Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کیبی بایت یک ضریبی از واحد بایت است که برای مقادیر دیجیتالی اطلاعات استفاده می شود. پیشوندهای دودویی "کیبی" به معنی ۲۱۰ می باشد در نتیجه یک کیبی بایت، ۱۰۲۴ بایت خواهد بود. علامت کیبی بایت، KiB است. این واحد در سال ۱۹۹۸ توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین المللی (آی ئی سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان های اصلی مورد قبول واقع گردید. کیبی بایت طراحی شده بود تا جایگزین کیلوبایت، که در علوم رایانه به معنی ۱۰۲۴ بایت است، شود چرا که با معنی کیلو در دستگاه بین المللی یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "کیبی" یک تک واژ چندوجهی می باشد که از واژگان "کیلو" (هزار) و "باینری" (دودویی) مشتق شده است. با وجود اینکه در پیشوندهای اس آی، برای کیلو از حرف کوچک کا استفاده می کنند (k)، در کمیسیون الکتروتکنیکی بین المللی از حرف بزرگ استفاده می کند(K).
گیلبرتو سیلوا هافبک، مدافع اهل برزیل است که در شهر Lagoa da Prata آن کشور به دنیا آمده است. گیلبرتو سیلوا در تیم های فوتبال América Mineiro ،اتلتیکو مینیرو، آرسنال، پاناتینایکوس، گرمیو و اتلتیکو مینیرو سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۲۰۰۱ – ۲۰۱۰ ۹۳ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است و طی این مدت ۳ گل به ثمر رسانده است.
خوان سیلویرا دوس سانتوس (؛ زادهٔ ) که عموماً با نام خوان شناخته می شود، بازیکن فوتبال پیشین اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فلامینگو، بایر لورکوزن، رم و اینترناسیونال اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
آنتونیو آگوستو ریبیرو ریس جونیور (متولد ۳۰ ژانویه ۱۹۷۵)، که بیشتر با نام «جونینیو پرنامبوکانو» یا به سادگی «جونینیو» شناخته می شود، فوتبالیست حرفه ای بازنشسته اهل برزیل است که آخرین سمتش مدیر ورزشی باشگاه فوتبال لیون در لیگ یک فرانسه بوده است. جونینیو متخصص ضربات ایستگاهی بود و به ویژه برای ضربات کاشته خمیده اش و تکنیک نادری به نام «ناکلبال» که خودش آن را توسعه داده بود، شهرت داشت. او رکورددار بیشترین گل زده از روی ضربه آزاد (۷۷ گل) است و بسیاری او را بهترین زننده ضربات ایستگاهی تاریخ فوتبال می دانند. جونینیو دوران حرفه ای خود را در سال ۱۹۹۳ با باشگاه اسپورت رسیف برزیل آغاز کرد. دو سال بعد به واسکو دوگاما پیوست، جایی که بیش از ۱۰۰ بازی انجام داد و شش عنوان قهرمانی کسب کرد. در سال ۲۰۰۱ به باشگاه لیون فرانسه رفت و طی هشت سال حضورش در این تیم، هفت قهرمانی پیاپی در لیگ را به دست آورد و در مجموع ۱۰۰ گل در ۳۴۳ بازی رسمی برای این باشگاه به ثمر رساند. پس از ترک لیون در سال ۲۰۰۹، جونینیو مدتی در قطر برای باشگاه الغرافه بازی کرد و بعد به تیم نیویورک ردبولز در آمریکا پیوست. این حضور کوتاه در آمریکا بین دو دوره بازگشت او
به باشگاه واسکو قرار گرفت، جایی که سرانجام در سال ۲۰۱۳ بازنشسته شد. جونینیو نخستین بازی ملی اش را در سال ۱۹۹۹ برای تیم ملی برزیل انجام داد و در مجموع ۴۰ بازی ملی و ۶ گل در کارنامه دارد. او در کوپا آمریکا ی ۲۰۰۱ شرکت داشت و عضو تیمی بود که در سال ۲۰۰۵ قهرمان جام کنفدراسیون ها شد. جونینیو پس از جام جهانی ۲۰۰۶ از بازی های ملی خداحافظی کرد. بین سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸، او به عنوان مفسر فوتبال با شبکه ورزشی برزیلی Rede Globo همکاری می کرد.
مبی بایت یک ضریبی از واحد بایت است که برای مقادیر دیجیتالی اطلاعات استفاده می شود. پیشوندهای دودویی "مبی" به معنی ۲۲۰ می باشد در نتیجه یک مبی بایت، ۱٬۰۴۸٬۵۷۶ بایت خواهد بود. علامت مبی بایت، MiB است. این واحد در سال ۱۹۹۸ توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین المللی (آی ئی سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان های اصلی مورد قبول واقع گردید. مبی بایت طراحی شده بود تا جایگزین مگابایت، که در علوم رایانه به معنی ۱۰۶ بایت است، شود چرا که با معنی مگا در دستگاه بین المللی یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "مبی" یک تک واژ چندوجهی می باشد که از واژگان "مگا" (میلیون) و "باینری" (دودویی) مشتق شده است.
