Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دشمنش اعلام نموده؛ او از قوانین سوءاستفاده کرده؛ او باید بمیرد تا آسایش مردم تأمین گردد، به دلیل این که در ذهنش بود تا مردم را در هم بکوبد تا {آسایش} خودش تأمین گردد… ... او به شما ثابت خواهد کرد که تمام آنچه انجام داده، برای حمایت از منصبی بوده که عهده دارش شده. از طریق مطرح کردن این موضوع با او، شما نمی توانید وادارش کنید خودش را برای سوءنیت پنهانی اش مقصر قلمداد کند. او شما را به درون دور باطلی هدایت خواهد کرد که به واسطهٔ اتهامات خودتان به وجود آمده است…" سخنرانی نمایندهٔ جوان کنوانسیون را به هیجان آورد. حرف سن ژوست بارها به خاطر شدت تشویق ها قطع شد و در انتهای سخنرانی اش او نظرگاه کلی مهیبش را ادا کرد: «غیرممکن است که بتوان معصومانه حکومت کرد. بلاهت آن بسیار واضح می باشد. تمام پادشاهان، متمرد و غاصبند.» روبسپیر به خصوص تحت تأثیر قرار گرفته بود – او روز بعد از پشت تریبون تقریباً همانند با اظهارات سن ژوست سخن گفت و دیدگاه های این دو نفر موضع رسمی ژاکوپن ها شد. در ۳ دسامبر، ژان-آنتوان نیکولاس کندورسه (از نویسندگان دائرةالمعارف) و عضو ژیروندن در جواب به سن ژوست جزوه ای را چاپ و پخش نمود که با محاکمهٔ پادشاه
موافق بود ولی بر ضرورت پیگیری آئین دادرسی مطابق با قانون اساسی تأکید می نمود. به دلیل عدم وجود اکثریتی قاطع برای تعیین سرنوشت لویی شانزدهم، کماکان اختلافاتی میان احزاب و فرقه های کنوانسیون باقی ماند. حزب ژیروندن (به رهبری بریسو) پیشنهاد استیناف از مردم را مطرح نمودند. در همین دوران دولت فرانسه با پادشاهی اتریش وارد جنگ شده بود. سن ژوست برای بار دوم (۲۷ دسامبر ۱۷۹۲) به پشت کرسی خطابه رفت و مواضع خود را بیان نمود. بخش هایی از سخنرانی وی در کنوانسیون: " زمان آن رسیده که برای خوشبختی مردم تلاش کنیم. قانونگذارانی که می خواهند نور و نظم را به درون این جهان بیاورند؛ باید این جریان را با گامهایی بی شفقت، بی باک و خلل ناپذیر همچون خورشید دنبال نمایند. ... هر انسان حساسی روی زمین به شجاعت ما احترام خواهد گذاشت. کدام مردم قربانی های بیشتری برای آزادی داده اند؟ به کدام مردم بیش از این خیانت شده است؟ کدام مردم کمتر انتقام کشیده اند؟ بگذارید خود پادشاه به قلبش نگاه کند و بپرسد که چگونه با مردمش رفتار کرده، مردمانی که امروز از گذشته کمتر عادل یا بزرگ نیستند؟ هم وطنان، وقتی که شما برای بار اول مسئلهٔ این محاکمه را مورد شور
قرار دادید، به شما گفتم که یک پادشاه خارج از دولت قرار دارد و طبیعتاً بالای قانون. به این دلیل است که هر میثاقی که ممکن بود میان مردم و پادشاه بر آن توافق شده باشد (در این مورد، میثاقی غیرقانونی) او را محدود نمی کرد. با این وجود، شما دادگاهی تشکیل داده اید و حاکم در کرسی خطابه همراه با پادشاه ایستاده که در برابر شما در مورد قضیه اقامه دعوی می کند و از خود دفاع می نماید. ... من نمی دانم که این مضحکهٔ اساسی ترین اصول عدالت شما را به کجا هدایت خواهد کرد. اگر لویی صلاحیت قضایی شما را رد می کرد، ممکن نبود تله بجهد {و گرفتارش کند}. انکار حاکمیت مردم آخریت دلیل استبداد او می بود. اما از زمان انقلاب، لویی به طور قابل ملاحظه ای کمتر به سمت مقاومت آشکار تمایل نشان داده است. او انعطاف پذیرانه، به ظاهر خام و ساده دل، مهارت خودش را در جدا کردن انسان ها نشان داده است. سیاست نامتزلزل او، بی حرکت باقی ماندن یا گام برداشتن همراه با تمام وطن پرستان بود؛ درست همان طوری که امروز به نظر می رسد که حتی با قضات خودش به منظور این که قیام چیزی مگر طغیان توده ای یاغی به نظر برسد همکاری می کند. ... هم وطنان، اگر شما استینافی از مردم را
