Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شاهان ایران برتری او را بر سایر خدایان تأیید می کردند اما پس از اهورامزدا به خدایان کوچکتری نیز معتقد بودند که آنها را ایزدان می نامیدند و مظهر قوای طبیعت یعنی آب، آتش، خورشید، باد، ماه، آسمان و زمین و غیره بوده اند. هریک از عناصر مقدس نامبرده به نحوی خاص مورد پرستش قرار می گرفت و با خواندن سرودهای مخصوص و اهدای قربانی ها و ریختن شراب و شیره بعضی از نباتات معطر مهر و محبت آنان جلب می شد. پرستش اهورامزدا به عنوان خدای برتر. از نشانه ها چنین برمی آید که ایرانیان کم کم در آیین کهن آریاییها دگرگونی هایی انجام دادند، چنان که از هنگامی که تاریخ ایرانیان، روشن است، اهورامزدا خدای بزرگ مردمان شهرنشین و متمدن شرقی و غربی ایران، شمرده می شده است. مزداپرستی کهن تر از دین زرتشت است. مزدا خدای نژاد یا مردمانی ویژه نیست و خدای جهان و پروردگار همه مردمان است. وابستگی میان اهورامزدا و آیین زرتشت آنچنان نزدیک است که گروهی چنان می پندارند که پرستش این خدا از دین زرتشت سرچشمه گرفته است ولی نشانه هایی بسیار در دسترس است که نشان می دهد اهورامزدا ایزدی بسیار کهن است و زرتشت در دین آوری خود این نام را برای نامیدن خدای یگانه به کار
برده است. نیاز به یادآوری نیست که گاه پیش می آید که آیینی نو، نام های کهن را کاربرد تازه می بخشد. نام خودِ مزدا باستانی تر از دین زرتشت است و حتی نقش بنیادی ای که در مزدیسنا به دوش این ایزد واگذار شده است نیز به دوران پیش از زرتشت برمی گردد. می توان باور داشت که در پایان هزارهٔ دوم و آغاز هزارهٔ اول پیش از میلاد که نژادهای ایرانی هنوز از یکدیگر جدا نشده بودند، پرستش خدایی به نام اهورامزدا در میان ایشان شکل گرفته بوده است که نماد خرد، دادگری و آفرینش بوده است. پس از او بخشی از خدایان کهن هندوایرانی، اهوراها، با کاهشی در خویشکاری های کهن شان، تا اندازه ای سیمای فرشتگان یافته، گروه دیگر خدایان هندوایرانی، دیوها، نماد بدی گشته بودند. سپس در گام پیشرفته تری از دین، در فرهنگ اوستایی شرق ایران، اهورامزدا به خدایی یکتا پرستیده و خدایان دیگر کنارگذاشته شده اند و اهریمن نماد و سرور دیوان گشته است، با آن که در بخش های دیگر این بوم، مانند پارس دین ایرانی بر همان پایه کهن بجامانده است. ریشه فراگیری دین زرتشتی را در ایران می توان در همین پیشروتر بودن گاهان زرتشت در برابر دیگر بخش ها دید. چهار آخشیج. در اساطیر ایرانی اهریمن
در نخستین نبرد با اهورمزدا سه هزار سال مدهوش بود. پس اهورمزدا، آفرینش مینوی هستی را صورت مادی بخشید و از گوهر بنیادین خود که روشنی بود، چهار آخشیج (آخشیجان) را آفرید و به ترتیب، آتش، باد، آب و خاک؛ یکی را از دیگری زایاند. آنگاه نخستین چیزی که دیدنی بود آمد، یعنی قطره ای مایع، مانند دانه اشکی زلال و بزرگ به پهنای همه آب های جهان. از این اشک، آسمان آفریده شد که نخستین آفریده از آفریده های شش گانه است. ایزد آسمان وظیفه دارد که در نبرد با اهریمن، دیوان را زندانی کند. ایرانیان باستان چهارعنصر یا چهار آخشیج آتش، باد، آب و خاک را بسیار گرامی و مقدّس می شمردند و آنها را به وجودآورندهٔ هستی و گردانندهٔ جهان می دانستند. طبیعت همواره در پیدایش تحولات مذهبی مردمانِ باستان و به ویژه آریایی های ساکن ایران و هند، نقشی بی بدیل داشته است. اعتقاد به قوای طبیعت به مرور زمان در میان آریایی ها، به صورت اعتقاد به خدایان مختلف درآمد و کم کم برای عناصری چون خورشید، ماه، ستارگان و باد، علائمی را اختراع کردند و آنها را قوای خدایی نامیدند. اهمیت چهار عنصر آب و آتش و باد و خاک، بارزترین مظاهر طبیعت از آن نظر بوده که بنابر کهن ترین عقای
