Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دهستان شاهرود یا دهستان خانندبیل مرکزی نام دهستانی در بخش شاهرود شهرستان خلخال، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۶۴ نفر (۵۷۴ خانوار) بوده است. روهستاهای شاهرود عبارتند از:خمس، اسکستان، اسبو، درو، کلور، دیلمده، شال، خانلر(قشلاق گیلوان)، گیلوان، خانقاه، طارمدشت، صومعه رودبار، علی آباد (آل وار)، ماجولان، کهل و دشت اندر.اولکش ، فرج آباد ، گلوزان ، عزیزآباد ، تیل لرد ، دیز ، قشلاق دیز ، میانرودان ، سجرود ، وفراوارد ، تازه کند
دهستان پلنگا یا دهستان خانندبیل جنوبی یا دهستان خورش رستم مرکزی نام دهستانی در بخش شاهرود شهرستان خلخال، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۵۷ نفر (۱۲۰۰ خانوار) بوده است.
دهستان خورش رستم شمالی نام دهستانی در بخش خورش رستم شهرستان خلخال، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۲۸۴ نفر (۱۲۰۱ خانوار) بوده است.
دهستان خورش رستم جنوبی نام دهستانی در بخش خورش رستم شهرستان خلخال، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷۷۵ نفر (۱۳۶۵ خانوار) بوده است.
در(تقسیمات کشوری)|بخش]] مرکزی شهرستان خلخال، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۱۰۲ نفر (۳۵۷۶ خانوار) بوده است.
دهستان خانندبیل غربی یا دهستان خورش رستم غربی نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان خلخال، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵۷۲ نفر (۱۳۵۱ خانوار) بوده است.
ریکاردو دِ الیویرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل برزیل است که برای باشگاه اتلتیکو مینیرو در لیگ برتر فوتبال برزیل به عنوان مهاجم بازی می کند. تیم ملی. او همراه تیم ملی برزیل در دهه ۲۰۰۰، برنده دو جام کوپا آمریکا و جام کنفدراسیون ها شد.
تریکانا پوویرا (Tricana poveira) سبکی سنتی از جامه های زنانه در شهر پووا دوارزیم پرتغال است. این گونه جامه، متشکل از لباس های رنگارنگ، از دهه ۱۹۲۰ تا دهه ۱۹۶۰ مد روز و در این شهر رایج بود. زنانی که به سبک تریکانا پوویرا لباس می پوشیدند به عنوان دختران تریکانا معروف بودند. در اوج روزگار رواج این لباس، دختران تریکانا به طور معمول یک شال، یک پیش بند، دامن، دستمال و دمپایی های براق پاشنه بلند می پوشیدند. در آن زمان از آن ها به عنوان مظهر زیبایی منطقه پووا یاد می شد. خوزه آزودو، نویسنده پرتغالی، با اشاره به سبک راه رفتن و جامه پوشیدن دختران تریکانا، آن ها را «مردم عادی با رفتار سلطنتی» نامید. پیشینه. گرچه این نوع لباس از سنت ماهیگیران منطقه سرچشمه می گیرد اما دختران تریکانا اغلب فرزندان پیشه ورانی چون کفاشان و درودگران و غیره بودند و خودشان نیز بیشتر در حرفه خیاطی مشغول بودند. این دختران خیاط دانش دوزندگی را که به ارث برده و از آن در حرفه خود استفاده می کردند به مرور به جامه های شخصی خود هم منتقل کرده و این سبک از لباس را وارد زندگی خود کردند. در این دوره محله بایرو دامارتیز (Bairro da Matriz) به عنوان مرکز دوخت ت
ریکاناهای زیبا مشهور بود. در همین حال، زنان شاغل در صنعت ماهیگیری، لباس های سنتی خود را می پوشیدند که اگرچه ظاهری مشابه با دختران تریکانا داشت اما به وضوح فقیرانه تر و با دامن های بلندتر ساخته شده از پارچه هایی با کیفیت پایین و در رنگ های تیره تر بود. سیک تریکانا لباس اصلی در میان نوجوانان طبقه متوسط این شهر بود تا زمانی که در دهه ۱۹۷۰ لباس های آماده به سبک جدید به بازار آمد. هم اینک تریکانا پوویرا تنها در برنامه های گروه های فرهنگی شهر و در دسته های جشن و غیره پوشیده می شود. امروزه این لباس ها گران هستند ولی توجه به آن ها هم چنان قوی است و هرساله در جشن های پطرس مقدس که ۲۸ و ۲۹ ژوئن در این شهر برگزار می شود می توان دختران تریکاناپوش را دید. منابع. Wikipedia contributors, "Tricana poveira," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tricana_poveira&amp;oldid=491700225 (accessed May 11, 2012).
