Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هایش زندگی می کند. هند. بسیاری از لهستانی ها به لطف تلاش های کنسول لهستان در بمبئی، اوژنیش باناسینسکی، ایران را به مقصد هند ترک کردند. دولت هند با پذیرش ۱۰٬۰۰۰ پناهندهٔ لهستانی، از جمله ۵٬۰۰۰ یتیم، موافقت کرد. کودکان تحت مراقبت صلیب سرخ لهستانی و ساکنان بمبئی قرار گرفتند. در ابتدا، آن ها به شهر بندرا در حومهٔ بمبئی منتقل شدند، جایی که خانکا اردونوونا از کودکان مراقبت می کرد. سپس اردوگاه ویژه ای برای کودکان لهستانی در نزدیکی روستای بالاچادی در جام نگر، کاتیهاوار با کمک مهاراجه جام صاحب از ایالت ناواناگر ساخته شد. انتقال های بعدی لهستانی ها از بندر اهواز به بمبئی از راه دریا انجام شد. چندین اردوگاه در داخل و اطراف بمبئی باز شد که بزرگ ترین آن در کولاپور ولیواد قرار داشت و ۵٬۰۰۰ نفر در آن ساکن شدند. در میان کسانی که در آنجا اقامت داشتند بوگدان چایکوفسکی نیز حضور داشت. ویسلاوا پاسکیویچ، که در کولاپور اقامت داشت، نوشت: «فعالیت های روزانهٔ ما با مدرسه، کلیسا و پیشاهنگی مشخص می شد. ما از نظر ذهنی توسط سازمان هایی چون انجمن بانوی ما و صلیب عشای ربانی شکل گرفتیم. تیم های ورزشی، یک گروه کر و گروه های فعالیت وجود داشت»
. پناهندگان لهستانی در کولاپور روابط نزدیکی با جمعیت محلی برقرار کردند. رامراو اینگل، یک وکیل محلی، به یاد می آورد که «مردم لهستانی با ما برابر رفتار می کردند، برخلاف بریتانیایی ها که به ما از بالا نگاه می کردند»، در حالی که نیرمالا نسرکار به یاد می آورد که لهستانی ها و هندی ها مرتباً با هم غذا می خوردند و هدیه ردوبدل می کردند. جرج کوالسکی، که در سال ۱۹۴۳ به هند آمد، میزبانانش را «خوش آمدگو و مهمان نواز» توصیف می کند، در حالی که رموآلدا شنجایدر، که پنج سال در ولیواد زندگی کرد، جمعیت محلی را «واقعاً پذیرنده و یاری رسان» به یاد می آورد. آن ها حتی کمی لهستانی آموختند تا بهتر با ما ارتباط برقرار کنند و دادوستد کنند. بسیاری از یتیمان جوان لهستانی در هند شباهت هایی میان تجربیات خود و امپریالیسم بریتانیا در هند می دیدند. دانوتا پنیوسکا به یاد می آورد که با گروه پیشاهنگی اش به مالوان سفر کردند و همراه با فعالان استقلال طلب محلی شعار «انگلیسی ها، به خانه بروید» سر دادند. ایران و خاورمیانه. در سال ۱۹۴۲، حدود ۱۲۰٬۰۰۰ پناهنده از لهستان خروج خود به ایران را از نقاط دورافتادهٔ اتحاد شوروی آغاز کردند. با وجود بی ثباتی سیاسی
و قحطی در ایران در آن زمان، پناهندگان لهستانی با لبخندها و سخاوت مردم ایران مورد استقبال قرار گرفتند. در اواخر ۱۹۴۲ و اوایل ۱۹۴۳، اردوگاه های لهستانی در ایران در تهران، اصفهان، مشهد و اهواز قرار داشتند. نخستین مدرسه ها در تهران افتتاح شدند و پس از یک سال، ده مؤسسهٔ آموزشی لهستانی وجود داشت. در یتیم خانهٔ لهستانی اصفهان، اردوگاهی برای کودکان ایجاد شد که ۲٬۳۰۰ کودک و ۳۰۰ بزرگسال در آن اقامت داشتند و هشت مدرسهٔ ابتدایی ساخته شد. در اهواز، «کمپ پولونیا» یکی از مراکز اصلی خروج لهستانی ها از ایران بود و آخرین اردوگاه اهواز در ۱۹۴۵ بسته شد. نخستین پناهندگان لهستانی در تابستان ۱۹۴۲ به فلسطین رسیدند. آن ها پسران و دخترانی ۱۴ تا ۱۸ ساله بودند که در اتحاد شوروی عضو یک سازمان پیشاهنگی ارتش لهستان بودند. انتقال های پیشاهنگان که به فلسطین رفتند به اردوگاه بشیت هدایت شدند. آنجا همه به چند گروه تقسیم شدند و آموزش خود را آغاز کردند. در اوت ۱۹۴۲، دو مدرسه ایجاد شد، برای پیشاهنگان کم سن تر (۸ تا ۱۵ سال) و بزرگ تر. کلاس ها در اول سپتامبر ۱۹۴۲ آغاز شد. در مجموع، بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۷، مدارس لهستانی در فلسطین ۱٬۶۳۲ دانش آموز د
