسی به دمیر نمی گوید که از وی حامله است دمیر از آسی طلاق گرفته و به استانبول می رود. بعد از گذشت ۵ سال دمیر باخبر می شود که خاله اش در انطاکیه تصادف کرده است. دمیر به سرعت خود را به شهر می رساند. در بدو ورود با دختر کوچکی روبه رو می شود (او نمی داند که این دختر، دختر خودش است). دمیر با مشاهده گردنبندی که چند سال قبل به آسی داده بود روی گردن دختر شک می کند که او دخترش است. آسی که نمی خواهد دخترش به دمیر نزدیک شود، او را برداشته و به همراه ظفر بیک به سوریه فرار می کند. دمیر نیز به همراه دوستش کریم به سوریه می رود و آسیه را بدون اجازه آسی با خود به انطاکیه می آورند. آسی نیز به شهر بر می گردد و در همین اتفاقات آسی و دمیر متوجه می شوند که هنوز به هم علاقه دارند. این ماجراها ادامه می یابد و عاصی و دمیر به هم نزدیک می شوند. در این حین دمیر متوجه می شود که مبتلا به سرطان خون است و برای انجام پیوند مغز استخوان به همراه پدر و خاله اش به استانبول می رود. آسی از این موضوع بی اطلاع است و چون می بیند که دمیر به استانبول رفته او هم به استانبول می رود در آنجا به اشتباه فکر م
ی کند که دمیر با پزشک بیمارستان ارتباط دارد (او هنوز از سرطان امیر بی اطلاع است). با عصبانیت به انطاکیه بر می گردد ولی در نهایت به وسیله پدرش از موضوع سرطان مطلع می شود و عشق خود را مجدداً به دمیر ابراز می کند. با تلاش پزشکان بیمارستان و پیوند مغز استخوان از آسیه به دمیر، وی در نهایت کاملاً بهبود می یابد. آسیه در نهایت متوجه می شود که دمیر پدرش است. در نهایت دمیر و آسی در یک جشن کوچک مجدداً با یکدیگر ازدواج می کنند و سعی می کنند که با کمک دخترشان خاطرات تلخ گذشته را فراموش کنند.
ابراهیم رهبر (زاده ۱۶ دی ۱۳۱۷ در صومعه سرا – درگذشته ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۴) از نویسنده های ایرانی دههٔ ۱۳۴۰ بود. او به کشورهای مختلفی از جمله آلمان مسافرت کرده بود. همچنین او از اعضای اولیه کانون نویسندگان ایران بوده است. اکثر روزها وقت خود را در کتابخانه دانشکده ادبیات دانشگاه علامه طباطبایی به مطالعه مشغول بود. او سالهای آخر عمر خود را در انزوا و در آپارتمانی در تهران می گذراند. رهبر هیچگاه به شهرت علاقه نداشت و کمتر به مصاحبه با مطبوعات تن میداد. هر چند او مانند هیچ نویسندهٔ دیگری نمی نوشت اما می توان ردپای بهرام صادقی را در آثار وی دید. در سالهای آخر عمر رهبر پژوهشهای زیادی را در زمینه ادبیات انجام داد و همچنین داستانهای زیادی نوشت که به دلیل کهولت سن، بیماری و مشکلات شخصی قادر به انتشار آن نشد. او در مورد تنهایی و انزوای خود می گوید: خودم اینطور خواستم و اصلاً پشیمان نیستم. او طبق وصیتی کالبد خود را به دانشکدهٔ علوم پزشکی دانشگاه تهران اهدا کرده و در این باره می گوید: جسد بی جان چه اهمیتی دارد؟ نمی خواهم گوری داشته باشم. زندگی. ابراهیم رهبر در سال ۱۳۱۷ در صومعه سرا به دنیا آمد. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ زمین شناس
