Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وضعیت حقوق زنان در افغانستان در طول تاریخ متفاوت بوده است. زنان برای اولین بار طبق قانون اساسی ۱۹۶۴ رسماً برابر اعلام شدند. اگرچه این حقوق و آزادی های مدنی و شخصی از در دهه ۱۹۹۰ توسط حاکمان موقت مختلف به ویژه در دوران حکومت طالبان از آنها سلب شد. از زمان شکست رژیم طالبان در اواخر سال ۲۰۰۱، حقوق زنان به تدریج تحت جمهوری اسلامی افغانستان بهبود یافت و زنان دوباره "به صورت قانونی" تحت قانون اساسی سال ۲۰۰۴، که تا حد زیادی از نسخهٔ سال ۱۹۶۴ الهام گرفته شده بود، با مردان برابر اعلام شدند. با وجود تلاش های جنبش زنان در افغانستان، و کمک های جامعه بین المللی برای بهبود وضعیت، این روند بسیار آرام پیش می رود و حتی امروزه میزان خشونت علیه زنان در افغانستان بسیار بالا است، که همچنان باعث نگرانی بین المللی می شود. در پی هجوم طالبان و سقوط جمهوری اسلامی افغانستان در اوت ۲۰۲۱، نگرانی ها در مورد آیندهٔ زنان در این کشور افزایش یافت. بررسی اجمالی. جمعیت افغانستان تقریباً ۳۴ میلیون نفر است. از این تعداد، ۱۵ میلیون نفر مرد و ۱۴٫۲ میلیون نفر زن هستند. حدود ۲۲ درصد مردم افغانستان شهرنشین هستند و ۷۸ درصد باقیمانده در مناطق روستایی زن
دگی می کنند. بر اساس سنت محلی، اکثر زنان بلافاصله پس از اتمام دبیرستان ازدواج می کنند. بسیاری از آنها تا پایان عمر به عنوان خانه دار زندگی می کنند. تاریخچه. امان الله خان. برخی از حاکمان افغانستان تلاش کرده اند آزادی زنان را افزایش دهند. این تلاش ها در بیشتر موارد ناموفق بود. با این حال، تعدادی از رهبران توانستند تغییرات قابل توجهی را به صورت موقتی ایجاد کنند. اولین آنها پادشاه امان الله بود که از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۹ حکومت کرد و برخی از تغییرات قابل توجه را در تلاش برای یکپارچه سازی و نوگرایی کشور انجام داد. او شروع به ترویج آزادی زنان در حوزه عمومی کرد تا کنترل خانواده های مردسالار بر زنان را کاهش دهد. امان الله بر اهمیت تحصیل زنان تأکید می کرد. وی در کنار تشویق خانواده ها برای فرستادن دختران خود به مدرسه، رونمایی از زنان را تشویق و آنها را ترغیب کرد تا سبک لباس پوشیدن "غربی تری" را در پیش بگیرند. در سال ۱۹۲۱، او قانونی را وضع کرد که ازدواج اجباری، ازدواج کودکان و "عروس فروشی" را لغو کرد، و محدودیت هایی را برای تعدد زوجات، یک روش معمول در بین خانوارهای منطقه ایِ افغانستان، ایجاد کرد. اصلاحات اجتماعی مدرن برای زنان
افغان هنگامی آغاز شد که ملکه ثریا، همسر امان الله خان، اصلاحات سریعی را برای بهبود زندگی زنان و موقعیت آنها در خانواده، ازدواج، تحصیل و زندگی حرفه ای انجام داد. او اولین مجله زنانه و همچنین اولین سازمان زنان، انجمن حمایت نسوان را تأسیس کرد. او با حضور در کنار همسرش، حجاب خود را در ملاء عام برداشته و نمونه ای برای زنان دیگر شد که از او الگو گرفتند. او تنها زنی بود که در فهرست حاکمان افغانستان ظاهر شد و به عنوان یکی از اولین و قدرتمندترین فعالان زن افغان و مسلمان شناخته می شود. این اصلاحات اجتماعی و حمایت از زنان منجر به اعتراض هایی شد که در نهایت به سقوط سلطنت امان الله در سال ۱۹۲۹ انجامید. جانشین او حجاب را دوباره الزامی، و اصلاحات حقوق زنان را دفع کرد. محمد ظاهر شاه. محمد نادر شاه و محمد ظاهر شاه با احتیاط بیشتری عمل کردند، اما با این وجود برای بهبود متوسط و مداوم حقوق زنان تلاش کردند پس از جنگ جهانی دوم اصلاحاتی ضروری از سوی دولت تشخیص داده شد، که منجر به زنده شدن جنبش زنان شد. در سال ۱۹۴۶، انجمن رفاه زنان تحت حمایت دولت با سرپرستی ملکه حمیرا تأسیس شد و در سالهای ۱۹۵۰–۱۹۵۱، دانشجویان زن در دانشگاه کابل پذیر
