Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در زیرنویس، توضیح می دهد. شعر. شمیم بهار در مجله "اندیشه و هنر" در ۱۳۴۲ ولادیمیر ناباکوف را به جامعهٔ ادبی ایران معرفی کرد. دوستان و هم نسلان اش از جمله بهرام بیضایی و آیدین آغداشلو همیشه گفته اند که از او بسیار آموخته اند. نوشته های شمیم بهار در نظرسنجی برای انتخاب بهترین نوشته های عمر از چهل وچهار منتقد و سینمایی نویس، بیشترین رأی را آورد. وی پس از انقلاب به همکاری خود با نشریه های ادبی ادامه نداد اما جسته-گریخته در کار فیلم سازی با کارگردانان جوان همکاری هایی داشته است. انتقادات به او در زمینهٔ نقد. شمیم بهار و دوستانش (و در ادامه شاگردانش) به سوی گونه ای نخبه گرایی بریده از جامعه روی آوردند که حاصل آن نادیده گرفتن سینمای ایران و ساختن گونه ای هالهٔ اسطوره ای پیرامون خودشان بود. شمیم بهار فقط چند نقد انگشت شمار بر بهترین آثار سینمای پیش از انقلاب ایران نوشت، و در نقدهایش عملاً این آثار را تا جایی که می توانست کوبید. بهار در نقدهایش بر خشت و آینه و خانه سیاه است با لحنی هرچه تحقیرآمیزتر دربارهٔ سینمای ایران حرف می زند. استادی دانشگاه. در کلاس های شمیم بهار در دههٔ ۱۳۵۰ در دانشگاه تهران گروه کثیری (شامل دانش
جویان رشته های دیگر، استادان دانشکده هنرهای زیبا و نیز غیردانشجویان) به عنوان مستمع آزاد حضور می یافتند. حاصل آن جلسات به اضافه نقدهای منتشرشده اش، بر منتقدان و مترجمان و هنرمندان بسیاری از جمله خسرو دهقان، بهزاد رحیمیان، داود مسلمی، بهروز افخمی، بهرام دهقانی، بهمن طاهری و سیامک شایقی تأثیر گذاشت. به عنوان داستان نویس. بهار داستان هایش را بین سال های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۱ در دورهٔ پنجم مجلهٔ اندیشه و هنر چاپ کرد. داستان های او توصیفی از بحران نومیدی های احساسی روشنفکران اروپادیدهٔ مرفه هستند. داستان های او به دلیل حضور شخصیت های پیوسته و تکرارشونده، در کنار هم یک کلیت را تشکیل می دهند. کلیتی که بیانگر دغدغه ها و اصول رفتاری قشر روشنفکر و شکست خوردهٔ سال های دههٔ سی و چهل است. همه این داستان ها مضمونی عاشقانه دارند و به شیوهٔ آثار داستان نویسانی چون سالینجر نوشته شده اند. نخستین داستان بهار به نام "طرح" در تابستان ۱۳۴۲ در نشریهٔ اندیشه و هنر به چاپ رسید. این داستان و دو داستان "این جا که هستیم" و "پاییز" تجربه های نخست نویسنده هستند. این دو داستان در فضای غربت در اروپا می گذرد. آخرین داستان بهار در پاییز ۱۳۵۱ نوشته شد.
پس از آن، داستان دیگری از بهار در نشریات یا در جایی دیگر به چاپ نرسید و این نویسنده همواره در سایه باقی ماند. بنا به گفتهٔ اطرافیان وی، بهار رمان هایی نیز دارد که تا کنون به چاپ نرسیده است و تعداد معدودی از نزدیکان به او موفق به خواندنش شده اند. در سال ۱۳۹۸ او مجموعه ای دست چین شده و بازویراسته از داستان ها و مقالات و یک فیلمنامه ش منتشر کرد با عنوان «دههٔ ۴۰ و مشق های دیگر»؛ که در آن از انتشار آتی دو رمانش نیز خبر داده است. بیژن الهی او را وصی خود پس از مرگش قرار داده تا مسئولیت انتشار آثارش را برعهده بگیرد. همین طور، کتاب «چراغ ها را من خاموش می کنم» نخستین اثر «زویا پیرزاد» توسط شمیم بهار ویراستاری شده اند. در نخستین دوره از جایزهٔ روزی روزگاری که ۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۶ برگزار شد، در بخش داستان کوتاه از شمیم بهار و در بخش رمان از اسماعیل فصیح تقدیر به عمل آمد. پس از دورهٔ پنجم اندیشه و هنر که دیگر شمیم بهار در آن نبود - و از آن موقع دیگر کسی به شکل رسمی از او خبری ندارد - این نشریه دیگر وزن سابق را نداشت و افول کرد و سال ۱۳۵۳ هم توقیف شد. تنها در سال ۱۳۵۹ یک شماره از آن بیرون آمد و از سال ۱۳۷۸ دوباره نشریه با م
