Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
من پس از تصرف پادگان باغ شاه، انقلابیون با اسلحه و مهماتی که به دست آورده بودند، به سوی کاخ مرکزی باشگاه تاج راه افتادند. نگهبانان باشگاه پس از گفت وگو خود را تسلیم کردند و کاخ تاج به تصرف درآمد. گردانندگان باشگاه هنگام بیرون آمدن از کاخ خواستند مقداری از اشیاء باشگاه را با خود بردارند اما اعضای کمیتهٔ انقلاب ممانعت کردند. پرویز شیخان، مدیر باشگاه تاج، در این روزها دو بار با مهاجمین تماس گرفت و به آن ها گفت اگر به غذا یا چیز دیگری نیاز دارند، باشگاه برای آن ها تأمین کند. اما آن ها به او گفتند ما به کمک امپریالیسم نیازی نداریم. انقلابیون از ساختمان مرکزی باشگاه تاج به عنوان زندان و ستاد عملیات کمیته استفاده کردند. جلالی، مدیر داخلی ساختمان مرکزی باشگاه که پیش از انقلاب به این سمت گمارده شده بود، تا چند ماه پس از انقلاب نیز به کار خود ادامه داد. دربارهٔ هویت افرادی که طی چند ماه باشگاه را به اشغال درآورده بودند، از فردی به نام میرزایی نیز نام برده شده است. برخی منابع از این ماجرا به عنوان تسخیر دوم باشگاه یاد کرده اند. علی جباری اسطوره و کاپیتان تیم فوتبال تاج که پیش از انقلاب از فوتبال خداحافظی کرده بود، در یا
دآوری آن روزها گفته است که میرزایی با دار و دسته اش وارد موزهٔ باشگاه شدند و همه جام ها و نشان هایی را که آن جا بود، با خود بردند. جباری پس از اطلاع از این موضوع به سوی ساختمان باشگاه رفت اما افراد مسلحی روی دیوار نشسته بودند و نمی گذاشتند کسی به ساختمان نزدیک شود. پس از تصرف ساختمان مرکزی تاج، دیگر اماکن متعلق به باشگاه نیز به تدریج از دست گردانندگان باشگاه خارج شد. مکان های ورزشی در اختیار سازمان تربیت بدنی قرار گرفت و اماکن اداری یا خدماتی دیگر همچون فروشگاه ورزشی باشگاه به ارگان هایی مانند سازمان تبلیغات اسلامی واگذار گردید. روز ۲۸ بهمن ۱۳۵۷، کاخ باشگاه تاج و دیگر اماکن متعلق به آن در تهران و شهرهای دیگر مصادره و ملی اعلام شد. دگرگونی نام باشگاه. با وجود اشغال ساختمان مرکزی و سرقت اموال و نشان های باشگاه، ورزشکاران و پیشکسوتان این مجموعه تلاش داشتند تا مانع از فروپاشی باشگاه شوند. منصور پورحیدری، علی جباری و عنایت آتشی، بازیکن تیم بسکتبال مردان تاج و مربی تیم بسکتبال زنان تاج، در این کار پیش گام بودند. حسین فکری که در دوره ای کوتاه در ابتدای انقلاب سرپرست سازمان تربیت بدنی شده بود، به دلیل اختلافاتی که از
پیش از انقلاب با مجموعهٔ تاج داشت، روی تعطیلی باشگاه پافشاری می کرد. با روی کار آمدن حسین شاه حسینی به عنوان رئیس سازمان تربیت بدنی در دولت موقت بازرگان، ورزش کشور پس از چند مدتی بی سامانی متولی پیدا کرد. بزرگان تاج پیش شاه حسینی رفتند و خواستار ادامهٔ کار باشگاه شدند. تاج تا فروردین ۱۳۵۸ با همین نام باقی مانده بود. در این زمان بازیکنان پیشین باشگاه به هم پیوستند تا در جام شهید اسپندی، نخستین مسابقات فوتبال پس از انقلاب، شرکت کنند. در آن جا برگزارکنندگان مسابقات از حضور این تیم با نام تاج جلوگیری کردند و اعلام کردند که تاج یک مجموعهٔ ورزشی مانند امجدیه است و به عنوان یک تیم ورزشی در مسابقات پذیرفته نمی شود. روشن بود که با دگرگونی های اجتماعی و سیاسی در ایران پس از انقلاب، باشگاه نمی توانست با نام گذشته اش فعالیت کند؛ بنابراین بزرگان باشگاه گردهم آمدند و مشورت کردند تا برای حفظ باشگاه، نام تازه ای برای تیم انتخاب کنند. بر اساس منابع موجود، از میان بازیکنان قدیمی باشگاه، عباس کردنوری، جلالی و منصور پورحیدری بیشترین نقش را در این ماجرا داشته اند. در مورد این که نام «"استقلال"» پیشنهاد چه کسی بوده است روایت های