اجازه بدهید، به آنان خواهید گفت که «گناه قاتل شما مورد شک و تردید می باشد.» آیا شما نمی بینید که چنین استینافی تمایل دارد که مردم و قانونگذار را {از هم} جدا کند، تمایل دارد که نمایندگی را تضعیف کند، سلطنت مطلقه را بازگرداند، تا آزادی را نابود کند؟ و اگر توطئه چینی برای تغییر حکم شما موفق گردد، من از شما می پرسم آقایان محترم آیا شما گزینهٔ دیگری علاوه بر تبری جستن از جمهوری و بازگرداندن مستبد به تخت سلطنتش برایتان باقی می ماند؟ تنها گامی کوچک از تبرئهٔ پادشاه تا پیروزی وی و از آنجا تا پیروزی سلطنت مطلقه باقی است. با این حال، آیا مردم متهم کننده، مردم بلا دیده، مردم ستم دیده، بایستی قاضی باشند؟ آیا آن ها آن مسئولیت را بعد از دهم اوت رد نکردند؟ نجیب تر، وسواسی تر، کم ستم پیشه تر از آن هایی {دادگاه فعلی} که متهم را پیش رویشان باز خواهد فرستاد؛ مردم شورایی می خواستند تا در مورد سرنوشت لویی تصمیم بگیرد. آن دادگاه پیش از این ضعف بسیار زیادی نشان داده است و آن ضعف پیش از این آرای عمومی را تلطیف کرده است. اگر مستبد از متهم کنندگانش درخواست استیناف کند، کاری را انجام می دهد که چارلز اول هیچ وقت جراتش را نداشت. در سلطنت
مطلقه ای در حال کار، این شما نیستید که در مورد پادشاه قضاوت می کنید، چون شما به تنهایی هیچ چیزی نیستید؛ اما مردم از طریق شما قضاوت می کنند و سخن می گویند. ... شما نسبت به تمام مستبدان جهان اعلام جنگ کردید و به مستبد خودتان احترام می گذارید! آیا قوانین شدید فقط علیه ستم دیده اجرا می شوند و آیا قرار است از ستمگر چشم پوشی شود؟ ... بعضی ها می گویند که انقلاب تمام شده است، که ما هیچ چیزی برای ترسیدن از مستبد نداریم و قانون اکنون می تواند مرگ غاصبی را درخواست کند. اما هم وطنان، استبداد مثل نی می ماند که با باد خم می شود و دوباره بلند می گردد. شما چه چیزی را انقلاب می خوانید؟ سقوط یک تخت سلطنت، چند ضربه که بر چند سوءاستفاده وارد آمده اند؟ نظم اخلاقی مثل نظم فیزیکی است: سوءاستفاده ها برای لحظه ای ناپدید می شوند، درست همان طور که شبنم صبحگاهی خشک می شود، و بعد درست به همان صورتی که به هنگام شب دوباره فرو می ریزد؛ سوءاستفاده ها دوباره ظاهر می شوند. انقلاب زمانی آغاز می گردد؛ که استبداد به پایان می رسد. فرانسه در بین ماست؛ بگذارید هر انسانی مابین او و پادشاه، مابین اِعمال عدالت توسط مردم یا اِعمال ضعف های خودتان انتخاب
کند. اگر می خواهید؛ سرمشقی را که به جهان بدهکارید، انگیزه ای که بدهکار آزادی هستید و عدالت خستگی ناپذیری که به مردم بدهکارید را علیه ترحم تبهکارانه برای کسی که هیچ وقت چنین احساسی نداشته است، بسنجید. به اروپا همان طور که ناظر است بگوئید: پادشاهان خودتان را علیه ما متحد گردانید برای این که ما علیه پادشاهان شورش کرده ایم. شجاعت گفتن حقیقت را داشته باشد، چون به نظرم می رسد که اینجا کسانی هستند که از صداقت می ترسند. حقیقت، بی صدا در تمام قلب ها می سوزد؛ مثل فانوسی که بالای قبری می سوزد. در عین حال اگر کسی میان شما هست که نسبت به سرنوشت جمهوری بی علاقه باشد، بگذارید به پاهای مستبد بیفتد، بگذارید کاردی که با آن هم وطنان شما را سلاخی کرده را برگرداند، بگذارید تمام جنایت های پادشاه را فراموش کند و به مردم بگوید که ما فاسد شده ایم و نسبت به نیک بختی آن ها کمتر علاقه مند هستیم تا به سرنوشت یک آدمکش." تا ماه دسامبر آن موضع تبدیل به قانون گشت: رای گیری در مورد سرنوشت پادشاه مجدداً صورت گرفت، اکثریت به مرگ او رای داد، به درخواست بیو وارن به مرگ فوری ظرف بیست و چهار ساعت محکوم شد و در تاریخ ۲۱ ژانویه ۱۷۹۳ با گیوتین اعدام
