Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی کوتاه و برخی مصوت های بلند مانند «ا» در میان واژه ها نوشته نمی شد. برای نمونه در این خط ب، ن، ت، ث و ی همانند هم نوشته می شدند و یا ح، خ، ج و یاس و ش همانند بودند. پیش از حمله عرب ها به ایران و ورود اسلام به این کشور، دو خط اوستایی و خط پهلوی به کار می رفت؛ ولی پیش از حملهٔ عرب ها به ایران، خط ایشان خط کوفی بود. برای زمانی طولانی خط نوشتن قرآن بر اساس خط کوفی بود که نسخه های خط کوفی قرآن موجود است. علی بن ابی طالب و عمر بن خطاب خود نیز به خط کوفی می نوشتند. نسخه ای از قرآن با دستخط علی بن ابی طالب به خط کوفی موجود است. پس از گذشت مدتی، قلمرو عرب ها از شرق به افغانستان و ایران کنونی و از غرب تا سوریه و مصر و بخشی از ترکیه کنونی گسترش یافته بود؛ ولی کماکان غلط خوانی های زیادی در خواندن قرآن و نامه نگاری خلیفه ها به وجود می آمد. مردم کشورهای دیگر که از زبان و خط خود نهی شده بودند، در ادا کردن واژه های عربی دچار مشکل بودند. تا اینکه در سال ۶۵ هجری، عبد الملک بن مروان در دمشق به خلافت رسید و در نامه ای که به حجاج بن یوسف ثقفی فرمانروای عراق نوشت، به او گفت که این خط کوفی دیگر کفایت نمی کند و از او خواست تا خط کو
فی را توسعه داده و ترویج کند. حجاج به سردارانش دستور داد تمام روحانیان ادیان دیگر و کسانی که به خطی غیر از عربی می نویسند را از دم تیغ بگذرانند. آثار این اقدامات حتی از کتاب سوزی در ایران نیز پررنگ تر بود. این اقدامات مشکلات زیادی برای زبان سایر کشورها ازجمله پارسی زبانان به وجود آورد. عرب ها، چهار حرف اصلی را در الفبای خود نداشتند و آن را حروف عجمی می نامیدند. سرانجام یک خوشنویس به نام خواجه ابولمال، سه نویسه پ ژ و چ را به الفبای عربی اضافه کرد و پس از مدتی، نویسه گ نیز با یک فراز و نشیب طولانی به شکل کنونی به الفبای عربی افزوده شد. در نهایت پس از گذشت دو سده، در اوایل سده سوم هجری، خط نسخ که بر پایه خط کوفی بود، ابداع شد. ابوریحان بیرونی در کتاب «الصیدنه» نوشته است: یک یونانی به ولایت ما گذر کرد و من پیش او می رفتم و نام های میوه ها، تخم ها، گیاه ها و دانه ها را به زبان یونانی می پرسیدم و می نوشتم؛ ولی خط عربی آفت بزرگی دارد و آن همانندی واج ها به همدیگر و ضرورت تمایز با نقطه و اِعراب و علامات است که اگر آن ها را ننویسند، معنی مبهم می شود. اگر این آفت نبود، کتاب های ترجمه شده به عربی از قبیل دیسقوریدس و جال
ینوس و غیره کافی بود؛ ولی اکنون اعتمادی بر آن ها نیست. گ چ پ ژ. اینکه از چه زمانی حروف گ چ پ ژ - و از چه زمانی نوشتن اعداد (۱-۲-۳) در الفبای فارسی شکل گرفت تاکنون پاسخ دقیقی به دست نیامده، گمان می شد از ۵۰۰ سال پیش شیوهٔ نوشتار خط فارسی به همین سبک و روش کنونی بوده ولی چنین می نماید که تا قبل از چاپ سنگی اگر چه نوشتن گ چ پ ژ رایج شده بود اما در بیشتر مکاتبات حتی تا دو سده پیش همچنان کاربرد گ چ پ ژ بعضاً دیده نمی شود. کاربرد نوشتن اعداد ۱٫۲٫۳٫۴٫۵٫۶٫۷٫۸٫۹ در نگارش فارسی نباید پیشینه ای بیشتر از ۴۰۰ سال داشته باشد، در زبان عربی و فارسی متونی کهن تر از ۴۰۰ سال دیده نشده که اعداد در آن به عدد نوشته شده باشد همه جا برای نوشتن اعداد از حروف استفاده شده مثل سنه دو هزار و سی و پنج. ژ از حروف فارسی است که خیلی زودتر از گ و پ و چ رایج شده است به طوری که ژ در نسخه های ۷۰۰ تا ۸۰۰ سال پیش هم دیده شده است اما گ چ پ حتی تا سدهٔ پیش شماری از بکار بردن آن خودداری کرده اند. شیوه های خط عربی. خط عربی در آغاز با قلم نسخ برگرفته از شیوهٔ نگارش خط نبطی نوشته می شد. با فتح تیسفون، قلم کوفی نیز بر آن افزوده شد که در کوفه رایج گردید و
