Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تریاک در ایران به صورت گسترده در دسترس است. ایران دارای بالاترین سرانه معتادان به تریاک است. حدود ۲٫۸٪ ایرانیان بالای ۱۵ سال، به تریاک اعتیاد دارند. دولت ایران تعداد معتادان ایران را ۲ میلیون نفر برآورد کرده است. مطمئنا آمار معتادان و مصرف کننده انواع مواد مخدر از معتادان پرخطر، مصرف کنندگان انواع داروهای مخدر و معتادان و مصرف کنندگان تفننی چند برابر آمار رسمی دولتی است. محموله های تریاک و هروئین از افغانستان و پاکستان (که به هلال طلایی مشهور هستند) به صورت گسترده وارد این کشور می شود. میزان موادی که به طور سالانه، توسط نیروهای انتظامی ایران کشف می شود، بیشتر از هر کشور دیگری است، ولی دولت اذعان کرده که آن ها سالانه فقط می توانند جلوی ورود مقدار بسیار کمی از هزاران تن مواد قاچاق شده به کشور را بگیرند. تریاک در ایران بسیار ارزان تر از غرب است و حتی از آبجو نیز ارزان تر است. در زاهدان ۴٫۶ گرم تریاک معادل یک مثقال بین سیصد هزار تا یک میلیون تومان قیمت دارد، که معادل ۲ الی ۳ دلار آمریکا می شود و یک کیلوگرم آن ۳۵۰ دلار آمریکا ارزش دارد. این درحالی است که در زابل با ۱ دلار می توان ۳۰ گرم تریاک خرید. یکی دیگر از دلا
یل مصرف زیاد تریاک در ایران به علاوهٔ قیمت پایین، این است که دولت در قبال تریاک سختگیرانه عمل نمی کند. بنا بر گزارش رسمی دولت ایران، در تهران روزانه ۴ تن تریاک مصرف می شود. با توجه به برآورد دفتر مقابله با مصرف مواد مخدر و جرایم سازمان ملل، سالانه ۴۵۰ تن تریاک در ایران مصرف می شود. تاریخچه. در دوره قاجار کشت گسترده خشخاش به منظور صادرات آغاز شد. در این دوران تریاک در صندوق های ۱٫۲ شاهمنی (حدود ۶۰۰ کیلویی) صادر می شد. چون در طول مسیر حدود ۵ تا ۱۰ درصد به دلیل از دست دادن رطوبت از وزن آن کم شد وزن آن به یک پیکول چینی می رسید. در سال ۱۸۵۹ میلادی ۳۰۰ صندوق، در ۱۸۸۹ میلادی ۱۸۸۶ صندوق تریاک و در سال ۱۹۰۷ حدود ۱۰ هزار صندوق از ایران صادر شد که رشد سریع تولید این محصول را نشان می دهد. به نوشته چاپ ۱۹۱۱ دانشنامه بریتانیکا؛ درمنسود قابل توجه فروش تریاک موجب شد تا زمین های مخصوص کشت غلات، پنبه و محصولات دیگر به خشخاش کاری اختصاص پیدا کند و نتیجه آن یک قحطی بزرگ در سال های ۱۸۷۲–۱۸۷۱ بود که خشکسالی و عوامل دیگری هم در آن دخیل بودند. به ویژه در اصفهان که رودها و نهرهای زیادی در آن واقع بود. در شیراز، بهبهان و کرمانشاه بیشت
ر زمین ها به کشت این محصول اختصاص یافت و همین موجب کمیابی و گرانی گندم و غلات دیگر شد. مرغوبترین تریاک معروف به «تریاک ایران اولادقباد عربستانی»(خوزستان کنونی) در دزفول و شوشتر کشت می شد و تریاک یزد و ساری و بابل هم تریاک مرغوبی بود. در سال ۱۹۰۷ حدود نیمی از کل صادرات تریاک به چین می رفت. بیشتر صادرات به چین از طریق بندرعباس و بوشهر به بنادر هنگ کنگ و مالزی می رفت و بخش کوچکی هم از طریق زمینی از مسیر بخارا - خجند - کاشغر وارد غرب چین می شد. بریتانیا دومین مقصد صادرات تریاک ایران بود. مقدار کمی هم از طریق زمینی به استانبول فروخته می شد و بخشی از آن پس از مخلوط شدن با داروهای محلی به اروپا فروخته می شد. بخشی نیز به زنگبار در شرق آفریقا فروخته شده و مقداری هم از طریق بلوچستان به هند قاچاق می شد. بیشتر تریاکی که به لندن فروخته می شد دوباره صادر می شد. فقط بخش کوچکی در داخل انگلستان مصرف شده و از آن برای تولید کدئین استفاده می شد. به گفته دکتر رویل؛ تریاک ایرانی ۷۵ تا ۸۴ درصد محلول در آب بود و ۱۳ تا ۳۰ درصد گلوکز (قند) داشت. این قند که نوعی تقلب برای افزایش محصول محسوب می شد، معمولاً قبل از برداشت به کاسبرگ گل خشخ
