Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تبی بایت یک ضریبی از واحد بایت است که برای مقادیر دیجیتالی اطلاعات استفاده می شود. پیشوندهای دودویی "تبی" به معنی ۲۴۰ می باشد در نتیجه یک تبی بایت، ۱٬۰۹۹٬۵۱۱٬۶۲۷٬۷۷۶ بایت خواهد بود. علامت تبی بایت، TiB است. این واحد توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین المللی (آی ئی سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان های اصلی مورد قبول واقع گردید. تبی بایت طراحی شده بود تا جایگزین ترابایت، که در علوم رایانه به معنی ۱۰۱۲ بایت است، شود چرا که با معنی ترا در دستگاه بین المللی یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "تبی" یک تک واژ چندوجهی می باشد که از واژگان "ترا" (تریلیون) و "باینری" (دودویی) مشتق شده است.
کموتاکسی (Chemotaxis) حرکت یک موجود زنده تک سلولی یا یک سلول در جانداران پرسلولی تحت تأثیر تحریکات شیمیایی محیط است؛ مثلاً باکتری ها به سمت محیط دارای گلوکز بیشتر حرکت کرده(کموتاکسی مثبت) و از سموم مانند فنول دور می شوند (کموتاکسی منفی). این واژه در پزشکی انسانی اغلب به معنی حرکت ماکروفاژها و نوتروفیل ها به محل آنتی ژن تحت تأثیر عوامل التهابی مانند سیستم کمپلمان است. در جانداران پرسلولی به برخی از سایر فرایندها مانند حرکت اسپرم به سمت تخمک نیز کموتاکسی گفته می شود. جستارهای وابسته. سیستم کمپلمان
پبی بایت یک ضریبی از واحد بایت است که برای مقادیر دیجیتالی اطلاعات استفاده می شود. پیشوندهای دودویی "پبی" به معنی ۲۵۰ می باشد در نتیجه یک پبی بایت، ۱٬۱۲۵٬۸۹۹٬۹۰۶٬۸۴۲٬۶۲۴ بایت خواهد بود. علامت پبی بایت، PiB است. این واحد توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین المللی (آی ئی سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان های اصلی مورد قبول واقع گردید. پبی بایت طراحی شده بود تا جایگزین پتابایت، که در علوم رایانه به معنی ۱۰۱۵ بایت است، شود چرا که با معنی پتا در دستگاه بین المللی یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "پبی" یک تک واژ چندوجهی می باشد که از واژگان "پتا" (کادریلیون) و "باینری" (دودویی) مشتق شده است.
اردوگاه مرگ فلوسنبورگ در ماه مه ۱۹۳۸ توسط اداره اصلی اقتصادی و اجرایی اس اس ساخته شد. برخلاف سایر اردوگاه های تمرکز، این اردوگاه در منطقه ای دورافتاده در کوه های فیشتل باواریا، مجاور شهر فلوسنبورگ و نزدیک مرز آلمان با چکسلواکی واقع شده بود. هدف اولیه اردوگاه، بهره برداری از کار اجباری زندانیان برای تولید سنگ گرانیت برای معماری نازی بود. در سال ۱۹۴۳، بخش عمده زندانیان به تولید هواپیماهای جنگنده مسراشمیت بی اف ۱۰۹ و سایر تسلیحات برای تلاش جنگی آلمان منتقل شدند. اگرچه در ابتدا برای زندانیان «جنایی» و «ضد اجتماعی» در نظر گرفته شده بود، پس از حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، تعداد زندانیان سیاسی از خارج آلمان به شدت افزایش یافت. همچنین سیستم گسترده ای از زیراردوگاه ها ایجاد کرد که در نهایت از اردوگاه اصلی بزرگتر شد. قبل از آزادسازی توسط ارتش ایالات متحده در آوریل ۱۹۴۵، بین ۸۹,۹۶۴ تا ۱۰۰,۰۰۰ زندانی از فلوسنبورگ و زیراردوگاه های آن عبور کردند. حدود ۳۰,۰۰۰ نفر بر اثر سوء تغذیه، کار بیش از حد، اعدام یا در طی راهپیمایی های مرگ جان خود را از دست دادند. برخی از مسئولان این مرگ ها، از جمله مدیران، نگهبانان و دیگران، در د