د و باورهای پیشین، این عناصر نمایندهٔ پاکی و سرچشمهٔ زندگی در هستی بوده اند. ایزد آناهیتا. باتوجه به اهمیت آب در زندگی بشر، در ایران باستان، برای آب فرشتة نگهبان قایل بودند که مورد ستایش و احترام ایرانیان بوده است. آناهیتا، ایزد آبها، یکی از بزرگ ایزدان پیش از زرتشت وهم مرتبه میترا (مهر) و اهورامزدا بوده است. آناهیتا/ناهید، آناهید، ایزدبانویی بسیار برجسته است که قدمت ستایش او به قبل از زرتشت می رسد. این ایزدبانو در اواخر دورهٔ هخامنشی، در کتیبه های پادشاهان اردشیر دوم و اردشیر سوم، درکنار هرمزد و مهر، قرار گرفته است. در ایران باستان، سرچشمهٔ باروری و سرچشمهٔ همهٔ آب های زمین است. درهمهٔ پرستشگاه های آناهیتا، چاه، برکه، چشمه یا جوی آبی دیده می شود. آناهیتا، چون هستی از او می جوشد، درواقع یک مادرخدا است. او ایزدبانوی آب، باران، فراوانی، برکت، باروری، عشق، مادری، زایش و پیروزی است. ایزد باد. ایزد وایو یا ایزد باد از ایزدان مشترک ایرانی و هندی و خدای باد است. وایو چهره ای دوگانه دارد، خوب و بد زیرا باد از هر دو جهان نیک و بد می گذرد. ایزد زمین. ارمیتی که در ریگ ودا «آرامائیتی» Aramaiti خوانده می شود، ایزدبانوی زم
ین دانسته می شوند. در اساطیر ایرانی آسمان ایزد صاحب دختر یا همسری است که آرمیتی ـ به معنای مادر زمین ـ نام دارد. در تعبیرات کهن تر او را دختر خود اهورامزدا دانسته اند. ایزد آذر. آتش نزد انسان اولیه اهمیت خاصی داشت. از زمانی که بشر به آتش دست یافت، به سبب تحولی که در زندگی او به وجود آورده بود، برای انسان ارزش ویژهای پیدا کرد. هنگامیکه انسان به آتش توجه و احترام زیادی کرد، متوجه قدرت آن و در نتیجه لزوم یاری و پشتیبانی و تقویت آن شد. از زمانیکه ویژگی های فراطبیعی به آتش نسبت داده شد، اولین و اصلیترین کارکرد آن دور کردن شیاطین بود. آتش تاریکی را برطرف می کند و دشمنان را نیز دفع می کند. این اندیشه احتمالاً از حملهٔ دزدان و نیز حیوانات وحشی در شب ریشه گرفته است. همچنین شیطان در تفکر بشر تجسم یک ترس یا بیماری یا بلا بوده است و آتش به سبب روشنایی بخشی، در شب، ترس ها را و نیز به سبب خاصیت ضد عفونی کنندگی، بیماری ها را دور می کرده است. از زمان های کهن نزد هندواروپاییان، آتش برای دور کردن شیاطین یا نیروهای بد و جلب خدایان یا نیروهای نیک به کار می رفته است؛ بنابراین مشخص است که اهمیت آتش از دوران مردمان هندوایرانی در زن
دگی مردمی که امروزه ساکنین سرزمین های ایران و هند هستند، نقش بسته است. محیط سردی که مردم آریایی از آن آمده اند در این ارزش و اهمیت آتش مؤثر بوده است. سپس نیروهای برتر به آتش نسبت داده شد و برای دور کردن نیروهای بد و حتی در هند به عنوان رابط میان انسان ها و خدایان به کار گرفته شد. آتش مرکز زندگی خانوادگی در میان اقوام هندواروپایی بوده است و بعدها با هاله ای از راز پوشیده شده است. نقاط اشتراک زیادی میان آگنی (ایزد آتش در وداها) و آذر (ایزد)/آتر (ایزدِ نگاهبانِ آتش) وجود دارد که نشان می دهد یک نوع آیین آتش در زمان اتحاد هندوایرانیان وجود داشته است که بزرگداشت آگنی و آتر در زمان های بعد، ادامهٔ آن است. در اساطیر ایزد آذر را فرزند و پسر اهورامزدا می خوانند همان گونه که همتای هندی او، اَگنی را فرزند دیائوس، خدای بزرگ هندی می خوانند. آذر را نماد نظم راستین و نشانهٔ مرئی حضور اهورامزدا می دانند. طبیعت پرستی. احترام به گیاهان و درختان و به طور کلی تمام رستنی ها و جانوران سودمند برای جهان هستی، در میان ایرانیان رسم بوده است. در عهد باستان شکستن درختان و آسیب رساندن به رستنی ها و حتی جدا کردن میوه های نارس از درخت، خطای
