Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سی/۲۰۱۲ اس۱ یا آیسون یک دنباله دار است که در روز ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲ به وسیلهٔ زوج اخترشناس آماتور روس؛ ویتالی نوسکی و آرتیوم نوویچونوک کشف شد. به طور ضعیف پیش بینی می شد که این دنباله دار به سلامت از کنار خورشید خواهد گذشت و سپس در نوامبر-دسامبر ۲۰۱۳ مشاهدهٔ این دنباله دار با چشم غیرمسلّح پرنورتر از ماه کامل و بنظر بعضی منابع با قدر حدود ۸/۲- یعنی بیش از روشنایی تربیع ماه امکان پذیر شود. اما پیش بینی قویتر این بود که این دنباله دار در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۳ با نزدیک شدن به خورشید متلاشی می گردد. تا هنوز سرنوشت این دنباله دار در هاله ای از ابهام است. دنباله دار آیسون در تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۱۳ (۷ آذر ۱۳۹۲) به نزدیک ترین فاصله خود از خورشید، یعنی فاصله ۱٫۲ میلیون کیلومتری خورشید رسید. آیسون که از ۱۰ هزار سال پیش از فراسوی نپتون سفر به منظومه شمسی را آغاز کرده بود، انتظار می رفت به عنوان روشن ترین دنباله دار قرن در آذرماه ۱۳۹۲ با چشم غیرمسلح در آسمان قابل مشاهده گردد. اما پس از ملاقات با خورشید در ساعت ۲۱:۳۰، ۲۸ نوامبر به وقت گرینویچ (یک بامداد ۸ آذرماه به وقت ایران) به رغم اندازه بزرگ (دارای ۲ کیلومتر عرض)، احتمالاً در نتیجه
گرمای شدید و نیروهای گرانشی خورشید به شدت صدمه دید و تا حد زیادی از بین رفت. درحالی که دانشمندان تصور می کردند که هسته دنباله دار قرن پس از ملاقات با خورشید متلاشی شده است، دو روز بعد نشانه هایی از حیات آیسون شد و احتمال دادند که دیده خواهد شد و امکان برخورد این دنباله دار با زمین وجود ندارد. اما کمی بعد تصاویر فضاپیمای استریو و سوهو نشان داد که هسته متراکمی باقی نمانده و آیسان در تاج خورشید نابود شده است.
الکترونیکا مفهومی است که طیف وسیعی از انواع موسیقی الکترونیک معاصر را شامل می شود؛ از موسیقی پس زمینه گرفته تا برخی از اقسام موسیقی رقص. برخلاف موسیقی رقص الکترونیک، همهٔ انواع موسیقی الکترونیکا لزوماً برای رقصیدن ساخته نشده اند. الکترونیکا با تأثیر از آثار متقاطع اصلی رشد نمود. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، صداهای الکترونیک شروع به شکل دادن یک آرایش گسترده از موسیقی عامه پسند کردند٬ و تبدیل به کلید اصلی موسیقی پاپ و راک دههٔ ۱۹۸۰ شدند. از آنجا که موسیقی الکترونیکا در دههٔ ۱۹۹۰ به انواع مختلفی از موسیقی زیرزمینی با شناسه های الکترونیکی ارجاع داده می شد٬ هنرمندان محبوب و معروف زیادی در موسیقی عامه پسند خود از عناصر الکترونیکای مدرن استفاده کرده اند.
