Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رسپکتیو را ارائه می کند که شناخت پروسه ای است که در سطوح ارگانیکی حضور دارد که معمولاً آگاه در نظر گرفته نمی شوند. با توجه به رابطه ممکن میان آگاهی و شناخت، و هشیاری، این تئوری چشم اندازی جالبی را در گفتمان های فلسفی و علمی دربارهٔ آگاهی و تئوری سیستم های زنده اهدا می کند. مسئله تبیینی آگاهی. مسائل مختلفی دربارهٔ آگاهی وجود دارد: (الف) مسئلهٔ توصیفی که به مفهوم آگاهی مربوط است (ب) مسئلهٔ کارکردی یعنی اینکه چرا آگاهی وجود دارد و چه نقشی در سایر حالات ذهنی یا رفتارهای ما ایفا می کند، (ج) مسئلهٔ تبیینی آگاهی: آگاهی چه جایگاهی در طبیعت دارد؟ آیا آگاهی یک ویژگی بنیادین است که مستقل از هر چیز دیگر و در عرض سایر امور طبیعی وجود دارد یا وابسته به سایر امور ناآگاه (فیزیکی، زیستی، عصبی یا محاسباتی) است؟ در صورت دوم، یک امر ناآگاه چگونه می تواند آگاهی را به وجود آورد؟ گزینهٔ اول دوگانه انگاری است که بیشتر فیلسوفان از آن اجتناب می کنند، هرچند تقریر حداقلی آن (یعنی دوگانگی ویژگی ها نه دوگانه انگاری جوهری) در حال حاضر طرفدارانی دارد. مسئله های آسان و دشوار. دیوید چالمرز برای نخستین بار میان مسئلهٔ آگاهی را به دو مسئلهٔ دشو
ار و مسئلهٔ آسان تفکیک کرد. او در مقالهٔ «رویارویی با مسئلهٔ آگاهی» (Chalmers) درصدد است تا دشوارترین بخش از مسئلهٔ آگاهی را بیابد؛ برخی از مسائل آگاهی یا با پیشرفت های اخیر علمی حل شده اند یا دست کم در مقام نظر مانعی برای حل شان وجود ندارد. معیار کلی برای تشخیص مسائل آسان و دشوار این است: مسائل آسان مسائلی هستند که به راحتی با روش های رایج علوم شناختی (مانند تبیین محاسباتی یا عصب شناسی) قابل حل اند، اما مسئلهٔ دشوار مسئله ای است که ظاهراً در برابر این روش های مرسوم مقاومت می کند. چالمرز پدیده های زیر را در زمرهٔ مسائل آسان آگاهی به حساب می آورد: همهٔ این پدیده ها با مفهوم آگاهی مرتبط اند؛ گاهی یک حالت ذهنی را به این خاطر آگاه می نامیم که دسترسی درونی به آن ممکن است یا می توانیم از آن گزارش دهیم. گاهی به این دلیل که یک دستگاه می تواند بر اطلاعات دریافتی از محیط واکنشی از خود نشان دهد یا به آن اطلاعات توجه کند یا از آن اطلاعات برای کنترل رفتار استفاده کند، آن دستگاه را آگاه می دانیم و گاهی یک موجود را در حال بیداری آگاه می نامیم. پس آگاهی با همهٔ این مفاهیم مرتبط است. با وجود این، دربارهٔ تبیین علمی این پدیده
ها مشکلی وجود ندارد؛ همهٔ آن ها را می توان به صورت محاسباتی یا عصب شناسی تبیین کرد؛ برای مثال، برای تبیین گزارش پذیری حالات ذهنی همین اندازه کافی است که سازوکار دریافت اطلاعات مربوط به حالات درونی و عرضهٔ آن برای گزارش زبانی را مشخص کنیم یا برای تبیین خواب و بیداری، تبیین عصب ـ فیزیولوژیک از فرایندی که منشأ رفتارهای متقابل اندام واره در این دو حالت است، کفایت می کند. اگر آگاهی فقط همین پدیده ها بود، هیچ مشکلی در تبیین آن نداشتیم؛ درست است که در حال حاضر تبیین کاملی از این پدیده ها نداریم و شاید تبیین تفصیلی برخی از آن ها یکی دو قرن طول بکشد، اما می دانیم که چگونه باید آن ها را تبیین کنیم. به همین خاطر این مسائل را «مسائل آسان» می نامیم. چالمرز مسئلهٔ دشوار آگاهی را مسئلهٔ «تجربه» می نامد. به نظر او، وقتی فکر یا ادراک می کنیم، اطلاعاتی در ما پردازش می شوند، اما فکر یا ادراک به همین مقدار محدود نیست، بلکه علاوه بر آن، از یک جنبهٔ سابجکتیو هم برخوردار است؛ به تعبیر نیگل (Nagel) کیفیت خاصی برای آگاه بودن وجود دارد. این جنبهٔ سابجکتیو یا کیفی همان تجربه است؛ همان چیزی که احساس می شود مانند رنگی که از شیء در تجربهٔ
