Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گونه موارد مطمئن ترین راه کشف ترتیب نزول، گزارش های تاریخی است. برخی از نویسندگان مسلمان و غالب شرق شناسان، علاقه مند به کشف و استخراج جدول مزبور از طریق تحلیل ها و استحسان های مورد پسندشان بوده اند؛ در صورتی که به نظر برخی تلاش مزبور از تخمین و گمانه زنی های تحمیلی بر قرآن تجاوز نمی کند و مخصوصاً در فهم نظام هدایتی خالصی که در پی ترتیب نزول سور، باید به دنبال شناسایی آن بود، استفاده از این روش غیرقابل قبول است؛ چرا که به اعتقاد ایشان، چینش و ترتیبی که با این گمانه ها به وجود آید، به سوره ها تناسبی ویژه و مرتبط با برداشت مفسر می دهد که تضمینی بر درستی آن وجود ندارد؛ در نتیجه نظامی که استخراج می شود، غیرقابل اطمینان و اتکا می گردد. طباطبایی در تفسیر المیزان و نیز کتاب قران در اسلام گفته است: «آنچه دربارهٔ این روایات (ترتیب نزول) می توان گفت اینست که بهیچوجه قابل اعتماد نیستند زیرا نه ارزش روایت دینی را دارند و نه ارزش نقل تاریخی. تنها راه برای تشخیص ترتیب سوره های قرآنی و مکی یا مدنی بودن آن ها تدبر در مضامین آن ها و تطبیق آن با اوضاع و احوال پیش از هجرت و پس از هجرت می باشد.» در نظر بهجت پور، «بهترین راه قاب
ل اطمینان، بررسی اسناد تاریخی و رفع مشکلات پیش روی محققان تا رسیدن به جدولی قابل اعتماد است. گفتنی است که هرگونه نتایج مستخرج از ترتیب نزول، اعتبارشان را از همان ترتیبی دارند که سوره ها و آیات بر آن نازل شده اند و این در حالی است که ترتیب های اجتهادی به میزان دوری از نقل و روایت، از اعتبار لازم و کافی برخوردار نیستند و به تبع دستاوردهای آن ها نیز شاید قابل اعتماد نباشد. پس در تعیین ترتیب نزول سوره ها و در کشف آیات استثنایی و جابه جا شده در هر سوره، بهترین راه بررسی نقل ها و روایات اسلامی موجود در تراث دینی و تاریخی مسلمانان است. روایاتی که در بیان جدول ترتیب نزول سوره ها وارد شده اند، متعدد و دارای اختلاف اند. بررسی سند این روایات و اطمینان از صدور آن ها و همچنین ارزش و جایگاه منبع خبر در بالابردن اتقان کار، نقش به سزایی دارد؛ مثلاً اگر امام «معصوم» یا صحابی جدول مزبور را ادعا کند، جدول وی از اعتبار بیشتری برخوردار است. در این راه در صورتی که جدول های قابل قبول متعددشد، بهترین کار بررسی موارد اختلاف پیام سوره ها، بنا بر هر یک از جدول ها می باشد و باید سعی شود با کاوش در پیام و محتویات سوره، نسبت به اولویت یک
جدول داوری کرد. البته با توجه به روند تحقیق می یابیم که در جدول های معتبر موارد مشترک بسیار زیاد است و همین اشتراک، محقق را به فهم ارتباط قبل و بعد سوره های مورد اختلاف نزدیک می کند و در نتیجه امکان حدس قوی و قابل توجهی را برای تشخیص ترتیب سوره ای که در این سلسله قرار می گیرد، فراهم می سازد.» گزارش جداول ترتیب نزول سوره ها در اسناد اسلامی. سندهای ترتیب نزول، در کتب علوم قرآن و تفسیر آمده اند. در بسیاری از کتب نیز فوایدی برای کشف ترتیب نزول یا شناخت مکی و مدنی بودن سوره ها آورده شده است؛ اما معمولاً دغدغهٔ محققان، کشف ترتیب دقیق و قابل اعتماد از نزول سوره ها نبوده و فقط به نقل جداولی که به آن ها رسیده، اقدام می کردند. البته در برخی موارد جدولی مسند در اختیار بزرگانی از علم بوده است که از کتابی معتبر و افرادی موثق به دست آورده بودند؛ اما آن ها به دلایلی خاص فقط به ذکر مواردی از جدول ترتیب سوره ها بسنده کرده اند و جدول را به صورت کامل ارائه نکرده اند؛ آنجنان که طبرسی در ذیل سوره انسان چنین کرده اند. با بررسی و تتبّع جامع صورت گرفته توسط برخی محققان، سیر ذکر ترتیب نزول سور به طور مسند و غیرمسند در کتب ذیل آمده که
