Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د استادان آن زمان به پایان برد. سپس در سال ۱۳۵۰ به درس خارج فقه و اصول استادان حوزه علمیه قم راه یافت و سالها نزد آنها تلمذ کرد. او در طی این سال ها در درس تفسیر، علوم عقلی و اخلاق حاضر شد و در اولین دوره آموزشی ویژه مؤسسه در راه حق که تحت نظر محمدتقی مصباح یزدی اداره می شد شرکت نمود. وی همچنین با تأسیس پژوهشگاه حوزه و دانشگاه و نیز در گروه علوم اجتماعی این مرکز به تحقیق، ارائه کنفرانس و بازسازی علوم انسانی در قلمرو جامعه شناسی پرداخت. استادان. بخشی از مقدمات و کتاب سیوطی (البهجة المرضیة فی شرح الالفیة) را نزد فلاح زاده و شایسته، منطق مظفر و اصول فقه مظفر را نزد امینیان و فیاضی، معالم الاصول را نزد مرتضی مقتدایی و معانی و بیان را نزد شیخ حسن تهرانی فرا گرفت. شرح لمعه الروضةالبهیة فی شرح اللمعةالدمشقیة اثر زین الدین جبل عاملی معروف به «شهید ثانی» را نزد محمد مؤمن، حسین شب زنده دار جهرمی، شیخ حسن تهرانی، فاضلی و امراللهی فرا گرفت و در درس رسائل سید حسن طاهری خرم آبادی و محمد مؤمن و در درس مکاسب ستوده، مصلحی اراکی و محمد مؤمن شرکت کرد. برای آموختن کفایةالاصول نیز به درس سلطانی طباطبایی و محمد مؤمن رفت. وی پس از
پایان دروس سطح در درس خارج مرتضی حائری یزدی، محمد تقی بهجت، حاج شیخ کاظم تبریزی، محمد شاه آبادی و حسین وحید خراسانی حاضر شد. وی همچنین از درس فلسفه و تفسیر موضوعی محمد تقی مصباح یزدی استفاده کرد و سالها در درس کلام شیخ غلامرضا صلواتی و سید عباس حسینی کاشانی شرکت کرد. وی در درس اخلاق علی مشکینی محمد تقی مصباح یزدی و حسین شب زنده دار جهرمی حضور یافت. مسئولیت ها. اعطای مجوزها و امتیازها جوایز و تشویق ها. ۱. جایزه نقدی برای مقاله اندیشه های پنداری در سال ۱۳۵۶ ۲. جایزه نقدی برای کتاب قرآن شناسی (از سری کتاب های آموزش از راه دور) ۱۳۸۰ ۳. لوح تقدیر و جایزه نقدی برای مدیر گروه برتر مؤسسه پژوهشی حوزه و دانشگاه در سال ۱۳۸۱ ۴. لوح تقدیر و جایزه نقدی برای استاد نمونه مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی ره در سال ۱۳۸۲ ۵. لوح تقدیر و جایزه نقدی برای پژوهشگر نمونه استان ۱۳۸۴ ۶. لوح تقدیر و جایزه نقدی برای مقاله قانونمندی جامعه و تاریخ از دیدگاه قرآن / همایش فلسفه علوم اجتماعی / دانشگاه امام صادق (ع)
محتوی آب مقدار آبی است که ماده ای مانند خاک، سنگ، سرامیک، میوه یا چوب می تواند در برداشته باشد. محتوی آب در بسیاری از بحث های علمی و مهندسی کاربرد دارد و معمولاً به صورت نسبی بیان می شود و مقدار آن می تواند از صفر (کاملاً خشک) تا به اندازهٔ پوکی ماده (در حالت اشباع) باشد همچنین می توان آن را به صورت حجمی و جرمی بیان داشت. تعریف. محتوی حجمی آب یا θ با بیان ریاضی به صورت زیر است: که در این رابطه formula_2 حجم آب و formula_3 حجم کل است که برابر است با مجموع حجم خاک، آب و هوا. محتوی وزنی یا جرمی آب که بر اساس جرم ماده به صورت زیر بیان می شود: در این رابطه formula_5 جرم آب و formula_6 جرم کل است (وزن هوا را صفر می گیریم). در مهندسی خاک و پی و دانش های مربوط به خاک، formula_7 خاکی که در کوره خشک شده باشد برابر با جرم کل یا formula_6 در نظر گرفته می شود. در مکانیک خاک و مهندسی نفت، عبارت درجهٔ اشباع (degree of saturation) یا اشباع آب (water saturation) با نشانهٔ formula_9 به صورت زیر تعریف می شود: که در آن formula_11 همان پوکی و formula_12 حجم فضاهای خالی خاک است. مقدار formula_9 می تواند از ۰ (خشک) تا ۱ (اشباع) تغی
