Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زه های مربع شکل یونانی از جمله سنگ های خرد و ریزه رنگه محل کار گرفته شده است. بگرام. بگرام پایتخت تابستانی امپراتوری کوشانیان بود. این شهر یکی از ایستگاه راه ابریشم بود. بدین منظور کوشانیان درین شهر ثروت زیادی را جمع آوری نموده بودند. هنر باستانی افغانستان نخستین بار در گنجینه های بگرام در مدخل استوپه هایی بودایی نمایان شد. گنجینه های بگرام، که پیشینهٔ آن ها به سده های اول و دوم میلادی برمی گردد، طی سال های ۳۹–۱۹۳۷ توسط ژوزف هَکَن (Joseph Hackin) و تیم وی در هیئت باستان شناسی فرانسه در افغانستان کاوش شد. این گنجینه شامل ظروف شیشه ای، ظروف و تندیس های بُرُنزی، قالب های گچی با بُن مایه های یونانی، و اشیای است که اغلب آن از مناطق مدیترانه آمده بودند. این گنجینه همچنین متشکل از قطعات چوبیِ سامان (اثاثه) خانه است که با عاج هندی حکاکی و تزئین شده اند. ظروف مشروب نوشی چینی نیز گواه بر استفاده از راه ابریشم است. آثار بدست آمده متعلق به فرهنگ ها و تمدن های مختلفی در جهان باستان می باشد و از نقاطی مانند قلمرو امپراتوری رم، هند و چین به بگرام آورده شده اند. به نظر می رسد این اشیاء بخشی از گنجینهٔ پادشاهان کوشان بوده که
به مرور زمان گردآوری و اندوخته شده است. احتمال دارد که این اشیاء بخشی از محموله های تجاری بزرگ بوده باشند. با این حال مطالعات بیشتر نشان دادند که افغانستان در آن زمان تنها پذیرنده این اشیاء گرانبها از نقاط دیگر نبوده بلکه خود به صورت فعال در تولید بخشی از این آثار، مانند کنده کاری های روی عاج و نقش برجسته های گچی، فلزسازی مشارکت داشته است. قندهار. در جنوب افغانستان اثرات تمدن بودایی زیاده دیده می شود. چنانچه تندیس های گِلی کوچک و ساده از دورهٔ نوسنگی که احتمالاً ایزدان محافظ بودند در تمامی پایگاه های باستان شناسی از خاورمیانه تا هند یافت می شوند؛ در افغانستان هم این پایگاه ها در مُندیگک، نادِ علی و تپهٔ دِه مُراسی واقع هستند؛ سردیس سنگی کوچک که با همتاهای آن در میان رودان (بین النهرین) مشابه است، نشان می دهد که این سردیس مربوط به یک نجیب زاده بوده است. باختری ها و سپس کوشانیان و جانشینان آنها، با الهام گرفتن از سنت بومی آریائی خود و سنت یونانی، با چهره نگاری شهریارانشان بر روی سکه ها، گونه ای مهم از هنر و منبعی غنی از داده های تاریخی را به وجود آوردند. چهره نگاری های شاهان را می توان به صورت حکاکی شده بر مدخل
معابد سنگی یا بر روی دیوارهای نیایشگاه ها یافت. تاثیرپذیری از هنر غرب، در سده های ششم و پنجم پیش از میلاد آغاز شد. آثار بجای مانده از این دوران در ناد علی، قندهار، بلخ، طلاتپه، آلتین تپه، و دهانه غلامان یا «زرین»، پایتخت سرزمین باستانی زرنگ (بگفتهٔ کتزیاس) قابل مشاهده است. تأثیر فرهنگ یونانی در این شهرها به دوران فتوحات اسکندر مقدونی در سدهٔ چهارم پیش از میلاد برمی گردد. جانشینان اسکندر در مشرق زمین، یعنی سلوکیان، یونانی باختری ها در واقع ناقلین واقعی هنر یونانی آسیایی در عصرشان (سدهٔ سوم پ. م - سدهٔ ششم میلادی) بودند و تأثیر هنرشان در معماری (نقشه های شهرها و دژها، ستون ها، بناهای شهری و غیره)، تندیس گری (ستون های شبه کُرینتی، سرستون های فرتوردار، نقش و نگارهای گُل دار و طومارشکل)، و نگارگری قابل رویت است که در آن عناصر تزئینی در مغاره های بنا گردیده بود. مردمان کوچ نشین (چادرنشینان) اِستِپ ها، زرگرهای سکایی تأثیریافته از هنر یونانی، و صنعتگران جنوب سیبری و اُردوس هم سنت ها و سبک هایشان را به افغانستان انتقال دادند. در سدهٔ اول میلادی، راهبان بودایی منطقهٔ گَنگ در هند، برای نیایشگاهای شان نمادها و نگاره های
