Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حیات یحیی کتابی است از یحیی دولت آبادی خوشنویس و فعال سیاسی دوره مشروطه که در آن به بررسی شرح حال خود و حوادث روزگارش می پردازد. این کتاب بعد از مرگ دولت آبادی توسط خانواده اش منتشر شده است. بخش های کتاب. جلد سوم کتاب در ۳۹ فصل و ۳۸۱ صفحه همراه با جلد چهارم (۴۲ فصل، ۴۴۵ صفحه) در یک مجلد توسط انتشارات فردوسی برای اولین بار در سال ۱۳۳۶ چاپ شده است. جلد سوم. در فصول ابتدایی به شرح تبعیدش به قسطنطنیه می پردازد. فصل اول با عنوان مسافرت یا تبعید این گونه شروع می کند: فصل دوم با نام تفلیس و ادسا به بیان توقف چندروزه اش در تفلیس می پردازد و می نویسد:
خاندان سلطنتی یا دودمان سلطنتی یا سلسلهٔ سلطنتی، به توالی بستگان هم تبار از یک نیا اطلاق می شود که بر یک سلطنت حکم می رانند یا در آن دخیل هستند. در حقیقت، یک خاندان سلطنتی متشکل از مجموعه ای از خانواده های سلطنتی هم تبار است که تداوم یافته اند. بیشتر دودمان های سلطنتی تاریخ از شاخهٔ پدری بوده اند. دودمان یاماتو دیرپاترین دودمان سلطنتی مستمر جهان محسوب می شود که همچنان در ژاپن برقرار است. اهمیت جایگاه دودمان ها در طول زمان به دلیل کاهش نظام های سلطنتی، افزایش دموکراسی، رواج سیستم جمهوری و کاهش حضور اعضای منتخب خاندان ها در حکومت های نوین کاهش یافته است. تعریف اجمالی. خاندان سلطنتی دنباله ای از خانواده های سلطنتی است که همگی از یک دودمان محسوب می شوند. تاریخ شناسان به طور سنتی تاریخ تمدن هایی مانند ایران، چین و مصر را در چهارچوب دودمان های پشت سرهم بررسی می کنند. به این ترتیب، اصطلاح «دودمان» ممکن است برای تعیین حدود دورانی از تاریخ آن تمدن ها که یک خاندان بر آن سلطنت می کرده نیز استفاده شود؛ مانند اصطلاح «دوران اشکانی» و «دوره پهلوی» در ایران. بیشتر تاریخ سیاسی اروپا نیز با شاهانی از دودمان های مختلف همچون کار
ولنژی، کاپت، استوارت، رومانوف و هابسبورگ تعریف می شود. تا سدهٔ نوزدهم میلادی، دستاوردهای یک پادشاه با بزرگ کردن دودمان، قلمرو، افزودن ثروت و قدرت اعضای خانواده سلطنتی شناخته می شد. پیش از سدهٔ هجدهم، اکثر سلسله های سلطنتی در سراسر جهان به طور سنتی از شاخهٔ پدری بودند؛ مانند آنهایی که از قانون سالیک فرانکی پیروی می کردند. در سیاست هایی که مجاز بود، جانشینی از طریق دختر معمولاً سلسلهٔ جدیدی را به نام خانوادگی شوهرش ایجاد می کرد. این در تمام پادشاهی های باقی مانده اروپا تغییر کرده است. جایی که قانون جانشینی و کنوانسیون ها نام های سلسله ای را به طور دوژور از طریق یک زن حفظ کرده اند. فهرست دیرپاترین خاندان های سلطنتی. اینجا فهرستی از دیرپاترین دودمان های سلطنتی جهان که حداقل ۴۰۰ سال دوام داشته اند، به ترتیب مدت برپایی ذکر شده اند. دودمان های اساطیری یا دینی که توسط سوابق تاریخی تأیید نمی شوند، فهرست نشده اند؛ مانند دودمان پیشدادیان در ایران و سلسله داوود در اسرائیل. همچنین دودمان های افسانه ای یا نیمه افسانه ای (مانند دودمان شیا در چین) که در دقت تاریخی آنها اتفاق نظر وجود ندارد، ذکر نشده اند. برخی از موارد ذکر شد
ه که نام حکومت هستند، به پادشاهان آن حکومت اشاره دارند که از یک سلسله بوده اند؛ مانند گوگوریو در اشاره به پادشاهان گوگوریو که همگی از نسل جومونگ بودند. عبارت «(تخمین)» در بخش مدت برپایی، نشان دهندهٔ تاریخ تقریبی و غیر دقیق است.
