Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راضمان را به «یک خانواده محترم» نشان دادیم و شکایتی هم شده است و بقیه کار به دستگاه های دیگر برمی گردد که باید این شکایت را رسیدگی کنند.» و رحیم زاده مدیر گروه دفاع مقدس مرکز سیمافیلم از لغو مشارکت سیما فیلم با این فیلم خبر داد و گفت: «ابتدا مشارکت ما به صورت ۵۰ درصدی بود. ما ۴ قسط را به آقای آفریده ارائه دادیم اما زمانی که فیلم به ما ارائه شد، دیگر حاضر نشدیم هیچ قسطی به ایشان بپردازیم و قبل از نمایش در کن لغو مشارکت کردیم.» و اضافه کرد: «ما طبق تمام کارهایی که در سیما فیلم تولید می شود به تهیه کننده اعتماد کردیم اما متأسفانه اعتماد ما مورد بی تعهدی تهیه کننده قرار گرفت و محمد آفریده با مدیریت مارمولک گونه آن گونه که باید ساخت فیلم را مدیریت نکرد و زمانی که فیلم را به ما ارائه داد زمانی بود که فیلم در جشنواره کن حاضر شده بود. ما از او خواستیم تا فیلم را از جشنواره خارج کند اما به دلیل مشارکت شرکت خارجی این اتفاق صورت نگرفت.»
هلیوتروپیوم گونه های این جنس ("Heliotrupium L") در ایران به صورت وحشی وجود دارد و بعضی از گونه های آن به عنوان گیاه زینتی کشت می شوند. این جنس از قبیله هلیوتروپیواُیده از تیره گاوزبانیان و از راسته پُلِمونیل بوده . تخمدان غیر منقسم یا چهارپر ، میوه دارای 2 تا 4 فندقه است . از این جنس حدود پنجاه گونه در ایران رویش دارد . از گونه های آن می توان:
کمربند چین خورده و راندهٔ زاگرس (Zagros FTB) یک کمربند طولانی حدوداً ۱٬۸۰۰ کیلومتری (۱٬۱۰۰ مایل) از سنگ های پوسته ای تغییر شکل یافته است که در جبههٔ برخوردی بین صفحات عربستان و اوراسیا تشکیل شده است. این ناحیهٔ چین خورده، نشستگاه بزرگ ترین استان های نفتی جهان (کرمانشاه، لرستان، ایلام، چهارمحال و بختیاری، کهکلویه و بویراحمد و خوزستان) است، به طوری که در حدود ۴۹ درصد از ذخایر هیدروکربنی موجود در کمربند زاگرس و حدود ۷ درصد از کل ذخایر هیدروکربنی کل جهان را در خود جای داده است. هم گرایی صفحهٔ عربستان و خرده قارهٔ ایران مرکزی، با چین خوردگی های فراوان و سامانه های گسلی همراه است و عارضه های زمین ساختی شاخصی را به وجود آورده است که نوار چین خورده-رانده زاگرس نامیده می شود. این نوار از کوه های تاروس در جنوب شرق ترکیه تا گسل میناب در شرق تنگه هرمز در جنوب ایران امتداد دارد. مرز شمال شرقی نوار چین خورده-راندهٔ زاگرس بر گسل اصلی معکوس زاگرس و گسل اصلی عهد حاضر زاگرس منطبق است. این دو گسل کمربند چین خورده و رانده زاگرس را از پهنهٔ سنندج-سیرجان و ایران مرکزی جدا می کنند. گسل اصلی معکوس زاگرس دارای روند شمال غربی- جنوب شر
قی است که از غرب ایران تا گسل میناب ادامه می یابد و گسل اصلی عهد حاضر زاگرس سامانه ای از گسل های امتدادلغز راست گرد است که عمدتاً موازی اما کاملاً متمایز از گسل اصلی معکوس زاگرس بوده و آن را در چندین محل قطع می کند. این گسل از نواحی مریوان در غرب ایران و نواحی مرزی ایران و عراق به سوی جنوب شرق امتداد یافته است. زیربخش ها. به طور کلی سرزمینی از ایران که در غرب راندگی اصلی زاگرس قرار دارد را پهنه زاگرس می نامند که از سمت شرق به گسل میناب محدود می شود ولی در سمت غرب، ویژگی های این پهنه در کشورهای عربی (به ویژه عراق، عربستان سعودی و سواحل جنوبی خلیج فارس) نیز دیده می شود. پهنه زاگرس را می توان از دید زمین ریخت شناسی و زمین شناسی ساختاری به دو زیرپهنه راندگی ها و زاگرس چین خورده تقسیم کرد. راندگی ها. زیرپهنه راندگی ها با عرض ۱۰ تا ۶۰ کیلومتر به صورت نواری کم عرض است که بلندترین قسمت کوه های زاگرس را تشکیل می دهد و به همین دلیل به آن زاگرس مرتفع یا زاگرس بلند نیز گفته می شود. مرز شمال شرقی این زیرپهنه به راندگی اصلی زاگرس محدود شده و مرز جنوب غربی آن با یک راندگی مهم بسته می شود که از شمال کوه کینو و جنوب دهنگان و
