Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زرد، بنفش است. رنگ های اصلی. در تئوری رنگ سنتی، قرمز، زرد و آبی رنگ های اصلی هستند زیرا دانه های رنگی تشکیل دهنده آن ها از ترکیب هیچ رنگ دیگری به وجود نیامده و تمام رنگ های دیگر از ترکیبات مختلف این سه رنگ با یکدیگر به دست می آیند. تعیین رنگ های اصلی در دو دیدگاه متفاوت قرار دارند ، به عبارت دیگر اگر منظور ما از رنگ های اولیه در مورد حیطه نقاشی باشد، رنگ قرمز، زرد و آبی به عنوان primary color شناخته شده اند اما اگر در مورد فیزیک و نور صحبت می کنید، رنگ های اصلی قرمز، سبز و آبی هستند. به عبارت دیگر رنگ زرد، قرمز یا آبی که رنگ های اولیه نامیده می شوند فقط یک رنگدانه دارند یعنی اینکه آنها از ترکیب سایر رنگدانه ها ایجاد نشده اند. رنگ های فرعی یا ثانویه. بنفش و نارنجی و سبز رنگ هایی هستند که از ترکیب رنگ های اصلی با یکدیگر حاصل می شوند. محل قرارگیری هر رنگ ثانویه در دایره رنگ، بین دو رنگ اصلی تشکیل دهنده اش است. رنگ های ترکیبی. زرد-نارنجی، قرمز-نارنجی، قرمز-بنفش، آبی-بنفش، آبی-سبز و زرد-سبز، این رنگ ها از ترکیب یک رنگ اصلی با یک رنگ فرعی به وجود می آیند و در میان دو رنگ تشکیل دهنده خود قرار می گیرند.
معمر قذافی در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱ و پس از ماه ها درگیری و فرار از دست شورشیان و انقلابیون لیبی در شهر محل زادگاه خود سرت دستگیر شد و اندکی بعد به دست انقلابیون کشته شد. شورای انتقالی ابتدا ادعا کرد او در اثر جراحات ناشی از حمله هوایی کشته شده، اما بعداً ویدئویی منتشر شد که نشان می دهد جنگجویان شورشی او را تا حد کشت می زنند. در آن روز با به کنترل درآوردن شهر سرت توسط نیروهای انقلابی لیبی، قذافی و چند تن از محافظان شخصی و فرمانده ارتشش را در حالی که در حال فرار از شهر بودند توسط نیروهای ناتو هدف قرار گرفتند و بعد در یک کانال فاضلاب پنهان شدند. بنا به گزارش ها قذافی پس از بیرون آمدن از «سوراخ»، در حالی که از ناحیه پا و کمر زخمی شده بود، خود را به نیروهای انقلابی تسلیم کرد. پس از آن در حالی که قذافی تکرار می کرد «چه شده؟ چه شده؟ چه خبر است، به من شلیک نکنید» انقلابیون او را سوار یک ماشین کردند تا به مصراته منتقل شود. فیلمی منتشر شده که نشان می دهد او هنگام دستگیری زنده بوده ولی بعداً به نحو نامعلومی کشته شده است. قذافی در واپسین لحظات حیاتش دو هفت تیر، که رنگ یکی از آنها طلایی رنگ بود، یک رادیوی اف ام، و یک ساعت مچی دا
شت. او همچنین لباس نظامی بر تن کرده بود. او به هرحال به حرف خود عمل کرد و تا آخر، قبل از اسارت، جنگید. بنا ادعای محمود جبریل، ماشین حامل قذافی در درگیری میان نیروهای وفادار به او و انقلابیون هدف گلوله قرار می گیرد و قذافی در این میان کشته می شود. البته به نقل دیگر منابع قذافی بر اثر اختلاف نیروهای انقلابی بر سر اینکه به کدام شهر برده شود توسط جوانی به نام سند الصادق العریبی که او را اسیر کرده بود به ضرب گلوله کشته شد. در پی مرگ قذافی شورای انتقالی لیبی بیان کرد که اندکی پس از آن به طور رسمی «آزاد شدن» سراسر لیبی را اعلام خواهد کرد. جسد قذافی. نمایش عمومی. دو روز پس از مرگ سرهنگ قذافی با انتقال جسد وی به شهر مصراته و نگهداریش در سردخانه یک قصابی، صدها لیبیایی برای دیدن جسد او صف کشیدند. خاک سپاری. روز سه شنبه، ۳ آبان (۲۵ اکتبر)، سخنگوی شورای ملی انتقالی که اداره امور لیبی را برعهده دارد اعلام کرد که اجساد معمر قذافی و معتصم قذافی، یکی از پسران او، در ساعات بامداد در مکانی سری دفن شده است تا به یک زیارتگاه مبدل نشود. او در وصیت نامه اش درخواست کرده بود که بدون غسل و با لباس خونی دفن شود. بازتاب جهانی. مرگ معمر
قذافی در میان کشورها و سازمان های جهانی بازتاب گسترده ای داشته است.