ی آفریدند که به سرعت در منطقه متداول شد. این هنر پیکرنگاری که از سرزمین های باستانی هند و گندهارا الهام گرفته شده بود تا عصر پیدایش اسلام دوام پیدا کرد. (رجوع شود به هنر گندهارا) طلا تپه. طلاتپه نام یک پایگاه باستانی در نزدیکی شهر شبرغان در شمال افغانستان است که کاوش آن در سال ۱۹۷۸ میلادی توسط گروهی از باستان شناسان افغان و روس به سرپرستی ویکتور ساریانیدی صورت گرفت. این باستان شناس در جستجو گنج افسانه ای باختر بود تا آنکه آن را از طلا تپه دریافت. این گنج از شش گور (پنج زن و یک مرد) بدست آمده است و تا آن زمان به خوبی نهفته و دست نخورده باقی مانده بودند. اجساد مدفون در این گورها در پارچه هایی ظریف پوشانده شده بودند که از مدال های زرین دوخته شده بودند، و جامه های آن ها از تارهای طلایی بافته شده و با مروارید نقش دوزی شده بودند. شمشیرها و خنجرهای آن ها در غلاف های طلایی و تزیین شده با نقش هایی از حیوانات، جای گرفته بودند، و کمربندهای آن ها با نقش های مدالی آذین داده شده اند؛ گردنبندها و آویزه ها با ایزدان ایرانی و یونانی، همچون کوبله (Cybele) به شکل ایزدبانوی حیوانات نقش نگاری شده اند. گمان می رود این آثار هنری تو
سط زرگران سیتی (Scythian) یا همان سکایی ساخته شده باشد که در خدمت شاهزادگان کوچ نشین سرزمین باختر بودند و در سرزمین گندهارا تندیس هایی تهیه می کردند که هنر بکار رفته در آن تلفیقی از هنر یونانی-پارتی و هنر مردمان باشندهٔ اِستِپ ها بوده و شامل زیورآلات و تندیس های از بوداسف می شده است. باختر. سرزمین باستانی باختر، واقع در درهٔ آمودریا ، زمانی یک واحد یکپارچهٔ سیاسی در منطقه ای را تشکیل می داد که امروزه به چند ولایت شمالی در افغانستان تقسیم شده است. نوشته های تاریخی حکایت از آبادانی و شکوفایی این سرزمین دارند که جمعیت زیادی در آن می زیستند، جایی که امروز تبدیل به یک بیابان شده است. در پژوهش های اخیر، مناطق شهری و فرهنگی حیرت انگیزی در این سرزمین نمایان شده اند که حاوی نمونه هایی شگفت انگیز از تزئینات و معماری هستند. شهر باستانی آی خانم، واقع در منتهی الیه شمال شرقی باختر یکی از شهرهای مهم دوره یونانی باختر اند که توسط اسکندرمقدونی ساخته شده است. صنایع پس از قرن ۱۸. برای نخستین بار تکنولوژی پیشرفته غرب به کشور هند که همسایه افغانستان بود، توسط انگلیسی ها وارد شد. روی هم رفته دولت و مردم افغانستان با این تکنولوژی
آشنا شده تقاضا شد تا در کشور از این فناوری ها استفاده نمایند. رشد صنعت در زمان امیر شیر علی خان. امیر شیرعلی خان نخستین پادشاه بود کوشید تا در کشور تجارت تولیدات کشاورزی و صنعت رشد یابد. در دوران همین شاه مطبعه لیتوگرافی، کارخانه توپ ریزی، تفنگ سازی و باروت سازی ساخته شد. تولید سالانه (ماشین خانه کابل) بر طبق احصائیه میر غلام محمد غبار مؤلف «افغانستان در مسیر تاریخ» یکصدو چهار توپ جلو پر و دنباله پر صحرا، توپ طاهری، توپ بزرگ استحکام قلعه، ماشیندار و ۲۵۰۰ تفنگ نوع هنری مارتین، تفنگ ۳۰۳ بور، تفنگ بغل پر، تفنگ ۱۲ تکه، تفنگ پنج تکه، جاغر دار، تفنگ دومیله شکاری، خنجر، کارد، چاقو، باروت، کارتوس، پتاقی، توپ و تفنگ فیوز برنجی و چوبی بود. این گونه تولیدات زراعتی بلند رفت و در عرصه سرمایه گذاری خصوصی و دولتی پا نهاده شد. رشد صنعت در زمان عبدالرحمن خان. عبدالرحمن در ۲۰ سال سلطنت خود اصلاحات دولتی رشد سرمایه داری، توسعه تجارت کوشید. بیمارستان ابن سینا و نخستین آب آشامیدنی صحی بنا شد. تصدی های رسمی تجاری تشکیل شد. صادرات پوست قره قل، بادام، پسته، چوب و سنگ های معدنی به خارج کشور آغاز گردید. استخراج معادن با آلات و ابزارها