ی (۱۳۴۴) و بازنشستهٔ وزارت کشاورزی (۱۳۵۹) است. او در دوره جوانی پدر خود را از دست داده و از آن جا که فرزند بزرگ خانواده بود، سرپرستی دو برادر و خواهر خود را به عهده می گیرد. سبک و درون مایه ها. نخستین داستان هایش از سال ۱۳۴۳ در جنگ طرفه و مجله بازار ویژه هنر و ادبیات به چاپ رسید او از نویسندگانی است که خوب شروع کرد اما شهرتش دوامی نیافت. نخستین داستان هایش بهترین کارهایش را تشکیل می دهند، با گذشت زمان، تازگی دید و قدرت توصیف اولیه اش را از دست داد و به تکرار مضمون های شایع در بین نویسندگان شمالی پرداخت. در اردیبهشت ماه ۱۳۴۴ مجله اندیشه و هنر داستان «چهارجهت اصلی» رهبر را منتشر کرد. این داستان موجز که در فضایی عصبی و سوررئالیستی می گذرد، رهبر را به عنوان نویسنده ای مستعد شناساند . زندگی دلتنگ کننده در شهر کوچک صومعه سرا زمینه ساز داستان های نخستین رهبر است. داستان های مجموعه داستان «دود» منتشر شده در سال ۱۳۴۹ با فضای ابری، جنگل های مه گرفته، غروب های اندوهناک، جاده های بارانی و توتون کاران مغموم، تصویری گرفته و گیرا از شمال ارائه می کنند. اما در مجموعهٔ «من در تهرانم» (۱۳۵۲)، از دید یک شهرستانی سرگردان جو دلمر
دهٔ پایتخت، آشفتگی زندگی در تهران را به عنوان نمونه ای از بی نظمی اجتماعی و روحی بازتاب می دهد و چشم انداز تاریکی از شهر بزرگ ترسیم می کند… در بهترین داستان کتاب «درگیری» توصیف درون و بیرون به صورتی هنرمندانه با هم تلفیق می شوند. کارمند بانکی که دورهٔ کار با ماشین حساب های جدید را می بیند به علت درگیری با معلم انگلیسی، کارش را از دست می دهد. این داستان نشان دهندهٔ روحیهٔ استیلاجویی بیگانگان در برخورد با ایرانیان است. در سال های اخیر نیز بیش از ۲۵ داستان کوتاه از او در مجله ها چاپ شده است. متفاوت می نویسد. تجربه گراست. نمایش نامه نویسی از دیگر دغدغه های اوست که بیشتر از بسیاری از نویسندگان گیلانی، برش های متعددی از زندگی زنان و مردان گیلک را به تصویر کشیده و کوشیده است گوشه هایی از مناسبات اجتماعی و دغدغه های آنان را ثبت کند.
با تکوین و رشد شهرنشینی، فرهنگ مردم دچار دگرگونی و تغییرات ساختاری شده است. بی شک، ویژگی های قومی و فرهنگی تعریف شده مشخص در میان اقوام و عشایر قابل رؤیت است. امروزه به فراموشی سپرده شده است. زندگی ساده عشایری هنوز ویژگی های سنتی را حفظ کرده است. استان فارس یکی از استان هایی است که بالاترین جمعیت عشایری کشور را دارد. ایلات قشقایی، کهگیلویه، خمسه و… هنوز بخش قابل توجهی از جمعیت استان را تشکیل می دهند. فضاهای ویژه عشایری. استان فارس حدود ده هزار خانوار غیرساکن دارد که بیشترین تعداد آن ها را عشایر کوچنده منتسب به ایلات قشقایی، خمسه، کهگیلویه و ممسنی تشکیل می دهند. فضاهای کوچ و اتراق عشایر استان همراه با کنش های فرهنگی ویژه عشایری مشتمل بر نوع پوشش، مناسبات اجتماعی، نحوه کوچ، مسیرهای ایل رو و… جاذبه های متنوع و جالب توجهی را پدیدمی آورند که در نوع خود برای ایرانگردان و جهانگردان جالب توجه است. عمده ترین زیست بوم های عشایری استان را ایل راه های عشایر منطقه تشکیل می دهند که عبارتند از: کازرون، لار، ممسنی، پاسارگاد، خنج و داراب. ییلاقات ایل قشقایی که در دامنه شمالی کوه های زاگرس در امتداد شمال غربی به جنوب شرقی ادام