گشت. قانون اساسی ۱۷۹۳. به خاطر این که اولین قانون اساسی فرانسه نقشی برای پادشاه قایل شده بود (قانون اساسی ۱۷۹۱مشروطه)، مدت ها بود که از اعتبار افتاده و لازم بود که برای جمهوری و متناسب با آن به روز شود. پس از اعدام پادشاه پیش نویس های زیادی در کنوانسیون منتشر و دست به دست می گشت و خود سن ژوست هم طرح پیشنهادی طولانی اش را در ۲۴ آوریل ۱۷۹۳ ارائه کرد. طرح او متعارف ترین احکام دیگران را با یکدیگر ترکیب کرده بود: حق رای، حق ارائهٔ دادخواست، و شایستگی برابر برای تصدی، در میان اصول اولیه ای بودند که پیش نویس او را قابل دفاع می ساختند. جایی که او از دیگران فاصله گرفته بود قضیهٔ انتخابات بود. او تمام سیستم های پیچیدهٔ رای دهی و احراز صلاحیت را معاف می داشت و تنها سیستم کلاسیک اکثریت ساده ای از شهروندان در یک رای گیری کشوری را معتبر می دانست. طرح انعطاف ناپذیر «یک فرد یک رای» او از بقیه موفق تر نبود؛ اما احترام وی به سنت های باستان، که در آن زمان رایج بود، باعث شد تا اعتبار سیاسی اش بالا برود. وقتی مصالحه ای انجام شد تا هیئت کوچکی از نمایندگان مجلس به عنوان تهیه کنند گان قانون اساسی انتخاب شوند؛ سن ژوست در میان پنج شخص
یت برگزیده بود (به همراه ماری-ژان اِرو دو سشل، ژرژ کوتون، ژان-ماری کولو دربوآ و ماکسیمیلیان روبسپیر). با تشخیص اهمیت مأموریت ایشان، تمام تهیه کنندگان بعدها به کمیتهٔ قدرتمند تازه تأسیس نجات خلقی اضافه شدند. کنوانسیون (به درخواست ژرژ ژاک دانتون) از زمان شروع جنگ های انقلابی فرانسه در اوایل ۱۷۹۳ به کمیته اختیارات فوق العاده برای تأمین امنیت کشور سپرده بود. در ابتدا قرار بود اعضای کمیته برای مدت سی روز، قبل از این که جا به جایی ها صورت بگیرند، خدمت کنند؛ بنابراین اعضا مجبور بودند که به سرعت کار کنند. سن ژوست کنترل مسئله را به دست گرفت و امر توسعهٔ قانون اساسی فرانسه متعلق به سال ۱۷۹۳ (اولین قانون اساسی دموکراتیک فرانسه) را هدایت کرد. قبل از پایان اولین دورهٔ کاری، سند جدید تکمیل شد، به کنوانسیون ارائه شد و در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۷۹۳ به مثابه قانون به تصویب رسید (رئیس کنوانسیون در آن وقت کولو در بوآ بود). سن ژوست برای معرفی این قانون اساسی سخنرانی نمود. بخش هایی از سخنرانی وی در کنوانسیون: " همیشه این گونه به نظرم رسیده که نظم اجتماعی در خود طبیعت امور تلویحاً حاضر است و چیزی بیش از مراقبت برای تنظیم عناصر مختلف از رو
ح انسان نمی طلبد؛ که در نتیجهٔ آن می توان بر مردم حکم راند، بی آنکه بنده، هرزه یا قربانی گردند؛ که انسان برای صلح و آزادی زاده شده و تنها به سبب قوانینی خائنانه و سرکوب گرانه بینوا و بی رحم می شود و بنابراین بر این باورم اگر به انسان قوانینی داده شود که با تلقینات طبیعت و قلبِ خودش هماهنگ باشد؛ از شوربختی و فساد دست برخواهد داشت. ... اغلب هنرها معجزاتی آفریده اند؛ حال آن که هنر کشورداری چیزی به جز هیولا به بارنیاورده است. قانونگذار بر آینده فرمان می راند؛ ناتوانی هیچ سودی به حالش نخواهد داشت: بر اوست که آنچه نیکوست، بخواهد و جاودانه اش سازد؛ تا انسان را آن چُنان که می خواهد، بسازد: چون قوانین بر هیئت اجتماعی، که فی نفسه بی روح است، تأثیری دارد که می تواند فضیلت یا جنایت، رسوم متمدن یا وحشی گری تولید کند." قانون اساسی جدید کمی بیشتر از قطعه ای ممتاز برای سن ژوست به حساب می آمد. با این که ممکن است او عمیقاً خواهان اجرای آن ها بوده باشد؛ اقدامات فوری برای دوران جنگ حیاتی بودند. شرایط جنگ ایجاب می کرد تا دموکراسی مطابق قانون اساسی به حال تعلیق در آید. کنوانسیون منبع اساسی قدرت و هدایت کشور به حساب می آمد و کمیتهٔ
