Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سید برهان الدین محقق تِرمِذی معروف به سیّد سردان (زاده ۵۶۱ ق/۱۱۶۵–۶۶ م - درگذشته ۶۳۷ ق/۱۲۳۹–۴۰ م) عارف سده هفتم هجری است. برهان محقق در جوانی به بلخ رفت و در زمره مریدان بهاءولد – پدر مولانا- درآمد. عبادات او بر پایه ریاضت و مجاهده بود و به مقامات بالای عرفانی و کشف و شهود دست یافت و تا جایی که به عنوان خلیفه استاد خود انتخاب شد. او بعد از بهاءولد اولین مربی مولانا در دوران کودکی اش بود. زمانی که خانواده مولانا به قونیه مهاجرت کرد او در ترمذ عزلت گزیده بود. وی یک سال پس از فوت بهاءوالد وارد قونیه شد و برای دومین بار تربیت مولانای بیست و پنج ساله را در علوم ظاهری و باطنی بر عهده گرفت. اما زمانی که از آمدن شمس خبر یافت مولانا را به قصد قیصریه ترک کرد و تا پایان عمر در آنجا ماند. او در سال ۶۳۷ق فوت کرد. تنها اثر به جا مانده از برهان الدین - معارف - حاوی مواعظ اخلاقی او در مجالس صوفیانه است. فریدون سپهسالار در رساله خود او را «حضرت سیّد الاقطاب، فخر االاولیاء و الکاملین، تاج المخدومین» می نامد. او مشهور به «سید سردان» بود چرا که بر ضمائر اشراف داشت و از عالم غیب خبر می داد. دولتشاه سمرقندی به اشتباه مولانا و پدرش
را، مرید برهان الدین می دانست، درحالی که برهان الدین، مرید بهاءالدین بود و در قیصریه فوت کرد. از مطالعه کتاب هایی که اشاره ای به اخلاق برهان الدین کرده اند متوجه می شویم که او فردی زاهد و ریاضت طلب بود و وصول به مرحله انسانیت را تنها در گرو ریاضت و مجاهده می دانست. دربارهٔ مدت چله نشینی او اختلاف نظر وجود دارد، به گفته مناقب العارفین چله نشینی او چهل روز به طول انجامید، اما در برخی آثار دیگر ریاضت او دوازده سال ثبت شده است. در هر صورت او پس از این چله نشینی به کشف و شهود دست پیدا کرد و به جایی رسید که یکی از برترین مریدان بهاءولد به حساب می آمد. او در تمام عمر در مجاهده و ریاضت بود، این مرد عزلت نشین، از دنیا و مردم روی گردان بود. با این حال از آنچنان جایگاه شامخی برخوردار بود که شیخ الاسلام ترمذی دربارهٔ مقام او می گفت: «سید برهان الدین سخنهای تحقیق خوب می گوید، از آن است که کتب مشایخ و مقالات و اسرار ایشان را مطالعه می کند». برهان الدین در زمان کودکی مولانا. برهان الدین همه ریاضت ها را تا جایی به جان خرید که خلیفهٔ استاد خود شد و بهاءولد تربیت فرزند خود را به او سپرد. بنابراین ترمذی در دروان کودکی مولانا ی
عنی تا زمانی که بهاءولد و خانواده اش هنوز از بلخ مهاجرت نکرده بودند لالا و مربی جلال الدین بود. اما در علت اینکه چرا ترمذی از سفر استاد محبوب خود غافل ماند، گفته می شود هنگامی که بهاء ولد و خانواده اش مجبور به ترک بلخ شدند، محقق در ترمذ عزلت گزیده بود و متأسفانه دیدار مجدد با استاد - چون بهاءولد در سال ۶۲۸ق فوت کرد - برایش فراهم نشد. برهان الدین و سفر به قونیه. اما اینکه او چگونه از مرگ استادش آگاه شد، در حکایتی در مناقب العارفین و نفحات الانس نقل شده است که به واسطه اینکه اسرار از غیب می دانست، از مرگ سلطان العلما خبر یافت وبر خود واجب دانست تا به قونیه رود و امانت شیخ خود یعنی مولوی را تحت حمایت گیرد. که نشانگر اشتباه افلاکی و جامی در ذکر این حکایت است. طبیعی است که برهان الدین پس ازاینکه از فوت بهاءولد آگاه شد، خود را در برابر ارشاد جلال الدین جوان که ظرفیت های روحی او را شناسایی کرده بود، متعهد می دانست و به همین خاطر عازم قونیه شد. اما از دلایلی که به نظر می رسد به آن سبب به قونیه رفته است این است که، ابتدا برهان الدین برای تبلیغ و نشر عقاید و روش فکری استاد خود به نیابت از او به ترمذ رفت و بعد از آگاهی