ه دارد، از شمالی ترین منطقه کامفیروز یعنی از نواحی طویله بند و گرمه شروع می شود و با عرض متفاوت از نود تا سی کیلومتر در دامنه شمالی کوه های دنا که حد فاصل بین کهگیلویه و بویراحمد، فارس و اصفهان است تا منطقه بروجن امتداد می یابد. این منطقه از جنوب و جنوب غربی به ناحیه جاوید و رستم ممسنی، دشت روم یاسوج و سی سخت در کهگیلویه و بویراحمد، از غرب به فلارد و خانمیرزا و بروجن در چهار محال و بختیاری، از شمال به بروجن و شهرضا در استان اصفهان و دشت سعادت آباد آباده در استان فارس و از شرق به ایلاقات ایل خمسه باصری یعنی به نواحی قنقری و ابرج محدود می شود. این نواحی پنج بخش بزرگ جمعیتی کاکان، بن رود، چهار دانگه، پادنا و سمیرم علیا را به طور کامل و قسمت هایی از حومه آباده و کامفیروز را در بر می گیرند. ییلاقات ایلات خمسه در شرق ییلاقات ایل قشقایی قرار دارند و به ترتیب از جنوب به شمال نواحی مرودشت، رامجرد، بیضا، ابرج، مشهد مرغاب قنقری و بوانات را در برمی گیرند. این ناحیه از شمال به استان یزد، از شرق به سیرجان در استان کرمان، از جنوب به شهرستان شیراز و از غرب به ایلاقات قشقایی محدود می شود. علاوه بر مناطق ییلاقی یادشده که خارج
از مرز سیاسی استان فارس قرار گرفته اند. ییلاقات داخلی استان فارس نیز از زیست بوم های جالب توجه عشایری منطقه محسوب می شوند که ایلاقات کوهمره از مهم ترین آنهاست. کوهمره به ترتیب از شرق به غرب در امتداد کوه های زاگرس در جنوب شهرستان شیراز در فاصله سیاخ و دشمن زیاری به سه قسمت کوهمره سرخی، کوهمره جروق و کوهمره نودان تقسیم می شود. عشایر این ناحیه که به نام محل های یاد شده شناخته می شوند، فاصله زیادی بین ییلاق و قشلاق خود ندارند. در اوایل فروردین از دامنه کوه ها بالا رفته و تابستان را در دشت های مرتفع و دامنه های شمالی رشته کوه زاگرس سکونت می گزینند و در اوایل شهریور ماه از این کوه ها پایین آمده و با طی مسافتی که از چهل تا هشتاد کیلومتر تجاوز نمی کند به مناطق قشلاقی خود در دامنه های جنوبی رشته کوه مذکور می رسند. مناطق قشلاقی عشایر فارس عموماً دشت های جنوب شرقی، جنوب غربی و گاهی نیز دشت های مرکزی استان را شامل می شوند و عموماً ارتفاع کم و هوای ملایم در زمستان و بسیار گرم در تابستان دارند قشلاق ایل قشقایی در دامنه جنوبی رشته کوه های زاگرس قرار دارد و گاهی نیز از این کوه ها فاصله زیادی گرفته و به سوی دشت های کم ارتفاع
ساحلی و تا زمین های دشتستان و استان بوشهر و نوار ساحلی جنوب پیش می رود. مناطق قشلاقی قشقائیان به طور مشخص در جنوب شرقی از ناحیه هرم و خنج شروع می شود و نواحی قیر و کارزین، افزراربعه، سیمکان، میمند، فیروزآباد خواجه ای، فراشبند، بوشگان، قسمتی از جره و سپس در ناحیه جنوب غربی استان فارس نواحی شاپور ماهور در استان کهگیلویه و بویراحمد اطراف دو گنبدان و در استان بوشهر لیراوی را دربرمی گیرند. مناطق