Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اریش فریدریش اشمیت (زاده ۱۳ سپتامبر ۱۸۹۷ - درگذشته ۳ اکتبر ۱۹۶۴) باستان شناس آلمانی-آمریکایی متولد شهر بادن-بادن بود. فعالیت اشمیت. او استاد مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو بود و پژوهش های گسترده ای از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹ در مناطق مختلف ایران نظیر تخت جمشید انجام داد. اشمیت همچنین اولین کاوش علمی در چشمه علی شهر ری را از سال ۱۹۳۴ م. تا ۱۹۳۶ م. انجام داد که به دلیل مرگ زودهنگام وی، جز گزارشی مختصر چیزی از نتایج این کاوش ها منتشر نشد. در سال ۱۹۹۵ م. تیموتی متنی با مراجعه به آرشیو کارها و یافته های اشمیت، گزارشی با نام «کاوش دوباره چشمه علی» منتشر کرد که کورش روستایی آن را در سال ۱۳۷۷ شمسی در مجله «باستان پژوهی» ترجمه و به چاپ رساند.
آنتی بیوگرام (آزمایش های حساسیت دارویی) آزمایش هایی است که برای کشف نوع آنتی بیوتیکی انجام می شود که بر میکروبهای مورد نظر مؤثر هستند. این آزمایش ها به صورت روتین در آزمایشگاه های میکروبیولوژِی انجام می گیرد. اریترومایسین، پنی سیلین، سولفونامید، تتراسایکلین، ونکومایسین و … جزو دسته ای بزرگ از داروها هستند که باعث متوقف کردن رشد باکتریها (باکتریواستاتیک) یا از بین بردن باکتری ها (باکتریوسیدال) می شوند. به این دسته از داروها آنتی بیوتیک می گویند. هر دسته از آنتی بیوتیک ها بر روی باکتریهای خاصی تأثیر دارد و بر روی ویروس یا سایر میکروارگانیسم ها تأثیری نخواهند داشت. برای اینکه بدانیم چه آنتی بیوتیکی بر روی چه باکتری هایی مؤثر است؟ جواب تست آنتی بیوگرام است که به صورت روتین در آزمایشگاه های میکروبیولوژِی انجام می گیرد. این تست به ما نشان می دهد که کدام یک از آنتی بیوتیک ها بر روی کدام باکتری مؤثر است. همان طور که می دانید نمونه های گرفته شده برای بخش میکروبیولوژِی متفاوت هستند. اما نمونه ها هر چه که باشند (خون، csf، مدفوع، ادرار، خلط و..) در آخر معمولاً آنتی بیوگرام می شوند تا داروی مؤثر تجویز شود؛ و بهبودی سریعتر
صورت گیرد. بعد از کشت نمونه دریافتی در محیط کشت مناسب، اگر شرایط مناسب باشد و باکتری در نمونه ما باشد، باکتری موجود در نمونه رشد خواهد کرد. بعد از رشد باکتری، از ان لام (مقداری نمونه + سرم فیزیولوژِی) تهیه می کنیم و رنگ آمیزی گرم انجام می دهیم. اگر باکتری ایزوله ما، جز باکتری های پاتوژن باشد، باید تست آنتی بیوگرام را انجام دهیم. مقداری از نمونه را برداشته و در محیط کشت آنتی بیوگرام کشت می دهیم، سپس دیسک های آنتی بیوگرامی را روی محیط کشت گذاشته و جواب را بعد از ۴۸ تا ۲۴ ساعت بررسی کرده و نتایج را گزارش می کنیم. اصول آنتی بیوگرام. اصول آنتی بیوگرام بر پایه دو اصطلاح میکروب شناسی است یعنی منظور از MIC، غلظتی از یک آنتی بیوتیک است که می تواند رشد باکتری را در شرایط آزمایشگاهی مهار کند؛ و منظور از MBC، حداقل غلظتی از دارو است که باکتری را از بین می برد. باید آزمایش کننده چهار اصل زیر را قبل از آغاز آنتی بیوگرام مشخص کند: روش تعیین حداقل غلظت ممانعت کنندگی (M.I.C). در این روش ما دارای ۱۰ عدد لوله آزمایش می باشیم که در هر لوله ۵۰۰ میکرو لیتر محیط کشت TSB که قبلاً اتوکلاو شده است قرار دارد. در ابتدا برای رقت سازی در