بر اساس آخرین تقسیمات کشوری سال ۱۳۸۵، استان گیلان دارای ۱۷ شهرستان، ۴۶ بخش، ۵۴ شهر و ۱۱۰ دهستان است. بنا بر توصیف اصیل الدین زوزنی در سال ۶۵۲ هجری از گیلان تقسیمات جغرافیایی در گیلان عموماً بر پایهٔ واحد «ده» و «روستا» بنا شده بود و شهر به مفهوم واقعی در واژه شناسی گیلکان در این دوره جایگاه کمی داشت و حتی آن را بیشتر با واژهٔ «بازار» می شناختند که در فرهنگ گیلان بیشتر یک اتفاق موقتی بود که در هر هفته در برخی از سکونتگاه ها عموماً یک یا دو بار در هفته اتفاق می افتاد. شهر به مفهوم دائمی وجود نداشت بلکه با جمع شدن مردم به طور موقت در یک روز و تشکیل بازار یا «گوراب» که از همان انبوهه و گروه گرفته شده بود شکل می گرفت. در اواخر دوره قاجار گیلان به نوزده بخش تقسیم شده بود؛ بخشهای بزرگتر مانند موازی، که به تازگی از ادغام چهار بخش رشت، کهدم، کوچصفهان و خشکبیجار تشکیل شده بودند، شامل بلوکهای (زیربخشها) متعدد بود. در حدود ۱۹۵۰، گیلان یکی از بخشهای اصلی به اصطلاح استان یکم بود که زنجان و اراک، دو بخش عراق عجم سابق را هم در بر می گرفت و به پنج شهرستان طوالش، فومن، بندر پهلوی (انزلی)، رشت و لاهیجان تقسیم شده بود. در سال (۱
۳۱۶ ه .ش) ایران به ۱۰ استان و ۴۹ شهرستان تقسیم شده که زنجان به انضمام قزوین، رشت، ساوه و اراک جزو استان یکم منظور شده است. در ۱۹۶۳ زنجان و اراک از گیلان جدا شدند و همچنین شهرستان آستارا دوباره در شمال بدان ملحق شد، و نتیجتاً اندازه و مرزهای کنونی را با مساحت ۱۴٬۷۰۹ کیلومتر مربع یافت. گیلان به ۱۰ شهرستان تقسیم می شد: طوالش، فومن، بندر پهلوی (انزلی)، رشت، صومعه سرا، رودبار، لنگرود، رودسر و لاهیجان. یک سال پس از تصویب متمم قانون اساسی یعنی در ۱۴ ذیقعده سال ۱۳۲۵ هجری قمری تشکیل ایالات و ولایات به تصویب دومین دورهٔ قانون گذاری مجلس شورای ملی رسید. در این قانون ولایت چنین تعریف شده است: قسمتی از مملکت که دارای یک شهر حاکم نشین و توابع باشد اعم از این که حکومت آن تابع پایتخت یا تابع مرکز ایالتی باشد. در آن زمان گیلان جزو ۱۲ ولایت ایران بود. پس از این قانون اولین قانون تقسیمات کشوری در آبان ماه ۱۳۱۶ خورشیدی، تهیه و تصویب شد. بر اساس این قانون ایران به استان های شمال، غرب، جنوب، شمال غرب، شمال شرق و مکران تقسیم شد. بر طبق این تقسیم بندی شهرستان گیلان از توابع استان شمال بود و شامل مناطق زیر بود: این تقسیم بندی هم چند
ماه بیشتر دوام نیاورد و در ۳ بهمن ماه همان سال مصوبهٔ قبلی اصلاح شد و استان های ایران به استان های یکم تا دهم تغییر پیدا کردند. گیلان جزو شهرستان های استان یکم بود و شامل هفت بخش رشت، فومنات، رودبار، لاهیجان، بندر انزلی، توالش و لنگرود بود. در ۷ بهمن سال ۱۳۴۰ شهرستان اراک از گیلان جدا شد و به استان تهران ملحق شد. شهرستان زنجان نیز که تا تاریخ ۶ مرداد سال ۱۳۴۸ از توابع گیلان بود، از آن جدا شد. استان گیلان از سال ۱۳۴۴ در تقسیمات کشوری ایران وارد شد.
عبدالصمد خرم آبادی دبیر قبلی کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه و معاون قضایی دادستان کل کشور در امور فضای مجازی بود. وی اخیرا سمت معاون نظارت بر دادسراها وضابطین دادستان کل کشور را به قاضی عباس منصوری واگذار وبرکنار شده است.اینک وی به عنوان مشاور عالی رییس قوه قضاییه منصوب شده است منبع وزارت خزانه داری آمریکا وی را در ۹ خرداد ۱۳۹۷ در فهرست تحریم های آمریکا قرار داد. اتحادیه اروپا در ۲۱ اسفند ۱۳۹۱ وی را به دلیل نقض حقوق بشر در ایران در فهرست تحریم خود قرار داد. سوابق. عبدالصمد خرم آبادی قاضی دادسرای دیوان عالی کشور است. او قبلاً قاضی دادگاه تجدید نظر استان تهران و معاون دادستان عمومی و انقلاب تهران بوده است. از ابتدای تشکیل کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه در دادستانی کل کشور، از سوی دادستان کل کشور به دبیری این کار گروه منصوب گردید. در دوران دبیری وی در کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه، سایت پیوندها بعد از گوگل و یاهو و بلاگفا به رتبه چهارم سایت های پربیننده در ایران ارتقاء یافته است. او در ۴ مهر ۱۳۹۱ اعلام کرد به دلیل انتشار قسمتی از فیلم موهن به پیامبر اسلام در سایت یوتیوب و وابستگی این سایت به گوگل