میو، میوی من (یا سرزمین دور) داستانی فانتزی برای کودکان و اثر نویسندهٔ پی پی جوراب بلند، آسترید لیندگرن است. خلاصه داستان. بوویلهم اوسن پسری است که نزد ناپدری و نامادری اش زندگی می کند. به دلیل نامهربانی موجود از خانه فرار کرده و در راه بطری را پیدا می کند. پس از بازکردن در آن با روحی آشنا می شود که او را به سرزمین های دور دست می برد. سرزمین هایی که زیر نظر کاتو هستند... فیلم. این داستان دست مایه ساخت فیلمی در سال ۱۹۸۷ با نام میو در سرزمین دور شد. نیکولاس پاکارد نقش میو را بر عهده داشت و نقش یوم یوم (بنکا) را کریستین بیل بازی می کرد.
واحدهای هیدروکراکر یکی از مهمترین واحدهای پالایشی در پالایشگاه های نفت است. وظیفه این واحد تبدیل برش های سنگین به برش ها سبک تر و با ارزش تر بوده به طوری که در این واحدها فرایند شکست مولکول های سنگین در حضور گاز هیدروژن و بروی بستر کاتالیست (در دما و فشار بالا) انجام می گیرد. ۷ پالایشگاه از پالایشگاه های نه گانه ایران دارای واحدهای هیدروکراکر بوده، البته قابل ذکر است این واحدها در پالایشگاه های نفت خام ایران به نام واحدهای آیزوماکس (Isomax) معروف هستند. خوراک و محصولات. تبدیل انواع خوراک سنگین (feedstock) به هیدروکربن های سبک تر با استفاده از این پروسس امکان پذیر است. خوراک این واحد عموماً برش های روغنی و سنگین تر برج تقطیر در خلأ یا نفت گاز سنگین واحد تقطیر در اتمسفر یا تقطیر در خلاء می باشد. محصولات این واحد شامل گاز مایع، نفتای سبک و نفتای سنگین (بنزین خام)، نفت سفید (سوخت جت)، نفت گاز و برش های روغنی به عنوان خوراک واحدهای روغن سازی می باشد. به دلیل افزایش هیدروژن به هیدروکربن های خوراک، بازدهی این واحد از نظر حجمی بالاتر از ۱۰۰ درصد می باشد (در حدود ۱۱۰ درصد). شرح فرایند. در ابتدا خوراک و گاز هیدروژن با
هم مخلوط می شوند و پس از گرم شدن و رسیدن به دمای واکنش مورد نظر وارد راکتور کاتالیستی می شوند و در تماس با کاتالیست این واحد (کاتالیست با پایه آلومینا سلیکا به همراه فلزات نیکل و مولیبدن) واکنش های سولفور زدایی (Desulfurization)، نیتروژن زدایی (Denitrogenation) و هیدروکراکینگ (Hydrocracking) انجام می شود. خوراک ورودی پس از عبور از راکتور و انجام واکنش های یادشده وارد برج جداسازی شده و در آنجا محصولات مختلف (گاز مایع، نفتای (بنزین خام)، نفت سفید، نفت گاز و برش روغنی) تولید و جداسازی خواهند شد. کاتالیست واحد بر اساس نوع محصول اصلی که واحد بر آن اساس طراحی شده است. می تواندهر دو نوع آمورفی (Amorphous) و غربال مولکولی (Molecular-sive) باشد. این پروسه از نظر فشار عملیاتی در حدود ۱۷۲ بار (معادل ۲۵۰۰ psig) و از نظر دمایی در حدود ۴۰۰ درجه سانیگراد (۷۵۲ درجه فارنهایت) کار می کند. برای خوراک نفتگاز سنگین با دانسیته در حدود ۸۵۰ کیلوگرم بر متر مکعب؛ مقادیر محصولات در حدود زیر می باشد. گاز مایع ۴ درصد حجمی، نفتای سبک و نفتای سنگین (بنزین خام) ۲۰ درصد، نفت سفید و نفت گاز در حدود ۸۵ درصد. برای جبران مصرف بالای هیدروژن در ای
ن واحد، یک واحد مستقل تولید هیدروژن در کنار این واحد احداث می شود. در این واحد مابین ۱۵۵۰–۲۵۰۰ استاندارد فوت مکعب در روز بازائ هر بشکه خوراک، مصرف هیدروژن تخمین زده می شود. در ایران این واحدها برای تولید محصولات میان تقطیر شامل نفت سفید و نفت گاز استفاده می شوند. منابع. Gary, J.H. and Handwerk, G.E. (1984). Petroleum Refining Technology and Economics (2nd Edition ed.). Marcel Dekker, Inc.