از فوت او دیگر، ماندن در ترمذ را جایز نمی شمرد. بنابراین یک سال پس از فوت بهاءولد، در سال(۶۲۹ ق) وارد قونیه شد. دیگردلیل رفتن او به دنبال شیخ خود شاید، هجوم مغول به ناحیه خراسان بود. برهان الدین در مکه از طریق حاجیان نشانه هایی از بهاءولد را در روم یافت. زمانیکه برهان الدین به قونیه رسید، مولانا ی بیست و پنج ساله در لارنده به سر می برد و واعظی مشهور بود که در میان طبقات مختلف مردم نفوذ داشت. ورود ترمذی به قونیه بر اساس روایت افلاکی، اینگونه بود که وی، در بدو ورود به قونیه در مسجد سنجاری اقامت کرد و نامه ای به مولانا فرستاد تا به قونیه بازگردد. مولانا به محض در یافت نامه به قونیه بازگشت، با این حال در ولدنامه این روایت ذکر نشده است. وقتی مولانا به قونیه بازگشت ترمذی را در حجره ای در مدرسه سکونت داد و شیخ ترمذی نه سال به تربیت وی پرداخت. برای مولانای آزرده خاطر و غمگین از فقدان پدر، دیدار برهان الدین مایه آرامشی دوباره بود، زیرا مولانا حضور دوباره پدر را در کنار این استاد قدیمی احساس می کرد. هنگامی که برهان الدین به درخواست مولانا بر منبر وعظ رفت، طرز سخن گفتن ولحنش شبیه بهاءولد بود. از آن پس مریدان بهاءولد، مر
یدان او نیز گشتند. از دیگر خدمت هایی که محقق ترمذی به بهاءولد کرد این بود که مولانا را موظف کرد تا با خواندن «فواید والد» یا «معارف» که مجموعه یادداشت های شخصی و واردات روحانی بهاءولد است، در احوال پدر بیندیشد. از دیگر نکاتی که برهان الدین محقق در ارشاد مولانا، وی را بدان موظف می کرد، سفر بود. زیرا معتقد بود توقف مولانا در مجالس وعظ مانع پیشرفت او می شود. در زمان غیبت مولوی، برهان الدین کهنسال به قونیه نزد خانواده وی می رفت و خود را در برابر تربیت فرزندان مولانا هم موظف می دانست. پس از بازگشت مولانا ازشام - که به گفته افلاکی هفت سال بوده است- برهان الدین متوجه شد که مولانا در علوم ظاهری به کمال رسیده است. که سلطان ولد هم در " ولدنامه " از زبان برهان الدین اینگونه سروده است: برهان الدین و شمس تبریزی. دربارهٔ ارتباط برهان الدین و شمس نقل است که وقتی برای اولین بار شمس به قونیه آمد ترمذی با او ملاقات کرد با این حال دانست که با او در یک اقلیم نمی گنجد. همچنین به سبب اینکه برهان الدین تحت تربیت بهاءولد رشد کرده بود و روش او در تربیت جلال الدین روش استادش یعنی همگامی «شریعت» و «طریقت» بود، وی می خواست فرزند بهاء ول
د را همان گونه که خود اعتقاد داشته تربیت کند چنان که روزی مولانا بتواند جایگزین پدر شود. اما شمس الدین تبریزی بی باکانه مولانا را که در مکتب ترمذی پخته شده بود از شریعت به دریای طریقت انداخت. دریایی که مولانا دیگر ازان خارج نشد. بدین سبب محقق تصمیم گرفت او را ترک کند و به قیصریه رود ولی مولانا با رفتن او راضی نبود و حتی وقتی محقق می خواست بی خبر از او رود از اسب افتاد؛ بعد از آنکه مولوی از میل شدید او با خبر شد اسباب رفتنش را خودش مهیا کرد. برهان الدین در قیصریه. برهان الدین در پایان عمر به قیصریه بازگشت و بیشتر عمر خود را درآنجا گذراند و در خانقاهی که مرید او، شمس الدین اصفهانی والی قیصریه برایش ساخته بود، مجالس وعظش را تشکیل می داد. برهان الدین در روزگار جوانی ریاضت های زیادی را بر خود روا می داشت، و در واجبات سستی نمی ورزید، ولی در پیری تا حدی نسبت به ین امور از جمله پاکیزگی خود بی توجه شده بود تا حدی که در جواب کسی که او را ملزم به شستن لباسش کرده بود، گفته بود: "هی، فضول، ما جهت جامه شویی در این عالم آمده ایم؟" مرگ برهان درسال(۶۳۷ ق) اتفاق افتاد، نقل است که وقتی پایان عمرش رسید، برای مرگ آماده شد و «غسل
