Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اشت: در آن جلسه گروهی می گفتند با توجه به وعدهٔ تشکیل مجلس مؤسسان و روند رایج دنیا و برای جلوگیری از تحریک نشدن مخالفان باید مجلس باشد و دیگران می گفتند مخالفان تازه بیشتر اعتراض خواهند کرد و فعلاً نیاز کشور به قانون اساسی زود است و این کار تقلید از رضاخان و غرب است. البته نظرهایی دیگر در این باره مطرح شد: سرانجام قرار شد که شورای انقلاب [به عنوان بخش اول مجلس مؤسسان] پیش نویس را تدوین کرده خبرگان بررسی نهایی انتخابی مردم او را ویرایش و بررسی کنند سپس همه پرسی شود. مجلس خبرگان. این گونه شد مجلس مؤسسان و خبرگان در عنوان از هم جدا شد و مجلس مؤسسان تشکیل نشد و به همان شورای انقلاب محدود شد و قرار شد مجلس خبرگان تشکیل شود. البته این دعوا تقریباً بر سر نام بود نه چیستی. مخالفت ها و حمایت ها. هنگامی که قرار شد جای مجلس مؤسسان چندصد نفری مجلس خبرگانی چندده نفری باشد، اعتراض ها شدید شد. چون قرار بود هر استان حدوداً یک یا دو نماینده داشته باشد با توجه به محبوبیت فراگیر سید روح الله خمینی و نمایندگانش و نیز نفوذ مرجعان تقلید، تقریباً معلوم بود که نامزد موردحمایت ایشان است در هر استان منتخب مردم خواهد بود. درگیری هایی د
ر بخش هایی از کشور و پایتخت شکل گرفت. برخی از مرجعان از تصمیم پیششان برگشتند و از نظر سید روح الله خمینی حمایت کردند. به ویژه گروه های چپ و مارکسیستی سخت با این قضیه مخالفت می کردند. حزب های دیگر نیز اعتراض کردند. سید روح الله خمینی در سخنرانی ای دربارهٔ تعداد کم نمایندگان گفت که نگویید مجلس مؤسسان کوچک نمی خواهیم و مجلس مؤسسان پانصد-ششصد نفری می خواهیم. مگر مجلس مؤسسان چیست؟ باید حتماً ششصد-هفتصد تا باشند تا نوبت به شما هم برسد؟ اگر تمام ملت پنجاه نفر را تعیین کردند مجلس مؤسسان نمی شود؟ تازه ما پس از رسیدن قانون به نظر روحانیان و عالمان و نمایندگان مردم در نظر افکار عمومی می گذاریم و خود ملت میزان است. وی دربارهٔ نام مجلس نیز گفت: ما برای این که نِق ها کم شود مجلسی درست کرده ایم. اگر شما دلتان می خواهد غربی باشید اسمش را بگذارید مجلس مؤسسان. اعضای دولت موقت نیز بدان «مجلس مؤسسان» می گفتند. داریوش فروهر گفت: این مجلس همان مؤسسان است و نباید چیز دیگری گفت زیرا می تواند هر تغییری درش بدهد. کریم سنجابی رهبر جبههٔ ملی نیز گفت که اگر مجلس برگزیدهٔ مردم باشد و حق تصویب قانون بدارد همان مجلس مؤسسان است. امیرانتظام،
سخنگوی دولت موقت تعداد مشخص را لازم ندانست. مهدی بازرگان نخست وزیر نیز بعدها بدان مجلس مؤسسان می گفت. بنی صدر و بهشتی و صادق طباطبایی سخنگوی جدید دولت موقت نیز گفتند این همان است و حمایت کردند. احمد مفتی زاده رهبر اهل سنت استان کردستان نیز مجلس مؤسسان معهود را مردم سالاری مردم فریب خواند و از مجلس خبرگان دفاع کرد. سید کاظم شریعتمداری نیز گفت: اگر ۷۵ نفر خبره و داری صلاحیت باشند و مواد قانون را بررسی و تصویب کنند اگر همه پرسی هم نشود مانعی ندارد. شمار نمایندگان. اعضای شورا با یک نماینده به ازای یک میلیون موافق بودند که می شود سی واندی نماینده. یکی از اعضا گفت با این حساب هر استان یک نماینده خواهد داشت و همه روحانی می شوند و بهتر است برای تنوع بیشتر برای هر نیم میلیون یک نماینده بذاریم که تصویب شد. این مجلس به پیشنهاد محمود طالقانی مجلسی با ۷۳ نفر تحت عنوان مجلس خبرگان و همه پرسی تأیید قانون اساسی برگزار شد. البته در اعلان اولیه برای برگزاری مجلس مؤسسان با حدود ۳۰۰ نفر عضو پیشنهاد شده بود. حزب ها و ائتلاف ها. گروه های ملی گرا و لیبرال، چپگرا و مذهبی در انتخابات شرکت کردند و فهرست دادند. ائتلاف های حاضر در انتخا
