Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و سفید با بازیگرانی نه چندان نامی. داستان فیلم سرگذشت مردی شکست خورده بود. بخش نخست فیلم در سواحل دریای خزر در زمستان می گذشت و بخش دوم در گرمای جنوب ایران. به گفته کاووسی، با وجود این که خود تهیه کننده و صاحب فیلم بود، به دنبال فروش بالا و به دست آوردن سرمایه ای هنگفت از نمایش این فیلم نبود، وگرنه از چهره های پول ساز آن روز سینمای ایران در فیلم اش استفاده می کرد. مجلّهٔ "هنر و سینما". هوشنگ کاووسی نقدنویسی و تحلیل فیلم را که از میانه های دهه ۱۳۳۰ و پس از بازگشت به ایران آغاز کرده بود، در کنار فعالیت های فیلم سازی ادامه می داد. او در کنار نوشتن نقدهای سینمایی در مجلات معتبر آن سال ها هم چون مجله فردوسی، خود نیز مجله ای را با عنوان "هنر و سینما" منتشر کرد. "هنر و سینما" تنها دربردارندهٔ مطالب سینمایی نبود، بل که مطالب ادبی، علمی و فنی هم در آن دیده می شد. به گفته هوشنگ کاووسی مخاطبان "هنر و سینما" مردم سینمادوستی بودند که انتظارات دیگری جز دانستن سینما هم داشتند. ظاهر مجله نیز در میان مجلات آن روز در ایران از نظر صفحه بندی و کاربرد «سفید» و کلیشه لب بر نوآوری هایی داشت. نمونه های آن در کلاس روزنامه نگاری دانش
کده علوم ارتباطات نشان داده می شد و از کاووسی نیز برای تدریس آشنایی با وسایل ارتباط تصویری دعوت به عمل آمد. افزون بر آن، کاووسی در دانشکده هنرهای دراماتیک که به مدیریت دکتر مهدی فروغ توسط وزارت فرهنگ و هنر گشایش یافته بود، واحدهای سینمایی با گرایش های فنی، هنری و تاریخی را تدریس می کرد. آن طور که هوشنگ کاووسی گفته است، از آن زمان به بعد و با توجه به تجربیات و مشاهداتی که از سینمای مرسوم آن دوره ایران به دست آورده بود، دیگر وسوسهٔ چندانی برای فیلم سازی نداشت و عمده توان خود را صرف نقدنویسی، تدریس و ساخت فیلم های مستند می نمود. ناآشنایی تهیه کنندگان با اصول پایه سینما از بزرگ ترین موانع ادامه فعالیت او در مقام کارگردان بود. تنها فیلم بلند سینمایی که او در دهه ۱۳۴۰ کارگردانی کرد، "خانه کنار دریا" بود که خود تهیه کنندگی آن را بر عهده داشت. سینه کلوب ایران. هوشنگ کاووسی عقیده داشت برای این که فیلم خوب در سینمای ایران ساخته شود، باید اول تماشاگر ایرانی را با فرهنگ سینما آشنا کرد و ذائقه او را تغییر داد. برای رسیدن به این منظور، او افزون بر نوشتن مقالات انتقادی و تفسیری، نخستین کلوب سینمایی ایران را با نام سینه کلوب
ایران بنیان نهاد. در آن جا هر یکشنبه بهترین آثار موجود در انبارهای سینما نمایش داده می شد. پیش از نمایش فیلم تفسیری در مورد فیلم ارائه می شد و پس از نمایش هم دربارهٔ فیلم گفتگو می شد. نشست های سینه کلوب به طور مرتب با تفسیر و بحث برگزار می شد و از نوجوانانی که حضور پیوسته در این نشست ها داشتند و بعدها نام ها بزرگی شدند، می توان به بهرام بیضایی، هژیر داریوش، بهرام ری پور، پرویز دوایی و پرویز نوری اشاره کرد. سینه کلوب ایران در آبان ۱۳۳۸ نخستین فستیوال بین المللی فیلم را در ایران برگزار کرد. این جشنواره که در سینما نیاگارا (سینما جمهوری کنونی) برگزار گردید، راهگشای جشنواره های بعدی سینمایی از جمله جشنواره جهانی فیلم تهران شد که توسط وزارت فرهنگ و هنر برگزار می شد. کار سینه کلوب ایران پس از برگزاری دوره نخست جشنواره فیلم، بر اثر دخالت های مکرر ساواک به تعطیلی انجامید. مسئولیت های سینمایی. پس از تعطیلی سینه کلوب ایران، کاووسی به عنوان مشاور امور سینمایی به اداره کل امور سینمایی کشور دعوت شد. آن هنگام بنا بود پایه نظارت بر ساخت و نمایش فیلم که از وزارت کشور به وزارت فرهنگ و هنر منتقل شده بود، بازنگری گردد و از نو