قشلاقی ابلات خمسه نیز عمدتاً در لارستان قرار دارد و از هرم و کاریان آغاز می شود و تمامی نواحی شرقی این منطقه را تا قسمت هایی از شمال هرمزگان در بر می گیرد. موسیقی بومی. موسیقی بومی ایل قشقایی با نام «عاشیقها»، «چنگیان» و «ساربانان» درآمیخته و در این میان موسیقی عاشیقی از جایگاه والایی برخوردار است، موسیقی عاشیقی کهن و گسترده است و با شعر فولک درآمیخته است عاشیق ها برای رویدادهای غمناک و شاد نوایی در سینه دارند. در هنر عاشیقی حماسه جایگاه ارزنده ای دارد و در شعر آن نیز عرفان مقامی شایسته. حضور این هنرمندان را نه تنها در فارس، بلکه در آذربایجان و بیرون از مرزهای این سرزمین نیز می توان پی گرفت. از خلال روایات قومی می توان در
یافت که عاشیق های قشقایی در اصل از مناطقی همانند قفقاز، شیروان و شکی به فارس مهاجرت کرده اند و وجوه اشتراک قابل توجهی بین عاشیق های قشقایی و آذربایجانی به ویژه در زمینه بیان شجاعت و مردانگی افسانه وار «کوراوغلو» وجود دارد، ولی از نظر شیوه اجرا تفاوت هایی نیز با همدیگر دارند. آهنگ هایی همچون «کرمی»، «معصوم»، «محمود» و… را با کمی اختلاف عیناً در اجرای عاشیقهای آذربایجانهم می توان ملاحظه کرد. سازی که عاشیق قشقایی می نوازد شبیه سه تار و دارای ۹ سیم است که عموماً آن را با مضراب یا پنجه می نوازند، ولی در دهه های اخیر کاربرد تار، کمانچه و دیگر آلات موسیقی نیز جایگاهی در میان موسیقی قشقایی یافته اند که عمدتاً مورد استفاده هنرمندان جوان قرار می گیرد از آهنگ های قدیمی و امروزی عاشیق های قشقایی می توان از «سحرآوازی»، «جنگ نامه»، «محمدطاهر بیک»، «معصوم»، «صمصام»، «کوراوغلو»، «محمود و صنم»، «محمود و نگار»، «باش خسرو»، «هلیله خسرو»، «بیستون»، «حیدری، «گرایلی»، «باش گرایلی»، «باسماگرایلی»، «کرمی» و… نام برد که برخی از آن ها همراه با داستانی که عمدتاً مایه مهر و محبت و دلدادگی دارند، خوانده می شود. هر کدام از آهنگ های مذکور
با پیشینه قومی و تاریخی قوم قشقایی و دیگر اقوام ترک زبان ارتباط جدایی ناپذیر یافته اند عاشیق های قشقایی معمولاً همراه عشایر کوچ می کنند. از معروف ترین عاشیق های معاصر ایل قشقایی می توان به «عاشیق صیاد» و «عاشیق اسماعیل» اشاره کرد گذشته از عاشیق ها، در میان ایل قشقایی هنرمندان دیگری نیز هستند که به «چنگیان» معروفند. این هنرمندان «کرنا» و «نقاره» می نوازند و پیشة اصلی آن ها نوازندگی است. اغلب مردم ایل، این گروه را چندان حرمت نمی نهند و آن ها را گروهی پست می شمارند و حتی از وصلت با آن ها خودداری می کنند چنگیان که نمی توانند تنها از راه هنرمندی به زندگیشان ادامه دهند، به کارهایی مانند اصلاح سر و صورت، کشیدن دندان، ختنه کردن کودکان و… می پردازند. از هنرمندان منسوب به گروه چنگیان می توان از «گنجی» و «فرامرز» نام برد که بیشتر اوقات همراه ایل کوچ می کنند. فرامرز در اجرای کرنا شیوه و سبک خاص دارد ساربانان گروهی دیگر از خادمان موسیقی ایل قشقایی هستند که صرفاً براساس ذوق و علاقه شخصی به کار موسیقی کشانده شده اند. آنان آهنگ های قومی ایل قشقایی را با «نی» می نوازند. نی در میان قشقایی ها سازی قدیمی و شناخته شده است که هنوز