نابوپولاسار یا نَبوپولاسار (زادهٔ پیرامون ۶۵۸ پیش از میلاد- مرگ ۶۰۵) بنیانگذار و اولین پادشاه امپراتوری بابلی نو بود که از زمان تاجگذاری خود به عنوان پادشاه بابل در سال ۶۲۶ پیش از میلاد تا مرگش در ۶۰۵ پیش از میلاد سلطنت کرد. وی نقشی کلیدی در سرنگونی امپراتوری آشور پس از مرگ امپراتور نیرومند آن، آشوربانیپال بازی کرد. دوران سلطنت. نابوپولاسار توانست پس از ۲۰۰ سال بابل را از قید آشوریان رهایی بخشد و در پی شورشی، خود به پادشاهی بابل رسد. در ۶۱۲ پیش از میلاد او و سپاهیانش به نیروهای پادشاهی ماد پیوستند و در نبرد نینوا آشوریان شکست خوردند و نینوا تاراج شد. نیروهای متحد در ۶۰۵ پ. م نیز بازمانده های سپاه آشور و متحدان مصری آنان را طی نبرد کرکمیش در کارکمیش از میان بردند. او پیشتر در ۶۰۷ پیش از میلاد شهر حران را نیز از نیروهای آشوری گرفته بود. تقابل با فراعنه. نابوپولاسار همچنین از ۶۱۰ پیش از میلاد تا زمان مرگش با مصر درگیر بود. اندکی پیش از مرگش نبوکدنصر دوم پسرش، با نخو دوم، فرعون مصر وارد جنگ شده بود. نام نابوپولاسار در شکل اصلی خود «نابو-اَپَل-اُظُر» بوده و معنی آن این است: «نابو فرزند را نگاه داراد.» نبو نام یکی
از ایزدها است. منظور از فرزند در اینجا ولیعهد است، و واژه اظر، به معنی نگاه و حفاظت، با واژه عربی نظر هم ریشه است. منابع. Wikipedia contributors، "Nabopolassar،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Nabopolassar&amp;oldid=448939815 (accessed October 26, 2011).
جام خیریه انگلستان ۱۹۶۹ ، ۴۷امین رقابت سالانه مابین قهرمانان لیگ دسته اول فوتبال انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان است. این مسابقه در تاریخ ۲ آگوست ۱۹۶۹ مابین تیم های لیدز یونایتد و منچستر سیتی در ورزشگاه الند رود لیدز برگزار شده است. تیم لیدز یونایتد در این مسابقه با نتیجه دو بر یک به پیروزی رسید.
جام خیریه انگلستان ۱۹۶۸، ۴۶امین رقابت سالانه مابین قهرمانان لیگ دسته اول فوتبال انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان است. این مسابقه در تاریخ ۳ آگوست ۱۹۶۸ مابین تیم های وست برومویچ و منچستر سیتی در ورزشگاه ماین رود منچستر برگزار شده است. تیم لیدز یونایتد در این مسابقه با نتیجه دو بر یک به پیروزی رسید.