و اشتراکات فنی بین سرورهای این دو سایت و تقاضاهای مکرر مردمی در مورد جلوگیری از انتشار این فیلم موهن، برخی از سرویس های گوگل ازجمله جیمیل تا اطلاع ثانوی در ایران فیلتر می شوند. نقض حقوق بشر. عبدالصمد خرم آبادی از مسئولان مؤثر در جلوگیری از دسترسی آزادانه شهروندان به اطلاعات از طریق فیلترینگ اینترنت به عنوان دبیر کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه می باشد. تولید محتوا و استفاده از اینترنت در زندگی روزمره بشر و در چهارگوشه جهان، حق دسترسی به اینترنت را به ابزاری برای دستیابی به حق آزادی عقیده و آزادی بیان با دسترسی آزادانه و نامحدود به اطلاعات تبدیل کرده است تا ماده ۱۹ منشور جهانی حقوق بشر را برای حق جستجو، دریافت و به اشتراک گذاشتن اطلاعات و عقاید بدون محدودیت مرزها، به رسمیت بخشد. گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد در آزادی بیان و تقویت و حمایت از آزادی عقیده و بیان در گزارش خود می نویسد: «اینترنت یکی از قدرتمندترین ابزارهای قرن بیست و یکم برای افزایش شفافیت عملکرد نهادهای قدرتمند، دسترسی به اطلاعات و تسهیل مشارکت فعال شهروندان در ساخت جوامع دموکراتیک است.» تحریم اتحادیه اروپا و وزارت خزانه داری ایالات متحده آم
ریکا. در ۲۱ اسفند ۱۳۹۱، اتحادیه اروپا عبدالصمد خرم آبادی را به دلیل نقض شدید و گسترده حقوق شهروندان ایرانی مورد تحریم قرار داد. بر پایه این تحریم او از ورود به کشورهای اتحادیه اروپا محروم می شود و دارایی های اش نیز در اروپا توقیف خواهند شد. بر اساس بیانیه اتحادیه اروپا عبدالصمد خرم آبادی به عنوان دبیر کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه رایانه ای در مسدود کردن تعداد زیادی از وب سایت های مخالف جمهوری اسلامی و همچنین ایجاد محدودیت در دسترسی به گوگل مسئول بوده است. این اتحادیه همچنین کارگروه تحت ریاست خرم آبادی را به نقض نظام مند حقوق بشر در ایران به ویژه از طریق مسدودسازی وب سایت ها و همچنین جلوگیری از دسترسی کاربران به اینترنت متهم کرده است. طبق این بیانیه، عبدالصمد خرم آبادی و مجموعه زیر نظر او به صورت فعال در مرگ ستار بهشتی در بازداشتگاه مشارکت داشته اند. در تاریخ ۹ خرداد ۱۳۹۷ وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا در بیانیه ای عبدالصمد خرم آبادی را به نقش داشتن در «نقض جدی حقوق بشر» به واسطه سانسور اینترنت در ایران متهم کرد و او را به فهرست افراد تحت تحریم خود افزود. تحریم خرم آبادی به آن معنی است که شهروندان
و نهادهای آمریکایی حق معامله و همکاری با او را ندارند، دارایی های احتمالی اش در آمریکا بلوکه می شود و او حق سفر به آمریکا نخواهند داشت. بر اساس بیانیه وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا، عبدالصمد خرم آبادی به عنوان دبیر کمیتهٔ تعیین مصادیق محتوای مجرمانه رایانه ای، بر فیلترینگ و مسدود کردن دسترسی به مطالب سیاسی بر روی اینترنت نظارت داشته است. بر پایه این بیانیه خرم آبادی همچنین در سال ۲۰۱۷ نیروهای بسیج را مامور کرد تا سرکوب فعالیت های سایبری را بر عهده بگیرند. او با انتشار پستی در کانال خود در پیام رسان سروش در واکنش به تحریم اعمال شده از سوی امریکا، تحریم برخی از مسئولین فضای مجازی کشور را نشانه موفقیت آمیز بودن فیلترینگ تلگرام دانست. او ادعا کرد مسدود شدن تلگرام در ایران ضربه سختی به آمریکا وارد کرده است.
ژاک دوشن-گیمن (متولد ۲۱ آوریل ۱۹۱۰ - درگذشت ۸ فوریه ۲۰۱۲) استاد پیشین رشتهٔ زبان های ایرانی در دانشگاه لیژ (بلژیک) و از ایران شناسان نامور اروپاست که از سال ۱۹۷۴ مدیریت سلسله انتشارات آکتا ایرانیکا را عهده دار شد. او فعالیت آموزشی خود را با مرگ نابهنگام همکار و مربی خود در دانشگاه لیژ، آگوست بریکتو، در سال ۱۹۳۷ آغاز کرد، در سال ۱۹۴۳ استاد شد و در سال ۱۹۶۴ استاد کامل شد. با انتشار "زرتشت" (ترجمه ای از گاتهای اوستا، متشکل از هفده سرود منسوب به زرتشت) در سال ۱۹۴۸، دوشن-گیمن به یکی از چهره های اصلی در مطالعه زبان اوستایی تبدیل شد. در دوره های مختلف زندگی حرفه ای خود، در دانشگاه کلمبیا، دانشگاه شیکاگو و دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس سخنرانی کرد. علیرغم گذشت دهه ها و تحولات بعدی در زمینه ایران باستان، کتاب وی "دین ایران باستان" (La Religion de l'Iran Ancien) (۱۹۶۲) هنوز معتبر است. شهرت بین المللی او با انتصاب وی در سال ۱۹۷۳ به عنوان سردبیر سلسله انتشارات آکتا ایرانیکا به اوج خود رسید. در سال ۱۹۷۴ دکترای افتخاری از دانشگاه تهران به وی اعطا شد.