کوه سبزو می گذرد. مطالعه سنگ های این پهنه نشان می دهد که این بخش بر خلاف امروز در زمان مزوزوئیک تا اوایل سنوزوئیک، گودترین بخش حوضه رسوبی زاگرس بوده است. زاگرس چین خورده. زاگرس چین خورده یا زاگرس بیرونی، با عرض ۱۵۰ تا ۲۵۰ کیلومتر، گودال حاشیه ای و کراتونی سپر عربستان است که در مرز مزوزوئیک و سنوزوئیک در حال نشست پیوسته بوده و توالی های ضخیم رسوبی در آن انباشته شده است. از تریاس میانی به بعد، شرایط رسوبی حاکم بر زاگرس چین خورده نسبت به دیگر مناطق ایران تفاوت داشته است. در زاگرس چین خورده رخنمونی از سنگ های پرکامبرین دیده نشده و حفاری های نفتی نیز تا کنون به پی سنگ نرسیده است. زاگرس چین خورده را می توان به زیربخش های زیر تقسیم کرد: فروافتادگی کرکوک. در شمال غربی لرستان و در خاک عراق است و ویژگی های آن با فروافتادگی دزفول هم خوانی دارد. لرستان. بخشی از زاگرس چین خورده است که روند کلی آن هم راستا با زیرپهنه راندگی ها به صورت شمال غربی-جنوب شرقی است. این زیربخش شامل تناوب تاقدیسهای بزرگ (مانند کبیرکوه) و کوچک است. دربرداشتن تاقدیس هایی متشکل از گروه بنگستان در جنوب و سازند فلیشی امیران و گرو در شمال از دیگر ویژگی
های آن است. پهنه ایذه. بخشی از زاگرس چین خورده است که از شمال به مرز جنوبی پهنه راندگی ها و از جنوب با مرز شمال فروافتادگی دزفول و از شرق با گسل کازرون و از غرب به امتداد فرضی گسل عامل خمش بالارود محدود می شود. داشتن میدان های نفتی و گازی از ویژگی های بارز بخش جنوب شرقی ایذه است. فروافتادگی دزفول. بخشی از پیش گودال زاگرس است که بیشتر میدان های نفتی ایران را دربردارد. این فروافتادگی بخشی از زاگرس چین خورده است که در آن سازند آسماری و طبقات قدیمی تر از آن رخنمون سطحی ندارد. در شکل گیری این فروافتادگی، عملکرد توأم گسل راست گرد قطر-کازرون و گسل چپ گرد بالارود نقش اساسی داشته است. پهنه فارس. از نگاه جغرافیایی به دو بخش فارس ساحلی و فارس بیرونی تقسیم می شود. فارس بیرونی نیز به دو زیرپهنه کوچک تر به نام فارس ساحلی و فارس به تقریب ساحلی تقسیم می شود. بسیاری از زمین شناسان پهنه فارس را گستره واقع در میان دو گسل کازرون در غرب و گسل میناب در شرق می دانند ولی برخی دیگر ویژگی های زمین شناسی بخش شرقی پهنه فارس را متفاوت دانسته و آن را پس خشکی بندرعباس نامیده اند. پس خشکی بندرعباس. محدوده ای از پایانه جنوب شرقی زاگرس است که
مرز شرقی آن گسل میناب و مرز جنوبی آن جبهه چین های زاگرس است که از درون خلیج فارس می گذرد. مرز شمالی آن منطبق بر گسل رازک است. دشت آبادان. این زیرپهنه واقع در انتهای جنوب غربی زاگرس است. دشت آبادان بخشی از جلگه میان رودان (بین النهرین) است که از نظر زمین شناختی پایانه شمالی سکوی عربی به شمار می رود. مرز شمالی و شمال شرقی آن محدود به جبهه چین های زاگرس (لبه جنوبی تاقدیس های سوسنگرد، آب تیمور، منصوری) است و پس از عبور از جنوب میدان نفتی رگ سفید وارد خلیج فارس می شود. مرز جنوبی دشت آبادان، خلیج فارس و عربستان است. لرزه خیزی. زاگرس از دید لرزه خیزی بسیار فعال و زلزله خیزترین منطقه ایران است. بیش از ۵۰ درصد زمین لرزه های ایران که توسط شبکه های جهانی به ثبت رسیده اند در گستره زاگرس روی داده است. اغلب زمین لرزه های رخ داده در زاگرس دارای بزرگی های کوچک تا متوسط هستند. اگرچه مراکز زمین لرزه ها در همه نوار چین خورده و رانده زاگرس پراکنده است، اما زمین لرزه های بزرگ زاگرس عمدتاً روی قطعات گوناگون گسل اصلی عهد حاضر روی داده اند. گسل اصلی عهد حاضر، دارای فعالیت لرزه خیزی بالایی است و بسیاری از زمین لرزه های عهد حاضر در ا
متداد آن صورت گرفته است و حرکات کواترنری این گسل از نوع امتداد لغز راستگرد است که با تغییر شکل رسوبات کواترنر همراه است. گسل اصلی عهد حاضر زاگرس از نظر زمین ریخت شناسی و ساختاری در گستره زاگرس کاملاً مشخص بوده و سازوکار کانونی زمین لرزه ها و پتانسیل لرزه خیزی آن کاملاً متمایز از نوار چین خورده و رانده زاگرس است. زمین لرزه های بزرگ زاگرس عمدتاً بر روی قطعات گوناگون گسل اصلی عهد حاضر روی داده اند. زمین لرزه های ۲۳ ژانویه ۱۹۰۹ سیلاخور با بزرگی ۷٫۴، بزرگ ترین زمین لرزه ثبت شده در زاگرس با ۴۵ کیلومتر گسیختگی سطحی است که بر اثر جنبش گسل دورود رخ داده است. اگرچه در مناطق برخورد قاره ای، زمین لرزه های نیمه عمیق (بین ۷۰ تا ۳۰۰ کیلومتر) می تواند به صورت پراکنده روی دهد، اما لرزه خیزی در زاگرس از نوع کم عمق است.