یر کند. البته در واقعیت مقدار formula_9 هرگز به صفر یا ۱ نمی رسد بلکه این مقدارها تنها در مهندسی کاربرد دارند. محتوی آب نرمال شده (normalized water content) با علامت formula_15، همچنین با نام اشباع مؤثر (effective saturation) یا formula_16 یک مقدار بی بعد است که نخستین بار از سوی فن گنوختن به صورت زیر تعریف شد: در رابطهٔ بالا، formula_18 محتوی آب حجمی و formula_19 محتوی آبی است که در آن گرادیان formula_20 برابر با صفر شود و formula_21 محتوی آب اشباع است که خود برابر با پوکی، formula_22 است. اندازه گیری. روش مستقیم. اگر حجم مشخصی از ماده، و خشک شدهٔ آن در کوره را داشته باشیم می توانیم محتوی آب حجمی یا θ را به صورت زیر محاسبه کنیم using: که در آن برای موادی مانند زغال سنگ که با افزوده شدن آب به آن ها حجمشان تغییر می کند، محتوی آب، "u" بر پایهٔ جرم آب در یکای جرم نمونهٔ مرطوب بیان می شود: البته زمین شناسان ترجیح دارند که محتوی آب به صورت درصدی از وزن نمونهٔ خشک بیان شود: که در آن محتوی آب مورد نظر = formula_30 برای چوب، قرارداد این است که محتوی آب برای نمونهٔ خشک شده در کوره بیان شود (نمونهٔ خشک شده یعنی نمونه ا
ی که پیش تر در کوره ای با دمای ۱۰۵ درجهٔ سانتیگراد به مدت ۲۴ ساعت قرار داشته است.) این کار در خشک کردن چوب، نکتهٔ مهمی است که حتماً باید رعایت شود.
مانیتی مارلی شرکت خودروسازی ایتالیایی است، که در زمینه طراحی، توسعه و ساخت سامانه ها، ماژول ها و قطعات خودرو فعالیت می نماید. تمرکز اصلی این شرکت بر روی سامانه های روشنایی وسایل نقلیه، قطعات الکترونیکی خودروها، سامانه های تعلیق، سامانه های اگزوز و تجهیزات و کیت های الکترونیکی مرتبط با خودرو های مسابقات اتومبیل رانی، شامل فرمول یک، گرند پریکس و رالی قهرمانی جهان، معطوف می باشد. این شرکت همچنین در زمینه توسعه تجهیزات جانبی وسایل نقلیه، مانند؛ دستگاه های بلوتوث، یواس بی، جی پی اس، بازشناسی گفتار و صفحات لمسی نیز فعالیت می کند. نخستین کارخانه شرکت مانیتی مارلی در سال ۱۹۱۹ با مشارکت و سرمایه گذاری شرکت های فیات و ارکول مارلی، در سستو سان جووانی، در نزدیکی شهر میلان، راه اندازی شد. این شرکت در حال حاضر دارای ۸۳ کارخانه تولیدی، ۱۲ مرکز تحقیق و توسعه و ۲۶ مرکز تخصصی و کاربردی، در ۱۸ کشور جهان می باشد. دفتر مرکزی شرکت مانیتی مارلی در کوربتا، لمباردی، ایتالیا قرار دارد و هم اکنون از شرکت های زیرمجموعه گروه فیات به شمار می آید.
ساختمان نیویورک لایف نام یک بنای قدیمی در شهر کانزاس سیتی در ایالت میزوری در آمریکا است. این ساختمان در سال ۱۲۶۷ هجری خورشیدی (۱۸۸۸ میلادی) ساخته گردید، و با ۱۲ طبقه و ۵ آسانسور ۵۵ متر ارتفاع دارد. این بنا امروزه در ثبت اماکن تاریخی ملی آمریکا قرار دارد. معماران این بنا چارلز مک کیم و ویلیام رادرفورد مید و استنفورد وایت بودند.
