Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نمود که توسط رئیس کل کشاورزی وقت به اطلاع رضاشاه رسید و مقرر گردید که این سازمان در محل کوچکی آزمایش شود تا در صورت حصول نتیجه مساعد در سراسر شمال تعمیم داده شود. برای این منظور ناحیه «کجور» (از شمال به دریای خزر، از جنوب به ارتفاعات البرز، از مغرب به دره چالوس و از شرق به رودخانه گلندرود و علمده محدود است) انتخاب و متعاقباً در اواخر ۱۳۱۹ به تأسیس چهار خزانه جنگلی در دشت نظیر، چالوس، علمده و ولی آباد اقدام گردید. ولی به مناسبت وقایع بین المللی و به دلیل مشکلات نظامی و سیاسی روز با ادامه این عملیات نظر مساعدی نشان داده نشد و در نتیجه تکمیل آن میسر نگردید تا اینکه در اثر حوادث شهریور سال ۱۳۲۰ موضوع کلا به بوته فراموشی سپرده شد. تشکیل اداره کل جنگل ها. در نیمه دوم سال ۱۳۲۰ اداره کل کشاورزی به وزارت کشاورزی و در سال ۱۳۲۱ اداره جنگلبانی به اداره کل جنگل ها تبدیل گردید و در هر یک از مناطق شمال (گیلان - شهسوار - مازندران - گرگان) سازمان منطقه ای جنگلبانی که تحت نظر رؤسای ادارات کشاورزی انجام وظیفه می نمودند تشکیل شد و در بخش ها نیز شعب جنگلبانی تشکیل گردید که مستقیماً زیر نظر رئیس جنگلبانی فعالیت می کردند. در سال ۱۳
۲۱ نخستین قانون راجع به جنگل ها مشتمل بر ۱۸ ماده و ۷ تبصره به تصویب رسید و آئین نامه آن در اوایل سال ۱۳۲۲ از تصویب هیئت وزیران گذشت. تصدی اداره کل جنگل ها تا اواسط سال ۱۳۲۴ با کریم ساعی بود و از این تاریخ تا تاریخ ۱۳۲۶/۴/۱۰ با غلامعلی بنان و در حدود دو ماه بعد از آن با آقای صفایی بود و سپس تا اواخر سال ۱۳۲۷ که به موجب تصویب نامه شماره ۲۰۵۲۳ مورخ ۱۳۲۷/۱۲/۲۴ هیئت وزیران اداره کل جنگل ها به بنگاه جنگل ها تبدیل شد. تشکیل بنگاه جنگل ها. هیئت وزیران در جلسه ۱۳۲۷/۱۲/۲۴ بنا به پیشنهاد ۱۴ اسفند ۱۳۲۷ وزارت کشاورزی، مراتب زیر را تصویب نمودند: در این تصویب نامه وظایف، سرمایه، هیئت مدیره، هیئت بازرسی و امور استخدامی منظور گردیده بود. وظایف بنگاه علاوه بر حفظ، احیاء توسعه و بهره برداری جنگل های دولتی و ایجاد صنایع مختلف چوب و نقشه برداری از آنها، نظارت و مراقبت در بهره برداری جنگل های غیردولتی و همچنین مشارکت با صاحبان جنگل های غیردولتی در امر بهره برداری و ایجاد صنایع بود. در تشکیلات بنگاه در نواحی «خارج از مرکز» قسمتی از جنگل که نگهبانی آن به عهده یک مأمور جنگلبانی واگذار می شد اساس کار قرارگرفته و نام آن «حوزه جنگلبانی»
گذارده شد. مرکز مشترک دو الی ۴ جنگلبانی که در حوزه های جنگلبانی مجاور پاسبانی می کردند «پاسگاه جنگل» نامیده می شد و ارشد جنگلبان هر پاسگاه علاوه بر مسئولیت حوزه خود بر تمام حوزه پاسگاه نظارت داشت. این مأمور جنگلبان ارشد نامیده می شد. دو الی چهار پاسگاه تحت نظر یک سرجنگلبانی و دو الی ۶ سرجنگلبانی تحت نظر یک جنگلدار اداره می شد و چند جنگلدار تحت نظر یک سرجنگلدار بودند. سرجنگلدار مسئول یک منطقه جنگلی است مانند منطقه گیلان و آستارا، منطقه شهسوار و نوشهر، منطقه مازندران و غیره. چند منطقه جنگل یک «ناحیه» جنگل را تشکیل می داد که تحت سرپرستی یک «سر بازرس فنی جنگل» بود. بر اساس این رویه بنگاه جنگل ها در شمال چهار سرجنگلداری به شرح زیر تأسیس کرد: ضمناً سربازرس فنی جنگل های ناحیه شمال که مرکز آن در بابلسر قرار داشت با چهار بازرس که در چهار منطقه مزبور داشت بر امور مربوط نظارت می نمود. تشکیل سازمان جنگلبانی. در شهریور ۱۳۳۸ قانون جنگل ها و مراتع مشتمل بر ۲۸ ماده و ۲۲ تبصره به تصویب رسید و آئین نامه آن در ۱۳۳۹/۱۰/۳ به تصویب هیئت وزیران رسید. تشکیلات مذکور در سال ۱۳۴۶ در سازمان امور اداری و استخدامی کشور تأیید شد. هدف و وظ
