Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژرژ دوامل پزشک، نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. وی در زمان جنگ جهانی اول در ارتش فرانسه خدمت نمود. زندگی نامه. ژرژ دوامل در سال ۳۰ ژوئن ۱۸۸۴ در پاریس به دنیا آمد. پدرش مردی عیاش و هوسباز بود و در دوران زندگی خود دست به کارهای گوناگون زد و تا اینکه سرانجام به تحصیل در رشته پزشکی پرداخت. اما هیچگاه حاضر نبود تن به کار دهد. مادرش زنی بردبار و فداکار بود و به ناچار بار زندگی خانواده را به دوش می کشید و به تربیت فرزندان خود همت گماشت. تحصیلات مقدماتی ژرژ دوامل به علت مسافرت های پی در پی پدرش که ظرف ۲۰ سال بیش از ۴۰ بار محل اقامت خود را تغییر داد، نظم و ترتیبی نداشت. دوره متوسطه را در سال ۱۹۰۲ در پاریس به پایان رسانید، سپس مانند پدر به دنبال تحصیل طب رفت و در سال ۱۹۰۹ از دانشکده پزشکی پاریس فارغ التحصیل شد. در ضمن دانشنامه لیسانس علوم را نیز گرفت. دوامل از جوانی به مسافرت علاقه داشت. در سال ۱۹۱۸ برای نگارش «تمدن» برنده جایزه گنکور شد در زمان تحصیل همراه دوستان و پس از ازدواج همراه همسرش پیاده به سفر می رفت. او در سال ۱۹۳۵ در ۳۰مین دوره به عضویت فرهنگستان فرانسه انتخاب شد، سپس در سال ۱۹۴۰ آکادمی جراح
ی، در سال ۱۹۴۴ آکادمی علوم سیاسی و اخلاقی وی را به عضویت پذیرفتند. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ مجله ادبی «مرکور دو فرانس» (Mercure de France) را اداره می کرد. در سال ۱۹۳۷ ریاست آلیانس فرانسه را به عهده گرفت و تا سال ۱۹۴۹ در این مقام باقی بود. دوامل در سال های جنگ جهانی دوم وقت خود را صرف پرستاری از پناهندگان در بیمارستان غیرنظامی کرد. در سال ۱۹۴۲، دوامل به سمت منشی دائمی فرهنگستان فرانسه انتخاب شد. اما در سال ۱۹۴۶ از این سمت کناره گرفت. در ۱۳ آوریل ۱۹۶۶ در سن سالگی در Valmondois درگذشت
دونی آمیل نویسنده، نمایش نامه نویس و منتقد تئاتر قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
ژرژ ریبمون-دسیین نویسنده، شاعر، نمایش نامه نویس و نقاش قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود.
ساشا گیتری نمایش نامه نویس، بازیگر، فیلم نامه نویس و کارگردان قرن نوزدهم و قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
آندره موروا نویسنده، تاریخ نویس، مقاله نویس و حکایت پرداز قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. او زادهٔ ۲۵ ژوئیه ۱۸۸۵ و درگذشتهٔ ۹ اکتبر ۱۹۶۷ در نویی-سور-سن بود. زندگی. آندره موروا که نام اصلی او امیل سالومون هرزوگ (Émile Salomon Wilhelm Herzog) بود، اصالت یهودی داشت. او در سال ۱۸۸۵ در شهر البوف متولد شد و پس از پایان تحصیلاتش، برای ده سال مسئولیت نظارت بر کارخانه نساجی خانوادگی را عهده دار شد. او در طول جنگ جهانی اول به ارتش فرانسه پیوست و از طرف ارتش فرانسه به سمت رابط و مترجم در بین نیروهای فرانسه و انگلیس انتخاب شد. داستان نویسی را بر اساس تجربیاتش در جنگ با نوشتن کتاب «سکوت سرهنگ برامبل» () در سال ۱۹۱۸ شروع کرد. استقبال از این اثر سبب شد آثار دیگرش نیز پرخواننده باشد. او در ابتدای جنگ جهانی دوم بار دیگر به ارتش فرانسه پیوست و در نیروی آزادیبخش فرانسه مشغول به مبارزه با اشغالگران شد. اما کمی بعد با همسرش به آمریکا رفت و در ۱۹۴۶ مجدداً به فرانسه بازگشت. آثار تاریخی موروا با بهره مندی از منابع مستند، برخی از نقطه های تاریک تاریخ را روشنی بخشیده است. او آثاری در شرح حال عده ای از نویسندگان و شاعران انگلستان نیز
دارد که سبب شهرت او در کشورهای انگلیسی زبان شده است. موروا از سال ۱۹۳۸ که به عضویت فرهنگستان فرانسه پذیرفته شد تا هنگام مرگ در ۱۹۶۷، همواره یکی از شخصیتهای درجه اول ادبیات این کشور به شمار می رفت.
