Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هایی کلاسیکی در حقوق طبیعی و اندیشه های لیبرتارین قلم داد می شوند که چشم اندازی از بازار آزاد، آنارشیسم ضد دولتی و فلسفه حقوق طبیعی لیبرتارین را در تجزیه و تحلیل رده ای از موضوعات اقتصادی (و هم زمان) اجتماعی ترکیب می کنند. به سبب مطالعه مکاتب اقتصادی بازار آزاد پیش از آدام اسمیت او دانش وسیعی نیز در تاریخ اندیشه های اقتصادی داشت و در کار چند جلدی ناتمامش، تاریخ اندیشه های اقتصادی از دیدگاه اتریشی، دربارهٔ آن به بحث می نشیند. در "قدرت و بازار"، راتبارد می نویسد که نقش اقتصاددان در بازار آزاد محدود است، اما در حکومتی که مدام در بازار دخالت می کند، نقش و قدرت اقتصاددان، هم چنان که مداخلات در مسائلی را هدف می گیرد که نیازمند تشخیص و توصیه های سیاست گذاری بیشتر است، فزونی می یابد و گسترده تر می شود. راتبارد چنین استدلال می کند که این نفع شخصی در پیش داوری بسیاری از اقتصاددانان و تغییر دیدگاه شان به تمایل به افزایش مداخلات دولت ها نقش دارد. آثار. مقالات مشارکت در کتب تک نگاری ها
دانشگاه فنی مونیخ یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شهر مونیخ واقع در ایالت بایرن آلمان است که در سال ۱۸۶۸ میلادی توسط پادشاه لودویگ دوم بایرن تأسیس شد. بر اساس نظام رتبه بندی QS و TIMES این دانشگاه یکی از بهترین و برجسته ترین مراکز تحقیقاتی در اروپا و جهان است. این دانشگاه اکنون دارای پردیس های جانبی در گارشینگ، فرایزینگ، هایلبرون، اشتراوبینگ و سنگاپور است که پردیس گارشینگ بزرگ ترین آن است. این دانشگاه در هشت مدرسه و بخش سازماندهی شده است و توسط مراکز تحقیقاتی متعددی پشتیبانی می شود. این دانشگاه یکی از بزرگ ترین دانشگاه های آلمان است که دارای ۵۰۴۸۴ دانشجو و بودجه سالانه ۱٫۷۷۰۳ میلیارد یورو (شامل بیمارستان دانشگاه) است. این دانشگاه در بین دانشگاه های ممتاز آلمان، بر اساس رتبه بندی اصلی در سال 2024 برترین دانشگاه آلمان در نظر گرفته می شود و در میان دانشگاه های پیشرو در اتحادیه اروپا قرار دارد. براساس نظام رتبه بندی TIMES، این دانشگاه در جایگاه ۳۰ ام برترین دانشگاه های جهان قرار دارد و در حوزه صنعت و نوآوری بهترین دانشگاه در جهان به حساب می آید. همچنین بر اساس نظام رتبه بندی QS در جایگاه 28 جهان و در رشته هایی همچون
فیزیک و مهندسی برق در بین ۲۰ دانشگاه برتر جهان قرار دارد. این دانشگاه همچنین با نرخ پذیرش ۸ درصد (۱ به ۱۲) برای مقطع دکترا یکی از رقابتی ترین دانشگاه های اروپا به حساب می آید. محققان و فارغ التحصیلان آن شامل ۱۸ برنده جایزه نوبل و ۲۳ برنده جایزه لایب نیتس هستند. تاریخچه. قرن ۱۹. در سال ۱۸۶۸، لودویگ دوم، پادشاه باواریا، دانشکده پلی تکنیک مونیخ (Polytechnische Schule München) را با کارل فون باورنفایند به عنوان مدیر مؤسسه تأسیس کرد. محل مدرسه جدید در خیابان آرسیس بود، جایی که هنوز هم در آن قرار دارد. در آن زمان حدود ۳۵۰ دانشجو تحت نظارت ۲۴ استاد و ۲۱ مدرس بودند. این مؤسسه به شش بخش تقسیم شد: در سال ۱۸۷۷، دانشکده پلی تکنیک مونیخ به مؤسسه فنی مونیخ (Technische Hochschule München) تبدیل شد و در سال ۱۹۰۱ حق اعطای مدرک دکترا به آن اعطا شد. با میانگین ۲۶۰۰ تا ۲۸۰۰ دانشجو، دانشگاه فنی مونیخ برای مدتی به بزرگ ترین دانشگاه فنی آلمان، جلوتر از دانشگاه فنی برلین تبدیل شد. در سال ۱۹۷۰ این مؤسسه به دانشگاه فنی مونیخ (Technische Universität München) تغییر نام داد. قرن بیستم. در سال ۱۹۰۶، پس از اینکه دولت باواریا به زنان اجازه