فته شدند. محمد داوود خان. پس از انتخاب محمد داوود خان به عنوان نخست وزیر در سال ۱۹۵۳، اصلاحات اجتماعی صورت گرفت که زنان را تشویق به حضور عمومی می کرد. یکی از اهداف او این بود که از سنت فوق العاده محافظه کارانه و اسلام گرایانه در برخورد با زنان به عنوان شهروندان درجه دو خارج شود. او در دوران خود پیشرفتهای چشمگیری در جهت مدرنیزاسیون داشت. داوود خان روند رهاسازی زنان را با دقت و به تدریج آماده کرد. وی با استخدام زنان در رادیو کابل در سال ۱۹۵۷ شروع کرد و تیمی از نمایندگان زن را به کنفرانس زنان آسیایی در قاهره فرستاد، همچنین چهل دختر را در کارخانه سفال سازی دولتی در سال ۱۹۵۸ استخدام کرد. این عمل بدون هیچ شورشی روبرو شد، از این رو دولت تصمیم گرفت که وقت آن رسیده است که مرحلهٔ بسیار بحث برانگیز رونمایی را آغاز کند. در اوت ۱۹۵۹، در دومین روز جشن حکومتی، ملکه حمیرا بیگم، شهبانو بلقیس و در کنار داوود خان و همسرش زینب خاتون در مراسم رژه ارتش بدون حجاب و با روی باز ظاهر شدند. گروهی از روحانیون اسلامی نامه اعتراض آمیزی را به نخست وزیر داوود خان ارسال کردند و خواستار احترام به سخنان شریعت شدند. نخست وزیر با دعوت آنها به پا
یتخت و ارائه مدرکی به آنها مبنی بر اینکه کتاب مقدس در واقع چادری را می طلبد، پاسخ داد. روحانیون نتوانستند چنین پاسخی را قبول کنند، اما داوود خان اعلام کرد که اعضای زن خانوادهٔ سلطنتی دیگر حجاب به سر نخواهند کرد، زیرا قوانین اسلامی چنین چیزی را الزامی نکرده است. در حالی که چادری هرگز ممنوع نشد، ملکه و همسر نخست وزیر نمونه ای برای زنان و دختران مقامات دولتی و دیگر زنان شهری از طبقه بالا و طبقه متوسط شدند. از پیشگامان آن کبرا نورزایی و معصومه عصمتی وردک بودند. تعداد کمی از زنان توانستند به عنوان دانشمند، معلم، پزشک و کارمند دولتی مشاغل خود را حفظ کنند و از آزادی قابل توجهی با فرصت های آموزشی قابل توجه برخوردار بودند. قانون اساسی ۱۹۶۴ حقوق مساوی از جمله حق رای عمومی و حق نامزدی را برای زنان قائل شد. با این حال، اکثریت زنان همچنان از این فرصت ها محروم بودند، زیرا این اصلاحات در خارج از شهرها تأثیر چندانی نداشت. حومه یک جامعه عمیقاً مردسالارانه و قبیله ای بود. در سال ۱۹۷۷، انجمن انقلابی زنان افغانستان (راوا) توسط مینا کشورکمال تأسیس شد. دفتر او به کویته در پاکستان منتقل شد، جایی که در سال ۱۹۸۷ ترور شد. راوا هنوز در
مناطق افغانستان و پاکستان فعالیت می کند. شورای زنان افغانستان. شورای زنان افغانستان () سازمانی زیر نظر "جمهوری دموکراتیک افغانستان" (۱۹۷۸–۱۹۸۷) و جمهوری افغانستان (بین ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۲) بود. تا سال ۱۹۸۹، توسط معصومه عصمتی وردک رهبری و توسط کارکنان هشت زن اداره می شد. در سال ۱۹۷۸، دولت به رهبری نورمحمد تره کی، حقوق مساوی را برای زنان قائل شد. این به آنها توانایی نظری برای انتخاب همسر و شغل خود را داد. شورای زنان افغانستان تقریباً ۱۵۰٬۰۰۰ عضو و دفتر در تقریباً همه ولایت ها داشت. در مبارزه با بیسوادی به زنان در افغانستان خدمات اجتماعی ارائه می دهد و آموزش های حرفه ای را در زمینه های منشیگری، آرایشگری و تولیدی ارائه می کرد. بسیاری از قربانی شدن این شورا در طول مذاکرات آشتی ملی خبر دادند که در سال ۱۹۸۷ آغاز شد. ادعا می شود که در سال ۱۹۹۱ حدود هفت هزار زن در مؤسسه آموزش عالی و ۲۳۰ هزار دختر در مدارس سراسر افغانستان مشغول به تحصیل بودند. همچنین حدود ۱۹۰ استاد زن و ۲۲۰۰۰ معلم زن وجود داشتند. قرن ۲۱. بر اساس قانونی که در تاریخ ۲ آوریل ۲۰۰۹ میلادی، به امضاء حامد کرزای، رئیس جمهور افغانستان رسید، زنان شیعه مذهب موظفند، در