بصری احساس می کنیم، بویی که از شیء در تجربهٔ بویایی احساس می کنیم و همین طور. این احساسات بسیار متفاوت اند؛ برخی از آن ها کاملاً ذهنی اند مانند صورت های خیالی و برخی بدنی اند مانند درد و لذت های جسمانی. جهت اشتراک همهٔ این حالات این است که قرار داشتن در هر یک از این حالات، کیفیت یا احساس خاصی به همراه دارد. مسئلهٔ دشوار آگاهی این است: اگر تجربه پایه های فیزیکی داشته باشد، چگونه و چرا از این امور فیزیکی که به کلی ناآگاهانه اند به وجود می آید؟ چرا فرایندهای فیزیکی موجب پیدایش یک حیات درونی کاملاً پیچیده و غنی می شوند؟ ارتباط مفهومی میان فرایندهای عصبی و آگاهی پدیداری چیست؟ این همان مسئله ای است که در متون فلسفهٔ ذهن «شکاف تبیینی» نامیده می شود که در این جملهٔ معروف هاکسلی به آن اشاره شده است: «چگونگی ظهور چیز چشمگیری مثل حالت آگاهی در نتیجهٔ انگیزش بافت های عصبی درست به اندازهٔ ظهور غول از مالش چراغ علاءالدین تبیین ناپذیر است» (Huxley). شکاف تبیینی. مشکل شکاف تبیینی یا مسئلهٔ دشوار آگاهی از طریق چند استدلال بیان شده است که در ذیل به برخی از آن ها اشاره می کنیم. نظریات آگاهی. دربارهٔ آگاهی نظریات مختلفی بیان شد
ه است: بازنمودگرایی یا نظریات بازنمودی مرتبه اول، نظریات مرتبه بالاتر درباره آگاهی والگوی پیش نویس های چندگانهٔ آگاهی از دنیل دنت.
فرمانروای عشق یا جودها اکبر فیلم درام حماسی است که در کشور هند ساخته شده است و در تاریخ پانزدهم فوریه ۲۰۰۸ بر روی پرده رفت. داستان فیلم حول محور جلاالدین محمد اکبر شاه امپراتور گورکانی هندوستان و رابطه عاشقانه اش با جودا بای شاهزاده راجپوتی می گذرد. در این فیلم هرتیک روشن در نقش اکبر و آیشواریا رای در نقش جودا به هنرمندی پرداخته اند. صحت تاریخی. بسیاری از بخش های این فیلم بر پایه حوادث حقیقی تاریخی است اما گروه های راجپوتی مدعی اند که جودها با جهانگیر پسر اکبر ازدواج کرده است و نه اکبر. بسیاری از تاریخ نگاران مدعی اند که همسر اکبر هیچ گاه با نام جودها بای شناخته نمی شده است. برپایه گفته های دکتر شیرین موسوی تاریخ نگار در دانشگاه اسلامی علیگر، نه تنها در اکبرنامه که در هیچ منبع تاریخی دیگر متعلق به آن دوران همسر اکبر به این نام خوانده نشده است. او مدعی است که این نام نخستین بار در منابع قرن نوزدهمی آورده شده است. اعتراض و مشکلات قانونی. چهره نشان داده شده از مردم بومی راجپوت در این فیلم با اعتراض گروه های مختلف راجپوتی مواجه شد، آن ها این موضوع را گمراه کننده و بازنویسی سیاسی تاریخ جهت کم قدمت نشان دادن تاریخ
راجپوت دانسته اند. این گروه ها در بعضی از ایالت ها علیه فیلم تظاهرات کردند که نتیجه اش ممنوع شدن پخش فیلم در ایالات اوتار پرادش، راجستان، هاریانا و اوتاراکند بود. البته تهیه کننده فیلم در دادگاه عالی هند از این ممنوعیت شکایت کرد که در آخر به لغو ممنوعیت پخش فیلم در اوتار پرادش و برخی شهرهای دیگر ایالات انجامید. موسیقی متن. موسیقی متن فیلم شامل آهنگ های عظیم الاشان شهنشاه، جشن بهارا، این لمهان که دمان می این و من مهانا است.
تروکریپت نرم افزار رایگان کاربردی است که برای رمزگذاری در لحظه مخفف (OTFE) استفاده می شود. این نرم افزار متن باز یا نرم افزار آزاد نیست ولی کد آن قابل مشاهده است. این برنامه می تواند در داخل یک فایل یک دیسک مجازی رمز شده ایجاد کند یا یک پارتیش را رمزگذاری کند یا کل دستگاه ذخیره سازی را (تحت سیستم عامل مایکروسافت ویندوز و به جز ویندوز ۲۰۰۰) رمزگذاری کند (احراز هویت پیش از بوت).