اشتند. افزون بر این، مدارسی در مصر، در تل الکبیر و هلیوپلیس وجود داشت. در مجموع، در سال های ۱۹۴۳–۱۹۴۴، ۲۶ مدرسه برای پناهندگان لهستانی در خاور نزدیک وجود داشت. نیوزیلند. در سال ۱۹۴۴، نخست وزیر نیوزیلند، پیتر فریزر، با پذیرش شمار محدودی از یتیمان و نیمه یتیمان لهستانی موافقت کرد؛ کسانی که والدینشان یا در اتحاد شوروی یا در تهران درگذشته بودند، یا پدرانشان در جبهه جنگیده بودند. در حالی که هنوز در اصفهان بودند، ۱۰۵ معلم، پزشک و کارمند اداری، به همراه یک کشیش، پدر میخائو ویلنیویچ، و دو راهبه کاتولیک رومی برگزیده شدند. در ۱ نوامبر ۱۹۴۴، یواس اس ژنرال جرج ام. رندال (AP-115) با ۷۳۳ کودک به ولینگتون رسید. کودکان و بزرگسالان سپس به شهر پاهیاتوا در جزیره شمالی منتقل شدند، جایی که اردوگاه کودکان لهستانی — پاهیاتوا — در پادگان های پیشین نظامی افتتاح شد. این اردوگاه دارای باشگاه، بیمارستان و سالن ورزشی بود. خیابان اصلی اردوگاه به نام ژنرال تادئوش کوموروسکی نام گذاری شد. یک مهدکودک، یک مدرسهٔ پسرانه، یک مدرسهٔ دخترانه و یک مدرسهٔ متوسطه وجود داشت. بعدها تیم های پیشاهنگی سازماندهی شدند. اردوگاه کودکان لهستانی با بودجهٔ دولت
نیوزیلند و با کمک دولت در تبعید لهستان مستقر در لندن اداره می شد. مکزیک. بر اساس توافق بین نخست وزیر ووادیسواف سیکورسکی و دولت مکزیک، حدود ۱۰٬۰۰۰ پناهندهٔ لهستانی در مکزیک ساکن شدند. دولت مکزیک هزینهٔ اقامت آن ها را تأمین نکرد — پول از صندوق های یک کمیتهٔ ویژهٔ لهستانی-بریتانیایی-آمریکایی پرداخت می شد. لهستانی ها در مکزیک اجازهٔ خروج از اردوگاه هایشان را نداشتند. آن ها به عنوان کشاورز کار می کردند و نخستین کاروانشان در اکتبر ۱۹۴۳ با ۷۲۰ نفر، عمدتاً زن و کودک، از طریق هند رسید. آن ها در اردوگاهی در سانتا روسا، نزدیک شهر لئون، در مرکز مکزیک ساکن شدند. کاروان های بعدی لهستانی در اواخر ۱۹۴۳ به مکزیک رسیدند. لهستانی هایی که در اتحاد شوروی باقی ماندند. پس از آن که ارتش لهستان اتحاد شوروی را ترک کرد، رویکرد شوروی ها نسبت به لهستانی های باقی مانده بدتر شد. هم مقامات شوروی و هم شهروندان کشور ادعا می کردند که چون ارتش لهستان با آلمانی ها نجنگیده است، لهستانی ها مستحق هیچ امتیازی نیستند. در ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۴۳، وزارت امور خارجه اتحاد جماهیر شوروی یادداشتی به سفارت لهستان صادر کرد و در آن از بسته شدن کنسولگری های لهستان در ا