ادگاه فلوسنبورگ محاکمه و محکوم شدند. اردوگاه قبل از افتتاح یادبود و موزه در سال ۲۰۰۷، برای استفاده های دیگری مورد استفاده مجدد قرار گرفت. تأسیس. دستور ساخت هشت سربازخانه در فلوسنبورگ در ۳۱ مارس صادر شد، نگهبانان اس اس در آوریل رسیدند و در ۳ مه ۱۹۳۸، یک حمل و نقل ۱۰۰ زندانی از داخائو رسید و اردوگاه تأسیس شد. زندانیان بیشتری در ۹ و ۱۶ مه از داخائو رسیدند؛ هیملر در ۱۶ مه با اسوالد پوهل از اردوگاه بازدید کرد که نشان می دهد اس اس آن را یک پروژه مهم می دانست. اس اس تلاش کرد زندانیانی را که به دلیل جرایم جنایی در فلوسنبورگ زندانی شده بودند، جدا کند زیرا کار اجباری در معادن سنگ به عنوان مجازاتی بسیار سخت در نظر گرفته می شد. بیشتر زندانیان فلوسنبورگ به عنوان جنایتکار طبقه بندی شده بودند، با برخی «ضد اجتماعی» (برای مثال افراد بی خانمان، بیماران روانی و بیکاران) و تعداد کمی زندانی همجنس گرا. جنایتکاران به سرعت موقعیت های کارکردی زندانیان را به دست گرفتند. زندانیان جدید مجبور بودند خودشان اردوگاه را بسازند، با شروع از حصار سیم خاردار؛ این در ابتدا استفاده اصلی از کار اجباری بود. در حالی که این کار سنگین و خطرناک را انجام
می دادند، زندانیان در سازه های موقت زندگی می کردند. همزمان، صدها زندانی مجبور بودند در معادن سنگ کار کنند. جمعیت اردوگاه پس از ورود زندانیان از داخائو، زاکسن هاوزن و بوخن والت به ۱۵۰۰ نفر افزایش یافت. در ژانویه ۱۹۳۹، اولین فرمانده، یاکوب وایسبورن، به طور غیرمنتظره ای درگذشت. او توسط یک افسر سابق اس اس در داخائو، کارل کونستلر، جایگزین شد که بر دوره ای نظارت داشت که در آن اردوگاه به یک مرکز اقتصادی تولید سنگ گرانیت تبدیل شد و برای زندانیانش به طور فزاینده ای مرگبار شد. با تکمیل اولین سربازخانه ها، در سال ۱۹۳۹ کار بر روی یک زندان داخلی، برج های نگهبانی، یک تأسیسات شستشو و یک سیستم فاضلاب آغاز شد. در آوریل ۱۹۳۹، بهره وری اقتصادی اردوگاه منجر به دستور پوهل برای گسترش اردوگاه به ظرفیت ۳۰۰۰ زندانی شد. برای ساخت سربازخانه های اضافی، تراس هایی باید در دامنه تپه ها بریده می شد، کاری سخت که منجر به بسیاری از جراحات شد. پنجاه و پنج زندانی قبل از شروع جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ جان باختند. در اواسط سال ۱۹۳۹، مقامات نازی برنامه ریزی کردند تا به لهستان حمله کنند. تصمیم گرفته شد که حملات پرچم دروغین انجام شود تا توجیهی ب
رای اعلام جنگ آلمان باشد. چندین زندانی از فلوسنبورگ و دیگر اردوگاه های کار اجباری به طور مخفیانه به زندان گشتاپو در برسلاو منتقل شدند، مسموم شدند و در لباس های لهستانی پوشانده شدند. در ۳۱ اوت ۱۹۳۹، اجساد در یک پست مرزی در هوخلین دن رها شدند، جایی که به آنها شلیک شد و تکه تکه شدند؛ عکس هایی به عنوان «مدرک» حمله لهستان به آلمان گرفته شد. کار اجباری. معدن ها. تا پایان سال ۱۹۳۸ سه معدن فعال بودند و معدن چهارم در آوریل ۱۹۴۱ افتتاح شد. هر چهار معدن در نزدیکی اردوگاه اصلی قرار داشتند و تولید برنامه ریزی شده سالانه بود. تولید به تدریج در سال ۱۹۴۰ افزایش یافت، اما در سال ۱۹۴۱ ثابت ماند. در ابتدا تمام کارها به صورت دستی انجام می شد؛ زندانیان در کنار کارگران غیرنظامی کار می کردند و سخت ترین و خطرناک ترین وظایف را انجام می دادند. حوادث منجر به مرگ بسیاری شد. از سال ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، ماشین ها برای افزایش کارایی معرفی شدند. در اواسط سال ۱۹۳۹، معدن ها به اصلی ترین استفاده از نیروی کار در اردوگاه تبدیل شدند و در سال بعد نیمی از کل نیروی کار را مصرف کردند که ارزش آن ۳۶۷,۰۰۰ رایش مارک بود. از نوامبر ۱۹۴۰، برخی از زندانیان در یک کار