هوه چوبه با نام علمی "Onosma echioides" دوره گلدهی از تیر تا شهریور می باشد ، گلها هرمافرودیت و گرده افشانی توسط حشرات صورت می گیرد . گیاه نور پسند به خاک های نیمه سبک با زهکشی خوب نیاز دارد . بذرها قبل از بهار در گلخانه کشت ، نهالها را تابستان به بیرون برده و گل ها در اواسط تابستان جمع می شوند. مصرف خوراکی آن مشخص نیست یک رنگ قرمز نفتوکینون از ریشه آن به دست می آید .
زبان سومالیایی (به سومالیایی: Af-Soomaali) یکی از زبان های شاخهٔ کوشی شرقی از خانوادهٔ زبان های آفروآسیایی است. سومالیایی در میان زبان های کوشی ثبت شده ترین زبان از سوی زبان شناسان است و سابقهٔ تحقیقات علمی دربارهٔ آن به پیش از قرن بیستم می رسد. سومالیایی با داشتن بیش از شانزده میلیون گویشور، زبان رسمی سومالی، جیبوتی و سومالی لند، زبان کاری منطقه سومالی در اتیوپی و زبان اقلیتی در کنیا است. پراکندگی جغرافیایی. زبان سومالیایی عمدتاً توسط مردمان نژاد سومالیایی در کشورهای سومالی، جیبوتی، اتیوپی، یمن و کنیا استفاده می شود. از سال ۱۹۷۲ این زبان به عنوان زبان رسمی کشور سومالی برگزیده شده است و از الفبای لاتین برای نوشتن آن استفاده می شود. پس از سقوط دولت مرکزی سومالی در دهه هفتاد شمسی در جریان جنگ داخلی سومالی، این زبان همچنان عملاً به عنوان زبان رسمی دولت های منطقه ای حکمران در این کشور باقی مانده است. واج شناسی. این زبان دارای ۲۲ همخوان (واج بی صدا یا صامت) است و پنج واکه (واج صدادار یا مصوت) دارد. هر یک از این واکه ها می توانند به صورت پسین یا پیشین و همچنین به صورت کوتاه یا بلند تلفظ شوند و به این ترتیب ۲۰ واکهٔ
مختلف در این زبان وجود دارند. دستور. سومالیایی زبانی پیوندی محسوب می شود (مانند ترکی و دیگر زبان های آلتایی). از تفاوت های جدی میان زبان سومالیایی و زبان های هندواروپایی می توان به وجود چند صورت برای بیشتر ضمایر شخصی، استفاده از کلمات برای نشان دادن بخش های مورد تأکید در جملات، و استفادهٔ گسترده از نواخت برای تعیین صیغه، شمار و جنسیت در این زبان اشاره کرد. در سومالیایی ترتیب واژگان در جمله به صورت نهاد-مفعول-فعل است. در این زبان فاعل برای حالت دستوری نشانه می گیرد و مفعول برای آن نشانه ای ندارد که از این نظر سومالیایی در زبان های جهان غیرمعمول است. واژگان. بیشتر وام واژه های این زبان از یک زبان آفروآسیایی مهم دیگر، یعنی عربی آمده اند. این امر ناشی از ارتباطات گستردهٔ اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، و مذهبی ای بوده که بین مردم سومالی و مردمان نزدیک در شبه جزیرهٔ عربستان وجود داشته. علاوه بر این، در دوران استعمار واژگانی از انگلیسی و ایتالیایی نیز به این زبان وارد شده اند. نوشتار. الفبای لاتین سومالیایی رسماً در سال ۱۹۷۲ پذیرفته شد و پرکاربردترین سامانه نوشتاری سومالیایی به شمار می رود. این خط توسط شماری از پژوهشگرا
ن سومالیایی با استفاده از حروف الفبای انگلیسی و با حذف حروف "p", "v" و "z" ایجاد شد. هیچ حرکت گذاری یا نویسه خاصی در این خط به جز آپاستروف برای نشان دادن انسدادی چاکنایی وجود ندارد. سه دونگاره در این خط وجود دارد: DH, KH و SH. نواخت نشان داده نمی شود و واکه های جلو و پشت قابل تشخیص نیستند. دیگر الفباهای مورد استفاده برای سومالیایی الفبای وداد (گونه ای از الفبای عربی)، الفبای عثمانیه، الفبای بوراما و الفبای کاداریه هستند که امروزه کاربرد چندانی ندارند. سه گونه الفبای سومالیایی به شرح زیرند: منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیا، «Somali language»، ویکی پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۲).