این همان قلمی است که دیوان سالاران، اصلاحات خود را بر آن اعمال کردند که به زودی در قلم نسخ نیز انجام شد. سریانی های مقیم شام خط عربی را با چند قلم می نوشتند که از آن میان، قلم سطرنجیلی ویژه کتابت تورات و انجیل بوده است. قلم کوفی از قلم سطرنجیلی پدید آمد و هر دو قلم از هر جهت به هم می مانند. بعدها در دوران عباسیان، قلم های دیگری نیز برای این خط رواج یافت که شامل قلم جلیل، قلم سجلات، قلم دیباج، قلم اسطور مار بزرگ، ثلاثین، قلم زنبد، قلم مفتح، قلم حرم، قلم مد مرآت، قلم عمود، قلم قصص و قلم حرفاج. در زمان خلافت ابوالعباس عبدالله مَأموُن که خلیفهٔ بغداد بود، نویسندگی اهمیت پیدا کرد و نویسندگان در نوشتن قرآن به صورت خوشنویسی، به پیکار پرداختند و چندین قلم دیگر به نام قلم مرصع، قلم نساخ، قلم رقاع، قلم غبارالحلیه، قلم ریاسی و غیره از روی خط کوفی ابداع کردند؛ و در نتیجه، خط کوفی به بیست شکل درآمد؛ ولی قلم نسخ، به همان شکل پیشین در میان مردم و برای تحریرات غیررسمی معمول بود تا آنکه در آغاز سدهٔ سوم هجری، ابن مقله خوشنویس نامی متوفی به سال ۳۲۸ ه .ق (۹۴۰ میلادی) با نبوغ خود قلم نسخ را به گونهٔ نیکویی درآورد سپس به بازبینی
زمان، خط نسخ فروعی پیدا کرد و به طور کلی دو خط نسخ و کوفی در نوشتار عربی معمول گشت و هر کدام از آن شاخه هایی داشت که در سدهٔ هفتم هجری مشهورترین آن به اقلام سته مشهور و به قرار زیر بوده است: ثلث، نسخ، محقق، ریحانی، توقیع و رقاع. اگرچه بعضی نوشته اند که پیش از ۲۰۰ ه .ق خطوطی بجز خط کوفی دیده شده است، اما اکثر دانشمندان ابن مقله را نخستین مبتکر و مخترع خط عربی دانسته اند و پس از وی افرادی چون محمد بن سمسانی و محمد بن اسعد شیوهٔ او را فرا گرفتند و ابوالحسن علی بن هلال نامدار به ابن بواب، این شیوه را از آن دو آموخت و تکمیل و تنقیح کرد و بیشتر خطوطی که ابن مقله پدید آورده بود را کمال بخشید. ابن مقله دربارهٔ اندازه حروف و اعتبار صحت آنها، کیفیت به دست گرفتن قلم و هنگام نوشتن و گذاردن بر روی کاغذ، ترتیب تراشیدن قلم و ملاک های زیبایی خط و مانند این ها، مطالبی بیان داشته است. دربارهٔ قلم های خط پارسی در تذکرهٔ مرآت الخیال آمده است که قلم های خط پارسی دربرگیرندهٔ: ثلث، رقاع، نسخ، توقیع، پژوهشگر و ریحان است و باز در آنجا آمده که خط هفتم تعلیق است که از رقاع و توقیع برآمده. خوشنویسی. خط فارسی به شیوه های گوناگونی نگاشته
