Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لودویگ کروول (۲۰ مارس ۱۸۹۲–۲۵ سپتامبر ۱۹۵۸) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان های مختلف زرهی ورماخت را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. او برای چند ماه آفریکاکور را در کارزار شمال آفریقا هدایت کرد و هم رزم اروین رومل بود. سال های اولیه. لودویک کروول روز ۲۰ مارس سال ۱۸۹۲ در دورتموند زاده شد. سال ۱۹۱۱ به یک هنگ دراگون پیوست و ماه اوت سال بعد به درجه ستوان دومی ترفیع گرفت. مدتی به دانشکده جنگ در هرسفیلت فرستاده شد. پس از بازگشت آجودان هنگ شد. بیشتر طول جنگ جهانی اول را در هنگ ۹ دراگونر خدمت کرد. مدت کوتاهی در ستاد لشکر ۲۳۳ام پیاده نظام و همچنین فرمانده یک گروهان پیاده نظام بود. جنگ را با درجه ستوان یکمی در ستاد لشکر ۳۳ام پیاده نظام به پایان رساند. کروول پس از جنگ ماه ژانویه سال ۱۹۱۹ به هنگ اولیه دراگونر خود بازگشت و مدتی را در ستاد کل گذراند. ماه اکتبر سال ۱۹۲۰ به ستاد لشکر یکم سواره نظام منتقل شد. دو سال آینده در جایگاه های مختلفی در یگان های سواره و وزارت دفاع بود. ماه مه سال ۱۹۲۲ به درجه سروانی ترفیع گرفت. ماه اکتبر سال ۱۹۲۵ به لشکر دوم سواره نظام و سه سال بعد به لشکر سوم سواره نظا
م پیوست. روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۱ به درجه سرگردی ترفیع یافت. در ادامه مجدداً در جایگاه های ستادی در از جمله در فرماندهی عالی نیروی زمینی خدمت کرد. روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ دومی و روز ۱ مارس سال ۱۹۳۶ به درجه سرهنگی ترفیع گرفت. از فوریه سال ۱۹۳۸ به مدت دو ماه فرمانده هنگ ۶ زرهی بود و در آنشلوس مشارکت کرد. دوباره به امور ستادی در فرماندهی عالی نیروی زمینی مراجعت نمود. مدت کوتاهی پیش از آغاز جنگ به عنوان افسر ارشد تدارکات ارتش شانزدهم برگزیده شد. جنگ جهانی دوم. ترفیع درجات: با آغاز جنگ جهانی دوم، کروول روز ۱ دسامبر سال ۱۹۳۹ به درجه سرتیپ رسید. از روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۰ برای یک ماه به لشکر پنجم زرهی ملحق شد. روز ۱ اوت به فرمانده لشکر یازدهم زرهی منصوب شد. این لشکر را بهار سال ۱۹۴۱ در کارزار بالکان به عنوان سرنیزه زرهی سپاه ۱۴ موتوریزه در تهاجم به یوگسلاوی هدایت کرد. روز ۱۴ مه سال ۱۹۴۱ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به او اعطا گردید. هنگام آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی در ماه ژوئن همچنان در راس این لشکر به عنوان بخشی از سپاه ۴۸ موتوریزه از گروه زرهی ۱ در گروه ارتش جنوب، قرار داشت و از طریق ژیتومیر به س
مت اومان پیش رفت. این حرکت تا اوایل ماه اوت منجر به محاصره نیروهای دشمن و به اسارت درآمدن ۱۰۰ هزار تن از آن ها شد. به جهت این موفقیت ها ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ به درجه سرلشکری ترفیع گرفت و برگ های بلوط نشان شوالیه را دریافت کرد. کروول به فرماندهی آفریکاکور متشکل از دو لشکر پانزدهم و بیست و یکم زرهی، در قالب گروه زرهی آفریقا تحت امر اروین رومل، برگزیده شد. این یگان را در نبردهای حوالی طبرق رهبری کرد. ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ به درجه سپهبدی نائل آمد. ماه مارس سال ۱۹۴۲ موقتاً جانشین رومل که در اثر بیماری به اروپا بازگشته بود، در فرماندهی گروه زرهی آفریقا شد. هنگام مراجعت رومل، کروول خود مبتلا به یرقان شد و برای درمان به اروپا رفت. سرلشکر والتر نرینگ جایگزین او در فرمانده آفریکاکور بود. هنگامی که کروول به آفریقا بازگشت فرماندهی موسوم به «جبهه ایتالیا» متشکل از چهار لشکر ایتالیای و یک لشکر آلمانی، به او محول گردید. این نیرو به منظور تهاجم به مواضع بریتانیایی ها در الغزاله به «گروه "کروول"» تغییر عنوان داد. به هر صورت روز ۲۷ مه ۱۹۴۲ هواگرد سبک حامل کروول توسط دشمن وادار به فرود شد و خود او به اسارت درآمد. کروول به ترنت پار
ک منتقل شد. ماه مارس ۱۹۴۳ ویلهلم فون توما نیز به آن جا برده شد. در جریان صحبت های بین این دو، فون توما اطلاعاتی دربارهٔ موشک های وی-۲ به کروول داد. این سخنان توما موجب شگفتی بریتانیایی ها شد زیرا تا آن زمان اطلاعی از این برنامه موشکی آلمان نداشتند. پس از جنگ. کروول تا سال ۱۹۴۷ در اسارت باقی ماند. پس از پایان جنگ و آزادی رئیس انجمن کهنه سربازان آفریکاکور شد. سپهبد لودویک کروول در نهایت روز ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۸ در اسن درگذشت.