امرسون امرسون فیریرا دا روسا هافبک اهل برزیل است که در شهر پلوتاس, ریو گرانده جنوبی و در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۷۶ به دنیا آمده است. امرسون فیریرا دا روسا در تیم های فوتبال Grêmio ،بایر ۰۴ لورکوزن،آ. اس. رم،یوونتوس، رئال مادرید و باشگاه فوتبال آ. ث. میلان سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در بین سال های ۱۹۹۷–۲۰۰۶، ۷۳ بازی برای تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است
لئوناردو آراخو هافبک، مدافع اهل برزیل است که در شهر نیتروی و در تاریخ به دنیا آمده است. لئوناردو آراخو در تیم های فوتبال فلامینگو ،سائوپائولو، والنسیا، سائوپائولو، کاشیما آنتلرز و پاری سن ژرمن سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۱۹۹۰ – ۲۰۰۲ ۶۰ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است و طی این مدت ۸ گل به ثمر رسانده است.
روبرتو ریولینو هافبک اهل برزیل است که در شهر سائوپائولو, ایالت سائوپائولو و در تاریخ ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۶ به دنیا آمده است. روبرتو ریولینو در تیم های فوتبال کورینتیانس ،فلومیننزه، الهلال عربستان سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در بین سال های ۱۹۶۵–۱۹۷۸، ۹۲ بازی برای تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است
جولیانو بلتی (زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۷۶) هافبک، مدافع اهل برزیل است. جولیانو بلتی در تیم های فوتبال کروزیرو، سائوپائولو، اتلتیکو مینیرو، ویارئال، بارسلونا و چلسی سابقهٔ حضور دارد. تنها گل بلتی برای بارسلونا در فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۶ بود که در برابر آرسنال به ثمر رساند و به نتیجه ۲ بر ۱ و قهرمانی بارسلونا انجامید.
ژوزه روبرتو دا سیلوا ژونیور (؛ زادهٔ ) که عموماً با نام زه روبرتو شناخته می شود، بازیکن فوتبال پیشین اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به رئال مادرید، فلامینگو، بایر لورکوزن، بایرن مونیخ، سانتوس، هامبورگ، الغرافه، گرمیو و پالمیراس اشاره کرد. این بازیکن همچنین بین سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۶، ۸۴ بار برای تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است و طی این مدت ۶ گل به ثمر رسانده است.
لئونیداس دا سیلوا با نام کامل بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل برزیل که در شهر ریودو ژانیرو و در تاریخ به دنیا آمده و اولین بازیکن تاریخ فوتبال جهان است که گل برگردان به ثمر رسانده و نامش را در تاریخ فوتبال جاودانه کرده است. باشگاهی. دا سیلوا در تیم های فوتبال سائوپائولو، فلامینگو، پنیارول، واسکو دوگاما و بوتافوگو سابقهٔ حضور دارد. تیم ملی. این بازیکن همچنین ۱۹ بار در سال ۱۹۳۲ – ۱۹۴۶ برای تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است و طی این مدت ۲۱ گل به ثمر رسانده است.
واگنر سیلوا دِ سوزا (؛ زادهٔ ) که با نام واگنر لاو شناخته می شود، بازیکن فوتبال در پست بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل برزیل است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به پالمیراس، زسکا مسکو، فلامینگو، شاندونگ لیونگ، کورینتیانس، موناکو، آلانیا اسپور و بشیکتاش اشاره کرد. تیم ملی. این بازیکن همچنین بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، ۲۰ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است و طی این مدت ۴ گل به ثمر رسانده است.
جرزینیو هافبک و مهاجم اهل برزیل است که در شهر ریودو ژانیرو و در تاریخ به دنیا آمده است.او یکی از بزرگان نامدار فوتبال برزیل و از اعضای تیم افسانه ای ۱۹۷۰ بود که با به ثمر رساندن ۷ گل نقشی انکار ناشدنی در قهرمانی این تیم داشت . جرزینیو در تیم های باشگاهی بوتافوگو، المپیک مارسی، کروزیرو، Portuguesa ،Noroeste و Fast Club سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۱۹۶۴ – ۱۹۸۲ ۸۱ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است و طی این مدت ۳۳ گل به ثمر رسانده است.