ی ابتدایی آغاز شد. صنایع دستی و پیشه وری دوباره زنده شد. تقاضای بازارهای کشور این صنایع به ویژه نساجی کرک، برک، بشرویه، قناویز، الچه، قالین، گلیم، پوستین و غیره توسعه یافت. تولیدات کارخانه حربی کابل و کارخانه چرم گری در رشته های فلزکاری و تولید افزارهای چرمی، سبب ارتقای ظرفیت های صنعتگران و پیشه وران گردید. صنعت ساختمانی در این دوره گسترش یافت. نخستین دسته موسیقی از هند داخل کشور شد. واردات تولیدات انگلیس آغاز شد. رشد صنعت در زمان حبیب اله خان. حبیب الله خان پادشاهی پیشرفت پسند بود. در رشد دانش، تولیدات داخلی، تولیدات کشاورزی، ساختمان های دولتی، رشد سرمایه داری، تلاش به خرج داد. این گونه غلامی که پیامد ننگین جامعه فئودالی بود از بین برده شد. موسیقی رشد یافت، مطابع جدید توپوگرافی به کار انداخته شد. یک شرکت تورید موتر توسط درباریان ساخته شد. درهمین وقت کارخانه چرم گری در کابل به سرپرستی متخصص انگلیسی تأسیس گردید. این کارخانه چرم بوت، موزه و سلیپر مورد نیاز برای اردوی افغانستان تهیه می نمود و هم در بازارهای کابل عرضه می کرد. در ۱۹۱۳ کارخانه پشمینه بافی کابل به قوای ۵۰۰ اسب بخار بنیاد گذاشته شد و در ۱۹۱۴ به تولید
آغاز کرد. این کارخانه در ابتدا سالانه برای ۵۰۰۰۰ سرباز تکه دریشی نظامی تولید می کرد و به بازار سرج عرضه می کرد. کارخانه برق آبی جبل السراج در ۱۹۰۷ زیر ساختمان قرار گرفت. برای نخستین بار در کارخانه حربی کابل باروت سفید یا باروت بیدود تولید شد. تمدید خطوط تلفن کابل ـ ننگرهار و کابل ـ جبل السراج و… نیز در همین دوره صورت گرفت. در ۱۹۱۱ میلادی بیمارستان ملکی کابل تأسیس شد. اعمار و ترمیم جاده ها روی دست گرفته شد. شمار کارگران در این مقطع از ۱۵۰۰ به ۵۰۰۰ رسید. سیر صعودی افزایش کارگران در دورهٔ سلطنت امیر حبیب الله خان نشاندهندهٔ گسترش سرمایه گذاری در این دوره است. رشد صنعت در زمان شاه امان اله خان. امان الله شاه توسط جنبش شاهی مشروطه به سر اقتدار آمد. او خود یک شخص اصلاح طلب بود می خواست خیلی سریع کشور را به مدارج پیشرفت رساند. در قدمه اول اصلاحات قوانین را تصویب نمود تا زمینه رشد را آسان سازد. در سال ۱۹۲۲ قانون تشویق صنایع تصویب شد و شاه از راه اصلاح مالیات، رشد صنایع را تشویق کرد. همچنین برای تقویت تولید، قانون «تقاعد» وضع گردید. در این دوره مالکیت خصوصی تحکیم یافت. به علت لغو گمرکات متعدد داخلی، روند گسترش سرمایه
داری تسریع شد. شرکت های تجارتی تنویرات، موتر، ادویه، رفقای افغان، اتحاد افغان، قمر و ضیا جرمنی تأسیس گردیدند. دولت موسسات تجاری به نام شرکت امانیه و شرکت ثمر ساخت. ار آنجائیکه در افغانستان کالاهای خارجی مانع توسعه بیشتر صنایع داخلی می گردید، اقتصاد کشور به حالت بدوی باقی مانده بود. مملکت فاقد کارخانه های عمده، خط آهن و کتله های وسیع کارگری بود؛ لذا حکومت امانیه در صدد ایجاد کارخانه ها و خط آهن برآمد و در لویه جرگه ۱۳۰۷ هجری خورشیدی اعلان نمود که دولت برای تهیه یک کارخانهٔ بازسازی هواپیما کارهایی را روی دست گرفته است و همچنان یک کارخانه دیگر باروت سفید ساخته خواهد شد. در این دوره با دو شرکت آلمانی و فرانسوی قراردادهایی بسته شد که بر بنیاد آن قرار بود از جنوب به شمال افغانستان در مدت ده سال خط آهن احداث شود. تمدید لین تلگراف و تلفن بین مرکز و ولایات کشور زیر دست گرفته شد. ایستگاه های برق در پغمان، جلال آباد و قندهار زیر کار گرفته شدند. به کارخانه های چرم گری، باروت سازی، کارخانه های سمنت و تولید گوگرد انرژی برق داده شد؛ کارخانه های ترمیم موتر و پرزه سازی، صابون، عطریات، نختابی و پارچه بافی، نجاری و یخ سازی، پن
