Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وند. معمولاً از درون لوله ها، مبرد و درون پوسته آب گذر می کند. این گونه با در کنار هم قرار گرفتن این دو سیال، مبرد گرما را از آب درون پوسته گرفته و تبخیر می شود. البته تبخیرکننده پوسته و لوله انواع دیگری نیز دارد که یک نمونه آن از گونه غرقابی (Flooded) است. در این تبخیرکننده جای آب و مبرد جابه جا است. یعنی اینکه در نوع غرقابی، آب درون لوله ها و مبرد درون پوسته جریان دارد. اواپراتور یا تبخیرکننده پوسته و لوله در انواع مختلفی طراحی و ساخته می شود که معمولا بر اساس تعداد پاس (تعداد دفعات رفت و برگشت سیال جاری در لوله ها از ابتدا تا انتهای اواپراتور) و جنس پوسته و لوله ها (اینکه از جنس مس یا استنلس استیل و یا ... هستند) به انواع مختلفی دسته بندی می شوند. تبخیرکننده های صفحه ای. در این دسته از تبخیرکننده ها چندین صفحه به گونه ای در امتداد یک دیگر قرار می گیرند که یکی در میان، مبرد و سیال خنک شونده از آن ها عبور می کند. تبخیرکننده های صفخه ای از تبخیرکننده های پوسته و لوله بازدهی بالاتری دارند و البته ابعادشان نیز کوچکتر است. تبخیرکننده های هوایی. این تبخیرکننده ها دارای لوله های فین داری هستند که مبرد در داخل آن ه
ا جریان دارد. یک فن نیز هوا را از میان فین ها عبور می دهد. از این تبخیرکننده ها در سردخانه ها به منظور خنک کردن هوا استفاده می کنند.
هموستات ابزاری حیاتی جهت کنترل خون ریزی در جراحی می باشد.کلمپ هموستات (کلمپ هموستاتیک یا فورسپس شریانی)، ابزار حیاتی در انجام هرگونه عمل جراحی از قبیل عمومی یا اختصاصی محسوب شده و در هر ست جراحی یافت می شود.
کفرگویی در اسلام به هر گونه هتاکی نسبت به شخصیت های مقدس، آثار دینی، آداب دینی و اعتقاداتی که مسلمانان محترم می شمارند گفته می شود. قرآن و حدیث درباره کفرگویی صحبت نکرده اند. حقوقدانان، جرم را ساخته و آن را بخشی از شریعت کرده اند. در جاهایی که احکام اسلام صادق است، مجازات برای توهین به مقدسات می تواند شامل جریمه، زندان، شلاق، قطع عضو، حلق آویز کردن یا گردن زدن باشد. گاهی برخی روحانیون مسلمان برای مجازات فرد کفرگو یک فتوا صادر می کنند.
عنوان جانور خونسرد به جانوری گفته می شود که میزان دمای بدنش با توجه به دمای محیط اطراف به طور مداوم تغییر می کند. هنگامی که دمای هوا گرم است، در تابستان و همچنین در طول روز دمای بدن جانوران خونسرد بالا می رود و انرژی لازم برای فعالیت را بدست می آورند. در هنگام شب و همچنین در طول فصل زمستان نیز با توجه به سردی هوا، دمای بدن این جانوران نیز کاهش می یابد. میزان فعالیت یک جانور خونسرد به درجه حرارت محیط اطراف وی بستگی دارد؛ مثلاً خزندگان قبل از اینکه دست به شکار شوند برای اینکه بتوانند چابک تر عمل کنند باید به نحوی درجه حرارت بدن خود را بالا ببرند. جانوران خونسرد برای فرار از چنگال شکارچیان یا حتی برای جفت یابی یا تولید مثل نیز به هوای گرم نیاز دارند. مشکلی که هوای گرم برای پستانداران به ویژه آن دسته از پستانداران که از کرم ها و انواع بی مهرگان تغذیه می کنند، به وجود می آورد این است که کرم و جانوران بی مهره اغلب در آب و هوای مرطوب فعال می شوند؛ بنابراین این دسته از جانوران در فصل گرم و خشک تابستان با کمبود طعمه مواجه می شوند. خونسرد بودن مزایای خاص خودش را دارد. جانوران خونسرد برای ادامهٔ زندگی در مقایسه با جانور