سونی چیبا (زادهٔ ۲۳ ژانویه ۱۹۳۹ – درگذشتهٔ ۱۹ اوت ۲۰۲۱) بازیگر ژاپنی بود. از فیلم های معروف او می توان به "بیل را بکش بخش ۱ و " اشاره کرد. شینیچی چیبا (به ژپنی: 千葉 真一، در زمان تولد: چیبا شینچی، زاده شده ساداهو مائدا (فوکوئوکا)؛ که در سطح بین المللی با نام سونی چیبا شناخته می شود، یک هنرپیشه و رزمی کار ژاپنی بود. چیبا یکی از اولین بازیگرانی بود که از طریق مهارت های خود در هنرهای رزمی، ابتدا در ژاپن و بعداً در مقابل تماشاگران بین المللی به ستاره ای دست یافت. چیبا که در فوکوئوکا زاده شد، در دبیرستان ورزش های مختلفی از جمله بیسبال و والیبال انجام داد. او همچنین به تمرین ژیمناستیک پرداخت و در سال سوم خود در "جشنواره ملی ورزشی ژاپن" شرکت کرد. زمانی که او دانشجو بود، هنرهای رزمی را آموخت و در سال ۱۹۶۵ در کیوکوشین کاراته کمربند مشکی گرفت و با ادامه آن در سالهای بعد ارتقای رتبه یافت به گونه ای که در سال ۱۹۸۴ دان چهار این رشته را دریافت کرد. حرفه هنری چیبا در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد، زمانی که او در دو نمایش ابرقهرمانی توکوساتسو بازی کرد. در اولین نقش خود، او جایگزین "سوسومو واجیما" به عنوان شخصیت اصلی Kōtarō Ran/Seven Color M
ask در Seven Color Mask (Nana-iro kamen) در نیمه دوم سریال شد. با این حال، نقش موفقیت آمیز او در سال ۱۹۷۴ در فیلم "مبارز خیابانی" بود. او قبل از بازنشستگی در فیلم های و بازی کرده بود. شینیچی چیبا در ۱۹ اوت ۲۰۲۱ در سن ۸۲ سالگی بر اثر عوارض کووید-۱۹ نوع دلتا درگذشت. نام ها. او که ساداهو مائدا (前田 禎穂، مائدا ساداهو) زاده شد، در طول زندگی حرفه ای خود از نام هنری «چیبا شینیچی» استفاده کرد. وقتی نیو لاین سینما فیلم گکیتوسو را اکران کرد! ساتسوجین کن (激突! 殺人拳) در ایالات متحده در سال ۱۹۷۴، آن را The Street Fighter نامگذاری کردند و ستاره آن را به عنوان سانی چیبا نامگذاری کردند. بعدها، چیبا نام را به "جی جی سانی چیباً تغییر داد، که در آن حروف اول به معنای "Justice Japan" بود.[۴] پس از حضور در تایگا درام Fūrin Kazan در نوامبر ۲۰۰۷، او بازنشستگی نام هنری "شینیچی چیباً را اعلام کرد. از این پس او به عنوان بازیگر "جی جی سانی چیباً و به عنوان کارگردان فیلم ریندو واچیناگا (和千永 倫道، Wachinaga Rindō) معرفی شدند. زندگی شخصی و مرگ. چیبا از همسر اول خود، بازیگر یوکو نوگیوا، که با او یک دختر به نام جوری ماناسه، که او نیز بازیگر است، ط
لاق گرفت. او از ازدواج دومش با تامامی چیبا دو پسر داشت. برادر کوچکتر او، جیرو یابوکی (همچنین به عنوان جیرو چیبا شناخته می شود)، نیز یک بازیگر بود. در اوایل اوت ۲۰۲۱، چیبا به نوع دلتا کووید-۱۹ مبتلا شد. در ابتدا، او در خانه تحت معالجه قرار گرفت، اما چند روز بعد در ۸ اوت در بیمارستان بستری شد و به ذات الریه مبتلا شد. او در ۱۹ اوت ۲۰۲۱ در سن ۸۲ سالگی درگذشت و در ۲۰ اوت جسد وی سوزانده شد. براساس اعلام آژانس او، چیبا واکسینه نشده بود.
جرالدین چاپلین (زاده ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۴) هنرپیشه بریتانیایی زاده آمریکا است.وی فرزند چارلی چاپلین است جرالدین دخترِ,چارلی چاپلین,اولین فرزند از هشت فرزند او با همسر چهارمش،اونا اونیلو بنابراین نوه نمایشنامه نویس یوجین اونیل,پس از شروع رقص.پس از شروع در رقص و مدلینگ، زندگی خصوصی. وی در سال ۱۹۶۷ با کارلوس سائورا کارگردان اسپانیایی ازدواج نمود و در سال ۱۹۷۹ از وی جدا شد. حاصل این ازدواج یک پسر به نام «شین» (زاده ۱۹۷۴) است. جرالدین در سال ۲۰۰۶ با پاتریسیو کاستیا ازدواج نمود. جرالدین و پاتریسیو یک دختر به نام اونا دارند.
