Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود. وی از خردسالی عضو بخش آفرینش های ادبی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود و جوایز بسیاری در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و بنیاد شعر جوان و دیگر جشنواره های ادبی به وی تعلق گرفت. نقاشی را زیر نظر فیروزه گل محمدی تکمیل و تاکنون دو نمایشگاه نقاشی در گالری شفق و گالری سیحون در تهران برگزار کرده است. کاملیا انتخابی فرد، روزنامه نگاری را در سال ۱۳۷۱ و با مجله زن روز از گروه نشریات کیهان آغاز نمود. گزارش های وی در مجلات شباب، بهار، کیهان هوایی و آیش نیر به چاپ رسیده است. وی در روزنامه توقیف شده زن نیز به عنوان گزارشگر ویژه مشغول به کار بود. برای اولین بار پس از انقلاب و قطع رابطه با آمریکا، به همراه یک گروه چهار نفره از روزنامه نگاران ایرانی به دعوت نشریه آمریکایی بوستون گلوب در سال ۱۳۷۸ به آمریکا رفت. انتخابی فرد تا پیش از توقیف روزنامه زن، از جنگ در کوزوو، سقوط مزارشریف به دست طالبان در افغانستان و همچنین از پاکستان و اردن گزارش های اختصاصی برای روزنامه زن تهیه کرده بود. او در سال ۱۳۷۸ پژوهشی درباره ی صیغه زنان با مسافرین خارجی و مذهبیون انجام داد و در این مقاله صیغه را نوعی تن فروشی خواند. این مقاله
باعث شد او به ۱۱ هفته حبس در زندان توحید محکوم گردد. پس از خروج از ایران به آمریکا رفت و مقاله ای پیرامون این موضوع در روزنامه ویلج ویس نوشت. در سال ۱۳۸۰ با همکاری جیمز ریجوی مقاله ای در نقد سازمان مجاهدین خلق ایران در "ویلج ویس" نوشت. سازمان مجاهدین خلق در واکنش به این مقاله کاملیا را به هم دستی با دولت جمهوری اسلامی ایران متهم کرد. پس از خروج از ایران در خبرگزاری آسوشیتدپرس، رویترز و مجله ویلج ویس مشغول بکار بوده است. نوشته های وی در نیویورک تایمز، لوموند دیپلماتیک، الاهرام و سی ان ان به انتشار می رسد. کاملیا انتخابی فرد به عنوان کارشناس مسائل جهان عرب و ایران در شبکه بی بی سی فارسی، سی ام بی سی، آی ۲۴ نیوز، اسکای نیوز و شبکه العربیه و ایران اینترنشنال حاضر می شود. او از سال ۲۰۱۹ سردبیر روزنامهٔ ایندپندنت فارسی است.
نام شهر بابل از نام رودخانهٔ باول یا بابل گرفته شده است. حتی در روزگارانی که نام این شهر بارفروش بود، رودخانه با نام های باول و بابل در میان مردم شهرت داشته است. این رود از غرب شهر می گذرد. در روستاهای این شهرستان از قدیم نام های بابلکان و بابل کنار نیز وجود داشته است. نام رودخانهٔ باول ریشه در کلمات بیل، بیلک، بلوک دارد، که معنی آن نهرک و نهر است که مجموعهٔ این ها را بلوک می گویند. روستاهایی در کنار رودها وجود دارد که اسامی برخی از آن ها با شرایط طبیعی منطقه هماهنگی دارد، مانند بابل کنار، یا باول کنار، پیت رودپی، بیل پی. در کتاب آب یابی و آب رسانی از کمیته علمی مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن (با) را (آب) معنی کرده است و نویسندهٔ آن عقیده دارد که: آب را (با) هم می گفتند، مانند جوبا، شوربا، باریز در کرمان، (باریدن:رتین، ریختن، جسم آبکی را سرازیر کردن)، باران یعنی آب (با) و پایین (ران)، باران=آبی که پایین می آید. بابل = به معنی آب فراوان. در کتاب پژوهشی در زمینهٔ نام های باستانی مازندران آمده است: بابل، از دو جز «با» و «بل» تشکیل شده است. جز اول «با» به معنی، هر چیز مایع علی العام و هر جیز آبکی، و روان و مجازاَ آب