ی نابخشودنی به شمار می آمد و ایرانیان باستان عقیده داشتند که اگر کسی درخت بزرگ میوه و پرشاخ و برگی را بیفکند یا شاخه های آن را بشکند، در همان سال یکی از خویشاوندان خود را از دست خواهد داد. سرو یکی از درختانی است که در عهد باستان جنبهٔ روحانیت و دوام فوق العاده داشته است و کاج و بلوط نیز در زمره درختان پرارج بوده و به ویژه درخت انار در اعتقادهای عهد باستان از نظر دینی و پزشکی مورد استفاده بوده است. آیین هخامنشیان. آرتور کریستن سن نوشته است که زمان ظهور زرتشت حدود یک هزار سال پیش از میلاد مسیح و پس از مهاجرت قوم ماد و پارس از منطقه شمال شرقی فلات ایران به مناطق غربی بوده است و آیین هخامنشیان زرتشتی نیست بلکه آیین کهن ایرانی و مزداپرستی غیرزرتشتی است. اما هرتسفلد تنها شاهان نخستین هخامنشی را پیرو زرتشت نمی داند. بیزاری از دروغ. امیل بنونیست می نویسد، به جز سنگ نبشته های به جای مانده از دوران هخامنشیان، بیزاری ایرانیان در برابر دروغ در بخش های تازه تر اوستا نیز آمده است. این خود نشانهٔ اینست که این گونه باورها از ویژگی های همیشگی و همگانی ایرانیان بوده است. کرگ لینگر باستان شناس فرانسوی در کتاب "توسعه زندگی دینی"
می نویسد، «هیچ قومی به مانند پارسیان از دروغ نفرت ندارد.» قربانی کردن. قربانی کردن گاو در آیین مهرپرستی به مثابهٔ یکی از مهم ترین مراسم ها اجرا می شده است تا با ریخته شدن خون گاو، زمین به حیات دوباره برسد و با خوردن گوشت آن، پیروان این آیین به جاودانگی و نامیرایی رسند. در دورهٔ هخامنشی نیز مناسک قربانی برای خدایان ایرانی و عیلامی تحت عنوان کوشوکوم برگزار می گردید که در کتیبه های باستانی باروی تخت جمشید به آن اشاره شده است. هخامنشیان به دلیل نزدیکی فرهنگی ای که با عیلام داشتند، گوسفندانی را برای پیشکشی در مراسم قربانی کوشوکوم (Kušukum) که در تخت جمشید و حوالی آن انجام می شد، اختصاص می دادند. هاید ماری کخ در مقاله "خداشناسی و پرستش در عیلام و ایران هخامنشی" احتمال می دهد که ریشه این مراسم قربانی را باید در مراسم «گوشوم» (Gušum) جستجو کرد که به «بانوی شهر بلندمرتبه» پیشکش شده بود. هویت بانوی شهر بلندمرتبه مشخص نیست. شاید این مراسم برای یک خدا- مادر قدیمی برگزار می شده و بعداً به پینیکیر و کری ریشا منتقل شده است. هدایای مراسم گوشوم در دوره عیلام میانی به کری ریشا تقدیم می شده است و در جریان آن تعدادی قوچ جوان پر
وار قربانی می شد. گوشت قربانی ها کباب شده و هرکس قطعه ای از آن دریافت می کرد (کخ). هنوز هویت واقعی مراسم کوشوکوم در دوره هخامنشی مشخص نیست؛ اما با توجه به انطباق روایت قربانی هایی که به درگاه آناهیتا انجام می شده در اوستا، پیشینه عیلامی مراسم قربانی کوشوکوم که به درگاه خدابانوی مادر تقدیم می شده است. گزنفون نیز در کوروش نامه بارها از قربانی های کوروش نام برده است، «در نخستین روزی که کوروش، شاهنشاهی خود را آغاز کرد و به کاخ شاهی قدم گذاشت و در حین ورود به درگاه قصر، برای (هستیا) خدای اجاق خانوادگی و اهورامزدا، پروردگار عالم و دیگر خدایان که مغ ها اسم برده بودند قربانی کرد، در هنگام پادشاهی، کوروش هر روز سحرگاه عبادت و قربانی به جای می آورد». گزنفون در نوشته هایش اشاره کرده است که «رسم قربانی کردن در دستگاه پادشاه ایران معمول بوده و پارسیان از شهریاران خود مجدانه پیوری می نمودند و می پنداشتند که هر چه در کار عبادت کوشاتر باشند، نیک بختی ایشان بیشتر خواهد شد. کوروش همه مال و ثروت خود را صرف خیرات و قربانی می کرد و همچنین پس از پیروزی هایش در صدد قربانی برمی آمد». پس از ظهور زرتشت به دلایلی مانند مقابله با نمادها