مقدار ۵۰۰ میکرو لیتر از عصاره متانولی یا اتانولی را به لوله شماره یک اضافه می کنیم؛ و لوله شماره یک را به وسیله شیکر کاملاً مخلوط می کنیم و بعد از لوله شماره یک ۵۰۰ میلی لیتر محلول (عصاره +TSB) را برداشته و به لوله شماره دو اضافه می کنیم و به همین ترتیب تا لوله شماره هفت پیش می رویم که در نهایت بعد از شیکر کردن لوله شماره هفت ۵۰۰ میلی لیتر از محلول را دور می ریزیم. حالا ۱۰۰ میکرو لیتر از سوسپانسیون باکتری که برابر با نیم مک فارلند تهیه کردیم به همه هفت لوله اضافه می کنیم. حالا لوله شماره هشت که حاوی محیط عصاره + TSB (یعنی بدون باکتری) است. لوله شماره نه محیط (TSB+ باکتری) بدون عصاره که برای تعیین کدورت رشد باکتری به عنوان شاهد رشد استفاده می کنیم. لوله شماره ده که محیط TSB است به عنوان شاهد کدورت نداشتن محیط است (یعنی باکتری اگر رشد نکند باید به شکل این لوله شفاف باشد). برای این آزمایش غلظت هایی از ۵۰۰، ۲۵۰، ۱۲۵٬۶۲/۵، ۳۱/۲۵، ۱۵/۶۲، ۷/۸۱ را استفاده کردیم. نتیجه MIC بر اساس کدورت محیط کشت که نشان دهنده رشد باکتری است بررسی می گردد (شعیب و همکاران، 2014)[۱]. روش تعیین حداقل غلظت کُشندگی(M.B.C). بعد از اینکه MIC
را تعیین کردیم از لوله ها بر روی محیط کشت مولر هیلتون آگار استریل شود، به وسیله سوآپ کشت می دهیم که این پلیت ها به مدت ۱۶ تا۱۸ ساعت در انکوباتور ۳۵ درجه سانتی گراد قرار می دهیم و رشد باکتری نشان دهنده MBC می باشد. روش دیسک گذاری. بر اساس غلظت های مختلف عصاره در این روش از عصاره غلظت هایی برابر با غلظت های روش MIC تهیه می کنیم و از غلظت ها بر روی دیسک های بلانک در سه مرحله و در هر مرحله ۵۰ میکرو لیتر ریخته و بر روی محیط کشت مولر که باکتری ها را کشت داده بودیم قرار می دهیم و قطر هاله عدم رشد را برای غلظت های مختلف مقایسه و بررسی می کنیم. برای تهیه غلظت ها از اتانول و متانول استفاده می کنیم که در هفت لوله ۵۰۰ میکرو لیتر اتانول یا متانول ریخته و ۵۰۰ میکرو لیتر عصاره اولیه را به لوله اضافه کرده و بعد از شیکر شدن دوباره ۵۰۰ میکرو لیتر از لوله شماره یک را به لوله شماره دو اضافه کرده و تا پایان لوله هفت این کار را انجام می دهیم. ۵۰۰ میکرو لیتر را دور می ریزیم که بر این اساس غلظت هایی از ۵۰۰، ۲۵۰، ۱۲۵٬۶۲/۵، ۳۱/۲۵، ۱۵/۶۲، ۷/۸۱ را خواهیم داشت بر روی دیسک ها و قطر هاله عدم رشد و بعد از ۲۴ ساعت انکوباسیون بررسی می شود (N
ational Committee for Clinical Laboratory Standard, 1990). روش دیسک گذاری با آنتی بیوتیک. در محیط کشت مولر که باکتری های مورد نظر کشت سفره ایی داده شد آنتی بیوتیک انتخابی (مؤثر) بر روی محیط قرار می دهیم و قطر هاله عدم رشد تعیین می گردد و با قطر هاله عدم رشد عصاره مقایسه می شود. ----[1] - Shohayeb et al, 2014 جستارهای وابسته. کشت ادرار
