Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زهٔ این سیاره را ۲۶۰ کیلومتر و کمتر از اندازهٔ واقعی تخمین زد؛ در حالی که در سال ۱۸۱۱، یوهان هیرونوموس شروتر اندازهٔ آن را بیش از حد واقعی و ۲٬۶۱۳ کیلومتر در نظر گرفت. نام. ابتدا پیاتسی نام سرر فردیناند را برای کشف خود برگزید. سرر از روی تلفظ ایتالیایی نام سرس (الههٔ رومی کشاورزی که گفته می شود از سیسیل منشأ گرفته و قدیمی ترین آرامگاهش آنجا بوده است) و فردیناند پادشاه سیسیل گرفته شده بود. به هرحال، نام فردیناند برای ملت های دیگر پذیرفتنی نبود و کنار گذاشته شد. سرس مدت کوتاهی در آلمان، هرا نامیده می شد. در یونان، این سیاره را دمتر (Δήμητρα) (معادل یونانی Cerēs رومی) می نامیدند. در زبان انگلیسی، سیارک ۱۱۰۸ را با نام دمتر می شناسند. نماد نجومی قدیمی این سیاره ⚳ داس بوده است. این نماد، مشابه نماد ناهید ♀ است اما ناهید یک شکاف در دایرهٔ بالایی خود دارد که سرس ندارد. عنصر کمیابی که در سال ۱۸۰۳ کشف شد، به افتخار این سیاره سریم نامیده شد. در همان سال عنصر دیگری هم به افتخار سرس نامگذاری شد، ولی بعد از نامگذاری عنصر سریم، کاشف آن عنصر نامش را به افتخار پالاس دومین سیارک کشف شده به پالادیم تغییر داد. موقعیت. بر سر طبقه
بندی سرس اختلاف نظرهایی وجود داشته و این طبقه بندی چند بار تغییر یافته است. یوهان الرت بُده، عقیده داشت سرس همان «سیارهٔ گم شده ای» است که او فکر می کرد بین مریخ و مشتری با فاصلهٔ ۴۱۹ میلیون کیلومتر (۲٫۸ واحد نجومی از خورشید قرار گرفته است. نماد سیاره ای به سرس اختصاص داده شد و در جدول ها و کتاب های ستاره شناسی به همراه پالاس، جونو و ۴ وستا، حدود نیم قرن به عنوان سیاره شناخته می شدند. زمانی که اجرام جدیدی در نزدیکی سرس کشف شدند، مشخص شد که سرس اولین عضو یک گروه جدید از اجرام است. در سال ۱۸۰۲ با کشف پالاس، ویلیام هرشل نام سیارک (مشابه ستاره) را برای این اجرام وضع کرد و نوشت: «آن ها شبیه ستاره هایی کوچک هستند و این شباهت چنان زیاد است که حتی با تلسکوپهای بسیار خوب هم به سختی از آن ها تشخیص داده می شوند.» از آن جایی که سرس اولین جرم کشف شده از این نوع بود، با توجه به سیستم جدید نامگذاری سیارات کوچک به نام سرس ۱ نامیده شد. در سال ۲۰۰۶، وجود تفاوت اساسی بین سیارک هایی مثل سرس و سیارات اصلی به طور وسیعی پذیرفته شد، گرچه تعریف دقیقی از «سیاره» هرگز فرمول بندی نشد. بحث های پدید آمده در سال ۲۰۰۶ پیرامون پلوتو و خصوصی
ات لازم برای نامیدن جرمی به عنوان سیاره موجب شد که نام سرس دوباره در بین سیارات قرار گیرد. پیش از تعریف سیاره از طرف اتحادیه بین المللی اخترشناسی براساس پیشنهادی سیاره این گونه تعریف شده است: «جرمی آسمانی که (الف) جرم کافی داشته و می تواند بر ساختار صلب و جامد خود غلبه کند، بنابراین فرض می شود دارای تعادل هیدرواستاتیکی (تقریباً کروی شکل) است، و (ب) دور یک ستاره می چرخد و ستاره یا قمر یک سیاره نیست.» این تعریف سبب شد تا سرس به عنوان پنجمین سیارهٔ سامانه خورشیدی طبقه بندی شود. در یک تعریف جایگزین دیگر در ۲۴ اوت ۲۰۱۲، گفته شد که پیرامون یک سیاره نباید اجرام زیادی داشته باشد و سیاره باید دارای فضای کافی برای گردش پیرامون ستاره باشد. با این تعریف، سرس یک سیاره نیست چون در مدار آن سیارک های بی شماری در کمربند سیارکی قرار دارند و سرس را محاصره کرده اند. این کره تقریباً یک سوم کل جرم کمربند سیارکی را تشکیل می دهد. اجرامی که معیارهای ذکر شده در تعریف اول را دارا بوده اما فاقد معیار خواسته شده در تعریف دوم باشند، مانند سرس، جزو سیارات کوتوله طبقه بندی می شوند. سرس بزرگ ترین جرم کمربند سیارکی است. گاهی اوقات فرض می شود