داد در دانشگاه های فنی در امپراتوری آلمان تحصیل کنند، آنا بویکسن اولین دانشجوی دختری شد که در رشته مهندسی برق ثبت نام کرد. مارتا اشنایدر-بورگر اولین زن آلمانی مهندس عمران بود که در سال ۱۹۲۷ از دانشگاه فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۱۳، جاناتان زنک مدیر مؤسسه تازه تأسیس فیزیک شد. در طول جمهوری وایمار، مؤسسه فنی مونیخ با چالش منابع محدود مواجه شد و در طول انقلاب نوامبر، رکود بزرگ، و ظهور آدولف هیتلر به درگیری های سیاسی رادیکال کشیده شد. دو تن از ۱۶ نازی که در کودتای نافرجام هیتلر در سال ۱۹۲۳ کشته شدند، دانشجویان این دانشگاه بودند. اتحادیه ناسیونال سوسیالیست دانشجویان آلمان در سال ۱۹۳۰ به قوی ترین جناح در کمیته عمومی دانشجویان تبدیل شد و استادان یهودی و از نظر سیاسی نامحبوب توسط دانشجویان جوان تهدید و مرعوب شدند. پس از جنگ جهانی دوم. در طول جنگ ۸۰ درصد از امکانات دانشگاه در مونیخ تخریب شده بود. در این شرایط سخت، تدریس در آوریل ۱۹۴۶ از سر گرفته شد. در سال ۱۹۵۶، ساخت یک رآکتور تحقیقاتی در گارشینگ، آغاز شروع به کار پردیس گارشینگ بود. در سال ۱۹۶۹، ساختمان دپارتمان فیزیک در آنجا افتتاح شد و در سال ۱۹۷۷ ساختمان های جدیدی
برای دپارتمان های شیمی، زیست شناسی و علوم زمین افتتاح شدند. در سال ۱۹۷۰، مؤسسه فنی مونیخ به نام فعلی آن دانشگاه فنی مونیخ تغییر نام داد. زمانی که قانون آموزش عالی باواریا در سال ۱۹۷۴ اجرایی شد، شش دانشکده با یازده بخش جایگزین شدند. در سال ۱۹۹۲، رشته علوم کامپیوتر به عنوان یک دپارتمان مستقل انفورماتیک تأسیس شد که قبلاً از سال ۱۹۶۷ بخشی از گروه ریاضیات بود. قرن ۲۱ ام. در سال ۲۰۰۲، مؤسسه علم و فناوری آلمان با همکاری دانشگاه صنعتی نانیانگ و دانشگاه ملی سنگاپور در سنگاپور تأسیس شد. این اولین بار بود که یک دانشگاه آلمانی یک شرکت تابعه در خارج از کشور تأسیس کرد. از زمان آغاز طرح ممتاز سازی دانشگاه های آلمان در سال ۲۰۰۶، دانشگاه فنی مونیخ برنده هر دور ارزیابی و عنوان دانشگاه ممتاز شده است. = دانشگاهیان = مدارس و ادارات. به عنوان یک دانشگاه فنی، این دانشگاه در رشته های مهندسی، فناوری، پزشکی و علوم کاربردی و طبیعی تخصص دارد. در مقایسه با دانشگاه کامل (یک دانشگاه جهانی)، فاقد علوم انسانی، از جمله حقوق و بسیاری از شاخه های علوم اجتماعی است. از سال ۲۰۲۲، دانشگاه فنی مونیخ به هشت مدرسه و بخش سازماندهی شده است: دانشکده مدیر
یت دانشگاه فنی مونیخ دارای اعتبار سه گانه توسط سیستم بهبود کیفیت اروپا (EQUIS)، انجمن پیشرفته دانشکده های بازرگانی دانشگاهی (AACSB) و انجمن MBAs (AMBA) است.
