Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه بلند. "شَتَرْ": به فتح اوّل و ثانی دریدن پلک پایینی چشم . "شجر": نباتی که با ساق چوبی باشد و کامل او آنکه با اجزاء ششگانه گیاهی باشد و آن: میوه و برگ و لیف و صمغ و تخم و پوست و ریشه و عصاره و دانه است. مثل درخت خرما. "شَدْخ عضل": به معنی از هم باز شدن است. "شَدْخْ": به فتح اوّل و سکون ثانی سر شکستن و فراخی سفیدی روی اسب است. "شَدْقْ": به فتح اوّل و سکون ثانی گشادی گوشه دهان. "شُرَف": به ضمِّ اوّل و فتح ثانی کنکره های کوشک و در ادویه آنچه در اطراف زواید بر آمدگی داشته باشد مشرف نامند. "شطب": به ضمِّ اوّل و ثانی از کتاب قانون الادب، جوهر شمشیر و به فتح اوّل و سکون ثانی از قاموس اللغه جدا گردیدن و دور شدن و پوست باز کردن و در ادویه آنچه به این صفات باشد مشطب گویند. "شمّه": آنچه بو کنند. حرف ص. "صالح الکیموس": آنچه از او خونی متولد گردد که به همه جهت اعتدال داشته باشد. سایر اخلاط مخلوط به او به قدر طبیعی باشد و خلط بد از او به هم نرسد. "صخره": زمین سنگستان. "صَفْقْ": به فتح اوّل و سکون ثانی آبی که بر ادیم یا مشک نو ریزند پس زرد گردد و به معنی طرف و کنار و در گیاهان آنچه چین دارد و با زردی و میل به طرفی داشته با
شد و مستقیم نباشد مصفق نامند. "صَفیق": پوست درشت. حرف ض. "ضِماد": آنچه از غلیظ القوام که مایع و نرم باشد بر عضو بمالند و به بندند. اعمّ از آنکه موم روغن داشته یا نداشته باشد. حرف ط. "طاحونه": آسیاب. مسمّی به اسم لازم او است. "طافی": آنچه بر روی آب ایستد. "طَبَرْزَد": عبارت از خالص هر چیزی. "طبیخ": آنچه جوشانیده آب او را استعمال نمایند. "طَحْنْ": خورد کردن. "طری": تازه. "طلا": آنچه از رقیق القوام بر عضو مالند. "طیب": به سکون ثانی خوشبو و به تشدید آن پاکیزه. حرف ع. "عاصِر": آنچه با وجود به هم آوردن اجزاء عضو به فشارد مانند ضماد دانه تمرهندی در دمل و در فارسی فشارنده گویند. "عشب": به ضم اوّل و سکون ثانی گیاهی است. "عصاره": به معنی عصیر است اما در آنچه به آتش و آفتاب منعقد کرده باشند استعمال می نمایند. "عصیر": آب فشرده از نباتات که منجمد نشده باشد. "عطر": بوی خوش. "عَفِص": به کسر فاء طعم زمخت که زبان را درشت سازد و اجزاء او را به سبب برودت به هم آورد. و فعل او تبرید و تکثیف و تصلیب و خشونت و ردع است. "عُنْقُود": خوشه انگور و نباتات و عناقید جمع آن است. حرف غ. "غرغره": آواز مختلف است که از حلق آید و مراد از او حرک
ت دادن مایعات است در حلق و فرو نبردن او. "غسّال": به معنی شست و شو دهنده. آنچه جلای سطح عضو به اعانت رطوبت سیال دهد. مانند: ماءالشعیر. "غَضّ": به ضاء معجمه نارس از نباتات. "غلیظ": به معنی کثیف است و در اغذیه بیشتر متداول است و استعمال لفظ کثیف در ادویه. حرف ف. "فاتِر": نیم گرم. "فتیله": به معنی شیاف که مخصوص مقعد باشد. "فَرْزَجَه": شیاف که مهبل و رحم را مخصوص باشد. "فِرفیری": به معنی رنگ بنفش است. "فسخ": از هم جدا شدن. حرف ق. "قابض": طعم گیرنده را نامند که اجزاء زبان به هم آورد و درشت نسازد و فعل او تبرید و تجفیف و تغلیظ و تقویت اشتهاء است و در غیر طعم مراد از او حابس است که به سبب به هم آوردن اجزاء عضو حبس و استمساک نماید. "قاتل": آنچه از ضدیت هلاک سازد و مرادف سمّ است. و بعضی گفته اند زهر حیوانی مخصوص به اسم سمّ و غیر حیوانی مختص به قاتل. "قاشِر": هر چه به حدی جالی باشد که چرک از سطح استخوان تواند زدود و در سطح جلد تقشر نمود. "قُنْبُع": قبای خوشه کشت. "قُضبان": شاخه های گیاه بی ساق و قضیب واحد او است. "قطور": آنچه در گوش و اعضاء چکانند. حرف ک. "کاسرالرّیاح": آنچه قوام بادهای غلیظه را بی حرارت رقیق ساخته رفع