تحاد شوروی و لغو تصمیم اعطای شهروندی لهستانی به کسانی که پیش از سپتامبر ۱۹۳۹ در کرسی (سرزمین) زندگی می کردند خبر داد. این به معنای آن بود که همهٔ لهستانی های باقی مانده دوباره تابعیت شوروی گرفتند و گذرنامهٔ شوروی دریافت کردند. مأموران کمیساریای خلق در امور داخلی در فاصلهٔ فوریه تا مه ۱۹۴۳ گذرنامه های شوروی را به لهستانی ها دادند. کسانی که امتناع کردند، تحت آزار قرار گرفتند، به زندان فرستاده شدند؛ به مادران گفته می شد اگر نپذیرند به اردوگاه های کار فرستاده می شوند و فرزندانشان در یتیم خانه ها خواهند افتاد. در مجموع، ۲۵۷٬۶۶۰ شهروند جمهوری دوم لهستان (۱۹۰٬۹۴۲ بزرگسال و ۶۶٬۷۱۸ کودک) گذرنامه دریافت کردند؛ ۱٬۵۸۳ نفر نپذیرفتند یا به زندان یا به گولاگ فرستاده شدند. برای وضعیت لهستانی هایی که تا شکست آلمان در عمق شوروی باقی ماندند، نگاه کنید به انتقال جمعیت لهستانی (۱۹۴۶–۱۹۴۴) و تبادل جمعیت بین لهستان و اوکراین شوروی. با رسمیت یافتن مرز جدید میان لهستان پساجنگ و اتحاد شوروی در امتداد خط کرزن (خواستهٔ استالین در نشست یالتا)، تبادل جمعیت حدود ۱٫۱ میلیون لهستانی (از جمله یهودیان لهستانی) و همچنین نزدیک به نیم میلیون اوکر
اینی قومی را دربر گرفت. بر اساس داده های رسمی، در طول اخراج دولتی میان سال های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶، کمتر از ۵۰٪ لهستانی هایی که برای انتقال جمعیت ثبت نام کرده بودند، توانستند از غربی ترین جمهوری های اتحاد جماهیر شوروی خارج شوند. بازگشت لهستانی ها (۱۹۵۵–۱۹۵۹) پس از مرگ استالین انجام گرفت. رفتار ایرانی ها در قبال لهستانی ها. در آن زمان ایران خود با قحطی و کمبود مواد غذایی، نابسامانی سیاسی و اقتصادی در اثر اشغال کشور و … مواجه بود. با این وجود ایرانیان علی رغم مصائبی که داشتند از میهمان نوازی دریغ نکردند. وزیر مختار لهستان – کارل بادر – در نامه ای به استاندار خراسان از این رفتار ایرانیان چنین یاد می کند: «نیات خیرخواهانه جنابعالی نسبت به هم میهنان من، مهاجران لهستانی، تأثیر عمیقی بر من بخشیده است. طبق گزارش هایی که به من رسیده، جنابعالی از روی کمال مرحمت یک دستگاه عمارت بزرگ را در اختیار اطفال یتیم لهستانی گذارده اید که در آنجا آنها نگهداری شوند. من از صمیم قلب از مراحم خیرخواهانه و نوع پرستانه جنابعالی متشکرم و اطمینان می دهم که لهستانی ها برای همیشه کمال امتنان را از جنابعالی خواهند داشت» نامه نمایندگان مهاجران لهستان
ی به دولتمردان ایرانی نیز حکایت از وجود چنین روحیه ای دارد: «در این موقع که پناهندگان لهستانی بعد از سه سال اقامت در خاک پاک کشور شما از این سرزمین عزیمت می کنند، اینجانبان از آن جناب تمنا داریم که بهترین تشکرات صمیمانه ما را در مقابل میهمان نوازی و پذیرایی دوستانه که از طرف آن جناب و کلیه اولیای امور ایرانی و عامه مردم به عمل آمده، قبول فرمایند. این حسن میهمان نوازی و پذیرایی و همچنین تمام اقدامات و توجهاتی که از طرف اولیای کشوری و لشکری ایران به عمل آمده هیچگاه از خاطره ملت لهستان پاک نخواهد شد. تمام ماها که در وطن شما زندگانی کرده ایم بهترین یادبودها را از آن حفظ خواهیم کرد. ما نه تنها با قلبی مملو از امتنان ایران را ترک می کنیم بلکه بهترین ادعیه صمیمانه خود را برای سعادت و ترقی کشور شما و ملت ایران نثار می کنیم .». هنر عکاسی و مستندسازی زندگی لهستانی ها در ایران. عکس های ثبت شده توسط ابولقاسم جلا، عکاس اصفهانی که توسط پریسا دمندان یافت شده و شامل پرتره ها و عکس های گروهی خارج از استودیوی عکاسی بوده، بازتاب دهندهٔ بسیاری از حقایق و شرایط زندگی شهروندان فراری از تبعید در اتحاد جماهیر شوروی و مقیم ایران علی