ایف کلی سازمان جنگلبانی ایران که در تیرماه سال ۱۳۴۶ به تصویب سازمان امور اداری و استخدامی کشور رسید به شرح زیر بود: قوانینی که از سال ۱۳۴۱ به تصویب رسید از جمله قانون ملی شدن جنگل ها و مراتع مصوب دی ۱۳۴۱، قانون حفاظت و بهره برداری از جنگل و مراتع کشور مصوب مرداد ۱۳۴۶، قانون اراضی مستحدثه و ساحلی مصوب مرداد ۱۳۴۶، قانون تشکیل شرکت های سهامی زراعی، قانون تقسیم و فروش املاک مورد اجاره به زارعین مستأجر، قانون بیمه های اجتماعی روستائیان و سایر قوانینی که از قبل به تصویب رسیده و مجری کلیه آنها وزارت کشاورزی بود در سال ۱۳۴۶ حجم کاری زیادی را در وزارت کشاورزی ایجاد نمود که منجر به تشکیل چهار وزارت خانه گردید و به دلیل اهمیتی که برای بخش های مختلف منابع طبیعی ذکر می گردید یکی از این وزارت خانه ها وزارت منابع طبیعی بود. تشکیل وزارت منابع طبیعی. پس از تصویب قانون تأسیس وزارت منابع طبیعی در سال ۱۳۴۶، تشکیلات وزارت مزبور در اردیبهشت ۱۳۴۷ به تصویب رسید. به موجب ماده دو قانون تشکیل وزارت منابع طبیعی، سازمان جنگلبانی و موسسات تابعه آن با دارائی و بودجه و کارکنان مربوط به وزارت منابع طبیعی منتقل گردید و شرکت سهامی شیلات ایران
و همچنین شرکت بهره برداری و صنایع چوب گیلان به این وزارت وابسته شدند. اهداف وزارت منابع طبیعی. حفظ و حمایت و اصلاح خاک های کشور و فراهم آوردن موجبات بهره برداری از آنها و همچنین حفظ و حمایت و توسعه و تکثیر و بهره برداری از سایر منابع طبیعی (جنگل ها، مراتع، حیوانات وحشی و آبزیان دریاها و همچنین آبزیان آب های داخلی) تشکیل سازمان جنگل ها و مراتع کشور. وزارت منابع طبیعی در اجرای قانون جدید تشکیلات و تعیین وظایف سازمان های وزارت کشاورزی و منابع طبیعی و انحلال وزارت منابع طبیعی مصوب ۱۳۵۰/۱۱/۱۲ منحل گردید. برابر موادی از قوانین مزبور که به شرح زیر ذکر می گردد سازمان جنگل ها و مراتع کشور به صورت یک سازمان مستقل که رئیس آن تحت معاونت وزارت کشاورزی و منابع طبیعی قرار داشت تشکیل گردید. بخش هایی از مفاد قانون انحلال وزارت منابع طبیعی. ماده ۱) از تاریخ تصویب این قانون وزارت منابع طبیعی منحل و کلیه کارکنان و تشکیلات و وظایف و اختیارات و اعتبارات و دارائی آن وزارت و شرکت ها و موسسات و واحدهای وابسته به آن و صندوق عمران مراتع به وزارت کشاورزی که از این به بعد وزارت کشاورزی و منابع طبیعی نامیده می شود منتقل یا وابسته می گردد
و کلیه وظایف و اختیارات وزیر و وزارت منابع طبیعی ناشی از قوانین و مقررات مربوط به منابع طبیعی یا سایر قوانین به وزیر و وزارت کشاورزی و منابع طبیعی واگذار می شود. ماده ۲) به منظور انجام وظایف و مقررات مربوط به حفظ، حمایت و احیاء و توسعه و بهره برداری از جنگل ها و مراتع و اراضی جنگلی و بیشه های طبیعی و اراضی مستحدثه ساحلی و حفاظت آبخیزها، سازمانی بنام «سازمان جنگل ها و مراتع کشور» تشکیل می شود. تبصره ۱- آن قسمت از تشکیلات و اعتبارات لازم برای اجرای قوانین مربوط و دارائی وزارت منحل شده منابع طبیعی که به تشخیص وزارت کشاورزی و منابع طبیعی ضروری باشد به سازمان مذکور منتقل و محول می شود. سازمان مزبور دارای شخصیت حقوقی و ذی حسابی مستقل می باشد و رئیس سازمان، سمت معاونت وزارت کشاورزی و منابع طبیعی را خواهد داشت. تبصره ۲- وزیر کشاورزی و منابع طبیعی می تواند هر جزء از وظایف دیگر پیش بینی شده در ماده ۱۷ این قوانین را که مربوط به وظایف مندرج در این ماده باشد در صورت ضرورت به این سازمان محول نماید. ماده ۳) وزارت کشاورزی و منابع طبیعی مکلف است در زمینه حفظ منابع طبیعی و جلوگیری از انهدام آنها و بهبود محیط زیست گیاهان و جانو