ابوالحسن ثالث یا یحیی خان غفاری، فرزند صنیع الملک، از نقاشان دوره قاجار و عصر ناصری و مظفری و از خاندان هنرمند غفاری بود که چندین نسل از آن ها در هنر نقاشی و نگارگری فعالیت داشتند. نام اصلی او یحیی غفاری، مشهور به یحیی خان غفاری بوده است. زندگی. لقب ابوالحسن ثالث. درباره نام ابوالحسن ثالث، مشهور است که به دلیل شباهتش به پدر و علاقه ناصرالدین شاه به صنیع الملک، از سوی شاه لقب "ابوالحسن ثالث" گرفت تا ادامه دهنده سنت و میراث نقاشی در این خانواده باشد. پیش از او، ابوالحسن مستوفی غفاری را ابوالحسن اول و صنیع الملک، پدر یحیی خان را ابوالحسن ثانی می خواندند. وفات. تاریخ دقیق تولد و مرگ او معلوم نیست اما بر اساس شواهد و مستندات او تا سال ۱۳۲۴ ق. زنده بوده است. در بانک اطلاعات موزه متروپولیتن هم تاریخ مرگ او بین سالهای ۱۲۷۳ تا ۱۲۸۴ خورشیدی اعلام شده است که با تاریخ فوق همخوانی دارد. واقعه مرگ میرزا ابوتراب غفاری. یکی از وقایع مهم زندگی ابوالحسن ثالث مربوط به خودکشی میرزا ابوتراب غفاری در خانه او بوده است. گفته شده که ابوالحسن ثالث در نجات وی اهمال کرد. برخی منابع دلیل این رفتار را حسادت او به استعداد هنری میرزا ابوترا
ب دانسته اند. او تا زمان مظفرالدین شاه زندگی کرد و آثار و فعالیت هایش بخشی از میراث هنری دوره قاجار را شکل داد. سبک هنری. ابوالحسن ثالث شاگرد پدر بود و به نقاشی های آبرنگ و رنگ روغن شهرت داشت؛ علاوه بر مهارت در این سبک ها، به رونگاری از آثار نقاشان دوره رنسانس نیز علاقه مند بود. آثار باقی مانده از او شامل نقاشی های منظره و تابلوهای رنگ روغن است که نشان از تأثیرپذیری او از هنر غربی و در عین حال حفظ ریشه های هنری ایرانی دارد.
ریوکو موریاما (متولد ۱۸ ژانویه ۱۹۴۸) خواننده جاز ژاپنی است. پدرش هیساشی موریاما از پیش گامان جاز ژاپنی است. پسرش نائوتورو موریاما هم خواننده است. موریاما به جوآن بائز ژاپنی معروف است. موسیقی های او معمولاً جزو پرفروش ترین ها نیستند. با این وجود قطعه ای از اون به نام Satokibi Batake شهرت زیادی کسب کرده است. این قطعه در باره ی تراژدی ای است در نبرد اوکیناوا. نسخه ی کامل این قطعه ۱۰ دقیقه است و وقتی برای اولین بار منتشر شد، برای پخش در رادیو بیش از اندازه طولانی تشخیص داده شد. در حال حاضر این قطعه خیلی معروف است و هر تابستان رادیو تلویزیون ملی ژاپن (ان اچ کی) نسخه ی کوتاه شده ای از آن را به عنوان کارزار ضد جنگ پخش می کند. در این قطعه کلمه ی زاواوا ۶۶ بار تکرار می شود و به همین دلیل این قطعه به زاواوا هم معروف شده. یکی از آلبوم های سال ۱۹۶۹ وی با عنوان عشق ممنوع بیش از یک میلیون نسخه فروش داشت و جایزه ی دیسک طلایی را از آن خود کرد
شهرستان آوج یکی از شهرستان های استان قزوین و به مرکزیت شهر آوج است. این شهرستان در سال ۱۳۹۱ از شهرستان بوئین زهرا جدا شد و مستقل گردید. این شهرستان با مساحت ۲۷۷۶ کیلومتر مربع در طول جغرافیایی ۰۶ و ۴۹ تا ۴۵َ و ۴۹ درجهٔ شرقی و عرض جغرافیایی ۲۵َ و ۳۵ تا ۴۷َ و ۳۵ درجهٔ شمالی قرار دارد. شهر آوج ودر ۱۱۰ کیلومتری جادهٔ قزوین به همدان و در منطقه ای کوهستانی واقع شده است که این امر باعث گردیده که دارای تابستان های بسیار خنک و زمستان های پر برفی باشد. جمعیت ساکن در این شهرستان در حدود ۴۵ هزار نفر است. بر مبنای آخرین داده های سیستم اطلاعات جغرافیایی(GIS) بیشترین پهنای این شهرستان از جهت غربی بوده و ۹۵ کیلومتر است که به استان زنجان ختم می شود. این شهرستان از شمال با شهرستان تاکستان، از شرق با شهرستان بوئین زهرا، از سمت غرب با استان زنجان و از سمت جنوب با استان همدان، و استان مرکزی همسایه است. تقسیمات کشوری. بر اساس آخرین تقسیمات کشوری این شهرستان دارای ۲ شهر، ۲ بخش و ۵ دهستان است. شهرها: آوج و آبگرم جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان آوج در سال ۱۳۹۵ برابر با ۴۳٬۷۹۸ نفر بوده است. مردم این شهرستان به زبان