می شود که برخی با سایر کشورهای اسلامی مشترک و پاره ای برخاسته از ذوق هنری خود ایرانیان است که از مشهورترین آن ها می توان به خط تعلیق، خط نستعلیق و خط شکسته نستعلیق اشاره کرد. خط نستعلیق افزون بر ایران در دیگر کشورها هم طرفدارانی دارد و به دلیل ظرافت و زیبایی به «عروس خطوط اسلامی» شهرت پیدا کرده است. در سال ۳۱۰ ه .ق (۹۲۲ م) ابن مقله شیرازی خطوطی را به وجود آورد که به خطوط ششگانه یا اقلام سته معروف شدند که عبارتند از: "محقق، ریحان، ثلث، نسخ، رقاع و توقیع. " که وجه تمایز آن ها اختلاف در شکل حروف و کلمات و نسبت سطح و دور در هر کدام می باشد. همچنین او برای این خطوط قواعدی وضع کرد که به اصول دوازده گانه خوشنویسی معروفند و عبارتند از: "ترکیب، کرسی، نسبت، ضعف، قوت، سطح، دور، صعود مجازی، نزول مجازی، اصول، صفا و شأن". گونه های خط خوشنویسی. خط های خوشنویسی در آغاز بیشتر برای نوشتن قرآن بود ولی با گذشت زمان خط های جدیدی به وجود آمد و بیشتر برای فارسی به کار می رفت برای مثال از دوران صفوی خط تعلیق به وجود آمد و رفته رفته خط شکسته تر شد: تعلیق. از سدهٔ پنجم هجری در نسخ تحریری (شیوهٔ ایرانی)، به تدریج دگرگونی هایی پدید آمد
و از اواسط سدهٔ هفتم بر اثر تکامل قلم ایرانی خطی به وجود آمد که مقتبس از آن و نیز خط توقیع و رقاع بود و بنام خط تعلیق کمال و رواج یافت. این خط در تحریر کتاب ها و دیوان های شعر به کار می رفت و تا سدهٔ هشتم تکامل پیدا کرد. نیاز به سرعت در نوشتن باعث شد تا پیوستگی حروف و کلمات مجاز شود و خطی به وجود آمد که شکستهٔ تعلیق نامیده شد. این قلم خاص کاتبان دیوان بود که گاهی «ترسّل» نیز نامیده شده است. امروزه خطاطان ایرانی با تعلیق کمتر آشنایی دارند. پس از رواج خط تعلیق، عثمانی ها و مصری ها در آن تصرفاتی موافق با سلیقهٔ خود ایجاد کردند و شیوهٔ خود را «دیوانی» نامیدند. نستعلیق. در بین انواع خوشنویسی که از آغاز اسلام تا کنون وجود داشته است، نستعلیق زیباترین نوع خوشنویسی محسوب می شود؛ به طوری که آن را «عروس خطوط اسلامی» لقب داده اند. نستعلیق (ابدال شده ی نسختعلیق)که آمیختهٔ دو خط نسخ و تعلیق(=نسختعلیق) گفته شده، توسط میرعلی تبریزی به کمال دست یافت و حرکتی نو آغاز شد. خط نستعلیق از همهٔ شرایط زیبایی برخوردار است؛ از آن جمله: اعتدال، موزونی، استواری، تناسب، حسن ترکیب و هم آهنگی ذوق و سلیقه. علاوه بر زیبایی منظر، سهولت و سرعت
تحریر نستعلیق و نیز آسانی قرائت کلمات و سطور از موجبات رواج آن بوده است. نستعلیق خطی است با قاعده و حروف این خط را ملهم از زیبایی طبیعت دانسته اند. در دهه های اخیر تا امروز توجه به خط نستعلیق روزافزون بوده است و خوشنویسانی توانا در این زمینه ظهور کرده اند. از هنرمندان خوشنویسی نستعلیق معاصر که در ترویج آن در دوران معاصر کوشیده و موجب رونق و ترویج این نوع خط شده اند، می توان از عمادالکتاب، سید حسین میرخانی، سید حسن میرخانی، علی اکبر کاوه نام برد. اصول خط نستعلیق امروزه همان است که میرعماد برنشانده بود. هنرمند سدهٔ سیزدهم بنام محمدرضا کلهر در چارچوب شیوهٔ میرعماد تغییراتی ایجاد کرد که در زیباتر شدن و تطبیق آن با صنعت چاپ در آن زمان، نقش اساسی داشت. میرزا غلامرضا اصفهانی نیز از هنرمندان همین دوره است که نستعلیق را بسیار استادانه می نوشت. به هرحال بارزترین مشخصهٔ نستعلیق زیبایی آن است. شکستهٔ نستعلیق. از انواع خوشنویسی ایران، خط شکسته نستعلیق است که دارای پیچش ها و حرکت های بسیار زیبایی است. مشخصهٔ بارز آن روان نویسی و تندنویسی است. این خط از ابداعات ایرانیان است که مستقیماً در پیوند با تعلیق و نستعلیق می باشد.
