Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جانب خلبانهای شوروی به " شیلو " (به روسیШило) به معنی درفش معروف شد و آن را با این نام می خواندند. بعدها با سوانح زیاد بین خلبانان روس به " لودایِد " (به روسیЛюдоед) به معنی آدم خوار معروف شد. ورژن ها. هنگامی که توپولف-۲۲ب (بلایندر-آ) به خدمت گرفته شد، تقریباً آشکار بود که کاربرد عملیاتی آن محدود است. به غیر از سرعت بالای آن در موارد دیگر مانند شعاع عملیاتی، گنجایش حمل سلاح و سرویس پذیری به پای توپولف-۱۶ نمی رسید. نیکیتا خروشچف دبیرکل حزب کمونیست شوروی معتقد بود که آینده متعلق به موشک های بالیستیک است و ساخت بمب افکن هایی مانند توپولف-۲۲ در خطر کنسل شدن قرار داشت. در نتیجه فقط ۱۵ فروند (به گفتهٔ برخی منابع ۲۰ فروند) توپولف-۲۲ ب ساخته شد. یک ورژن بمب افکن شناسایی توپولف-۲۲ به نام توپولف-۲۲آر (بلایندر-سی) هم زمان با ورژن بمب افکن آن ساخته شد که در سال ۱۹۶۲ به خدمت گرفته شد. توپولف-۲۲آر دارای سامانهٔ سوخت گیری هوایی بود که البته این سامانه بعداً در بیشتر توپولف-۲۲ها نصب گردید که شعاع عملیاتی آن ها را افزایش می داد. ۱۲۸ فروند توپولف-۲۲آر تولید شد که ۶۲ فروند آن به نیروی دریایی شوروی برای عملیات شناسایی دریایی منت
قل گردید. برخی از آن ها نیز برای این که به عنوان توپولف-۲۲ب به کشورهای دیگر فروخته شود دوربین و سنسورشان برداشته شد که با وجود این باز هنوز بیشتر با توپولف-۲۲آر قابل مقایسه بودند تا توپولف-۲۲ب. ورژن آموزشی آن، توپولف-۲۲یو (بلایندر دی)، هم هم زمان ساخته شد که دارای یک اتاقک خلبان اضافی برای آموزش دهنده بود. توپولف-۲۲یو دارای مسلسل دم نبود و توانایی نبرد نداشت و ۴۶ فروند از آن ساخته شد. برای افزایش قدرت نبرد توپولف-۲۲ یک ورژن دیگر آن با نام توپولف-۲۲کا (بلایندر-بی) تولید شد که توانایی حمل موشک رادوگا خا-۲۲ (نام گزارشی ناتو: ای اس-۴ کیچن) را داشت. این نوع از توپولف هم به وسیلهٔ نیروی هوایی شوروی و هم نیروی دریایی شوروی به کار گرفته شد. آخرین نوع توپولف-۲۲ نوع توپولف-۲۲پی (بلایندر-ئی) بود که ویژهٔ جنگ الکترونیک بود. برخی از این مدل برای پادکار الکترونیکی و اختلال در رادار هواپیمای دشمن برای پشتیبانی از توپولف-۲۲کا به کار گرفته شد. توپولف-۲۲ با موتورهای نیرومندتر و با توانایی سوخت گیری هوایی (برای آنهایی که این توانایی را نداشتند) و افزودن تجهیزات الکترونیک ارتقاء داده شد. پسوند "دی"(D) مخفف واژهٔ (Дальный (dalniy
به معنی دوربرد است که برای انواعی که توانایی سوختگیری هوایی دارند به کار می رود. توپولف-۲۲ در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی به عراق و لیبی صادر شد. درخواست مصر برای خرید این هواپیما به علت اعتراض شوروی به جنگ یوم کیپور رد شد. طراحی. توپولف-۲۲ دارای بال پسگرا با زاویهٔ ۵۵ درجه است. دارای دو موتور توربوجت دوبرینین وی دی-۷ ام بود که بعداً با موتورهای کولسوف آردی-۷ ام۲ جایگزین شد. موتورهای آن در دو طرف سکان عمودی قرار دارند. ارابه فرود عقب آن در زیر بال ها قرار دارند. زاویهٔ تند بال پیکانی برای ایجاد پسار کم به هنگام سرعت مافوق صوت طراحی شده، ولی همین باعث سرعت بسیار هنگام فرود و برخاست دیرهنگام از باند فرودگاه می شود. این هواپیما دارای ۳ کرو پروازیست که شامل یک خلبان در جلو، یک افسر مهمات در عقب و یک ناوبر در پایین می شود. اتاقک خلبان توپولف-۲۲ دارای دید بدی به بیرون است و فرود و برخاست مشکل این هواپیما را برای خلبان مشکل تر می کند. عدم راحتی صندلی ها و جایگاه بد ابزار آلات و سوییچ ها از دیگر ویژگی های این هواپیما است. مهمات دفاعی توپولف-۲۲ که به وسیلهٔ افسر اسلحه کنترل می شود شامل یک برجک دم در زیر موتور می باشد که شامل یک
