Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فین ها از ماهی به عنوان منبع اصلی غذا تغذیه می کنند و گاه به شکار ماهی مرکب و سخت پوستان کوچک نیز می پردازند؛ با این حال بعضی انواع در شکار ماهی مرکب مهارت دارند یا در مورد نهنگ قاتل، این جانور به پستانداران دریایی نیز حمله می کند. با این همه، همگی این جانوران گوشت خوار هستند. آن ها به گونه معمول دارای ۱۰۰ تا ۲۰۰ دندان در دهان هستند، با این حال بعضی از انواع تعداد دندان های به مراتب کمتری دارند. دلفین ها در دسته های بزرگ حرکت می کنند که گاه تا هزاران عضو نیز دارند. هر دسته در محدوده ای از چندین تا صدها کیلومتر مربع زندگی می کند. بعضی دسته ها دارای اعضایی با وابستگی نه چندان زیاد هستند که گاه به گاه گروه را ترک می کنند یا به آن می پیوندند. با این حال بعضی دیگر انواع دارای گروه هایی بسیار مستحکم مادرنهاد یا رهبری شونده توسط یک نر غالب هستند. دلفین ها با تولید صدا با هم ارتباط برقرار می کنند و نیز به تولید سوت های کم بسامد یا تپ های با بسامد بالای ۲۲۰-۸۰ کیلوهرتز به منظور موقعیت یابی صوتی می پردازند. دوره بارداری در این جانوران ۱۰ تا ۱۲ ماه است و ماده در هر بار تنها یک فرزند به دنیا می آورد.
یونیلیور شرکت چندملیتی بریتانیایی-هلندی است، که مالک شمار بسیاری از نام های تجاری بین المللی در زمینهٔ مواد غذایی، نوشیدنی ها، محصولات مراقبت های شخصی، مواد شوینده و لوازم آرایشی بهداشتی می باشد. شرکت یونیلیور از سال ۲۰۱۱ پس از شرکت های پروکتر اند گمبل و نستله سومین تولیدکننده کالاهای مصرفی جهان محسوب می شود، همچنین از سال ۲۰۰۹ تاکنون پس از پروکتر اند گمبل و لورئال در رتبه سوم از ، قرار دارد. این شرکت هم اکنون به عنوان بزرگترین تولیدکنندهٔ بستنی در جهان شناخته می شود. این شرکت دارای بیش از ۴۰۰ برند و نشان تجاری است. از نام های تجاری متعلق به یونیلیور، می توان به: لیپتون، کنور، لوکس، سانسیلک، داو، رکسونا لایفبوی، کنور، کورنتو، لاکمی، وازلین، مگنوم و اکسی اشاره کرد. یونیلیور در سال ۱۹۳۰ از ادغام شرکت بریتانیایی برادران لیور (تأسیس: ۱۸۸۵) و شرکت هلندی مارگارین یونی (تأسیس: ۱۹۲۷) تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن قرار دارد و دفتر عملیاتی آن در شهر روتردام مستقر می باشد. بخشی از سهام شرکت یونیلیور در بازارهای بورس نیویورک، بورس لندن و بورس یورونکست آمستردام مبادله می شود. در ماه دسامبر ۲۰۱۱ با ارزش بازار س
رمایه ۲۷ میلیارد پوند، در فهرست اولیه بازار بورس لندن، رتبه ۱۸ را به خود اختصاص داد. تاریخچه. در سال ۱۹۳۰ از ادغام دو شرکت مارگارین یونی و لیور برادرز شرکتی تشکیل شد که ترکیبی از دو نام را برخود داشت و بنام یونیلیور نامگذاری گردید. شرکت اولی هلندی و در کار تولید روغن نخل و شرکت دومی انگلیسی و تولیدکنندهٔ صابون بود. نخست، هدف آن ها از ادغام دو شرکت، کاهش هزینه های مالیاتی و استفاده از منافع تولیدی و بازار مشترک بود، اما این مشارکت به تولد یکی از بزرگترین شرکت های چندملیتی در امر بهداشتی، آرایشی و غذایی انجامید. شرکت هلندی مارگارین سازی فراتر از مرزهای کشورش صاحب نام بود، زیرا در سال ۱۹۱۷ از بهم پیوستن چندین شرکت کوچک روغن خوراکی پای به میدانی بزرگتر گذاشته بود. شرکت انگلیسی برادران لیور نیز از سال ۱۸۸۵ تأسیس شده بود که در سال ۱۹۱۷ شبکه ای از تولید مواد غذایی و کنسروجات را، در کنار تولید انبوهی از صابون ها را، در اختیار داشت و یونیلیور که تجربیات و بازار و سرمایه هر دو شرکت را یکجا جمع کرده بود، به سرعت تا ۴۰ شرکت اروپایی و آمریکای لاتین گسترش یافت و دامنه گسترده ای از کالاهای مصرفی را عرضه کرد. در دهه ۱۹۴۰ شرک