بات عبارت بودند از: «به فرمان امام» (مردم سالاری اسلامی)، نهضت آزادی و جبههٔ ملی و حزب ملت ایران، ائتلاف گروه های پنجگانه (چپ گرایان) و حزب توده مشارکت. اسلامگرایان. گروه های مذهبی. گروه های مذهبی با هم اختلاف زیادی داشتند، ولی فرجام به توصیهٔ سید روح الله خمینی تصمیم گرفتند متحد شوند. نخست حزب جمهوری اسلامی فهرست ارائه کرد و در پی او جامعه روحانیت قم نیز فهرست خود را ارائه کرد. حتی عالمان نیز سنتی و روشن فکر داشتند؛ مثلاً محمدحسین حسینی طهرانی (علامه طهرانی) که از روحانیان سنتی بود در پی سفارش سید روح الله خمینی از ارائهٔ فهرست منصرف شد و حتی نامزد هم نشد. آیت الله آشتیانی نیز که از روحانیان سنتی تهران بود نیز به توصیهٔ سید روح الله خمینی این کار را نکرد. این که عالمان و مرجعان و روحانیان سرشناس نامزد شدند یا از گروه هایی حمایت کردند، اعتراض گروهی را برانگیخت. طبق ساختار اسلامی در ایران مردم برای عالمان سرشناس ارزشی ویژه قایل بودند و با توجه به این که تعداد مجلس ۷۳ نفر بود، بختی برای قشرهای لیبرال و ملی گرا نمی ماند. برخی گفتند که این کار عالمان جنبهٔ فتوایی و وجوبی دارد. البته محمد بهشتی نایب رئیس خبرگان گف
ت که این کار عالمان صرفاً جنبهٔ ارشادی دارد و فتوایی نیست. پس از توصیهٔ سید روح الله خمینی ۱۰ گروه جامعه روحانیت مبارز، جامعه مدرسین، حزب جمهوری اسلامی، سازمان مجاهدین، سپاه پاسداران، انجمن اسلامی معلمان ایران، سازمان فجر اسلام، گروه انقلابی ابوذر، اتحادیه انجمن های اسلامی شهرری، جنبش مسلمانان پیشگام با هم ائتلاف کردند. این گروه بالای برگه های خود به فرمان امام را می نوشتند که جوری نام ائتلافشان شده بود که اعتراض برخی گروه ها را برانگیخت. سید علی خامنه ای و اکبر هاشمی رفسنجانی و محمدرضا مهدوی کنی که می خواستند از این ائتلاف نامزد شوند، چون معاون وزارت خانه شده بودند نتوانستند. البته بنی صدر از سمتش استعفا کرد تا نامزد شود. این گروه ائتلافی برای سراسر کشور فهرست مشترک ارائه کردند. حزب خلق مسلمان. شاید حزب خلق مسلمان به رهبری معنوی سید کاظم شریعتمداری نخستین حزبی بود که فهرست داد. ۲۶ تیر این حزب در استان آذربایجان شرقی (ستاد حزب) فهرست شش نفره ای را ارائه کرد: محمد انگجی، جعفر اشراقی، جعفر سبحانی، احمد علی زادهٔ خویی، رحمت الله مقدم مراغه ای، ابوالفتح ابوالفتحی البته ۱۰ مرداد این حزب به دلیل هایی درخواست کرد که
انتخابات پس افتد وگرنه شرکت نخواهد کرد. البته با موافقت نکردن وزارت کشور این حزب انتخابات را تحریم کرد. البته برخلاف تصمیم شورای مرکزی در آذربایجان در انتخابات شرکت کردند و به موفقیت نسبی رسیدند. چپ گرایان. ائتلاف گروه های پنج گانه. گروه های چپ گرا و مارکسیست با هم ائتلاف کردند و با محوریت کاظم سامی «ائتلاف گروه های پنج گانه» را تشکیل دادند. این ائتلاف شامل این پنج دسته بود: از جمله افراد شاخص این ائتلاف: مسعود رجوی، حبیب الله پیمان، کاظم سامی، مهدی ابریشم چی، ناصر کاتوزیان، عبدالکریم لاهیجی، علی اصغر حاج سیدجوادی، زهرا رهنورد، محمد ملکی، طاهر احمدزاده حزب توده. حزب توده نیز اعلام کرد که در این انتخابات شرکت می کند. از جمله نامزدان مورد حمایت این حزب بنی صدر و رجوی بودند. ملی گرایان و لیبرالان. نهضت آزادی. پشت سر حزب خلق نهضت آزادی نیز فهرستی از نامزدان خود ارائه کرد. حزب ملت ایران. داریوش فروهر نیز در مصاحبه ای مطبوعاتی نامزدان حزب ملت ایران را اعلام کرد. این حزب نیز در انتخابات شرکت کرد. تحریم. برخی جریان های چپ گرا و جبهه دموکراتیک ملی انتخابات را تحریم کردند. چریک های فدایی خلق اعلام کردند که برای افشاگر
