Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خش ارد در شهرستان گراش است. این روستا به موازات ارتقای گراش به شهرستان در سال ۱۳۸۸، به مرکز دهستان جدید سبزپوش ارتقا یافت. نخستین دهیار زینل آباد، علی التفاتی بود که از سال ۱۳۸۷ این مسئولیت را بر عهده داشت. همچنین نخستین دورهٔ شورای اسلامی روستای زینل آباد در سال ۱۳۷۸ تشکیل شد که پنج عضو داشت. این شورا در دوره های بعد به تناوب با سه و چهار عضو تشکیل شده است. زینل آباد تنها یک سال و در فاصلهٔ سال های ۱۳۹۱–۱۳۹۰ دارای امام جمعه بوده است. جغرافیا و آب وهوا. زینل آباد در فاصلهٔ حدود ۱۵ کیلومتری ارد، ۷۰ کیلومتری گراش و ۳۵۰ کیلومتری شیراز قرار دارد. این روستا از غرب به شهر ارد، از شمال به کوه سه کلات و از جنوب و شرق به کوه بهاش می رسد که از ارتفاعات رشته کوه زاگرس جنوبی به حساب می آیند. کوه سه کلات که به علت شباهت ظاهری برجستگی هایش به سه برج یا قلعه به این نام خوانده شده است و دو کوه دیگر با نام های کلات سرخ بزرگ و کلات سرخ کوچک، ناهمواری های اطراف زینل آباد را شکل می دهند. زینل آباد در اقلیم خشک قرار دارد و تابستان های آن دارای آب وهوای گرم و خشک است. این منطقه و مناطق اطرافش به طور کلی و در طول یک سال، دارای تابس
تانی گرم و طولانی و زمستانی سرد و کوتاه می باشند. بهترین فصل زینل آباد، فصل بهار است که همزمان با بارش های فصلی، رویش سبزی ها و گیاهان خوراکی و نیز قارچ و دمبلان در دشت های منطقه آغاز می شود و مسافرانی را از شهرها و روستاهای اطراف به خود جذب می کند. این دشت ها مقصد عشایری است که در فصل های گرم سال در آن ساکن شده و با آغاز سردی هوا، به مناطق اطراف گراش که هوای گرم تری دارد راهی می شوند. راه دسترسی این روستا از طریق سه راهی اَرَد در جادهٔ ۹۴۵ (لارستان به عسلویه) است که با گذر از روستای گزدان، به زینل آباد متصل می شود. میانگین ارتفاع این روستا از سطح آب های آزاد، ۶۹۷ متر عنوان شده است. مردم و فرهنگ. بیشتر مردم زینل آباد، مهاجرانی هستند که از گراش به آنجا نقل مکان کرده اند و اغلب با نام های خانوادگی مشابهی چون شمسی، پورشمسی و شیرشمسی شناخته می شوند. علت عمدهٔ این مهاجرت ها، انجام امور کشاورزی است و مهاجرت معکوس از زینل آباد به گراش جهت استفاده از خدمات و امکانات شهری نیز رواج دارد. ساکنان این روستا را از نظر طبقهٔ اجتماعی می توان به دو گروه کلی مالکان و کارگران تقسیم کرد. مالکان، صاحب زمین های کشاورزی اند و در کن