گوناگونی وجود دارد. در یک روایت گفته می شود که عنایت آتشی که رابطهٔ نزدیکی با رئیس وقت سازمان تربیت بدنی داشت چند نام از میان واژه های اشعار انقلابی همچون آزادی، استقلال و… را برای جایگزینی نام تاج پیشنهاد می دهد که سرانجام «استقلال» انتخاب می شود. با انتخاب نام «استقلال»، مجوز حضور باشگاه در مسابقات پس از انقلاب صادر شد و این تیم توانست به حیات خود ادامه دهد. هر چند که ورزشگاه ها، زیرساخت ها و دیگر امکانات باشگاه مصادره گردید: در ۳ اردیبهشت ۱۳۵۸ اعلام شد باشگاه های تاج در شهرستان ها زیر نظر تربیت بدنی همان شهرستان اداره خواهند شد. برای باشگاه های تهران در تهران نیز متولیانی معرفی شدند: باشگاه پله پرویز درجزی، باشگاه افسر پرویز ابوطالب، کلوب تنیس محمد وجدانی و کلوب بانوان نینا زرگرصالح. سازمان مرکزی تاج نیز زیر نظر عنایت آتشی قرار گرفت. دو هفته نامه تاج ورزشی، ارگان مطبوعاتی سازمان فرهنگی و ورزشی تاج، نیز غیر ضروری تشخیص داده شد. کمیته فوتبال تاج که بر فعالیت تیم های فوتبال تاج نظارت داشت، منحل و با صدور رضایت نامه برای کلیه بازیکنان تیم تاج، اعلام شد در صورت تمایل می توانند به تیم های دیگر بروند. تیم فوتبال
تاج نیز آماتور اعلام شد. با این اوصاف، در نهایت، مجموعهٔ کاخ تاج از گروه میرزایی گرفته شد و در بهار ۱۳۵۸ تحت سرپرستی عنایت آتشی قرار گرفت و وی سه سال این پست را در اختیار داشت. ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۸. تغییر پیاپی پرسنل. پس از تغییر نام باشگاه، عباس کردنوری مدیر باشگاه شد و تا سال های پایانی دههٔ ۱۳۶۰ به عنوان مدیر یا سرپرست در استقلال حضور داشت. طی سال های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰ منصور پورحیدری و عباس رضوی به تناوب و گاهی همراه با هم، استقلال را روانه مسابقات می کردند و باشگاه را فعال نگاه می داشتند. پورحیدری پیش از این سابقه بازی و مربی گری در تاج را داشت اما رضوی بدون سابقه حضور در این تیم بر روی نیمکت استقلال نشست. با این شرایط فصل ۱۳۵۸ استقلال آغاز شد و نخستین تیم پس از انقلاب باشگاه در فروردین ۱۳۵۸ با هدایت مشترک منصور پورحیدری و عباس رضوی در مسابقاتی که میان باشگاه های شهر تهران برگزار شد به میدان رفت. جام شهید اسپندی نخستین مسابقاتی بود که بعد از انقلاب در ایران برگزار شد. مهدی اسپندی از بازیکنان سابقت تیم جوانان تاج بود که در حوادث اسفند ۱۳۵۷ کشته شده بود و این مسابقات به پیشنهاد باشگاه تهران جوان برگزار شد. جام اسپندی شر
ایطی متفاوت از مسابقات قبلی ایران داشت: برای بازی ها بلیت فروشی نشد و تماشاگران مجانی به ورزشگاه ها آمدند، داوران، دست اندرکاران و بازیکنان تیم ها و مسئولان برگزاری بازی ها مجانی و بدون دریافت دستمزد در این جام حاضر شدند. با این شرایط و اوضاع انقلابی آن روزهای جامعه ایران، بازی های این جام با حواشی زیادی همراه بود؛ به گونه ای که بعد از درگیری های فراوان در ورزشگاه امجدیه، بازی ها به ورزشگاه آزادی منتقل شد. استقلال در مرحله نخست این بازی ها حضور موفقیت آمیزی داشت، اما در مرحله دوم، با قبول سه شکست متوالی از دور بازی ها خارج شد. در پاییز ۱۳۵۸ مسابقات جام باشگاه های تهران برگزار شد اما این بازی ها نیز بعد از تنها دو هفته برگزاری، ناتمام ماند. در آبان ۱۳۵۸ نیز اعلام شد که قراردادهای بازیکنان با تیم های جام تخت جمشید از درجه اعتبار ساقط است. با این شرایط بسیاری از بازیکنان فوتبال ایران و استقلال که بلاتکلیف و از آینده خود بیمناک بودند، یا ایران را ترک کردند یا فوتبال را کنار گذاشتند: حسن نظری و مصطفی مسلمی برای بازی به تیم های اماراتی رفتند، جهانگیر کوثری، هوشنگ زرین کمر و مائیس میناسیان در ایران ماندند، اما فوتبا