سلسله مراتب چیرگی ، (در میان انسان ها: سلسله مراتب اجتماعی) عبارت است از نوعی سازمان دهی اعضای یک گروه که وقتی اتفاق می افتد که رقابت برای دست یابی به منابع، به جنگ بینجامد. شیِل دروپ-اِبه (Chjelderup-Ebbe)، که نمونهٔ غالباً مورد استنادی از سلسله مراتب را در بین جوجه مرغ ها مورد مطالعه قرار داده، دریافته است که چنین ساختارهای اجتماعی ای، به واسطهٔ کاهش دادن ستیز میان گروه های پرندگان، موجب باثبات تر شدن گروه های جمعیتیِ آن ها شده است. سلسله مراتب های سلطه می تواند یک نفره یا چندمرحله ای باشد. در یک سلسله مراتب یک نفره، تنها یک نفر حکمران (سلطه گر) وجود دارد و بقیه به شکلی برابر، مطیع (تحت سلطه) او هستند. در یک سلسله مراتب چندمرحله ای، به طور مثال، سلسله مراتب موجود در میان جوجه مرغ ها که در بالا به آن اشاره شد، هر فردی بر تمام افرادی که در جایگاه پایین تر از خودش قرار دارند، تسلط دارد اما بر آن هایی که در جایگاه بالاتر هستند خیر. سلسله مراتب سلطه در بین اکثر گونه های جانوران اجتماعی که به شکل گروهی زندگی می کنند وجود دارد، ازجمله نخستی ها. سلسله مراتب سلطه در میان ماهی ها، پرندگان، و پستانداران به طور گستردهً
مورد مطالعه قرار گرفته است. سلسله مراتب سلطه می تواند به شکل ساختارهای مرحله ای ساده نیز باشد؛ عامل پیدایش این نوع ساختارها غالباً تفاوت های جسمانی ای است که در میان اعضای یک گروه وجود دارد، که برای دستیابی به منابع به یکدیگر وابسته هستند. به علاوه، سلسله مراتب سلطه، تحت تأثیر برهم کنش های اجتماعی پیچیده ای قرار دارد که در میان اعضای یک گروه رخ می دهند. مکانیسم هایی که شکل گیری سلسله مراتب را در جانوران تنظیم می کند. اساسی ترین فعل و انفعالی که منجر به ایجاد سلسله مراتب سلطه می شود، فعل و انفعال بین جفت هاست. برای مطالعه نحوهٔ شکل گیری سلسله مراتب سلطه، دانشمندان اغلب از روش جفتی (دوتایی) استفاده می کنند؛ که در این روش یک جفت مجبور به زندگی مجزا از سایر افراد جامعه هستند. تمام افراد گروه به همراه جفت خود و جدا از دیگر جفت های گروه خواهند ماند (مثل یک round-robin) تا زمانی که بتوان شکل گیری سلسله مراتب مورد نظر را در گروه مشاهده کرد. فرایندی که منتج به شکل گیری سلسله مراتب می شود شامل به وجود آمدن یک شبکه سلطه است که در آن برتری یا تساوی در ارتباط با تک تک افراد گروه تعریف می شود. اخیراً روشن شده است که اثرات
متقابل یک جفت تنها (که از سایر افراد گروه ایزوله شده اند)، نمی تواند به طور حتم منجر به شکل گیری سلسله مراتب سلطه شود. به این خاطر که در طبیعت چنین جفت هایی به ندرت در محیط ایزوله و مجزا از دیگران شکل می گیرند؛ بنابراین مفهوم نسبتاً تازه ای در مطالعه رفتار جانوران پدید آمده است: مطالعهٔ جفت ها درون جامعه. پدیده هایی نظیر اثر حاضران، تأثیر وابسته به موقعیت حاضران (دراجتماع ماهی های بتا)، تأثیر مشاهده گروه اثر برنده - بازنده، می توانند نقش مهمی در شکل گیری سلسله مراتب سلطه در گروه های اجتماعی ایفا کنند. علاوه بر این گفته می شود که گروه های اجتماعی یک شبکه علامت دهی (مخابراتی) پیچیده به وجود می آورند. فعل و انفعالاتی که بین دو فرد در اجتماع شکل می گیرد تحت تأثیر علائمی ست که از طرف دیگر افراد گروه که در ارتباط مستقیم با آن ها هستند، صادر می شوند. در بسیاری از جانوران، این علائم مفروض می تواند شامل تغییرات کیفی و نیز تغییر حالت (مانند تغییرات در رنگ) باشد. افرادی که در مرتبهٔ بالاتری قرار دارند، رده های پایین تر جامعه را از دستیابی به جا و مکان، غذا و فرصت های جفت گیری محروم می کنند؛ بنابراین افراد رده های بالات