آنی (به ارمنی Անի، به یونانی Ανίον، به لاتین Abnicum) یک شهر باستانی در ترکیه است. در سال ۹۶۱ میلادی آشوت سوم، پادشاه ارمنستان، پایتخت خود را از شهر قارص (کارس) به آنی منتقل کرد و راه تازه ای برای شکوفایی و پیشرفت این شهر گشود. این شهر باستانی در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶ میلادی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. تاریخ. آنی در روزگاران گذشته دژی بود در استان شیراک، در آیرارات ارمنستان باستان. در منابع ارمنی نخستین بار در سده ۵ میلادی. به این دژ اشاره شده و دو مورخ ارمنی، یغیشه وارتاپت و غازار پاربتسی، از دژی استوار به نام آنی یاد کرده اند که متعلق به دودمان ارمنی کامساراکان بوده است. در اواخر سده ۸ میلادی. یکی از امیران بزرگ ارمنی به نام آشوت یکم، استان شیراک و دژ آنی را از دودمان کامساراکان خرید. این دژ با گذشت زمان گسترش یافت، چنان که حدود صد سال پس از آن، به هنگام برقراری حکومت ارمنستان به رهبری دودمان باگراتونی، از آن به عنوان قصبه ای استوار یاد شده و در منابع به صورت «استحکاماتی در کناره رود آخوریان» آمده است. از آن زمان آنی رونق بیش تری یافت، تا آن که در سال ۹۶۱ میلادی. به عنوان پایتخت ارمنستان برگزیده شد. پادش
اه ارمنستان، آشوت سوم نخستین کسی بود که به گسترش قلمرو آنی همت گمارد، بارویی تازه کشید و برج و کلیسا ساخت. شاه سمبات دوم، پسر و جانشین آشوت سوم، شهر را باز هم بزرگ تر کرد و از رود آخوریان تا درهٔ زاغگوتس بارویی بلندتر از باروی پیشین کشید، برج هایی برافراشت و دروازه هایی از چوب جنگلی و میخ های آهنین ساخت و کار گذاشت. آنی، پایتخت ارمنستان، در اندک زمان به شهری ثروتمند و پرشکوه تبدیل شد، ساختمان ها و کلیساهایی زیبا افراشته شدند، چنان که به «شهر هزار و یک کلیسا» شهرت یافت. صنعت و تجارت از یک سو، و دانش و هنر از سوی دیگر به چنان پیشرفتی رسید که آوازه آن در میان اقوام دور و نزدیک نیز پیچید. علل پیشرفت شتابان آنی این بود که این شهر در مرکز ارمنستان جای داشت، از این رو دارای امنیتی بیش تر بود. غیر از آن، ارمنستان و شهر آنی در مبادلات محور شمال- جنوب (میان بغداد و دریای سیاه) و محور شرق-غرب (میان قلمرو ایران و قلمرو بیزانس) نقش واسطه داشتند، در تقاطع راه های بازرگانی قرار داشتند و با شاهراه های مناسبی با شهرهای بزرگ کشورهای همسایه پیوند می یافتند. آنی از راه دریای سیاه با مناطق دوردست اروپا، لهستان و جنوب روسیه نیز دا
دوستد داشت. مشاهدات و تحقیقات باستان شناسی در آنی. محققان، نویسندگان، نقاشان و باستان شناسان فراوانی از آنی بازدید و مشاهدات خود را ثبت کرده اند اما بزرگترین کشفیات و بیشترین اطلاعات به تلاش های نیکوغایوس (نیکولای) مار مربوط می شود. در۱۸۸۹ میلادی، مرکز تحقیقات دانشگاه سن پترزبورگ برای شناسایی هرچه بیشتر سابقهٔ تاریخی اقوام ساکن در قفقاز تصمیم گرفت هیئتی را برای پژوهش و کاوش به مناطق مختلف این ناحیه اعزام کند که نیکولای مار سرپرست هیئت اعزامی به آنی بود و وظیفه داشت تا بخش های عظیمی از آثار برجای مانده در آنی را شناسایی و ضبط کند. او همچنین می بایست بسیاری از حکاکیها و نوشته ها را بازخوانی و ثبت می کرد. این هیئت در تابستان ۱۸۹۲ میلادی به آنی رسید و کاوش های خود را آغاز کرد. نیکولای مار در طول چند سال فعالیت و اقامت خود در آنی تحقیقات و اکتشافات با ارزشی انجام داد. او و گروهش موفق به کشف بسیاری از بناهای بازمانده از دوره های کهن شدند و آن ها را طی ماه ها کار سخت از زیر توده های خاک بیرون کشیدند. نیکولای مار در پایان این تحقیقات موفق شد نقشه ای از شهر آنی و بناهای موجود در آن را به شکلی کاملاً دقیق و صحیح ثبت کن
