Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یه مانند "نیتنکی" نوشته شده است. از نظر تئوری پژوهش تاریخی، استفاده از مطالب اولیه تاریخی (مانند اسناد کهن و یادداشت های روزانه منتشر شده در همان دوره) اساسی است، مطالب تاریخی در مورد موساشی کم است. دلیل آن اینست که به طور کلی، برای اینکه مقدار زیادی از مواد تاریخی در وهله اول باقی بماند، بقای خانواده ضروری است. موساشی ازدواج نکرد و نسلی از خود به جای نگذاشت. با توجه به چنین شرایطی، سوء تفاهم های زیادی در مورد موساشی وجود دارد. خاندان ماتسویی ملازم اصلی خاندان هوسوکاوا بودند. "اسناد خاندان ماتسویی" مجموعه ای ارزشمند از مطالب تاریخی برای درک میاموتو موساشی است. یک سند تاریخی با کیفیت بالا که موجب درک چهره واقعی موساشی می شود، سنگ نبشته کوکورا است که در قله کوه تاموکه (شهر کیتاکیوشو، استان فوکوئوکا) واقع شده است. این بنای تاریخی توسط میاموتو ایوری، پسر خوانده میاموتو موساشی، نه سال پس از مرگ پدر خوانده اش ساخته شده است و از بیش از ۱۱۰۰ نویسه چینی تشکیل شده است. در این سنگ نوشته به دوئل های میاموتو موساشی بارها اشاره شده است که مشخص ترین مبارزه او با ساساکی کوجیرو است. این سنگ نوشته اساس زندگی نامه های بعدی موسا
شی مانند بوشو دنرایکی و نیتنکی شد. چهار زندگینامه اصلی موساشی که در دوره ادو نگاشته شده اند، عبارتند از: نام و اصل و نسب. موساشی نام و عنوان کامل خود را در "کتاب پنج حلقه" به صورت شینمِن موساشی-نو-کامی، فوجیوارا نو هارونوبو معرفی می کند. «موساشی نو کامی» یک عنوان درباری بود که او را فرماندار اسمی ولایت موساشی می کرد. فوجیوارا نیز دودمانی بود که موساشی ادعای تبار از آن داشت. او با نام های شینمِن تاکِه زو، میاموتو بنوسوکه و نیتن دوراکو (نام بودایی اش) نیز شناخته می شود، پدرش شینمن مونیسای یک رزمی کار ماهر و استاد شمشیر و سلاحی به نام جیته بود. پدرش، به نوبه خود پسر «هیراتا شوگن»، یکی از ملازمان خاندان شینمن، «ایگا نو کامی»، ارباب قلعه تاکایاما در ناحیه یوشینو در ولایت میماساکا بود. خاندان شینمن به «هیراتا شوگن» اعتماد داشتند و بنابراین اجازه استفاده از نام خانوادگی «شینمِن» را به او دادند. زندگی. دو نظریه دربارهٔ محل تولد موساشی وجود دارد. خود موساشی به سادگی در کتاب پنج حلقه می گوید که در ولایت هاریما امروزه ناحیه جنوب غربی استان هیوگو) به دنیا آمده است. (بیوگرافی اولیه موساشی) این ادعا را تأیید می کند که موسا
شی در سال ۱۵۸۴ میلادی متولد شده است– درگذشتهٔ ۱۳ ژوئن ۱۶۴۵ میلادی): «[او] در ولایت هاریما، در سال دوازدهم ۱۲ تنشو [۱۵۸۴]، به دنیا آمد.» نظریه دیگر محل تولد او را در ولایت همسایه هاریما یعنی ولایت میماساکا امروزه ناحیه شمالی استان اوکایاما) ذکر می کند. مورخ ژاپنی کامیکو تاداشی، خاطرنشان می کند: «مونیسای پدر موساشی در روستای میاموتو، در ناحیه یوشینوی ولایت میماساکا زندگی می کرد. موساشی به احتمال زیاد در اینجا متولد شده است.» گفته می شود که درماتیت موساشی در دوران کودکی او رشد کرد و این بر ظاهر او تأثیر نامطلوبی گذاشت. داستان دیگری ادعا می کند که او هرگز خود را غسل نداد زیرا نمی خواست بدون سلاح غافلگیر شود. اما این اطلاعات و بسیاری جزئیات دیگر احتمالاً تزیینات افسانه موساشی هستند تا حقایق واقعی زندگی او. هنگام بحث در مورد موساشی، جدا کردن واقعیت از داستان دشوار است. به گزارش کتاب پنج حلقه، موساشی شهادت می دهد که اولین دوئلی که او در ۱۳ سالگی انجام داده در برابر شمشیربازی به نام آریما کیهی بوده که هنرهای رزمی کاشیما شینتو-ریو را که توسط تسوکاهارا بوکودن خلق شده بود اجرا می کرده است. موساشی در اولین دوئل خود پیروز