از این میان در ۲۷ منبع، جداول با سند کامل آورده شده اند: قدیمی ترین کتابی که جدول ترتیب نزول سور را گزارش کرده است، کتاب تنزیل القرآن محمد بن مسلم زهری (۵۰–۱۲۳ ق) است. وی در ابتدای کتاب، ترتیبی از قرآن را ارائه کرده است. این کتاب به صورت مسند به دست ما رسیده است، اما این که خود زهری این ترتیب را از چه کسی اخذ کرده است، معلوم نیست؛ اما ترتیب او به جز در سوره های حمد، هُمزه و قمر هماهنگ با ترتیب ابن عباس است. سپس تاریخ یعقوبی (م ۲۸۴ ق) جدولی کامل و مسند از طریق ابی صالح از ابن عباس را گزارش نموده ست. نزدیک به همین زمان، دو روایت مسند از عطاء خراسانی از اابن عباس در کتاب "فضائل القرآن" تألیف ابن ضریس در بابی مخصوص به ترتیب نزول سور برای محققان به جا گذاشته شده است. سپس کتاب "المبانی لنظم المعانی" نوشته شده در سال ۴۲۵ ق از نویسنده ای نامعلوم که بنا بر تحقیقات اخیر برخی احتمال داده اند ابومحمد، حامد بن احمد بن جعفر بن بسطام باشد و این تألیف در کتاب "المقدمتان" اثر آرثر جفری در دسترس محققان است، سه سند از عکرمه از ابن عباس، عطا از ابن عباس و سعید بن مسیب از علی در این کتاب گزارش شده است. پس از آن در "الفهرست" ابن
ندیم بغدادی (م ۴۳۸ ق) ترتیبی از نزول سور موجود است که چهار سورهٔ اول از زهری از محمد بن نعمان بن بشیر و بقیهٔ سور مکی از طریق مجاهد و سور مدنی از طریق ابن جریح از عطا از ابن عباس آورده شده است. بیهقی (۳۸۴–۴۵۸ ق) در کتاب دلائل "النبوة و معرفة احوال صاحب الشریعة جدولی از ترتیب نزول سوره ها از طریق عکرمه و حسن بصری ارائه کرده است. وی پس از ذکر آن جدول می نویسد: «سندی از مجاهد بن جبر از ابن عباس هم در نزد من موجود است که افتادگی های سند اول را ندارد» و نیز می افزاید که شاهدی بر این سند در تفسیر مقاتل و غیر آن از اهل تفسیر موجود است. ابوالقاسم عبیدالله بن عبدالله بن احمد، حاکم حسکانی (زنده تا ۴۷۰ ق) در کتاب "شواهد التنزیل لقواعد التفصیل" اسنادی گزارش کرده است، اما چون در صدد اثبات مدنی بودن سورهٔ انسان بوده است، تنها این سوره را گزارش کرده است. این گزارش های این مؤلف از دو جنبه ارزش دارند: اولاً مؤلف کتاب از کسانی است که تخصص اصلی او در رجال و حدیث شناسی است و ثانیاً محققی منصف است. وی با آن که حنفی مذهب بود، اما این کتاب را در دفاع از علی و اهل بیت نگاشت. وی روایات مربوط به جدول ترتیب نزول سوره ها را به جهت رد اد
عایی که بعضی در مکی بودن سورهٔ انسان ادعا کرده بودند، آورد تا اثبات کند اتفاق و اجماع بر مدنی بودن این سوره است. او ۹ سند ذکر می کند که تقریباً همه سندهایی است که در کتب قبل آمد. سپس طبرسی (م ۵۴۸ ق) در "تفسیر مجمع البیان" ذیل تفسیر سورهٔ انسان در اثبات این که سورهٔ انسان سوره ای مدنی است، و آیات اول این سوره دربارهٔ مریضی حسن و حسین بن علی، نذر علی بن ابی طالب و فاطمه و وفای به نذرشان است، روایاتی را آورده است. ظاهراً چهار سند از جدول کامل ترتیب نزول در نزد طبرسی موجود بوده است، اما او فقط ترتیب عمرو بن هاورن از عثمان از عطا از ابن عباس را نقل می کند که در کتاب "المبانی" هم آمد و اشاره می کند که سندهای دیگری هم از استادش احمد زاهد در کتاب "الایضاح" در دست دارد. از ابن عباس به طریق عطا، و دو سند از عکرمه و ابی الحسن و یک سند از سعیدبن مسیب از علی؛ اما او این اسناد را ذکر نکرده است. نیز در همین زمان در تفسیر "مفاتیح الاسرار و مصابیح الابرار" منسوب به شهرستانی (م۵۴۸ ق) پنج جدول ترتیب نزول از رجال حدیث مقاتل، مقاتل از علی و نیز از ابن عباس و ابن واقد و جعفر صادق آورده شده است البته شهرستانی سند این روایات را ذکر