کرد، و به گوشه ای از خانه رفت و پس از لحظه ای جان سپرد». پس از چهلم محقق، شمس الدین اصفهانی، با نامه ای خبر مرگ وی را به مولوی داد و او با جمعی از اصحابش به قیصریه آمدند و مراسم عرس برگزار کردند او را در همان خانقاه دفن کردند. این سنگ مزار به تاریخ تولد او یعنی ۵۶۱ق/۱۲۶۹–۷۰ م وسال وفاتش یعنی ۶۳۷ ق/ ۱۲۳۹–۴۰ م اشاره می کند. آنطور که پیداست این سنگ توسط یکی از دوستداران محیی الدین ساخته شده است، چرا که از پیروان محقق ترمذی بعید است که او را در مقامی پایین تر از محیی الدین بدانند. برهان الدین و شاگردانش. از شاگردان برجسته برهان الدین می توان به مولانا، صلاح الدین زرکوب، شمس الدین اصفهانی وزیر اشاره کرد. شیوهٔ تربیتی برهان الدین اینگونه بود که نه تنها بر خود بلکه بر شاگردانش نیز سخت می گرفت. روایت هایی از چله نشینی های مولانا به اجبار او وجود دارد. پس به این ترتیب این برهان الدین بود که جلال الدین واعظ را از سکوی وعظ پایین کشید و به عالم مشاهدات و مکاشفات وارد کرد. نکته جالب این است که برهان الدین سالخورده، جلال الدین جوان را، «مولانای بزرگ» صدا می کرد. گویا آینده درخشان مولا نا را به چشم دل دیده بود. صلاح الدین ز
رکوب نیز در آموزش رموز عرفانی شاگرد ترمذی بود. این مرید جوان در طرز تفکر و پایبندی به زهد و ریاضت شبیه به استادش بود، برهان الدین او را به عنوان خلیفه خود برگزیده بود. و به گفته خودش «حالش» را به صلاح الدین و «قالش» رابه جلال الدین بخشیده بود. یکی دیگر از مریدان او شمس الدین اصفهانی وزیر غیاث الدین کیخسرو دوم بود. هنگامی که در اواخر عمر به قیصریه رفت تحت حمایت او زندگی را می گذراند؛ ولی باید بدانیم که او مریدان زن و مرد زیادی داشت که آن ها را تعلیم می داد. آثار وی. نثرهای متصوفه را می توان به دو دسته تقسیم کرد: اگر این کتاب ها را در اوج دوره نثرنویسی متصوفه برشمریم ـ یعنی اوایل قرن ۸ـ کم است، ولی بیشترین و معروفترین این نوع آثار با مولوی و مکتب عرفانی وی رابطه دارد مانند: معارف یا مقالات، تنها اثر باقی مانده از برهان الدین محقق ترمذی، مجموعه ای پراکنده از سخنان و مواعظ اوست که در مجالس صوفیانه با حضور دوستان نزدیک و محرم مطرح شده است و بیشتر جنبه خطابی دارد و متضمن اخلاق عرفانی است. معارف نه تنها برای شناخت مولوی خوب است بلکه از لحاظ شناخت تأملات عرفانی برهان الدین نیز سودمند است. به واسطه تأثیرشگرفی که برهان
الدین بر شاگرد خود داشت تعدادی از مضامین معارف او در سخنان مولانا نیز تکرار شده است. مثل موضوع مقایسه انا الحق گفتن حلاج و فرعون و همچنین حکایت "خدو انداختن خصم در روی امیرالمؤمنین "که در سخن مولانا نیز دیده می شود. این اثر که ظاهراً چندین تن از شاگردان یا شنوندگان ترمذی جمع آوری کرده اند ویژگی هایی دارد چون: وشامل موضوعاتی از جمله فقه و تفسیر و همچنین مطالبی دربارهٔ اسماعیلیان و اعتقاد آنها به مهدی موعود است. معارف منتشر نشده بود تا اینکه فروزانفر این اثر را به انضمام تفسیری از دو سوره قرآن منتشر کرد. فروزانفر از طرز عبارات و اداء مطالب احساس می کرد این دو تفسیر نیز متعلق به ترمذی است. او کار خود را با نسخه ای ناتمام از معارف (ش۵۶۷ در کتابخانه آغاسلیم استانبول) آغاز کرد. اما نقص این نسخه فروزانفر را برآن داشت به دنبال نسخه های کاملتری برود. مجتبی مینوی نیز به نسخه ای با نام «معارف مولانا … شیخ برهان الدین المحقق» در موزه مولانا در قونیه دست پیدا کرد. این نسخه که با شماره ۲۱۱۸ در موزه قونیه نگهداری می شود کتابت آن در پنجم محرم سال ۶۸۷ توسط ارغون بن ایدمر بن عبدالله المولوی، یکی از مریدان سلسله مولوی، چهل و ن