نماید. مانند سداب. "کاوی": به معنی داغ کننده و مراد از آن آنچه پوست را به جهت احراق و تجفیف به هم آورد و مجاری خلط سایل را مسدود سازد. مثل: زاج در خونریزی جراحت. "کثیرالغذاء": آنچه اکثر مقدار او جزو خون شود. "کثیف": به خلاف لطیف است. آن چیزی است که اجزای او به دشواری قبول انفعال بدنی کند و نفوذ در اجزاء بدن به سرعت ننماید. "کِماد": آنچه گرم کرده بر عضو ببندند. مثل تکمید سبوس گندم. "کیلوس": کشک آبی است که از هضم معدی به هم رسد شبیه به کشک محلول. "کیموس": اخلاط متولده از هضم کبدی است. حرف ل. "لاذِع": هر چه به کیفیت حارّه لطیفه نفوذ در اجزاء عضو نموده تفرق اتصال در منافذ قریب به هم احداث کند و نفوذ هر جزو آن به انفراد محسوس نباشد. مثل: ضماد خردل با سرکه. "لُحاء": ریشه های باریک نباتات. "لَخْلَخَه": آنچه با مایعات در ظرفی کرده برهم زده بو کنند. "لزج": آنچه بالفعل یا بالقوه در حین تأثیر حرارت مزاجی در او که قابل امتداد کشته و منقطع نگردد. مثل: خبّازی. "لَزاق": آنچه به عضو به چسبانند و با چسبندگی باشد. "لُصُوق": آنچه به عضو به چسبانند و با چسبندگی باشد. "لَطوخ": به معنی اندودن چیزی است بر عضو که از طلاء غلیظ تر و
از ضماد رقیق تر باشد. "لطیف": آنچه در شان او باشد بعد از ورود به بدن منقسم گردیدن به اجزاء بسیار کوچک و نفوذ در جمیع اجزاء بدن به سرعت کند. مثل: زعفران. "لعابی": آنچه از خیساندن او در آب اجزاء مخلوط بر رطوبت شده چیزی لزج به هم رسد. چون برشته کنند الزاق او رفع می شود. "لَعُوق": به معنی انگشت پیچ است که از معجون رقیق تر باشد. "لیف": آنچه از ریشهها و لحاء نباتات روید و باریک تر از لحاء باشد. حرف م. "مالح": شور. آنچه در زبان نفوذ کند بدون گزندگی و جلا دهد و فعل او تفتیح و تحلیل و تسخین و جلا و غسل به اعتدال است. "مایع": آنچه ضد جامد باشد و سیلان کند و رقیق القوام باشد. "مَبْرُود": آن که سردی بر مزاج او غلبه دارد. "مُبَهّی": آنچه سبب تولید ریاح لطیفه در مجاری اعصاب و عضلات اعضاء تناسل گردیده محرک او شود و باعث تکوّن ماده منوی گردد مثل: لبوب. "مُجَفِّف": آنچه افناء رطوبات یا تقلیل آن کند مانند: سندروس. "مُجَمِّدْ": هر چه ضد محلّل باشد و گویند مخصوص بارد و قابض است. "مُحَرِّق": هر چه به قوه نافذه تحلیل اجزاء لطیفه و تر کرده احداث رمادیّت نماید. مثل: فرفیون. "مُحَکِّکْ": هر چه به سبب قوه نافذه حارّه تحریک اجزاء لذاعه
به مسامات کند. مثل: انجره. "مُحَلِّل": هر چه تفریق خلط به حرارت مبخّره و اخراج اجزاء آن جزواً بعد جزو از موضع اشتباک خلط کند. مانند: جند. "مُحَمَّر": آنچه به سبب حرارت جذّابه جذب خون به ظاهر پوست کند مثل: ضماد انجیر با خردل. "مخدّر": آنچه تکثیف روح حساس که نفسانی باشد و روح محرک که حیوانی است به نوعی کند که مانع حس و حرکت گردد مثل: افیون، و اکثر مخدرات سرد و خشک می باشند. "مُخَشِّنْ": هر چه سطح عضو را زبر کند و اجزاء او را در بلندی و پستی مختلف سازد اعمّ از آنکه به سبب تکثیف او باشد مثل: عفص، یا به جهت تفریق اجزاء، مانند: خردل. "مُدِرّ": آنچه اخراج مائیت اغذیه و فضول سیاله مانند: بول و حیض و عرق و شیر نماید. "مُدَمِّل": هر چه به سبب تجفیف و تکثیف رطوبت سطح جراحت را لزج و چسبنده کرده و دهن زخم را به هم آورد. مانند: دم الاخوین. "مُرّ": تلخ. هر چه به سطح ظاهر زبان نفوذ کند و درشت سازد و با کراهت بوده طبع را به هم زند و فعل او تسخین و جلا و منع تعفّن است. "مُرَخّی": هر چه عضو را سست کند به حرارت و رطوبت مزاجی و قابل تمدید سازد مثل: تخم کتان. "مَرُوخ": مالیدن چیزی بر اعضاء. "مُزَلِّق:": هر چه ترطیب و تلیین سطح عض