امیرهادی انواری (متولد ۲۵ اردیبهشت ۱۳۶۳، تهران) روزنامه نگار سیاسی و اقتصادی ایرانی. سابقه همکاری با روزنامه های: هم میهن، شرق، اعتماد ملی، اعتماد، آرمان، کارگزاران، جهان صنعت، پول، دنیای اقتصاد و مجلات شهروند امروز، ایران دخت، چلچراغ و همشهری ماه را در کارنامه دارد. وی همچنین همکار سایت های آینده نیوز، بازتاب و عصر ایران بوده است. در سال ۱۳۸۶ در حالی که در روزنامه کارگزاران مشغول به کار بود مطلبی تحت عنوان «هر دو روز یک انتصاب در ۲۸ روز در سازمان میراث فرهنگی» در روزنامه کارگزاران منتشر کرد. اندک زمانی پس از انتشار گزارش با شکایت اسفندیار رحیم مشایی رئیس وقت سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری به شعبه دوم بازپرسی کارکنان دولت فراخوانده شد. دادگاه وی در بهمن ۱۳۸۷ برگزار شد، اما به دلیل واهی بودن اتهامات، وی از حضور در دادگاه خودداری کرد و دادگاه نیز با توجه به مستندات ارائه شده رای به تبرئه کامل وی داد. در سال ۸۹ به دنبال افشای صادرات خون ایرانیان به خارج کشور توسط این نویسنده سازمان انتقال خون از وی شکایت کرد، این پرونده هنوز مفتوح است. در بهمن ماه سال ۸۸، سؤال و جواب چالشی وی با احمدی نژاد در مقابل دو
ربین زنده تلویزیون ایران که بر سر بازداشت های بدون حکم وزارت اطلاعات ایران انجام شد، به موضوع مورد توجه رسانه ها تبدیل شد. پس از اعتراضات سال ۱۳۸۸ موسوم به جنبش سبز، این اولین بار بود که از تلویزیون ایران، خبرنگاری روی در روی احمدی نژاد از وی در مورد بازداشت های بدون حکم و بازجویی های وزارت اطلاعات سؤال پرسیده بود. در ۱۶ آذرماه ۱۳۸۹ به همراه علی خدابخش (سرمایه گذار روزنامه شرق) احمد غلامی (سردبیر روزنامه شرق)، کیوان مهرگان (دبیر سیاسی روزنامه شرق) مهران فرجی و ریحانه طباطبایی (خبرنگاران روزنامه شرق) به اتهام تبلیغ علیه نظام توسط نیروهای امنیتی در مقابل منزل بازداشت شد. دادگاه این روزنامه نگار به ریاست قاضی صلواتی در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تشکیل و وی به یک سال حبس تعلیقی محکوم شد.
ویدال ساسون (۱۷ ژانویه ۱۹۲۸ - ۹ مه ۲۰۱۲) طراح برجسته بریتانیایی مد و آرایش مو و خالق مدل موی معروف به باب بود. ویدال ساسون مبتکر طرح آرایش بشور- بپوش است که انقلابی در آرایش زنانه بشمار می رفت. تا دهه شصت میلادی سلیقه و سبک عمومی، موی بلند زنان را می پسندید. نوآوریهای ویدال ساسون در آرایش و پیرایش زنانه امروزه به عنوان یکی از مکاتب پایه ای آرایش در جهان شناخته می شود و از چین و ژاپن گرفته تا اروپا و آمریکا شیوه های او در آموزشگاه های آرایشی تدریس می شود. ویدال ساسون آرایشگر شماری از ستارگان سرشناس جهان موسیقی و سینما بوده و مدتی نیز مجری یک برنامه تلویزیونی در آمریکا بود. آرایشگاه های زنجیره ای ویدال ساسون در لندن گرچه در دهه پنجاه از شهرت برخوردار بودند؛ اما تا زمانی که سبک و سلیقه عمومی آرایش را تغییر نداده بود؛ به شهرت جهانی دست نیافته بود. کارها. ویدال ساسون در دهه پنجاه میلادی نخستین سالن آرایش خود را در لندن بنیان گذاشت، اما شهرت جهانی اش را مدیون نوآوریهایش در آرایش مدرن به هنگام اقامت در آمریکاست. اما هنگامی که ساسون از لندن به لس آنجلس رفت تا میا فارو هنرپیشه آمریکایی را برای بازی در فیلم «بچه رزماری
» ساخته رومن پولانسکی آرایش و پیرایش کند، با کوتاه کردن موهای میافارو آغازگر فصل نوینی در آرایش موی زنانه شد. سبکی که به گفته او، زنان را از سیطره آرایشگاه ها رهانید. این رهایی انقلابی در شیوه آرایش زنانه ارزیابی شد و به زنان امکان داد وقت اندکی صرف آرایش موی خود کنند. این رویداد با هنگامه رشد شتابان اشتغال زنان در بیرون از خانه، همخوانی داشت. از این رو با استقبال زنان روبرو شد. طرحی که به بشور - بپوش مو، معروف شد. او در زمینه آرایش و پیرایش موی زنان سه کتاب نیز تالیف کرده که همواره در شمار پرفروش ترین کتابهای حوزه آرایش زنانه بوده اند. «بانوی من متاسفم از این که معطل شدید»، «یک سال زیبایی و تندرستی» و «آرایش مو: راه ویدال ساسون» کتابهای او هستند. تولید شماری از لوازم آرایش از جمله شامپو؛ رنگ مو؛ و ابزار آرایش از جمله محصولات شرکت آرایشی ویدال است. ویدال که همواره دوستدار بازی فوتبال و یکی از هواداران تیم فوتبال چلسی بود، گفته بود در اصل می خواست فوتبالیست شود؛ اما مادرش اصرار داشت که آرایشگر شود. ویدال ساسون در ۸۴ سالگی در خانه اش در لس آنجلس درگذشت.