ر جامعه، با توجه به برتری در فرصت های جفت گیری و نیز دارا بودن منابع ذخیرهٔ غذایی بیشتر برای بقای فرزندانشان، موفقیت بیشتری در تولید مثل دارند. از این رو این برتری همچون یک عامل طبیعی برای کنترل جمعیت، تضمین منابع غذایی کافی برای افراد برتر و متعاقباً جلوگیری از شیوع قحطی و گرسنگی در بین آنها، به کار می رود. ایجاد قلمرو فرماندهی، تأثیر این عامل را تشدید می کند. این رده بندی ها ثابت نیستند و به متغیرهای زیادی بستگی دارند که از آن میان می توان سن، جنسیت، هوش، قدرت جسمانی و پرخاشگری را نام برد. به عنوان مثال، در سلسله مراتب مرحله ای، افراد رده بالا (آلفا) اغلب جایشان را به افراد تحت سلطهٔ خود (بتا) می دهند که این جایگاه شامل همان نقش فرماندهی و نیز مزایای مربوط به آن می شود. در رده های بالای اجتماعی، کاهش توان باروری، از دلایل عمدهٔ جابجایی در رده بندی جامعه است. مراتب سلطه در رده های بالای اجتماع حشرات در جوامع حشرات، تنها یک یا چند فرد از اعضای جامعه می توانند تولیدمثل کنند، در حالی که دیگر افراد تمایل و توانایی تولیدمثل خود را سرکوب می کنند. این اختلاف در تولیدمثل، در بعضی موارد منجر به به وجود آمدن سلسله مرا
تب سلطه می شود. فرد سلطه گر در جامعهٔ حشرات، ملکه است که از مزایای مشخصی بهره می برد که از آن جمله است، تولید مثل و فواید حاصل از وظایفی که فرمانبرداران (طبقه کارگر) به انجام می رسانند (جستجو برای فراهم آوردن آذوقه، محافظت و دفاع از لانه، نگهداری از نوزادان، تنظیم دما). طبق قانون همیلتون، برای جبران محرومیت طبقه کارگر از زاد و ولد، آن ها می توانند ژن های خود را برای تولید مثل موفقیت آمیز ملکه با او به اشتراک بگذارند. این مسئله نه تنها در جامعهٔ حشرات شناخته شده (مورچه، موریانه، برخی انواع زنبور عسل، زنبور) بلکه در اجتماع گونه ای از موش کورها که در شرق آفریقا یافت می شوند نیز صدق می کند. در یک پژوهش آزمایشگاهی، کلارک و فولکز (1997) ثابت کردند که شانس تولیدمثل در یک کلونی از این موش کورها، متناسب با مرتبهٔ هر فرد در سلسله مراتب سلطه است، اما پس از حذف ملکه از سلسله مراتب، بین افرادی که توان تولیدمثل دارند جدال شکل می گیرد. جوامع حشراتی که در بالا به آن ها اشاره شد، به استثنای موریانه ها، هاپلو دیپلوییدی هستند. ملکه و کارگرها، دی پلویید هستند اما نرها از ژنوتیپ هاپلوییدی به وجود آمدند. در برخی گونه ها، رشد تخمدا
ن ها کاملاً متوقف نمی شود و از این رو، طبقه کارگر توان تولیدمثل دارند. پروازهای تلقیحی، فصلی هستند و حشرات کارگر بال ندارند تا بتوانند برای لقاح پرواز کنند، لذا کارگرها معمولاً باکره هستند یا اینکه تخم های بارورنشده می گذارند. این تخم ها عموماً زیست پذیر هستند و به تولد حشرهٔ نر می انجامند. کارگری که تولیدمثل می کند، در جامعه یک متقلب محسوب می شود زیرا به طور نامتناسبی موفقیت بیشتری در بقای نسل در مقایسه با مادر و خواهرانش خواهد داشت. مزایای نازا باقی ماندن، تنها در صورتی تداوم خواهد داشت که تمام کارگران این توافق را پذیرفته باشند. وقتی یک یا چند کارگر تولیدمثل می کنند، قرارداد اجتماعی از بین می رود و توافق بین افراد کلونی منحل می شود. رفتارهای خشونت آمیزی که از این تخلف ناشی می شود، ممکن است منجر به شکل گیری سلسله مراتب شده و تلاش های کارگرها برای تولیدمثل، قویا سرکوب شوند. در برخی گونه ها، به ویژه مورچه ها، ممکن است بیش از یک ملکه در کلونی وجود داشته باشند که به این وضعیت پلی ژینی (چند ملکه ای) می گویند. در این مورد، یکی دیگر از مزایای حفظ سلسله مراتب، افزایش و تداوم عمر کلونی ست. افراد رده بالا ممکن است بم