ران و پیشگیری از هر اقدامی که زیان بخش و موجب برهم خوردن تناسب و تعادل محیط زیست بشود طبق آئین نامه های لازم اقدام و بر حسن اجرای مقررات مربوط نظارت نماید. تشکیلات ستاد سازمان جنگل ها و مراتع کشور پس از بررسی های لازم در اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۱ و تشکیلات تفصیلی واحدهای خارج از مرکز در اسفند سال ۱۳۵۱ به تصویب سازمان امور اداری و استخدامی کشور رسید. الحاق سازمان جنگل ها و مراتع کشور به وزارت جهاد سازندگی. در سال ۱۳۶۶ عنوان سرجنگلداری کل در استان ها به اداره کل منابع طبیعی تغییر یافت. همچنین اولین شماره مجله جنگل و مرتع در سال ۱۳۶۷ توسط سازمان انتشار یافت. بر اساس ماده واحده قانون تفکیک وظایف وزارت خانه های کشاورزی و جهاد سازندگی مصوب ۱۳۶۹/۶/۱۱ کلیه امور مربوط به حفظ، احیاء، گسترش و بهره برداری از منابع طبیعی (جنگل، مرتع و شیلات، آبخیزداری)، کلیه امور دام و طیور و عمران روستایی، بهسازی، صنایع روستائی و آبرسانی روستاها بر عهده جهاد سازندگی قرار گرفته و بر اساس تبصره ۱ ماده واحده مذکور، موسسات و شرکت های تابعه و وابسته نیز بر اساس تفکیک وظایف فوق وابسته و تابع وزارت خانه های مزبور شدند. بدین ترتیب سازمان جنگل ها و م
راتع در زیر مجموعه وزارت جهاد سازندگی قرار گرفت. این سازمان دارای شخصیت حقوقی و ذی حسابی مستقل و رئیس سازمان، سمت معاونت وزارت جهاد سازندگی را دارا بود. تشکیل وزارت جهاد کشاورزی. در سال ۱۳۷۹ وزارت خانه های جهاد سازندگی و کشاورزی ادغام و وزارت جهاد کشاورزی را تشکیل دادند. بدین ترتیب رئیس سازمان جنگل ها و مراتع کشور سمت معاون وزیر جهاد کشاورزی را عهده دار شد. تشکیل سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری کشور. همچنین طی مصوبهٔ شورای عالی اداری در ۳ تیر ۱۳۸۱ وظایف مربوط به آبخیزداری از وزارت جهاد کشاورزی منفک و به سازمان جنگل ها و مراتع کشور واگذار شد و عنوان این سازمان به «سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری» تغییر یافت. تغییر عنوان به سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور. در سال ۱۴۰۰ با ابلاغ مصوبهٔ شورای عالی اداری، عنوان این سازمان به «سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور» تغییر یافت. اهداف و وظایف. هدف سازمان. حفظ و حمایت، احیاء، توسعه و بهره برداری اصولی از جنگل ها، مراتع، زمینهای جنگلی، بیشه های طبیعی، زمینهای مستحدثه ساحلی، حفاظت و حمایت از آب و خاک کشور از طریق مدیریت علمی بر حوزه های آبخیز و رعایت اصول توسعه پای
دار ساختار داخلی. این سازمان شامل چهار معاونت با نام های زیر می باشد: بخش ها و مجموعه های مرتبط. حوزه نمایندگی ولی فقیه. در سال ۱۳۸۴ تحت نظر دفتر نمایندگی ولی فقیه در وزارت جهاد کشاورزی فعالیت خود را شروع کرد. یگان حفاظت. یگان حفاظت منابع طبیعی یکی از زیرمجموعه های پلیس پیشگیری فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است که با درخواست و تأمین بودجه از سوی سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری کشور و با تصویب ستاد کل نیروهای مسلح از اواخر سال ۱۳۸۴ رسماً تشکیل شد. هدف از تشکیل این یگان، دفاع مؤثرتر از جنگل ها و منابع طبیعی کشور خصوصاً با توجه به حملات متعدد و قتل محیط بانان و جنگل بانان عنوان شده است. مجوز تأسیس این یگان در سال ۱۳۸۲ صادر شده بود.