ل را کنار گذاشتند و حرفه ای دیگر در پیش گرفتند. هادی نراقی نیز در پی اختلاف با مدیران باشگاه و استخدام در شرکت ملی هواپیمایی ایران به خدمت تیم هما درآمد. پیش از این نیز و بعد از نیمه کار ماندن جام تخت جمشید ۱۳۵۷، حسن روشن تیم را ترک کرده بود و آندرانیک اسکندریان و ایرج دانایی فر به دنبال درخشش در جام جهانی ۱۹۷۸ راهی آمریکا و تیم های آن کشور شده بودند. بدین ترتیب، توان تیم استقلال در سال ۱۳۵۸ کاملاً تحلیل رفته بود و در پایان این سال استقلال با ترکیبی کاملاً دگرگون شده مواجه شد: اصغر حاجیلو، سعید مراغه چیان و رضا نعلچگر از جمله جوانانی بودند که از جام تخت جمشید در تیم مانده بودند. همچنین جوانان کم سن و سالی هم چون شاهین بیانی و شاهرخ بیانی نیز از آخرین پرورش یافتگان تیم های پایهٔ تاج به تیم اصلی استقلال راه یافته بودند. رخداد دیگر سال ۱۳۵۸ درگذشت علی دانایی فرد یکی از بنیان گذاران باشگاه و نخستین مربی تیم فوتبال باشگاه بود. استقلال و پرسپولیس برای بزرگ داشت او دیداری دوستانه برگزار کردند که این بازی با هجوم تماشاگران پرسپولیس به زمین نیمه کاره ماند. در ۱۳۵۸ لیگ سراسری فوتبال ایران همچنان تعطیل بود و باشگاه ها د
ر تورنمنت های دوستانه یا مسابقات درون شهری و منطقه ای شرکت می کردند. قرار بود با مدیریت ناصر نوآموز، لیگ تازه ای با نام «لیگ انقلاب اسلامی» جایگزین لیگ تخت جمشید شود که فشردگی برنامه های تیم ملی ایران در بازی های مقدماتی المپیک ۱۹۸۰ مسکو و جام ملت های آسیا ۱۹۸۰ این طرح را با شکست روبه رو کرد. افزون بر نابه سامانی های فوتبال، شرایط پرتلاطم کشور و برخی تنگ نظری ها نیز ساماندهی کارها را دشوارتر می کرد. آنچنان که در این دوران گروهی بر این عقیده بودند که فوتبال یکی از نشانه های رژیم گذشته و نماد غرب زدگی است و نباید به آن پرداخت.در فصل ۱۳۵۹ تیم فوتبال باشگاه در مسابقات قهرمانی باشگاه های تهران ۱۳۵۹ و جام حذفی تهران ۱۳۵۹ شرکت کرد. در بهار ۱۳۵۹ توسط هیئت فوتبال تهران نام نویسی تیم ها برای حضور در مسابقات باشگاه های تهران برای همه آزاد اعلام شد و بدین ترتیب ۱۱۲ تیم برای مسابقات دسته بندی ثبت نام کردند. این تیم ها به ۱۴ گروه تقسیم شدند و بازی ها به میزبانی ورزشگاه های امجدیه، آرارات و شهباز در بهار ۱۳۵۹ برگزار شد. بسیاری از تیم های این مرحله تیم های محلات یا ادارات بودند و توانایی رقابت با تیم های حرفه ای تر همچون است
قلال را نداشتند. استقلال در ۷ بازی این مرحله ۲۷ گل زد و تنها یک گل خورد. بر اساس برنامه هیئت فوتبال تهران، قرار بر این بود که مرحله نهایی دسته اول با شرکت چهارده تیم اول گروه های چهارده گانه در پاییز و بعد از حضور تیم ملی در جام ملت های ۱۹۸۰ برگزار شود. اما با حمله عراق به ایران و آغاز جنگ ایران و عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ این بازی ها برگزار نشد. با درگیر شدن ایران در جنگ، بیشتر توان و امکانات کشور معطوف به جنگ و پشتیبانی از جبهه ها شد و برگزاری مسابقات ورزشی و لیگ های سراسری در اولویت های نخست کشور نبود. ضمن این که درگیر شدن بخش های جنوبی و باختری ایران در جنگ، برگزاری لیگ سراسری را ناممکن می کرد. رئیس وقت سازمان تربیت بدنی در هنگام حضور تیم ملی در جام ملت های آسیا ۱۹۸۰ گفت که در حال حاضر مسابقه در سطح پایین را خواستاریم که برای مردم تفریح و سرگرمی باشد و نه بیشتر. با این شرایط استقلال تنها در مسابقات استانی حاضر شد. به این ترتیب جام باشگاه های تهران که پس از برگزاری لیگ سراسری تخت جمشید در دههٔ ۱۳۵۰ به حاشیه رانده شده بود، با تعطیلی طولانی مدت لیگ سراسری دوباره در کانون توجه قرار گرفت و تیم های مطرح تهران طی ی