ای ام-۲۳ ۲۳ میلی متری یا توپخانهٔ آر-۲۳ است. برجک به وسیلهٔ یک رادار هدف یابی پی آر اس-۳آ (آرگون) جهت یابی می شود تا فقدان دید عقب افسر اسلحه را جبران کند. بار اصلی سلاح این بمب افکن در محفظه ای میان دو بال قرار دارد که شامل ۲۴ بمب معمولی فاب-۵۰۰، یک بمب فاب-۹۰۰۰ و چندین بمب اتمی می باشد. در توپولف-۲۲ کا محفظه به گونه ای طراحی شده تا توانایی حمل موشک رادوگا خا-۲۲ (ای اس-۴ کیچن) را داشته باشد. این موشک آن قدر بزرگ بود که بر کنترل و کیفیت پرواز هواپیما تأثیرگذار بود و همچنین ایمنی هواپیما را به خطر می انداخت. توپولف-۲۲ب دارای سیستم بمباران چشمی (در توپولف-۲۲آر نیز به کار گرفته شد) بود همراه با رادار ناوبری/حملهٔ روبین-۱آ. تعداد کمی از توپولف-۲۲کاها تبدیل به توپولف-۲۲کاپی یا توپولف-۲۲کاپی دی شدند که دارای تجهیزات شناسایی سیستم رادار دشمن بودند و با موشک ضدرادار خا-۲۲پی سازگاری داشتند. پیشینهٔ عملیات. جنگ اوگاندا و تانزانیا. نیروی هوایی لیبی توپولف-۲۲ را در نبرد علیه تانزانیا در سال ۱۹۷۹ به عنوان بخشی از جنگ اوگاندا و تانزانیا به کار بردند تا از متحدان اوگاندایی خود دفاع کنند. در این نبرد تنها یک فروند توپولف-۲۲
در یک عملیات برای بمباران شهر موانزا در تاریخ ۲۹ مارس ۱۹۷۹ شرکت کرد که این بمباران کاملاً ناموفق بود. جنگ چاد و لیبی. این هواپیما در جنگ چاد و لیبی با حمله به سودان غربی و چاد به کار گرفته شد. توپولف-۲۲ لیبی نخستین پرواز خود بر فراز چاد را در تاریخ ۹ اکتبر سال ۱۹۸۰ علیه نیروهای حسین حبری در نزدیکی پایتخت چاد، انجامنا، انجام داد. تعداد کمی توپولف-۲۲ بمباران های پراکنده ای را علیه هدف هایی در چاد و سودان انجام داند که این عملیات تا زمان آتش بس در نوامبر ۱۹۸۱ ادامه داشت. همچنین ام درمان در سپتامبر ۱۹۸۱ بمباران شد که در آن سه غیرنظامی کشته و بیست نفر دیگر زخمی شدند. نبرد دوباره در ژوئیه سال ۱۹۸۳ با حملهٔ توپولف-۲۲ها و دیگر هواگردهای نیروی هوایی لیبی به نیروی های وفادار به حبری آغاز شد. پس از یک دوره نبرد دوباره آتش بس اعلام شد. در ۱۷ فوریه سال ۱۹۸۶ به تلافی عملیات اپرویه که یک روز پیش از این تاریخ روی داده بود و در آن باند پایگاه هوایی وادی دوم بمباران شده بود، یک فروند توپولف-۲۲ب نیروی هوایی لیبی به فرودگاه انجامنا حمله کرد. این هواپیما با پرواز در ارتفاع پست بر روی صحرا تا مسافت ۱۱۲۷ کیلومتر از پوشش راداری نیر
وهای فرانسوی پنهان شده بود و پس از پیمودن این مسافت سرعت خود را تا یک ماخ افزایش داده و تا ۵۰۳۰ متر ارتفاع گرفت و سه بمب سنگین بر روی فرودگاه انجامنا پرتاب کرد. با وجود سرعت و ارتفاع قابل توجهی که داشت حمله بسیار دقیق انجام شد و دو بمب به باند و یک بمب به تاکسی وی برخورد نمود و در نتیجه فرودگاه برای چندین ساعت بسته ماند. ولی این بمب افکن در راه بازگشت مشکل فنی پیدا کرد. هواپیماهای شناسایی پیش اخطار آمریکا که پایگاهشان در سودان بود، صدای پریشان خلبان این توپولف-۲۲ را دریافت کردند که احتمالاً پیش از رسیدن به پایگاه خود در آوزو سرنگون شده بود. یک فروند بلایندر دیگر در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۸۷ در حالیکه دو فروند توپولف-۲۲ب در حال حمله به انجامنا بودند سرنگون گردید. این بار پدافند هوایی فرانسه آماده بود و با شلیک یک موشک ام آی ام-۲۳ هاوک یکی از بمب افکن ها را سرنگون کرده و کرو آلمان شرقی آن را کشت. این آخرین درگیری توپولف-۲۲ در کشمکش چاد و لیبی بود. جنگ عراق با ایران. در روز ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰ (۳۱ شهریور ۱۳۵۹) عراق به ایران حمله کرد و جنگ ایران و عراق آغاز شد. در این زمان نیروی هوایی عراق بزرگ ترین ناوگان بمب افکن خاورمی