و به حدّ لغزندگی کند تا آنچه در آن محتبس باشد به حرکت او حرکت نماید. مثل: آلو بخارا. "مُزَوّاة": پراکنده. "مُسَبِّت": خوابآور و با منّوم مرادف است. "مُسَدِّد": آنچه به سبب کثافت و یبوست در مجاری محتبس شده منع دفع مواد واجب الدفع کند. مثل: سفیداب، یا به سبب لزوجه باعث تسدید گردد. مانند: لعابها. "مسکر": هر چه مستی آورد اعمّ از آنکه با تفریح باشد یا نباشد. "مسکّن": هر چه اخلاط و روح را از حرکت غیرطبیعی بازدارد. "مَسوح": آنچه در مالیدن آن بر بدن بسیار مبالغه در دَلک عضو نکنند. "مسهِل": هر چه اخراج فضول اعضاء از طریق امعاء کند. "مَسیخ": بی مزه و با تفه مرادف است. "مُشَهّی": اشتهاءآور. آنچه تحریک طبع به خواستن غذا کند. "مُصَلِّبْ": سفت کننده. آنچه ضد مرخّی باشد. "مُصْلِحْ": آنچه اصلاح حال ماکول و مشروب نماید اعمّ از آنکه رفع ضرر آن کند یا معاونت بر فعل او نماید یا حفظ قوت یا کسر حدّت او کند یا بدرقه به جهت وصول او به اعضاء گردد. "مُصَوَّل": آنچه در سوختن به حدّ رمادیت نرسد. "مَضْغْ": خائیدن چیزی. "مضمضه": هر مایعی که در دهان حرکت دهند. "مُطفی": آنچه اخلاط حارّه را کسر حدّت نماید. "معجون": دارویی سنتی که با عسل شیری
ن می شود. "مُعرّق": آنچه به سبب تلطیف رطوبات محتبسه تحت جلد را از مسامات او به ظاهر اخراج کند. "مُعَطِّسْ": هر چه به قوه نافذه تحریک مواد دماغی به جانب خیشوم کند و به سبب دفع آن عطسه حادث گردد. "مُعَطِّشْ": آنچه طبیعت را مشتاق ترویح سازد اعمّ از آنکه ترویح او با آب شود. مثل: معده و جگر، یا به هوا مثل: دل و ریه. "مُعَفِّنْ": هر چه رطوبت عضو را فاسد سازد به نوعی که بدل مایتحلل او نتواند شد بدون احداث احراق و تاکل. مانند: زرنیخ. "مُعَقَّفْ": خمیده و کج شده. "مُغْری": آنچه بالفعل یابس بوده در او رطوبت لزجه بوده که سبب حبس سیلان مواد گردد. مثل: آهک شسته. "مَغْسول": آنچه در شستن آن مبالغه کرده باشند. "مغلّظ": غلظت دهنده. آنچه خلاف ملطّف باشد. "مُفَتِّتْ": آنچه تفریق اجزاء خلط متحجر کند. مثل: زجاج محرق. "مُفَتِّحْ": آنچه منافذ عضو را از مواد دور سازد تا آسان شود اخراج خلط مجتمع از امساک آن، مانند: فطراسالیون و هر چه حریف و مرّ لطیف و سیال لطیف مایل به حرارت و مایل به اعتدال و هر چه حامض لطیف باشد، مفتح است. "مُفْجِجْ": هر چه در همه جهت به خلاف منضج و هاضم باشد. "مُفَرِّحْ": هر چه روح حیوانی و نفسانی را منبسط ساخته ت
عدیل مزاج او کند و حُزن را رفع نماید، مثل: شراب. "مَفْرِقْ": به فتح اوّل و کسر ثالث تارک سر و در میوه ها و گل ها هر چه سر او هموار نبوده زواید داشته باشد مفرق گویند. "مُفَشّی": هر چه ریاح مجتمعه را متفرق ساخته قابل دفع کند. "مُقَرِّح": آنچه به قوه حرارت نافذه تفریق اجزاء عضو نموده اخلاط او را به سبب حدّت فاسد و واجب الدفع ساخته طبیعت دفع اجزاء فاسده کند. مثل: بلادر. "مُقَطِّعْ": آنچه به سبب حرارت لطیف نفوذ کند مابین خلط لزج و سطح عضو ملاصق آن و رفع آن نماید بدون تصرف در قوام خلط، مانند: سکنجبین. "مقوّی": هر چه تعدیل مزاج و قوام اعضاء به حدی کند که قبول ریختن فضول ننموده ممانعت تواند نمود خواه بالخاصیت باشد، مثل: گل مختوم، یا به سبب تعدیل مزاج باشد، مانند: روغن گل سرخ. "مُقَیِّء": هر چه اخراج فضول از مری کند. "مُلَحِّم": آنچه به سبب تجفیف لطیف و تعدیل مزاج خونی که وارد موضع جراحت شود منعقد ساخته مستحیل به گوشت کند و او را منبّت اللحم نیز گویند. "مُلَطِّفْ": آنچه به حرارت معتدله رقیق کردن خلط غلیظ در شان او باشد. مثل: حاشا. "مُلَیِّن": اعمّ از منضج و مزلق و مخرج مافی المعده و الامعاء است. "مَمْضُوغ": هر چه را خ