که مظهر کامل مایع روان است. جزء دوم «بل» به معنی زیاد – بسیار– فراوان که مجموع دو جز ناظر به رود یا جایی خواهد بود که آب فراوان دارد. نتیجه اینکه این نام مربوط به رود است، و طی قرن های بعد، از نظر تلفظ تغییراتی می پذیرد. با توجه به معنی مامطیر و بابل می توان نتیجه گرفت که این نام ها به یک معنا می باشند و هر دو نام با توجه به وضعیت اقلیمی و وجود رودهای پرآب و بارندگی و باران و آب فراوان در منطقه به آن داده شده است؛ یعنی جهیی که باران می بارد، بارنده، و جایی که آب فراوان دارد، و این نمی تواند دور از یقین باشد. نام های پیشین. نام این شهر در روزگاران کهن مه میترا بوده است. در زبان های هند و اروپایی قدیم کلمه دیو به معنای خدا می باشد. مازندرانی ها در زمان گسترش آیین زرتشتی از پذیرش این آیین سر باز می زدند. در بخش هایی از مازندران مردم پیرو آیین «دیو یسنا» بودند و در برابر آیین جدید مقاومت می کردند. به همین خاطر مورد خشم و غضب زرتشت واقع شده و او خدا (دیو) و پیروان این آیین را شرور و بدکنش معرفی می کند. بعدها نیز دیو به موجودی هیولایی و پلید گفته شد. در فرهنگ عمید یکی از معانی دیو یعنی مردان قوی هیکل و دلاور. در ب
خش های دیگر گیلان و مازندران مردم پیرو آیین مهرپرستی (میترائیسم) بودند. بزرگ ترین آتشکده مهر در شهر بابُل قرار داشت و به همین خاطر این شهر باستانی تا چند قرن پیش «ما میتر» و به گویش بومی ها «مه میترا» یعنی جایگاه میترای بزرگ نامیده می شد. اعراب آن را مامطیر می نامیدند. مقاومت و شکست ناپذیری مردم شمال باعث شد که اقوام دیگر برای دلداری خویشتن و توجیه شکست خود، آنان به ویژه مازندرانی ها را به صورت دیو تصور کنند. جالب اینکه همین دیوها یعنی مازندرانی ها به روایت حماسه سرای بزرگ فردوسی قبل از هر قوم دیگری در ایران خواندن و نوشتن و خانه و شهرسازی را می دانستند و به دیگران می آموختند. بعد از حمله اعراب به ایران و تسخیر مازندران، نام مه میترا به مامطیر تغییر یافته است. ابن فقیه، ابوالفداء، مقدسی و نویسنده کتاب حدودالعالم از این شهر به نام های "ممطیر" و "مامطیر" یاد کرده اند. ابن اسفندیار در کتاب "تاریخ طبرستان"، دربارهٔ نامگذاری این شهر به مامطیر می نویسد: «چون امام حسن ابن علی (ع) در زمان خلافت عمر به مامطیر رسید و مالک اشتر نخعی و سپاه عرب با او بودند آن موضع که مامطیر است به چشم امام حسن ابن علی (ع) دلگشای و نزه آم
د، آبگیرها و مرغان و شکوفه ها و ارتفاع بقعه و نزدیک به ساحل دریا دید گفت: بقعه طیبه ماء و طیر، از آن تاریخ مختصر عمارتی پدید آمد تا به عهد محمدابن خالد که والی ولایت بود، بازار فرو نهاد و بیشتر عمارت فرمود در سنه ستین و مایه مازیار بن قارن مسجد جامع بنیاد نهاد و شهر گردانید.» ولی اولیاءاله آملی می آورد: در عهد خلافت اصحاب از قبل خلفای راشدین، هیچ کس، تخصیص به تبرستان نیامد و آنچه در تاریخ تبرستان مسطور است که در ایام خلافت عمربن الخطاب امام ابومحمدالحسن علی (ع)، و عبداله ابن عمر، و مالک بن حارث الاشتر و قسیم بن العباس به تبرستان آمده اند به حقیقت اصلی ندارد. در این باره اختلاف نظر زیادی وجود دارد. از جمله آنکه عده ای فتح طبرستان را در زمان عثمان می دانند نه به عهد خلافت عمر؛ و عده ای از مورخین نیز حضور امام حسن را در فتح طبرستان صریحاً نفی کرده اند و عده ای دیگر به حضور آن حضرت در فتح طبرستان اشاره ای نمی کنند. اما براساس مدارک به دست آمده نام مامطیر در یک واقعه تاریخی مربوط به سال (۲۵۰ ه .ق) هنگام قیام حسن بن زید علوی (داعی کبیر) ضد حکمران عرب طبرستان آمده است. بعضی از متاخران از دو کلمه (ممطیر) و (مه میترا)
