Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژان فولن نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. اشعاری از ژان فولن از اصل فرانسه با ترجمه ی سهند آقایی و محمدمهدی شجاعی در زبان فارسی منتشر شده است. در ادامه شعری از فولن را از کار همین مترجمان می خوانیم: فسخ در سربالایی خیابان دری ست که گشوده می شود به یک تخت و بر بالای این تخت تندیس سیاه مسیح حکم می راند پنداری تا دیروز سخن می رانده و تمام روز هیچ نگفته و البته خاطره ها که نابود گشته و دست ها را در حالی که مگسی می پیمایدش حرکت می دهد خدا مگر عشق نیست زیرورو می کنیم خاکستر خاطرات را و خانه حافظ بی منّت صاحبانش و ناگهان مرگ.. ژان فولن ترجمه ی سهند آقایی و سید محمدمهدی شجاعی
الا مایار (۲۰ فوریه ۱۹۰۳، ژنو - ۲۷ مارس ۱۹۹۷، چندولین)(۳۰ بهمن ۱۲۸۱ تا ۷ فروردین ۱۳۷۶خ) جهانگرد نویسنده و عکاس سده ۲۰ (میلادی) اهل سوئیس است. اوایل زندگی. الا به عنوان تنها فرزند یک تاجر ثروتمند پوست در ژنو متولد شد. پدرش سوئیسی و مادرش دانمارکی بودند. در سن ۲۰ سالگی او و یکی از دوستانش از کن به Corsica رفتند، سپس به ساردینیا، سیسیل و یونان رفتند. در المپیک تابستانی ۱۹۲۴ به عنوان ملوان در مسابقات المپیک شرکت کرد که در آن تنها رقیب زن بود و از ۱۷ نفر نهم شد. در این زمان او همچنین کاپیتان تیم هاکی روی زمین زنان سوئیس بود و یک اسکی بازبین المللی بود. حرفه. از دهه ۱۹۳۰ به بعد وی سال ها به جستجوی جمهوری های مسلمان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شوروی، و همچنین سایر مناطق آسیا پرداخت و مجموعه ای غنی از کتاب ها را منتشر کرد، کتاب هایی که به عنوان عکس های او امروزه به عنوان شهادت تاریخی ارزشمند در نظر گرفته می شوند. "Turkestan Solo" "(تنها در ترکستان") سفری را در سال ۱۹۳۲م (۱۳۱۱خ) در ترکستان شوروی توصیف می کند. عکس های این سفر اکنون در بخش الا مایار موزه تاریخی کاراکول نمایش داده می شود. در سال ۱۹۳۴م (۱۳۱۳خ)، روزنامه
فرانسوی Le Petit Parisien او را برای گزارش در مورد وضعیت تحت اشغال ژاپن به منچوری فرستاد. در آنجا بود که او با پیتر فلمینگ، نویسنده و خبرنگار مشهور روزنامه تایمز، ملاقات کرد و با او همکاری کرد تا از پکن به سرینگر (۳۵۰۰ مایل) از چین عبور کند، بیشتر مسیر از طریق مناطق بیابانی متخاصم و هیمالیای شیب دار است. این سفر در فوریه سال ۱۹۳۵ آغاز شد و هفت ماه طول کشید، که شامل سفر با قطار، کامیون، پیاده، اسب و عقب بود. هدف آن ها تشخیص آنچه در سین کیانگ (در آن زمان با نام سینکیانگ یا ترکستان چین نیز شناخته می شد) بود که در آن شورش کومول به پایان رسیده بود. مایار و فلمینگ با نیروهای مسلمان هوی ژنرال ما هوشن دیدار کردند. بعداً او این سفر را در کتاب سفر ممنوع خود ثبت کرد. در سال ۱۹۳۷ (۱۳۱۶خ) مایار برای گزارش پیت پاریسین برای گزارش در مورد افغانستان، ایران و ترکیه به آسیا بازگشت، در حالی که در سال ۱۹۳۹ (۱۳۱۸خ) و در آستانه جنگ جهانی دوم با همراهی نویسنده سوئیسی، آنه ماری شوارتزنباخ، از ژنو به کابل سفر کرد. «the cruel way» عنوان کتاب مایار در مورد این تجربه است که با شروع جنگ جهانی دوم کوتاه شد. او سال های جنگ را در جنوب هند گذ