سؤولیت ناصر وثوقی، مدیر مسؤول اولیه و با شکل و شمایل دیگر منتشر شده است. ویژگی های داستان های بهار. شمیم بهار و نویسندگان هم سبک او را باید از آغازگران مدرنیسم در یک مفهوم فکری و به خصوص ساختاری دانست. آن ها فرایند غیرقابل انکار دوره ای تاریخی هستند که تمایل به فرم های غیررئالیستی و به واقع عینی نما در جامعهٔ ادبی ایران دیده می شود. کشف ادبیات آمریکا و بازخوانی دقیق آثار سوررئالیستی، اکسپرسیونیستی و حتی رمان نو فرانسوی باعث می شود ایشان از قالب داستان مرسوم ایرانی که روی به رئالیسم (در شکل های مختلف خود) دارد تخطی کرده و راوی فضاهای بورژوا و شاعرانه شوند؛ بنابراین بازخوانی و تأویل جایگاه شمیم بهار به عنوان یکی از مهم ترین نمایندگان این گرایش - که در ایران با وجود خلق آثار مهم دچار گسست تاریخی شد - نیازمند درک مؤلفه هایی است که به عنوان گرایش های سبکی، انسان و نگاه او را طبقه بندی می کند. شمیم بهار و نویسندگان هم سلک او کاشفان روایت های شعری بودند. بهار برآیند دورانی تاریخی است که دو جبههٔ اصلی تعهدگرایی ادبی و سانتیمانتالیسم عامه پسند در جدال با یکدیگر به سر می بردند. دوره ای که وظایف مفروض نویسنده، آرام آرام
به اصولی غیرقابل تغییر تبدیل شده و تخطی از آن به معنای اخراج از تنهٔ اصلی داستان ایرانی به شمار می آمد. در این احوال مدرنیسم به عنوان یک شیوهٔ رفتاری برای انسان داستان های بهار و ساختار روایی وی معنی پیدا کرد. شاخصه ها و ویژگی های این اتفاق را باید در تلقی نویسنده از جوهر ادبیات دانست، به این معنا که پروسه مدرن در ذهن نویسنده ای چون بهار با دور شدن از دو عنصر و دو پایگاه، انسان روستایی و اشراف زادگان شهری اتفاق می افتد و نسلی وارد داستان ایرانی می شود که به معنای واقعی وابسته به طبقه بورژوا با تعریف کلاسیک آن است. این نسل یا طبقه سازندهٔ اصلی تمدن و فرهنگ پایتخت است و به همین دلیل به تاریخ خود وقوف داشته و درصدد کشف جهان بیرون به عنوان یک کلان شهر، معما، پدیدهٔ وارداتی و… نیست؛ بنابراین «بورژوا» که در طول چندین دهه از تاریخ اجتماعی ایران و به دلیل حضور پررنگ گرایش های چپ، انگاره ای منفی و برج عاج نشین تلقی می شد، تبدیل به موضوع و ابژه ی آثار شمیم بهار، بهمن فرسی، شهرنوش پارسی پور، گلی ترقی و نویسندگانی از این دست می شود. این طبقه که در سال های دهه سی به تثبیت شرایط سیاسی-اجتماعی کمک کرده بود، نه آن چنان اهل
بیانگری های آرمان خواه بود و نه سرخوشی و استعاره مداری زندگی اشرافی داشت. حالتی مدیوم وار که در ذهن آن، مفاهیم بنیادین انسانی مانند عشق، مرگ و از همه مهم تر، رابطهٔ فرد با اشیا و پیکره های جهان بیرون مورد خوانش و سؤال قرار می گرفت. بهار با این تلقی و با خلق شخصیت های ماندگاری مانند گیتی سروش، منوچهر یا فرهاد و… راوی موقعیت های یک طبقه نادیده گرفته شده و از طرفی غیرقابل انکار می شود که به دنبال نشانه شناسی جهان پیرامون خود نیست. این ذهنیت که به نوعی تحول مدرن در فرم رفتاری آدم های بهار تبدیل می شود تا آخرین داستان نیز با این انسان همراه است. شاید به همین دلیل باشد که فضای مکانی داستان های بهار بسیار محدود است و اغلب در محیط های مرفه و مشخص می گذرد. محیطی که هنوز روند مصرف گرایی سال های دهه چهل آن را به قهقرا نکشانده و از شکل اصلی خارجش نکرده است. رابطهٔ احساسی این انسان به عنوان یک روشنفکر و بورژوا با پدیدهٔ شهر، نه یک بازنمایی آرمانخواه بلکه یک رویکرد غریزی است. شمیم بهار از درک مدرنیتهٔ اجتماعی که سیستم و مختصات آن در زیست شهری انسانش معین و مشخص است به سمت روایتی مدرن حرکت کرده است. این نکتهٔ ظریف تمایز بین