ننموده و تنها ادعا کرده که آن ها را از ثقات اخذ کرده است. علاء الدین علی بن محمد بغدادی (۶۷۸–۷۴۱ ق) در کتاب "لُباب التأویل فی معانی التنزیل" مشهور به تفسیر خازن به ارائهٔ جدولی ترکیبی و منتخب از ترتیب نزول سوره ها پرداخته است. گرچه این جدول بدون ذکر سند است، اما وی در تأکید بر درستی جدول ترتیب نزول خود چنین نگاشته است: «فهذا ترتیب ما نزل من القرآن بمکة فذلک ثلاث و ثمانون سورة علی ما استقرت علیه الروایات الثقات». بدرالدین زرکشی (م ۷۹۷ ق) در "البرهان فی علوم القرآن" ترتیبی را ارائه می دهد که به ترتیب ارائه شده در تفسیر خازن بسیار نزدیک است و بر اعتبار آن چنین گواهی می دهد: «استقرت علیه الروایات الثقات». همچنین فیروزآبادی (م ۸۱۷ ق) در کتاب "بصائر ذوی التمییز" به ترتیب نزول نیشابوری و کتاب "المبانی" اشاره می کند؛ و جلال الدین سیوطی (م ۹۱۱ ق) بحث مبسوطی در نزول قرآن و آیات استثنایی نمود. او در نقل جداول ترتیب نزول ابتدا به نقل جدول منقول در دلائل النبوة می پردازد. وی پس از ذکر جداولی ناقص به ترتیب فضائل القرآن ابن ضریس از عطا از ابن عباس می پردازد. همو در سند دیگری به نقل از جابر بن زید، جدول ترتیب سور را موافق تر
تیبِ مذکور در مجمع البیان و مشهور علما، البته با اندکی اختلاف ذکر کرده است. پس از آن تاریخ نیز در کتب بسیاری شاهد بحثی پیرامون ترتیب نزول سور یا تأمل در آن هستیم و حتی شاهد ارائهٔ جداولی نیز هستیم؛ اما بیشتر بر ترتیب مذکور در جدول شمارهٔ یک اعتماد شده است. جداول ترتیب نزول. در ترتیب نزول سوره ها روایاتی در دست است که مورد اعتماد افرادی است که نقل گردیدند و عمدتاً از ابن عباس نقل شده است. مانند روایتی که احمد بن ابی یعقوب کاتب، معروف به ابن واضح یعقوبی (متوفای ۲۹۲) در تاریخ خود از محمد بن سائب کلبی از ابی صالح از ابن عباس نقل کرد یا روایتی که محمد بن اسحاق وراق، معروف به ابن ندیم (متوفای ۳۸۵) در کتاب "الفهرست" خود آورده بود؛ یا طبرسی صاحب تفسیر از شیخ خود ابومحمد مهدی بن نزار حسینی قاینی از مفسر قرن پنجم حافظ کبیر عبیدالله بن عبدالله بن احمد، معروف به حاکم حسکانی نیشابوری صاحب کتاب "شواهد التنزیل" روایت ترتیب را از ابن عباس آورده بود؛ و نیز از کتاب "الایضاح" استاد احمد زاهد روایتی را نقل کرده است.[۳] و نیز امام بدرالدین زرکشی، اولین محقق مسایل قرآنی (متوفای ۷۹۴) در کتاب خود "البرهان فی علوم القرآن" که در سال ۷
۷۳ آن را نگاشته، تفصیلا روایات ترتیب را آورده است. جلال الدین سیوطی (متوفای ۹۱۱) در کتاب "الاتقان" روایات را آورده است، و از ابوالحسن بن حصار، در این زمینه منظومه ای می آورد که در کتاب "الناسخ والمنسوخ" وی درج شده است. سیوطی روایت ترتیب را از جابر بن زید نیز می آورد که تکمیل کننده روایت ابن عباس به شمار می رود. سایر دیدگاه ها. نلدکه. یکی از نظریه های اوایل قرن بیستم در خصوص ترتیب نزول سوره ها نیز، توسط شرق شناس آلمانی، تئودور نولدکه (نلدکه) (۱۹۳۰–۱۸۳۶) مطرح شده است. مهدی بازرگان. در ترتیب نزول آیات قرآن بر اساس مدل ریاضی مهدی بازرگان، مؤلف پس از بررسی منابع قدیم و نظریه های موجود، آیات قرآن را بر اساس موضوع دسته بندی کرده، سپس با مدلی «ریاضی» زمان نزول هر دسته را در طول ۲۳ سال بعثت پیامبر به دست آورده است. در انتها با مقابله نتایج به دست آمده با ترتیب نزول های موجود و شواهد تاریخی اسلام صحت نتایج مدل را بررسی کرده است. منابع موجود قدیم در مورد ترتیب نزول مانند:ابراهیم بن عمر بقاعی، محمدبن نعمان، عبدالله بن عباس و امام جعفرصادق و تحقیقات مستشرقین معاصر مانند:بلاشر، بل، شول، نولدکه، گریمی با هم اختلافاتی دارند