الانو هافبک اهل برزیل است که در شهر Iracemápolis و در تاریخ به دنیا آمده است. الانو در تیم های فوتبال سانتوس ،شاختار دونتسک،منچستر سیتی، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، سانتوس و Grêmio سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۲۰۰۴ – ۲۰۱۱ برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است
دونی دروازه بان اهل برزیل است که در شهر Jundiaí, سائوپائولو و در تاریخ به دنیا آمده است. دونی در تیم های باشگاهی Botafogo-SP، کورینتیانس، سانتوس، کروزیرو، Juventude و آ. اس. رم سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال ۲۰۰۷–۲۰۰۸، ۱۰ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است
فردریکو چاوس گجس (؛ زادهٔ ) که به صورت ساده با نام فرد شناخته می شود، بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل برزیل است. باشگاهی. فرد در تیم های فوتبال کروزیرو، لیون، فلومیننزه و اتلتیکو مینیرو سابقهٔ حضور دارد. تیم ملی. این بازیکن همچنین بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴، ۳۹ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است و طی این مدت ۱۸ گل به ثمر رسانده است.
ادوالدو ایزیدیو نتو معروف به واوا بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل برزیل است که در شهر ریسیف و در تاریخ به دنیا آمده است. باشگاهی. واوا در تیم های فوتبال اسپورت رسیف ،واسکو دوگاما، اتلتیکو مادرید، پالمیراس سابقهٔ حضور دارد. تیم ملی. این بازیکن همچنین در بین سال های ۱۹۵۵–۱۹۶۴، ۲۰ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است و طی این مدت ۱۵ گل به ثمر رسانده است. واوا دو بار به همراه تیم ملی برزیل قهرمان جام جهانی شد، اولین بار در سال ۱۹۵۸ که ۵ گل به ثمر رساند و بار دوم در ۱۹۶۲ که ۴ گل زد. واوا نخستین بازیکن فوتبال تاریخ است که در دو فینال جام جهانی گل زده است، در فینال جام جهانی ۱۹۵۸ سوئد ۲ گل در مقابل سوئد که میزبان نیز بود به ثمر رساند و در جام جهانی ۱۹۶۲ شیلی ۱ گل به تیم ملی چکسلواکی زد. بعدها سه بازیکن دیگر نیز به این افتخار رسیدند: پله برزیلی، پل برایتنر آلمانی و زیدان فرانسوی.
آلدایر مدافع اهل برزیل است که در شهر Ilhéus و در تاریخ به دنیا آمده است. آلدایر (بازیکن فوتبال) در تیم های فوتبال فلامینگو ،بنفیکا،آ. اس. رم،جنوا، Murata سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۱۹۸۹ – ۲۰۰۰ برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است
اندرسون هرنانس د کاروالیو ویانا لیما (؛ زادهٔ ) که به صورت ساده با نام هرنانس شناخته می شود، بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی در تیم های فوتبال سائو پائولو، لاتزیو، اینتر میلان، یوونتوس و هبی چین فورچون سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین از سال ۲۰۰۸، ۲۷ بار برای تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته است و طی این مدت ۲ گل به ثمر رسانده است.وی در جام جهانی ۲۰۱۴ حضور داشت و کمک شایانی به مقام چهارمی برزیل کرد.