گاه تخصصی به عنوان سنگ تراش آموزش دیدند؛ تعداد آن ها تا دسامبر ۱۹۴۲ به ۱۲۰۰ نفر رسید. زندانیان توسط کارشناسان غیرنظامی در یک دوره ده هفته ای که شامل موضوعات عملی و نظری بود آموزش می دیدند اما به دقت توسط کاپوها نظارت می شدند. کسانی که پیشرفت نمی کردند به کار در معدن ها فرستاده می شدند، در حالی که کسانی که بهره وری آن ها بهبود می یافت سیگار و غذای اضافی دریافت می کردند. سنگ هایی که آن ها می بریدند برای ساخت اردوگاه، اتوبان و پروژه های نظامی مختلف اس اس استفاده می شد، اما بعداً برای پروژه استادیوم بزرگ آلمان و میدان های تجمع حزب نازی در نورنبرگ در نظر گرفته شد. از پنج اردوگاه کار اجباری پیش از جنگ که صنایع اقتصادی در آن ها برجسته بودند، فلوسنبورگ یکی از مهم ترین و پایدارترین ها در تولید درآمد برای DEST (German Earth and Stone Works) بود. به عنوان مثال، در سال ۱۹۳۹، از سنگ تولید کرد که تقریباً سه چهارم کل تولید آن سال بود. بزرگترین خریدار گرانیت فلوسنبورگ دفتر آلبرت اشپر برای بازسازی برلین بود. مقادیر فزاینده ای از سنگ برای ساخت جاده ها استفاده می شد؛ ۱۵٪ در سال ۱۹۳۹ اما ۶۰٪ در سال بعد. اولین معدن در ماه مه ۱۹۴۳
تعطیل شد و کارگران آن به تولید تسلیحات منتقل شدند، اما نیمی از نیروی کار زندانی هنوز به معدن ها اختصاص داشت. اگرچه تولید غیرنظامی برای بازسازی اقتصاد به جنگ کامل کاهش می یافت، DEST موفق شد مجوز نگه داشتن بسیاری از معدن های خود را تا سال ۱۹۴۴ بگیرد. در فلوسنبورگ، شرکت کنترل قوی بر شرکت های اقتصادی اردوگاه داشت، با وجود اینکه این جنبه قرار بود تحت کنترل دفتر اصلی اقتصادی و اداری اس اس (SS-WHVA) باشد. در اوایل سال ۱۹۴۴، هنوز ۱۰۰۰ زندانی در معدن ها مشغول به کار بودند. هواپیما و تسلیحات. در طول سال ۱۹۴۲، تمرکز اس اس به سمت تولید جنگی تغییر کرد و منجر به مذاکرات با تولیدکنندگان تسلیحات برای مجوز دادن به محصولات آن ها به DEST شد. مسرشمیت AG یکی از مهم ترین شرکت های تسلیحاتی بود که علاقه مندی خود را به استفاده از نیروی کار اجباری زندانیان اردوگاه ها نشان داد و تا پایان سال ۱۹۴۲ مذاکراتی با DEST از طریق رگنسبورگ برای تولید قطعات هواپیمای مسرشمیت ب اف ۱۰۹ در فلوسنبورگ آغاز کرد. در اواسط ژانویه ۱۹۴۳، DEST پیشنهاد را پذیرفت؛ تولید در اوایل فوریه آغاز شد. به گفته مورخ یاد واشم دانیل اوزیل، تبدیل فلوسنبورگ به تولید تسلیحا
ت به ویژه مهم بود زیرا این اردوگاه سودآورترین شرکت DEST بود. تعداد زندانیانی که برای مسرشمیت کار می کردند پس از بمباران کارخانه رگنسبورگ مسرشمیت در ۱۷ اوت ۱۹۴۳ به شدت افزایش یافت. در آن ماه، ۸۰۰ زندانی برای مسرشمیت کار می کردند؛ یک سال بعد، ۵۷۰۰ زندانی در تولید تسلیحات مشغول به کار بودند. با وجود مقررات سختگیرانه ای که تماس را ممنوع می کرد، کارگران غیرنظامی آلمانی با زندانیان تماس داشتند و برخی با ارائه غذای اضافی یا کمک های دیگر کمک می کردند. سیستم اردوگاه فلوسنبورگ تا فوریه ۱۹۴۴ به یک تأمین کننده کلیدی قطعات Bf 109 تبدیل شده بود، زمانی که کارخانه رگنسبورگ مسرشمیت دوباره بمباران شد. هفتصد زندانی شوروی که در کارخانه رگنسبورگ کار می کردند به فلوسنبورگ منتقل شدند تا به تولید Bf 109 ادامه دهند. افزایش تولید در فلوسنبورگ برای بازسازی تولید پس از حمله ضروری بود. سازنده هواپیما آرادو در نهایت به یکی از کاربران اصلی نیروی کار اجباری در زیر اردوگاه ها برای پروژه بمب افکن جت آرادو آر ۲۳۴ تبدیل شد، در فریبرگ و مکان های دیگر. سایر زندانیان در زیر اردوگاه ها مجبور به کار در تولید نفت مصنوعی یا تعمیر راه آهن بودند. پیش از