از محبوبیت و اهمیت ویژه ای برخوردار است. از آهنگ های مخصوص ساربانان «گدان دارغا» را می توان نام برد که در وصف شترهای در حال حرکت است ترانه های عاشیق ها و چنگیان به زبان ترکی قشقایی است، ولی ساربانان با زبانی غیر از ترکی قشقایی آواز می خوانند که در اصطلاح محلی به نام «کوروشی» مشهور است. جای شگفتی است که ساربانان با آنکه دارای فرهنگ ایل قشقایی هستند با زبانی شبیه زبان پهلوی سخن می گویند. در حال حاضر به دلیل تعداد اندک این قبیل افراد، زبان آن ها نیز در حال از بین رفتن است، تا جایی که حتی فرزندان آن ها نیز رغبتی به تکلم با این زبان ندارند. ادبیات فولک ایلی. پیشینه مکتوب شعر و ادبیات در میان ایل قشقایی به بیش از ۲۵۰ سال پیش می رسد. اشعار شاعران گمنام سینه به سینه نقل می شود و به گنجینه فولکلوریک قشقایی ها غنا می بخشد. اشعار قشقایی ها مالامال از سوزوگداز زندگی، هجر و فراق است شعر عشایری از جدایی ها، از جور روزگار، از عشق و از عاطفه سخن می گوید. از ویژگی های عمده شهر قشقایی نقش بسیار پراهمیت طبیعت در لطافت بخشیدن به این گونه اشعار است. کمتر شعری از شاعران قشقایی می توان پیدا کرد که در آن یادی از کوه، جنگل، دشت، سبز
ه و آب نشده باشد از سوی دیگر شعر قشقایی تحت تأثیر کوچ صاحب مقام و مرتبه ای خالص است کوچ را به دلیل دل کندن از سرزمینی به سرزمین دیگر، جدا شدن از یارانی که درراه کوچ می میرند یا آنانی که اسکان را می پذیرند سرزنش کرده اند. شعر قشقایی را همه جا می خوانند در عروسی در عزا به هنگام شادی و غم. شعر عروسی ها همراه پایکوبی و شعر عزا همراه با حزن و اندوه خوانده می شود متأسفانه بیشتر سرایندگان شعر قشقایی ناشناخته اند اما به نام چند تن از شاعران معاصر ایل که با سروده های خویش در میان ایل زندگی کرده اند ازآن جمله به شاعر مشهور ایل قشقایی محزون و به عبارتی دیگر ماذون و همچنین یوسف علی بیک می توان اشاره کرد که نام و یادشان همیشه در نزد قشقایی ها زنده و جاوید خواهد ماند از شاعران تقریباً آشنای ایل قشقایی می باید به عیسی قاسم نیز اشاره شود وی هم زمان با محزون زندگی می کرد و تنها یک قطعه شعر از او باقی مانده است که به مناظره او با محزون مربوط است بعد از وی باید به حسین صمصام اشاره کرد وی از نزدیکان خوانین قشقایی بود از اشعار این شاعر هم ادبیات بسیار اندکی باقی مانده است. محزون (ماذون). از شرح حال و روزگار محزون این شاعر بلندپای
ه ایل قشقایی چندان اطلاعات مستندی در دست نیست. آنچه دربارهٔ او بر سر زبان هاست حکایت از آن دارد که محزون در حدود ۲۵۰ سال پیش می زیسته و هم زمان با سلطان محمودخان ایلخان قشقایی زندگی می کرده است. محزون شاید تنها شاعر ایل قشقایی است که نامش بی ذکر هیچ نمونه شعری در کتاب شرح احوال شاعران ایران آمده است وی در طول زندگی همواره با فقر و تنگدستی مواجه بوده که دراشعارش نیز منعکس شده است. از ویژگی های دیگر زندگی محزون آوارگی و بی سامانی اوست، تا آنجا که هرگز