راند، از معلمان مختلف در مورد Advaita Vedanta، یکی از مدارس فلسفه هندو، یادگرفت. در بازگشت به سوئیس در سال ۱۹۴۵، او در ژنو و در Chandolin، یک روستای کوهستانی در کوه های آلپ سوئیس زندگی کرد. او تا اواخر زندگی به اسکی ادامه داد و آخرین بار در سال ۱۹۸۶ به تبت بازگشت. میراث. دست نوشته ها و اسناد الامایلارت در Bibliothèque de Genève (کتابخانه شهر ژنو) نگهداری می شود، کارهای عکاسی وی در موزه لیزه در لوزان سپرده می شود و فیلم های مستند (در مورد افغانستان، نپال و هند جنوبی) بخشی از مجموعه بایگانی فیلم سوئیس در لوزان سوئیس. فیلم هایی که او در سفر به ایران ثبت کرده، از کهن ترین نمونه های رنگی به جامانده از زندگی مردم و فضای کوچه و بازار ایران در آن دوران به شمار می روند. در میان این آثار، قدیمی ترین فیلم رنگی از خیابان های مشهد و حرم امام رضا (ع) نیز دیده می شود. مایار، به دلیل نداشتن مجوز فیلم برداری، دوربین خود را زیر لباسش پنهان کرده بود. شاید همین ناآگاهی مردم از حضور دوربین باعث شده باشد که تصاویر، بازتابی واقعی و بی پیرایه از زندگی روزمره آن زمان باشند. منابع. ویکی انگلیسی :https://en.wikipedia.org/wiki/Ella_Mail
lart
ژان آمروش شاعر و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
آنری شاریر نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. وی که به اتهام قتل توسط دادگاه فرانسه محکوم شده بود، مهمترین حوادث پیرامون این ماجرا را در کتابی با عنوان "پاپیون" به رشتهٔ تحریر در آورد. این کتاب بسیار موفق بود. وی ادعا داشت که بیشتر رخدادهای تحریر شده در "پاپیون" تا حد زیادی درست است، اما منتقدان مدرن بر این باورند که بسیاری از مواد کتاب در واقع خاطرات نقل شدهٔ دیگر زندانیان همراه «شاریر» بوده است. زندگی. شاریر در آردش متولد شد. او دو خواهر بزرگتر داشت. مادر او زمانی که وی ۱۰ ساله بود فوت کرد. در ۱۷ در سالگی و در سال ۱۹۲۳، در نیروی دریایی فرانسه به عنوان داوطلب خدمت سربازی و به مدت دو سال خدمت کرد. با توجه به آنچه از کتاب برمی آید، شاریر در ۲۶ اکتبر ۱۹۳۱ به اتهام قتل رولاند لوپتی، اتهامی که او به شدت تکذیب کرد، محکوم شد. او به زندگی در زندان و ده سال کار سخت محکوم شد. پس از یک زندان کوتاه در زندان های موقت در کن فرانسه، او در سال ۱۹۳۳ به زندان سنت لوران مارونی در رودخانه مارونی، به جزیره شیطان در ناحیه گویان در شمال شرقی آمریکای جنوبی منتقل شد. با توجه آنچه در کتاب آمده است، او برای اولین بار در ۲۸ نوامب
ر سال ۱۹۳۳ میلادی اقدام به فرار کرد. دوستان همراه وی در این فرار مااورت و کلوزت بودند که وی را در بسیاری از دوران فرار همراهی کردند. او همچنین در یکی از فرارهای خویش ماهها در میان یک قبیلهٔ سرخپوست زندگی نمود، اما به محض خروج از آن قبیله مجدداً دستگیر و زندانی شد. او نهایتاً پس از چندین مورد فرار و بازداشت به ونزوئلا گریخت و در آنجا با ریتا ازدواج نمود. او همچنین موفق شد رستورانی در کاراکاس و ماراکایبو افتتاح نماید. از او حتی بعدها دعوت شد تا در برنامه های تلویزیونی شرکت نموده و به بیان خاطرات خویش بپردازد. او در سال ۱۹۶۹ به فرانسه بازگشت و در آنجا توانست ۱٫۵ میلیون نسخه از کتاب "پاپیون" را به فروش برساند، چیزی که البته مورد انتقاد وزیر وقت فرهنگ فرانسه قرار گرفت. نهایتاً این کتاب در ۱۹۷۳ تبدیل به فیلمی با کارگردانی فرانکلین جی شافنر و با بازیگری استیو مک کویین و داستین هافمن شد. شاریر در ۲۹ ژوئیه ۱۹۷۳ میلادی به علت ابتلا به سرطان های سر و گردن در شهر مادرید درگذشت.
ایرن آموار شاعر و رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل بلژیک است.
ریمون آبلیو نویسنده و فیلسوف قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. او از شاگردان مدرسه پلی تکنیک پاریس بود و در سال ۱۹۴۶ موفق به دریافت جایزهٔ سنت بوو (Prix Sainte-Beuve) شد.