عبدالله روزبه النکتی قدیمی ترین شاعر پارسی گوی بومی هندوستان است که از او چند شعر به ما رسیده است. وی در روزگار سلطان مسعود غزنوی در لاهور زندگی می کرد. نام. سعید نفیسی در مقاله ای به عنوان «ادبیات فارسی در هندوستان» (مجلهٔ ارمغان شمارهٔ ۸-۹ سال دهم، ص ۵۶۹) می نویسد: «تخلص او را بعضی از تذکره نویسان به خطا «مکنتی» ضبط کرده اند ولی پس از مدتی تتبع بر من معلوم شد که «نکهتی» تخلص می کرده و «نکهتی» را «نکتی» تحریف کرده اند». دکتر محمد غنی در «The Early Persian Poets of India» تخلص وی را Alankati نوشته است. جایگاه ادبی. محمد عوفی اولین تذکره نویسی است که نام نکتی را در «لباب الالباب» خویش درج کرده ولی متأسفانه اشعاری که از او داریم چندان کم است که نمی توان در مورد شعر و مقامش درست قضاوت کرد. به گفتهٔ عوفی «تقریر نکت نکتی کاری دراز است، چه نکات لطیف او از حد و عد افزون است و نقود شعر او لطیف و موزون» (لباب الالباب، ج۲، ص۵۷) نمونه شعر. قصیده ای از او که در مدح سلطان محمود غزنوی سروده به نقل از عوفی: نیز از اوست در توصیف منجنیق: هم از اوست:
جوانشیر خلیل اوغلو جعفروف (۱۹۵۳ - ) رهبر ارکستر اهل جمهوری آذربایجان است. وی در سال ۱۹۷۷ فارغ التحصیل کنسرواتوار سنت پیترزبورگ شده است. او در اکتبر ۲۰۰۰ لقب خادم هنر افتخاری آذربایجان و نیز در سال ۲۰۰۵ لقب هنرمند خلق آذربایجان را دریافت کرد.
شهادت ثالثه، یعنی سومین گواهی که بعد از شهادتین (دو گواهی قبلی: شهادت دادن به توحید و نبوت)، شهادت دادن به امامت و ولایت علی بن ابی طالب است. کاربرد. شهادتین در مواضع مختلفی به کار برده می شود: همه مسلمانان، از جمله شیعیان، معتقدند که گفتن «أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلَّا ٱللَّٰهُ» و «أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ ٱللَّٰهِ» برای ورود به اسلام کفایت می کند، و نیز همین دو عبارت جزء اذان و اقامه و نیز تشهد نماز هستند. نقل قول ها. مراجع تقلید شیعه هم معتقدند «أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیًّا وَلِیُّ ٱللَّٰهِ» جزء شهادتین اسلام، و نیز جزء تشهد و اذان نیست؛ ولی در مورد این که آیا گفتن آنها به عنوان استحباب جایز است یا نه: البته همراه با بیان این که شهادت به ولایت و امامت علی بن ابی طالب جزء اذان نیست، مراجع تقلید شیعه یادآوری کرده اند که امامت و ولایت امامان معصوم در تشیّع از ارکان دین است، و اقرار و شهادت به آن شعار شیعه است: زمان رواج دربین مردم. میرزا جواد تبریزی در پاسخ به این سؤال که «"أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیًّا وَلِیُّ ٱللَّٰهِ" از کدام زمان در اذان رایج شده؟» می نویسد: گفتن «أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیًّا وَلِیُّ ٱللَّٰهِ-
صَلَوَاتُ ٱللَّٰهِ عَلَیْهِ-» از وقتی که شیعه از تقیه خارج شده رایج شد، و این شعار مذهب است. از ابوالفرج اصفهانی نقل کرده اند که در قطیعه که در مدینه واقع میباشد شنیده که کسی اذان میگفته و در اذان خود اشهد ان علیا ولی الله میگفته است ابوالفرج(۲۴۲_۲۸۹) بنقل از کتاب نشوار المجاضره و اخبار المذاکره که اصل کتاب در کتابخانه موزه بریطانیا است نوشته قاضی تنوخی شافعی و مرگلیوث مستشرق معروف از روی نسخه موزه بریطانیا آنرا چاپ کرده ابن بطوطه هم در سفرنامه خود اورده که در شهر قطیف عربستان در اذان شهادت بر ولایت امیرالمومنین علی بن ابیطالب را میگفته اند