ار آن ها عده ای مستأجر نیز به صورت سهامی به کشاورزی می پردازند. کارگران اما در کنار محدود تولیدکنندگان مستقل، به کار در زمینه های کشاورزی، دامداری و نیز مغازه داری مشغول اند. جدای از این دو گروه کلی، افرادی هم از طبقهٔ اجتماعی متوسط در زینل آباد زندگی می کنند. مردم این روستا به دلیل اصالت گراشی شان، به زبان اچمی با گویش گراشی صحبت می کنند. در اثر سال ها جدایی زینل آباد از گراش و نزدیکی بیشتر به مناطق اطراف از جمله روستای گزدان، واژه هایی در گویش مردم زینل آباد وجود دارد که در گویش گراشی نیست، ولی کماکان نمی توان گویش زینل آبادی و گراشی را دو گویش مجزا دانست. در واقع گویش زینل آبادی، شکل اصیل تر و دست نخورده تر گویش گراشی است. دین مردم زینل آباد اسلام است و پیرو مذهب شیعهٔ دوازده امامی هستند که فعالیت های مذهبی شان را در دو مسجد به نام های امیرالمؤمنین و ولی عصر، و یک حسینیه به نام سیدالشهداء انجام می دهند. همچنین آرامگاهی که به نام «امامزاده سبزپوش» شناخته می شود، در نزدیکی زینل آباد وجود دارد. در سال ۱۳۹۳ طرحی برای بهسازی این امامزاده اجرا شد که طی آن، گنبد و گلدستهٔ آن مکان تکمیل و زائرسرا و شبستان آن ساخته
شد. انجام فعالیت های فرهنگی و هنری در روستا منحصر به کتابخانه و کانون فرهنگی حسینیهٔ سیدالشهداء است. امکانات آموزشی زینل آباد شامل یک دبستان شش کلاسهٔ مختلط می شود. دانش آموزان ساکن این روستا برای ادامهٔ تحصیل در مقاطع راهنمایی و دبیرستان اغلب به آموزشگاه های شبانه روزی گراش، اوز و ارد مراجعه می کنند. همچنین وضعیت بهداشت و امکانات آن در روستا محدود به یک خانهٔ بهداشت است که توسط یک نفر بهیار اداره می شود. ورزش در زینل آباد رونق چندانی ندارد و تنها دارای دو تیم فوتبال و فوتسال محلی است که در گذشته در زمینی خاکی به نام «میله» یا «کفه صاف» به فعالیت می پرداختند. در ۱۸ شهریور ۱۳۹۷ کلنگ ساخت یک زمین چمن مصنوعی در زینل آباد به زمین زده شد که پس از حدود سه سال، در ۳۱ تیر ۱۴۰۰ افتتاح گردید. تنها مقام ورزشی این روستا به سال ۱۳۹۱ و نایب قهرمانی تیم فوتسال زینل آباد در مسابقات منطقه ای لارستان برمی گردد. عدم تخصیص بودجه های کافی برای توسعهٔ زینل آباد و دیگر روستاهای اطرافش در منطقه و درآمد ناچیز دهیاری ها، باعث شده است که بیشتر امکانات این روستاها توسط افراد محلی و با نیت کارهای خیرخواهانه و عام المنفعه انجام شود. این
امور در زینل آباد به ساخت آب انبار، حسینیه، مسجد، مدرسه و خانهٔ بهداشت توسط ساکنان انجامیده است. جمعیت. بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت زینل آباد ۶۳۲ نفر بوده است که ۳۰۴ نفر مرد و ۳۲۸ نفر زن را شامل می شود. همچنین در همان سال، تعداد خانوارهای ساکن در این روستا ۱۶۰ خانوار گزارش شده است. با توجه به جمعیت زینل آباد در سرشماری سال ۱۳۹۰ که ۶۵۰ نفر گزارش شده بود، این روستا شاهد ۲٫۸− درصد رشد جمعیت خود در بازهٔ سال های ۱۳۹۵–۱۳۹۰ بوده است. این در حالی است که از سال ۱۳۴۵ که نخستین آمار جمعیت زینل آباد با ۱۲۵ نفر ساکن اعلام شده است تاکنون، همواره رشد جمعیت آن مثبت بوده است. محدودیت های پیش روی کشاورزی در این روستا، باعث مهاجرت بخشی از جمعیت زینل آباد به شهرهای دور و نزدیک شده است. اقتصاد و تأسیسات زیربنایی. اقتصاد روستای زینل آباد بیشتر بر پایهٔ کشاورزی و دامپروری است. هرچند کم آبی، هوای نامساعد و شوری زمین ها، کشاورزی را با محدودیت هایی مواجه کرده است. در بخش کشاورزی، بیشتر سطح زیر کشت روستا مربوط به زراعت گندم، جو، کنجد، صیفی جات، یونجه و کلزا است. در زمین هایی که با آب چاه آبیاری می شوند،