ویولت لدوک رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
روژه ویان رمان نویس، دراماتورژ، روزنامه نگار و فیلم نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. زندگی نامه. ویلند در آسی-آن-مولتین، اوآز متولد شد و در سن ۵۷ سالگی در میونا، ان درگذشت. او برای یکی از رمان هایش برنده جایزه گنکور شد. ویلند در طول اشغال نازی ها در مقاومت فرانسه شرکت کرد. Drôle de jeu (بازی با آتش) یکی از بهترین رمان های مقاومت ضد فاشیست به حساب می آید. ویلند به حزب کمونیست فرانسه پیوست اما پس از سرکوب انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان استعفا داد. او تا پایان عمر خود یک چپگرای مستقل باقی ماند.
پروتئین جهش یافته فرآوردهٔ پروتئینی ایست که از رمزخوانی یک ژن جهش خورده پدید آمده است. پروتئین های جهش یافته می توانند تغییرات تک آمینو اسیدی داشته باشند (که ممکن است جزئی باشد، اما در بسیاری از موارد تغییرات قابل توجهی را به همراه دارد که منجر به بیماری می شود) یا تغییرات وسیع تری در آمینو اسیدها داشته باشند، به عنوان نمونه، کوتاه شدن انتهای C (یا C-terminus) پس از معرفی کدون توقف زودرس.
روبر برازیاک نویسنده، روزنامه نگار و منتقد فیلم قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان آنوی با نام کامل ژان ماری لوسیَن پیِر آنوی (Jean Marie Lucien Pierre Anouilh) (زادهٔ ۲۳ ژوئن ۱۹۱۰ در بوردو – ۷ اکتبر ۱۹۸۷ در لوزان) دراماتورژ و نمایشنامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. ژان آنوی ۲۳ ژوئن ۱۹۱۰ در شهر بوردو در فرانسه چشم به جهان گشود. پدرش خیاط و مادرش موزیسین بود. آنوی مدتی منشی لویی ژووه کارگردان معروف تئاتر بود. او کار نویسندگی را با نمایشنامه "سمور" (L'Hermine) آغاز کرد که در سال ۱۹۳۲ بر صحنه رفت. نمایشنامه "لاماندارین" و نمایشنامه "یک زندانی وجود داشت" که بترتیب در سال های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۵ بر روی صحنه رفتند، موفقیت زیادی برای او همراه نداشتند اما نمایشنامهٔ "مسافر بی توشه" در ۱۹۳۷ با موفقیت همراه شد. این نمایشنامه جوانی را نشان می دهد که به هنگام جنگی حافظه خود را از دست داده و به دنبال گذشته خویش است. نمایشنامه "زن وحشی" دربارهٔ عشقی ناممکن در سال ۱۹۳۸ اجرای موفقی بدست می آورد. در همین سال نمایش "بالماسکهٔ دزدان" (مجلس رقص دزدان) مورد توجه فراوان قرار می گیرد. در سال ۱۹۴۴ نمایش "آنتیگون" مورد تحسین منتقدان واقع می شود. آنوی در "آنتیگون" رئالیسم را با افسانه های تراژیک یونان باستان دره
م می آمیزد. در سال ۱۹۵۳ او نمایش "چکاوک" را دربارهٔ ژان دارک می نویسد. شخصیت های داستان های ژان آنوی در جستجوی خوشبختی هستند اما از آنجا که بدنامی را نمی پذیرند به آن دست نمی یابند. ایده آل آنان در قهرمانی، دانایی یا ناسازگاری با معاصرینشان است.
پل گوت رمان نویس، روزنامه نگار و دراماتورژ قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان-لوئی بونکور ادبیات شناس و کمدین قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
رنه بارژاول رمان نویس، داستان کوتاهنویس و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان کِرول , شاعر، رمان نویس و ناشر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. او تألیف چندین منظومهٔ شعر و رمان را در کارنامهٔ خود دارد. رمان "من به عشق دیگران زنده خواهم بود" (Je vivrai l'amour des autres) در سال ۱۹۴۷ جایزه رنودو را برایش به به ارمغان داشت.