علی بن حامد کوفی شاعر پارسی گوی ایرانی است که در قرن هفتم هجری به سند آمد و سکنی گزید. زبان فارسی در سند. با انقراض دودمان برهمنان و پس از استقرار عرب (۹۲ ه. ق) طبعاً زبان فاتحین به تدریج در سند رواج یافت، ولی چگونه و در چه تاریخ زبان فارسی جانشین زبان عربی گردیده است، هنوز هم بر ما روشن نیست. بعضی از نویسندگان معتقدند که زبان فارسی با سپاهیان عرب به سند آمد زیرا قسمت عمدهٔ سپاه محمد بن قاسم که در شیراز فراهم آمد از جنگجویان ایرانی تشکیل یافته بود. برخی دیگر بر این عقیده اند که زبان فارسی در اواسط سدهٔ سوم هجری در سند انتشار یافت زیرا یعقوب لیث که در آن هنگام در سند سلطه و نفوذی داشت زبان عربی نمی دانست و در اشاعهٔ زبان و ادب فارسی تعصب شدیدی داشت. بنا به نوشتهٔ دو جغرافیدان معروف عرب قرن چهارم هجری، ابن حوقل و محمد مقدسی، مردم سند در آن تاریخ به زبان های مادری و عربی تکلم می کرده اند. بنابراین به احتمال قوی زبان فارسی هم در آنجا رواج داشته به سند راه یافته است. به هر حال، چون مدرک تاریخی در دست نیست نمی توان به طور قطع در این باره اظهار نظر کرد. حتی در دوره ای که قسمتی از سند تحت حکمفرمایی ناصرالدین قباچه بو
د (در سال ۶۲۵ هجری در آب غرقه شد) یا هنگامی که سند از طرف علاءالدین خلجی (۶۹۵-۷۱۵ ه. ق.) مورد حمله قرار گرفت. هیچ گونه اطلاعات صحیحی دربارهٔ چگونگی زبان و ادب فارسی در سند در دست نداریم. ما فقط در تاریخ به نام دو شاعر خارجی برمی خوریم که در قرن هفتم هجری به سند آمدند و در آنجا اقامت گزیدند؛ یکی از آنان علی بن حامد کوفی است و دیگری عثمان مروندی. زندگی. چون علی بن حامد کوفی هنگام ترجمهٔ چچ نامه در ۶۱۳، ۵۸ ساله بوده، احتمالاً حدود ۵۵۵ متولد شده است. خاندان وی، چنان که نسبتش به کوفی نشان می دهد، اصالتاً اهل کوفه بودند و علی بن حامد هم در آن جا به دنیا آمد و پرورش یافت. وی اوایل عمرش را در زادگاهش در «فراغت و نعمت» گذراند. در دههٔ نخست سدهٔ هفتم، هنگامی که حدود پنجاه سال داشت، به سبب حوادث ناگوار، وطن را ترک کرد و به سند رفت و در ابتدای فرمانروایی ناصرالدین قُباچه (حک:۶۰۲-۶۲۴) در شهر اُچ، پایتخت وی، سکنی گزید. علی بن حامد نزد شرف الملک رضی الدین ابوبکربن محمد اشعری، وزیر ناصرالدین قُباچه، تقرب یافت و تا وی زنده بود، در حمایت او زندگی کرد. با درگذشت شرف الملک و به وزارت رسیدن پسرش، عین الملک فخرالدین حسین اشعری، او
ضاع علی بن حامد به سبب رقابت و ستیزهٔ حاسدان دگرگون شد و با سختی مواجه گردید. از این رو، در ۶۱۳ کارهایی را که در دست داشت رها کرد و به مطالعه پرداخت. وی در اندیشهٔ تألیف کتابی دربارهٔ فتح سند به دست مسلمانان، از اُچ به شهرهای اَرور و بَکَّر (بَهکَر) رفت. او با مولانا قاضی اسماعیل بن علی بن محمد ثقفی، از بازماندگان محمدبن قاسم ثقفی (فاتح سند، متوفی ح ۹۸)، ملاقات کرد و ثقفی کتابی به عربی دربارهٔ فتح هند و بلاد سند به علی بن حامد نشان داد. این کتاب به خط یکی از اجداد ثقفی رونویسی یا تألیف شده بود. علی بن حامد این کتاب را از عربی به فارسی ترجمه کرد و به عین الملک فخرالدین، وزیر ناصرالدین قباچه، تقدیم نمود. ظاهراً علی بن حامد بار دیگر به اُچ رفته تا کتاب خود را به وزیر تقدیم کند و گویا چندی در آن جا مانده است. بنا بر پاره ای قراین، وی به ارور بازگشت و باقی عمر را تحت حمایت قاضیان آن جا به تألیف گذراند و در همان جا وفات یافت. سیدمحب اللّه بَکَّری در تاریخ سند، به جز چچ نامه از آثار دیگر کوفی، از جمله ترجمهٔ تنقیح الاسناد فی تشریح الامصار و البلاد و تألیف کتاب الانساب، یاد کرده، اما نام کوفی را به اشتباه علی بن ابرا