ساکن در طایفه ای نشده است و هر روز جایی و هرزمان مکانی تازه می جسته است محزون مدتی را نیز برای کسب معلومات بیشتر در شهر شیراز گذرانده و در این شهر موفق به دیدار بسیاری از شاعران و ادیبان شیرازی و کسب فیض از محضر آنان شده است. سال مرگ محزون و چگونگی مرگ آن مشخص نیست، قبر این شاعر دلسوخته قشقایی در جوار آرامگاه سعدی شیراز است. جشن های ملی و مذهبی. در سراسر استان فارس، مراسم و اعیاد ملی برگزار می شود. از میان این مراسم، جشن های ملی چهارشنبه سوری، عید نوروز، سیزده بدر، عید قربان، عید فطر، عید غدیر خم، نیمه شعبان، عید مبعث، روز تولد ائمه اطهار و… با شور و شوقی زایدالوص
ف برگزار می شود. عید نوروز و مراسم مربوط به آن نیز، با شور و شعف وصف ناپذیر برگزار می شود و شیوه برگزاری این مراسم در استان فارس نیز مانند سایر نقاط ایران است. جشن هنر شیراز. شهر شیراز در بین سال های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۷ محل برگزاری جشن هنر شیراز بود. این جشنواره در زمان خود بزرگ ترین رویداد فرهنگی در نوع خود در سطح جهان بود. این رویداد با هدف تشویق هنرهای سنتی ایران و بالا بردن استانداردهای فرهنگی ایران تشکیل شده بود. همچنین این رویداد محلی بود برای گرد آمدن بزرگ ترین هنرمندان سنتی و مدرن ایران و سراسر دنیا در رشته های مختلف هنری. جشن های ۲۵۰۰ ساله. جشن های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران به مناسبت دوهزار و پانصد سال تاریخ مدون شاهنشاهی ایران و در زمان سلطنت محمدرضا شاه پهلوی از تاریخ ۱۲ تا ۱۶ اکتبر ۱۹۷۱ (برابر با ۲۰ تا ۲۴ مهر ۱۳۵۰) در تخت جمشید برگزار شد. در این جشن ها، سران حکومتی و پادشاهان ۶۹ کشور جهان شرکت کردند و تمدن و تاریخ کهن ایران را ارج نهادند. مراسم ویژه عشایری. در سطح استان فارس و به ویژه در میان ایل قشقایی و سایر ایلات کوچرو فارس مراسم ویژه ای برگزار می شود. یکی از مهم ترین و جالب ترین این نوع مراسم در ایل ق
شقایی «کوساگلین» نام دارد و معمولاً در مواقعی که باران نبارد به اجرا گذاشته می شود. قالی بافی. قالی بافی، همواره یکی از صنایع مهم دستی ایرانیان بوده است در میان عشایر استان فارس هنوز زیباترین هنر دستی، قالی بافی است که آمیزه ای است از کار و تلاش و هنر که با دست های سخت کوش زنان عشایر بافته می شود در میان این بافته هانوعی فرش به نام گبه بافته می شود گبه تجلی زیبایی، طراوت و شادی زندگی عشایری است که مانند پیراهن های رنگ به رنگ زنان قشقایی موجی از رنگ ها ی شاد طبیعت را درخود جای داده است زمینه اصلی این فرش، دشت های سرسبزی است که عشایر در آن ها زندگی می کنند. انگار تمامی زیبایی های طبیعت در زمان کوچ به دست دختران و زنان هنرمند قشقایی بر این فرش ها ی کوچک نقش بسته است. پارچه بافی. در گذشته در شهرهای شیراز و کازرون پارچه های ابریشمی نخی و پشمی بافته می شد و شهرت بسیار زیادی را دارا بود. حصیر بافی. بوریا بافی و سبدبافی در استان فارس رواج دارد و بهترین نوع بوریا متعلق به شهر کازرون است. سبد بافی قشقاییها از منظر شکل و نقش بسیار جالب است. سفالگری. در استان فارس انواع ظروف سفالی ساده و لعابدار و انواع کاشی های هنری تول