به و روغن کشی در قندهار، مزارشریف و هرات تأسیس شدند. همچنان در این دوره قرار بود تا کارخانه ها و سرمایه گذاری های ذیل روی دست گرفته شوند: قندسازی، نساجی نخی و جیم، دکمه سازی، حفظ میوه، مسکه و پنیر سازی، آبکشی و تیل خاک کشی، پوسته هوایی بین المللی کابل و مزار با اتحاد جماهیر شوروی، ایران و ترکیه در برنامه دولت قرار گرفت؛ بند آب غازی و بند سراج غزنی تکمیل شد و بستن بند آب چمکنی و تکمیل نهر رزاق روی دست گرفته شد؛ به منظور انعقاد قراردادهایی معادن لاجورد بدخشان، نفت هرات و ایجاد یک کارخانه ذوب آهن و توسعه معادن آهن، زغال سنگ، گوگرد، سرب، ابرک، تباشیر، مرمر و گِل سفید برنامه های روی دست گرفته شد و دوخت لباس از تکه های ساخت کشور برای کارمندان دولت اجباری گردید. سیستم نوین مسکوکات در دورهٔ امانی شکل گرفت و در اخیر این دوره پول کاغذی به وجود آمد. پایتخت توسط تلگراف با مراکز بزرگ بین المللی وصل شد. در عرصهٔ صنایع، سیاست امان الله خان ادامهٔ سیاست گذشته بود. این سیاست مبنی بر تأسیس کارخانه های نوین با سرمایهٔ دولت بود. در دوره سلطنت شاه امان الله بخش خصوصی آمادگی های لازم برای سرمایه گذاری در عرصه صنایع را نداشت و از آ
نجائیکه کارخانه های دولت بدون بررسی مواد خام و سنجش درآمد و مصارف خریداری شده بودند، به صورت مطلوب و مؤثر مورد بهره برداری قرار نگرفتند و سبب رشد چشمگیر تولید نشدند. امان الله خان تلاش ورزید تا صنایع ملی را در برابر صنایع خارجی تقویت کند و به این منظور مستهلکین را وادار به مصرف کالای داخلی می کرد و سعی می ورزید تا به این صورت صنایع داخلی را تقویت کند و بازار وارداتی افغانستان را به بازار صادراتی و متکی به خود مبدل سازد. رشد صنعت در زمان نادر خان. پس از سقوط شاه امان اله یک دوره تاراج بمیان آمد که دولت میان تهی گشت. نادر خان بنا دوباره دولت افغانستان را از صفر آغاز نمود. در تقویه اردو، معارف و تولیدات ملی بسیار کوشش نمود. در این دوره دولت به نسبت ضعف اقتصادی نتوانست صنایع کشور راه تقویت نماید. در سال ۱۳۰۹ یک شرکت سهامی با سرمایه ۵میلیون افغانی یک بانک را با نام بانک ملی تأسیس نمود. رشد صنعت در زمان ظاهر شاه. عصر پیشرفت و رشد در افغانستان از زمان اعلی حضرت محمد ظاهر شاه آغاز گردید. در کشور برنامه های توسعه ۵ ساله و ۲۵ ساله طرح و تا۲ مرحله کاملاً تطبیق گردید. درمرحله سوم مشکلات در بودجه وارد گردیده و مرحله چهارم
نیز موفقانه به اتمام رسید. در نتیجه افغانستان صاحب شاه راه حلقوی ۱۱سد برق ۵۲۰۰ موسسات صنایع کوچک و کارخانه ها گردید. وضع حمل ونقلی خصوصی و دولتی بهتر و منظم گردید. از تأسیسات و کارخانه های مهم آن وقت کارخانه نساجی گلبهار، نساجی بگرامی، نساجی افغان، پشمینه بافی، نختابی کابل، بوت آهو، پشمینه بافی قندهار، کود و برق مزارشریف، صابون سازی، سیلوها، کارخانه سمنت غوری، جبل سراج، و هرات، دوچرخه سازی پامیر، پلاستیک سازی ها، دستگاه ساختمانی هلمند، افغانی، بنائی، سپین غر، راه میدان سازی، کارخانه پایه سازی، تصدی جنگلک، کارخانه حجاری بتون، کارخانه حجاری و نجاری، کابل فلز، خشکه شویی ها، کامازها، افسوتر، کارخانه های کشمش پاک کنی، بانک ها، شرکت های صادراتی بین المللی، بنادر تجاری، سفارت خانه ها، وزارت خانه ها، تأسیسات و بناهای دولتی، کارخانه شکر بغلان، کارخانه جین و پرس مزارشریف، کارخانه روغن سازی سپین زر، استخراج زغال سنگ وسایر معادن، ایجاد مکاتب و لیسه ها، توزیع کوپن مواد اولیه به مأمورین، توشیع قوانین، قوای مسلح مجهز، تشکیل احزاب سیاسی، تعاونی ها و اتحادیه های صنفی، مطابع، میدان های هوایی، محلات رهایشی، شرکت صادراتی قالین،