پی ریزی شود. کاووسی برای بهبود وضع سالن های سینما و روند فیلم سازی در ایران پیشنهادهایی داشت که به دلیل ناآگاهی مقام های تصمیم گیرنده از سینما و فیلم سازی، نتوانست آن ها را جامه عمل بپوشاند. او در این دوره فیلم کوتاهی به سفارش سازمان استاندارد صنعتی ساخت که در کنگره بین المللی استاندارد صنعتی مسکو در سال ۱۳۴۴ جایزه دوم را از آن خود کرد. همکاری کاووسی با اداره امور سینمایی کشور ادامه دار نبود و اختلاف نظر با مسئولان اجرایی این ارگان، موجب استعفای او شد. چند ماه بعد از آن، کاووسی از سوی سازمان تلویزیون ملی ایران به عنوان فیلم ساز دعوت به کار شد. او سپس تشکیل یک فیلم خانه و کتاب خانه سینمایی را بر عهده گرفت و خانه فرهنگ فیلم را در رادیو تلویزیون ملی ایران بنیان نهاد. کاووسی در آن جا آثار ارزشمند سینمای جهان را گردآوری کرد. او بنا داشت که علاوه بر استفاده از این آثار در برنامه های رادیویی و تلویزیونی، از آن ها نسخه های ویدئویی تهیه کند و در اختیار موسسه های آموزش سینما و دبیرستان ها قرار دهد، تا شناخت از سینما در سراسر کشور گسترش یابد. این تلاش ها به دلایلی نتوانست ادامه پیدا کند. در این دوره کاووسی ضمن تدریس رشت
ه های گوناگون سینما به ویژه در دانشکده هنرهای دراماتیک و مدرسه عالی تلویزیون و سینما (دانشکده صدا و سیما) از دوره سوم جشنواره فیلم سازان جوان منطقه آسیا و اقیانوسیه (.A.B.U) برای اداره آن دعوت به همکاری شد. در چهار دوره ای که او مدیریت آن جشنواره را بر عهده داشت، کوشید تا در حاشیه جشنواره که هر سال در پایان تابستان در شیراز برگزار می شد، فیلم سازان جوان کشورهای آفریقا و آمریکای لاتین را هم دعوت کند. آخرین دورهٔ جشنواره در شهریور ۱۳۵۶ برگزار شد و کاووسی در پایان این دوره به دلیل مشکلاتی که در اجرای پیشنهادهای او به وجود آمده بود، استعفا داد. پس از آن دوباره به توسعه خانه فرهنگ فیلم پرداخت و اجرای برنامه های تلویزیونی و برنامه سینمایی رادیو (هنر هفتم) را ادامه داد. کاووسی طرح تعدادی فیلم مستند پیرامون جامعه شناسی و قوم شناسی که تدریس مواد آن ها را در دانشکده علوم اجتماعی و تعاون وابسته به دانشگاه تهران بر عهده داشت، فراهم کرد. او پیش از آن و در میانه دهه ۱۳۴۰ فیلم مستند "آتش و سنگ" را دربارهٔ اجرای طرح خط لوله سراسری گاز از خوزستان به آستارا و از آن جا به شوروی کارگردانی کرده بود. این مستند افزون بر گزارش احداث
طرح، به زندگی مردم در حاشیه خط لوله نیز می پرداخت. نقد فیلم. ابتدای دهه ۱۳۳۰ آغاز نقدنویسی و انتشار مجلات تخصصی سینما در ایران بود. منتقدانی چون هوشنگ کاووسی، فرخ غفاری و هژیر داریوش پیش گامان نقدنویسی در این دوره بودند. در این میان هوشنگ کاووسی که به تازگی به ایران بازگشته بود در اندک زمانی پرچم جریان مبارزه با سینمای فارسی را به دست گرفت. او با لحنی تند و پرخاشگر همه عناصر سینمای فارسی از فیلم نامه و کارگردانی تا بازیگری را به باد انتقاد گرفت و ارزش سینمایی و هنری آن ها را زیر سؤال برد.کاووسی از قهرمان پروری از توده ها،نوع داستان پردازی،رقص و آواز بی جهت،نبودن اصول نسبیت در روایت فیلم و پایان های خوش از جنس فیلم های هندی و به دور از منطق سینما گریزان بود. پیدایش تعریف فیلمفارسی. واژه «فیلمفارسی» که در این دوره به یکی از مهم ترین و کلیدی ترین واژه های رایج در گفتمان انتقادی فیلم در ایران تبدیل می شود، نخستین بار توسط هوشنگ کاووسی در اوایل دهه ۱۳۴۰ استفاده شد و به سرعت به پرکاربردترین اصطلاح غیر ترجمه ای ادبیات سینمایی ایران بدل شد. کاووسی برای پافشاری بر ماهیت خاص این واژه و تحمیل معنای مورد نظرش، آن را به