هر زمان نیازهای جنسی شوهرشان را برآورده کنند. بر طبق این قانون، زنان حق ندارند بدون اجازهٔ همسر از منزل خارج شوند. این قانون خشم مدافعان حقوق زنان را برانگیخت. حقوق زنان پس از سقوط جمهوریت در افغانستان: ۱۴۰۰، پس از تسلط طالبان در افغانستان وضعیت حقوق بشر در مجموع و وضعیت زنان به صورت خاص دگرگون شد. طالبان که خود یک گروه رادیکالیزم اسلامی است به شدت با حضور زنان در ادارات حکومتی و اجتماعات مخالف است این گروه تندرو که پس از فرار رئیس جمهور اشرف غنی کابل را تصرف کردند در اولین اقدام شان وزارت زنان را منحل و آن را به وزارت امر به معروف و نهی از منکر تبدیل کرد، دیری نگذشته بود که فرمان رهبر این گروه تندرو علیه زنان صادر شد که در آن از حجاب اجباری برای زنان خبر می داد که در صورت عدم رعایت این فرمان از سوی زنان، زنان و بعد تر مرد بزرگ تر خانواده مجازات خواهند شد. قوانین سخت گیرانه طالبان علیه زنان باعث شد که زنان را از حقوق ابتدائی و انسانی شان محروم شوند، دختران دیگر نمی توانند به مکتب بروند، زنان از حق کار در کنار مردان محروم شدند و حضور زنان در اجتماع کم رنگ شد زنان شجاع افغانستان بارها به جاده ها برآمدند و شعار
آزادی، تحصیل و کار را دادند. ولی هر بار از طرف تفنگ بدستان طالبان سرکوب، شکنجه، تحقیر و به زندان فرستاده شدند، و اعتراف های اجباری از زنان در زندان گرفته شد در واقع زنان در افغانستان از سوی طالبان به گروگان گرفته شده اند، چنانچه هر تلاش گروه طالبان که برای به رسمیت شناخته شدن حکومت استبدادی قومی، و مذهبی آنان از سوی جامعه جهانی به ناکامی می انجامد، طالبان با فرمان تازه ای محدودیت بیشتری بر زنان وضع می کنند. زنان تنها ای که خود نان آور خانواده هستند با وضع قوانین سخت گیرانه طالبان علیه زنان که حق بیرون رفتن زنان تنها را منع قرار داده است با چالش جدی تری مواجه شده اند. فقر و بیکاری از یک طرف قیودات سخت گیرانه و غیرانسانی طالبان از سوی دیگر عوامل است که زنان را عملاً به انزوا کشانده. در حال حاضر هیچ زنی در کابینه حکومت طالبان، ادارات حکومتی و در اجتماعات در سراسر افغانستان وجود ندارد، در واقع نیم از پیکر جامعه افغانستان از صحنه حذف شده است. از آزادی بیان و آزادی رسانه ها خبری نیست خبرنگاران محدود زن که در رسانه ها باقی ماندن مجبور کردن که در رسانه های تصویری با ماسک ظاهر شوند. طالبان هر انتقادی علیه خودشان را جر
م تلقی کرده و هر منتقد را سرکوب، تحقیر، شکنجه و به زندان فرستاده اند. جامعه جهانی از وضعیت نابه هنجار و غیرانسانی که زنان افغانستان با آن دست و پنجه نرم می کند هیچ اقدام کار عملی نکرده است و تنها با اظهار تأسف از چالش های زنان با آنان رو برو اند بسنده کرده است. در جامعه که فقر بیکاری بیداد می کند، امنیت روانی از جامعه به هم ریخته و امید به آینده به صفر تقرب کرده دختران که از تحصیل بازمانده است و زنان که دست شان از کار گرفته شده است اولین قربانیان این وضعیت است. طالبان که یک گروه ایدئولوژیک است، و به ارزش های حقوق بشری وقعه نمی گذارد، پس از به قدرت رسیدن، کمسیون حقوق بشر افغانستان را لغو کرد و با قانونی ساختن تبعیض علیه زنان عملاً مشارکت زنان را در اجتماع مسدود ساخته. گروه حاکم خود کامه و اقتدارگرا که فاقد مشروعیت داخلی و بین المللی است و از راه زور به قدرت رسیده با نگاه تنگ نظرانه اش نسبت به زنان، اقلیت های قومی و مذهبی و زندگی آنها را به مشکل مواجه ساخته در حکومت طالبان تنها کسانی راه می یابند که تفکر و ایدئولوژی طالبان را بازتاب دهد. با تحولات جدید در جهان به خصوص جنگ اکراین، جامعه جهانی سرنوشت مردم فقر زده