ی بر ضد رژیم و مجلس فرمایشی شرکت خواهند کرد. حزب پان ایرانیست نیز انتخابات را تحریم کرد. در پی اعلام حزب خلق مسلمان، ۱۷ گروه دیگر انتخابات را تحریم کرد. جبهه دمکراتیک ملی، جمعیت آزادی، حزب کمونیست کارگران و دهقان، جمعیت اتحاد برای آزادی، حزب آزادی خواهان، حزب راه آینده، آزادگان ایران، راه نو، جمهوری فدراتیو خلق های ایران، ایران امروز، احزاب وابسته به جبهه ملی و گروه آزادگان اعلام کردند که در انتخابات شرکت نخواهند کرد. انتخابات. طبق قانون انتخابات مجلس خبرگان رهبری قرار شد انتخابات در یک روز برگزار شود. برای هر نیم میلیون یک نماینده اختصاص دادند (براساس استان). وزارت کشور مسئول برگزاری و نظارت بایست باشد. شرایط نامزدی و رای دادن. هیچ محدودیتی برای رای دادن و نامزد شدن نبود. چون هنوز قانون اساسی ای نبود همه می توانستند در انتخابات شرکت کنند. البته چون همه پرسی نظام برگزار شده بود می بایست نامزدان پایبند و وفادار به نظام باشند. شرایط رای دهندگان: نامزدان. این افراد حق نامزدی نداشتند: نتیجه. در این انتخابات ائتلاف مذهبیان به پیروزی ای چشمگیر دست یافت. در استان تهران که بیشترین نامزد (۱۰ تن) و بیشترین احتمال راه ی
افتن نامزدان دیگر گروه ها را داشت، همهٔ نامزدان ائتلاف مذهبییان به مجلس راه یافتند. (البته برخی از این نامزدان مانند سید محمود طالقانی رای اول تهران با ۲٬۰۱۶٬۸۵۱ رای در چند فهرست دیگر نیز بودند). از این فهرست حتی علی محمد عرب که کارگری ناشناخته بود نیز از این ائتلاف با ۱٬۳۰۵٬۱۳۶ رای نفر دهم شد. از ائتلاف گروه های پنجگانه یک نفر هم به مجلس نرسید. علی اصغر حاج سیدجوادی با اختلاف شدید با نفر دهم با ۲۹۸٬۳۶۰ رای یازدهم و مسعود رجوی با ۲۹۷٬۷۰۷ رای دوازدهم شد. احسان طبری چهرهٔ شاخص حزب توده با ۴۷٬۲۲۵ رای بیست ونهم شد. البته ۹ نامزد نهضت آزادی مشترک بودند که رای آوردند. در استان های دیگر نیز مذهبیان رای آوردند و تقریباً جایی برای دیگران نماند. روحانیان. ۵۸ نفر از ۷۲ نماینده دارای تحصیلات حوزوی بودند. سطح سواد ایشان چنین بود: اعتراض ها. این نتیجه اعتراض خیلی ها را برانگیخت. احزاب چپ و ملی گرا و دین جدایی گرا و لیبرال که شکستی سنگین در انتخابات خورده بودند و می دیدند که قانون اساسی عملاً به دست روحانیان تدوین خواهد شد و از اینی که هست نیز اسلامی تر خواهد شد. البته یکی از جلوه گاه های این اعتراض، تحریم همه پرسی قانون اس
اسی توسط برخی از گروه های معترض بود. البته با این که مشارکت در انتخابات خبرگان نیم بود، ولی در همه پرسی سه چهارم مردم شرکت کردند. در پی شکست ها به نتایج انتخابات اعتراض هایی شد. چپ گرایان. ائتلاف گروه های پنجگانه اعتراض شدیدی کرد و نامه ای سرگشاده به سید روح الله خمینی و نامه ای دیگر به رهبران حزب جمهوری اسلامی نوشت. ناصر کاتوزیان نامزد همین گروه که در تدوین پیش نویس نقش داشت و رای نیاورد در اعتراض به انتخابات گفت: «مبنای گزینش مردم حکم دل است نه داوری عقل. مردم به معتمدان رهبر انقلاب رای دادند، نه یک حزب. نمی شود در ظرف چند ماه مردم به یک حزب این قدر معتقد شوند، ولی چرا به گونه ای تبلیغ شد که مردم تصور کنند معتمدان رهبر انقلاب همین گروه اند؟» نشریهٔ مجاهد در چندین شماره اعتراض کرد و حتی شبههٔ دخالت نظامیان و شبه نظامیان و سوءاستفاده از جاذبهٔ مردمی سید روح الله خمینی به نفع گروهی خاص را مطرح کرد. ملی گرایان. گروه های ملی گرا نیز ساکت ننشستند. حزب ملت ایران در اطلاعیه ای نحوهٔ تبلیغ اعضای حزب جمهوری اسلامی در ایام قبل از روز انتخابات، ارائه نام نامزدهای این حزب به مردم در روز انتخابات با عنوان فهرست مورد تأیی