د. این پژوهش ها به منزلهٔ اولین و کامل ترین تحقیقات علمی باستان شناختی در اروپا منتشر شد و مورد استقبال فراوان قرار گرفت. موقعیت جغرافیایی آنی. شهر آنی در ناحیهٔ شیراک، واقع در استان آرارات، در سمت چپ رود آخوریان، بنا شده است. محدودهٔ جغرافیایی این شهر را رودخانهها، درهها و کوهها احاطه کرده و شکلی مثلث گونه به آن بخشیده اند. بلندی شهر از سطح دریا ۱۵۰۰ متر و محدودهٔ شهر از شمال شرق به سمت شمال غرب حدود یک کیلومتر است. در جنوبی ترین نقطهٔ آن، تپه ای به بلندی ۱۲۰ متر قرار دارد که قلعهٔ مرکزی شهر را بر روی آن بنا شده بود و در ناحیهٔ جنوب غربی، در محل تلاقی دو رودخانهٔ آخوریان و آنی، نیز دیر آق چکابِرت قرار داشت. این شهر بر روی کمربند زلزله قرار گرفته و اسناد تاریخی بسیاری در مورد زلزله های روی داده در سده های یازدهم، دوازدهم و چهاردهم میلادی در آنی موجود است. این اسناد حکایت از خسارات فراوانی دارد که زلزله به بناهای این شهر وارد کرده است. آنی در منطقه ای تقریباً سردسیر واقع شده و زمستان های بسیار سرد همراه با یخبندانهای شدید زندگی را در این منطقه با مشکل همراه می سازد. گاهی درجهٔ حرارت در این ناحیه تا بیش از چهل
درجهٔ سانتی گراد زیر صفر کاهش می یابد و از اواخر پاییز تا اوایل بهار بارش مداوم برف این منطقه را کاملاً سفید پوش می کند. آنی در سایر فصول از آب و هوای ملایمی برخوردار است و میانگین درجهٔ حرارت آن به شش درجه بالای صفر می رسد. رودخانهٔ آنی دومین رودخانهٔ مهم این ناحیه بود که به منظور تأمین بخشی از آب آشامیدنی و کشاورزی ساکنان این شهر، استفاده می شد. در کنار این رودخانه، مزارع کشاورزی قرار داشتند. این مزارع دارای تنوع محصولات بودند و به ویژه، کشت سبزیجات متنوع در آن ها رواج بسیار داشت. به جز این دو رودخانه، رودخانه های کوچک دیگری نیز در آنی جریان داشتند که وجود آن ها نیروی محرکهٔ آسیاب های فراوانی بود که تهیهٔ آرد مورد نیاز این شهر را بر عهده داشتند. البته، چشمههای آب فراوانی نیز در برخی از کوه پایههای این شهر جاری بود که بخشی اعظم از آب آشامیدنی شهرنشینان آنی را تأمین می ساخت. بخش هایی از حومهٔ شهر آنی را دشت شیراک احاطه کرده است. این دشت از خاکی سیاه رنگ پوشیده شده و فاقد درخت است اما در تابستان با بوته های سبز مخملی شکلی پوشانده می شود که جلوه ای خاص به این دشت می بخشد. شهر آنی به لحاظ وجود بناهای مستحکم با م
عماری متنوع حائز اهمیت فراوان است. سنگ دوف مهم ترین عنصر به کار رفته در ساخت بناهای این شهر است. این سنگ، که قابلیت شکل پذیری خاصی دارد، در رنگ های متنوع زرد، قرمز، سیاه و خاکستری به وفور در درهٔ آخوریان و اطراف این منطقه یافت می شد. وجود آب های معدنی، که نقشی مؤثر در درمان بیماری ها ایفا می کردند، باعث ایجاد مهمان خانه ها و استراحت گاه های فراوانی در آنی شد که پذیرای مسافران و سیاحان فراوانی بود. آنی، پایتخت دولت باگراتونی. آنی در اندک زمانی آنقدر توسعه یافت که به مهم ترین شهر دولت باگراتونی تبدیل شد و در۹۶۱م آشوت سوم، پادشاه باگراتونی، پس از پایان مراسم تاج گذاری در آنی این شهر را پایتخت خویش اعلام کرد. آنی در زمان سلطنت اولین پادشاهان باگراتونی به شهری پر رونق و توسعه یافته تبدیل شد تا جایی که حاکمان باگراتونی از این شهر و استحکامات آن برای نگهداری خزانهٔ سلطنتی استفاده می کردند. در اوایل سده دهم میلادی، آنی تبدیل به شهری تجاری شده بود. آشوت سوم اولین پادشاه باگراتونی بود که تغییراتی اساسی در شهر آنی به وجود آورد. او در داخل شهر اقدام به ساخت استحکامات و قلعه های نظامی کرد و قصد داشت این استحکامات را به من
