Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دکتر خنجی داد. خنجی گفت این امر نشان می دهد همان موقع که یک نسخه از اعلامیه را ظاهراً برای تصویب توسط قندهاریان به هیئت سیاسی داده اند، نسخهٔ دیگر را برای تکثیر نزد بهمن محصص ارسال داشته اند و این امر ثابت می کند که تشکیل هیئت سیاسی با عضویت ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) تصنعی بوده و برای سرگرمی و دوری ما از تشکیلات انجام گرفته است. خلیل ملکی خود را به فرمانداری نظامی معرفی می کند. دو روز بعد از کودتای ۲۸ امرداد، فرماندار نظامی تهران سرلشکر دادستان با انتشار اعلامیه ای به عده ای از سران و رهبران نهضت ملی اخطار کرد که سریعاً خود را به فرمانداری نظامی معرفی کنند. نام خلیل ملکی نیز در این اعلامیه ذکر شده و جزو احضارشدگان بود. در جلسهٔ سوم هیئت سیاسی که چند روز بعد از جلسهٔ دوم به همان ترتیب در منزل مهندس قندهاریان تشکیل شد، در شروع جلسه، قندهاریان اظهار داشت که خلیل ملکی تصمیم گرفته است خود را به فرماندار نظامی معرفی نماید و خواسته است هیئت سیاسی حزب این تصمیم را مورد تأیید قرار دهد. ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) با شدت با این نظر مخالفت کردیم و اظهار داشتیم هیچ دلیل و موجبی برای چنین اقدامی وجود ندارد؛ بناب
راین هیئت سیاسی به اتفاق آراء تصویب کرد که خلیل ملکی از معرفی خود به فرمانداری نظامی خودداری نماید. اما علیرغم مصوبهٔ فوق، خلیل ملکی در شهریور ۱۳۳۲ خود را به فرمانداری نظامی معرفی و در خرم آباد زندانی شد. دومین مقاومت در داخل حزب. چند روز بعد دکتر خنجی از من (مسعود حجازی) پرسید موضوع پول گرفتن ملکی از دربار چیست؟ به او گفتم از چنین امری اطلاع ندارم. بعد ایشان توضیح داد که افراد نزدیک به خلیل ملکی در داخل صفوف حزب شایع کرده اند که پس از معرفی خلیل ملکی به فرمانداری نظامی، شما دو اتهام به خلیل ملکی وارد ساخته اید: یکی آن که او با شاه ملاقات کرده و دیگر آن که خلیل ملکی از دربار کمک مالی دریافت می کرده است. به خنجی گفتم ملاقات با شاه اتهام نیست؛ بلکه واقعیتی است که چندین ماه قبل و در زمان حکومت دکتر مصدق و با اطلاع هیئت اجرائیه صورت گرفته است و من شرح آن را قبلاً برای شما اظهار داشته ام و در جریان آن هستید؛ ولی جز به شما این موضوع را به کس دیگر اظهار نکرده ام. دربارهٔ کمک مالی به حزب من فقط در جریان کمک مالی گروهی از بازرگانان هستم که از حدود یکسال قبل کمک هایی برای نشریات به حزب می کردند. گرچه اسامی آنان را نمی
دانم؛ ولی تلقی من هیچ وقت این نبوده که این کمک ها از طرف دربار یا مراکز دیگری از این قبیل بوده است. از این جریان علاوه بر من و خلیل ملکی، عده ای دیگر از افراد حزبی: ابوالقاسم قندهاریان، مهندس صادق وفایی و امیرقلی با اطلاع هستند. سپس شرح ملاقات با علی جلالی و جلسهٔ منزل خلیل ملکی را برای دکتر خنجی بازگو و اضافه کردم: چون این امر به نظرم عادی و مسئلهٔ مهمی نبود، در این چند ماه که اختلاف نظرهای شدید دربارهٔ خط مشی سیاسی حزب با خلیل ملکی داشتیم هیچگاه به نظرم نرسید که این امر ممکن است ارتباطی با مسائل مطروحه داشته باشد تا لازم شود با شما در میان گذاشته شود. وقتی دکتر خنجی از موضوع کمک مالی به حزب از طریق علی جلالی مطلع شد، تعجب زیادی کرد و برای آن اهمیت زیادی قائل شد. خنجی به صحبت خود ادامه داد و گفت اکنون همهٔ کادرهای حزبی بر این باورند که پس از آن که خلیل ملکی، خود را به فرمانداری نظامی معرفی کرده است، شما به توطئه ای علیه او دست زده اید و در مقام وارد ساختن این اتهامات برآمده اید. تنها کسانی که این اظهارات را قبول نکرده اند، بعضی از اعضای کمیتهٔ شمیران و سایر کسانی هستند که در این مدت به نزد شما آمده اند و با