د امام از سوی پاسداران مسلح، بازخواست کسانی که به افرادی غیر از اسامی ذکرشده در این لیست ها رای می دادند، حضور پاسداران مسلح درون حوزه های رای گیری، پر کردن دلخواه اوراق رای بی سوادان و عدم توجه به اعتراض این گروه بی سواد، شرکت برخی افراد پایین تر از ۱۶ سال در انتخابات شهرستان ها، حضور مبلغان مجهز به بلندگو در بعضی حوزه ها برای تبلیغ نامزدان حزب جمهوری اسلامی، بازرسی برگه های رای را موردهای نقض سلامت انتخابات ذکر کرده بود. جبهه دموکراتیک ملی ایران نیز که انتخابات را تحریم کرده بود با عنوان کردن موردهایی مدعی شد: دولت موقت انقلاب با خوشوقتی از پایان آزادترین انتخابات تاریخ ایران خبر می دهد و به این ترتیب توطئهٔ بزرگی علیه انقلاب ایران شکل می گیرد، توطئه برای قربانی کردن انقلاب ایران در پیشگاه انحصارجویان و ارتجاع طلبان، دولت موقت انقلاب در این انتخابات نیز همچنان سیاست پنهان کاری را دنبال کرد و هنوز تعداد کل رای دهندگان حوزه های مختلف اعلام نشده است و به این ترتیب هنوز به درستی معلوم نیست که چند نفر در انتخابات شرکت کرده اند. در برخی از استانها، تعداد آرای قرائت شده از تعداد کل دارندگان حق رای تجاوز می کند و د
ر استانهای دیگر تعداد ممتنعان از پنجاه درصد می گذرد. این تشکل در پایان بیانیه اش با ادعای انجام تخلف و تقلب در جریان رای گیری گفته بود: در جریان شمارش و قرائت آرا نیز خلاف کاری و تقلب ناچیز نبود، آنچه همه دارند این انتخابات به تنهایی داشت! اتحاد بزرگ ملی نیز ادعا کرد که گاهی جلو تبلیغشان را گرفته اند و تبلیغ نامه هایشان را پاره کرده اند. تخمین مشارکت. طبق اعلام های وزارت کشور در این انتخابات حدود ۲۱میلیون واجد شرایط بوده و ۱۰٬۷۸۴٬۹۳۲ نفر رای دادند، اگرچه جمع آراء تفکیک شده برابر با بیش از ۱۲میلیون نفر است.
لارنس متیو کارداین با نام مستعار راب فلین متولد ۱۹ ژوئیه ۱۹۶۸، (۲۸ تیر ۱۳۴۷) در اوکلند، کالیفرنیا موسیقیدان آمریکایی است. او ترانه سرای اصلی، گیتارنواز و یکی از بنیانگذاران گروه ترش متال مشین هد است.
داسنتروس (به معنی دم بسیار نوک تیز)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پسین می باشد که در ۱۵۴ تا ۱۵۰ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در انگلستان،پرتقال و فرانسه کشف شده است و در سال ۱۹۰۲ به وسیله لوکاس نام گذاری شد. گونه خاص این جنس داسنتروس آرماتوس نام دارد.
داچونگواسور (به معنی سوسمار داچونگوا)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پیشین می باشد که در ۱۹۹ تا ۱۷۶ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در چین کشف شده است و در سال ۱۹۸۵ به وسیله چاو نام گذاری شد. گونه خاص این جنس داچونگواسور یونانتسیس نام دارد.
دامالاسور (به معنی سوسمار دامالا)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پیشین می باشد. سنگوارهٔ این دایناسور در چین کشف شده است و در سال ۱۹۸۳ به وسیله ژانوزیچین نام گذاری شد. گونه خاص این جنس دامالاسور ماگنوس نام دارد.
دانداکوسور (به معنی سوسمار دانداکاریا)، یک دایناسور گوشت خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پیشین می باشد که در ۱۸۳ تا ۱۷۵ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در هندوستان کشف شده است و در سال ۱۹۸۲ به وسیله یاداگیری نام گذاری شد. گونه خاص این جنس دانداکوسور ایندیکوس نام دارد.