نجات خلقی (که در راس هرم اجرایی قرار داشت) و کمیتهٔ امنیت عمومی به مثابه بازوان وی به حساب می آمدند. به این ترتیب، روبسیپیر، سن ژوست و همکاران ایشان برای اطمینان از این که دولت تحت اقدامات حیاتی باقی می ماند تلاش کردند. سن ژوست در ۱۰ اکتبر ۱۷۹۳ به کنوانسیون چنین گفت: "در شرایطی که جمهوری خود را با آن ها مواجه می بیند؛ {اِعمال} قانون اساسی نمی تواند آغاز گردد؛ {به این سبب} که خودش را نابود خواهد کرد… دولت موقتی فرانسه تا زمانی که صلح حاصل شود، انقلابی خواهد بود." کمیتهٔ نجات خلقی. بازداشت ژیروندن ها. در طول مدتی که سن ژوست مشغول کار روی قانون اساسی بود، نبرد سیاسی مهیجی اتفاق می افتاد. سان کلوت ها – که از جانب بسیاری از رادیکال ها "مردم" به حساب می آمدند، و توسط کمون پاریس (دولت انقلابی که در ده اوت ۱۷۹۲ بر پا شد) نمایندگی می شدند- نسبت به ژیروندن های میانه رو بی علاقه شده بودند و در تاریخ ۲ ژوئن ۱۷۹۳، در عملی جمعی که گارد ملی (به فرماندهی آنریو) آن را حمایت و هدایت می کرد، ساختمان کنوانسیون را محاصره کرده و خواستار دستگیری نمایندگان ژیروند شدند. نمایندگان کنوانسیون به دستور ماری-ژان اِرو دو سشل (رئیس وقت مجل
س) تصمیم به ترک مجلس و عبور از میان جمعیت تظاهرات کننده گرفت. اِرو دو سشل به آنریو گفت تا سربازان را کنار بکشد و اجازه عبور را به نمایندگان بدهد. او گفت:" ملت چه می طلبد؟ کنوانسیون فقط با رفاه او اشغال شده است." با این حال، آنریو جواب داد: "شما تا زمانی که بیست و دو نفر را تحویل نداده اید این نقطه را ترک نخواهید کرد!" آنریو به توپچیان دستور آماده باش داد. نمایندگان به مجلس برگشته و مجلس دستور بازداشت بیست و دو نفر از نمایندگان ژیروندن را صادر نمود (بریسو، ورنیو، باربارو، گواده و دیگران). رهبر ژیروندن ها، ژاک پیر بریسو، متهم به توطئه گشت. اما سایر بریسوتین ها (نام دیگر همین حزب) بدون اتهامات رسمی زندانی شدند یا تحت تعقیب قرار گرفتند. کنوانسیون در مورد سرنوشت ایشان مباحثه نمود و بی نظمی سیاسی هفته ها طول کشید. سن ژوست قبلاً در مورد ژیروندن ها سکوت اختیار نموده بود. اما حالا او به وضوح در کنار روبسپیر، که برای مدت های طولانی با بیشتر این افراد کاملاً مخالفت می کرد، قرار گرفته بود. زمانی که اولین ادعانامه توسط کمیته گذرانده شد، این سن ژوست بود که گزارش را برای کنوانسیون قرائت نمود. کمیتهٔ نجات خلقی در مذاکرات محر
مانه اش در ابتدا از تشکیل اجماعی در مورد نمایندگان محبوس ناتوان بود، اما وقتی که برخی نمایندگان ژیروندن به ایالات فرار کردند و تلاش نمودند تا قیامی را تدارک ببینند، نظر کمیته در مورد ایشان سخت گیرانه شد. در اوایل ژوئیه، سن ژوست توانست با گزارشی طولانی بنام کمیته، کنوانسیون را مورد خطاب قرار دهد. حملهٔ وی بر حزب مذکور، هیچ جایی برای مصالحه های آتی باقی نگذاشت. او اعلام کرد که محاکمات ژیروندن ها بایستی ادامه یابد و هر حکم صادره ای بایستی شدید باشد. اقدامات برای ماه ها به طول انجامید؛ اما سرانجام بریسو و بیست نفر از هم پیمانانش محکوم شده و در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۷۹۳ روانهٔ گیوتین شدند. سن ژوست از وضعیت ایشان برای جلب موافقت و تصویب قوانین ترسناک جدید که در قوانین مظنونان (Loi des suspects) (هفدهم سپتامبر ۱۷۹۳) به اوج خود رسید، بهره برد. قوانین مذکور (شکل گرفته بر مبنای پیشنهادی از جانب فیلیپ-آنتوان مرلین دو دوئه و ژان ژاک دو کمبارسره) اختیارات وسیعی در زمینهٔ دستگیری، تعقیب و مجازات به کمیته های اجرائی می داد. کمیسار نظامی. در ۱۰ اکتبر ۱۷۹۳ سن ژوست پیشنهادی مبنی بر این که نمایندگان کنوانسیون باید به طور مستقیم بر تم