دکستروآمفتامین سولفات رده درمانی: محرک مغزی و تنفسی، ایزومر آمفتامین اشکال دارویی: قرص دگزامفتامین. دگزامفتامین ایزومر فضایی راست دست آمفتامین است و فعالیت آن در دستگاه عصبی مرکزی بسیار زیاد است ولی ایزومر دیگر آمفتامین یعنی لووآمفتامین فعالیت بیشتری در دستگاه عصبی محیطی دارد و به همین دلیل برای افزایش کارایی درمانی و کاهش عوارض محیطی فرم خالص ایزومر راست دست آمفتامین یعنی دگزآمفتامین عرضه می شود. موارد مصرف. در درمان نارکولپسی (حملات خواب)، کودکان بیش فعال (اختلال کم توجهی - بیش فعالی)، چاقی اگزوژن و افسردگی مقاوم به درمان استفاده می شود. مکانیسم اثر. با مکانیسم دوگانه آزادسازی-مهار بازجذب کاتکول آمینها (دوپامین، نوراپی نفرین) باعث افزایش فعالیت این مواد و افزایش فعالیت مغزی و کاهش خواب آلودگی، سرخوشی، افزایش انگیزه، تمرکز و افزایش سرعت تفکرات می شود. عوارض جانبی. دستگاه عصبی: بی قراری، بی خوابی، سرگیجه، سردرد، بی حوصلگی، در طولانی مدت افسردگی شدید و سایکوز. گوارشی: بی اشتهائی، خشکی دهان، کاهش وزن، اسهال، یبوست، کرامپ شکم. قلبی - عروقی: افزایش فشارخون، تاکیکاردی. موارد دیگر: دیستونی سر و گردن، افزیش فشار داخ
ل چشم، ناتوانی و افت میل جنسی.
نهنگ غازنوک یا نهنگ نوک دار کوویر (در انگلیسی: Cuvier's beaked whale) آب بازی از خانواده نوک نهنگان است و نسبت به دیگر اعضای این خانواده بیشترین پراکندگی در جهان را داراست. این گونه تنها عضو سرده غازنوک ها است. نام «غازنوک» به دلیل نوک آن که همانند نوک غاز می ماند، به آن داده شده است. ژرژ کوویه، طبیعی دان و جانورشناس فرانسوی، این گونه را در سال ۱۸۲۳ از روی جمجمه یکی از این نهنگ ها که در فرانسه پیدا شده بود، شناسایی و رده بندی کرد. با آنکه او گمان می برد جمجمه متعلق به گونه ای منقرض شده باشد، در دهه ۱۸۷۰ میلادی مشخص شد که آن نمونه متعلق به جانوری زنده بوده است. ویژگی ها. نهنگ غازنوک نسبت به دیگر گونه های عضو سرده غازنوک ها دارای نوک کوتاهتری است و بخش ملون در سرش آشکارا گرد و توپ وار است. رنگ پیشانی و جلوی سر سفید شیری است و خطی به همین رنگ از سر به بالای بدن و باله پشتی می رسد. باله پشتی در فاصله ای به اندازه دو سوم طول بدن از سر قرار دارد. رنگ دیگر بخش های بدن در نمونه های گوناگون فرق می کند و از خاکستری تیره تا قهوه ای متمایل به سرخ متغیر است. نهنگ های غازنوک اغلب دارای زخم هایی بر روی بدن هستند؛ زخم هایی ک
ه به دلیل حمله کوسه ها پدید آمده اند. شکل باله پشتی از مثلث تا منحنی داس وار متغیر است. باله دمی این نهنگ طولی به اندازه یک چهارم طول بدن دارد. این نهنگ ها تا ۷ متر طول رشد می کنند و وزنشان در هنگام بلوغ کامل به ۲ تا ۳ تن می رسد. میانگین طول عمر آن ها ۴۰ سال است. به دلیل همانندی ظاهری بسیار، تشخیص این نهنگ از نهنگ های عضو تیره نهنگ های میان دندان مشکل است. غذای این نهنگ را سرپاوران، از جمله سرپاور جواهر و سرپاور قلاب دار و سرپاور شیشه ای، تشکیل می دهند. آن ها همچنین از ماهیان اعماق دریاها نیز تغذیه می کنند. گستره و جمعیت. نهنگ غازنوک در آب های ژرف و دور از کرانه در مناطق گرمسیری تا سرد زندگی می کند. در اقیانوس آرام شمالی گستره این نهنگ ها تا آلاسکا کشیده می شود. در اقیانوس اطلس شمالی نیز این محدوده از شرق به شتلند و از غرب به ماساچوست می رسد. در نیمکره جنوبی این جانوران در تیرا دل فوئگو، آفریقای جنوبی، جنوب استرالیا، زلاندنو، جزایر چاتهام یافت می شوند. جمعیت جهانی این نهنگ بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ عدد تخمین زده می شود، تخمینی که نهنگ غازنوک را یکی از پرتعدادترین نهنگ ها و نیز اعضای سرده غازنوک ها می کند. سرشماری آن ها
تعدادشان را در مناطق شرقی اقیانوس آرام ۸۰٬۰۰۰ عدد تخمین می زند. این عدد برای گروه های ساکن کرانه غربی ایالات متحده ۱٬۸۰۰ عدد و برای گروه های ساکن هاوایی ۱۵٬۰۰۰ عدد است.