چنین نتیجه گرفته اند که: شهر بابل امروزی شهری بود پاک و مقدس، در نزدیکی های دریا و برای جای داشتن (میترای بزرگ) یا (آتشکدهٔ میتر)، بومیان آن را (مه میترا) یا جایگاه میترای بزرگ می نامیدند. از سال (۲۵۰ ه .ق) به بعد نام مامطیر در اغلب حوادث طبرستان عنوان می شود که در قرن پنجم و ششم، مامطیر رو به وسعت و آبادانی می رود بطوریکه در اوایل قرن هفتم به روایت یاقوت حموی از نقاط معتبر طبرستان به شمار می آید. "" تا میانه سده هشتم هجری، این شهر را به نام مامطیر می خواندند تا آن که کیاییان جلالی آخرین شاه باوندیان - حسن - را شکست دادند و در همان سال سادات مرعشی به سرپرستی میربزرگ از آمل قیام کردند و کیاییان جلالی را شکست دادند و مامطیر را گشودند. سید قوام الدین مرعشی وارد مامطیر شد و رفت وآمد دراویش مرعشی باعث رواج کسب و کار در مامطیر شد و نام شهر به بارفروش تغییر یافت.مرعشیان تا سال ۱۰۰۶ هجری قمری در مازندران حکومت کردند. در این سال شاه عباس آنان را برکنار ساخت و این منطقه را تابع حکومت مرکزی کرد در این دوران به نظر برخی تاریخ نویسان نام بارفروش تثبیت شد. البته برخی معتقدند که این تثبیت نام در اواخر زندیه و اوایل قاجار ا
تفاق افتاد. تغییر نام بابل. در سال ۱۳۱۰ش که نقشه کشی از شهر بابل آغاز می شود، به دستور پهلوی اول (رضا پهلوی) نام این شهر از بارفروش به بابل تغییر داده می شود. بابل در روز اول آذر ۱۳۱۰ش به این نام تغییر یافت. در کتاب های مختلف، در مورد تاریخ تغییر نام شهر بارفروش به بابل، سال های ۱۳۰۶، ۱۳۰۷، ۱۳۰۹، ۱۳۱۱، ۱۳۱۲، ۱۳۱۴، ۱۳۱۶ مشاهده شده است، و تاریخ دقیق و صحیح آن ۱۳۱۰ ش است. نگارنده مدارکی دارد که تا سال ۱۳۰۹ ش و حتی نیمی از سال ۱۳۱۰ ش نیز در نامه ها و مکاتبات اداری و در روزنامهٔ اطلاعات در سال های ذکر شده از کلمه بارفروش استفاده می شده است؛ ولی در نیمه دوم سال ۱۳۱۰ ش در مکاتبات اداری دیگر نامی از بار فروش دیده نمی شود، و بابل جایگزین آن شده است. از طرفی، روزنامهٔ اطلاعات نیز تا قبل از آذر ماه ۱۳۱۰ ش از نام بار فروش استفاده می کرده است، که از تاریخ اول آذر ماه رسماَ نام بابل را ذکر می کند، و نام بار فروش را در داخل کمانه به عنئان نام سابق بابل بیان می کند. اردشیر برزگ در تاریخ طبرستان نوشته است: از سال ۱۳۱۰ خورشیدی به فرمان رضاخان(۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰خورشیدی) به مناسبت ورود بزرگ باول پیشین، بابل امروزه که از کنار جنوب و با
خترش می گذرد، به شهر بابل نامبردار گردید. اسمعیل مهجوری نیز در تاریخ مازندران معتقد است: بابل نام نوینی است که به فرمان پهلوی اول در سال ۱۳۱۰ خورشیدی به تناسب رود باول که از دوکیلومتری آن می گذرد، و به مناسبت دو دهکده اطراف آن بابل کنار و بالکان به آن داده شده است. در سال ۱۳۱۰ ش به فرمان رضاخان نقشه کشی از شهر بابل آغاز می شود و دریاچهٔ شهر که باتلاق شده بود، با صرف ده هزار تومان هزینه خشک شده، و آن جزیره نیز هموار گردید. اکنون قسمت شرقی دریاچه قدیم، ورزشگاه فوتبال شهدای هفتم تیر و زمین های ورزشی و واحدهای مسکونی به نام محله بحر ارم یا دزدکچال شرقی، و در قسمت غربی آن پارک شهید شکری و واحدهای مسکونی به نام محلهٔ بحر ارم یا دزد کچال غربی بنا شده اند این دو محله به علت قرار گرفتن در عمق ۴ متری از سطح زمین و به خاطر کوچک بودن منازل و ارزان بودن آن از محله های پر جمعیت، و مهاجرپذیر شهر بابل می باشند. به ویژه بحر ارم شرقی که پرجمعیت ترین محلهٔ این شهر است. پس از نقشه کشی، خیابان های جدید ساختمان های نوساز در دو خیابان اصلی شهر احداث شد. بازار قدیمی تخریب گردید و تا سال ۱۳۱۲ ش خیابان بازار فعلی ایجاد گردید. بازار قد