ولی بعضاً سوره ها را به صورت یکپارچه شماره گذاری کرده اند. از طرفی بررسی روایات و شأن نزول آیات نشان می دهد که بسیاری از سوره ها مثل سوره بقره به صورت قطعات جداگانه و در سال های مختلف نازل شده اند. این مدل با روایات ترتیب نزول که محور اصلی در ترتیب سوره هاست، مخالف است و مورد نقد محققان مسلمان قرار گرفته است. بهجت پور مشکل عمده کار بازرگان را در منطق و شیوه کشف جدول ترتیب نزول سوره ها می داند. نقدها. بر روایات ترتیب نزول سوره ها و نیز جدول های مطرح شده در فوق نقدهای جدی ای وارد شده است؛ برای مثال می توان به مقاله «نقد نظریه تفسیر بر پایه ترتیب نزول» نوشته سیدمحمدحسن جواهری که در پژوهشنامه معارف قرآنی (آفاق دین) سال نهم تابستان ۱۳۹۷ شماره ۳۳ منتشر شده مراجعه کرد. همچنین می توان به کتاب اعجاز و تحدی، جواهری، ص ۲۷۱–۲۷۸ که از سوی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی منتشر شده مراجعه کرد. بر اساس این مقاله نمی توان به این روایات اعتماد کرد. همچنین در کاربست ترتیب نزول سوره ها در تفسیر نیز نقد جدی وجود دارد.
فرست انرژی شرکت انرژی آمریکایی است، که در زمینه تولید، انتقال و توزیع برق فعالیت می کند. شرکت فرست انرژی در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و در حال حاضر دارای ظرفیت تولید برقی معادل ۲۳ هزار مگاوات می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اکران، اوهایو قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می شود. شرکت فرست انرژی در سال ۲۰۱۲ در فهرست فرچون ۵۰۰ در رتبه ۱۸۱ از بزرگترین شرکت های عمومی ایالات متحده قرار گرفت.
دومینیون شرکت انرژی آمریکایی است، که در زمینه تولید، انتقال و توزیع برق، همچنین توزیع گاز طبیعی فعالیت می نماید. شرکت دومینیون در سال ۱۹۸۳ راه اندازی شد و در حال حاضر دارای ۹٫۷۰۰ کیلومتر شبکه انتقال برق و ۲۳٫۰۰۰ کیلومتر خط لوله انتقال گاز در ایالات متحده می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر ریچموند، ریچموند قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می شود. شرکت دومینیون در سال ۲۰۱۲ در فهرست فرچون ۵۰۰ در رتبه ۱۵۷ از بزرگترین شرکت های ایالات متحده آمریکا، قرار گرفت.
هانس والنتین هوبه (۲۹ اکتبر ۱۸۹۰ - ۲۱ آوریل ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش آلمان بود که در فرماندهی یگان های زرهی مختلفی را در جریان جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. او با نشان دادن مهارت در رزم گاه ها جزو یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ های بلوط، شمشیرها و الماس ها را دریافت کردند. سال های اولیه. هانس-والنتین هوبه روز ۲۹ اکتبر سال ۱۸۹۰ در ناومبورگ زاده شد. سال ۱۹۰۹ به عنوان افسر دانشجو به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و سال بعد با درجه ستوان دوم در هنگ ۲۶ پیاده نظام به سلک افسران درآمد. جنگ جهانی اول. هوبه هنگام آغاز جنگ جهانی اول فرمانده یک دسته بود. در عرض چند روز به عنوان آجودان یک گردان در جبهه غربی برگزیده شد. تنها حدود یک ماه بعد در درگیری های ناحیه فونتنه به شدت زخم برداشت و دست چپش را از دست داد. به عنوان سربازی با اراده مصمم ماه ژانویه سال ۱۹۱۶ مافوق ها را راضی به بازگشت خود به خط مقدم کرد. با درجه ستوان یکم فرمانده گروهان ۷ در هنگ ۲۶ پیاده نظام شد. همان سال به ستاد سپاه ۴ منتقل گردید. تا پایان سال مجددا به عنوان آجودان به هنگ پیشین خود بازگشت. در ادامه در چند ج