اردوگاه کار اجباری برگن ـ بلزن از بزرگترین اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی بود که در سال ۱۹۴۰ در جنوب غرب شهر برگن بازگشایی شد. در ابتدا به عنوان یک اردوگاه اسیران جنگی تأسیس شد، و یک «اردوگاه تبادل» بود، جایی که گروگان های یهودی با هدف تبادل آن ها با اسیران جنگی آلمانی که در خارج از کشور نگهداری می شدند، نگهداری می شدند. اردوگاه بعداً گسترش یافت تا یهودیان از دیگر اردوگاه های کار اجباری را نیز در خود جای دهد. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵، تقریباً ۲۰,۰۰۰ اسیر جنگی شوروی و ۵۰,۰۰۰ زندانی دیگر در آنجا جان باختند. ازدحام بیش از حد، کمبود غذا و شرایط بهداشتی نامناسب باعث شیوع تیفوس، سل، تب تیفوئید و اسهال خونی شد که منجر به مرگ بیش از ۳۵,۰۰۰ نفر در چند ماه اول سال ۱۹۴۵، کمی قبل و بعد از آزادی شد. این اردوگاه ۲ اردوگاه فرعی نیز داشت. اردوگاه در ۱۵ آوریل ۱۹۴۵ توسط لشکر ۱۱ زرهی بریتانیا آزاد شد. سربازان تقریباً ۶۰,۰۰۰ زندانی را در داخل اردوگاه کشف کردند که بیشتر آن ها نیمه گرسنه و به شدت بیمار بودند، و ۱۳,۰۰۰ جسد دیگر در اطراف اردوگاه بدون دفن افتاده بودند. عملیات اردوگاه کار اجباری. اردوگاه اسیران جنگی. در سال ۱۹۳۵، ورماخت
شروع به ساخت یک مجتمع نظامی بزرگ در نزدیکی روستای بلزن، بخشی از شهر برگن کرد. این منطقه به بزرگترین منطقه آموزش نظامی در آلمان در آن زمان تبدیل شد و برای آموزش وسایل نقلیه زرهی استفاده می شد. پس از تکمیل مجتمع نظامی در سال های ۱۹۳۸-۳۹، اردوگاه کارگران به حالت عدم استفاده درآمد. با این حال، پس از تهاجم آلمان به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، ورماخت شروع به استفاده از کلبه ها به عنوان اردوگاه اسیران جنگی (POW) کرد. اردوگاه کلبه ها یکی از بزرگترین اردوگاه های اسیران جنگی ورماخت تبدیل شد که تا ۹۵,۰۰۰ اسیر از کشورهای مختلف را در خود جای می داد. در ژوئن ۱۹۴۰، اسیران جنگی بلژیکی و فرانسوی در اردوگاه سابق کارگران ساخت و ساز برگن-بلزن اسکان داده شدند. این تأسیسات از ژوئن ۱۹۴۱ به طور قابل توجهی گسترش یافت، زمانی که آلمان برای تهاجم به اتحاد جماهیر شوروی آماده شد و به یک اردوگاه مستقل به نام استالاگ XI-C (311) تبدیل شد. این اردوگاه برای نگهداری تا ۲۰,۰۰۰ اسیر جنگی شوروی طراحی شده بود و یکی از سه اردوگاه مشابه در منطقه بود. تا پایان مارس ۱۹۴۲، حدود ۴۱,۰۰۰ اسیر جنگی شوروی در این سه اردوگاه از گرسنگی، خستگی و بیماری جان باختند.
تا پایان جنگ، تعداد کل کشته شدگان به ۵۰,۰۰۰ نفر افزایش یافت. زمانی که اردوگاه اسیران جنگی در برگن در اوایل ۱۹۴۵ تعطیل شد و ورماخت آن را به اس اس تحویل داد، قبرستان شامل بیش از ۱۹,۵۰۰ اسیر جنگی شوروی مرده بود. اردوگاه کار اجباری. در آوریل ۱۹۴۳، بخشی از اردوگاه برگن-بلزن توسط اداره اصلی اقتصادی-اجرایی اس اس تصاحب شد. بنابراین، این اردوگاه بخشی از سیستم اردوگاه های کار اجباری شد که توسط اس اس اداره می شد، اما یک مورد خاص بود. در ابتدا به عنوان یک اردوگاه بازداشت غیرنظامیان (Zivilinterniertenlager) تعیین شده بود، اما در ژوئن ۱۹۴۳ به اردوگاه اقامت (Aufenthaltslager) تغییر نام داد، زیرا کنوانسیون ژنو مقرر کرده بودند که نوع اول تأسیسات باید برای بازرسی توسط کمیته های بین المللی باز باشد. این «اردوگاه اقامت» یا «اردوگاه تبادل» برای یهودیانی بود که قرار بود با غیرنظامیان آلمانی که در کشورهای دیگر بازداشت شده بودند، یا برای ارز سخت مبادله شوند. اس اس این اردوگاه را به بخش هایی برای گروه های مختلف تقسیم کرد (اردوگاه مجارستانی، «اردوگاه ویژه» برای یهودیان لهستانی، «اردوگاه بی طرف ها» برای شهروندان کشورهای بی طرف و «اردوگ