ک دهه در این جام به میدان رفتند. استقلال نیز که تا پیش از آغاز لیگ سراسری فوتبال ایران، نزدیک به سه دهه از سال های نخست تأسیس خود را در جام باشگاه های تهران سپری بود، بار دیگر به مسابقات باشگاهی شهر تهران پیوست و خاطرات گذشته را برای هواداران قدیمی اش زنده کرد. در زمستان همان سال مسابقات جام حذفی تهران برگزار شد و استقلال که ماه ها بود بدون برگزاری مسابقات از شرایط آرمانی به دور بود در همان بازی نخست حذف شد. در این فصل ناصر حجازی، که در سال ۱۳۵۴ تاج را به مقصد شهباز ترک کرده بود، بعد از پنج سال دوری، به استقلال بازگشت. حجازی نیز بعد از وقایع انقلاب قصد ترک ایران و حضور در فوتبال اروپا را داشت و به اروپا رفته بود. وی از تیم هایی همچون نانت، منچستر یونایتد، پاری سن ژرمن و ساوت همپتون پیشنهاد قرارداد داشت، اما به دلیل همکاری نکردن مسئولان شاهین که اصرار بر حفظ وی داشتند و همچنین عدم همکاری فدراسیون فوتبال، به ایران بازگشت و مجدداً به استقلال پیوست. از دیگر خریدهای ۱۳۵۹ استقلال بهتاش فریبا بازیکن پیشین پاس و آقای گل جام ملت های آسیا ۱۹۸۰ بود. در این سال مربی گری تیم همچنان در دست پورحیدری و رضوی بود. حضور در مساب
قات تهران. در فصل ۱۳۶۰ استقلال در جام باشگاه های تهران شرکت کرد. بر اساس برنامه هیئت فوتبال تهران، تیم های ۱۴گانه مسابقات دسته بندی ۱۳۵۹ دسته اول جام باشگاه های ۱۳۶۰ را برگزار کردند. این بازی ها از نیمه خرداد آغاز شد و در آذر به پایان رسید. استقلال که همچنان از ثبات بر روی نیمکت بی بهره بود، در نهایت به مقام چهارمی بسنده کرد. نیمکت استقلال در این فصل تغییرات فراوانی به خود دید؛ استقلال ابتدا فصل را با مربی گری رضوی شروع کرد، اما وی بعد از پنج هفته جای خود را به پورحیدری داد که خودش تنها برای دو هفته مربی گری تیم را به طور موقت بر عهده گرفت و سپس مجدداً رضوی و بعد حسن عضدی، برای نخستین بار در تاریخ استقلال، مربی گری را بر عهده گرفتند. در نهایت با بازگشت رضوی به نیمکت مربی گری استقلال در هفته های پایانی، استقلال جام باشگاه های تهران را به پایان برد. بعد از اتمام مسابقات تهران، جام حذفی تهران آغاز شد و استقلال بعد از دو پیروزی در مراحل نخست، در بازی یک چهارم نهایی مغلوب رقیب دیرینه اش، شاهین، شد و از دور رقابت ها کنار رفت. از مهم ترین خریدهای این فصل استقلال عبدالعلی چنگیز بود. از دیگر رویدادهای سال ۱۳۶۰ حضور اس
تقلال در جام بین المللی وحدت بود. این مسابقات با شرکت هشت تیم در دو گروه در بهمن و اسفند ۱۳۶۰ به میزبانی ورزشگاه امجدیه برگزار شد. استقلال با تیم های ارتش الجزایر، ارتش سوریه و تیم ملی امید ایران همگروه بود و با دو شکست و یک تساوی از صعود از گروهش بازماند. فصل ۱۳۶۱ با حضور در جام باشگاه های تهران و منطبق با تقویم جام های تخت جمشید از میانه اسفند ۱۳۶۰ شروع شد. جام باشگاه های تهران ۱۳۶۱ با شرکت هجده تیم و به صورت دوره ای برگزار شد. برگزاری این مسابقات نزدیک به یک سال به طول انجامید و آخرین بازی