هیم نوشته است. آثار. علی بن حامد کوفی قدیمی ترین تاریخ موجود سند یعنی «منهاج الدین و الملک» را در سال ۶۱۳ ه. ق. به فارسی ترجمه کرد و نام آن را «چچنامه» نهاد. در این کتاب علی، برخی از اشعار خود را آورده که بیشتر در مدح ناصرالدین قباچه سروده است. وی ظاهراً پیشاهنگ شاعران فارسی زبان در سند است. چچ نامه از نمونه های بسیار لطیف نثر پارسی است و اثر ترجمه از عربی به فارسی در آن آشکار است، ولی این امر به شیوهٔ پارسی گویی مترجم آسیبی نرسانده است. در دیباچهٔ کتاب، لغات و ترکیبات عربی بیشتری به کار رفته است، اما متن کتاب، همچون دیگر آثار پارسی قرن ششم، نثری ساده و روان، با جمله های کوتاه و استوار دارد. کاربرد آرایه های ادبی در این ترجمه محدود است، به طوری که معنا فدای لفظ نشده است. علی بن حامد کوفی که در نظم فارسی توانایی داشته، پاره ای ابیات خود را در چچ نامه درج کرده است.
یک نانوثانیه با نماد ns یک میلیاردم (۹-۱۰) یک ثانیه است. نسبت یک نانوثانیه به یک ثانیه مانند نسبت یک ثانیه به ۳۳٫۷ سال است. کلمه نانوثانیه ترکیبی از پیشوند اس آی نانو و واحد ثانیه است. یک نانوثانیه برابر ۱۰۰۰ پیکوثانیه یا یک میکروثانیه است. به این دلیل که واحد بعدی اس آی ۱۰۰۰ برابر بزرگتر است، زمان های ۸-۱۰ و ۷-۱۰ معمولاً به صورت ده یا صد نانوثانیه بیان می شوند. اندازه ها برحسب نانوثانیه. از این زمان معمولاً در مخابرات، پالس لیزر و الکترونیک استفاده می شود. بعضی از اندازه گیری های مهم برحسب نانوثانیه عبارتند از:
چَچ نامه یا فتح نامهٔ سِند کتابی در تاریخ سند و فتح آن به دست مسلمانان، که در اوایل قرن هفتم هجری قمری به قلم علی بن حامدبن ابی بکر الکوفی بر اساس متن کهن تری که به زبان عربی بوده، به فارسی ترجمه و تالیف شده است. موضوع کتاب «چچ نامه»، تاریخ منطقهٔ سند در دوران پیش از اسلام و فتح این منطقه به دست اعراب مسلمان است. کتاب «فتحنامهٔ سند» افزون بر ارزش تاریخی، به لحاظ ادبی نیز پایهٔ بلندی دارد. نثر این کتاب ساده و سلیس است و در آن معنی فدای لفظ نشده است. کتاب حاضر یکی از متون کهن تاریخی منطقهٔ سند است که در خصوص گشودن سند به دست مسلمانان و اندکی از تاریخ پیش از آن در زمرهٔ منابع دست اول به شمار می رود. به جز فصل های نخستین کتاب که در آن به تاریخ سلسلهٔ بدهگان (رایان) و برهمنان (آخرین خاندان های حاکم سند پیش از فتوحات مسلمانان) اشاره شده بقیهٔ مطالب کتاب، شرح جنگ ها و لشکرکشی های مسلمانان به سرزمین سند و نخستین حکمرانان مسلمان در آن نواحی است. قدمت. اگر زمان تألیف چچ نامه (نسخهٔ عربی) را سدهٔ سوم یا چهارم بدانیم، این کتاب را باید کهن ترین اثری دانست که دربارهٔ تاریخ مسلمانان در شبه قارهٔ هند تألیف شده است، ولی چون ن