لو تاراسف (Լևոն Թորոսյան/Lev Tarassov) معروف به هانری ترویا ؛ نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. وی از شخصیت های برجسته ادبیات معاصر فرانسه و نویسنده بیش از یک صد کتاب داستانی و غیرداستانی بود. وی همچنین یکی از بزرگ ترین نویسندگان، مورخان و رمان نویسان فرانسه بود. زندگی. هانری ترویا ۱ نوامبر ۱۹۱۱ در مسکو و در یک خانواده ارمنی تبار به دنیا آمد. افراد خانواده در جریان انقلاب روسیه تمام اموال خود را از دست دادند و از روسیه متواری شدند، مدتی را در استانبول و مدتی را در اتریش و بعد هم مدتی را در ونیز گذراندند تا در نهایت در سال ۱۹۲۰ در پاریس ساکن شدند. ترویا در فرانسه به تحصیل حقوق پرداخت اما با چاپ اولین کتابش "روز اشتباه" که با استقبال فراوان روبه رو شد به یک داستان نویس حرفه ای بدل شد و اولین جایزه ادبی خود را در سن ۲۴ سالگی دریافت کند. با انتشار پنجمین کتاب "عنکبوت "توانست جایزه گنکور سال ۱۹۳۸ را کسب نمایند. اگرچه آثارش را به زبان فرانسوی می نوشت، اما موضوع بیش تر کتاب هایش دربارهٔ روسیه بود. وی در روز شنبه ۲ مارس ۲۰۰۷ زمانی که در ضیافت نهار آکادمی فرانسه در پاریس حضور داشت در سن ۹۵ سالگی درگذشت. وی که د
ر سال ۱۹۵۹ عضو فرهنگستان فرانسه شده بود طولانی ترین مدت حضور در این آکادمی را داشت. از او بیش از یک صد کتاب، رمان و شرح حال به جای مانده، که از مهم ترین شرح حال های نوشته شده به قلم او به لئو تولستوی، آنتوان چخوف، بوریس پاسترناک، انوره دو بالزاک، گوستاو فلوبر، الکساندر دوما و ایوان تورگنیف می توان اشاره کرد. برگردان آثار به فارسی. کتاب های «راز عشق»، «چخوف»، «تولستوی»، «کاترین کبیر»، «شقایق و برف»، «شب مار سفید»، «روزهای خاکستری» شماری از کتاب های ترجمه شده ترویا به زبان فارسی هستند. از هانری ترویا رمان های «تصویری در آینه» توسط داود نوابی (۱۳۵۵)، «ایوان مخوف» توسط مهین میلانی (۱۳۶۴)، «آوای غربت دل» توسط هوشنگ لاهوتی (۱۳۶۸)، «پرستار فرانسوی» (۱۳۷۱) و «پسر ساتراپ» (۱۳۷۸) توسط مهدی سمسار، «عنکبوت» توسط پرویز شهدی (۱۳۹۴)به فارسی ترجمه شده است.
پیر بول نویسنده، رمان نویس و فیلم نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
لئون-گونتران داماس نویسنده، شاعر و سیاست مدار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
روژه ایکور رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
ژان لسکور نویسنده، شاعر و فیلم نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
آرمان روبن نویسنده، مترجم، روزنامه نگار و مجری رادیو قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. در ۲۷ مارس ۱۹۶۱، روبن به دلیل نداشتن سند هویتی دستگیر شد و سه روز بعد تحت شرایط مرموزی در بیمارستان پاریس درگذشت.
طاووس عمروش نویسنده و خواننده قرن بیستم میلادی اهل الجزایر بود. او نخستین رمان نویس زن الجزایری به شمار می رود.
آنری بوشو شاعر، رمان نویس، دراماتورژ و روان شناس قرن بیستم میلادی اهل بلژیک بود.
آرمان لانو (زادهٔ ۱۹۱۳ در پاریس و متوفی ۱۹۸۳ در شام سور مرن) نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. او در ۱۹۶۳ برای رمان «وقتی که دریا عقب می رود» موفق به کسب جایزه گنکور شد.
فلسین ماقسو نمایش نامه نویس، رمان نویس و فیلم نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
لوسین بودار ؛ (۹ ژانویه ۱۹۱۴–۲ مارس ۱۹۹۸) نویسنده و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. لوسین بودار برنده چندین جایزه ادبی فرانسه شد. از جمله جایزه انترالیه برای «آقای کنسول» و جایزه گنکور برای «آن ماری» . آخرین کتاب او «سگ مائو» ، دربارهٔ جیانگ چینگ همسر سوم مائو تسه تونگ، در سال ۱۹۹۸ سالی که درگذشت منتشر شد. او در ۲ مارس ۱۹۹۸ درگذشت و مقبره وی در گورستان مون پارناس، پاریس است.
آن ابر زاده ۱ اوت ۱۹۱۶ - درگذشته ۲۲ ژانویه ۲۰۰۰) نویسنده، شاعر و فیلم نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل کانادا است.