ید می شود بهترین ظروف کاشی در استهبان تولید می شود. نقره کاری و مسگری. ظروف مسی و نقره کاری از جمله صنایع مهم استان فارس می باشد مسگری و نقره کاری شیراز نیز شهره خاص و عام می باشد. خاتم کاری. مهم ترین صنعت دستی استان فارس، خاتم کاری شیراز است و بهترین نوع خاتم نیز در این شهر تولید می شود. منبت کاری نیز در استان فارس رواج زیادی دارد. همچنین منبت کاری و کنده کاری آباده شهرتی بسزا دارد. در استان فارس صنایع دیگری مانند تلکلی دوزی، گیوه دوزی، نمدمالی، خراطی، چرم سازی، سنگ تراشی و شیشه گری نیز رایج است. رقص های محلی. رقص های محلی و بومی قشقایی ها عمدتاً به صورت گروهی اجرا می شود. در این میان «رقص چوب» به لحاظ شیوه اجرا و حرکات ریتمیک و ماهرانه اجراکنندگان آن، از جذابیت خاصی برخوردار است. به ویژه آنکه این نوع رقص با آهنگ «جنگ نامه» توأم است و در مراسم جشن و سرور اجرامی شود رقص چوب توسط دو نفر اجرا می شود. غذاها. از غذاها و خوارکی ها استان فارس می توان به آش کارده، آش سبزی صبحانه، کلم پلوی شیرازی، کوفته هلو، دو پیازه آلو، کوفته سبزی، فالوده، دم پخت عدس و کلم چنگال اشاره نمود. همچنین شکر پلو، آش انار، یخنی نخود، بادام
سوخته، قرمه به، رب پلو، یخنی عدس کلم، شکر پنیر، حلیم بادمجان، حاجی بادام، حلوای کاسه، دوای آرد و روغن، آش ماست، پاچه پلو، قنبرپلو، آب پیازک، رنگینک و شامی نیز از غذاهای مخصوص شهر شیراز هستند.
اینی مینی نام چهارمین تک آهنگ جاستین بیبر، خوانندهٔ نوجوان کانادایی است که با همراهی شان کینگستون، خوانندهٔ سیاه پوست جامائیکایی-آمریکایی، خوانده شده است. این ترانه در جدول ۱۰۰ اثر برتر بیلبورد، رتبهٔ ۱۵ و در ۱۰۰ اثر برتر کانادا رتبهٔ ۱۴ را بدست آورد.
عبارت «تاریخ فرهنگی» را می توان، هم به عنوان یک رشته تحصیلی و هم به عنوان موضوع پژوهش استفاده نمود. تاریخ فرهنگی به عنوان یک رشته تحصیلی، اغلب علم انسان شناسی و علم تاریخ را برای مطالعه سنت های فرهنگی و تفسیری نمادین از تجربیات فرهنگی تاریخی ترکیب می کند. این علم مدارک و توصیف های شفاهی موجود درباره آگاهی ها، رسوم و هنرهای مردمان قدیم را بررسی می کند. موضوع پژوهش این علم دربرگیرنده زنجیره وقایع مربوط به یک فرهنگ است که از گذشته تا به امروز کشیده شده و به سوی آینده ادامه دارد.
شان تووی (زاده ۱ مارس ۱۹۸۳) در لینکلن (نبراسکا) بازیگر آ مریکایی است که بیشتر با نقش برایان کوپر در سریال مشهور پزشک دهکده شناخته می شود. او برای این نقش چهار بار برنده جایزه بازیگر جوان شده است. وی پس از بازیگری در چند نقش کوتاه از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ در پزشک دهکده به ایفای نقش پرداخت. پس از آن در فیلم تلویزیونی فلش ظاهر شد و بعد باز هم ایفاگر نقش برایان کوپر در دو فیلم تلویزیونی پزشک دهکده شد. والدینشان هر دو تمام وقت راننده کامیون بودند. او در سال ۲۰۰۱ از بازیگری فاصله گرفت و در سال ۲۰۰۷ ازدواج کرد.