ائیده باشند. "مُمَلِّسْ": آنچه سطح عضو را نرم و یکسان سازد و او ضد مخشن است. "مُنْتِن": بدبو. "مَنْخُول": آنچه بیخته باشند. "مُنْضِجْ": آنچه خلط را قابل دفع سازد، اعمّ از آنکه رقیق را غلیظ کند، چون: خشخاش، یا به عکس آن، مانند: طبیخ حاشا، یا منجمد را نرم سازد، چون: حلبه. "مُوَسَّخ": آنچه منع خشک شدن جراحت کند و رطوبت او را زیاد سازد، مثل: موم روغن. حرف ن. "ناشِف": آن که جذب رطوبت سیاله کند اعمّ از آنکه منافذ او مرئی نباشد، مثل: آهک آب ندیده، یا مرئی باشد، مثل: اسنفج، و ناشف را قحل نیز نامند. "نَبَطی": در لغات مراد از زبان قومی است و در ادویه مراد خودرویی که کشته باشند. "نَجم": گیاه بی ساق. "نِشارَه": آنچه به سوهان و دم اره ریزه شده باشد. "نَشُوقْ": آنچه به بینی کشند. "نَطول": هر چه را جوشانیده و آب او را بر اعضاء ریزند و پاشویه قسمی از او است. "نَفّاخ": هر چه در او رطوبت غریبه باشد و از حرارت بدنی تحلیل نیافته مستحیل به ریاح شده خواه در معده و امعاء، مثل: میوه ها، و خواه در عروق، مثل: مغزها و اکثر تخم ها؛ و قسم ثانی را تقویت باه است. "نَفوخ": آنچه از ادویه یابسه سائیده را بی مایع در بینی دمند. "نَقوع": خیسانید
ه که نجوشانیده صاف نموده استعمال کنند. "نَقیع": خیسانیده که نجوشانیده صاف نموده استعمال کنند. حرف و. "وَثْبْ": جستن از جائی. "وَثیٰ": گزنده. "وَغْرْ": به غین معجمه، زمین سخت. "وُقُود":برافروختن آتش. "وَهْنْ": سستی. "وَهْیْ": به سکون هاء قبل از یاء، درد استخوان که بدون تفرق اتصال باشد. حرف ه. "هاضم": آنچه اعانت طبیعت بر طبخ و گذرانیدن غذا و خلط کند و سبب قبول هضم او شود. مثل: مصطکی. "هتک": پاره شدن. "هَشّ": آنچه جرم او سست و ریزنده باشد و به اندک افشردن ریزه شود. مثل: صبر خوب و غاریقون.
لیگ ملی فوتبال گرجستان معتبرترین لیگ فوتبال در کشور گرجستان است که از سال ۱۹۹۰ تاکنون برگزار می شود. این لیگ از ۱۲ تیم که از سراسر کشور گرجستان در آن شرکت می کنند برگزار می شود. باشگاه فوتبال دینامو تفلیس با ۱۹ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
جاسم بن محمد آل ثانی (زاده ۱۸۷۱) معروف به بنیانگذار، امیر کشور و بنیانگذار قطر بود. وی در ۱۸۷۰ در قطر به قدرت رسید و در تاریخ ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۳ در زادگاه خود درگذشت. در سطح محلی، آل ثانی به دنبال تبدیل قطر به یک نهاد واحد و مستقل بود. تحت رهبری او، قطر به عنوان کشوری منسجم و باثبات ظاهر شد که او قبایل را گرد هم آورد تا آینده کشور را رقم بزند و بدین ترتیب موجودیت و مرزهای قطر را تحکیم بخشد. شیخ جاسم به یکی از چهره های برجسته مخالفان علیه تلاش های امپراتوری عثمانی برای افزایش نفوذ خود در قطر از طریق انتصاب پرسنل اداری در زبره، دوحه، الوکره و خور العدید، تأسیس اداره گمرک و تقویت پادگان عثمانی تبدیل شد. وی در اوایل سال ۱۸۹۲ پرداخت مالیات به امپراتوری عثمانی را متوقف کرد. وی در جنگ بین بحرین و قطر خسارات زیادی به بحرین وارد نمود. شیخ جاسم علاوه بر مخالفت با امپراتوری عثمانی، با تلاش امپریالیسم توسط امپراتوری بریتانیا نیز مخالف بود. در سال ۱۸۸۲ علاوه بر بستن مغازه های آنها، تاجران مروارید هندی بریتانیایی را از دوحه اخراج کرد. بزرگترین نبرد بین وی و عثمانی ها در نبرد الوجه رقم خورد که به پیروزی شیخ جاسم در برابر عثمانی
ها منجر شد، این نبرد نقطه عطفی در تاریخ قطر بود و آن را به یکی از مهمترین و اصلی ترین نبردهای تلاش قطر برای استقلال و آزادی در برابر ظلم تبدیل کرد.
