Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نجال سازمان فضایی ایران و پژوهشکده سامانه های فضانوردی به منظور اثبات ادعای خود مبنی بر موفقیت این مأموریت اقدام به قرار دادن فیلم کامل پرتاب کاوشگر پیشگام بر روی وبگاه خود کردند. در فیلم کامل این پرتاب، دوربین بالا سمت راست روی بدنه کاوشگر و رو به پایین نصب شده که همواره زمین را نشان می دهد. دوربین بالا سمت چپ نیز روی بدنه قرار داشته و همواره رو به آسمان است. دوربین پایین سمت راست زیر دماغه نصب شده و پس از جدایش آن، تصویر آسمان را نشان می دهد. دوربین پایین سمت چپ نیز داخل کپسول زیستی و موجود زنده را نشان می دهد. میمونی که در این تصاویر دیده می شود میمونی است که فاقد خال می باشد که ابهامات واردشده را برطرف می نماید. همچنین محمد ابراهیمی رئیس پژوهشکده سامانه های فضانوردی سازمان فضایی ایران در این مورد گفته: تصویر میمون خالدار مربوط به میمونی به نام «پانی» است و پانی در آزمایش های قبلی مورد استفاده قرار گرفته بود. تصاویر منتشر شده در برخی از سایت های خبری با عنوان «پیشگام» مربوط به عکسبرداری رسانه ها از آزمایش های قبلی تحقیقاتی ما بوده است. همچنین خال بر روی پیشانی میمون مربوط به آزمایش های شتاب و ارتعاش است که
میمون در حین آزمایش های شیطنتی کرده بود و این منجر به زخمی شدن او شده، خوشبختانه این میمون زنده و زخم او بهبود یافته است. هزینه ها. هزینه ارسال کپسول زیستی حامل میمون پیشگام به فضا حدود ۳ میلیارد تومان برآورد شده است.
تلویزیون آذربایجان (ترکی آذربایجانی: Azərbaycan Televiziyası) و یا آذتی وی، اولین شبکه تلویزیونی و یکی از کانال های ملی جمهوری آذربایجان می باشد. همچنین این شبکه پربازدیدترین شبکه جمهوری آذربایجان است. منابع. ویکی پدیا انگلیسی
استان ماچه راتا از استان های کشور ایتالیا است. استان ماچه راتا در مرکز این کشور قرار دارد. مرکز این استان شهر ماچراتا و زیرمجموعه ناحیه مارکه می باشد. مساحت این استان ۲٬۷۷۴ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۳۲۴٬۱۸۸ نفر است.
استان فرمو از استان های کشور ایتالیا است. استان فرمو در مرکز این کشور قرار دارد. مرکز این استان شهر فرمو و زیرمجموعه ناحیه مارکه می باشد. مساحت این استان ۷۸۴٫۲۲ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۷۷٬۵۷۸ نفر است.
استان اسکولی پیچنو از استان های کشور ایتالیا است. استان اسکولی پیچنو در مرکز این کشور قرار دارد. مرکز این استان شهر اسکولی پیچنو و زیرمجموعه ناحیه مارکه می باشد. مساحت این استان ۱٬۲۲۸ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۱۲٬۸۴۶ نفر است.
استان پزارو و اوربینو از استان های کشور ایتالیا است. استان پزارو و اوربینو در مرکز این کشور قرار دارد. مرکز این استان شهر پزارو و اوربینو و زیرمجموعه ناحیه مارکه می باشد. مساحت این استان ۲٬۵۶۴٫۲۱ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۳۶۴٬۸۹۶ نفر است.
سرود ملی پرو سرود ملی کشور پرو است که در سال ۱۸۲۱ رسمیت یافت. سراینده آن خوزه دلا توره اوگارته و آهنگ ساز آن خوزه برناردو آلسدو است. ژنرال دون خوزه دسان مارتین، آزادکننده پرو در سال ۱۸۲۱، برای برگزیدن آهنگ سرود ملی مسابقه ای را ترتیب داد و آهنگ خوزه آلسدو در این رقابت برنده شد. این سرود برای نخستین بار توسط روسا مرینو در تئاتر شهر لیما اجرا شد.
خانات آستراخان دولتی تاتار بود که پس از سقوط اردوی زرین ترکان تأسیس گردید. این خانات در قرون ۱۵ و ۱۶ میلادی بر دهانهٔ رود ولگا، جایی که بندر آستراخان قرار دارد، تسلط داشت. خان های این خانات منسوب به توغا تیمور، سیزدهمین فرزند جوچی پسر بزرگ چنگیزخان مغول بودند. این خانات در دهه ۱۴۶۰ میلادی توسط محمود آستراخان تأسیس شد. پایتخت آن شهر حاجی تورخان یا آستراخان امروزی بود. قلمرو این خانات درهٔ سفلی رود ولگا و دلتای ولگا را دربر می گرفت.