چون سرس جزو سیارات کوتوله طبقه بندی شده بنابراین دیگر سیارک محسوب نمی شود. به عنوان مثال، وبگاه اسپیس اعلام کرد که پالاس بزرگ ترین سیارک و سرس سیارهٔ کوتوله ای است که قبلاً در بین سیارک ها طبقه بندی شده بود. در حالیکه بخش پرسش و پاسخ اتحادیه بین المللی اخترشناسی در پُستی گفت: «سرس بزرگ ترین سیارک است (یا می توانیم بگوییم بود) و هنوز یک سیارک محسوب می شود.» گرچه سپس از «دیگر سیارک هایی» که مسیر سرس را می روند صحبت کرده و به عبارت دیگر دلالت می کند که سرس هنوز به عنوان یک سیارک محسوب می شود. مرکز بررسی ریزسیاره ها اشاره می کند که ممکن است چنین اجرامی به شکل دوگانه طراحی شده باشد. در تصمیم اتحادیه بین المللی اخترشناسی در سال ۲۰۰۶، که سرس به عنوان یک سیاره کوتوله طبقه بندی شد، هرگز گفته نشد که سیارک هم هست یا نه. در حقیقت این اتحادیه هرگز کلمه سیارک را تعریف نکرد و تا سال ۲۰۰۶ به جای آن کلمهٔ ریزسیاره را ترجیح می داد و بعد از سال ۲۰۰۶ به جای آن کلمه های اجرام کوچک منظومه شمسی و سیارات کوتوله را ترجیح می داد. براساس اظهارنظر «لانگ» در سال ۲۰۱۱ «اتحادیه با طبقه بندی سرس به عنوان یک سیارهٔ کوتوله نقش جدیدی را برای آ
ن اضافه کرده است و با تعریفی که ارائه داده، اریس، پلوتو، هاومیا، ماکی ماکی و سرس سیارهٔ کوتوله هستند و در جایی دیگر آن را با نام سیاره کوتوله- سیارک سرس ۱ تعریف می کند.». ناسا هم چنان با نام سیارک به سرس اشاره می کند. کتاب های علمی مختلف نیز همین کار را می کنند. مدار. مدار سرس میان مدار مریخ و مشتری و در کمربند سیارکی واقع شده است و هر ۴٫۶ سال زمینی یک بار به دور خورشید می چرخد. مدار آن °۱۰٫۶ از دائرةالبروج انحراف دارد (انحراف عطارد °۷ و پلوتو °۱۷ است) و خروج از مرکز مداری آن ۰٫۰۸ و مریخ ۰٫۰۹است. نمودار روبه رو مدار سرس (آبی) و مدار سیارات مختلف (سفید و خاکستری) را نشان می دهد. مدارهای پایین تر از دائرةالبروج با رنگ های تیره تر رسم شده اند و علامت بعلاوهٔ نارنجی خورشید است. بخش بالا سمت چپ، مدار سرس را که بین مدار مریخ و مشتری قرار دارد، نشان می دهد. بخش بالا سمت راست، نشان دهندهٔ محل اوج و حضیض سرس و دیگر مریخ است. در این نمودار (نه به طور کلی) حضیض مریخ در جهت مخالف حضیض سرس و چند سیارک بزرگ واصلی دیگر کمربند سیارکی از جمله پالاس و ۱۰ هایجیا است. بخش پایین نیز انحراف مدار سرس در مقایسه با انحراف مدار مریخ و
مشتری را نشان می دهد. زمانی سرس به عنوان عضوی از خانوادهٔ سیارک ها محسوب می شد. حرکت سیارک های این خانواده در فضا ثابت است و در بیش از یک مقیاس نجومی طولانی عملاً بدون تغییر باقی می مانند، که ممکن است دلیل آن منشأ مشترک آن ها از برخورد سیارک در گذشته باشد، بعدها مشخص شد سرس ویژگی های طیفی متفاوتی با دیگر اعضای این خانواده دارد؛ و بنابراین در خانوادهٔ گفیون قرار دارد. عضو بعدی این خانواده سیارک ۱۲۷۲ است. سرس به نظر می رسد که در خانوادهٔ خود نیز منحصربه فرد است و دارای عناصر مداری مشابه و فاقد یک منشأ مشترک است. تشدید. مدت گردش به دور خورشید سرس و پالاس تقریباً ۱:۱ است. (دوره مداری ویژه آن ها ۰٫۲٪ متفاوت است) با این حال، با توجه به جرم کم آن ها نسبت به فاصله زیاد از هم تشدید واقعی بین این دو کره بعید است. چنین روابطی بین سیارک ها بسیار نادر است. گذر سیارات از سرس. در تماشای منظومهٔ شمسی از دیدگاهی بر سطح سرس، و بر پایهٔ پدیدهٔ گذر، زمان های قابل محاسبه ای وجود دارند که؛ در هنگام مشاهده از آن دیدگاه، به نظر خواهد رسید که هر یک از سیاره های: عطارد، ناهید، زمین، و مریخ، از برابر «قرص خورشید» خواهند گذشت. طبیعتاً