ان خونگرم به انرژی بسیار کمتری نیاز دارند. پستانداران و پرندگان در مقایسه با جانوران خونسرد هم وزن خود به انرژی و در نتیجه به خوراک بیشتری احتیاج دارند. خونسردان با کاهش دما به خواب رفته یا بی هوش می شوند، همچنین با افزایش بیش از حد دما نیز می میرند. این دسته بندی امروزه در آرایه شناسی استفاده نمی شود. در نظر گرفتن گروهی به نام جانوران خونسرد (به رنگ آبی در شکل (یک گروه نافراگیر تشکیل داده و در نظر گرفتن گروهی به نام جانوران خونگرم که شامل تنها پستانداران و پرندگان می شود (قرمز / نارنجی در شکل)، یک گروه چندنیا (polyphyletic) تشکیل می دهد زیرا اعضای آن نیای مشترک بلافصل ندارند. جانوران ریز اغلب خونسرد هستند. پستانداران کوچک برای تأمین انرژی لازم برای جبران گرمایی که از سطح پوست خود از دست می دهند باید مدام در حال خوردن باشند و باید غذای خود را نیز از میان غذاهای پرانرژی نظیر میوه ها، دانه های خوراکی، حشرات و پستانداران کوچک انتخاب کنند. به همین دلیل خزندگانی که خونسرد هستند و به غذای کمتری احتیاج دارند در محیط هایی مثل بیابان هایی بی آب و علف که غذا کمیاب است بیشتر یافت می شوند. دستگاه ایمنی در بدن خزندگان و د
یگر جانوران خونسرد به علت تغییرات مداوم دمای بدن آن ها بسیار ضعیف است. در شرایط آب و هوایی گرم که دمای بدن این جانوران بالا و بدن آن ها محیط مناسبی برای رشد عفونت هاست، این دسته از جانوران بسیار آسیب پذیر خواهند بود. البته سازوکار دفاعی جانوران خونسرد برای دفاع در مقابل عفونت ها پایین آوردن حرارت در حدی است که امکان فعالیت برای عوامل عفونت زا وجود نداشته باشد.
وولورتس شرکت خرده فروشی استرالیایی است، که دارای شبکه گسترده ای از فروشگاه ها و مراکز خرید در سراسر استرالیا، نیوزیلند و هند می باشد. شرکت وولورتس از نظر میزان ارزش بازار سرمایه و میزان فروش، بزرگترین شرکت خرده فروشی در استرالیا و نیوزیلند به شمار می آید. این شرکت همچنین در فهرست بزرگترین فروشندگان مواد غذایی در استرالیا، رتبه اول و در نیوزیلند رتبه دوم را به خود اختصاص داده است. علاوه بر این وولورتس مالک بزرگترین شبکه هتل داری در این کشور نیز می باشد، همچنین به عنوان بزرگترین توزیع کننده مشروبات الکلی و غذاهای آماده (فست فود) در استرالیا، شناخته می شود. در سال ۲۰۰۸ شرکت استرالیایی وولورتس، در رتبه ۱۹ از بزرگترین شرکت های خرده فروشی جهان جای گرفت. بخشی از سهام این شرکت در بازار بورس اوراق بهادار استرالیا دادوستد می شود.
پروندهٔ تمام شد که به نام معمای مرد سامرتنی () نیز شناخته می شود، پرونده ای در مورد مردی به نام کارل چارلز وب است؛ که در ساعت ۶:۳۰ صبح ۱ دسامبر ۱۹۴۸ در ساحل سامرتن (آدلاید، استرالیای جنوبی) به حالتِ مرده پیدا شد. این پرونده تا سال ها حل نشده بود ولی سرانجام پس از ۷۰ سال در ژوئیه ۲۰۲۲ توسط درک ابوت و کولین فیتزپاتریک حل شد. نام پرونده از روی عبارت «تمام شد» بر روی تکه کاغذی از صفحه آخر "رباعیات خیام" که در جیب مخفی شلوار مقتول یافت شده بود، گرفته شده است. پرونده به عنوان یکی از مشکل ترین معماهای استرالیا مطرح شده است و موضوع بسیاری از جستجوهای مشتاقانه راجع به هویت قربانی و اتفاقاتی که منجر به مرگ او شد، بوده است. در حالی که این پرونده بیشترین رسیدگی را در استرالیا به خود جلب کرده بود، جنبه بین المللی نیز پیدا کرد چرا که پلیس به طور گسترده موضوع را در جهت یافتن هویت مقتول اشاعه داد و با دولت های دیگر برای دنبال کردن سرنخ، مشورت کرد. علاقه عمومی نسبت به این پرونده به خاطر چند عامل، قابل توجه است: قربانی. جسد در ساعت ۶:۳۰ صبح در ۱ دسامبر ۱۹۴۸ در ساحل سامرتن (آدلاید، استرالیای جنوبی) پیدا شد. به پلیس زنگ زده شد و