اش مالیده می شد و درخشندگی و سختی تریاک ها هم به همین دلیل بود. همچنین در برخی نقاط تریاک هایی که برای بازار چین ساخته می شد را پس از خشک کردن با کمی روغن (به اندازه ۵ درصد وزن تریاک) می آمیختند تا با ذائقه چینی ها سازگارتر باشد. بهترین تریاک ایران که بعدها به «تریاک سناتوری» شهرت یافت در ماهان کرمان و کوهمره کشت می شد. دکتر پولاک، پزشک ناصرالدین شاه در این مورد نوشته است: «تریاک ماهان و کوهمره بسیار قوی و ناب است. جنس نامرغوب از شاه عبدالعظیم و کاشان و قم به دست می آید. مصرف آن عمومیت دارد، و مانند حشیش سرشگستگی ندارد، و قبول عامه یافته است. تقریباً هر ایرانی که بتواند از عهده خرج آن برآید، حداقل روزی یک بار حب تریاک می خورد، و در ساحل خزر مصرف دو برابر مناطق دیگر است.» قیمت تریاک هم در این دوره بسیار ارزان بود. قهوه خانه عرش در خیابان چراغ گاز تهران از پاتوق های شیره ای ها و تریاکی ها بود و در آنجا قیمت دو استکان چای ۳ شاهی و قیمت سه مثقال تریاک و یک وعده قلیان ۷ شاهی بود. تحدید تریاک. تا پیش از سال ۱۲۸۹ خورشیدی هیچ قانونی برای تولید، مصرف یا خرید و فروش تریاک در ایران وجود نداشت و این ماده مخدر یکی از کالا
های صادراتی رسمی کشور بود تا اینکه وزارت مالیه در دوران وزارت مرتضی قلی خان صنیع الدوله در صدد نظام مند کردن این تجارت و تعیین مالیات برای آن برآمد و لایحه ای با عنوان «تحدید تریاک» به مجلس فرستاد. با طرح این لایحه در مجلس، شماری از نمایندگان کوشیدند با اعمال اصلاحاتی بر آن، مصرف تریاک را در ایران کاهش دهند. قانون تحدید تریاک سرانجام در شش ماده در ۲۱ اسفند ۱۲۸۹ به تصویب مجلس شورای ملی رسید که برای تریاک مالیات تعیین (مثقالی سیصد دینار) و مصرف شیره تریاک را که اعتیادآورتر از خود تریاک است، ممنوع و مصرف کنندگان تریاک را ملزم می کرد پس از مصرف، سوخته تریاک را که از آن شیره تهیه می شد به وزارت مالیه تحویل دهند و برای هر مثقال سه شاهی حق الزحمه دریافت کنند. دولت از این سوخته برای کسانی که قادر به ترک شیره نبودند، این ماده را تهیه می کرد. قانون تحدید تریاک در جهت از میان بردن کامل و تدریجی مصرف تریاک در ایران مقرر می کرد که از دو سال بعد، مالیات تریاک هرساله یکصد و پنجاه دینار افزایش یابد و پس از هفت سال، مصرف شیره به صورت کامل ممنوع و مصرف تریاک تنها به عنوان دارو مجاز شود. با این حال، تولید تریاک در ایران به منظو
ر صادرات ادامه می یافت و حتی تشویق می شد چون این قانون، تریاک صادراتی را از مالیات معاف کرد. با وجود وضع این قانون و فشارهایی که هم از خارج برای ممنوع یا حداقل محدود کردن کشت تریاک به ایران می آمد و هم مأموران «اداره تحدید تریاک» برای کسب مالیات به زارعان و فروشندگان می آوردند، تولید و مصرف تریاک در داخل ایران افزایش یافت. در سالهای پایانی دوره قاجار، ایران از تأمین کننده های عمده تریاک جهان بود و سالیانه هفت و نیم میلیون تومان از این راه درآمد داشت. این درآمد در سالهای بعد، افزایش یافت. مصرف تریاک