اداره بهداشت و ایمنی نهاد عمومی بریتانیایی است که مسئول تشویق، تنظیم و اجرای ایمنی و بهداشت حرفه ای و رفاه در محل کار است. علاوه بر این وظیفه، این نهاد نقش تحقیقاتی در مورد خطرات شغلی در بریتانیا را نیز برعهده دارد. اداره بهداشت و ایمنی، نهادی عمومی است و مقر آن در بوتل، انگلستان است. در ایرلند شمالی، این وظایف بر عهده اداره بهداشت و ایمنی ایرلند شمالی است. این نهاد در سال ۱۹۷۴ ایجاد شد، و از آن زمان تاکنون نهادهای نظارتی قبلی مانند بازرسی کارخانه و بازرسی راه آهن را تحت نظارت خود گرفته است. بررسی حوادث صنعتی کوچک و بزرگ، از جمله حوادث بزرگ مانند انفجار و آتش سوزی در بانس فیلد در سال ۲۰۰۵ به عنوان بخشی از وظایف نظارتی اداره بهداشت و ایمنی است. ارتباط با ایزو. حرکت به سوی یکپارچه سازی نظام های مدیریتی باعث به وجود آمدن مجموعه استانداردهای ISO گردید. پس از موفقیت مجموعه 9000 ISO سازمان جهانی استانداردسازی بر آن شد تا در زمینه محیط زیست و ایمنی نیز استانداردی تهیه نماید. سیستم مدیریت ایمنی و بهداشت کار بر اساس با رویکرد ایمنی و بهداشت حرفه ای در جهت بهبود شرایط کارگاه محل های کاری و پیشگیری از بیماری های شغلی و
حوادث ایجاد شده است. همچنین سیستم مدیریت زیست محیطی بر اساس استاندارد ISO14001:2015 با رویکرد محیط زیست، سعی در حفظ و جلوگیری از آسیب به محیط زیست دارد. هر دو این استانداردها در بسیاری از سازمان های ایرانی پیاده سازی و مستقر شده اند و با اجرای این دو استاندارد، می توان مسائل HSE یک سازمان را مدیریت و به سوی بهبود مستمر هدایت نمود. طرح ریزی و داشتن برنامه ای مشخص و از پیش تدوین شده از شرط های ISO می باشد و مدیریت OHS یا HSE را در شناسایی راه درست یاری می نماید. داشتن خط مشی ایمنی و بهداشت حرفه ای برای یک مجموعه افق های دید را روشن می نماید و استقرار چرخه PDCA (طرح ریزی - انجام - بررسی - اقدام و بازنگری) باعث پویایی مجموعه و بهبود مستمر خواهد شد. شناخت جنبه های مختلف کار از نظر سیستم های مدیریتی ایمنی و بهداشت حرفه ای و حرکت به سوی بهبود مستمر از اهداف استاندارد کردن روش های اجرایی است. بعد از شناخت مجموعه و بررسی تحلیلی وضعیت موجود، مدیریت باید سرسپردگی و تعهد خود را اثبات نماید و این اولین گام در استقرار سیستم است؛ که به وجود آورنده خط مشی مجموعه است؛ و افق دید را مشخص می نماید. در مرحله طرح ریزی و مدون کردن
فرایندها باید دقت شود و شاخص ها که از مهم ترین فرایندها است به خوبی تشخیص داده شود که معیار درستی برای ارزیابی درست فرایند به وجود آورد.
میثاق-۱ یک موشک زمین به هوا ایرانی قابل حمل توسط نفر و سیستم هدایت مادون قرمز است. این برنامه (موشک) توسط مجتمع شهید کاکایی در تهران توسعه یافته و گونه ای از موشک چینی QW-۱ Vanguard است. این موشک دوش پرتاب با سیستم جدید موشک میثاق-۲ جایگزین شده است.
برایان اسپونر انسان شناسی بریتانیایی است. او لیسانس زبان فارسی و پهلوی از دانشگاه آکسفورد گرفت، سپس در تهران به عنوان دستیار در انجمن بریتانیایی مطالعات فارسی مشغول به کار شد و بعد مدرک دکترایش در زمینه جامعه شناسی بلوچ در دانشگاه آکسفورد را گرفت. او تدریسش را در زمینه گویش های قومیت ها در شرق ایران، افعانستان، پاکستان، و تاجیکستان در دانشگاه آکسفورد آغاز کرد اما در اواخر دهه ۱۹۶۰ به دانشگاه پنسیلوانیا نقل مکان کرد و اکنون در گروه انسان شناسی فرهنگی این دانشگاه تدریس و تحقیق می کند. برایان جی. اسپونر، استاد گروه مردم شناسی و مدیر مرکز مطالعات خاورمیانه ای دانشگاه پنسیلوانیا، در سال ۱۹۶۷ با مدرک دکترا در رشته فلسفه از دانشگاه آکسفورد فارغ التحصیل شد و از سال ۱۹۶۸ به تدریس در رشته مردم شناسی در دانشگاه پنسیلوانیا پرداخت. او پس از مدتی مدیریت مرکز مطالعات خاورمیانه در این دانشگاه را برعهده گرفت و در حال حاضر نیز رئیس مؤسسه آمریکایی مطالعات پاکستان است. پروژه های تحقیقاتی دکتر اسپونر عبارتند از: - تحقیق در زمینه ساختار اطلاعات در ترکیب اسناد و مدارک مربوط به کشورهای آسیای غربی، جهت مطالعه ساختار زندگی اجتماعی؛ بر
رسی دفاتر خاطرات و یادداشت ها به عنوان منابع قوم شناختی و قومی- تاریخی؛ تحلیل تعامل عوامل و شاخص های زیست شناختی، فنی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در تاریخ ابریشم؛ مطالعهٔ ابعاد بوم شناختی تاریخ خاورمیانه، با توجه به معضل خشکسالی. دکتر اسپونر علاوه بر تدریس در زمینه مردم شناسی عضو گروه های مطالعات آسیا و خاورمیانه، مطالعات منطقه ای آسیای جنوبی و مطالعات دینی دانشگاه پنسیلوانیا و متصدی موزه قوم شناسی خاور نزدیک در این دانشگاه است. حوزه جغرافیای پژوهش های اسپونر کشورهای ایران، افغانستان، شمال غربی چین، هندوستان، قزاقستان، پاکستان، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان و به طور کلی کشورهای اسلامی آسیای غربی، جنوبی و مرکزی را دربرمی گیرد و شامل این موضوعات می شود: فرهنگ، زبان، بوم شناسی و توسعه، چادرنشینی، تاریخ مناطق بیابانی و صحراها، خشکسالی، آبیاری، توسعه روستای ی، مردم شناسی فرهنگی، دین و مذهب، اقوام بلوچ، تاریخ، زبان و ادبیات هندی- فارسی و اردو، قوم شناسی، توسعه اقتصادی و ساختار فرهنگی و اجتماعی. «پویایی شناسی ادبیات فارس در تاریخ آسیای جنوبی» یکی از بزرگ ترین و جدیدترین پروژه های تحقیقاتی دکتر اسپونر به شمار می آید.