ژول-لوئی دو رومن نویسنده، شاعر و نمایشنامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. او دانش آموخته رشته فلسفه بود و مدتی هم به تدریس فلسفه پرداخت، ولی پس از مدتی تدریس فلسفه را رها کرد و مابقی عمر خود را صرف ادبیات و پژوهش کرد. ژول رومن، در ادبیات، پیرو نهضت صومعه بود و از دل همین نهضت، مکتب اونانیمیسم را بنیان نهاد. او در سال ۱۹۴۶ به عضویت فرهنگستان فرانسه درآمد.
مارت بیبسکو رمان نویس و مقاله نویس قرن نوزدهم میلادی اهل رومانی-فرانسه بود.
سینگیسی یک بخش اداری در شهرستان آرومرو از توابع استان آروشا در کشور تانزانیا است. بر پایه نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن که در سال ۲۰۰۲ توسط دولت تانزانیا انجام شد جمعیت این بخش بالغ بر ۸٬۶۶۵ نفر اعلام شده است. منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیای انگلیسی
نسبت انگشت دوم به انگشت چهارم به نسبت طول انگشت اشاره به طول انگشت حلقه گفته می شود. این نسبت متأثر از آندروژن و تستوسترون در رحم است. به گونه ای که هرچه این نسبت کمتر باشد میزان ترشح آندروژن بیشتر است. این نسبت یک دودیسی جنسی است: به طور کلی و میانگین، در مردان؛ انگشت اشاره کوچکتر از انگشت حلقه است و در زنان؛ انگشت نشانه بزرگتر از انگشت حلقه است. توزیع نسبت دو انگشت. از یک پژوهش بر روی ۱۳۶ مرد و ۱۳۷ زن: با فرض توزیع استاندارد، دهمین و نودمین درصد توزیع برای مردان ۰٫۹۱۰ و ۰٫۹۸۴ و برای زنان ۰٫۹۳۲ و ۰٫۹۹۸ هستند. ارتباط با ویژگی ها. بعضی از پژوهش ها بیان داشته اند که بین نسبت انگشت دوم به چهارم با بعضی از ویژگی ها رابطه وجود دارد. فیزیولوژی و بیماری ها. کاهش اسپرم، بیماری های قلبی(مردان بانسبت بالا)، سندرم متابولیک، سرطان پروستات(مردان با نسبت پایین)، اندازه آلت مردانه بیماری های روانی. درخودماندگی(مردان بانسبت بالا)، افسردگی(مردان بانسبت بالا)، اسکیزوفرنی(مردان بانسبت بالا)، اختلال کم توجهی - بیش فعالی، اختلالات غذایی در زنان و مردان، وابستگی به الکل(مردان با نسبت پایین)، اضطراب در مردان(مردان بانسبت بالا)، نشا
نگان آسپرگر رفتار فیزیکی. اسکی، بازی فوتبال، ورزش در زنان، تجارت اقتصادی، یکسان دستی قدرت دست و هورمون های آنابولیکی در کشتی گیران (http://asp.journals.umz.ac.ir/article_785_118.html) شخصیت. جرات در زنان، تخاصم، مردانگی در دستخط، شخصیت، نمره گرفتن: به طور متوسط مردان با نمره بالاتر میزان نسبت بالاتری دارند، توانایی موسیقایی مدیریت. رهبری، بدعت گرایی ادراک احساسی. ادراک بو(مردان بانسبت بالا)، ادراک رنگ(مردان بانسبت بالا)، ادراک در لمس گرایش جنسی. در زنان (برای نقش جنسی); در همجنس گرایان مرد (نقش شهوانی).، زنان همجنس گرا در مقابل زنان دگرجنس گرا؛ زنان دگرجنس گرای بوچ و فم.، همجنس گرایان مرد و دگرجنس گرایان مرد. بعضی از تحقیقات ارتباط نشان داده اند بعضی خیر.، تفاوت در نسبت برای دوقلوهای یکسان زنی که از نظر گرایش جنسی متفاوت اند.، اثر ترتیب تولد بر گرایش جنسی بر نسبت نیز مؤثر است.، انحراف جنسی (فتیش بیش از اندازه). منابع. Wikipedia contributors, "Digit ratio," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Digit_ratio&amp;oldid=487125745 (accessed April ۲۴، ۲۰۱۲).