سخهٔ عربی آن در دست نیست، چچ نامهٔ فارسی نخستین کتاب در تاریخ سند است که به دست ما رسیده است. مؤلف. از نام مؤلف و عنوان اثر وی اطلاع دقیقی نداریم؛ احتمال داده شده است که تألیف شخصی به نام خواجه امام ابراهیم باشد. چون علی بن حامد کوفی هنگام ترجمهٔ چچ نامه در ۶۱۳، ۵۸ ساله بوده، احتمالاً حدود ۵۵۵ متولد شده است. خاندان وی، چنان که نسبتش به کوفی نشان می دهد، اصالتاً اهل کوفه بودند و علی بن حامد هم در آن جا به دنیا آمد و پرورش یافت. وی اوایل عمرش را در زادگاهش در «فراغت و نعمت» گذراند. در دههٔ نخست سدهٔ هفتم، هنگامی که حدود پنجاه سال داشت، به سبب حوادث ناگوار، وطن را ترک کرد و به سند رفت و در ابتدای فرمانروایی ناصرالدین قُباچه (حک:۶۰۲-۶۲۴) در شهر اُچ، پایتخت وی، سکنی گزید. علی بن حامد نزد شرف الملک رضی الدین ابوبکربن محمد اشعری، وزیر ناصرالدین قُباچه، تقرب یافت و تا وی زنده بود، در حمایت او زندگی کرد. با درگذشت شرف الملک و به وزارت رسیدن پسرش، عین الملک فخرالدین حسین اشعری، اوضاع علی بن حامد به سبب رقابت و ستیزهٔ حاسدان دگرگون شد و با سختی مواجه گردید. از این رو، در ۶۱۳ کارهایی را که در دست داشت رها کرد و به مطالعه
پرداخت. وی در اندیشهٔ تألیف کتابی دربارهٔ فتح سند به دست مسلمانان، از اُچ به شهرهای اَرور و بَکَّر (بَهکَر) رفت. او با مولانا قاضی اسماعیل بن علی بن محمد ثقفی، از بازماندگان محمد بن قاسم ثقفی (فاتح سند، متوفی ح ۹۸)، ملاقات کرد و ثقفی کتابی به عربی دربارهٔ فتح هند و بلاد سند به علی بن حامد نشان داد. این کتاب به خط یکی از اجداد ثقفی رونویسی یا تألیف شده بود. علی بن حامد این کتاب را از عربی به فارسی ترجمه کرد و به عین الملک فخرالدین، وزیر ناصرالدین قباچه، تقدیم نمود. ظاهراً علی بن حامد بار دیگر به اُچ رفته تا کتاب خود را به وزیر تقدیم کند و گویا چندی در آن جا مانده است. بنا بر پاره ای قراین، وی به ارور بازگشت و باقی عمر را تحت حمایت قاضیان آن جا به تألیف گذراند و در همان جا وفات یافت. سیدمحب اللّه بَکَّری در تاریخ سند، به جز چچ نامه از آثار دیگر کوفی، از جمله ترجمهٔ تنقیح الاسناد فی تشریح الامصار و البلاد و تألیف کتاب الانساب، یاد کرده، اما نام کوفی را به اشتباه علی بن ابراهیم نوشته است. نام اثر. علی بن حامد از ترجمهٔ خود اغلب با عنوان فتحنامه یاد کرده است ولی پس از او، این کتاب با نام چچ نامه مشهور گشت، زیرا ک
تاب مذکور با شرح حال چَچ، راجای ارور، که حملهٔ مسلمانان به سند در عهد جانشینان او انجام گرفت، آغاز می شود. از چچ نامه با نام های دیگر نیز یاد شده است، از جمله منهاج المسالک، منهاج الدین و الملک، تاریخ قاسمی، تاریخ هند و فتح سند، تاریخ سند و فتحنامهٔ سند. مضمون. چچ نامه با دیباچهٔ مترجم آغاز می شود و پس از آن، شامل این مطالب است: گزارشی از تاریخ سند پیش از اسلام و دودمان های حاکم بر این ناحیه، مانند سلسلهٔ بودایی سیهَرس؛ شورش چچ بن سیلائج برهمایی و دستیابی وی بر تاج و تخت و تداوم سلسلهٔ سیلائج تا زمان فتح اسلامی؛ تاریخ والیان مسلمان ثَغر هند و سند و حملات مسلمانان به مُکران و سند در زمان خلفای راشدین و امویان تا روزگار ولیدبن عبدالملک؛ شرح و تفصیل لشکرکشی های مسلمانان و فتوح محمدبن قاسم ثقفی در سند و پیشروی او به نواحی شمالی هند، سرانجامِ وی و سرنوشت دو دختر داهر، پادشاه شکست خوردهٔ سند؛ و خاتمهٔ مترجم. مطالب مربوط به تاریخ سند پیش از اسلام، که ربع اول کتاب را تشکیل می دهد و چچ نامه تنها منبع آن به شمار می رود، مبتنی بر روایات محلی ارور و احتمالاً بخشی از تاریخ شفاهی خاندان برهمایی چچ بوده است. این بخش، تحت تأ