یمی سر پوشیده بود، که از چهار راه شهدا با دو دهنه گذر کوتاه که برای جلوگیری از اسب و مال ایجاد کرده بودند، آغاز می شد، و تا چهار سوق ادامه داشته است. داخل این بازار، در طرفین آن به فاصله حدود یک و نیم تا ۲ متر، مغازه هایی با در و پنجره های ارسی قرار داشت، و بسیار تاریک و باریک بوده است. ناز پرستو: سپیدرود: تجدید مطلع (در توصیف مازندران): تاریخ بنای دبیرستان پهلوی بابل: غایله گیلان:
ارکستر ملل در سال ۱۳۸۳ به پیشنهاد پیمان سلطانی (رهبر دائمی ارکستر ملل)، با حمایت سازمان میراث فرهنگی کشور، کمیتهٔ ملی ایکوم و کمیسیون ملی یونسکو (به عنوان حامیان معنوی) و به منظور اجرای آثاری از میراث موسیقی ایران باستان در ۱۲ بنای تاریخی که به ثبت جهانی رسیده اند، ارکستری با عنوان ارکستر تخت جمشید تشکیل شد، اما به دلیل تغییر در مدیریت و سیاست گذاری سازمان میراث فرهنگی و ادغام آن با سازمان جهانگردی و گردشگری در سال ۱۳۸۳ با تغییر نام به ارکستر ملل با ۱۳۰ عضو فعالیت خود را آغاز کرد. اهداف. هدف از تشکیل این ارکستر همدلی، همنشینی و همجواری فرهنگ ها، با شعار صلح و دوستی میان ملت هاست. نوازندگان. نوازندگان ارکستر طی یک فراخوان و اعلام رسمی از میان بیش از هشتصد نوازنده (دانشجویان و فارغ التحصیلان ممتاز رشته ی موسیقی) انتخاب و گزینش شده اند. سازها. در این ارکستر بیش از سی نوع ساز مختلف (۱۵ ساز ایرانی ـ در نقش ملودیک، ریتمیک و آکومپانیمان ـ و ۱۵ ساز سمفونیک) وجود دارد. ترکیب این دو گروه ساز از دو فرهنگ، ویژگی منحصربه فردی در لحن موسیقی ارکسترال به وجود آورده است. فرهنگ موسیقایی ایران به عنوان یک فرهنگ عرفانی، منفرد و
نماینده ای از تفکر ایده آل شرقی با گرایشی درون گرا و فرهنگ موسیقایی اروپایی به عنوان فرهنگی در ادامهٔ تفکر موسیقایی الهه های یونان، فرهنگ فلسفه دئونیزی، آپولونی با گرایشی برون گرا در کنار هم قرار گرفته و با هم ادغام شده اند. این ارکستر با تمبری متفاوت می تواند آرمان های بلندی چون رسیدن به زبانی مشترک را محقق کند و می کوشد تا در جهت معرفی قابلیت های جدید ارکسترال، با در اختیار داشتن بخش زیادی از رپرتوار موسیقی جهان و به نتیجه رساندن قدرت اجرایی ارکستر در موقعیت یک لحن ترکیبی، نگاهی جهانی به ارکستر داشته باشد. ارکستر ملل در اولین اجرای خود در تالار وحدت با شعار ایران جوان و میراث کهن، در دومین اجرا در تالار بزرگ کشور با شعار موسیقی و شکوه دوستی و در سومین اجرا در محوطهٔ باز میدان مشق (سردر باغ ملی) با شعار ایران سرزمین مقدس به اجرای نمونه هایی از ملودی ها تم ها و آثاری فراموش شده از تاریخ موسیقی ایران پرداخت. این ارکستر در اجراهای پیشین خود همچنین آثاری از آهنگسازانی چون بلا بارتوک، موتسارت، گریک، شوستاکویچ، ویکنت آمیگو، پرایزنر، کومیتاس و آثاری از گونه های مختلف فرهنگی چون تربت جام، بوشهر، بختیاری، آذربایجان و
لرستان اجرا کرده است. با توجه به اهداف و آرمان های از پیش تعیین شده مبتنی بر حفظ و احیای آن دسته از آثار موسیقایی ملل مختلف که بنا به شرایط اجتماعی و فرهنگی خاصی از اجرا و ثبت شدن در حافظهٔ موسیقایی فرهنگ خویش بی بهره مانده اند، ارکستر ملل سعی دارد که در کنسرت های خود قطعات فراموش شده ای از این دست را آهنگسازی، تنظیم و به سمع مخاطبین خود برساند. در این راستا اجرای آثاری هم چون تم سلام شاهی، سمفونی نفت، کاروان، سرود کوشش و دلفی کارنامهٔ ارکستر ملل را در ارائهٔ این رسالت رقم زده است. منابع. ارکستر ملل با رهبران میهمان موسیقی های مفقود شده را اجرا می کند- نت اهنگ، جامعهٔ مجازی موسیقی ایران، ۱۱ شهریور ۱۳۸۷ ارکستر ملل و اجرای سمفونی نفت وزیری، همشهری آنلاین، یک شنبه ۱۲ آذر ۱۳۸۵ گزارش همشهری آنلاین از اجرای ارکستر ملل، همشهری آنلاین، جمعه ۱۷ آذر ۱۳۸۵ ارکستر ملل و صدایی تازه، همشهری آنلاین، دوشنبه ۲۰ آذر ۱۳۸۵ کنسرت ارکستر موسیقی ملل در سومین برنامه نقد نغمه، همشهری آنلاین، یکشنبه ۲۴ دی ۱۳۸۵ ارکستر ملل تریبونی برای آهنگسازان جوان، همشهری آنلاین، یکشنبه، ۱ بهمن ۱۳۸۵ برنامه ارکستر ملل ایران، گفتگوی هارمونیک، سه شنبه ۲