وی مقالات و کتاب های متعددی در عرصه های یاد شده نگاشته است که عناوین برخی از آنها عبارتند از: کتاب ها. - رشد جمعیت: ابعاد مردم شناختی/ ۱۹۷۲ - بوم شناسی فرهنگی شبانان چادرنشین/ ۱۹۷۳ کویرزایی و توسعه: بوم شناسی بیابان ها از دیدگاه اجتماعی/ با همکاری اچ.اس. من H. S. Mann، ۱۹۸۲ - خواندن متون نستعلیق: متون خطی فارسی و اردو از سال ۱۵۰۰ م. تاکنون/۱۹۹۵ مقالات و ترجمه ها. - یادداشتی بر زبان بلوچی در بلوچستان ایران/ ۱۹۶۷ - شهر و رود در ایران: توسعه شهری و آبیاری در فلات ایران/۱۹۷۴ - مردم شناسی اجتماعی و فرهنگی در ایران (دائرةالمعارف ایرانیکا)/ ۱۹۸۵ - صنعت و تجارت فرش در شرق: ابعاد فرهنگی موفقیت ها و شکست های اقتصادی/ ۱۹۸۸ - آموزش زبان ایرانی؟ فارسی؟ دَری؟ یا تاجیکی؟ /۱۹۹۳
سیلویا بیچ با نام تولد نانسی وودبریج بیچ، کتاب فروش و ناشر آمریکایی مقیم فرانسه بود که بیشتر زندگی ش را در پاریس گذراند. او یکی از چهره های شاخص مهاجران آمریکایی بین دو جنگ جهانی بود. اوان زندگی. "سیلویا بیچ" در ۱۴ مارس ۱۸۸۷ در بالتیمور چشم به جهان گشود. او سومین دختر "سیلوستر بیچ" و "النور تومازین اربیسان" بود. نام او را مادربزرگش "نانسی" گذاشت و وی بعداً تصمیم گرفت تا اسم اش را به "سیلویا" تغییر دهد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش از مبلغان مذهبی هند بودند. پدرش کشیش پروتستان بود و اجدادش همه روحانی تبار بودند. وقتی او دختری جوان بود، خانواده اش در بالتیمور و نیوجرسی زندگی می کردند. در ۱۹۰۱ پدر "سیلویا" معاون کشیش کلیسای آمریکایی ها و مدیر مرکز دانشجویان آمریکایی در پاریس شد و خانواده "بیچ" به پاریس سفر کردند. "سیلویا بیچ" بیش از سه سال در پاریس زندگی کرد (۱۹۰۲–۱۹۰۵) و در ۱۹۰۶ زمانی که پدرش مدیر اولین کلیسای پروتستان در پرینستون شد، به نیوجرسی بازگشت. بعد از این که خانواده اش به آمریکا بازگشتند، "سیلویا" چندین بار تنها به اروپا رفت و دو سال در اسپانیا زندگی کرد. او با کمیتهٔ صلیب سرخ بالکان همکاری می کرد و هنگ
ام جنگ به پاریس بازگشت و در زمینهٔ ادبیات معاصر درس خواند. "سیلویا بیچ" در حالی که بعضی از تحقیقات را در کتابخانهٔ ملی فرانسه انجام می داد، نام کتاب فروشی "آدرین مونیه" را در روزنامهٔ ادبی فرانسه دید و تصمیم گرفت به دنبال مغازهٔ کوچک او در خیابان اودئون بگردد. وقتی مغازهٔ "مونیه" را یافت با استقبال گرم او روبه رو شد، زن جوانی با موهای فر و پرپشت که لباسی راه دار با دامنی بلند به تن داشت، او همانند مغازه اش سیاه و سفید بود. با اینکه "سیلویا" پیراهن بلند و کلاه اسپانیایی به تن داشت، "مونیه" در نگاه اول فهمید که او آمریکایی تبار است. دیدار اولشان به تمجید "آدرین مونیه" از آمریکا و "سیلویا بیچ" از فرانسه گذشت و پس از آن، این دو زن برای ۳۶ سال تا زمان خودکشی "مونیه" در ۱۹۵۵ دوستی نزدیکی با هم داشتند. شکسپیر و شرکاء. سیلویا به عضویت کتابخانهٔ "آدرین مونیه" درآمد و زمانی که در پاریس بود کتاب های "آندره ژید" و "پل والری" را خواند. با تشویق "آدرین" از نوشتار خلاق او و الهام گرفتن "سیلویا" از زندگی ادبی "آدرین"، "سیلویا" در رؤیای تأسیس یک شعبه از کتاب فروشی "مونیه" به نیویورک رفت تا بتواند آثار فرانسوی را به خوانندگان