ترکی آذربایجانی صحبت می کنند. از غذاها و سوغات های محلی آوج می توان به قاتوق آشو و لواشک انواع آلوها نام برد محصول اصلی باغ ها شهرستان آوج نیز گردو است. پیشینهٔ تاریخی. از سیر و تحول تاریخی آوج که به آن خرقان گفته می شود، اطلاعات دقیق و معتبری در دست نیست لیکن در مورد منطقه روایات متعددی وجود دارد که برخی از آن ها قدمت این ناحیه را به دوران ماد می رساند. طی درگیری هایی که بین آشوری ها و مادها به وجود آمد عده زیادی از مادها کشته شدند ولی مادها دست از مقابله برنداشتند و در بازگشت راه را بر قوای آشور در منطقه کوهستانی میان قزوین و همدان بستند ولی مادها از آشوری ها ضرات شدیدی خوردند که محل کوهستانی درگیری این دو قوم در کوهستان های آوج بوده است. خرقان ناحیه ای بین قزوین و همدان و ری بوده است در کتب تاریخی که از فتح ناحیهٔ همدان و قزوین در موقع حملهٔ اعراب به ایران یاد می کنند به اسامی نقاطی چون دشتبی، قاقازان و خرقان برخورد می کنیم که نشان می دهد این نواحی قبل از حملهٔ اعراب به ایران دارای موقعیت ممتازی بوده اند. با انتخاب سلطانیه به عنوان پایتخت در زمان سلجوقیان و ایلخانان این محل به صورت شبکه راه ها درآمد و برخی
از مسیرها تغییر یافت، چنان چه از حلوان راهی به همدان می آمد و از آنجا به سلطانیه می رفت. شاهراه همدان به سلطانیه در زمان مغول ساخته شد. شاهراه مزبور به جای آن که از طریق ساوه به ری برود مستقیماً به طرف شمال و از راه درگزین و خرقان به سلطانیه می رفت و بنابراین از هیچ یک از شهرهای بزرگ عبور نمی کرد. راه شرقی از سلطانیه به صائین قلعه (قهود سابق) ابهر و خرقان می رفته و در خرقان راه دو شعبه می شد. یکی از کوه های خرقان گذشته و در رزن به راه ری-ساوه متصل می گشته و دیگری از طرف اشتهارد به تهران و ری و از آنجا به خراسان می رفته است. با توجه به آثار چشمگیر و ارزندهٔ معماری مربوط به قرن پنجم در این ناحیه می توان گفت که در زمان سلجوقیان نیز منطقهٔ مزبور دارای موقعیت ممتاز بوده است. از اهمیت این ناحیه با توجه به موقعیت خاص آن که در مسیر راه قزوین همدان قرار داشته در دوران های بعد نیز کاسته نشد چنان که وجود کاروانسرای شاه عباسی در آوج دال بر این مدعا است. در دوران سلجو قیان و ایلخانان که کشمکش های مذهبی وجود داشت، این منطقه یکی از مراکز مهم شیعه نشین بوده است و مدرسه علیشاهی (در قرن پنجم هجری) شهر آوج مرکز تجمع علما و فضل
ا بوده که دانشمندانی همچون سید تاج الدین آوجی را پروانده است که در دستگاه الجایتو مقام صدارت را داشته و باعث شد تا شاه مذکور مذهب شیعه را بپذیرد. ناحیهٔ کوهستانی پهناوری که یونانیان آن را مدیا (madia) می گفتند و از باختر به جلگه های بین النهرین و از خاور به کویر بزرگ ایران محدود می شد نزد جغرافی نویسان عرب به نام ایالت جبال معروف بوده که آوج نیز تحت عنوان خرقانین و آوه شمالی جزء ایالت جبال محسوب می شده. ناحیت اعلم همان است میان همدان و زنجان و خرقان که غالباً خرقانین خوانده می شود این ناحیه اعلم مشتمل بر چندین