شد. دوئل دوم زمانی اتفاق افتاد که موساشی ۱۶ ساله بود و در مقابل شمشیربازی به نام تاداشیما آکییاما، اهل ولایت تاجیما پیروزی دیگری به دست آورد. سومین دوئل او در سن ۲۱ سالگی در کیوتو برگزار شد، جایی که او چندین دانش آموز یک مدرسه معروف رزمی شمشیر را شکست داد. سفرهای ۱۵۹۹–۱۶۱۳. در سال ۱۵۹۹، موساشی ظاهراً در سن ۱۵ سالگی روستای خود را ترک کرد (طبق «توساکوشی»، «دفتر ثبت اسناد منطقه ساکوشو»)، اگرچه "تانجی هوکین هیکی" می گوید که او در سال ۱۵۹۹، ۱۶ ساله بوده است. که از نظر زمانی با سن گزارش شده در اولین دوئل موساشی مطابقت دارد. نبرد سکیگاهارا. گفته می شود در سال ۱۶۰۰، موساشی در نبرد سکیگاهارا شرکت کرده است. برای مدت طولانی، عقیده غالب این بود که موساشی در نبرد سکیگاهارا در سمت ارتش غربی شرکت کرد، زیرا خاندان شینمن از دیرباز ملازم خاندان اوکیتا که در نبرد سکیگاهارا در جبهه غربی جنگید، بود. با این حال، تحقیقات اخیر مورخان مدرن ژاپنی مانند ماساهیده فوکودا و واتانابه دایمون در مورد موساشی بر این باور است که موساشی و پدرش شینمن مونیسای در واقع در طول جنگ طرفدار ارتش شرقی (ارتش توکوگاوا) بودند، بر اساس سوابق تاریخی که مونیس
ای دیگر به خاندان اوکیتا خدمت نمی کرد بلکه نام شینمن مونیسای در میان ملازمان خاندان کورودا (متحد توکوگاوا ایه یاسو) که در نبرد سکیگاهارا شرکت داشتند، ثبت شده است. دایمون واتانابه، بر پایه "سند خاندان ماتسویی"، معتقد است که این تصور که موساشی در طرف بازنده یعنی ارتش غربی، هم در سکیگاهارا و هم در محاصره اوساکا ۱۴ سال بعد جنگیده است، تنها بر اساس رمانتیسم افسانه ای در مورد رونین بودن موساشی بوده است. در حالی که سوابق تاریخ اولیه نشان می دهد که موساشی همیشه در کنار توکوگاوا می جنگیده که در هر دو درگیری نیز پیروز میدان بود. موضوع اصلی مورد بحث، این بود که آیا موساشی در نبرد سکیگاهارا با نیروهای اصلی ارتش شرقی یا تحت کنترل توکوگاوا می جنگیده یا اینکه آیا او در ایشیگاکیبارو یکی از جبهه های استان غربی تحت رهبری فرمانده ارتش شرقی، کورودا یوشیتاکا می جنگیده است. دایمون واتانابه بیشتر به این عقیده گرایش دارد که بر اساس سابقه تاریخی "انتقال هنر نظامی به استاد بوشو گنشین" موساشی به جای محل جنگ اصلی سکیگاهارا در ایشیگاکیبارو جنگیده است. در همین حال، ماساهیده فوکودا توضیح می دهد که نام شینمن مونیسای در سوابق خاندان کورودا ت
حت رده «کوگوفودای» یا ملازم خاندان کورودا که قبل از سال ۱۵۸۶ وارد خدمت شده بودند، آمده است. بر اساس این واقعیت، فوکودا به این نتیجه می رسد که طبیعی است که مونیسای و موساشی در طول جنگ در طرف خاندان توکوگاوا بودند. درست به مانند خاندان کورودا که به توکوگاوا خدمت می کردند. علاوه بر این، کنگو تومیناگا، رمان نویس تاریخ ژاپنی، نظریه ای را مطرح کرد که موساشی در طول لشکرکشی سکیگاهارا در نبرد اصلی سکیگاهارا نجنگید، بلکه تحت رهبری کورودا یوشیتاکا علیه وفاداران ایشیدا میتسوناری در ولایات غربی در نبرد ایشیگاکیبارا در استان اوئیتا جنگید. دوئل با خاندان یوشیئوکا. مدرسه آموزش هنرهای رزمی یوشیئوکا پیشروترین مدرسه از هشت مدرسه اصلی هنرهای رزمی در کیوتو بود. خاندان یوشیئوکا در سال ۱۶۰۴، زمانی که موساشی شروع به دوئل کردن با آنها کرد، آنها همچنان برجسته و مربیان شوگون های شوگون سالاری آشیکاگا بودند. موساشی یوشیئوکا سیجورو، استاد مدرسه یوشیئوکا را به دوئل دعوت کرد. سیجورو پذیرفت و آنها با انجام یک دوئل در ۸ مارس ۱۶۰۴ موافقت کردند. نقل شده است که موساشی دیر رسید و سیجورو را به شدت عصی کرد. آنها با هم روبرو شدند و موساشی یک ضربه زد