الخصوص کودکان لهستانی است. پریسا دمندان در کتاب خود با همین عنوان "کودکان لهستانی" به چاپ این عکس ها پرداخته است. آثار به جامانده. کنیسهٔ دانیل. علاوه بر آثار فرهنگی و اجتماعی، آثار دیگری از این مهاجرت منحصربه فرد باقی مانده است. در همان زمان به کمک هیئت مدیره کنیسای حییم در خیابان قوام السلطنه، کنیسای کوچکی بنام کنیسای «دانیل» در داخل آن برای لهستانی ها ساخته شد تا یهودیان اشکنازی بتوانند در آن به امور مذهبی خود بپردازند گورستان ها. بیماری و سپس مرگ، بسیاری از مهاجرین لهستانی را امان نداد که از ایران خارج شوند. برای فوت شدگان در تهران، بندر انزلی و اصفهان گورستان های اختصاصی ایجاد یا در گورستانهای مسیحی دفن شدند. آمار نشان می دهد در گورستان بندرانزلی ۶۳۹ نفر سرباز و افراد عادی لهستانی مدفون هستند. در سینما. مرثیهٔ گمشده. خسرو سینایی فیلمی ۹۵ دقیقه ای بنام «مرثیه گمشده» دربارهٔ وقایع این مهاجرت در سال ۱۳۶۲ ساخته است که ساخت آن به دلیل مشکلات، ۱۳ سال طول کشیده است. سینایی برای ساخت این فیلم، عکس های باقی مانده از جنگ جهانی دوم را به کار برده و همچنین با افرادی که آن دوره را به یاد دارند، گفتگو کرده است. وی بخا
طر این فیلم، نشان افتخار «صلیب لیاقت» از رئیس جمهور وقت لهستان دریافت کرده است. در ادبیات. در سال های پس از مهاجرت بزرگ لهستانی هایی بوده اند که به ادبیات فارسی علاقمند شده و آثاری از کلاسیک های قدیم و جدیدش را به زبان لهستانی ترجمه کرده اند، مثل مارک اسموژینسکی و ایوونا نویسکا. رمان تو به اصفهان بازخواهی گشت، اثر مصطفی انصافی، اولین رمان فارسی است که با محوریت حضور لهستانی ها در ایران نوشته شده است. این کتاب در سال ۲۰۱۹ توسط نشر پونته ۳۳ به زبان ایتالیایی منتشر شد. رمان «تو به اصفهان بازخواهی گشت» با ورود دختری لهستانی به نام الیزا به دانشگاه تهران و دیدار با یکی از استادان دانشکده ادبیات برای دریافت مشاوره برای پایان نامه اش آغاز می شود، اما با پیشرفت داستان متوجه می شویم پایان نامه فقط یک بهانه بوده و الیزا در جست وجوی مادربزرگش است که در سال ۱۳۲۱ همراه با هزاران نفر از لهستانی ها از طریق بندر انزلی به ایران آمده و ماندگار شده است.
صیاد ۴۰ یک سامانه شنود پدافند هوایی است که توسط ارتش جمهوری اسلامی ایران ساخته شده است. از این سامانه در جریان رزمایش مدافعان آسمان ولایت ۴ در آبانماه ۱۳۹۱ رونمایی شد. طراحی. به گفته امیر سرتیپ فرزاد اسماعیلی فرمانده قرارگاه پدافند هوایی ارتش ایران، سامانه «صیاد ۴۰» توسط فرماندهی اطلاعات و شناسایی قرارگاه پدافند هوایی طراحی شده است. خصوصیات. به گفته سرتیپ فرزاد اسماعیلی، این سامانه شنود به دلیل اینکه انتشاری از خود ندارد قابل کشف نیست و به دلیل ضریب امنیتی بالایی که دارد این سامانه به صورت متحرک طراحی شده است تا پدافند بتواند از این سامانه در نقاط مختلف استفاده کند. وی در توضیح این سامانه می افزاید، سامانه شنود صیاد ۴۰ علاوه بر تکمیل اطلاعات به دست آمده، قابلیت انجام تاکتیک های جدیدی چون رهگیری هواپیماهای با سرنشین به کمک شبکه ای از همین سامانه ها را دارد به گونه ای که هواپیمای متجاوز نمی تواند تشخیص دهد که از کدام نقطه رهگیری شده است و آنچه به دشمن هدیه می دهد، در واقع غافلگیری است.