استقلال در ۲۹ بهمن ۱۳۶۱ انجام شد. استقلال در پایان این فصل به کسب مقام دومی نائل شد. در بهمن ماه مسابقات جام حذفی تهران برگزار شد. استقلال در دو بازی نخست موفق بود و توانست به مرحله یک چهارم نهایی صعود کند اما در این مرحله پس از تساوی در وقت های معمولی و اضافه در ضربات پنالتی در برابر راه آهن مغلوب شد و از دور رقابت ها کنار رفت. تغییرات مربی در نیمکت استقلال همچنان ادامه داشت و در این فصل برای نخستین بار اصغر شرفی به عنوان سرمربی تیم برگزیده شد، اما بعد از تنها هشت هفته جای خود را به حسن عضدی داد. خود عضدی در حالی که تنه
ا سه هفته به پایان مسابقات باقی مانده بود، از پستش کنار رفت و حجازی در انتهای فصل تیم را هدایت کرد. بدین ترتیب حجازی در این فصل علاوه بر بازیکنی و کاپیتانی، مربی گری تیم را نیز بر عهده داشت. از مهم ترین اتفاقات نقل و انتقالات این فصل استقلال، بازگشت حسن روشن به استقلال بود. روشن از ۱۳۵۷ و پیش از وقایع انقلاب ۱۳۵۷ ایران را ترک کرده بود و در الاهلی امارات متحده عربی مشغول به بازی شده بود. بازگشت به قهرمانی. استقلال در فصل ۱۳۶۲ شاهد ثبات نسبی و در پی آن نخستین قهرمانی اش بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران بود. در این فصل برای نخستین بار در ۵ سال نیمکت استقلال در تمام فصل یک مربی، منصور پورحیدری، را به خود دید و از تغییرات پیاپی مربیان دیگر خبری نبود. همچنین ترکیب اصلی فصل قبل نیز تا حد زیاد حفظ شد. مجموع این اتفاقات باعث ثبات در نتیجه گیری و قهرمانی استقلال در جام باشگاه های ۱۳۶۲ شد و نخستین قهرمانی باشگاه با نام استقلال حاصل شد. این مسابقه ها از مرداد ۱۳۶۲ آغاز شد و با نظم و برنامه ریزی نسبی در ۱ دی همان سال به پایان رسید. از اتفاقات مهم این سال، تغییر نشان واره استقلال بود. از مهم ترین خریدهای استقلال در ۱۳۶۲ جعفر مختار
ی فر بود که سال ها در استقلال ماند و کاپیتان این تیم نیز شد. در ۱۵ مهر ۱۳۶۲ و در چارچوب مسابقات هفته هشتم جام باشگاه های تهران دیدار سنتی استقلال و پیروزی، دو رقیب دیرینه به مصاف همدیگر رفتند. این بازی با استقبال عجیب تماشاگران روبرو شد؛ به گونه ای که تمامی سکوها، پله ها، راهروها و حتی نورافکن ها و پیست دو و میدانی دور زمین ورزشگاه نیز پر از تماشاگر بود. این اتفاق باعث شد که برگزاری این مسابقه به تأخیر بیفتد و حتی صحبت از لغو بازی با وجود هزاران تماشاگر بود که در پایان بازی با تأخیر چند ساعته برگزار شد. این دیدار با پیروزی ۱–۰ استقلال و گلزنی پرویز مظلومی به سود استقلال پایان یافت تا استقلال برنده پرتماشاگرترین بازی باشگاهی تاریخ فوتبال ایران باشد. در فصل ۱۳۶۳ استقلال به عنوان مدافع عنوان قهرمانی، بازی های جام باشگاه های تهران ۱۳۶۳ را با شش برد پیاپی آغاز کرد. اما این دوره از بازی های باشگاه های تهران در پی شورش تماشاگران پرسپولیس در دیدار با پاس در ورزشگاه امجدیه، تعطیل شد و نیمه کاره رها گردید. به دنبال این اتفاق، فصل ۱۳۶۳ بسیار زود به پایان رسید و مسابقات جام حذفی تهران نیز برگزار نشد. در این سال، فریدون ع