از اوایل سده یازدهم و آخر دورهٔ صفویه، خط شکسته نستعلیق به دلیل کثرت کاربرد و نیاز به تندنویسی به وجود آمد. مهم ترین خوشنویس این خط، درویش عبدالمجید طالقانی (نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۲) است. ابداع و استخراج شکسته نستعلیق را از نستعلیق در اوایل قرن یازدهم به مرتضی قلیخان شاملو و برخی نیز به محمد شفیع هروی معروف به شفیعا نسبت داده اند. هنرمند دیگر این خط سید علی اکبر گلستانه در سدهٔ سیزدهم است که شیوهٔ درویش عبدالمجید را ادامه داد. شکستهٔ نستعلیق بعد از یک دوران کوتاه رکود، امروزه مورد توجه خوشنویسان واقع شده است. حروف و کلمات در این نوع خوشنویسی از شکل های متنوع زیبایی برخوردار است. حرکت در این خط از نستعلیق آزادتر است. از شکسته نستعلیق برای نوشتن متن های ادبی و شاعرانه فارسی، پیام های شاد و کارت های تبریک بهره گرفته می شود این نوع خوشنویسی در نقاشیخط و گرافیک نیز کاربرد وسیعی دارد. منابع. ۱-ر. ک.. دائرةالمعارف القرن العشرین، ج ۳، ص۶۲۱. جرجی زیدان، تاریخ تمدن اسلامی، ج۳، ص۶۰–۵۸. ابن خلدون، المقدمة، ص ۴۲۱–۴۱۷. خلیل یحیی النامی، اصل الخط العربی، ج ۳. ترکی عطیة، الخط العربی الاسلامی، ص ۲۲. عبد الفتاح عباده،انتشار الخط الع
ربی، ص ۱۵–۱۳. ناجی المصرف، مصور الخط العربی، ص ۳۳۸. محمد طاهر الملکی الکردی، تاریخ الخط العربی و آدابه، ص ۵۴
جینجر شانکار یک خواننده و آهنگساز هندی آمریکایی است که به خاطر موسیقی چندین فیلم برنده جایزه شده از جمله "مصائب مسیح" و "شرایط". جینجر شانکار که متولد لس آنجلس است، درمدرسه هنری کالاشترا در هند، تعلیم موسیقی دیده است. او ازسن ۱۴ سالگی به طور حرفه ای به کار اجرای موسیقی روی صحنه های مختلف جهان اشتغال داشته است. جینجر شانکار در سال ۲۰۰۴ برای ساختن موسیقی متن فیلم "مصائب مسیح" مل گیبسون نامزد دریافت جایزه اسکار شد. او برای این فیلم جایزه بهترین موسیقی متن یک فیلم سینمایی را از جشنواره سینمای هند لس آنجلس دریافت کرد.
مسابقات جهانی بوکس آماتور، مسابقاتی دو سالانه است که توسط فدراسیون جهانی بوکس برگزار می شود. نخستین دوره مسابقات جهانی بوکس آماتور مردان در سال ۱۹۷۴ میلادی در کوبا، و نخستین دوره مسابقات جهانی بوکس آماتور زنان در سال ۲۰۰۱ میلادی در آمریکا برگزار گردید. تاریخچه مسابقات جهانی بوکس آماتور مردان. مسابقات جهانی ۲۰۰۹ میلان. پانزدهمین دوره مسابقات جهانی بوکس آماتور مردان در مجموعه ورزشی مدیولانیوم شهر میلان ایتالیا برگزار گردید . در این مسابقات که بزرگترین مسابقات جهانی بوکس آماتور در تمام ادوار برگزاری آن بود ، تیم ملی بوکس روسیه به مقام قهرمانی رسید . مسابقات جهانی ۲۰۱۱ باکو. شانزدهمین دوره مسابقات جهانی بوکس آماتور مردان در مجموعه ورزشی حیدر علی اف باکو در جمهوری آذربایجان برگزار گردید . این مسابقات که با حضور ۶۸۵ بوکسور از ۱۲۷ کشور جهان برگزار شد در حکم انتخابی المپیک ۲۰۱۲ لندن نیز بود .
کشور هندوستان شامل ۲۸ ایالت و ۷ ناحیه هم پیوسته است. مراکز. پایتخت و سرزمین ملی:
صلوات خوانی یکی از آیین های موسیقایی ایرانیان مسلمان است. این آیین هنگام سحر انجام می شده و در آن مسلمانان با ذکر صلوات همسایه شان را از خواب بیدار می کردند. انواع. در ماه رمضان سحرخوان ها علاوه بر آواز، نقاره هم می نواختند تا حنجره شان دمی بیاساید؛ مناجات خوانی، اذان گفتن و دعاخواندن بخش های دیگری بود که به وقت سحر یکی پس از دیگری اجرا می شد و این ها همه تمهیداتی بود که ایرانیان در گذشته برای به موقع بیدار کردن از خواب اندیشیده بودند. سحرخوان ها تا نزدیک اذان به خواندن ادامه می دادند و سپس هنگامی که وقت اذان نزدیک می شد، ابیاتی را می خواندند که پایان هر بیت آن با یک صلوات همراه بود و همین رمزی بود که مردم تازه بیدارشده را آگاه می کرد که دیگر وقت کمی برای خوردن سحری دارند؛ به این کار صلوات خوانی می گفتند. سپس دعاخوان ها دعای سحر را می خواندند و پس از آن مؤذن اذان می گفت. «صلوات خوانی» تنها به ماه رمضان اختصاص نداشت اما در این ماه زیباتر اجرا می شد و در برخی شهرها چون دزفول و شوشتر حتی صلوات خوانی شاد هم وجود داشت. صلوات خوانی در حال حاضر. در گذشته بیش از ۹۰ نوع صلوات خوانی گروهی در نقاط مختلف ایران وجود داشته
که در حال حاضر تنها دو نوع آن شناخته شده است.