رستم پاشا، (زادهٔ حدود ۱۵۰۰ در سکرادین دالماسی ـ درگذشته ژوئیه ۱۵۶۱)، یک کروات بود که به زمام داری و ژنرالی در دربار عثمانی رسید. او به عنوان وزیر اعظم سلیمان قانونی خدمت کرد. وی همچنین به عنوان «داماد رستم پاشا» (به معنی داماد دربار عثمانی) شناخته می شد، چرا که با مهرماه سلطان، دختر سلطان سلیمان و همسر قدرتمندش خرم سلطان، ازدواج کرده بود. مسجد رستم پاشا در فاتح استانبول قرار دارد رستم پاشا تمام قدرت و نفوذ و ثروتش را به وسیله مادر همسرش خرم سلطان که زنی بسیار قدرتمند و پرنفوذ در امپراتوری عثمانی بود و در سلطنت کنار سلطان بود به دست آورد خرم سلطان سلطه بسیاری بر همسرش و دیگر وزیران عثمانی داشت رستم پاشا به مدت دوازده سال به عنوان وزیراعظم و فرمانده سپاه برای خرم سلطان در دیوان و ارتش حضور داشت و خرم سلطان تمامی امور سیاسی و نظامی را در دست داشت و به واسط وزیر اعظم بر امپراتوری عثمانی حکومت کرد حتی زمانی که کارا احمد پاشا روی کار بود و رستم پاشا از قدرت خلع شد بود خرم سلطان هنوز بر کارهای دیوان و دربار و ارتش نظارت داشت و با کمک دخترش مهرماه سلطان کارا احمد پاشا را اعدام کرد و رستم پاشا علاوه بر به قدرت صدراعظ
م برگشت بلکه قدرتش بیشتر هم شد که این امر رستم پاشا را دومین وزیر اعظم قدرتمند امپراتوری عثمانی تبدیل کرد البته دوباره تمام قدرت عملا در دست خرم سلطان افتاد. نقش رستم پاشا در قتل شهید ثانی. قاضی صیدا به سلطان روم عثمانی نامه ای نوشت که در بلاد شام (سوریه) مردی عالم زندگی می کند که بدعت گذار و بیرون از مذاهب چهارگانه اهل سنت و مشغول تبلیغ عقاید خود می باشد؛ سلطان سلیمان، رستم پاشا را که وزیر او بود، برای دستگیری وی مأمور ساخت و گفت باید او را زنده دستگیر کنی تا با دانشمندان استانبول مباحثه کند و از عقاید او تفتیش شود تا سرانجام از مذهب و آئین او مطلع گردند رستم پاشا به جبع رفت و از وی پرس وجو کرد به او گفتند که به حج رفته است این مأمور در هنگام راه مکه به شهید ثانی رسید؛ در راه به شخصی برخوردند که گفت: تو دربارهٔ این مرد در اثنای راه کوتاهی کرده و او را آزار رسانده ای، ممکن است در حضور سلطان از تو شکایت کند و دوستان و یاران او نیز به حمایت و دفاع از وی برخیزند و برای تو موجبات ناراحتی و احیاناً قتل فراهم کنند؛ پس همین جا سرش را از بدن جدا کن و سر بریده اش را نزد سلطان ببر. رستم پاشا در کنار دریا او را گردن زد
و آنگاه سر بریده او را حضور سلطان آورد سلطان بر او برآشفت و رستم پاشا به این جرم، محکوم به مرگ گردید. مدت سه روز جسد او بر روی زمین ماند و کسی او را دفن نکرد سرانجام جسد او را به دریا افکندند.
راصد ۳۲ یک سامانه شنود و دیده بانی هوشمند است که توسط ارتش ایران ساخته شده است. از این سامانه در جریان رزمایش مدافعان آسمان ولایت ۴ در آبانماه ۱۳۹۱ رونمایی شد. خصوصیات. به گفته سرتیپ فرزاد اسماعیلی فرمانده قرارگاه پدافند هوایی ارتش ایران، سامانه راصد ۳۲ به شبکه یکپارچه پدافند هوایی ارتش ایران تحت عنوان دیده بان هوشمند متصل شده است و این قابلیت را می دهد که تمامی اطلاعات پروازی یک هدف کشف شده و بدون صرف زمان بلافاصله اطلاعات را به پست های فرماندهی ارسال کند. وی افزود سامانه راصد ۳۲ در مناطق حساس و حیاتی و نیز مراکز هسته ای ایران مورد استفاده قرار می گیرد. این سامانه قابلیت تحرک دارد و سیار است و هر پرنده یا سایت زمینی به هر میزان که قدرت انتشار امواج داشته باشد توسط این سیستم شنود قابل کشف است.
کیک پادشاه یا گالت دِ روا ، نوعی کیک با منشأ فرانسوی است که در یکی از جشن های در ارتباط با کریسمس بنام جشن خاج شویان یا عید تعمید عیسی، در برخی از کشورها خورده می شود. این کیک معمولاً به شکل حلقه است و یک عروسک نوزاد به نشانهٔ عیسی مسیح در داخل آن قرار دارد. قسمتی از کیک که حاوی عروسک نوزاد است نصیب هر کس که بشود از امتیازات یا وظایفی تعیین شده ای بهره مند می شود. این کیک به طور سنتی با شکری که به سه رنگ بنفش، طلایی و سبز رنگ آمیزی شده است، تزئین می شود که یادآور سه مُغی است که پس از زایش عیسی به زیارت او رفتند و هدایایی پیشکش او کردند. این کیک توسط مهاجران فرانسوی و اسپانیایی در جنوب شرقی آمریکا از فلوریدا تا تکزاس و به خصوص شهر نیواورلئان رواج پیدا کرده است. به سبک فرانسه. کیک به طور سنتی در هنگام جشن خاج شویان در کشور فرانسه و استان کبک در کشور کانادا در بسیاری از نانوایی ها در طول ماه ژانویه به فروش می رسد. دو نوع از این کیک وجود دارد: در شمال فرانسه و استان کبک به نام کیک گالت دِ روا نامیده می شود (که می تواند یا دایره یا مستطیل شکل باشد) گالت د روا متشکل است از لایه های پوسته پوسته که از خمیر هزار لا به
دست می آید و یک مرکز متراکم که مواد آن را کرم کاستارد مخلوط شده با کرم بادام تشکیل می دهد به نام frangipane. در جنوب فرانسه کیک به شکل دایره ای میان خالی است و با میوه های قندی تزیین داده شده و رنگ آن شبیه به یک تاج است. کیک سه پادشاه در جنوب فرانسه نیای کیک های سه پادشاه در اسپانیا است و به کیک سه پادشاه در نیو اورلئان در آمریکا بسیار شباهت دارد.