محصولات صیفی همچون هندوانه و خربزه هم کاشته می شود. همچنین محصولات باغی همچون نخل، مرکبات، زیتون و انجیر، از دیگر محصولات کشاورزی زینل آباد است که به دو صورت آبیاری و دیم کشت می شوند. فعالیت های دامداری در زینل آباد بیشتر معطوف به پرورش بز، گوسفند و مرغ است. هرچند در کنار آن پرورش شتر نیز انجام می شود. محمدباقر وثوقی، استاد تاریخ دانشگاه تهران، شترداران زینل آباد را بازماندهٔ نسل شترداران منطقه در دورهٔ صفوی می داند که صادرات اسبها و شترهای شان به هندوستان در آن دوره، مطرح بوده است. در کنار این ها، صنایع دستی هم منبعی دیگر برای درآمدزایی و فعالیت های اقتصادی ساکنان زینل آباد است. مهم ترینِ این فعالیت ها، تولید گلیمهای پشمی، سفره های سنتی و ساخت و تزیین نی قلیان است. اما گذشته از کشاورزی، دامپروری و صنایع دستی، اصناف تجاری این روستا در ۱۳۹۴، شامل دو سوپرمارکت، یک مرغ فروشی و یک ماهی فروشی بوده است. همچنین زینل آباد از سال ۱۳۷۵ دارای یک معدن گچ بوده است که امروزه غیرفعال است. در سال ۱۳۹۰ سدی با گنجایش یک میلیون متر مکعب و با مصالح سنگ و ملات سیمان در زینل آباد افتتاح شد که هدف از ساخت آن، تغذیهٔ سفره های زیرزمی
نی و چاه ها و نیز مهار سیلاب بود. لوله کشی آب شهری در زینل آباد وجود دارد اما آب آن از کیفیت مناسبی برای آشامیدن برخوردار نیست؛ لذا آب آشامیدنی مردم کماکان از منابعی چون آب انبارهای قدیمی و جدید تهیه می شود. آب مورد نیاز برای کشاورزی هم از چاه های دستی و چاه های عمیق و نیز از سدها و بندهای خاکیِ دولتی تأمین می شود. برق رسانی در زینل آباد متصل به شبکهٔ برق سراسری است. خدمات و سرویس دهی آن تا سال ۱۳۹۰ زیر نظر ادارهٔ برق شهرستان خنج صورت می گرفت که پس از آن تا امروز توسط ادارهٔ برق شهرستان گراش انجام می شود. لوله کشی گاز شهری در این روستا در ۱۸ شهریور ۱۳۹۷ به بهره برداری رسید. تا پیش از آن، گازرسانی و تأمین سوخت تنها به وسیلهٔ سیلندرهای گاز صورت می گیرد. همچنین یک دفتر آی سی تی پست در این روستا وجود دارد که زیر نظر ادارهٔ پست شهرستان گراش فعالیت می کند. زینل آباد دارای مرکز مخابرات ثابت است. علاوه بر آن خدمات تلفن همراه هم تنها برای اپراتور همراه اول ارائه می شود و دسترسی به سایر اپراتورها ممکن نیست. زینل آباد در خرداد ۱۴۰۰ و از طریق شبکهٔ پهن باند سیار همراه اول به شبکهٔ ملی اطلاعات پیوست و دسترسی به اینترنت بر
ای مردم آن فراهم شد.