هنگامی که آن ها رسیدند، جسد روی شن ها بود، در حالی سر آن به موج گیر تکیه داده شده و پاهایش به شکل صلیب و درست رو به دریا قرار گرفته بود. پلیس نشانه تعرض نسبت به جسد پیدا نکرد و همچنین دریافت که دست چپ مرد به حالت راست و مستقیم بود در حالی دست راستش دولا شده بود. یک سیگار روشن نشده پشت گوشش بود و یک سیگار نیمه کشیده شده هم در یقهٔ سمت راست کت او بود که بین گونه هایش و یقه کت (که سرش روی یقه و به زمین بود) نگه داشته می شد. در جستجوی جیب های مقتول یک بلیت اتوبوس استفاده شده از مرکز شهر به خیابان سنت لئونارد در گلنگ و یک بلیت قطار استفاده نشده از مرکز شهر به ساحل هنلی و یک شانه باریک آلومینیومی، بسته نیمه خالی آدامس «Juicy Fruit»، یک بسته سیگار مارک «Army Club» که سیگارهای داخل آن مارک «Kensitas» بود، یک جعبه کبریت مارک «Bryant &amp; May» که یک چهارم آن پر بود، پیدا شد. ایستگاه اتوبوسی که بلیت اتوبوس در آن استفاده شده بود در ۱۱۰۰ متری (۳۶۰۰ فوتی) شمال مکان جسد قرار داشت. شاهدهایی که داوطلبانه اظهارات خود را ارائه داده بودند، گفتند که در غروب ۳۰ نوامبر، شخصی را که به حالت طاق باز خوابیده و شبیه مقتول بوده در همان
نقطه و به همان حالت در نزدیکی «Crippled Children's Home»، جایی که بعدها جسد در آن پیدا شد، دیده اند. زن و شوهری که او را حدود ساعت ۱۹ دیده بودند اشاره کردند که او دست راستش را تا حد ممکن دراز کرده و سپس به آهستگی آن را به زمین انداخته. زوج دیگری که او را بین ساعت ۱۹:۳۰ و ۲۰ که در آن فاصله زمانی چراغ خیابان ها روشن شده بود، اظهار داشتند که در مدت نیم ساعتی که مرد در دید آن ها بوده است هیچ حرکتی از او مشاهده نشده در حالیکه احساس می کردند وضعیت مکانی مرد تغییر کرده است و با خودشان فکر کرده بوند که مرد می بایستی مرده باشد چون به حشرات دور و برش واکنش نشان نمی داد و بعد به این نتیجه رسیدند که احتمال این که مرد مست یا خواب باشد بیشتر است و به همین دلیل کنجکاوی بیشتری نکردند. شاهدان اذعان داشتند که هنگام مشاهده جسد توسط پلیس، در همان وضعیت بوده است. به گفته «سر جان برتون کللند»، پروفسور بازنشسته و آسیب شناس از دانشگاه آدلاید، ظاهر مرد انگلیسی و سن او ۴۵ − ۴۰ و در بهترین وضعیت جسمانی بود. قد او ۱۸۰ سانتی متر (۵ فوت - ۱۱ اینچ)، رنگ چشم های او فندقی و رنگ موهایش تقریباً زنجبیلی بود که در اطراف شقیقه اش به نرمی به خاکس
تری می گرایید. شانه ها عریض، کمر باریک و دست ها و ناخن هایی که آثار کارگری در آن ها نبود، انگشت پاهای چاق و کوچک که کوه شکل به نظر می آمدند، مثل کسی که چکمه نوک تیز پوشیده باشد، عضله ساق پای قوی، مثل کسی که باله کار کرده باشد. این ها می توانند ویژگی های ژنتیکی باشند یا خصوصیات بسیاری از دوندگان فواصل متوسط و زیاد. لباس هایش متناسب و با کیفیت بود و شامل یک پیراهن سفید، کراوات قرمز و آبی، شلوار قهوه ای، جوراب و کفش می شد و با این که آن روز هوا بسیار گرم بود، یک پلیور بافتنی قهوه ای و یک کت شیک اروپایی که در دو طرف دکمه دارد، به تن او بود. تمامی لباس هایش فاقد اتیکت و مارک و نوشته بود و کلاه نداشت (که برای سال ۱۹۴۸ غیرمعمول است، مخصوصاً برای کسی با آن طرز لباس پوشیدن) و همین طور کیف پول هم نداشت. صورت تمام تراشیده و بدون نشان یا داغی روی بدن (مثلاً برث مارک یا خالکوبی)، مرد مدرک شناسایی هویت نداشت که پلیس را به این فرض سوق داد که او خودکشی کرده است. دندان های او با اطلاعات مربوط به دندان هیچ شخص معلومی در استرالیا همخوانی نداشت. کالبدشکافی. طبق کالبدشکافی انجام شده، آسیب شناس، زمان مرگ را حدود ساعت ۲ بامداد روز