برگچه خوار یا کَپی بارا ، بزرگ ترین جانور از تیرهٔ خوگچگان هندی است و بومی آمریکای جنوبی است. این جاندار بزرگ ترین جونده جهان است و گاهی طولش به یک متر می رسد. برگچه خوار دم ندارد؛ این جانور ظاهری خوکچه مانند دارد و خوکچه هندی از خویشاوندان دور او می باشد. کاپی بارا اغلب نزدیک آب یافت می شود. این جاندار بسیار اجتماعی بوده و در گروه های بزرگ ۱۰۰ تایی یا در گروه های کوچک ۱۰ الی ۲۰ تایی یافت می شوند. برگچه خوار گونه ای در معرض تهدید نیست هرچند که برای پوست و گوشتش او را شکار می کنند. برگچه خوار بدن و سر بشکه ای کوتاهی دارد. پوست او قهوه ای مایل به قرمز در قسمت بالایی بدن و در زیر بدن، زرد رنگ مایل به قهوه ای است. اندازه طولی کاپی بارای بالغ به ۱۰۷ تا ۱۳۴ سانتی متر می رسد. ارتفاع بدن او در حالت ایستاده ۵۰ تا ۶۵ سانتی متر است. وزن او به طور معمول از ۳۵ تا ۶۶ کیلوگرم است و نوع ماده آن سنگین تر از نوع نر است. پاهای پشت آنها کمی بلندتر از پاهای جلویی شان است. زیستگاه. برگچه خواران نیمه آبزی، پستانداری وحشی است که در بخش اعظم آمریکای جنوبی (از جمله کلمبیا، اکوادور، بولیوی، ونزوئلا، برزیل، آرژانتین، گویان، سورینام، ارو
گوئه و پرو) یافت می شود. تراکم جمعیت آنها در مناطق جنگلی نزدیک آب مانند دریاچه ها، رودخانه ها مردابها، برکه ها و باتلاقها می باشد. رژیم غذایی. این پستانداران گیاه خوار هستند و غذای غالب آنها علف ها و گیاهان آبزی و نیز میوه و پوست درخت است. آنها همچنین از گیاهان و علف های درون آب تغذیه می کنند. حیوانات تهدید کننده. کاپی بارا غذای مورد علاقه برای جگوار، شیر کوهی، پلنگ آمریکایی، عقاب بشمار می آید. فعالیت. برگچه خوارها شناگران عالی هستند و می توانند به طور کامل زیر آب فرورفته تا پنج دقیقه نیز در زیر آب بمانند و برای فرار از شکارچیان می تواند در آب بخوابد اگر نیاز باشد. بسیار خوب شنا می کنند، شیرجه می زنند و در آب بسیار راحت هستند، هنگامی که در معرض تهدید قرار می گیرند، به آب پناه می برند. از پاهای خود که نسبتاً پرده دار هستند، برای شنا استفاده می کنند و چربی ذخیره شده در بدنشان نیز به آنها کمک می کند تا بهتر شناور بمانند.
زبان های سِلتی جزیره ای یکی از دو شاخهٔ زبان های سلتی است که خاستگاهش جزایر بریتانیا می باشد. شاخهٔ دیگر این زبان ها زبان های سلتی قاره ای اند که خاستگاهشان اروپای قاره ای و آناتولی است. زبان های سلتی برجای ماندهٔ کنونی همه از این شاخه اند. خود زبان های سلتی جزیره ای هم به دو شاخهٔ زیر بخش می شوند: جدول زیر دگرگونی آوای ک به پ را در زبان های سلتی نشان می دهد: منبع. Wikipedia contributors, "Insular Celtic languages," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Insular_Celtic_languages&amp;oldid=473622593 (accessed February 7, 2012).
شاهان سان ست (Shahs of Sunset)نام مجموعهٔ تلویزیونی ساخته شبکه تلویزیونی براوو است که تصویرگر زندگی عده ای از ایرانی تبارانِ بسیار ثروتمندِ ساکن در محلهٔ بورلی هیلز در لس آنجلس می باشد که با هم دوست هستند. سبک فیلم به ظاهر واقع نمایانه ساخته شده، بدین معنی که نمایشنامه ای ندارد، و دوربین زندگیِ واقعی شخصیتهای سریال را دنبال می کند. نقدها. آناهیتا حسینی، منتقد سینمایی: «"شاهان سان ست" حاوی گفتمانی شرق انگارانه یا همان اورینتالیستی است. روایت مدام با استفاده از گره افکنی بر پایه دوگانه اوکسیدنتال در مقابل اورینتال یا همان تضاد غرب و شرق پیش می رود: شرقِ وحشیِ وحشی (و البته مرموز و اسرارآمیز) در مقابل غرب متمدن، مداراگر و منطقی.» عرفان، خواننده رپ فارسی که در لس آنجلس زندگی می کند نیز منتقد این برنامه و محتوای آن است.
دورگ اتابک یک روستا در ایران است که در شهرستان رستم واقع شده است. دورگ اتابک ۷۸ نفر جمعیت دارد.