گزدان، روستایی از توابع شهرستان گراش در استان فارس ایران است. راه زمینی این روستا بصورت جاده آسفالته می باشد. تفرجگاه و زیارتگاه امام زاده سلطان سبز پوش در این روستا قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان سبز پوش , بخش ارد, شهرستان گراش در استان فارس قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۵ نفر (۱۰خانوار) بوده است.
آغُصِّه روستایی از توابع بخش ارد شهرستان گراش در استان فارس ایران است. روستای آغصه در سال ۱۲۱۲ شمسی توسط حسینعلی (اول) رزم آهنگ (کوره ای) به نام باغ نشاط بنیان نهاده شد. جمعیت. این روستا در دهستان ارد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۴۸ نفر بوده است.
میٓلوٓیه روستایی از توابع دهستان ارد است که در بخش ارد شهرستان گراش در جنوب استان فارس در ایران واقع شده است. جمعیت. بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت میلویه ۹۷ نفر، شامل ۳۱ خانوار بوده است.
تیشو، روستایی از توابع شهرستان گراش در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان آرد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
کُنارِ زیارت روستایی از توابع دهستان فداغ در بخش مرکزی شهرستان گراش در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در ۱۱ کیلومتری شهر گراش قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۲۴ نفر شامل ۶۲ خانوار بوده است. این روستا دارای مسجد و مدرسه می باشد و اهالی روستا به دامداری و کشاورزی مشغول هستند.
کَسْرُالدَّشت روستایی از توابع دهستان فداغ در بخش مرکزی شهرستان گراش در استان فارس ایران است. این روستا دارای مسجد، مدرسه و دهیاری می باشد. جمعیت. روستای کسرالدشت در ۹ کیلومتری مرکز شهرستان گراش قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷۱ نفر شامل ۲۱ خانوار بوده است.
لَب اِشکن روستایی از توابع دهستان خلیلی است که در بخش مرکزی شهرستان گراش در جنوب استان فارس در ایران واقع شده است. جمعیت. بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت لب اشکن ۱۲۰۸ نفر، شامل ۲۲۹ خانوار بوده است. کوه میمی فداغ. در غرب فداغ کوهی سر به فلک کشده وجود دارد که خبر از تمدن 2500 ساله فداغ می دهد. در بالای این کوه یک آب انبار دست کنده در دل کوه وجود دارد که با توجه به شکل آن قدمت این اثر را به دوره هخامنشی و مردم زرتشتی این منطقه برمیگردد. این کوه مدفن شاعر بزرگ دوبیتی سرای فداغ، باقر فداغی است و از اشعار او بر می آید که همیشه به بالای آن رفت و آمد داشته است و نامه ها را به حاکم اراضی منطقه فداغ میرسانده است. در نهایت باقر نیز از بالای همین کوه با دسیسه زن عموی خود و حاکم ناپاک؛ به پایین پرت می شود و یاد او همیشه در دل مردم فداغ می ماند. این کوه به دلیل بلندی زیاد و اشراف کامل بر منطقه فداغ، محلی برای دیده بانی سربازان بوده است؛ به طوری که با روشن کردن آتشی بر فراز آن برای علامت دهی، این آتش از بالای قلعه ی دیده بان نیز قابل مشاهده بوده است. این کوه و قلعه 2500 ساله در دوره های مختلف پناهگاه مردم
فداغ بوده است؛ از جمله در زمان حمله مقدونیان به تمدن هخامنشی و حلمه اعراب به ایران، حمله مغول ها و نیز یورش افغان ها به این منطقه. این کوه با توجه تاریخ 2500 ساله خود متعلق به فداغ است و لب اشکن صرفا از نظر فاصله به آن نزدیک است چرا که با دستور دولت وقت مجبور به توقف در آن منطقه شده اند. سابقه تاریخی لب اشکن. لب اشکن روستایی کوچک در غرب فداغ است؛ این روستا سابقه تاریخی کمی دارد و با صدور فرمان رضا شاه در سال 1306 هجری شمسی؛ ازکوچ عشایر جلوگیری شد و با این جلوگیری، عشایر طایفه کوریش در اراضی فداغ اسکان داده شدند. با توقف عشایر طایفه کوریش در غرب فداغ لب اشکن، شرق فداغ کنگ و ریشه و در جنوب فداغ محمد زینا به وجود آمد. پس بدین ترتیب تاریخ این روستا ها را از سال 1306 رقم خورده است.