اه ستاره» برای یهودیان هلندی). بین تابستان ۱۹۴۳ و دسامبر ۱۹۴۴ حداقل ۱۴,۶۰۰ یهودی، از جمله ۲,۷۵۰ خردسال به اردوگاه اقامت یا تبادل برگن-بلزن منتقل شدند. زندانیان مجبور به کار شدند، بسیاری از آنها در "کماندو کفش" که قطعات قابل استفاده از چرم را از کفش های جمع آوری شده و به اردوگاه آورده شده از سراسر آلمان و اروپا اشغالی بازیابی می کردند. به طور کلی، زندانیان این بخش از اردوگاه تا اواخر جنگ به دلیل ارزش بالقوه تبادل آنها، نسبت به برخی دیگر از کلاس های زندانیان برگن-بلزن کمتر سختگیرانه رفتار می شدند. با این حال، تنها حدود ۲,۵۶۰ زندانی یهودی واقعاً از برگن-بلزن آزاد شدند و اجازه خروج از آلمان را یافتند. در مارس ۱۹۴۴، بخشی از اردوگاه به عنوان اردوگاه بهبودی (Erholungslager) تغییر نام داد، جایی که زندانیان بسیار بیمار برای کار از سایر اردوگاه های کار اجباری آورده شدند. آنها به طور فرضی در بلزن برای بهبودی و سپس بازگشت به اردوگاه های اصلی خود و از سرگیری کار بودند، اما بسیاری از آنها در بلزن از بیماری، گرسنگی، خستگی و کمبود مراقبت های پزشکی جان باختند. در اوت ۱۹۴۴، یک بخش جدید ایجاد شد و این به اصطلاح «اردوگاه زنان» ش
د. تا نوامبر ۱۹۴۴ این اردوگاه حدود ۹,۰۰۰ زن و دختر جوان را دریافت کرد. بیشتر کسانی که قادر به کار بودند تنها برای مدت کوتاهی ماندند و سپس به سایر اردوگاه های کار اجباری یا اردوگاه های کار برده فرستاده شدند. اولین زنانی که در آنجا بازداشت شدند لهستانی ها بودند که پس از شکست قیام ورشو دستگیر شدند. دیگران زنان یهودی از لهستان یا مجارستان بودند که از آشویتس منتقل شده بودند. مارگوت و آنه فرانک در فوریه یا مارس ۱۹۴۵ در آنجا درگذشتند. زندانیان بیشتر. در دسامبر ۱۹۴۴، اس اس-هاوپت اشتورم فورر یوزف کرامر، که قبلاً در آشویتس-بیرکناو بود، فرمانده جدید اردوگاه شد. در ژانویه ۱۹۴۵، اس اس بیمارستان اسیران جنگی را تصاحب کرد و اندازه برگن-بلزن را افزایش داد. با تخلیه اردوگاه های کار اجباری شرقی قبل از پیشروی ارتش سرخ، حداقل ۸۵,۰۰۰ نفر با واگن های گاوی یا پیاده به برگن-بلزن منتقل شدند. قبل از آن تعداد زندانیان در بلزن بسیار کمتر بود. در ژوئیه ۱۹۴۴ تعداد آنها ۷,۳۰۰ بود؛ تا دسامبر ۱۹۴۴ این تعداد به ۱۵,۰۰۰ افزایش یافت؛ و تا فوریه ۱۹۴۵ به ۲۲,۰۰۰ رسید. تعداد آنها سپس تا ۶۰,۰۰۰ نفر تا ۱۵ آوریل ۱۹۴۵ افزایش یافت. این ازدحام بیش از حد من
جر به افزایش گسترده مرگ و میر ناشی از بیماری شد: به ویژه تیفوس، و همچنین سل، تب تیفوئید، اسهال خونی و سوءتغذیه در اردوگاهی که در اصل برای نگهداری حدود ۱۰,۰۰۰ زندانی طراحی شده بود. در این مرحله نیز، وضعیت ویژه زندانیان تبادل دیگر اعمال نمی شد. همه زندانیان در معرض گرسنگی و اپیدمی ها بودند. اردوگاه های فرعی برگن-بلسن. اردوگاه کار اجباری برگن-بلزن سه اردوگاه های فرعی داشت. این اردوگاه ها در کارخانه های تسلیحاتی منطقه ای بودند. حدود ۲۰۰۰ زن زندانی از اردوگاه کار اجباری مجبور بودند در آنجا کار کنند. کسانی که برای ادامه کار خود بیش از حد ضعیف یا بیمار بودند به برگن-بلزن آورده شدند. زندانیان توسط کارکنان اس اس نگهبانی می شدند و هیچ دستمزدی برای کار خود دریافت نمی کردند. شرکت ها به جای آن به اس اس برای نیروی کار تأمین شده بازپرداخت می کردند. مالیات دستمزد نیز توسط مقامات محلی اخذ می شد. رفتار با زندانیان و مرگ ها در اردوگاه. برآوردهای تعداد زندانیانی که در طول دوره فعالیت اردوگاه کار اجباری از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ از آن عبور کرده اند را حدود ۱۲۰,۰۰۰ نفر می دانند. به دلیل تخریب پرونده های اردوگاه توسط اس اس، حتی نیمی از آنها،