(ماموستا) عبدالکریم مدرس (به کردی: مامۆستاعه بدولکه ریم موده ڕیس - Mela Ebdulkerîm Muderrîs) (زاده مه ۱۹۰۵ - درگذشت ۳۰ اوت ۲۰۰۵) با تخلص شعری نامی، فقیه، مفسر، محقق، مترجم و شاعر معاصر کرد در روستای تکیه نزدیک مرکز ناحیهٔ خورمال در استان سلیمانیه دیده به جهان گشود. عبدالکریم مدرس سال هاست که برای محققان و دانشمندان عرب و عجم، کرد و ترک و در اغلب کشورهای اسلامی به ویژه حوزه عراق، ایران، ترکیه، سوریه، عربستان، اردن و کشورهای حاشیه خلیج فارس شناخته شده و حتی در اقصی نقاط جهان اسلام همچون اندونزی و نیز الجزایر و پاکستان به سبب آثار و تالیفاتش با افکار واندیشه ها و آثار و نوشته هایش آشنایی دارند. مدرس با دقت نظر و وسعت تتبع از محققان و ادبا و نویسندگان و مصححان معاصر تاریخ کرد و کردستان به شمار می رود که در زمینه های علوم اسلامی، فقه شافعی، تاریخ مشاهیر کرد، تصحیح و تقنیح شعر شعرا، علوم ادبی و بلاغی و لغوی، عرفان و تصوف به ویژه طریقت نقشبندیه، حکمت و فلسفه، صاحب نظر است؛ سرتاسر زندگی او را، تدریس و تعلیم، تحقیق و تألیف و سفرهای علمی متعدد تشکیل می دهد. در حوزه های علمیه دینی عراق مورد استناد بود. وی با تبحر در ادب
یات کردی، عربی و فارسی آثاری تألیف نمود. مدرس از پرکارترین نویسندگان قرن بیستم کردستان دانست. شمار تألیفات و ترجمه های وی به بیش از شصت جلد می رسد. تألیفات وی به زبان های کردی، عربی و فارسی می باشند. شهرت مدرس به خاطر کارهای زیاد او در زمینه های مختلف ادبی، تاریخی و فقهی است. زندگی نامه. عبدالکریم ابن محمد ابن فاتح ابن سلمان ابن مصطفی ابن محمد از عشیرهٔ هوزی قاضی در قریهٔ تکیه در ماه مه به سال ۱۹۰۵ دیده به جهان گشود. عبدالکریم چون به حد تمییز رسید تحصیل مقدماتی علوم اسلامی را آغاز کرد؛ نخست قرآن کریم و معدود کتاب های دینی و آموزشی حوزه های علوم دینی آن دوره را فراگرفت. در دوران کودکی پدرش را از دست داد و تحت نظر مادر و عموهایش به ادامه تحصیل پرداخت. در اول محرم ۱۳۳۱ه .ق در سن هشت سالگی مطالعه کتاب تصریف زنجانی را در علم صرف آغاز کرد و در مدارس دینی کردستان برای کسب علم و دانش همواره در تکاپو و سیر و سفر بود. مصادف با جنگ جهانی اول به شهر سلیمانیه رفت و شرح سیوطی بر الفیه ابن مالک را در آن جا به اتمام رساند. در ایام خشکسالی و قحطی شدید از منطقهٔ سلیمانیه به هورامان بازگشت و در مدرسه خانقاه که تحت نظر علاءالدین
نقشبندی اداره می شد، اقامت نمود؛ به گفتهٔ استاد مدرس، ایشان همچون پدری مهربان وی را از لحاظ مادی و معنوی مساعدت نمود. از جمله کسانی که فقهای جدیدی را برای کسب علوم و تحقیق و پژوهش و نوشتن حواشی و تعلیقات و تحقیقات بر وی گشود، عمر بن قره داغی بود. عبدالکریم علاوه بر فراگیری علوم اسلامی و ادبی در نزد عمر ابن قره داغی اخلاق و سلوک عالیه، عزت نفس، قناعت و توکل بر خدا را از استادش به عنوان میراثی گرانبها و ارزشمند از مکتب اخلاقی و عرفان وی آموخت که تأثیرات فراوانی در شخصیت او داشت. پس از اتمام دروس علمی در سال ۱۳۴۳ ه .ق در سن ۲۰ سالگی به در یافت اجازه فتاوی علمی با حضور علما و فضلای کردستان نائل آمد. استاد مدرس همچنان تا حدود سال ۱۴۲۰ به تدریس و تحقیق و امامت خود در بارگاه عبدالقادر گیلانی ادامه داد و در سالهای آخر عمرش هم گاهی از حافظه، تدریس و افاده می نمود و محضرش، مجمع علما و صالحان و طالبان نقاط گوناگون جهان اسلام بود. تا آن که در صبحگاه روز سه شنبه ۲۴ ماه رجب ۱۴۲۶ قمری برابر با ۸ شهریور ماه سال ۱۳۸۴ شمسی و ۳۰ اوت ۲۰۰۵ میلادی درگذشت و پیکر او با حضور هزاران نفر از علما، مردم و علاقه مندانش تشییع و در بارگاه