دهکده است که حمدالله مستوفی سیاهه آن ها را ذکر نموده تا میان آوه ساوه اشتباه نشود این آوه شمالی را به صورت آوا نیز ثبت شد. یاقوت حموی و مقدسی نیز در قرن چهارم بدان اشاره کرده اند. حمدالله مستوفی در نزهةالقلوب می نویسد:. مواضع آبه (آوه یا آوج) اردان (اروان) گلچین (کلنجین) و طشکری (طبلشکین) و سیف آباد که معظمات قرای آن و حقوق دیوانی آن نه هزار و پانصد دینار است و آوه (آوج) به عنوان شهری یاد می کند که در عهد او دارای بارو بوده است. ناحیت خرقان به جهت مو قعیت طبیعی خود غالباً به صورت ییلاقی و اردوگاه نظامی
مورد استفاده حکام قرار می گرفت چنانچه در وقایع سال ۸۷۱ هجری می خوانیم میرزا مظفرالدین جهانشاه پادشاه ترکان برای اجتماع، سردران به بلاد آذربایجان و عراق فرستاد و بنا بر فرمان محمد میرزا از اصفهان و سایر امرا و تیول داران با خود فراوان به اردوی همایونی ملحق شدند. پادشاه جهانشاه احشام تراکمه را کوچانیده و از ییلاق خرقان با عظمت و شوکت تمام به جانب بغداد نهضت نمود. در وقایع سال ۹۱۶ آمده است که شاه اسماعیل صفوی در این سال در خرقان تجهیز لشکر نموده و به قصد سرکوبی حکام ازبک به سوی خراسان رهسپار شد؛ و شمار لشکریانی که در این منطقه به لشکریان شاه اسماعیل اضافه می شود بالغ بر ۱۰۰۰ نفر بوده است. در دوره قاجاریه با برگزیده شدن تهران به عنوان پایتخت و تغییراتی که در زمینهٔ واحدهای وابسته به قزوین به وجود آمد. برخی از آن ها از سرزمین مزبور جدا گشته و از نظر سازمان تشکیلاتی مملکتی جزء خاک تهران گردیدند؛ و برخی از دیگر، چون ابهر و قسمتی از خرقان ضمیمهٔ خمسه و زنجان شدند. ناحیهٔ خرقان اصولاً در منطقهٔ کوهستانی واقع شده و ارتفاعات آن به نواحی کوهستانی ایران مرکزی متصل می شوند. اماکن گردشگری. مکان های دیدنی فراوانی در این شهرس
تان وجود دارد که از جمله مهم ترین آن ها می توان به دره سرسبز روستای توآباد، خروس دره، برج های دوگانه خرقان واقع در روستای حصار ولیعصر، کاروانسرای شاه عباسی آوج، آبگرم معدنی شهر آبگرم، تفرجگاه علی بولاغو در روستای ارتش آباد، درخت کهنسال روستای پروان، آبشار و پل معلق شاه دره آوج، آبشار روستای منصور، غار قلعه کرد، غار عباس آباد، امامزاده های روستای کلنجین، امامزاده اسماعیل، کوه بلند آق داغ، کهن سرزمین روستای وروق، طبیعت روستای مشانه، روستاهای دیدنی کامشکان، اروان، اسماعیل آباد، نیریج، شهیدآباد، قهوج، قیرخ بولاغ (چهل چشمه)، روستای منصور، امامزاده علاءالدین، چوبینه، چنگوره، روستای یمق و… نام برد. کاروانسرای شاه عباسی آوج. این کاروانسرا در مرکز شهر آوج و در مسیر قزوین-همدان قرار گرفته، کاروانسرای مذکور دارای طرح مستطیلی شکل است که گوشه های آن به چهار ضلع کوچک ۷۰/۳ متری تبدیل یافته و در واقع طرح کاروانسرا به صورت هشت ضلعی درآمده که دو ضلع بلندتر آن ۲۰/۲۶ متر و پهنای آن ۷۰/۲۵ متر است. در بالای درِ ورودی کاروانسرا کتیبه ای به خط نستعلیق بر روی یک قطعه سنگی مرمر به شرح زیر کنده کاری شده است. با توجه به کتیبه مشاهده می