ایگاه ستادی دیگر قرار گرفت. اواخر جنگ به جهت شکست دادن یک تهاجم نیروهای بریتانیایی با پشتیبانی تانک، برای دریافت نشان عالی پور لو مریت معرفی شد اما پیش از تایید آن جنگ به پایان رسید. در این هنگام سروان بود. رایشسور. هوبه درحالی که دچار معلولیت بود اما آمادگی جسمانی بالایی داشت؛ بدین سبب پس از جنگ ماه اکتبر سال ۱۹۱۹ در رایشسور، نیروهای مسلح جدید آلمان، مورد پذیرش قرار گرفت. مدتی فرمانده یک گروهان بود. به هر صورت با وجود توانمندی و انرژی بالا، شمار اندک ۴٬۰۰۰ افسر موجود در این نیرو موجب کندی ارتقا می شد. بدین ترتیب سال ۱۹۳۲ در جایگاه فرماندهی گردان ۱ هنگ ۳ پیاده نظام به درجه سرگردی ترفیع گرفت. ورماخت. سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ دومی ترفیع یافت و فرمانده یک گردان موتوریزه ویژه آزمایشی شد. در رزمایش تابستانه مهارت خود و قابلیت این نیرو را به نمایش گذاشت. روز ۱ مه سال ۱۹۳۵ به فرماندهی دانشکده پیاده نظام دوبرنیتس برگزیده شد. در این هنگام کتابی دو جلدی با عنوان "سرباز پیاده نظام" ("Der Infanterist") نوشت که به یک متن استاندارد آموزشی بدل گشت. ماه اکتبر سال ۱۹۳۵ به فرمانده نظامی دهکده المپیک انتخاب و مسئولیت تامین امنیت
آن را عهده دار شد. هوبه در این جایگاه ملاقات های متعددی با صدراعظم آدولف هیتلر که از نزدیک امور المپیک را پیگیری می کرد، داشت. عملکرد مناسب ترفیع درجه به سرهنگ تمام در ماه اوت سال ۱۹۳۶ را برای او به ارمغان آورد. جنگ جهانی دوم. هوبه با آغاز جنگ جهانی دوم، در نبرد لهستان مشارکت نداشت. ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ به فرماندهی هنگ ۳ پیاده نظام منصوب گردید. این یگان را در مراحل نخست نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ هدایت کرد. به هر صورت هوبه از این انتصاب رضایت نداشت و با استفاده از روابط در فرماندهی عالی، روز ۱۵ مه سال ۱۹۴۰ درحالی که هنوز سرهنگ بود، فرماندهی لشکر شانزدهم پیاده نظام را در دست گرفت. در نظر بود این یگان به لشکر زرهی بدل شود و از پیش بخشی از آن موتوریزه بود. هوبه این لشکر را با مهارت در مابقی کارزار فرانسه رهبری نمود و روز ۱ ژوئن به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. این یگان تحت نظارت هوبه، همان سال به لشکر شانزدهم زرهی تبدیل شد. ماه دسامبر با لشکر خود به رومانی رفت تا نیروهای این کشور را آموزش دهد. قرار بود بخشی از تهاجم به یوگسلاوی باشد اما پیروزی آلمانی ها به اندازه ای سریع حاصل شد که لشکر هوبه درگیری چندانی در آن تجربه نکرد.
نیروهای او پیروزمندانه وارد بلگراد شدند و سپس به سیلزی منتقل گشتند. ترفیع درجات: لشکر او در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، از ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ بخشی از گروه زرهی ۱ در گروه ارتش جنوب بود. هوبه به شکل متمایزی لشکر خود را فرماندهی می کرد و توانست در ناحیه استاریا-کونستاتینوف بر نیروهای با برتری عددی دشمن فایق آید و ضدحملات متعدد آن ها را دفع کند. پس از شکستن خط دفاعی استالین، روز ۱ اوت سال ۱۹۴۱ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرد. در نبرد اومان حاضر بود و در نبردهای متعاقب در اوکراین، در انهدام چند ارتش میدانی شوروی در ناحیه کی یف مشارکت داشت. در ادامه خود را تا روستوف-نا-دونو رساند و زمستان سال ۱۹۴۱/۱۹۴۲ بخشی از دفاع از خط رود میوس بود. به جهت عملکرد مناسب در نبردهای پیشین در نواحی نیکولایف و کی یف روز ۱۶ ژانویه سال ۱۹۴۲ برگ های بلوط به صلیب شوالیه او افزوده شد. هوبه روز ۱ آوریل سال ۱۹۴۲ به درجه سرلشکری ترفیع گرفت و در نبرد دوم خارکوف جنگید. قابلیت های او به اندازه ای برای فرماندهی جشمگیر بود که تنها شش ماه بعد در روز ۱ اکتبر سال ۱۹۴۲ به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) نیز ترفیع گرفت.