سرخرگ رانی یا شریان فمورال شریان بزرگی است که در هرطرف از ادامه ی شریان ایلیاک خارجی تشکیل می شود. سرخرگ رانی خون اندام تحتانی را تأمین می کند. نبض شریانی در ناحیه ی فمورال (کشاله ی ران) اغلب پسودنی (قابل لمس) است. شاخه ها. این شریان در بالای ران به دو بخش تقسیم می شود: شریان رانی عمقی (Deep femoral artery) که به عمق ران رفته و تغذیه ی عضلات و استخوان ران را بر عهده دارد. شریان رانی سطحی (Superficial femoral artery) یا شریان زیرسارتریال(subsartorial artery) که در قسمت سطحی ران به سمت پایین تا پشت زانو آمده و در آنجا سرخرگ پشت زانویی را تشکیل می دهد. وظیفه ی اصلی این شریان خونرسانی به زانو و پایینتر از آن است. هربخش خود به چندین شاخه تقسیم می شود، همچو شاخه های شریان فمورال سیرکومفلکس خارجی که از شریان رانی عمقی و شاخه های ژنیکولر و سورال که از شریان رانی سطحی هستند.
امنیت بین الملل مجموعه ای از تدابیر و اقدامات دولت ها و سازمان های بین المللی، همچون سازمان ملل متحد است که برای اطمینان از بقا و امنیت متقابل صورت می گیرد. این اقدامات شامل اقدام نظامی و موافقت نامه های دیپلماتیک همانند معاهدات و قراردادها می باشند. امنیت ملی و بین المللی همواره با یکدیگر در ارتباط هستند. امنیت بین الملل، امنیت ملی یا امنیت دولت در عرصه جهانی محسوب می شود. با پایان جنگ جهانی دوم، یک زمینه مطالعاتی جدید که بر امنیت بین المللی تمرکز داشت پدید آمد. امنیت بین الملل به عنوان یک رشته مستقل مطالعاتی آغاز به کار کرد با این حال این رشته به عنوان یکی از زیرشاخه های روابط بین الملل محسوب می شود. از دهه ۱۹۵۰ تا کنون، مطالعات امنیت بین الملل در قلب مطالعات روابط بین الملل قرار داشته است. این رشته موضوعاتی دیگر همچون مطالعات امنیتی، مطالعات راهبردی و مطالعات صلح را پوشش می دهد.
توکای سینه سیاه ، یکی از گونه های پرندگان خانوادهٔ توکایان می باشد و در جنوب آسیا، جنوب شرق آسیا و چین یافت می شود. اگرچه که هر دو جنس ماده و نر آن از رنگ های مشابهی در بخش زیرین سینهٔ خود برخوردارند اما بخش رویی نمونهٔ نر بیشتر به رنگ سیاه است و این درحالی ست که همین بخش در نمونهٔ ماده از این پرنده به رنگ خاکستری مایل به قهوه ای است؛ بنابراین نام مشترک این پرندگان از رنگ نمونهٔ نر گرفته شده و ما آنها را با نام پرندگان سینه سیاه می شناسیم. آنها بیشتر تمایل دارند که در جنگل های واقع در ارتفاعات بالا زندگی کنند. رده بندی. توکای سینه سیاه وابسته به راسته گنجشک سانان و از تیرهٔ توکایان است. ویژگی ها. درازی کل توکای سینه سیاه ۲۲ سانتی متر تا ۲۳٫۵ سانتی متر است که شامل دم آن نیز می شود. در حالی که بخش تحتانی آنها برای هر دو جنس تقریباً همرنگ است اما قسمت فوقانی در نمونهٔ ماده و نر متفاوت است. پرنده نر صورت، گلو و سینه سیاهی دارد، در حالی که سایر نواحی بدن او در قسمت فوقانی به رنگ خاکستری است. پرنده ماده در سطح پشتی به رنگ خاکستری مایل به قهوه ای می باشد، با گلو و سینه تقریباً سفید که پر از لکه ها و رگه های سیاه رنگ
است و سینهٔ آنها به رنگ نخودی است. زیستگاه. این پرندگان بیشتر در بنگلادش، چین، هند، لائوس، میانمار، تایلند و ویتنام یافت می شوند. زیستگاه مورد نظر آن ها جنگل های گرمسیری و نیمه گرمسیری کوهستانی است که نواحی نمناکی به شمار می روند. دیگر زیستگاه های مناسب برای آنها که از درجهٔ اهمیت پایین تری برخوردارند، می توان به جنگل های گرمسیری و نیمه گرمسیری خشک و همچنین درختچه زارهای جنگل های گرمسیری و نیمه گرمسیری و جنگل های درختان حرا که در سطح بالاتری از دریا قرار گرفته اند اشاره کرد. این پرنده در تپه های جنوب شرق چین نیز یافت می شود. آنها معمولاً در ارتفاعات نسبتاً زیاد بین ۱۲۲۰ متر تا ۲۵۰۰ متر دیده می شوند. با این حال آنها تمایل دارند که در فصل زمستان در ارتفاعات پایین تر حدوداً ۲۰۰ متری پرواز کنند.