افغانستان را به دست رادیکالیزم گروه سپرده است که ۲۵ سال در جنگ و خشونت خو گرفته اند و با صلح و هم دیگرپذیری و حقوق شهروندی بیگانه است. گروه که در اثر توطئه در افغانستان حاکم شد به هیچ اصول شهروندی و حقوق بشری پابند نیست این گروه فاقد مشروعیت هر از گاهی فرامین و دستورات جدید را برای محدودیت حقوق شهروندی و حق دسترسی به اطلاعات به اجرا می گذارد این گروه به صلح و احترام گذاشتن به حقوق اتباع باورمند نیست، صلح همدیگرپذیری نه بلکه تسلیم شدن بدون قید شرط مخالفان شان می پندارد و به هیچ وجه برافراندوم و انتخابات تن نمی دهد. یک سال قبل که جمهوریت در افغانستان حاکم بود مشارکت زنان در تمام سطوح دولتداری، پارلمان، قضا، سیاست، اقتصاد، اجتماع، آموزش، صحت و سایر بخش ها نمونه های بارز از گام برداشتن افغانستان به جلو به حساب می آمد و حفظ این دست آوردها و حضور زنان در مذاکرات صلح با گروه طالبان در قطر نماینده های زن نیز طرف مذاکره کننده بودند و در مورد حقوق بشر، حقوق زنان و حفظ دست آوردهای ۲۰ سال اخیر با طالبان در چانه زنی بودند. اما یک سال پس از سقوط جمهوریت توسط طالبان زنان این کشور از کوچک ترین و ابتدایی ترین حقوق اولیه زندگ
ی یعنی حق کار و حق آموزش محروم شدن زنان که در سطوح اجتماع حضور داشتند از وظیفه سبک دوش شدن و خانه نشین شدند، اما نه سخنی از حفاظت حقوق زنان افغانستان است و نه شاهد مشارکت زنان در ساختار حکومتداری در سطوح مختلف جامعه هستیم گروه تاریک اندیش طالبان صلح را به سخره گرفته اند و زنان افغانستان از دسترسی به ابتدایی ترین حقوق شان نیز محروم شده اند. فقر و تنگ دستی خانواده ها را مجبور ساخته است تا دست به فروش فرزندان شان بزنند، فقر و بیکاری در حال گسترش است و طالبان هیچ برنامه و راهکار برای کاهش فقر نداشته و ندارد. طالبان تسلط یک سالگی شان را به افغانستان در حال جشن می گیرند که بالاتر از ۷۰٪ مردم در خط فقر به سر می برند و بسیاری از خانواده ها برای سیر کردن کدام فرزندش تصمیم سختی باید بگیرند تا یکی از فرزندش فروخته شود تا شکم بقیه سیر شود در این میان دختران زودتر به فروش می رود و ازدواج های قبل از وقت بیشتر از پیش رونق گرفته است. رسانه ها دیگر نمی توانند مانند گذشته آزادانه گزارش دهند و هر از گاهی مورد ضرب و شتم قرار می گیرند و دسترسی به اطلاعات محدود شده است. گزارش تازه سازمان گزارشگران بدون مرز نشان می دهد که تا قبل از
۱۵ اوت سال ۲۰۲۱ افغانستان دارای ۵۴۷ رسانه بود اما از این میان ۲۱۹ رسانه طی یک سال اخیر تعطیل شده اند. به گفتهٔ این سازمان در مجموع هفت هزار و ۹۸ روزنامه نگار دیگر کار نمی کنند که ۵۴٬۵۲ درصد از این روزنامه نگاران مرد هستند. به گفته این سازمان زنان روزنامه نگار از این وضعیت بیشتر متأثر شده اند و ۷۶٬۱۹ درصد آنها شغل خود را از دست داده اند.
ماریا بشیر دادستان سابق هرات و از فعالان و چهره های حقوق زنان در افغانستان است. مجله فارن پالیسی در سال ۲۰۱۱ او را جزو صد متفکر دنیا انتخاب کرد و همچنین دولت ایالات متحده آمریکا به وی جایزه شجاعت اهدا کرده است.