فرانسوا کارکو نویسنده، شاعر، روزنامه نگار و ترانه سرا قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
رولان دورژله نویسنده و روزنامه نگار قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
سوکونی یک بخش اداری در شهرستان آرومرو از توابع استان آروشا در کشور تانزانیا است. بر پایه نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن که در سال ۲۰۰۲ توسط دولت تانزانیا انجام شد جمعیت این بخش بالغ بر ۲۳٬۳۶۹ نفر اعلام شده است. منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیای انگلیسی
هانری پورا نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. زندگی نامه. هانری پورا (که نام او در فارسی با املای «پوررا» نیز آمده است) در ۷ مه ۱۸۸۷ در آمبر (کمون) در مرکز فرانسه به دنیا آمد. با اینکه تحصیلات متوسطه خود را در پاریس گذراند، بخاطر ابتلا به بیماری سل مجبور به بازگشت به زادگاه خود شد. کار ادبی خود را از ۱۹۰۶ با اسامی مستعار مختلف در روزنامه های محلی شروع کرد. از ۱۹۰۹ با نام واقعی خود به انتشار شعر و داستان پرداخت. در سال ۱۹۴۱ با انتشار رمان "باد مارس" ("Vent de Mars") موفق به کسب جایزه گنکور شد. سوای آن چند جایزهٔ معتبر ادبی دیگر نیز در کارنامهٔ او به چشم می خورد. او در ۱۶ ژوئیه ۱۹۵۹ در شهر زادگاه خود درگذشت. آثار پورا بسیار گسترده و متنوع است. احمد شاملو و توسی حائری برخی از قصه های او را مجموعه ای با عنوان "افسانه های هفتاد و دو ملت/ هانری پوررا…[و دیگران]" به فارسی برگردانده اند.
ژان دو لا واراند رمان نویس و منتقد ادبی قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
بلز ساندرار نویسنده، شاعر و روزنامه نگار قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
پیر ژان ژوو نویسنده، شاعر، رمان نویس، مقاله نویس و مترجم قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود.
سونگورو یک بخش اداری در شهرستان آرومرو از توابع استان آروشا در کشور تانزانیا است. بر پایه نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن که در سال ۲۰۰۲ توسط دولت تانزانیا انجام شد جمعیت این بخش بالغ بر ۹٬۹۸۷ نفر اعلام شده است. منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیای انگلیسی
آنری بوسکو یا هانری بوسکو رمان نویس فرانسوی قرن بیستم میلادی، زاده ۱۶ نوامبر ۱۸۸۸ در آوینیون و درگذشته ۴ مه ۱۹۷۶ در نیس.
شارل سیلوستر رمان نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
امیل آنریو روزنامه نگار و منتقد ادبی قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. وی برای نخستین بار اصطلاح رمان نو (nouveau roman) را در سال ۱۹۵۷ به کار گرفت.
یواس ای ریور یک شهر کوچک در حوالی کیلومتر ۲۳ و در شرق شهر آروشا در کشور تانزانیا می باشد. منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیای انگلیسی
موریس ژنووا در ۲۹ نوامبر ۱۸۹۰ زاده و در۸ سپمتامبر ۱۹۸۰ وفات یافت. وی شاعر و رمان نویس اهل فرانسه و برندهٔ جایزه گنکور است. از میان آثار او، رمان «شکار» توسط محمدتقی غیاثی (۱۳۶۹) به فارسی ترجمه شده است.
کلود کائون (تلفظ فرانسوی: [klod ka.œ̃]؛ ۲۵ اکتبر ۱۸۹۴–۸ دسامبر ۱۹۵۴) با نام اصلی لوسی رنی ماتیلد شواب , عکاس، مجسمه ساز و نویسنده سوررئالیست سدهٔ نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود. کائون بیشتر به خاطر عکاسی هایش از پرتره خود با هدف مغشوش کردن و در عین حال بازیگوشی در به چالش کشیدن هنجارهای جنسیتی و جنسی در اوایل قرن بیستم، شهرت دارد. شواب در سال ۱۹۱۴ نام مستعار «کلود کائون» را برگزید. او بیشتر به عنوان یک نویسنده و عکاس خودنگارگر شناخته می شود که طیفی از شخصیت های اجرایی را به خود اختصاص داده است. کار کائون هم سیاسی و هم شخصی است. او در کتاب انکارها (Disavowals) می نویسد: «مردانه؟ زنانه؟ بستگی به موقعیت دارد. خنثی تنها جنسیتی است که همیشه برای من مناسب است.» در طول جنگ جهانی دوم، کائون همچنین به عنوان یک کنشگر و مبلغ جنبش مقاومت فعال بود. زندگی. کلود کائون در ۲۵ اکتبر ۱۸۹۴ در نانت فرانسه در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. کائون به عنوان نوه هنرمند بانفوذ فرانسوی دیوید لئون کائون و فرزند صاحب روزنامه، در فضایی سرشار از خلاقیت به بلوغ رسید. در ۱۴ سالگی با مارسل مور، شریک زندگی و همکار هنری خود آشنا شد. پس از نقل مکان