قره قل و غیره می باشد. در آن زمان افغانستان از لحاظ تولیدات کشاورزی متکی به خود بوده و سالانه صادرات خشک میوه ها تازه پوست قالین و گیاهان دارویی را داشت؛ که توازن اقتصاد کشور را مستحکم و حفظ نموده بود. در طول سلطنت محمد ظاهرشاه نرخ ارزها ثابت بوده از ۳۴ افغانی هیچگاه بلند نرفته است. تشکیل سرای صرافی شهزاده مشکلات هزاران تاجرین و سایر افغان ها را حل کرده است که هم اکنون نیز این بازار موجود است. رشد صنعت در زمان داود خان. داود خان شخص مقتدر و سیاست مدار افغانستان بود. او در طول حکومت محمد ظاهر شاه اردو افغانستان را مجهز به سلاح مدرن روسی نمود. محمد داود خان در زمان حکومت خود در توسعه اقتصاد و پروژه های عام المنفعه کمک زیاد نمود. وی طرح ۲۵ ساله توسعه را در عمران کشور روی دست گرفت، پروژه اعمار تلویزیون افغانستان، سروی خط آهن از اسلام قلعه تورغندی قندهار غزنی تا کابل، طرح میدان هوای دشت قلعه لوگر، استخراج مس عینک، سد برقی، آسفالت سرک کابل گردیز و غیره را در پیش گرفت. داوود خان در ۷ ثور سال ۱۳۵۷ توسط افسران کودتا چی کشته شد. رشد صنعت از سال ۱۹۷۸–۲۰۰۱. افغانستان از سال ۱۳۵۷ الی ۱۳۸۰ نه تنها رشد نموده بلکه به دلیل ج
نگ های داخلی آنچه که ساخته شده بود نیز ویران گردید. رشد صنعت پس از سال ۲۰۰۲. پس از سال ۲۰۰۲ بخاطر توجه کشورهای جهان افغانستان از صفر در مسیر رشد پا نهاده و وضع اقتصادی بهتر پیدا نمود. پس از این سال در حصه سرک سازی، احداث پروژه های برق آبی، خورشیدی و باد، معماری، صنایع دستی و ماشینی خدمات ارزنده صورت گرفت. پروژه های مرغ داری و زنبورداری وضع بهتری یافته است. در وضیعت مطبوعات تب و نشر، و اطلاعات جمعی تفاوت خیلی ارزنده به وجود آمده است. صدها مدرسه و مکتب و ده ها دانشگاه تأسیس گردیده است. به هزاران پروژه رهایشی خصوصی بنا شد. وضع مخابرات به کلی بهتر شد. به اساس ارقام اداره سرمایه گذاری افغانستان از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ میلادی ۲۵۲۶۵ شرکت داخلی و ۳۸۵۴ شرکت خارجی ثبت شده که میزان سرمایه گذاری آن ها در بخش های مختلف در افغانستان، به بیشتر از ۵٬۲۵۵ میلیارد دلار می رسد. در ۱۳۸۴٫۹٫۱۵ قانون سرمایه گذاری افغانستان در ۹ فصل ۳۳ماده تصویب گردید تا در کشور صنعت رشد نماید.
انول (Enol) یا آلکنول (alkenol) به آلکنهایی گفته می شود که به کربن هایی از آن ها که پیوند دوگانه دارند یک گروه هیدروکسیل چسبیده است. آلکن هایی که یک گروه هیدروکسیل در دو سوی پیوند دو گانه دارند را اندیول (enediol) می نامند. در صورت جدایی از انول و تشکیل آنیون، انولات (enolate) بدست می آید. یک ریداکتون (reductone) ترکیبی است که ساختار اندیول با یک گروه کربونیل در همسایگی داشته باشد. پیوند دوگانهٔ C=C در ترکیب با الکل ویژگی های شیمیایی انول و اندیول را بدست می دهد این ماده توتومری کتو-انول نام دارد. در این ماده انول ها دو به دو به کتون یا آلدهید تبدیل می شوند. نام انول یا آلکنول از ترکیب دو واژهٔ آلکن (یا تنها پسوند ene برای نشان دادن پیوند دوگانهٔ C=C در آلکن) و الکل (نشان دهندهٔ گروه هیدروکسیل انول) بدست آمده است. اندیول. اندیول ها، آلکن هایی با یک گروه هیدروکسیل در هر دو سوی پیوند دوگانهٔ C=C اند.