پُل اِچ یا مُبَدِل تمام پُل نوعی مبدل است که در مدارات الکترونیکی یا الکترونیک قدرت مورد استفاده قرار می گیرد. از خصوصیات مبدل تمام پل این است که ولتاژ و جریان خروجی آن، می تواند دارای هر جهت جریان یا پُلاریته ولتاژی باشد. این مدارها عموماً در رباتیک و دستگاه های دیگر برای راه اندازی موتور در دوجهت مستقیم و معکوس استفاده می شوند. پل های اچ به صورت تراشه در دسترس هستند. همین طور می توان آن ها را با قطعات جدا از هم نیز ساخت. کلیت. نام پل اچ به خاطر شکل خاص مدار آن (H) انتخاب شده است. یک پل اچ از ۴ کلید ساخته شده است. هنگامی که کلیدهای S1 و S4 ولتاژ مدار به صورت مستقیم اعمال می شود، و موتور به درجهت مستقیم میچرخد. با باز نمودن کلیدهای S1 و S4 و سپس بستن کلیدهای S2 و S3 ولتاژ به صورت برعکس اعمال می شود؛ و موتور در جهت عکس می چرخد. کلیدهای S1 و S2 نبایستی هیچ گاه با هم وصل باشند. در صورت بروز این اتفاق دوسَر منبع ولتاژ اتصال کوتاه می شود، این در مورد S3 و S4 نیز صادق است. باید توجه داشت در صورت تغییر جهت با استفاده از مدار فرمانی همچون ریزکنترل گر بایستی اندکی تاخیر اعمال کرد (چند نانوثانیه، بسته به نوع کلید) تا ک
لیدهای قبلی قطع شده باشند. کاربرد. از کاربردهای این مبدل می توان به موارد زیر اشاره کرد: عملکرد. مدار اچ به صورت کلی برای تغییر قطبیت تغذیه موتور استفاده می شود؛ همچنین می توان از آن برای ترمز موتور به صورت اتصال کوتاه کردن دو سر موتور نیز استفاده نمود. جدول زیر عملکرد پل اچ را به طور خلاصه نمایش می دهد:
جیمز ایگان هولمز (متولد ۱۳ دسامبر ۱۹۸۷) مجرم مظنون به تیراندازی جمعی در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۲، که در سینمایی در آورورا ایالت کلرادو رخ داده است. او هیچ سابقه قبلی دادرسی کیفری ندارد. جیمز هولمز، دانشجوی انصرافی دوره پی اچ دی در رشته علوم اعصاب دانشگاه کلرادو در دنور است. والدینش در شهر سن دیگو در ایالت کالیفرنیا زندگی می کنند او در یک آپارتمان در شمال آورورا در حدود ۵ مایلی سینمای محل حمله زندگی می کرد، تنها سوءسابقه او جریمه برای رعایت نکردن سرعت مجاز در اکتبر سال ۲۰۱۱ میلادی بوده است. زندگی شخصی. هلمز در 13 دسامبر 1987 در سن دیگو، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش رابرت هلمز یک ریاضیدان و دانشمند با مدرک از دانشگاه استنفورد، UCLA و UC برکلی است و مادرش آرلین هلمز یک پرستار ثبت شده است. او یک خواهر دارد. هولمز در اوک هیلز، یک جامعه در شهرستان مونتری در نزدیکی کاستروویل، کالیفرنیا، بزرگ شد، جایی که او در مدرسه ابتدایی تحصیل کرد. هولمز در دوازده سالگی به سن دیگو بازگشت. در آنجا، او در محله مرفه رانچو پناسکویتوس زندگی می کرد، جایی که طبق گزارش ها شروع به افول اجتماعی کرد. او به دبیرستان Westview رفت و در سال 2006 فارغ التحصی
ل شد. هولمز در دبیرستان فوتبال بازی می کرد و در کراس کانتری می دوید. به گفته کشیش کلیسای لوتری، او با خانواده اش در کلیسای لوتری پناسکویتوس شرکت کرد. به گفته دانیل کینگ، وکیل هلمز، هولمز در دوران راهنمایی از مشکلات روانی رنج می برد و در سن 11 سالگی اقدام به خودکشی کرد. به گفته هولمز، در دوران کودکی اش، او از چیزی که «ارواح میخ» می نامید که شب ها بر روی دیوارها چکش می خورد می ترسید. هولمز یک بار مددکار اجتماعی مارگارت راث را قبل از اینکه او را نزد روانپزشک لین فنتون بفرستد، دید. هولمز