حیدرآباد روستایی از توابع دهستان خلیلی است که در بخش مرکزی شهرستان گراش در جنوب استان فارس در ایران واقع شده است. جمعیت. بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت حیدرآباد ۱۹ نفر، شامل ۴ خانوار بوده است.
پُشتِ پَری، روستایی از توابع دهستان خلیلی در بخش مرکزی شهرستان گراش در استان فارس ایران است. رشته قناتهای پشت پری جمعیت. بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت پشت پری ۱۲۰ نفر ۳۵ خانوار بوده است.
حسن آباد مارمه، روستایی در دهستان بنارویه بخش بنارویه شهرستان لارستان در استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۰۰ نفر (۱۲۰ خانوار) بوده است.
ده نو روستایی در دهستان بنارویه بخش بنارویه شهرستان لارستان استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده است.
حسن آباد، روستایی در دهستان ده فیش بخش بنارویه شهرستان لارستان در استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۴ نفر (۱۸ خانوار) بوده است.
دشت له باز، روستایی از توابع بخش بنارویه شهرستان لارستان در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ده فیش قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
جلال آباد، روستایی در دهستان ده فیش بخش بنارویه شهرستان لارستان در استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۸۱ نفر (۵۹ خانوار) بوده است.
شول بزرگ، روستایی در تنگ شول و در جنوب کوه علی کمکی است. این روستا از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۳۶ نفر (۱۷۸خانوار) بوده است.
کودین، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱۹ نفر (۹۰خانوار) بوده است.
آب باد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۶۱ نفر (۲۲۶خانوار) بوده است.
پلنگی، یا شول پلنگی روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰۹ نفر (۱۱۵خانوار) بوده است.
شول بزرگ ، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. شول بزرگ مهد تمدن وفرهنگ در تنگ شول کامفیروز میباشد روستای شول بزرگ پایتخت تنگ شول است روستای شول بزرگ بزرگ ترین روستای تنگ شول کامفیروز است مردمانی یک دل و یک دست دارد که در عموم مشکلات دست در دست یکدیگر پشت بان همدیگر هستند جشن های عروسی در این روستا همگانی میباشد و به علت شلوغی و جمعیت زیاد دو دسته عذاداری دارد به نامهای هیئت قمر بنی هاشم و هیعت حضرا اباالفضل روستای شول بزرگ مردمانی سرکش که زیر بار هیچ زور و قدرتی نرفتند و گردن هیچ جا کج نکردند نفاق هایی هم در تول تاریخ این روستا به وجود آمد که در برادری و سمیمیت این روستا تاثیری نگذاشت جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵۰ نفر (۱۴۷خانوار) بوده است.
شیرمحمدی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۶۹ نفر (۱۵۲خانوار) بوده است.
کربلایی محمدحسینی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹۷ نفر (۸۸خانوار) بوده است.
بادمک، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۵ نفر (۴۷خانوار) بوده است.
خرم مکان، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۹۴ نفر (۱۷۱خانوار) بوده است.
قلعه چغا، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. این روستا حدود ۴۰سال پیش به محل فعلی انتقال یافت و قبل از آن بروی تپه ای در ۲ کیلومتری روستای فعلی بوده به نام تل قلعه چغاء که قلعه ای تاریخی بوده و در آثار تاریخی ایران ثبت گردیده است پیشینه قلعه چغا حداقل به حدود ۱۳۰۰ یا ۱۴۰۰سال قبل بر می گردد. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۵۵ نفر (۱۵۱خانوار) بوده است.