گردد که کاروانسرای آوج در زمان سلطنت شاه صفی و در سال ۱۰۴۰ه .ق ساخته شده است. برج های دوگانه خرقان. این برج ها در سمت جنوب غربی استان قزوین و در غرب شهر آبگرم و در نزدیکی روستای حصار واقع شده و دو آرامگاه مربوط به دورهٔ سلجوقیان هستند. برج اولی یا شرقی ۲۶ سال قدیمی تر از برج غربی است و پلانی هشت ضلعی داشته که ضلع آن طرح های متنوع آجری نقش گردیده است؛ و با ستون های مدوّر نگهدارنده و روپوش تزئین آجری پلکان منتهی به بام طرح هندسی که بالای هر ضلع شکل خاصی دارد. ارتفاع این آرامگاه در حدود ۱۵ متر و قطر بنا حدود ۱۱ متر است. یک حاشیه کتیبه باریک به خط کوفی که آیاتی از قرآن (لو انزلنا) دربردارد و کتیبهٔ مذکور سال بنا را ۴۶۰ هجری قمری برابر با ۴۴۶ هجری شمسی (۹۵۰ سال پیش) معرفی می کند که یکی از چشم گیرترین و زیباترین آثار معماری این دوره است. برج دوم نزدیک به ۳۰ متر از برج اول فاصله داشته و از نظر شکل تقریباً هم اندازهٔ برج اول است؛ و این برج ۵۵ سانتی متر بزرگ تر از برج اولی است. این بنا نیز دارای گنبد دوپوش و یک پلکان منتهی به فضای بین دو پوشش است و شیوهٔ آجرکاری بدیعی دارد که بعداً در گنجه سرخ مراغه و بناهای دیگر تقلی
د شده است و علاوه بر آیات (لو انزلناه) آیهٔ (افحسبتم انّما خلقناکم) نقش بسته و بقعه یک محراب با تزئینات آجری دارد. متن کتیبه های دو بنا حاکی از آن است که معماران آن ها از اهالی زنجان و برادر یا پدر و پسر بوده اند. نام معمار برج اول معمار محمد … زنجانی و نام معمار برج دوم ابومعالی محمد بن… زنجانی است. معروف است (بنا به قولی) که مقبره دو امامزاده خواهر و برادر به نام های محمد بن موسی الکاظم و حدیده خاتون بنت موسی الکاظم در آن جا است اما به قول صحیح تر مقبرهٔ دو تا از شاهزادگان سلجوقی است. کتیبه این برج تاریخ ۴۸۶ هجری قمری برابر با ۴۷۲ هجری شمسی (۹۲۵ سال پیش) را برخود دارد. برج های آرامگاهی خرقان با بیش از ۵۰ طرح آجری جزء شاهکارهای معماری ایران به شمار می روند اما بخش اعظم این بناها در زلزله سال ۱۳۴۱ بوئین زهرا پس از ۸۹۵ سال استقامت تخریب شدند. زمین شناسی. صفحه آوج در شمال غربی ایران در طول جغرافیایی ۳۰ و ۴۹ تا ۴۹ شرقی و عرض جغرافیایی ۳۰ و ۳۶ تا ۳۵ شمالی واقع شده است؛ و در حد بین زون ایران مرکزی و زون سنندج – سیرجان واقع شده است و دارای دو بخش زمین شناسی مختلف است. در شمال زون آبگرم که به ایران مرکزی مربوط می شو
د و در جنوب زون رزن که قسمتی از زون سنندج–سیرجان را تشکیل می دهد. در این منطقه سنگ های پرکامبرین تا تریاس فوقانی رخنمون پیدا نکرده اند و اسلیت های دگرگونی تریاس فوقانی–ژوراسیک، سنگ آهک و شیل اندکلی دگرگون شده کرتاسه و توالی غیر دگرگونه ای از ترشیاری تا عهد حاضر از مشخصات این ناحیه می باشد. سنگ های آتشفشانی در ائوسن و الیگو- میوسن مشاهده می شوند و فعالیت پلوتونیک به صورت محدود با سن فوقانی وجود دارد. در زون آبگرم سنگ های پرکامبرین تا حال (کواترنری) وجود دارد اما به وسیلهٔ چندین نفوذ چینه شناسی مشخص قطع شده است. از مشخصات این زون وجود سنگ های دگرگونی ضعف پرکامبرین و سنگ های غیردگرگونی پالئوزوئیک تا ترشیاری است. دو زون آبگرم و رزن در منطقهٔ آوج توسط گسل آوج از هم مجزا می شوند که این گسل دارای امتداد SE-NW (جنوب شرقی به شمال غربی) است و زمین شناسی ناحیه به ویژه، رخساره های مزوزوئیک و ترشیاری زیرین و ماگماتیسم را کنترل می کند. سازند قرمز بالایی که مرکز از سنگ های کنگلومرا (کنگلومرای بی آب) لایه های قرمز و آوج، مارن و ماسه سنگ و نمک و ژیپس است که نقش اصلی را در تغییر کیفیت آب های سطحی از جمله رود آوج در نزدیکی پل ا