بیش ترین تکرار گذر را عطارد دارد که به طور معمول هر چند سال زمینی یک بار رخ می دهد که نزدیک ترین آن ها در سال های میلادی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ بوده است. برای ناهید، نزدیک ترین گ ذر اخیر در سال ۱۹۵۳ رخ داده و در سال ۲۰۵۱ دوباره رخ خواهد داد. زمین نیز در سال ۱۸۱۴ از آن دیدگاه از برابر خورشید گذشته و در سال ۲۰۸۱ دوباره خواهد گذشت. برای مریخ نیز در سال ۷۶۷ این پدیده رخ داده و در سال ۲۶۸۴ باز رخ خواهد داد. ارزش محاسبه این گذرهای فرازمینی که بیشتر محاسباتی است و در حالت معمول غیرقابل مشاهده، برای درک حالات کامل مقارنه بین سیارات و خورشید است. چرخش و شیب محوری. دورهٔ چرخش سرس به دور خود (یک روز سرسی) ۹ ساعت و ۴ دقیقه است. سرس از محور خود انحراف کمی (۴°) دارد. با این وجود در مناطق قطبی این میزان برای قرار گرفتن همیشگی دهانه ها در سایه کافی است تا مثل تله سرد عمل کرده و به مرور یخ آب را در خود جمع کنند، شبیه وضعیتی که در ماه یا عطارد است. انتظار می رود حدود۱۴٪ از مولکول های آب آزاد شده از سطح سرس به طور متوسط سه بار قبل از فرار یا افتادن در تله جست و خیز کرده و سرانجام در تله ها بیافتند. ویژگی های فیزیکی. فضاپیمای دان جرم سرس ر
ا ۱۰۲۰×۹٫۳۹ کیلوگرم تعیین کرده است. جرم سرس حدود یک سوم جرم کل کمربند سیارکی تخمین زده می شود. سرس از سوی دیگر تقریباً ۴٪ از جرم ماه را دارا است. جرم سرس باندازه ای است که به آن شکل تقریباً کروی داده و موجب تعادل هیدرواستاتیک شود. بین اجرام منظومه خورشیدی اندازه سرس متوسط است و از نظر اندازه بین وستا که کوچکتر و تتیس که بزرگتر است قرار گرفته است؛ و سطحش تقریباً برابر با مساحت هند یا آرژانتین است. سطح. ترکیب سطح سرس به طور کلی مشابه سیارک نوع سی است. البته تفاوت هایی هم با این نوع سیارک ها دارد. ویژگی های همه جا حاضر در در طیف فروسرخ سرس مواد هیدراته هستند که وجود مقدار قابل توجهی آب در پوسته سرس را نشان می دهد. سایر ترکیبات احتمالی در سطح سرس شامل مواد معدنی رس غنی از آهن، و کربناتی (مثل دولومیت و سیدریت)-مواد معدنی رایج در کندریت کربنی شهاب سنگ ها- هستند. ویژگی های طیفی، کربنات ها، و مواد معدنی رس معمولاً در دیگر سیارک های نوع سی وجود ندارند. گاهی اوقات، سرس به عنوان یک سیارک نوع جی طبقه بندی می شود. سطح سرس با توجه به فاصله اش نسبت به خورشید نسبتاً گرم است. بالاترین دمایی که در روز در سرس ثبت شده در ۵ مه ۱۹
۹۱ و °۳۸- سانتی گراد بود. در این دما یخ ثابت نمی ماند. با تبخیر یخ سطح آن موادی که می ماند می تواند تیرگی سرس نسبت به قمرهای یخی قسمت بیرونی منظومهٔ خورشیدی را توضیح دهد. مشاهدات پیش از دان. پیش از مأموریت دان تنها کمی از برجستگی های موجود در سرس شناسایی شده بود. تصاویری که با وضوح بالا و فرابنفش تلسکوپ فضایی هابل در ۱۹۹۹ گرفته شد نقطه تاریکی را در سطح آن نشان داد که به افتخار کاشف سرس «پیاتسی» نامیده شد. فکر می کردند آن دهانه یک کوه آتشفشان است. بعدها تصاویری که با وضوح بیشتر و اشعه نزدیک به فروسرخ در مدت یک چرخش کامل با اپتیک سازگارتلسکوپ کک گرفته شد چندین برجستگی روشن و تاریک را که با چرخش سرس حرکت می کردند نشان داد. دو برجستگی تیره شکل مدور داشتند و احتمال داده شد که دهانه آتشفشان باشند، در مرکز یکی از آن ها نقطهٔ روشنی مشاهده شد، در حالیکه دیگری به عنوان برجستگی پیاتسی شناخته شد. تصاویری که با نور مرئی تلسکوپ فضایی هابل در یک چرخش کامل در سال ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ گرفته شد یازده برجستگی قابل تشخیص را در سطح سرس نشان داد، که طبیعت آن ها نامشخص بود. یکی از این برجستگی ها با برجستگی «پیاتسی» که قبلاً شناسایی شده بود