شمیم بهار (زاده ) نویسنده، ناشر و منتقد ادبی و سینمایی اهل ایران است. وی نقدهایش را عمدتاً در "مجله اندیشه و هنر"، و نیز دوره کوتاهی در فردوسی، منتشر می کرد. پس از وقفه ای چهل وچندساله به تجدید چاپ شماری از مقالات و داستان های قدیمی اش، همراه با فیلمنامه ای که در سال ۱۳۵۷ قرار بود بسازد، در مجموعه ای به نام «دهه ی چهل و مشق های دیگر» (۱۳۹۸) رضایت داد. آخرین کتاب های او، قرنها بگذشت و ۱۴ در آخرین سال های قرن چهاردهم شمسی چاپ شدند. زندگی. شمیم بهار در آبان ۱۳۱۹ در خانواده ای ثروتمند به دنیا آمد. وی ساکن شمیران است. او مدت ها در بریتانیا تحصیل کرده است. در دهه ۱۳۵۰ (خورشیدی) همراه هوشنگ گلشیری و حمید سمندریان و محمد کوثر و حسین پرورش و چند تن دیگر، از کسانی بود که در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در گروه نمایش به مدیریت بهرام بیضایی درس می داد. بهار پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به خاطر بهائی بودن، از دانشگاه اخراج شد. وی در حدود آغاز دهه ۱۳۸۰ (خورشیدی) برای دیدارِ پدر و مادرش به سوئیس رفت. معدود کسانی چون امید روحانی، آیدین آغداشلو، بیژن الهی، بهزاد رحیمیان و شاید زویا پیرزاد هستند که در این سال ها از اوضاع او خ
بر دارند. منتقد. فیلم. شمیم بهار در سال ۱۳۴۲ به همراه تنی چند از دوستانش در مجله اندیشه و هنر مشغول به کار شدند بنا به گفته آیدین آغداشلو: شمیم بهار را باید پیش از هر چیز حاصل جریانی دانست که در دههٔ چهل تا پنجاه در نشریات نوجوی ادبی اتفاق افتاد. این دوران بی شک محمل نوگراترین جریان های ادبی ایران است. او در اویل دههٔ چهل با آیدین آغداشلو در دورهٔ پنجم مجلهٔ اندیشه و هنر مشغول کار شد و بین سال های ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۷ سرپرستی بخش ادبیات و هنرهای این مجله را به عهده داشت. وی این نشریه را تبدیل به مجالی برای تجربهٔ نوگرایی در داستان نویسی معاصر ایرانی کرد و کوشید معیارهای نقد ادبی جدید جهان غرب را در بررسی ادبیات و هنر جدید ایران (داستان نویسی، شعر، تئاتر و سینما) به کار گیرد. کار اصلی وی نوشتن نقدهای سینمایی بود. شمیم بهار در این کار، چنان جدی بود که می گویند وقتی فیلم خوبی می دید برای نوشتن نقدی بر آن فیلم، چند بار به سینما می رفت و هر بار در جای متفاوتی می نشست تا فیلم را از زوایای مختلف ببیند و دقیق تر درباره اش بنویسد. داستان. شمیم بهار اصول نقد ادبی نو را در بررسی ادبیات ایرانی به کار می گرفت. نقدی فنی که شمیم به
ار می نوشت صرفاً معطوف به متن بود و متن را به هیچ نوع ارجاع بیرونیِ اخلاقی و زندگی نامه ای ارتباط نمی داد. او نقدهای تند و تیزی در مورد آثار منتشره معاصر در مجله اندیشه و هنر چاپ می کرد. روش وی در نقد، نقد صریح و مقایسه ای بود. در این نوع نقد، جنبه های ساختاری و محتوایی دو یا چند اثر از یک نویسنده با داوری های صریح و گاه کوبنده مورد بررسی قرار می گیرد. از جمله نقدهای ادبی او می توان به نقد بر آثار جلال آل احمد اشاره کرد. به عقیدهٔ حسن میرعابدینی پس از آن کسی دربارهٔ آل احمد حرفی نزد که متمایز از حرف شمیم بهار باشد. شمیم بهار شیوهٔ نقدنویسی ویژه خود را دارد. برای نمونه در آغاز بعضی نقدهایش می گوید: «این کتاب، کتاب بدی است.» در همان جملهٔ اول تکلیف را روشن می کند. یا می گوید: «بر روی هم کار موفقی نیست و شکست نویسنده در داستان نویسی به خاطر ابتدایی ترین مسایل است؛ ضعف در توصیف آدم ها، ضعف در کار به وجود آوردن مسیر و قالب صحیح برای داستان و ضعف در کارِ ساختن فضاها و مشکل «من» و نویسنده مجال به چیزهای دیگر نمی دهد.» روش تازه ای که شمیم بهار در نقدش به کار برده این است که بسیاری از نکات را به جای آوردن در متن نقد،