شما در تماس دائم بوده اند. اینان به نزد من آمده اند و از این که چنین نسبتهایی به شما داده شده اظهار تاسف کرده اند و گفته اند در تماس هایی که با شما داشته اند، هیچگاه چنین اتهاماتی را از زبان شما نشنیده اند. این اظهارات علامت مقاومت طبیعی اعضای حزب در برابر جریانی بود که برای تصفیهٔ حزب از افراد مخالف از طرف رهبری حزب ایجاد شده بود و بعدها نتایج تعیین کننده ای به بار آورد. این دومین مقاومت در داخل حزب بود. تجزیه و تحلیل دکتر خنجی دربارهٔ علّت تسلیم خود خواستهٔ ملکی به فرمانداری نظامی. خنجی اظهار داشت که رویدادهای حزبی را در مدّت اخیر مورد تجزیه و تحلیل قرار داده و متأسفانه به نتایج تأسف آوری دست یافته است. او گفت اکنون متوجه شده ام که وقتی ما را به عنوان هیئت سیاسی انتخاب کردند، مقصود این نبوده که تصمیم گیری دربارهٔ امور سیاسی حزب را به دست ما بسپارند، بلکه می خواسته اند ارتباط ما را با تشکیلات قطع کنند و وقتی ما (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) بدون آگاهی از ماهیت تصمیم آن ها و به منظور ایجاد تفاهم مجدد، این پیشنهاد را قبول کردیم، در واقع تمام ارتباطات ما با واحدهای سازمانی که در سطح وسیعی به صورت گویندگی حوزه ها
و مسئولیت های تشکیلاتی وجود داشت، یکباره از میان رفت و با مخفی شدن سازمان حزبی و ارتباطات جدید تشکیلاتی ما به طور کامل از تشکیلات حزب حذف شدیم و انتخاب ما به عضویت در هیئت سیاسی یک بازی مسخره بود که متصدی اجرای آن مهندس قندهاریان تعیین گردید و هر تصمیمی که ما در آنجا گرفتیم، درست عکس آن را انجام دادند و اگر در اجرای تصمیمات خود با مقاومت در داخل حزب رو به رو نمی شدند و موفق به انتشار اعلامیهٔ خلیل ملکی و قبولاندن آن به اکثریت فعالان حزب می شدند، حتی زحمت انحلال هیئت سیاسی را هم به خود نمی دادند و ما را به گوشه ای پرتاب می کردند؛ زیرا این هیئت نه رسمیتی داشت و نه کسی از وجود آن مطلع بود. ولی موقعی که در اجرای نظریات خود با مقاومت جدی در داخل حزب رو به رو شدندو ما هم از این مقاومت مطلع شدیم و در صدد اعمال تصمیماتی که در سمت هیئت سیاسی حزب اتخاذ کرده بودیم، برآمدیم، آنها (خلیل ملکی و نزدیکانش) نمی توانستند وضع فعلی را ادامه دهند. آنها متوجه شدند که اعتراض بهمن محصص به مرور همه جا پخش می شود عمومیت پیدا می کند و همه با التهاب و اشتیاق، انتظار اعلام موضع حزب دربارهٔ کودتای ۲۸ امرداد را دارند و بدون شک در مدت کوتا
هی همهٔ اعضا و لااقل کادرهای حزبی به تمام اختلافات و مسائل حزبی آگاه می شوند. هم اکنون اکثر فعالان و تعداد زیادی از اعضا از کوتاهی حزب در ماه های اخیر در اجرای وظایف خود نسبت به دولت مصدق و در برابر توطئه های دشمنان مطلع هستند و نسبت به آن اعتراض دارند و به خصوص در مورد کوتاهی حزب در تجهیز سازمان حزبی و توده های مردم در جریان رفراندوم و در روز ۲۸ امرداد در حال اعتراض به سر می برند و بعضی نیز در روزهای اخیر دربارهٔ اطلاعیهٔ حزب که در روزنامهٔ نیروی سوم مورخه چهارشنبه ۲۸ امرداد منتشر شده «و از اعضای حزبی و مردم خواسته بود که برای برقراری نظم به خانه های خود بروند و از تظاهرات خودداری کنند» به شدت انتقاد کرده اند. (این اطلاعیه را خلیل ملکی شخصاً تنظیم کرده و برای انتشار به روزنامه داده بود) خنجی گفت همان طور که ما اطلاع داریم تعداد قابل توجهی از افراد نیز مطلع هستند که خلیل ملکی در مدت یک ماه منتهی به ۲۸امرداد، مقاله یا مطلبی برای چاپ به روزنامه نمی داد و تنظیم و انتشار این اطلاعیه در روزنامه توسط ملکی، سؤالاتی را بین بعضی افراد مطرح کرده است. دکتر خنجی گفت در تجزیه و تحلیل و بررسیی که این چند روز تمامی وقت او ر