خواجه روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در کامفیروز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵۵ نفر (۱۵۲خانوار) بوده است. منابع. عکس
لیرمنجان، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۳۷ نفر (۱۹۲خانوار) بوده است.
چم شیر (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
علی آباد سفلی (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۸۴ نفر (۲۶۴خانوار) بوده است.
منصورآباد (مرودشت)، روستایی باصری نشین از روستاهایبخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. این روستا در کنار رودخانه بزرگ کُر قرار گرفته است و به دلیل اینکه در شیب ملایمی است دارای آب فراوانی برای کشاورزی است.که حاصل زحمات کشاورزان این روستا برنجی خوش عطر و طعم و مطلوبیست که به سراسر کشور ارسال میگردد. این روستا هیچگونه کوهی در نزدیکی خود ندارد و تپه ای به نام (تُل احمد غریبی) در سمت بالای این روستا و در کنار رودخانه کُر وجود دارد که گویا در دوران قدیم یک دژ برای نگهبانی بوده که امروزه به مشتی خاک تبدیل شده است . جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹۷ نفر (۸۵خانوار) بوده است.
علی آباد علیا (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و نام دیگر و مستعار ان بیمور می باشد. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۵۵۶ نفر (۳۴۴خانوار) بوده است.
محجن آباد، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۰۱۹ نفر (۴۶۳خانوار) بوده است.
جیدرزار، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. این روستا در ۱۴۶ کیلومتری شیراز واقع شده است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۶ نفر (۱۹خانوار) بوده است. جاذبه ها. جاذبه های این روستا عبارتند از :بهشت گمشده، چشمه سارهای سراب، دره بالایی، حاجت و آبشار پر زرد.
دزد کردک، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۳ نفر (۳۴خانوار) بوده است.
عباس آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۵۲ نفر (۲۰۸خانوار) بوده است.
منگون (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۲۰ نفر (۱۵۱خانوار) بوده است.
پالنگری کهنه، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. پالنگری کهنه یکی از قدیمی ترین روستا های استان فارس است و نام خود را از حاکمی سلجوقی بنام پالنگری بیگ اقتباس کرده است. بقایای اثاری از زمان ساسانیان،سلجوقیان،صفویان و افشاریان در این روستا باقی مانده است که قدمت این روستا را تا قبل از اسلام پیش میبرد. مردم این روستا به زبان لری صحبت می کنند، مسلمان و پیرو مذهب شیعه می باشند؛ و فعالیت اکثر مردم این روستا کشاورزی است. نام. •کام پیروز : کام در فارسی به معنای مراد است و پیروز جد انوشیروان ساسانی است ، در زمان پیروز شاه خشکسالی و قحطی تاقت فرسا ایران را فرا می گیرد ؛ وقتی پیروز شاه به این محل وارد شده در طلب باران دست به دعا برداشته و چون مرادشت حاصل شده شهری در این محل بنا نموده و کام پیروز نام میگذارد •پالنگری : برگرفته از نام امیری سلجوقی بنام پالنگری بیگ(بلنگری) •ده کهنه : به معنای روستای قدیمی تاریخچه. اندکی بعد از روستای «حسین آباد» و به اعتباری، وصل به آن، روستای تاریخی «ده‏ کهنه» قرار دارد. ده کهنه ی امروز همان «پالنگری» قدیم است، لذا ثبت دفتری آن به‏ نام «پالنگری کهنه» می‏