کن برنز (۱۹۵۳-) کارگردان و تهیه کننده و مستندساز آمریکایی است. او نخستین بار با فیلم مستند خود "جنگ داخلی" (۱۹۹۰) مشهور شد. فیلم های بعدی او مانند "بیسبال" (۱۹۹۴) و "جاز" (۲۰۰۱) نیز همه موفق بودند. از ویژگی های سبک او به کاربردن فیلم ها و عکس های قدیمی و آرشیوی است. روش حرکت دوربین بر عکس ها که او در فیلم هایش به کار می برد به «جلوه کن برنز» معروف شده است. او در ۲۰۱۲ فیلم "پنج نفر پارک مرکزی" را همراه دخترش سارا برنز و دیوید مک ماهون کارگردانی کرد.
خانات قازان (لاتین: Qazan xanlığı؛ عربی: قازان خانلیغی؛ روسی:Казанское ханство) دولت تاتار قرون وسطایی بود که میان سالهای ۱۴۳۸ تا ۱۵۵۲ میلادی بر منطقه بلغارستان ولگا سابق مسلط بود. خوانین این خانات به توغ تیمور، سیزدهمین فرزند جوچی پسر بزرگ چنگیزخان، منسوب بودند. این خانات بر تمامی چواشستان، تاتارستان، موردوویا، ماری ال و بخش هایی از اودمورتیا فرمانروایی می کرد. پایتخت این خانات شهر قازان کنونی بود. خانات قازان یکی از دولت های جانشین اردوی زرین بود که سرانجام توسط روسیه تزاری مطیع و مغلوب گشت.
پیست اسکی پاکل تنها پیست اسکی استان مرکزی است که در شهرستان شازند در جاده شازند - هندودر در ارتفاعات روستای پاکل قرار گرفته است. فاصله این پیست از تهران ۳۲۰ کیلومتر ، از شهر شازند ۲۵ کیلومتر و از شهر اراک ۴۵ کیلومتر و از شهر بروجرد ۵۸ کیلومتر است. . این پیست در ارتفاعات روستای زیبای پاکل در گردنه ی برفگیر پاکل ، در مجاورت راهدارخانه پاکل قرار دارد. این منطقه به دلیل ارتفاع مناسب و بارش زیاد دارای زمستان زود هنگام و بارش سنگین برف است. ارتفاع پیست در حدود ۲۶۲۰ متر از سطح دریا و طول آن حدود ۵۵۰ متر می باشد. از جمله امکانات موجود در پیست اسکی می توان به دو دستگاه تله سیژ، رستوران، تجهیزات برفروبی و ساختمان اداری اشاره کرد. نزدیکترین اماکن اقامتی به ترتیب فاصله ؛ روستای پاکل با ۴۹۰۰ متر - روستای چالهما با ۵۴۰۰ متر - شهر هندودر ۱۲ کیلومتر - شهر آستانه ۱۴ کیلومتر این پیست در سال ۱۳۸۰ افتتاح شد اما با متاسفانه بدلایلی نظیر کم شدن بارش برف و عدم رسیدگی مسئولین امر با پیشرفت چندانی مواجه نشد.
تجزیه لهستان یا تجزیه مشترک المنافع لهستان-لیتوانی سه مرحله تجزیهٔ کشور لهستان بود که در نیمهٔ دوم قرن ۱۸ میلادی رخ داد و به پایان موجودیت مشترک المنافع لهستان-لیتوانی انجامید و استقلال لهستان را به مدت ۱۲۳ سال (تا ۱۹۱۸) از میان برد. عاملان این تجزیه امپراتوری روسیه، پادشاهی پروس و امپراتوری هابسبورگ بودند. این سه دولت سرزمین های لهستانی را میان خود تقسیم کردند. طی اولین تجزیه لهستان، در عهدنامه ای میان سه دولت روسیه، اتریش و پروس در تاریخ ۵ اوت ۱۷۷۲ تصمیم به تجزیه لهستان گرفته شد. دو دهه بعد، در هنگام دومین تجزیه لهستان، نیروهای روسیه و پروس وارد خاک لهستان شدند. (۲۳ ژانویه ۱۷۹۳) اتریش در دومین تجزیه لهستان شرکت نکرد. در سومین تجزیه لهستان، که در ۲۴ اکتبر ۱۷۹۵ میلادی به امضا رسید، لهستان استقلال خود را به طور کامل از دست داد و حتی قیام آزادی خواهان لهستانی نیز به موفقیت نینجامید.
اتوبوس برون شهری یا اتوبوس بین شهری یا اتوبوس جاده ای نوعی اتوبوس است که برای حمل مسافر و بار همراه مسافران در فاصله های نسبتاً زیاد و بین شهرهای مختلف به کار می رود. بر خلاف اتوبوس های درون شهری که با سرعت کمتر و بین تعداد زیادی ایستگاه اتوبوس در یک شهر و نواحی اطراف آن تردد می کنند، اتوبوس های بین شهری برای حرکت با سرعت و آرامش بیشتر بین دو یا تعدادی پایانه در شهرهای مختلف طراحی می شوند.