رد پایی از خود نگذار (LNT) به مجموعه ای از آموزش ها و رهنمودهای اخلاقی در مورد حفظ محیط زیست گفته می شود. این فعالیت ها توسط یک سازمان مردم نهاد هماهنگ می شود که این اصول را می آموزد. اصول LNT برای ترویج حفاظت از فضاهای باز و محیط زیست طراحی شده است. سازمان "رد پایی از خود نگذار" برای این به وجود آمده است که به مردم در مورد تأثیرشان بر طبیعت آموزش های لازم را بدهد و همچنین به عنوان اصول LNT برای جلوگیری و به حداقل رساندن اثرات مضر بر طبیعت است. "رد پایی از خود نگذار" از هفت اصل تشکیل شده است: از پیش برنامه ریزی کن و آماده باش، روی سطوح بادوام سفر کن و چادر بزن، زباله را در مکان های در نظر گرفته شده، دور بریز، آن را که پیدا می کنید در جایش خودش بگذارید بماند، اثرات آتش اردوی خود را به حداقل برسانید، به حیات وحش احترام بگذارید، و حقوق بازدید کنندگان دیگر را لحاظ بفرمایید. اصول "رد پایی از خود نگذار" برای کودکان و نوجوانان در مورد رفتار مناسب پیاده گردی: تاریخچه. در اواسط قرن بیستم یک تغییر فرهنگی در اصول اخلاقی استفاده از وسائل چوبیحیات وحش به وجود آمد، که در آن به بازدید کنندگان حیات وحش که توانایی خود را درات
کا بر منابع طبیعی حفظ می کردند، جایزه می دادند. "رد پایی از خود نگذار" در دهه های ۱۹۶۰ و ۷۰ شروع شد. در آن زمان، به خاطر ایجاد تجهیزات جدید تفریحی مانند اجاق گاز سفید، چادر مصنوعی، و کیسه خواب افزایش زیادی در بازدید از حیات وحش پیش آمد. این امر منافع تجاری را در تفریحات در فضای باز قرار داد که به نوبه خود باعث افزایش تعداد بازدید کنندگان از پارک های ملی شد. در این دهه، خدمات جنگل ایالات متحده، دفتر مدیریت زمین، و خدمات پارک ملی شروع به آموزش بازدید کننده های خود در مورد چگونگی حداقل تأثیر بر روی زمین کردند.
نان پیتا یا ، نان صاف و گردی است که در حدود ۲۰ سانتیمتر قطر دارد. مصرف این نوع نان در مدیترانه، خاورمیانه و شمال آفریقا بسیار رواج دارد. مواد آن را آرد گندم، نمک، خمیر ترش، شکر و آب تشکیل می دهند. خمیر را پس از پهن کردن، مدت نسبتاً طولانی می گذارند تا ور بیاید، بعد خمیر را در داخل فر بسیار داغ قرار می دهند. داخل خمیر شروع به باد کردن می کند و به شکل پاکت در می آید. به همین علت به انگلیسی به آن pocket bread نیز گفته می شود. در داخل آن انواع مواد خوراکی برای نمونه حمص (خوراک لبنانی) (غذایی از نخود)، کباب و فلافل قرار داده می شود به مانند ساندویچ صرف می شود. این نان تاریخ چند هزار ساله در خاورمیانه دارد و منشأ پیتزا نیز دانسته شده است.