سگرزاده برای چند روز به عنوان مربی استقلال برگزیده شد، اما پیش از آن که بتواند در مسابقات رسمی یا حتی دوستانه بر روی نیمکت استقلال بنشیند از سمت خود کنار رفت و حجازی تا پایان فصل این سمت را بر عهده گرفت. در فصل ۱۳۶۴ جام باشگاه های تهران در دو گروه برگزار شد. در آن سال گفته می شد سازهٔ ورزشگاه آزادی در ضلع غربی، جایی میان سقف طبقهٔ نخست و پی طبقهٔ دوم، دچار شکاف شده و حضور پرتعداد تماشاگران می تواند به رخداد ناگواری بینجامد. برگزارکنندگان می خواستند با قرار دادن استقلال و پرسپولیس در دو گروه جداگانه، تا جای ممکن از بازی رودرروی این دو تیم جلوگیری کنند. این اتفاق در حال شکل گیری بود و استقلال با دو باخت در برابر پیام و شاهین در آستانهٔ ناکامی قرار گرفته بود. اما سه برد پیاپی در برابر صدا و سیما، بانک ملی و نفت، استقلال را به عنوان تیم دوم گروه به بازی نیمه پایانی رساند. به نظر می رسید استقلال و پرسپولیس باید در نیمه پایانی برابر هم قرار بگیرند، اما پرسپولیس به دلیل استفاده از بازیکن غیرمجاز با کسر امتیاز روبه رو شد و هما به جای این تیم بالا آمد. استقلال با برتری برابر هما، در فینال دوباره به دیدار شاهین رفت و ت
وانست در ضربه های پنالتی رقیب قدیمی خود را از پیش رو بردارد و جام را به دست آورد. دو دیدار استقلال و شاهین باعث شد تا خاطرهٔ چندین دهه رقابت با شاهین در ذهن هواداران باشگاه زنده شود. دو تیم در مرحلهٔ گروهی به مصاف هم رفتند که با پیروزی شاهین به پایان رسید. همچنین فینال جام باشگاه های تهران با حضور این دو تیم یادآور حضور پرشمار این دو تیم در فینال های این مسابقات در دهه ۱۳۳۰ بود. استقلال در این فصل بازیکنان جوانی را به خدمت گرفت که تعدادی از این بازیکنان در ترکیب این تیم ماندگار شدند؛ از جمله مجید نامجو مطلق و صادق ورمزیار. از دیگر خریدهای جوان استقلال در این فصل رسول غنی زاده و محمود کلهر بودند. استقلال این فصل را نیز با مربی گری پورحیدری به پایان رساند و این در حالی بود که حسن حبیبی، بازیکن سال ها دور تاج در اواخر دهه ۱۳۳۰ و اوائل دهه ۱۳۴۰، در ابتدا به عنوان مربی استقلال برگزیده شده بود اما پس از مدت کوتاهی و بدون حضور بر روی نیمکت استقلال از سمت خود کنار رفت و پورحیدری باز هم پست مربی گری را بر عهده گرفت. در ۱۳۶۴ پست مدیریت استقلال نیز دستخوش تغییرات شد: کردنوری که از ۱۳۵۸ و بعد از دوران کوتاه آتشی به عنوان
مدیر استقلال کار می کرد جای خود را به نادر فریادشیران داد. فریادشیران در آن زمان دروازه بان ذخیره استقلال بود و تنها به این دلیل به این سمت انتخاب شد که کارمند سازمان مالک استقلال، سازمان تربیت بدنی، بود. این انتخاب عجیب چندان دوامی نداشت و عباس نکویه در سال بعد به جای فریادشیران مدیر استقلال شد. ناکامی در جام حذفی. فصل ۱۳۶۵ پایان دوران کوتاه ثبات نسبی در استقلال بود. در دی ۱۳۶۵ فریادشیران از پست مدیرعاملی استقلال کنار رفت و جای خود را به عباس نکویه داد. در همین فصل نیز نیمکت مربی گری استقلال باز هم بین رضوی و پورحیدری دست به دست شد. مسابقات جام باشگاه های تهران ۱۳۶۵ به دلیل برگزاری بازی های آسیایی ۱۹۸۶ خیلی زود و در بهار ۱۳۶۵ به اتمام رسید. استقلال بدون شکست به عنوان تیم دوم از مرحله گروهی صعود کرد. این صعود در حالی به دست آمد که دیدار آخر مرحله گروهی بین استقلال و شاهین برگزار شد و استقلال در صورت پیروزی به عنوان تیم اول صعود می کرد. بازی استقلال و شاهین با نتیجه ۱–۰ به سود استقلال در جریان بود اما یاران شاهین در دقایق پایانی بازی را به تساوی کشاندند تا خود به عنوان تیم اول صعود کنند. استقلال در نیمه نهایی