یرند یا توانایی باروری خود را از دست دهند، که در این صورت سایر ملکه ها می توانند در همان لانه یا محل، کلونی جدیدی را تشکیل دهند. این مزیت، در بعضی زمینه های بوم شناختی می تواند خطرناک باشد، از جمله وقتی که لانه فضای کافی نداشته باشد یا پراکندگی افراد به علت احتمال زیاد شکار، خطرناک باشد. سرکوب توان تولیدمثل به وسیلهٔ افراد سلطه گر، رایج ترین سازوکار در حفظ سلسله مراتب سلطه است. این قدرت در اجتماعات رده بالای پستانداران، به طور عمده در نتیجهٔ درگیری های خشونت آمیز بین ماده هایی که توان بالقوهٔ تولیدمثل دارند، به دست می آید. در جوامع رده بالای حشرات، درگیری های خشونت آمیز بین افراد، از عوامل تعیین کنندهٔ موقعیت تناسلی فرد است؛ که به عنوان مثال می توان به جوامع زنبورهای عسل بومبوس بیفاریوس (bumblebee Bombus bifarius)، زنبورهای چتری پولیستس آنولاریس، (paper wasp Polistes annularis) و در مورچه های دینوپونرا آسترالیس (ants Dinopnera australis) و دی. کادریسپس (D. quadriceps) اشاره کرد. به طور کلی، درگیری های مذکور، جزئیات مشخص و ثابتی دارند که شامل ارسال علائم بیوشیمیایی از شاخک ها، ضربات شکمی، گاهی کشمکش آرواره ها
و نیش زدن است. برنده این کشمکش بر بدن بازنده راه می رود که این به نوبه خود نوعی ژست به زیر کشیدن بازنده (پیروزی) محسوب می شود. این رفتار کلیشه ای در جمعیت حشرات بسیار رایج است. به خصوص در اجتماع مورچه های پونرین (ponerine ants) (گونه ای از مورچه های گوشت خوار مناطق گرمسیری که نوزاد آن ها در پیله شکل می گیرد) و هم چنین موش کورهای صحرایی (Heterocephalus glaber)
دریاچه لیکانکابور یا لاگو لیکانکابور دریاچه ای آتشفشانی در شیلی است که در دهانهٔ آتشفشان لیکانکابور واقع در ناحیهٔ آنتوفاگاستای ناحیهٔ سگوندا در استان ال لوا و نزدیک به سن پدرو ده آتاکاما و مرز شیلی با بولیوی قرار دارد. این دریاچه در ارتفاعی ۵۹۱۶ متری واقع شده و یکی از مرتفعترین دریاچه های جهان به شمار می رود. این دریاچه ۱۰۰ متر طول و ۷۰ متر عرض داشته و ژرفای آن به ۸ متر می رسد. دریاچه لیکانکابور علی رغم قرارگرفتن کوه لیکانکابور در مرز بین شیلی با بولیوی به طور کامل در خاک شیلی قرار دارد زیرا از کل آتشفشان، تنها دو سوم پایینی از شیب شمال شرقی آن متعلق به بولیوی است و مرز بین المللی نیز در فاصلهٔ ۱ کیلومتری از شمال شرقی دریاچه قرار دارد.
ملک سعود بن عبدالعزیز بن عبدالرحمن بن فیصل بن ترکی بن عبدالله بن محمد بن سعود بن محمد بن مقرن آل سعود (زادهٔ ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۰۲ – درگذشتهٔ ۲۳ فوریهٔ ۱۹۶۹) فرزند دوم ملک عبدالعزیز، بنیان گذار پادشاهی عربستان سعودی، و دومین پادشاه این کشور از خاندان آل سعود در سال های ۱۹۵۳–۱۹۶۴ بود. او با ۵ پادشاه پس از خود (ملک فیصل، ملک خالد، ملک فهد، ملک عبدالله و ملک سلمان) برادر بود. سعود دومین پسر ملک عبدالعزیز و وَضحیٰ بنت محمد العریعر بود. مرگ برادر بزرگ تر سعود، شاهزاده ترکی، در سال ۱۹۱۹، سعود را آماده کرد تا جانشین پدرش شود. ملک عبدالعزیز در سال ۱۹۳۳ او را به عنوان ولیعهد عربستان سعودی منصوب کرد. سعود به عنوان فرمانده در فتوحات عبدالعزیز که منجر به تأسیس عربستان سعودی در سال ۱۹۳۲ شد، خدمت کرد. وی از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۲ نایب السلطنهٔ نجد بود و در کشورهای همسایه نیز نمایندهٔ پدرش بود. او در اصلاحات مالی عربستان سعودی، تهیهٔ نخستین بودجهٔ دولتی در سال ۱۹۴۸ و تأسیس بانک مرکزی عربستان در سال ۱۹۵۲ نقش داشت. سعود همچنین بر توسعهٔ زیرساختی این کشور نظارت داشت. سعود پس از درگذشت پدرش در سال ۱۹۵۳، بر تخت پادشاهی نشست و دولت را سازمان