که به روی کتف چپ سیجورو اصابت کرد و او را ناک اوت کرد و بازوی چپش را فلج کرد. او ظاهراً رهبری مدرسه را به برادر خود، یوشیکا دنشیچیرو سپرد که فوراً موساشی را به چالش کشید تا انتقام بگیرد. موساشی دنشیچیرو را خلع سلاح کرد و او را شکست داد. این پیروزی دوم، رهبر خاندان یوشیئوکا را که اکنون یوشیئوکا ماتاشیچیرو یک نوجوان دوازده ساله بود، خشمگین کرد. آنها نیرویی از کمانداران و شمشیربازان را جمع آوری کردند و موساشی را به دوئل در خارج از کیوتو دعوت کردند. این بار موساشی ساعاتی زودتر به معبد آمد. موساشی از محل اختفای خود به نیروها کمین کرد، ماتاشیچیرو را کشت و به سرعت از حمله ده ها تن از هوادارانش فرار کرد. با مرگ ماتاشیچیرو، آن شاخه از مدرسه یوشیئوکا منحل شد. در دسامبر ۱۶۰۸، گزارش شد که موساشی با میزونو کاتسوناری، ژنرال توکوگاوا ملاقات کرد. موساشی به کاتسوناری فنون مخفی سبک شمشیرزنی خود را آموزش داد. در سال ۱۶۱۱، موساشی ذاذن را در معبد میوشین کیوشو بعد از نبرد سکیگاهارا آموخت. موساشی به یکی از ملازمان ارباب هوسوکاوا تادائوکی به نام ناگائوکا سادو معرفی شد. گاهی در شرایط نامشخصی، موساشی توسط شمشیربازی به نام ساساکی کوجی
رو به دوئل دعوت می شد. موساشی با چالش موافقت کرد و قرار شد یک سال بعد، در ۱۳ آوریل، در جزیره گانریو-جیما مبارزه کنند. زمانی که تاریخ فرا رسید، جزیره پر شد از تماشاگرانی که قصد تماشای دوئل را داشتند. کوجیرو به خاطر جنگیدن با "نوداچی"، شمشیری با تیغه بلند، معروف بود. می گویند موساشی عمداً دیر رسید. در طول سفر خود به جزیره با قایق، او یک پارو حک کرده بود تا به جای بوک کن (یا شمشیر چوبی) در نبرد با کوجیرو از آن استفاده کند. کوجیرو که به دلیل انتظار صبر خود را از دست داده بود، به موساشی به خاطر دیر آمدنش طعنه زد، اما موساشی واکنشی نشان نداد و آرام ماند. دوئل زمانی به پایان رسید که موساشی به سرعت به کوجیرو ضربه زد و با یک ضربه عمودی به سمت سر، جمجمه او را با ضربه ای له کرد. خدمت تحت ارتش شوگون سالاری توکوگاوا. در سال ۱۶۱۴، در طول محاصره اوساکا، اعتقاد بر این بود که موساشی در ارتش توکوگاوا به فرماندهی دوست شخصی خود، میزونو کاتسوناری، شرکت کرد. بنا بر گزارش ها، موساشی پرچم کاتسوناری را حمل می کرد، و همچنین به عنوان محافظ میزونو کاتسوتوشی، پسر کاتسوناری عمل کرد. در دوران بعدی در زمان شورش شیمابارا گفته شد، که موساشی ی