۲ شهریور ۱۳۸۴ فراز و نشیب های ارکستر ملل، گفتگوی هارمونیک، جمعه ۸ مهر ۱۳۸۴ ارکستر ملل باز با ایده های نو، گفتگوی هارمونیک، چهارشنبه ۱ شهریور ۱۳۸۵ نقدی بر اجرای کمسرن ارکستر ملل، گفتگوی هارمونیک، چهارشنبه ۲۲ آذر ۱۳۸۵ نگاهی به کنسرت ارکستر ملل در باغ ملی، گفتگوی هارمونیک، سه شنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۸۷ پرسشی از پیمان سلطانی، رهبر ارکستر ملل، گفتگوی هارمونیک، سه شنبه ۱۶ تیر ۱۳۸۸
کیرا سجویک (زاده ۱۹ اوت ۱۹۶۵) بازیگر آمریکایی است. گزیده فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که کیرا سجویک در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
این نوشتار به فهرست اماکن مذهبی و تاریخی شهر بابل می پردازد. بقعه امامزاده قاسم: این آرامگاه که معروف به آستانه می باشد، در مرکز شهر بابل واقع شده است. عروس چشمه تنهاکلا: این چشمه در روستای تنهاکلا بخش بندپی شرقی بابل قرار دارد. بقعه امامزاده یحیی: این بقعه در سبزه میدان، خیابان فرهنگ پنجم واقع شده است. سقانفار تنهاکلا: این سقاخانه در روستای تنهاکلا بخش بندپی شرقی بابل قرار دارد. بقعه امامزاده عبدالله: این بقعه در بخش مرکزی شهرستان بابل و در روستای چمازکلا واقع شده است. بقعه سلطان محمدطاهر: این بقعه در روستای سلطان محمد طاهر واقع در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. آرامگاه درویش فخرالدین: این آرامگاه در منطقه موزیرج شهرستان بابل قرار دارد. مسجد جامع: این مسجد در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. مقبره امامزاده علی: این مقبره در روستای درازکلا، بخش بابل کنار شهرستان بابل قرار دارد. آرامگاه درویش یوسف: این آرامگاه در بخش بندپی غربی شهرستان بابل واقع شده است. تکیه پیرعلم: این تکیه در بخش مرکزی شهرستان بابل و در شهر بابل واقع شده است. تکیه روستای مقریکلا: این تکیه در بخش بندپی غربی شهرستان بابل قرار دارد. تکیه ح
صیرفروشان: این تکیه در بخش مرکزی شهرستان بابل و در شهر بابل واقع شده است. امامزاده محمد مشهد سرا: آرامگاه این امامزاده در بخش گتاب شهرستان بابل قرار دارد. بابل به عنوان یک مرکز تجاری که دارای کارونسراها و دکان های معتبر بوده است، توجه ناصرالدین شاه را در ۱۲۹۲ ه .ق هنگامی که وی در حال انجام دومین سفر خودبه مازندران بود، جلب کرده وی در سفرنامه خود نوشته است، شهربارفروش از بلاد معظمه مازندران و پرجمعیت و مرکز تجارت شده است، وکاروانسرا دکاکین معتبره دارد، تعدادی از کاروانسراهای معروف بابل: کاخ شاپور: از یادمان های شهر بابل در استان مازندران ایران است. در جنوب بارفروش در عصر صفوی دریاچه ای وجود داشت که در میان آن جزیره ای بسیار زیبا واقع بود که آب آن از رودی به نام آقارود که شعبه ای از بابلرود بود تأمین می شده است. شاه عباس اول که به مازندران عشق می ورزید در این جزیره، که آن را باغ شاه نامید، عماراتی عالی بنیان نهاد تا این نقطه تفرجگاهی برای وی و دولتخانهٔ حاکم بارفروش ده باشد. همهٔ سیاحان و سفرنامه نویسانی که از بارفروش دیدن کرده اند به وصف عمارات دلکش و باغات دلگشای این جزیره پرداخته اند. جزیره، پر از درختان نار