در الکترونیک دیجیتال، خصوصاً رایانش، یک ثبات سخت افزاری بیتهای (کوچکترین واحدهای داده) اطلاعات را به صورتی که قابل خواندن و نوشتن همزمان باشند ذخیره مینماید. بیشتر بدانیم. ثبات
تماس با سامانه یا فراخوان سیستمی یا صدازدن سیستم با کوته نوشت syscall، در رایانش، یک روش برنامه نویسی است که در آن یک برنامه رایانه ای از هسته سیستم عاملی که روی آن اجرا می گردد، یک خدمت (سرویس) درخواست می کند. این موضوع می تواند شامل سرویس های مرتبط با سخت افزار (برای مثال، دسترسی به یک درایو دیسک سخت)، ساخت و اجرای فرایندهای جدید، و ارتباط با یکپارچه مثل زمان بندی فرایندها باشد. فراخوان های سیستمی یک واسط اساسی بین یک فرایند و سیستم عامل فراهم می کند. هرگاه یک نرم افزار سطح کاربر نیاز به دسترسی به منابع سیستم و سخت افزار را داشته باشد، یکی از توابع درون سیستم عامل را فراخوانی می کند. که به این عمل فراخوان سیستمی (به انگلیسی: System Call یا Syscall) می گویند فراخوان سیستمی را گاه فراخوان هسته ای (kernel call) نیز می نامند چرا در اکثر پردازنده های مدرن (مثلا معماری x86), برای انجام فراخوان سیستمی پردازنده باید در حالت مد هسته (kernel mode) باشد. به زبانی دیگر هیچ برنامه ای حق دسترسی مستقیم به سخت افزار را ندارد و باید توسط واسطه ای که سیستم عامل در اختیارش قرار میدهد و نامش "فراخوان سیستمی" است به سخت افزار س
یستم دسترسی پیدا کند. در حقیقت فراخوان سیستمی پس از مدیریت منابع (به انگلیسی:Resource Management)، دومین هدف اصلی یک سیستم عامل می باشد. سیستم عامل استفاده از رایانه را ساده می سازد. این بدان معناست که مثلاً کاربر یا برنامه نویس بدون درگیر شدن با مسائل سخت افزاری دیسک ها، به راحتی پرونده ای را بر روی دیسک ذخیره و حذف کند. این کار در واقع با به کار بردن دستورهای ساده ای که فراخوان های سیستمی را صدا می زنند انجام می پذیرد. در صورت عدم وجود سیستم عامل، کاربر یا برنامه نویس می بایست آشنایی کاملی با سخت افزارهای مختلف رایانه (مثل صفحه نمایش ،دیسکهای گردان، صفحه کلید و غیره) داشته باشد و روتین هایی برای خواندن یا نوشتن آن ها به زبان های سطح-پائین بنویسد. از این جنبه گاه، به سیستم عامل با عنوان ماشین توسعه یافته (به انگلیسی: Extended machine) یا ماشین مجازی (به انگلیسی:Virtual machine) یاد می شود که واقعیت سخت افزار را از دید کاربران مخفی می سازد.
جورج وینسنت گیلیگان جونیور (؛ زادهٔ ۱۰ فوریهٔ ۱۹۶۷) نویسنده، تهیه کننده و کارگردان آمریکایی است. وی کارگردان و خالق سریال هایی چون "بریکینگ بد" (۲۰۰۸–۲۰۱۳) و اسپین-آف آن "بهتره با سال تماس بگیری" (۲۰۱۵–۲۰۲۲) بوده و در تهیه سریال "پرونده های اکس" نیز نقش مهمی داشته است. او همچنین فیلم "" (۲۰۱۹) را در ادامهٔ "بریکینگ بد" ساخت. کودکی. گیلیگان در ریچموند در ایالت ویرجینیا زاده شد. مادرش معلم مدرسه و پدرش در امور بیمه ای کار می کرد که البته این زوج در ۱۹۷۴ از هم طلاق گرفتند. گیلیگان یک برادر کوچک تر به نام پاتریک هم دارد. در دوران کودکی