زلهٔ سد دفاعی کاخ ها و اقامتگاه های سلطنتی به کار برد اما با درگذشت وی ساخت بناهای سلطنتی نیز نیمه تمام ماند. پس از آشوت، سمبات دوم، جانشین او، کار ساخت و ساز شهر را ادامه داد اما او پیش از ساخت اقامتگاه های عظیم سلطنتی اقدام به ایجاد دیوارهایی در اطراف شهر به طول ۲/۵ کیلومتر کرد تا شهر را در برابر حملات احتمالی حفاظت کند. سمبات دوم تمام تلاش خود را به منظور همراه ساختن حاکمان محلی به کار بست و در این راه تاحدودی موفق بود. جانشین او، گاگیک یکم، نیز به قصد ادامهٔ همین سیاست آنی را از سوی شرق توسعه داد. او در صدد بود تا مرزهای آنی را به ایالت سیونیک متصل سازد. به این ترتیب، محدودهٔ مرزهای آنی تا اواخر قرن یازدهم میلادی از جهت های مختلف گسترش یافت. در اواخر سده مذکور آنی به شهری بزرگ و قدرتمند تبدیل شده بود که از اهمیت تجاری خاصی نیز برخوردار بود. از اواخر سده دهم میلادی و با انتقال مرکزیت کلیسای سنتی ارمنستان به این شهر اهمیت دینی نیز پیدا کرد. کلیساهای متعددی در آن ساخته شد به گونه ای که در بسیاری از نقاط این شهر کلیساهایی با معماری خاص و متفاوت بنا گردید. تعداد این کلیساها به قدری زیاد بود که آنی را به شهر هز
ار و یک کلیسا تبدیل کرد. البته، ذکر این تعداد کلیسا در آنی از صحت چندانی برخوردار نیست اما بر اساس اسناد باستان شناسی بیش از هشتصد کلیسا در آنی وجود داشته که شمار بسیاری از آن ها در دورهٔ باگراتونی ساخته شده است. در فاصلهٔ قرن دهم تا یازدهم میلادی در کنار کلیساها و قلعه ها خانه های مسکونی فراوان، بازارهایی با مغازه های متعدد، مسافرخانه ها و حمام هایی مجهز به وسایل گرمایشی خاص نیز در آنی ساخته شد. کوچه های آنی هر کدام معماری متفاوتی داشتند و هریک بر اساس موقعیت خاص خود و به منظور سهولت رفت وآمد ساکنان طراحی شده بودند. این کوچه ها که آن ها را نام گذاری کرده بودند، بعضاً به میدانی زیبا منتهی می شدند که معمولاً مزین به چشمه ای جوشان از آب های زیرزمینی بود. شهر آنی قبرستانهای متعددی داشت. اکتشافات باستان شناسی نشان داد که در استحکامات مرکزی شهر قبرستانی متعلق به خاندان سلطنتی وجود داشته و در اثر کاوش های باستان شناسی قبرهای متعلق به تعدادی از شاهان و ملکه های باگراتونی در این ناحیه پیدا شد. در آنی چندین مسافر خانهٔ مجلل نیز وجود داشته که تنها به حکاکی ها و آثار تاریخی مکتوب از آن دوران محدود می شود اما در کاوش های
باستان شناسی هیچ گاه اثری از بنای این مهمان خانه ها یافت نشده است. همچنین آنی دارای آب انبارهایی بوده که برخی از آن ها در حدود ۲۵ متر عمق داشتند. آنی تحت سلطهٔ بیزانس. پس از مرگ گاگیک پادشاهی باگراتونی دچار تحولاتی ناخوشایند شد. از سویی اختلافات داخلی بین دو فرزند گاگیک سرزمین آنان را به دو بخش تقسیم کرد که طی این تقسیمات آنی و سرزمین های اطراف آن ازآن برادر بزرگ تر؛ یعنی، هوهانس-سمبات سوم (۱۰۲۰ ۱۰۴۱م) شد. از سوی دیگر دولت قدرتمند امپراتوری روم شرقی، که قصد گسترش متصرفات خود را داشت، اکنون دیگر به پشت دروازه های ارمنستان رسیده بود و تهدیدی جدی برای این سرزمین به شمار می رفت. چندی بعد برادر کوچک تر سمبات، آشوت چهارم(۱۰۲۰–۱۰۴۰م)، درگذشت و سرزمین های تحت سلطهٔ او را یکی از حاکمان محلی به تصرف درآورد. یک سال بعد نیز سمبات از دنیا رفت و با مرگ او قلمرو پادشاهی باگراتونی و پایتخت آن، آنی، وارد مرحله ای سخت و دشوار شد. سمبات جانشینی نداشت و همین امر سبب شد تا تعدادی از درباریان مدعی مقام سلطنت شوند. دو نبرد بزرگ بین سپاهیان بیزانس و ارمنستان صورت گرفت که در نبرد آخر واهرام پاهلاوونی، سردار بزرگ سپاه ارمنی، به همراه