۱ دسامبر تخمین زد. کالبدشکافی نشان داد که آخرین وعده غذایی او «پَستی» (Pasty) بوده است که ۴–۳ ساعت قبل از مرگ او خورده شده بود اما آزمایش ها نتوانستند وجود ماده ای نامناسب را در بدن او نشان دهند. دکتر دوایر، آسیب شناس، معتقد است: «من از این که مرگ، طبیعی نبوده کاملاً مطمئن شده ام … سمی که من (برای توجیه مرگ) در نظر داشتم، نمک اسید باربیتوریک یا یک خواب آور انحلال پذیر بود». اگرچه مسمومیت به عنوان یک فرضیه مناسب در جای خود باقی ماند اما اعتقاد بر این بود که منبع سم، پستی نبوده است. علاوه بر آن، پزشک قانونی نتوانست به سرنخی برای تشخیص هویت مرد، علت مرگ یا این که این مرد همانی باشد که در غروب ۳۰ نوامبر در ساحل سامرتن دیده شده، دست یابد، زیرا هیچ کس صورت او را در آن زمان ندیده بود. از اسکاتلندیارد در مورد پرونده درخواست همکاری شد اما حاصلی اندک در پی داشت. رواج گستردهٔ عکس مرد و مشخصات اثر انگشتش هیچ شناسایی موفقی در پی نداشت. به دلیل شناسایی نشدن مرد، در روز ۱۰ دسامبر ۱۹۴۸، جسدش مومیایی شد؛ به گفته پلیس، این اولین باری بوده که لزوم انجام چنین کاری را احساس کرده اند. تعیین هویت. در روز ۳ دسامبر ۱۹۴۸ ای.سی. جانسون
وارد ایستگاه پلیس شد تا بگوید که زنده است در نتیجه او نمی توانسته آن مرده باشد. در همان روز «The News» عکسی از مرد مرده در سرصفحه اش منتشر کرد که منجر به تماس های بیشتری از طرف مردم به پلیس برای ارائه اطلاعات دربارهٔ هویت احتمالی مرد مرده شد. در چهارم دسامبر، پلیس خبر داد که اثر انگشت این مرد در اطلاعات پلیس استرالیای جنوبی پیدا نشد؛ که در نتیجه آن ها مجبور شدند تا در وسعت بیشتری دربارهٔ وی به جستجو بپردازند. پنجم دسامبر «The Advertiser» گزارش داد که پلیس در حال کندوکاو اطلاعات نظامی برای یافتن مردی است که در روز ۱۳ نوامبر همراه با مردی شبیه به مرد مرده در هتل گلنگ در حال نوشیدن بوده است. در ملاقات آنان، ظاهراً مرد مرموز، یک کارت حقوق بازنشستگی ارتشی که نام «Solomonson» (سولومونسون) در آن مشاهده می شده را ارائه کرده است. پلیس تعدادی را شناسایی کرد، از جمله مردی که دو نفر در اوایل ژانویه ۱۹۴۹، آن را متعلق به هیزم شکنی ۶۳ ساله به نام رابرت والش دانستند. نفر سومی هم به نام جیمز ماک، جسد را دید اما در ابتدا نتوانست آن را به جا بیاورد تا این که یک ساعت بعد با پلیس ارتباط برقرار کرد و اعلام داشت که او همان رابرت و
الش بوده. ماک اظهار کرد دلیل عدم شناسایی او در لحظه دیدنش تفاوت در رنگ مویش بوده است. والش جند ماه قبل آدلاید را به مقصد کویینزلند ترک گفته بود تا چند گوسفند بخرد اما آن طور که قرار بود، موقع کریسمس برنگشته یود. پلیس به دلیل پیر بودن والش، بعید می دانست که همان مرده باشد. با این حال پلیس اظهار کرد که جسد مطابق با مشخصات مردی است که قبلاً هیزم شکن بوده، با این که دست هایش نشان می داد حداقل ۱۸ ماه است که هیچ هیزمی نشکسته. هر گونه مطلبی که نشان می داد شناسایی موفقی انجام شده، تکذیب شد. وقتی خانم الیزابت تامپسون، یکی از افرادی که مرد را به عنوان والش شناسایی کرده بود، برای بار دوم جسد را دید، به دلیل فقدان جای زخمی به درازای پای، نتیجه گرفت که آن مرد والش نیست و اظهارش را مبنی بر شناسایی موفق مرد پس گرفت. در اوایل فوریه ۱۹۴۹، هشت شناسایی موفق درگر انجام شد، شامل دو نفر اهالی داروین که ادعا می کردند جسد متعلق به دوستشان است و بقیه که اظهار می داشتند او مهتری گمشده یا کارگر یک کشتی بخار بوده یا حتی مردی سوئدی! کاراگاه های ایالت ویکتوریا از همان اول معتقد بودند که مرد، به دلیل وجود شباهت بین علامت های خشک شویی با آن