آمریکایی معرفی کند. مادرش، پس انداز سه هزار دلاری اش را قبلاً در اختیار وی قرار داده بود و وی توان مالی مناسبی در آن زمان برای افتتاح یک مغازه در نیویورک نداشت برای همین تصمیم گرفت تا در پاریس که ارزان تر و نرخ ملک مناسب تر بود مغازه اجاره کند. با کمک "مونیه"، او توانست کتاب فروشی و کتابخانه ای برای زبان انگلیسی با نام «کتاب فروشی شکسپیر و شرکاء» را باز کند. چهار سال قبل از این که وی این کتاب فروشی را باز کند، "آدرین مونیه" جزء اولین زنانی بود که در فرانسه کتاب فروشی داشت. «شکسپیر و شرکاء» خیلی زود در بین کتاب خوان های آمریکایی و فرانسوی محبوبیت یافت و با تنزل نرخ فرانک، خیل زیادی از آمریکایی ها به مغازهٔ "سیلویا" هجوم آوردند و کار او هر روز بیشتر رونق می گرفت و او نیاز به مغازه ای بزرگ تر داشت. در ۱۹۲۱ «شکسپیر و شرکاء» به جایی بزرگتر در خیابان اودئون رفت که "آدرین" هم همان جا مغازه داشت. در ۱۹۲۲ که رمان «اولیس» "جیمز جویس" نتوانسته بود در کشورهای انگلیسی زبان چاپ شود، «شکسپیر و شرکاء» با انتشار آن به "جویس" شهرت زیادی داد. "سیلویا بیچ" یکی از ناشران و کتاب فروشی های پاریس بود که افسانهٔ به حقیقت پیوسته ای بر
ای نویسندگان بااستعداد ولی ناشناخته بود. نویسندگانی چون "ارنست همینگوی"، "گرترود استاین"، "ازرا پاوند"، "ژانت فلانر"، "ویلیام کارلوس ویلیام"، "اسکات فیتزجرالد"، "جیمز جویس" و "ریچارد رایت" با وی مراوده داشتند. "شروود اندرسون" هم پس از این که مجموعه داستانش «وینزبورگ، اوهایو» را در پشت ویترین کتاب فروشی "بیچ" دیده بود به عضویت آن جا در آمده بود. کتاب فروشی «شکسپیر و شرکاء» جزء پنج کتاب فروشی ادبی خوب بود. "مونیه" در این زمان به سردبیری و چاپ مجله های ادبی مشغول بود و آثاری را از نویسندگان آمریکایی، انگلیسی و آلمانی برای مردم فرانسه ترجمه می کرد. همینگوی و بیچ. آشنایی "ارنست همینگوی" با "سیلویا" به زمان جنگ برمی گشت زمانی که "همینگوی" زخمی بود و "سیلویا" به عنوان پرستار به او کمک کرده بود، "همینگوی" بارها در صحبت هایش گفته بود: «"مونیه" و "بیچ" زنان بی نظیر و باهوشی هستند و این دو کتاب فروشی جایی ویژه در قلب کتاب خوانها و نویسندگان باز کرده اند.» جویس و بیچ. "مونیه" و "بیچ" اولین بار "جیمز جویس" و همسرش "نورا" را در مهمانی شام در تابستان ۱۹۲۰ ملاقات کردند، "بیچ" در آن مهمانی "جویس" را این گونه معرفی کرد: «چه کس
ی با کارهای این مرد برازنده آشنا است؟ او "جیمز جویس" بزرگ است.» در آن زمان "جویس" و همسرش آپارتمانی را در پاریس اجاره کرده بودند و "جویس" نیمه وقت در مدرسه زبان تدریس می کرد. او برای نوشتن «اولیس» ۵ سال زمان گذاشته بود. "جویس" بسیار تلاش کرده بود تا در انگلیس و آمریکا «اولیس» را چاپ کند که کتابش جز جنجال فراوان برایش ثمری نداشت حتی یک مجلهٔ نقد آمریکایی چهار شماره از «اولیس» را به صورت داستان پیوسته چاپ کرد ولی با اعتراض مردم مجله توقیف شد و کار ناشر به دادگاه کشید در دادگاه اظهار کردند: «اولیس، کتابی است که مسائل جنسی را با رنگ و لعاب زبانی بیان می کند و باعث انحراف اخلاقی است.» "جویس" از همه جا ناامید به