پایان جنگ، حدود ۱۸,۰۰۰ زندانی در فلوسنبورگ و زیر اردوگاه های آن در پروژه های مرتبط با هواپیما مشغول به کار بودند. شرایط. ده درصد از مرگ و میرها در فلوسنبورگ قبل از سال ۱۹۴۳ رخ داد. معادن سنگ باعث شد نرخ مرگ و میر در فلوسنبورگ بالاتر از اردوگاه هایی با صنایع کمتر فیزیکی، مانند آجرپزی، باشد؛ تغییر به تولید تسلیحات در سال ۱۹۴۳ منجر به کاهش نرخ مرگ و میر شد. زندانیان همچنین از کمبود آب تازه رنج می بردند، به دلیل ارتفاع، و هوای غیرعادی سرد و مرطوب؛ لباس هایشان برای این شرایط مناسب نبود. اردوگاه اصلی، که در یک دره باریک قرار داشت، فضای کمی برای گسترش داشت. در ابتدا برای تنها ۱۵۰۰ زندانی ساخته شده بود، جمعیت اردوگاه اصلی به بین ۱۰,۰۰۰ و ۱۱,۰۰۰ نفر قبل از تخلیه در آوریل ۱۹۴۵ افزایش یافت. برای افزایش بهره وری، زندانیان مجبور بودند به صورت شیفتی بخوابند و کار کنند. این همچنین به کاهش ازدحام مزمن در سربازخانه ها کمک کرد. کارگزاران زندانی در فلوسنبورگ به طور غیرعادی بی رحم و فاسد بودند زیرا این موقعیت ها توسط زندانیان جنایی تصاحب شده بود، حتی با اینکه به طور کلی تنها حدود ٪۵ از زندانیان به عنوان جنایی طبقه بندی شده بودن
د. بزرگ اردوگاه نهایی، آنتون اول، پس از آزادی توسط زندانیان تا حد مرگ کتک خورد. بسیاری از کارگزاران جنایی به طور جنسی به زندانیان جوان مرد تجاوز می کردند، که باعث شد فرمانده نوجوانان پسر را در سربازخانه های جداگانه ایزوله کند. سلسله مراتب اس اس نیز به فساد و بی رحمی معروف بود. زندانیان به روش های مختلفی مورد بدرفتاری قرار می گرفتند، از کتک خوردن یا ریختن آب سرد بر رویشان تا تیراندازی توسط نگهبانان در طول تلاش های ادعایی برای فرار. زندانیان به طور مزمن دچار سوءتغذیه بودند و بیماری به شدت شایع بود. شرایط بر اساس وضعیت و نژاد زندانی متفاوت بود. زندانیان لهستانی و شوروی پایین ترین رده های سلسله مراتب زندانیان را اشغال می کردند، به سخت ترین کارها گماشته می شدند و غذای کمتری نسبت به سایر زندانیان دریافت می کردند. در ژانویه ۱۹۴۰ یک اپیدمی دیسانتری کار در اردوگاه را متوقف کرد و اپیدمی های تیفوس در سپتامبر ۱۹۴۴ و ژانویه ۱۹۴۵ جان بسیاری را گرفت. تعداد کل زندانیانی که از فلوسنبورگ و زیر اردوگاه های آن عبور کرده اند، به ۸۹,۹۶۴ یا بیش از ۱۰۰,۰۰۰ نفر تخمین زده شده است. حدود ۳۰,۰۰۰ نفر از زندانیان در فلوسنبورگ یا در طول تخل
یه آن جان باختند، علل اصلی مرگ سوءتغذیه و بیماری بود. بین ۱۳,۰۰۰ و ۱۵,۰۰۰ زندانی در اردوگاه اصلی و بیش از ۱۰,۰۰۰ نفر در اردوگاه های ماهواره ای جان باختند. تخمین زده می شود که سه چهارم مرگ ها در نه ماه قبل از آزادی رخ داده باشد. اعدام ها. به دلیل افزایش مرگ و میر ناشی از شرایط سخت، اس اس دستور ساخت یک کوره جسدسوزی در محل را صادر کرد که در ماه مه ۱۹۴۰ تکمیل شد. اعدام ها با تیراندازی در فلوسنبورگ از ۶ فوریه ۱۹۴۱ آغاز شد؛ اولین قربانیان زندانیان سیاسی لهستانی بودند. قربانیان پس از فراخوان عصر جدا شده و احکام خود را می شنیدند. پس از یک شب در زندان اردوگاه، در میدان تیراندازی مجاور کوره جسدسوزی تیرباران می شدند. پس از اعدام دسته جمعی ۸۰ زندانی لهستانی در ۸ سپتامبر، روش اعدام به تزریق کشنده تغییر یافت به دلیل شکایات ساکنان محلی از شستشوی خون و قطعات بدن در جویبارهای نزدیک. قربانیان اصلی زندانیان سیاسی لهستانی و اسرای جنگی شوروی بودند. پزشکانی که در کشتارهای دسته جمعی عملیات تی۴ شرکت داشتند، از چندین اردوگاه کار اجباری بازدید کردند تا بیماران را برای انتقال به مراکز اتانازی انتخاب کنند؛ آنها در مارس ۱۹۴۲ از فلوسنبورگ