ک بار به یک فرمانده ارتش توکوگاوا گفته است که «تحت فرمان میزونو کاتسوناری در هنگام محاصره اوساکا خدمت کرده و سیستم نظامی را به خوبی می شناسد.» میاموتو میکینوسوکه، پسر خوانده موساشی، همچنین در طول این نبرد زیر نظر کاتسوناری خدمت کرد. در سال ۱۶۳۳، موساشی شروع به اقامت با هوسوکاوا تاداتوشی، یک دایمیو از قلعه کوماموتو کرد، که برای آموزش و نقاشی به دامنه کوماموتو و کوکورا نقل مکان کرده بودند. در حالی در حالی که او در این دوره درگیر دوئل های بسیار کمی بود، یکی در سال ۱۶۳۴ با هماهنگی ارباب اوگاساوارا رخ داد که در آن موساشی یک متخصص نیزه به نام تاکادا ماتابی را شکست داد. موساشی رسماً در سال ۱۶۴۰ ملازم اربابان هوسوکاوا در کوماموتو شد. در "نیتنکی" آمده است: "[او] از ارباب هوسوکاوا تاداتوشی: ۱۷ ملازم، ۳۰۰ ککو کمک هزینه، رتبه و مقام «اوکومیگاشیرا» و همچنین قلعه چیبا در کوماموتو را به عنوان محل اقامت خود دریافت کرد. در سال ۱۶۳۸، موساشی ظاهراً در سرکوب شورش شیمابارا شرکت داشت. در مجله "مونه کیو (کاتسوناری)-ساما" که مجموعه ای از مطالبی است که کاتسوناری میزونو پس از بازنشستگی خود در سال ۱۶۳۹ گفته است، داستانی در مورد ارتش می
زونو در جریان شورش شیمابارا وجود دارد که مردی به نام «میاموتو موساشی» وارد اردوگاه ژنرال اوگاساوارا ناگاتسوگو شد و موساشی گفت: «آخرین بار (در محاصره اوساکا)، (میزونو کاتسوناری) خاندان ارباب هیوگا-نو-کامی این را داشتند، و من سیستم نظامی را به خوبی می شناختم.» موساشی در ادامه می گوید: «او یک ژنرال بزرگ است که هیچ کس نمی تواند با او برابری کند.» آخر زندگی. موساشی زمانی که ۵۷ سال داشت به جنوب ژاپن قلمروی کوماموتو (نام دیگر قلمروی هیگو) رفت. در اوت ۱۶۴۰ اقامت او در کوماموتو زمانی آغاز شد که هوسوکاوا تاداتوشی، ارباب قلمروی کوماموتو، ۳۰۰ ککو و «قلعه چیبا» که در مجاورت قلعه کوماموتو برای او ساخته بود را به او داد و به این ترتیب موساشی چند سال مهمان او شد. او در ۱۰ اکتبر ۱۶۴۳ در کوه ایواتو و غار ریگاندو در کوهستان خلوت کرد. او به عنوان یک گوشه نشین در غار اقامت کرد تا "کتاب پنج حلقه" را بنویسد. او این کتاب را در ماه دوم سال ۱۶۴۵ به پایان رساند. او پس از مدتی اقامت در غار بیمار شد و بقیه عمر خود را در قلعه چیبا گذراند. او در ۱۹ مه ۱۶۴۵ در سن ۶۲ سالگی در خانه اش در کوماموتو درگذشت. هفت روز قبل از مرگش، موساشی با احساس م
رگ قریب الوقوع خود، "کتاب پنج حلقه" را به شکل پیش نویس به ترائو ماگونوجو (نزدیکترین شاگرد او) داد. محل دفن موساشی نیز ناشناخته است، و افسانه های مختلفی پیرامون محل دفن او در قلمروی کوماموتو نقل شده است، که تأیید حقایق واقعی پیرامون دفن او را غیرممکن می کند. زندگی شخصی. گفته می شد که موساشی راه جنگجو و استراتژی جنگی را تمرین می کرد که مستلزم تسلط بر بسیاری از اشکال هنری فراتر از شمشیر بود، مانند مراسم چای ژاپنی (سادو)، کار، نوشتن و نقاشی، که موساشی همه آنها را در سراسر زندگی خود دنبال کرد. در نوشته های مربوط به زندگی موساشی به ندرت به رابطه او با زنان اشاره می شود، و اغلب زمانی که چنین اشاره ای می شود، چنین تصویری از موساشی به نمایش در می آید که او مرتباً تجربه و پیشرفت های جنسی را به نفع تمرکز بر پیشرفت شمشیرزنی اش کنار می گذارد. در مقابل، بسیاری از افسانه ها موساشی را در تلاش با ایجاد روابط با زنان نشان می دهند، که برخی از آنها نیز این دیدگاه را منعکس می کنند که او در نهایت تصمیم گرفت از سرمایه گذاری های فیزیکی یا عاطفی چشم پوشی کند تا به بینش بیشتر در مورد کارش دست یابد. این دیدگاه فرهنگی غالب در مورد موساش