بیسکویت مادر قدیمی ترین بیسکویت تولیدشده در ایران است که از سال ۱۳۳۷ توسط شرکت ویتانا تولید می شود. بر روی بسته های این بیسکویت تصویر یک مادر به همراه نوزاد خود دیده می شود. شعار این بیسکویت برای سال ها این بود: بنابر تبلیغات کارخانه در سال های نخستین تولید «بیسکویت مادر یک مکمل کامل غذایی بود که پیشنهاد می شد همهٔ افراد مصرف کنند. حتی بسیاری پزشکان کودک به مادران توصیه می کردند از شش ماهگی به همراه شیر به نوزادان خود بیسکویت مادر بدهند». تاریخچه. کارخانه ویتانا در سال ۱۳۳۵ توسط برادران تهرانچی در خیابان امیریه در تهران راه اندازی شد. برادران تهرانچی از آلمان و بریتانیا دستگاه های بیسکویت سازی وارد کردند و تولید بیسکویت را در کارخانهٔ این شرکت آغاز نمودند. این شرکت در ابتدا یعنی حدود سال های ۱۳۳۳ به صورت کارگاه کوچکی بود که بعدها بزرگ تر شد. بر پایه اسناد و مدارک سازمان ثبت شرکت ها، ویتانا نخستین تولیدکنندهٔ بیسکویت و نان صنعتی در ایران است. آن ها یک جمله معروف داشتند: «بیسکویت مادر باید به راحتی با دندان شکسته شود و با آب دهان نرم شود.» نام بیسکوئیت مادر در یک مسابقه فراخوان انتخاب بهترین نام برای بیسکویت ان
تخاب شد و نام پیشنهاد کننده "محمد حسین دقت" از چایجان شهرستان کلاچای در استان گیلان بوده است. کارخانه ویتانا در جریان انقلاب مصادره شد و به شرکت سهامی البرز از زیر مجموعه های بنیاد پانزده خرداد واگذار شد. این کارخانه در سال ۱۳۸۷ به بخش خصوصی واگذار شد. ویتانا از سال ۱۳۸۷ با مالکیت بخش خصوصی به کار خود ادامه می دهد. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D9%87_%D8%A8%DB%8C%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%A6%DB%8C%D8%AA_%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%B1_%D8%A8%D8%A7_%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86_%D8%B4%DB%8C%D8%B1_%D9%88_%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF_%D8%B3%D8%A7%D9%84_%DB%B1%DB%B3%DB%B4%DB%B6_%D8%B4%D9%85%D8%B3%DB%8C.jpg بنیانگذاران کارخانه. رضا تهرانچی کارآفرین قدیمی ایران و برنده نشان امیرالضرب بنیان گذار کارخانه ویتانا بود. از او به عنوان خالق بیسکویت مادر نام برده می شود. رضا تهرانچی در فروردین ۱۴۰۱ درگذشت. مکمل غذای کودک. بیسکویت مادر به دلیل داشتن ترکیب و مواد اولیه ای مثل جوانهٔ گندم، عصارهٔ مالت، شیر و تخم مرغ، پروتئین های لازم و ویتامین های محلول در چربی مثل K-E-D-A میان وعده ای مناسب برای کودکان به
شمار می آید؛ بنابراین از شش ماهگی امکان خوردن بیسکویت مادر وجود دارد، زیرا مراحل پخت کامل بیسکویت مادر باعث می شود تا بیسکویت به راحتی قابل هضم باشد. همچنین به دلیل افزودن مقدار مشخصی املاح ضروری مثل کلسیم، احتمال نفخ و ترش کردن معدهٔ کودک کم است.