افسرده و "بیش از یک دهه وسواس کشتار" بود. علیرغم این مسائل، هولمز در سال 2006 از دبیرستان فارغ التحصیل شد و در سال 2010 مدرک لیسانس خود را در دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید به پایان رساند. او تصمیم گرفت مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته علوم اعصاب در دانشگاه کلرادو دنبال کند و به آرورا نقل مکان کرد. در آرورا، هولمز در خیابان پاریس در یک آپارتمان یک خوابه در ساختمانی به همراه سایر دانشجویانی که در دانشگاه کلرادو درگیر مطالعات بهداشتی بودند، زندگی می کرد. در یک درخواست اجاره برای یک آپارتمان، او خود را "آرام و راحت" توصیف کرد، و در یک
پروفایل دوستیابی آنلاین، هولمز خود را یک آگنوستیک معرفی کرد. او ردپای دیجیتالی مانند یک آدرس ایمیل دانشگاه، یک عکس قدیمی مای اسپیس، یک نمایه دوستیابی در Match.com و یک نمایه در Adult FriendFinder و همچنین یک رزومه در وب سایت استخدام Monster.com از خود به جای گذاشت. گفته می شود هولمز کارگران جنسی را استخدام کرده و نظرات آنها را در یک تابلوی پیام آنلاین به جای گذاشته است. در اکتبر 2011، هولمز با یک دانش آموز در کلاس زیست شناسی خود آشنا شد. رابطه آنها تا زمان ملاقات در روز سنت پاتریک ادامه داشت و زمانی پایان یافت که او پس از برخورد هولمز و مرد دیگری که در یک قرار با او صحبت می کرد، از او دور شد. او گفت که هولمز اغلب جوک های مرده ای می کرد که باعث می شد دیگران احساس ناراحتی کنند و تمایل خود را برای کشتن مردم ابراز کرده بود. او سعی کرد با وجود جدی نگرفتن ادعاهای او، دریافت کمک حرفه ای را توصیه کند. آنها رابطه خود را در اوایل ژانویه 2012 از سر گرفتند، اما دوباره در فوریه پایان یافت. هولمز به یک پزشک روانپزشکی که از سوی ایالت منصوب شده بود، گفت: «از هم گسیختگی آنها به افسردگی شدید او کمک کرد.»
میدان نفتی مشتاق، از میدان های نفتی ایران می باشد، که در استان خوزستان در فاصله ۲۳ کیلومتری شهر سوسنگرد و در ناحیه دزفول شمالی و در شرق میدان نفتی پایدار غرب واقع شده است. میدان نفتی مشتاق هم اکنون از میدان های نفتی در گردانندگی شرکت نفت و گاز اروندان بشمار می آید. اروندان از شرکت های تابعه شرکت ملی نفت ایران شمرده می شود. اولین چاه اکتشافی در سال ۱۳۴۱ (مشتاق -۱) در قله شمال غربی و خیلی نزدیک به راس تاقدیس حفر گردید. هدف اصلی از حفاری این جاه ارزیابی سازند آسماری و در صورت امکان افق های عمیق تر بوده است. مطالعات لرزه نگاری بعدی نشان داد که محل ورود به سازند آسماری در این چاه حدود ۵۰ متر پایین تر از بالاترین منطقه این قله بوده است. چاه مشتاق-۲ در سال ۱۳۶۱ در بالاترین نقطه قله جنوب شرقی انتخاب و حفر گردید.
میدان نفتی سوسنگرد از میدان های نفتی ایران است که در استان خوزستان و در فاصله ۱۲ کیلومتری شهر سوسنگرد قرار دارد. این میدان با ابعاد ۲۴ کیلومتر طول و ۶ کیلومتر عرض، در حد فاصل میدان های نفتی جفیر، آزادگان، آب تیمور، منصوری و بند کرخه مستقر می باشد. میدان سوسنگرد در سال ۱۳۸۸ توسط شرکت ملی نفت ایران کشف شد. حجم ذخیره درجای نفت خام میدان سوسنگرد بیش از ۵ میلیارد بشکه برآورد می شود، که نفت قابل برداشت آن نیز در حدود ۵۰۰ میلیون بشکه تخمین زده می شود. نفت این میدان از نوع نفت سنگین است. میدان نفتی سوسنگرد از میدان های در گردانندگی شرکت نفت و گاز اروندان می باشد و از میدان های نفتی غرب کارون بشمار می آید.