نج و مرغزاری باشکوه و نخجیرگاهی مورد آرزو بود و سطح دریاچه پوشیده از گل های نیلوفر آبی و انواع و اقسام پرندگان، به ویژه مرغابی بود. جزیره از عهد شاه عباس، به وسیلهٔ یک پل به شهر وصل می شد. از آن پس شاهان دیگری چون شاه عباس دوم، آقا محمدخان قاجار، فتحعلیشاه و ناصرالدین شاه نیز به بارفروش آمدند تا در رؤیای بهشت عدن و باغ ارم دیگری چند روزی در جزیره و دریاچهٔ گل های نیلوفر بحر ارم (نامی که گویند از عهد فتحعلیشاه رایج شد) به شکار و عیش و نوش بپردازند. از آن سو جزیره بحر ارم می توانست امن ترین نقطه برای کاخ شاهی و مقر حکومتی بارفروش باشد. کاخ شاه عباس در اواخر دوره فرمانروای خاندان زند مخروب و متروک شد. آقا محمدخان قاجار در جنوب جزیره کاخ دیگری بنا نهاد. چندی بعد فتحعلیشاه قاجار آن عمارات رفیع و فضاهای وسیع عهد شاه عباس را تعمیر نمود، اما از قرار معلوم تأثیر این مرمت دیری نپایید، چنان که وقتی چارلز استوارت سیاح در ۱۷۳۵ میلادی و مدتی بعد ملگنوف به بحر ارم پا می نهند آن را خرابه ای بیش نمی یابند. کاخ شاه آقامحمدخان قاجار به عهد ناصرالدین شاه تعمیر شد، اما اواخر عهد قاجاریه آب دریاچه رو به نقصان نهاد و به تدریج به صو
رت باتلاق درآمد به ویژه ضلع شرقی آن با جزیره هم سطح و هموار شد. در سال ۱۳۱۰ به دستور دولت رضاخان بقیهٔ بخش های دریاچه خشک و هموار شد تا پس از این بخشی از شهر بابل را تشکیل دهد. امروزه ضلع شمالی دریاچه را محله بحر ارم (یا دزدکه چال، چنان که در برخی منابع نسبتاً متاخر نیز آمده است) شرقی و غربی، ضلع غربی آن را پارک شهید شکری، بازار روز و پایانه جنوب و ضلع جنوبی آن را روستای ملاکلا تشکیل می دهد. رضاشاه پهلوی در وسط همین جزیره ای که از عهد شاه عباس اول صفوی به بعد محل تفرج و شکار شاهان و شاهزادگان و حکام این شهر بوده، کاخی بسیار زیبا بنیان نهاد. کاخی دو طبقه با اتاق ها و تالارهای متعدد که مزین به گچبری های بسیار زیبا هستند. این کاخ در سال ۱۳۶۲ به دانشگاه علوم پزشکی بدل شد. برج دیدبانی کاخ بابل: این برج در دورهٔ پهلوی در کاخ بابل ساخته شد. پل محمدحسن خان: پلی قدیمی مربوط به سده ۱۲ خورشیدی بر روی رودخانه بابلرود شهرستان بابل استان مازندران می باشد. این پل از آثار دوره قاجاریه است که به جای پل قدیمی تری ساخته شده است. به نوشته "تاریخ بیهقی"، در دوره غزنوی در این محل پلی چوبی وجود داشته است، که به نوشته "تاریخ طبرستان
ابن اسفندیار"، بعدها به دستور نصیرالدوله شاه غازی (۵۵۸-۵۳۶ ه . ق) «زر به خروارها ریخته شد و پارو در میان زد و … پلی از خشت و آهک بنا کردند». این پل در ۲ کیلومتری مرکز شهر بابل و در جنوب قرار دارد و اطراف آن متشکل از ۵ محله شامل شهرک شهید چمران، شهرک فرهنگیان، محله سرپل محمدحسن خان بخش دو و سه و محله سرپل محمدحسن خان بخش مرکزی است. در اوایل حکمرانی کریم خان زند، به سال ۱۱۴۶، محمدحسن خان قاجار جد آغامحمدخان قاجار، که شهر "بارفروش" (شهر بابل فعلی) و سایر نقاط مازندران را تصرف کرده و در جنگ بر کریم خان زند پیروز شده بود به پاس قدردانی از مردم بابل، با صرف هزینه ۱۲۰۰۰ تومان بر روی رودخانه بابل پل بزرگی احداث کرد که تا امروز باقی مانده و به پل محمدحسن خان معروف است. این پل دارای هفت چشمه (طاق) اصلی و دو چشمه فرعی است که ارتفاع آن از بستر رودخانه ۱۱ متر است. این پل با طول ۱۴۰ متر و عرض ۶ متر، یکی از پل های مهم استان از نظر مسائل اقتصادی و ارتباطی به شمار می آید. تا سال ۱۳۴۳ ارتباط بابل و آمل از طریق همین پل ممکن بود تا اینکه در همین سال راه جدیدی که از سوی غرب شهر آغاز می شد ساخته شد، اما با این که سالیان زیادی از