بازدید کردند. هزاران زندانی که از کار اجباری فرسوده شده بودند به اردوگاه های مرگ مانند مایدانک و آشویتس فرستاده شدند. یک انتقال از فلوسنبورگ به آشویتس در ۵ دسامبر ۱۹۴۳ با بیش از ۲۵۰ زندانی از ۹۴۸ زندانی مرده رسید. تا ۱۸ فوریه، تنها ۳۹۳ نفر زنده ماندند. زنانی که قادر به کار نبودند اغلب به اردوگاه کار اجباری راونسبروک تبعید می شدند. نرخ اعدام ها در ماه های پایانی اردوگاه افزایش یافت. اس اس زندانیانی را که مشکوک به تلاش برای فرار یا سازماندهی مقاومت بودند، از بین برد. در مجموع، اس اس حداقل ۲۵۰۰ نفر را در فلوسن بورگ اعدام کرده بود. راهپیمایی های مرگ. در ۱۴ آوریل ۱۹۴۵، رهبر اس اس هاینریش هیملر دستور تخلیه تمامی اردوگاه ها را صادر کرد: «نباید حتی یک زندانی زنده به دست دشمن بیفتد.» به محض دریافت این دستور، ماکس کوگل برخی از خانواده های مردان اس اس را فرستاد و برای تخلیه اردوگاه آماده شد. در ساعت ۵ صبح ۱۶ آوریل، ۱۷۰۰ زندانی یهودی در اردوگاه اصلی فلوسنبورگ از بقیه جدا شده و دستور داده شد که جمع شوند. هشت مرد اس اس هر ستون ۱۰۰ زندانی را محافظت می کردند. وقتی به ایستگاه راه آهن رسیدند، در واگن های باری بسته و باز، ۶۰ ت
ا ۷۵ نفره بارگیری شدند. قطار به زودی پس از حرکت توسط هواپیماهای ایالات متحده مورد حمله قرار گرفت و باعث شد که نگهبانان موقتاً فرار کنند. بسیاری از زندانیان زخمی یا کشته شدند؛ دیگران به دنبال غذاهایی که نگهبانان اس اس جا گذاشته بودند، گشتند. پس از حمله، نگهبانان بازگشتند و زندانیان زخمی را تیراندازی کردند. تعداد کل مرگ ها چندین دوجین بود که در دو روز بعد افزایش یافت زیرا به زندانیان غذا یا آب داده نشد. مسیر از طریق راه آهن از نوینبورگ فرم والد، وایدن در اوبرفالز، فرایمد، نابورگ و شوارتسنفلت ادامه یافت، جایی که در ۱۹ یا ۲۰ آوریل، حدود ۷۵۰ زندانی یهودی پس از یک حمله هوایی دیگر که لوکوموتیو را از کار انداخت، سرگردان شدند. اس اس هر زندانی که قادر به ادامه راهپیمایی نبود را کشت. پس از آزادی، ۱۴۰ جسد در یک میدان نزدیک پیدا شد؛ برخی از قربانیان در حمله هوایی کشته شده بودند، در حالی که دیگران به قتل رسیده بودند. یک زندانی گواهی داد که «مردان اس اس در حین تیراندازی شوخی و خنده می کردند ... زندانیان به گروه های ۱۵-۲۰ نفره تقسیم می شدند، باید روی زمین دراز می کشیدند و از پشت سر تیراندازی می شدند.» بازماندگان به ستون های
۱۰۰ نفره تقسیم شده و در باران شدید و گل و لای راهپیمایی کردند. بسیاری با تب بیمار بودند، اما هر کسی که قادر به ادامه نبود، در جا تیراندازی می شد. در نویکیرشن-بالبینی، راهپیمایی مرگ با راهپیمایی بزرگتر زندانیان غیر یهودی پیوست. گروه دیگری از یهودیان تخلیه شده به سمت گتوی ترزینشتات ادامه دادند و در اوایل ماه مه رسیدند. تخلیه زندانیان غیر یهودی در ۱۷ آوریل آغاز شد، زمانی که ۲۰۰۰ زندانی پیاده راه افتادند و در ۲۳ آوریل به داخائو رسیدند. این گروه شامل زندانیان قدیمی فلوسنبورگ، گروهی از اردوگاه کار اجباری اوردروف و بازماندگان راهپیمایی مرگ از اردوگاه بوخن والت