علی زنجانی حسنلوئی (زاده ۴ تیر ۱۳۴۴ نقده) سیاستمدار اصول گرای ایرانی و نماینده حوزه انتخابیه نقده و اشنویه در دوره های هشتم و یازدهم مجلس شورای اسلامی بوده است. وی همچنین داوطلب انتخابات هیئت رئیسه در سمت نواب رئیس دوره هشتم مجلس شورای اسلامی و رئیس مجمع نمایندگان استان آذربایجان غربی بوده است. زنجانی حسنلوئی بعد از نمایندگی دوره هشتم مجلس شورای اسلامی، به عنوان مشاور استانداری آذربایجان غربی و مدیرکل سازمان اتباع و مهاجرین خارجی این استانداری در زمان استانداری وحید جلال زاده مشغول فعالیت بود. وی در ۳ اسفند ۱۳۹۸ در انتخابات دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی با ۷۸ هزار ۶۷۳ رأی و برای بار دوم به عنوان نماینده حوزه انتخابیه نقده و اشنویه انتخاب شد. وی دارای ۲۴ سال سابقه اجرایی در مجموعه های نظارتی و بازرسی در استان های تهران و آذربایجان غربی است. حسنلوئی سال ۱۳۴۴ در روستای حسنلو متولد و پس از تحصیل در ابتدایی و راهنمایی در همان روستا، دبیرستان را در شهرستان نقده ادامه و سپس در سال ۱۳۶۲ استخدام و در تهران و شهرهای استان تهران مشغول فعالیت شد و در سال ۱۳۷۷ نیز به استان آذربایجان غربی منتقل و در مرکز استان به فعالیت خو
د ادامه داد.
عبّاس کیارستمی به دلیل استفاده خاص از تکنیک ها و تمهایی که در فیلم هایش بی درنگ قابل تشخیصند، از استفاده از بازیگران نقش اول کودک تا داستان هایی که در روستاهای دور افتاده اتفاق می افتند، تا مکالماتی که با استفاده از دوربین های ثابت درون خودرو رخ می دهند، شناخته شده است. او همچنین به دلیل استفاده از شعر معاصر ایرانی در دیالوگها، عناوین فیلم ها، و عناصر سینمایی تصاویرش شناخته شده است و اغلب در فیلم های روایی از سبک مستند استفاده می کند. سبک سینمایی. هرچند که عباس کیارستمی با اشخاصی همچون ساتیاجیت رای، ویتوریو دسیکا، اریک رومر و ژاک تاتی مقایسه شده، فیلم های او نشان دهندهٔ یک سبک یکتا، اغلب با تکنیک هایی که خود کیارستمی مبدع آن ها بوده، هستند که به اصطلاح به آن «سبک کیارستمیایی» می گویند. در حین فیلم برداری نان و کوچه، نخستین فیلم او، کیارستمی بر چگونگی فیلمبرداری از پسر و سگ مهاجم با فیلمبردار باتجربهٔ خود اختلاف پیدا کرده بود. فیلم بردار، در نظر داشت برداشت هایی مجزا از نزدیک شدن پسر بگیرد. فیلمبردار قصد داشت در حالی که پسر داشت از در خانه وارد می شد و در را می بست، نماهای نزدیکی از دست او بگیرد، و به دنبال آن
از سگ فیلمبرداری کند. کیارستمی بر این عقیده بود که اگر این سه صحنه را به صورت یکجا فیلمبرداری شوند، تأثیر آن عمیقتر خواد بود و باعث به وجود آمدن حالت دلواپسی خواهد شد. همان یک صحنه، چهل روز طول کشید تا فیلمبرداری شود. کیارستمی بعدها گفت که تکه کردن صحنه ها ممکن است ریتم و محتوای ساختار فیلم را برهم بزند، و اظهار داشت که او دوست دارد صحنه را به صورت یکجا و واحد فیلمبرداری کند. برخلاف دیگر کارگردانان، او علاقه ای به پرورش دادن توان مدیریتی خود با به نمایش کشیدن صحنه های رزمی پرهزینه و افراطی یا با صحنه های تعقیب و گریزی پیچیده در محصولات کلان ندارد. در عوض، او سعی