هایی که فقط در تعدادی شرکت های خشک شویی در ملبورن استفاده می شوند، متعلق به ناحیه ای در ویکتوریا است. به دنبال انتشار عکس مرد در ویکتوریا، ۲۸ نفر اظهار کردند که او را می شناسند اما کارآگاهان ویکتوریا همهٔ آن ها را رد کردند و گفتند که تحقیقات جانبی نشان داده، ویکتوریایی بودن مرد غیر محتمل است. در نوامبر ۱۹۵۳، پلیس اعلام کرد که دویست و پنجاه و یکمین راه (یا نشانه) شناخت مرد را از عموم مردم که ادعای ملاقات یا شناخت مرد را داشتند دریافت کرده است اما گفتند تنها سرنخ با ارزش همان لباس های مرد بوده که می پوشیده است. اچ. سی رینولدز. در سال ۲۰۱۱، یک زن اهل آدلاید، در مورد یک کارت شناسایی متعلق به «اچ. سی رینولدز» که آن را در وسایل به جامانده از پدرش یافته بود، با «Maciej Henneberg» تماس گرفت. کارت که یک سند صادر شده از آمریکا برای یک ملوان (دریانورد یا پایین ترین درجه در یک ناو) در طول جنگ جهانی اول بود، در اکتبر ۲۰۱۱ به انسان شناس زیستی «Maciej Henneberg» داده شد تا عکس کارت را با مرد سامرتنی مقایسه کند. هنگامی که هنبرگ شباهت های آناتومی زیادی در بینی، لب ها و چشم ها یافت، معتقد بود که هیچ چیز مثل شباهتی که در گوش ه
ا بود قابل استناد نیست. شکل گوش ها در هر دو مرد شباهتی «بسیار خوب (نزدیک)» داشتند. هنبرگ همچنین چیزی پیدا کرد که به آن «تعیین کننده هویت ویژه» می گفت یعنی یک خال گوشتی روی گونهٔ هر دو عکس، در مکان و شکلی مشابه. کارت شناسایی، به شماره ۵۸۷۵۷، در روز ۲۸ فوریه ۱۹۱۸ و در سن ۱۸ سالگی برای اچ. سی رینولدز که ملیت خود را انگلیسی اعلام کرده بود، از آمریکا صادر شده بود. در جستجوی اسناد ملی آمریکا و انگلیس و مؤسسه تحقیقات خاطرات و اسناد جنگی استرالیا، هیچ گونه اطلاعاتی راجع به اچ. سی رینولدز، پیدا نشد. شعبه مبارزه با جرایم بزرگ پلیس استرالیای جنوبی، که در آن جا پرونده به عنوان «در جریان» یاد شده، هر گونه اطلاعات جدیدی که به دست می آید را مورد تحقیق قرار خواهد داد. چمدان قهوه ای. تحولی جدید در پرونده در روز ۱۴ ژانویه ۱۹۴۹ رخ داد. هنگامی که کارکنان ایستگاه قطار آدلاید، چمدانی قهوه ای که برچسب نام و نشانش کنده شده بود را یافتند که به اتاق نگهداری وسایل مسافران بعد از ساعت ۱۱ صبح روز ۳۰ نوامبر ۱۹۴۸ راه یافته بود. در چمدان چیزهایی که پیدا شد عبارت بود از: یک لباس شب قرمز بررسی شده، یک جفت کفش راحتی قرمز نمدی سایز ۷، ۴ تا زیرش
لواری، لباس خواب، وسایل اصلاح، یک شلوار قهوه ای روشن که در پاچه هایش شن بود، پیچ گوشتی مخصوص متخصص های برق، یک کارد غذاخوری که به قطعه های تیزی شکسته و تبدیل شده بود، یک قیچی با سرهای تیز شده و قلم موی استنسیل کردن، از همان نوعی که افسر سوم های کشتی های تجاری برای استنسیل کردن محموله به کار می برند. همچنین یک کارت نمونه نخ از برند «Barbour» شامل نخ نارنجی مومی از «نوعی غیرعادی» که در استرالیا موجود نبود و مانند همانی بود که برای تعمیر و دوختن آستر جیب شلوار مرد که آن را می پوشید، به کار رفته بود. هر گونه نشانه شناسایی از روی لباس ها کنده شده بود اما پلیس نام «T. Keane» را روی کراوات و نام «Keane» را روی کیف لباس هایی که باید خشک شویی شوند و همچنین «Kean» را (بدون حرف e در آخر) روی زیرپوش مرد پیدا کرد که با سه شماره خشک شویی همراه بودند: ۱۱۷۲/۷ و ۴۳۹۳/۷ و ۳۰۵۳/۷. پلیس معقتد بود که هر کسی که علائم لباس ها را کنده بوده، عمداً نام کین («Keane») را روی لباس ها باقی گذاشته و می دانسته که کین نام مرد نیست. این از زمانی مورد توجه قرار گرفت که معلوم شد نام «Kean» تنها علامتی بوده که نمی توانسته بدون آسیب رساندن به لبا