کتاب فروشی «شکسپیر و شرکاء» آمد و به "بیچ" گفت: «افتخار می دهید تا «اولیس» را چاپ کنید؟» و "بیچ" درخواستش را بلافاصله پذیرفت. "بیچ" به نبوغ نویسندهٔ ایرلندی اعتقاد داشت و این موضوع را با "مونیه" در میان گذاشت و او هم پیشنهاد "بیچ" را پذیرفت که بعد از چاپ کتاب به زبان انگلیسی آن را به فرانسه چاپ کند. "جویس" بعد از چاپ «اولیس» گفت: «کتابی را که به "بیچ" داده بود تا زمان انتشارش ۳ مرتبه بازنویسی کرده است.» باز
نویسی "جویس" با قلم بود و باید کسی این ها را تایپ می کرد چون "جویس" در این زمان دچار مشکل بینایی هم شده بود برای همین کسانی به طور داوطلبانه با وی همکاری کردند و در تایپ دست نوشته های "جویس" کوشیدند. زمانی که ۷۳۲ صفحه کتاب "جویس" به پایان رسید، "بیچ" امیدوار بود به خاطر مشقتی که "جویس" متحمل شده کتاب بعدی اش را در حجم کمتری بنویسد! "جویس" در این دوره بی کار و بی پول بود. دوستانش به او کمک می کردند ولی این کمک ها موقتی بود و کفاف زندگی شان را نمی داد به همین علت "بیچ" تصمیم گرفت که "جویس"، همسر و دو فرزندش را تحت حمایت خود بگیرد. «شکسپیر و شرکاء» مبلغی را به عنوان قرض به طور منظم در اختیار "جویس" قرار می داد. این فشار مالی را "بیچ" به خاطر "جویس" تحمل می کرد چون به نبوغ وی اعتقاد داشت. کمک های مالی به وی، «شکسپیر و شرکاء» را در معرض ورشکستگی قرار داده بود ولی "بیچ" حاضر نبود کمک های مالی اش را به "جویس" متوقف کند. بالاخره پس از گذشت ۱۵ ماه، کار "جویس" و "بیچ" به پایان رسید و کتاب برای چاپ در ۱۹۲۱حاضر شد. "بیچ" تلاش کرد تا «اولیس» در ۲ فوریه ۱۹۲۲ در روز تولد "جویس" چاپ شود و ناشر توانست دو نسخه را برای آن روز ب
ه "بیچ" تحویل دهد که "بیچ" یک نسخه را به "جویس" هدیه داد و یک نسخه را در پشت ویترین کتاب فروشی خود گذاشت. "جویس" که فردی خرافاتی بود این اتفاق را که ۷ سال نوشتن «اولیس» طول کشیده بود و ۱۶ سال هم در انتظار چاپ بود را در روز تولدش، واقعه ای خوشایند می دانست. «اولیس» را یک چاپخانهٔ فرانسوی چاپ کرد آن هم به این علت که آن ها زبان انگلیسی نمی دانستند و راحت کتاب را زیر چاپ بردند، "بیچ" پس از انتشار کتاب به کمک "مونیه" آن را به سرعت بسته بندی و برای فروش به ایرلند و انگلیس فرستاد تا مقامات دولتی فرصتی برای توقف فروش کتاب نداشته باشند. تعداد زیادی را هم به آمریکا فرستاد ولی تمام کتاب ها را در بندر نیویورک توقیف کردند. "بیچ" موضوع را با "همینگوی" در میان گذاشت و قرار شد که یکی از دوستان شان به نام "برنارد" که در آمریکا بود به آن ها کمک کند. "برنارد" به کانادا رفت چون آن جا «اولیس» ممنوع نبود و "بیچ" برای او کپی های روزنامه واری از «اولیس» به آپارتمانی که "برنارد" موقتاً اجاره کرده بود فرستاد و "برنارد" هم آن کپی ها را در زیر شلوارش پنهان می کرد و هر بار قسمتی از آن را به آمریکا می برد و به این ترتیب بود که «اولیس» به