زیگونروایزن یا آوای کولی از آثار نوازنده مشهور ویولن و آهنگساز عصر رمانتیک پابلو دو ساراساته است. وی این اثر را در سال ۱۸۷۸ میلادی ساخته است. ویولنیست و آهنگساز اسپانیایی پابلو دو ساراساته، آثار دیگری هم دارد. فانتزی کارمن، فانتزی رومئو ژولیت کاپریس باسک، زاپاتیدو و هابانرا از مجموعه رقص های اسپانیایی… همه هستند اما زیگونروایزن (آوای کولی) فاخرترین اثر او است. زیگونروایزن (آوای کولی) گویی از اعماق وجود آهنگساز سروده شده و با لطافت و ظرافتی معصومانه عجین گشته است. زیگونروایزن (آوای کولی) بر پایه ملودیی از مردمان کولی و غربال بندان آواره و غربتی بنا شده و انگار درد و رنج آنان را آهنگین کرده است. عدم پایبندی پابلو دو ساراساته به چهارچوب های کلیشه ای شاخص در آثار تصنیفی ویولون، زیگونروایزن (آوای کولی)، را به اثری جاودان تبدیل کرده است. به نظر می رسد زیگونروایزن (آوای کولی) به ملودی های فلامنکو و بومی اسپانیا که زادگاه پابلو دو ساراساته است شباهت چندانی ندارد و با نواهای کولی های مجارستان بیشتر می خواند. چه بسا وی ار فرانتس لیست آهنگساز شهیر دوره رمانتیک که سال ۱۸۷۰ در بوداپست ملاقات کرده، تأثیر گرفته باشد. آوای ک
ولی را بارها و بارها هنرمندان نامدار(با ویلن، پیانو، ساز دهنی...) نواخته اند؛ و چندین ترانه نیز روی آن ساخته شده است. ریچارد تائوبر یکی از بزرگترین خوانندگان قرن بیستم که بوسیدن دست زنان را ارج و احترام نهاد و از آن ترانه ساخت، زیگونروایزن (آوای کولی) را هم سال ۱۹۲۸ با آواز حزین خود خواند. ایگور گورین معلم موسیقی اتریشی نیز سال ۱۹۴۲ آن را اجرا نمود. منابع. - همنشین بهار: زیگونروایزن(آوای کولی) Zigeunerweisen - Zigeunerweisen
حسین بن حیدر بن حسین ابوطاهر خاتونی مشهور به ابوطاهر خاتونی شاعر، نویسنده و کاتب دوران ملکشاه سلجوقی بوده است. زندگی نامه. ابوطاهر خاتونی ملقب به موفق الدین، موفق الدوله یا موفق الدوله کمال از بزرگان دولت سلجوقی بوده است. سبب شهرت او به خاتونی، ظاهراً از آن رو است که چندی متصدی امور گوهر خاتون، همسر محمدبن ملکشاه سلجوقی بوده است. در شهر ساوه کتابخانه ای بزرگ به ابوطاهر منسوب بوده و وی کتابخانهٔ ارزشمند خود را وقف مسجد جامع ساوه کرده است. این کتابخانه معتبر احتمالاً در حملهٔ مغولان از میان رفته است و بر این اساس وی را از اهالی ساوه می شناسند. اساتید. ابوطاهر نزد بزرگانی مانند ابومظفر، محمد ابیوردی و ناصح الدین ارجانی کسب علم نمود. ادیبان و شاعران آن روزگار وی را ستایش کرده اند و او را با عنوان استادالموفق یاد کرده اند.
آنتیپاتر یا آنتیپاتروس دوم مقدونی پادشاه مقدونیه به طور مشترک با برادرش اسکندر پنجم از ۲۹۷ تا ۲۹۴ پیش از میلاد بود. زندگینامه. آنتیپاتر پسر کاساندر و تسالونیکای مقدونی (خواهر ناتنی اسکندر مقدونی) بود. او پس از مرگ برادر بزرگش فیلیپ چهارم مقدونی در سال ۲۹۷ پیش از میلاد، به طور مشترک با برادر کوچکترش اسکندر پنجم به فرمانروایی مقدونیه رسید. با این حال او مادرشان را کشت و برادرش را از قدرت برکنار نمود. اسکندر برای بازگشتن به قدرت از پیروس و دیمتریوس یاری خواست. دیمتریوس که خود در فکر تصاحب تاج و تخت مقدونیه بود ترتیب قتل اسکندر را داد. آنتیپاتر برای حفظ جانش به تراکیه گریخت اما در آنجا به دست لیسیماخوس کشته شد.