تراژدی ژولیوس سزار که به اختصار ژولیوس سزار نیز نامیده می شود، نمایش نامه ای اثر ویلیام شکسپیر است که گمان می رود در سال ۱۵۹۹ میلادی نوشته شده باشد. این نمایش نامه دربارهٔ توطئه ای است که در سال ۴۴ پیش از میلاد علیه ژولیوس سزار، دیکتاتور رومی صورت گرفت که به قتل او و نیز شکست توطئه گران در نبرد فیلیپی منجر شد. شکسپیر دو نمایش نامه کوریولانوس و آنتونیوس و کلئوپاترا را نیز از وقایع تاریخی دوران امپراتوری روم اقتباس کرده است. اگرچه عنوان نمایش نامه ژولیوس سزار است، ولی سزار شخصیت اصلی نمایش نامه نیست؛ او تنها در سه صحنه حضور دارد و در ابتدای پرده سوم کشته می شود. مارکوس بروتوس بیشتر از چهاربار و هربار چندین خط سخن می گوید و بار روانشناسی نمایش، کشمکش او برای انتخاب بین شرافت، وطن پرستی و دوستی با سزار است. خلاصه. مارکوس بروتوس یک پرتور رومی و از دوستان نزدیک سزار است. بروتوس به خاطر شک فزاینده ای که به قصد سزار برای تبدیل جمهوری به حکومت پادشاهی دارد (این شک را گایوس کاسیوس در دل او می اندازد) به گروهی سناتور که قصد توطئه علیه سزار را دارند می گرود. صحنه های اولیه نمایشنامه به بحث بروتوس با کاسیوس و نیز کشمکش در
ونی او می پردازد. افزایش حمایت عمومی باعث گرویدن بروتوس به دسیسه چینان می شود (این حمایت عمومی در واقع فریبی بیش نیست که از سوی کاسیاس با نوشتن نامه های دروغین با دست خط های مختلف به بروتوس صورت می گیرد تا او را تشویق به پیوستن به مخالفان کند). فالگیری به سزار دربارهٔ نیمه ماه مارس هشدار می دهد، اما او اعتنایی نمی کند و در آن روز به دست دسیسه چینان در کاپیتول کشته می شود. کشته شدن سزار از مشهورترین صحنه های نمایشنامه است که در پرده سوم روی می دهد. سزار با نادیده گرفتن هشدارهای فالگیر و نیز همسرش به سنا می رود. در آنجا با انگیزه قبلی یک درخواست رای گیری از طرف "متالوس سیمبر" برای برادر تبعیدی اش داده می شود که سزار بلافاصله آن را رد می کند. در این هنگام، کاسکا از پشت گردن سزار را می گیرد تا دسیسه چینان او را آماج ضربات چاقو سازند. بروتوس آخرین نفر است و سزار جمله معروفش را در این لحظه به او می گوید: «تو هم، بروتوس؟» و شکسپیر این را نیز از زبان سزار اضافه کرده است که «پس بر خاک بیفت، سزار» و با این کار خواسته این نکته را برساند که سزار پس از فهمیدن این خیانت نخواسته که زنده بماند، پس قهرمان است. آنگاه توطئه گرا
ن می گویند که این کار را برای روم کرده اند نه برای خودشان، و تلاشی برای فرار از صحنه قتل انجام نمی دهند. بروتوس نیز در سخنانی از کار خود دفاع می کند و جمعیت نیز در آن لحظه طرف او را می گیرد. اما مارک آنتونی با ایستادن بر بالای جسد سزار، با زیرکی هرچه تمام تر با خطابه ای (که با این جمله شروع می شود: «دوستان، رومیان، هم میهنان، به من گوش فرادهید») که برخلاف سخنان منطقی بروتوس، احساسات مردم را هدف گرفته، مردم را علیه قاتلان می شوراند و باعث می شود که مردم توطئه گران را از رم بیرون کنند. در ابتدای پرده چهارم بروتوس با کاسیوس برسر اینکه خون سزار را برای عدالت نریخته اند مشاجره می کند. سپس برای جنگ با مارک آنتونی و آگوستوس (فرزند سزار که شکسپیر نام او را اوکتاویوس گفته است) مشورت می کنند. آن شب روح سزار بر بروتوس ظاهر می شود و او را از شکست می آگاهاند. بروتوس (Brutus): Why comest thou?