ی تا حدودی با متون قدیمی مانند "دوبو گوئن" (چاپ ۱۷۲۰، 洞房語園 در مورد تاریخچه و شخصیت های منطقه سرخ یوشیوارا) که صمیمیت بارز او را با زنی به نام «کومویی» در دوران میانسالی اش نقل می کند، در تضاد است. بنا بر یک شایعه دیگر موساشی با یک تایو، به نام یوشینو دایو در ارتباط بوده است. نیتن ایچی-ریو. موساشی یک تکنیک دو شمشیر کن جوتسو به نام «نیتن ایچی» (二天一، دو بهشت به عنوان یکی) یا «نیتو ایچی» (二刀一، «دو شمشیرها به عنوان یک») یا نیتن ایچی-ریو را ایجاد و اصلاح کرد. (در یک سوترا بودایی کنگن به دو بهشت به عنوان دو نگهبان گوتاما بودا اشاره شده است). در این تکنیک، شمشیرزنی هم از یک شمشیر بزرگ و هم از شمشیر همرا یعنی یک کاتانا با واکیزاشی به طور همزمان استفاده می کنند، حرکات دو دستی طبل زنان معبد ممکن است الهام بخش او باشد، اگرچه ممکن است این تکنیک از طریق تجربه رزمی موساشی ساخته شده باشد. فنون "جیته" را از پدرش آموخته بود. جیته اغلب در جنگ با شمشیر استفاده می شود. در جیته در هنگامی که شمشیرزن یا تمرین کننده با دشمن دست و پنجه نرم می کرد، سلاح دشمن را از بین می برد یا خنثی می کرد. امروزه سبک شمشیرزنی موساشی به نام نیتن ایچی-ر
یو شناخته می شود. موساشی در پرتاب سلاح نیز متخصص بود. او اغلب شمشیر کوتاه خود را پرتاب می کرد و کنجی توکیتسو معتقد است که روش های شوریکن برای واکیزاشی، تکنیک های مخفی نیتن ایچی-ریو بود. موساشی به عنوان «کنسی (عنوان افتخاری)» (قدیس شمشیر) ژاپن در نظر گرفته می شود. به عنوان یک هنرمند. موساشی در نقاشی نیز مهارت داشت و گفته می شود که پنج سال قبل از مرگش را به پرداختن رنگا و خوشنویسی گذراند. او در سال های آخر عمرش در کتاب پنج حلقه می گوید: «وقتی اصل استراتژی را در هنرها و صنایع مختلف به کار می برم، دیگر نیازی به معلم در هیچ حوزه ای ندارم». او با خلق شاهکارهای شناخته شده خوشنویسی و سیاه قلم ادیبان کلاسیک این را ثابت کرد. ویژگی نقاشی های او استفاده ماهرانه از سیاه قلم ادیبان و صرفه جویی در به کار بردن قلم مو است. او به ویژه بر مکتب مناظر «جوهر شکسته» تسلط داشت و آن را در موضوع های دیگری مانند «کوبوکومیک کوزو» خود به کار برد. "تابلوی نقاشی سنگ چشم و درخت خشک"؛ بخشی از سه لتی است که دو عضو دیگر آن "راه رفتنبودای" و "گنجشک روی بامبو" بودند)، "هوتی در حال تماشای جنگ خروس"، و " روزانزو" ("غازهای وحشی در میان نی ها") از آ
ثار او هستند. "کتاب پنج حلقه" از مشارکت در خوشنویسی و هنرهای دیگر به عنوان وسیله ای برای آموزش هنر جنگ حمایت می کند. دین. موساشی حتی از دوران کودکی مذهب خود را از شمشیرزنی جدا کرد. گزیده هایی مانند مورد زیر، از "کتاب پنج حلقه"، فلسفه ای را نشان می دهد که گمان می رود در طول زندگی او با او باقی مانده است: با این حال، این باور که موساشی شینتو را دوست نداشت، نادرست است، زیرا او از شیوه شمشیرزنی شینتو-ریو و نه مذهب شینتو انتقاد می کند. در "دوکودو"، موضع موساشی در مورد دین بیشتر روشن شده است: «به بودا و خدایان بدون حساب کردن بر روی کمک آنها احترام بگذارید.» در فرهنگ ژاپنی و جهانی. میاموتو موساشی بودوکان. در تاریخ ۴ مارس ۱۹۹۹ در گلیزه (فرانسه) بنای یادبود میاموتو موساشی افتتاح شد. در ۲۰ مه ۲۰۰۰، به ابتکار سنسی تاداشی چیهارا افتتاح شد. در اوهارا، اوکایاما در ولایت میماساکا زادگاه سامورایی ساخته شد. در داخل ساختمان، زندگی و سفر میاموتو موساشی در همه جا به یادگار مانده است. بودوکان که به هنرهای رزمی اختصاص دارد، منبع تمام مدارس رسمی ژاپنی سابر و کن دو است. عملاً، از نظر تاریخی و فرهنگی، محل اتصال رشته های رزمی در قلب ژ