حدود ۵۵,۰۰۰ نفر، به نام شناخته شده نیستند. رفتار با زندانیان توسط اس اس بین بخش های مختلف اردوگاه متفاوت بود، با زندانیان اردوگاه تبادل که به طور کلی بهتر از سایر زندانیان رفتار می شدند، حداقل در ابتدا. با این حال، در اکتبر ۱۹۴۳، اس اس ۱,۸۰۰ مرد و زن را از اردوگاه ویژه (Sonderlager)، یهودیان لهستانی که گذرنامه های کشورهای آمریکای لاتین را داشتند، انتخاب کرد. از آنجا که دولت های این کشورها عمدتاً از پذیرش گذرنامه ها خودداری کردند، این افراد ارزش خود را برای رژیم از دست داده بودند. تحت بهانه ارسال آنها به یک «اردوگاه برگاو» خیالی، اس اس آنها را به آشویتس-بیرکناو منتقل کرد، جایی که مستقیماً به اتاق های گاز فرستاده شدند و به قتل رسیدند. در فوریه و مه ۱۹۴۴، ۳۵۰ زندانی دیگر از اردوگاه ویژه به آشویتس فرستاده شدند. بنابراین، از مجموع ۱۴,۶۰۰ زندانی در اردوگاه تبادل، حداقل ۳,۵۵۰ نفر جان باختند، بیش از ۱,۴۰۰ نفر از آنها در بلزن و حدود ۲,۱۵۰ نفر در آشویتس. در اردوگاه مردان (Männerlager) زندانیان حتی بیشتر از کمبود مراقبت، سوءتغذیه، بیماری و بدرفتاری توسط نگهبانان رنج می بردند. هزاران نفر از آنها جان باختند. در تابستان ۱
۹۴۴، حداقل ۲۰۰ مرد به دستور اس اس با تزریق فنول به قتل رسیدند. در برگن-بلزن اتاق های گاز وجود نداشت، زیرا قتل عام ها در اردوگاه های شرقی تر انجام می شد. با این حال، برآوردهای فعلی تعداد مرگ ها در بلزن را بیش از ۵۰,۰۰۰ یهودی، چک، لهستانی، مسیحیان ضد نازی، همجنس گرایان و کولی ها می دانند. نرخ مرگ و میر زندانیان در بلزن به طور قابل توجهی پس از انتقال انبوه زندانیان از سایر اردوگاه ها در دسامبر ۱۹۴۴ افزایش یافت. از ۱۹۴۳ تا پایان ۱۹۴۴ حدود ۳,۱۰۰ نفر جان باختند. از ژانویه تا اواسط آوریل ۱۹۴۵ این تعداد به حدود ۳۵,۰۰۰ نفر افزایش یافت. ۱۴,۰۰۰ نفر دیگر پس از آزادی بین ۱۵ آوریل و پایان ژوئن ۱۹۴۵ در اردوگاه آوارگان برگن-بلزن تحت نظارت بریتانیا جان باختند. آزادی. هنگامی که بریتانیایی ها و کانادایی ها در سال ۱۹۴۵ به برگن-بلزن پیشروی کردند، ارتش آلمان برای جلوگیری از گسترش تیفوس، آتش بس و منطقه ای استثنایی در اطراف اردوگاه مذاکره کرد. در ۱۱ آوریل ۱۹۴۵ هاینریش هیملر موافقت کرد که اردوگاه بدون درگیری تحویل داده شود. نگهبانان اس اس به زندانیان دستور دادند که برخی از مردگان را دفن کنند. روز بعد، نمایندگان "ورماخت" به بریتانیایی
ها در پل وینسن نزدیک شدند و به سپاه هشتم آورده شدند. حدود ساعت ۱ بامداد در ۱۳ آوریل، توافقی امضا شد که منطقه ای در اطراف اردوگاه را به عنوان منطقه بی طرف تعیین می کرد. بیشتر اعضای اس اس اجازه یافتند که اردوگاه را ترک کنند. تنها تعداد کمی از مردان و زنان اس اس، از جمله فرمانده اردوگاه کرامر، باقی ماندند تا «نظم را در داخل اردوگاه حفظ کنند». خارج از اردوگاه توسط نیروهای مجارستانی و آلمانی عادی که به زودی توسط بریتانیایی ها به خطوط مقدم آلمان بازگردانده شدند، محافظت می شد. به دلیل درگیری های سنگین در نزدیکی وینسن و واله، بریتانیایی ها نتوانستند در ۱۴ آوریل به برگن-بلزن برسند، همانطور که در ابتدا برنامه ریزی شده بود. اردوگاه در بعد از ظهر ۱۵ آوریل ۱۹۴۵ آزاد شد. اولین دو نفری که به اردوگاه رسیدند، یک افسر نیروی ویژه بریتانیا، ستوان جان رندال، و راننده جیپ او بودند که در یک مأموریت شناسایی بودند و به طور تصادفی اردوگاه را کشف کردند. سربازان آمریکایی که به نیروهای بریتانیایی پیوسته بودند نیز در آزادسازی اردوگاه کمک کردند. هنگامی که نیروهای بریتانیایی و کانادایی سرانجام وارد شدند، بیش از ۱۳,۰۰۰ جسد دفن نشده (شامل در