باشد، به همین لحاظ به آن «ده کهنه» می‏گویند. پالنگری» سرزمین افسانه‏ ها و محل شکل‏ گیری رؤیا ها است. در حوالی «پالنگری» کنونی شهرک قدیمی به نام «قیطریه» برپا بوده است که محل تبعید گاه مجرمین در عهد کریم خان زند بوده است. هم چنین گفته شده که روزگاری «پالنگری» کهن از چنان آبادی و وسعت برخوردار بوده که یک رأس کهره‏ ی پالنگرینی، بام به بام رفته تا به روستای «گرمه» رسیده است. بعضی‏ ها می‏گویند آن کهره از«پالنگری» شروع کرده، بام به بام رفته تابه باغ نو سابق رسیده است، عده ی هم می‏گویند آن‏ کهره ی کذایی از باغ نو شروع کرده وبه «گرمه» تمام نموده است . طبیعی است که جدول مهم « جلال آباد» رکن اصلی عظمت پالنگری کهنه(ده کهنه) محسوب شده و می شود، درباره ی این جدول گفته شده که اول بار پالنگرینی‏ ها این جدول را به دستور سلطان جلال الدین خوارزم شاه احداث نموده‏ اند، آن‏ها می‏گویند: حفر این کانال‏ به دستور سلطان جلال الدین خوارزم شاه آغاز شده و به مدت یک سال از سر بند خود در زیر دست صحرای اللّه مراد خانی تا انتهای «قلعه نو» کنونی کشیده شد. بنابر شواهد اوج پیش رفت «پالنگری کهنه» درزمان سلجوقیان بوده است ؛ به طوری که «پالنگرین ب
یگ» (بلنگری) یکی از اُمرای قدرت مند سلجوقی در این جا حکومت می‏راند، درآن موقع روستای «پالنگری» (کهنه) یک قصابچه ی بوده که حکم مرکزیت ملوک الطوائفی منطقه راداشته است و دارای مسجد، حمام، مراکز پیشه وری وپیله وری بوده است. استادکاران و سنگ تراشان به طورحرفه ای دراین جا کار می‏کرده ‏اند. آثار وبقایای از نمونه ی کارهای آنان تا هنوز در این محل موجود است. سنگ‏ های با کنده کاری و تراش زیبا برروی قبور اموات وجود دارد که شاهد روشن بر این گفته است . یک نمونه‏ ی دیگر ، سنگ عصاره خانه می ‏باشد، که هم اکنون در زیردست قبرستان «ده کهنه» به روی زمین‏ های مزروعی موجود است، این سنگ بزرگ که بین 2 تا 3 تن وزن دارد، با مهارت تراشیده شده و به صورت یک دایره ی بزرگ، با قطری بیش از نیم متر در آمده است، وسط این دایره سوراخ است. این سنگ‏ ها به وسیله ی نیروی احشام به حرکت درآورده می ‏شده وبدان طریق روغن گنجد گرفته می ‏شده است . یکی دیگر از نمونه‏ های پیش رفت «پالنگری» آن بوده که آب چشمه ی حاجت، یا همان بهشت گمشده را به وسیله ی لوله‏ های ساخته شده از ساروج به «پالنگری» انتقال می‏دادند، این لوله‏ ها در زیر زمین تعبیه شده و از زیر بستر رودخ
انه ی «کُر» عبور می‏کرده است. بقایای این نوع لوله در پوزه ی «پالنگری» کشف شده است. جریان آب به طور دایم بوده و خانه ‏های «پالنگری» همواره آب جاری در خود داشته‏ است. حمام ‏ها نیز از همان آب استفاده می ‏نموده ‏اند . طبق مضمون کتاب فارس نامه ی ناصری «پالنگرین بیگ»(بلنگری) پسری داشت به نام «حالت خاص بیک»(خاصبیک) او جوانی برجسته، غیور و متنفذ بود؛ وقتی که میان ملک شاه سلجوقی(ملک شاه دوم) و برادرش اختلاف