به پاریس برای تحصیل ادبیات در سال ۱۹۱۹، کائون سر خود و شریک زندگی اش را تراشید و نام مشهور خود را که از نظر جنسیت خنثی بود در شورش علیه قراردادهای اجتماعی انتخاب کرد. علیرغم اینکه در پاریس دهه ۱۹۲۰ عدم انطباق جنسیتی به طور گسترده تابو تلقی می شد، تصمیم کائون برای شناسایی جامعه به عنوان غیر باینری با بحث و جدل مواجه شد، اما این دو به صراحت علیه هیاهوی عمومی ایستادند. کائون سیالیت جنسیتی را از طریق ادبیات و خودنگاره های مالیخولیایی مانند مجموعه ۱۹۲۷ «من در حال تمرین هستم، مرا نبوس» مورد توجه قرار داد. این اثر هنرمندی را با لباس وزنه برداری زنانه به تصویر می کشد که مرز بین کلیشه های مردانه و زنانه را محو می کند. کائون علاوه بر کارهای هنری خود در طول زندگی، با جمعی دیگر برای مقاومت در برابر اشغال فاشیست ها همکاری کرد. دولت فرانسه در سال ۱۹۵۱ مدال قدردانی فرانسوی را به تلاش های آنها اهدا کرد. در سال ۲۰۱۸، شورای شهر پاریس خیابانی را به افتخار کائون و مور در منطقه ششم پایتخت فرانسه، جایی که زمانی این دو نفر در آن زندگی می کردند، نامگذاری کرد. آثار کائون علاوه بر افزایش تمرکز بر روی کار پیشگام خود در جنبش سوررئالیستی
و شکستن موانع جنسیتی در هنرهای عکاسی، بر سلبریتی های متمایل به جنسیت، جامعه مدرن "ال جی بی تی+" (+LGBTQ) و گفتگوها در مورد هویت و بیان تا به امروز تأثیر گذاشته است.
ژان ژیونو نویسنده و فیلم نامه نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود.
گابریل شوالیه روزنامه نگار و طراح قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
ژان د والیر نویسنده، کارگردان و فیلم نامه نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
مارسل پانیول (۲۸ فوریه ۱۸۹۵–۱۸ آوریل ۱۹۷۴) نویسنده، نمایش نامه نویس و فیلم ساز اهل فرانسه است. او در سال ۱۹۴۶ نخستین فیلم سازی بود که به عضویت آکادمی فرانسه درآمد. پیشینه و کار. مارسل پانیول فرزند معلم مدرسه و خود در آغاز معلم زبان انگلیسی بود، اما زود از آن کار دست کشید و به پاریس رفت و استعدادش را در نویسندگی آزمود و نخست نمایشنامه ای در جانبداری از صلح نوشت به نام «سوداگران افتخار» (۱۹۲۶) و سپس نمایشنامه هایی که نوشت او را به شهرت و محبوبیت رساند و فیلم های پانیول براساس فیلم نامه هایی که همه به قلم خود اوست، بسیار نمایش داده شد. برخی از این فیلم ها که مشهورند امروز جزء آثار کلاسیک سینمایی به شمار می آیند و به سینماتکها راه یافته اند. نخستین نمایشنامه های معروف پانیول "جاز" و "توپاز" نام دارد. نمایشنامه "جاز" که اول بار در ۱۹۲۶ به روی صحنه رفت، در واقع تملق و تقدیرهای بی جا در جامعه را نشان می دهد و گویی زندگی اجتماعی بعضی افراد را در مقابل آیینه قرار می دهد. "توپاز" داستان مردی به نام توپاز است که پاره ای از روحیات و خلق وخوی تارتوف و ولپن را به ارث برده است. این نمایشنامهٔ چهارپرده ای در ۹ مه ۱۹۲۹ به نما
یش درآمد و در ۱۹۳۰ به چاپ رسید و با اقبال تماشاگران مواجه شد. پانیول پس از توفیق توپاز که همزمان در پاریس و لندن و برلن و رم و بخارست و مسکو و کپنهاک و زاگرب به نمایش درآمد، نمایشنامهٔ ماریوس را در تئاتر دوپاری به صحنه برد، با بازی های پیر فرنه در نقش ماریوس. این نمایشنامه نیز با همان استقبالی که ماریوس پنج ماه پیش از آن به خود دیده بود، روبرو شد و منتقدان آن را حتی بیش از توپاز ستودند. ثروتی که پانیول از فروش فیلم های خود به دست آورد به او آزادی عمل داد و وی سرانجام شرکت فیلمبرداری خود را تأسیس کرد. استودیوهای پانیول با تجهیزات کامل و همه وسایل و امکانات مورد نیاز از سال ۱۹۳۴ در مارسی به کار پرداختند؛ و همه کارها در همین استودیو انجام می شد و تنها چیزی که پانیول قادر به تولید آن نبود، نوار فیلم بود. علاوه بر این پانیول از نخستین کسانی است که صدا را مستقیماً در صحنه ضبط کرد و در هوای آزاد به فیلمبرداری پرداخت. فعالیت پانیول با وقوع جنگ جهانی دوم متوقف نشد، او همزمان با شروع جنگ فیلم "دختر چاه کن" را بر اساس داستانی که خود نوشته بود، با شرکت فرناندل و رمو تولید کرد. اما کمی بعد پانیول ناگزیر استودیوهایش را فرو
خت تا اشغالگران نازی مجبورش نکنند که برای آن ها فیلم های تبلیغاتی بسازد. البته گروهش پراکنده شدند. کارهای پانیول یکدست است و در آن هیچ گسستی نیست، چون زبان فرهنگ مردم جنوب فرانسه است.