پل مورل نویسنده و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
مولود مامری (۲۸ دسامبر ۱۹۱۷ – ۲۶ فوریه ۱۹۸۹) نویسنده، شاعر و انسان شناس الجزایری در سده بیستم بود.
ژان-لوئی کورتی رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه زاده 1917 و درگذشته در 1995 است. او در 1972 موفق به کسب جایزه گنکور شده است.
موریس دوریون ؛ (زاده ۲۳ آوریل ۱۹۱۸ - درگذشته ۱۴ آوریل ۲۰۰۹) نویسنده و سیاست مدار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. وی عضو آکادمی فرانسه بود و به عنوان دبیر دائمی این آکادمی بین سال های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۹ خدمت کرد. زندگی نامه. موریس دوریون در سال۱۹۱۸ در پاریس به دنیا آمد. وی پسر یک یهودی روسی مهاجر به نام لازار کسل (۱۸۹۹–۱۹۲۰) بود. موریس هرگز پدرش را نشناخت چرا که وقتی دو ساله بود، پدرش با شلیک یک گلوله به قلب خود به زندگی خود پایان داد. موریس در سن ۱۸ سالگی به واقعیت مرگ پدرش پی برد. نام خانوادگی موریس برگرفته از «رنه دوریون»، یک محضردار اهل شمال فرانسه پس از ازدواج با مادرش است. وی بعدها تحت تأثیر عمویش «ژوزف کسل» و ملا ادبی او، به ادبیات روی آورد و از جمله رمان بسیار معروف شاهان نفرین شده را نوشت. موریس در ۱۴ آوریل ۲۰۰۹ در سن ۹۰ سالگی در پاریس درگذشت. سرود پارتیزان ها. موریس دوریون از نظر سیاسی طرفدار ژنرال دوگل بود و در زمان جنگ با آلمان نازی مخفیانه به انگلستان رفت و در کنار دوگل به مبارزه با دشمن ادامه داد. وی در دوران حضورش در لندن و همکاری با عمویش ژوزف کسل، شعر فرانسوی سرود پارتیزان ها که رایج ترین سرود فرانس
ه آزاد و مقاومت فرانسه در زمان جنگ جهانی دوم بود را سرود و به همین خاطر به او پدر «سرود مقاومت» فرانسه می گویند. اشعار این سرود بیانگر ایده «یا مرگ یا پیروزی» در نبرد آزادیبخش ملی فرانسه است و موسیقی اش را آنا مارلی ساخته است. تیستوی سبزانگشتی. موریس دوریون نویسنده رمان معروف تیستوی سبزانگشتی است. موریس می گوید که رمان تیستوی سبزانگشتی را برای سنین یک تا صد ساله نوشته است. این کتاب توسط لیلی گلستان به فارسی ترجمه شده است. کتاب داستانی تیستوی سبزانگشتی با جلد سبز حکایت پسری با موهای فرفری طلایی و چشم های سبز است. پسر بچه ای عجیب اما ساده که روزی متوجه می شود انگشتانش خاصیت سبزکنندگی همانند یک فرشته دارند. او به هرچه دست می زند، سرشار از گل و سبزه و پیچک می شود؛ و این دلیلی است که او را سبزانگشتی صدا می کنند. تیستو آرزو دارد تا با انگشت های سبزکننده اش همه ناتوانی ها و زشتی ها و نارسایی ها را به طور معجزه آسا سرشار از زیبایی کند. شاهان نفرین شده. کتاب شاهان نفرین شده، اثر دیگری از موریس دوریون متشکل از رمان هفت گانه تاریخی است و در فاصله سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۷ نوشته و منتشر شده است. این مجموعه کتاب به جنگ های سلط
نتی فرانسه در قرن چهاردهم و وقایع آن دوران می پردازند. از این رمان هفت گانه سریال تلویزیونی نیز تهیه شده است. گفتاوردها. تیستوی سبزانگشتی تیستوی سبزانگشتی در مورد خمینی و اسلام گرایی افراطی. روزنامه فیگارو تاریخ ۱۲ نوامبر ۲۰۰۴ به نقل از موریس دوریون دربارهٔ نقش کشور فرانسه در روی کار آمدن خمینی نوشت: «ماجرای نوفل لوشاتو، صفحه درخشانی در تاریخ فرانسه نیست. رفتار والری ژیسکاردستن که آن همه توجه و عنایت به یک پیغمبر دروغین کرد و آن همه وسیله در اختیارش گذاشت، قابل فهم نیست. اعتلای اسلام گرایی افراطی از همین جا آغاز شده.»