انه را داشت و از نخستین روز جنگ این ناوگان به کار گرفته شد، حتی زمانی که هدف نظامی آن کوچک بود. یکی از معدود حملات کارساز عراقی ها در طول جنگ ایران و عراق در روز۲۲ سپتامبر (۳۱ شهریور، روز آغاز جنگ) رخ داد. به این ترتیب که یک فروند توپولف-۲۲ب از اسکادران هفتم به انبار سوخت روزمینی بخش نظامی فرودگاه مهرآباد-پایگاه یکم شکاری- حمله برد. هر ۶ بمب این هواپیما به هدف برخورد کرد و خسارت بسیاری به آن وارد نمود و فقط مخزن سوخت اضطراری زیرزمینی در این حمله آسیب ندید که می توانست سوخت مورد نیاز جنگنده ها، تانکرها و هواپیماهای ترابری آن پایگاه را فقط برای ۶ یا ۷ روز تأمین کند یک فروند توپولف-۲۲ دیگر در همان روز نخست جنگ که خلبان آن سروان مکفی بود به ایستگاه رادار پیش اخطار کرندی در ایران حمله نمود. هیچ کدام از بمب ها در این حمله به هدف برخورد نکرد، ولی چندین نظامی را در نزدیکی آن از بین برد. با وجود این مکفی برای این عملیات نشان ستارهٔ صدام را گرفت که البته چنین به نظر می رسد که این نشان و چند نشان دیگر را بعداً به خاطر ارتباطی که با مقامات بالای رژیم عراق داشت دریافت نمود پس از موفقیت نسبی این حملات توپولف-۲۲ها در عمق خا
ک ایران و مشکلات و شکست هایی که ناوگان میگ-۲۳ عراق داشت، سرهنگ حماوی فرماندهٔ اسکادران چهارم توپولف-۲۲ با موافقت سرفرماندهی نیروی هوایی عراق تصمیم گرفت که توپولف-۲۲ را فقط برای مأموریت های مشابه مثلاً حمله به اهداف صنعتی در منطقهٔ تهران به کار برد. ایالات متحده که علاقه مند به سرنگونی حکومت انقلابی در ایران بود پرینت آبی شبکهٔ راداری پیش اخطار ایران را به بغداد فرستاد. این موضوع به عراقی ها کمک کرد که نقاط کور پوشش راداری ایران را شناسایی کرده و بدون این که رهگیری شوند به آسمان ایران نفوذ کنند. در مقایسه با میگ-۲۳، توپولف-۲۲ می توانست با سرعت بالاتری حمله کند که همین موجب آسیب پذیری کمتر آن در مقابل موشک های سام ایران می شد. توپولف-۲۲های اسکادران هفتم عراق حملهٔ بعدی را در تاریخ سوم مهرماه به کارخانهٔ خودروسازی ایران ناسیونال وارد کردند؛ ولی بمب های آن ها دو کیلومتر دورتر از هدف به زمین برخورد کرد. مشکل سیستم هدف گیری سلاح بود زیرا سیستم چشمی پی اس بی-۱۱ در توپولف-۲۲ اصلاً رضایت بخش نبود و در بسیاری از موارد بد کار کرده و کاربرد آن پیچیده بود، حتی اگر کروی پروازی آن از خود اتحاد شوروی بودند. توپولف-۲۲ها دوبار
ه در تاریخ ششم مهرماه برای حمله به کارخانجات خودروسازی در نزدیکی تهران بازگشتند و این بار هر دو کارخانهٔ ایران ناسیونال و آمریکن موتورز را مورد اصابت قرار دادند که ۴ کارگر در این حمله کشته شده و ۶۵ نفر زخمی گردیدند. بر خلاف آنچه که پس از این حملات شایع شد، عراقی ها بمب افکن های خود را به یمن و عربستان سعودی منتقل نکرده بودند. چنین شایعاتی را بغداد منتشر کرده بود تا از بمب افکن های خود در برابر نیروی هوایی ایران محافظت کند. بمب افکن های عراقی دائماً به پروازهای خود به ایران ادامه دادند، به طوری که آشکار بود که به بیرون از عراق و دور از مراکز پشتیبانی خود منتقل نشده اند. حملات جدید توپولف-۲۲ (و توپولف-۱۶) در بعدازظهر روز چهارم اکتبر (دوازدهم مهر) انجام شد. اولین حمله به وسیلهٔ دو فروند توپولف-۲۲ انجام شد که حدود ساعت ۱۵:۳۰ دقیقه بدون این که ردیابی شوند در ارتفاع پایین از میان کوه ها پرواز کرده و به تهران نزدیک شدند. یکی از آنان پالایشگاه ری در جنوب پایتخت را بمباران کرد که در این حمله سه کارگر ساختمانی کشته شدند ولی سایت ام آی ام-۲۳ هاوک نیروی هوایی در نزدیکی پالایشگاه به سوی آن شلیک کرده و بمب افکن عراقی فوراً