آبراهام آلبرت کوهن ؛ (16 اوت 1895-17 اکتبر 1981) رمان نویس، شاعر، نویسنده و نمایش نامه نویس یهودی رومانیایی سوئیسی یونانی الاصل، فرانسوی زبان قرن بیستم میلادی است. او در جزیره کورفو در یونان زاده شد و در ژنو سوییس درگذشت. او به عنوان کارمند دولتی در سازمان های مختلف بین المللی مانند سازمان بین المللی کار مشغول به کار بود. وی در سال 1919 شهروند سوئیس شد. زندگی نامه. آلبرت کوهن در سال ۱۸۹۵ در جزیرهٔ یونانی کورفو در خانواده ای یهودی چشم به جهان گشود. خانواده او که در صنعت ساخت صابون فعالیت می کرد، زمانی که آلبرت پنج سال بیشتر نداشت به شهر مارسی در فرانسه مهاجرت کرد. آلبرت کوهن تحصیلاتش را در یک مدرسه خصوصی کاتولیک آغاز کرد. در ۱۶ اوت ۱۹۱۵ بود که در خیابان برای اولین بار مورد توهین فروشنده دوره گردی قرار گرفت که او را جهود خطاب می کرد قرار گرفت. پسربچه به سمت ایستگاه قطار شهر می دود و از آنجا که جایی برای فرار ندارد، خودش را در توالت عمومی حبس می کند و روی دیوار توالت می نویسد: زنده باد فرانسوی ها! کوهن بعدها از این اتفاق در یکی از کتاب هایش یاد می کند و خاطره آن روز را با جزئیات نقل می کند. او در سال ۱۹۰۴ وارد د
بیرستان می شود، چند سال بعد با دانش آموز دیگری به نام مارسل پانیول طرح دوستی می ریزد. در سال ۱۹۱۳ دیپلم خود را با معدل متوسط اخذ می کند و یک سال بعد مارسی را به مقصد ژنو ترک می کند تا تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته حقوق ادامه دهد. او از همان ابتدا شروع به فعالیت به نفع صهیونیسم می کند، هرچند که تا پایان عمرش هرگز به اسرائیل سفر نمی کند. در سال ۱۹۱۷ مدرک لیسانس می گیرد و سپس در دانشگاه ادبیات تا سال ۱۹۱۹ به تحصیل ادبیات می پردازد. در همین سال با الیزابت بروشر ازدواج می کند، حاصل این ازدواج، تنها دخترش مریم است. عمر این پیوند اما بسیار کوتاه است، در سال ۱۹۲۴ همسرش از بیماری سرطان می میرد. آلبرت کوهن بین سال های ۱۹۲۶ و ۱۹۳۱ در سازمان بین المللی کار واقع در ژنو کار می کند. بعدها تحت تأثیر فضای این سازمان شخصیت های اصلی مرد کتاب معروفش زیبای ارباب را خلق می کند. در سال ۱۹۳۱ برای بار دوم ازدواج می کند که این بار به طلاق ختم می شود. در سال ۱۹۴۱ مادرش در مارسی از دنیا می رود، در همین سال همسر آینده اش بلا برکوویچ را ملاقات می کند و همچنین به فعالیت های سیاسی اش در زمینه حقوق پناهندگان ادامه می دهد. او در سال ۱۹۴۷ به
ژنو بر می گردد و مدیر یکی از موسسه های زیر مجموعه سازمان ملل می شود. ده سال بعد به او پیشنهاد می شود که به عنوان سفیر اسرائیل به فعالیت بپردازند که وی به بهانهٔ ادامهٔ فعالیت ادبی از پذیرش آن سر باز می زند. آثار. در سال ۱۹۲۱ او مجموعه شعری به نام Paroles Juives را منتشر کرد. در سال ۱۹۳۰ اولین رمانش با عنوان سلال روانه بازار شد. سلال شروع جوانی شخصیتی است به همین نام که سرنوشتش در معروف ترین کتاب کوهن با نام زیبای ارباب رقم می خورد. این کتاب در فرانسه و همهٔ دنیا مورد توجه منتقدین قرار گرفت. در مقاله ای در نیویورک تایمز سبک او را ترکیبی از جیمز جویس، ارسکین کالدول و فرانسوا رابله خواندند که با جادوی هزار و یک شب همراه شده است. این کتاب سرانجام جایزه بزرگ آکادمی فرانسه را از آن خود کرد و نویسنده را به کسب عنوان لژیون دونور رساند. از دیگر آثار کوهن می توان به کتاب مادرم که اثری اتوبیوگرافی است اشاره کرد.