در برخورد دو جسم در زمان کوتاه تماس، نیروهایی به هم اعمال می کنند. به علت برقراری قانون سوم نیوتون در مورد نیروهای برخوردی، نیرویی که یکی از اجسام به دیگری وارد می کند از نظر اندازه مساوی ولی در خلاف جهت نیرویی است که از طرف جسم مقابل به آن وارد شده است. قوانین پایستگی انرژی مکانیکی و پایستگی تکانه خطی، دقیقاً برقرار بوده (پایستگی انرژی جنبشی همواره برقرار نیست) و به ما این امکان را می دهد تا نتیجه برخورد را پیش بینی کنیم. هرگاه در برخورد انرژی جنبشی پایسته باشد انرژی پتانسیل نیز پایسته خواهد بود. تکانه خطی در برخورد. هر گاه دو جسم با هم برخورد کنند، در صورتی که با هم یک تک سیستم تلفیقی شوند، نیرویی که هر کدام در خلال تماس بر دیگری وارد می آورد، نیرویی داخلی است. تکانه ی خطی کل بدون تغییر باقی می ماند، بنابراین می توان نوشت: formula_1 بنابراین: formula_2 با توجه به قانون پایستگی انرژی می توانیم بنویسیم: formula_3 در اینجا کمیت Q وارد شده است تا بر کاهش یا افزایش خالص انرژی جنبشی, ناشی از برخورد، دلالت کند. در حالت برخورد کشسان, انرژی جنبشی کل تغییر نمی کند، از این رو ۰ = Q است. اگر کاهش انرژی پیش بیاید، در ای
ن صورت Q مثبت است و این برخورد را انرژی زا (گرمازا) می گویند. اما اگر اتفاقا بر اثر برخورد انرژی تولید شود، مثلاً هرگاه برخوردی انفجاری روی یکی از اجسام پیش آید، در این حالت Q منفی است و برخورد انرژی گیر (گرماگیر) خواهد بود. برخورد مستقیم (یک بعدی). حالت خاص برخورد رو در روی دو جسم یا ذره، را که در آن حرکت کاملاً بر یک خط مستقیم (محور x) صورت می گیرد، در نظر می گیریم. تعیین سرعت. این که سرعت بعد از برخورد چه مقداری باشد بستگی به پایسته بودن یا نبودن انرژی جنبشی دارد. در صورت پایستگی انرژی جنبشی. در این حالت مقدار Q برابر با صفر خواهد بود. اگر formula_4 و formula_5 سرعت های اولیه دو جسم که در امتداد یک خط مستقیم حرکت کرده و به هم برخورد کرده اند در دست باشد با به کار گرفتن قانون پایستگی تکانه و قانون پایستگی انرژی جنبشی می توان سرعت های دو جسم را بعد از برخورد به دست آورد. بنابراین: formula_6 formula_7 در صورت پایسته نبودن انرژی جنبشی. در این حالت مقدار Q را می دانیم. در این گونه مسائل اغلب اوقات بهتر است که با پارامتر دیگر, formula_8, به نام ضریب بازگشت آشنا شویم. این کمیت عبارت است از نسبت سرعت جدا شدن formu
la_9 به سرعت نزدیک شدن، یعنی formula_10. بنابر نمادگذاری ما در اینجا می توان formula_8 را از این قرار نوشت: formula_12 مقدار formula_8 عمدتاً به ترکیب و ساختار فیزیکی دو جسم بستگی دارد. در حالت برخورد کشسان, مقدار formula_14 می باشد و در آن formula_15 است، که قبلاً بررسی شد. در حالت برخورد کاملاً ناکشسان, دو جسم بعد از برخورد به هم می چسبند، به طوری که formula_16 است. در مورد اکثر اجسام حقیقی مقدار formula_8 بین دو مقدار ۰ و ۱ است. حال می توانیم مقادیر سرعت نهایی را محاسبه کنیم. نتیجه عبارت خواهد بود از: formula_18 formula_19 اتلاف انرژی. در حالت کلی برخورد ناکشسان مستقیم، بین اتلاف انرژی Q و ضریب بازگشت رابطهٔ زیر برقرار است: formula_20 که در آن formula_21 عبات است از "جرم کاهیده", و formula_22 عبارت است از "سرعت نسبی" دو جسم قبل از برخورد. ضربه در برخورد. نیروهایی فوق العاده کوتاه مدت که تحت برخورد وارد می شود نیروهای ضربه ای نامیده می شوند. اگر بازه زمانی برخورد از t۱ تا t۲ باشد (این بازه زمانی عبارت است از مدت زمانی که در خلال آن نیروی مورد نظر وارد می آید), و نیرویی که در حین برخورد اعمال شده F باشد در ا