ام فعالیت های نظامی نظارت و سرکشی کنند ارائه داد، که مورد تصویب قرار گرفت. در شرایطی که روز به روز در جبهه ها بدتر می شد (پائیز سال ۹۳)؛ چند نماینده به ناحیهٔ بحرانی آلزاس (Alsace) اعزام شدند تا ارتش از هم پاشیدهٔ راین را بر سر نظم، اشتیاق و انضباط بیاورند. نتایج به قدر کافی نزدیک به امر مطلوب نبودند و بنابراین در پایان ماه خود سن ژوست به همراه هم پیمانی از کنوانسیون، فیلیپ-فرانسوا-ژوزف لوبا، به آن جا اعزام گشت. به این دو مرد «اختیارات و قدرت های فوق العاده» تفویض شده بود تا انضباط را اعمال نمایند و نیروها را دوباره سازماندهی کنند. در بخشی از پیامی که مشترکاً صادر کردند، چنین گفتند: «سربازان، ما آمده ایم تا انتقام شما را بگیریم و به شما رهبرانی بدهیم که شما را به سوی پیروزی راهنمایی خواهند نمود. ما تصمیم گرفته ایم تا شایستگان را پیدا کرده، پاداش داده و ترفیع مقام بدهیم؛ و تمام متهمان را، هر کسانی که می خواهند باشند، تحت پیگرد قرار دهیم… بدین وسیله به تمام فرماندهان، افسران، و مأموران دولت دستور داده می شود تا در عرض سه روز شکایت های عادلانهٔ سربازان را جبران کنند. بعد از این مهلت زمانی خود ما هر گونه شکایتی ر
ا خواهیم شنید و آن چنان نمونه هایی از عدالت نشان خواهیم داد که ارتش تا به حال ملاحظه نکرده باشد.» از همان ابتدا، سن ژوست بر مأموریت استیلا داشت. او در مطالبهٔ نتایج از فرماندهان بی رحم بود و به علاوه نسبت به شکایت های سربازان معمولی دلسوز بود. در روز اولش در جبهه، پیام مذکور را صادر کرد. در مدت کوتاهی افسران بسیاری مرخص شدند و عدهٔ بسیار بیشتری، که حداقل شامل یک ژنرال هم می شود، توسط جوخه های آتش اعدام شدند. تمام ارتش به سرعت تحت سخت ترین انضباط ممکن قرار گرفت. سن ژوست دشمنان انقلاب را به یک سان، چه در میان سربازان و چه میان غیرنظامی ها سرکوب می کرد؛ اما با اعدام های دسته جمعی که برخی از سایر نمایندگان اعزامی دستور می دادند، موافق نبود. سن ژوست در آلزاس هر سربازی را که بی اجازه اردو را ترک کرده و ساعتی چند خود را به شهر استراسبورگ رسانیده بود اعدام می کرد. وی در محکمه های نظامی بشخصه حضور پیدا می کرد. او بسیاری از کارهای نمایندگان را قدغن کرد و بسیاری از آن ها به پایتخت، پاریس، فراخواند. حتی سیاست مداران محلی در مقابل او آسیب پذیرتر بودند: یولوژیوس اشنایدر قدرتمند، رهبر انقلابی بزرگ ترین شهر آلزاس و ملقب به «
ژان-پل مارای استراسبورگ» (وی سابقاً راهب فرقهٔ فرنسیسکن بود) به دستور سن ژوست دستگیر شد و به سرعت به پای گیوتین اعزام شد. در تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۷۹۳ سن ژوست و لوبا برای روبسپیر نوشتند: «ما دادستان کل دادگاه انقلابی استراسبورگ را تحویل کمیته نجات خلقی می دهیم. او قبلاً کشیش بوده و تبعهٔ قیصر به دنیا آمده است. قبل از این که از استراسبورگ بیرون کشیده شود روی داربست گیوتین به تخته بند (قاپوق) کشیده شد. این تنبیه که او به خاطر رفتار گستاخانه اش متحمل شد؛ همچنین به فوریت مورد نیاز بود تا بر بخش های خارجی فشاری اعمال شود. ما به شارلاتان بین المللی اعتقاد نداریم و فقط به خودمان اعتماد می کنیم. شما را با تمام وجود در آغوش می گیریم.» سن ژوست به دقت با ژنرال چارلز پیشه گرو، ژاکوپنی معتمد که مورد احترامش بود، کار می کرد. (در نهایت پیشه گرو بعد از ترمیدور به سن ژوست و ژاکوپنیسم پشت کرد و یک حامی سلطنت طلب شد. زمانی که در طول کودتای ۱۸ فروکتیدور سال ۱۷۹۷ زندانی بود، از دنیا رفت) تحت نظارت مداوم و بی امان سن ژوست، پیشه گرو و ژنرال لازار اوش با توانائی، امنیت سرحدات را تأمین نمودند و تهاجمی به سمت راین لند آلمانی را آغاز کردند.