مطابقت داشت. آخرین مشاهدات نشان داد که بعد قطب شمال سرس ۱۹ ساعت و ۲۴ دقیقه (۲۹۱°)، میل آن +۵۹° بوده و در صورت فلکی اژدها قرار گرفته است و بنابراین سرس تقریباً ۳° انحراف محوری دارد. بعدها دان مشخص کرد که بعد قطب شمال سرس ۱۹ ساعت و ۲۵ دقیقه و ۴۰٫۳ ثانیه (۲۹۱٫۴۱۸°)، میل آن +۵۹° بوده (حدود ۱٫۵ درجه فاصله از دلتا اژدها) که معنی آن داشتن ۴° انحراف محوری است. مشاهدات دان. "دان" تعداد زیادی دهانه کم ارتفاع را مشخص کرد، که نشان می داد آن ها زیر یک سطح نرم، احتمالاً یخ آب مانده اند. یکی از دهانه های کم ارتفاع ۲۷۰ کیلومتر قطر دارد. که یادآور دهانه های بزرگ روی تتیس یا یاپتوس است. تعداد غیرمنتظرهٔ زیادی از این دهانه ها حفره مرکزی و بسیاری قله مرکزی دارند. چندین نقطهٔ درخشان توسط دان شناسایی شد که روشن ترین نقطه (نقطه شماره ۵) در وسط دهانهٔ ۸۰ کیلومتری به نام اوکاتور قرار گرفته است. از روی عکس هایی که از سرس در ۴ مه ۲۰۱۵ گرفته شده، مشخص شد که دومین نقطه برجسته در واقع گروهی از نواحی درخشان پراکنده احتمالاً ده تا هستند. این نقاط درخشان سپیدایی تقریباً ۴۰٪ دارند که احتمالاً ماده ای مانند یخ یا نمک که نور خورشید را منعکس می
کند موجب آن شده است. مِه در فواصل معین در بالای نقطه شماره ۵، شناخته شده ترین نقطه، ظاهر شده و موجب تقویت این فرضیه می شود که نقاط درخشان در اثر نوعی فوران و تبخیر یخ ایجاد شده اند. در مارس ۲۰۱۶ فضاپیمای دان شواهدی قطعی از وجود مولکول های آب در سطح سرس در دهانه اکسو یافت. جی پی ال می گوید: «این آب می تواند در مواد معدنی باشد، یا به شکل یخ دربیاید.» در ۹ دسامبر ۲۰۱۵ دانشمندان ناسا گزارش دادند که نقاط درخشان روی سرس ممکن است مربوط به نوعی نمک، به ویژه آب نمکی باشد که حاوی منیزیم سولفات هگزا هیدریت (MgSO4·6H2O) است؛ نقاط درخشان همچنین ممکن است با خاک رس غنی از آمونیاک مرتبط باشد. گروه دیگری فکر می کنند که نمک ها سدیم کربنات (Na2CO3) هستند. ساختار داخلی. هستهٔ سرس از سنگ و گوشته آن از یخ است. این گوشته که ۱۰۰ کیلومتر ضخامت دارد ۲۸٪-۲۳٪ از جرم و ۵۰٪ازحجم سرس را تشکیل می دهد. سرس دارای ۲۰۰ میلیون کیلومتر مکعب آب است که از مقدار آب شیرین بر روی زمین بیشتر است. این نتایج با مشاهدات انجام شده در سال ۲۰۰۲ توسط تلسکوپ کک و با مدل سازی سیر تکاملی سرس تأیید شد. هم چنین، برخی از ویژگی های سطح و تاریخچه آن (مانند فاصله از خ
ورشید، که تابش خورشید را به اندازه کافی کم کرده و موجب می گردد اجزایی که نقطه انجماد نسبتاً پایینی دارند هنگام شکل گیری سرس با هم ترکیب شوند)، نشان از حضور مواد فرار در درون سرس دارد. گفته می شود که ممکن است لایه ای از آب مایع در زیر لایه ای از یخ تا زمان حال باقی مانده باشد. اندازه گیری های دان تصدیق کرد سرس هم شکل پایدار داشته و هم دارای تعادل هیدرواستاتیکی است، که موجب می گردد سرس کوچک ترین شیئی باشد که داشتن تعادل هیدرواستاتیک آن تصدیق شده است. سرس ۶۰۰ کیلومتر کوچکتر و از نظر جرم نصف جرم رئا، دومین شی کوچک دارای این خصوصیات است. براساس مدل سازی پیشنهاد شده است که بخشی از گوشته سنگی سرس می تواند یک هسته کوچک فلزی داشته باشد. هواکره. نشانه هایی از وجود لایه رقیق و نازک بخار آب در هواکرهٔ سرس وجود دارد که ناشی از فوران یخ آب از سطح سرس است. این یخ آب های سطحی در فاصلهٔ کم تر از ۵ واحد نجومی از خورشید ناپایدار می شود. پس انتظار می رود هنگامی که سرس به طور مستقیم در معرض تابش خورشیدی قرار می گیرد، تصعید انجام گیرد. یخ آب موجود در درون سرس می تواند به سطح این سیاره بیاید، اما در مدت بسیار کوتاهی فرار خواهد کرد.