بود. افسر اس اس کورت بکر، که در مذاکرات بین هیملر و متفقین دخیل بود، در ۱۷ آوریل به فلوسنبورگ رفت و سعی کرد کوگل را متقاعد کند که اردوگاه را تخلیه نکند. تلگرامی از هیملر در روز بعد دستور را تکرار کرد که نباید هیچ زندانی به دست دشمن بیفتد. در ۱۹ آوریل، حدود ۲۵،۰۰۰ تا ۳۰،۰۰۰ زندانی باقی مانده در فلوسنبورگ و زیر اردوگاه های آن دستور تخلیه به داخائو را دریافت کردند. حدود ۱۶،۰۰۰ زندانی واقعاً راه افتادند و تنها چند هزار نفر به مقصد رسیدند. زندانیان با راه آهن به او
برفیشتاخ منتقل شدند، جایی که به دو گروه تقسیم شدند. یکی از این گروه ها پیاده و با کامیون از طریق کولز، دیتسکرشن و شوارتسهوفن سفر کرد و به راهپیمایی قبلی زندانیان یهودی در نونبورگ پیوست. بسیاری از زندانیان از ۲۰ تا ۲۲ آوریل در شهر باقی ماندند، زمانی که نگهبانان اس اس فرار کردند. ارتش ایالات متحده در ۲۳ آوریل به منطقه رسید و ۲،۵۰۰ زندانی بازمانده را پیدا کرد. بسیاری دیگر در راه به کام، به سمت جنوب شرقی، آزاد شدند. در بسیاری از زیر اردوگاه های فلوسنبورگ، اس اس زندانیان یهودی بیمار را قبل از تخلیه قتل عام کرد. با احتساب این قتل عام ها، راهپیمایی های مرگ جان حدود ۷۰۰۰ زندانی از فلوسنبورگ و زیر اردوگاه های آن را گرفت. لشکر ۹۰ پیاده (ایالات متحده آمریکا) اردوگاه اصلی را در ۲۳ آوریل آزاد کرد و ۱۵۲۷ زندانی بیمار و ضعیف را در بیمارستان اردوگاه پیدا کرد؛ بیش از ۱۰۰ زندانی در سه روز قبل مرده بودند. با وجود تلاش های پزشکان آمریکایی، تنها ۱۲۰۸ زندانی از عواقب فوری آزادی جان سالم به در بردند. در ابتدا، مقامات آمریکایی دستور دادند که اجساد در کوره سوزانده شوند، اما پس از اعتراضات بازماندگان، در ۳ مه مراسم خاکسپاری برای ۲۱ زن
دانی سابق برگزار کردند. برخی از زیر اردوگاه های شرقی فلوسنبورگ، که در شرق خط مرزی قرار داشتند، توسط ارتش سرخ آزاد شدند.
اگزبی بایت ضریبی از واحد بایت است که برای مقادیر دیجیتالی اطلاعات استفاده می شود. پیشوندهای دودویی "اگزبی" به معنی ۲۶۰ می باشد در نتیجه یک اگزبی بایت، ۱٬۱۵۲٬۹۲۱٬۵۰۴٬۶۰۶٬۸۴۶٬۹۷۶ بایت خواهد بود. علامت اگزبی بایت، EiB است. این واحد توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین المللی (آی ئی سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان های اصلی مورد قبول واقع گردید. اگزبی بایت طراحی شده بود تا جایگزین اگزابایت، که در علوم رایانه به معنی ۱۰۱۸ بایت است، شود چرا که با معنی اگزا در دستگاه بین المللی یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "اگزبی" یک تک واژ چندوجهی می باشد که از واژگان "اگزا" (کوینتیلیون) و "باینری" (دودویی) مشتق شده است.
زبی بایت یک ضریبی از واحد بایت است که برای مقادیر دیجیتالی اطلاعات استفاده می شود. پیشوندهای دودویی "زبی" به معنی ۲۷۰ می باشد در نتیجه یک زبی بایت، ۱٬۱۸۰٬۵۹۱٬۶۲۰٬۷۱۷٬۴۱۱٬۳۰۳٬۴۲۴ بایت خواهد بود. علامت زبی بایت، ZiB است. این واحد در سال ۲۰۰۵ توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین المللی (آی ئی سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان های اصلی مورد قبول واقع گردید. زبی بایت طراحی شده بود تا جایگزین زتابایت، که در علوم رایانه به معنی ۱۰۲۱ بایت است، شود چرا که با معنی زتا در دستگاه بین المللی یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "زبی" یک تک واژ چندوجهی می باشد که از واژگان "زتا" (سکستیلیون) و "باینری" (دودویی) مشتق شده است.