بود که با انگس وال، یکی از تدوین گرهای آینده سینما دوست می شود. عشق گیلیگان به سینما زمانی بالا گرفت که مادر انگس وال، یک دوربین ۸ میلی متری را به گیلیگان قرض می دهد. از آن پس بود که وی شروع به ساخت فیلم هایی برای خودش، عمدتاً در ژانر علمی-تخیلی می کند. نام یکی از این فیلم ها، که با همین دوربین فیلم برداری کرد، "نابودی فضا" بود که نقش اول را نیز برادرش پاتریک بازی می کرد. این فیلم توانست برنده جایزه ای در رده سنی کودکان و نوجوانان از دانشگاه ویرجینیا شود. وی دانش آموخته دانشگاه نیو
یورک بوده و مدرک کارشناسیش را در رشته تهیه کنندگی فیلم از این دانشگاه دریافت کرده است. در زمان تحصیل در دانشگاه، گیلیگان موفق به نوشتن نمایش نامه ای شد که چندی بعد از روی این نمایشنامه فیلمی را ساختند. بخاطر همین کار او مورد تقدیر فرماندار ویرجینا قرار گرفت. زمینه کاری. پرونده های اکس. گیلیگان یکی از طرفداران سریال پرونده های اکس بود. وی با پیوستن به این پروژه که از محصولات فاکس بود، نمایشنامه قسمت ۲۳ از فصل ۲ آن را نوشت. بعد از آن نیز برای ۲۹ قسمت دیگر نیز نویسندگی کرد و البته این نویسندگی ها در کنار نقش مهم وی به عنوان تهیه کننده در این سریال بود. برکینگ بد. گیلیگان را عمدتاً بخاطر سریال برکینگ بد می شناسند. وی خالق این سریال تلویزیونی شبکه ای ام سی بود که مورد استقبال بسیار خوبی قرار گرفت. بعد از اینکه وینس گیلیگان وارد پروژه برکینگ بد می شود، ناگهان پی می برد که سریالی دیگری نیز با داستانی شبیه به سریالش تحت نام Weeds در حال ساخت است. تهیه کنندگان برکینگ بد موفق به قانع کردن گیلیگان شدند که سریال او با Weeds تفاوت های زیادی دارد و شانس موفقیتش بالاست. گیلیگان چندی بعد در طی مصاحبه ای اعلام کرد که اگر زودت
ر در مورد سریال Weeds باخبر می شد، برکینگ بد را هیچوقت ادامه نمی داد. در سپتامبر ۲۰۱۳ شرکت سونی پیکچرز تلویژن رسماً اعلام کرد که طی قرارداری با شبکه ای ام سی پروژه جدیدی به نام بهتره با ساول تماس بگیری را خواهند ساخت. این سریال در رابطه با برکینگ بد بوده با این تفاوت که ساول گودمن، وکیل والتر وایت در این فیلم نقش اصلی را دارد. نقش ساول گودمن را باب ادنکیرک بازی می کند و خالق این مجموعه نیز وینس گیلیگان است. پخش بهتره با ساول تماس بگیری از ۸ فوریه ۲۰۱۵ شروع شد. گیلیگان در کنار نویسندگی، کارگردانی قسمت اول این مجموعه را نیز بر عهده داشت. شرکت سونی چندی بعد مجدداً از قراردادی با شبکه سی بی اس یاد کرد. بر طبق این قرارداد، قرار شد سریالی بر اساس نمایشنامه وینس گیلیگان برای پاییز ۲۰۱۴ این شبکه ساخته شود. پخش این سریال تحت عنوان "بتل کریک" از ۱ مارس ۲۰۱۵ آغاز شد. موضوع آن در مورد همکاری یک کارآگاه پلیس و یک مأمور اف بی آی است. زندگی شخصی. گیلیگان از سال ۱۹۹۱ با هالی رایس در رابطه بوده و در سال ۲۰۲۲ او را همسر خود نامید. او که در خانواده ای کاتولیک بزرگ شده، خود را ندانم گرا می داند. گیلیگان اعلام کرده است که هم مسیح
یت بنیادی و هم خداناباوری را «به سختی می توانم درک کنم».