شکل سرهم می نوشت. او با چسباندن واژه «فیلم» به واژه «فارسی» و خلق واژه ابداعی «فیلمفارسی» به سینمایی اشاره می کرد که به زعم او نه فیلم بود و نه فارسی بلکه ملغمه ای از این دو بود. کاووسی در این باره گفته است: اشاره کاووسی بیشتر به فیلم های سطح پایین با مضمون جنسی اشاره داشت که به هیچ داستان و ساختاری فقط به دنبال نشان دادن جاذبه جنسی در فیلم بودند . کاووسی در توضیح نشانه های فیلمفارسی گفته بود: همچنین در مقاله ای با نام "حرف های ماقبل آخر" تعریف خود از «فیلمفارسی» را روشن تر بیان می کند: بر اساس این تعریف و دسته بندی، آن دسته از فیلم های سینمای ایران که در ساخت آن ها از شیوه های قراردادی و کلیشه ای سینمای تجاری هالیوود و بالیوود استفاده می شد، جملگی در رده فیلمفارسی طبقه بندی می شدند. کاووسی در نقدهای آتشین خود بر این فیلم ها، از مخاطبان خود می خواست که از دیدن این گونه فیلم ها پرهیز کنند. کاووسی جریان سینمایی که از اواخر دهه ۱۳۴۰ آغاز شد و به موج نوی سینمای ایران معروف شد را نیز رد می کند و به رسمیت نمی شناسد. او عقیده دارد که در سینمای ایران موج کهنه ای نبوده که بعد از آن موج نو ایجاد شود. او در همان زمان من
تقد فیلم قیصر بود و عقیده داشت آنچه به نام موج نوی سینمای ایران مطرح شده با جریانی که فرانسوا تروفو و دوستان اش در فرانسه به راه انداختند فرق دارد. فیلم شناسی. نویسنده فیلم نامه. بازیگر آثار مستند. هوشنگ کاووسی در زمینه ساخت فیلم های مستند نیز فعالیت داشته است. در دهه ۱۳۴۰ دو اثر مستند کاووسی جوایزی را برای او به همراه داشت. فیلم مستند "سوخت گیری هواپیما" برنده دیپلم افتخار و فیلم مستند "استاندارد صنعتی و تحقیقات علمی" رتبه دوم و دیپلم افتخار کنگره استانداردهای مسکو را دریافت کردند. "استاندارد صنعتی و تحقیقات علمی" مستند کوتاهی بود به مدت ۱۰ دقیقه، رنگی، ۳۵ میلی متری که به سفارش سازمان استاندارد صنعتی ایران تهیه شد. کاووسی همچنین در میانه دهه ۱۳۴۰ مستند بلند "آتش و سنگ" را برای سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران نوشت و کارگردانی کرد. این مستند ۳۵ میلی متری و رنگی در مورد اجرای طرح خط لوله گاز از خوزستان به آستارا و زندگی مردم پیرامون این خط لوله بود. نویسندگی و کارگردانی مستند "پالایشگاه تهران" از دیگر آثار مستند کاووسی است. بیشتر آثار مستند هوشنگ کاووسی را که به سفارش شرکت ملی نفت ایران ساخته شده اند، نقی معصوم
ی تصویربرداری کرده است.
حسن تعبیر، به گویی، پوشش زبانی و یا عفت زبان کاربرد واژه ای خوشایند به جای واژه ای است که دارای معنای ضمنی ناخوشایند است . واژه ای با معنای خوشایند که به جای واژه ای با معنای ناخوشایند به کار برود را به واژه می گویند. استفاده از اصطلاحاتی نظیر «سرویس بهداشتی» به جای «توالت» یا «شکر خوردم» به جای «گه خوردم»؛ یا «روشن دل» به جای «کور» نمونه هایی از این فرایند زبانی هستند. به گویی نوعی فرایند زبانی است که در آن عبارات و واژه های ناخوشایند، توهین آمیز، یا دشواژه جای خود را به جملات و کلماتی می دهند که بار معنایی منفی کم تری دارند. برخی حسنِ تعبیرها به منظور سرگرمی و برخی دیگر برای مثبت جلوه دادن یک رویداد منفی استفاده می گردد. به گویی ابزار گفتمانی قدرتمندی است که برای تقویت و افزایش نزاکت اجتماعی و حفظ خودانگارهٔ اجتماعی طرفین گفت وگو به کار می رود و سازگاری روابط بینِ فردی را آسان می کند. بیشتر واژه های "پوشش زبانی" در زبان فارسی در حوزهٔ مسائل مربوط به مرگ، مسائل جنسی، مواد زاید بدن، تبلیغات، ناتوانایی های جسمی، اعضای بدن، بیماری های روانی، مواد مخدر، ناسزاها و تجارت به کار می روند. ابزارهای زبانی به کاررفته د
ر ساخت به گویی ها در زبان فارسی عبارت اند از تکرار شوندگی، حذف، وام گیری واژگانی، استلزام معنایی، استعاره، مجاز، تضاد معنایی، کم گفت، مبالغه، اطناب، رَدّ خُلف، واژه های مبهم، گسترش معنایی و عبارات اشاره ای.