مومباتان یک سبک موسیقی تلفیقی است که در مارس سال ۲۰۱۰ به وسیلهٔ یک دی جی و تهیّه کنندهٔ موسیقی به نام دیو نادا (با نام واقعی دیوید ویلیگاس) از ادغام موسیقی هاوس و رگاتون به وجود آمد. از نظر موسیقی شناسی، مومباهتون در واقع داچ هاوس یا الکترو هاوسی است که سرعت آن کاهش یافته است و تمپوی آن، همان تمپوی سبک رگاتون (معمولاً ۱۱۵-۱۰۸ بی پی ام) است و در عین حال از نظر درام و پرکاشن نیز مشابه رگاتون است. منشأ. سبک مومباهتون در اواخر سال ۲۰۰۹ به وسیلهٔ دیو نادا به وجود آمد. پیشرفت های اخیر. در سال ۲۰۱۲، هنرمندان معروفی همچون نایف پارتی و دیپلو در برخی از آثارشان از عناصر سبک مومباهتون استفاده کردند که کمک بسیار مهمّی به ترویج این سبک و ورود آن به جریان اصلی موسیقی کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۲، بیتپورت جدولی رسمی برای ترانه های مومباهتون برتر سال ۲۰۱۱ ایجاد کرد. این نخستین جدولی است که برای ترانه های مومباهتون ساخته می شود.
حواصیل ارغوانی حواصیلی است که در سال ۱۷۶۶ توصیف علمی شد. این پرنده در گیلان با نام محلی «سیاه چوئین» و «کبوتر قار» نیز نامیده می شود. مشخصات ظاهری. حواصیل ارغوانی ۷۵ تا ۸۰ سانتی متر طول دارد. بال ها و اندازه بدنش کوچک تر و تیره تر از حواصیل خاکستری است. سر آن بزرگ و گردنش باریک و دراز است. این پرنده دارای شاهپرهای سیاه، پیش بال خاکستری، چانه و گونه سفید است و سینه اش به رنگ بلوطی است. پشت بدن حواصیل ارغوانی به رنگ خاکستری پررنگ با لکه بزرگ به رنگ بلوطی روشن است. دارای گردن دراز، باریک، قرمز بلوطی با خطوط طوطی سیاه در جلوی گردن، منقار زرد و پاهای سبزرنگ است. رگه های سیاهی از زیر چشمان تا پس گردن و از بالای گلو تا دو طرف گردن امتداد دارند. رنگ چانه و گونه سفید و سینه بلوطی رنگ است و رگه های عمودی سیاه در آن دیده می شود. این پرنده در فصل جوجه آوری عموماً دو پر سیاه دراز و رشته مانند از پس سرش آویزان است. پرنده نابالغ این گونه نیز قهوه ای با تارک تیره بوده و طرح های سیاه روی سر و گردن را ندارد. زیستگاه. این پرنده، در باتلاق ها، نیزارهای انبوه، سواحل و آبگیرهای پر گیاه به سر می برد و به ندرت روی درختان دیده می شون
د. تابستان ها در ایران، بیشتر در مناطق جنوبی دیده می شوند. در بهار به صورت مهاجر عبوری در شمال شرق کشور گزارش شده اند. حواصیل ارغوانی از گونه حمایت شده ایران بوده و شکار آن ممنوع است ولی این گونه در تالاب انزلی شکار می شود و به این خاطر در این منطقه رو به انقراض است.
پیروزی پیرهی یا پیروزی شکست آمیز، یک اصطلاح نظامی در توصیف نوعی از پیروزی است که چنان خسارت زیادی بر طرف پیروز وارد می کند که با شکست تفاوت چندانی ندارد. چنین پیروزی هرگونه حس واقعی موفقیت را نفی می کند و به پیشرفت بلندمدت آسیب می زند. پیروزی پیرهی از نام پیرهوس، پادشاه اپیروس در یونان باستان گرفته شده است. پادشاه جنگاوری که با شکست دادن رومی ها در نبرد آسکولوم متحمل خسارات سنگینی شد. این اصطلاح بر این واقعیت تأکید می کند که همهٔ پیروزی ها مفید نیستند؛ به ویژه در زمانی که هزینهٔ پیروزی و نتیجهٔ آن هدف اصلی جنگ را نفی کند. با اینکه واژهٔ «پیرهی» اغلب برای توصیف مسائل نظامی استفاده می شود، کاربرد آن گسترش یافته و امروزه به طور فزاینده ای برای توصیف شرایطی غیر از جنگ و نبرد استفاده می شود. واژه شناسی. پیروزی پیریک یا پیرهی (Pyrrhic victory) یک اصطلاح انگلیسی است که از نام پیرهوس، پادشاه اپیروس در یونان باستان گرفته شده است. پادشاه جنگاوری که با شکست دادن رومی ها در آسکولوم (۲۸۰ پ.م) متحمل خسارات سنگینی شد. واژهٔ «پیریک» (Pyrrhic) اولین بار در اواخر سدهٔ هفدهم میلادی به شکل صفت به کار رفت و به معنای «مربوط به پیر