داسپلتوسور (به معنی مارمولک وحشتناک)، یک سرده از دایناسورهای تروپود گوشت خوار متعلق به خانواده بیدادگرخزندگان و مربوط به دور کرتاسه پسین می باشد که در حدود ۷۷ تا ۷۴ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور نخستین بار در استان آلبرتا کانادا کشف شده است و در سال ۱۹۷۰ به وسیله رسل نام گذاری شد. داسپلتوسور با حدود ۸ تا ۹ متر طول و بین ۱٫۸ تا ۳٫۸ تن وزن از بزرگ ترین و درشت اندام ترین بیدادگرخزندگان تاریخ محسوب می شود. این جانور مانند سایر بیدادگرخزندگان در زیستگاه خود شکارچی رأس هرم غذایی محسوب می شد و شکارهای عمده آن دایناسورهای گیاه خوار هادروسارید و سراتوپسید بودند. داسپلتوسور با تیرانوسارید بزرگ دیگری به نام گورگوسور در برخی مناطق آمریکای شمالی هم زیستی داشت.
داتوسور (به معنی سوسمار سالار)، یک دایناسور گیاه خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک میانی می باشد که در ۱۷۶ تا ۱۶۱ میلیون سال پیش می زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در چین کشف شده است و در سال ۱۹۸۴ به وسیله دونگ و تانگ نام گذاری شد. گونه خاص این جنس داتوسور باشانتسیس نام دارد.
اصطلاح هشت هزارمتری ها به چهارده کوه مستقل روی زمین گفته می شود که ارتفاعشان از سطح دریا به بیش از ۸٬۰۰۰ متر می رسد. این کوه ها همگی در رشته کوه های هیمالیا و قراقروم در قارهٔ آسیا قرار دارند. فهرست هشت هزارمتری ها. فهرست ۱۴ کوه هشت هزارمتری به ترتیب ارتفاع و اطلاعات مربوط به فتح آنها در جدول زیر آمده است: صعودها. نخستین تلاش ثبت شده برای فتح یک هشت هزارمتری به سال ۱۸۹۵ میلادی باز می گردد که آلبرت اف. مامری و جی. نورمن کولی صعود خود به نانگا پاربات را آغاز نمودند اما مرگ مامری و دو گرکای همراهش بر اثر سقوط بهمن، این تلاش را نافرجام گذاشت. نخستین صعود موفقیت آمیز ثبت شده به یک هشت هزارمتری به تاریخ ۳ ژوئن سال ۱۹۵۰ باز می گردد که موریس هرزوگ و لویی لاشنال موفق به فتح قلهٔ آناپورنا شدند. نخستین کوهنوردی که موفق به صعود به تمامی ۱۴ هشت هزارمتری شد، رینولد مسنر ایتالیایی بود که آخرین قلّه را در تاریخ ۱۶ اکتبر سال ۱۹۸۶ فتح نمود. یک سال بعد در ۱۹۸۷، یرزی کوکوچکای لهستانی موفق به تکرار این موفقیت شد. با این وجود، مسنر هر ۱۴ قله را بدون استفاده از کپسول کمکی اکسیژن فتح کرده بود و ۹ سال طول کشید تا کوهنورد دیگری به نام
ارهارد لورتان در سال ۱۹۹۵ بدون بهره گیری از کپسول اکسیژن موفق به فتح ۱۴ قلهٔ هشت هزارمتری شود. همچنین پورپا تاشی نپالی رکورددار فتح ۱۴ قله با ۲۶ صعود در خلال سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۱ است و پس از او، خوانیتو اویارزابال با ۲۵ صعود در فاصلهٔ سال های ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۱ در جایگاه دوم قرار دارد. ایتالیا با ۵ کوهنورد، شمار بیشترین صعود به تمامی هشت هزارمتری ها را دارد و پس از آن کره جنوبی با ۴ کوهنورد و قزاقستان، لهستان و اسپانیا با ۳ کوهنورد قرار گرفته اند. نخستین زنی که مدعی صعود به هر ۱۴ قله شد اوه اون سان کره ای بود که بنا بر ادعای او، آناپورنا آخرین قلّه ای بود که وی در تاریخ ۲۷ آوریل سال ۲۰۱۰ فتح کرد. اما صحّت این ادعا مورد تردید گروه های مختلف قرار گرفت و حتی فدراسیون کوه نوردی کرهٔ جنوبی نیز اعلام کرد که ادعای فتح قلهٔ کانگچنجونگا توسط او در سال ۲۰۰۹ نامحتمل است. همچنین ادورن پاسابان، کوهنورد رقیب او نیز این صعود را پیشتر مورد تردید قرار داده بود و در نهایت در سال ۲۰۱۰ نام ادورن پاسابان به عنوان نخستین کوهنورد زنی که موفق به صعود به هر ۱۴ قلهٔ هشت هزارمتری شده بود اعلام شد. همچنین در اوت ۲۰۱۱، گرلینده کالتنبرونر اتری
شی نخستین زنی شد که هر ۱۴ قلهٔ هشت هزارمتری را بدون استفاده از کپسول اکسیژن فتح کرد. عظیم قیچی ساز تنها هیمالیانورد ایرانی است که توانسته به همه چهارده قله بالای هشت هزارمتری صعود کند. همه صعودهای وی بدون استفاده از کپسول اکسیژن و شرپا انجام گرفت. فاتحان همه ۱۴ قله هشت هزارمتری. فهرست کوهنوردانی که همه ۱۴ قلهٔ بالای هشت هزار متر را فتح کرده اند در جدول زیر آمده است. کوهنوردانی که همه ۱۴ قله را بدون استفاده از کپسول اکسیژن فتح کرده اند در ستون دوم مشخص شده اند.