لئونادردو پل آلیشان داستان نویس، شاعر، مترجم و استاد دانشگاه ارمنی ایرانی بود. زندگی. لئوناردو پل (ناردو) آلیشان در ۴ مارس ۱۹۵۱ در تهران به دنیا آمد. پدرش میکائیل آلیشیان و مادرش آنت نزلومیان و از اعضای اقلیت ارمنیان کاتولیک بودند. او که از نوهٔ نویسندهٔ ارمنی قوند آلیشان (۱۸۲۰–۱۹۰۱) بود از همان سال های کودکی به ادبیات علاقه مند شد. در سال ۱۹۷۳ در ۲۲ سالگی پس از این که در رشتهٔ زبان انگلیسی از دانشگاه ملی فارغ التحصیل شد به آمریکا رفت و در دانشگاه تگزاس در آستین درس خواند و دکترایش را در سال ۱۹۸۱ از این دانشگاه و در رشتهٔ تاریخ ادبیات فارسی دریافت کرد. آلیشان در ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۷۴ با نلی اسدوریان ازدواج کرد که حاصل این ازدواج سه فرزند با نام های میکائیل، آرا و اِیلین بود. اما این ازدواج در سال ۱۹۹۳ به طلاق ختم شد. آلیشان در سال های ۱۹۷۸–۱۹۹۷ در دانشگاه یوتا در ایالت یوتا ادبیات تطبیقی و فارسی درس می داد و دربارهٔ احمد شاملو، فروغ فرخزاد و دیگر شاعران معاصر ایران برای دانشجویانش سخنرانی می کرد. نسل کشی ارامنه به شیوهٔ خودش از دغدغه هایش بود و پژوهش های مفصلی دربارهٔ ساسونتسی داویت، قهرمان حماسی ارامنه دارد. او در
نوشته هاش چند جا از سوختن خود در میان شعله های آتش سخن گفته است و غریب این که به همین سان نیز از دنیا رفت. آپارتمان کوچکش در سالت لیک سیتی یوتا در ۸ ژانویهٔ ۲۰۰۵ طعمهٔ حریق شد و این شاعر و نویسنده در میان شعله های آتش جان داد. سبک ادبی. لئوناردو آلیشان از جمله نویسندگانی است با آثاری کم شمار اما مهم. او با وجود این که دست کم از سه زبان و فرهنگ تغذیه کرده است، انگار به هیچ یک از آن ها تعلق ندارد. به زبان انگلیسی می نویسد، اما دغدغه ها و موتیفهاش آن قدر شرقی و آن قدر شخصی است که کسی او را جزو شاعران آمریکایی نمی داند، دربارهٔ گذشتهٔ ایرانی–ارمنی خود و خانواده اش می نویسد امّا فارسی زبانان تقریباً او را نمی شناسند و ارمنی ها با اکراه او را در میان نویسندگان ارمنی جای می دهند. تعلق او به چند زبان و فرهنگ به جای این که باعث شود در چند جامعه شناخته شود، باعث شده در هیچ جامعه ای او را دست کم جزو فرهنگ رسمی خود نشناسند. نوشته های آلیشان تجسم وضعیت پراکندگی و غربت اند. آثار. آلیشان در زمان حیاتش دو دفتر شعر منتشر کرد: «رقص پابرهنه روی خرده شیشه ها» (۱۹۹۱) و «از میان شبنم» (۲۰۰۰). اثر اخیر مجموعه ای است از شعرهای کوتاه
ِ هایکومانند که بیشترشان از نظر بدعت تصویرها، قوت عاطفی و حس تراژیک شان بی نظیرند. پس از مرگ آلیشان دفتر شعر دیگر او به نام «سایهٔ مرد مُرده» (۲۰۱۱) و مجموعه قصه هایش به نام «سقوط آزاد» (۲۰۱۱) به چاپ رسید. این مجموعه قصه با پی گیری دوست نزدیکش گورگن آرزومانیان برای چاپ آماده شد. آرزومانیان این قصه ها را به زبان ارمنی برگردانده و قرار است در سال ۲۰۱۲ منتشر کند. داستان کوتاه. او همچنین مقالات بسیاری نیز منتشر کرده و همچنین به ترجمه های ادبی از آثار نیما یوشیج، مهدی اخوان ثالث، احمد شاملو و جلال آل احمد به انگلیسی پرداخته است. نمونه شعر. &lt;poem&gt; وقتی پدر سر حال بود در باغ بزرگ مادربزرگ در اصفهان با من و برادر کوچکم قایم باشک بازی می کردیم. ساکو بهتر از همه قایم می شد پدر بدتر از همه و من اصلاً دوست نداشتم قایم شوم. امّا با هم بودیم و خوش می گذشت. سال ها گذشتند و ما به بازی مان ادامه دادیم یکی مان در انگلستان قایم شد، یکی مان در آمریکا و پدر در ایران ماند و به شمردن ادامه داد. بعد باز یکدیگر را یافتیم و باز بازی کردیم امّا حالا مشکلی وجود داشت هرکس قایم می شد دیگر نمی شد پیدایش کرد. آه، ارواح عزیزم این برادر