توصرف کننده ترکیبی از کلمات تولید کننده و مصرف کننده می باشد. به فردی گفته می شود که از نظر بازار مشتری حرفه ای است و از لحاظ اقتصاد مصرف کننده ای است که در تولید محصول نهایی به نحوی دخالت داشته است. نقش توصرف کننده در تولید محصول نهایی می تواند به صور مختلف مانند طراحی، سفارشی سازی یا انجام مرحله ای از کار باشد. بعنوان مثال فردی که از دستگاه خودپرداز استفاده مینماید در حالیکه از محصول نهایی آن خودپرداز استفاده مینماید ولی در تولید محصول نهایی که دریافت صورتحساب بانکی یا دریافت پول از آن خودپرداز است نیز دخالت دارد. کاربرد این لغت در صنعت برق برای سیستمهای نوین شبکه برق که یک مشترک هم تولیدکننده و هم مصرف کننده است بکار می رود . بطور مثال مصرف کننده ایی که خود دارای نیروگاه برق بادی و خورشیدی هم است و در مواردی بجای مصرف انرژی الکتریکی می تواند برق به شبکه بدهد . توضیحات کامل در لینک زیر داده شده است . https://www.electrical-installation.org/enwiki/Design_of_Prosumer_electrical_installations
کانن اس ایکس ۲۳۰ اچ اس (به انگلیسی: Canon SX230 HS) دوربین جدید و نیمه حرفه ای (کامپکت پیشرفته) شرکت کانن می باشد که پس از فروش موفق دوربین کانن اس ایکس ۲۱۰ به بازار آمده است و در رده دوربین های کامپکت پیشرفته کانن قرار می گیرد. این دوربین برای افرادی که قصد خرید یک دوربین کامپکت پیشرفته با قابلیت تنظیم دستی عکاسی و نیز افرادی که بیشتر به مسافرت می پردازند توصیه می شود.
بسارت بریشا (زاده ۲۹ ژوئن ۱۹۸۵) که به عنوان مهاجم در لیگ A کشور استرالیا بازی می کند. بسارت بریشا بازیکن فوتبال اهل آلبانی است.
مزایای بازنشستگی عبارت است؛ از حقوق بازنشستگی و سایر مستمری هایی؛ که به موجب مقررات طرح مزایای بازنشستگی انتظار می رود باتوجه به سنوات خدمت گذشته اعضا؛ به آنان پرداخت شود. نحوه محاسبه حقوق بازنشستگی سازمان بازنشستگی کشوری. در محاسبه حقوق بازنشستگی، سابقه ای که کسور بازنشستگی آن پرداخت شده یا تعهد پرداخت شده است ملاک قرار می گیرد. متغیر تأثیرگذار دیگر در میزان حقوق بازنشستگی، معدل حقوق و مزایای مشمول کسر حق بیمه یا کسور بازنشستگی در چند سال آخر خدمت می باشد. در حال حاضر این معدل جهت مشترکین صندوق بازنشستگی کشوری حسب قوانین ذی ربط بر مبنای دریافتی ۲ سال آخر با اعمال آخرین ضریب حقوقی سال بازنشستگی در نظر گرفته می شود. محاسبه حقوق بازنشستگان سازمان تأمین اجتماعی. براساس ماده ۳۱ قانون برنامه پنجم توسعه، سازمان تأمین اجتماعی مکلف شده حقوق و دستمزد بازنشستگان را در صورت افزایش غیرعادی حقوق آن ها در ۲ سال پایانی کار، طبق حقوق ۵ سال آخر محاسبه کند. با این حال در قانون برنامه ششم توسعه این مطلب حذف شد و در ماده ۸۲ تأکید شد که «برقراری مستمری بازنشستگان برای کلیه بیمه شدگان صندوق های بازنشستگی (اعم از کشوری، لشکری، تأمی
ن اجتماعی و سایر صندوق های بازنشستگی دستگاه ها، نهادها و بانکها) بر مبنای میانگین دو سال آخر دریافتی که دارای کسور بازنشستگی می باشد [است]». بنابراین بر اساس قوانین موجود، محاسبه حقوق (مستمری) بازنشستگی در سازمان تأمین اجتماعی بر اساس فرمول زیر انجام می شود: حقوق (مستمری) بازنشستگی = (تعداد سال های پرداخت حق بیمه تقسیم بر عدد ۳۰) × (متوسط دستمزد مشمول کسر حق بیمه طی دو سال آخر بیمه پردازی). برای مثال اگر فردی در سال ۱۳۹۰ دستمزدی معادل ۱۱۰ ریال و در سال ۱۳۹۱ دستمزدی معادل ۱۳۰ ریال داشته باشد و در ابتدای سال ۱۳۹۲ بازنشسته شود و همچنین ۲۵ سال سابقه پرداخت حق بیمه (کسور) داشته باشد، حقوق (مستمری) وی برابر خواهد بود با حقوق (مستمری) = ([۱۱۰+۱۳۰] تقسیم بر ۲) × (۲۵ تقسیم بر ۳۰) = ۱۰۰ ریال.