این مقاله نوشتاری است در ارتباط با تاریخ باشگاه و پیشینه ملوان بندر انزلی یکی از باشگاه های فوتبال ایران. قدمت فوتبال انزلی. به گفته تاریخ شناسان شهر ساحلی بندر انزلی جزو اولین شهرهایی بوده است که به این ورزش روی آورده است. قدمت رقابت های فوتبال در بندر انزلی به قبل از آغاز جنگ جهانی اول بازمی گردد. تاریخ شروع فوتبال در ایران، به حدود یک قرن پیش بازمی گردد یعنی زمانی که یک گروه انگلیسی برای اکتشاف نفت در جنوب ایران عازم کشورمان شد. پس از حفر اولین چاه نفت در” مسجد سلیمان” به سال ۱۹۰۸، فوتبال به شکل جدی در این شهر دنبال گردید. چندی بعد همین اتفاق در” بوشهر” افتاد. شهروندان انگلیسی در اوقات فراغت با هیجان رودروی تیم های محلی کشورمان می ایستادند والبته این رقابت ها بیشتر حالت تفریحی داشت. فوتبال به تدریج درشهرهای دیگر ایران ازجمله بندرانزلی و بندرعباس در یک زمان حساس و تعیین کننده مطرح شد. قبل از شروع جنگ جهانی اول(۱۹۱۴) فوتبال در مدرسه آلمانی ها بازی می شد، اما بعد از خاتمه جنگ، کالج آمریکایی ها در تهران پیگیر این ورزش شد. همچنین مسابقاتی بین اعضای سفارتخانه های اروپایی درایران پایه ریزی و دنبال گردید. گسترش من
ظم فوتبال درادامه، مرزهای شهرهایی چون آبادان و مشهد را نیز درنوردید و جوانان بیشتری را به سوی این رشته ورزشی جلب کرد. باشگاه گیو بندر انزلی سومین باشگاه ورزشی در ایران است که در رشته هایی نظیر فوتبال، بوکس، والیبال و بسکتبال و… فعالیت خود را از سال ۱۳۱۹ آغاز کرده است؛ که توسط پهلوان عزیز وکیل منفرد قهرمان اولین دو ماراتن ایران تأسیس گریده است. خلاصه ای از قدمت باشگاه ملوان بندر انزلی. باشگاه فرهنگی ورزشی ملوان نیروی دریایی بندر انزلی در سال ۱۳۴۸ و فقط در رشته فوتبال، با حمایت ناوبان کریم رستگاری راد (رئیس وقت تربیت بدنی نیروی دریایی انزلی) و با مربیگری آقای بهمن صالح نیا که بازیکن تیم ملوان نیز بود، تأسیس گردید. صالح نیا که معلم ورزش مدارس انزلی بود تیم را با جمعی از شاگردان خود تشکیل داد. ملوان که کار خود را از مسابقات دانش آموزی کشور و مسابقات استانی شروع کرده بود طی مدت کوتاهی پا به عرصه لیگ دسته اول کشور گذاشت و از همان ابتدا با ارائه بازی های زیبا و کسب نتایج شایسته، توجه همگان را به خود جلب نمود. ملوان از سال ۵۲ به بعد در تمام ادوار لیگ ایران حاضر بود و تنها در سال ۷۵ بود که برای اولین بار در مسابقات لی
گ فوتبال سقوط را تجربه کرد. ملوان در سال ۷۸ برای دومین بار سقوط کرد. آن ها برای سومین بار در سال ۸۱ به دسته اول سقوط کردند. با اینحال یک کارنامه مثبت برای همیشه از ملوان در تاریخ فوتبال ایران ثبت شده است، ملوان تا سال ۸۰ بهترین تیم شهرستانی تاریخ لیگ ایران بوده است. گرچه بعد از آن سپاهان و فولاد ملوان را به پله سوم سکوی افتخار شهرستانی ها بردند اما هنوز ملوان با کسب سه عنوان قهرمانی در جام حذفی کشور و چهار نایب قهرمانی، دو مرتبه حضور در بازی های آسیایی و کسب عناوین متعدد بهترین شهرستانی در لیگ ایران و در جام تخت جمشید صاحب رکوردی قابل توجه در تاریخ فوتبال کشور است. پدر فوتبال گیلان و ملوان. در سال ۱۳۴۸ بهمن صالح نیا دبیر ورزش مدارس شهر بندر انزلی عده ای جوان را به دور خود جمع کرد و پایه های تشکیل تیم ملوان بندرانزلی را ریخت. مدتی بعد نیروی دریای ارتش این تیم را تحت پوشش خود گرفت. صالح نیا که می توان او را بنیان گذار ملوان دانست، در سال ۵۲ خودش سکان هدایت تیم ملوان را بر عهده گرفت و تا سال ۷۷ یکسره هدایت این تیم را بر عهده داشت. آنچه در ادامه این نوشتار آمده است برگرفته از خاطرات بهمن صالح نیا است که از زبان خ