آلن بوسکه شاعر و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. از "آلن بوسکه " در زبان فارسی کتاب "فردا بی من " که آخرین مجموعه شعر اوست با عنوان " نبودن خیلی راحت تره" با ترجمه سهند آقایی و سید محمدمهدی شجاعی سال ۱۳۸۷ توسط نشر مشکی منتشر شده است.
ژاک لوران رمان نویس و روزنامه نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه زادهٔ ۱۹۱۹ در پاریس و متوفی سال ۲۰۰۰ در همان شهر است. لوران در ۱۹۷۱ برندهٔ جایزه گنکور، در ۱۹۸۱ برندهٔ جایزهٔ بزرگ فرهنگستان فرانسه و در ۱۹۸۳ برندهٔ جایزهٔ پرنس موناکو شده است.
ژان-فرانسوا شابرون نویسنده، شاعر، روزنامه نگار و منتقد هنری قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
بوریس ویان نویسنده، شاعر، ترانه سرا، خواننده، موسیقی دان جاز، نقاش و آهنگساز قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. او هنرمندی جامع الاطراف بود اما اکنون بیشتر به واسطهٔ رمانهای جنجالی و صاحب سبکش شناخته می شود که گاه با نام حقیقی و گاه با نام مستعارِ «ورنون سولیوان» منتشر می شد. زندگی. &lt;br&gt; بوریس ویان سال ۱۹۲۰ در شهر ویل داوره در حومه پاریس چشم به جهان گشود. تحصیلات درخشانی کرد و سال 1942 از مدرسه مرکزی پاریس با مدرک مهندسی فارغ التحصیل شد. زمان دانشجویی ترومپت جاز می نواخت. در زمینه های مختلفی قلم می زد و با ژان پل سارتر و سایر اگزیستاسیالیست های آن زمان نشست و برخاست داشت. سال ۱۹۴۶ با نام مستعار رمان معروف خ"واهم رفت تا بر قبرهایتان تف کنم" را به انتشار رساند، این رمان انتقاد تندی به نژاد پرستی داشت و باعث شد نام نویسنده آن بر زبان ها بیافتد و حتی مورد تعقیب قضایی واقع شود.&lt;br&gt; نوشته های ویان یا به لحاظ اجتماعی دیوانه وار تحریک آمیز بود، یا فانتزی خالص شاعرانه داشت و یا بسیار غم انگیز بود. ویان وارد قلمروهای فراوانی شد، ترانه سرایی می کرد، نمایشنامه می نوشت، حتی در وادی اپرا هم وارد شد و با این که بی
مار بود و پزشکان توصیه به استراحت مطلق کرده بودند، او به فعالیت هایش در تمام زمینه ها ادامه داد تا سرانجام با حاد شدن بیماری اش سال ۱۹۵۹ در حالی که در اوج فعالیت های گوناگون بود، در سی و نه سالگی چشم از جهان فروبست.&lt;br&gt; خلوص احساسات، زبانی رویاگونه و جسور، بازی با کلمات و خلق واژه های جدید و تلخی سرنوشت از ویژگی های کلی رمان های او به شمار می روند. کف روزها یکی از مهمترین رمان های بوریس ویان محسوب می شود که بعد از انتشار با اقبال روبرو نشد و تنها اواخر دهه شصت میلادی بود که خوانندگان به خصوص جوان آن دوره به اهمیت آن پی بردند. این رمان با طنز و تخیلی بی همتا داستان دلخراش عشق یک زوج را بیان می کند. کلوئه قربانی نیلوفری می شود که شش های او را تسخیر کرده است. این رمان علاوه بر ترسیم سرنوشت تلخ یک عشق از زوایای مختلف به نقد اجتماعی هم می پردازد. ویژگی دیگر این رمان آمیختگی آن با موسیقی جاز است. بوریس ویان از مهمترین نوازندگان و قطعات معروف جاز در این رمان صحبت می کند. کلوئه یکی از شخصیت های کلیدی این رمان نام قطعه معروف دوک الینگتون "کلوئه" را بر خود دارد. کتاب شناسی. &lt;br&gt; عناوین منتشرشده از آثار بوری
س ویان به زبان فرانسوی و به ترتیب انتشار به شرح زیر است. در مقابل آن نیز مشخصات عناوینی که به فارسی ترجمه شده است، براساس پایگاه کتابشناسی کتابخانه ملی ایران آمده است.