ت یونیلیور به دو شرکت اصلی تفکیک شد، که دفتر مرکزی اولی بنام یونیلیور پی ال سی، در لندن مستقر گردید و دومی بنام یونیلیور ان.وی در رتردام، هلند مرکزیت یافت، اما هر دو شرکت دارای شخصیت حقوقی به هم پیوسته و سهامداران و مدیران مشترک می باشند، بگونه ای که ضمن هدفمندی و جهت گیری یکسان، هر کدام به بازار و محصولات متمایزی نیز وابستگی دارند و هر یک حوزه ای از اروپا و نقاط دیگر جهان را پوشش می دهند. تقسیمات شرکت. محصولات یونیلیور در سه گروه عمده تقسیم می شوند، که هر یک از این سه بخش، خود نیز به چند قسمت تفکیک می گردند: برندهای شرکت. شرکت یونیلیور برای تغییر سازماندهی مالی و جلوگیری از پراکندگی اسامی محصولات خود و کاهش هزینه های تبلیغاتی و ایجاد تمرکز در توجهات مشتریان، تعداد مارک های شناخته شده خود را از ۱٫۶۰۰ برند، به ۴۰۰ نام معروف، در سال ۲۰۰۰ کاهش داد. این اقدام منجر به دسته بندی محصولات مطابق با خواست و سلیقه مشتریان جزء و تولید و توزیع برندهای جهانی، مطابق با نیازهای بومی و محلی گردید. برندهای اصلی شرکت یونیلیور عبارتند از: اومو، ویسک، سرف، اولترا سرف، ریم و ادیانت پونز، داو و لوکس منتادنت، سیگنال، کلوز آپ و ژانگه
وا شامپوها و ژل مو: سلکتیو، سالن، سان سیلک، اورگانیز و تیموتی وازلین و پاندز اکس، شور و ایمپالس کلوین کلاین، فابرجه و برت میسون کروتی یونیلور ایران. شرکت یونیلیور ایران با ثبت رسمی در مهرماه ۱۳۸۲ و با تأسیس کارخانه خود در شهر صنعتی البرز، محصولات یونیلیور را در ایران تولید می کند. این شرکت با ۹۲٪ منبع یابی داخلی مواد اولیه، محصولات ۱۱ برند یونیلیور را به بازار کشور عرضه می کند. محصولات یونیلیور ایران تنها در بازار داخلی توزیع و در اختیار مصرف کنندگان ایرانی قرار می گیرد. یونیلیور ایران با سرمایه گذاری ۲۰ میلیون یورویی طی سال های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ میلادی به احداث خطوط تولیدی جدید و گسترش فعالیت هایش در ایران پرداخت. رقبای اصلی. رقیب های اصلی شرکت یونیلیور در بازار بین المللی، شرکت های نستله و پروکتر اند گمبل می باشد. این شرکت در بازارهای منطقه ای نیز رقبای بسیاری دارد، که برای نمونه می توان به شرکت های: بایرسدورف، دانون، هنکل، مارس اینکورپوریتد، پپسی کو و رکیت بنکیزر اشاره نمود. نشان شرکت. نشان کنونی شرکت یونیلیور، در سال ۲۰۰۴ توسط یکی از بزرگترین بنگاه های ساخت برند و توسط وولف اولینز طراحی شد. این نشان، از ۲۴ آیکو
ن مختلف، به صورت طرح های موجی شکل تشکیل شده، که در قالب یک حرف لاتین یو (U) با رنگ آبی تشکیل می شود. این آیکون ها، هر یک نمایانگر لوگوی شرکت های تابعه، زیرمجموعه و فرعی هستند، که متعلق به شرکت یونیلیور می باشند.
سیریاتل یک شرکت خصوصی ارتباطات راه دور در کشور سوریه است که در سال ۲۰۰۰ میلادی توسط رامی مخلوف پسردایی بشار اسد تأسیس شد. سیریاتل بیش از ۵۵درصد بازار ارتباطات سوریه را در اختیار دارد و ۹۹درصد مناطق مسکونی سوریه تحت پوشش این شرکت هستند. سیریاتل در سال در سال ۲۰۰۸ میلادی سرویس اینترنت پهن باند خود به نام "سرف" را راه اندازی کرد.
شرکت غذایی دُل شرکت محصولات کشاورزی آمریکایی و چندملیتی است، که در سال ۱۸۵۱ توسط جیمز دول تأسیس شد و هم اکنون دفتر مرکزی آن در شهر وست لیک ویلج، کالیفرنیا قرار دارد. این شرکت بزرگ ترین تولیدکننده میوه و سبزیجات در جهان است. شرکت دًل بیش از ۷۵٬۸۰۰ کارگر دائمی و فصلی دارد، که بیش از ۳۰۰ محصول را در ۹۰ کشور جهان تولید می کنند. از این محصولات می توان به موز، آناناس، انگور، توت فرنگی و بسیاری دیگر از میوه های تازه، یخ زده و آب میوه ها اشاره نمود. در سال ۲۰۱۰، این شرکت درآمد سالیانه ۶،۸ میلیارد دلار را کسب کرد. در سال ۲۰۱۱ شرکت چیکیتا و دُل دو شرکت برتر تولیدکننده موز در آمریکا بودند.