هوس» یا «مانند پیرهوس» بود. این واژه در کاربرد اولیهٔ خود، تنها در اشاره به جنگی که پادشاه اپیروس به راه انداخته بود به کار می رفت. در اوایل سدهٔ نوزدهم، واژهٔ "پیریک" کم کم با واژهٔ «پیروزمندی» (winship) جفت شد و این دو کلمه (Pyrrhic winship) معنای خاص «پیروزیِ به دست آمده با هزینهٔ گزاف» را به خود گرفتند. به علاوه، واژهٔ "پیریک" معمولاً در کنار واژه «چیرگی» (triumph) به کار می رفت که البته به اندازهٔ واژهٔ «پیروزی» (victory) رایج نمانده است. ریشه تاریخی. اصطلاح پیروزی پیرهی از یک نقل قول پیرهوس پادشاه اپیروس یونان سرچشمه می گیرد. پیرهوس با ۲۵٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سرباز و ۲۰ فیل جنگی جهت دفاع از یونان در برابر سلطهٔ رومیان در سواحل جنوبی ایتالیا (در تارنتوم، مگنا گراسیا) پیاده شد. اپیروسی ها در دو نبرد اولیهٔ در سال ۲۸۰ پ.م و در سال ۲۷۹ پ.م پیروز شدند. با این حال، پیرهوس در جریان این دو نبرد تعداد زیادی از سربازان خود را از دست داد. با کاهش سربازان، ارتش اپیروس برای ادامهٔ جنگ بسیار ضعیف شد و در نهایت در جنگ شکست خورد. در هر دو پیروزی پیرهوس بر رومی ها، جمهوری روم تلفات بیشتری نسبت به یونانیان متحمل شد؛ اما رومی ها
نسبت به یونانیان توانایی بیشتری برای تجدید قوای خود داشتند. در نتیجه، خساراتی که رومیان متحمل شدند به نسبت اپیروسی ها کمتر بود. پس از نبرد آسکولوم، پلوتارک در گزارشی از دیونیسیوس در کتابش "زندگی پیرهوس"، شرایط را چنین توصیف می کند: خلاصه این داستان اغلب چنین نقل می شود: یا تعریف. «پیروزی پیرهی» نوعی از پیروزی است که چنان خسارت زیادی بر طرف پیروز وارد می کند که با شکست تفاوت چندانی ندارد. اگرچه طرف برنده در نهایت پیروز تلقی می شود، اما هزینه های متحمل شده هرگونه حس واقعی موفقیت را نفی می کند و به پیشرفت بلندمدت آسیب می زند. این نوع پیروزی گاهی «پیروزی پوچ» (hollow victory) نیز نامیده می شود. "دیکشنری مریام وبستر" پیروزی پیرهی را چنین تعریف می کند: «پیروزی که ارزش دست یافتن ندارد، زیرا برای رسیدن به آن چیزهای زیادی از دست می رود.» در زمینهٔ جنگ، پیروزی پیریک به پیروزی گفته می شود که با چنان هزینهٔ کمرشکنی به دست می آید که عملاً به شکست منجر می شود. این هزینه می تواند شامل تلفات جانی، هدر رفتن منابع، تزلزل ثبات یا هر عنصر تعیین کنندهٔ دیگر باشد که از انواع دستاوردهای کوتاه مدت مخرب تر است. این اصطلاح بر این واق
عیت تأکید می کند که همهٔ پیروزی ها مفید نیستند؛ به ویژه در زمانی که هزینهٔ پیروزی و نتیجهٔ آن هدف اصلی جنگ را نفی کند. در طول تاریخ، مبارزان بسیاری چنان پیروزی های پرهزینه ای را تجربه کرده اند که چشم اندازهای سیاسی و استراتژی های نظامی وقت را تغییر می داده است. این پیروزی های سخت درس های ارزشمندی در مورد استراتژی نظامی ارائه می دهند. تاریخ به ما یادآوری می کند که با اینکه یک پیروزی پرهزینه ممکن است دستاوردهای کوتاه مدتی داشته باشد، اما پیروزی واقعی به میزان پایداری آن بستگی دارد، نه فقط به جانفشانی برای بردن. با اینکه واژهٔ «پیرهی» اغلب برای توصیف مسائل نظامی استفاده می شود، کاربرد آن گسترش یافته و امروزه به طور فزاینده ای برای توصیف شرایطی غیر از جنگ و نبرد استفاده می شود. برای مثال در دنیای ورزش، اگر تیم «الف» در یک بازی فصلی عادی تیم «ب» را شکست دهد، اما بهترین بازیکنان خود را هم به دلیل مصدومیت در طول بازی از دست بدهد، این یک پیروزی پیرهی محسوب می شود. اگرچه تیم «الف» در مسابقه فعلی پیروز شد، اما از دست دادن بهترین بازیکنان خود برای ادامه فصل، هرگونه احساس واقعی موفقیت را از بین می برد و همچنین دستاوردهای