اردوگاه های فرعی) و حدود ۶۰,۰۰۰ زندانی را یافتند که بیشتر آنها به شدت بیمار و گرسنه بودند. قبل از ورود متفقین زندانیان برای روزها بدون غذا و آب بودند، تا حدی به دلیل بمباران متفقین. بلافاصله قبل و بعد از آزادی، زندانیان با نرخ حدود ۵۰۰ نفر در روز می مردند، بیشتر از تیفوس. صحنه هایی که نیروهای بریتانیایی با آن مواجه شدند توسط ریچارد دیمبلبی از بی بی سی که آنها را همراهی می کرد، توصیف شد:در ابتدا به دلیل کمبود نیروی انسانی کافی، بریتانیایی ها اجازه دادند که مجارها مسئولیت را بر عهده بگیرند و تنها فرمانده کرامر دستگیر شد. متعاقباً، نگهبانان اس اس و مجارستانی برخی از زندانیان گرسنه را که سعی در دسترسی به مواد غذایی از انبارها داشتند، تیراندازی و کشتند. بریتانیایی ها شروع به ارائه مراقبت های پزشکی اضطراری، لباس و غذا کردند. بلافاصله پس از آزادی، قتل های انتقامی در اردوگاه فرعی که اس اس در منطقه پادگان ارتش ایجاد کرده بود و بعداً به کمپ هوهنه تبدیل شد، رخ داد. حدود ۱۵,۰۰۰ زندانی از اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا در اوایل آوریل به آنجا منتقل شده بودند. این زندانیان از نظر جسمی در وضعیت بسیار بهتری نسبت به بیشتر دی
گران بودند. برخی از این مردان به کسانی که در میتل باو ناظر آنها بودند، حمله کردند. حدود ۱۷۰ نفر از این «کاپوها» در ۱۵ آوریل ۱۹۴۵ کشته شدند. در ۲۰ آوریل، چهار هواپیمای جنگنده آلمانی به اردوگاه حمله کردند، منبع آب را آسیب رساندند و سه پرستار پزشکی بریتانیایی را کشتند. بریتانیایی ها پرسنل سابق اردوگاه اس اس را مجبور کردند که هزاران جسد را در گورهای دسته جمعی دفن کنند. پرسنل با جیره های گرسنگی تغذیه می شدند، اجازه استفاده از دستکش یا لباس محافظ دیگر را نداشتند و به طور مداوم فریاد زده و تهدید می شدند تا مطمئن شوند که کار را متوقف نمی کنند. برخی از اجساد به قدری پوسیده بودند که دست ها و پاها از تنه جدا می شدند. برخی از کارمندان دولتی از سل به بلزن آورده شدند و با جنایات انجام شده در آستانه خود مواجه شدند. عکاسان و فیلمبرداران نظامی واحد فیلم و عکاسی ارتش شماره ۵ شرایط اردوگاه و اقدامهای ارتش بریتانیا برای بهبود آنها را مستند کردند. بسیاری از عکس هایی که گرفتند و فیلم هایی که از ۱۵ آوریل تا ۹ ژوئن ۱۹۴۵ ساختند، در خارج از کشور منتشر یا نمایش داده شدند. امروزه، نسخه های اصلی در موزه سلطنتی جنگ قرار دارند. این اسناد ت
أثیر ماندگاری بر درک و حافظه بین المللی از اردوگاه های کار اجباری نازی ها تا به امروز داشته اند. به گفته هابو کناخ، رئیس مؤسسه ای که امروز یادبود را اداره می کند: «برگن-بلزن [...] به یک مترادف جهانی برای جنایات آلمان در زمان حکومت نازی تبدیل شد.» اردوگاه کار اجباری برگن-بلزن سپس به دلیل اپیدمی تیفوس و آلودگی به شپش توسط حامل های شعله افکن "Bren gun" و تانک های کروکودیل چرچیل به آتش کشیده شد. از آنجا که اردوگاه کار اجباری در این نقطه دیگر وجود نداشت، نام بلزن پس از این زمان به رویدادهای اردوگاه آوارگان برگن-بلزن اشاره دارد. تلاش های گسترده ای برای کمک به بازماندگان با غذا و درمان پزشکی انجام شد، به رهبری بریگادیر گلین هیوز، معاون مدیر خدمات پزشکی ارتش دوم، و جیمز جانستون، افسر ارشد پزشکی. با وجود تلاش های آنها، حدود ۹,۰۰۰ نفر دیگر در آوریل مردند و تا پایان ژوئن ۱۹۴۵ حدود ۴,۰۰۰ نفر دیگر مردند. گواه های شخصی از اردوگاه. میلیون ها کلمه در مورد این اردوگاه های وحشت نوشته شده است، بسیاری از آنها توسط زندانیان آن مکان های باورنکردنی. من تلاش کرده ام، بدون موفقیت، آن را از دیدگاه خودم توصیف کنم، اما کلمات نمی آیند. ب