آنتون ماری ژورف آرتو که به آنتونن آرتو شهره می باشد. او نویسنده، شاعر، مقاله نویس، بازیگر و کارگردان تئاتر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. همه ی نوشته های آرتو به صورت اول شخص و همچون خطابه ای است که حاصلِ اختلاطِ آواهایی جادویی و توصیف های استدلالی منطقی است. آرتو نظریه پرداز تئاتر شقاوت است او نظریاتش را در این مورد در کتاب تئاتر و همزادش منتشر کرده است. آرتو به نمایش های شرق گرایش داشت و پیشنهاد میکرد که تئاتر غرب نیاز به وسایل نمادین وآیینی دارد. آرتو در سینما نیز فعالیت محدودی داشت. از فعالیت های شاخص او می توان به بازی در فیلم های ناپلئون، صدف و کشیش، مصائب ژان دارک و همچنین مشارکت در نگارش فیلمنامه فیلم صدف و کشیش اشاره کرد. تاریخنگاران هنری، صدف و کشیش را به عنوان اولین فیلم سورئالیستی به شمار می آورند. این تنها فیلمنامه آرتو بود که ساخته شد و دیگر فیلمنامه های او مورد توجه قرار نگرفتند.
تریستان تزارا (زادهٔ ۱۶ آوریل ۱۸۹۶ - درگذشته ۲۵ دسامبر ۱۹۶۳) نمایش نامه نویس، شاعر، مقاله نویس، آهنگساز، کارگردان فیلم، سیاستمدار، دیپلمات، روزنامه نگار و هنرمند قرن بیستم فرانسوی زبان رومانیایی تبار است. زندگی نامه. تریستان تزارا با نام حقیقی ساموئل رزنستاک در ۱۶ آوریل ۱۸۹۶ در موینشت رومانی به دنیا آمد. تزارا بیشتر شهرتش را مدیون حضورش در میان جمع بنیان گذاران دادائیسم است. یک جنبش انقلابی پوچ گرایانه در هنر که هدفی نداشت جز ویرانی تمام ارزش های تمدن مدرن. فعالیت خود به عنوان یک دادائیست را طی جنگ جهانی اول و در کنار هنرمندانی چون مارسل دوشان، فرانسیس پیکابیا و ژان آرپ در زوریخ آغاز کرد. تزارا نخستین متون دادائیستی خود – نخستین ماجرای آسمانی آقای آنتی پیرین (۱۹۱۶) و «۲۵ شعر» (۱۹۱۸) را نوشت و بعد در ۱۹۲۴ "هفت بیانیه دادا" را به رشته تحریر درآورد. در پاریس فعالیت های جنجالی خود را با همکاری آندره برتون، فیلیپ سوپو و لویی آراگون آغاز کرد تا با متلاشی کردن ساختار زبان به عموم مردم شوکی وارد کند. در حدود ۱۹۳۰ شالوده شکنی و پوچ گرایی افول کرد و او به فعالیت های محافظه کارانه تری پیوست که عده ای از دوستان سوررئالیس
ت ش دنبال می کردند. او بیشتر وقت خود را صرف آشتی دادن سوررئالیسم و مارکسیسم می کرد و به همین دلیل در سال ۱۹۳۶ و در حین جنگ جهانی دوم به عضویت حزب کمونیست و جنبش مقاومت فرانسه پیوست. این گروه های سیاسی او را به هم فکرانش نزدیک تر ساخت و تزارا تدریجاً به ساحت شعر غنایی روی آورد. شعرهای او بازتاب دهنده دلهره و آشفتگی روحی او هستند. تزارا طی دوران شاعری خود مسیری پرتحول را پیمود. برهم زدن افراط خواهانهٔ هنجارها و ساختارهای زبانی، آغازهٔ راه وی به عنوان شاعری دادائیستی بود. او در رسالهٔ «هفت بیانیهٔ دادا» برخی از بنمایه های رادیکالیستی هنر مدرن را برمی شمارد. در واقع سویهٔ منفی تمدن غرب در قاعده گریزی مورد تأیید وی نقش می بندد. در همین بیانیه است که وی آزادی و وارستن از هنجارهای قوام یافتهٔ هنر را مورد تأکید دوچندان قرار می دهد و امر هنری – بخصوص شعر – را همچون رسالتی تصویر می کند که فطرتاً به رهایی می انجامد. با این همه طی دهه های سی و چهل میلادی وی به همراه دوستانی چون لوئی آراگون و آندره برتون به حزب کمونیست فرانسه پیوست و از گرایش نیست انگارانهٔ دادا فاصله گرفت. در این دوره وی مشخصاً به شعر سوررئالیستی گرایید