دست خوانندگان آمریکایی خود رسید. اکنون نوبت "مونیه" بود تا کتاب را به زبان فرانسوی چاپ کند «اولیس» در سال ۱۹۲۹ برای فرانسوی زبان ها چاپ شد. "بیچ" تلاش زیادی برای کتاب "جویس" کرد اما بعد از این موفقیت همسر "جویس"، "نورا" و برادرش "جورج" به "جویس" متذکر شدند که با توجه به موفقیت کتابش باید به دنبال سود بیشتری باشد. "مونیه" بارها به "بیچ" گفته بود که "جویس" از او سوءاستفاده می کند چون "بیچ" کارهایی را انجام می داد که به او ربطی نداشت؛ از خرید قطرهٔ چشم "جویس" گرفته تا خرید بر طبق لیست بقالی که "نورا" به او می داد. در ۱۹۳۱ "مونیه" نامه ای بسیار تند به "جویس" نوشت که «تو نمی توانی "بیچ" را این قدر تحت فشار قرار دهی در حالی که کتاب های تو سود زیادی برای او نداشته است.» وی در ادامه سخن "آندره ژید" در مورد "جویس" را که می گفت «"جویس" به پول و موفقیت مانند یک قدیس بی اعتناست»، به سخره گرفته بود و در نامه اش نوشته بود آیا آن کسی که به پول و موفقیت بی اعتناست تو هستی؟ تویی که تا این حد نگران پول و موفقیتی! این جملات نمکی بود بر زخم "جویس" و هیچ کس فکر نمی کرد که "جویس" این نامه را به دوستانش نشان دهد و رابطهٔ "جویس" و "
مونه" تا پایان عمر تیره ماند. "بیچ" در میان این اختلاف ها تصمیم گرفت تا پول "جویس" را کامل تصفیه کند تا به این مشاجره ها پایان دهد. "بیچ"، زمانی که "جویس" کتابش را به ناشر دیگری برای چاپ داد دچار بحران مالی شدیدی شد. با این که "جویس" می دانست که "بیچ" رنج بسیاری برای انتشار «اولیس» از نظر مالی متحمل شده و در معرض ورشکستی بزرگی است اما برای سود بیشتر، کتابش را به ناشری دیگر سپرد و در سال ۱۹۳۰ «شکسپیر و شرکاء» به ورطه ورشکستگی افتاد. در آن زمان آمریکایی ها از پاریس مهاجرت کردند و گروه هایی برای خرید و فروش زمین به پاریس آمدند. با این که «شکسپیر و شرکاء» توانسته بود شهرت خود و نفوذی را که بین باشگاه و انجمن نویسندگان آن دوره داشت حفظ کند، "بیچ" به علت مشکلات زیاد مالی تصمیم به بستن کتاب فروشی اش گرفت. اما با کمک دوستانش از جمله "آندره ژید" به کارش ادامه داد تا در زمان شروع جنگ جهانی دوم، وقتی یکی از افسران آلمانی به مغازه "بیچ" آمد و آخرین نسخهٔ «رستاخیز فینیگان» را که پشت ویترین بود، دید و آن را برداشت و به "بیچ" قول داد که برمی گردد و مغازهٔ او را می بندد. در این موقع بود که "بیچ" به کمک "مونیه" تمام مغازه را
به سرعت خالی کردند و در عرض دو ساعت، تمام مغازه و اسباب سبک آن را از آن جا بردند. "بیچ" شش یا هفت ماه به خاطر همکاری در فروش کتاب "جیمز جویس" به اردوگاه پناهندگان فرستاده شد. در آن جا بیمار شد و پس از پایان دوره ای که باید در اردوگاه می گذراند مدتی را مخفی شد و سپس به نزد "مونیه" بازگشت. اواخر عمر. پس از جنگ جهانی دوم دوستان "بیچ" او را به افتتاح دوبارهٔ کتاب فروشی اش تشویق کردند و "تی. اس. الیوت" و دیگران به دنبال سرمایهٔ این کار بودند اما "بیچ" گفت از این کار خسته و فرسوده است. او با ارثیه ای که از خانواده اش به او رسیده بود و هدیه های دوستان و پس اندازی که از نوشتن مقالات و مصاحبه هایش به دست آورده بود، گذران زندگی می کرد. وی زندگی نامهٔ خودنوشت اش را برای مجلات ترجمه کرد. برای قدردانی از "بیچ "موجی از شاگردان "جیمز جویس" به دیدارش آمدند. "بیچ" در سال های پایانی عمرش موفق به کسب دکترای افتخاری از دانشگاه بوفالو و کسب نشان افتخار از سفارت آمریکا در پاریس شد. او در اکتبر ۱۹۶۲ درگذشت.