فرماندهی سپاه ۱۴ زرهی در ناحیه استالینگراد به او سپرده شد. در جریان نبرد استالینگراد با نیروهایش به محاصره دشمن افتاد. روز ۲۱ دسامبر سال ۱۹۴۲ شمشیرهای صلیب شوالیه به جهت فرماندهی سپاه در تهاجم به سمت رود ولگا در شمال استالینگراد به او اعطا گردید. برای شرکت در مراسم اعطای نشان با هواپیما از محاصره خارج شد اما بلافاصله پس از مراسم مجددا به درون محاصره بازگشت. با وجود این که قصد داشت در کنار سربازانش بماند، روز ۱۸ ژانویه سال ۱۹۴۳ دستور به خروج هوایی از محاصره گرفت. هوبه در ابتدا از اطاعت از این فرمان خودداری و اعلام کرد در کنار نیروهای خود خواهد ماند. گفته می شود هیتلر چهار تن از محافظان اس اس خود را با هواپیمای مخصوصی به درون محاصره فرستاد و هوبه و چهار تن از اعضای ستاد او را با تهدید اسلحه از منطقه محاصره خارج کرد. هوبه به شکل بی فایده ای از هیتلر خواست ارتش ششم اقدام به خروج از محاصره کند اما سپاه زرهی او در نهایت با سقوط این ناحیه منهدم شد. هوبه ماه مارس سال ۱۹۴۳ مسئول باز تشکیل سپاه ۱۴ زرهی شد که در دفاع از سیسیل به کار رفت. هوبه از ماه ژوئیه فرمانده تمامی نیروهای زمینی و ضدهوایی در جزیره سیسیل بود. او با چ
هار لشکر ضعیف در برابر دوازده لشکر متفقین قرار داشت. نبرد سختی با دشمن صورت داد و تلفات سنگینی به آن ها وارد کرد. با وجود برتری هوایی و دریایی دشمن توانست با موفقیت یگان های باقی مانده خود را از جزیره از طریق تنگه مسینا به بدنه اصلی خاک ایتالیا عقب بکشد. او خود با یکی از آخرین قایق ها جزیره را ترک کرد. ماه سپتامبر نبرد دفاعی مشابهی در مقابل پیاده سازی متفقین در سالرنو به نمایش گذاشت. به هر صورت برتری عددی قوای دشمن در هر زمینه باعث فائق آمدن آن ها شد و هوبه نتوانست سر ساحل را منهدم کند. پس از آن که مدت کوتاهی به صورت موقت ارتش دهم را فرماندهی کرد، ماه نوامبر سال ۱۹۴۳ به جبهه شرقی بازگشت تا ارتش یکم زرهی را در جناح شمالی گروه ارتش جنوب در ناحیه در خطر خم رود دنیپر فرماندهی کند. ماه مارس سال ۱۹۴۴ رخنه عمیق نیروهای دشمن از شمال و جنوب ارتش او را در ۸۰ کیلومتری پشت خط مقدم به محاصره انداخت. او قصد داشت رو به جنوب محاصره را بشکند اما فیلدمارشال اریش فون مانشتاین، فرمانده گروه ارتش، روز ۲۶ مارس دستور به حرکت به سمت غرب داد تا با کمک حمله ارتش چهارم زرهی از بیرون، خود را برهاند. هوبه با یورش به سمت غرب دشمن را غافلگ
یر کرد و توانست ۷۰۰ خودروی زرهی آن را از بین ببرد. در نهایت روز ۶ آوریل به نیروهای ارتش چهارم زرهی متصل شد و تا سه روز بعد تمامی نیروهای خود را از محاصره خارج کرد. در همین حین روز ۱ آوریل سال ۱۹۴۴ به درجه ارتشبد ترفیع گرفت. به جهت این دستاورد بزرگ الماس های صلیب شوالیه را در مراسمی در روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۴۴ در اوبرزالتسبرگ از شخص هیتلر دریافت کرد. مرگ. هوبه به عنوان جانشین سپهبد فردینانت شورنر در فرماندهی گروه ارتش جنوب اوکراین در نظر بود. با این وجود روز بعد در حال بازگشت به برلین سوار بر هواگرد هاینکل هائی ۱۱۱ دچار سانحه و با سقوط آن به شدت مجروح شد. ارتشبد هانس-والنتین هوبه در نهایت همان روز ۲۱ آوریل سال ۱۹۴۴ در بیمارستان جان باخت و با تشریفات نظامی کامل در گورستان اینولیت برلین دفن شد. گفته می شود هیتلر او را «یکی از سه فرمانده برتر» جنگ جهانی دوم توصیف کرده است.
جینگ زونگ (به چینی:辽景宗؛ پین یین:Liáo Jǐngzōng؛ ۱ سپتامبر ۹۴۸ – ۱۳ اکتبر ۹۸۲) امپراتور دودمان لیائو از ۱۳ مارس ۹۶۹ تا ۱۳ اکتبر ۹۸۲ میلادی بود. او در ۹۶۹ میلادی جانشین امپراتور موزونگ گردید که در جریان شکار کشته شده بود. امپراتور جینگ زونگ در راه رسیدن به حکومت هم از جانب مردمان چینی تبار کشور و هم از جانب خیتان ها حمایت می شد. او برای اولین بار به مردمان چینی تبار ساکن کشورش اجازه داد تا به عنوان مقامات اداری به کار مشغول شوند. او همچنین، علیه همسایگان جنوبی لیائو به جنگ پرداخت.