وقتی ارتش راین از نو احیا شد؛ سن ژوست به مدت کوتاهی به پاریس برگشت. موفقیت وی در آنجا تحسین شد. با این حال، زمان اندکی برای جشن گرفتن وجود داشت. او به سرعت به خط مقدم جبهه، این بار به بلژیک، که ارتش شمال مشکلات مشابهی در زمینهٔ انضباط و سازماندهی را تجربه می کرد، باز فرستاده شد. مجدداً نتایج مورد انتظار را به طرزی بی رحمانه و مؤثر به دست آورد. اما بعد از یک ماه دوران مأموریت او کوتاه شد. نظر به این که پاریس از خشونت سیاسی متشنج بود، همکاری او برای روبسپیر لازم بود. رئیس کنوانسیون. در حالی که ارتش به پیشروی هایش ادامه می داد و حزب ژیروندن ها نابود گشته بود؛ کنوانسیون به طرزی محکم در دستان مونتانیاردهای دست چپی، که توسط ژاکوپن ها و روبسپیر هدایت می شدند، بود. در این شرایط، در روز نخست ماه وانتوز، در سال دوم جمهوری (۱۹ فوریه ۱۷۹۴) سن ژوست به عنوان رئیس کنوانسیون ملی انتخاب شد. با این قدرت جدید، او مجلس را متقاعد کرد تا احکام رادیکالی وانتوز را تصویب نماید. احکامی که به موجب آن ها اموال مهاجران آریستوکرات قرار بود توقیف شده و در بین سان کلوت های نیازمند توزیع بشود. بخش هایی از آنچه که سن ژوست در جلسهٔ ۱۳ وانتوز
سال دوم جمهوری (۳ مارس ۱۷۹۴) به کنوانسیون گفت: "... این موضوع وسیعاً احساس می شود که تمام دانائی یک دولت در این است که دسته های مخالف انقلاب را کاهش بدهد و مردم را به هزینهٔ تمام بدی ها و تمام دشمنان آزادی سعادتمند گرداند. به این معناست که {از این نظر} دفاع شود که انقلاب را به سود آن هایی که از آن حمایت می کنند و علیه کسانی که با آن می جنگند، تغییر داد. ... بهتر است که گام برداشتن انقلاب را تسریع کرد؛ تا این که از علایق تمام دسیسه چین هایی که شرمسارش می کنند و به تاخیرش می اندازند، پیروی نمود. بر شماست که نقشه را تعیین کنید و برای منفعت انسانیت به سوی نتایج بشتابید. ... قوانین قدرتمند پنهان کردنی نیستند؛ آن ها ناگهان مثل آذرخش خاموش نشدنی به کشورهای خارجی نفوذ می کنند. ... خوشبختی ایده ای نو در اروپا است." این اَعمال تقسیم ثروت به طور قابل بحثی، انقلابی ترین اَعمال انقلاب فرانسه بودند؛ با این حال هرگز جنبهٔ اجرائی پیدا نکردند. کمیته درگیر ساختن رویه هایی برای اجرای آن ها گشت و حرکت دیوانه وار رویدادهای سیاسی آشکار، آن ها را پشت سر گذاشت. احکام وانتوز به طرز بدبینانه ای توسط برخی، به مثابهٔ تمحیدی از جانب سن ژ
وست برای راضی کردن جناح چپ افراطی نظامی تفسیر شده است. بی ریا یا بالعکس، او بحث های شورانگیزی برای این احکام صورت داد. یک هفته بعد از اتخاذ احکام، سن ژوست اصرار کرد که احکام مذکور با شدت اِعمال بشوند و آن ها را به مثابه آغاز دوره ای جدید تحسین نمود: «فقر، که دولتی آزاد را بی آبرو می سازد، را از بین ببرید؛ اموال وطن پرستان مقدس است؛ اما کالاهای توطئه چینان متعلق به بیچارگان می باشد. بیچارگان قدرتمندان زمینند؛ آنان حق دارند که همچون سروران با دولت هایی که از آن ها غفلت می کنند، سخن بگویند.» بازداشت اِبرتیست ها. همین که بهار ۱۷۹۴ نزدیک می شد، کمیته نجات خلقی، تحت هدایت روبسپیر، کوتون، لوبا و سن ژوست، تقریباً کنترل کامل را بر دولت اِعمال می نمود. با وجود میدان بُرد وسیع نیروهای ایشان، دشمنان و رقیبان کماکان باقی ماندند. یکی از حساس ترین مشکلات، حداقل برای روبسپیر، آشوبگر پوپولیست ژاک رنه اِبِر بود، که در روزنامهٔ بسیار معروفش، بابا دوشن (Le Père Duchesne) سیل انتقادات را علیه ژاکوپنیسم بورژوایی جاری می کرد. ابرتیست های فرا-رادیکال در کلوب کوردلیه تلاش های ژاکوپن برای دادگاهی کردن و ادارهٔ سلن کلوت ها را تحلیل می