ه سال پس از مرگ ترمذی به پایان رسیده است. نسخه دیگری نیز در ۲۵۶ صفحه در سال ۱۰۰۵م توسط یکی از دراویش سلسله مولانا نسخ شده است که مشتمل بر معارف بهاءولد و دو رساله کوتاه و معارف برهان الدین است. علاوه بر این نسخه دیگری مربوط به سال ۷۵۴ق از معارف او به دست آمده است. می توان گفت که مضمون این اثر مربوط به دوره ای است که محقق به آناتولی وارد می شود، تا زمانی که در قیصریه فوت می کند. آموزه ها و اندیشه های عرفانی. در سده ششم و ابتدای سده هفتم بزرگانی از جمله ابن عربی، بهاءولد، مولانا جلال الدین، از پیوستن «شریعت» و «طریقت» مکتب جدیدی به وجود آوردند که برهان الدین محقق ترمذی نیز، در زمره این گروه بود. او علاوه بر جایگاه والایش در فقه، عارفی واصل بود. بر طبق انواع توحید [برای اطلاعات بیشترنک: ]در مثنوی، برهان الدین محقق ترمذی در زمره مشایخ و عارفان قرار می گیرد. مایهٔ برتری او نسبت به واعظان دیگر این بود که به گفته های خود عمل می کرد. اودر معارف خود چنین گفته است:"نوریست در نهان آدم نهاده اند، آن نور ظاهر نشود الّا به مجاهده، هر چه پوست غلیظ تر باشد، مغز ضعیفتر و مخفی تر باشد. " و در ادامه توضیح می دهد که با مجاهده و
ریاضت باید این پوست را از بین برد تا نور درونی انسان مجال ظهور بیابد. روزه را بهترین ریاضت ها می دانست و ریاضت های دیگر را در برابر آن بازیچه تلقی می کرد. وی دربارهٔ خود به این نظر رسیده بود که با مجاهدت نفس و ریاضت به مرتبه انسان کامل بودن و آن مقامی که جز حق در نظر شهودش نمی آید، دست یافته است. برای مجاهده ارزش زیادی قائل بود و عارف واقعی را آنکس می دانست که در راه بی پایان عرفان به قول او: حق را به حق نگرد. برهان الدین تمام این مراحل رابرای وصول به حق طی کرده بود و به قول خودش، به مرحله ای رسیده بود که نوربخش بود، نه نورگیرو به همین جهت بود که خود را محقق می نامید؛ مشرب وحدت وجودی وی نیز، از همین نظریات وی قابل دریافت است او معتقد بود که تنها جسم از بین می رود و روح جاودان است. از نظر او آموزگار روحانی چون آینه است «چون در او نگری و خود را با او دهی او نیز به همان قدر به تو التفات کند». او در معارف استاد خود بهاءولد را در مقامی بالاتر از مقام اولیایی که پس از رسول اکرم آمده اند می دانست و در این باره اینگونه نوشته است: «لوح محفوظ است که من می بینم در آنجا، انبیاء و اولیاء هر یکی را می شناسم. بعد از احمد مر
سل، بسیار اولیاء بودند. هیچ کس را این مرتبه نبوده است که مولانا بهاءالدین را و در این ریایی نیست» او معتقد بود اهل دل و حال با زبان حال صحبت می کنند و نیازی به سخن گفتن ظاهری نیست که تجلی این گفته وی در دیدارش با شیخ شهاب الدین سهروردی مشهود است . [نک :] برهان الدین برای انسانی که نورالهی دردرون او تابیده و به مقام اولیاءالله رسیده و به حضرت الوهیت پیوسته است مقامی والا قائل بود که در واقع مشرب مولانا و شمس آنچنان تفاوتی با مشرب برهان ندارد. درباب کفر و دین نیز او معتقد بود هنگامی که انسان به حقیقت برسد کفر و دین در برابر او یکی می شود و برای روشن شدن این مسئله، محمد را مثال می زند. برهان الدین می گفت چون حق تعالی بنده را عزیز کند بنده چگونه می تواند خود را حقیر سازد و این ظلم بنده به نفس خویش باشد. ترمذی درباب علم معتقد بود که علم نهایتی دارد و به همین سبب برای رسیدن به حقیقت، نمی توان به علم متوسل شد. در واقع او با اینکه علوم عصر خود را به طور کامل آموخته بود اما باز معتقد بود بی علم است و کمال علم، او را به این نظر رسانیده بود. از دیدگاه این عارف بزرگ ـ که مولوی نیز قائل بدان بود ـ فنا و بقا دست خداوند است
و هستی حاصل نیستی است و تنها هست واقعی، ذات حق تعالی است و دیگر موجودات همه حادث هستند. از نظر او به طور کلی عرفاً دانشمندان به دو دسته خواص و عوام قابل تقسیم هستند. خواص گروهی هستند که فقط خداوند آن ها را می شناسد، و عوام گروهی هستند که می خواهند با علم به حقیقت برسند اما در این راه بازمی مانند و برای درک حقایق باید به خواص بپیوندند. برهان علم و ایمان را راه وصال می دانست و اعتقاد داشت که فیلسوفان و حکیمان ـ همچون فخررازی ـ به دانش حقیقی راه نیافتند و چه بسا پیامبران ـ هر آنچه که علم از انجام دادن آن عاجز بود و هست ـ را با کرامت و معجزه حاصل کردند. وی برای قرآن نیز اهمیت بسیار قائل بود، با این حال به تفسیر علمایی که فقط پوست قرآن را می شکافند در برابر عارفانی که مغز را می شکافند خوشبین نبود. برهان الدین در مثنوی. پس از مطالعه احوال این مرد بزرگ و آشنایی با افکار و عقاید وی می توان دریافت که بی سبب نبوده است که مولانا وی را نور دانسته است و چنین مقام والایی را برای او در نظر گرفته و در مثنوی خود چنین سروده است:
باغ نشاط یا میرزا نعیم یکی از باغ های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده است که در دوران قاجاریه توسط خاندان میرزا نعیم نوری مازندرانی بنا شده است. این باغ پس از مهاجرت خاندان نوری مازندرانی ویران شده است و تنها تعدادی از درخت های کهنسال آن در بعضی خانه های مسکونی مشاهده می شود. باغ نشاط در محله موردستان و پشت ارگ کریمخانی قرار داشته است.
هندوراس بریتانیا، مستعمره بریتانیا بود که در حال حاضر کشور مستقل بلیز است. این کشور برای نخستین بار توسط اسپانیایی ها در قرن ۱۷ میلادی مستعمره شد، منطقه ساحل خاوری آمریکای مرکزی، جنوب مکزیک، و از سال ۱۸۶۲ تا سال ۱۹۶۴ میلادی مستعمره بریتانیا بود، هنگامی که این منطقه به سورتی خودگردان شد و تا ۱۹۷۳ میلادی با نام هندوراس بریتانیا شناخته می شد. بلیز به طور کامل از انگلستان در سال ۱۹۸۱ میلادی مستقل شد و به یک کشور تبدیل شد. بلیز آخرین خاکی در قاره آمریکا بود که مستعمره بریتانیا به حساب می آمد.
علیرضا رحیمی (زادهٔ ۱۰ اسفند ۱۳۳۳ در اصفهان) رئیس پیشین فدراسیون هندبال ایران بوده است. وی دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ تربیت بدنی می باشد. وی سال ها مدیرکل تربیت بدنی استان اصفهان بوده است. او از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۸۸ و برای دومین بار از سال ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۷ نیز بعنوان رئیس فدراسیون هندبال ایران مشغول به کار بوده است و سابقهٔ نایب رئیسی کنفدراسیون هندبال آسیا و ریاست کمیته فنی هندبال ساحلی آسیا را نیز دارد. رحیمی سابقه مدیرعاملی در باشگاه سپاهان اصفهان، باشگاه پرسپولیس تهران و باشگاه راه آهن را در کارنامهٔ مدیریتی خود دارد. وی بازیکن بازنشسته فوتبال می باشد. او بیشترین گل را برای سپاهان زده است. فوتبال حرفه ای. بازیکن. رحیمی فوتبالش را از تیم پایه سپاهان از سال ۱۳۴۸ شروع کرد و تا سال ۱۳۵۲ در این تیم حضور داشت. در سال ۱۳۵۲ او به تیم اصلی سپاهان دعوت شد و در جام تخت جمشید حضور داشت. او در بین سال های ۱۳۵۲ تا ۱۳۶۴ به مدت ۱۲ سال برای تیم سپاهان بازی کرد و برترین گلزن تاریخ باشگاه با ۹۸ گل و همچنین سپاهان تنها باشگاهی است که وی در آن توپ زده است. رحیمی در سال ۱۳۶۴ و در سن ۳۰ سالگی بازنشسته شد. مدیریت. پس از بازنشستگی
علیرضا رحیمی در سال ۱۳۶۴ از فوتبال به عنوان بازیکن، او در سال ۱۳۶۵ به عنوان عضو کمیته فنی باشگاه سپاهان انتخاب شد و تا سال ۱۳۶۹ در این پست مشغول به کار بود. در سال ۱۳۶۹ او به عضویت فدراسیون هندبال ایران در آمد و در سال ۱۳۷۲ به عنوان رئیس فدراسیون هندبال انتخاب شد. وی در تاریخ ۲۳ اسفند سال ۱۳۸۸ با وجود اینکه در تاریخ ۱۳ بهمن همان سال برای ۴ سال دیگر به عنوان رئیس فدراسیون هندبال انتخاب شده بود، از سمت خود استعفا کرد. وی در تاریخ ۱۸ مرداد ۱۳۹۰ با استعفای محمدرضا ساکت، جانشین او در مقام مدیرعاملی باشگاه سپاهان شد. در زمان مدیریت او تیم فوتبال سپاهان اصفهان به مقام قهرمانی در لیگ برتر ۹۱-۱۳۹۰ و جام حذفی ۹۲-۱۳۹۱ رسید. در دوران مدیریت وی در سپاهان بازیکنانی نظیر برونو سزار، جواهیر سوکای، اروین بولکو، محمدرضا خلعتبری، محمد غلامی، فرشید طالبی، شهاب گردان، مجتبی جباری، یعقوب کریمی، علی حمودی، شجاع خلیل زاده و آرش افشین به سپاهان پیوستند و بازیکنانی چون احسان حاج صفی، رحمان احمدی و هادی عقیلی به این تیم بازگشتند. در تاریخ ۲۵ شهریور ۱۳۹۲ با استعفای علیرضا رحیمی از مدیرعاملی باشگاه سپاهان نیز موافقت شد. او از ۸ اردیبهشت