ا به خود اختصاص داده به این نتیجه رسیده که آنها (خلیل ملکی و نزدیکانش) برای فرار از این بن بست اقدام به حذف ما دو نفر (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) از حزب خواهند کرد و این حذف موقعی کارساز و موفقیت آمیز خواهد بود که در غیاب ملکی انجام گیرد و این تنها دلیلی است که موجب گردیده تا خلیل ملکی علی رغم افکار عمومی و بدون آن که از نظر سیاسی هیچ نیازی آن را ایجاب کند اقدام به معرفی خود به فرمانداری نظامی کرده است. خنجی اضافه کرد اگر در چنین شرایطی معرفی خلیل ملکی به فرمانداری نظامی که در این روزها بین شخصیتها و سران نهضت ملی تنها مورد از نوع خود است بدون دنباله و عقبه باقی بماند، این به تنهایی یک انتحار سیاسی برای ملکی محسوب می شود و [حتی] بدون طرح سایر ایرادات در مورد او نیز ملکی نخواهد توانست از موج انتقاد علیه این اقدام خود سالم بیرون رود و به همین دلیل است که می بینیم بلافاصله به دنبال معرفی خلیل ملکی این موضوع از طریق مسئولان و شبکهٔ حزبی در حوزه ها مطرح شده که حجازی (در حالی که آزادانه رفت و آمد می کند) در مقام توطئه علیه حزب برآمده و به خلیل ملکی (که در بند است) اتهامات ناروا (ملاقات با شاه-گرفتن پول از دربار) و
ارد ساخته است. اکنون در تمام شبکهٔ حزبی موضوع اتهامات ناروایی که حجازی وارد ساخته موضوع بحث روز قرار گرفته است. نتیجهٔ دیگر آن که اثرات منفی معرفی به فرمانداری نظامی جای خود را به مظلومیت خلیل ملکی در برابر اتهامات ناروا داده است. خنجی می گفت تاکتیک دیگری که این آقایان اتخاذ کرده اند جدا کردن ما دو نفر (محمدعلی خنجی و مسعود حجازی) در اجرای این برنامه است. اگر ما دو نفر را با هم هدف قرار بدهند احتمال موفقیت کمتر است؛ ولی چون شما را در مقایسه در موقعیت ضعیفتری تشخیص داده اند و شما شخصاً از ملاقات خلیل ملکی با شاه و کمک مالی به حزب اطلاع دارید و ممکن است از این اطلاعات خود، روزی علیه آنها استفاده کنید، در مرحلهٔ اول علیه شما اقدام خواهند کرد و پس از مدتی حذف من برای آنها به مراتب آسان تر خواهد بود. تشکیل جلسهٔ فعّالان برای اخراج مسعود حجازی از حزب. چند روز بعد دکتر خنجی یادداشتی در منزل ما گذاشته بود که به محض رسیدن نزد او بروم. ظهر با عجله پیش او رفتم. گفت آنچه حدس می زدیم در حال تحقق است. آنها (خلیل ملکی و نزدیکانش) آش پر جوشی برای شما پخته اند و ادامه داد: «امروز صبح قندهاریان بدون خبر قبلی به دیدار من آمده ا
ست و پس از شرح مفصلی علیه شما اظهار داشت که دیگر وجود حجازی با اتهاماتی که به خلیل ملکی وارد آورده است برای حزب قابل قبول نمی باشد و ضمن تعریف و تمجید بسیار از سوابق مبارزاتی و عقاید و افکار من، گفت ما تصمیم گرفته ایم حجازی را از حزب اخراج کنیم و تا زمانی که خلیل ملکی در زندان است به منظور تمرکز کارها و پیشرفت آن، رهبری حزب را در اختیار شما قرار دهیم. خنجی گفت در برابر اظهارات مهندس قندهاریان مخالفت و مقابله نکردم تا او همهٔ حرفهایش را بگوید و در برابر پیشنهاد او سکوت کردم. وقتی قندهاریان مواجه با مخالفت نشد و سکوت مرا دید، فکر کرد موافقت مرا به دست آورده است و خوشحال و راضی بیرون رفت. قندهاریان در موقع خروج گفت که وقت و محل جلسه را بعداً اطلاع خواهد داد.» دو روز بعد دکتر خنجی اطلاع داد که وقت جلسه را خبر داده اند و محل جلسه را که باغچهٔ متعلق به مهندس زندی در کرج می باشد تعیین کرده اند. بعد از ظهر همان روز وقت و محل جلسه را از طریق دیگر نیز به من (مسعود حجازی) اطلاع دادند و مرا برای شرکت در جلسهٔ فعالان حزبی دعوت کردند؛ بدون آن که علت تشکیل جلسه را اعلام یا دستور جلسه را معین کنند. در روز مقرر به اتفاق دکتر