قدمت این پل می گذرد کماکان پابر جاست و ماشین های سنگین از آن عبور می کنند، که این امر با خود انتقادهایی را هم به دلیل صدماتی که می تواند به این اثر ملی وارد کند به همراه داشته است. به همین منظور و به دلیل قابلیت عبور تنها یک باند سواره رو و ترافیک سنگین بر روی پل محمدحسن خان و به دلیل حجم ترافیک سنگین در محور قدیم بابل به آمل چندی پیش معاونت ساخت و توسعه راه های وزارت راه و ترابری تصمیم به ایجاد پلی بتنی یک طرفه در کنار پل قدیمی موجود گرفت، که اکنون در حال استفاده می باشد. این پل بزرگ ترین راه ارتباطی بخش های بندپی شرقی و بندپی غربی شهرستان بابل نیز می باشد. این پل پیش از این یک بار به وسیلهٔ رضاشاه پهلوی مرمت شده است. یکی از موارد شاخص این پل معماری صفوی بنا و استفاده از سفیده تخم مرغ (البته به گفته برخی زرده تخم مرغ و ساروج) در ساخت آن است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۱۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. موزه بابل: موزه بابل موسوم به گنجینه بابل به عنوان تنها موزه مردم شناسی مازندران در ساختمان شهرداری سابق شهر بابل واقع شده است.پشت موزه عمارت تاریخی آقاجان نسب با قدمتی بیش از ۱۵۰ سال که
توسط بخش خصوصی به مرکز فرهنگی هنری پذیرایی تغییرکاربری پیدا کرده ساختمان این موزه در سال ۱۳۰۷ به عنوان بلدیه یا شهرداری بنا شده بود. این ساختمان در سال ۱۳۷۴با کاربری فرهنگی در اختیار میراث فرهنگی مازندران قرار گرفت و پس از احیا، مرمت و بازپیرایی در بهمن سال ۱۳۷۵به عنوان موزه بابل افتتاح شد. این موزه با بخش های باستان شناسی، مردم شناسی و چوب به مدت ۴ سال دایر بود و در سال ۱۳۷۹با مرمت اساسی شیروانی و زیرزمین آن در سال ۱۳۸۲به عنوان تنها موزه مردم شناسی مازندران شروع به کار کرد. موزه بابل به بخش های باستان شناسی، مردم شناسی و یادمان های چوبی تقسیم می شود. بخش باستان شناسی شامل آثاری از دوره های پیش از تاریخ و اسلامی در یک اتاق و دو سالن در معرض دید است. از قدیمی ترین آثار دوران پیش از تاریخ این موزه ظروف سفالی قرمز رنگ منقوش "اسماعیل آباد" متعلق به هزاره پنجم پیش از میلاد است. همچنین سفال های منقوش هزاره چهارم و سوم پیش از میلاد از تپه حصار دامغان، سیلک کاشان و شوش را می توان در این موزه دید. ویترینی نیز به سفال خاکستری رنگ داغ دار "تورنگ تپه" و ظروف خاکستری مازندران در اواخر هزاره سوم و اواخر هزاره دوم پیش از م
یلاد اختصاص دارد. در یکی از سالن ها اشیایی از اواخر هزاره دوم و اوایل هزاره اول پیش از میلاد تا دوره پارت و ساسانی موجود است. این آثار شامل مجسمه های سفالی، مفرغی، جنگ افزارهای مفرغی و ظروف سنگی است. بیشتر این اشیا از مناطق باستانی مازندران مانند بهشهر، ساری، قائم شهر، نکا و نور به دست آمده و بیانگر تمدن دیرپای مناطق باستانی خطه شمال است. سالن دوم موزه نیز به ارائه آثار اسلامی اختصاص یافته و آثاری چون ظروف سفالی لعاب دار از قرن سه تا ده هجری، آبگینه در اشکال تنگ، صراحی، پیاله و … است. زیورآلات هزاره اول پیش از میلاد و دوره اسلامی نیز در این موزه در معرض دید قرار دارند. بخش مردم شناسی موزه شامل یک تالار نسبتاً وسیع است و آثار موجود در آن عموماً مربوط به زندگی اقوام خاصی نیست: وسایل کشاورزی، پوشاک مازندران، گیلان، ترکمن، چادر شب بافی زنان مازندران، صنایع دستی زنان ترکمن صحرا و صنایع دستی کارگاه میراث فرهنگی کشور اعم از زری بافی و سفال گری در این بخش به نمایش گذاشته شده است. یک سالن از این موزه به یادمان های چوبی مازندران اختصاص یافته است و در، پنجره، قسمت هایی از کتبیه و تزیینات صندوق مزار بقاع متبرکه این سامان