در ایران بیش از هر جا در شرق ایران مشهود بود. به گفته عبدالله یاسایی نماینده سمنان و دامغان، در سیستان و خراسان «اغلب عائله ها از زن و مرد و اطفال مبتلا هستند به استعمال افیون. ای بسا عائله ها که در نتیجه استعمال افیون از هستی ساقط شده اند و در تنگنای فقر و وفاقه افتاده، بی چاره و پریشان شده، به حدی که مشغول تکدی شده اند». رواج شیره خانه ها در ایران نیز در سالهای پایانی دوره قاجار از خراسان و سیستان آغاز شد و به تهران رسید». همزمان جامعه ملل تلاش زیادی برای ممنوع کردن کشت خشخاش در جهان می کرد و دولت ایران را زیر فش
ار می گذاشت. این موضوع باعث نگرانیهای زیادی در ایران شده بود که بخش مهمی از اقتصاد کشور را وابسته به صادرات تریاک می دیدند. در مارس ۱۹۲۷ (اسفند ۱۳۰۵) جامعه ملل برای منع کشت خشخاش و تولید تریاک در جهان وارد شور شد. انتشار خبر این جلسات در ایران نگرانی آفرید. دولت ایران دستورالعمل کتبى و صریحى به نماینده اش در مقر جامعه ملل داد که به این جامعه ابلاغ کند، هیچ نوع تعهدى و قولى از طرف دولت ایران بدون تصویب مجلس شورای ملی انجام پذیر نیست. انحصار تریاک. این تصویر آکندگی زندگی در ایران از تریاک موجب بروز دغدغه هایی برای شاه شد و برای مقابله با آن به خصوص از سوی مشاهده گران غربی در سال ۱۳۰۷ دولت با به تصویب رساندن قانونی در مجلس، کلیه معاملات و نگاهدارى و فرآوری و حمل و نقل و صدور تریاک را در داخل و خارج کشور به انحصار خود درآورد. کشت تریاک از آن پس مشروط به کسب مجوز از اداره مالیه شد و تریاکی که برداشت می شد بایستی تنها به این اداره فرخته شود. پس از مصرف تریاک نیز، سوخته آن به بهای مثقالی یکصد دینار از مصرف کنندگان خریداریی می شد. واردات تریاک کاملا ممنوع شد. بنابر این قانون، دو میلیون تومان بودجه برای تأسیس «مؤسسه ا
نحصار تریاک» در اختیار دولت گذاشته شد. به پیشنهاد سید حسن تقی زاده که در آن زمان، نماینده تهران در مجلس شورای ملی بود، ماده ای به قانون انحصار تریاک افزوده شد که دولت را مکلف می کرد از سال ۱۳۰۸ به مدت ده سال، مصرف داخلی را سالیانه ده درصد پایین بیاورد و پس از ده سال، مصرف تریاک در غیر موارد طبى در تمام کشور متروک و ممنوع و فروش تریاک منحصر به داروخانه ها، آن هم با نسخه پزشک و برای مصارف طبی موارد شود. بنابر این ماده، دولت همچنین موظف می شد پزشک و داروی رایگان برای ترک اعتیاد در دسترس معتادان بگذارد. این ماده از قانون هیچ گاه به اجرا درنیامد. ممنوعیت تریاک. در سال ۱۳۲۹ طرحی جهانشاه صالح وزیر بهداری لایحه ای برای ممنوعیت کشت خشخاش و تولید تریاک به مجلس سنا داد اما این لایحه مسکوت ماند تا آن که بار دیگر که به وزارت رسید، به دستور شاه در سوم تیر ۱۳۳۴ آن لایحه را دوباره احیا و تقدیم سنا کرد. او همچنین به تصویب هیئت دولت، دوره های ترک اعتیاد معتادان به تریاک را در بیمارستان ها و مدارس (هنگام تعطیلی) بنا نهاد. شمار معتادان کشور در آن سال ها بنابر آمار وزارت بهداری بیش از یک و نیم میلیون نفر برآورد می شد که معادل هفت