در نتیجه، تشخیص تبخیر آب سرس دشوار است. فرار آب از مناطق قطبی این سیاره در اوایل دهه ۱۹۹۰ دیده شد؛ اما به روشنی تشخیص داده نشد. این امکان وجود دارد که فرار آب از اطراف یک دهانه تازه یا ترک لایه های زیر سطح نمایان شود. مشاهده های انجام شده توسط فضاپیمای آی یوای بااشعه فرابنفش از نظر آماری مقدار قابل توجهی یون هیدروکسید را در قطب شمال سرس نمایان ساخت، که محصول تجزیه بخار آب توسط اشعهٔ فرابنفش خورشید است. در اوایل ۲۰۱۴، با استفاده از اطلاعات رصدخانه فضایی هرشل چندین منبع متمرکز شده نیمه آزاد بخار آب (با قطر کمتراز ۶۰ کیلومتر) در سرس کشف شد، که هر کدام در هر ثانیه تقریباً ۱۰۲۶ مولکول (یا ۳ کیلوگرم) آب آزاد می کند. تلسکوپ کک با اشعه مادون قرمز دو ناحیه بالقوهٔ دارای آب (که در تصاویر به رنگ تیره دیده می شود) پیاتسی و ناحیه را شناسایی کرده است. (ناحیه A مرکز درخشانی هم دارد) مکانیسم های احتمالی برای ایجاد بخار تصعید ۰٫۶ کیلومتر مربع یخ موجود در سطح، یایخ فشان حاصل گرمای درونی ایجاد شده از واپاشی هسته ای یا تحت فشار قرار گرفتن اقیانوس زیر پوسته سرس با گسترش لایه یخ روی آن است. انتظار می رود هنگامی که سرس هنگام گردش
در مدارش از خورشید دور می شود میزان تصعید هم کاهش یابد، در حالیکه انتشار گازها نباید تحت تأثیر چرخش آن قرار گیرد. بااطلاعات محدودی که در دسترس داریم تصعید در سرس همانند تصعید در ستاره های دنباله داراست. منشأ و تکامل. سرس احتمالاً بازماندهٔ سیارات ابتدایی است که در ۴٫۵۷ میلیارد سال پیش در کمربند سیارکی شکل گرفت. گرچه اکثریت سیارات ابتدایی سامانه خورشیدی داخلی (شامل تمام قمرها واجرام هم اندازهٔ مریخ) یا با یک دیگر ادغام شده اند و سیارات زمین سان را تشکیل دادند یا توسط مشتری از سامانه خورشیدی خارج شدند. اعتقاد بر این است که سرس نسبتاً دست نخورده باقی مانده است. یک نظریه جایگزین پیشنهاد می کند که سرس در کمربند کویپر تشکیل و بعد به کمربند سیارک ها مهاجرت کرده است. کشف نمک آمونیاک در دهانه اوکاتور، فرضیه به وجود آمدن سرس در خارج از منظومه شمسی را تقویت می کند. ۴ وستا از دیگر سیارات ابتدایی احتمالی است که اندازه اش کمتر از نصف سرس است؛ و تحت تأثیر شدید جامد شدن ۱٪ از جرمش را از دست داده است. تکامل زمین شناسی سرس وابسته به منابع حرارتی بود که در طول تشکیلش و بعد از آن در اثر اصطکاک و برافزایش خرده سیارات، و فروپاشیای
زوتوپ های پرتوزایِ مختلف (احتمالاً شامل ایزوتوپ هایی با عمر کوتاه مثل هسته کیهانی و آلومینیوم-۲۶) در دسترس بوده است. تصور می شود که این حرارت ها برای تشکیل هستهٔ سنگی و گوشته یخی سرس اندکی پس از شکل گیری آن کافی بوده است. این فرایند ممکن است توسط آتشفشان آب و تکنوتیک ایجاد شده و با از بین بردن ویژگی های کهن زمین شناسی همراه باشد. با توجه به اندازهٔ کوچک خود، سرمای سرس ممکن است سبب توقف فرایندهای زمین شناسی شده باشد. هر گونه یخ بر روی سطح، به تدریج دچار تصعید شده و هیدرات مختلف مواد معدنی مانند خاک رس و کربناتها را بر جا گذاشته است. امروزه، به نظر می رسد سرس از نظر زمین شناسی غیرفعال؛ و تنها یک سطح با دهانه های برخوردی است. وجود مقدار قابل توجهی یخ آب در ترکیب آن احتمال وجود یک لایه آب مایع در سطح داخلی سرس را افزایش می دهد. این لایهٔ فرضی اغلب با نام اقیانوس نامیده می شود. اگر چنین لایه ای از آب مایع وجود داشته باشد، فرض بر این است که مانند اقیانوس استدلال در قمر اروپا میان هستهٔ سنگی و گوشتهٔ یخی قرار گرفته باشد. اگر مواد محلول (مثل نمک ها)، آمونیاک، سولفوریک اسید، یا ترکیبات ضدیخ در آب حل شده باشند، احتمال