گودیر تایر شرکت تایر و لاستیک سازی آمریکایی است، که در سال ۱۸۹۸ توسط فرانک سیبرلینگ، در شهر اکران، اوهایو تأسیس شد. گودیر تولیدکننده انواع لاستیک ها، برای خودرو، کامیون های تجاری، کامیون های سبک، اتومبیل های مسابقه، هواپیما، ماشین آلات کشاورزی و همچنین کلیه لاستیک های ماشین آلات سنگین، می باشد. نام این شرکت، از نام چارلز گودیر، مخترع نوعی لاستیک، گرفته شده است. وی این لاستیک را، در سال ۱۸۳۹ اختراع کرد و نکته قابل توجه اینست، که گودیر هیچوقت با این شرکت ارتباط مستقیم نداشته است. شرکت گودیر، اولین بار، برای ساخت نوعی بالون هوایی کوچک، بنام گودیر، در سراسر جهان شناخته شد. این نوع بالون، در سال ۱۹۲۵ اولین پرواز خود را انجام داد. این نوع بالون، که بعدها به بالون گودیر معروف شد، امروزه یکی از آیکون های تبلیغاتی در ایالات متحده بشمار می رود. این شرکت موفق ترین تولیدکننده تایر در تاریخ مسابقات فرمول یک است و رکورد گودیر در این مسابقات، دست نیافتنی می باشد. مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۹۸، آخرین دوره ای بود، که شرکت گودیر، در مسابقات فرمول یک حضور داشت و درحال حاضر، تنها منبع تایر، برای سری نسکار می باشد. بخشی از سهام شرکت
گودیر تایر در بازار بورس نیویورک، بورس لندن و بورس نزدک معامله می شود. گودیر از اجزاء سابق میانگین صنعتی داو جونز است.
مریم درانی از اعضای شورای ولایت قندهار و مالک و مؤسس ایستگاه رادیویی «رادیو میرمن» در قندهار افغانستان است که بر مسائل زنان تمرکز دارد. او همچنین مسئول انجمن فرهنگی «بی بی خدیجهٔ کبرا» است. در سال ۲۰۱۲ مجله تایم او را به عنوان یکی از صد چهره تأثیرگذار دنیا انتخاب کرد. او در ۸ مارس ۲۰۱۲ جایزه بین المللی زنان شجاع را دریافت کرد، و در ۶ آوریل سال ۲۰۱۳ شبکه دادخواهی زنان ولایت قندهار را ایجاد نمود. مجله تایم دربارهٔ او نوشته است: مریم درانی فرزند «حاج محمد عیسی درانی» است. مریم درانی دوران مهاجرت را در پاکستان و ایران سپری نموده، اعضای خانواده اش سال ۱۳۸۲ بعد از پایان حکومت موقت به قندهار بازگشتند. ولایت قندهار در جنوب افغانستان قرار دارد. فعالیت های اجتماعی و بشردوستانه. زندگی و فعالیت اجتماعی برای زنان در قندهار امر خطیری است اما مریم درانی در همین ولایت شروع به فعالیت های اجتماعی کرد. او برای کاهش مشکلات زنان در قندهار در سال ۲۰۰۴ انجمن فرهنگی «خدیجه کبرا» را برپا ساخت. سازمانی غیردولتی برای توانمندسازی زنان که ۲۴۰ عضو دارد. برگزاری صنوف مختلفی چون سواد پایه یا فعالیت های دیگری چون خیاطی، قالیبافی، گلسازی و آر
ایشگری و همچنان ایجاد نخستین نمایشگاه های صنایع دستی زنان در قندهار از کارهای این سازمان بوده است. این سازمان به خانوارها وام های کوتاه مدت و بدون بهره برای ساختن سرپناه یا راه اندازی کار می دهد. مریم درانی هفت سال بعد (در سال ۲۰۱۱) کار رادیویی به نام «میرمن» را آغاز کرد که به موضوعات زنان و مشکلات آنان مثل ازدواج های اجباری و رسوماتی می پردازد که مروج خشونت و تضییع حقوق زنان است. دو سال بعد یعنی سال۲۰۱۳ نخستین انترنیت کیفی بانوان را برای دختران در افغانستان ایجاد نمود. در انترنیت کیفی ملالی میوندی دختران می توانند بدون ممانعت از طرف فامیل هایشان همه روزه به خاطر مطالعهٔ سایت های علمی و خبری، به حل سؤالات، مشکلات در دروس مدرسه و دانشگاه توسط فیلم های آموزشی در یوتیوب و همچنان با استفاده از شبکه های اجتماعی فیس بوک و اسکایپ با سایر دختران در ولایت مختلف افغانستان و خارج از افغانستان در ارتباط شده و این اقدام باعث تبادلات ایده ها و نظریات بین زنان می شود. او همچنین شبکه ای سازمان یافته از زنان را در قندهار به نام «شبکه دادخواهی زنان قندهار» به راه انداخت تا به دادخواهی و دفاع از حقوق زنان بپردازد. درانی در سال