درصد کل جمعیت کشور بود. ۹۸ درصد این افراد، معتاد به تریاک یا شیره آن بودند. در همان زمان، هفتاد هشتاد درصد خودکشی ها با خوردن تریاک بود. ممنوعیت تریاک مخالفان جدی داشت که انگیزه آن، عمدتاً درآمد تریاک بود که سالیانه سیصد میلیون تومان نصیب کشور می کرد. همچنین این که کشت خشخاش به آب و نگهداری چندانی نیاز نداشت و در صورت ممنوعیت کشت آن، محصول دیگری وجود نداشت که بتواند با این ویژگی ها جایش را بگیرد. در برخی استان ها مانند لرستان، درآمد اصلی کشاورزان از تولید تریاک بود. هرچند عمده این درآمد نصیب مالکان می شد، به گونه ای که در سال های بین ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۹ مالکان تریاک را کیلویی ۳۲ تومان از کشاورز می خریدند و کیلویی دویست و پنجاه تومان به دولت می فروختند اما درآمد دولت از آن از سالی هشتصد هزار تومان بیشتر نمی شد. از آغاز سال ۱۳۲۵ تا پایان سال ۱۳۳۳ دولت ۱۴۱۱۷۷۳ کیلو تریاک از کشاورزان خریداری کرد که ۵۴۴۲۲۹۷۷ تومان وجه آن را مستقیماً به خود کشاورزان پرداخت (میانگین سالیانه هشت و نیم میلیون تومان) در همین مدت، دولت ۹۲۸ تن تریاک به خارج صادر کرد و در برابر آن ۱۴۳ میلیون و ۶۷۵ هزار فرانک فرانسه و ۸۵۶ هزار و ۱۷۲ لیره انگلیس
و چهار میلیون و پانصد هزار دلار درآمد به دست آورد. پس از ممنوعیت کشت خشخاش و مصرف تریاک در سال ۱۳۳۴ شمار معتادان کاهش یافت اما با ورود تریاک از کشورهای همسایه به ویژه از طریق مرزهای شرقی کشور که ممنوعیتی در آن ها وجود نداشت، شمار معتادان دوباره رو به افزایش گذاشت. دولت خط مشی تازه ای در سال ۱۳۴۷ در مورد کشت و مصرف تریاک در پیش گرفت. در این طرح معتادان به دو گروه ثبت نام شده یا کوپن دار و غیرقانونی تقسیم شدند. گروه نخست سن بالاتر از شصت سال داشتند و دولت برای تأمین نیاز آنان، کشت خشخاش را در نواحی محدودی با نظارت خود مجاز اعلام کرد. برابر گزارش سال ۱۹۹۹ «کمیته بین المللی کنترل مواد مخدر سازمان ملل متحد»، پیش از انقلاب اسلامی در ایران، ۲ میلیون نفر (۴٪ کل جمعیت ایران) مصرف کننده مواد مخدر وجود داشته است. در بحبوحه انقلاب به دلیل آنکه نظارت دولت بر کنترل مواد مخدر به پایینترین سطح رسیده بود، تولید و توزیع مواد مخدر در کشور به یکباره رو به فزونی گرفت و به اذعان مقامات رسمی کشور حدود ۵ درصد از کل جمعیت کشور در آن هنگام معتاد به مواد مخدر بودند. در سال ۱۳۵۸ مبارزه جدی با مصرف و فروش مواد مخدر آغاز شد. بر اساس گزارش
ی که ایران در سال ۱۳۶۴ به کمیسیون بین المللی مواد مخدر سازمان ملل ارائه کرد؛ تعداد معتادان به ۷۰۰ تا ۸۰۰ هزار نفر کاهش یافته بود که ۴۰ درصد از این افراد معتاد به هروئین بودند و بیشتر آن ها را جوانان تشکیل می دادند. شیوع. در سال ۱۹۹۷ از مجموع ۹۶۰ هزار نفری که برای ازدواج، مجوز کسب وکار و گواهینامه رانندگی مورد آزمایش اپیوئیدها قرار گرفتند ۲٫۳۹٪ پاسخ مثبت داشتند. با توجه به اینکه افرادی که مورد آزمون قرار می گرفتند از عواقب پاسخ مثبت، اطلاع داشتند این رقم بایستی پایینتر از میزان واقعی باشد. یک مطالعه مهم دربارهٔ اپیدمیولوژی و الگوی مصرف مواد مخدر در ایران مطالعه «ارزیابی مختصر وضعیت سوء مصرف مواد در ایران» است که با همکاری دفتر کنترل مواد مخدر سازمان ملل UNDCP در سال های ۹۹–۱۹۹۸ انجام شده و بر اساس آن بیشترین گروه معتادین (۶۸٪) را افراد ۲۰ تا۴۰ ساله تشکیل می دادند. اکثریت افراد متأهل (۵۶ درصد) بودند. بیشتر افراد تحصیلات در حد ابتدایی و راهنمایی داشتند. از نظر شغلی کارگران در رده اول بودند (۲۴ درصد) و پس از آن بیکاران، مغازه داران و رانندگان به ترتیب در رده های بعدی قرار می گرفتند. بیشترین ماده مصرفی تریاک بود.