ی مهرپرستی، ترویج یگانه پرستی، لزوم یکجانشینی و توسعهٔ تمدن، با قربانی کردن گاو به شدت مقابله می شود و حراست و حمایت از گاو مورد توجه خاص زرتشت قرار می گیرد. نوشیدن هوم. آیین قربانیگاو و نوشیدن هوم همراه با جشن های پرهزینه و باشکوهی بود، این آیین بی آنکه به توانگران آسیبی بزند، کشاورزان و چوپانان را ناتوان و مستمند می کرد و گویا از همین رو نزد زرتشت پذیرفته نمی شد. خاکسپاری مردگان. آیین گذاشتن پیکر مردگان پیش جانوران و پرندگان به جز مادها به خزرها و بلخی ها نیز پیوند داده شده است، چنان می نماید که این یکی از آیین های ویژهٔ مردمان ایرانی کهن باشد و کاری را که به فراخور آب و هوا و طرز زندگانی آن ها از نیازهای زندگی بوده به گونه یک آیین دینی درآورده اند. چنین به نظر می رسد که به خاک سپردن مردگان یک آیین پارسی بوده که در آینده رفته رفته رها شده است. گواهی در این باره از برده ای ایرانی به نام "اوفراتس" به دست آمده است. «مرا مسوزان، آتش را از برخورد تن من میالای، من پارسیم، نیاکانم نیز پارسی بودند و گناه آلودن آتش به نزد ما گران تر از مرگ است. مرا به خاک بسپار، مولایم، ولی برتنم، آب تطهیر نیفشان چون من آب ها را نیز
گرامی می دارم.» انعکاس دین آریایی-ایرانی در شاهنامه. از بررسی دقیق در شاهنامهٔ فردوسی که مهم ترین سند روایات ملی ایران است، جسته جسته اطلاعاتی راجع به دین ایرانیان پیش از ظهور زرتشت به دست می آوریم. برخی از این معلومات با نتیجهٔ تحقیقات دانشمندان خاورشناس مطابق است ولی بخشی دیگر نیک پیداست که نویسندگان خداینامک از مآخذ اصلی شاهنامه ها در تحت تأثیر سنن زرتشتی به نگارش آنها پرداخته اند. خلاصهٔ اطلاعات شاهنامه به شرح زیر است: گزارش هرودوت. باورها و عقایدی که هرودوت شرح می دهد، به طور تقریبی به سال ۴۴۵ پیش از میلاد منطبق با ۵۰ سال پس از مرگ داریوش بزرگ مربوط می شود. ساختن قربانگاه و معبد در نزد ایرانیان رسم نیست و برخلاف یونانیان ایشان معتقد نیستند که خدایان از جنس و ذات بشری باشند. زئوس (اهورامزدا) در آیین ایشان همان گنبد نیلگون است. رسم آنان اینست که بر بلندترین نقاط بالا می روند و در درگاه خدا به دعا می پردازند و قربانی می کنند. پارسیان برای خورشید، ماه، آتش، آب و باد قربانی ها می کنند و این عناصر معبودهای خاص ایشان می باشند که حکم پرستش آن ها از روزگاران پیش بر ایشان نازل شده است. فقط بعدها پرستش اورانیا یا
افرودیت را از آشوری ها و عرب ها آموختند. افرودیت را آشوریها، می لیتا و تازیان، آلیتا و ایرانیان مهر خوانند. آنان قربانگاهی برپا نمی کنند، آتشی نمی افروزند، شرابی نمی افشانند. در مراسم آنان از آوای نی خبری نیست یا گل یا نان جوین در کار نیست، بلکه مغی که می خواهد قربانی کند، فدیه اش را در جای پاکیزه ای می آورد، در حالی که پوشاک سر او با تاج گل ها معمولاً گل اسپرغم تزئین شده است و ایزدی که فدیه برای اوست، به نام برمی خواند. رسم نیست که تنها برای خویشتن خیر و برکت بخواهند، بلکه برای خوشبختی شاه و تمام اقوام ایرانی که خود نیز جزئی از آنان به شمار می روند، دعا می کنند. حیوان قربانی شده را تکه تکه می کنند و می پزند و سپس پوششی از نرم ترین گیاهان به ویژه شبدر می گسترد و همهٔ گوشت قربانی را بر آن می نهد. قربانی دادن جایز نیست مگر این که یکی از مغان در مراسم حاضر باشد. در نزد ایرانیان آنچه انجامش حرام باشد، ذکرش نیز مکروه است و بدترین کارها دروغگویی است و پس از آن وام ستاندن، زیرا که می پندارند بیم و واهمه، مرد بدهکار را به دروغگویی وادار می سازد. مردهٔ یک ایرانی پیش از آنکه پرندگان یا جانوران آن را بدرد دفن نمی شود. م