ترکان خاتون (درگذشته حدود سال ۴۸۷ قمری برابر با ۱۰۹۴ میلادی)، ملکه همسر و هم نشین، ملکشاه سلجوقی و ملکه مادر و نایب السلطنه پسرش محمود یکم بود. ترکان خاتون شاهدختی از سلسله قراخانیان و دختر تمقاچ خان ابراهیم بود. ترکان خاتون قدرتمندترین و با نفوذترین زن در امپراتوری سلجوقی بود. وی در امور سیاسی و نظامی مملکت دخالت کاملاً مستقیم داشت و همراه با ملکشاه امور سیاسی و اقتصادی و تمام مسائل مملکتی را رتق و فتق می کرد و در سلطنت با همسرش شریک بود و نیرومندترین بانوی طول تاریخ سلجوقیان بود. وی در زمان همسرش عملاً زمام امور مملکتی را در دست داشت. بسیاری از مورخان وی را از مهم ترین عوامل برکناری و سپس قتل خواجه نظام الملک توسی، وزیر ملکشاه، می دانند. وی سپس انتصاب تاج الملک به مقام وزارت نقش اصلی داشت. دلیل این دشمنی خونین با خواجه نظام الملک این بود که وی مخالف ولایتعهدی محمود بود و او را برای این منصب با کفایت و شایسته نمی دید. ازدواج. آلپ ارسلان شاهنشاه سلجوقی که پدر ملکشاه بود دخترش عایشه خاتون را به شمس الملک ناصر داد که پسر و جانشین سلطان قراخانی تمقاچ خان ابراهیم بود. بعدها در سال ۱۰۶۵ میلاد آلپ ارسلان ترتیب ازدو
اج پسرش را با ترکان خاتون داد که آن زمان هر دو حدود ۱۲ سال داشتند. این دو صاحب پنج پسر شدند مه داوود، ابو شجاع احمد، محمود زادهٔ ۱۰۸۷ میلادی و ابوالقاسم که در کودکی فوت کرد. یکی از پسران دیگرشان نیز در کودکی فوت نمود و در شهر ری دفن شد. و یک دختر حاصل این ازدواج بود به اسم ماه ملک خاتون، که با خلیفهٔ عباسی المقتدی در سال ۱۰۸۲ میلادی ازدواج کرد. ترکان خاتون بعد از مرگ ملکشاه به خلیفهٔ بغداد قول دستگیری جعفر (پسر خلیفه که در اصفهان دارالخلافه ساخته بود) را داد و برای به سلطنت رساندن پسرش محمود از او سرباز گرفت و به طرف ایران به راه افتاد و در کرمانشاه (قره مسین) نیز به رئیس عشایر آنجا به نام فرخ سلطان نیز قول مال داد و او را برای سرنگونی برکیارق، پسر بزرگ ملکشاه، که در اصفهان به کمک باطنی ها به حکومت رسید با خود همراه کرد. وی بعد از بسیج نیروهای خود به اصفهان آمد و چون برکیارق برای جنگ با تتش که عموی او بود از اصفهان خارج شده بود بدون خون ریزی شهر اصفهان را به تصرف درآورد و تاج پادشاهی را بر سر پسرش گذاشت. برکیارق بعد از شکست به اصفهان آمد بدون اینکه اطلاع داشته باشد که حکومت او سرنگون شده است. ترکان خاتون او ر
ا به اسارت گرفت و چون ترکان خاتون برای ازدواج با فرخ سلطان به وعدهٔ خود عمل نکرد، فرخ سلطان از وی رنجیده شد. ترکان خاتون سپس یک افسر عرب بنام برکت القیس که از بغداد آمده بود را به بهانهٔ ازدواج با او تحریک کرد که فرخ سلطان را بکشد. او در نهایت فرخ سلطان را کشت و خود نیز دستگیر و با توطئهٔ ترکان خاتون اعدام شد. ترکان خاتون سپس به تنش، بردار ملکشاه، که حکومت شام، موصل، آذربایجان و همدان را داشت و می خواست اصفهان را نیز تصرف کند و پایتخت حکومت خود نماید قول ازدواج داد.
زندگی طوفانی کتابی شامل خاطرات زندگی سید حسن تقی زاده ایرج افشار گردآوری و چاپ شده است. بیشتر متن کتاب حاصل از اسناد و دست نوشته های شخصی تقی زاده است. متن کتاب به زبان اول شخص است. بعد از مرگ تقی زاده همسرش عطیه تقی زاده بخشی از اسناد و دست نوشته های او را به افشار داده است. افشار در مقدمه ذکر می کند که همسر تقی زاده بخشی از اسناد را سوزانده و بخشی را پیش خود نگاه داشته است. افشار در مقدمه می نویسد: افشار در قسمتی با عنوان یادداشت به ذکر دقیق چگونگی دسترسی به اسناد و گونه های مختلف آن اعم از اینکه از نوار پیاده شده یا نه و … می پردازد. ساختار. چاپ دوم کتاب را انتشارات علمی در سال ۱۳۷۲ به طبع رسانده که در ۹۹۴ صفحه در قطع وزیری است که شامل قسمت ابتدایی که متن اصلی کتاب است که تا صفحه ۳۸۳ ادامه دارد و بخش پیوست ها که یک مجموعه ۳۷ قسمتی است که بقیه کتاب را تشکیل می دهد.