س جدا شود. در ابتدا لباس ها رد پا را به سمت ملوان محلی، تام کین، نشانه رفته بودند. به دلیل این که کین پیدا نشد، برخی از هم کشتی هایش جسد را در سردخانه دیدند و صراحتاً اظهار داشتند که نه جسد و نه لباس هایش متعلق به ملوان گمشده نیست. تحقیقات مشخص کرد که هیچ «T. Keane» گمشده دیگری در کشورهای انگلیسی زبان وجود ندارد و همچنین رواج کشوری علائم خشک شویی بی ثمر بود. در حقیقت، تنها چیزی که از چمدان می شد فهمید این بود که چون کتی که داخل چمدان بود دارای پارچه اضافی جلویی و کوک های مورب بود، فقط می توانست در آمریکا ساخته شده باشد زیرا آن، تنها کشوری بود که ماشین آلات لازم برای ساختن چنین کوک هایی را داشت. کت وارداتی نبوده و این نشان می دهد که مرد یا در آمریکا بوده یا آن را از کسی با سایزی مشابه خریده که در آمریکا بوده. پلیس اطلاعات قطارهای ورودی را بررسی کرد و معتقد بود که مرد نیمه شب از ملبورن، سیدنی یا پورت اگوستا رسیده و بعد، قبل از این که به ایستگاه قطار، برای خرید بلیت ۱۰:۵۰ صبح به مقصد ساحل هتلی برگردد، در یکی از «City Bath» های پیرامون حمام و اصلاح کرده و به هر دلیلی قطار را از دست داده یا فراموش کرده و پس از برگ
شتن از حمام های شهری، قبل از گرفتن اتوبوس به سمت گلنگ، چمدانش را برای اتاق نگهداری وسایل مسافران در ایستگاه، ثبت کرده. درک آبوت، کسی که روی پرونده مطالعه داشته، معتقد است که مرد ممکن است بلیت را قبل از حمام کردن خریده باشد. امکانات عمومی خود ایستگاه قطار در آن روز بسته بود و فهمیدن این موضوع و مجبور شدن به رفتن به حمام های شهری مجاور، خود ۳۰ دقیقه زمان به آن چیزی که مرد انتظار داشته اضافه می کند و می تواند دلیل از دست دادن قطار به مقصد ساحل هنلی باشد و این که چرا او با اتوبوس در دسترس بعدی رفته است. تحقیقات پلیس. بررسی دقیق توسط یک پزشک قانونی، که به وسیله پزشک قانونی، توماس ارسکاین کللند، اندکی بعد از پیدا شدن جسد، رهبری می شد اما تا ۱۷ ژوئن ۱۹۴۹ به تعویق افتاد. آسیب شناس محقق، سر جان بورتن کللند، جسد را مورد بررسی مجدد قرار داد و به چیزهایی پی برد. او اشاره کرد که کفش های مرد به طور قابل توجهی تمیز بوده اند به گونه ای که گویا اخیراً واکس زده شده بودند. در واقع تمیزی آن، بیش از وضعیت کفش های مردی است که ظاهراً تمام روز را در حال پرسه زدن اطراف گلنگ بوده است. با توجه به عدم وجود اثری از استفراغ و تشنج، که دو
شاخصهٔ اصلی سم هستند، او افزود که این مدرک سازگار با این فرض است که ممکن است مرد را بعد از مرگش به ساحل سامرتن آورده باشند. توماس کللند فکر می کرد چون هیچ یک از شاهدها نتوانسته بودند به طور موفقیت آمیز تشخیص دهند که آیا مردی که شب قبل از صبح روزی که جسد پیدا شد همانی است که دیده بودند، احتمال این که مرد جای دیگری مرده باشد و برای مدتی نگهداری شده باشد وجود داشت. او تأکید کرد که این تنها راه ممکن بود چرا که تمام شاهدها گفته اند جسدی که پیدا شده «قطعاً همان فرد» بوده که در مکان و وضعیتی مشخص و مشابه، قرار گرفته بود. او همچنین دریافت که مدرکی برای پی بردن به هویت مرده وجود نداشت. سدریک سنتون هیکس، پروفسور فیزیولوژی و داروشناسی از دانشگاه آدلاید، تصدیق کرد که در گروهی از داروها، انواعی از یک دارو در آن گروه که او نامش را شماره یک گذاشته بود و دیگری یعنی شماره ۲، در یک دوز خوردنی نسبتاً کوچک، به شدت سمی بودند، به گونه که تشخیص آن حتی اگر در نمونه برداری اول به وجودش مشکوک می شدند، اگر غیرممکن نبود، بسیار دشوار بود. او به پزشک قانونی تکه کاغذی که نام آن دو دارو رویش نوشته شده بود را داد که نام ها به این قرار بود: «