۱۳۹۳ تا ۱۹ شهریور ۱۳۹۳ از جانب هیئت مدیره پرسپولیس تهران، به عنوان مدیرعامل این باشگاه انتخاب شده بود. رحیمی در تاریخ ۹ اسفند ۱۳۹۳ به عنوان مدیرعامل باشگاه راه آهن نیز انتخاب شد. در ۱۲ آذر ۱۳۹۴ با استعفای علیرضا رحیمی موافقت شد و او از مدیرعاملی باشگاه راه آهن نیز کناره گیری کرد. وی در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۳۹۵ برای چهار سال به عنوان رئیس فدراسیون هندبال انتخاب گردید. رحیمی در تاریخ ۹ مرداد ۱۳۹۶ از سمت خود به عنوان رئیس فدراسیون هندبال استعفا داد، اما وزارت ورزش با استعفای او موافقت نکرد. رحیمی در ۱۹ آبان ۱۳۹۶ به عنوان نایب رئیس کنفدراسیون هندبال آسیا نیز انتخاب شد. فدراسیون فوتبال. علیرضا رحیمی در تاریخ ۱۵ اسفند ۱۳۹۰ در انتخابات فدراسیون فوتبال، از سوی اعضای مجمع به عنوان نمایندهٔ باشگاه ها عضو هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال شد و تا پایان دورهٔ ۴ ساله در آن سمت باقی ماند.
دختر، ازهم گسیخته فیلمی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۹ به کارگردانی جیمز منگولد و بازیگری وینونا رایدر، آنجلینا جولی، بریتانی مورفی و جرد لتو می باشد. آنجلینا جولی برای بازی در این فیلم اولین و تنها اسکارش را در رشته بهترین بازیگری نقش مکمل در سال ۲۰۰۰ بدست آورد. آنجلینا جولی در این فیلم در نقش «لیزا رو» بوده و نقش یک بیمار روانی را بازی کرده، دختری که توانایی تشخیص تفاوت های بین خود خیالی و واقعی اش را ندارد. او در این درام فوق العاده با «ویونا رایدر» همبازی شده. خلاصه داستان. سوزانا با نقش آفرینی (وینونا رایدر) بعد از تمام کردن دوران دبیرستان در اواخر سال ۱۹۶۰ دچار افسردگی می شود و به همین علت دست به خودکشی می زند. خودکشی نافرجام او باعث می شود والدینش او را به یک مؤسسه نگهداری از بیماران روانی بفرستند. در این مؤسسه دختران زیادی با مشکلات گوناگون بستری هستند. لیزا (آنجلینا جولی) جامعه ستیز است و بارها از مؤسسه فرار کرده است. دیزی (بریتنی مورفی) دختری است که مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته و عادت ندارد غذایش را در حضور بقیه بخورد. پلی قربانی آتش سوزی است و… سوزانا به مرور با آن ها آشنا می شود و در نهایت تصمیم می گی
رد با لیزا از مؤسسه فرار کند…
جمشید گرگین (زاده ۲۸ مهر ۱۳۳۰ در تهران) بازیگر سینما و تلویزیون ایرانی است. زندگی. وی سال ۱۳۳۰ در تهران متولد شد. همکاری با تلویزیون را در سال ۱۳۴۸ خورشیدی به عنوان گزارش گر برنامهٔ «"شما و تلویزیون"» در تلویزیون ملی ایران آغاز کرد. سپس از حدود سال ۱۳۵۲ وارد کار بازیگری شده و آغاز کارش با فیلم سینمایی «صدای صحرا» به کارگردانی نادر ابراهیمی و بعد از آن همکاری مجدد با ابراهیمی در مجموعهٔ «آتش بدون دود» بود. «سمک عیار» به کارگردانی محمدرضا اصلانی و باربد طاهری، مستند داستانی «الموت» به کارگردانی داریوش مهرجویی، مجموعه «سراب سلطانیه» به کارگردانی پروین انصاری، فیلم «رتیل» به کارگردانی مهستی بدیعی، فیلم سینمایی «جستجو در شهر» به کارگردانی حجت الله سیفی، فیلم «ویزا» به کارگردانی مسعود رشیدی، سریال «کوچک جنگلی» به کارگردانی بهروز افخمی، سریال «همشاگردیها» به کارگردانی مسعود شاه محمدی، سریال «پدر خاک» به کارگردانی نادر کجوری، سریال «روزهای به یاد ماندنی» به کارگردانی همایون شهنواز، فیلم «خاکستری» به کارگردانی مهرداد میرفلاح، فیلم «شمعی در باد» به کارگردانی پوران درخشنده از جمله فعالیت های او در زمینه بازیگری است. گرگ
ین همچنین بعد از انقلاب با ساخت مجموعه «سینمای کمدی» اولین برنامه سینمایی تلویزیون را اجرا کرد که با موفقیت خوبی روبرو شد و هشت بار بازپخش گردید.