ی دانم که میان مغان این رسم هست چون آن ها آشکارا چنین کنند اما پارس ها نعش را با موم پوشانده سپس بخاک می سپارند؛ و اما مغان آن ها با دیگر مردمان و نیز با کاهنان مصری فرق بسیاری دارند. کاهنان مصر بنا به خویشکاری دینی خود از کشتن هر گونه جانداری جز در موارد قربانی سخت می پرهیزند ولی مغان همهٔ جانوران را جز سگ و آدم به دست خود می کشند و در کشتن حیوانات و مارها و خزندگان و پرندگان سخت می کوشند و از یکدیگر پیش می جویند و وانمود می کنند که آن رسمی قدیمی است و به همین منوال نیز خواهد ماند. بی گمان در روایت هرودوت مراد از زئوس در هنگام گفتگو دربارهٔ خدای برین همان اهورامزدا است. اهورامزدا یکی از مهم ترین ایزدان آیین باستانی اوستایی است که در گات های زرتشت در درجهٔ اول اهمیت قرار گرفته است. ستایش این خدا هم از مذهب مزدیسنا در مفهوم اصطلاحی آن و هم از نوآیینی و دین آوری زرتشت باستانی تر است. به گفتهٔ هرودوت مغ در هنگام مراسم تاجی از اسپرغم بر سر می گذاشت این یک رسم ویژهٔ پارسی است و شاید از بومیان انیرانی و غیرآریایی فرا گرفته بودند در صورتی که در مراسم پرستش اوستایی چنان که هنوز در میان پارسیان هند رواج دارد، موبد بای
د سر خود و همچنین پایین چهره اش را با پنام بپوشاند تا دم او آتش را نیالاند. بدین ترتیب می توان تصور کرد دینی که هرودوت به ایرانیان نسبت داده است، آیین زرتشتی نبوده بلکه گونهٔ ابتدایی آیین کهن ایرانی است که بر اساس چندتا پرستی و ستایش نیروهای مینوی شدهٔ گیتی استوار بوده است. این کیش به باورهای ودایی بیشتر از آیین زرتشتی نزدیک است. دین ایرانی ای که هرودوت توصیف کرده است، با آیین اوستایی تنها در مورد عقایدی که بازماندهٔ باورهای دوران هندوایرانی است هماهنگی دارد و برخی از این باورهای کهن را، باوجود دگرگونی و جابه جایی های فراوان هنوز می توان در اوستا تشخیص داد. منبع شناسی. یشت ها بخشی از اوستاست و سرودهای ستایش است برای خدایان دوران آریایی پیش از زرتشت که موبدان زرتشتی هنگام گردآوری و جمع و تألیف اوستا، آن سرودها را چنان که باقی مانده بود، به دلخواه خود تدوین کرده و اهورامزدا و امشاسپندان را بر آن خدایان سروری بخشیده و به شمار بخشی از اوستا درآوردند. این یشت ها سرودهایی بوده از دوران قدیم آریایی و پیش از زرتشت که در بزرگداشت ایزدانی بزرگ مانند، آناهیتا، تیشتر، میترا، بهرام، ارته، رشن، فروهر و هوم همچنین یشتی در م
ورد زامیاد (زمین) که در ستایش فر کیانی است، می باشد. چون شاخص آیین کهن ایرانی البته شاخص آریایی آن از روی همین یشت ها مطالعه و پژوهش می شود، اوستای موجود و همچنین وندیداد یا کتاب شرایع و احکام مزدیسنا منابع مهمی برای مطالعه دربارهٔ این آیین ها هستند.
هادی مهدوی کیا (زاده ۱۳۵۹ - اراک) بازیکن بازنشسته فوتبال ایرانی است. او در باشگاه های سایپا، پرسپولیس و هما سابقه بازی دارد. وی برادر مهدی مهدوی کیا بازیکن فوتبال است. دوران مربیگری. وی از سال ۱۳۹۴ شمسی با آکادمی کیا که مدیر عامل و بنیانگذار آن برادر بزرگ ترش مهدی مهدوی کیا است به عنوان مربی کار خود را آغاز کرد و در فصل ۱۳۹۵ لیگ برتر نونهالان به مقام قهرمانی با این تیم دست پیدا کرد و در سال های ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷ باز هم قهرمانی را در لیگ برتر تهران و لیگ برتر کشور به دست آورد. او در سال دوم به عنوان مربی نوجوانان آکادمی کیا فعالیت کرد و در فصل ۹۷–۱۳۹۶ در لیگ برتر نوجوانان به مقام نایب قهرمانی با این تیم دست پیدا کرد. وی در فصل ۹۸–۹۷ نیز مربی نونهالان باشگاه کیا بودو با این تیم هم قهرمان تهران و هم قهرمان ایران شد.