فردریک داگلاس (؛ ح. فوریه ۱۸۱۸ – ۲۰ فوریه ۱۸۹۵) یک روزنامه نگار، دیپلمات و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. فردریک داگلاس یکی از رهبران بزرگ ضد برده داری در آمریکا بود. زندگی به عنوان برده. در سال ۱۸۱۸ در ایالت مریلند ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد. وی در زمان تولدش یک برده بود. او صاحبان زیادی داشت. همسر یکی از صاحبانش به او اجازه داد تا درس بخواند؛ ولی وقتی صاحبش این را فهمید او را از درس خواندن بازداشت. او در این زمان اولین بار به آزادی فکر کرد. داگلاس دورگه بود. از پدری آمریکایی (در ژن او اثراتی از ژن اروپایی نیز به چشم می خورد) و مادری آفریقایی زاده شده بود. همان طور که تاریخ نویس دیوید دبلیو. بلایت در کتاب زندگینامه داگلاس چاپ ۲۰۱۸ نشان می دهد، بدون شک پدر او سفیدپوست بوده است. و او می گوید که مادرش هریت بیلی نام او را هم نام با نام پدربزرگش انتخاب کرده است. فردریک سالها پس از فرار به سمت شمال، نام میانی و نام خانوادگی خود را کنار گذاشت و نام خانوادگی داگلاس را برای خود برگزید. از بردگی تا آزادی. او یک بار تلاش کرد از دست صاحبش کلنل لیولد فرار کند ولی موفق نشد. در سال ۱۸۳۶ دوباره به فکر فرار افتاد
ولی باز هم نتوانست. در آخر در ۳ سپتامبر ۱۸۳۸ موفق شد از دست صاحبش بگریزد او از طریق راه آهن گریخت و به نیویورک رفت. در سوم سپتامبر ۱۸۳۸ داگلاس توسط قطار فیلادلفیا که در ویلمینگتون و بالتیمور تتازه تأسیس بود و به سمت شهرهای شمالی میزرفت، دست به فرار زد. (P.W. &amp; B.) منطقه ای که او در آن سوار قطار شد، شرق ایستگاه قطاری بود که فاصله کمی با منطقه پیشرفته لنگرگاهی شرقی و ایتالیای کوچک بود. آن منطقه بین پرزیدنت و خیابان فلیت در شرق «باسین» در لنگرگاه بالتیمور در شمال غربی رودخانه پاتاپسکو بود که در سالهای ۱۸۴۹–۱۵۰ ساخته شده بود. (آنجا جایی بود که بسیاری از بردگان توسط خطوط قطار زیرزمینی در طول جنگ داخلی، با استفاده از قطار، دست به فرار زدند) فعالیت های ضد برده داری. او یک بار در یک جلسهٔ ضد برده داری شرکت کرد و در آن جلسه سخنرانی کرد. از آنجایی که سخنران بسیار خوبی بود همه از سخنان او خوششان آمد. به زودی به جلسه های دیگر ضد برده داری هم دعوت شد. او به یک سخنران خوب تبدیل شد و به شهرهای دیگر می رفت و برای مردم آنجا سخنرانی می کرد. در بسیاری از شهرها بعضی از مردم خشمگین که نمی خواستند برده داری تمام شود به او اعتر
اض می کردند ولی هر روز محبوبیت او بیشتر می شد. فردریک داگلاس خطیبی چیره دست بود که محبوبیت فراوانی داشت و در حین تلاش برای کسب هویت تازه و دستیابی به آزادی ارزشمندش، افکار و احساسات عمیقش را با دیگران در میان می گذاشت و بقیه را در آن شریک می کرد. او صحبت هایش را از پشت تریبون آغاز می کرد، اما در ادامهٔ حرف هایش، بر روی صحنه آزادانه به این سو و آن سو می رفت و مستقیم و صمیمانه با تماشاگران حرف می زد. فردریک داگلاس در سال ۱۸۴۵ در کتاب روایت زندگینامهٔ فردریک داگلاس یک بردهٔ آمریکایی (به انگلیسی: autobiography Narrative of the Life of Frederick Douglass, an American Slave) زندگینامهٔ خود را به عنوان یک برده نوشت. روایت جذاب و اثرگذار فردریک داگلاس از تجارب شخصی خودش به عنوان برده، حقایقی تراژیک دربارهٔ اسارت بشر را بازگو می کند: اینکه انسان چگونه به بردگی در می آید و این برده چگونه به کسی بدل می شود که سرانجام مشاور آبراهام لینکلن و نماینده دیپلماتیک ایالات متحد در هائیتی و جمهوری دومنیکن می شود. او سفرهایی نیز به انگلستان و ایرلند انجام داد. قبل از جنگ داخلی آمریکا. او در زمان جنگ داخلی آمریکا یکی از مشهورترین س
یاهپوستان در کشور آمریکا بود. او به خاطر فعالیت های انسان دوستانه ای که انجام داده بود در بین مردم مشهور بود. جنگ داخلی آمریکا. او با ارتباطی که با آبراهام لینکلن رئیس جمهور آمریکا در زمان جنگ داخلی آمریکا داشت یکی از رهبران این جنگ و مشاور مخصوص رئیس جمهور لینکلن شد. بعد از جنگ هم چند پست بزرگ دولتی به وی سپرده شد. مرگ. فریدریک داگلاس در ۲۰ فوریه ۱۸۹۵ در ۷۷ سالگی در شهر واشینگتن دی سی در گذشت. در سال ۲۰۱۶ گوگل ۱۹۸مین سالگرد تولد فریدریک داگلاس را با تغییر گوگل دودل گرامی داشت. اعتقادات مذهبی. در دوران کودکی در چندین مراسمم مذهبی شرکت کرد و در دوران نوجوانی چندین بار به سوفیا آلد، در حالی که انجیل می خواند، گوش داد. زمانی که به سوادآموزی علاقه مند شد، شروع به خواندن انجیل کرد او در نهایت به دین مسیحیت روی آورد. زندگی خانوادگی. داگلاس و همسرش آنا مری، صاحب ۵ فرزند به نام های روزتا، لوئیس هنری، فردریک جونیور، چارلز ریموند و آنی بودند. آنی در ده سالگی از دنیا رفت. چارلز و روزتا به انتشار روزنامه اش کمک کردند. آنا داگلاس یک پشتیبان وفادار در کار عمومی همسرش بود. روابط فردریک با جولیا گریفیثس و اوتیلی اسینگ دو زن
که فردریک از نظر کاری با آنها در ارتباط بودو باعث دور زدن تهمت زمینن خواری شد. اسینگ زن جوان آلمانی ای بود که با داگلاس در سال ۱۸۵۶ مصاحبه کرد و بسیاری عاشق وی شد. او داگلاس را به جامعه شاعران و فیلسوفان و به بسیاری از فرهنگ ها معرفی نمود.