کرده از رسانه فیلم به روش منحصر به فرد خودش استفاده کند. او در مورد دیدگاه فیلمبردار خود در زمینه فیلم سازی چنین گفته است: کیارستمی سبک مخصوص خود را وقتی تثبیت کرد که سه گانه زلزله خود را ساخت. با این وجود، او شیوه های جدید فیلم سازی را با استفاده از روش های مختلف کارگردانی، آزمایش می کرد. بیشتر فیلم ۱۰، به عنوان مثال، در یک خودروی در حال حرکت فیلمبرداری شده، که خود کیارستمی در آن اتومبیل حضور نداشته. او توصیه های مورد نیاز را به بازیگران می کرد و یک
دوربین در داشبورد قرار داد و سپس در حالی که آن ها در شهر تهران رانندگی می کردند، از آن ها فیلم تهیه کرد. دوربین می توانست حرکت کند، و با استفاده از یک سری نماهای نزدیک مفرط، از صورت افرادی که در حال انجام کارهای عادی روزمره خود بودند فیلمبرداری کند. سینمای کیارستمی تعریف دیگری از فیلم ارائه می دهد. بر طبق گفتهٔ اساتید فیلم و سینما، همچون جمشید اکرمی، برخلاف بسیاری دیگر از فیلم سازان معاصر، کیارستمی به طور پیوسته سعی کرده با مجبور کردن مخاطبان به تعاملی رو به افزایش، تعریف جدیدی از مفهوم فیلم ارائه دهد. در سال های اخیر او همچنین به طور پیش رونده ای حجم فیلم هایش را کمتر کرده است، که اکرمی بر این عقیده است که این کار فیلم سازی او را از تلاشی همگانی به یک نمایه هنری ساده و خالص تقلیل می دهد. کیارستمی خود در مورد رابطه با سبک منحصر به فرد مینیمالیستی خود می گوید: یکی از ویژگی های خاص سینمای کیارستمی این است که در برخی از آثار او، اشاره هایی به دیگر آثار خودش وجود دارد. استیون برَنزفورد استدلال می کند که فیلم های کیارستمی حاوی اشاره هایی به آثار دیگر کارگردانان نیستند، اما حاوی اشاره های فراوانی به آثار خودش هستن
د. برنزفورد بر این عقیده است که فیلم های کیارستمی اغلب یک احتجاج ادامه دار را شکل می دهند: یک فیلم کیارستمی، تاحدودی یک فیلم پیشین خود او را بازتاب می دهد و نقطه های کور آن را آشکار می کند. تحلیل سبک. در سال های گذشته چندین کتاب یا مونوگرافی به زبان های فرانسوی، آلمانی، انگلیسی و ژاپنی دربارهٔ سینمای کیارستمی منتشر شده است. در کتاب کیارستمی، سینمای شعر و تجدد که در اتریش منتشر شد به تحلیل یک شکل از سینما کیارستمی می پردازد. پیشینه تصویری کیارستمی در تکوین زیبایی شناسی نقش عمده داشته و آن را از دقت بصری انباشته است. کادربندی، پرسپکتیو، تأثیرات سایه روشن، پلان بندی سطح عکس یا تابلو و دقت در اجزای نما برای او اهمیتی وافر داشته است. او بعدها با نگاه ساده و بی پیرایه به جریان زندگی، به فرم های متنوع و سبکی پیچیده تر می رسد. در ترکیبی سنجیده از نماهای دور و پلان های تودرتوی طولانی، سبکی فرامی روید که لحن شاعرانهٔ آن محسوس است، اما تحلیل آن چندان آسان نیست.
«محو شدن» نام ترانه ای استودیویی اثر ریانا است. این ترانه در آلبوم بلند قرار داشت.
ایستگاه تلویزیونی به محلی گفته می شود که سیگنال های تلویزیونی را پخش می کند. یک ایستگاه تلویزیونی می تواند شامل یک یا چندین فرستنده تلویزیونی باشد. از مهمترین ایستگاه های تلویزیونی ایران می توان به ایستگاه جماران و الوند اشاره کرد.