سرعت خود را افزایش داده و خاشه ریزی نموده و موشک در فاصلهٔ دورتری از هواپیما منفجر شد و فقط بال این هواپیما آسیب دید و موفق شد سالم در عراق بنشیند. دو بمب افکن دیگر هرگز نتوانستند خود را به مهرآباد برسانند. پرواز بعدی توپولف-۲۲ در خاک ایران سه روز پس از این تاریخ در بعدازظهر روز هفتم اکتبر (پانزدهم مهرماه) انجام شد. مأموریت آن ها بار دیگر حمله به پایگاه یکم شکاری بود، ولی این بار بمب افکن ها به وسیلهٔ چندین میگ-۲۳ اسکورت می شدند. سه فروند توپولف-۲۲ با پرواز در ارتفاع پایین به حلقهٔ بیرونی پدافند ایران نفوذ کرده و بخش شمال غربی مهرآباد را که در آن صنایع هوایی ایران قرار داشت و همچنین گوشهٔ جنوب شرقی آن را که تأسیسات بالگرد بود هدف قرار داد. بیشتر بمب ها به هدف برخورد نکردند ولی چندین بمب به انبار تجهیزات دفتری برخورد کرد. با وجود این هواپیماهای عراقی به سوی جنوب شرقی یعنی پالایشگاه ری پرواز کردند. در این زمان پدافند هوایی ایران آماده شده بود. هنگامی که توپولف ها در حال ریختن باقی ماندهٔ بمب های خود بودند با آتش سنگین پدافند مواجه شدند. یک فروند توپولف-۲۲ مورد اصابت قرار گرفت و از بقیه جدا شد و در حالی که در آ
سمان ردی از دود از خود بر جای می گذاشت در کوه های بی بی شهربانو در جنوب پایتخت ایران سرنگون گردید. با وجود اجکت کردن کرو در ارتفاع پایین، هر سهٔ آن ها زنده ماندند و در نزدیکی یک گورستان محلی فرود آمده و اسیر شدند. این نخستین شکار مورد تأیید بمب افکن توپولف-۲۲ بود. دو بلایندر دیگر مستقیماً به سوی مرکز تهران که کاخ نخست وزیری در آن قرار داشت پرواز کرده و غرش کنان در ارتفاع بسیار پایین پرواز کردند به گونه ای که پدافند هوایی توانایی شلیک به سوی آنان را نداشت زیرا امکان داشت گلوله ای به سوی ساختمان های بلند پایتخت برخورد کند. هر دو بمب افکن عراقی با سلاح ان آر-۲۳ خیابان را به گلوله بستند. عراق برای افزایش ایمنی حملاتش در تاریخ ۲۲ اکتبر (سی ام مهرماه) دو فروند توپولف-۲۲ از اسکادران هفتم را مأمور حمله به ایستگاه رادار پیش اخطار ایران در کرج که آسمان تهران را پوشش می داد نمود. هیچ یک از بمب های این دو توپولف به هدف برخورد نکردند. گرچه توپولف-۲۲ توانست برخی از هدف ها را گهگاه مورد اصابت قرار دهد ولی مشکل اصلی این جا بود که دو سوم حمله ها هنگامی که توپولف ها نفوذ بیشتری به داخل ایران می کردند کنسل می شد و به محض این که
مورد رهگیری شکاری های نیروی هوایی ایران قرار می گرفتند به آن ها دستور داده می شد که مأموریت خود را کنسل کنند. در بعدازظهر روز ۲۲ اکتبر ۱۹۸۰ (سی ام مهرماه ۱۳۵۹) دو فروند اف-۱۴ تام کت از پایگاه هشتم شکاری موفق به رهگیری یک فروند توپولف-۲۲ب که در حال پرواز به سوی قم یا اصفهان بود، شد. این بمب افکن به وسیلهٔ یک موشک ایم-۵۴ فونیکس سرنگون گردیده و در نزدیکی نجف آباد به زمین خورد و هر سه کرو آن کشته شدند. تقریباً هم زمان با آن ادعا شد که یک بلایندر دیگر نیز به وسیلهٔ پدافند قم در حالی که قصد داشت نیروگاه حرارتی شاهین شهر را بمباران کند سرنگون شده است. طبق اظهارات مقامات ایرانی جنازهٔ هر شش تن کرو پروازی یافته شده است. پس از این نمایش ناامیدکننده و از دست دادن کرو با ارزش پروازی و به دلیل این که فشار حملات ایران بر پایگاه های هوایی عراق افزایش پیدا کرده بود، عراق مجبور شد که هفت فروند باقی ماندهٔ توپولف-۲۲ خود را به مناطق امنی در آشیانه های زیر زمینی در پایگاه اچ-۳ منتقل کند. این پایان نخستین دور مشارکت بلایندر در جنگ ایران و عراق بود. عراقی ها همهٔ کوشش خود را کردند که نیروی هوایی ضعیف شده و از هم گسیختهٔ عراق را ب