او و بسیاری از نویسندگان دیگر که راویان طبقه متوسط بودند به وجود می آورد. به طور مثال آن روند پارودیک بهرام صادقی در نگاه این نویسنده دیده نمی شود و به همین دلیل می توان شمیم بهار را نویسنده ای با مشخصاتی منحصر به فرد دانست. او مدرن بودن را نه به عنوان یک عنصر در حال زوال یا پارودیک، بلکه در منظر نوعی رابطهٔ ذهنی با احساسات و اشیا می داند. رابطه ای که برآمده از زندگی بورژوای تهرانی دوران شمیم بهار است. نکته مهم دیگر در گرایش های مدرنیستی بهار به تمایلات سوررئالیستی داستان های وی باز می گردد. این تمایلات که در معنای کلی به مفهوم فراروی از عینت های موجود و تکرار شونده است، هیئتی مالیخولیایی یا آبستره ندارد، بلکه موجب می شود تا همه عناصر داستان در رابطه با شهود ذهنی شخصیت اصلی نسبت به وجود ایشان معنا بیابند. این حرکت بسیار دقیق در داستان هایی همچون «پاییز» و «گیو» به خوبی عیان است. شمیم بهار در این مرحله به چیدمان غیرمتعارفی که اشیا دست می یابد که در پس آن ناهمگونی مدرنیته اجتماعی با مظاهر تفکر مدرن عیان است. به این معنا که انسان داستان های وی ناظر و شاهد پدیده ای می شود که با حذف آشکار فردیت ها و تمایل به معنا
نگاری صوری از قالب های مکانی، فیزیکی و به طور کل مجسم، به دنبال یک نوع خردورزی بزک شده نامتجانس است. این در حالی است که ژورنالیسم به کرات در زندگی جامعهٔ پیرامون برجسته شده و روابط شهودی و ذهنی ای که انسان با این عناصر دارد، نادیده گرفته می شوند. درک این نکته، افسردگی نسل و طبقه بهار را موجب شده و در نهایت ما را با شخصیت هایی دلزده و از پای افتاده روبه رو می کند. بهار با سرپیچی و دور شدن از داستان رئالیستی مرسوم، به سمت نوشتن از تردیدهایی می رود که نمونه هایی از داستان فراواقعی ایران هستند. مؤلفهٔ فراواقعیت در اینجا معنای ضدیت با واقعیت را ندارد، بلکه به معنای کنار گذارده شدن عینی نمایی و تکرار واقعیت های تصویری و دیداری ای است که در داستان ایرانی محور اصلی روایت را تشکیل می دادند. درک او از معنای سوررئالیسم در همین بحث مستتر است که ذهن قوت و جایگاه دوچندانی یافته و بر روابط روزمرهٔ انسانی غالب می شود. چنین روندی با داستان های شمیم بهار آغاز می شود و به دلیلی که می توان آن را اقلیت آدم های وی دانست، گسترش نمی یابد. او برعکس بسیاری از داستان نویسان هم دورهٔ خود، از عینیت هایی که طبقهٔ بورژوا در قبال روند مدرن
شدن از خود بروز می دادند، استفاده کرده و به مؤلفه های متفاوت دست یافت. او بدون توجه چندان زیادی به برخی مفاهیم مرسوم اجتماعی که فرد را در راستای جایگاه ارزش گرای اجتماعی به تصویر می کشید شخصیت هایش را دچار درگیری های ذهنی چندسویه ای با مسئلهٔ مهمی به نام «مخاطب درون متنی» می کند. به این معنا که انسان او که اصول واضح و رفتار مشخصی را ارائه می کند در برهه ای از حیات خود نیازمند رابطه ای می شود که از شکلی فرمالیستی خارج شده و معنایی ساختاری به خود می گیرد. از سوی دیگر شمیم بهار، نویسندهٔ لحظاتی است که این حرکت آرام و بنیادین انجام نشده و عقیم می ماند. پس باید فضای سرد داستان های وی را که مملو از پارادوکس ها و افت وخیزهای متناقض انسانی است یک پروسهٔ ضدفرم دانست. پروسه ای که در آن توهم ساخته شدن «رابطه»، «خاطره» و از همه مهم تر «جاودانگی» به جای مفاهیم واقعی این به مؤلفه قرار می گیرد. شخصیت های اصلی شمیم بهار در هفت داستان مشهور او، ناتوانی شدیدی در برقراری خط سیری به نام رابطه دارند. آن ها اغلب در حال روایت خود از آنچه که در گذشته و در تقابل با یک فرد صورت پذیرفته می نویسند؛ بنابراین فضای روایی آن ها به طور ذاتی