(ترجمه: برای چه آمده ای؟)روح (Ghost): To tell thee thou shalt see me at Philippi.(ترجمه: تا به تو بگویم که مرا در فیلیپی خواهی دید.)درحین جنگ کاسیوس با شنیدن دستگیری بهترین دوستش، تیتینیوس، خود را می کشد. تیتینیوس که اسیر نشده، پس از
دیدن جسد کاسیوس خود را می کشد. در آن مرحله از جنگ، بروتوس پیروز می شود اما پیروزی اش قطعی نیست. او روز بعد با قلبی سنگین به نبرد ادامه می دهد و پس از شکست خود را می کشد. نمایش با سخنان آنتونی که با ستایش بروتوس او را "نجیب ترین رومیان" می خواند به پایان می رسد. او می گوید او تنها خیانتکاری بود که برای روم عمل کرد. در این قسمت اشاره ای بین مارک آنتونی و اوکتاویوس وجود دارد که در اثر دیگر شکسپیر با نام آنتونیوس و کلئوپاترا نوشته شده است. تاریخ نگارش. این نمایشنامه ابتدا به سال ۱۶۲۳ در فیرست فولیو منتشر شد، اما توماس پلاتر جوان دیدن اجرایی از آن را به سال ۱۵۹۹ در یادداشت هایش ذکر کرده است. نام این نمایشنامه در لیست نمایشنامه های شکسپیر که "فرانسیس مرر" در سال ۱۵۹۸ منتشر کرد نیامده است. براساس این دو نکته و نیز شباهت این اثر ازلحاظ واژگان با نمایشنامه هملت و ازلحاظ وزن با نمایشنامههای هنری پنجم و هر طور شما دوست دارید، محققان سال ۱۵۹۹ را درست می دانند. متن نمایشنامه ژولیوس سزار منتشرشده در فیرست فولیو تنها نسخه معتبر است که به خاطر انسجام و کیفیت آن مورد توجه است. منبع مورد استفاده شکسپیر برای نگارش این نمایشنامه
، "زندگی بروتوس" و "زندگی سزار" از آثار پلوتارک بوده اند. متن نمایشنامه دارای عناصر تاریخ پریشانه (آناکرونیستیک) بسیاری از دوره الیزابت (۱۵۵۸-۱۶۰۳) است. اشیائی که شخصیت ها دارند، همچون کلاه و دوبلت (نوعی جلیقه مردانه انگلیسی در دوره شکسپیر) در زمان روم باستان وجود نداشته است. مثلاً در متن گفته شده که سزار "دوبلت" (که متعلق به دوران الیزابت انگلیس است) پوشیده و نه "توگا"ی رومی. در جایی دیگر نیز صدای ضربه های ساعت بلند می شود و بروتوس به شمردن ضربه ها مشغول می شود. اولین اجراها. این نمایشنامه احتمالاً از اولین اجراهای شکسپیر در تئاتر گلوب بوده است. "توماس پلاتر جوان"، یک مسافر سویسی، در ۲۱ سپتامبر ۱۵۹۹ یک تراژدی دربارهٔ ژولیوس سزار را در تئاتری در لندن دیده است که به احتمال زیاد همین اثر شکسپیر بوده است، چون نمایشنامه مشابه دیگری وجود ندارد. (اگرچه درام های بسیاری از این داستان در آن دوران ساخته شده است اما هیچ کدام به خوبی توضیحات "پلاتر" با اثر شکسپیر همخوانی ندارند.) پس از بازگشایی تئاترها در ابتدای دوره استقرار مجدد، در سال ۱۶۷۲، این نمایشنامه به دست توماس کیلیگرو بازبینی شد. چارلز هارت در ابتدا نقش بروتوس
را بازی کرد و سپس این نقش را توماس بترتون بازی کرد. این نمایشنامه یکی از معدود آثار شکسپیر بود که در دوره استقرار مجدد یا قرن هجدهم تعدیل نشد.