نیروی نظامی خود ارتش بیزانس را از سوی استحکامات غربی آنی مورد هجوم قرار داد و موفق به شکست سپاهیان بیزانس شد و به این ترتیب، آنان را وادار به عقب نشینی کرد. کنستانتین نهم، که پیشروی سلجوقیان را به سوی غرب تهدیدی جدی برای دولت بیزانس می دانست از گاگیک خواست تا پیمان سمبات، مبنی بر واگذاری آنی به بیزانس، را عملی سازد. گاگیک این درخواست را نپذیرفت و نبردها بین ارمنستان باگراتونی و بیزانس از سر گرفته شد. نیروهای بیزانس موفق به تصرف شهرهای ارمنستان یکی پس از دیگری می شدند که نتیجه ای جز کشتار و ویرانی به همراه نداشت تا اینکه در ۱۰۴۴ میلادی نیروهای بیزانس به پشت دروازه های آنی رسیدند. گاگیک جوان، که بسیاری از نیروهای خود را از دست داده و از سوی شرق نیز مورد تهدید سلجوقیان قرار گرفته بود، به کنستانتین پیشنهاد صلح داد و از وی خواست تا در قبال واگذاری آنی به او حاکم این شهر باقی بماند. کنستانتین در ابتدا این پیشنهاد را پذیرفت اما به محض خروج گاگیک از آنی با دادن وعدهٔ حکومت در داخل قلمرو بیزانس از بازگشت او به شهر ممانعت کرد و به این ترتیب، آنی بدون جنگ ازآن ارتش بیزانس شد و حکومت باگراتونی پس از ۱۶۰ سال استقلال و اق
تدار به پایان رسید. آنی تحت سلطهٔ سلجوقیان. نیروهای نظامی سلجوقیان طی ۱۰۴۸–۱۰۴۹ میلادی موفق به تصرف ده ناحیهٔ اصلی ایالت واسپوراکان ارمنستان شدند و نیروی نظامی عظیم بیزانس نیز در برابر آن ها شکست خورد و عقب نشینی کرد. در اواخر ۱۰۵۴ میلادی، سلجوقیان به رهبری طغرل حملات خود را در خاک ارمنستان ادامه دادند و سرانجام، به نزدیکی دیوارهای آنی رسیدند. طغرل، با مقاومت شدید ساکنان آنی مواجه شد و هیچ گاه موفق به تسخیر این شهر نشد و چون مقاصد دیگری را در سرزمین های اطراف دنبال می کرد، تصمیم گرفت تصرف آنی را به زمانی دیگر موکول سازد اما نتوانست به این مقصود خود دست یابد. پس از مرگ طغرل، سلجوقیان حدود ده سال به آنی نزدیک نشدند اما از اوایل ۱۰۶۴ میلادی، با هجوم آلب ارسلان نبردها از سر گرفته شد. آلب ارسلان و سپاهیانش پس از تصرف بسیاری از شهرهای ارمنستان و گرجستان سرانجام به پشت دروازه های آنی رسیدند. او به همراه پسرش، جلال الدین ملکشاه و تعدادی از دیگر سردارانش روزها وقت صرف مطالعهٔ استحکامات و قلعه های نظامی آنی کردند و سرانجام به این نتیجه رسیدند که بهترین نقطه برای حمله به شهر استحکامات واقع در شمال شرقی آنی است که البته
در این ناحیه خندقی عظیم نیز قرار داشت. سلجوقیان برای عبور از این خندق و استحکامات نیاز به نیروی نظامی فراوان در دسته ها و گروه های متعدد داشتند. به همین منظور و به دستور آلب ارسلان سپاهیان وی نیزههای بلند را به یکدیگر متصل کردند و بر روی خندق پلی ساختند. به این ترتیب، او موفق شد بخش اعظمی از نیروی سوارهٔ خود را از خندق عبور دهد اما پس از عبور از خندق با خیل تیرهایی مواجه شد که سربازانش را نشانه گرفته بودند و متحمل تلفاتی فراوان شد. سرانجام با دادن وعده هایی به فرماندهٔ بیزانسی استحکامات شهر توسط او قلعه از نظامیان و محافظان خالی شد و نیروهای نظامی سلجوقی وارد شهر شدند. در تمام سال هایی که سلجوقیان بر آنی حکومت می کردند هیچ اقدام جدی برای آبادانی شهر صورت نگرفت. تنها یکی از امرای سلجوقی، به نام منوچهر، که از سوی سلطان ملکشاه سلجوقی به حکومت آنی رسیده بود، دست به فعالیت هایی در جهت آبادانی و بهبود وضع زندگی ساکنان آنی زد. از جمله اقدامات او بنای مسجدی موسوم به مسجد منوچهر بود. معماری مسجد منوچهر طی دو دورهٔ مختلف و با دو روش کاملاً متفاوت صورت پذیرفته است. پایه های اصلی این مسجد در دوران پادشاهی باگراتونی بنا ن