وابسته به گذشته است. حتی داستان اردیبهشت چهل وشش نیز که در آن روایت لحظه به لحظه مدنظر قرار گرفته است دچار ترفند پیچیده جایگزینی کاذب زمانی است. شمیم بهار با توجه به این نکتهٔ محوری، آثار خود را به سمت عرصه ای می برد که هریک از شخصیت های اصلی وی مانند گیتی سروش، فرهاد، منوچهر و… بتوانند بر لحظاتی حضور خود را بر جهان متن برجسته کرده و در پایان به شکست و عدم توانایی در ایجاد رابطه اذعان نمایند. این رابطه که می توان آن را عاشقانه هم دانست، انگیزهٔ روایت می شود و پس از پایان آن به صورت بازآفرینی یک رویکرد به انجام نرسیده در اختیار مخاطبی فرضی قرار می گیرد. استفاده مکرر از شکل نامه نگاری یا خاطره گویی باعث شده است تا آثار شمیم بهار محل تجمع شخصیت هایی شوند که معمولاً داستان خود را آشفته و مشوش آغاز می کنند و در پایان با حسرت نگاری آن را به پایان می رسانند. این حسرت یک رویکرد واضح نیست. بلکه با توجه به کلیت موجود در روایت و آن روند حرکت از فرمالیسم به سوی ساختار عیان می شود. انتقادات به او در زمینهٔ داستان. شمیم بهار به جز نقد سینما و ادبیات، چند داستان هم نوشت که به باور برخی منتقدان داستان های بدی نیستند اما به ه
یچ رو اتفاق های ویژه ای در تاریخ داستان نویسی ایران محسوب نمی شوند. به باور این منتقدان اما مریدان بهار و برخی کسان از نسل های بعد اما اصرار دارند چند داستان کوتاه او را بر صدر داستان نویسی ایران بنشانند. کسانی چون آیدین آغداشلو همواره با تحسین از او یاد کرده اند به عنوان ناشر. شمیم بهار علاوه بر نویسندگی و نقد، با پشتوانهٔ مالی عزیزه عضدی اقدام به تأسیس انتشارات «سازمان چاپ و پخش پنجاه ویک» کرد که با چاپ کتاب هایی در قطع، رسم الخط، طرح جلد، صفحه بندی و حروف چینی متمایزشان ابتکار و خوش ذوقی ناشر را در آن سال ها نشان می دهند که همچنان هم تازه و نو مانده. همین طور با حمایت از نویسندگانی همچون بیژن الهی، بهمن فرسی، مهشید امیرشاهی، غزاله علیزاده، شهرنوش پارسی پور، گلی ترقی، اسماعیل نوری علاء، م. آزاد و… جریان خاصی در ادبیات را گسترش می داد. سازمان چاپ و پخش پنجاه ویک کتاب های مهم و خوبی چاپ کرد. کتاب های کارگردانان که به همت بهار و با طرح جلدهای آیدین آغداشلو منتشر شدند، هنوز هم جزو بهترین کتاب های سینمایی منتشر شده در ایران اند. از جمله آثاری که در سازمان چاپ و نشر پنجاه ویک چاپ شد می توان به موارد زیر اشاره کرد
: حضور در فرهنگ عامه. حمید امجد می گوید: «تا سال ها شمیم بهار و دوستان اش هفته ای یک بار در رستورانی ناهار می خوردند و من هم می رفتم آن رستوران تا او را از از نزدیک نگاه کنم.» امجد در جایی از نمایش نامهٔ «نیلوفر آبی» (۱۳۷۳) می نویسد: در یکی از قسمت های مجموعهٔ پاورچین شخصیت «طغرل» (باغبانی روستایی در شهر، با احساسات رقیق و فحش های رکیک)، مدام به خودش در مقام «منتقد فیلم» ارجاع می داد و دائم خاطراتی مشترک میان خودش و شمیم بهار و کیومرث وجدانی و پرویز دوایی جعل می کرد (تا آن جا که گاه وبیگاه مرز بین خودش و آن ها را گم می کرد یا خود را با آن ها اشتباه می گرفت)؛ وقت و بی وقت «نقد» و «نظریه» و «بیانیه» صادر می کرد، اما بضاعت واقعی اش، جدا از جارویی دسته بلند که به وقتش به چماق تهدید و سلاح حمله بدل می شد، زبان غیرشهری اش بود و لذت خلسه وارش هنگام مرور خاطرات شیرین گذشته اش.