اپن سنتی است که به موساشی اختصاص یافته است. در فرهنگ عامه. آثار داستانی بسیاری دربارهٔ یا با حضور موساشی ساخته شده است. داستان زندگی موساشی با افسانه ها و اسطوره های زیادی آمیخته شده، به طوری که جدا کردن واقعیت از داستان نسبتاً دشوار است. ایجی یوشیکاوا با نوشتن رمان میاموتو موساشی (در اصل یک سریال روزانه روزنامه ای در دهه ۱۹۳۰) تأثیر زیادی بر تصویرهای داستانی متوالی (از جمله مانگا "واگاباند" توسط تاکه هیکو اینواوئه) گذاشته است و اغلب متن رمان او با گزارشی واقعی از زندگی موساشی اشتباه می شود. در سال ۲۰۱۲، نویسنده شان مایکل ویلسون و هنرمند ژاپنی چی کوتسووادا (تصویرگر) تلاشی برای ایجاد یک مانگای تاریخی دقیق تر با عنوان "کتاب پنج حلقه: یک رمان مصور" بر اساس تحقیقات و ترجمه های ویلیام اسکات ویلسون منتشر کردند. در این رمان نشان داده می شود که برای موساشی، راه هنرهای رزمی تسلط بر ذهن بود نه صرفاً مهارت فنی - و این مسیر رسیدن به تسلط است که آموزه اصلی در "کتاب پنج حلقه" است. کتابشناسی. کتاب های نوشته شده به وسیلهٔ میاموتو موساشی: این نظریه وجود دارد که عنوان "کتاب پنج حلقه" از «استوپا» (پنج حلقه بودیسم) گرفته شده است
در آیین بودا استوپا نیز دارای اجزای خاک، آب، آتش، باد و آسمان است. این کتاب یک راهنمای جهانی برای زندگی است که در بین مردم کشورهای غربی نیز محبوب است. اگرچه این کتاب اساساً دربارهٔ جزئیات بینش موساشی در مورد هنرهای رزمی است، اما ارزش واقعی آن بسیار گسترده تر و عمیق تر است. فراتر از لایهٔ سطحی، در این کتاب یک فلسفه زندگی (که موساشی آن را «راه» می نامد) وجود دارد که می توان از آن بینش هایی به دست آورد که در مورد همه جنبه های وجود انسان صدق می کند. این کتاب به عنوان، راهنمای زندگی و کسب و کارشهرت دارد، اما درک مطالب آن دشوار است. خط زمانی. جدول زمانی زیر زندگینامه موساشی به ترتیب زمانی:
هوتلّودوش-اینشوشینک از پادشاهان عیلام در دوره عیلامی میانه (حدود ۱۱۲۰ تا ۱۱۰۰ پ. م) و از دودمان شوتروکی بود. او فرزند کوتیر نهنونت و جانشین شیلهک اینشوشینک یکم بود. در دوران شیلهک اینشوشینک و هوتلّودوش-اینشوشینک عیلامی گرایی به شدت رواج داشت. از هوتلّودوش-اینشوشینک دو آجرنبشته به جا مانده که در موزهٔ آستان شاهچراغ شیراز نگهداری می شود. این دو آجرنبشته به همراه یک قطعه آجرنبشته دیگر به تمامی مشابه آجرنبشته هایی هستند که در ملیان فارس، آنشان باستانی یافت شده اند. از چگونگی رسیدن این آجرنبشته ها به آستان شاهچراغ اطلاعاتی در دست نیست.
دست روکن کسی است که برای افشا یا رد کردن ادعاهایی که به نظرش نادرست، اغراق آمیز یا پرمدعا هستند تلاش می کند. این اصطلاح در رابطه با تحقیقات شک گرایی علمی موضوعات بحث انگیز به کار می رود مانند ادعاهایی چون اشیای ناشناس پرنده، فراهنجار، کریپتید، تئوری توطئه، پزشکی جایگزین، دین، علوم حاشیه ای وشبه علم. واژه نامه آنلاین مریام-وبستر، "دست روکردن" را به این صورت معنی می کند:
زبانی که در آن نقش های نحوی عمدتاً از طریق ترکیب عناصر واژگانی و دستوری در قالب واژه هایی پیچیده و طولانی نشان داده می شود، زبان چندترکیبی (polysynthetic language) یا زبان انضمامی (incorporating language) نامیده می شود. زبان های چندترکیبی معمولاً «جمله واژه هایی» طولانی دارند مانند واژه tuntussuqatarniksaitengqiggtuq در زبان یوپیک که به معنی «هنوز دوباره نگفته بود که داشته می رفته شکار گوزن» است.