روان دارد. بیشترین وسعت منطقهٔ آوج را نهشته های کواترنری (نهشته های رسوبی –قاره ای) تشکیل می دهد و شامل تراس ها و آبرفت ها است و این مناطق به علت نفوذپذیری خاص آن ها دارای سفره های آب زیرزمینی بوده و مهم ترین مکان جهت استقرار روستاهای منطقه و فعالیت های کشاورزی هستند. ویژگی های اقلیمی. عوامل مختلفی بر اقلیم منطقه آوج تأثیر می گذارند که این عوامل عبارت اند از: عوامل سیاره ای (گردش عمومی جو) و عوامل محلی، عوامل سیاره ای که کلی بوده هم ایران و منطقه مورد مطالعه را تحت تأثیر قرار می دهد و شامل پر فشار سیبری که موجب کاهش دما و در اکثر مواقع از اوایل پاییز منطقه آوج را تحت تأثیر خود قرار می دهد؛ و پر فشار جنب حاره ای که در دوره گرم سال باعث افزایش دما و ایجاد هوای پایدار که از اردیبهشت ماه تا شهریور ماه منطقه آوج را در بر می گیرد. بادهای غربی که مهم ترین عامل آب و هوای در دوره سرد به دنبال پسروی رود باد جنب حاره ای در منطقه آوج محسوب می شوند و کم فشار مدیترانه ای که به همراه بادهای غربی موجب ریزش بارش های جوی در فصول پاییز و زمستان می شود. عواملی محلی که ناشی از موقعیت جغرافیایی منطقه و ویژگی توپوگرافی منطقه هستند؛
و به علت قرار گرفتن در عرض جغرافیایی بالا (۳۰ و ۳۶ تا ۳۵) نسبت به مناطق جنوبی کور روزهای ابرناکی بالاتری برخوردار است و موجب دریافت انرژی کمتری در فصول سرد سال می شود؛ و به خاطر ارتفاع زیاد منطقه (۲۸۹۴–۱۵۰۰ متر) جو زمین ضخامت کمتری دارد و خارج شدن آسان انرژی موج بلند زمین موجب تغییرات روزانه و ماهانه دما (۳/۲۵ تا ۷/۹-) درجهٔ سانتی گراد بین قسمت های مختلف منطقه می شود؛ و ریزش بارش های جوی در فصل سرد در اکثر قسمت های منطقه به صورت برف می شود و این بارش ها نقش اساسی را در ایجاد رواناب های سطحی و تأمین آب های زیرزمینی منطقه دارد. از نظر رژیم بارندگی سالانه میزان بارندگی میانگین سالانه منطقه در طول دوره آماری ۳۱ ساله نزدیک به ۳۶۰ میلی متر است؛ که با افزایش ارتفاع میزان بارندگی سالانه نیز افزایش می یابد؛ و میانگین حداکثر بارندگی ۲۴ ساعته منطقه آوج ۱۵/۲۹ میلی متر است که با افزایش ارتفاع میانگین حداکثر بارندگی ۲۴ ساعته نیز افزایش می یابد و احتمال وقوع حداکثر بارش ۲۴ ساعته به ترتیب ماه های اسفند، فروردین، آذر و بهمن بیشتر از سایر ماه هاست. بیشترین مقدار تغییرات بارندگی در کل منطقه در شهریورماه و کمترین مقدار آن در به
من ماه، مشاهده می شود. از نظر رژیم فصلی بیشترین مقدار بارش فصلی در منطقه اوج به ترتیب فصل زمستان، بهار و پائیز و کمترین مقدار آن در فصل تابستان است. میانگین وزنی بارش در منطقه آوج ۳۶۰ میلی متر است و حجم آب ناشی از بارش طی یک سال به طور میانگین ۸/۳۳۲ میلیون متر مکعب است. مطالعه دمای منطقه آوج نشان می دهد که روند تغییرات دمای ماهانه بین قسمت های مختلف منطقه از شمال به جنوب و با افزایش ارتفاع کاهش می یابد. روند کاهشی دما در اکثر ایستگاه های موجود در منطقه آوج از مرداد ماه شروع شده و در دی ماه به کمترین مقدار و بعد از آن روند افزایشی دما شروع شده و در تیرماه به بالاترین حد خود می رسد و گرم ترین ماه های سال تیر و مرداد و سردترین ماه های سال دی و بهمن است. در منطقه اوج خط برف (همدمای صفر درجه) در ماه های آبان، آذر، دی، بهمن و اسفند در داخل منطقه مشاهده می شود؛ و از نظر رطوبت نسبی بیشترین مقدار رطوبت نسبت در منطقه آوج در بهمن ماه و کمترین مقدار آن در تیر، مرداد و شهریور ماه است. مطالعه تبخیر و تعرق در منطقه آوج با روش های مختلف از جمله بلانی –کریدل، ترنت وایت و پنمن انجام گرفت. میزان تبخیر و تعرق در یک حوضه در میزان