خنجی به کرج رفتیم. نزدیک ظهر آنجا رسیدیم. حدود شصت نفر از اعضای فعال حزب که بیشتر از دانشجویان بودند به مرور در آنجا اجتماع کردند. از هیئت اجرائیه علاوه بر خلیل ملکی، جلال آل احمد و علی اصغر حاج سید جوادی نیز در جلسه حضور نداشتند. قندهاریان جلسه را افتتاح کرد و به طور خیلی خلاصه اظهار داشت: «پس از زندانی شدن آقای خلیل ملکی، شایعاتی در حزب رواج یافت و پس از رسیدگی معلوم شد آقای حجازی مطالبی علیه آقای ملکی مطرح کرده اند و چون ایشان در زندان هستند و رسیدگی به این مسائل با توجه به شرایط موجود، عملی نمی باشد، تصمیم گرفته شده است فعلاً و به طور موقت آقای حجازی از مسئولیتهای حزبی کنار گذاشته شود تا پس از آزادی آقای ملکی از زندان در شرایط مناسب تری به این مسئله رسیدگی شود. پس از پایان سخنان قندهاریان، دکتر خنجی اجازهٔ صحبت خواست و بلافاصله گفت من با این پیشنهاد به طور کامل موافق هستم منتها با یک شرط و آن شرط این است که نام مرا هم به نام حجازی اضافه کنید و هر دو را یک جا مشمول این تصمیم قرار دهید؛ زیرا بدون حضور ما دو نفر، هیئت اجرائیه بهتر می تواند کار کند و به هدفهایی که می خواهند برسند. با این سخنان ناگهانی دکتر خن
جی که موجب تعجب همه گردید. همهمه در حاضران ایجاد شد و از او خواستند راجع به اظهارات خود توضیح دهد. خنجی با اشارهٔ دست همه را دعوت به سکوت کرد و ادامه داد و گفت این تصمیم ناشی از جریانات و رویدادهایی است که در مدت بیش از سه ماه همهٔ امور حزب را تحت تأثیر قرار داده است. به جای آنکه با استمداد از حافظه ام به نقل یک به یک حوادث بپردازم، از روی یاداشت هایی که در زمان رویدادها تهیه کرده ام، آنچه را که اتفاق افتاده قرائت می کنم. دکتر خنجی سپس به آرامی در حالی که تمام نفس ها در سینه حبس شده بود و در میان سکوت مطلق، شروع به قرائت یادداشت ها کرد. قرائت یادداشت ها نزدیک به چهار ساعت طول کشید. مطالب یادداشت ها به طور کامل و روشن و واضح، حاضران را در جریان بحث ها و گفت وگوها و برخوردها در هیئت رهبری راجع به خط مشی حزب و نهضت ملّی و سایر مسائل قرار داد. سکوت و آرامش حاکم بر جلسه تا قرائت یادداشتها دربارهٔ تشکیل هیئت سیاسی بعد از کودتای ۲۸ امرداد ادامه داشت؛ ولی پس از آن که دکتر خنجی تشکیل اولین جلسهٔ هیئت سیاسی و یادداشتهای مربوط به اعلامیهٔ حزب به خط خلیل ملکی و بعضی مفاد اعلامیه را قرائت کرد و دربارهٔ نکات اعلامیه از جمل
ه آن که عبارت (کودتای ۲۸ امرداد) را بدون کودتا ذکر کرده و این که خلیل ملکی اعلام کرده که یک حزب سوسیالیست نمی تواند حتی دنباله روی ملّی ترین دولت ها باشد و برنامهٔ سازندگی برای کشور بعد از کودتا را توضیح داد، ناگهان حسین ملک با صدای بلند و همراه او امیرقلی و مهندس قندهاریان فریاد کشیدند: دروغ است! دروغ است! دکتر خنجی با این داد و فریاد، خونسردی خود را از دست نداد. او لحظاتی مکث کرد تا فریاد دروغ است! دروغ است! رساتر شود و در ذهن همه جای گیرد. سپس ناگهان از جای برخاست و گفت: «اصل این اعلامیه به