لبخند بزن نام ششمین تک آهنگ جاستین بیبر، خوانندهٔ نوجوان کانادایی است. این ترانه در جدول ۱۰۰ اثر برتر بیلبورد رتبهٔ ۲۷ و در ۱۰۰ اثر برتر کانادا رتبهٔ ۱۷ را بدست آورد. متن آهنگ. u smile Oh Yeah Mmmm I'd wait on you forever and a day Hand and foot Your world is my world Yeah Ain't no way you're ever gon' get Any less than you should Cause baby You smile I smile (oh) Cause whenever You smile I smile Hey hey hey Your lips, my biggest weakness Shouldn't have let you know I'm always gonna do what they say (hey) If you need me I'll come running From a thousand miles away When you smile I smile (oh whoa) You smile I smile Hey Baby take my open heart and all it offers Cause this is as unconditional as it'll ever get You ain't seen nothing yet I won't ever hesitate to give you more Cause baby (hey) You smile I smile (whoa) You smile I smile Hey hey hey You smile I smile I smile I smile I smile You smile I smile Make me smile baby Baby you won't ever work for nothing You are my ins and my means now With you there's no i
n between I'm all in Cause my cards are on the table And I'm willing and I'm able But I fold to your wish Cause it's my command Hey hey hey You smile I smile (whoa) You smile I smile Hey hey hey You smile I smile I smile I smile I smile You smile I smile Oh You smile I smile You smile I smile وقتی تو می خندی اوه بله من واسه تو تا ابد صبر می کنم از سر تا پا دنیای تو دنیای منه بله و اگه تو هیچ راهی پیش پام نذاری و هر چی قدر کم تر از اونی که باید بکنی انجام می دی ! به خاطر این که هر وقت تو می خندی منم می خندم هی هی هی لبای تو بزرگترین نقطه ضعف منن نمی دونم باید بهت می گفتم یا نه؟ من همیشه اون کاریو که اونا می گن انجام می دم هی اگه تو به من نیاز داشته باشی من از کیلومتر ها دور تر دوان دوان واست میام وقتی تو لبخند می زنی منم می خندم عشقم من قلبمو به تو هدیه می دم این بی قیدو وشرط ترین کاریه که می تونم بکنم من هیچ وقت از این که بیشتر بهت توجه کنم بی میل نمی شم به خاطر این که هر وقت تو لبخند می زنی منم می خندم هی هی هی لبخند می نی منم می خندم(4 بار) منو بخندون عشقم تو هیچ وقت واسه هیچی کار نمی کنی تو همه ی معنیه من
هستی و هیچ چیز بین تو نیست من واسه همه کاری هستم چون حالا همه ی کارتای من رو میز هستن و من قادر به تصمیم گیری هستم ولی این جوری من با این کار آرزوی تو رو خراب می کنم چون تو لبخند می زنی منم می خندم هی هی هی تو می خندی منم می خندم(6 بار) نماهنگ. نماهنگ این ترانه در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر شد. این نماهنگ در سال ۲۰۱۱ در مراسم اهدای جوایز ام تی وی برندهٔ جایزهٔ «بهترین نماهنگ در بین مردان» شد.
بسته بندی مجموعه یک مسئله ان پی کامل کلاسیک در نظریه پیچیدگی محاسباتی و ترکیب شناسیست و یکی از ۲۱ مسئله ان پی-کامل کارپ می باشد. فرض کنید ما یک مجموعه محدود S و یک لیست از زیرمجموعه های S داریم. سپس، مسئله بسته بندی مجموعه ها، به دنبال زیرمجموعه k می گردد، که در لیست دو به دو گسسته اند. (منظور این است، عناصرِ دو زیر مجموعه، جدا از هم هستند). مسئله آشکارا NP است، چراکه، زیرمجموعه K داده شده، ما می توانیم به راحتی بررسی کنیم که آیا آن ها دوبه دو گسسته اند!؟ نسخه بهینه شده این مسئله، "مسئله بسته بندی بیشینه مجموعه" (Maximum Set Packing Problem)، در لیست به دنبال بزرگترین عددی که دوبه دو گسسته اند می گردد! این یک مسئله بیشینه سازی است که طبعاً می تواند به صورت فرمول (Integer Linear Program) نیز در بیاید، متعلق به دسته (کلاس) مسائل دسته بندی است و حالت دوتاییِ آن (Dual Linear Program) مسئله مجموعه پوشاننده می باشد. مثال. برای یک مثال ساده، فرض کنید شما در یک همایشِ سفیرانِ خارجی هستید، عده ای به انگلیسی وبقیه به زبان های گوناگون دیگر سخن می گویند. شما می خواهید به گروهی از آن ها یک اعلان بدهید، اما به این علت که ش