حَباب بن مُنذِر نام کامل: "حباب بن منذر بن جَموح انصاری خزرجی سُلَمی" از انصار و از قبیله خزرج بود. نظریات و پیشنهادهای وی در جنگ بدر مورد استقبال و پذیرش پیامبر اسلام، محمد قرار گرفت. در ماجرای سقیفه بنی ساعده حباب بن منذر گفت که باید از انصار یک امیر و از مهاجرین نیز یک امیر برگزیده شود که با مخالفت و نارضایتی ابوبکر مواجه شد. پس از آن بحث و گفتگو حباب بن منذر به ویژه با عمر بن خطاب بالا گرفت به طوریکه سعد بن عباده در زیر دست و پا قرار گرفت. از القاب حباب بن منذر "ذوالرای" می باشد.
فرزاد اسماعیلی (زاده ۲۵ دی ۱۳۵۰ سالومحله) سرتیپ ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که در فاصله سالهای ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۷ دومین فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیا بود. وی هم اکنون به عنوان مشاور و دستیار فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران فعالیت می کند. زندگی نامه. فرزاد اسماعیلی در ۲۵ دی ماه سال ۱۳۵۰ در روستای سالومحله، شهرستان رودسر در استان گیلان زاده شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در شهرستان لاهیجان گذراند. او در خردادماه سال ۱۳۶۸ دیپلم رشته ریاضی فیزیک گرفت و در آزمون کنکور سراسری آن سال، با توجه به علاقه به نظامی گری، رشته مهندسی تکنولوژی فرماندهی و کنترل دانشگاه هوایی را برگزید و از ۱۶ دی ۱۳۶۸ وارد دانشگاه هوایی شد و در سال ۱۳۷۲ با مدرک کارشناسی فارغ التحصیل و با درجه ستوان دومی، فعالیت رسمی در ارتش جمهوری اسلامی ایران را آغاز کرد. وی در سال ۱۳۷۳ به گروه پدافند هوایی دزفول منتقل شد و به عنوان افسر آموزش ارزیابی عملیات رادار و جانشین رئیس عملیات رادار به فعالیت خود ادامه داد. او در سال ۱۳۸۰ به معاونت عملیات فرماندهی پدافند هوایی منتقل و رئیس دایره تمرینات مدیر آموزش عملیات شد. اسماعیلی در سال ۱۳۸۲ به گروه
پدافند هوایی آبدانان منتقل شد و در این گروه در مشاغل مختلف از جمله جانشین سایت رادار، فرمانده سایت، معاون عملیات گروه و جانشین گروه منصوب گردید و با انتقال به معاونت عملیات نهاجا در سمت مدیر ارزیابی عهده دار مسئولیت شد. وی در سال ۱۳۸۷ به معاونت عملیات قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیا منتقل شد و در سمت مدیر رادار عهده دار مسئولیت گردید و از سال ۱۳۸۸ تا ۱۶ شهریور ۱۳۸۹ جانشین فرماندهی اطلاعات و شناسایی این قرارگاه بود. اسماعیلی همچنین فرماندهی منطقه پدافند هوایی مرکزی (اصفهان) را در کارنامه خود دارد. وی در سال ۱۳۸۱ دوره عالی رسته ای و در سال ۱۳۸۶ دوره کارشناسی ارشد (دافوس آجا) را به پایان رساند. وی در سال ۱۳۸۹ از درجهٔ سرهنگی به سرتیپی ارتقای درجه یافت و بنا به پیشنهاد فرماندهی کل آجا و تصویب رهبر جمهوری اسلامی، طی حکمی به سمت فرماندهی قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیا منصوب گردید. در تاریخ ۸ خرداد ۱۳۹۷ طی حکمی از سوی سید علی خامنه ای سرتیپ علیرضا صباحی فرد جایگزین اسماعیلی در فرماندهی این قرارگاه شد. او سپس به عنوان دستیار فرمانده کل ارتش ایران منصوب شد و همچنان در این سمت به فعالیت ادامه می دهد. جایزه ها و نش
ان های افتخار. این بخش شامل نشان ها و جایزه های رسمی امیر اسماعیلی است که بر روی لباس همسان او نصب می شود ولی جایزه های غیرنظامی و غیررسمی را دربر نخواهد گرفت. منابع. http://hamshahrionline.ir/details/216735