نام های تجاری بین المللی چیکیتا یک شرکت تولیدکننده و توزیع کننده موز و سایر محصولات غذایی تحت نام های تجاری فرعی مختلف است که مجموعاً بنام چیکیتا شناخته می شوند. دفتر مرکزی این شرکت در سینسیناتی در ایالت اوهایو قرار دارد. کودتای گواتمالا. یونایتد فروت در گواتمالا مزارع وسیع موز داشت. رئیس جمهور این کشور، خاکوبو آربنز تلاش کرد بر سر مالیات، زمین و دستمزد کارگران در برابر شرکتهای امریکایی (به ویژه تولید میوه موز) بایستد. کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا در ژوئن ۱۹۵۴ که با موافقت دوایت آیزنهاور رییس جمهور ایالات متحده ی امریکا، به رهبری آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) رخ داد، موجب خلع قدرت آربنز شد. بودجه این عملیات حدود ۳ میلیون دلار بود که بیشتر آن برای جنگ روانی و عملکرد سیاسی بود تا رد پای امریکا را کم رنگ کنند. در یادداشتی که از آلن دالس رئیس سیا به رییس جمهور آیزنهاور باقی مانده است، آمده که تمام تلاش ما این است که «بیشتر بر تأثیرات روانی وابسته باشیم نه قدرت نظامی واقعی». پس از پیروزی کودتا، رئیس جمهوری جدید گواتمالا مطابق با خواسته ها و سلیقه ی امریکا بر سر کار آمد. آربنز را نیز به فرودگاه بردند، لباس های اش را درآوردند و
وی را در برابر دوربین ها به مکزیک تبعید کردند. آربنز دهه های بعد در مکزیک، سوییس و فرانسه زندگی کرد. پس از او جنگ های داخلی گواتمالا شروع شد و ۳۶ سال ادامه پیدا کرد. اخراج آربنز و اغتشاش ناشی از آن باعث شد تا شرکت کشاورزی یونایتد فروت (که بعدها به چیکیتا تغییر نام پیدا کرد) در رأس قدرت باقی بماند. این امر باعث عرضهٔ زیاد موز، و پاسخ دهی به تقاضای مازاد آن شد، و قیمت را برای مصرف کننده ی امریکایی در حد تنها اندکی بیش تر از صفر حفظ کرد.
جایزهٔ نوبل شیمی هر ساله توسط فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد به دانشمندان در زمینه های مختلف شیمی تعلق می گیرد. این یکی از پنج جایزهٔ نوبل است که در سال ۱۸۹۵ توسط آلفرد نوبل برای مشارکت های برجسته در زمینه های فیزیک، شیمی، ادبیات، صلح، اقتصاد، و فیزیولوژی یا پزشکی اهدا می شود. این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره می شود و توسط یک کمیته که متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد هستند به برندگان اعطا می شود. اولین جایزهٔ نوبل در شیمی در سال ۱۹۰۱ به یاکوبوس هنریکوس وانت هوف از هلند اهدا شد. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزه ای نقدی است که در طول سال های مختلف مقدار آن متفاوت بوده است. مقدار جایزهٔ یاکوبوس هنریکوس وانت هوف، ۱۵۰۷۸۲ کرون بود که در دسامبر ۲۰۰۷ برابر با ۷٬۷۳۱٬۰۰۴ کرون است. در سال ۲۰۰۸، این جایزه به اسامو شیمومورا، مارتین کلایف و راجر تسین که مقدار آن ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کرون سوئد (اندکی بیش از ۱ میلیون یورو، یا ۱٬۴ میلیون دلار) بود اهدا شد. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر برابر با سالگرد مرگ نوبل به برندگان اهدا می شود. تاکنون این جایزه ۲۵ بار به افرادی اهدا شده است که در زمینه شیم