۷۳ درصد افراد در یک ماه گذشته تریاک مصرف کرده بودند. هروئین با ۳۹ درصد، شیره تریاک با ۲۲ درصد و حشیش با ۱۳ درصد در رتبه های بعدی قرار می گرفتند و مصرف کوکائین و محرک ها بسیار نادر بود. مردان بیش از ۹۰ درصد و زنان کمتر از ۱۰ درصد از معتادین را تشکیل می دادند. میانگین سن شروع مواد در این مطالعه هم ۲۲ سال بود. ایران و مبارزه. ایران رتبه اول در مبارزه با مواد مخدر در سراسر جهان است. علیرغم همجواری با افغانستان که بزرگ ترین تولیدکننده مواد مخدر است. به گفته دفتر سازمان ملل متحد، تلاش های مستمر جمهوری اسلامی برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر منجر به کشف بیش از ۹۰ درصد تریاک، ۷۰ درصد مرفین و ۲۰ درصد از هروئین جهانی شد. با وجود شرایط ناشی از شیوع ویروس کرونا و اعمال تحریم ها علیه کشور، با تلاش پلیس مبارزه با مواد مخدر در سال ۲۰۲۰، کشف مواد مخدر ۴۱ درصد افزایش یافته است. پس از انقلاب اسلامی (در سال ۱۹۷۹)، ۳۸۰۰ کشته، ۱۲۰۰۰ مجروح و ناتوان در مبارزه با قاچاق مواد مخدر. این سازمان همچنین رسماً اعلام کرد که در کشف تریاک، هروئین و مرفین رتبه اول جهان را دارد متعلق به ایران است بر اساس گزارش UNODC، ایران همچنان یکی از مسیرهای ا
صلی ترانزیتی برای قاچاق مواد مخدر از افغانستان به کشورهای اروپایی است و نقش پیشرو در سطح جهانی در کمپین های مبارزه با مواد مخدر داشته است. گزارش جهانی مواد مخدر UNODC 2020 تخمین می زند که در سال ۲۰۱۸، ۹۱ درصد تریاک جهان، ۴۸ درصد مرفین جهان و ۲۶ درصد هروئین جهان توسط ایران کشف و ضبط شده است.
ایران رتبهٔ اول تولید میوه در خاور میانه را داراست. ایران در سال های اخیر، بین ۱۰ کشور برتر تولید میوه در جهان، رتبهٔ هشتم را کسب کرده است. تولیدات میوهٔ ایران عبارت اند از: گردوی ایرانی، طالبی، هندوانه، نارنگی، مرکبات، کیوی، خرما، گیلاس، انار، پرتقال، انگور و کشمش. ژان شاردن می نویسند که در ایران همان انواع میوهٔ موجود در اروپا وجود داشت و بسی بیشتر، همگی لذیذ. او به گوناگونی زیاد خربزه ها، خیارها، انگورها، زردآلوها، انارها، سیب ها، گلابی ها، پرتقال ها، به ها، آلوبخاراها، انجیرها، پسته ها، بادام ها، گردوها، فندق ها و زیتون ها اشاره می کند. به دلیل تنوع اقلیمی، توپوگرافیک و ارتفاعی ایران امروزی انواع متنوعی از میوه ها در این کشور یافت می شوند، از خرماهای نیمه گرمسیری، گرفته تا میوه های روینده در مناطق معتدل و سردسیر. اشارات تاریخی متعددی در خصوص فراوانی و تنوع میوه در ایران در دوره اسلامی وجود دارد. در دورهٔ پیش از اسلام، تنها در دو سند به جا مانده اطلاعات محکمی یافت می شود: داستان پهلوی خسروی قبادان اود ریدگ و بندهشن. در اولی که مربوط به دورهٔ خسروی اول انوشیروان است، دو میوهٔ خارجی آناناس و زنجبیل چینی (که
اشتباه میوه دانسته شده) ذکر شده اند، و شماری از انواع محلی: بادام، گردو، هلوی ارمنی، سیب، به، خیار، پرتقال سرخ و سفید، آلو، بالنگ، پسته، نخود، خرماهای حیره، شاه بلوط، و سیاه دانه از نشابور. در نسخهٔ عربی بسیار کوتاه تر داستان، مربوط به ثعالبی که در دورهٔ خسرو دوم پرویز قرارش می دهد، تنها این میوه ها ذکر شده اند: بادام، نارگیل، انارهای ترش و شیرین، سیب، خرما، هلوی ارمنی، و بالنگ از طبرستان. بوندهیشن شامل تقسیم بندی ناپخته ای از میوه های اصلی به سه دسته با سی گونه است: (۱) ده گونه با درون و بیرون خوردنی: انجیر، سیب، به، خیار، انگور، توت، گلابی و غیره (سه مورد غیره ذکر نشده اند)؛ (۲) ده گونه که فقط بیرونشان خوردنیست: خرما، زردآلو، سنجد، زالزالک، کنار، آلو، عناب، غیره (دو تا ذکر نشده)؛ (۳) ده گونه که فقط درونش خوردنیست: گردو، بادام، انار، نارگیل، فندق، شاه بلوط، پسته و غیره (سه تا ذکر نشده اند). استان های ایران بر پایه تولید میوه. محصولات باغی جایگاه ویژه ای در اقتصاد کشاورزی دارند. ایران صاحب یک اقلیم چهار فصل است و محصولات باغی از هر دو نوع گرمسیری و سردسیری در مناطق مختلف آن تولید می شود. در واقع، استان های ای