کارل فریچ (زاده ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۳ – مرگ نامعلوم) یک افسر اتریشی در دوره رایش سوم و از ژوئیه ۱۹۴۲ تا سپتامبر ۱۹۴۲ فرمانده اردوگاه مرگ فلوسنبورگ بود. زندگینامه. وی در بوهم زاده شد.در جوانی بر روی عرشه کشتی های رود دانوب کار می کرد. در ۱۹۲۸ با فرانسیسکا اشتیش ازدواج کرد که حاصل این ازدواج سه فرزند بود. در ۱۹۳۰ به حزب نازی و اس اس پیوست. در ۱۹۳۴ سمتی در اردوگاه کار اجباری داخائو به دست آورد. در مه ۱۹۴۰ به اردوگاه آشویتس منتقل شد و معاون رودلف هوس فرمانده اردوگاه و رئیس عملیات اقتصادی اردوگاه شد و به سرعت در اردوگاه به بدی شهره شد. وی به تلافی تلاش های زندانیان برای فرار از اردوگاه، زندانیانی را انتخاب و به آن ها تا حد مرگ گرسنگی می داد. او و هوس هم چنین بر شکنجه های اعمال شده در بلوک ۱۱ نظارت می کردند. بر طبق شهادت هوس در دادگاه، فریچ اولین کسی بود که ایده استفاده از گاز سیکلون ب برای کشتار را مطرح کرد. وی دستور اعدام اسیران جنگی شوروی را در زمان غیبت هوس در اواخر اوت ۱۹۴۱ صادر کرد. وی هم چنین اثرات گاز سیکلون ب را بر روی زندانیان آزمایش می کرد. وی در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۲ به عنوان شوتزهافت لاگرفورر به اردوگاه مرگ فلوسنبورگ
فرستاده شد و از اویل اوت تا اکتبر همان سال فرمانده موقت اردوگاه بود. وی در اکتبر ۱۹۴۳ و در جریان یک پرونده فساد در اس اس دستگیر شد. یک دادگاه اس اس او را به جرم قتل به خط مقدم فرستاد. احتمال می رود که وی در جریان نبرد برلین در مه ۱۹۴۵ کشته شده باشد. ناپدید شدن. فریچ احتمالاً در نبرد برلین کشته شده اما سرنوشت نهایی وی هم چنان معلوم نیست.منابع شوروی گزارش داده اند که سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا رد وی را در نروژ پیدا کرده است.هم چنین در کتاب خاطرات کاپیتان چارلز آرنولد-بیکر که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد، آمده که یک افسر سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا فردی به نام فریچ را که معاون فرمانده آشویتس بوده در اسلو دستگیر کرده. در ۴ می ۲۰۱۵ مقاله ای از یک روزنامه نگار هلندی درباره ناپدید شدن فریچ منتشر شد.در این مقاله آمده که طبق تحقیقات آلمانی ها، یک شهروند اهل برلین به نام گرترود برندس گفته که فریچ در ۲ می ۱۹۴۵ در یکی از خیابان های برلین با شلیک گلوله خودکشی کرده.وی هم چنین این طور گفته که پدرش و یکی از همسایگان آن ها، فریچ را در پارکی به خاک سپردند.
یوبی بایت یک ضریبی از واحد بایت است که برای مقادیر دیجیتالی اطلاعات استفاده می شود. پیشوندهای دودویی "یوبی" به معنی ۲۸۰ می باشد در نتیجه یک یوبی بایت، ۱٬۲۰۸٬۹۲۵٬۸۱۹٬۶۱۴٬۶۲۹٬۱۷۴٬۷۰۶٬۱۷۶ بایت خواهد بود. علامت یوبی بایت، YiB است. این واحد در سال ۲۰۰۵ توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین المللی (آی ئی سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان های اصلی مورد قبول واقع گردید. یوبی بایت طراحی شده بود تا جایگزین یوتابایت، که در علوم رایانه به معنی ۱۰۲۴ بایت است، شود چرا که با معنی یوتا در دستگاه بین المللی یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "یوبی" یک تک واژ چندوجهی می باشد که از واژگان "یوتا" (سپتیلیون) و "باینری" (دودویی) مشتق شده است.
اردوگاه مرگ خلمنو از بزرگترین اردوگاه های کار اجباری نازی ها بود و اولین مرکز کشتار که توسط حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در سال ۱۹۴۱ در ۵۰ کیلومتری شهر لودتس ساخته شد. این اردوگاه، که مشخصاً برای هیچ هدفی جز کشتار جمعی در نظر گرفته نشده بود، از ۸ دسامبر ۱۹۴۱ تا ۱۱ آوریل ۱۹۴۳، همزمان با عملیات راینهارد در مرگبارترین مرحله هولوکاست، و دوباره از ۲۳ ژوئن ۱۹۴۴ تا ۱۸ ژانویه ۱۹۴۵، در طول ضد حمله شوروی، فعال بود. در سال ۱۹۴۳، تغییراتی در روش های کشتار اردوگاه ایجاد شد زیرا ساختمان پذیرش قبلاً تخریب شده بود. حداقل ۱۵۲۰۰۰ نفر در اردوگاه به قتل رسیدند، که آن را به پنجمین اردوگاه نابودی مرگبار پس از اردوگاههای مرگ آشویتس، تربلینکا، بلزک و سوبیبور تبدیل می کند. با این وجود، دادستانی آلمان غربی در جریان محاکمات خلمنو که بین سال های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ برگزار شد، با استناد به آمار ارائه شده توسط نازی ها، اتهاماتی مبنی بر قتل دست کم ۱۸۰,۰۰۰ نفر را مطرح کرد. خلمنو مکانی برای آزمایش های اولیه در توسعه برنامه نابودی نازی ها بود. نیروهای ارتش سرخ شهر خلمنو را در تصرف کردند. تا آن زمان، آلمانی ها بینات وجود اردوگاه را از بین برد