ه جنگ بازگردانند. شوروی ها با وجود داشتن ظاهری بی طرف در این جنگ تصمیم گرفتند که پشتیبانی بیشتری از عراق کنند. پس از مذاکره میان مسکو و بغداد، در ماه مه ۱۹۸۱ (اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۰) دو فروند توپولف-۲۲کا همراه با دویست فروند موشک خا-۲۲ و ده اپراتور اسلحه های هوایی شوروی که متخصص توپولف-۲۲کا و موشک های خا-۲۲ بودند و تقریباً صد تکنسین اسلحه برای تعمیر و نگهداری هواپیما و موشک در عراق مستقر شدند. نخست شوروی ها به عملیاتی کردن توپولف-۲۲های عراق با تعمیر یک یک آن ها و همچنین بازسازی نمونه ای که پیش از جنگ موتور آن آتش گرفته بود پرداختند. به علاوه شوروی ها به عراقی کمک کردند که توپولف-۲۲ب و توپولف-۲۲کا را به درستی به کار ببرند و بر آزمایش موشک خا-۲۲ در نبرد نظارت کردند. از آن زمان به بعد برای یک دورهٔ زمانی قابل توجهی در هر مأموریتی یک افسر شوروی در هواپیمای توپولف-۲۲ حضور داشت. عراقی ها نخست توپولف-۲۲کای خود را برای حمله به سایت های ام آی ام-۲۳ هاوک به کار بردند. ایرانی ها فقط سه یا چهار سایت فعال در طول مرز طولانی خود با عراق داشتند و چند سایت مهم دیگر هم در عمق بیشتری در خاک ایران قرار داشت، ولی همهٔ این سایت ها
دائماً در حال تغییر موقعیت بودند که همین کار نیروی هوایی عراق را بسیار مشکل می ساخت. معمولاً توپولف-۲۲ کا دوتایی به سایت های هاوک ایران حمله می کردند و هر هواپیما تا جایی که ایمن بود به سایت نزدیک می شد و یک موشک به سوی هدف شلیک می کرد. چندین مشکل در این راه برای عراقی ها وجود داشت. مشکل اصلی این بود که رادار پی ان لنینتس توپولف-۲۲کا بزرگ، سنگین و دست و پاگیر و بسیار غیرقابل اطمینان بودو چنانچه در پرواز مشکل پیدا می کرد موشک خا-۲۲ دیگر کارایی چندانی نداشت و تعداد قابل توجهی از حمله ها به این دلیل کنسل می شد. بعدها در چندین مورد تجهیزات ئی سی ام جایگزین رادار پی ان گردید. انتقال کروهای بسیار با تجربه بمب افکن های توپولف-۲۲ به واحدهای مجهز به جنگنده های تاکتیکی آسیب های بسیاری را برای نیروهای عراقی به دنبال داشت. نمونهٔ یکی از این آسیب ها به نیروی هوایی عراق در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۸۳ (هفتم بهمن ۱۳۶۱) رخ داد. در این تاریخ چهار فروند سوخو-۲۲ نیروی هوایی عراق که لیدر آن ها سرگرد رجبیان، فرماندهٔ یکان و خلبان پیشین توپولف-۲۲ با سابقه ۴۱ سورتی پرواز جنگی با بلایندر بود برای از میان بردن ایستگاه رادار پیش اخطار کرج در
غرب تهران اعزام شدند. سوخوها به وسیلهُ چهار فروند میگ-۲۳ اسکورت می شدند. لیدر میگ-۲۳ها نیز یکی دیگر از خلبانان توپولف-۲۲ و معاون فرماندهٔ آن یکان، سروان مکفی بود. آن ها در ارتفاع پایین پرواز می کردند و از آن جایی که مسیر آن ها یک مسیر همیشگی بود، این بار فوراً پس از نفوذ به آسمان ایران در نزدیکی شهر حلبچه عراق به وسیلهٔ دو فروند اف-۴ئی از پایگاه سوم شکاری رهگیری شدند و هر دو لیدر گروه جنگنده های عراقی، سرگرد رجبیان و سروان مکفی، در عرض چند ثانیه مورد اصابت قرار گرفتند. یکی دیگر از سوخو-۲۲ها نیز آسیب دید و بقیه جنگنده های عراقی مأموریت خود را کنسل نمودند. سرگرد رجبیان باجناغ ژنرال عدنان خیرالله وزیر دفاع وقت عراق بود و سروان مکفی نیز داماد ژنرال هشام فخری یکی از بهترین ژنرال های ارتش عراق بود و همان گونه که قبلاً نیز اشاره شد نشان ستارهٔ صدام را برای عملیاتی که در نخستین روز جنگ انجام داده بود دریافت کرده بود. این دو لیدر هر دو پس از مورد اصابت قرار گرفتن اجکت کرده و به وسیلهٔ نیروهای ایرانی اسیر شدند. نیروی هوایی عراق توپولف-۲۲ خود را در آخرین مراحل جنگ نفت کش ها نیز به کار برد. در ۱۹ مارس ۱۹۸۸ (۲۹ اسفندماه ۱