۲۰۱۴ نخستین انستیتوت تعلیمات عصری که توسط زنان رهبری می شود را ایجاد نمود این انستیتو درای صنوف کامپیوتر، زبان انگلیسی، مدیریت، حسابداری، رهبری، خبرنگاری و غیره بود که دختران را در بخش تعلیمات عصری آموزش و تربیت می سازد. در سال ۲۰۱۵ مریم درانی نخستین کتابخانه مخصوص زنان را در حوزه جنوب افغانستان ولایت قندهار ایجاد نمود، این کتابخانه داری ۴۰۰۰ جلد کتاب در عرصه های مختلف است که به دختران زمینهٔ مطالعه کتاب را در کتابخانه یا امانت گرفتن کتاب و مطالعه آن در بیرون از کتابخانه را مهیا می سازد. مریم درانی در سال ۲۰۰۴ در انتخابات شورای ولایتی افغانستان شرکت کرد و با بیش از ۲۵۰۰ رأی به این شورا راه یافت. در مصاحبه ای از مشکلات متعدد و موانعی می گوید که در فعالیت سیاسی به خاطر زن بودن در افغانستان با آن مواجه شده است. وی به تدریج با ادامه فعالیت و پیگیری توانست همراهی بخش زیادی از مردم و افرادی که با حضور وی مخالف بودند را به دست آورد. مریم دورانی می گوید: «من به عنوان یک دختر افغان به زنان می گویم که به خود اطمینان داشته باشند و بدانند می توانند آنچه را بخواهند تغییر دهند.» مریم درانی دوباره در سال ۲۰۰۹ در شورای ولایت
ی قندهار انتخاب شد و همچنان در این سمت تا سال ۲۰۱۴ قرار داشت و در انتخابات دوره سوم خود را کاندید ننمود. وی در کنار مدیریت سازمان خدیجه کبرا و بخش های این سازمان رئیس بورد مشورتی زنان ولایت قندهار. معاون در بورد مبارزه با فساد اداری به طور افتخاری در UNAMA. معاون گفتمان صلح به طور افتخاری در UNAMA بود. او بر استقلال اقتصادی زنان تأکید زیادی داد و دربارهٔ مشارکت سیاسی زنان معتقد است و می گوید: «مشارکت زنان در شوراهای ولایتی یک تغییر بزرگ است. ما عضو زن در پارلمان داریم. سازمان های زنان داریم که بر موضوعات مختلفی کار می کنند و فارغ التحصیلان زن رو به رشد است. زیستن در چنین شرایطی گاه دشوار و ناممکن می شود اما مصائب نتوانسته سد راهش شود.» او در سال ۲۰۰۹ دو حمله انتحاری را پشت سر گذاشت و حتی در یکی از حملات مجروح شد. وی با وجود مشکلات امنیتی اما هنوز به فعالیت های خود در راستای حقوق زنان قندهار تلاش می نماید. مریم علاقه دارد به دیگران کمک کند و از این موضوع انرژی تازه می گیرد. او دربارهٔ یکی از خاطرات فعالیت های خود می گوید یکی از شاگردان سازمان او در سازمان خدیجه کبرا به نام «فاطمه» دختری ناشنوا و لال بود، به او
نوشتن و مهارت خیاطی آموختند، کمکی که زندگی فاطمه را دگرگون ساخت و هنوز هم با مریم و سازمان او مکاتبه و ارتباط دارد و فعلاً در بخش لسان انگلیسی و کامپیوتر آموزش می بیند. جوایز جهانی. تلاش های مریم در سطح جهانی مورد تقدیر قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۲ از سوی مجله تایم مریم درانی یکی از ۱۰۰چهره تأثیرگذار جهانی انتخاب شد. مریم درانی در روز جهانی زن سال ۲۰۱۲ جایزه «زنان شجاع» را همراه ۹ زن دیگر از طرف وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۳ مریم درانی یکی از ۳۰ جوان فعال جهان در بخش کار برای ارزش های دموکراتیک از جمله حقوق بشر، آزادی بیان توسط بنیاد ملی دموکراسی در جهان شناخته شد. مریم درانی نخستین فرد افغان است که مدال آزادی بیان را به دست آورده است. مریم هنگام دریافت جایزه آزادی در میدلبرگ در سال ۲۰۱۴ این موضوع را بیان می کند که حس می کرده فعالیت سازمان خدیجه کبرا کافی نیست و نیاز است صدای زنان در سطحی دیگر و به شکلی رسانه ای و گسترده به گوش دیگران برسد؛ «رادیو میرمن» تلاشی است برای تحقق این هدف. در ۲۳ اکتبر سال ۲۰۱۵ مریم درانی جایزهٔ بین المللی نسل صلح را به دست آورد. جایزهٔ بین الملل