غلامحسین زرگری نژاد تاریخ نگار، پژوهشگر و استاد برجسته تاریخ دانشگاه تهران است. او بیشتر در زمینهٔ تاریخ معاصر ایران و تاریخ اسلام فعالیت دارد. زندگی نامه. زرگری نژاد در سال ۱۳۲۹ در شهرستان بجنورد متولد شد. تحصیلات خود را در رشته ی فلسفه در مقطع کارشناسی و در رشته ی تاریخ در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه تهران ادامه داد. در سال ۱۳۷۲ درجهٔ دکترای تخصصی تاریخ را از دانشگاه تربیت مدرس دریافت کرد و به مدت ۳ سال در دانشکده روابط بین الملل وزارت خارجه به تدریس تاریخ سیاست و تاریخ اسلام و اندیشه های سیاسی در اسلام و ایران پرداخت. وی در سال ۱۳۷۳ به گروه تاریخ دانشگاه تهران پیوست.
هفته من با مریلین فیلمی است در ژانر درام، محصول انگلستان که به کارگردانی سایمن کورتیس و نویسندگی آدریان هاجز می باشد. بازیگران این فیلم میشل ویلیامز، کنت برانا، ادی ردمین، دوگری اسکات و اما واتسون می باشند. این فیلم بر اساس دو کتاب نوشته کالین کلارک می باشد. موضوع. در تابستان سال ۱۹۵۶، کالین کلارک به عنوان یک دستیار بر روی پروژه ای با نام شاهزاده و مانکن با بازی لارنس الیویه و مریلین مونرو کار می کند. داستان. پس از دانش آموختگی از کالج کرایست چرچ، آکسفورد در سال ۱۹۵۶، کالین کلارک که آرزوی فیلم ساز شدن دارد، به لندن می رود تا در پروژهٔ بعدی لارنس الیویه شغلی پیدا کند. مدیر تولید، هیو پرسیوال، به کالین می گوید که شغلی موجود نیست، اما کالین تصمیم می گیرد منتظر الیویه بماند، چرا که او را یک بار در مهمانی دیده بوده. الیویه و همسرش، ویوین لی، سرانجام می رسند و ویوین، الیویه را تشویق می کند که به کالین شغلی در فیلم جدیدش، "شاهزاده و دختر نمایش" با بازی مرلین مونرو، بدهد. نخستین وظیفهٔ کالین پیدا کردن اقامتگاهی مناسب برای مرلین و همسرش، آرتور میلر (نمایشنامه نویس برجسته)، در دوران اقامتشان در انگلستان است. رسانه ها م
کان اقامت را کشف می کنند، اما کالین فاش می کند که خانهٔ دومی هم از پیش تهیه کرده بوده و با این کار، الیویه و آرتور پی. جیکوبز (مسئول روابط عمومی مرلین) را تحت تأثیر قرار می دهد. پاپاراتزی ها از زمان ورود مرلین به فرودگاه هیترو باخبر می شوند و هنگام فرود هواپیما گرد آن جمع می شوند. مرلین همراه آرتور، شریک تجاری اش میلتون اچ. گرین، و مربی بازیگری اش، پائولا استراسبرگ وارد می شود. مرلین ابتدا از انبوه عکاسان ناراحت است، اما در نشست خبری آرام می شود. الیویه وقتی مرلین برای خوانش فیلمنامه دیر می رسد، عصبانی می شود. مرلین اصرار دارد پائولا کنار او بنشیند و وقتی در حفظ دیالوگ ها مشکل دارد، پائولا آن ها را برایش می خواند. عوامل و بازیگران دیگر، از جمله سیبل تورندایک، از مرلین شگفت زده اند. کالین با لوسی، دستیار لباس، آشنا می شود و از او خوشش می آید؛ آن دو با هم قرار می گذارند. مرلین شروع می کند به دیر آمدن سر صحنه و اغلب دیالوگ هایش را فراموش می کند، که باعث خشم الیویه می شود. بااین حال، سیبل از مرلین دفاع می کند و از او تعریف می کند، وقتی که الیویه از مرلین می خواهد بابت تأخیر عذرخواهی کند. مرلین در درک شخصیت خود دچ