اِنبیق یا اَنبیق از ابزارآلات علم شیمی است. اختراع آن به جابر بن حیان مربوط به قرن نهم میلادی نسبت داده شده است. در قدیم، ماده ای که می خواستند تقطیر کنند در قرع حرارت می دادند و بخارات حاصل در انبیق تبدیل به مایع می شد و این مایع در ظرف موسوم به قابله گرد می آمد. انبیقی که میزاب (ناودان) ندارد را انبیق کور (عربی: اعمی) می نامیدند. انبیق (از الإنبیق عربی، که ریشه در یونانی به معنای 'جام، پیاله' دارد) ابزاری کیمیاگری است که از دو ظرف متصل شده با یک لوله تشکیل شده و برای تقطیر مایعات به کار می رود. «قَرع و اِنبِیق» دستگاهی سنتی برای تقطیر مایعات است که ریشه در کیمیاگری اسلامی و ایرانی دارد و در زبان های اروپایی به واسطهٔ ترجمه های لاتینی از آثار دانشمندانی مانند جابر بن حیان وارد شده است. قرع ظرفی است که مایع در آن جوشانده می شود. «انبیق» معمولاً بخش بالایی و خمیدهٔ این دستگاه است که بخار حاصل از جوشاندن را به سوی بخش دوم، یعنی «پیاله»، هدایت می کند. «پیاله» خود ظرفی است که بخار در آن سرد شده و دوباره به مایع تبدیل می شود. کل سامانه برای جداسازی یا تصفیهٔ مایعات به کار می رفته و نمونهٔ ابتدایی از آن چیزی است که
امروز در دستگاه های تقطیر آزمایشگاهی یا صنعتی دیده می شود. این ابزار هم در کیمیاگری، هم در داروسازی سنتی، و هم در عطرسازی و تولید الکل کاربرد داشته است. قرع و انبیق که امروزه تقریباً همان بالن می باشد، محتوی مواد معدنی و … بود که در زیر انبیق قرار می گرفت و بخار حاصل از حرارت دیدن مواد داخل آن متصاعد و در انبیق جمع شده و مقطر آن از انبویه انبیق فرو می چکید. البته چون کیفیت جنس این ابزار با توجه به صنعت شیشه گری آن زمان چندان مناسب حرارت نبود، آن ها را برای جلوگیری از ترکیدن، با گل حکمت، مطیّن (گل آلود) می کردند. روش دیگری هم مرسوم بود و آن قرار دادن قرع داخل ظرفی حاوی مقداری خاکستر بود که حرارت آتش به صورت یکنواخت و تدریجی به قرع برسد. توصیف. سامانه کامل تقطیر از سه بخش تشکیل شده است: قرع؛ به یونانی: , )، دیگی است که مایع در آن ریخته شده و با شعله گرم می شود. "سر" یا "کلاهک"، انبیق؛ به یونانی: , ) که روی دهانهٔ قرع قرار می گیرد تا بخار را بگیرد و همراه با یک لوله مایل به پایین (, ) بخار را به ظرف سوم هدایت کند. "پیاله" یا ظرف دریافت (؛ به یونانی: , یا , ) در نوع دیگری از ظرف های تقطیر، "کلاهک" و "قرع" در یک
ظرف ترکیب شده اند. واژهٔ انبیق همچنین به عنوان "رأس" (به معنای "سر" در عربی) قرع نیز شناخته می شود. مایع در قرع گرم یا جوشانده می شود؛ بخار به انبیق می رود، جایی که در تماس با دیواره ها سرد شده و مایع می شود و از طریق لوله به ظرف گیرنده می ریزد. گونهٔ امروزی انبیق، دیگ تقطیر است که برای تولید نوشیدنی تقطیری کاربرد دارد. تاریخچه. «ambix» در نوشتهٔ دیوسکوریدس در کتاب (حدود سال ۵۰ میلادی) به صورت درپوشی کلاه خودمانند برای گردآوری جیوهٔ تقطیرشده آمده است. برای آتناوس (حدود ۲۲۵ میلادی)، این واژه به معنای بطری یا فلاکس بوده است. در دوره های بعدی، شیمیدانان این واژه را برای بخش های مختلف دستگاه های ابتدایی تقطیر به کار می بردند. تصاویر انبیق در آثار کلوپاترا کیمیاگر (سدهٔ سوم میلادی)، زوسیموس اهل پاناپولیس (حدود ۳۰۰ میلادی) و سینسیوس (حدود ۳۷۳–۴۱۴ میلادی) دیده می شود. برخی انبیق ها دو گیرنده (dibikos) یا سه گیرنده (tribikos) داشتند. به گفتهٔ زوسیموس، انبیق توسط مریم یهودیه اختراع شده است. انبیق در اثر ابن العوام به نام "کتاب الفلاحة" توصیف شده است؛ او در آن توضیح می دهد که چگونه گلاب تقطیر می شود. همچنین در آثار دیگ
ر مانند "مفاتیح العلوم" نوشتهٔ خوارزمی و "کتاب الأسرار" از رازی نیز به آن اشاره شده است. برخی نگاره ها نیز در ترجمه های لاتینی آثار منسوب به جابر (در غرب: Pseudo-Geber) وجود دارد. یونیکد. مجموعه کاراکترهای یونیکد سه نماد برای انبیق تعریف کرده است: شمایل تصویری ⚗ ()، نگارش ایموجی آن ⚗️ ()، و نماد کیمیاگری باستانی 🝪 ().
بنزین ، ترانه ای از آلبوم رز قرمز گروه آلمانی رامشتاین است. این ترانه اولین تک آهنگ آلبوم رز قرمز است.
رز قرمز ، ترانه ای از آلبوم رز قرمز گروه آلمانی رامشتاین است. این ترانه دومین تک آهنگ آلبوم رز قرمز است.