ی «نسل صلح» همه ساله از طرف ادارهٔ انکشافی سازمان ملل متحد (UNDP) به رهبران زن و مردانی که برای ایجاد تغییر در سطح مردمی در آسیا کار کرده اند یا برای توانمندی جامعهٔ خود رهبری کرده اند، اهدا می شود. در ۲۵ نوامبر سال ۲۰۱۵ مریم درانی جایزهٔ بین المللی صلح سیمرغ را از بنیاد آرمان شهر به دست آورد. پیش از اهدای جوایز روح الامین امینی، معاون آرمان شهر در خصوص جایزهٔ امسال گفت: «ما امروز از زنانی تجلیل می کنیم که حنجرهٔ انسانیت هستند. امیدواریم سال آینده از دردهای کم تری صحبت کنیم و به جای آن به دستاوردهایی بپردازیم که بیشتر از امروز است.» مریم درانی در سال ۲۰۱۶ نیز در یک کنفرانس بزرگ به نام «امید و چالش ها» جایزهٔ امید را به نمایندگی از افغانستان به دست آورد. تحصیلات. مریم در دورهٔ فشرده و کوتاه مدت تجارت در دانشگاه آمریکایی افغانستان تحصیل کرده و فارغ التحصیل رشتهٔ حقوق و علوم سیاسی از دانشگاه پیام نور است. پیوند به بیرون. مریم درانی در فیس بوک
کشور ایران (۲۰۰۹) نهمین کشور دنیا پس از شوروی (۱۹۵۷)، ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۹۵۸)، فرانسه (۱۹۶۵)، ژاپن (۱۹۷۰)، چین (۱۹۷۰)، انگلیس(۱۹۷۱)، هند (۱۹۸۰) و اسرائیل(۱۹۸۸) است که مستقلاً موفق به پرتاب ماهواره شد. این مقاله به معرفی ماهواره های ساخت ایران یا متعلق به ایران می پردازد. نقاط مداری ایران. ایران تاکنون نقاط مداری زیادی را برای ارسال ماهواره مخابراتی ثبت کرده است. تعدادی از این نقاط به خاطر عدم توانایی ایران در استقرار ماهواره سلب امتیاز شده اند. ایران اخیراً اقدام به ثبت نقاط مداری دیگری کرده است. امید. ماهوارهٔ امید نخستین ماهواره ای است که تمام مراحل تولید و ساخت آن، در خود ایران انجام شد. این ماهواره که در ارتفاع ۲۴۶ تا ۳۷۷ کیلومتری از زمین و در قسمت بسیار رقیق جوّ قرار داشت و در مدار پایین بود و بر اساس مأموریت تعریف شده برای آن، پس از مدتی (در اثر غلبهٔ جاذبهٔ زمین بر اصطکاک هوا) انرژی خود را از دست داده و سقوط کرد. مصباح ۱. ماهوارهٔ مصباح نخستین پروژهٔ ایران برای ساخت ماهواره پس از انقلاب بود. این پروژه پس از توقفی ۱۸ ساله در برنامهٔ فضایی ایران که در سال ۱۳۵۶ با ماهوارهٔ ناهید آغاز و پس از انقلاب مت
وقف شده بود، در سال ۱۳۷۵ توسط سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران (وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) آغاز شد. وزارت ارتباطات و یک شرکت ایتالیایی در ۱۳۷۷در این پروژه مشارکت کردند. موافقتنامهٔ ساخت ماهوارهٔ مصباح در سال ۱۳۷۶ میان وزارتخانه های علوم و ارتباطات به امضاء رسید و ساخت نمونه آزمایشگاهی این ماهواره طی سال های ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۰ با همکاری سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران و مرکز تحقیقات مخابرات انجام شد. ساخت مدل مهندسی و فضایی ماهوارهٔ مصباح نیز با همکاری یک شرکت ایتالیایی توسط نیروهای متخصص داخلی انجام شده است. ماهوارهٔ مصباح از نوع ماهواره های مدار پایین می باشد و قرار است از آن برای فعالیت های علمی، تحقیقاتی و آموزشی استفاده شود. شناسایی منابع آبی، خاکی، معدنی، هواشناسی، کنترل شبکه های آب، برق، نفت و گاز و کمک رسانی در حوادث غیرمترقبه از جمله اهداف ساخت و پرتاپ ماهوارهٔ مصباح است. ماهوارهٔ مصباح نهایتاً در ۱۲ مرداد ۱۳۸۴ طی مراسمی با حضور سید احمد معتمدی وزیر ارتباطات رونمایی و اعلام شد طی تابستان به فضا فرستاده خواهد شد. اما ماهوارهٔ مصباح نیز همانند ماهوارهٔ ناهید هنوز به فضا پرتاب نشده و سرنوشت