در انواع منبت، مشبک و قاب و گره را در خود جای داده است. قدیمی ترین اثر این بخش کتیبه صندوق مزار بقعه متبرکه امامزاده علی (ع) روستای سوادکوه با تاریخ ۸۳۳ هجری قمری است. دو لنگه در چوبی منبت کاری شده کتیبه دار متعلق به بقعه متبرکه شاهزاده رضا (ع) روستای لدر بندپی شرقی بابل نیز از اشیای با ارزش این مجموعه است. این موزه که در قدیم ساختمان شهرداری بوده٬تن ها موزه مردم شناسی استان مازندران می باشد. در این موزه بسیاری از وسایل چوبی قدیمی٬وسایل کشاورزی اقوام مختلف٬کوزه های سفالی و حتی مجسمه های قدیمی را می توان در این موزه مشاهده کرد. ساختمان شهربانی: این ساختمان در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد که یک بنای بسیار قدیمی است و به ساختمان شهرداری تبدیل شده است. تپه عیسی کتی: این تپه که مربوط به دوران تاریخی پیش از اسلام می باشد در میربازار بابل بنا شد. ساختمان پست: این ساختمان به دستور هادی روحانی در سال ۱۳۷۷ تخریب شد. مجموعه بناهای نجفی: این بنای تاریخی مربوط به دورهٔ پهلوی اول در شهرستان بابل می باشد و در روستای نقیب کلاً ثلاث از توابع بخش مرکزی شهرستان بابل واقع شده است. بازار ماهی فروشها: این بازار قدیمی در بخش م
رکزی شهرستان بابل واقع شده است. آرامگاه زین العابدین: این آرامگاه از بناهای دورهٔ قاجار در بخش مرکزی شهرستان بابل می باشد. بنای طاهر مطهر: این بنا مربوط به دوری قاجاریه می باشد که در بخش لاله آباد شهرستان بابل واقع شده است. آرامگاه درویش علم بازی: این مقبره در بخش مرکزی شهرستان بابل و پشت آرامگاه معتمدی بابل قرار دارد. تپه بنگرکلا: این تپه در روستای بنگرکلا، بخش گتاب شهرستان بابل قرار دارد. پارک پردیس بابل: این پارک قدیمی در روستای متی کلا شهرستان بابل قرار دارد. تپه قلعه کتی احمدکلا: این قلعه در روستای احمدکلا در بخش بندپی شرقی شهرستان بابل قرار دارد. تپه کوتر دین: تپهٔ کوتر دین مربوط به دوران پیش از اسلام در شهرستان بابل است. این تپهٔ تاریخی در روستای کوتر دین شهرستان بابل قرار دارد و از آثار ملی ایران می باشد. سردر دانشگاه علوم پزشکی بابل: این بنا در دورهٔ پهلوی در بخش مرکزی شهرستان بابل ساخته شد. مجموعه ابوالحسن کلا: این مجموعه در روستای ابوالحسن کلا، بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. تپه کپور چال: این تپه در روستای کپورچال واقع در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. مقبره حاج شیخ موسی: این آرامگاه در ییلاق
شیخ موسی در بخش بند پی شرقی شهرستان بابل قرار دارد. تپه پایین دین کتی رمنت: این تپه که مربوط به دوران پس از اسلام می باشد در روستای رمنت واقع در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. حمام قدیم میرزا یوسف: این حمام در دوره صفوی در شهرستان بابل ساخته شده است. این بنا در صبح جمعه دوم دی ماه ۱۳۹۰ خورشیدی توسط نیروهای شهرداری بابل تخریب گردید که با دخالت دیرهنگام سازمان میراث فرهنگی و پلیس، تخریب آن متوقف گردید اما بخش اعظم بنا به جز گنبد آن تخریب شده بود. کهنه حمام روستای پایین کروکلا: این حمام قدیمی در روستای پایین کروکلا بخش لاله آباد بابل واقع شده و از آثار باقی مانده دوران قاجاریه می باشد که به دستور کربلایی فضل اله از بزرگان آندوران این منطقه برای اهالی روستا و روستاهای مجاور از جمله اهالی روستای امین آباد که چسبیده به روستای کروکلا می باشد، ساخته شده است. آرامگاه سید کبیر: این آرامگاه که در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد از بناهای دورهٔ قاجار در این شهرستان می باشد. این آرامگاه از آثار ملی ایران است. سقاخانه شیاده: این سقاخانه که از بناهای تاریخی شهرستان بابل است در روستای شیاده و در بخش بندپی غربی قرار دارد