مدل شیء مؤلفه با کوته نوشت COM یک استاندارد واسط دودویی برای مولفه های نرم افزاری است که توسط شرکت مایکروسافت در سال ۱۹۹۳ (سال ۱۳۷۲ شمسی) معرفی شد. از این فناوری برای ایجاد توانمندی «ارتباط بین پردازه ای» در ایجاد شیء در بسیاری از زبان های برنامه نویسی استفاده می شود. COM مبنای چندین فناوری و چارچوب دیگر مایکروسافت است، مثلاً , , , ActiveX, , , Windows shell, DirectX, ، و براساس COM هستند. ماهیت COM ایجاد یک روش «خنثی از نظر زبان» برای پیاده سازی اشیایی است که قابلیت استفاده در محیطی را دارند که با محیطی که در آن ایجاد شده اند متفاوت است، یعنی حتی می توان در محدودهٔ بین ماشینی از آن استفاده کرد. برای مولفه هایی که به خوبی نوشته شده باشند، COM امکان استفاده مجدد از اشیا را بدون هیچ دانشی از پیاده سازی درونی آن ها می دهد، زیرا این فناوری پیاده سازهای مولفه را مجبور می کند تا «های خوش تعریف» تهیه کنند، که این واسط ها از پیاده سازی جدا هستند. معانی تخصیص در زبان های مختلف متفاوت است، اما این موضوع به این صورت سازگارسازی می شوند که اشیا «خودشان» مسئول ساخت خودشان باشند و از بین بردن آن ها از طریق شمارش ارجاع انجام
می شود. بین واسط های متفاوت یک شیء از طریق شگرد QueryInterface به دست می آید. شگرد ارجح «ارث بری» در COM، ساخت زیرشیءهایی است که به آن ها «تماس» شگردی واگذار می شوند. COM یک فناوری واسط است که به عنوان یک «فقط استاندارد» در مایکروسافت ویندوز و اپل ۱٫۳ و سپس در افزونه های واسط برنامه نویسی کاربردی (API) تعریف و پیاده سازی شده است. در API فقط بخشی از کل واسط COM پیاده سازی می شود. در بعضی از کاربردها، COM تاحدی به وسیله چارچوب دات نت مایکروسافت جایگزین شده است، و در پشتیبانی از خدمات وب توسط (WCF) جایگزین شده است. با این حال، اشیای COM را می توان با همه زبان های دات نت، از طریق در دات نت استفاده کرد. DCOMهای شبکه ای از دودویی استفاده می کنند، درحالی که WCF (بنیاد ارتباط ویندوز) استفاده از پیام های SOAP که مبتنی بر XML اند را تشویق کرده است. COM به دیگر فن آوری های واسط نرم افزار مولفه، مثل CORBA، و بسیار شبیه است، اگرچه هرکدام از آن ها نقاط قوت و ضعف خودشان را دارند. برخلاف C++، در COM یک واسط دودویی کاربردی پایدار (ABI) فراهم شده است، و این واسط بین انتشارهای مختلف کامپایلر، تغییر نمی کند. این موضوع واسط های
COM را برای کتابخانه های شیءگرای C++ جذاب ساخته است؛ زیرا این واسط ها باید توسط کارخواه های کامپایل شده توسط نسخه های کامپایلر مختلف استفاده شوند. الگوی COM به منظور توانمندسازی ارتباطات بین پردازشی و ساختن اشیاء به صورت پویا، برای تعداد زیادی از زبان های برنامه نویسی مورد استفاده قرار گرفته است. اصطلاح COM در صنعت توسعه نرم افزاری مایکروسافت، به عنوان چتری که دربرگیرنده فناوریهای زیرمی باشد مورد استفاده قرار می گیرد. نکته: هرگز نباید با قالب پروندهای COM، که پسوندی برای یک نوع از پرونده های اجرایی می باشد، اشتباه گرفته شود. امنیت. مولفه های COM و ActiveX به صورت کد محلی در ماشین کاربر اجرا می شوند، و هیچ جعبه شنی در اینجا وجود ندارد. درنتیجه محدودیت های کمی روی این موضوع که کد چه می تواند انجام دهد وجود دارد. تلاش های قبلی برای توکارسازی مولفه های ActiveX در صفحات وب با اینترنت اکسپلورر منجر به مسائلی در زمینه سرایت بدافزار شده اند. مایکروسافت مشکل با ActiveX را در سال ۱۹۹۶ تشخیص داد، موقعی چارلز فیتزجرالد گفته بود «ما هیچ وقت ادعا نکرده ایم که ActiveX به صورت ذاتی امن است». ورژن های جدید اینترنت اکسپلورر قب
ل از نصب کنترل های ActiveX از کاربر اجازه می گیرند، و این موضوع به کاربر امکان آن را می دهد تا اجازه نصب کنترل ها از سایت هایی که کاربر به آن ها اعتماد ندارد، را ندهد. کنترل های ActiceX توسط «امضای دیجیتال» امضا شده اند، تا درستی و صحت آنها تضمین گردد. این موضوع مقدور هست که همه کنترل های ActiveX را غیرفعال کنیم، یا فقط تعدادی اندکی که انتخاب شده اند را مجاز بدانیم. «پشتیبانی شفاف برای سرورهای خارج از فرآیند COM» هم امنیت نرم افزار را، در قالب جداسازی فرایندها، افزایش می دهد. این موضوع برای جداسازی زیرسامانه های برنامه کاربردی بزرگ به فرایندهای مجزا می تواند مفید باشد. انزوای فرایند، خرابی حالت در یک فرایند را، از تأثیر مخرب در درستی دیگر فرایندها، محدود می کند، زیرا آنها فقط از طریق واسط های موکداً تعریف شده ارتباط برقرار می کنند؛ بنابراین، فقط زیرسامانه تأثیر پذیرفته، برای بازیابی حالت مجاز، باید راه اندازی مجدد گردد. این موضوع برای زیر سامانه های موجود در فرایند مشابه درست نیست، چراکه در آن یک اشاره گر سرکش در یک زیرسیستم به صورت تصادفی، می تواند دیگر زیرسامانه ها را خراب کند. جزئیات فنی. برنامه نویسان COM