Exhibit C.18.». این نام ها تا دهه ۱۹۸۰ در معرض اطلاع عموم قرار نگرفتند چرا که در آن زمان «به راحتی قابل تهیه توسط یک فرد عادی» از یک داروساز بودند بدون نیاز به دادن هیچ دلیلی برای خرید آن. او اشاره کرد: تنها حقیقت مسلمی که در رابطه با جسد یافت نشده بود مدرکی دال بر استفراغ بود. او تصریح کرد که فقدان آن، نامشخص نبود، اما او نمی توانست بدون آن «نتیجه گیری قطعی» کند. هیکس اظهار داشت اگر مرگ ۷ ساعت بعد از مشاهده شدن آخرین حرکات از او مرده باشد به معنی دوز مصرفی بالا بود که همچنان غیرقابل اکتشاف بود. به این نکته توجه شد که آخرین حرکات مشاهده شده توسط شاهدها در ساعت ۱۹ می توانسته آخرین تشنج او که به مرگ منتهی شده، بوده باشد. در پرس و جوهای اخیر کللند اظهار داشت: «من حاضر بودم تشخیص دهم که او از سم مرده و سم احتمالاً گلوکزید بوده و این که این تصادفی رخ نداده اما نمی توانستم بگویم آیا خودش این کار را کرده یا کس دیگری». با وجود همه این اکتشافات او نتوانست علت مرگ مرد سامرتنی را تشخیص دهد. عدم موفقیت در شناسایی هویت و علت مرگ مرد سامرتنی، نویسندگان معتبر را به این سمت سوق داد که به آن لقب «معمای بی نظیر» را بدهند و بر
این باور باشند که علت مرگ هرگز شناخته نخواهد شد. یک مقاله، پرونده را «یکی از مشکل ترین معماهای استرالیا» خواند و گفت: اگر مرد از سم، به طرزی نادر و مبهم کشته شده باشد به شکلی که توسط متخصصان سم شناسی قابل شناسایی نیست، پس حتماً دانش سطح بالای قاتل او را به چیزی فراتر از مسموم کردن های عادی هدایت کرده است. رباعیات عمر خیام. در حدود زمان موشکافی پرونده، تکه کاغذی کوچک و لوله شده که کلمات «Tamam Shud» (تمام شد) روی آن چاپ شده بود در جیب مخصوص (مخفی) که در داخل جیب شلوار مرد دوخته شده بود پیدا شد. صاحب منصبان کتابخانهٔ عمومی اعلام کردند که، ترجمه متنی که مشخص شده بود، به معنای عبارت «ended» یا «finished» (تمام شده، پایان یافته) است که در صفحه آخر مجموعه اشعاری به نام رباعیات عمر خیام یافت شده است. مفاهیم این اشعار این است که انسان باید به بهترین شکل و آزاده زندگی کند و ترسی از این که کی زندگی اش پایان می یابد نداشته باشد. پشت کاغذ سفید بود، پلیس جستجویی به وسعت استرالیا آغاز کرد تا نسخه ای از کتاب با صفحه آخر با پشت سفید همانند آن کاغذ بیابد اما موفق نشد، عکسی از تکه کاغذ به پلیس ایالتی فرستاده شد و سپس برای عموم
منتشر شد که منجر شد مردی اطلاع بدهد که نسخه ای بسیار نادر از کتاب رباعیات، ویرایش اول، ترجمهٔ «ادوارد فیتزجرالد» ، انتشارات «Whitcombe and Tombs» در نیوزلند، را در صندلی پشتی ماشینش که قفل نبوده و در شب ۳۰ نوامبر ۱۹۴۸ در «جادهٔ جتی» در گلنگ پارک کرده بوده، یافته است. او هیچ چیز از ارتباط کتاب با پرونده نمی دانسته تا این که مقاله ای را در روزنامه روز قبل خوانده است. به دلیل این که مرد تمایل به ناشناس ماندن داشت، هویت و شغل او توسط پلیس محفوظ ماند. موضوع اشعار پلیس را به نظریه هایی سوق داد که نشان می دادند او با سم خودکشی کرده است در حالی که مدرک دیگری برای طرفداری از این نظریه نبود. کتاب پیدا شده، فاقد کلمهٔ «تمام شد» در آخرین صفحه اش بود که دارای پشتی سفید بود و تست های میکروسکوپی نشان می دادند که تکه کاغذ، از کاغذی پاره شده از کتاب بوده است. «تمام شد» مشمول آخرین سطر کتاب بود. در پشت کتاب علائم مداد به طور ضعیف مشاهده می شد که شامل ۵ خط با حروف بزرگ انگلیسی بود و روی خط دوم آن، خط کشیده شده بود که اکنون به دلیل شباهتش با خط چهارم معنا دار فرض می شود و احتمالاً به دلیل اشتباه در نوشتن بوده است و احتمالاً رمز