زبان کهُواری یکی از زبان های داردی-از شاخهٔ زبان های هندوایرانی- است که پیرامون ۴۰۰هزار گویشور آن در افغانستان و پاکستان می زیند. شمار قابل توجهی از کهوارزبانان به شهرهای بزرگ پاکستان چون پیشاور، اسلام آباد، لاهور و کراچی کوچیده اند. کهوار در میان زبان های داردی بیشترین تأثیر را از زبان های ایرانی گرفته است. همچنین به نسبت برخی از زبان های داردی -مانند زبان شینا- کمترین تأثیر ممکن را از سانسکریت گرفته است. گئورگ مورگنستیرنه زبان شناس نروژی کهوار را برجسته ترین و چیره ترین زبان در منطقهٔ چیترال و در میان انبوه زبان های گوناگون آنجا دانسته است. برای نگارش این زبان از الفبای زبان اردو بهره می برند. منابع. Wikipedia contributors, "Khowar language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Khowar_language&amp;oldid=519759314 (accessed November 7, 2012).
پَری (جمع: پَریان)، یک موجود کوچک، تخیلی و انسان نما است. این موجود تخیلی موجودی فتنه آمیز، باهوش و صاحب قدرتِ سِحر و جادو است. پری در افسانه های ایرانی و در اساطیر مناطق گوناگون جهان به صورت موجودی فرشته نما است.پری یک موجود انسان نما است و اغلب در دریا زندگی می کند و به پری دریایی مشهور است. برخی از انواع پری ها در کتابی با عنوان «خودپری گونگی» آورده شده است. از پری در اسطوره های قبل از اسلام و ادبیات کهن ایران بار ها نام برده شده است در هنر و فرهنگ قرن های جدید ایران پری معمولا زنی نیکوکار، زیبا و کمک رسان به انسان ها است
ماها شیواراتری یک جشنواره برای هندوان است که سالانه برای تکریم شیوا (یکی از خدایان اصلی) برگزار می شود. معنای تحت الفظی این عبارت، «شب بزرگ شیوا» می باشد وهر سال در شب سیزدهم، روز چهاردهم ماه ماگها یا فالگونا (بر پایه گاه شماری هندو) جشن گرفته می شود. از وقتی که تقویم های مختلفی به وسیلهٔ انواع گروه های مختلف در هند استفاده می شود، نام این جشنواره و ماه برگزاری، در تمام هند یکسان نیست. این جشنواره به طور منحصربه فرد با تقدیم برگهایی از یک درخت مخصوص (بیلوا) به شیوا جشن گرفته می شود. تمام روز را باید روزه بگیرند و تمام شب را باید بیدار بمانند. پیروی از کتاب مقدس، توبه و طلب بخشایش، تمرین یوگا و مدیتیشن، به منظور رسیدن به خیر مطلق در زندگی، از اعمال این شب است. بزرگترین نمایشگاه ویژهٔ شیوارتری در ماندی به مدت یک هفته بر پا می شود که هر سال یکی از جاذبه های گردشگری در ایالت هیماچال پرادش هند است. افسانه ها. بر اساس یک افسانه، یک شکارچی در هیمالیا مشغول جستجوی غذا برای خانوادهٔ گرسنه اش بود، او روی یک درخت در کمین شکار می نشیند و برگهای درخت را برای جلب توجه صید، پرتاپ می کند. شکارچی یک بز کوهی را می بیند و خود ر
ا برای شکار او آماده می کند که ناگهان بزکوهی به زبان آدمی سخن می گوید و از شکارچی می خواهد که او را نکشد چرا که خانواده اش منتظر اویند. شکارچی به بزکوهی اعتماد می کند و او را آزاد می کند چرا که بزکوهی قول داده که برگردد. شکارچی تمام شب منتظر می ماند و خود را با کندن و پرتاپ کردن برگ ها سرگرم می سازد. شکارچی نمی دانست که یک نماد (سمبل پرستش لرد شیوا) زیر شاخه ای است که او رویش نشسته. برگ ها روی نماد شیوا می افتاد و شیوا خوشش می آمد. روز بعد شیوا برای شکارچی ظاهر شد و به او خرد بخشید. از آن روز شکارچی خوردن گوشت را کنار گذاشت و وقتش را صرف انجام کارهای نیک کرد؛ و این دلیل آن ست که چرا هندوان در ماهاشیوارتری گوشت نمی خورند. این فکر وجود دارد که کسی که در این روز، روزه بگیرد، باعث خشنودی شیوا می شود و همچنین مورد برکت قرار می گیرد. پرالایا (رگبار). به روایتی دیگر، تمام دنیا در حال از میان رفتن بود که پارواتی، ایزدبانوی هندوان، شوهرش شیوا را پرستید، تا جهان را نجات دهد. او برای جیواس (ارواح زنده) که در سی (مانند ذرات گرد و غبار طلا در توده ای از موم) باقی مانده بودند دعا کرد. در طول زمان طولانی شب، همراه با رگبار