اسامه بن زید صحابه و از یاران محمد پیامبر اسلام بود. محمد او را، که بیست سال بیشتر نداشت، به فرماندهی سپاهی برای جنگ با روم به شام فرستاد. زندگی. پدر اسامه زید غلام آزادشده و فرزند خوانده محمد بود که در جنگ موته کشته شد. مادرش ام ایمن نام داشت. ۹ سال پیش از هجرت و در مکه به دنیا آمد. او نیز مانند پدرش بسیار مورد علاقه پیامبر اسلام بود و پیامبر او را، که بیست سال بیشتر نداشت، به فرماندهی سپاهی برای جنگ با روم به شام فرستاد. ماجرای سپاه اسامه. محمد در اواخر عمر سپاهی را به فرماندهی اُسامه بن زید، که در آن زمان جوانی 20 ساله بود، برای جهاد با امپراتوری روم (بسوی منطقه اُبنی در بلقاء شام جایی که پدرش در آنجا کشته شده بود) اعزام کرد و «جُرف» را به عنوان اردوگاه سپاه او تعیین کرد. محمد افرادی را که از پیوستن به سپاه اسامه سر باز زدند را سه بار لعن کرده بود. از جمله کسانی که از پیوستن به سپاه اسامه خودداری کردند ابوبکر و عمر بودند. سپاهیان همواره به جوانی اسامه اعتراض داشتند و به بهانه بیماری محمد از گرویدن به سپاه وی خودداری کردند و پس از رحلت پیامبر هم بر اعتراض خویش باقی ماندند. ابوبکر پس از رسیدن به خلافت، سپاه
اسامه را تجهیز کرد. اسامه با این لشکر طی 20 روز به شام رفت و بعد از به چنگ آوردن غنایمی طی 15 روز به مدینه بازگشت. همچنین در این هجوم قاتل پدرش نیز کشته شد و در این لشکرکشی یک نفر هم از مسلمانان کشته نشد. عدم بیعت با علی بن ابی طالب. پس از بیعت عامه مردم با علی بن ابی طالب ، گروهی از مهاجرین و انصار و بنی امیه از بیعت با ایشان خودداری کردند. اسامه هم که از مهاجرین بود به منظور خروج از اطاعت علی بن ابی طالب از بیعت با ایشان دست باز زد. درگذشت. وی پس از پیامبر مدتی در وادی القری سکونت داشت، و در ایام خلافت معاویه مدتی در شام بود سپس در مدینه اقامت گزید. او به بیماری سختی دچار شد و در سال ۵۴ هجری قمری در (جرف) حوالی مدینه در شصت وسه سالگی درگذشت. جسدش را به مدینه انتقال دادند و حسین بن علی بر جنازه اش کفن پوشاند و نماز گذارد.
مصطفی مهدوی کیا (زاده ۲۵ شهریور ۱۳۶۳ - تهران) بازیکن فوتبال ایرانی است. وی در باشگاه های پرسپولیس، فجر شهید سپاسی، کاوه تهران، فولاد یزد و الوند همدان سابقه بازی دارد.
احمدی، روستایی است از توابع چغادک در شهرستان بوشهر استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان دویره قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱۳۶ نفر (۲۴۷خانوار) بوده است.
تل اشکی، روستایی از توابع بخش چغادک شهرستان بوشهر در استان بوشهر ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چاه کوتاه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۱۷ نفر (۱۷۰ خانوار) بوده است.
حسینکی، روستایی از توابع بخش چغادک شهرستان بوشهر در استان بوشهر ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چاه کوتاه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۰۴ نفر (۱۱۶خانوار) بوده است.
تُل سیاه، روستایی است از توابع بخش چغادک در شهرستان بوشهر استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان دویره قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۲۷ نفر (۱۳۳خانوار) بوده است.
لوییس آندره دِ پینا کابرال اِ ویلاس-بوآس (؛ زادهٔ ) که با نام آندره ویلاس-بوآس شناخته می شود، سرمربی فوتبال اهل پرتغال است.وی رئیس فعلی باشگاه فوتبال پورتو است . وی به عنوان جوان ترین مربی اروپا به همراه پورتو چهار قهرمانی به دست آورده است. وی با قراردادی ۱۵ میلیون یورویی (۱۳٬۳ میلیون پوند) در ژوئن ۲۰۱۱ به عنوان سرمربی باشگاه چلسی انتخاب شد و در ۴ مارس ۲۰۱۲ به دلایل نتایج ضعیف از کار برکنار شد. وی در حالی در بالاترین سطح فوتبال مربی گری می کند که تجربه ای به عنوان یک بازیکن حرفه ای را ندارد. بواس در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۱۲ با امضای قراردادی ۳ ساله هدایت تیم تاتنهام هاتسپر را بر عهده گرفت. با وجود اینکه تیمش در تمام ۶ بازی گروهی لیگ اروپا به پیروزی رسیده و در رتبه هفتم لیگ برتر انگستان قرار داشت در تاریخ ۱۶ دسامبر ۲۰۱۳ از سمت خود برکنار شد. او در ۱۸ مارس ۲۰۱۴ به عنوان سرمربی تیم زنیت سن پترزبورگ معرفی شد. ویلاس-بوآس برای یک فصل هدایت شانگهای اس آی پی جی و برای دو فصل سرمربی گری المپیک مارسی را عهده دار بود.