تو هم، بروتوس؟ اصطلاحی لاتین است که برای بیان شاعرانه آخرین سخن فرمانروای روم، ژولیوس سزار، به دوستش مارکوس بروتوس بکار می رود که آن را در هنگام کشته شدن گفت. البته دقیقاً مشخص نیست که سزار در هنگام مرگ چنین چیزی را به بروتوس گفته باشد و مشهور شدن این جمله به خاطر استفاده شکسپیر از آن در نمایشنامه ژولیوس سزار است. از این اصطلاح در فرهنگ غربی برای نشان دادن اوج خیانت استفاده می شود. زمینه. در ۱۵ مارس (نیمه ماه مارس) سال ۴۴ قبل از میلاد، سزار بدست عده ای سناتور از جمله مارکوس بروتوس (دوست نزدیکش) مورد حمله قرار گرفت. سزار ابتدا در برابر حمله کنندگان مقاومت کرد اما بعد از دیدن بروتوس آن جملات را گفت و خود را به دست سرنوشت سپرد. آخرین سخن سزار قطعی نیستند و همیشه میان تاریخدانان و دانشگاهیان مورد بحث و جدل بوده است. عبارت "Et tu، Brute?" از نمایشنامه ژولیوس سزار (۱۵۹۹) گرفته شده که در اصل نیمه یک خط تلمیع با مضمون "Et tu، Brute? Then fall، Caesar!" (به معنی: تو هم، بروتوس؟ پس بمیر ای سزار) است. شکسپیر از اصطلاحی که در زمانش رایج بوده استفاده کرده است: به عنوان مثال در نمایشنامه لاتین "سزار اینترفکتوس" اثر "ریچارد
ادس" در ۱۵۸۲ و "تراژدی حقیقی ریچارد دوک یورک" سال ۱۵۹۵ (که منبعی برای اثر بود) بکار رفته است. این اصطلاح از تفسیر تاریخ نگار رومی سوئتونیوس سرچشمه می گیرد که در آن نقل شده کسانی ادعا کرده اند که آخرین سخنان سزار جمله یونانی "καὶ σὺ τέκνον;" (با تلفظ "Kai su، teknon?") بوده است. این عبارت معنی "تو هم، فرزند؟" یا "تو هم، مرد جوان؟" را می دهد (به لاتین: "Tu quoque، Brute، fili mi") و دلالت بر این دارد که بروتوس فرزند نامشروع سزار بوده است. اگر چه شاهدی بر اینکه سزار این سخن را گفته وجود ندارد و نیز تفسیر "فرزند من" درست نیست چون سزار در هنگام تولد بروتوس تنها چهارده سال داشته است. سوئتونیوس خود گفته که سزار در هنگام مرگ چیزی نگفته. پلوتارک نیز گفته که سزار در هنگام مرگ چیزی نگفته و تنها با دیدن بروتوس در میان خائنین توگای خود را (جلیقه مردان رومی) بر سر خود کشیده است. تفسیر. اگرچه این جمله اغلب به عنوان شوک سزار از دیدن بروتوس در میان خائنان تفسیر شده است، امروزه بحث هایی بر این شرح سرگرفته که اگر این جمله از سزار باشد ممکن است به معنی نفرین یا تهدید باشد. یک تئوری می گوید که سزار جمله ای یونانی را که از مدت ها
پیش در میان رومیان مثل شده بود تغییر داده است. ضرب المثل کامل چنین است: "تو هم، ای فرزند، طعم قدرت را خواهی چشید." که تنها سزار قسمت اول آن را آورده تا مرگ بروتوس را پیش بینی کرده باشد. همچنین سخن سزار به عنوان "بعدش نوبت توست." و "به سمت جهنم به همراه تو، رفیق" نیز تفسیر شده است. خانواده های اشرافزاده رومی در آن دوران (و از جمله خاندان سزار) از زبان یونانی (و نه لاتین) به عنوان زبان مادری خود استفاده می کرده اند. بنابراین احتمال دارد که سزار در هنگام مواجه شدن با مرگ به زبان مادری خود یعنی یونانی روی آورده باشد. اما این حقیقت که سزار از واژه محاوره ای معاصر "τέκνον" به جای "παῖ" (واژه ای که در دوران سزار به هنگام سخن گفتن به زبان یونانی استفاده می شده است.) استفاده کرده همچنان باعث درگرفتن بیشتر بحث ها شده است.
ساختار برخوردی دهانهٔ فرسایش یافتهٔ حاصل از برخورد سنگ های آسمانی با زمین است که از طریق ساختار زمین شناختی و سنگ های به شدت ضربه دیده قابل شناسایی است. به ساختار برخوردی، اخترداغ (astrobleme) هم گفته می شود.