و تلاش نمود تا میان مارکسیسم و سوررئالیسم پیوندی ایجاد نماید. دورهٔ اخیر با گرایش وی به اشعار تغزلی برآمده از دست آموختگی هنرمندانه مشخص می شود. در این سروده ها، تراژدی زندگی روزمرهٔ انسان مدرن تصویر شده است. از کارهای این دورهٔ تزارا: «مرد تقریبی» (۱۹۳۱)، «تنها گفتن» (۱۹۵۰) و «چهرهٔ درون» (۱۹۵۳) هستند. در این دوره و در کمینهٔ همین سروده هاست که وی از زبان هنجارستیز و سامان باختهٔ دادائیستی فاصله می گیرد و به زبانی دشوارفهم ولی انسان انگاشته روی می آورد. وی در ۲۵ دسامبر ۱۹۶۳ در پاریس چشم از جهان فروبست. تأثیرات. در کنار بسیاری از نویسندگانی که از طریق فعالیت های تبلیغاتی او جذب دادا شدند، تزارا توانست بر نسل های متوالی نویسندگان تأثیر بگذارد. این مورد در سال 1928 در سرزمین مادری او بود، زمانی که اولین مانیفست آوانگارد منتشر شده توسط مجله "unu"، نوشته ساشا پانا و مولدوف، از تزارا به عنوان مربی این جریان نام بردند. یکی از نویسندگان رومانیایی که مدعی الهام گرفتن از تزارا بود، ژاک جی کوستین بود، که با این وجود استقبالی به همان اندازه از دادائیسم و آینده گرایی داشت. مارسل آورامسکو، نویسنده کابالیست و سوررئالیست، ک
ه در دهه 1930 نوشت، به نظر می رسد که مستقیماً از دیدگاه های تزارا در مورد هنر الهام گرفته است. نویسندگان دیگری از آن نسل که از تزارا الهام گرفته اند عبارتند از برونو جاسینسکی نویسنده آینده نگر لهستانی، شاعر ژاپنی و متفکر ذن، تاکاهاشی شینکیچی، و شاعر شیلیایی و هوادار دادائیست، ویسنته هویدوبرو، که از او به عنوان پیشروی برای خود یاد کرده است. او که پیشروی فوری پوچ گرایی بود، توسط یوژن یونسکو، که اصول خود را برای مقالات اولیه خود در نقد ادبی و اجتماعی توسعه داد، به عنوان یک مربی شناخته شد. شعر تزارا بر ساموئل بکت تأثیر گذاشت. آلن گینزبرگ، نویسنده بیت، که در پاریس با او آشنا شد، از او در میان اروپاییانی نام می برد که بر او و ویلیام اس. باروز تأثیر گذاشتند. در نگاهی به گذشته، نویسندگان مختلف نمایش های دادائیست تزارا و نمایش های خیابانی را به عنوان «اتفاقات» توصیف می کنند، با واژه ای که پسا دادائیست ها و موقعیت گرایان به کار می برند، که در دهه 1950 ابداع شد. برخی همچنین تزارا را به دلیل ارائه یک منبع ایدئولوژیک برای توسعه موسیقی راک، از جمله پانک راک، خرده فرهنگ پانک و پست پانک نسبت می دهند.
فیلیپ سوپو نویسنده، شاعر و روزنامه نگار قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است. او یکی از بنیانگذاران سورئالیسم به همراه آندره بروتون است که با همکاری یکدیگر نشریه ای برای انتشار نوشته های سورئالیستی تاسیس کردند. فیلیپ سوپو در جریان اشغال پاریس همزمان با جنگ جهانی دوم به امریکا رفت و در آنجا به تدریس پرداخت. از برخی از آثار وی میتوان به : همه چیز با هم در آخر دنیا (۱۹۴۷) یادبودهای جیمز جویس (۱۹۴۵) تصویرهای نیم رخ (۱۹۶۳) برادران دوراندو (۱۹۲۴) عصر آدمکش ها (۱۹۴۵)
مارسل تیری نویسنده قرن بیستم میلادی اهل بلژیک است. شهر لیژ از سال ۲۰۰۰ جایزه ای به یاد و به نام او به یک اثر ادبی برگزیده اهدا می کند.