آلبر مِمی (زاده در شهر تونس – درگذشته در نوی-سور-سن) نویسنده و مقاله نویس سده ۲۰ (میلادی) یهودی، زاده تونس و اهل فرانسه بود. وی پیرو جنبش ترقی خواهی و پسااستعماری بود. او نزدیک به ۲۰ کتاب دربارهٔ استعمار، یهودیت و نژادپرستی نوشت و برای دهه ها به ویژه در نیمه دوم سده ۲۰ (میلادی) درانجمن های ادبی و فرهنگی از جمله درمیان روشنفکران ایرانی مطرح بود. آغاز زندگی. آلبر ممی در ۱۵ دسامبر ۱۹۲۰ در گتو یهودی نشین حاره در شهر تونس و در خانواده ای فقیر و پرجمعیت چشم به جهان گشود. پدر آلبر («فراجی» یا «فرانسوا») از یهودیان ایتالیا و مادرش («ماریا» یا «مارگارت») از یهودیان قوم بربر شمال آفریقا بود. خانواده ممی در خانه به زبان عبری-عربی حرف می زدند که با زبان عربی تفاوت داشت. پس از تولد آلبر، شهرداری تونس از پذیرش نام یهودی برای او خودداری کرد؛ بنابراین ناگزیر به او نامی فرانسوی دادند. تحصیل. آلبر دوران خردسالی را در یک مدرسه مذهبی یهودی گذراند. این آموزش باعث شد او در دوران بزرگسالی نوشته های کلاسیک عبری را به آسانی بخواند. در هفت سالگی به دبستان فرانسوی زبان اتحاد جهانی آلیانس رفت و به خاطر ممتاز بودن، با هزینه دولت تونس، دو
ره آموزش متوسطه را در کارنو، بهترین دبیرستان تونس گذراند. آلبر ممی در ۱۹۳۹ دیپلم خود را در رشته فلسفه گرفت کرد و برای ادامه تحصیل به دانشگاه الجزیره در پایتخت الجزایر رفت. با این حال او بیشتر وقت خود را در تونس می گذراند و در دبیرستان کارنو کار می کرد. در دوره جنگ جهانی دوم و اشغال تونس به دست نازی ها به یک اردوگاه کار اجباری در تونس فرستاده شد. پس از جنگ، بار دیگر تحصیلات خود را در رشته فلسفه ادامه داد و پس از دانشگاه الجزیره در دانشگاه سوربن پاریس ثبت نام کرد. با این حال تا سال ۱۹۵۳ به آموزگاری در دبیرستان کارنوی تونس ادامه داد و دبیر بخش فرهنگی نشریه "اکسیون" بود (که بعداً به "ژون آفریک" تغییر نام داد). کوچ به فرانسه. در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) که تونس درگیر مبارزات استقلال خواهانه بود و آلبر ممی به فرانسه کوچ کرد و با اینکه می دانست در تونس استقلال یافته جایگاهی ندارد اما از جنبش استقلال خواهانه آن کشور پشتیبانی می کرد. او باقی عمر خود را در فرانسه گذراند و به تدریس روانکاوی اجتماعی در دانشگاه ها پرداخت. اما زندگی در فرانسه را به «زندگی دور از وطن» توصیف می کرد. دوستی با سارتر و کامو. آلبر ممی از همان سال های آ
غازین تحصیل در پاریس با انجمن های روشن فکری پاریس آشنا شد. نویسندگان مطرح آن دوره فرانسه، مانند ژان-پل سارتر و آلبر کامو خیلی زود توانایی نویسندگی آلبر ممی را کشف کردند به گونه ای که آلبر کامو مقدمه ای برای نخستین رمان آلبر ممی به نام "مجسمه نمکی" نوشت. استعمار. آلبر ممی در دهه ۱۹۵۰ به درونمایه استعمار می پرداخت. پس از انتشار دو کتاب دیگر به نام های "آگار" و "چهره استعمارگر، چهره استعمارزده" آلبر ممی به شهرت جهانی رسید. دولت فرانسه که درگیر جنگ الجزایر بود به کتاب "چهره استعمارگر، چهره استعمارزده" روی خوش نشان نداد و درخواست تابعیت فرانسوی آلبر ممی را رد کرد و ۱۶ سال پس از انتشار این کتاب درخواست تابعیت او را پذیرفت. آلبر ممی در کتاب های "وابستگی" و "چهره رها شده از استعمار" به پیامدهای استعمار می پردازد. یهودیت. آلبر ممی در دهه ۱۹۶۰ بیشتر به هویت یهودی پرداخت و در این راستا کتاب هایی چون چهره "یک یهودی"، "آزادی یهودی"، و "یهودیان و اعراب" را نوشت. نژادپرستی. آلبر ممی در دهه ۱۹۸۰ به بررسی نژادپرستی پرداخت. او در سال ۱۹۸۲ با انتشار کتاب "نژادپرستی" را نوشت که به بررسی مفهوم دیگرهراسی می پرداخت. او دیگرهراسی را