دهی کرد. سعود به دنبال حفظ روابط دوستانه با ایالات متحده و در عین حال حمایت از سایر کشورهای عربی در درگیری های آن ها علیه اسرائیل بود. در دوران حکومت او، عربستان سعودی در سال ۱۹۶۱ به جنبش عدم تعهد پیوست. ناتوانی سعود در مقابله با بدهی های ملی عربستان، او را وارد جنگ قدرت با برادر ناتنی و ولیعهدش، فیصل کرد. او از تاریخ ۹ نوامبر ۱۹۵۳ تا ۲ نوامبر ۱۹۶۴ در عربستان سعودی حکومت کرد و با کودتای برادرش ملک فیصل از قدرت برکنار شد. پس از آن، سعود به تبعید رفت و با حمایت برخی از پسرانش تلاش ناموفقی برای پس گرفتن تاج و تخت کرد. او در تاریخ ۲۳ فوریهٔ ۱۹۶۹ در ۶۷ سالگی درگذشت. تا امروز او تنها پادشاه عربستان سعودی است که زمامداری را از پدر (ملک عبدالعزیز) به ارث برده است. وی از شیوهٔ پدرش در توسعهٔ کشور پیروی می کرد. سال های آغازین. ملک سعود در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۰۲ در شهر کویت به دنیا آمد. او پسر دوم عبدالعزیز بن عبدالرحمن در خانهٔ جدش عبدالرحمن بن فیصل به دنیا آمد. آن ها در منطقهٔ Sikkat Inazza شهر که خانواده پس از تبعیدشان از ریاض در آنجا اقامت داشتند، زندگی می کردند. هنگامی که پدرش در سال ۱۹۰۲ ریاض را فتح کرد، سعود به همراه ما
در و برادرانش به وی پیوستند. خواهر و برادر کامل شاهزاده سعود شاهزاده ترکی، شاهزاده خالد، شاهزاده عبدالله و شاهزاده مونیره بودند. از میان آن ها خالد و عبدالله در جوانی درگذشتند. مادرشان همسر دوم عبدالعزیز، وضا بنت محمد الاوریر بود که از قبیلهٔ بنی خالد بود. شاهزاده سعود از پنج سالگی به فراگیری شریعت و قرآن نزد شیخ عبدالرحمن المفریج پرداخت. او همچنین تیراندازی با کمان و سوارکاری و نحوهٔ اجرای قراردادهای صلح و هنر جنگ، سیاست، دیپلماسی را به روش های سنتی عربی آموخت. معلمان رسمی او مشاوران پدرش عبدالله الدملوجی و حافظ وهبه بودند. آغاز فعالیت سیاسی و نظامی. سعود در سفرهای متعدد پدرش را همراهی کرد و در چندین لشکرکشی در طول اتحاد شبه جزیرهٔ عربستان شرکت کرد. نخستین مأموریت سیاسی او در سیزده سالگی و رهبری هیئتی به قطر بود. نخستین نبردی که او انجام داد در جراب در سال ۱۹۱۵ و به دنبال آن نبردی در یطب در همان سال و سپس تروبه در سال ۱۹۱۹ بود او در سال ۱۹۲۵ بحران المهمل را در مکه متوقف کرد. در دوران تصدی خود به عنوان نایب السلطنهٔ نجد شاهزاده سعود از طریق روزنامهٔ "ام القری" از پدرش به دلیل محدودیت های اخوان انتقاد کرد. با
این حال، او بعداً برای توقف شورش اخوان در نبرد سابیلا در سال ۱۹۲۹ جنگید. در ۱۱ مه ۱۹۳۳، سعود به عنوان ولیعهد منصوب شد که در روزنامهٔ "ام القری" اعلام شد. عمویش محمد بن عبدالرحمن به عنوان ولیعهد با سعود بیعت نکرد و ریاض را به مقصد مکه ترک کرد. عبدالعزیز پس از انتصاب به عنوان ولیعهد، به پسرش گفت که باید در راه گسترش اسلام اهتمام ورزید، از رعایا به خوبی مراقبت کرد و به توصیه های علمای دین توجه کرد. سعود سپس به پدرش قول داد که به توصیه های پدرش اهمیت دهد. سال بعد، ملک عبدالعزیز دو لشکرکشی نظامی را سازماندهی کرد. یکی از آن ها به رهبری ولیعهد سعود بود که نجران را بازپس گرفت و مخفیانه از میان کوه های ناهموار در شمال غربی یمن پیشروی کرد. پس از پایان جنگ با یمن، عبدالعزیز تصمیم گرفت که سعود را به سفر به خارج تشویق کند. وی با همراهی مشاور پدرش فؤاد حمزه از کشورهای ماوراءالنهر، فلسطین، عراق، مصر و اروپا بازدید کرد و در آنجا به نمایندگی از پدرش در مراسم تاجگذاری پادشاه جرج ششم و ملکه الیزابت در سال ۱۹۳۷ حضور یافت. سعود دوستی صمیمانه ای با شاه جوان غازی اول عراق برقرار کرد و امیر ماوراءالنهر (بعداً ملک عبدالله یکم اردن) ر