مبهمی دارد و با آنکه ده سال از طراحی و ساخت مدل زمینی آن می گذرد، هنوز مشخص نیست که چه زمانی به فضا پرتاپ می شود. هزینه راه اندازی ماهواره مصباح ۱۰ میلیارد تومان اعلام گردید. معتمدی وزیر ارتباطات همچنین وعده داد که ساخت ماهواره های مصباح ۲ و مصباح ۳ با همکاری متخصصان تایلندی و چینی انجام خواهد شد. همکاری فضایی ایران و روسیه قرار بود با پرتاب ماهوارهٔ مصباح ادامه یابد. برای کاهش هزینهٔ پرتاب ماهوارهٔ مصباح تصمیم مسئولان بر آن بود که این ماهواره به همراه ماهواره ای دیگر و توسط موشک روسی به نام کازموس-۳ام از پایگاه فضایی پلستسک در نزدیکی مسکو به مدار هزار کیلومتری از سطح زمین پرتاب شود. علت تأخیر در پرتاب ماهواره هماهنگی میان ایران و روسیه در پرتاب همزمان دو ماهواره اعلام شد. اما پس از گذشت ۳ سال ماهواره پرتاب نشد و تبلیغات پیرامون آن قطع شد. علت تأخیر در پرتاب ماهواره اثرگذاری تنش های سیاسی دولت بر دولت روسیه اعلام شد. مصباح ۲. ماهوارهٔ ملی مصباح ۲ از نوع ماهواره های مخابراتی است که در باند بسامد فرابالا کار می کند. مأموریت این ماهواره شامل ذخیره و انتقال اطلاعات (Store and Forward)، جمع آوری و پخش داده ها روی
مناطق وسیع و پراکنده (Data Collection System DCS)، سنجش از دور (Remote Sensing) و ناوبری (Navigation) است. ماهوارهٔ مصباح ۲ با جرم ۷۰ کیلوگرم و ابعاد ۷۰*۵۰*۵۰ سانتی متر مکعب، دارای مداری از نوع مدار خورشیدآهنگ و ارتفاع ۱۵+۷۰۰ کیلومتر و زاویه میل ۱/۰ ± ۲/۹۸ درجه بوده و طول عمر آن سه سال پیش بینی می شود. هدف از توسعهٔ طرح مصباح ۲ «کسب دانش فنی طراحی، تحلیل، ساخت و آزمایش ماهواره به صورت بومی»، «دستیابی به فضا از طریق طراحی و پرتاب یک ماهواره نزدیک به زمین به منظور جمع آوری، بازیابی و پردازش، ضبط و ارسال مجدد داده ها» و «ایجاد یک شبکهٔ ارتباطاتی ماهواره برای ارتباط با کاربران در مناطق دورافتاده ایران با دیگر نواحی جغرافیایی دنیا» است. خدماتی که متناسب با نیاز کاربران می توان از طریق ماهوارهٔ مصباح ۲ ارائه نمود شامل سرویس کاربران ثابت (Fixed User Terminal) و سرویس جمع آوری داده(Data Collection) بوده و در زمینه های گوناگون قابل پیاده سازی است. در تیر ماه ۱۳۹۶ رئیس سازمان فضایی ایران از انتقال ماهواره «مصباح» که بالغ بر ۱۰ میلیارد تومان روی آن سرمایه گذاری شده بود به موزه فناوری فضایی خبر داد که به زودی راه اندازی
می شود و گفت: با توجه به گذشت زمان طولانی از ساخت این ماهواره به این نتیجه رسیدیم که ماهوارهٔ مصباح برای پرتاب و بازبینی هزینه های زیادی نیاز دارد. از این رو این ماهواره به موزهٔ فناوری فضایی منتقل می شود. سینا ۱. سینا ۱ نخستین ماهواره و کاوشگر فضایی ایران است. این ماهواره در روز پنجشنبه ۶ آبان ماه سال ۱۳۸۴، بر روی یک موشک ماهواره بر کوسموس-۳ام روسی به فضا پرتاب شد و با موفقیت در مدار اختصاصی ایران قرار داده شد. محل پرتاب آن پایگاه فضایی پلستسک در روسیه بود. سینا-۱ به سفارش وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در شرکت پالیوت در شهر اُمسک روسیه طراحی و ساخته شده بود. محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران، در سال ۱۳۸۸ اعلام کرد که کشورهای مشارکت کننده در ساخت و پرتاب این ماهواره پس از پرتاب آن گفتند که نفهمیدیم چه شد آن را گم کرده ایم. موقعیت فعلی این ماهواره در سایت n2yo قابل دیدن است. سنجش از دور، دریافت، ذخیره و ارسال داده های مخابراتی دو مأموریت ماهواره سینا می باشد که بخش سنجش از دور، در موارد کشاورزی، تشخیص پوشش زمین از نظر گیاهی، تغییرات زمین شناختی مانند سیل و آتشفشان و غیره کاربرد خواهد داشت. تبادل اطلاعات میان ک