به مصاف دیگر رقیب دیرینه اش، پیروزی رفت و با شکست در این بازی از حضور در فینال محروم ماند. این شکست نخستین شکست استقلال برابر پیروزی در سال های پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود. دیدار رده بندی بین استقلال و پاس، یکی دیگر از رقبای قدیمی استقلال، برگزار شد. این دو تیم بعد از مسابقات جام شهید اسپندی در ۱۳۵۸ به مدت هفت سال با یکدیگر رو به رو نشده بودند و استقلال با پیروزی در این بازی به جایگاه سومی رسید. با پایان این مسابقات، ناصر حجازی از استقلال جدا شد و به هند و سپس بنگلادش رفت. در هنگامه بازی های آسیایی و در پی حذف تیم ملی فوتبال ایران نیز تعدادی از بازیکنان تیم ملی از جمله چند بازیکن استقلال با نوشتن نامه ای از تیم ملی استعفا کردند. بعد از بازگشت تیم ملی به ایران فدراسیون فوتبال تعدادی از این بازیکنان از جمله اصغر حاجیلو و عبدالعلی چنگیز از استقلال را محروم کرد. به دنبال این اتفاقات ترکیب استقلال در نیمه دوم سال ۱۳۶۵ دگرگون شد. استقلال به دلیل محرومیت بازیکنانش و در اعتراض به حکم فدراسیون فوتبال از مسابقات جام حذفی تهران ۱۳۶۵ کنار کشید و از حضور در جام حذفی ۱۳۶۵ نیز انصراف داد. حضور در مسابقات جام حذفی ایران از آن جهت
مهم بود که از فصل ۸۶–۱۹۸۵ برگزاری مسابقات جام باشگاه های آسیا از سر گرفته شده بود و قهرمان جام حذفی ایران به عنوان نماینده ایران در این مسابقات حاضر می شد و استقلال در صورت قهرمانی می توانست پای به مسابقات قاره ای بگذارد اما با انصراف استقلال شانس این حضور نیز از دست رفت. این دوره جام حذفی نخستین جام حذفی برگزار شده پس از انقلاب ۱۳۵۷ هم بود. در فصل ۱۳۶۶ استقلال با رفتن حجازی، مراغه چیان، نعلچگر، چنگیز و شاهین بیانی، بخشی از توان خود را از دست داده بود و صلابت گذشته را نداشت. منصور پورحیدری در این سال همچنان مربی گری تیم را بر عهده داشت. استقلال در جام باشگاه های تهران ۱۳۶۶ سوم شد. با پایان جام باشگاه های تهران در شهریور و در مهر و آبان به ترتیب جام های حذفی تهران ۱۳۶۶ و حذفی ایران ۱۳۶۶ آغاز شدند. استقلال در هر دوی این مسابقات در مرحله نیمه نهایی حذف شد تا ۱۳۶۶ بدون دستاورد برای استقلال به پایان برسد. در بهمن ۱۳۶۶ محمد رنجبر، بازیکن سابق تاج و تیم ملی، مربی گری و مدیریت تیم فوتبال استقلال را بر عهده گرفت. از خریدهای استقلال در فصل ۱۳۶۶ نیز می توان به محسن گروسی و فرشاد فلاحت زاده اشاره کرد. فصل ۱۳۶۷ از خرداد
و با بازی های جام باشگاه های تهران ۱۳۶۷ آغاز شد. رنجبر که از بهمن سال قبل مدیریت و هدایت استقلال را بر عهده داشت به دلیل نتایج ضعیف بعد از ۶ هفته و در ابتدای مرداد از سمت خود کنار رفت و هدایت استقلال غلام حسین مظلومی بر عهده گرفت. نتایج استقلال با مربی گری مظلومی نیز چندان تفاوتی نکرد و در پایان آبی پوشان برای سومین سال پیاپی در مسابقات تهران سوم شد. با پایان بازی های جام باشگاه های تهران در آبان همان سال مسابقات جام حذفی ایران ۶۸–۱۳۶۷ و جام حذفی تهران ۱۳۶۷ به طور همزمان آغاز شدند و استقلال همچون فصل قبل از حضور در فینال های این بازی ها بازماند تا فصل ۱۳۶۷ نیز برای استقلال بدون جام باشد. از اتفاقات مهم این سال خداحافظی پرویز مظلومی از استقلال بود. وی از فصل ۱۳۵۲ و زمانی که تنها ۱۸ سال داشت به غیر از مقطعی دو ساله که در تراکتورسازی تبریز بازی کرد همواره در خدمت استقلال بود و بعدها نیز به عنوان کمک مربی و سرمربی بر روی نیمکت استقلال نشست. از نقل و انتقالات مهم استقلال در ۱۳۶۷ بازگشت چنگیز و خریدهای جدید همچون امیر قلعه نویی و امیر هاشمی مقدم بود. ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۰. قهرمانی در ایران. در فروردین ۱۳۶۸ فصل ۶۹–۱۳۶۸ با با