ین صورت ضربه که آن را با J نشان می دهیم چنین بیان می شود: formula_23 یکای اس آی ضربه نیوتون-ثانیه (N.s) است و با توجه به اینکه formula_24 بنابراین یکای دیگر ضربه kg.m/s خواهد بود که همان یکای تکانه است. برخورد مایل (دو بعدی). برخورد مایل زمانی رخ می دهد که مرکز جرم دو جسم برخورد کننده در یک راستا نباشند، مانند توپ ها در بازی بیلیارد. در این حالت با توجه به اینکه نیروهای ضربه ای فوق العاده بزرگ اند می توان از سایر نیروهای وارد بر دو جسم چشم پوشی کرد. در نتیجه تکانه خطی کل پایسته می ماند. اکنون حالت خاصی را که بررسی می کنیم که ذره ای به جرم formula_25 با سرعت اولیه formula_4 به ذره ای به جرم formula_27 که در حال سکون قرار دارد برخورد می کند. formula_28 ثابت formula_29 formula_30 ثابت formula_31
امامزاده ابراهیم از نوادگان حسن مجتبی است. این بقعه در فاصله ۸۰۰ متری شمالی روستای نظام آباد اسلام شهر واقع شده است. بنای بقعه مشتمل بر فضای گنبد خانه، شبستانی با طاق های جناغی و ستون دار، گنبد خشتی و ایوان ورودی است که قدمت اولیه آن به دوره صفویه باز می گردد. در دوره های جدیدتر برخی قسمت ها به آن اضافه شده است. بنای مزبور در مساحتی حدود۲۰٬۰۰۰ متر مربع قرار دارد. این بنا در فهرست آثار تاریخی میراث فرهنگی استان تهران ثبت شده است.
زرین دست، ابو روح محمد بن منصور بن ابی عبدالله بن منصور جمانی (یا جرجانی) در زمان ابوالفتح ملکشاه بن محمد سلجوقی ظهور نمود. او چشم پزشکی مشهور و متبحر بود که در سال های ۱۰۸۷ و ۱۰۸۸ کتابی بسیار جامع به نام نور العیون در چشم پزشکی به زبان فارسی تألیف نمود.
تی-۵۴ یا تی ۵۵ نوعی تانک اصلی میدان نبرد ساخت شوروی است که نخستین پیش نمونهٔ آن در سال ۱۹۴۵ تولید شده و تولید انبوه آن از سال ۱۹۴۷ آغاز و به سرعت به مهم ترین تانک جنگی ارتش سرخ شوروی و کشورهای عضو پیمان ورشو و بسیاری از کشورهای دیگر دنیا تبدیل شد. تی-۵۴ بیش از هر تانک دیگری در طول تاریخ تولید شده و برآورد می شود که در حدود ۸۶ تا ۱۰۰ هزار عراده از مدل های مختلف آن در کشورهای مختلف تولید شده باشد. این تانک از زمان آغاز تولید خود تاکنون شاهد بهینه سازی ها و اصلاحات متعددی بوده است. تی-۵۵ مهم ترین بهینه سازی تی-۵۴ به شمار می رود که در سال ۱۹۵۸ وارد ارتش شوروی شد؛ برخورداری از سیستم محافظتی در برابر حملات اتمی-میکروبی-شیمیایی، حذف تیربار قسمت راننده، نصب موتور قوی تر (۵۲۰ به ۵۸۰ اسب بخار) و افزایش ظرفیت مهمات توپ اصلی تانک (از ۳۴ گلوله به ۴۳ گلوله) مهم ترین تفاوت های آن بودند. این تانک علاوه بر شوروی در لهستان، چکسلواکی، چین (با عنوان تایپ ۵۹) هم تولید می شد. تی-۵۴ به عنوان جایگزینی برای تانک تی-۳۴ طراحی شد که در جنگ جهانی دوم تانک اصلی ارتش سرخ بود. طراحی این تانک بر اساس تانک متوسط تی-۴۴ صورت گرفت که خود بر اساس