عبدالقادر گیلانی در جایی که خود قبلاً تعیین کرده بود، در کنار مرقد رضا طالبانی و عبدالرحمن ابوالوفای نقشبندی به خاک سپرده شد. نظر (ماموستا) هیمن در مورد مدرس. هیمن شاعر کرد دربارهٔ این فقیه می گوید: «هه موو کوردێکی پاک، چاک، دیندار، دلسۆز و ئه دب دۆست ئه گه ر به دڵ و گیان خوی به منه ت بار و قه رزاری مامۆستای هێژاو زانای کورد مه لا عه بدولکه ریم موده ریس نه زانی ناهه قی ده کا. چونکه مامۆستا و کوڕه کارامه و لێزانه کانی به هه موو هێز و توانای خۆیانه وه به هیچ بارێک له خزمه تی کوردی چاره ڕه شی، دووره به شی هژار دریخیان نه کردووه … جارێک له گه ل چه ند ماموستای گه وره و ماقوڵ له باره گای حه زره تی غه وس گه یلانی له حوجرهٔ ته نگ و بچکۆله کهٔ دا له خزمه تی مامۆستا دانیشتبووین، من نه و بیره م به میشکدا ده هات ئه گر هه موو نووسینه به نرخه کانی ئه م مامۆستا کورته بالا، ره زا سووک، خویین شیرین و قسه خۆشه بینی و له تایه کی ترازوی باوی و جستهٔ لاوازی خۆشی و له تایه کی دیکه یش بخهٔ نایا سه ری وه میچی حوجره کهٔ نا که وی؟» نمونه ای از شعرهای او. سروده های زیربخشی از مولودنامه عبدالکریم مدرس می باشد:
تئودبرت یکم (زادهٔ پیرامون ۴۹۵ یا ۵۰۰ – درگذشتهٔ ۵۴۷ یا ۵۴۸) پادشاه رنس از دودمان مروونژی ها بود که پس از پدرش تئودریک یکم در اواخر ۵۳۳ به پادشاهی رسید و توانست قلمرو فرانک ها را تا حد بسیار زیادی گسترش دهد. زندگینامه. تئودبرت پسر تئودریک، پادشاه متز بود. او پیش از رسیدن به قدرت قابلیت های خود را به عنوان یک سرباز به نمایش گذاشت و توانست از جنگ بین امپراتوری بیزانس و اوستروگوت ها در ایتالیا به نفع خود بهره برداری کرده و قلمرو وسیعی را در مناطق کوهستانی و شمال شرقی این شبه جزیره به چنگ آورد (هرچند بیشتر این فتوحات پس از مرگ او از دست رفت). او در حدود سال ۵۱۶ میلادی کلوکیلاک، پادشاه اسکاندیناوی را که قلمرو او را مورد تاخت و تاز قرار داده بود شکست داد و در ۵۳۲ با کمک پسرعمویش گونتار، پسر کلوتار یکم، پادشاه سوآسون، موفق به بازپس گیری قلمروهای پدربزرگش کلوویس یکم شد که پس از مرگ او به تصرف گوت ها درآمده بود. تئودبرت در سال ۵۳۳ با دئوتریا که تباری رومی-گلی داشت ازدواج کرد اما بعداً از او جداشده و با ویزیگاردا، دختر واخو، پادشاه لمباردی ازدواج نمود. با مرگ تئودریک یکم او به پادشاهی رسید و قلمرو پدرش را علی رغم آنکه
عموهایش شیلدبرت یکم، پادشاه پاریس و کلوتار مدعیش شده بودند را به ارث برد. پس از آن شیلدبرت که خود فرزندی نداشت با برادرزاده اش متحد شد و سرزمین های بورگوندی که میراث کلودومر بودند را با او تقسیم کرد. تئودبرت با گسترش قلمرو پادشاهیش به سمت شرق مدعی فرمانروایی بر مردمانی از بالتیک تا فراسوی دانوب شد. او سکه هایی طلا ضرب نمود که به جای امپراتور بیزانس منقش به نام و تصویر او بودند و استقلال خود از قسطنطنیه را اعلام نمود. تئودبرت در عین حال پادشاهی دادگر و سخاوتمند به ویژه در ارتباط با کلیسا بود و شاید بتوان او را پس از کلوویس، قابل توجه ترین شخصیت در میان پادشاهان دودمان مروونژی به حساب آورد. تئودبرت در چهاردمین سال حکومتش در اواخر ۵۴۷ یا اوایل ۵۴۸ درگذشت و پس از او پسرش تئودبالد به جانشینیش رسید.