اوئه سوگی هارونوری یا اوئه سوگی یوزان متولد ۹ سپتامبر ۱۷۵۱، مرگ ۲ آوریل ۱۸۲۲ میلادی، نهمین دایمیو ی قلمروی یونِه زاوا (یونه زاوا، یاماگاتا و اوکیتاوای کنونی) بود. او به عتوان عنوان حاکمی نادر و خردمند شناخته می شود، از او نقل قول می شود که
روان شناسی فرگشتی دین، مطالعه باور دینی با استفاده از اصول روان شناسی فرگشتی و یک رویکرد به روان شناسی دین است. به مانند تمام دیگر اعضای بدن، مغز و ساختار عملکرد شناخت، بر پایه ژنتیک شناخته شده اند، و بنابراین موضوع فرگشت و انتخاب طبیعی بر آن اعمال شده است. مانند دیگر ارگان ها و بافت ها، این عملکردهای ساختاری بایستی میان تمام انسان ها مشترک باشند و برای مشکلات بقای انسان و تولیدمثل نقش ایفا کنند. روان شناسان فرگشتی بر این هستند که این فرایندهای شناختی، در این مورد دین را، با استفاده از اهمیت آن در بقای انسان و تولیدمثل دریابند. پیدایش دین در اثر توانایی ذهن سازی انسان خردمند. رابین دانبار، روان شناس فرگشتی و متخصص در رفتار نخستی ها، استدلال می کند که، گونه های قبلی از جنس انسان خردمند، مانند نئاندرتال ها، احتمالاً دارای ظرفیت های شناختی بودند که امکان آگاهی معنوی را فراهم می کرد. این آگاهی ممکن بود بیان اجتماعی محدودی مانند سرود خواندن در غارها و جنگل های سایه دار پیدا کند اما با ظهور هومو ساپینس - انسان های مدرن از نظر تشریحی - در حدود ۲۰۰۰۰۰ سال پیش بود که دین بخشی از تجربه بشری شد. محرک دین، توانایی های شن
اختی بسیار قوی تر انسان های خردمند و توانایی «ذهن سازی» بود - توانایی ای که نئاندرتال ها و سایر سرده انسان فقط در مقادیر متوسطی از آن برخوردار بودند. ذهنی سازی به انسان های خردمند این توانایی را داد که از ناشناخته ها پرسش کنند، این توانایی را داشته باشند که به آنچه در پشت سطح زندگی نهفته است فکر کنند، و دنیای دیگری موازی با دنیای ما - یک دنیای معنوی یا متعالی را تصور کنند. توانایی ذهنی کردن همچنین به انسان خردمند توانایی انجام کارهای دیگر مانند خلق داستان یا انجام علم را می دهد. توانایی های ذهنی برتر انسان های خردمند به آن ها این امکان را می داد که گزاره های پیچیده را درک کنند و با دیگر انسان ها خود درگیر بحث و گفتگو شوند که باعث ایجاد «دین اشتراکی» می شود، که از نظر دانبار جوهر دین است. این تجربه ها از طریق آیین ها، اسطوره ها، خلسه ها و برانگیختن احساس حضور در دنیایی موازی با زندگی پس از مرگ و روابط با اجداد به اشتراک گذاشته شد. این مراسم مذهبی اندورفین را آزاد می کند که انسان را قادر می سازد احساسات غوطه ور شدن در آگاهی فراتر از خود را تجربه کند. احساسات مبتنی بر اندورفین برای بقای دین مهم هستند، زیرا باعث
می شوند که شما بخواهید برای دریافت بیشتر این هورمون آرامبخش به دین وابسته باشید. اندورفین ها پیوند اجتماعی را تقویت می کنند و به عنوان یک داروی طبیعی سلامت شخصی را بهبود می بخشند. مکانیزم فرگشت. فرضیه ها. دانشمندان عموماً با این ایده موافق هستند که تمایل به درگیر شدن در رفتار مذهبی در اوایل تاریخ بشر شکل گرفته است. با این حال، در مورد مکانیسم های دقیقی که فرگشت ذهن دینی را پیش برد، اختلاف نظر وجود دارد. دو مکتب فکری وجود دارد. دین به عنوان سازگاری. «دین به عنوان سازگاری» بر دین به عنوان یک سازگاری بیولوژیکی تمرکز می کند که در ابتدا توسعه یافته و اکنون ادامه دارد زیرا مزایای تولید مثلی خالص را برای افراد یا گروه های مذهبی فراهم می کند. روان شناس فرگشتی، استیون پینکر عنوان می کند که تلاش هایی برای توضیح دین به عنوان سازگاری بیولوژیکی صورت گرفته است که سه توضیح برای آن ارائه شده است: نخست اینکه دین آرامش می دهد. دوم اینکه یک جامعه را گرد هم می آورد و سوم این است که دین منشأ آرزوهای اخلاقی بالاتر ماست. ارتباط با آرامش و سلامتی. مطالعاتی که ارتباط مثبت مستقیم تری بین اعمال مذهبی و سلامتی و طول عمر نشان می دهند، بح