خط خلیل ملکی همین جا و نزد من است.» بلافاصله اوراق اعلامیه را از جیب بیرون آورد و به حاضران نشان داد. عده ای از حاضران که در جلو و نزدیک خنجی نشسته بودند، با صدای بلند گفتند: ما خط خلیل ملکی را می شناسیم و یک به یک آن را ملاحظه کردند و همگی تصدیق کردند که خط خلیل ملکی است. همهمه و هیاهو همه جا را فرا گرفت. همه از جای برخاستند و با صدای بلند به سخن پرداختند. عده ای به سختی به قندهاریان، مهندس حسین ملک و امیرقلی حمله کردند و گفتگوهای تندی رد و بدل می شد. هوا رو به تاریکی می رفت و به علت نبودن چراغ و سایر وسایل، ادامهٔ جلس
ه به آسانی میسر نبود. قندهاریان، حسین ملک و امیرقلی جزو اولین کسانی بودند که باغچهٔ مهندس زندی را ترک کردند و خود را از ادامهٔ حادثه بیرون بردند و امکان ادامهٔ جلسه را غیرممکن ساختند. جلسهٔ باغ مهندس زندی که با دقت بسیار و پیش بینی های لازم در غیاب خلیل ملکی و برای محاکمه و اخراج مسعود حجازی تشکیل شده بود و به نظر می رسید که از طرف ابوالقاسم قندهاریان، حسین ملک و دکتر امیرقلی نزدیک ترین افراد به خلیل ملکی طرح ریزی و تنظیم و دعوت شده است، در واقع تیری بود که به طرف حزب زحمتکشان ملت ایران (نیروی سوم) شلیک شد و با توجه به زمینه های موجود آن را ظرف مدت کوتاهی از داخل متلاشی کرد. تفکیک نیروی سوم به حزب سوسیالیست و جامعهٔ سوسیالیست ها. پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، بیشتر رهبران و فعالان سازمان های سیاسی هوادار دولت مصدق، دستگیر شدند. تعداد زیادی هم از انظار مأموران پنهان شدند؛ امّا ملکی همان طور که در بالا مفصلاً اشاره شد، برخلاف بقیهٔ مبارزان در شهریور همان سال خود را به فرمانداری نظامی معرفی کرد و در خرم آباد زندانی گردید. در همین سال، هواداران ملکی تلاش کردند تا دکتر خنجی و حجازی را از درون حزب اخراج کنند که موجب
انشعابی دیگر در حزب شد. مواردی مانند اعلامیه ای مبنی بر تأیید کودتا در روز ۲۹ مرداد، شایعاتی دربارهٔ دریافت پول از شاه و ملاقات مخفی ملکی با شاه در چند ماه قبل از کودتا باعث شد تا بخش بزرگی از نیروهای اصلی نیروی سوم به رهبری خنجی و حجازی، ملکی را ترک کنند و حزب جدیدی با نام حزب سوسیالیست ایجاد نمایند. ملکی بعد از آزادی از زندان به فعالیت های مطبوعاتی پرداخت و در سال ۱۳۳۹ پس از دو سال رایزنی با اسدالله علم و تأیید برنامه های حزبش توسط شاه جامعه سوسیالیست های نهضت ملی را تأسیس کرد. او در این زمان باز هم با شاه دیدار کرده و برخلاف اکثر روشنفکران و سیاستمداران عضو جبهه ملّی، از برنامه های حکومت شاه، تمجید و آن ها را تأیید کرد. در این دوران مجلّهٔ «نبرد زندگی» و سپس «علم و زندگی» ارگان جامعه سوسیالیست های نهضت ملّی بود. بعد از مرگ ملکی و آل احمد در سال ۱۳۴۸ فعالیت جامعه سوسیالیست ها محدود شد. در سال ۱۳۵۶ و با شروع اتحاد نیروهای ملّی، جامعه سوسیالیست ها بار دیگر به رهبری رضا شایان به جبهه ملی چهارم پیوست و فعالیت خود را آغاز کرد؛ ولی در انتهای سال ۱۳۵۷ از مجموعه خارج و به جبهه دموکراتیک ملی به رهبری متین دفتری پیوس
تند.
زبان گالائیک یکی از زبان های سلتی بود. این زبان به زبان سلتیبری نزدیک بود و زمانی در میان باشندگان شمال باختری شبه جزیره ایبری گویشورانی داشته است. این زبان در شاخهٔ قاره ای زبان های سلتی جای می گیرد. منابع. Wikipedia contributors, "Gallaecian language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gallaecian_language&amp;oldid=471120617 (accessed February 6, 2012).