رواناب آن تأثیر می گذارد زیرا مقدار تبخیر و تعرق در واقع بخشی از بارش است که از دسترس خارج می شود؛ و زمان وقوع حداکثر میزان تبخیر با زمان وقوع بارندگی با هم مطابقت ندارند و زمانی که بارندگی زیاد صورت می گیرد یعنی ماه های بهمن، اسفند و فروردین میزان تبخیر نیز تقریباً در کمترین حد ماهانه خود قرار گیرد؛ و حجم آب سالانه خروجی از منطقه از طریق تبخیر و تعرق نیز تقریباً در کمترین حد ماهانه خود قرار می گیرد؛ و حجم آب سالانهٔ خروجی از منطقه از طریق تبخیر ۶/۴۰ میلیون متر مکعب است. آب شناسی. دبی میانگین ماهانه رودهای آوج و کلنجین در اردیبهشت، فروردین و اسفندماه به ترتیب با میانگین ۴۴، ۱۶ ،۵/۹ متر مکعب در ثانیه پرآب ترین و مرداد، شهریور، تیر به ترتیب با میانگین ۲۷/۰ ،۳۴ و ۴۳/۰ متر مکعب در ثانیه کم آبترین ماه های سال در منطقه آوج است؛ و روند تغییرات دبی میانگین ماهانه تابع روند تغییرات بارندگی ماهانه منطقه است و میزان رواناب سطحی رودخانه ها با میزان بارندگی رابطه مستقیمی دارد. روند افزایشی مقدار دبی میانگین ماهانه از شهریور ماه شروع شده و تا آبان ادامه پیدا می کند و در دی ماه این روند قدری کند شده و بعد از آن سیر صعودی ا
دامه پیدا می کند و علت کندی در روند صعودی دبی رودخانه ها وقوع یخبندان شدید در حوضه و در نتیجه کم شدن رواناب سطحی است. از بهمن ماه تا اواخر اردیبهشت ماه به خاطر ذوب برف ها شدیدتر می شود؛ و بالاترین دبی در اردیبهشت ماه و کمترین مقدار آن در مرداد ماه است. حداکثر دبی سالانه رودهای آوج و کلنجین در طی دوره آماری ۳۱ ساله ۱۵/۷۰ متر مکعب بر ثانیه و کمترین مقدار آن ۶/۷ متر مکعب در ثانیه است. حداکثر دبی لحظه ای رودهای آوج و کلنجین طی دورهٔ آماری ۴۰۰ متر مکعب در ثانیه و کمترین مقدار ۴/۳۰ متر مکعب در ثانیه است. حداکثر دبی لحظه ای در ماه های دی و بهمن به علت استقرار پر فشار سیبری و کاهش دما در مرداد و شهریور به علت قطع بارندگی به وقوع نپیوسته است یعنی احتمال وقوع رواناب های شدید در این ماه ها خیلی کم است. هیدروگراف های مصنوعی رودهای آوج و کلنجین نشان می دهد که مدت زمانی که طول می کشد تا رودخانه به دبی اوج برسد خیلی کمتر از مدت زمانی است که طول می کشد دبی او ج به دبی پایه برسد. به طور میانگین در ماه اسفند ۷/۲۲ متر مکعب و در فروردین ماه ۸/۹ متر مکعب از حجم جاری شده در رودهای اوج و کلنجین در یک ثانیه ناشی از ذوب برف است و این
در حالی است که اگر بارش باران در منطقه در این ماه ها صورت بگیرد. حجم رواناب تولید شده قابل ملاحظه خواهد بود. زمان تمرکز حوضه رود آوج ۳۴/۱۰ ساعت و حوضه رود کلنجین ۷/۹ ساعت است. حجم آورد سالیانهٔ رودهای اوج و کلنجین طی دوره آماری ۳۲ ساله بیشترین مقدار ۲/۳۵۳ میلیون متر مکعب و کمترین مقدار ۳/۴۷ میلیون متر مکعب است. ژئومرفولوژی. بر اساس تقسیم بندی ناهمواری های ایران توسط نبوی و اشتوکلین منطقه آوج در واحد ایران مرکزی قرار گرفته است. خصوصیات و ویژگی های ژئومرفولوژیکی یکی حوضه اثر تعیین کننده ای بر خصوصیات هیدرولوژیکی، و رژیم آبی از جمله شدت و ضعف رواناب سطحی دارد. مساحت کل منطقه آوج (حوضهٔ آبخیز رودهای آوج و کلنجین) ۹۲۳ کیلومتر مربع، حوضهٔ آبخیز رود آوج ۵/۳۵۰ کیلومتر و حوضهٔ آبخیز رود کلنجین ۵/۵۷۲ کیلومتر مربع است. به منظور دستیابی به اشکال حوضهٔ آبخیز رودهای آوج و کلنجین از روش ها و ضرایب مختلفی استفاده شده است از جمله ضریب گراویلیوس که مقدار آن در حوضهٔ آبخیز رود آوج ۶۲/۱، حوضهٔ آبخیز رودخانه کلنجین ۳۲/۱ و کل حوضه ۲/۱ است و بنابراین شکل حوضه ها از شکل دایره دور بوده و از حوضه های پهن هستند. با توجه به نقشه شیب من