ما به آن ها اعتماد ندارید، نمی خواهید که آن ها قادر به صحبت کردن بینِ خودشان باشند مگر اینکه شما هم بفهمید چه می گویند! برای اینکار، شما یک گروهی را انتخاب می کنید که هیچ دو سفیری قادر به مکالمه به یک زبان نباشند غیر از انگلیسی! از سویی دیگر همچنین می خواهید اعلانتان را به بیشترین تعدادِ ممکنِ سفیرها بدهید. در این مورد، عناصر مجموعه "زبان ها" می باشند و زیرمجموعه ها مجموعه ای از زبان های هر سفیر خاص می باشد. اگر دو مجموعه گسسته (دو زبانِ مختلف) باشند، آن دو سفیر قادر به مکالمه مگر به انگلیسی نمی باشند. در اینجا حداکثر مجموعه دسته بندی "Maximum set packing" بیشترین تعداد ممکن از سفیرها تحت محدودیتِ مشخص شده را، انتخاب می کند. اگرچه حلِ این مسئله به صورت عمومی مشکل می باشد، در این مثال ابتکارِ خوب این است که ابتدا سفرایی را انتخاب کنیم که به زبان های غیرمعمول سخن می گویند، بنابراین بسیاری از بقیه زبان ها رد نمی شوند! ابتکار و مسائلِ دیگر. بسته بندی مجموعه ها، یکی از خانواده مسائل مربوط به پوشش مجموعه(Set Covering Problem) یا جزءبندی (Set Partitioning Problem) عناصر مجموعه هاست. یکی از مسائل بسیار نزدیک، مسئله پ
وشش است. در اینجا نیز، مجموعه S و لیستی از مجموعه ها داده می شود، اما هدف در اینجا تعیین این است که آیا می توانیم k مجموعه را انتخاب کنیم به طوری که مجموعاً شامل تمامی عناصرِ S شوند. این مجموعه ها ممکن است اشتراکاتی هم داشته باشند. نسخه بهینه شده آن، کمترین تعداد مجموعه ها را می یابد که مجموعاً شامل تمامی عناصرِ لیست می باشند. بسته بندی بیشینه مجموعه ها، نیازی به پوشش دادن تمامی عناصرِ ممکن را ندارد! یکی از مزایای مسئله بسته بندی مجموعه ها این است که، حتی با وجود سخت بودن یافتن بعضی از kها، پیدا کردن یک k برای یک ورودی خاص سخت نیست! برای مثال، ما می توانیم از الگوریتم حریصانه استفاده کنیم که دنبال مجموعه ای بگردد که کوچکترین میزان تقاطع نسبت به بقیه، در آن وجود دارد (گسسته باشد). ما به طور پیوسته اینکار را ادامه می دهیم تا دیگر مجموعه ای باقی نماند، و ما یک بسته بندی مجموعه ها داریم از بعضی اندازه ها اگرچه ممکن است بیشینه بسته بندی نباشد. هرچند هیچ الگوریتمی نمی تواند همیشه نتیجه را نزدیک به بیشینه تولید کند (رجوع به بخش بعدی)، در بسیاری از ورودی ها، این ابتکار، اینکار را می کند. مسئله ان پی کامل پوشش، از سوی
ی دیگر، به دنبالِ زیرمجموعه ای می گردد که تمامیِ عناصر در آن قرار داشته باشند. یافتنِ یک پوشش کامل بدون توجه به اندازه آن، یک مسئله ان پی کامل می باشد. هرچند، اگر ما یک "مجموعه یکتا" برای هر عنصرِ S بسازیم و به لیست اضافه کنیم، پی آمد مسئله، آسانیِ بسته بندی مجموعه ها خواهد بود. یک نسخه وزنی (بر اساس وزن) از مسئله مجموعه پوشش وجود دارد که هر یک از زیرمجموعه ها وزنِ خاصی به آن داده می شود و این وزن است که می خواهیم بیشینه اش را به دست آوریم. در مثالِ بالاییِ ما، ما ممکن است وزنِ سفیرها را بر اساس معروفیتِ کشورشان تعیین کنیم، پس اعلانِ ما به بیشترین تعداد مردمِ ممکن می رسد! ممکنه این، مسئله را سخت تر نشان بدهد، اما همانطور که در ادامه توضیح می دهیم، اکثر نتایج شناخته شده برای مسائل عمومی، برای مسائل وزنی نیز به کار برده می شوند. پیچیدگی. مسئله بسته بندی مجموعه ها تنها یک ان پی کامل نیست! بلکه نسخه بهینه آن، مسئله عمومی بسته بندی بیشینه مجموعه ها ثابت شده است که تقریباً به سختیِ مسئله بیشینه گروهک (Clique problem) می باشد؛ نمی توان آن را با یک عاملِ ثابت تقریب زد. بهترین الگوریتم شناخته شده، آن را با فاکتور form
ula_1 تقریب می زند. متغیر وزنی، نیز می تواند اینگونه تقریب زده شود. هرچند، مسئله دارای متغیری است که مقداری مطیع تر دارد: اگر ما فرض کنیم تعداد عناصرِ هیچ یک زیرمجموعه ها از k≥۳ تجاوز نمی کند، پاسخ می تواند با فاکتور k/۲ + ε به ازای تمامیِ ε&gt; ۰، تقریب زده شود. در موارد خاص، مسئله با مجموعه های ۳ عنصری، می تواند با احتمال ۵۰٪ تقریب زده شود. در موردِ دیگرِ متغیرهای مطیع، اگر هیچ عنصری بزرگتر از k از زیرمجموعه ها اتفاق نیفتد پاسخ می تواند با فاکتور k تقریب زده شود. همچنین برای نسخه وزنی نیز درست است. اطلاعات بیشتر. Independent Set یا مجموعه مستقل که موردِ خاصی از بسته بندی مجموعه هاست.