وجود یک اقیانوس بیشتر است. زندگی فرازمینی. در حالی که مریخ و ماه اروپا پتانسیل زندگی فرازمینی را دارند و فعالانه در این باره بحث می شود، با وجود یخ آب در سرس، حدس و گمان می رود که ممکن است در این سیاره زندگی وجود داشته باشد. این شواهد از فرضیهٔ مواد پرتابی فرضی از سرس به زمین و آمدن حیات به آن ریشه گرفت. پژوهشگران عقیده دارند که یک چهارم سرس را آب تشکیل داده است که احتمالاً به شکل لایه ای یخی در زیر پوسته تیره این سیاره کوتوله است. اگر چه انتظار می رود سطح این سیارهٔ کوتوله سرد و یخی باشد اما ممکن است یک اقیانوس زیر این سطح سرد وجود داشته باشد. دان با بررسی های بیشتر و فرستادن تصاویری از آن دانشمندان را در فهمیدن مقدار جرم موجود درهستهٔ این سیارک یاری خواهد کرد؛ و به این ترتیب جواب این سؤال: که آیا در گوشته یخی سرس آب مایع وجود دارد یا خیر؟ مشخص خواهد شد. اگر واقعاً اقیانوسی در سرس وجود داشته باشد، ممکن است حیات به شکل های مختلف آن در این سیاره وجود داشته باشد. مشاهدات و مأموریت های فضایی. مشاهدات. حضیض سرس ۲٫۵۴۶۸ واحد نجومی است. هنگام حضیض سرس، به سختی دیده می شود؛ اما تحت شرایط دید استثنایی، یک فرد بسیار تی
زچشم ممکن است بتواند این سیاره کوتوله را ببیند. سرس یکی از درخشان ترین سیارکها است. تنها سه سیارک دیگر وجود دارد که می تواند به روشنایی این سیاره برسد که شامل ۴ وستا هنگام نزدیک شدن به حضیض خورشید، پالاس، و ایریس می شود. هنگامی که آسمان کاملاً تاریک شود و سرس در افق قرار بگیرد، می توان آن را با دوربین دوچشمی دید. برخی از نقاط عطف چشم گیر دیده شده در سرس عبارتند از: مأموریت های فضایی. " در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، ناسا برنامه فضایی اکتشافی خود را شروع کرد، هدف این برنامه انجام یک سری مأموریت های علمیِ کم هزینه بود. در سال ۱۹۹۶، تیم مطالعاتی برنامه پیشنهاد کردند که مأموریت مطالعه کمربند سیارکی با استفاده از فضاپیمایی با موتورپیشرانه یونی در اولویت قرار گیرد. تأمین بودجه مالی این برنامه سال ها دچار مشکل شد، تا در سال ۲۰۰۴ طرح فضاپیمای دان مورد تأیید قرار گرفت. در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۷، فضاپیمای دان راه اندازی شد تا اولین فضاپیمایی باشد که از وستا و سرس دیدن می کند. در ۳ مه ۲۰۱۱، به اولین هدفش گرفتن تصویر از ۱٫۲ میلیون کیلومتری وستا دست یافت. پس از ۱۳ ماه گشتن در مدار وستا، فضاپیمای دان از موتور پیشرانش یونی خود استفاده کرده و
به سمت سرس رفت و چهار ماه پیش از پرواز فضاپیمای نیوهرایزنز بر روی پلوتو در ۶ مارس ۲۰۱۵ در ۶۱۰۰۰ کیلومتری اسیر گرانش آن شد. مأموریت دان مطالعه سرس از یک سری مدارهای متوالی و ارتفاع پایین است. دان در ۲۳ آوریل ۲۰۱۵ وارد اولین مدار ("RC3")اطراف سرس در ارتفاع ۱۳٬۵۰۰ شد و در آنجا به مدت ۱۵ روز به اندازهٔ تقریباً یک دور گردش کامل باقی ماند. سپس فضا پیما ارتفاع خود را به ۴٬۴۰۰ کیلومتر کاهش داده و وارد دومین مدار ("survey") شده و به مدت سه هفته آنجا خواهد ماند. و سپس در