موزونه چاریوا (خط سیریلیک: Мавзуна Чориева) (زاده ۱ اکتبر ۱۹۹۲ در کولاب) بوکسور زن اهل تاجیکستان است که در المپیک ۲۰۱۲ لندن موفق به کسب مدال برنز وزن ۶۰ کیلوگرم شد. وی تنها مدال آور تاجیکستان در این المپیک بود و نخستین زنی است که برای تاجیکستان در المپیک مدال آورده است. پس از کسب مدال اعلام شد که وی قرار است یک جایزه ۲۰۰٬۰۰۰ سامانی (۴۲٬۰۰۰ دلاری) از سوی دولت، یک آپارتمان دو اتاقه رایگان در دوشنبه از سوی حزب اپوزیسیون رنسانس اسلامی تاجیکستان، و یک خودروی لکسوس از بانک اوریون دریافت کند.
سرجیو فن دایک (زادهٔ ۶ اوت ۱۹۸۲ در آسن) یک بازیکن فوتبال متولد هلند با تابعیت اندونزیایی می باشد. وی پدری هلندی و مادری اندونزیایی نیز دارد. او در پست مهاجم بازی می کند. فن دایک دارای سابقه عضویت در سپاهان می باشد. در تیر ماه ١٣٩٣ او با فسخ قرارداد با سپاهان به تیم فوتبال سوفانبوری تایلند پیوست. آقای گلی و دومین گلزن برتر. آقای گل در لیگ استرالیا او در فصل ۱۱-۲۰۱۰ و زمانی که در عضویت تیم آدلاید یونایتد بود٬ به مقام آقای گلی در ای-لیگ نیز دست یافت. دومین گلزن برتر در لیگ استرالیا وی در فصل های ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۰-۲۰۰۹ و زمانی که در عضویت تیم بریزبن روآر بود٬ به عنوان دومین گلزن برتر در این دو فصل متوالی نیز شناخته شد. دومین گلزن برتر در لیگ دسته یک هلند او در فصل ۰۶-۲۰۰۵ و زمانی که در عضویت تیم اِمِن بود٬ با ۱۸ گل به عنوان دومین گلزن برتر این فصل از مسابقات شناخته شد. دومین گلزن برتر در لیگ اندونزی فن دایک در فصل ۲۰۱۳ و زمانی که در عضویت تیم پرسیب باندوگ بود٬ با ۲۱ گل به عنوان دومین گلزن برتر این فصل از مسابقات دست یافت. تیم ملی اندونزی. سرجیو فن دایک با اعطای تابعیت اندونزیایی توانست در سال ۲۰۱۳ به عضویت تیم ملی فوت
بال اندونزی نیز درآید.
کانن اس ایکس ۲۲۰ اچ اس (به انگلیسی: Canon SX220 HS) دوربین جدید و نیمه حرفه ای (کامپکت پیشرفته) شرکت کانن می باشد که پس از فروش موفق دوربین کانن اس ایکس ۲۱۰ به بازار آمده است و در رده دوربین های کامپکت پیشرفته کانن قرار می گیرد. این دوربین برای افرادی که قصد خرید یک دوربین کامپکت پیشرفته با قابلیت تنظیم دستی عکاسی و نیز افرادی که بیشتر به مسافرت می پردازند توصیه می شود. این دوربین به همراه مدل هم رده خود یعنی کانن اس ایکس 230 اچ اس معرفی شد و تنها تفاوت SX220 با SX230 در دو مورد زیر می باشد : سایر مشخصات فنی این دو دوربین کاملاً برابر می باشد و هر دو آنها ساخت ژاپن می باشند .
لیگزوز یکی از مونوساکارید هایی است که در طبیعت بسیار نادر و کمیاب است. این مونوساکارید ۵ کربنی، را می توان در برخی از گلیکوپروتئین های ساخته شده توسط باکتری ها یافت. نام آیوپاک این مونوساکارید عبارت است از (2R,3R,4S)-2,3,4,5-Tetrahydroxypentanal . ساختار لیگزوز. لیگزوز یک آلدوپنتوز ات یعنی مونوساکاریدی است با ۵ کربن که دارای یک گروه آلدهید است. در مدل فیشر، گروه های هیدروکسیل کربن های ۲ و ۳ به سمت چپ بوده و گروه های هیدروکسیل کربن های ۴ و ۵ به سمت راست قرار می گیرند. فرمول شیمیایی لیگزوز C5H10O5 است. این مونوساکارید در فرم حلقوی غالباً به شکل پیرانوز دیده می شود یعنی یک حلقه ی ۶ ضلعی تشکیل می دهد.