ی آلی مشارکت داشته اند که بیش از هر زمینه ای در شیمی است. دو برندهٔ جایزهٔ نوبل شیمی ریچارد کوهن (۱۹۳۸) و آدولف فریدریش بوتنانت (۱۹۳۹) از آلمان تنها افرادی بوده اند که موفق به دریافت جایزه خود توسط دولتشان نشده اند. فردریک سانگر (سال های ۱۹۵۸ و ۱۹۸۰) و کارل شارپلس (سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۲۲) تنها افرادی هستند که دوبار موفق به دریافت این جایزه شده اند. همچنین، از میان افرادی که موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شده اند دو نفر موفق به کسب یک جایزه نوبل دیگر در زمینه ای متفاوت شده اند که آن دو نفر ماری کوری (فیزیک در سال ۱۹۰۳، شیمی در سال ۱۹۱۱) و لینوس کارل پاولینگ (شیمی در سال ۱۹۵۴، صلح در سال ۱۹۶۲)بوده اند. ماری کوری (۱۹۱۱)، ایرن ژولیو کوری (۱۹۳۵)، دوروتی هاجکین (۱۹۶۴)، عادا یونات (۲۰۰۹) و فرانسیس آرنولد (۲۰۱۸) پنج زنی بوده اند که موفق به دریافت نوبل شیمی شده اند. از سال ۱۹۰۱ تا سال ۲۰۱۲ این جایزه به ۱۶۲ اهدا شده است. جایزهٔ نوبل شیمی در سال های ۱۹۱۶، ۱۹۱۷، ۱۹۱۹٬۱۹۲۴، ۱۹۳۳، ۱۹۴۰، ۱۹۴۱، و ۱۹۴۲ به هیچ فردی اعطا نشد. برندگان. ۱۹۰۱–۱۹۲۵ · ۱۹۲۶–۱۹۵۰ · ۱۹۵۱–۱۹۷۵ · ۱۹۷۶–۲۰۰۰ · ۲۰۰۱–۲۰۲۵ ۲۰۰۱–۲۰۲۵. ۱۹۰۱–۱۹۲۵ ۱۹۲۶–۱۹۵۰ ۱۹۵۱–۱۹۷
۵ ۱۹۷۶–۲۰۰۰ ۲۰۰۱–۲۰۲۵
جایزهٔ نوبل در ادبیات را آکادمی سلطنتی علوم سوئد هرساله برای مشارکت های برجسته در زمینهٔ ادبیات به نویسندگان آثار ادبی اهدا می کند. این جایزه، یکی از شش جایزهٔ نوبل است که از سال ۱۸۹۵، بنا به خواستهٔ آلفرد نوبل اهدا می شود. جایزهٔ نوبل افزون بر ادبیات، در زمینه های فیزیک، شیمی، اقتصاد، صلح و فیزیولوژی یا پزشکی اهدا می شود. این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره می شود و آن را یک کمیتهٔ متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد به برندگان اعطا می کند. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزهٔ نقدی است که مبلغ آن در هر سال متفاوت است. نخستین جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۰۱ به سولی پرودوم از فرانسه اهدا شد. مقدار این جایزه ۱۵۰٬۷۸۲ کرون سوئد بود که در ژانویه ۲۰۱۸ برابر با ۸٬۸۲۳٬۶۳۷٫۷۸ کرون برآورد شد. از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۱۱ مقدار جایزه به ۱۰ میلیون کرون افزایش یافت. سال ۲۰۰۸ جایزه ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کرونی به ژان ماری گوستاو لوکلزیو رسید که ارزش آن معادل ۱٫۴ میلیون دلار آمریکا یا اندکی بیش از ۱ میلیون یورو بود. این مقدار از سال ۲۰۱۲ به هشت میلیون کرون کاهش پیدا کرده است. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر بر
ابر با سالگرد مرگ نوبل به برندگان اهدا می شود. از سال ۱۹۰۱ تا سال ۲۰۱۹ این جایزه به ۱۱۶ نفر تعلق گرفته است. در سال ۱۹۵۸ بوریس پاسترناک ابتدا جایزه را پذیرفت اما سپس تحت فشار کشور خود (اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی) از پذیرفتن آن سر باز زد. ژان پل سارتر نیز در سال ۱۹۶۴ از قبول جایزه نوبل خودداری کرد زیرا هیچ یک از افتخارات رسمی را نپذیرفته بود. مدال نوبل ادبیات توسط مجسمه ساز و قلم زن سوئدی اریک لیندبرگ طراحی شد که مرد جوانی را زیر درخت غار در حالی نشان می دهد که یک آهنگ از ماس، الههٔ شعر و موسیقی، مسحورانه گوش می دهد و می نویسد. زیگموند فروید عصب شناس اتریشی، پس از ۱۲ بار کاندیدا شدن در نوبل پزشکی و عدم موفقیت در دریافت آن، در سال ۱۹۳۶ توسط رومن رولان برنده نوبل ادبیات در سال ۱۹۱۵ کاندیدای دریافت نوبل ادبیات شد. نگاه اجمالی. تاکنون ۱۴ زن موفق به کسب جایزه نوبل ادبیات شده اند که به جز در زمینهٔ صلح از سایر زمینه های جایزهٔ نوبل بیشتر بوده است. سلما لاگرلوف (برنده جایزه در سال ۱۹۰۹) اولین زنی بود که موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات شد. این جایزه در سال های (۱۹۰۴، ۱۹۱۷، ۱۹۶۶، ۱۹۷۴) تنها به دو نفر اهدا شده است. د