هنر برنامه نویسی رایانه که به اختصار TAOCP نامیده می شود کتابی است جامع دربارهٔ مفاهیم برنامه نویسی برای رایانه که توسط دونالد کنوت نوشته شده است. این کتاب دربارهٔ الگوریتم های کامپیوتری و تحلیل های آن نوشته شده است. نگارش این کتاب در سال ۱۹۶۲ به صورت یک تک کتاب با دوازده فصل در ذهن کنوث نقش بست. سه کتاب از هفت کتابی که قرار بود به چاپ برسد، در سال های ۱۹۶۸، ۱۹۶۹ و ۱۹۷۳ به چاپ رسید. اولین بخش از کتاب چهارم (به صورت یک جزوهٔ مستقل یا paperback fascicle) در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، نسخهٔ اصلی کتاب که به صورت یک کتاب مرجع (hardback) در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. استفاده از زبان اسمبلی در کتاب. همهٔ مثال های این کتاب با زبان اسمبلی MIX نوشته شده است. این زبان بر روی ماشین فرضی MIX که توسعه داده شده توسط خود کنوت است، اجرا می شود. اگر چه بیشتر خوانندگان از روبرو شدن با زبان اسمبلی دل خوشی ندارند اما کنوث استفاده از این زبان را به این خاطر مهم می داند که قضاوت در خصوص الگوریتم از روی سرعت و بهره برداری آن ها از حافظه صورت می پذیرد و این زبان بعد از زبان ماشین سریع ترین راه اجرای کد در ماشین است. نقدها. این کتاب از سوی American S
cientist اولین و بهترین کتاب علوم کامپیوتر در میان صد کتابی که قرن علوم را شکل داده اند برگزیده شده است.
حجت قاسم زادهٔ اصل (زادهٔ ۱۰ دی ۱۳۴۶) فیلم نامه نویس و کارگردان تلویزیون اهل ایران است. وی نقدهایی در ماهنامه فیلم نوشته است. قاسم زادهٔ اصل دانش آموختهٔ رشتهٔ تئاتر با گرایش ادبیات دراماتیک در دانشکدهٔ هنرهای "زیبای" دانشگاه تهران است.
شکوهمند بادا مردم دلاور سرود ملی کشور ونزوئلا است. آنتونیو گوزمان بلانکو، رئیس جمهور وقت ونزوئلا در ۲۵ مه ۱۸۸۵ این سرود را به عنوان سرود ملی رسمیت بخشید. متن سرود در سال ۱۳۸۱۰ توسط پزشک و روزنامه نگار، ویسنته سالیاس نوشته شد. آهنگ آن بعداً توسط خوآن خوزه لاندائتا ساخته شد. البته گفته می شود که آهنگ این سرود از سال ۱۸۴۰ با عنوان مارسییز ونزوئلایی شناخته شده بوده است و همانندی های کوچکی که این سرود با سرود مارسییز، سرود ملی فرانسه دارد را از دلایل آن برمی شمارند. منابع. Wikipedia contributors, "Gloria al Bravo Pueblo," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed February 2, 2012).