هستند: WRGOABABD MLIAOI WTBIMPANETP MLIABOAIAQC ITTMTSAMSTGAB در کتاب، نامعلوم است که آیا دو خط اول با M شروع می شوند یا W، اما به دلیل تفاوت بارز با حرف M که روی ان خط کشیده شده، اکثراً اعتقاد بر این است که W باشند. به نظر می رسد که خطی صرف نظر شده یا خط کشی شده در زیرش در متن وجود داشته باشد یعنی «MLIAOI». همچنین آخرین حرف این خط شبیه L است، اما بررسی ها از فاصله نزدیک نشان می دهد که به طور واضحی مرد حرف I را نوشته است و تکه اضافی کنار آن متعلق به خطی است که به منظور صرف نظر کردن ا خط کشی به کار برده شده. همچنین Lهای دیگر در پایینشان انحنا داردند. یک حرف X هم بالای O در خط چهارم دیده می شود که مشخص نیست معنادار است یا نه. در ابتدا تصور می شد که حروف متعلق به کلمات زبانی خارجی باشند (قبل این که بفهمند رمز است). متخصصان رمزگشایی در همان زمان فراخوانده شدند تا رمز متن را بشکنند اما ناموفق بودند. وقتی که رمز توسط وزارت دفاع استرالیا در سال ۱۹۷۸ بررسی شد، آن ها اطاعات زیر را در مورد رمز دادند: همچنین از جمله چیزهایی که پشت کتاب پیدا شد یک شماره تلفن خصوصی (شماره تلفنی که در کتاب های شماره تلفن چاپ نمی شوند) بود
که به یک پرستار سابق که در خیابان موسلی در گلنگ، حدود ۴۰۰ متری (۱۳۰۰ فوت) شمال مکان پیدا شدن جسد، زندگی می کرد، تعلق داشت. زن می گفت که وقتی داشته در طول جنگ جهانی دوم در بیمارستان «Royal North Shore» در سیدنی کار می کرده، یک نسخه کتاب رباعیات را داشته است اما در سال ۱۹۴۵ در هتل «Clifton Gardens» در سیدنی آن را به یک ستوان نظامی به نام «Alfred Boxall» داده است که در قسمت انتقال آب ارتش استرالیا خدمت می کرده است. بنا به گزارش رسانه ها، آن زن گفته است که بعد از جنگ به ملبورن رفته و ازدواج کرده است. او بعدها نامه ای از بوکسال دریافت کرده اما به او پاسخ داده که اکنون ازدواج کرده است. او افزود در اواخر ۱۹۴۸ یک مرد مرموز از همسایه های اطرافش در مورد او سؤال می کرده است. هیچ مدرکی مبنی بر هرگونه ارتباط بوکسال با آن زن پس از سال ۱۹۴۵ که نام پس از ازدواج او را نمی دانسته، وجود ندارد. وقتی کارآگاه گروهبان لین، مجسمه گچی بالاتنه مرد را به زن نشان داد، او نتوانست مرد را شناسایی کند. طبق گفته لین، او واکنش زن را هنگام دیدن مجسمه را این گونه توصیف می کند: «کاملاً شوکه شده، تا جایی که ظاهراً می خواست غش کند». پلیس معتقد بو
د که جسد همان بوکسال است تا زمانی که آن ها بوکسال را زنده، با نسخهٔ کتاب رباعیات، یافتند، آن هم با عبارت کامل و دست نخورده «تمام شد» در صفحه آخرش. بوکسال اکنون در قسمت در دست تعمیر انبار ایستگاه اتوبوس «Randwick» (رندویک) (جایی که قبل از جنگ در آن کار می کرد)، کار می کرد و از هرگونه ارتباط بین مرد مرده و خودش بی اطلاع بود. بر روی نسخه رباعیاتی که به بوکسال داده شده بود، زن رباعی ۷۰ را نوشته بود: ترجمه تحت اللفظی: زن اکنون در گلنگ زندگی می کرد اما هر گونه اطلاع از این که چرا مرد در شب مرگش از محله او دیدن کرده را انکار کرد. او همچنین درخواست کرد که به دلیل این که اکنون ازدواج کرده، ترجیح می دهد که نامش جایی برده نشود تا از خجالت زیاد و ارتباط داده شدن به مرد مرده و بوکسال در امان باشد. پلیس موافقت کرد و تحقیقات بعدی را بدون وجود بهترین سرنخ پرونده رها کرد. در یک برنامه تلویزیونی در مورد پرونده، در قسمتی که بوکسال مورد مصاحبه قرار گرفت، نام آن زن در صداگذاری، «Jestyn» یاد شد که گویا آن را از امضای «Jestyn» که در ادامه شعر بر روی کتاب نوشته شده بود، برگرفته بودند اما وقتی که کتاب را در برنامه نشان می دادند امضا