افتاد، وی را به عنوان نایب الحکومة و واسطه جهت اصلاح بین خود به همدان دعوت کردند، او چند صباحی مهارحکومت را در دست گرفت، قصد تصرف دایمی حکومت به سرش زد «حالت خاص بیک» نزد خود چنین برنامه ریخت که طی نقشه ی با دعوت از محمد شاه سلجوقی برادر ملک شاه سلجوقی که در آن زمان در جنوب ایران زندگی می‏کرد، هر دو برادر رادریک جلسه به قتل رسانیده وحکومت خودرادایمی نماید . اما این نقشه ی او در نزد محمد شاه سلجوقی افشاء شد، در شبی که فردای آن قراربود جلسه ی آشتی میان آن دو برادر برگزار گردد، مأمورین محمد شاه سلجوقی شب هنگام، وارد اتاق خواب حالت خاص بیک شده وسر او را ازتن جدا کردند؛ سپس محمد شاه سلجوقی دستور حمله به «پالنگری» را صاد
ر نموده و آن محل را به آتش کشید، امیر «پالنگری» از این وقایع جنون برداشته و عده ی زیادی از مردم را یا خود کشت، یا به کشتن داد، اوضاع به طور جدی غیر قابل زندگی شد. گروهی زیادی از مردم «پالنگری» مجبور شدند منطقه را ترک نموده، به طرف بوانات فرار نمایند، چنان که تا هنوز در بوانات افراد وخانوادهای زیادی هستند که با نام خانوادگی «کامفیروزی» زندگی می‏کنند . قرن ها و زمان های طولانی گذشت تا این که جرقه ی دیگر ی در تاریخ شکوفایی «پالنگری» به وقوع پیوست وآن در زمان نادر شاه افشاربود که نسبت به این منطقه توجه خاص گردید. با توجه به آثار، نشانه ‏ها و بقایای سنگ های که هم اکنون موجود، است می‏توان گفت که «پالنگری» دوباره به قصابچه‏ ی آباد مبدل گردید. مساجد، حمام ها، مغازه ‏ها و حرفه‏ ها دوباره رونق گرفت؛ چنان که سالانه ‏مبلغ زیادی مالیات به دولت می‏پرداخت. این روند در دوره ‏های زندیه وقاجاریه نیز هم چنان دوام داشت . «در اواخر دولت صفویه وفتنه ی افغانی محمد حسین بیگ چهارده چریک به ضابطی این بلوک برقرار گردید و چهارده چریک نام تیره ای از ایلات قشقایی است، بعد از وفات او پسرش حاجی یوسف علی بیگ کامفیروزی به جای پدر نشست، بعد از
وفات او پسرش حاجی محمد حسین بیگ کامفیروزی به ضابطی این بلوک مأمور گردید، بعد از وفات او پسرش حاجی احمد خان کامفیروزی مباشر امر ضابطی گردید، بعد از وفات او حاجی اسداللّه خان کامفیروزی ضابطی این بلوک راقبول نمود. او را دو پسراست، جان محمد خان کامفیروزی چندی به عاملی «کامفیروز» برقرار و درعنفوان جوانی بدرود زندگانی را نمود. خلف الصدقش یوسف خان چون والده ی او دختر حامی خان کلانتر شیرازی مشهور به «بیضایی» است، در کنف تربیت اعمام مادری خود تربیت یافت و در «شیراز» متوطن گشته است. پسر دیگر حاجی اسداللّه خان کامفیروزی عالی جاه حاجی نصراللّه خان کامفیروزی است، چند سالی است که املاک موروثه ی خود رااز دست داده و در بلوک بوانات مسکن گرفته است.» پالنگری کهنه (ده کهنه) کنونی: «ده‏ کهنه» کنونی دارای 2 قسمت می‏باشد: 1- بخش قدیمی 2- بخش جدید که به آن «پهناب ریزی» می‏گویند، در ناحیه ی قدیمی، خانواده ‏هایی زندگی می‏کنند، که شامل چند گروه و طایفه، مانند: پالنگرینی، شولی، ترک، بنویی، سی سختی، باغ نوی، منصور آبادی، قلعه نوی ...می‏شوند. به فاصله ی 500 متردورتراز محله ی قدیمی «ده ‏کهنه» محله ی " پهناب ریزی " قرار دارد، که از لحاظ اد