ر سال های (۱۹۱۴، ۱۹۱۸، ۱۹۳۵، ۱۹۴۰–۱۹۴۳ و ۲۰۱۸) این جایزه به هیچ کس اهدا نشد. طبق اساسنامه بنیاد نوبل هرگاه هیچ یک از آثار مورد نظر اهمیت لازم را نداشتند، مبلغ جایزه باید برای سال آیندهٔ آن ذخیره شود. اگر در سال بعد نیز نتوانستند به اثری شایسته را بیابند مبلغ جایزه به بودجه محدود بنیاد نوبل اضافه می شود. در طول جنگ های جهانی اول و دوم کمترین جایزه نوبل اهدا شد. جوانترین برندهٔ جایزه نوبل ادبیات رودیارد کیپلینگ (برندهٔ جایزه در سال ۱۹۰۷) است که در هنگام دریافت جایزه ۴۲ سال داشت. پیرترین دریافت کنندهٔ این جایزه نیز دوریس لسینگ (برندهٔ جایزه در سال ۲۰۰۷) است که در هنگام دریافت جایزه ۸۸ سال سن داشت. تنها کسی که پس از مرگش موفق به دریافت جایزه نوبل شده است اریک آکسل کارلفلدت است. طبق اساسنامهٔ بنیاد نوبل هیچ کس نمی تواند جایزه نوبل را پس از مرگش دریافت کند اما کارلفلدت پس از اعلام خبر برنده شدنش درگذشت. شش نفر از هفت برندهٔ سوئدی جایزهٔ نوبل ادبیات، سابقه عضویت در آکادمی سلطنتی سوئد را داشتند. فرانسه با دریافت ۱۶ جایزهٔ نوبل ادبیات بیشترین سهم را در نوبل ادبیات دارد. ایالات متحده آمریکا با ۱۲ و بریتانیا با ۱۱ جایزه
بعد از فرانسه بیشترین برنده را دارند. ۳۰ برنده نوبل ادبیات دارای آثاری به زبان انگلیسی هستند. رابیندرانات تاگور، ساموئل بکت و جوزف برودسکی علاوه بر زبان انگلیسی به ترتیب آثارشان را به زبان بنگالی، زبان فرانسوی و زبان روسی منتشر می کردند. آثار منثور با ۷۶ جایزه بیشترین سهم را در میان ژانرها دارد. پس از نثر، شعر با ۳۳ جایزه، نمایشنامه با ۱۴ جایزه، فلسفه و تاریخ نویسی هر کدام با ۳ جایزه قرار دارند. در حالی که اکثر مردم فکر می کردند وینستون چرچیل برای نوبل صلح کاندیدا می شود او برنده جایزه نوبل ادبیات شد. او بیست و یک بار برای نوبل ادبیات و دو بار برای نوبل صلح کاندیدا شد بود. هفت برنده نوبل ادبیات توسط برندگان پیشین این جایزه کاندیدا شده بودند. ورنر فون هایدنشتام برنده نوبل در سال ۱۹۱۶ با کاندیدا کردن سه برنده، کارل اشپیتلر در سال ۱۹۱۷ و ۱۹۱۹، آنری برگسون در سال های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۱، فرانس امیل سیلانپا در سال ۱۹۳۴ رکورد دار است. هر چند آنری برگسون در سال ۱۹۲۷ و فرانس امیل سیلانپا در سال ۱۹۳۹ (سال هایی که توسط او هایدنشتام کاندیدا نشده بودند) موفق به اخذ جایزه شدند. ابوالقاسم اعتصام زاده در سال ۱۹۴۴ از ایران نامزد در
یافت جایزه نوبل ادبیات شده بود که موفق به دریافت آن نشد. بر پایهٔ کشور. ۱۲۱ برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۲۴، از کشورهای زیر بوده اند: یکی از جوایز با عنوان بدون تابعیت طبقه بندی شده است. (ایوان بونین، ۱۹۳۳) بر پایهٔ جنسیت. ۱۱۶ برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۱۹ را می توانید بر اساس تفکیک جنسیت ببینید: به خاطر اثر به خصوص. با اینکه جایزهٔ نوبل ادبیات به خاطر فعالیت نویسندگان طی عمرشان داده می شود، اما نه نفر تا به حال توانسته اند به خاطر اثر به خصوصی این جایزه را دریافت کنند: منابع. یادداشت ها. الف. اطلاعاتی که در ستون کشور ذکر شده است با توجه به nobelprize.org، وبگاه رسمی بنیاد نوبل می باشد. این اطلاعات ممکن است لزوماً محل تولد یا محل اقامت فرد دریافت کنندهٔ جایزه را بازتاب نکند.
دریاچه شناسی یا آبگیرشناسی یا لیمنولوژی ، دانش مطالعه آب های داخلی است. آب های داخلی شامل انواع آبگیرها است ازجمله دریاچه، برکه، رودخانه، چشمه و تالاب و به طور کل هر گونه پهنه آبی به جز دریاها و اقیانوس ها. آبگیرشناسی به عنوان شاخه ای از علوم محیط زیست و بوم شناسی به شمار رفته و جنبه های زیستی، شیمیایی، فیزیکی و زمین شناختی بوم سازگان آبی اعم از شیرین یا شور، ساکن یا روان، طبیعی یا ساخته انسان را مطالعه می کند. دریاچه ها از نظر آبگیرشناسی. آبگیرشناسی دریاچه ها را بر مبنای شاخص غذایی طبقه بندی می کند.