ارتفاع ۱٬۴۷۰ درمدار ("HAMO") به مدت دو ماه خواهد چرخید. و سرانجام وارد مدار نهایی خود ("LAMO") در ارتفاع ۳۷۵ کیلومتری شده و حداقل سه ماه در آنجا خواهد ماند. ابزارهای فضاپیما شامل یک دوربین سبک، یک طیف سنج مادون قرمز و بصری، و یک آشکارساز پرتو گاما و نوترون است. این ابزارها شکل سرس و عناصر تشکیل دهندهٔ آن را بررسی خواهند کرد. در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۵، دان اولین تصاویر را از سرس با وضوحی نزدیک به تلسکوپ هابل گرفت که دهانه های برخوردی و نقطه کوچک درخشانی را نزدیک همان مکان مشاهده شدهٔ پیش از این آشکار ساخت. عکس های بعدی که به تدریج وضوحشان بیشتر می شد در تاریخ
۲۵ ژانویه، ۴٬۱۲، و ۲۵ فوریه، و ۱ مارس و ۱۰ و ۱۵ آوریل گرفته شد. ورود دان به مدار ثابت اطراف سرس به تعویق افتاد، نزدیک رسیدن به سرس یک پرتو کیهانی به آن اصابت کرده و موجب شد به جای رفتن از یک مسیر مارپیچی مستقیم، از مسیری دیگر و طولانی به سمت سرس برود. سازمان ملی فضایی چین در حال طراحی مأموریت دوباره ای به سرس است که در دههٔ ۲۰۲۰ انجام خواهد شد.
نوده بام روستایی در دهستان بام بخش بام شهرستان بام و صفی آباد در استان خراسان شمالی ایران است. جغرافیای روستا. موقعیت و تاریخچه. وجه تسمیه. در مورد وجه تسمیه این روستا اطلاعات دقیقی وجود ندارد. اما نام این روستا به کرارات در دوره قاجار به نام قلعه نوده یاده شده است. تاریخچه روستا. درمورد سکونت در این روستا تاکنون مطالعات باستان شناسی صورت نگرفته است (به نقل از احمد نیک گفتار). این روستا در زمان شاهزاده محمد تقی میرزای رکن الدوله در دوره ناصرالدین شاه درسال۱۳۱۴ ه .ق/۱۲۷۵ ش از مهم ترین روستاهای ولایات بام و صفی آباد به شمار می رفته و اسم آن به عنوان یکی از روستاهای مالیات دهنده در صورت جمع و خرج ولایات مملکت خراسان سنه بیچی ئیل ذکر شده است طبق نوشته کتابچه «بام و صفی آباد من محال ارض اقدس» دردوره قاجاریه (قرن ۱۳) نوده یکی از قلعه های بوده که جزو بام بوده اما مالیاتش را جداگانه پرداخت منموده است. «قلعه نوده هوایش ئیلاق است آبش قنات است قشلاق هایش همان قلعه است پانزده سابقاً دو نفر سواره داشته اخراج شده است» طبق گفته بزرگان ابتدا موقعیت روستا در قسمت چوکلیک بوده بعد از خرابی به محل فعلی انتقال داده شد. کوه های رو
ستا. از مهم ترین کوه های این روستا می توان به کوه شاهجهان به ارتفاع ۳۰۵۰متر که بلندترین قله (پروژه سیمرغ کوهنوردی) استان خراسان شمالی می باشد که سالانه تعداد زیادی از کوهنوردان و گردشگران جهت ثبت در رزومه کاری خود به این قله زیبا صعود می کنند این قله یکی از قلل سیمرغ ایران می باشد. از دیگر قلل این روستا به گل خانی با ارتفاع ۲۴۱۰ متر وکوه شاه حسن باارتفاع۲۶۶۲ متر در۴کیلومتری شمال غرب آبادی اشاره کرد. آب و هوای روستا. آب و هوای روستا مرطوب با تابستان های گرم و زمستان های سرد و نسبتاً مرطوب است. درجه حرارت هوا در گرمترین موقع سال در ماه های مرداد (برج اسد) و شهریور (برج سنبله) تا ۳۵درجه سانتیگراد می رسد و بارش باران به صورت پراکنده از ماه اردیبهشت (برج ثور) تا دی ماه (برج جدی) است. رودخانه ها. آب های زیر زمینی. در این روستا تا پیش از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷، از چندین رشته قنات برای آبیاری مزارع و باغات محدود استفاده می شده است. در سال های بعد از انقلاب به همت حاج شیخ علی عباسی نوده معروف به حاج آقای مؤمنی، در این روستا چندین چاه عمیق از جمله تخته زرک، شاه ری، کمرقایه و… حفر شد. آب فراوان حاصل از این چاه های عمیق،