دانشگاه کلگری یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شهر کلگری واقع در استان آلبرتا کانادا است که در سال ۱۹۶۶ میلادی تأسیس شده است. برخی از رشته هایی که در این دانشگاه تدریس می شود عبارتند از: علوم ارتباطات، مهندسی، علوم انسانی، حقوق، بازرگانی، پزشکی، پرستاری، علوم پایه و علوم اجتماعی. پانویس. [۲
یوهان لوئیس شلیمر زادهٔ سال ۱۸۱۹، پزشک و از استادان دارالفنون بود. او دکترای طبابت خویش را از دانشگاه لیدن دریافت کرد و در سال ۱۸۴۹ میلادی به ایران آمد. مهم ترین اثر وی کتابی است به نام "Terminologie Medico-Pharmaceutique et Anthropologique Française-Persane" به زبان فرانسوی که در ۱۸۷۴ چاپ شد و اولین تلاش برای تزویج فرهنگ اصطلاحات پزشکی سنتی ایران (همچون آثار ابن سینا) با واژگان نوین پزشکی غرب بود. شلیمر همچنین با میرزا علی اکبرخان نفیسی یک فرهنگ پزشکی فرانسوی به فارسی را تألیف نمود که به «فرهنگ شلیمر» شهرت پیدا کرد. بسیاری از واژگان پزشکی فارسی معاصر مدیون تلاش های دکتر شلیمر است؛ و از همین جهت بود که کتاب ارزشمند وی در سال ۱۳۴۹ توسط مؤسسهٔ انتشارات دانشگاه تهران تجدید چاپ شد. او نخستین کسی است که اصطلاح «بهداشت عمومی» را وارد زبان فارسی کرد.
هربرت کرومر (زادهٔ ۲۵ اوت ۱۹۲۸ – درگذشتهٔ ۸ مارس ۲۰۲۴) استاد مهندسی رایانه و برق الکترونیک در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا بود. در سال ۲۰۰۰ کرومر و ژورس آلفروف باهم موفق به دریافت جایزهٔ نوبل فیزیک شدند. آن ها این جایزه را برای «توسعهٔ ساختار نیمه رساناهای رابط مورد استفاده در ابزارهای نور-الکترونیک با سرعت بالا» دریافت کردند. آن ها جایزهٔ نوبل را به صورت مشترک با جک کیلبی بدست آوردند. کیلبی برای ابداع و توسعهٔ مدارهای مجتمع در این جایزه سهیم شد. کرومر مدرک دکتری خود را در زمینهٔ فیزیک نظری، در سال ۱۹۵۲ از دانشگاه گوتینگن آلمان دریافت کرده است. هربرت کرومر در ۸ مارس ۲۰۲۴، در سن ۹۵ سالگی درگذشت.
حسین معتمد پزشک و جراح ایرانی که استاد جراحی دانشکده پزشکی دانشگاه تهران در سال های ابتدای تأسیس آن بود. فریدون معتمد فرزند اوست. زندگی نامه. معتمد در سال ۱۲۷۲ ه. ش در تهران متولد شد. پدرش میرزا عبدالکریم معتمدالحکما بود. پس از اتمام تحصیلات پزشکی زیر نظر دکتر ایبلبرگ المانی به خدمت پرداخت و در همان زمان زبان المانی را فرا گرفت. پس از اغاز جنگ جهانی اول که دکتر ایلبرگ به کشورش بازگشت اداره بخش مریضخانه دولتی به وی واگذار شد تحصیلات. معتمد یکی از دانش آموختگان رشته پزشکی دارلفنون در سال ۱۲۹۳ خورشیدی برابر با ۱۹۱۴ میلادی بود. اقدامات مهم. وی چون علاقه شدیدی به ارائه خدمات پزشکی به مردم داشت رشته جراحی را خود فقط با خواندن و مطالعه کتابهای پزشکی و با به کار بردن ابتکارات شخصی بدون سوابق کاراموزی یا رزیدنسی آموخت. از کارهای جالب دیگر او این بود که با علاقه زیادی که به پیشرفت پزشکی و مداوای بیماران داشت چند اتاق در منزل مسکونی خود را که در یک باغ بزرگ در خیایان آقا شیخ هادی شمالی (رازی فعلی) قرار داشت و اتاقهای زیادی دور تا دور آن ساخته شده بود را تبدیل به یک درمانگاه و بیمارستان کوچک نمود. تدریس در دانشکده پزشکی.