ا مورد تحسین قرار داد. پس از جنگ، هنگامی که به نظر می رسید تشکیل یک کشور یهودی در فلسطین قریب الوقوع است و رهبران کشورهای مختلف عربی در "انشاس" مصر در سال ۱۹۴۶ برای بررسی اوضاع تحت ریاست فاروق پادشاه مصر گرد هم آمدند، سعود دوباره در آنجا بود. از سوی پدرش به نمایندگی از خود و کشورش انتخاب شد و در تصویب قطعنامهٔ معروفی شرکت کرد که در آن آمده بود: «آرمان فلسطین آرمان همهٔ اعراب است و نه صرفاً فلسطینی ها». سعود در سال ۱۹۴۷ از ایالات متحده بازدید کرد و با رئیس جمهور هری ترومن ملاقات کرد و همچنین با رهبران بریتانیا، فرانسه و ایتالیا دیدار کرد تا سیاستگذاران را با دیدگاه های پدرش آشنا کرده و غیرقابل قبول بودن نقض حقوق مردم فلسطینی را یادآور شود. در ۱۹ اکتبر ۱۹۵۳، عبدالعزیز، سعود را علاوه بر ولیعهدی، به عنوان نخست وزیر نخستین کابینهٔ عربستان منصوب کرده بود. پیش از آن وی به عنوان فرمانده عالی نیروهای مسلح و یگان های امنیت داخلی منصوب شده بود. در این دوره، نیروهای مسلح عربستان سعودی، از جمله نیروی هوایی، با کمک آمریکا در سطح وسیعی نوسازی شدند. ناوگان خطوط هوایی عربستان سعودی همچنین با خرید چهار "Sky Master" جدید گسترش
یافت تا در درجهٔ نخست، حمل و نقل زائران از خانه های خود به مکان های زیارتی و بازگشت و همچنین سفرهای دیگر را تسهیل کند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۵۳، سعود با تأیید پدرش سنگ بنای توسعه و نوسازی مسجدالنبی را در مدینه گذاشت. وی پیش از این نیز در پی دیداری به عبدالعزیز توصیه کرده بود که این اقدام را انجام دهد و این اقدام تصویب شده بود. پادشاهی. سعود در ۹ نوامبر ۱۹۵۳ پس از درگذشت پدرش عبدالعزیز به عنوان پادشاه جانشین او شد. او در فضای سیاسی بسیار متفاوت از زمانی که پدرش عبدالعزیز پادشاهی خود را تأسیس کرد بر تخت سلطنت نشست. سیاست داخلی. ملک سعود در نخستین سخنرانی خود به عنوان پادشاه به شورای وزیران جدید اعلام کرد که در حالی که دوران سلطنت پدرش به خاطر فتوحات نظامی مورد توجه قرار گرفته بود، او قصد داشت سلطنت خود را «جنگی بر ضد فقر، جهل و بیماری» باشد. سیاست خارجی. ملک سعود در صحنه های سیاسی منطقه ای، عربی، اسلامی و بین المللی نقش بسیار مهمی داشت. او پس از پایان سفر به مناطق مختلف کشورش، تورهای جهانی خود را آغاز کرد. او برای اهداف استراتژیک و سیاسی از کشورهای عربی و دوست دیدن کرد. او تور خود را در سال ۱۹۵۴ در مصر و پس از آن کویت،
بحرین، اردن، یمن و پاکستان آغاز کرد. او اعلام کرد که هدفش تنها «یکپارچگی مسلمانان در سراسر جهان» است تا آن ها همچون یک بدن قوی باشند. ملک سعود به سیاست عدم تعهد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی اعتقاد داشت که در جریان یک سفر رسمی به هند در مورد آن به طور کامل با جواهر لعل نهرو، نخست وزیر هند، گفت وگو کرد. او همچنین تلاش کرد تا منطقه را از ائتلاف ها و بلوک هایی که تنها در خدمت منافع خارجی بودند، رها نگه دارد و به همین دلیل از پیوستن به پیمان بغداد خودداری کرد. علیرغم فشارهای غرب، وی در دیدار با رئیس جمهور جمال عبدالناصر و شکری قوتلی رئیس جمهور سوریه در مارس ۱۹۵۶ در قاهره موافقت کرد که بیانیه ای مشترک در مورد درک آن ها از مسائل امنیتی و دفاعی صادر کنند که همزمان با سایر توافقات در امور مالی، اقتصادی و توسعهٔ منطقه ای بود. در نوامبر ۱۹۵۵، ملک سعود ۱۶ میلیون دلار وام به سوریه برای پنج سال اعطا کرد. با حملات مداوم اسرائیل به اردن در سال ۱۹۵۵، پادشاه سعود رهبران نظامی مصر، سوریه، لبنان و اردن را به ریاض دعوت کرد تا در مورد رویه های مقابله با تجاوز بحث کنند. او موافقت کرد که تمام هزینه های تقویت گارد ملی و نیرو