زمینه را برای احداث صدها هکتار باغ و تحت کشت قرار دادن صدها هکتار زمین زراعی فراهم کرد. باغ های احداث شده و زمین های زیرکشت رفته این روستا را تبدیل به نگین سرسبز منطقه بام و صفی آباد نمود. نژاد و زبان مردم روستا. مردم این روستا از نژاد ترک و تیره بغایری هستند. زبان آن ها ترکی است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۲۵ نفر (۳۲۲ خانوار) بوده است. قومیت های روستا. طائفه های اصلی این روستا تاماز، شاهدوستی، تحتحی، عوض کله، مشهدی، کمرقایلو، شمه، کوچری، فرضو، کلجه، چراغ ها و… مشاغل. مشاغل عمده این آبادی؛ زراعت، باغداری، دامداری و زنبورداری است. تعداد زیادی از ساکنین روستا جهت کار به شهرهی تهران، مشهد و… مهاجرت نموده بطوری که بالاترین تعدادخانوار این روستا در سال های گذشته از ۴۰۰خانوار به ۳۰۰خانوار رسیده است محصولات. محصولات عمده زراعی؛ مهم ترین محصولات روغن زرد، خشکبار، محصولات لبنی و دامی، عسل روستا می باشد که با چرای گوسفندان در کوه شاهجهان و موقعیت ییلاقی جهت نگهداری زنبور عسل از کیفیت بالای بر خوردار است از لحاظ صنایع دستی، قالی بافی در نقش های ترکمن، نائین و کاشان د
ر آبادی رواج دارد مهم ترین امکانات این روستا عبارتند از :برق، گاز، تلفن، نانوایی، دبستان، مدرسه راهنمایی، خانه بهداشت، مسجد. اقامتگاه بومگردی. از مهم ترین شاخصه های این روستا نسبت به روستاهای دیگراقامتگاه بومگری نسیم شاه جهان می باشد این بومگردی توسط آقای امینی و همسرش در این روستا احداث گردیده است.
آقچ یا آغش، روستایی در دهستان بام بخش بام شهرستان بام و صفی آباد در استان خراسان شمالی ایران است. وجه تسمیه. در مورد وجه تسمیه این روستا اطلاعات دقیقی وجود ندارد. اما در اصطلاح محلی به معنی قوچ سفید است ولیکن در لغت نامه دهخدا آمده است :آقچه کلمه مغولی به معنی زر یا سیم و مسکوت؛ و توسعه هر مسکونی وز پی آن تا زند سکه بنام نقاش می زند از آفتاب آقچه موزون فلک خاقانی آقچه زرگر هزار سال بماند عاقبتش جای هم دهانه گاز است خاقانی شاهد طارم فلک رست ز دیو هفت سر ریخت بهر دریچه ای آقچه ای زر شش سری خاقانی تاریخچه روستا. طبق مطالعات و بررسی های باستان شناختی که توسط باستان شناس احمد نیک گفتار در سال ۱۳۸۶ صورت گرفته سکونت در پیرامون این روستا مربوط به دوره اشکانیان و ساسانیان می رسد که نمونه آن محوطه ملادره و محوطه باستانی قاراداش است. کوه های روستا. از کوه های اطراف آن می توان به کوه آلماجوق با ارتفاع ۲۱۴۹ متر در ۳ کیلومتری شمال آبادی و کوه سلحه چین با ارتفاع ۲۱۴۹ متر اشاره کرد تپه ای نیز در شمال آبادی به نام (کنی) وجود دارد. آب و هوا. آب و هوای روستا مرطوب با تابستان های گرم و زمستان های سرد و نسبتاً مرطوب است. درجه حرا
رت هوا در گرمترین موقع سال در ماه های مرداد (برج اسد) و شهریور (برج سنبله) تا ۳۵درجه سانتیگراد می رسد و بارش باران به صورت پراکنده از ماه اردیبهشت (برج ثور) تا دی ماه (برج جدی) است. رودخانه ها. رودخانه کال آقچ از مجاورت غربی آبادی می گذرد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۴۳ نفر (۶۱ خانوار) بوده است.