اَنْسابُ الاَشْراف عنوان اثری در تاریخ سده نخست اسلام و اَنساب عرب، تألیف احمد بن یحیی بلاذری (د ۲۷۹ق /،، ) است. موضوع. این کتاب که می توان آن را بزرگ ترین اثر تاریخی برجای مانده از سده سوم هجریِ قمری دانست، به رغم نامش تنها نَسَب نامه نیست، بلکه موضوع نسب شناسی در برابر اطلاعات گرانبهای تاریخی و جنبه تاریخ نگاری آن، حجم اندکی را شامل می شود. در واقع، "انساب الاشراف"، یک دوره تاریخ سده اول هجری بر مبنای «انساب» عرب است و می توان گفت که چنین شیوه ای در تاریخ نگاری مسلمانان در سده سوم به گونه ای که بلاذری در این اثر در پیش گرفت، تکرار نشد. اطلاق اشراف برای بزرگان عرب. عنوان «اشراف» — با آنکه در قرون پس از بلاذری، لفظ «شریف» بر منسوبان به اهل بیت پیامبر اسلام یا اعضای قبیله قریش اطلاق می شد — در این کتاب بلاذری ناظر به گروه خاصی از اعراب نیست؛ بلکه به گفته محققان، اَشراف در اینجا به طور مطلق بزرگان عرب و احتمالاً شامل کسانی است که از نژاد خالص عرب بوده اند. مطالب کتاب. کتاب انساب الاشراف، بدان گونه که اینک در دست داریم، بدون مقدمه چنین آغاز می شود: «قال احمد بن یحیی بن جابر: اَخبرنی جماعة من اهل العلم بالکتب قال
وا…» مؤلف پس از بیان نسب نوح و فرزندان او، بلافاصله به ذکر انساب عرب پرداخته، و از آن جا که نسب یپامبر اسلام از عدنان آغاز می شود، یک یک نیاکان پیامبر را نام برده، و همراه آن به اختصار از دیگر فرزندان عدنان سخن رانده است. بدین گونه، پس از ذکر انساب و اخبار مربوط به اجداد پیامبر اسلام، به سیرة او پرداخته، و در پایان همین فصل بخشی را نیز به «سقیفه» اختصاص داده است، سپس دوباره از نیای پیامبر، عبدالمطلب، یاد می کند و فرزندان آنها را یک یک نام می برد و اخبار هر یک را می آورد. اخبار مربوط به دورة خلافت علی بن ابی طالب، پس از سیره نبوی، از بزرگ ترین بخشهای انساب الاشراف است. پس از ذکر انساب و اخبار بنی هاشم بن عبدمناف، به اخبار و انساب بنی عبدشمس بن عبدمناف می پردازد و بدین گونه، نسب قریش پایان می پذیرد. در ذکر فرزندان الیاس بن مُضَر، به روش پیشین خود، به یاد کردِ اخبار و انساب ادامه می دهد تا به نسب قبیله ثقیف و اخبار و انساب برخی رجال این قبیله می رسد و از جمله فصل بزرگی را به حجاج بن یوسف اختصاص می دهد، اما کتاب در همین جا ظاهراً به سبب وفات مؤلف، پایان می پذیرد و حتی انساب قبایل قیسی نیز کامل یاد نشده است. زمان
نگارش. به نظر می رسد که بلاذری، پس از جمع آوری مواد گوناگون، در سالهای پایانی عمر خود به نگارش انساب الاشراف به صورتی که اینک در دست داریم، پرداخته است. ناتمام ماندن کتاب نیز این حدس را تأیید می کند و به هر حال، یقیناً نگارش قسمت اعظم آن، پس از آثار دیگرش صورت گرفته است، زیرا وی در چند جای انساب الاشراف صریحاً از کتاب دیگر خود در باب «بُلدان» یاد می کند که شاید مقصود فتوح البلدان موجود باشد. نسخه ها. از انساب الاشراف، نسخه های کاملِ متعددی در دست نیست، یا هنوز شناسایی نشده است. گذشته از چند نسخه خطی پراکنده از چند بخش از کتاب، تاکنون دو نسخه کامل از آن، یکی در ترکیه و دیگری در مغرب شناسایی شده، و همانها اساس چاپهای کامل یا ناقص محققان این کتاب قرار گرفته است، از آن جمله:محمد حمیدالله (ج ۱، قاهره، ۱۹۵۹م)، محمدباقر محمودی (ج ۲، بیروت، ۱۳۹۴ق)، همو (بخشی از ج ۳، بیروت، ۱۳۹۷ق)، عبدالعزیز طباطبایی، در الحسین و السنّة (مطالب مربوط به امام حسین (ع)، قم، مطبعة مهر)، عبدالعزیز دوری (بخش دوم، ج ۳ (۲)، بیروت، ۱۳۹۸ق)، ماکس شلوزینگر (ج ۴ (۱)، بیت المقدس، ۱۹۷۱م)، همو (ج ۴ (۲)، بیت المقدس، ۱۹۳۸م)، گویتین (ج ۵، بیت المقدس، ۱۹