های مسلح اردن را پوشش دهد. او همچنین از انقلاب الجزایر در برابر فرانسه، از نظر دیپلماتیک و مالی پشتیبانی می کرد. پادشاه سعود به اعطای کمک های مالی به الجزایر ادامه داد و تا زمانی که این کشور، استقلال خود را در سال ۱۹۶۲ برقرار کرد، از آن دفاع می کرد. امام احمد بن یحیی یمن با امضای توافقنامهٔ دفاعی مشترک با مصر، عربستان سعودی و سوریه به تلاش های اعراب برای متحد کردن صفوف آن ها پیوست. این رویداد پس از دیدار بن یحیی با ملک سعود، رئیس جمهور جمال عبدالناصر و رئیس جمهور شکری قوتلی در ۲۱ آوریل ۱۹۵۶ و به دنبال پیمان جده بین عربستان سعودی و یمن رخ داد. سعود حمایت خود را از کشورهای عربی پس از ملی شدن شرکت کانال سوئز در ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۵۶ حفظ کرد، البته دولت مصر برخلاف انتظارات وی به عنوان متحد نظامی، مانند سوریه با او مشورت نکرد. او پس از جلسه ای که در ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۶ در دمام برگزار شد، موفق شد روابط خود را با ملک فیصل دوم عراق تقویت کند. پس از آن در همان ماه و در همان مکان با رئیس جمهور جمال عبدالناصر و رئیس جمهور سوریه شکری قوتلی ملاقات کرد که طی آن او حمایت کامل خود را از موضع مصر در این بحران تأیید کرد. هنگامی که بریتان
یا، فرانسه و اسرائیل در ۲۹ اکتبر ۱۹۵۶ در نتیجهٔ ملی شدن کانال سوئز به مصر حمله کردند، ملک سعود بسیج عمومی اعلام کرد و دستور داد دفاتر پذیرش سرباز را راه اندازی کنند. او به طور همه جانبه به دولت مصر کمک کرد و شخصاً بر عملیات نظارت کرد و از ورود هواپیماهای جنگی مصری برای حفاظت از آن ها در کشورش استقبال کرد. فهد بن عبدالعزیز، سلطان بن عبدالعزیز، سلمان بن عبدالعزیز و پسر ملک سعود ، فهد بن سعود، همراه با بسیاری از شاهزادگان از نخستین کسانی بودند که به خدمت سربازی رفتند. او برای اعمال فشار بر دولت های بریتانیا و فرانسه، از سلاحی استفاده کرد که تا آن هنگام، از آن استفاده نشده بود. او صادرات نفت را متوقف کرد و بارگیری تمامی نفتکش های انگلیسی و فرانسوی و ورود سایر نفتکش های حامل نفت عربستان را به این دو کشور ممنوع کرد. او همچنین روابط خود را با بریتانیا و فرانسه قطع کرد. ملک سعود اگرچه از پیامدهای احتمالی چنین رویه ای بر اقتصاد ملی عربستان آگاه بود برای نخستین بار از این سلاح اقتصادی استفاده کرد. او حمایت از مصر را را پس از جنگ نیز حفظ کرد و کمک های سخاوتمندانه ای از جمله ۲ میلیون ریال سعودی به هلال احمر مصر برای کمک
به قربانیان پورت سعید ارائه کرد. ملک سعود همچنان مشتاق بود که منطقه را از بلوک های سیاسی و دفاعی که تنها از یک ابرقدرت در برابر دیگری حمایت می کنند، عاری نگه دارد. علیرغم روابط مستحکم با سیستم آمریکایی که به دلیل کشف و تولید نفت در چندین زمینه بر آن تکیه داشت، به طور جدی به فکر لغو دسترسی آمریکا به دلیل استفاده از فرودگاه ظهران به عنوان ابزاری برای اعمال فشار بر ایالات متحدهٔ آمریکا افتاد. علیرغم روابط صمیمی سنتی کشورش با ایالات متحدهٔ آمریکا و بیگانگی ریشه دار کمونیسم و اعتقادات اسلامی، او از پیوستن به پیمان بغداد ۱۹۵۵ تحت حمایت آمریکا امتناع کرد. دوایت آیزنهاور، رئیس جمهور ایالات متحده، در سال ۱۹۵۷ از ملک سعود دعوت کرد تا یک سفر رسمی به ایالات متحده داشته باشد، زیرا او معتقد بود که ملک سعود نقش مهمی در اجرای دکترین بازدارندگی و مبارزه با کمونیسم در خاورمیانه و کشورهای اسلامی ایفا کرده است. هنگامی که ملک سعود دعوتنامه را دریافت کرد، با رؤسای جمهور جمال عبدالناصر و شکری قوتلی در ژانویهٔ ۱۹۵۷ در قاهره تشکیل جلسه داد. این سه رهبر توافق کردند که سعی کنند آیزنهاور را متقاعد کنند که دولت اسرائیل را برای تخلیهٔ شرم