هاده شد که شامل ساختمانی دو طبقه بود. بعدها، در دوران امارت منوچهر، این بنا تبدیل به مسجد شد و یک طبقهٔ دیگر نیز به آن اضافه گردید. سقف آن را بازسازی کردند و مناره ای نیز برای آن در نظر گرفتند که دارای ۸۵ پله بود. این مسجد یکی از بناهای بی نظیر موجود در آنی است. آنی در دوران حاکمیت منوچهر وضعیتی مطلوب داشت اما پس از مرگ او زمام آن به دست امرایی افتاد که بسیار ناتوان و ضعیف عمل می کردند و همین امر سبب شد که مورد تهاجم امرای محلی دیگر قرار گیرد. عدم وجود نیروی نظامی منسجم بارها سبب ویرانی های مکرر این شهر به دست امیرنشینهای دیگر شد. آنی، تحت سلطهٔ مغولان. در اولین نبرد بین سپاهیان گرجستان، که بخش اعظم نیروهای آن را ارمنیان تشکیل می دادند و لشکریان مغول سپاهیان گرجی و ارمنی به شدت شکست خوردند و مجبور به عقب نشینی شدند. یک سال بعد، مغولان از مرزهای گرجستان عبور کردند و در نبردی سنگین، موفق به شکست دو لشکر ارمنی و گرجی شدند و به این ترتیب، بخش اعظمی از نواحی جنوب شرقی گرجستان و شمال ارمنستان را به تصرف درآوردند. پس از مرگ چنگیز خان جانشینان او به فتوحات خود در ارمنستان ادامه دادند. در این دوران بخش اعظمی از ساکنان
شهرهای مختلف ارمنستان، که خبر تهاجم مغولان را شنیده بودند، برای حفاظت از جان خود به دیگر شهرهای بزرگ ارمنستان، که در احاطهٔ حصارها و قلعه های نظامی قوی بود، مهاجرت کردند. به این ترتیب، در این مقطع تاریخی، آنی میزبان ده ها هزار مهاجر شد که از شهرهای مختلف ارمنستان و از ترس حملهٔ مغولان به آنجا پناه آورده بودند. استقامت آنی در برابر مغولان موقتی بود زیرا دیری نپایید که با خیانت برخی از ساکنان شهر دروازه های آنی در برابر سپاهیان مغول گشوده شد و شهر در اندک زمانی به غارت مهاجمان رفت. از آنجایی که مغول ها تجربهٔ کافی در کشورداری نداشتند با ایجاد حکومتی به نام خود ادارهٔ برخی از سرزمین های تحت سلطه را به حاکمان قبلی واگذار کردند تا به همان شیوه و روش های سابق عمل کنند و هرچه زودتر نظم را به سرزمین های تصرف شده بازگردانند. به این ترتیب، ادارهٔ آنی همچنان در دست خاندان زاکاریان باقی ماند، تا اواخر ۱۳۲۰ میلادی، که آنی تقریباً به پایان حیات خویش نزدیک شده بود، پادشاهی از این خاندان حکومت شهر را در دست داشت. آنی پس از تهاجم نهایی مغولان در ۱۲۳۶ میلادی دچار ویرانی بسیار شد و تقریباً، اکثر بناهای مهم آن آسیب جدی دید. این
ویرانی ها در طول مدت حکومت مغولان هیچ گاه ترمیم نشد زیرا آنان اکثر منابع مادی شهر را به نفع خود مصادره می کردند تا آن را در نواحی مختلف سرزمین های تحت سلطهٔ خویش به کار گیرند. در پی این دگرگونی ها، جمعیت زیادی از هنرمندان و صنعتگران، آنی را به قصد گرجستان و سایر شهرهای ارمنستان ترک کردند. این امر سبب شد اکثر کارگاه های هنری و صنعتی شهر فعالیت خود را متوقف سازند و مابقی کارگاه ها نیز، که تعداد آن ها بسیار اندک بود، فقط به تولید مایحتاج شهروندان بسنده کنند. به این ترتیب، آنی به سوی فقر و نابودی حرکت نمود. البته وجود مالیات های سنگینی که مغولان برای شهروندان تعیین کرده بودند باعث تسریع این نابودی شد. پایان آنی. نابودی آنی از اواخر سده سیزدهم میلادی آغاز شده است. در این تاریخ، تاحدودی اکثر شهرها و روستاهای اطراف آنی نیز در اثر حکومت نادرست مغولان در حال نابودی بوده. آنان با غارت منابع مادی شهرهای مهم ارمنستان سبب نابودی فرهنگی و حیات معنوی این شهرها شدند. در پی این اتفاقات، اکثر شهروندان آنی به اجبار شهر را ترک گفتند و به تدریج به سوی غرب، اروپای شرقی، مجارستان و لهستان مهاجرت کردند. پس از مدتی، بخش دیگری از آن