ار مشکل است و پس از اینکه الیویه به او توهین می کند، صحنه را ترک می کند. کالین از الیویه می خواهد با مرلین همدلی بیشتری نشان دهد، سپس به خانهٔ پارکساید می رود تا حال مرلین را بپرسد. او صدای مشاجره می شنود و مرلین را گریان، نشسته بر پله ها و در حال خواندن دفترچهٔ یادداشت آرتور می بیند؛ در آن یادداشت، طرح نمایشی آمده که به نظر می رسد آرتور در آن مرلین را به سخره گرفته است. آرتور بعدتر به آمریکا بازمی گردد. ویوین به صحنهٔ فیلم برداری می آید و چند صحنه از بازی مرلین را می بیند، سپس با همسرش مشاجره می کند. او با ناراحتی می گوید که مرلین پردهٔ سینما را روشن می کند و آرزو دارد که الیویه می توانست خودش را موقع تماشای مرلین ببیند. الیویه می کوشد همسرش را آرام کند، اما موفق نمی شود. پس از رفتن آرتور، مرلین دیگر به صحنه نمی آید و از کالین می خواهد به پارکساید بیاید. آن دو با هم صحبت می کنند. هنگام فیلم برداری صحنه ای از رقص مرلین، عوامل فیلم شیفتهٔ او می شوند. در همین هنگام، میلتون کالین را کنار می کشد و به او هشدار می دهد که مرلین دل می شکند و دل او را هم خواهد شکست. لوسی نیز متوجه دلبستگی روزافزون کالین به مرلین می شو
د و رابطه شان را قطع می کند. کالین و مرلین یک روز را با هم می گذرانند و اوون مورزهد آن ها را در کتابخانهٔ قلعه ویندزور می گرداند. کالین همچنین مرلین را در کالج ایتن می گرداند و آن دو در رود تیمز برهنه شنا می کنند. مرلین کالین را می بوسد و راجر اسمیت، محافظ مرلین، آن ها را پیدا می کند. یک شب، کالین را به پارکساید فرامی خوانند چون مرلین خود را در اتاق حبس کرده است. کالین وارد اتاق می شود و مرلین از او می خواهد کنار او روی تخت دراز بکشد. شب بعد، مرلین از درد بیدار می شود و می گوید که دارد سقط می کند. پزشک به بالین او می آید. مرلین به کالین می گوید که آرتور در راه بازگشت است و او می خواهد تلاش کند که همسر خوبی برایش باشد؛ بنابراین، بهتر است او و کالین همه چیز را فراموش کنند. مرلین سپس برای اتمام فیلم به صحنه بازمی گردد. الیویه از مرلین تمجید می کند اما اذعان می کند که او میلش را به کارگردانی از بین برده است. لوسی از کالین می پرسد که آیا مرلین دلش را شکسته و او پاسخ می دهد: «کمی». لوسی می گوید که به این نیاز داشته. مرلین به میخانه ای محلی می آید که کالین در آن اقامت دارد و از او بابت کمک هایش تشکر می کند. او کالین
را می بوسد و راجر او را به فرودگاه می برد.
دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران این دانشگاه یکی از مهم ترین و بزرگ ترین دانشکده های دانشگاه علوم پزشکی تهران و همچنین یکی از بهترین دانشکده های پزشکی در ایران به شمار می رود که در سال 1313 تاسیس شد. هرساله، تعداد زیادی از داوطلبان برتر و رتبه های تک و دو رقمی کنکور سراسری رشته علوم تجربی یا مقاطع پزشکی، در این دانشگاه شروع به تحصیل می کنند و ادامه به تحصیل می دهند. مهم ترین وظیفه این دانشکده تربیت پزشک و ارائه خدمات آموزشی و درمانی به شهروندان می باشد. همچنین از نظر زمانی، قدیمی ترین دانشکده مدرن در ایران به شمار می رود. تاریخچه. تاریخچه دانشکده پزشکی به تشکیل دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۳ برمی گردد. البته دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران در حقیقت همان مدرسه طب دارالفنون است که در سال ۱۲۹۷ از دارالفنون جدا شد و به ساختمانی در خیابان شیخ هادی منتقل گردید و محمدحسین لقمان ادهم به ریاست آن برگزیده شد و از همین دوره، بخصوص از سال ۱۳۰۷، آموزش طب (در مدرسه طب) نظم و قوام بیشتری پیدا کرد و به دوره های آموزش علوم پایه و بالینی تقسیم شد. در سال ۱۳۱۳، قانون تأسیس دانشگاه تهران به تصویب مجلس شورای ملی رسید و هر