بردند و افراطی ترین ابرتیست ها (ابتدا رونسن و کاریه و سپس ابر در روزنامهٔ خودش پیشنهاد قیام را مطرح نمود) حتی در ملأ عام درخواست قیام نمودند. علاوه بر این ها روبسپیر، که یک دئیستِ پیرو ژان-ژاک روسو و تحت تأثیر عقاید مذهبی وی در «شهادت نامهٔ کشیش ساووآیی» بود، کارناوال های ضدّ مسیحی که ابر (نائب کمون) و پیر-گاسپار شومت (دادستان کمون) به راه می انداختند، را نمی پسندید. سن ژوست، در جایگاه خود به عنوان رئیس کنوانسیون، به صورتی روشن اعلام کرد که «هر کسی که به اعتبار دولت انقلابی بهتان بزند یا حمله کند، باید به مرگ محکوم گردد» و کنوانسیون در ۱۳ وانتوز به این موضوع رأی داد. ابر و نزدیک ترین هم پیمانانش روز بعد دستگیر شدند. سن ژوست وعده داد: «بیش از این نه بخشش و نه ضعف در قبال مجرم نباید نشان داد… از این به بعد دولت هیچ جرمی را نخواهد بخشید.» و در تاریخ ۴ ژرمینال (۲۴ مارس ۱۷۹۴) دادگاه انقلابی ابر، آناکارسیس کلوتس (معروف به "ناطق نوع بشر")، رونسین، ونسان، مومورو ("اولین مطبعه چی آزادی" و واضع شعار "آزادی، برابری، برادری") و اکثر ابرتیست های برجستهٔ دیگر را به پای گیوتین فرستاد. بازداشت دانتونیست ها. نبرد سیاسی مداوم،
نبردی به قدر کافی خونین که دستکم از زمان دستگیری ژیروندن ها به عنوان حکومت ترور معروف شد، در بسط و گسترشش پایان ناپذیر به نظر می رسید. وقتی ابرتیست ها سرنگون شدند، روبسپیر مجبور شد تا سایر رقبایش در کلوب کوردلیه را از میان بردارد، لیستی که با اسامی فابر دِ گلانتین (واضع تقویم جدید جمهوری) و دوست نزدیک او ژرژ ژاک دانتون (وزیر عدلیهٔ پیشین و رئیس اسبق کمیته نجات خلقی) شروع می شد. این وکلای نیرومند طعمه های دشواری به حساب می آمدند؛ لیکن یک رسوائی مالی بسیار عظیم در رابطه با کمپانی فرانسوی هند شرقی «دستاویز مناسب» را فراهم نمود. روبسپیر دوباره سن ژوست را به کنوانسیون روانه کرد تا «گزارش» کمیته (به تاریخ ۳۱ مارس ۱۷۹۴) را ارئه نماید. «گزارش در باب توطئهٔ دانتونیست ها» تحت نظارت روبسپیر و با مطالبی که او فراهم آورده بود توسط سن ژوست نوشته و سپس ارائه شد. رابینسون و استیونز معتقد هستند که در گزارش نُه صفحه ای مذکور «دروغی ترین اتهامات و واقعیت های معروف تحریف شده به بی رحمانه ترین طریق» مطرح شده اند. بخشی از صحبت های سن ژوست: " دانتون تو به هدف استبداد خدمت کرده ای. درست است که تو با {مارکی دو} لافایِت مخالف بوده ای