دایورسیتی فضایی یا آنتنی یکی از روش های دایورسیتی می باشد، که در آن از دو یا چند آنتن برای افزایش کیفیت و اطمینان لینک مخابراتی بی سیم استفاده می شود.معمولاً در محیط های شهری یا درون ساختمانی ،بین گیرنده و فرستنده مسیر مستقیم وجود ندارد.به جای آن سیگنال قبل از رسیدن به گیرنده از مسیرهای مختلف منعکس می شود، که هر نمونه می تواند دارای شیفت فازی، تضعیف یا تاخیری متفاوت باشد که می توانند سبب تداخل در گیرنده برای هم شوند.دایورسیتی فضایی یکی از روش ها برای مبارزه با این مسائل می باشد.به این خاطر که آنتن های مختلف می توانند سبب ایجاد نمونه های مستقل از سیگنال اصلی باشند.هر آنتن یک محیط تداخلی را تجربه می کند و احتمال اینکه همزمان همه آنتن ها دچار محو شدگی عمیق شوند را به شدت کاهش می دهد.از طرف دیگر این روش سبب ایجاد سخت افزارهای بیشتر در گیرنده یا فرستنده یا در هردو می شود و در کنار آن نیاز به پردازش های بیشتری در گیرنده برای استفاده بهتر از نمونه های متفاوت سیگنال به وجود می آورد. روش های آنتن. با توجه به محیط و نیاز ما می توانیم از روش های مختلفی استفاده کنیم: روش های پردازش. روش های مختلفی نیز برای پردازش این نمو
نه های دریافتی در گیرنده وجود دارد:
فیلتر قُطبنده یا پُلارایزر یک نوع فیلتر عکاسی است که برای جلوگیری از ورود نور بازتابیدهٔ مزاحم (قطبیده) از سطح اشیاء (به ویژه سطوح بسیار صاف و صیقلی مانند آب، شیشه، طلق …) به دوربین عکاسی و تأثیر بر رنگ ها مورد استفاده قرار می گیرد. نور، خاصیتی به نام قطبش (پلاریزاسیون) دارد که راستای نوسان میدان الکتریکی یا مغناطیسی نور را تعیین می کند. نور در همهٔ جهات حرکت و به سطح اشیا برخورد می کند و سپس در همهٔ جهات، منعکس می شود. اما در سطوح غیرفلزی و مخصوصاً آب و شیشه، امواج نوری پس از برخورد با سطح آنها فقط در یک جهت انعکاس پیدا می کنند و قطبیده (پلاریزه) نیز می شوند. فیلتر پولارایزر که از دو صفحهٔ شیشه ای متحرک تشکیل شده است، مانعی بر سر راه امواج قطبیدهٔ نور ایجاد و از ورود آن ها به دوربین جلوگیری می کند. در نتیجه می شود با استفاده از فیلتر پُلارایزر، انعکاس های مزاحم را حذف کرد. یکی دیگر از تأثیرات این فیلتر روی رنگ آبی آسمان است که کنتراست آسمان را افزایش می دهد. تصاویری که با این فیلتر گرفته می شوند، واضح تر و دارای غلظت رنگ بالاتری هستند.
محمدحسین ماهر (متولد ۱۳۳۶ آبادان) نقاش و مجسمه ساز معاصر ایرانی و فارغ التحصیل رشته نقاشی از دانشکده هنرهای تزئینی تهران است. او از چهره های شناخته شده و صاحب سبک نقاشی امروز ایران به شمار می رود و سال هاست که نقاشی را به دانشجویان و هنرجویان تدریس می کند.شهرت ماهر ابتدا از رجوعی که به جنوب ایران کرد پدید آمد. در تمام دهه هفتاد و بخشی از دهه هشتاد او را به عنوان «نقاش جنوب» می شناختند. نقاشی او در آن سال ها ابتدا نوعی بازگشت به زادگاه بود، اما فیگورهایش کم کم در دهه هفتاد رنگ اسطوره گرفتند و با دور شدن از زمان و مکان عینی، به پیکره هایی تعمیم پذیر تبدیل شدند. از آن وقت تا امروز وضعیت انسان و زمان و مکان در آثار ماهر بارها تغییر کرده است اما آنچه همچنان باقی است همین تعمیم پذیری فیگورها است. در دو دهه گذشته، نگاه او به تدریج به درون و خلوت گرایید و به جای اقلیم و سرزمین با تنوع و جذابیتش، به خیره شدن و نفوذ در دنیای ذهنی و اقلیم های خیال تغییر جهت داد. تکنیک هنری. ماهر رنگ ها را اغلب تکه تکه بر سطح می گذارد و به این ترتیب بیننده را با تعداد زیادی کادر در یک ترکیب بندی اصلی مواجه می کند. عمده ترین ترکیبی که در