انحلال پذیری یا حل شوندگی مفهومی بنیادی در علم شیمی و مبحث محلول ها است که میزان حل شدن یک ماده (جامد، مایع یا گاز) را در یک حلال مشخص (جامد، مایع یا گاز) بیان می کند. این کمیت با عواملی چون نوع حلال، دما و فشار رابطه دارد. هر محلولی یک مقدار مشخص از یک حل شونده را می تواند در خود حل کند. برای مثال گفته می شود انحلال پذیری شکر در آب برابر X است؛ یعنی بیشترین مقداری که می شود شکر را در ۱۰۰ گرم آب حل کرد برابر X گرم است. اگر کمتر از X گرم در آب شکر حل شود، به این محلول، محلول سیر نشده می گویند. اگر در آب به مقدار X گرم شکر حل شود، به این محلول، محلول سیر شده می گویند. حال می توان محلول را گرم کرد تا انحلال پذیری اش بالا برود. حال شکر بیشتر از قبل در آن حل می شود. اگر این ماده سرد شود، رسوب می کند. به این محلول، محلول فراسیر شده می گویند. محلولی که به جنس ماده بستگی دارد اندازه انحلال پذیری خود در دما و فشار مشخص، ماده ای را در خود حل کرده باشد، محلول اشباع (سیر شده) گویند و در صورتی که بیش از این مقدار ماده در محلول حل شود، محلول را فوق اشباع (فراسیر شده) می نامند. معمولاً انحلال پذیری مواد مختلف را به صورت گرا
ف نسبت به عوامل دیگری چون دما و فشار نمایش می دهند. انحلال پذیری به نوعی بیانگر این است که در ۱۰۰ گرم حلال در شرایط X، چند گرم حل شونده می توان حل کرد. اگر درصد حل شونده ما در محلول از این مقدار بیشتر باشد، گفته می شود یک محلول فرا سیر شده داریم، اگر مقدار درصد حل شونده در محلول از این مقدار کمتر باشد، گفته می شود محلول سیر نشده داریم. بیشترین مقدار ماده ای که می تواند در ۱۰۰ گرم آب (یا هر حلال دیگر) با دمای معین حل شود را انحلال پذیری آن ماده می گویند. کمی سازی حلالیت. حلالیت یک حل شونده خاص در یک حلال خاص به طور کلی به عنوان غلظت یک محلول اشباع از این دو بیان می شود. برای بیان این غلظت چندین روش وجود دارد که هرکدام می توانند مورد استفاده قرار بگیرند، مانند جرم، حجم، یا مقدار بر حسب مول حل شونده برای جرم، حجم یا مقدار مول خاصی از حلال یا محلول. به ازای هر مقدار حلال به طور خاص، کتاب های راهنمای شیمیایی اغلب حلالیت را به صورت گرم حل شونده در ۱۰۰ میلی لیتر حلال یا به صورت گرم حل شونده در هر دسی لیتر حلال بیان می کنند. در مواردی هم به صورت گرم حل شونده در لیتر حلال بیان شده است. در عوض، مقدار حلال را می توان به
صورت جرمی، به صورت گرم حل شونده در هر ۱۰۰ گرم حلال یا به صورت گرم حل شونده در هر کیلوگرم حلال بیان کرد. ممکن است عدد در این مورد به صورت درصد بیان شود و از علامت اختصاری "w/w" برای نشان دادن "وزن در هر واحد وزن" استفاده شود. (مقادیر g/L و g/kg برای آب مشابه هستند، اما ممکن است برای حلال های دیگر صدق نکنند) به عنوان روش دیگر می توان حلالیت یک حل شونده را به صورت مول بر جرم بیان کرد. به عنوان مثال، اگر مقدار حلال به کیلوگرم داده شود، مقدارحلال به صورت مولالیته (mol/kg) داده می شود. به ازای هر مقدار محلول حلالیت یک ماده در یک مایع نیز ممکن است به عنوان مقدار حل شونده در هر مقدار محلول بیان شود نه حلال. به عنوان مثال، در روش تیتراسیون، ممکن است به صورت مول حل شونده در هر لیتر محلول (mol/L)، مولاریته ثانویه، بیان شود. در زمینه های تخصصی تر، حلالیت ممکن است توسط کسر مولی (مول حل شونده در مول کل حل شونده به اضافه حلال) یا با کسر جرمی در حالت تعادل (جرم حل شونده در هر جرم حل شونده به اضافه حلال) داده شود. هر دو اعداد بدون بعد و بین ۰ و ۱ هستند که ممکن است به صورت درصد (%) بیان شوند. حل شونده مایع و گاز برای محلول ها