ی که تیم می توانست در ادامهٔ رقابت ها به آنها برسد را تهدید می کند. مثال ها. نبرد آسکولوم: در ، اپیروسی ها به رهبری پادشاه پیرهوس، در نخستین نبرد خود علیه روم یعنی نبرد هراکیا و همچنین نبرد سرنوشت ساز آسکولوم پیروز شدند؛ اما پیروزی های آنها به قیمت تحمل تلفات زیاد و مرگ بهترین جنگجویان به دست آمد. بقای رومیان باوجود شکست های اولیهٔ خود به این معنی بود که آنها به دلیل تعداد زیاد سربازانشان می توانستند تجدید قوا کنند و در نبرد سوم شان با پیرهوس، قاطعانه پیروز شوند و به جنگ پایان دهند. نبرد بورودینو: در طول حمله ناپلئون به روسیه، فرانسوی ها در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۸۱۲ با تلفات سنگین در نبرد بورودینو پیروز شدند. اگرچه ارتش فرانسه متعاقباً با موفقیت مسکو را اشغال کرد، اما دولت روسیه از تسلیم شدن به ناپلئون خودداری کرد. ناپلئون که مایل نبود ماندن در زمستان های کشندهٔ مسکو را به جان بخرد، تلاش کرد عقب نشینی کند؛ اما ژنرال روسی میخائیل کوتوزوف راه او را سد کرد. هنگامی که که ارتش عظیم ناپلئون عقب نشینی خود را از روسیه به پایان رساند، حدود چهار پنجم قوای خود را از دست داده بود. نبرد بانکرهیل: نتیجهٔ اولین نبرد بزرگ انقلاب
آمریکا از نظر فنی یک پیروزی برای بریتانیا بود؛ زیرا بریتانیایی ها موفق شدند نیروهای آمریکایی را از مواضع مستحکم خود بیرون برانند. با این حال، این پیروزی با دو برابر تلفات بیشتر از مدافعان آمریکایی به دست آمد. اگرچه آمریکایی ها در نهایت به دلیل کمبود مهمات عقب نشینی کردند، اما نبرد بانکرهیل برای آنان تبدیل به نماد مقاومت و پایداری شد و بلعکس، تلفات سنگین بریتانیایی ها روحیهٔ آنها را تضعیف کرد و چالش های سرکوب یک قیام ضداستعماری مصمم را آشکار ساخت. ایستادگی شدید شبه نظامیان نسبتاً آموزش ندیده در برابر سربازان باتجربهٔ بریتانیایی، به سرعت الهام بخش حمایت گسترده از آرمان های انقلابی شد. نبرد چنسلورزویل: در طول جنگ داخلی آمریکا، رابرت ئی. لی ژنرال ارتش مؤتلفه در چنسلورزویل، سپاه بسیار کوچک تر خود را در مقابل سپاه اتحادیه به بخش های گوناگون تقسیم کرد. این استراتژی او قماری بسیار جسورانه بود که در ابتدا نتیجه داد. با این حال، حین تعقیب سربازان اتحادیه که در حال عقب نشینی بودند، ژنرال استون وال جکسن ناخواسته بر اثر آتش خودی کشته شد. از دست دادن ژنرال توانمندی چون استون وال و تلفات زیاد حدود ۱۳٬۰۰۰ نفری، این پیروزی غی
رمنتظره را به صورت یک شکست نمایان کرد. در ادامه رابرت ئی. لی سعی کرد با حمله به پنسیلوانیا، موضع تهاجمی به خود بگیرد. شکست متعاقب آن در نبرد گتیسبرگ مؤتلفه را به شدت تضعیف کرد و جنگ را به نفع جبههٔ اتحادیه تغییر داد. محاصره سیگت وار: در طول جنگ های عثمانی و هابسبورگ در سال ۱۵۶۶، سپاه ۱۰۰٬۰۰۰ نفری عثمانی با حضور سلطان سلیمان قانونی قلعهٔ مجارستانی سیگت وار را که تنها حدود ۳٬۰۰۰ سرباز از آن دفاع می کردند، با هدف نهایی تصرف وین محاصره کرد. باوجود هفته ها آتش باری توپخانه جهت نابودی استحکامات قلعه، یورش های گوناگون عثمانیان تنها تلفاتی سنگین را روی دست آنها می گذاشت. پس از ۳۳ روز، قلعه با هزینه ای گزاف برای عثمانی ها سقوط کرد؛ دفاع سرسختانهٔ مدافعان به علاوهٔ شیوع اسهال خونی، جان ۳۰٬۰۰۰ سرباز عثمانی را گرفت و حتی خود سلطان سلیمان در این فاصله مرد. با اینکه عثمانیان سرانجام در تسخیر قلعه موفق شدند، اما پیشروی آنها به اروپا به تأخیر افتاد و در نهایت متوقف شد. فهرست پیروزی های شکست آمیز. فهرست برخی از مشهورترین پیروزی های شکست آمیز در طول تاریخ به شرح زیر است:
نائیری نامی است که در منابع میخی آشوری، به سرزمین اورارتو واقع در مناطق مرزی امروزی ترکیه، ایران، عراق و ارمنستان اطلاق شده بود. نائیری در سالنامه های سمیرامیس و آداد-نراری سوم به سرزمین های بی شماری اطلاق گشته است و در اراضی مزبور اقوام و قبایل متنوع ایرانی و غیرایرانی ساکن بودند. در سال های پس از -۸۰۰ پ.م. - آشوریان قصد داشتند کوهستان های زاگرس و البرز را کاملاً مطیع و منقاد خویش سازند. دربارهٔ این لشکرکشی ها فقط از یادآوری فهرست واری که در فهرست اسامی مردان سال به عمل آمده و همچنین از یک نبشتهٔ رسمی که اندکی مشروح تر است اطلاعات مختصری در دست هست. لوح نمرود. از نبشتهٔ مزبور چنین مستفاد می گردد که آشوریان در سال -۸۰۲ پ.م. - مدعی فرمانروایی بر الی پی، خارخار، آرازیاش و مسو و کشور مادها و سراسر گیزیل بوندا و مَنا و پارسوآ و آلابریا و آبدادان تا آندیا و دریای کاسپی (خزر) بودند. همهٔ این سرزمین ها در این لوح و نوشتهٔ شامشی آداد پنجم تحت عنوان نائیری تسمیه شده اند.
شهرستان های انگلستان تقسیم بندی منطقه ای در انگلستان است که برای اهداف اداری، علامت گذاری جغرافیایی و سیاسی انجام شده است. در انگلستان به غیر از لندن بزرگ و جزایر سیلی، ۸۳ شهرستان وجود دارد. شهرستان ها می توانند از یک بخش تنها یا از چند بخش تشکیل شده باشند. در آوریل ۲۰۰۹، ۲۷ عدد از این شهرستان ها دارای تقسیم بندی چند بخشی شدند و به همین دلیل شورای شهرستان در آنها ایجاد شد. شش عدد از این شهرستان ها که دارای مراکز شهری و جمعیتی مهم و متعددی هستند با نام شهرستان های شهری (شهرستان های متروپولیتن) نامیده می شوند که البته دارای شورای شهرستانی نیستند، هرچند بعضی از توابع آنها به صورت سازمان یافته ای هماهنگ عمل می کنند. تمام انگلستان (به انضمام لندن بزرگ و جزایر سیلی) همچنین به ۴۸ شهرستان تشریفاتی تقسیم می شوند که همچنین با نام شهرستان های جغرافیایی شناخته می شوند. اغلب این شهرستان های تشریفاتی با شهرستان های اصلی مطابقت دارند، اما در بعضی موارد مرزهای متفاوتی دارند.
دستور زبان انگلیسی (به انگلیسی: English grammar) به مجموعه قوانین و مقررات موجود در زبان انگلیسی که بین کلمات، جمله ها، گروه ها و شبه جمله ها حاکم است گفته می شود. به عنوان مثال طبقه بندی واژه ها به اسم، فعل، ضمیر، مفعول، فاعل، حرف اضافه، قید، وند و غیره جزء دستور زبان محسوب می گردد. دستور زبان انگلیسی؛ ساختار و سامانه زبان انگلیسی است. دستور زبان انگلیسی شامل زبان شناسی نحوی و ساخت شناسی واژگانی این زبان است. بسیاری بر این باور هستند دستور زبان یا گرامر انگلیسی شامل قوانین زبان انگلیسی است در صورتی که حقیقتاً هیچ زبانی شامل قانون نیست (به استثناء زبان اسپرانتو). زیرا قانون توسط عده ای وضع می شود ولی گرامر توسط هیچ کس وضع نشده است. زبان انگلیسی به مرور زمان تغییر کرده است. به تعریفی دیگر دستور زبان انگلیسی بازتابی از زبان انگلیسی در یک دوره مشخص است. گرامر زبان انگلیسی باعث می شود تا آموزندگان این زبان سریع تر و تأثیرگذارتر آن را بیاموزند. وقتی آموزندگان زبان انگلیسی؛ دستور زبان انگلیسی را بیاموزند، قادرند خیلی چیزها را خود درک کنند و از مراجعه به معلم و کتاب بی نیاز شوند. نقش های دستور زبانی واژگان در زبان ا