یولیوس اشترایشر (زاده ۱۲ فوریه ۱۸۸۵ – درگذشته ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) یک سیاستمدار آلمانی و از سال ۱۹۲۹ تا ۱۶ فوریه ۱۹۴۰ گاولایتر فرانکونی بود. وی همچنین ناشر هفته نامهٔ نازی در «اشتورمر» بود. وی در دادگاه نورنبرگ به مرگ محکوم شد. اوایل زندگی. وی در فلاینهاوزن در امپراتوری آلمان زاده شد و یکی از نه فرزند آموزگاری به نام فریدریش اشترایشر و همسرش آنا بود. در جوانی برای مدّتی هم چون پدرش آموزگار مدرسه ابتدایی بود. در سال ۱۹۱۳ با دختر یک نانوا در نورنبرگ ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو پسر به نام های لوتهار و المار بودند. وی در ۱۹۱۴ برای شرکت در جنگ جهانی اول به ارتش پیوست و در جنگ به وی مدال صلیب آهنین درجه یک و دو نیز اعطا شد، هرچند برخی گزارش ها از عملکرد ضعیف او در جبهه حکایت می کنند. پس از پایان جنگ به نورنبرگ بازگشت و شغل آموزگاری را از سر گرفت، امّا در سال ۱۹۱۹ به دلایل نامعلومی ناگهان تبدیل به یک ضد یهود افراطی شد. فعالیت های سیاسی اولیه. وی در فوریه ۱۹۱۹ به عضویت یک سازمان ضدیهودی ناسیونالیستی درآمد. در ۱۹۱۹ یا ۱۹۲۰ به حزب سوسیالیست آلمان پیوست که از بسیاری جهات نزدیک به حزب تازه کار نازی بود. وی شاخه حزب را در
نورنبرگ ایجاد کرد و در گسترش آن نقش داشت. اشترایشر با بسیاری از سازمان های سوسیالیستی و ضدیهودی در آلمان ارتباط داشت و سخنانش علیه یهودیان به حدی بود که رهبر اتحادیه کارگران آلمان وی را فردی خطرناک دانست و او را به دلیل نفرتش از یهودیان و دیگر نژادهای خارجی مورد انتقاد قرار داد. نازیسم. وی در سال ۱۹۲۱ بازدیدی از مونیخ داشت و برای شنیدن سخنرانی آدولف هیتلر به محل سخنرانی رفت؛ اتفاقی که زندگی او را تغییر داد. خود او دربارهٔ این تجربه این چنین می گوید: اشترایشر باور داشت که سرنوشت او این است که به هیتلر خدمت کند. وی در همان سال به حزب نازی پیوست. در می ۱۹۲۳ هفته نامه در اشتورمر (به معنای مهاجم) را پایه گذاری کرد. این هفته نامه به یکی از پرسروصداترین و افراطی ترین نشریات ضدیهودی در آلمان تبدیل شد. اشترایشر در نوامبر ۱۹۲۳ در کودتای مونیخ شرکت کرد. او در جریان کودتا در ردیف جلو همراه با هیتلر حرکت می کرد. وی به دلیل شرکت در کودتا از کار خود به عنوان آموزگار در مدرسه تعلیق شد ولی وفاداری وی به هیتلر، او را تبدیل به یکی از معدود دوستان صمیمی اش کرد. حتی هیتلر در کتاب نبرد من از اشترایشر به دلیل تلاشش برای پیوستن حزب
سوسیالیست آلمان به حزب نازی تمجید می کند. هیتلر چنین کاری را برای موفقیت ناسیونال سوسیالیست ها ضروری می دانست. هنگامی که هیتلر در ۲۰ دسامبر ۱۹۲۴ از زندان آزاد شد، اشترایشر یکی از معدود پیروانش بود که در آپارتمانش در مونیخ منتظر او بود. وی در سال ۱۹۲۵ به عنوان گاولایتر فرانکونی منصوب شد که به نوعی پاداش وفاداری او بود. گرچه این سمت در آن زمان تنها یک سمت حزبی و بدون قدرت واقعی بود، امّا در سال های پایانی جمهوری وایمار که نازی ها روزبه روز در حال قدرت گرفتن بودند، گاولایترها رهبران منطقه ای حزب محسوب می شدند. در اشتورمر. اشترایشر از هفته نامه در اشتورمر نه تنها به عنوان بلندگویی برای حملات نژادپرستانه اش، بلکه برای زیر سؤال بردن شهرت یهودیان مشهور در آلمان به وسیلهٔ پروپاگاندا استفاده می کرد. به عنوان مثال این هفته نامه، یولیوس فلایشمان یکی از مقامات یهودی شهر نورنبرگ را متهم کرده بود که در زمان خدمت در جنگ جهانی اوّل از قرارگاهش جوراب می دزدید. گرچه فلایشمان در دادگاه اثبات کرد که این ادّعا بی اساس است و اشترایشر به پرداخت ۹۰۰ مارک محکوم شد، امّا شهرت وی ضربهٔ بدی خورد. شعار کارکنان در اشتورمر چنین بود: «Die J