تئودبالد (به فرانسوی: "Théodebald" یا "Thibaud"، به آلمانی: "Theudowald") (زادهٔ پیرامون ۵۳۵ - مرگ ۵۵۵) پادشاه مروونژیایی رنس از ۵۴۷ (یا ۵۴۸) تا ۵۵۵ بود. زندگینامه. تئودبالد پسر تئودبرت یکم و دئوتریا بود که پس از مرگ پدرش در ۵۴۷ یا ۵۴۸ به پادشاهی رسید. او در این زمان سیزده سال بیشتر نداشت و پسری بیمار بود، اما وفاداری نجیب زادگان به یاد و خاطرهٔ پدرش سبب شد تا دوران فرمانروایی تئودبالد به دور از جنگ و درگیری داخلی سپری شود. همچنین ازدواج او با والدرادا، دختر پادشاه لمباردی به تحکیم اتحاد میان دو پادشاهی انجامید. با وجود این تئودبالد در مدت حکومتش نشان داد که توانایی ادامهٔ سیاست های پویای پدرش به ویژه در ایتالیا را ندارد و دیری نپایید که فتوحات پدرش در شمال ایتالیا را از دست داد. او در عین حال همچون پدرش از رویارویی مستقیم با ارتش ژوستینین یکم، امپراتور بیزانس در سال ۵۵۲ خودداری ورزید. تئودبالد که برای مدتی طولانی بیمار بود سرانجام در سال ۵۵۵ درگذشت. او هیچ پسری نداشت و در نتیجه قلمروی پادشاهیش به عموی بزرگش کلوتار یکم رسید. کلوتار نیز به نوبهٔ خود با یکی کردن دیگر پادشاهی ها اندکی بعد به عنوان پادشاه تمامی ف
رانک ها بر تخت سلطنت نشست.
موریس گُدفروا-دُموم بین ، (زاده ۱۵ دسامبر ۱۸۶۲- درگذشته ۱۲ آگوست ۱۹۵۷) یک پژوهش گر فرانسوی تاریخ ادیان، بخصوص تاریخ اسلام و مسلط به زبان عربی بود. اثر معروفش تحقیقات تاریخی و دینی در مورد مراسم حج در میان مسلمانان است. وی ترجمه مشروحی از کتاب ابن جُبَیر، جهان گرد و نویسنده عرب (۱۱۴۵ م-۱۲۱۷ م) زاده والنسیا در مورد سفر مکه و مراسم حج نیز دارد.
لحیم آلیاژی است از دو یا چند فلز مختلف که در اتصال ثابت فلزات، به ویژه سیمها و کابلها به یکدیگر به کار می رود. ترکیب های اصلی لحیم قلع و سرب هستند، نسبت بین این دو عنصر می تواند نقطهٔ ذوب لحیم را مشخص کند. آزمایش ها نشان می دهد که اگر نسبت قلع و سرب در حدود ۶۳٪ قلع و ۳۷٪ سرب باشد، نقطهٔ ذوب در کمترین حد خود و حدود ۱۸۸ درجه سلسیوس خواهد بود. لحیم کاری سنتی که قبلاً در صنعت الکترونیک استفاده می شده است مخلوطی از قلع و سرب است. انواع مختلفی از لحیم کاری برای اهداف متفاوتی استفاده می شود. نوع لحیم کاری استفاده شده برای الکترونیک معمولاً شامل ۶۳ درصد قلع و ۳۷ درصد سرب می شود این اغلب به عنوان لحیم کاری ۶۳/۳۷ شناخته شده است. البته لازم به ذکر می باشد که بعد از آلیاژ ۶۳/۳۷، پُرکاربردترین آلیاژ مورد استفاده در لحیم کاری ۶۰/۴۰ می باشد(۶۰ درصد قلع و ۴۰ درصد سرب). در ترکیبات تشکیل دهنده فلز، به شار (نوعی روغن لحیم) نیاز است برای اینکه اطمینان حاصل شود که اتصالات خوبی ساخته شده است. شار یک مخلوط اسیدی است که کمک می کند که لحیم به راحتی روی اتصال جاری شود و یک پیوند خوب تشکیل شود. شار می تواند به صورت یک مایع قهوه ای رنگ
دیده شود درست مثل لحیمی که حرارت دیده است. و آن گاهی یک دود تند و سوزش آوری بیرون می دهد که می تواند به عنوان یک محرک عمل کند. به همین دلیل است که لحیم کاری همیشه باید در یک محیطی با تهویهٔ مناسب انجام شود. اندازه لحیم . اندازه های متفاوتی از لحیم در دسترس است. لحیمی که برای ساخت و سازهای الکترونیکی استفاده می شود به شکل یک سیم نازک فروخته می شود. سیم های نازک تر برای کارهای دقیق خیلی بهتر است. به طور کلی لحیم های متفاوتی که تولید می شود در ضخامت سیم استاندارد (SWG) با ضخامت سیم آمریکا (AWG) تعیین شده اند. برای بیشتر مدارات چاپی و لحیم کاری کلی لحیم SWG 20-22 (19-21 AWG) انتخاب می شود اگرچه برای اتصالات بزرگتر یک لحیم ضخیم تر عجالتاً 18SWG (16 AWG) بهتر است. لحیم کاری بدون سرب. از آنجایی که به خاطر دلایل بهداشتی و محیطی تلاش می شود که مقدار سرب استفاده شده کاهش یابد، اکنون لحیم کاری بدون سرب به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرد. براساس یک حکم اروپائی لحیم کاری که حاوی سرب باشد نباید به طور تجاری استفاده شود؛ بنابراین انواع دیگری از لحیم کاری بدون سرب جایگزین لحیم کاری سنتی شده است. به طور مثال یک نوع شا