شماست، این فرزندتان است که دیگر از شمردن خسته شده است آماده باشید یا نه، دارم می آیم. &lt;/poem&gt;
دانشگاه ملی ایران در سال ۱۳۳۸ خورشیدی به دستور محمدرضا پهلوی و توسط علی شیخ الاسلام تأسیس شد و تا پیش از سال ۱۳۶۲ با این نام خوانده می شد. علی رغم افتتاح رسمی در اسفند ۱۳۳۹، پذیرش دانشجو در مهر ۱۳۳۹ و توسط دانشکده های معماری و شهرسازی و علوم بانکداری که اولین دانشکده های دانشگاه بودند انجام شد. در خرداد ۱۳۶۲ ستاد انقلاب فرهنگی وقت با تغییرنام دانشگاه از «دانشگاه ملی ایران» به «دانشگاه شهید بهشتی» موافقت کرد. تاریخچه. مقدمات تأسیس. در سفر آذر ۱۳۳۳ محمدرضا شاه به ایالات متحده آمریکا، علی شیخ الاسلام به عنوان نماینده دانشجویان ایرانی سخنرانی کرد و پیشنهاد تأسیس دانشگاه ملی را به عنوان راهکاری برای جلوگیری از خروج جوانان ایرانی از کشور برای تحصیل به شاه ارائه کرد که مورد موافقت قرار گرفت. نام ملی در زمان پهلوی به مؤسسات آموزشی گفته می شد که غیردولتی بودند و به وسیله دریافت شهریه از متقاضیان آموزش و خارج از بودجه دولت اداره می شدند. روزنامه "اطلاعات" در سرمقاله روز ۲۰ مرداد ۱۳۴۴ خود نوشت: پس از آن با حکم شاه شیخ الاسلام مأمور شد در اروپا و آمریکا دربارهٔ دانشگاه های غیردولتی مطالعه کند. در سال ۱۳۳۸ در دیداری که بی
ن شاه و چند تن از استادان دانشگاه که در راس آن ها جهانشاه صالح رئیس دانشگاه تهران قرار داشتند، بار دیگر پیشنهاد تأسیس دانشگاه ملی مطرح شد، هر چند از نتایج این مذاکرات اطلاعی در دست نیست. در همین سال علی شیخ الاسلام به ایران بازمی گردد و با کسب موافقت نهایی محمدرضا پهلوی دهم آذر ۱۳۳۸ «دبیرخانه دانشگاه ملی» را در خانه خود در خیابان رامسر تهران به طور غیررسمی به راه می اندازد. ۲۹ اسفند ۱۳۳۸ با فرمان شاه و موافقت حسین علا، «وزیر دربار»، دبیرخانه دانشگاه ملی به ساختمانی واقع در خیابان پاستور پلاک ۵۷ منتقل می شد. این ساختمان از املاک وزارت دربار بود که در اختیار شجاع الدین شفا رئیس کمیته تهیه مقدمات جشن های ۲۵۰۰ ساله بود. کار دبیرخانه تهیه اطلاعاتی مربوط به سوابق تحصیلی فارغ التحصیلان بی کار اروپا و آمریکا و تهیه مقدمات تأسیس دانشگاه بود. با آشکار شدن اندیشه تأسیس دانشگاه ملی مخالفت های زیادی با آن مجامع دانشگاهی آغاز شد. کسانی مانند «احمد فرهاد» رئیس دانشگاه تهران و «میمندی نژاد» رئیس دانشکده دامپزشکی و عبدالله ریاضی رئیس دانشکده فنی و رئیس مجلس شورای ملی از مخالفان سرسخت تأسیس این دانشگاه بودند. میمندی نژاد در مص
احبه ای که در تاریخ ۱۱ اسفند ۱۳۳۸ در روزنامه کیهان منتشر شد فکر تأسیس دانشگاه ملی را اندیشه ای نابجا دانست و گفت: «دانشگاه تهران هنوز کامل نشده است اگر ملت فکر تأسیس دانشگاه ملی (غیردولتی) هستند که می تواند وضع دانشگاهی را بهتر سازد، باید همین دانشگاه موجود را ترقی و تکامل دهد.» علی رغم مخالفت های فراوان، با حمایت پهلوی دوم، تأسیس دانشگاه ملی با جدیت پیگیری شد. هیئت مؤتمنین دانشگاه با عضویت وزیر دربار شاهنشاهی (حسین علا) مدیر عامل بنیاد پهلوی، وزیر فرهنگ یک نفر از نمایندگان مجلس سنا، دو نفر از نمایندگان مجلس شورای ملی، مدیر کل بانک ملی ایران رئیس اتاق بازرگانی رئیس دانشگاه ملی ایران و سه نفر از شخصیت های علمی اقتصادی کشور تشکیل شد. در سال ۱۳۳۹ اساسنامه دانشگاه توسط هیئت مؤتمنین تصویب شد. در ۸ آبان ۱۳۳۹ این اساسنامه مورد تصویب شورای عالی فرهنگ قرار گرفت. اساسنامه دانشگاه ملی دارای پنج فصل و بیست و دو ماده بود. براساس ماده نخست نام دانشگاه «دانشگاه ملی ایران» و براساس ماده دوم مقر اصلی آن تهران بود. به موجب ماده سوم اساسنامه دانشگاه، این دانشگاه از تاریخ تأسیس دارای دو دانشکده بانکداری و علوم مالی اقتصادی و دان