ران که هر کدام اقلیم خاص خود را دارند، در یک یا چند محصول باغی متخصص شده اند. در این بخش به بررسی تولید انواع محصولات باغی در استان های ایران پرداخته شده است. برای این کار از آخرین سالنامه آماری وزارت کشاورزی که در سال ۱۳۹۶ با اطلاعات آماری سال ۱۳۹۵ منتشر شده است، استفاده می شود. در جدول شماره یک استان های حائز رتبه اول تا سوم در انواع محصولات باغی ارائه شده است. در شکل یک نیز همین اطلاعات به صورت نقشه به نمایش درآمده است. با توجه به شکل، برخی از استان ها در هیچ محصولی رتبه ندارند، البته نه به این معنی که در این استان ها محصولات باغی تولید نمی شوند، بلکه ممکن است در بسیاری از موارد حائز رتبه های چهارم به پایین تر باشد. به هر حال، برای ارائه یک تصویر مشخص تر نسبت به وضعیت تولید محصولات باغی در استان های مختلف کشور، صرفاً به نمایش رتبه های اول تا سوم بسنده شده است. برخی از استان ها تولید کننده عمده برخی از محصولات هستند، از جمله کردستان که ۶۶ درصد از توت فرنگی کشور را تولید می کند. استان مازندران ۶۲ درصد از پرتقال و ۶۷ درصد از نارنگی کشور را تولید می کند. در برخی از محصولات نیز توزیع تولید متوازن تر است به طوری
که در تولید انگور استان فارس با ۱۵ درصد سهم از تولید کشور رتبه اول را کسب کرده است. استان های خراسان رضوی و آذربایجان شرقی با سهم بیش از ۱۰ درصدی از تولید انگور کشور صاحب رتبه های چهارم و پنجم بودند و در این شکل نمایش داده نشده اند. شایان ذکر از است در این اینفوگراف صرفاً محصولات باغی مورد بررسی قرار گرفته و محصولات زراعی و جالیزی مانند هندوانه در این بررسی ها دخیل نشده اند. تجارت واردات میوه در ایران. در گزارش هایی به تاریخ تیر ۱۳۹۱ هجری شمسی آمار گمرک ایران حاکی از واردات ۴۱ میلیون دلار موز و ۵۸ میلیون دلار پرتقال، به ایران در دوماهه نخست آن سال بود؛ و در بین میوه های وارداتی پرتقال با ۵۸٫۹ میلیون دلار بیشترین سهم را به خود اختصاص داده و موز نیز با ۴۱٫۳ میلیون دلار در رده بعدی قرار گرفت، همچنین واردات پرتقال نسبت به سال گذشته اش ۲۶ درصد افزایش یافت، اما واردات موز با کاهش ۳۱ درصدی مواجه شده بود.
لیان بندری ایلامی در خلیج پارس در نزدیکی بندر امروزی بوشهر معروف بوده است. لیان مکانی است که هومان نومنا برای کیریریشا و هومبان معبدی بنا کرده بوده است. بعدها در حوالی ۱۲۵۰ پیش از میلاد در زیگورات معبدی برای وی نیز بنا شد. کریریشا در زبان ایلامی به معنای الههٔ بزرگ بوده است و در آغاز به نام بانوی لیان بوده است وی خیلی اوقات مادر بزرگ یا مادر مقدس خوانده شده است. به نظر می رسد که وی بیشتر در جنوب ایلام پرستیده می شده است. در حالی که خدایی دیگر به نام پینیکر مقام وی را در شمال داشته است. در حول ۱۸۰۰ پیش از میلاد این دو خدا یکی می شوند. بعدها پرستش وی تا شهر سلئوسیا نیز گسترش یافت. آجرها. دو آجر نوشته یافته شده در بوشهر به شکل زیر می باشند و ترجمه آنها نیز نوشته شده است.
لیگ آزادگان ۹۰–۱۳۸۹ بیستمین دوره مسابقات دسته اول فوتبال ایران (جام آزادگان) می باشد. که در سال های ۱۳۸۹ و ۱۳۹۰ برگزار شد. این بازیها از دوشنبه ۱ مهر ۱۳۸۹ آغاز شد. بازی ها. گروه اول. گروه دوم. قهرمان. باشگاه داماش گیلان بعد از امتناع باشگاه فوتبال مس سرچشمه برای تعیین قهرمان لیگ آزادگان به عنوان قهرمان لیگ آزادگان در فصل ۹۰-۱۳۸۹ معرفی شد. پلی آف. مقاومت سپاسی با برتری در مجموع دو بازی به لیگ برتر صعود کرد.
الیکانته یا الیکانت شهری در اسپانیا است. آلکانته مرکز استان الکانته و آلاکانتی کومارکا می باشد و در جنوب بخش خودمختار والنسیا قرار دارد. این شهر از بندرهای تاریخی مدیترانه است. جمعیت این شهر در حدود ۳۳۴٬۴۱۸ نفر است و بر اساس ارزیابی سال ۲۰۱۰ دومین شهر بزرگ والنسیا نیز می باشد.