مل ۹۹٫۳ درصد قلع و ۰٫۷ درصد مس است و نوع دیگری که در بازار موجود است شامل مقدار کمی نقره است و از لحاظ قیمت کمی گرانتر از لحیم مس قلع است. لحیم برداری. در حالی که توانایی ایجاد اتصالات لحیم کاری خوب خیلی مهم است مهارت دیگری که می تواند به همان اندازه مهم باشد دانستن این است که چگونه لحیم باز شود. اگر لحیم برداری به خوبی انجام نشود می تواند به برد مدار چاپی یا اجزاء صدمه بزند و منجر به صرف هزینه و وقت زیاد برای بازسازی شود؛ بنابراین لازم است که هرکاری با دقت و با استفاده از ابزار درست و مناسب انجام شود. مکنده لحیم. ابزار اصلی استفاده شده برای لحیم برداری یک شکلی از تلمبه مکنده به نام "قلع کش" است. این ابزار به حالت فنری است که یک پیستون دارد که به داخل آن هل داده می شود. یک دکمه کوچک برای رها کردن پیستون فشار داده می شود، بنابراین هوا را از طریق یک سرلوله PTFE به داخل می کشد. مکشی که ایجاد می شود برای مکیدن لحیم از روی سطح کافی است.
زبان لِپونتی زبانی مرده است که میان سال های ۵۵۰ تا ۱۰۰ پیش از میلاد در رتیا و گل سیزالپین (شمال ایتالیای کنونی) در کوهستان آلپ گویشورانی داشته است. سنگ نوشته هایی از این زبان در پیرامون لوگنوی سوئیس و دریاچه ماجیوره و کومو در ایتالیا یافت شده است. این زبان از شاخهٔ قاره ای زبان های سلتی است. در آغاز چنین پنداشته می شد که لهجه ای از زبان گالیش است، ولی در آینده آشکار شد که خود زبانی مستقل است. با کوچ قبیله های گل به کرانهٔ شمالی پو، زبان لپونتی در زبان گالیش تحلیل رفت. در آینده که جمهوری روم بر گل سیزالپین چیره گشت، زبان لاتین جای هر دو زبان پیشین را گرفت. نام این زبان از نام قبیله لپونتی گرفته شده است. منابع. Wikipedia contributors, "Lepontic language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lepontic_language&amp;oldid=474565641 (accessed February 6, 2012).
یوهان لیس (که به نام جان لایس نیز خوانده شده است) (زادهٔ: ۱۵۹۰ یا ۱۵۹۷ - درگذشت: ۱۶۲۷ یا ۱۶۳۱ میلادی) نقاش برجسته و نامدار آلمانی سبک باروک در قرن هفدهم میلادی بود. یوهان لیس عمده دوران زندگی و فعالیت هنری خود را در ونیز گذراند. زندگینامه. یوهان لیس در اولدنبورگ این هل اشتاین واقع در شلسویگ-هولشتاین، آلمان، متولد شد. تحصیلات اولیه خود را در زادگاه خویش به انجام رسانید، و سپس ضمن آشنایی با هندریک گولتزیوس (نقاش و گراورساز مشهور آلمانی) تحصیلات خود را در هارلم و آمستردام ادامه داد. در حدود سال ۱۶۲۰ میلادی وی از طریق پاریس برای نخستین بار به ونیز سفر کرد و در فاصلهٔ سالهای ۱۶۲۰ تا ۱۶۲۲ به طور کامل به رم نقل مکان نمود. آثار اولیهٔ یوهان لیس، تحت تأثیر سبک نقاشی های کاراواجو قرار داشتند. گرچه در اوایل کار وی نمونه هایی از تضاد نور و سایه در آثارش به چشم می خورد، اما حرکت نهایی و نقل مکان او به ونیز در اوایل دههٔ ۱۶۲۰، تغییرات اساسی در سبک او را نیز به همراه داشت و در او انگیزه ای برای استفاده از رنگهای درخشان در آثارش پدید آورد که خبر از ایجاد یک تحول روحی در وی می داد. در سال ۱۶۲۷ میلادی وی با الهام از تابلوی معر