۳۶م)، احسان عباس (ویرایش مجدد ۳ مجلد چاپ شده در بیت المقدس، بیروت، ۱۴۰۰ق)، آلوارت (ج ۱۱ زیر عنوان «جلد یازدهم از تاریخ یک مؤلف مجهول»، گرایفسوالد، آلمان، ۱۸۸۳م)، احسان صدقی العمد (بخش مربوط به ابوبکر و عمر، کویت، ۱۹۸۹م)، سهیل زکار و ریاض زرکلی (تمام کتاب در ۱۳ مجلد، زیر عنوان جمل من انساب الاشراف، بیروت، ۱۴۱۷ق)
خانواده روتشیلد خانواده سرمایه داری است که شجره نامهٔ آن ها از قرن شانزدهم میلادی در آلمان قابل استناد است. این خانواده از تبار یهودیان اشکنازی است. در حدود قرن ۱۸ میلادی که این خانواده در اوج قدرت خود بود، ثروتمندترین خانواده جهان محسوب می شد و بیشترین ثروت ثبت شده در دوران مدرن را دارا بود. ثروت خانواده به تدریج کاهش یافت زیرا در بین تعداد زیادی از ورثه تقسیم شد. امروزه با وجود آن که اعضای خانواده هنوز هم فعالیت های گستردهٔ اقتصادی در زمینه هایی مثل بانکداری، استخراج معدن، کشاورزی، شراب سازی و کارهای نیکوکاری دارند، اما فعالیت های خانواده روتشیلد بسیار کمتر از گذشته است. پنج نسل از شاخه اتریشی این خانواده توسط امپراتور هابسبورگ فرانسیس دوم به مقام اشرافیت رسیدند. شاخه دیگر این خانواده یعنی شاخه بریتانیایی نیز توسط ملکه ویکتوریا به اشرافیت رسید. نشان خانوادگی روتشیلد یک مشت به همراه پنج تیرکمان است که سمبل پنج شاخه این خانواده بوده و به آیه زبور ۱۲۷ ("مانند تیرهای کمان در دست جنگجو") اشاره دارد. شعار خانوادگی زیر این سمبل نقش بسته است:" (اتحاد، صداقت و صنعت). ریشه نام. «روت» (Rot) در زبان آلمانی به معنی سرخ
و «شیلد» (Schild) نیز به معنی تابلو یا پلاک است و درمجموع روتشیلد به معنی «پلاک سرخ» در زبان آلمانی می باشد. در کوچه یهودی های فرانکفورت خانه ها به جای شماره پلاک های رنگی داشتند. پلاک خانه این خانواده قرمز رنگ بود و به همین دلیل این خانواده «پلاک قرمز» (Rothschild) نام گرفت. نماد قدیمی این خاندان اشرافی آلمانی تبار، یک پلاک سرخ رنگ بوده است و از این رو این خانواده به روتشیلدها (پلاک سرخ ها) معروف شدند. تاریخچه. نخستین عضو از این خانواده، که از نام خانوادگی روتشیلد استفاده کرد؛ ایزاک الچانان روتشیلد بود، که در سال ۱۵۷۷ زاده شد. این خانواده در سال ۱۷۴۴ با به دنیا آمدن مایر امشل روتشیلد شروع به کسب قدرت در سطح بین المللی کرد. او پسر امشل موزس روتشیلد بود و به عنوان صراف، با شهریای هس تجارت می کرد. وی که در گتو (محلهٔ یهودی) فرانکفورت به دنیا آمده بود، یک خانواده بانکداری ایجاد نمود و پنج پسر خود را، در پنج مرکز اصلی تجارت اروپا مستقر کرد. بیشتر ثروت این خانواده توسط شاخه لندن آن، ناتان میر روتشیلد به دست آمد. یکی از استراتژی های مهم این خانواده این بود که کنترل بانک فقط در بین اعضای خانواده می چرخید. این کار با
عث می شد، آن ها بتوانند ابعاد فعالیت های خود را به طور کامل مخفی کنند. دائرةالمعارف یهودی نوشته سال ۱۹۰۶ می نویسد: «روش کار روتشیلدها که در آن چند برادر در چند مرکز مالی فعالیت های موازی شروع کردند، توسط بقیه بانکداران یهودی تقلید شد، مانند بیشافهایم ها، پریرزها، سلیگمان ها، لازاردها و غیره. این بانکداران با صداقت و مهارت اقتصادی، اعتبار زیادی نه تنها در بین یهودیان، بلکه در بین بانکداران نیز پیدا کردند. از این رو بانکداران یهودی قدرت زیادی در اواسط و اواخر قرن ۱۹ به دست آوردند. رئیس تمامی آن ها خانواده روتشیلد بود.» میر روتشیلد ثروت خانوادگی را با ترتیب دادن ازدواج های از پیش تعیین شده، در خانواده نگه می داشت؛ ولی از قرن ۱۹ تمامی روتشیلدها شروع به ازدواج با غیرخودی نمودند. این ازدواج ها بیشتر با خانواده های اشرافی یا بانکداری دیگر بود. پنج پسر میر روتشیلد عبارت بودند از: جنگ های ناپلئونی. خانواده روتشیلد ثروت بسیار زیادی از جنگ های ناپلئون به دست آورد. از سال ۱۸۱۳ تا ۱۸۱۵ ناتان میر روتشیلد به تنهایی مخارج جنگ ارتش بریتانیا را تأمین می کرد. در سال ۱۸۱۵، روتشیلد ۹٫۸ میلیون پوند (معادل ۶٫۵۸ میلیارد پوند در پول