انسان شناسی و فرهنگ، یک گروه علمی_ترویجی است که از مهر ماه سال ۱۳۸۴ شروع به فعالیت کرده و مطالب تولیدی را در وب گاه، تحت عناوین انسان شناسی و فرهنگ منتشر می کند. این تارگاه در همهٔ زمینه های فرهنگی، علوم اجتماعی و انسانی با تأکید ویژه به نگاه اجتماعی فعالیت می کند. این تارگاه، امروزه صرفاً به زبان فارسی منتشر می شود و مرکز ثبت آن در جمهوری اسلامی ایران است. مدیریت این وبگاه را ناصر فکوهی در دست دارد. بیش از ۸۵ درصد از مطالب این وبگاه تولیدی و باقی، بازنشر دیگر مقالات نویسندگانِ عضو وبگاه است. مشیِ عمومی انسان شناسی و فرهنگی، حرکت بر اساس رویکرد میان رشته ای و میان فرهنگی است. در خرداد ماه سال ۱۳۹۰ این وب گاه به رقم ۷ هزار بازدید روزانه رسید. نیمی از همکاران این وب گاه دانشجو و نیم دیگرشان را دانشجویان و پژوهشگران آزاد سایت تشکیل داده اند. تارنمای انسان شناسی و فرهنگ با این شعار که می توان سلسله مراتب و تقسیم بندی های اغلب بی معنا، ناعادلانه، ایدئولوژیک، هژمونیک، خودشیفته و دستکاری کننده ی علمی و اجتماعی که به جامعه تحمیل می شوند را کنار گذاشت و برخلاف تمام ادعاهایی که دربارهٔ ناممکن بودن کار جمعی، غیر محفلی،
سالم و صمیمانه میان جماعتی از کسانی که صرفاً دوست دارند دانش خود را با دیگران شریک شوند و از دانش دیگران بهره بگیرند، به چنین اهدافی دست یافت. انتشار مطالب این سایت و ایجاد بخش هایی به سه زبان انگلیسی، عربی و فرانسوی نیز از برنامه های این سایت علمی است. در هنگام تأسیس، این تارنما جزء تارنماهای پیشرو با مطالب روز و منابع معتبر محسوب می شد. این تارنما سعی در ایجاد همکاری میان استاد پرسابقه با دانشجوی تازه کار که می خواهد مطلب خود را منتشر کند دارد. تارنما این سیاست را دارد که هیچ اشکالی ندارد یک استاد در کنار دانشجو مطالبی منتشر کنند؛ زیرا در نهایت قضاوت بر عهده ی خوانندگان خواهد بود که نمی توان آن ها را فاقد دانش دانست. همچنین این تارنما، کار کردن صرفاً با «چهره ها» را سیاست سالمی نمی بیند و آن را نه برای خودِ آن «چهره ها» و نه برای کل نظام دانش تخصصی و عمومی کشور مفید نمی داند. تارنمای انسان شناسی و فرهنگ همه ساله در ماه مُرداد به دلیل نیاز به انجام تغییرات فنی و برنامه ریزی هایی در شکل و محتوا تعطیل است. تحلیلی از وب گاه. در این وب گاه ارتباط بین دانش و اطلاعات تئوریک در کنار تجربه به عنوان محصول فرهنگی است
که ارتباط با کارگردانان نمونه ای از آن است. همچنین ارائه نگاه تازه به انسان شناسی است که آن را به عنوان علمی که به مسائل و موضوعات جاری اجتماعی می پردازد و راه حل ارائه می دهد/معرفی می کند، درحالی که پیش از این رویکرد انسان شناسی بیشتر با نظریه تکامل و زیست شناسی گره خورده و معرفی شده بود. معرفی مفهوم فرهنگ به عنوان عامل وحدت برای نگاه به پدیده های مختلف و در بین علوم و حوزه های مختلف فرهنگی. این وب گاه دارای شاخه های متعددی است، بیش از نیمی از شاخه ها به فرهنگ های کشورها و اقوام و شهرهای ایران اختصاص دارد. از فرهنگ ژاپنی و ایتالیایی و فرانسوی گرفته تا فرهنگ کردی، بلوچی، عرب، آذری، ارمنی، آشوری و یهودی تا فرهنگ کویر، کاشان و... وجود این تعداد از بخش ها نشان از وجود تنوع فرهنگ هایی در ایران است که یا در کنار هم زندگی می کنند و بدون اینکه یکدیگر را بشناسند، امّا اثرشان بر زندگی و فرهنگ کشور ایران وجود دارد. جدیدترین مدخل به زبان فارسی در زمینهٔ فیلم قوم نگارانه و مردم شناسی، وب گاه انسان شناسی و فرهنگ بوده است. این وب گاه در سپتامبر ۲۰۰۶ توسط ناصر فکوهی رئیس دانشکدهٔ انسانشناسی دانشگاه تهران به عنوان وب گاهی شخ