بندرگاه، روستایی است از توابع بخش مرکزی در شهرستان بوشهر استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان حومه بوشهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۱۹۹ نفر (۵۲۳خانوار) بوده است.
دویره، روستایی است از توابع بخش چغادک در شهرستان بوشهر استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا مرکز دهستان دویره می باشد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۴۰۹۶ نفر می باشد. بر همین اساس در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۵۴۹ نفر (۷۹۱خانوار) بوده است.
مصعب بن زبیر بن عوام اسدی (درگذشته ۶۹۱ میلادی) (عربی: مُصْعَبِ ٱبْن الزُّبَیْرِ ٱبْن الْعَوَّامِ الأَسَدِیّ) فرماندار بصره در سال های ۶۸۶ تا ۶۹۱ میلادی بود که از سوی برادرش، عبدالله بن زبیر — خلیفهٔ مخالف امویان در مکه — منصوب شده بود. مصعب فرزند زبیر بن عوام، از یاران برجستهٔ پیامبر اسلام بود. پیش از اینکه به حکومت برسد، یک کارزار ناموفق علیه فلسطین تحت کنترل امویان را رهبری کرد. در سال ۶۸۷ میلادی، پس از چندین نبرد، انقلابی طرفدار علویان، مختار ثقفی، را شکست داد و کشت و بر تمام عراق تسلط یافت. شکایات مردم عراق باعث شد عبدالله بن زبیر او را از حکومت برکنار کند، اما مدت کوتاهی بعد دوباره او را به منصبش بازگرداند. چهار سال بعد، در نبرد دیرالجثالیق به دست نیروهای اموی به رهبری عبدالملک مروان کشته شد. کودکی و خانواده. مصعب فرزند زبیر بن عوام، یکی از یاران برجستهٔ پیامبر اسلام محمد، بود. مادر مصعب، رباب بنت عُنیف، دختر یکی از رؤسای قبیلهٔ بنی کلب بود. در سال های پایانی خلافت معاویه بن ابی سفیان (خلافت: ۶۶۱–۶۸۰ میلادی)، مصعب عضوی از گروهی در مسجد مدینه بود که احتمالاً برای مطالعهٔ مسائل دینی گرد هم می آمدند. این گر
وه شامل برادر ناتنی اش، عروه، و نیز عبدالملک بن مروان — خلیفهٔ بعدی اموی — می شد. مصعب، مانند بسیاری از برادرانش، املاکی از پدرشان در منطقهٔ بقیع مدینه به ارث برده بود و خانه ای در آنجا داشت. مصعب از چندین همسر و کنیز صاحب فرزندان زیادی شد. از همسرش فاطمه بنت عبدالله، پسرانش عیسی الکبیر، عُکاشه و دختری به نام سکینه متولد شدند. او همچنین با عایشه، دختر طلحة بن عبیدالله (از دیگر یاران برجستهٔ پیامبر)، ازدواج کرد و از او صاحب پسرانی به نام محمد و عبدالله شد. همچنین از همسرش سکینه، دختر حسین بن علی (نوهٔ پیامبر)، دختری به نام رباب داشت. او همچنین پسرانی به نام های حمزه، عاصم، عمر، جعفر، مصعب (ملقب به خُضَیر)، سعد، منذر، عیسی الصغیر و دختری به نام سکینه داشت. زندگی سیاسی و حکومت عراق. پس از مرگ یزید بن معاویه، خلیفهٔ اموی، در نوامبر سال ۶۸۳ میلادی، برادر ناتنی بزرگ تر مصعب، عبدالله بن زبیر، در بیشتر قلمرو خلافت — به جز بخش هایی از شام که در دست معاویه دوم و سپس مروان بن حکم از خاندان اموی بود — به عنوان خلیفه شناخته شد. مصعب در سال ۶۸۴ یا ۶۸۵ میلادی فرماندهی کارزاری را علیه فلسطین تحت کنترل امویان بر عهده گرفت، ام