۳۶۶) چهار فروند توپولف-۲۲ به همراه شش فروند داسو میراژ اف۱ به نفتکش های ایرانی در نزدیکی جزیره خارگ حمله کردند. در این حمله توپولف-۲۲ها دو نفتکش را غرق نموده و یکی دیگر را به آتش کشیدند و موشک های اگزوسه میراژها نیز یک نفتکش دیگر را از کار انداخت. حملهُ دوم عراقی ها به جزیرهُ خارک در همان روز چندان موفقیت آمیز نبود و دو فروند توپولف-۲۲ و چند فروند هواپیمای عراقی دیگر سرنگون شدند. این حمله آخرین حملهُ توپولف-۲۲های عراق در جنگ ایران و عراق بود. باقی ماندهٔ توپولف-۲۲های عراق در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۸۱(۱۳۷۰) در حملات هوایی نیروهای آمریکایی از میان رفت. تلفات توپولف-۲۲ در جنگ ایران و عراق. تعداد کل توپولف-۲۲های سرنگون شده در جنگ ایران و عراق به ۸ فروند می رسد. همهٔ این توپولف-۲۲ها از نوع توپواف-۲۲بی بوده اند. نام خلبانانی که این توپولف ها را سرنگون کرده اند مشخص نیست. اتحاد شوروی. پروازهای جنگی بلایندرهای لیبی در سال ۱۹۸۷ و بلایندرهای عراق در سال ۱۹۸۸ آخرین مأموریت های توپولف-۲۲ نبود. آخرین پروازهای جنگی توپولف-۲۲ به وسیلهٔ کاربر اصلی آن اتحاد شوروی در آخرین مرحله از جنگ افغانستان انجام گرفت. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰
درگیری شوروی در افغانستان در حال از دست دادن پشتیبانی سیاسی و مردمی بود و هزینهٔ این کشمکش برای اتحاد جماهیر شوروی که دارای اقتصاد ناپایداری بود تحمل ناپذیر بود. دولت گورباچف تصمیم گرفت که به حضور نظامی در افغانستان پایان دهد و تا فوریه ۱۹۸۹ همهٔ نیروهای نظامی خود را از افغانستان بیرون کشید. برای پوشش دادن عقب نشینی نیاز به کارگیری آتش گسترده بود تا هر موقعیت نظامی که شوروی ها ترک می کنند به وسیلهٔ مجاهدین فوراً اشغال نشود. گرچه توپولف-۱۶ و توپولف-۲۲ام۲ و توپولف-۲۲ام۳ قبلاً در افغانستان به کار گرفته شده بود، ولی نیاز به بمب افکن های دوربرد بود تا عقب نشینی نیروهای خودی را پوشش داده و پیشروی مجاهدین را به تأخیر بیندازد. در اکتبر ۱۹۸۸ دو اسکادران بمب افکن توپولف-۲۲ ام۳ (نام ناتو: بکفایر) از پلتاوا به پایگاه هوایی ماری-۲ در جمهوری شوروی ترکمنستان اعزام شد. در خلال مأموریت های خود بکفایرها عمدتاً بمب های سنگین فاب-۱۵۰۰ و فاب-۳۰۰۰ پرتاب می کردند که بر عیله هدف های شناخته شده به کار می رفت و همچنین به عنوان سلاح های بازدارنده پیشروی دشمن به کار می رفت که دارای فیوز تأخیری بود و شش روز پس از پرتاب امکان انفجار داشتن
د. از آن جایی که هدف های بسیار بجرها و بکفایرها در منطقه خوست نزدیک مرز پاکستان واقع شده بود همیشه از سوی شکاری رهگیرهای اف-۱۶ فایتینگ فالکن نیروی هوایی پاکستان امکان تهدید وجود داشت و چندین هواگرد شوروی و افغانستان در آن منطقه سرنگون شده بودند. در نتیجه بکفایرها نیاز به پوشش راداری داشتند تا در رادارهای پیش اخطار نیروی هوایی پاکستان اختلال ایجاد کنند. برای همین توپولف-۲۲پی دی ها که معمولاً پایگاه آن ها در اُزرنایه بود در پایگاه هوایی ماری-۲ نیز استقرار یافتند. در خلال مأموریت های افغانستان توانایی اختلال راداری بلایندر-ئی موفقیت آمیز بود. در دسامبر ۱۹۸۹ توپولف-۲۲ام۳های پایگاه هوایی اُرشا-بالباسووا جایگزین هواپیماهای مشابه پولتاوا شدند و چهار فروند توپولف-۲۲پی دی نیز جایگزین بلایندرهای مختل کننده رادار گردیدند. این توپولف-۲۲پی دی ها معمولاً در پایگاه هوایی بارانوویچی مستقر بودند، ولی پس از چند هفته به محض این که آخرین نیروهای شوروی از افغانستان بیرون کشیده شدند، این بلایندرها نیز پایگاه هوایی ماری-۲ را در فوریه ترک کردند. گفته می شود که توپولف-۲۲پی دی (بلایندر-ئی)ها چندین بار وارد آسمان پاکستان شده بودند بدون
این که پدافند هوایی پاکستان متوجه آن ها شود، ولی چنین شایعاتی هرگز اثبات نشده است. آخرین کاربرد بلایندرها مربوط می شود به به کارگیری توپولف-۲۲آردی از پایگاه هوایی نیژین که در پایگاه هوایی موزدک مستقر بودند و قرار بود در تاریخ سوم نوامبر ۱۹۸۹ برای مأموریت شناسایی عکسبرداری بر فراز افغانستان پرواز کنند. این مأموریت کنسل شد و بلایندرها به پایگاه هوایی نیژین بازگشتند. فروپاشی اتحاد شوروی سرنوشت بلایندرهای باقی مانده را رقم زد. گرچه اسما تا اواخر دههٔ ۱۹۹۰ هنوز در نیروی هوایی اوکراین فعال بود، ولی آخرین مأموریت آن ها چندین سال پیشتر انجام شده بود. کارایی. به طور کلی توپولف-۲۲ها هرگز کارایی قابل قبولی از خود نشان ندادند. با وجود این که شوروی ها کروی پروازی عرب ها را برای عدم آموزش مناسب سرزنش می کردند و عدم موفقیت توپولف-۲۲ها را به خاطر این موضوع می دانستند، ولی عدم دقت هر تک حمله ای که به وسیلهٔ توپولف-۲۲ها انجام می شد فقط به خاطر آموزش بد کابر سلاح یا عدم مهارت و بی تجربگی او نبود، بلکه بیشتر به خاطر ضعف تکنیکی این هواپیما بود. سیستم بمباران توپولف-۲۲ب و بیشتر سلاح های آن به استثنای بمب های فاب-۵۰۰ به آسانی معیو
ب می شدند، چه در سرعت و ارتفاع بالا و چه در سرعت و ارتفاع پایین. در مورد توپولف-۲۲کا نیز وضع به همین گونه بود و موشک خا-۲۲ سلاح بسیار غیرقابل اعتمادی بود و گزارش های رسیده دربارهٔ به کارگیری آن به وسیلهٔ عراقی در خلال سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۶ نشان می داد که فقط یکی از ۱۲ موشک شلیک شده همانگونه که سازندهٔ آن تبلیغ می کرده و کروی پروازی انتظار داشتند عمل نموده است. بهترین عملیات جنگی بلایندرها حمله توپولف-۲۲ب های لیبی به فرودگاه انجامنا در سال ۱۹۸۶ و همچنین حمله توپولف-۲۲های عراق به جزیره خارک در سال ۱۹۸۸ بود و هیچ کدام از عملیات های دیگر این هواپیما نتوانستند به اندازه این دو حمله موفقیت آمیز باشند. منبع: کاربران. همهٔ هواپیماهای توپولف-۲۲ شوروی به کشورهای جانشین منتقل شدند: روسیه و اوکراین.
ازدواج همجنس گرایان در ورمانت در یک سپتامبر ۲۰۰۹ آغاز گشت. ورمانت اولین ایالت آمریکا بود که اتحاد مدنی (در سال ۲۰۰۰) را برای همجنس گرایان قانونی کرد و سومین ایالت بعد از ماساچوست و کالیفرنیا بود که ازدواج را قانونی کرد.
رامسس ششم پنجمین پادشاه دودمان بیستم مصر باستان بود که از سال ۱۱۴۵ تا ۱۱۳۷ پ. م. بر مصر فرمانروایی می کرد. او پسر رامسس سوم از شهبانو ایست بود. نام شاهی او نِب مَعات رَع-مری آمون به معنای «رع خدای دادگری است، او که آمون دوستش می دارد» است. سال های پادشاهی او در سنگ نگاره ای توصیف شده است؛ سنگ نگاره ای که نام کاهنان بزرگ آمون در آن هنگام — رامسس ناخت — را نیز ذکر می کند. بر پایه بازسازی پاپیروس تورین، رامسس ششم ۸ سال کامل فرمانروایی کرد. او تا ۲ ماه پس از آغاز نهمین سال به تخت نشستنش نیز زنده بود، ولی پس از آن مرد جای خود را به پسرش رامسس هفتم داد. آرامگاه او در گور کی وی۹ در دره پادشاهان قرار گرفته است.