جایزهٔ یادبود نوبل اقتصاد هر ساله توسط بانک مرکزی سوئد به محققان در زمینه اقتصاد اعطاء می شود. این جایزه در کنار دیگر جوایز نوبل قرار دارد که بنابر وصیت نامه آلفرد نوبل به مشارکت های برجسته در رشته های شیمی، فیزیک، ادبیات، صلح و فیزیولوژی یا پزشکی تعلق می گیرند. برخلاف سایر جوایز نوبل، جایزهٔ نوبل اقتصاد توسط بنیاد نوبل اعطا نمی شود و به همین خاطر جزء جوایز رسمی نوبل محسوب نمی شود. با این حال روند اعطای جایزه مشابه جوایزی است که بنیاد نوبل اعطا می کند و تحت نظارت این بنیاد انجام می شود. برندهٔ جایزه توسط یک کمیته که متشکل از پنج عضو منتخب فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد هستند انتخاب می شود. جایزهٔ یادبود نوبل در اقتصاد در سال ۱۹۶۸ پایه گذاری شد و برای نخستین بار در سال ۱۹۶۹ به یان تینبرگن از هلند و راگنار فریش از نروژ اهداء شد. این جایزه در مراسمی سالانهٔ در استکهلم و در روز ۱۰ دسامبر، همزمان با سالمرگ آلفرد نوبل، به برندگان اهداء می شود. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزه ای نقدی است که در طول سال های مختلف مقدار آن متفاوت بوده است. در سال ۱۹۶۹، مقدار جایزه یان تینبرگن و راگنار فریش جمعاً ۳۷۵٬۰۰۰ کرو
ن بود که ارزش آن در دسامبر ۲۰۰۷ برابر با ۲٬۸۷۱٬۰۴۱ کرون است.
کتاب های پنگوئن یک مؤسسه نشر کتاب است که در سال ۱۹۳۵ توسط سِر اَلِن لِین و کریشنا مِنُن در انگلستان تأسیس شد. انتشارات پنگوئن بخاطر کیفیت بالا، صحافی ارزان و فروش بالا در فروشگاه های خیابانی ارزان قیمت، انقلابی در صنعت نشر ایجاد کرد. بعدتر گروه پنگوئن بنیان گذاری شد.
گورِ سنگی یکی از انواع نگه دارنده های جسد است که معمولاً از جنس سنگ ساخته می شود و گاه در سطح بیرونی یا درونی آن تزئینات ویژه ای نیز حکّاکی می شود. فرهنگستان زبان برای این معنی واژه «تابوت دان» را استفاده کرده که با توجه به این که معمولا در این گورهای سنگی پیکر مرده قرار داده می شود و نه تابوت آن ها، این معنی درست نیست. گورهای سنگی بیشتر برای نگه داری پیکرهای افراد بسیار مهم به ویژه برای پاپ ها و فرعون ها ساخته و استفاده می شد. در مصر باستان، مومیایی های افراد مهم را با یک یا چند تابوت چوبی در گورهای سنگی قرار می دادند. یکی از مهم ترین گورهای سنگی تاریخی، گور سنگی اسکندر است. گورهای سنگی باستانی در آغاز به صورت مکعب ساخته می شد، امّا بعدها شکلِ بدن انسان به آن ها داده شد.
قیس بن سعد بن عباده خَزرَجی از انصار صحابهٔ محمد پیامبر اسلام و فرزند سعد بن عباده رهبر و بزرگ قبیلهٔ خزرج بود. قیس در بسیاری از جنگ های دوران محمد بن عبدالله و علی بن ابی طالب و حسن بن علی شرکت داشت و از جمله در فتح مکه از فرماندهان سپاه اسلام به شمار می رفت. وی در دوران خلافت علی بن ابی طالب مدتی به حکومت مصر و سپس به حکومت آذربایجان منصوب شد. او در هر سه جنگ جمل، نهروان و صفین حضور داشت و در جریان درگیری حسن بن علی و معاویه بن ابی سفیان از فرماندهان سپاه حسن بن علی بود. قیس در سال ۳۸ هجری در جنگ نهروان فرمانده صحابه سپاه علی بن ابی طالب که ۸۰۰ نفر از یاران و صحابه محمد پیامبر اسلام بود. قیس به سال ۶۰ (قمری) در هفتاد و سه سالگی درگذشت. هنگامی که پدرش به وی گفت پذیرفتن ولایت علی واجب بود، قیس گفت:«تو این سخن را از رسول خدا شنیدی و طلب خلافت کردی و اصحابت گفتند یک امیر از ما و یک امیر از شما؛ به خدا با تو سخن نخواهم گفت». درباره تاریخ مرگ و مکان دفن قیس اختلاف وجود دارد. تاریخ وفات او را در سال آخر خلافت معاویه، سال ۶۰ قمری و سال ۸۵ قمری ذکر کرده اند. در استیعاب مکان دفن او مدینه و در اعلام زرکلی تفلیس یا سیم
ره ذکر شده است. بر اساس قول اخیر قیس از بیم معاویه در سال ۵۸ قمری به تفلیس یا در غاری از منطقه سیمره گریخته و در سال ۸۵ قمری در ولایت عبدالملک بن مروان درگذشته است. نوادگان قیس در عراق به القیسی معروف هستند.