یک از مدارس، دانشکده نامیده شدند که یکی از آن ها دانشکده طب بود که تا قبل از سال ۱۳۶۴ و قانون استقلال آموزش پزشکی و تشکیل دانشگاه های علوم پزشکی، این دانشکده زیر نظر دانشگاه تهران اداره می شد ولی پس از آن زمان همراه با دانشکده های داروسازی، بهداشت، پرستاری و مامایی، پیراپزشکی، دندانپزشکی، یک دانشگاه مستقلی به نام دانشگاه علوم پزشکی تهران تأسیس شد. دکتر ابوالقاسم بختیار بنیانگذار و از اولین اعضای هیئت علمی این دانشکده بشمار میرود. حال حاضر ریاست این دانشکده بر عهده دکتر علیرضا استقامتی می باشد. دانش آموختگان. سالانه بیش از۴۰۰ پزشک عمومی، حدود ۹۰۰ نفر متخصص، فوق تخصص، فلوشیب، ۸۰ نفر فوق لیسانس و دکترای علوم پایه پزشکی از این دانشکده فارغ التحصیل می گردند. ساختار و مدیریت. تشکیلات سازمانی دانشکده متشکل از ریاست دانشکده پزشکی، معاونت های آموزش عمومی، آموزش تخصصی و فوق تخصصی، تحصیلات تکمیلی، اداری مالی، معاونت پژوهشی، معاونت دانشجویی و فرهنگی، معاونت هیئت علمی، دفتر توسعه آموزش پزشکی و کتابخانه دانشکده پزشکی است. در بیمارستان ها، گروه های آموزشی بالینی، فعالیت های آموزشی را در بخش های آموزشی ارائه می نمایند. هر بخ
ش با ۲۰ تا ۴۰ تخت، به طور متوسط با ۵ نفر عضو هیئت علمی به کمک دستیاران تخصصی، فوق تخصصی، کارورزان و پرستاران اداره می شود. دانشجویان. هم اکنون تعداد دانشجویان در مقطع علوم پایه ۷۰۳ نفر، فیزیوپاتولوژی ۲۲۹ نفر، دوره بالینی ۵۰۰ نفر و کارورزی ۷۴۰ نفر است و در مجموع ۲۱۷۲ دانشجوی پزشکی در دوره عمومی در دانشکده پزشکی و بیمارستان های تابعه مشغول به تحصیل هستند. دانشکده پزشکی، علاوه بر دانشجویان دوره عمومی، مسئولیت آموزش ۹۱ نفر دانشجویان کارشناسی ارشد، ۸۵ نفر دانشجویان پی اچ دی و دستیاری را در همین محوطه دانشکده و مسئولیت آموزش ۹۲۰ دستیار تخصصی را در ۲۴ رشته بالینی، ۱۴۲ دستیار فوق تخصصی را در ۲۰ رشته و ۴۰ فلوشیپ را در ۷ رشته تخصصی را در بیمارستان های تابعه بر عهده دارد. در شورای نمایندگان دانشجویان دانشکده پزشکی، ورودی های مختلف دانشکده پزشکی، جهت تسهیل امور آموزشی، رفاهی و هماهنگی های لازم خود، افرادی را در هر ورودی به عنوان نماینده خود در انتخابات، انتخاب می کنند. این شورا ماهانه با ریاست دانشکده، معاونت آموزشی، معاونت دانشجویی دانشکده و مسئول دفتر توسعه، جلسه برگزار می کند و نمایندگان دانشجویان پزشکی به بیان مشکلات
و معضلات ورودی خود یا بحث هایی مشترک می پردازند. گروه های آموزشی. دانشکده پزشکی دارای ۱۱ گروه آموزشی در علوم پایه و ۲۲ گروه آموزشی بالینی می باشد. مجموعاً حدود ۱۰۰۰ نفر هیئت علمی در گروه های فوق، به آموزش دانشجویان اشتغال دارند که از این تعداد تقریبا ۱۵۰ نفر در علوم پایه و ۸۵۰ نفر در گروه های آموزشی بالینی بیمارستان ها به فعالیت مشغول هستند.
ژان بودن (۱۵۹۶–۱۵۳۰) فیلسوف فرانسوی و از هواداران کلاسیک نظریه حکومت مطلق گرایی است. بودن با نگارش کتاب «شش رساله در باب حیات سیاسی» تلاش کرد تا بین قدرت سیاسی و حقوق یک رابطه ایجاد کند. بودن حاکمیت را به معنی قدرت مطلق و جدایی ناپذیر دولت تعبیر کرد که به غیر از ذات خداوند و اراده آن هیچ فرد یا مقامی نمی تواند آن را تهدید کند. او همچنین یکی از نویسندگان تأثیرگذار در علم دیوشناسی بود. بودن در دوران پس از اصلاحات پروتستان زندگی می کرد و در زمینه درگیری مذهبی در فرانسه نوشت. به نظر می رسید که او در طول زندگی اش یک کاتولیک اسمی بود، اما از قدرت پاپ بر حکومت ها انتقاد داشت و شواهدی وجود داشت که او ممکن است در زمان حضورش در ژنو به پروتستانتیسم گرویده باشد.او از کنترل مرکزی قوی یک سلطنت ملی به عنوان پادزهر درگیری های جناحی حمایت می کرد. در اواخر عمرش گفتگویی را در میان ادیان مختلف از جمله نمایندگان یهودیت، اسلام و الهیات طبیعی نوشت که در آن همه موافق همزیستی مشترک بودند، اما منتشر نشد. زندگی. بودن به ترتیب یک راهب، دانشگاهی، وکیل حرفه ای و مشاور سیاسی بود. او در یک سفر به عنوان یک سیاستمدار که شکست خورده بود، زندگی