؛ اما میرابو، دوک دو اورلِئان و دوموریه هم با او مخالف بودند. آیا جرائت داری انکار کنی که خودت را به این افراد فروخته بودی، به جابرترین توطئه گران علیه آزادی؟ ... تو خودت را از مونتان در میان خطرهایی که جریان داشت، سوا کردی. تو به طور آشکار این را به عنوان شایستگی ادعا کردی که گنسون، گوآده و بریسو را تقبیح نکرده ای. تو پیوسته شاخهٔ زیتون را به آنان عرضه کردی؛ وثیقهٔ اتحاد با ایشان علیه ملت و جمهوری خواهان سخت گیر. ... تو می دانستی چه طور خشم وطن پرستان را آرام کنی. تو بدبیاری های ما را نتیجهٔ سستی ارتش های ما نشان می دادی و توجه را از خیانت ژنرال ها برمی گرداندی تا {جیب خودت} را با خَراج های جدید آدم ها پر کنی. ... اگر فابر بی گناه است، اگر دوک دو اورلئان و دوموریه بی گناه بودند؛ بدون شک تو هم بی گناه هستی. من زیاد حرف زده ام: تو باید به عدالت جواب پس بدهی." و برای درخواست حکم اعدام این افراد چنین گفت: " از رومی ها به این طرف، جهان خالی است؛ آیا هنوز خاطرهٔ آن ها می تواند این خلاء را پر کند و آزادی را بشارت دهد؟" واقع امر این که روز قبل از ارائه، دانتون و کامیل دمولن دستگیر شده بودند. پس از یک محاکمهٔ نمایشی
پر آشوب، فابر دِ گلانتین، کامیل دمولن، ژنرال فیلیپیو، ژنرال وسترمان، ژان-ماری اِرو دو سشل و سایر حامیان اصلی دانتون با رهبرشان در تاریخ ۱۶ ژرمینال (۵ آوریل ۱۷۹۴) به پای گیوتین روانه شدند. سن ژوست در گزارش خودش وعده داده بود که این «تصفیه یِ نهاییِ» دشمنانِ جمهوری خواهد بود. در حالی که در ۱۳ آوریل پیر گاسپارد شومت به همراه لوسیل دوپله (بیوهٔ دمولن) و ماری مارگارت فرانسوا ابر (بیوهٔ ابر) و چند نفر دیگر به بهانهٔ دست داشتن در توطئهٔ خارجی برای انهدام جمهوری اعدام شدند. حذف خشن ابرتیست ها و دانتونیست ها فقط سرابِ پایداری را برای سن ژوست و روبسپیر فراهم آورد. مرگ رهبران محبوب این گروه ها خشم و رنجش عمیقی به وجود آورد و فقدان حضور ایشان، کار را برای ژاکوپن ها برای کنترل توده های سان کلوت، که به طرز خطرناکی پیش بینی ناپذیر بودند، مشکل تر ساخت. احتمالاً به همین مناسبت سن ژوست در موسسات جمهوری نوشت: «انقلاب سرد شده است؛ تمام مبانی اش تضعیف شده اند؛ تنها کلاه های سرخی که دسیسه چینان بر سر می گذارند، باقی مانده. اِعمال ترور جنایت را بی قید ساخته، همان طوری که شراب های قوی کاخ را بی قید می سازد.» ثابت شد که فقدان این حما
یت خیابانی توده هایی که انقلاب را به پیروزی رسانده بودند (معروف به طبقهٔ چهارم) در طول رویدادهای ماه ترمیدور (ژوئیه) تا چه حد مرگ بار بوده است. به عنوان پیک گزارش های کمیته، سن ژوست چهرهٔ آشکار ترور بود و وسیعاً با نام «فرشتهٔ مرگ» (L'Archange de la Terreur) شناخته شده بود. (این تصویر سن ژوست در نمایشنامه های رومن رولان مثل «بازی عشق و مرگ»، «دانتون» و «روبسپیر» مشخص است) بعد از رویدادهای ژرمینال سن ژوست کنترل خودش بر دستگاه امنیت دولتی را تشدید کرد. او دفتر جدید «پلیس عمومی» را برای کمیته نجات خلقی به وجود آورد؛ که قدرت هایی که به طور رسمی به کمیته امنیت عمومی داده شده بودند را غصب می کرد. با این حال مدت کوتاهی پس از تأسیس ادارهٔ جدید، وقتی که سن ژوست یک بار دیگر پاریس را به سمت خط مقدم جبهه ترک کرد، به روبسپیر واگذار شد. روزهای پایانی. نبرد فلوروس. هنگامی که سن ژوست برای انجام مأموریت به ارتش جمهوری در بلژیک ملحق گشت؛ دوباره نظارت فوق العاده بر ارتش شمال را بر عهده گرفت و این امر منجر به پیروزی فلوروس شد. این نبرد پر ستیزه ارتش اتریش را وادار به عقب نشینی نمود و نقطهٔ عطفی در جنگ نخستین اتحادیه به حساب می آ