آثار او هست «ترکیب صلیبی» است. در آنچه محصول کار او بوده، چه از لحاظ حضور نشانه ها و چه از نظر توجه به کیفیت ها و مفاهیم، مطالعه هنر مانوی و زرتشتی را نمی توان نادیده گرفت. زندگی شخصی. محمدحسین ماهر در 29 آذر 1336 در شهر آبادان به دنیا آمد. پدرش عزیزاللّه ماهر، اهل شیراز، از 1316 مقیم آبادان و در استخدام شرکت نفت بوده است. مادرش ملوک عطاردیان اهل تهران بود. آنها در سال 1321 ازدواج کردند و محمدحسین ششمین فرزندشان است. خانواده ماهر از سال 1341 ساکن تهران شدند و او دبستان و دبیرستان و دانشگاه را در این شهر گذراند، در این شهر ازدواج کرد و همچنان ساکن تهران است. ماهر در چهارده سالگی (1350) به واسطه محمود دولت آبادی که همسر خواهرش است، به آتلیه شهاب موسوی زاده راه پیدا کرد و پای درس های طراحی موسوی زاده نشست. این آموزش و تمرین نزد موسوی زاده تا زمانی که ماهر وارد دانشکده هنرهای تزئینی شد و حتی پس از آن هم ادامه داشت. او در سال 1354 وارد دانشکده هنرهای تزئینی شد و در 1358 با پایان نامه ای به نام «دیدار در معدن زغال سنگ» فارغ التحصیل شد و مدرک کارشناسی نقاشی را گرفت. او در ایام تحصیلش استادانی چون حسین کاظمی، محمدابر
اهیم جعفری، غلامحسین نامی و ایوان ژیرار را تجربه کرده است. پایان نامه ماهر حاصل سفر او به چند معدن زغال سنگ، همچون معادن زیرآب و پابدانا، بوده است. او برای یادداشت برداری و اسکیس زدن از شرایط زندگی و کار در معدن، حتی در اطراف این معادن اقامت می کند و عملاً به زندگی در کنار معدنچیان رومی آورد. ماهر بیرون از دانشکده همچنان با شهاب موسوی زاده در ارتباط بود و در آتلیه او با عربعلی شروه آشنا شد. او یک سال پس از انقلاب و در سال 1358 فارغ التحصیلی شد. پس از فارغ التحصیلی، دانشکده از او دعوت به همکاری کرد. پس از مدتی تدریس، در اردیبهشت 1359 انقلاب فرهنگی رخ داد و دانشگاه ها تعطیل شدند. چندماه بعد، در پایان شهریور 1359، جنگ ایران و عراق آغاز شد و ماهر که مشمول خدمت سربازی بود، به اهواز و پادگان حمیدیه فرستاده شد. ماهر با یک تغییر نگاه عمیق از جنگ بیرون آمد.دوران سربازی ام در جنگ گذشت. در آبادان، خرمشهر، اهواز و سوسنگرد. شاهد ویرانی شهرها و زخمی شدن آدم ها بودم. در مرخصی هایم سرگردان در محله ها پرسه می زدم. رد گلوله ها و خمپاره هایی که دیوارهای شهر را سوراخ کرده بودند و نخل های بی سر نخلستان ها مرا آشفته می کرد. آبادان
زیبای من زخمی شده بود و این زخم ها هنوز التیام نیافته است حوادث بسیار شدید و پشت سرهمِ بعد از انقلاب، تعطیلی دانشگاه و مخالفت حکومت با تنوع افکار و سلیقه ها، جنگی که زادگاهش را ویران کرده بود و پایانش معلوم نبود، ماهر را واداشت که به سفری طولانی برود. او در سال 1362 با سهیلا شیبانی ازدواج کرد و در سال 1363 به فرانسه رفتند و مقیم پاریس شدند. ماهر در دانشگاه پاریس ثبت نام کرد و کناره های رود سن را جای مناسبی برای تکمیل رنگ شناسی و تمرین طراحی و نقاشی یافت. مدتی بعد در کتابخانه ملی فرانسه مشغول مطالعه درباره هنر ایرانی شد و نکات زیادی از این مطالعات آموخت. این مطالعات میل ماهر را برای برگشتن به ایران زیاد کرد. اواخر سال 1365 درس و پاریس را گذاشت و به ایران برگشت. این بازگشت شروع سفرهای فراوان ماهر در سراسر ایران، مخصوصاً در مناطق جنوبی و حاشیه خلیج فارس بود. اولین دوره حرفه ای ماهر که به دوره «جنوب» مشهور است اندکی پس از این بازگشت آغاز شد و حدود یک دهه ادامه داشت. دوره های هنری. جنوب. اولین نمایشگاه انفرادی ماهر، که تابلوهایی از آثار پاریس و تعدادی منظره و طبیعت بی جان بود، در آغاز تابستان 1366 در گالری سیحون
برگزار شد. او در این زمان مشغول سفرهای خود در نقاط مختلف ایران شده بود. به هرحال ماهر در این سفرها بیش از هرجا بر جنوب ایران متمرکز بود و تا سال 1375 چندین نمایشگاه از آثار جنوب برپا کرد. در چندسال اول حال و هوای بومی بر این آثار غلبه دارد اما کم کم عمق بیشتر پیدا می کنند و از نشان دادن صرف عناصر بومی فراتر می روند. ماهر می گوید: «در سفر جنوب که طولانی و پیوسته بود به مرور از تغییرات و تأثیرات فضا و هوا و آشنایی با اقلیم و جغرافیا، [و] فرهنگ و باورهای مردم جنوب، فهمیدم آنچه می کشم عین آن چیزی که می بینم نیست و یک فاصله ای وجود دارد. مثلاً گرمای تند آفتاب به تنم می خورد ولی چون فضا خاکستری و شرجی بود رنگ ها خاکستری می شدند و آن حس واقعیت را نشان نمی داد. می دیدم که اینجا آدم ها خیلی تند رفت وآمد می کنند و نمی دانستم چرا. بعد فهمیدم به خاطر شدت آفتاب و گرمای هواست تا هرچه زودتر خودشان را به جای خنکی برسانند. ولی وقتی می کشیدم همه چیز ثابت و ایستا می شد. مردم با هم بلند صحبت می کردند و دلیل آن صدای دریا بود که باعث بلند صحبت کردن آنها شده. این بلند صحبت کردن باعث تغییر فیزیک چهره آنها هم بود و من فیزیک آنها را ف