تی-۳۴ طراحی شده بود. یکی از ویژگی های منحصربه فرد تانک های خانواده تی-۵۴/۵۵ فاصلهٔ بین چرخ اول و دوم تانک است. این تانک اولین تانک روس ها بود که می توانست به راحتی در زیر آب حرکت کند و از رودخانه هایی به عمق بیش از ۵ متر بگذرد.&lt;ref name="T-54/T-55 Main Battle Tank"&gt;T-54/T-55 Main Battle Tank How Staf Work&lt;/ref&gt; در دهه ۱۹۸۰ تانک های پیشرفته تر تی-۶۲، تی-۶۴، تی-۷۲ و تی-۸۰ جای آن را در خط مقدم و واحدهای موتوری ارتش سرخ گرفتند اما هنوز هم بسیاری از ارتش ها انواع بهینه سازی شده این تانک را در زرادخانه های خود به عنوان نیروی ذخیره نگاه داشته اند و برخی از کشورها حتی از آن ها به عنوان تانک اصلی در نیروهای فعال خود استفاده می کنند. در مجموع بیش از ۵۰ کشور از این تانک در نیروهای مسلح خود بهره برده اند و در بسیاری از نبردهای پس از جنگ جهانی دوم از آن استفاده شده است. از یورش ارتش سرخ و کشورهای عضو پیمان ورشو در سال ۱۹۵۶ به مجارستان گرفته تا منازعات چندین باره اعراب و اسرائیل که تی-۵۴ در اغلب آن ها مهم ترین تانک ارتش های عربی بود. و از جنگ های فرسایشی چون جنگ ویتنام و جنگ ایران و عراق تا نبردهای داخلی خفیف
تر چون جنگ داخلی ۲۰۱۱ لیبی این تانک چهره آشنایی در تصاویر درگیری های نظامی بوده است. تاریخچه. تی-۵۴ در اصل به عنوان جایگزینی برای تانک تی-۳۴ طراحی شد که در جنگ جهانی دوم تانک اصلی ارتش سرخ بود. طراحی این تانک بر اساس تانک متوسط تی-۴۴ صورت گرفت که خود بر اساس تی-۳۴ طراحی شده بود. یکی از ویژگی های منحصربه فرد تانک های خانواده تی-۵۴/۵۵ فاصلهٔ بین چرخ اول و دوم تانک است. این تانک اولین تانک روس ها بود که می توانست به راحتی در زیر آب حرکت کند و از رودخانه هایی به عمق بیش از ۵ متر بگذرد. مدل های اولیه تی-۵۵ برخلاف تانک های امروزین به تیربار سنگین روی برجک که وظیفه اصلی آن دفاع ضدهوایی است، مجهز نبودند. در سال ۱۹۷۰ با ورود هلیکوپترهای هجومی به میدان جنگ تیربارهای ۱۲٫۷ م م دوشکا به این تانک ها افزوده شد. از سال ۱۹۷۴ سامانه های مسافت یاب لیزری، دوربین های دید در شب و بی سیم های جدید برای این تانک طراحی و به آن افزوده شد. در سال ۱۹۶۵ شنی جدیدی برای این تانک ساخته شد که عمر مفید آن بین دو تا سه هزار کیلومتر یعنی دو برابر شنی های سابق بود. از دیگر بهینه سازی هایی که کارخانه های مختلف و ارتش های متعددی بر تانک های خانواده
تی-۵۴ خود اعمال کرده اند؛ می توان به نصب موتورهای جدید، زره واکنشی انفجاری، توپ های جدید ۱۰۵، ۱۲۰ و ۱۲۵ میلی متری، سیستم های حفاظتی فعال، سیستم های کنترل آتش مجهز به مسافت یاب و دید گرمایی اشاره کرد. چنین پیشرفت هایی باعث شده تا برخی از ارتش های دارای بودجه پائین همچنان امکان استفاده از تانک های تی-۵۴ را حتی تا به امروز که نزدیک به هفتاد سال از طراحی آن می گذرد، داشته باشند. در مجموع بیش از ۵۰ کشور از این تانک در نیروهای مسلح خود بهره برده اند و در بسیاری از جنگ های پس از جنگ جهانی دوم از آن استفاده شده است. ارتش سرخ و کشورهای عضو پیمان ورشو از آن در حمله سال ۱۹۵۶ به مجارستان و حمله پیمان ورشو به چکسلواکی بهره جستند. در جنگ های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ اعراب و اسرائیل تی-۵۴ مهم ترین تانک ارتش های عربی بود. در جنگ های ویتنام، کامبوج، اوگاندا، جنگ ایران و عراق، حمله عراق به کویت، جنگ خلیج فارس، جنگ داخلی ۲۰۱۱ لیبی و بسیاری از درگیری های نظامی دیگر نیز از این تانک استفاده شده است. در دهه ۱۹۸۰ تانک های پیشرفته تر تی-۶۲، تی-۶۴، تی-۷۲ و تی-۸۰ جای آن را در خط مقدم و واحدهای موتوری ارتش سرخ گرفتند اما هنوز هم بسیاری از ارتش ها ا