ودش ارائه گردیده است: تأسیس ملوان از زبان بهمن صالح نیا. من عضو تیم آموزشگاهی بندر انزلی بودم که مربیگری آن بر عهده جبار صمدی بود تیم ما پس از قهرمانی در استان به عنوان نماینده استان گیلان راهی مسابقات تبریز شد، مسابقاتی که باعث آشنایی من با دهداری کاپیتان مسجد سلیمان و همچنین پذیرفته شدن من در دانشسرا به توصیه آزاد سرپرست تیم دانشسرا شد. صالح نیا بعد از اتمام دانشسرا به انزلی آمد و معلم همکلاسی ها وهم مدرسه ای های سابقش شد. وی به عنوان جوان ترین عضو تیم منتخب انزلی کمک مربی تیم هم بود. آن زمان هم مسابقات بین شهری به خصوص با تیم رشت در میان انزلی چی ها از اهمیت خاصی برخوردار بود. در محل کنونی آپارتمان های ارتش در میان پشته، زمین فوتبال بسیار عالی وجود داشت در کنار این زمین دو درخت توت بزرگ بود که از آن ها به عنوان رختکن استفاده می کردیم، چاه آبی هم در آنجا وجود داشت که بعد از بازی با سطل از آن آب می کشیدیم وبا آن دوش می گرفتیم، توی همین زمین با خیلی از تیم ها بازی کردیم ازجمله رشت که در یک بازی با نتیجه ۱۱ بر ۱ آن ها را شکست دادیم که هفت گل آن را برادرم جواد به ثمر رساند. سال ۴۸. سال ۴۸ سال مهمی برای فوتبال ا
نزلی بود: قهرمانی تیم آموزشگاه های انزلی در بابل و نائب قهرمانی در مشهد همچنین وجود استعدادهای بسیار خوب در انزلی این فکر را در من تقویت کرد که برای تشکیل یک تیم فوتبال دست به کار شوم بنابراین با کمک دوستداران فوتبال در انزلی، جناب کریم رستگار که آن موقع سروان نیروی دریایی انزلی بودند و همچنین تیمسار آریانپور فرمانده وقت پایگاه نیروی دریایی انزلی، موفق به دریافت پروانه باشگاه شدیم که به اسم تیم نیروی دریایی انزلی و نه «ملوان» به فعالیت بپردازد. تیم نیروی دریایی اولین مسابقه را با تیم گیو انزلی برگزار می کند که ۲ بر ۱ آن بازی را می برد، در آن تیم غفور جهانی، نصرت ایراندوست، سلطانزادی، بهمن صالح نیا و… بازی می کردند. تیم نیروی دریایی در اولین مسابقات رسمی اش به قهرمانی استان گیلان می رسد و به مرحله اول مسابقات منطقه ای کشوری راه میابد. صعود به اولین دوره جام تخت جمشید. در ساری تیم های ساری، قائم شهر و گارد تهران به مربیگری دهداری و چند تیم دیگر حضور داشتند که ما دوم شدیم و با تیم گارد به مسابقات اهواز اعزام شدیم آن موقع سفرها مثل حالا نبود، کل تیم را با ۷۲۰۰ تومان سوار اتوبوس ماکروس نیروی دریایی کردیم و باید ده