یک گام فراتر از نژادپرستی بیولوژیک و بسیار گسترده تر از آن می دانست. از دید او دیگرهراسی با عبور از مرزهای نژادی، تلاش می کند انسان ها را بر پایه طبقه اجتماعی و فرهنگی و حتی ویژگی جنسیتی گروه بندی از یکدیگر جدا کند و به خشونت فیزیکی بینجامد. آلبر ممی باور داشت که نژادپرستی، تنها، شاخه ای از دیگرهراسی است. نویسندگی. آلبر ممی با نوشته های خود پل هایی میان فرهنگ ها و نژادهای گوناگون ساخت. انسان گرایی، مضمون اصلی و پس زمینه همه آثار او است. او فراتر از همه تفاوت ها و اختلاف ها، به رعایت حقوق انسانی می اندیشید. نوشته های او دربارهٔ یهودیت، استعمار، و دیگرهراسی مورد توجه دیگر روشنفکران قرار گرفتند. او در دو دهه پایانی زندگی اش، به گردآوری خاطرات و یادداشت های پراکنده اش پرداخت که در قالب کتاب منتشر شدند. همچنین در این سال ها نسبت به آنچه بهار عربی نام گرفت چندان شیفتگی نشان نداد و امیدواری های به وجود آمده را پوچ می دانست و می گفت: «اگر مردم عرب مسلمان پذیرای سکولاریسم نباشند مشکل هرگز حل نمی شود… و اگر با فساد مبارزه نشود همه حرف ها توخالی خواهند بود». جوایز. در سال ۲۰۰۴ فرهنگستان فرانسه، بالاترین نهاد در زمینه ز
بان و ادبیات فرانسه، جایزه بزرگ فرانکوفونی را به آلبر ممی، بابت همه نوشته هایش اهدا کرد و وزارت فرهنگ این کشور نیز نشان لژیون دونور را به او داد.
گابریل ویتکوپ (۲۷ مهٔ ۱۹۲۰ - ۲۲ دسامبر ۲۰۰۲) بانوی نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. در ایران. در ایران کتاب «نکروفیلیاک یا مرده خواه» او توسط علی طباخیان به فارسی ترجمه شده است.
محمد دیب نویسنده، شاعر، رمان نویس و نمایش نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل الجزایر بود. آثار. خانهٔ بزرگ (۱۹۵۲)، آتش سوزی (۱۹۵۴)
ژان پلگری شاعر و رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
کنستانت ژان شارل ماری پیشون نویسنده، شاعر، نمایش نامه نویس، فیلسوف و ریاضی دان قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
فردریک دار رمان نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. او که در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۲۱ در خانواده ای متوسط در شهری در نزدیکی شهر لیون به دنیا آمده بود، در پایان دهه ۱۹۷۰ دیگر نام خود را بر روی کتاب هایش نمی نوشت و آثارش را با همان نام «سن آنتونیو» منتشر می کرد. وی حتی یکی از کتاب های معروفش با نام «آیا باید پسربچه هایی را که دستشان روی باسنشان است، کشت؟» (۱۹۸۴) را که در آن ماجرای ربوده شدن دخترش را روایت می کند، با همین نام سن آنتونیو منتشر کرد. اوج فعالیت ادبی او در همان دهه ۱۹۸۰ بود. تا سال ۱۹۷۸ بیش از ۱۰۰ میلیون از آثار وی در سراسر جهان به فروش رفته بود و وقتی در ژوئن سال ۲۰۰۰ در سوئیس درگذشت، بیش از ۴۰۰ رمان منتشر کرده بود. از تعدادی از آثار دار نیز اقتباس سینمایی شده است؛ از جمله «آسانسور» و «آغوش شب» که ژاک گیمو در ۱۹۶۱ بر اساس آن فیلمی ساخت. در ایران، اولین بار، ذبیح الله منصوری به سراغ آثار وی رفت و رمان «آخرین ضربه» را از این نویسنده ترجمه و منتشر کرد. «آسانسور»، «مرگی که حرفش را می زدی»، «کابوس سحرگاهی»، «چمن»، «قیافه نکبت من»، «بزهکاران»، «بچه پُرروها»، «زهر تویی»، «قاتل غمگین»، «تصادف»، «تنگنا»، «دژخیم م
ی گرید»، «اغما»، «نان حلال»، «مردِ خیابان»، «قتل عمد؟»، «دفتر حضور و غیاب»، «آغوش شب» و «آدم که نمی میرد» عناوین کتاب هایی از فردریک دار است که به فارسی ترجمه و منتشر شده است.