میدان خیام یکی از میدان های شهری نیشابور است که در مرکز آن سنگ یادبود اولیه آرامگاه خیام نصب شده است. این بنای یادبود ابتدا در جنب آرامگاه محمد محروق قرار داشت پس از ساخت بنای جدید در دوره پهلوی دوم سنگ بنای اولیه در میدان خیام نصب شد. فریدون گرایلی بر این باور بود که محدوده کنونی این میدان قبرستان عمومی نیشابور در دوره صفویه و دروازه مشهد بوده است. دراوایل دورهٔ پهلوی، در سال ۱۳۱۳ هـ. ش همزمان با برپائی جشن هزارهٔ فردوسی انجمن آثار ملی آرامگاهی مشتمل بر سکویی چهارگوش و ساختمان سنگی روبازی در محل غرفهٔ قبر عمر خیام در جنب آرامگاه محمد محروق ایجاد نمود. آرامگاه عبارت بود از دو ایوان بالا و پائین و دیوار کوتاه سنگی از سنگ خلج که دراطراف محل قبر و روی قبر که سه یا چهار متر ازدیوار بقعه فاصله داشت بکار رفته بود؛ و نیز یک ستون سنگی بهمراه یک رباعی از ملک الشعرای بهار با خط خوش بر آن نقش کردند ولی پس از چند سال این بنای یادبود جمع آوری و در وسط میدان خیام نیشابور روبروی دبیرستان خیام نصب شد. سنگ یادبود اولیه آرامگاه خیام مربوط به دوره پهلوی اول است و اکنون در نیشابور، در این میدان واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳۸۲/۰
۵/۰۷ با شمارهٔ ثبت ۹۲۷۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. کل فضای سبز این میدان ۱۸۰۸ متر مربع است که ۱۷۳۷ متر چمن وذباقی فضای باغچه ها می باشد. آبنماهایی نیز به مساحت ۱۶۴٫۴۸ متر در این میدان قرار دارد. میدان خیام از طرف شمال به خیابان علی اف و مسیح مسیر دارد و خیابان امام خمینی نیز ار دو طرف شرق و غرب آن می گذرد. همچنین در طرف جنوب این میدان دبیرستان خیام و کاروانسرای شاه عباسی نیشابور قرار دارد.
روز جمهوری این روز در چندین کشور به مناسبت اعلام شدن جمهوری کشور تعطیل می باشد. ژانویه. ۱ ژانویه، اسلواکی. در این روز به طور رسمی کشور اسلواکی جمهوری اعلام کرد، این روز از سال ۱۹۹۳ به عنوان تعطیلات رسمی در این کشور تعطیل می باشد، یکم ژانویه روز ایجاد جمهوری اسلواکی شد. ۹ ژانویه، بوسنی و هرزگوین. بعد از فروپاشی یوگسلاوی و استقلال بوسنی و هرزگوین به عنوان یک کشور در نهم ژانویه سال ۱۹۹۲ این روز به عنوان روز جمهوری در این کشور اعلام شد و سالگرد این روز جشن گرفته می شود. ۲۶ ژانویه، هند. کشور هندوستان در ۲۳ مرداد ۱۳۲۶ (۱۵ اوت ۱۹۴۷) و درست یک روز پس از استقلال پاکستان (از بریتانیا) استقلال یافته است. قانون اساسی این کشور نیز در ۵ آذر ۱۳۲۸ (۲۶ نوامبر ۱۹۴۹) تصویب شد، ولی از آنجا که برخی از مواد آن بلافاصله دستخوش تحول گردید و بخش عمده این قانون در ۶ بهمن ۱۳۲۸ (۲۶ ژانویه ۱۹۵۰) - که به عنوان «روز آغاز» شناخته شده است - عملی گشت، این روز در کشور هندوستان به عنوان «روز جمهوری» جشن گرفته می شود. فوریه. ۱ فوریه، مجارستان. در سال ۱۹۴۶ یکم ژانویه به عنوان یادروز جمهوری مجارستان اعلام شد، این روز به عنوان روز بزرگداشت ملی اعلا