روز را با همین مبلغ سر می کردیم! شب ها زیر سکوهای ورزشگاه اهواز که به عنوان خوابگاه بود می خوابیدیم! صبحانه را خودمان تهیه می کردیم به همراه مسئول تدارکاتمان که شهنواز بود، نهار را هم در یک رستوران معمولی اهواز می خوردیم، نکته جالب شام بود که هر کس فقط می توانست سه سیخ کباب بخورد نه بیشتر! مسابقات اهواز بود که اسم تیم نیروی دریایی انزلی را در دهان ها چرخاند، تیمی که به نظر مطبوعات آن زمان همانند دینامو مسکو بازی می کرد. ما واقعاً سبک بازی آن ها را بازی می کردیم استفاده از تمام نقاط زمین و ارسال توپ های بلند و قدرت بدنی فراوان. اما تنها بر اثر یک ضربه کاشته بازی را به جم آبادان واگذار کردیم و سوم شدیم مقامی که با آن نمی شد به جام تخت جمشید راه یافت. بعد از اینکه تیم به بندر انزلی برگشت به تیم نیروی دریایی خبر دادند که می تواند در اولین دوره جام تخت جمشید شرکت کند پس حالا باید برای تیم اسم انتخاب می شد: ما سه اسم آرتمیس، ملوان و بایندر را پیشنهاد دادیم که ملوان انتخاب شد. فرانک اوفارل. ملوان که بعد از ورودش به جام تخت جمشید همواره روند رو به رشدی را داشت، سه دوره بهترین تیم شهرستانی شد ویک دوره قهرمان جام حذفی
، بازیکنان زیادی در سطح بالا به فوتبال کشور و تیم ملی معرفی کرد و بهمن صالح نیا به عنوان مربی به تیم ملی راه یافت: به ما گفتند فرانک اوفارل به همراه اسکینر آمده اند تا تمرین ملوان را ببینند، توی تمرین غفور خیلی آماده بود و تقریباً هر توپی را که گوش ها و به خصوص جاوید جهانگیری برایش فرستادند وارد دروازه کرد، بعد از تمرین آن روز غفور جهانی و عزیز اسپندار و جاوید جهانگیری به تیم ملی دعوت شدند ومن هم همکار اوفارل در تیم ملی شدم. قهرمان اولین جام حذفی ایران. ملوان در فینال جام حذفی آن سال تراکتورسازی را از پیش روی برداشت و قهرمان ایران شد. اما ششمین دوره جام تخت جمشید به دلیل وقوع انقلاب نیمه تمام ماند. در این سال ها ملوان همچنان تمرین می کرد و در مسابقاتی که در شهرستان های دیگر انجام می شد شرکت می کرد. ملوان پس از انقلاب. بعد از انقلاب از طرف بعضی افراد که برایشان سوء تفاهم شده بود برخورد بدی با بهمن صالح نیا شد. نامه آیت اله پیشوایی امام جمعه وقت مبنی بر برائت بنده از مسائل یاد شده صادر شد. اما وی با دلخوری از ملوان کناره گیری کرد تا پس از آن ملوان زیر نظر غفور جهانی، نصرت ایراندوست و بقیه به کار خود ادامه دهد.
ملوان دهه شصت. بعد از سال ۶۰ بعضی از بازیکنان ملوان دیگر به سن بازنشستگی رسیده بودند. تاریخ تحول برای ملوان فرارسیده بود: غفور جهانی دیگر کاپیتان ملوان نبود، اما بهترین بازیکن ملوان بود. آن موقع تصمیم داشت در بازار به کار بپردازد که برای همین مغازه ای روبروی اداره برق گرفته بود و تصمیم داشت فوتبال را به عنوان بازیکن کنار بگذارد. غفور جهانی چندی بعد باشگاه استقلال انزلی را بنیان گذاری کرد. با جدا شدن غفور جهانی چند نفر دیگر از بازیکنان ملوان از جمله محمود پیشگاه هادیان، رضا ویشگاهی، قاسم سلطانزادی، رمضان احمد پور و نصرت ایراندوست هر کدام به عللی ملوان را ترک کردند خروجی که باعث ورود فرهاد پورغلامی والیبالیست و محمد احمدزاده بسکتبالیست و سیروس قایقران و رسول یکتا به ملوان شد. ملوان بهترین شهرستانی فوتبال ایران طی بیش از یک دهه. پشتوانه قوی ملوان از جوانانش موجب تشکیل تیمی گردید که اولین جام حذفی بعد از انقلاب ملوان را به همراه داشت: آن سال سیروس قایقران به فوتبال ایران معرفی شد با گل معروفش به خیبر خرم آباد در فینالی که در تهران برگزار می شد و ما بازی را دو بر صفر پیروز شدیم. سال بعد نیز به عنوان نماینده ایران