صی راه اندازی شد. این وب گاه به طور نیرومند در مسائل قوم شناسی رشد کرد. در حال حاضر نزدیک به بیست ویرایشگر از دانشگاه های ایرانی، اروپایی و امریکایی در حال نوشتن بخش های مشخصی از وب گاه زیر نظر فکوهی هستند اگرچه خودمختارند. شیوه درج مطلب. این تارنما در فراخوان نوشتن یادداشت در ششمین سالگردش بیان کرده بود که توانسته است به بخش بزرگی از اهداف اولیهٔ خود یعنی گرد هم آوردن گروه های فکری و اجتماعی گوناگون برای همکاری و هم اندیشی در راه فرهنگ، خارج از حلقه های محفلی یا ایدئولوژیک و ایجاد عرصه برای به اشتراک گذاشتن اندیشه ها و دادن فرصتی برای نوشتن و اندیشیدن و رشد در فرایند کنش فکری، دست بیابد بی آن که نه خواسته باشد به یک بانک مقالات تبدیل شود و نه به جایگاهی برای جهت دهی و سوگیری سود یا زیان این و آن. هر کدام از صفحات سایت یک مدیر دارد و هر پژوهشگر پیش از ارسال مطالبش با مدیر پایگاه یا یکی از مدیران صفحات تماس می گیرد و بر اساس یک موضوع تخصصی مطلب خودش را می فرستد. این تارنما دارای قواعد خاص برای درج پژوهش های نویسندگان است، همچون مطالبی که برای این پایگاه ارسال می شود باید حتماً جنبهٔ علمی داشته باشند و امانت دا
ری علمی در آن ها با دقت و جدیت رعایت شود (ذکر منابع و مستند کردن کارها). پژوهشگر اگر مطلبی را برای انتشار در این پایگاه می فرستد، مشخصات کامل خود (تحصیلات، شغل و...) را نیز باید درج کرده باشد. از تذکرات مهم «انسان شناسی و فرهنگ» این است که اصل را بر اعتماد به نویسندگان و فرستندگان مطالب می گذارد، ولی بدیهی است که امکان کنترل اینکه نویسندگان صداقت کامل را در استفاده از منابع دیگر به کار گرفته باشند یا احتمالاً مطلب به خود آن ها تعلق نداشته باشد را ندارد، به همین روی این تارنما پیشنهاد می کند که اخلاقیات باید در این حوزه اکیداً رعایت شود. اهداف. «انسان شناسی و فرهنگ» مجموعه ای از استادان و دانشجویان و نویسندگان هستند که بنا به ادعایشان با هدف اشاعه دانش و شناخت بهتر فرهنگ های «خود» و فرهنگ های «دیگر» مطالبی در حوزه های مختلف را منتشر می کنند. در این تارنما همکاران به صورت اعضا، مسئولان، مدیران، مدیران مشاور غیر ایرانی و گروهای مدیریتی همکاری می کنند که هر کدام دارای حوزهٔ اختیارات خاصی هستند. این در حالی است که مدیریت سایت بزرگترین هدف را دادن بیشترین امکان به جوانان برای عرضه کارهای خود قرار داده است که در بسی
اری موارد ارزش بسیار زیادی دارند اما فرصت عرضه شدن در حتی روزنامه ها و مجلاتی را که به دنبال «چهره ها» هستند را نمی یابند یا برای این کار باید به محفلی بپیوندند که چندان راضی بدین کار نیستند. فرهنگ آنلاین. انسان شناسی و فرهنگ دارای یک فرهنگ آنلاین است. از خلال مدخل های موضوعی و نام های خاص به شمار بزرگی از تعاریف، مباحث و اصطلاحات در حوزه های مختلف علوم اجتماعی دسترسی می توان یافت. مسئولیت علمی اعتبار مطالب در همه موارد بر عهده ناصر فکوهی مدیر این بخش است. مدخل های ورودی به این فرهنگ از طریق واژگان فارسی است و پس از ورود خوانندگان به تعاریف، نوشته ها و لینک های متعدد دربارهٔ آن مفهوم راهنمایی می شوند. این فرهنگ شکل پویا دارد و دائماً بر حجم و محتوای صفحات آن افزوده می شد. در همه صفحات دو لینک ویکی پدیا انگلیسی و فرهنگ فلسفی استانفورد نیز ارائه می شود. «فرهنگ آنلاین علوم اجتماعی»، شکل بسیار انعطاف آمیزی دارد که هدف از آن ارائه واژگان و مفاهیم و اسامی خاص مربوط به این حوزه ها در قالب یک کتاب الکترونیک با اعتبار علمی و قابلیت استناد است که دائماً به روز شده و بر حجم مطالب آن افزوده می شود. نقاط ضعف و قوت. عدم وج