امروزی) به صورت قرض به متحدان انگلستان داد. به دلیل کمک بقیه برادران، روتشیلد موفق شد، شبکه بزرگی از مأمورین، باربرها و پست در اروپای نابود شده به واسطه جنگ، ایجاد کند، تا به واسطه آن، اخبار سیاسی و اقتصادی را زودتر از بقیه به دست آورده و از رقبای خود پیش باشد. در این زمان ارزش روتشیلدها برای حکومت انگلستان فزونی یافت. این شبکه به ناتان اجازه داد تا خبر پیروزی بریتانیا را در جنگ واترلو یک روز کامل قبل از پیام آور دولتی به دست آورد. مهم ترین فکر ناتان این بود، که از این اطلاع چگونه پول بیشتری به دست آورد. او خبر را به دولت نداد. ناتان شروع به فروختن سهام دولتی خود کرد، که باعث ایجاد ترس در بورس و کاهش شدید قیمت سهام شد. سهامداران به پیروی از این سرمایه دار بزرگ و کارکشته، سهام های خود را فروختند و پس از اینکه قیمت سهام به پایین ترین حد خود رسید، ناتان روتشیلد همهٔ سهام های افراد دیگر را خریداری کرد و موفق شد که رقبای خود را از صحنه به در کند. روز بعد با پخش شدن خبر پیروزی انگلستان ارزش سهام مجدداً به مقدار قبلی خود بازگشت و با اینکار به ازای نابودی بسیاری از سرمایه داران انگلیسی خود را به ثروت هنگفتی رساند. نا
تان فعالیت های اقتصادی خود را از منچستر شروع کرد، سپس به لندن رفت. در سال ۱۸۰۹ او ساختمان اصلی خود را در خیابان سوئیتین سیتی لندن (با شهر لندن عادی اشتباه نشود) خرید و شرکت ن.م. روتشیلد و پسران را در سال ۱۸۱۱ ایجاد کرد. او چنان قدرتی به دست آورد که در سال ۱۸۲۵ توانست به قدر کافی سکه به بانک انگلستان بدهد که از بحران نقدینگی جلوگیری کند. بانکداری بین المللی. در سال ۱۸۱۷ پنج تن از برادران توسط امپراتور فرانتس دوم، امپراتور مقدس روم به مقام اشرافیت رسیدند. تمامی آن ها لقب های اتریشی بارون و فرای هر (Freiherr) را به دست آوردند. از این رو این خانواده از پیشوند «د» (de) و «فون» (Von) برای مشخص شدن اشرافیت خود استفاده می کردند. بارونها لقب خود را از امپراتور روم دریافت می کردند. در سال ۱۸۴۷ سر آنتونی د روتشیلد بارون در انگلستان شد. در سال ۱۸۸۵ ناتان مایر روتشیلد دوم (۱۸۴۰–۱۹۱۵) بارون شد. خانواده روتشیلد نقش مهمی در صنعتی شدن اروپا داشت و نقش مهمی در ایجاد خطوط راه آهن دنیا ایفا کرد. همچنین این خانواده نقش مهمی در ایجاد منابع مالی لازم برای پروژه هایی نظیر کانال سوئز ایفا کرد. تجارت های مهمی که در قرن ۱۹ توسط خانواده
روتشیلد ایجاد شد، عبارتند از: این خانواده فعالیت های سسیل رودز را در کولونی آفریقایی رودزیا حمایت می کردند. دولت ژاپن در زمان جنگ روسیه-ژاپن به این خانواده نزدیک شد. شعبه لندن به دولت ژاپن ۱۱٫۵ میلیون پوند (معادل ۹۰۲ میلیون پوند امروزی) وام داد. نام روتشیلد با ثروت بیش از حد عجین شده است. این خانواده دارای تابلوهای هنری بی نظیر، کاخ های بی شمار و فعالیت های اجتماعی است. تا پایان قرن ۱۹ این خانواده ۴۱ قصر ساخت، که تا آن زمان معادل آن دیده نشده بود. نخست وزیر آینده انگلستان لوید جورج در سال ۱۹۰۹ ادعا کرد، که لرد ناتان روتشیلد قوی ترین مرد انگلستان است. در سال ۱۹۰۱، شاخه فرانکفورت به دلیل نبود وارث مذکر تعطیل شد. این تعطیلی تا ۱۹۸۹ ادامه داشت، که در آن زمان ن.م. روتشیلد و پسران به همکاری بانک روتشیلد ا.ج. شعبه سوئیس، یک شعبه در فرانکفورت ایجاد کردند. شعبه فرانسه. دو شاخه این خانواده در فرانسه وجود دارد. اولین جیمز مایر د روتشیلد (۱۷۹۲–۱۸۶۸) بود که برادران د روتشیلد را در پاریس ایجاد کرد. بعد از جنگ های ناپلئون او نقش مهمی در تعیین منابع مالی و ساخت راه آهن داشت، که به فرانسه کمک کرد، یک قدرت صنعتی شود. پسران جی