همیدم: گونه های جلو آمده و لپ های تورفته، [و] استخوان بندی برجسته قفسه سینه، به خاطر نوع فعالیت و شکل زندگی و نوع اقلیم آنهاست.» در آثار مجموعه جنوب شهامت ماهر در استفاده از رنگ پیداست و بسیاری اوقات با ایجاد تضادهای رنگی و استفاده از رنگ های اشباع شده خطر می کند، و اتفاقاً حس قوی ایجاد شده در آثار جنوب مربوط به همین خطر کردن است. فرشتگان. از میانه های دهه هفتاد بومیان جنوب در مکانی نامشخص قرار می گیرند و به فیگورهایی با تعمیم پذیری گسترده تر تبدیل می شوند. برخی بال درمی آورند، برخی بیانگر مفهوم مِهر می شوند و تعدادیشان در نقش آدم و حوا ظاهر می شوند. این دوره را که ابتدا بسیار شبیه اواخر دوره «جنوب» است و در نهایتاً بسیار اسطوره پردازانه می شود در آثار ماهر به نام دوره «فرشتگان» می شناسند. «مِهر» و «آدم و حوا» از زیرمجموعه های این دوره اند. در این دوره مکان نامشخص است و تضادهای درون انسان گویا قرار است در مفهوم فرشته حل شود. در مجسمه های این دوره از شیشه درآمیخته با فلز استفاده شده است و نور و ظلمت و تصاویر مختلفی از تضاد نشان داده می شود که آرزوی مهر و یکرنگی را تشدید می کند. مهم ترین نمایشگاه ماهر در این دو
ره نمایشگاهی در خانه هنرمندان ایران بود که در مهر 1381 با عنوان «تجسم به روایت طرح» برگزار شد. این دوره را باید مقدمه ای بر دوره «اسطوره» دانست. حتی می شود مجسمه های دوره «فرشتگان» و دوره «اسطوره» را آثاری مشترک دانست که نقاشی های دو دوره را به هم وصل کرده اند. ماسک. سال 1386 در گالری اثر نمایشگاهی برگزار شد که آثار آن جزو مجموعه ای بودند به نام «ماسک». این ماسک ها برگرفته از جزئیات چهره های آثار جنوب اند. می گوید: «فکر کن بی حوصله ای. روی میزت مداد شمعی های بچه ات و کاغذی هم هست. خط خطی هایی می کنی. ناگهان فصل جدیدی باز می شود. [در آن زمان] همیشه مرکب و غلتک کنارم بود. حوصله نداشتم. شروع کردم دایره هایی و صورت هایی را درست کردن. دیدم دارند زیاد می شوند. انگار تمام اتفاقاتِ پنهان آمده بودند. باید ثبتشان می کردم و نمی دانستم دارم چه می کنم، اما انجام می گرفت. اصلاً حوصله بیرون رفتن نداشتم اما می خواستم یک کاری انجام دهم» [ماهر 1386 ب، 9]. نظر آیدین آغداشلو درباره ماسک های ماهر چنین است: «در بسیاری از این آثار شاهد انفجاری آشکار در متن موضوع ها و روش های اجرایی همیشگی او هستیم که موفق شده از "رنگ محلیِ" مقیدکنن
ده خود فاصله درست بگیرد و حاصلی به خلوص بیشتر رسیده را به تماشا بگذارد.» اسطوره. زمینه هایی که ماهر از اواخر دوره جنوب تا پایان دوره ماسک تجربه کرد او را به دوره ای به نام دوره «اسطوره» رساند که سال های 1386 و 1387 سال های مشخص آن است. می گوید: «من همیشه به اسطوره ها و کهن الگوها نظر داشته ام. اسطوره، خالص ترین شکل هستی انسانی است، اگرچه گاه جز کلیشه ای از آنها نمی بینیم. مهم این است که عناصر اسطوره ای را به گونه ای خلاق وارد اثرمان کنیم. بخشی از اساطیری که محمل ذهنی من بوده ریشه در انتزاع دارند. اگرچه به هیچ وجه در پی آن نبوده ام که جهان را انتزاعی ببینم. بیشتر دنبال مؤلفه ها و مفاهیم گم شده در فرهنگ و تاریخ بوده ام.» در این دوره ما با فیگورهایی روبرو هستیم که اسامی ای مثل جنگجو و شاعر و نسیم دارند اما چهره مشخصی ندارند؛ انگار ماهر می خواهد به ابتدای این عناوین برود، به ابتدای هنر و به ابتدای آفرینش. کارهای این دوره را ماهر در پاییز 87 در گالری اثر نمایش داده است. گیاهان. در ادامه مجموعه «اسطوره» بعضی عناصر هویتی مستقل پیدا کردند و برای ماهر موضوع کار ویژه ای شدند. در مجموعه «گیاهان» که مربوط به سال های 1385