وف آلتراپیس که در سنت جروم کلیسای تولنتینی (سان نیکولو دا تولنتینو) واقع در رم، قرار داشت، اثر نقاشی مهمی را خلق کرد که برایش تحسین بسیاری را به همراه داشت. به نظر می رسد که حرکات ظریف قلم موی وی در برخی آثارش، در شکل گیری سبک های عجیب و غریب موسوم به روکو که نمونهٔ پختهٔ آن را در سبک برادران گاردی می یابیم، تأثیرگذار بوده است. سبک نهایی یوهان لیس، سبکی است که وی را در همراهی با دیگر نقاشان خارجی (غیرایتالیایی) ساکن در ونیز، همچون دومنیکو فتتی و برناردو استروززی، مبدع آن می دانند و این نشان از ورود سبک باروک به جمهوری(جمهوری رم) برای اولین بار دارد. یوهان لیس در سال ۱۶۲۹ میلادی و متعاقب گسترش بیماری طاعون در ونیز، و برای در امان ماندن از این بیماری ترجیح داد که به ورونا بگریزد؛ اما با این وجود اندکی بعد تسلیم تقدیر شد و دوباره به ونیز بازگشت. بر اساس نوشتهٔ هوبریکن، او شب و روز بر روی نقاشی های خود کار می کرد، طوری که یواخیم فون ساندرات احساس کرد که وی با این طرز کار کردن سلامتی خود را در معرض مخاطرهٔ شدید قرار داده و ضمن گفتن این نکته به لیس از وی خواست تا در رم به وی بپیوندد. میراث برجای مانده از یوهان لیس
به عنوان یک نقاش مجموعه ای را در بر می گیرد که در آن هم به موضوعات اساطیری و هم به برخی از مطالب کتاب مقدس پرداخته شده و وی به هرحال در همهٔ این آثار، استاد رنگ و نقاشی در سبک باروک است. وی تأثیر و نفوذ بسیاری بر روی نقاشان ونیزی یک قرن پس از خود (قرن هجدهم)، همچون سباستینو ریچی، جیووانی باتیستا تیه پولو و جیووانی پیازتتا نهاده است.
زک یا زبان سلتیک خاوری نام یکی از زبان های سلتیک قاره ای است. از این زبان اطلاعی جز دو نوشتهٔ مخدوش یکی در گرانفنشتاین اتریش و دیگری پتوی اسلوونی -که هر دو زمانی بخشی از استان نوریکوم روم بودند- در دست نیست. ولی از همین اندک هم برمی آید که زبانی بوده است مانند دیگر زبان های سلتی و به ویژه زبان گالیش. منابع. Wikipedia contributors, "Noric language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Noric_language&amp;oldid=460729758 (accessed February 6, 2012).
خرمن کوب،وسیله ای است در کشاورزی که در قدیم بر خر و گاو می بستند و آن را بر روی غلات به ویژه گندم می دواندند تا گندم از ساقه جدا شده و کاه و گندم جدا گردد. خرمن کوب قدیم در واقع یک یا دو یا سه استوانه متحرک بود که دارای تیغه هایی در اطراف بود و با کشیده شدن توسط گاو و خر به حرکت درمی آمد. امروزه خرمن کوب ها تراکتور هستند یا با تراکتور یا برق کار می کنند. خرمن به محوطه یا زمین مسطح و صاف شده و محکم شده با غلتک گفته می شد که بوته (پوته) گندم ها را در آنجا جمع می کردند تا خشک شود و برای کوبیده شدن توسط دستگاه آماده شود. این زمین با گل مخصوص تنورسازی محکم می شد و مانند آسفالت امروزی می گردید تا گندم با خاک آمیخته نشود. در حال حاضر دستگاه های کمباین نیازی به محوطه مخصوص برای کوبیدن گندم ندارند. تأثیرات اجتماعی اولیه. شورش های سوئینگ در بریتانیا تا حدی نتیجه ماشین خرمنکوبی بود. پس از سال ها جنگ، مالیات های بالا و دستمزدهای پایین، سرانجام کارگران مزرعه در سال ۱۸۳۰ شورش کردند. آنها سال ها با بیکاری مواجه بودند، به دلیل معرفی گسترده ماشین خرمن کوب و سیاست محصور کردن مزارع. دیگر نیازی به هزاران مرد برای مراقبت از محصول
ات نبود. این موضوع کارگران مزارع را در آستانه گرسنگی قرار می داد. شورشیان سوئینگ ماشین های خرمن کوب را شکستند و کشاورزانی را که آنها را در اختیار داشتند، تهدید کردند. با اغتشاشات بسیار سخت برخورد شد به طوری که ۹ نفر از آشوبگران به دار آویخته شدند و ۴۵۰ نفر دیگر به استرالیا منتقل شدند.