ا این حمله توسط عمرو بن سعید اشدق، شاهزادهٔ اموی، دفع شد. سپس مصعب به فرمانداری مدینه منصوب شد. در سال ۶۸۵ میلادی، مختار ثقفی — انقلابی طرفدار علویان — پس از بیرون راندن فرماندار زبیری کوفه (عبدالله بن مطیع)، این شهر را به تصرف خود درآورد. در نتیجه، نفوذ زبیریان در عراق به بصره و اطراف آن محدود شد. هم زمان، حملات خوارج در شرق عراق شدت گرفت. برای بازپس گیری کوفه از مختار و سرکوب خوارج، عبدالله بن زبیر در سال ۶۸۶ میلادی، مصعب را به فرمانداری بصره منصوب کرد. او در خطبهٔ آغازین خود در مسجد گفت: «ای مردم بصره، شنیده ام که برای فرمانروایان خود لقب می گذارید. من خود را «الجزّار» (قصاب) نامیده ام.» خوارج گروهی از جدایی طلبان بسیار پرهیزکار بودند که تندروترین آن ها علیه هر کسی که با عقایدشان مخالفت می کرد، به شدت مسلحانه برخورد می کردند. آنان در زمان فتنهٔ اول از میان زاهدان کوفه در سپاه علی بن ابی طالب (خلافت: ۶۵۶–۶۶۱ میلادی) ظهور کردند. خوارج علیه حکومت های علی، امویان و زبیریان جنگیدند و همهٔ آن ها را نامشروع می دانستند. در زمان فتنه دوم، بصره به مرکز تجمع فرقهٔ خوارج اَزَرقیه بدل شده بود. پس از بیرون رانده شدن توس
ط نیروهای زبیری، آن ها به مناطق شرقی فارس و کرمان — که از توابع بصره بودند — گریختند و به طور مکرر به شهر و حومهٔ آن حمله می کردند. مصعب برای مقابله با آن ها، باتجربه ترین فرمانده خود، مهلب بن ابی صفره، را به جنگ با آنان فرستاد. هرچند مهلب توانست از حملات ازرقیان به بصره جلوگیری کند، اما جنگ سال ها به درازا کشید و منابع زبیری را تحلیل برد. مصعب همچنین سپاهی را برای مقابله با خوارج نَجدات که بر بحرین سلطه داشتند، فرستاد، اما این عملیات ها ناکام ماند. در عراق، مصعب سدی ساخت تا از سیلاب های نواحی باتلاقی جلوگیری کند، اما زمین هایی را که از این طریق به دست آمدند، برای خود ضبط کرد. شکست مختار. مُختار، که قبلاً متحد زبیر در حجاز (عربستان غربی) بود، پس از مرگ یزید به زبیرها پشت کرد و به زادگاهش کوفه بازگشت. او با حمایت های عرب و موالی (آزادشدگان غیرعرب مسلمان) خود، زبیری ها را شکست داد و کوفه را تصرف کرد. به زودی پس از آن، او شورشی را که توسط اشراف قبایل عرب به دلیل نفرت از موالی به راه افتاده بود، سرکوب کرد که منجر به فرار حدود ده هزار نفر از کوفیان به بصره شد. با تشویق پناهندگان برای اقدام فوری علیه مختار، مصعب کا
رزار خود را علیه خوارج متوقف کرد و به سمت کوفه حرکت کرد. در یک حمله پیشگیرانه، مختار ارتش خود را به بصره فرستاد، اما در نبرد مذار، که در شمال بصره واقع شده بود، شکست خورد. مصعب به تعقیب ادامه داد و در نبرد حرورا، که چند مایلی از کوفه بود، کوفیان در حال فرار را نابود کرد. مختار و باقی مانده حامیانش به کاخ کوفه پناه بردند و توسط مصعب محاصره شدند. چهار ماه بعد، در آوریل ۶۸۷، مختار در یک تلاش برای خروج کشته شد. بین ۶۰۰۰ تا ۸۰۰۰ نفر از حامیان مختار تسلیم شدند، اما مصعب به فشار اشراف قبایل انتقام جو تن داد و همه آن ها را اعدام کرد. به گفتهٔ شرق شناس هنری لامنس، مصعب «تعداد قابل توجهی از حامیان او [مختار] را اعدام کرد». در روایت تاریخ نگار ابومخنف (درگذشته ۷۷۴)، عبدالله بن عمر مصعب را به کشتار ۷۰۰۰ کوفی متهم کرد، در حالی که روایت الواقدی (درگذشته ۸۲۳) بیان می کند که از میان طرفداران مختار که تسلیم شدند، مصعب ۷۰۰ عرب و همهٔ ایرانیان را اعدام کرد و سپس ۶۰۰۰ حامی کوفی را کشتار کرد. این اعدام ها باعث نارضایتی در میان ساکنان کوفه شد که کشتارهای فراوان را عمل وحشیانه ای می دانستند. به گفتهٔ لامنس، این کشتار به مصعب «به ان