در سال های اولیه تأسیس دانشکده پزشکی دکتر معتمد تدریس جراحی را به عهده داشت و پس از آمدن پروفسور اوبرلین به ایران وی در تشکیلات جدید دانشکده در بخش جراحی بیمارستان رازی به کار گماشته شد. تاسیس نخستین بیمارستان خصوصی. او نخستین بیمارستان خصوصی را با اسلوب نوین در تهران پایه ریزی کرد. این بیمارستان در چهارراه اقا شیخ هادی در باغی نسبتاً وسیع قرار داشت. مهاجرت به آمریکا. او در سن ۶۰ سالگی به دلایلی که هرگز بازگو نکرد باغش، وسایل جراحی اش و کتابخانه اش را فروخت و ایران را ترک کرد. او در آن سن دوباره به تحصیل روی اورد و در رشته نوروسرجری از امریکا فارغ التحصیل شد
آدیومیتد وب گاهی است از نوع شبکه های اجتماعی که برای آهنگ سازان و خوانندگان مستقل و هواداران آنها برخط شده است. ثبت نام و هزینه در این وب گاه رایگان می باشد. دفتر مرکزی این وب گاه میامی واقع در فلوریدا است.
ریمون آرون ؛ (زاده ۱۹۰۵ – درگذشته ۱۹۸۳) جامعه شناس، فیلسوف، مورخ و مفسر سیاسی فرانسوی بود. زندگی. ریمون آرون در سال ۱۹۲۴ در آزمون ورودی دانش سرای عالی پاریس قبول شد و چهار سال بعد با کسب رتبه اول، این دوره را به پایان رساند. او و سارتر در این دوره چهارساله با یکدیگر دوست شدند و با هم پیمان بستند هر یک که زودتر درگذشت، یادداشتی در سوگ دیگری بنویسد. او در سال ۱۹۲۸ به خدمت نظام وظیفه رفت و دچار بحران روحی شد و همواره از پادگان محل خدمتش به عنوان «زندان نمور» یاد می کرد؛ بعد از آن در سال ۱۹۲۹ که بحران اقتصادی شکل گرفت و پدرش نیز ورشکسته شد، باعث شد او دو سال سخت را تجربه کند. آرون سال بعد یعنی سال ۱۹۳۰ به آلمان رفته و به عنوان مدرس زبان و دستیار بخش زبان های رومی دانشگاه کلن فعالیت کرد و دو سال بعد با سوزان گشن، دانش آموخته ادبیات کلاسیک از دانشگاه سوربن ازدواج کرد. آرون در سال ۱۹۳۴ به پاریس بازمی گردد و سرپرستی مرکز اسناد اجتماعی دانش سرای پاریس را برعهده می گیرد. او تا سال ۱۹۳۹ استاد فلسفهٔ اجتماعی در دانشگاه تولوز بود. در جنگ جهانی دوم به ارتش آزادی بخش فرانسه در لندن پیوست و از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ سردبیر روزنامهٔ فر
انسهٔ آزاد بود. پس از بازگشت به فرانسه به تدریس در مدرسهٔ ملی مدیریت، دانشگاه سوربن (۱۹۵۵–۱۹۶۸) و کلژ دو فرانس (۱۹۷۰) پرداخت. در روزنامه نگاری نیز فعال بود و به مدت ۳۰ سال تا ۱۹۷۷، در روزنامهٔ فیگارو مقاله نوشت و پس از آن به هفته نامهٔ "اکسپرس" پیوست. آرون به گفته یکی از شاگردانش، استنلی هوفمان، محدودیت هایش را می شناخت و در دهه ۱۹۳۰ و زمانی که در آلمان زندگی می کرد، تصمیم گرفت فیلسوف نشود و فکر می کرد کسانی مثل سارتر و آلکساندر کوژو و اریک وی در این عرصه استعداد بیشتری دارند بنابراین بر آن شد تا مطالعاتش را به ماهیت و شرایط موجود دانش تاریخی و سیاسی اختصاص دهد. دو رویداد تراژیک بر زندگی خصوصی آرون تأثیر گذاشت که هر دو در سال ۱۹۵۰ رخ داد. اولی، به دنیا آمدن لورانس، دختر سوم او با علائم عقب ماندگی ذهنی بود و دومی، پنج ماه بعد اتفاق افتاد، زمانی که دختر شش ساله اش با نام امانوئل به خاطر سرطان خون از دنیا رفت. درگذشت. آرون یک بار در آوریل ۱۹۷۷ دچار سکته قلبی شد و برای مدتی قدرت تکلم خود را از دست داد و بار دوم در هفدهم اکتبر ۱۹۸۳ با سکته ای دیگر درگذشت. مقبره وی در گورستان مون پارناس است. افکار و آثار. آرون با م