بنژامن فوندان فیلسوف، شاعر، مقاله نویس، نمایش نامه نویس و فیلم ساز فرانسوی در سدهٔ بیستم بود.
میشل دو گلدرود نویسنده و شاعر، قصه گوی قرن نوزدهم میلادی اهل بلژیک است.
پل ویالار (زاده ۱۸ سپتامبر ۱۸۹۸ - درگذشته ۸ ژانویه ۱۹۹۶) مولف، رمان نویس، مقاله نویس و قصه نویس سده بیستم میلادی اهل فرانسه است.
روژه ویتراک شاعر و نمایش نامه نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
ژاک اودیبرتی نویسنده، شاعر و نمایش نامه نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
مارسل آشار بازیگر، نمایش نامه نویس، فیلم نامه نویس و کارگردان قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "زن و بازیچه او" اشاره نمود.
لوئی گییو (گ ی ی و) نویسنده و مترجم قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
مارسل آرلان رمان نویس، مقاله نویس و منتقد ادبی قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود.
آرمان سالاکرو نمایشنامه نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود. وی در طول اشغال فرانسه توسط نازی ها، در جنگ جهانی دوم در مقاومت مخفی فرانسه شرکت کرد.
فرانسیس (ژان گاستون آلفرد) پونژ شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. کارهای او به خاطر نگاه نو به اشیای زندگی روزمرّه، مادّیّت زبان و بازنویسی های مکرّر و دقیقشان مثال زدنی اند.
صدف سیاه نام عمومی برای گونه های متنوعی از نرم تنان دوکفه ای و صدف دوکفه ای است که در آب های شور یا آب شیرین زندگی می کنند. صدف این جانوران نازک و بلند اما نسبتاً محکم است. این صدف ها از یک انتها پیوسته اند و در انتهای دیگر دندانه های ریزی آن ها را به هم قفل می کند. گوشت درون صدف سیاه خوردنی است. صدف های سیاه دریایی را انسان، ستاره دریایی، پرنده های دریایی و بسیاری از شکم پایان می خورند. صدف های آب شیرین توسط سمور آبی، راکون، اردک و بوزینه و غازها خورده می شود. منابع. Wikipedia contributors, "Mussel," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mussel&amp;oldid=488267930 (accessed April 24, 2012).
کترین وین معروف به باکسی یک ستاره اینترنتی آمریکایی است که بخاطر ویدئوهای اینترنتی پر انرژی اش شناخته می شود. شهرت او در اواخر ۲۰۰۸ و اوایل ۲۰۰۹ با ویدئوهایی که با نام مستعار "باکسی" منتشر می کرد آغاز شد. این ویدئوها در ابتدا در گایا آنلاین منتشر شدند، سپس در وب گاه i-am-bored.com پخش شدند و در نهایت سر از وب گاه ۴چن در آوردند که این باعث شد به شدت مورد توجه آنلاین قرار بگیرند و باکسی به یک میم اینترنتی تبدیل شود.
دیوید وارن الفسن (؛ زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۶۴) موسیقی دان آمریکایی است که به عنوان نوازندهٔ دیرینهٔ گیتار بیس گروه ترش متال مگادث شناخته شد. الفسن علاوه بر مگادث در گروه هایی نظیر کیلینگ ماشین و اف ۵ هم حضور داشته است. همکاری او با مگادث از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰ با وقفه مواجه شد. اخراج از مگادث. در می ۲۰۲۱ تعدادی پیام جنسی و فیلم هایی با محتوای غیراخلاقی از الفسن در توییتر منتشر شد و او به فریب دادن دختری زیر سن قانونی متهم شد. الفسن این اتهام ها را رد کرد و مدعی شد فیلم ها و پیام های خصوصی او توسط شخص ثالثی که مجاز به داشتن یا به اشتراک گذاشتن آنها نبوده، با سوء نیت منتشر شده اند. هم زمان اسکرین شاتی از یک پُست زن طرف مقابل در رسانه های اجتماعی منتشر شد. او در آن پُست گفته بود که لحظات خصوصی شان را ضبط کرده و آنها را بدون اجازه الفسن با یکی از دوستانش به اشتراک گذاشته است. او به خاطر این کار خود را «ساده لوح» خوانده بود و گفته بود که خودش شروع کننده آن رابطه بوده که «کاملاً با رضایت و همه اش آنلاین» بوده است. دیگر اعضای مگادث ابتدا در بیانیه ای اعلام کردند از آنچه در جریان است آگاه هستند و پروندهٔ الفسن را دنبال می کن
ند اما دو هفتهٔ بعد در بیانیه ای دیگر اعلام شد که بابت این اتفاق ها او را از گروه اخراج کرده اند. دیسکوگرافی. با مگادث