نواع بهینه سازی شده این تانک را در زرادخانه های خود به عنوان نیروی ذخیره نگاه داشته اند و برخی از کشورها حتی از آن ها به عنوان تانک اصلی در نیروهای فعال خود استفاده می کنند. بهینه سازی ها. این تانک از زمان آغاز تولید خود تاکنون شاهد بهینه سازی ها و اصلاحات متعددی بوده و کپی های مختلفی چه تحت لیسانس یا بدون لیسانس از آن تولید شده است. تی-۵۵ که مهم ترین بهینه سازی تی-۵۴ به شمار می رود و در سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ وارد ارتش شوروی شد؛ از یک سیستم محافظتی ساده در برابر حملات اتمی-میکروبی-شیمیایی برخوردار است، طراحی برجک آن تغییر کرده و تیربار متوسط روی بدنه تانک برای حمل مهمات بیشتر حذف شده است و از بقیه جهات دقیقاً مشابه تی-۵۴ است. تایپ ۵۹ مدل تولید چین تی-۵۴ است که در طول دوران تولید خود که تا دهه ۱۹۸۰ به طول انجامید شاهد بهینه سازی های متعددی بر اساس تکنولوژی تانک های پیشرفته تر شوروی و تانک های غربی بوده است و هنوز نیز بسیاری از آن ها با اصلاحات فراوان در ارتش آزادیبخش خلق فعال هستند. سفیر-۷۴ که با نام تی-۷۲زد نیز شناخته می شود از بهینه سازی های این تانک در ایران است که بر روی تانک های تایپ-۵۹ تولید چین و تی-۵۵آ
تولید شوروی که در زمان جنگ ایران و عراق خریداری شدند، صورت گرفته است. تانک سفیر از سال ۱۳۷۴ وارد نیروهای مسلح ایران شد و در سال ۲۰۱۰ حدود ۵۴۰ دستگاه از آن در خدمت نظامی فعال قرار داشته اند. "رامسس ۲" که در ارتش مصر فعال است، "الضرار" در نیروی زمینی پاکستان و "تی آر-۸۵" در ارتش رومانی از دیگر بهینه سازی های بسیار سنگین بر روی این تانک هستند. ویژگی ها. سرعت مناسب، چابکی بسیار، سادگی، استحکام و ارزانی از مهم ترین مزایای این تانک است. کار با این تانک در مقایسه با تانک های غربی بسیار ساده تر است و به آموزش و تمرین بسیار کمتری نیاز دارد. اندازهٔ نسبتاً کوچک تانک باعث می شود تا هدف کوچکی برای دشمن باشد. موتور آن در هوای سرد به خوبی روشن می شود. وزن نسبتاً کم آن هم که در مدل اصلی ۳۶ تن است و در تی-۵۵ تا ۳۸ تن افزایش یافته باعث شده تا قدرت تحرک خوبی پیدا کند، حمل ونقل آن با قطار و تریلی های بزرگ ساده تر شود و گذشتن از پل ها برای آن راحت تر باشد. شنی های عریض آن نیز باعث می شود که فشار کمتری بر زمین وارد کرده و در خاک های نرم و شنی راحت تر حرکت کند. هزینه تولید آن نیز در مقایسه با تانک های مدرن غربی بسیار کمتر است و حت
ی در مقایسه با تانک های دیگر شرقی، که عموماً از همتایان غربی خود ارزان ترند، نیز ارزان قیمت محسوب می شود. برای مثال قیمت تی-۶۲ در زمان آغاز تولید خود بیش از دو برابر تانک تی-۵۴ بود و بیشتر ارتش های اروپای شرقی که معتقد بودند تفاوت ارزش جنگی این دو تانک چنین اختلاف قیمتی را توجیه نمی کند، از خرید آن خودداری کردند. همین قیمت پایین باعث شده است که تعداد تی-۵۴های تولید شده بسیار بیشتر از تانک های دیگر باشد و تولید آن حتی پس از توقف تولید تی-۶۲ در سال ۱۹۷۵ نیز ادامه پیدا کند (تا ۱۹۸۱ در شوروی و تا ۱۹۸۳ در چکسلواکی). در نقطه مقابل این تانک معایبی نیز دارد. اندازهٔ کوچک آن که باعث شده هدف گیری آن برای دشمن سخت تر شده و وزن آن کاهش قابل ملاحظه ای پیدا کند به قیمت کوچک شدن فضای داخلی و قربانی کردن آسایش و کیفیت کار سرنشینان به دست آمده است. فضای محدود و بسته داخل تانک تحرک سرنشینان تانک را بسیار دشوار کرده و باعث کند شدن فعالیت آن ها و افزایش فشار جسمی بر آن ها می شود. البته این مشکل از مشکلات تمامی تانک های ساخت شوروی قبل از ساخت تی-۷۲ بود که در ارتش سرخ با قرار دادن سقف قد برای استخدام خدمه تانک حل شده است و تنها اف