زی های جام باشگاه های تهران ۱۳۶۸ آغاز شد. از مرداد نیز نخستین لیگ سراسری باشگاه های ایران بعد از انقلاب ۱۳۵۷ با نام جام قدس آغاز شد. آخرین دوره جام قدس که از ۱۳۶۴ و با بازی های تیم های استانی دنبال شده بود، در این فصل با حضور ۲۲ تیم باشگاهی در ۲ گروه ۱۱ تیمی برگزار شد. استقلال در گروه دوم بازی ها با ۶ امتیاز فاصله با تیم دوم، دارایی، به عنوان سرگروه پا به نیمه نهایی گذاشت. به دلیل برگزاری هم زمان جام قدس و جام باشگاه های تهران، بازی ها به درازا کشیده شد و برگزاری مراحل حذفی به بهار سال بعد موکول شد. در مرحله نیمه نهایی، استقلال ملوان انزلی را در مجموع دو بازی رفت و برگشت، ۰–۰ در انزلی و ۴–۰ در تهران، از پیش رو برداشت و در بازی پایانی به پرسپولیس رسید. روز ۴ خرداد ۱۳۶۹، سی ودومین شهرآورد تهران. نیمهٔ نخست این بازی با یک گل به سود پرسپولیس به پایان رسید اما در نیمهٔ دوم گل زودهنگام عباس سرخاب و گل دقیقهٔ ۷۲ صمد مرفاوی ورق را به سود استقلال برگرداند. به این ترتیب استقلال برندهٔ نخستین لیگ قهرمانی باشگاه های ایران پس از انقلاب شد. همچنین با این قهرمانی استقلال تبدیل به تنها تیمی شد که از ابتدای برگزاری مسابقات با
شگاهی در ایران در دهه ۱۳۴۰، در هر دهه حداقل یک بار قهرمان ایران شده است. قهرمانی تنها دوره باشگاهی جام قدس همچنین باعث شد تا استقلال تبدیل به تنها تیمی شود که همه مسابقات سراسری فوتبال ایران، جام منطقه ای، جام تخت جمشید و جام قدس را حداقل یک بار برده است. با وجود موفقیت در جام قدس، استقلال در جام باشگاه های تهران به مقام دومی رسید و جام حذفی نیز در این سال برگزار نشد. از دیگر اتفاقات مهم این فصل از سرگیری سفرهای خارجی و بازی های بین المللی بود. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ تیم تاج در جام های بین المللی فراوانی شرکت کرده بود و در تهران نیز بازی های دوستانه بین المللی داشت اما با پیروزی انقلاب، این گونه بازی ها به دست فراموشی سپرده شد. در این سال و در زمان تعطیلی نیم فصل، استقلال به هند سفر کرد و در دو جام دوستانه بوردولوی و میلز شرکت کرد و توانست عنوان قهرمانی هر دو را نیز از آن خود کند. همچنین یازده سال بعد از آخرین بازی دوستانه بین المللی در شهریور ۱۳۵۷، در آذر ۱۳۶۸ استقلال در یک بازی دوستانه میزبان تیم واشاش مجارستان بود. در ۲۷ بهمن ۱۳۶۸ و در چارچوب هفته پایانی مسابقات جام باشگاه های تهران قرار بود طبق برنامه، است
قلال و پاس در ورزشگاه شیرودی به مصاف یکدیگر بروند. نتیجه این بازی در تعیین قهرمان آن فصل بسیار مؤثر بود و هواداران استقلال از تهران و سراسر ایران برای دیدن بازی به ورزشگاه آمدند. بارندگی شدید باران در روز قبل از برگزاری بازی باعث شد زمین ورزشگاه برای مسابقه مناسب نباشد و هیئت فوتبال تهران این بازی را لغو کرد اما عدم برگزاری بازی بسیار دیر و محدود در رسانه های عمومی اعلام شد و این در حالی بود که از ساعت ها قبل هواداران فراوانی در اطراف ورزشگاه جمع شده بودند. خبر لغو این بازی با واکنش گسترده و خشمگینانه هواداران استقلال روبه رو شد و آن ها شعارهای سیاسی همچون مرگ بر جمهوری اسلامی سر دادند. در بهار ۱۳۶۸ علی آقامحمدی به عنوان مدیرعامل جدید استقلال برگزیده شد. آقامحمدی نخستین مدیر استقلال بود که اصلاً سابقه ورزشی نداشت و مستقیماً از دنیای سیاست وارد فوتبال و مشخصاً استقلال شده بود. بدین ترتیب جرقه ورود سیاسیون به فوتبال ایران خورده شد. آقامحمدی به دلیل مشغله فراوان در همان بهار ۱۳۶۸ پست مدیریت استقلال را تحویل کاظم اولیایی داد و وی تا پاییز ۱۳۷۵ مدیر استقلال بود. استقلال فصل را با مربی گری پورحیدری آغاز کرد، سپس بر