خوسه ماریا تکلو مورلوس ای پاون (۳۰ سپتامبر ۱۷۶۵ — ۲۲ دسامبر ۱۸۱۵)، کشیش کاتولیک و یکی از رهبران جنبش استقلال مکزیک بود، که پس از اعدام میگل ایدالگو در سال ۱۸۱۱ به دست اسپانیایی ها در طول جنگ استقلال مکزیک رهبری این قیام را در دست گرفت. زندگی. مورلوس در یک خانواده فقیر آفریقایی-مستیزو در شهر وایادولید (به افتخار او امروزه مورلیا) به دنیا آمد، پدرش خوزه مانوئل مورلوس ی روبلس، یک نجار اهل روستای سیندوریو (Zindurio) در چند کیلومتری باختر وایادولید و مادرش خوانا ماریا گوادالوپه پرز پاون اهل سن خوان باتیستا د آپاسئو (San Juan Bautista de Apaseo)، همچنین در نزدیکی وایادولید بود. در آن زمان وایادولید مرکز اصلی اسقف دولت استعماری میچوآکان بود. این شهر به عنوان "باغ نیابت سلطنت در اسپانیای نو به دلیل رفاه آن شناخته شده بود. در طول جنگ استقلال مکزیک شهر وایادولید، میچوآکان در ۱۷ اکتبر، ۱۸۱۰ میلادی بدون خشونت به دست استقلال خواهان که فرمانده آنان میگل ایدالگو بود افتاد. در تاکامبارو، میچوآکان میگل ایدالگو به سمت ژنرال دست یافت همانطور که ایگناسیو آیینده به سمت کاپیتان ژنرال رسید. میگل ایدالگو در اینداپراپئو به ارتش خود ا
ستراحت می داد و چند دقیقه قبل از حرکت دوباره به سوی نبرد، مورلوس، که در مورده میگل ایدالگو و پیروزی های او شنیده و خوانده بود از راه رسید. در آن زمان مورلوس در حال خدمت به عنوان یک کشیش در بخش قلمرو کشیش کلیسا کواراکوارو بود. میگل ایدالگو که خود نیز در اصل یک کشیش بود، از این فرصت استفاده کرد و مورلوس را به پیوستن به ارتش فراخواست. مورلوس قبول کرد و از او خواسته شد که به عنوان سرهنگ ارتش استقلال خواه به جنوب برود و به جذب و افزایش نیروهای نظامی بپردازد، همچنین، پس از داشتن ارتشی در دست خود به شهر آکاپولکو٬ گوئررو که یک بندر بازرگانی برای تجارت با فیلیپین بود حمله کند و آن را از دست اسپانیایی ها بگیرد. جنگ ها. مورلوس خیلی زود نشان داد که او یک استراتژیست با استعداد است، او یکی از بزرگترین فرماندهان نظامی انقلابی جنگ شد. در نه ماه اول خدمت خود، موفق به ۲۲ پیروزی پی در پی شد، او ارتش سلطنتی اسپانیایی را نابود کرد و تقریباً تمام آنچه امروزه دولت گوئررو است را به دست خود گرفت. در ماه دسامبر، او آکاپولکو٬ گوئرروآکاپولکو را برای نخستین بار در دست گرفت. با پیشرفت سریع، او توانست بسیاری از دارایی های اسپانیایی ها در س
احل اقیانوس آرام در آنچه امروزه میچوآکان و گوئررو است در دست خود بگیرد. او در ۲۴ مه ۱۸۱۱ میلادی شهر چیلپاسینگو و ۲ روز بعد در ۲۶ مه شهر تیکستلا را در دست گرفت. در دور دوم مبارزهٔ خود، مورلوس ارتش خود را به سه گروه تقسیم کرد، که مهم ترین مبارزه در کواوتلا بود. در شب کریسمس ۱۸۱۱ میلادی مردم شهر کواوتلا در زمان ورود مورلوس به شهر به استقبال او آمدند. در دور سوم مبارزه خود شهرهای در وراکروس و اوآخاکا را نیز در دست خود گرفت. مرگ. مدت کوتاهی پس از آن که مورلوس دور چهارم مبارزه خود را آغاز کرد، در نوامبر سال ۱۸۱۵ میلادی، او در تسمالاکا شکست خورد. او زندانی شد و در زنجیر به شهر مکزیکو سیتی آورد شد. او به خاطر خیانت محاکمه و در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۸۱۵ میلادی در شهر اکاتپک در شمال مکزیکو سیتی اعدام شد. شهر اکاتپک برای جلوگیری از هر گونه واکنش خطرناک عمومی در شهر مکزیکو سیتی انتخاب شده بود. پس از مرگ او، ستوان خود، ویسنته گوئررو جنگ استقلال را ادامه داد. در سال ۱۸۲۱ میلادی (۱۲۰۰ خورشیدی) جنگ استقلال مکزیک با استقلال این کشور از اسپانیا به پیروزی رسید. یادبود. صورت «خوسه ماریا مورلوس» امروزه بر روی اسکناس های ۵۰ پزوسی در مک
زیک است. شهر زادگاه او به افتخار مورلوس در ایالت میچوآکان، مورلیا نام گذاری شده، همچنین ایالت مورلوس به افتخار این مرد که یک قهرمان ملی در مکزیک به حساب می آید نام گذاری شده است.