ی مایعات یا گازها در مایعات، مقدار هر دو ماده ممکن است به جای جرم یا مول، به صوزت حجم داده شود. مانند لیتر حل شونده در لیتر حلال یا لیتر حل شونده در لیتر محلول. این مقدار ممکن است به صورت درصد داده شود، و مخفف "v/v" برای "حجم در هر واحد حجم" ممکن است برای نشان دادن این انتخاب استفاده شود. تبدیل مقادیر حلالیت تبدیل بین این روش های مختلف اندازه گیری حلالیت بی اهمیت نیست، زیرا ممکن است به دانستن چگالی محلول نیاز داشته باشد - که اغلب اندازه گیری نمی شود و نمی توان آن را پیش بینی کرد. در حالی که جرم کل با انحلال حفظ می شود، حجم نهایی ممکن است با حجم حلال و مجموع دو حجم متفاوت باشد. علاوه بر این، بسیاری از جامدات (مانند اسیدها و نمک ها) در صورت حل شدن به روش های غیرضروری تجزیه می شوند. در این موارد، مجموع مول های مولکول های حل شونده و حلال در واقع مجموع مول های محلول ذرات مستقل، نیست. عوامل مؤثر بر حلالیت. حلالیت برای فازهای خاص تعریف شده است. به عنوان مثال، انتظار می رود که حلالیت آراگونیت و کلسیت در آب متفاوت باشد، حتی اگر هر دو پلی مورف کلسیم کربنات باشند و فرمول شیمیایی یکسانی داشته باشند. حلالیت یک ماده در ماد
ه دیگر با تعادل نیروهای بین مولکولی بین حلال و حل شونده و تغییر آنتروپی که با حلالیت همراه است تعیین می شود. عواملی مانند دما و فشار این تعادل را تغییر داده و در نتیجه انحلال پذیری را تغییر می دهند. حلالیت همچنین ممکن است به شدت به حضور گونه های دیگر محلول در حلال بستگی داشته باشد، به عنوان مثال، آنیون های تشکیل دهنده کمپلکس (لیگاندها) در مایعات. حلالیت همچنین به کم یا زیاد بودن یک یون مشترک در محلول بستگی دارد، پدیده ای که به عنوان اثر یون مشترک شناخته می شود. حلالیت به میزان کمتری به قدرت یونی محلول ها بستگی دارد. دو اثر آخر را می توان با استفاده از معادله تعادل انحلال پذیری کمی سازی کرد. حلالیت همچنین به اندازه فیزیکی کریستال یا قطره حل شونده بستگی دارد. برای کریستال های بسیار معیوب، حلالیت ممکن است با افزایش درجه بی نظمی افزایش یابد. هر دوی این اثرات به دلیل وابستگی ثابت حلالیت به انرژی گیبس کریستال رخ می دهند. دما حلالیت یک حل شونده معین در یک حلال معین تابع دما است. بسته به تغییر در آنتالپی (ΔH) واکنش انحلال، به عنوان مثال، در ویژگی گرماگیر (ΔH &gt; 0) یا گرمازا (ΔH &lt;0) واکنش انحلال، حلالیت یک ترکیب
معین ممکن است با دما افزایش یا کاهش یابد. معادله وانت هوف تغییر ثابت تعادل حلالیت (Ksp) را به تغییر دما و به تغییر آنتالپی واکنش مرتبط می کند. برای اکثر جامدات و مایعات، حلالیت آنها با دما افزایش می یابد زیرا واکنش انحلال آنها گرماگیر است (ΔH &gt; 0). در آب مایع در دماهای بالا، (به عنوان مثال نزدیک شدن به دمای بحرانی)، حلالیت حل شونده یونی به دلیل تغییر خواص و ساختار آب مایع، تمایل به کاهش دارد. فشار وابستگی به فشار حلالیت گاهی اوقات اهمیت عملی دارد. به عنوان مثال، رسوب گیری میدان های نفتی و چاه های نفتی توسط کلسیم سولفات (که حلالیت آن را با کاهش فشار کاهش می دهد) می تواند منجر به کاهش بهره وری با گذشت زمان شود. قطبیت. یک حل شونده در حلالی که ساختار شیمیایی مشابهی با خودش دارد، بر اساس آنتروپی مطلوب اختلاط، به بهترین وجه حل می شود. این دیدگاه ساده انگارانه است، اما یک قانون کلی مفید است. ظرفیت حلالیت کلی یک حلال در درجه اول به قطبیت آن بستگی دارد. برای مثال، یک حل شونده بسیار قطبی (آب دوست) مانند اوره در آب بسیار قطبی بسیار محلول است، در متانول با قطبیت نسبتاً کمتر محلول است و عملاً در حلال های غیرقطبی نامحلو