دندانپزشکی سازگار با محیط زیست توسط دندانپزشکان و سازمان های دندان پزشکی مختلف تعریف شده است و در درجه اول شامل دندانپزشکی عمومی، جراحی دهان و دندان و سایر خدمات دندانپزشکی تخصصی شامل شیوه های سبزبرای کاهش تأثیر بر اکوسیستم، محیط زیست و شیوه های درمان بیمار می باشد. مرور. اولین مرجع بین المللی به دندانپزشکی سازگار با محیط زیست ® در دانشگاه واترلو توسط دکتر علی فراهانی و میتل سوچاک در ۳ آوریل ۲۰۰۷ منتشر شد. . آن ها در مطالعه خود، دندانپزشکی سازگار با محیط زیست ® را یک "رویکرد در دندانپزشکی که با نگه داشتن مصرف منابع در راستای اقتصاد طبیعت، حفاظت از محیط خارجی به وسیله حذف یا کاهش مواد زائد، ترویج رفاه تمام کسانی که در محیط های بالینی اند، و کاهش آگاهانه مواد شیمیایی در هوای تنفسی، شیوه های پایا را پیاده سازی می کند" تعریف کرده اند. در تاریخ ۲۲ دسامبر ۲۰۰۹، دکتر استیون کوس، DDS، MD برای دندانپزشکی سازگار با محیط زیست علامت تجاری گذاشت و آن را به طور رسمی به عنوان یک روش نوین در حال تکامل دندانپزشکی در ایالات متحده تعریف کرد که شامل تخصیص همزمان پایایی ، پیشگیری، احتیاط، و حداقل تهاجمات بیمار-محور و همچنین فلسفه
درمان جهانی-محور است. دندانپزشکی سازگار با محیط زیست ®، از طریق طراحی و عملیات سبز، از سلامت فوری بیماران و اعضای تیم، سلامت جامعه اطراف و سلامت جامعه جهانی و منابع طبیعی محافظت می کند. دندانپزشکی سازگار با محیط زیست ® شامل در نظر گرفتن محیط زیست در مواد تجهیزات پزشکی، مدیریت زباله های بیمارستانی و روش ها و مواد درمان بیمار است. دندانپزشکی سازگار با محیط زیست ® معمولاً به عنوان مترادفی برای دندانپزشکی سبز استفاده می شود. دندانپزشکی سبز توسط انجمن دندانپزشکی سازگار با محیط زیست به عنوان "یک رویکرد تکنولوژیکی پیشرفته که اثرات زیست محیطی روشهای دندانی را کاهش می دهد و شامل مدلی خدماتی برای دندانپزشکی است که سلامتی را حفظ و پشتیبانی می کند" تعریف شده است. تاریخچه. در سال ۲۰۰۸، انجمن دندانپزشکی سازگار با محیط زیست توسط دکتر فرد پوکراس و همسرش، اینا پوکراس، تأسیس شد. . انجمن دندانپزشکی محیط زیست (EDA) "آموزش، استانداردها و ارتباط" با بیماران و دندانپزشکانی را فراهم می آورد که دندانپزشکی سبز را انجام می دهند. هدف EDA کمک به دندانپزشکان "برای رسیدن به جایگزین های ایمن و قابل استفاده مجدد است که با جایگزین کردن کاغذ ب
ا رسانه های دیجیتال هر زمان که این کار ممکن باشد، هزینه های اجرایی دندانپزشکان را پایین می آورد". [6] در فوریه ۲۰۱۱، EDA دارای حدوداً ۶۰۰ عضو بود. پس از آغاز به کار EDA، صنعت دندان، دندانپزشکان و جراحان دهان بیشتری را به خو دید که انتخاب می کردند دفاتر خود را با محیط زیست سازگار سازند. مینت دنتال ورکز در پورتلند، اورگان، اولین مطب دندان مورد تأیید LEED و به طور رسمی سبز در ایالات متحده آمریکا بود. همچنین در سال ۲۰۰۸، دکتر استیون کوس، DDS، MD نخستین تسهیلات جراحی دهان و دندان کاملاً سبز ایالات متحده، استودیو جراحی دهان و دندان و ایمپلنت ORA ®، را در شیکاگو، ایلینوی، تأسیس کرد که بر پایایی و روشهای دندانپزشکی سازگار با محیط زیست ® تمرکز داشت. Dr. Koos is a dual-degree Chicago oral and maxillofacial surgeon and is an advisory board member for the Eco Dentistry Association دکتر کوس یک جراح دهان و فک و صورت و عضو هیئت مشاوره انجمن دندانپزشکی سازگار با محیط زیست و یک عضو کمک کننده شورای جراحی مسئول محیط زیست با اِعمال روشهای سلامت سبز است. عناصر دندانپزشکی سازگار با محیط زیست. عناصر خاصی در ساخت بنا و اداره، عملیات
اداری و شیوه های درمان بیمار به کار می رود که دندانپزشکی سازگار با محیط زیست را از دندانپزشکی سنتی متمایز می سازد.