دلفین های بینی بطری شناخته شده ترین عضو خانواده دلفین سانان و از گونه دلفین هایی است که به وفور در آکواریوم های دنیا جهت عملیات نمایشی به کار گرفته می شود. دلفین پوزه بطری معمولی بزرگ جثه ترین گونهٔ گروه دلفین های با پوزه نوک مانند است. آن ها در آب های معتدل و گرمسیری زمین زندگی می کنند و تنها در قطب ها دیده نمی شوند. همه دلفین های بینی بطری پیشتر با نام علمی ("T. truncatus") خوانده می شدند که به تازگی به دو گونه با نام های ("T. truncatus") و ("T. aduncus") تقسیم شده اند. با آنکه هر دو گونه در گذشته دلفین بینی بطری نامیده می شدند، پژوهشگران بسیاری برای این گونه نام دلفین بینی بطری معمولی را به کار می برند تا با دلفین بینی بطری گرمسیری اشتباه نشود. به دلیل تفاوت های ژنتیکی فراوان در میان اعضای این گونه، تعدادی از دانشمندان بر این باورند که در میان خود دلفین های بینی بطری معمولی نیز چندین زیرگونه وجود دارند. دلفین بینی بطری معمولی از دیدگاه پراکندگی در اکثر اقیانوس های جهان از جمله خلیج فارس وجود دارد، با وزنی در حدود ۲۵۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم، طولی معادل ۲ تا ۴ متر، و ردیف دندان هایی که در هر آرواره از ۲۲ تا ۲۶ دندان
تشکیل شده است. تقریباً هر ۲ سال یک بار بچه دار می شود و دلفینی به طول ۱ متر و وزنی معادل ۳۷ کیلوگرم را به مدت ۱ سال با شیر مادر غذا می دهد و طول عمری معادل ۲۶ تا ۳۰ سال دارد.
دلفین های گوژپشت اعضای سرده گوژدلفین ها از دلفین های اقیانوسی هستند. مشخصه اصلی این دلفین ها خمیدگی ای آشکار و باله پشتی در امتداد خمیدگی شان است. آن ها در آب های نزدیک به کرانه در غرب آفریقا (گونه اطلسی) و در مناطق کرانه ای اقیانوس هند از آفریقای جنوبی تا استرالیا (گونه های هند-آرام) یافت می شوند. رده بندی. رده بندی دلفین های گوژپشت پیچیده و مورد بحث است. تاکنون تعداد پنج گونه از این دلفین پیشنهاد شده اند: تا میانه دهه ۲۰۰۰ میلادی، بیشتر پژوهشگران تنها دو گونه را قبول داشتند. با این حال دیل رایس در کتاب پراستناد خود سه گونه را شناسایی کرد و دلفین گوژپشت هند-آرام را به دو گونه هند و آرام جدا کرد. خط جغرافیایی جداکننده دو گونه نامبرده به نظر جزیره سوماترا در اندونزی می آید؛ با این حال آمیزش میان گونه ای بعید نیست. دلفین های گوژپشتی که در آب های چین زندگی می کنند با نام دلفین سفید چینی خوانده می شوند. توصیف ظاهری. دلفین گوژپشت در مناطق کرانه ای آفریقا و هند تا استرالیا زندگی می کند که مناطق زندگی بسته به گونه آن فرق می کند. این دلفین برآمدگی ای در جلوی باله پشتی دارد، همچنین کج شدگی ای در سوی شکم. باله پشتی تا
حدی هلال گونه است. باله های کناری به گونه قابل ملاحظه ای کوچک اند و بخش جداکننده دو باله ی دم مشخص و آشکار است. در هر فک آرواره ۳۰ تا ۳۴ دندان مخروطی شکل وجود دارد. رنگ بدن بچه های تازه به دنیا آمده شیری و سفید تیره است، همانند رنگ نهنگ سفید بالغ. دلفین های بالغ اما دارای رنگی سفید متمایل به تیره از دم تا پوزه، پهلوهایی خاکستری تیره و شکم به رنگ خاکستری روشن سایه ای هستند. طول دلفین های گوژپشت بالغ میان ۱٫۸۲ تا ۲٫۴۳ متر و وزنشان میان ۱۰۰ تا ۱۳۹ کیلوگرم است. تغذیه. غذای اصلی دلفین گوژپشت را ماهی کفال تشکیل می دهد. با این حال به دلیل آنکه خود این دلفین زیاد شناخته شده نیست، عادت های غذایی آن نیز مورد بررسی آنچنانی قرار نگرفته است.