ثیر تاریخ نگاری هند در سده های میانه، متضمن پاره ای مطالب عاشقانه و افسانه ای است و عمدتاً در مورد مسائل نظام طبقاتی کاست در هند، یعنی پاکی و پلیدی در بین خاندان های رقیب شاهی سند، ترتیب یافته است. به نظر می رسد که نویسنده در این بخش، با صحه گذاشتن بر حقوق و امتیازات برهمنها و وضع پَست طبقات پایین، خواسته شریعت اسلام را با ساختار اجتماعی هند، که در تضاد شدید با جهان بینی اسلامی است، سازگار نشان دهد. افزون بر این، در بخش فتح سند، پاره ای روایات نشان دهندهٔ دیدگاه برهمایی دربارهٔ حوادث است، از جمله گزارش منسوب به براهمه ارور و روایت رام سیه برهمن. بخش مربوط به لشکرکشی های مسلمانان و فتوح ثقفی، که قسمت اعظم چچ نامه را شامل می شود، مبتنی بر روایات قدیم اسلامی، به ویژه روایات ابوالحسن علی بن محمد مدائنی (متوفی ۲۲۵ یا ۲۱۵) است. روایات مدائنی منبع اصلی مورخان بعدی، همچون بلاذری، دربارهٔ سند بوده است. مؤلف چچ نامه احتمالاً از آثار از میان رفتهٔ مدائنی، مانند ثغرالهند، عمّال الهند، فتح مکران و اخبار ثقیف، بهره گرفته است. چون هیچ یک از آثار مهم مدائنی برجای نمانده است، اهمیت چچ نامه به سبب گزارش جامع فتح سند و انتقال ا
ین روایت تاریخی مهم بیشتر آشکار می گردد. مؤلف چچ نامه، به واسطهٔ مدائنی، از برخی راویان اولیه، مانند هُذَلی، نیز روایاتی نقل کرده است. اعتبار تاریخی. روایت چچ نامه دربارهٔ فتح سند، در بسیاری موارد با روایات ابن قتیبه، بلاذری، یعقوبی و خلیفه بن خیاط همخوانی دارد. با این حال، بلاذری، خلیفه بن خیاط، محمد جریر طبری و ابوریحان بیرونی گاه آگاهی هایی افزون تر از چچ نامه و متفاوت با آن به دست داده اند). پاره ای اطلاعات چچ نامه را در جای دیگر نمی توان یافت، از جمله حضور سپاهیان اسلامی در قَنْدابیل و فرماندهی ثاغربن ذُعْر بر لشکریان ثغر هند در زمان علی بن ابی طالب. چچ نامه از نخستین تواریخ اسلامی به گونه ای دیگر نیز متمایز است، از جمله این که دربارهٔ برخی روایات، که در منابع دیگر به اختصار آمده، در چچ نامه به تفصیل صحبت شده است، مثلاً بلاذری (ص۴۳۷) از مبادلهٔ نامه هایی میان حجاج بن یوسف و محمدبن قاسم ثقفی به اشاره سخن گفته، اما در چچ نامه متن حدود بیست نامه آمده است. بعضی اطلاعات چچ نامه، مانند آغاز خلافت علی بن ابی طالب در سال ۳۸ و آغاز خلافت معاویه در ۴۴، نادرست است و پاره ای روایات آن، مانند سرنوشت محمدبن قاسم ثقفی،
از داستان پردازی خالی نیست. چچ نامه مأخذ اصلی مورخان هندی-ایرانی برای تاریخ سند پیش از اسلام و آغاز دورهٔ اسلامی بوده است. سیدمحمد معصوم بکّری جزء اول کتاب خود، تاریخ سند یا تاریخ معصومی، را عمدتاً بر اساس چچ نامه نوشت. احمدبن محمد مقیم هروی در طبقات اکبری، عبدالباقی نهاوندی در مآثر رحیمی و میرعلی شیر قانع در تحفه الکرام (ج ۳، بخش ۱، ص ۱۱-۱۵) نیز مطالب چچ نامه را به اختصار نقل کرده اند. کیفیت نثر اثر. چچ نامه از نمونه های بسیار لطیف نثر پارسی است و اثر ترجمه از عربی به فارسی در آن آشکار است، ولی این امر به شیوهٔ پارسی گویی