موزونگ (به چینی:辽穆宗؛ پین یین:Liáo Mùzōng ؛۱۹ سپتامبر ۹۳۱ – ۱۲ مارس ۹۶۹) امپراتور دودمان لیائو بود که از ۱۱ اکتبر ۹۵۱ تا ۱۲ مارس ۹۶۹ میلادی سلطنت کرد. او پسر تای زونگ و جانشین شیزونگ گردید که در ۹۵۱ میلادی به قتل رسیده بود. شورش. دوره سلطنت امپراتور موزونگ پر از شورش ها و طغیان های مختلف بود. او که بسیار از وزرای امپراتور پیشین را از کار برکنار کرده بود، مخالفان زیادی پیدا کرد. روابط با چین. در دوره حکومت امپراتور موزونگ، روابط صلح آمیزی میان لیائو و سونگ برقرار بود. تجارت و بازرگانی میان دو طرف بسیار رونق یافته بود. سرنوشت. امپراتور موزونگ همانند امپراتور شیزونگ یک الکلی بود. او دائماً خشمگین و بدخلق بود و گاهی بی جهت افراد بی گناه را می کشت. دوره سلطنت او یکی از تاریک ترین اعصار تاریخ لیائو است. او به شکار علاقه فراوانی داشت. در فوریه ۹۶۹ میلادی در جریان شکار بدست خدمتکارانش به قتل رسید.
قلعه بوینی یوغون (قلعه آدم خوار) این قلعه در روستای کورعباسلو، با فاصله ی ۵۲ کیلومتر از سمت جنوب مرکز استان اردبیل در شهرستان نیر واقع شده است. تاریخ قلعه. قدمت این قلعه با توجه به نشانه هایی که در آن یافت شده به پیش از دوران بزغاله زنگی تا عصر اشکانی و دوران اسلامی در حدود ۴۵۰۰ سال پیش برمیگردد. استحکام سنگی بی نظیر قلعه. قلعه بوینی یوغون (گردن کلفت) بر روی قطعات عظیم سنگ ساخته شده است و دیواره های سنگی ای به ارتفاع حدود ۳۰۰ متر قلعه را از دو جناح شمال و جنوب غیرقابل نفوذ کرده اند، جناح های قابل نفوذ نیز با دیوارهایی از سنگ و ساروج به شکل غیرقابل نفوذ درآمده بوده اند که اکنون از آن دیوارها جز نشانه هایی چیزی باقی نمانده است. مسیر رسیدن به بالای کوه و قلعه. برای بالا رفتن از کوه و قلعه پله هایی وجود دارد که حاصل تراش سنگ ها است و صعود به قلعه را بسیار آسان کرده است اما گذر از برخی قسمت ها کار صخره نوردان است. باور های عامه درباره قلعه. برای قرن ها مردم این منطقه بنابر گم شدن گردشگرانی که به قلعه سفر میکردند، باور های خرافی مبنی بر بلعیده شدن این افراد توسط قلعه داشته اند، امروزه با ساماندهی قلعه و بررسی معمار
ی آن کارشناسان معتقدند بخاطر صعب العبور بودن مسیر، گاه گردشگران از آن سوی قلعه و تپه بر می گشتند که چنین تصور می شد دیگر بازنگشته اند. حوضچه های دست ساز سنگی با عمق ناپیدا. بالای این کوه سنگی ۶ حوضچه (آب انبار) دست ساز وجود دارد که حاصل تراش سنگ از کف قلعه است، این نشان از توانایی و هنر ساکنان در تراش و کندن کوه دارد. ساکنان این قلعه به دلیل سکونت در ارتفاع، برای دستیابی راحت به آب حوضچه های سنگی را در بالای قلعه ساخته اند، حوضچه هایی که باز گرفتار باورهای خرافی شده و در بین اهالی بدون انتها شناخته میشود. به گفته مدیر کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان اردبیل این استخرهای سنگی فرصت مطلوبی برای ذخیره سازی آب برف و باران فراهم می کرده است، همچنین یحیی نقی زاده تصریح کرد: تعدادی جوی های کوچک در سطوح صخره های اطراف این استخرها قابل مشاهده است که وظیفه هدایت آب برف و باران برای ذخیره سازی را بر عهده دارند. تعداد قابل توجه و ابعاد حوضچه ها می تواند دلیلی بر زندگی و سکونت گروه قابل توجهی از مردم باشد، به گفته نقی زاده چنین معماری در دنیا بی نظیر بوده و موجب شده قلعه بوینی یوغون به یک اثر شاخص باستان شناسی ت