uden sind unser Unglück» (یهودیان بدبختی ما هستند) مخالفان اشترایشر از او به مقامات بالاتر شکایت می بردند که اظهارات اشترایشر علیه یهودیان نظیر تهمت خون زمینه مذهبی دارد و خلاف قوانین است. اشترایشر این طور اظهار می کرد که اتهاماتی که وی علیه یهودیان به کار می برد، مربوط به نژاد است نه مذهب و این سخنان سیاسی هستند که طبق قانون اساسی آلمان جرم نیست. وی همچنین قتل هایی که در آن هویت قاتل مشخص نبود، به ویژه قتل زنان و کودکان را در هفته نامه اش به یهودیان نسبت می داد. یکی از موضوعاتی که اشترایشر همواره آن را در هفته نامه اش مطرح می کرد، ادّعای اعمال خشونت جنسی علیه زنان آلمانی توسط یهودیان بود. وی این موضوع را در هفته نامه اش همراه با تصاویر نیمه پورن پوشش می داد. تصویر یهودیان به عنوان انسان های پست و شیطان مرتباً در این هفته نامه به چاپ می رسید. این تصاویر باعث می شد که مردم آلمان تصویری غیرانسانی از یهودیان پیدا کنند. هیتلر از این هفته نامه کاملاً حمایت می کرد و اعلام کرده بود که «در اشتورمر» نشریهٔ مورد علاقه اش است. بر سر قدرت. آوریل ۱۹۳۳، پس از اینکه گاولایترها افزایش قدرت چشمگیری یافتند، اشترایشر دستور تحری
م یک روزه کلیه کسب و کارهای یهودیان در فرانکونی را صادر کرد. این تحریم در واقع به منظور ارزیابی آمادگی جامعه برای اقدامات ضدیهودی بعدی سازمان دهی شده بود. مردم به وی به دلیل انجام اقداماتی از این قبیل لقب «پادشاه نورنبرگ»، «هیولای فرانکونی» و «پیشوای فرانکونی» داده بودند. اشترایشر در یک تجمع بزرگ ضدیهودی در سال ۱۹۳۵ گفت که یهودیان در حال آماده سازی برای بزرگ ترین قتل آئینی تاریخ هستند؛ جنگی جدید. او یهودیان را دشمنان نژادی ابدی آلمانی ها خواند و آن ها را متهم به نمایندگی سرمایه داری شرور و مارکسیسم شرور کرد و آن ها را مسئول تورم، رکود و بیکاری دانست. او مدّعی شد ۹۰ درصد از تن فروشان در آلمان توسط یهودیان به این عمل سوق داده شده اند. اشترایشر در سال ۱۹۳۸ و در جریان تخریب های شب بلورین دستور نابودی کنیسه بزرگ نورنبرگ را داد. بعدها اعلام کرد علّت این دستور تنها این بوده که این بنا از نظر هنر معماری مورد تأیید نبوده است و شهر را از زیبایی انداخته بود. سقوط. افراط اشترایشر حتی از طرف دیگر نازی ها نیز محکوم می شد. رفتارهای وی غیرمسئولانه و موجب شرمساری رهبر حزب خوانده می شد و هرمان گورینگ که در سلسله مراتب نازی بعد
از هیتلر قرار می گرفت، از وی اعلام انزجار کرده و حتی خواندن «در اشتورمر» را برای افراد ستادش ممنوع کرده بود. گرچه وی رابطهٔ نزدیکی با هیتلر داشت ولی از سال ۱۹۳۸ به بعد از قدرت او کاسته شد. او متهم به نگهداری اموال یهودیان پس از شب بلورین شده بود. همچنین وی اتهامات نادرستی را به هرمان گورینگ و خانواده اش نسبت داده بود. (مانند اینکه ادا گورینگ دختر هرمان گورینگ به روش درون کاشت مصنوعی آبستن شده است) گاولایترهای دیگر نیز از او شاکی بودند و می گفتند که اشترایشر به آن ها ناسزا می گوید. در نهایت وی در فوریه ۱۹۴۰ از سمت هایش برکنار و از انظار عموم پنهان شد، گرچه هم چنان به انتشار هفته نامه «در اشتورمر» ادامه می داد. هیتلر، حتی با وجود بدنامی اشترایشر، دوستی خود را با او ادامه داد. دستگیری، محاکمه و اعدام. وی پس از تسلیم آلمان در جنگ جهانی دوم و ورود متفقین به خاک آلمان در می ۱۹۴۵، با منشی سابق خود ازدواج کرد. همسر سابق وی دو سال پیش درگذشته بود. وی در نهایت در ۲۳ می ۱۹۴۵ در شهر وایدرینگ در اتریش توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد. وی برای محاکمه به دادگاه نورنبرگ فرستاده شد. در دادگاه ادّعا کرد که پس از دستگیری توسط س