م شد. مارس. ۲۳ مارس، پاکستان. این روز به عنوان روز عبور از قطعنامه لاهور و روز استقلال پاکستان در سال ۱۹۵۶ به عنوان روز جمهوری جشن گرفته می شود، از جمله رویدادهای مهم این روز در پاکستان رژه کامل نظامی در مقابل کاخ ریاست جمهوری می باشد، هر ساله در ۲۳ مارس مردم پاکستان این روز ملی را جشن می گیرد. آوریل. ۱ آوریل، ایران. در ایران این روز نشانه همه پرسی تصویب قانون اساسی پیشنهادی و تشکیل جمهوری اسلامی است که به عنوان روز جمهوری اسلامی شناخته می شود و در تقویم رسمی به عنوان تعطیل رسمی ثبت گردیده است. مه. ۲۸ مه. در سال ۱۹۱۸ جمهوری آذربایجان و ارمنستان به عنوان کشورهای مستقل اعلام استقلال کردند. بعد از انقلاب ده سالهٔ مردم نپال علیه حزب کمونیست نپال در سال ۲۰۰۶ تظاهرات به اوج خود رسید و قرار صلح و انتخاب مجلس انجام شد و در سال ۲۰۰۸ آخرین پادشاه نپال از قدرت کناره گیری کرد و روز ۲۸ مه ۲۰۰۸ در این کشور جمهوری اعلام شد. ۳۱ مه، آفریقای جنوبی. بین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۴ در این روز در آفریقای جنوبی به عنوان روز جمهوری جشن گرفته می شد. ژوئن. ۲ ژوئن، ایتالیا. پس از جنگ جهانی دوم و سقوط فاشیسم در سال ۱۹۴۶ در کشور ایتالیا همه پر
سی همگانی برگزار شد و ۲ ژوئن به عنوان روز تولد جمهوری ایتالیا به عنوان روز ملی جشن گرفته می شود، پس از ۸۵ سال حکومت سلطنتی با ۱۲،۷۱۷،۹۲۳ موافق و ۱۰،۷۱۹،۲۸۴ رأی مخالف، ایتالیا جمهوری شد، این روز مانند ۱۴ژوئیه در فرانسه و ۴ ژوئیه در ایالات متحده آمریکا جشن تولد ملت است ویکی از مهم ترین جشن های عمومی کشور ایتالیا محسوب می شود، در این روز رژه بزرگ ارتش ایتالیا در مرکز شهر رم برگزار می شود. ژوئیه. ۱ژوئیه، غنا. این روز به عنوان روز جمهوری در غنا جشن گرفته می شود. ۱۴ ژوئیه، عراق. در ۱۴ ژوئیه سال ۱۹۵۸ بعد از سرنگونی سلطنت توسط مردم این روز به عنوان روز جمهوری عراق اعلام شد، این رویداد در ۱۴ ژوئیه با مجسمه ای به عنوان یادبود ان در میدان بغداد گرامی داشته می شود. اکتبر. ۵اکتبر، پرتغال. از سال ۱۹۱۰ این روز به عنوان روز جمهوری پرتغال جشن گرفته می شود. ۱۰ اکتبر، تایوان. این روز به عنوان تعطیلی ملی و استقلال از چین در سال ۱۹۱۱ در تایوان جشن گرفته می شود. ۲۵ اکتبر، قزاقستان. بعد از فروپاشی شوروی سابق قزاقستان در سال ۱۹۹۰ اعلام استقلال کرد، این روز در حال حاضر به عنوان بزرگداشت جمهوری و سالگرد حکومت قزاقستان روز تعطیلی عمومی
اعلام شده است. ۲۹ اکتبر، ترکیه. در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۳ قانون اساسی ترکیه اصلاح شد و ترکیه جمهوری شد، این روز به طور رسمی روز جمهوری ترکیه و اعلام انحلال امپراطوری عثمانی در سراسر ترکیه و قبرس شمالی جشن گرفته می شود، این روز به عنوان روز تعطیل عمومی و روز بزرگداشت مصطفی کمال آتاتورک اعلام شده است. نوامبر. ۱۱ نوامبر، مالدیو. این روز پایان حکومت سلطنتی در مالدیو است و به عنوان روز جمهوری اعلام شد. ۱۵ نوامبر، برزیل. در تاریخ ۱۵ نوامبر ۱۸۸۹ در شهر ریو دو ژانیرو پایتخت سابق برزیل با کودتای نظامی به رهبری فیلد مارشال و سرنگونی پدرو دوم، برزیل به عنوان یک کشور جمهوری اعلام شد. دسامبر. ۱۳ دسامبر، مالت. در ۱۳ دسامبر ۱۹۷۴ مالت به عنوان یکی از مستعمره های بریتانیا به عنوان یک کشور مستقل اعلام شد، این روز به عنوان روز جمهوری در مالت اعلام شد.