خود را به عنوان یک قاضی استانی سپری کرد. اوایل زندگی. بودین در نزدیکی آنجرز متولد شد، احتمالاً پسر یک خیاط چیره دست، [نیاز به منبع] در یک پیشینه متوسط مرفه از طبقه متوسط. او تحصیلات مناسبی را دریافت کرد، ظاهراً در صومعه کارملیت آنجرز، جایی که او یک راهب تازه کار شد. برخی از ادعاهای مطرح شده در مورد زندگی اولیه او مبهم باقی مانده است. شواهدی دال بر دیدار وی از ژنو در سالهای ۱۵۴۷–۱۵۴۸ وجود دارد که در آن او در یک محاکمه بدعت شرکت کرد. سوابق این قسمت اما تاریک است و ممکن است مربوط به شخص دیگری باشد. پاریس و تولوز. او در سال ۱۵۴۹ از پیمان خود رهایی یافت و به پاریس رفت. او در دانشگاه و همچنین در کالج کواتر زبان (در حال حاضر کالج دو فرانس) با گرایش انسان گرا تحصیل کرد. او به مدت دو سال زیر نظر گیوم پروست، استاد ناشناخته فلسفه، شاگرد بود. تحصیلات او نه تنها تحت تأثیر رویکرد اسکولاستیک ارتدوکس بود، بلکه ظاهراً با فلسفه رامیست (اندیشه پتروس راموس) نیز در ارتباط بود. بعداً در دهه ۱۵۵۰ حقوق رومی را در دانشگاه تولوز زیر نظر آرنو دو فریر خواند و در آنجا تدریس کرد. به نظر می رسد موضوع خاص ایشان در آن زمان فقه تطبیقی بوده اس
ت. سپس، زیر نظر گابریل بووری، اسقف آنجر، بر روی ترجمه لاتین اوپیان آپامیا کار کرد. بودَن طرحی برای مدرسه ای با اصول اومانیستی در تولوز داشت، اما نتوانست حمایت محلی را جلب کند. او در سال ۱۵۶۰ آنجا را ترک کرد. جنگ های مذهبی و سیاست. از سال ۱۵۶۱ مجوز وکالت در پارلمان پاریس را دریافت کرد. اعتقادات مذهبی او در مورد شروع جنگ های مذهبی در سال ۱۵۶۲ قابل تعیین نیست، اما او رسماً اعتقاد کاتولیک خود را تأیید کرد و در آن سال همراه با سایر اعضای پارلمان سوگند یاد کرد. او به علایق خود در نظریه حقوقی و سیاسی در پاریس ادامه داد و آثار قابل توجهی در تاریخ نگاری و اقتصاد منتشر کرد. بودن به عضویت محافل بحث پیرامون شاهزاده فرانسوا دالنسون (یا d'Anjou از ۱۵۷۶) درآمد. او جوانترین پسر باهوش و جاه طلب هنری دوم بود و در سال ۱۵۷۴ با مرگ برادرش چارلز نهم در صف تاج و تخت بود. با این حال، او ادعای خود را به نفع برادر بزرگترش هنری سوم که اخیراً از تلاش نافرجام خود برای سلطنت به عنوان پادشاه لهستان بازگشته بود، پس گرفت. آلنسون رهبر جناح سیاست عملگرایان سیاسی بود. زیر نظر هنری سوم. پس از شکست امیدهای شاهزاده فرانسوا برای بر تخت نشستن، بودن
وفاداری خود را به پادشاه جدید هنری سوم منتقل کرد. با این حال، در سیاست عملی، در ۷–۱۵۷۶، به عنوان نماینده ایالت سوم در املاک ژنرال در بلوا، و رهبری در املاک خود در حرکات فوریه ۱۵۷۷ برای جلوگیری از جنگ جدید علیه هوگنوت ها، لطف پادشاه را از دست داد. او تلاش کرد تا بر حزب کاتولیک نفوذی تعدیل کننده داشته باشد و همچنین سعی کرد تصویب مالیات تکمیلی را برای پادشاه محدود کند. بودن سپس از زندگی سیاسی بازنشسته شد. او در فوریه ۱۵۷۶ ازدواج کرده بود. همسرش فرانسوا ترویار، بیوه کلود بایار و خواهر نیکلاس ترویار بود که در سال ۱۵۸۷ درگذشت. هر دو وکلای سلطنتی در پروست لائون و وکیل دادگستری در بایلیویک ورماندویس بودند و بودن مسئولیت را بر عهده گرفت. بودن در زمان انتشار کتاب شش لیور (۱۵۷۶) با ویلیام وید در پاریس، رابط ولرد بورگلی، در تماس بود. او بعداً با شاهزاده فرانسوا، دوک آنژو، در سال ۱۵۸۱ در دومین تلاش خود برای جلب نظر الیزابت اول انگلستان به انگلستان رفت. در این دیدار، بودن از پارلمان انگلیس دیدن کرد. او با توجه به اینکه ادموند کمپیون در آن زمان در زندان بود، درخواستی برای تضمین رفتار بهتر با کاتولیک های انگلیسی را رد کرد. ب