ربازان متفقین مورد اذیت و آزار قرار گرفته است. هرچند او عضو ارتش نبود یا در برنامه ریزی هولوکاست یا حمله به دیگر کشورها نقشی نداشت ولی نقش محوری وی در تحریک احساسات نژادپرستانه علیه یهودیان برای برگزارکنندگان دادگاه کافی بود تا او را در رده بالاترین جنایتکاران جنگی در اصلی ترین دادگاه برگزارشده در نورنبرگ قرار دهند. وی به روند دادگاه اعتراض داشت و ادّعا می کرد که تمامی قضات یهودی اند! بیشتر اسنادی که در دادگاه علیه وی استفاده شدند، از میان سخنرانی ها یا مقالات خود وی در طول سالیان جمع آوری شده بود. گرچه وی خود مرتباً تکرار می کرد که از هولوکاست اطلاعی نداشته است، امّا تمام شواهد، عکس این موضوع را اثبات می کرد. وی در دادگاه مرتباً یهودیان، متفقین و خود دادگاه را مورد حمله قرار می داد و بارها توسط افسران حاضر در دادگاه ساکت می شد. حتی دیگر متهمان نیز از او دوری می کردند. وی از اتهام جنایت علیه صلح تبرئه شد، امّا به جرم جنایت علیه بشریت به اعدام با طناب دار محکوم شد و در نهایت در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶ به دار آویخته شد. وی در پایین چوبه دار با گریه فریاد زد: «هایل هیتلر!» هنگامی که از جایگاه بالا رفت گفت: «پوریم فست» که
مشخصاً به واقعه پوریم اشاره داشت. پیش از آنکه سرباز جلاد طناب دار را بر گردن اشترایشر بگذارد، وی خطاب به آن سرباز گفت: «بلشویک ها یک روز تو را به دار خواهند آویخت.» همچنین هنگامی که طناب دار بر گردن او پیچیده شد، وی ظاهراً گفته است: «آدله، همسر عزیزم!» و این آخرین کلمات او پیش از مرگ بود. با این حال شاهدان اعدام وی گزارش داده اند که اعدام وی به درستی پیش نرفت و مرگ سریع و بی دردسری در انتظار او نبود. جوزف کینگزبری-اسمیت که خبرهای مربوط به اعدام ها را پوشش می داد، گزارش داده که اشترایشر پس از خالی شدن زیر پایش از طناب دار، زنده آویزان ماند و جلاد خود مداخله کرد تا کار را تمام کند. به گزارش اسمیت، آن سرباز نه تنها هیچ اصراری نداشت که کار را درست انجام دهد، بلکه به آن افتخار هم می کرد. جنازهٔ وی و نه فرد اعدام شدهٔ دیگر در کنار جنازهٔ هرمان گورینگ که پیش از اعدام خودکشی کرده بود، به اوستفریدهوف فرستاده شد و در آنجا اجساد سوزانده و خاکستر آن ها به رود ایسار ریخته شد.
گالری سیحون قدیمی ترین نگارخانه هنری فعال در ایران است؛ که به مدیریت معصومه سیحون نقش برجسته ای در معرفی استعدادهای هنری ایران داشته است. تاریخچه. در سال ۱۳۴۵ معصومه سیحون با یاری همسرش، هوشنگ سیحون، گالری سیحون را بنیان نهادند. گالری سیحون یکی از اولین نگارخانه های هنری ایران است و قدیمی ترین گالری هنری فعال در ایران به شمار می آید. گالری سیحون با تلاش و مدیریت معصومه سیحون، از سال ۱۳۴۵ تاکنون بدون وقفه به فعالیت ادامه می دهد. این گالری از آغاز کار تاکنون بیش از ۱۵۰۰ نمایش از آثار معاصر هنرمندان نوپای ایرانی ارائه داده است، از جمله آثار هنرمندانی که بعدها به شهرت ملی رسیدند می توان به ژازه طباطبایی، سهراب سپهری، امین الله رضایی، مسعود عربشاهی، حسین زنده رودی، رضا مافی، مکرمه قنبری و علیرضا اسپهبد اشاره کرد.
سرزمینی است دوست داشتنی (Der er et yndigt land) نام سرود ملی دانمارک است. دانمارک دو سرود ملی دارد: یکی سرود شهروندان (با نام سرزمینی است دوست داشتنی) و دیگری سرود سلطنتی (به نام شاه کریستیان نزد دکل رفیع ایستاد).