ث برانگیزتر هستند. هارولد جی. کونیگ و هاروی جی کوهن نتایج ۱۰۰ مطالعه مبتنی بر شواهد را خلاصه و ارزیابی کردند که به طور سیستماتیک رابطه بین دین و رفاه انسان را مورد بررسی قرار دادند و دریافتند که ۷۹٪ تأثیر مثبتی از خود نشان دادند. رابین دانبار، استدلال می کند که دین برای نوع بشر بسیار مفید بوده است. شواهد حاکی از آن است که افراد فعال مذهبی شادتر، از زندگی خود راضی تر، با اجتماعات خود بیشتر درگیر هستند، به افرادی که بیشتر در میان آنها زندگی می کنند اعتماد دارند، دوستان نزدیک بیشتری دارند، سالم تر هستند و عمر طولانی تری دارند. چنین مطالعاتی در رسانه های جمعی، همان طور که در یک برنامه ان پی آر در سال ۲۰۰۹ مشاهده شد که یافته های «گیل آیرونسون»، استاد دانشگاه میامی را پوشش می داد مبنی بر اینکه اعتقاد به خدا و احساس قوی معنویت با بار ویروسی کمتر و بهبود سطح سلول های ایمنی بیماران اچ آی وی در ارتباط است. ریچارد پی اسلون از دانشگاه کلمبیا، در مقابل، به «نیویورک تایمز» گفت که «هیچ مدرک متقاعد کننده واقعاً خوبی وجود ندارد که بین مشارکت مذهبی و سلامت رابطه وجود داشته باشد.» بحث بر سر اعتبار این یافته ها ادامه دارد، که لز
وماً رابطه علت و معلولی مستقیم بین دین و سلامت را ثابت نمی کند. «مارک استیبیچ» ادعا می کند که یک همبستگی واضح وجود دارد، اما دلیل آن نامشخص است. انتقاد از چنین تأثیرات دارونما، و همچنین مزیت معنابخشی دین این است که به نظر می رسد مکانیسم های پیچیده تری نسبت به رفتار دینی بتواند به چنین اهدافی دست یابد. به عقیده استیون پینکر، مفاهیم یک شبان خیرخواه، یک برنامه جهانی، یک زندگی پس از مرگ، یا فقط بیابان، درد انسان بودن را کاهش می دهد. تئوری های همبستگی اجتماعی. درک گسترش جامعه انسانی و همکاری فراتر از خویشاوندان و خویشاوندان همچنان یک معمای مهم تکاملی است. احتمالاً شبکه پیچیده ای از فرآیندها شامل نهادها، هنجارها و شیوه ها وجود دارد که به این پدیده کمک می کند. شواهد قابل توجهی نشان می دهد که یکی از این فرآیندها شامل اجزای خاصی از نظام های دینی است که ممکن است گسترش همکاری های انسانی را به طرق مختلف، از جمله اشکال خاصی از مناسک و تعهد به انواع خاصی از خدایان، تقویت کرده باشد. دورکیم ([۱۹۶۵/۱۹۱۲]، به طرز معروفی استدلال کرد که نظام های دینی کارکرد پیوند دادن افراد به اجتماع های اخلاقی را دارند. ریچارد سوسیس و کندیس آلک
ورتا چندین نظریه برجسته برای ارزش تطبیقی دین را بررسی کرده اند. بسیاری از آنها «تئوری های همبستگی اجتماعی» هستند، که دین برای افزایش همکاری و انسجام در گروه ها فرگشت یافته است. عضویت در گروه به نوبه خود مزایایی را به همراه دارد که می تواند شانس فرد را برای بقا و تولید مثل افزایش دهد. این مزایا از مزایای هماهنگی تا تسهیل قوانین رفتار پرهزینه را شامل می شود. سوسیس همچنین در مورد ۲۰۰ جوامع آرمان شهر آمریکا در قرن نوزدهم، مذهبی و سکولار (عمدتاً سوسیالیسم تخیلی) تحقیق کرد. ۳۹ درصد از جوامع مذهبی هنوز ۲۰ سال پس از تأسیس خود فعال بودند در حالی که تنها ۶ درصد از جوامع سکولار فعال بودند. تعداد فداکاری های پرهزینه ای که یک جامعهٔ مذهبی از اعضای خود می خواست تأثیر خطی بر دوام عمر آن داشت، در حالی که در جوامع سکولار تقاضا برای فداکاری های پرهزینه با دوام عمر آن ارتباط نداشت و اکثر جوامع سکولار در عرض ۸ سال شکست خوردند. سوسیس از روی راپاپورت انسان شناس استناد می کند که معتقد است آیین ها و قوانین زمانی مؤثرتر هستند که مقدس شوند. روان شناس اجتماعی جاناتان هایت از تحقیقات سوسیس در کتاب ذهن درستکار در سال ۲۰۱۲ به عنوان بهترین