رای من بلزن نهایت کفر بود. من دیدم که پدرم توسط اس اس کتک خورد و بیشتر خانواده ام را در آنجا از دست دادم... یک معامله باج گیری که آمریکایی ها تلاش کردند ۲۰۰۰ یهودی را نجات داد و من یکی از آنها بودم. من واقعاً وارد اتاق گاز شدم، اما بخشیده شدم. خدا می داند چرا. اندکی پس از ورود صلیب سرخ بریتانیا، اگرچه ممکن است هیچ ارتباطی نداشته باشد، مقدار بسیار زیادی رژ لب رسید. این اصلاً چیزی نبود که ما مردان می خواستیم، ما برای صدها و هزاران چیز دیگر فریاد می زدیم و نمی دانم چه کسی درخواست رژ لب کرده بود. خیلی دوست دارم بفهمم چه کسی این کار را کرده است، این اقدام نبوغ، درخشش ناب و خالص بود. باور دارم هیچ چیز بیشتر از رژ لب برای آن زندانیان انجام نداد. زنان بدون ملحفه و لباس شب در رختخواب دراز کشیده بودند اما با لب های قرمز ارغوانی، آنها را می دیدید که با چیزی جز پتو روی شانه هایشان پرسه می زدند، اما با لب های قرمز ارغوانی. زنی را دیدم که روی میز کالبدشکافی مرده بود و در دستش تکه ای رژ لب را گرفته بود. بالاخره کسی کاری کرده بود که آنها دوباره فرد شوند، آنها کسی بودند، دیگر فقط شماره ای که روی بازو خالکوبی شده بود نبودند. ب
الاخره آنها می توانستند به ظاهر خود اهمیت دهند. آن رژ لب شروع به بازگرداندن انسانیت آنها کرد. قرن بیستم تاکنون نمونه ای ترسناک تر از شر جمعی انسانی نسبت به اردوگاه کار اجباری بلزن تولید نکرده است، نقطه سیاهی که به ارتش بریتانیا افتاد تا آن را اشغال کند. این کتاب داستان شخصی اولین افسر بریتانیایی است که در آزادسازی وارد اردوگاه شد و آخرین کسی که پس از اقامت پنج ماهه آنجا را ترک کرد. نویسنده و دو نفر از N.C.O. های او بین خود پنج زبان صحبت می کردند، بنابراین آنها فرصت های بی نظیری برای کشف آنچه زندانیان، مردان، زنان و کودکان تجربه و احساس می کردند، داشتند. شری که اردوگاه های کار اجباری را تولید کرد به طور کامل افشا شده است، و در اینجا نیز رکوردی از نحوه برخورد با مشکلات روانی و پزشکی، و همچنین مسائلی پیچیده مانند تدارکات، رفاه و توانبخشی یافت می شود. اما وقتی با ۶۰,۰۰۰ نفر مرده، بیمار و در حال مرگ مواجه می شوید چه باید بکنید؟ ما در ارتش بودیم تا جنگی را بجنگیم و دشمن را شکست دهیم. ما در این کار خوب بودیم، چون در ده ماه گذشته در جنگ بودیم، اما هیچ کدام از ما تجربه ای در برخورد با وضعیت بلزن نداشتیم و همه ما کم و
بیش از دیدن مناظر دیده شده دچار تروما شده بودیم. خودم، اگرچه یک «افسر ارشد» بودم، تنها چند روز قبل ۲۵ ساله شده بودم. بیشتر مردانی که برای مقابله با آن فاجعه انسانی فرستاده شدند در اواخر نوجوانی یا اوایل بیست سالگی بودند، حتی جوان تر از من. آنچه ناگهان با آن مواجه شدیم فراتر از درک هر کسی بود.
گیبی بایت یک ضریبی از واحد بایت است که برای مقادیر دیجیتالی اطلاعات استفاده می شود. پیشوندهای دودویی "گیبی" به معنی ۲۳۰ می باشد در نتیجه یک گیبی بایت، ۱٬۰۷۳٬۷۴۱٬۸۲۴ بایت خواهد بود. علامت گیبی بایت، GiB است. این واحد توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین المللی (آی ئی سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان های اصلی مورد قبول واقع گردید. گیبی بایت طراحی شده بود تا جایگزین گیگابایت، که در علوم رایانه به معنی ۱۰۹ بایت است، شود چرا که با معنی گیگا در دستگاه بین المللی یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "گیبی" یک تک واژ چندوجهی می باشد که از واژگان "گیگا" (میلیارد) و "باینری" (دودویی) مشتق شده است.