مترجم آسیبی نرسانده است. در دیباچهٔ کتاب، لغات و ترکیبات عربی بیشتری به کار رفته است، اما متن کتاب، همچون دیگر آثار پارسی قرن ششم، نثری ساده و روان، با جمله های کوتاه و استوار دارد. کاربرد آرایه های ادبی در این ترجمه محدود است، به طوری که معنا فدای لفظ نشده است. علی بن حامد کوفی که در نظم فارسی توانایی داشته، پاره ای ابیات خود را در چچ نامه درج کرده است. انتشار. چچ نامه نخستین بار در ۱۳۱۸ شمسی، به کوشش عمربن محمد داود پوته، بر اساس نسخ خطی متعدد و برخی ترجمه های انگلیسی، تصحیح و در دهلی به
چاپ رسید. پس از آن، نبی بخش خان بلوچ چچ نامه را با مقابله با دو نسخهٔ دیگر و مراجعه به پاره ای منابع عربی و تاریخی، تصحیح و همراه با تعلیقات و حواشی به زبان انگلیسی، در اسلام آباد (۱۴۰۳ ه. ق. /۱۹۸۳ م.) به چاپ رساند. چچ نامه به برخی زبان ها ترجمه و منتشر شده است: ترجمهٔ انگلیسی از میرزا قلیچ بیگ (کراچی ح ۱۳۱۸/۱۹۰۰)؛ ترجمهٔ زبان اردو از الف. رِضوی (حیدرآباد، سند، ۱۳۴۲ ش/۱۹۶۳)؛ ترجمهٔ سندی از مخدوم امیراحمد و نبی بخش خان بلوچ (حیدرآباد، سند، ۱۳۴۵ ش/۱۹۶۶). ترجمهٔ جدیدی نیز به عربی از این کتاب در دست است (تحقیق سهیل زکّار، بیروت ۱۴۱۲/۱۹۹۲ ه. ق.). گزیده هایی از چچ نامه به صورت جداگانه ترجمه شده است.
ویروس اوریون یا گوشک از خانواده paramyxovirus و عامل شناخته شده بیماری اوریون است. اوریون بیماری شایع دوران کودکی است که با تورم غدد پاروتید و دیگر بافت های اپیتلیال، باعث ناخوشی و در برخی موارد عوارض جدی تر از قبیل ناشنوایی می شود. به طور معمول این بیماری محدود به انسان است و ویروس از طریق تماس مستقیم، گسترش قطرات، یا اشیاء آلوده منتقل می شود.
میکروثانیه یک واحد اس آی و برابر با یک میلیونم (۶-۱۰) یک ثانیه و نماد آن µs است. یک میکروثانیه برابر با ۱۰۰۰ نانوثانیه یا ۱/۱۰۰۰ میلی ثانیه است. به این دلیل که واحد بعدی اس آی ۱۰۰۰ برابر بزرگتر است معمولاً زمان های ۵-۱۰ و ۴-۱۰ به صورت ده و صد میکروثانیه بیان می شوند.
اودد فهر (زاده ۲۳ نوامبر ۱۹۷۰)، بازیگر اسرائیلی است که از مهم ترین نقش آفرینی وی می توان به حضور در فیلم های مومیایی، بازگشت مومیایی، و بازی در نقش کارلوس اولیویرا در رزیدنت ایول (، و ) اشاره کرد. فیلموگرافی. انیمیشن های سریالی. اپیزود: اپیزود: اپیزود:
این صفحه فهرست ترانه هایی است که در فهرست ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد که میزان فروش در ایالات متحده آمریکا است در سال ۲۰۰۹ حداقل به مدت یک هفته به رتبه یک دست یافتند. منابع. Wikipedia contributors, "List of Hot 100 number-one singles of 2009 (U.S.)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_Hot_100_number-one_singles_of_2009_(U.S.)&amp;oldid=487249814 (accessed May 11, 2012).
سویل اینشالا گزه حاجیوا (۲۳ آوریل ۱۹۷۵، باکو - ) رهبر ارکستر اهل جمهوری آذربایجان است. او فارغ الحصیل رشته پیانو از مدرسه موسیقی شارویف است و در سال های ۱۹۹۳-۱۹۹۹ مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را در رهبری ارکستر از آکادمی موسیقی باکو دریافت کرده است و از سال ۲۰۰۳ سررهبر گروه کر آکادمی ملی اپرا و تئاتر باله آذربایجان است. او در سال ۲۰۰۵ لقب خادم هنر افتخاری جمهوری آذربایجان را دریافت نمود.