دوباره نعمت دهی شروع می شود، اما اگر مانند پراواتی شیوا را پرستش کنند. دعای او برآورده شد و وی این شب را برای پرستش ایشوارا توسط ماهاشیوارتری، یا شب بزرگ شیوا نام نهاد. چرا که رگبار به وسیلهٔ او آورده شد. روز جشن لرد شیوا. وقتی خلقت کامل شد، پارواتی از شیوا پرسید که کدام آیین و رسم او را بیشتر خشنود ساخته؟ و شیوا پاسخ داد آن اعمال که در شب سیزدهم ماه کامل در طول ماه ماگها انجام شد. پارواتی این موضوع را برای دوستانش تکرار کرد و به وسیلهٔ او در تمام خلقت پخش شد داستان شاه چیترابهاندو. روزی شاه چیترابهانو، از سلسلهٔ ایکشوادو، که بر کل جامبودویپا (هندوستان) حکومت می کرد، با همسرش روزه گرفت و آن روز ماهاشیوارتری نام گرفت. حکیم آشتاواکرا برای ملاقات پادشاه به دربار آمد. حکیم از شاه پرسید که هدفش از این روزه چه بوده شاه چیترابهانو توضیح داد که او هدیه ای دارد از خاطرات زندگی گذشته اش و او در زندگی قبلی، یک شکارچی بوده در بنارس و نامش سوسوارا بوده است. زندگانی او با کشتن و فروختن پرندگان و حیوانات می گذشته است. روز پیش از ماه نو، در حالی که به جستجوی حیوانات برای شکار پرسه می زد، چشمش به یک بز کوهی افتاد اما پیش از آ
نکه او را بکشد، متوجهٔ خانوادهٔ او شد و با ناراحتی به خاطر کشتن او، زنده رهایش کرد. او هنوز نتوانسته بود شکار کند وقتی شب چیره شد، بر بالای درختی پناه گرفت. اتفاقاً آن درخت، همان بایل بود. قمقمهٔ او آب را هدر داده بود و او تمام شب را بی آب و خوراک، گتشنه و گرسنه ماند. این باعث شد که او تمام شب را بیدار بماند و فکر کند. او نگران خانوادهٔ فقیر و فرزندانش بود که گرسنه مانده و منتظر بازگشت او بودند. برای اینکه زمان زود بگذرد، خود را با کندن و پرتاب کردن برگ ها به زمین مشغول کرد. روز بعد وقتی به خانه برگشت، مقداری خوراک برای خود و خانواده اش برده بود لحظه ای که می خواست روزه اش را بشکند، یک غریبه به سراغش آمد و از او غذا خواست. او اول به آن غریبه خواراک داد و سپس خودش خورد. موقع مرگ، او دو پیامبر از طرف لرد شیوا دید که برای تماس روح او با محل اقامت شیوا آمده بودند. او یادگرفت برای اولین بار شایستگی بزرگ را توسط پرستش ناخودآگاه لرد شیوا در شب شیوارتری به دست آورده. پیام آوران به او گفتند یک نماد (سمبل پرستش لرد شیوا) زیر آن درخت بوده. برگ هایی که او می انداخته، روی آن نماد می افتادند، چیزی شبیه مراسم عبادت و آبی که
از ظرف غذای او می ریخته، آن نماد را شسته و این نیز یک عمل عبادتی است؛ و او تمام روز و شب را روزه بوده. بنابرین به طور ناخودآگاه خدا را عبادت می کرده. به عنوان نتیجه گیری از داستان، شاه گفت که او در جایگاه خداوند زندگی کرده بود و از سعادت الهی برای یک مدت طولانی قبل از اینکه به عنوان چیترابهانو دوباره متولد شود، لذت می برد. این داستان در گارودا پورانا نقل شده است. مراسم ماهاشیوارتری. معبد پاشوپاتینات (در کاتماندو، نپال) یکی از مهم ترین معبدهای شیوا، میزبان بزرگترین گردهمایی در ماهاشیوارتری است. هندوان در سراسر جهان برای ارائهٔ اعمال زیارتی دور هم جمع می شوند. زائران باید مدت زمان زیادی در صفوف منتظر بمانند تا بتوانند هدایای خود را به معبد تقدیم کنند. خارج از معبد سادهوس برهنه (احتمالاً یک راهب) را می توان یافت که به زائران نعمت و ماری جوانا می دهد که در آن نام شیوا آورده شده. تریپوندرا، اشاره به سه خط افقی از خاکستر مقدس دارد که روی پیشانی می کشند برای پرستش شیوا. این، سمبل دانایی معنوی، خلوص وتوبه و طلب بخشایش است (تمرین معنوی یوگا) بنابرین آن ها همچنین می توانند سمبل سه چشم شیوا باشند. استفاده از تسبیح ساخت