ه بودند و هیچ زندانی ای باقی نگذاشته بودند. یکی از بازماندگان اردوگاه، که در آن زمان پانزده ساله بود، گواهی داد که تنها سه مرد یهودی به طور موفقیت آمیز فرار کرده بودند. "دانشنامه هولوکاست" هفت یهودی را که فرار کرده بودند شمارش کرد. پیش زمینه. Chełmno nad Nerem یک روستا در لهستان است که در سال ۱۹۳۹ به آلمان نازی ضمیمه شد و در دوران اشغال آلمان به نام "Kulmhof" تغییر نام داد. اردوگاه خلمنو (Kulmhof) توسط "SS-Sturmbannführer" هربرت لانگه، پس از آزمایش های گاز ون او در قتل ۱,۵۵۸ زندانی لهستانی اردوگاه کار اجباری سولدائو در شمال شرقی Chełmno nad Nerem تأسیس شد. در اکتبر ۱۹۴۱، لانگه منطقه را برای یافتن مکانی مناسب برای یک مرکز نابودی بازدید کرد و خلمنو در نزدیکی رودخانه Ner را به دلیل املاک آن، با یک خانه بزرگ مشابه مرکز کشتار Sonnenstein که می توانست با تغییرات جزئی برای پذیرش انبوه زندانیان استفاده شود، انتخاب کرد. کارکنان این تأسیسات به طور شخصی توسط ارنست دامتسوگ، فرمانده پلیس امنیت و SD از مقر در پوزنان اشغالی (Posen) انتخاب شدند. دامتسوگ "SS-Sonderkommando Lange" (واحد ویژه) را تشکیل داد، و هربرت لانگه را به
عنوان اولین فرمانده اردوگاه منصوب کرد به دلیل تجربه او در قتل عام لهستانی ها از لهستان بزرگ. دو ون به اصطلاح "Kaisers-Kaffe" که توسط کارخانه Gaubschat در برلین ساخته شده بودند، در نوامبر تحویل داده شدند. خلمنو عملیات گازدهی انبوه را با استفاده از وسایل نقلیه تأیید شده توسط راینهارد هایدریش از اداره اصلی امنیت رایش آغاز کرد. دو ماه بعد، در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲، هایدریش، که قبلاً اثربخشی قتل صنعتی با گازهای اگزوز را تأیید کرده بود، جلسه ای محرمانه از مقامهای آلمانی را فراخواند تا راه حل نهایی مسئله یهود را در سراسر اروپا تحت عنوان «اسکان مجدد»" به اجرا بگذارند. استفاده از مرکز کشتار در خلمنو برای قتل عام تعداد زیادی از یهودیان که به گتو ووچ تبعید شده بودند («درمان ویژه») توسط آرتور گرایزر، فرماندار رایخس گائو وارته لاند آغاز شد. در نامه ای به هیملر به تاریخ ۳۰ مه ۱۹۴۲، گرایزر به مجوزی که از او و راینهارد هایدریش دریافت کرده بود اشاره کرد، و بیان کرد که برنامه مخفیانه قتل ۱۰۰,۰۰۰ یهودی لهستانی، حدود یک سوم کل جمعیت یهودیان رایخس گائو وارته لاند، به زودی اجرا خواهد شد. طرح گرایزر بر اساس تصمیم دولت آلمان در اکتبر ۱۹۴۱
برای تبعید یهودیان آلمانی به گتو ووچ بود. گرایزر و SS تصمیم گرفتند برای یهودیان ورودی فضا ایجاد کنند با نابودی جمعیت یهودیان لهستانی موجود در منطقه. بر اساس بینات پس از جنگ ویلهلم کوپه، رهبر عالی SS و پلیس برای رایخس گائو وارته لاند، کوپه دستوری از هیملر دریافت کرد تا با گرایزر در مورد «درمان ویژه» درخواست شده توسط او همکاری کند. کوپه عملیات نابودی را به ارنست دامزوگ از پلیس امنیت در پوزنان سپرد. دامزوگ از آن پس بر عملیات روزانه اردوگاه نظارت داشت. ساختار اردوگاه. مرکز کشتار شامل یک املاک مانوری خالی در روستای خلمنو در رودخانه نر و یک پاکسازی بزرگ جنگلی حدوداً چهار کیلومتر در شمال غربی خلمنو، در جاده ای به سمت شهر کوو که با جمعیت یهودی قابل توجه که قبلاً به گتو تبدیل شده بود، بود. این دو سایت به ترتیب به عنوان "Schlosslager" (اردوگاه خانه مانور) و "Waldlager" (اردوگاه جنگلی) شناخته می شدند. در محوطه املاک یک خانه بزرگ دو طبقه آجری به نام «قصر» وجود داشت. اتاق های آن برای استفاده به عنوان دفاتر پذیرش، از جمله فضایی برای قربانیان برای لباس درآوردن و تحویل دادن اشیاء قیمتی شان، تطبیق داده شده بود. کارکنان و نگهب