شعر موج سوم یا شعر دههٔ شصت گونه ای از شعر نو فارسی است که اولین بار در دی ماه ۱۳۶۶ توسط "فرامرز سلیمانی" اعلام موجودیت کرد. پیش زمینه. در دوران در تلاطم های انقلاب ۱۳۵۷ ایران شعر شعاری و همچنین شعر ذهنگرای سال های قبل دیگر محلی از اعراب نداشتند؛ زیرا آن گونه شعارها در کوچه و خیابان ها جریان داشتند. به همین دلیل شاعران پس از انقلاب، که بعدها به شاعران دههٔ شصت شناخته شدند، به این فکر افتادند که راهی پیدا کنند تا بتوانند دوباره با مخاطب ارتباط پیدا کنند. تلاش هایی در این زمینه توسط "میرزاآقا عسگری"، "فرشته ساری"، "سیدعلی صالحی"، "شمس لنگرودی"، "مسعود احمدی" و چند تن دیگر انجام شد. اعلام وجود. در دی ماه ۱۳۶۶ "فرامرز سلیمانی" طی مقالهٔ بحث برانگیز خود در دنیای سخن نوشت: «موج سومی در شعر امروز ایران به تلاطم درآمده است.» او در بیان تاریخچه و شناسنامهٔ این سبک یا شیوهٔ شعری موج اول را محصول "نیما" و شعر «افسانه» و کار شاگردانش می دانست و موج دوم را تجربه های تازهٔ دوران پرجنب وجوش دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ قلمداد می کرد. بنا بر این تعریف، «موج سوم» فرزند انقلاب و جنگ و تحولات اخیر جامعهٔ ایران بود. از دید موج سومی ها، ت
حولات جامعه نسلی تازه و روحیه ای نو خلق کرده بود و شاعر این نسل، عصر جدید را در شعر خود منعکس می کرد. دیدگاه دیگران. منتقدین «موج سوم» معتقدند که مبدأ تاریخی و نقطهٔ آغاز زمانی به عنوان انگیزه و علت مادی حرکت این شیوهٔ جدید روشن و دقیق نیست. به بیان دیگر، موج سومی ها موج اول و دوم را در بستر تحولات شعری و تجربیات ادبی شاعران قرن اخیر (اول "نیما" و بعد شاعران دو دههٔ ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰) و نقطهٔ شروع خود را با ملاکی تاریخی و اجتماعی (انقلاب و جنگ) تعریف می کنند. به عبارت دیگر از آن جا که در برخورد با این سه موج، گاه تحول شعری و گاهی تحولات اجتماعی مبنای کار قرار می گیرد، این امر بحث موج سوم را مغشوش و از هم گسیخته می سازد. توضیحات مدافعین «موج سوم» در این مورد از آنچه که در بالا ذکر شد فراتر نمی رود. "فرامرز سلیمانی" در مصاحبه ای با فصل گرگان تکرار می کند که شعر موج سوم «شعر انقلاب است که از سال ۱۳۵۷ پاگرفته» و منحصر به دههٔ ۶۰ نیست. موج دوم را این بار در محدودهٔ زمانی مشخصی یعنی از چندسالی قبل از دههٔ ۴۰ تا چندسالی به پایان دههٔ پنجاه در یک دورهٔ بیست وپنج سالهٔ «سمبولیسم» می خواند و آن گاه دو چهره برای شعر معاصر ترس
یم می کند: «یکی شعری با لحن تند و صریح و آشکار و عصبی اجتماعی و سیاسی، و دیگری شعری که به لحظه های ناب با کلامی مجرد می پرداخت و تجربه های روزانه را کوشش داشت به شکل تجربه ای مانا درآورد.» بدین ترتیب او موجب سوم را این بار در بستر تحولات شعری و ادامهٔ تجربیات «شعر موج نو»، «شعر حجم» و «شعر ناب» قرار می دهد بدون این که حرف خود را دربارهٔ «منشأ وجودی» موج سوم و «دو رویداد تاریخی و اجتماعی ده سال اخیر - یعنی انقلاب و جنگ» پس بگیرد. خصوصیات شعری. تأثیر زبان شعری قبل از انقلاب. "منوچهر آتشی" در اواخر دههٔ ۳۰ با «آهنگ دیگر» در شعر معاصر به تجربه ای تازه دست می زند. او با کشف و شهود در طبیعت جنوبی و وحشی به نوعی خشونت غریزی در شعر دست می یابد. اما آنچه خشونت شعری "آتشی" را از عنصر خشونت آشفته و غیرمنسجم برخی از شاعران قبل و بعد از خودش (مثلاً از "نصرت رحمانی" یا "کیومرث منشی زاده") متمایز می کند به جز حضور «جنوب»، لحن حماسی آن است. شعرهای "آتشی" در دهه های ۳۰ و ۴۰ و ۵۰ شعر کویر است و عناصر طبیعی این کویر حماسه و خشونت را با هم می آمی زند. گذشته از آن، عشق و امید و آرزو نیز خود را به این طبیعت جنوبی غرق می کند و احسا