ه شده با دانه های درخت رودراکشا (که نشانهٔ اشک های لرد شیواست) برای پرستش شیوا مناسب است. این دانه رنگ قهوه ای مایل به قرمز دارد، گاهی سیاه و گاهی شاید اثری از پودر صندل مقدس، زردچوبه، یا خاکستر مقدس باشد در صورتی که برای مراسم پرستش یا مسح کشیدن استفاده شود. در شیوارتری، فقط آب سرد و برگ بایل برای لینگام (آلت تناسلی) پیشنهاد می شود. دیگر مراسم کهن، مانند حمام کردن او در شیر، و پانچاموترا (شیر، ماست، کشک، روغن، شکر و عسل (نماد معاش) به ترتیب یکی پس از دیگری، یا روغن مالی کردن بدن او یا برنج سفید وقف شده (نمادی از باروری، یا خلقت) در این روز انجام می شود. هنگامی که لرد شیوا به عنوان خدا پرستیده شد، در رودرام، از این روز، بسیار فرخنده یاد شده است. دیگر راه های قدیمی پرستش شیوا. دوازده جیوتریلینگاس (لینگام های نور) زیارتگاه مقدس لرد شیوا و مرکزی برای پرستش اویند. آن ها به "سیامبهوس" معروفند به این معنی که لینگام ها به وسیلهٔ آن ها تزئین می شود و عبادتگاه ها پس از آن ساخته شده اند. عبادتگاه ها، به عنوان دیدنی های گردشگری هند رده بندی شده اند. ماهاشیوارتری در هند جنوبی. ماهاشیوارتری به صورت گسترده در عبادتگاه های
سراسر ایالات آندرا پرادش، کارناتاکا، کرالا و تامیل نادو جشن گرفته می شود. شیوا به عنوان نخستین (Adi) کسی است که سرچشمه های سنتی ریاضت را بنا نهاده است. طبق سنت در این شب جایگاه سیاره ها به گونه ای است که یک نیروی طبیعی در نظام بشری پدید می آید. گفته می شود بیدار ماندن در طول شب برای بدن از هر دو بُعد روحی و جسمی سودمند خواهد بود. در این روز هنرمندان در همهٔ زمینه ها از جمله موسیقی و رقص سراسر شب، برنامه اجرا می کنند. ساهاسراکالاسابیشکم. آیین ستایش بسیار ویژه ای طی ده روز در جشنوارهٔ ماهاشیوارتری برگزار می شود گفته شده است که شیوا آبهیشکاپریا (عاشق شست وشو) هست. پاراسوراما و کروشتا، طی پرستش شیوا، بر این باور بودند که با ساهاسراکالاسام یا هزار ظرف از آب مقدس شیوا را شستشو دهند. این طبق دستورهای ودیک است. حالا طی مراسم ماهاشیوارتری، راهب اعظم (تانتری) و هیئت همراهش این آیین را اجرا می کنند. در این برنامهٔ ده روزه، هر روز ۱۰۱ کالاسام یا ظرف آب مقدس (۱۰۰ تای آن از نقره ساخته شده و یکی از طلا). پیشکش می شود. همراه با سرودی که از برهماییان آموخته شده در حالی که روی موخامانتام نشستند. اینها روی خدا خالی می شوند. آن
ظرف طلایی (برهماکالاسم) آخرین ظرف خواهد بود. یک نور باشکوهی که نشانه و هویت شیواست، و آلت او، به عنوان سمبل در نظر گرفته می شود. نحوهٔ پرستش در ماهاشیوارتری شامل حمام کردن آلت شیواست. چرا که او گفته در حال سوختن در آتش ریاضت، تنها چیزی که او را خنک می کند، همین اعمالی ست که به او ارائه می شود. این باور وجود دارد که حمام با آب خنک خشم او را فرومی نشاند. یک اعتقاد در میان جانبازان شیوا وجود دارد که شرکت کردن در ساحاسراکالاسم آن ها را به سمت نعمت و سعادت و زندگی در صلح و آرامش هدایت می کند. صدها جانباز در معبد شعار می دهند: نامهه شیوایا، هرا هرا ماهادوا؛ و سامبهو ماهادوا و… پانچاکشاری. شیواخدای از بین برندهٔ شر، سومین اقنوم از میان اقنوم های خدای واحد است. سرود مقدسی که شامل پنج بخش: نا، ما، شی، وا، یا (ام-نامهه شیوایا) در ستایش خاص پروردگار شیوا است که در مراسمی مانند شیوارتری مکرر خوانده می شود. هزاران نام از او که هرکدام شرح بلند مرتبگی اوست، در شعارها استفاده می شود. شیوا به معنی فرخنده است به عنوان شانکارا، او بخشندهٔ شادی به همگان است. رقص ناتاراج (پادشاه رقاصه ها) به همراه رقاص ها و نوازندگان، شکل پذیرفتن