یوگسلاو عنوانی است ساخته شده برای اشاره به اتحادیه اسلاوهای جنوبی، که معمولاً در دو عرصه معنایی، یکی قومیتی و دیگر اشاره به شهروندان یوگسلاوی از آن استفاده شده است. طرفداران هویت یوگسلاو در تاریخ، چه فرهنگی و چه سیاسی، این هویت را برای تمامی مردمان میراث دار اسلاوهای جنوبی، شامل ساکنان بوسنی و هرزگوین، بلغارستان، کرواسی، مونته نگرو، صربستان و مناطق در مناقشه کوزوو، اسلوونی و جمهوری مقدونیه. تلاش هایی برای وارد کردن بلغارستان به یوگسلاوی صورت گرفت که ناموفق بود. در معنای قومیتی، یوگسلاو شخصی است که خود را منحصراً یوگسلاو بداند و هیچ هویت قومیتی دیگری برای خود قائل نباشد. یوگسلاو همچنین به معنای ملیت چند قومیتی یوگسلاوی که شامل هویت های قومی-قبیله ای مانند کروات، صرب و ... درش می شد نیز به کار برده می شد. در جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی در نوشته های رسمی، برای اشاره به معنای قومیتی یوگسلاو، آن را در میان کوتیشن قرار می دادند، تا از یوگسلاو به معنای شهروند یوگسلاوی تمیز داده شود. کمی پس از فروپاشی یوگسلاوی بسیاری از کسانی که خود را از لحاظ قومتی یوگسلاو می دانستند دوباره به هویت های قومی سنتی شان یعنی صرب، ک
روات، بوسنیایی و ... بازگشتند و گروه کوچک باقی مانده بر هویت یوگسلاو نیز توسط دولت های جدید به رسمیت شناخته نشدند. بعضی نیز تلاش کردند که به هویت های منطقه ای بازگردند، به خصوص در مناطق چند قومی تاریخی مانند ایستریا، وویوودینا و بوسنی. با این همه هنوز هم بسیاری از عنوان یوگسلاو استفاده می کنند.
رامسس هفتم ششمین پادشاه دودمان بیستم مصر باستان بود. دربارهٔ دوران دقیق فرمانروایی او در میان مصرشناسان اختلاف وجود دارد؛ عده ای فرمانروایی او را میان سال های ۱۱۳۶ تا ۱۱۲۹ پ.م. و عده ای دیگر میان ۱۱۳۱–۱۱۳۸ پ.م. می دانند او در آرامگاه کی وی۱ در دره پادشاهان به خاک سپرده شد. مومیایی او هرگز یافت نشد، اگرچه چهار فنجان که نام او را داشتند در «گنجینه پادشاهی» دی بی۳۲۰ به همراه بقایایی از فرعون هایی دیگر یافت شدند.
گانگنام (강남; 江南 به معنی جنوب رود (هان)), یا به طور رسمی گانگنام-گو (강남구; 江南區) یکی از ناحیه های گران قیمت شهر سئول، کره جنوبی می باشد. جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ ۵۲۷٬۶۴۱, نفر بود که از نظر جمعیت میان مناطق سئول چهارم است و مساحت آن بالغ بر. ۳۹٫۵ km۲ است که سومین منطقه سئول به شمار می رود.
کایزن ، به معنای بهبود یا تغییر دائم برای رسیدن به نتیجه ای بهتر است و به فلسفه ای اشاره دارد که در آن تمرکز بر روی بهبود مستمر فرآیند تولید، مهندسی یا مدیریت کسب و کار است. کایزن در مقوله های سلامت، روان درمانی، و مربیگری زندگی، امور دولتی، بانکداری و دیگر صنایع به کارگیری شده است. هنگام به کارگیری در امور اقتصادی و فضای کاری، کایزن به فعالیت هایی اشاره دارد که همهٔ عملکردها را به طور مستمر بهبود می بخشد و همهٔ کارمندان از جمله مدیر عامل اجرایی تا کارگران خط مونتاژ را شامل می شود. کایزن در فرآیندهای خرید و لجستیک، که محدوده سازمانی را به زنجیره تأمین می رساند، نیز به کار گرفته می شود. کایزن با بهبود فعالیت ها و فرایندهای استاندارد تلاش می کند اتلاف را از بین ببرد (تولید ناب). کایزن نخستین بار پس از جنگ جهانی دوم در چندین کسب و کار ژاپنی به کار گرفته شد و بخشی از آن از کسب و کار و مدیریت کیفیت آموزش دهندگان آمریکایی که از ژاپن بازدید می کردند تأثیر پذیرفت و از آن زمان به بعد در کل جهان گسترش یافت و هم اکنون در بسیاری از زمینه ها به غیر از اقتصاد و تولید به کار گرفته می شود. تاریخچه. پس از جنگ جهانی دوم، برای