مطالعات امنیتی که در طول جنگ سرد به سرعت توسعه یافت تحت تأثیر مطالعات راهبردی به وجود آمد. این رشته به طور سنتی به عنوان یکی از زیرشاخه های رشته روابط بین الملل محسوب می شود.
شیفتگی فیلمی به کارگردانی، نویسندگی و تهیه کنندگی علی زمانی عصمتی محصول سال ۱۳۹۲ است. خلاصه فیلم. شایسته زنی است که بیش از سی سال است وجه زنانه خود را فراموش کرده است. او پس از آشنایی با یک موزیسین جوان به نام غوغا و کمک به او برای رفع گرفتاریش خود نیز دچار دگردیسی می شود.
پدیده تداخل لامپ خیابان ، (یا به اختصار SLI)، به پدیده ای غیرعادی گفته می شود که در آن به نظر می رسد یک فرد می تواند چراغ های خیابان را خاموش (یا روشن) نماید. لامپ های خیابان ممکن است بر اثر تصادف خاموش شوند مانند خاموش و روشن شدن متناوب لامپ های بخار سدیم در انتهای دوره زندگی، اما با این حال افرادی که ادعای دارا بودن پدیده تداخل لامپ ها را دارند معتقدند این اتفاق برای آنها به طور منظم روی می دهد و از حالت تصادف و شانس خارج است. در برخی از مواقع برای توضیح فراهنجار این پدیده از علم استفاده کرده اند مثلاً اینکه ادعا کرده اند که پالس های الکترونیکی مغز این افراد با عملکرد این لامپ های الکترونیکی تداخل پیدا می کند. این پدیده هیچگاه در آزمایش های علمی رخ نداده و هیچکدام از مدعیان آن نتوانسته اند در محیط آزمایشی آنرا انجام دهند و ادعا کرده اند که قدرت کنترلی روانی یا فیزیکی آن را ندارند. بیشتر اوقات این پدیده را در لامپ هایی خاص مشاهده کرده اند نه در حالت کلی در تمامی انواع لامپ های خیابان.
مطالعات راهبردی یا مطالعات استراتژیک یک رشته دانشگاهی میان رشته ای است که بر مطالعه جنگ و صلح، چه به عنوان یک متغیر مستقل یا یک متغیر وابسته متمرکز است. مطالعات راهبردی اغلب توجه ویژه ای به رابطه میان سیاست بین الملل، ژئواستراتژی، دیپلماسی بین المللی، اقتصاد بین الملل و قدرت نظامی (استراتژی)، همانند نقش جاسوسی، دیپلماسی و همکاری های بین المللی در جهت مسائل امنیتی و دفاعی دارد.
خودکشی ناموفق یا خودکشی غیر کشنده حالتی است که فرد پس از انجام خودکشی زنده می ماند. همه گیرشناسی. طبق برآوردهای مؤسسه ملی بهداشت روان ایالات متحده آمریکا هر خودکشی موفق پس از دست کم ۱۱ مورد اقدام به خودکشی صورت می پذیرد. انجمن آمریکایی خودکشی شناسی این رقم را حتی تا ۲۵ مورد اعلام نموده است. با در نظر گفتن این آمار می توان گفت که نزدیک به ۹۲ تا ۹۶٪ خودکشی ها ناموفق هستند. نرخ موارد غیر کشنده خودآزاری در مقایسه با خودکشی ناموفق در زنان به طور چشم گیری بیشتر است. نیمه خودکشی و خودآزاری. برخی خودکشی شناسان بیشتر موارد اقدام به خودکشی را در حوضه نیمه خودکشی و خودآزاری مورد بررسی قرار می دهند. روش ها. آمار مرگ و میر ناشی از برخی روش های خودکشی از دیگر روش ها بیشتر است. به طور مثال می توان به خودکشی با سلاح گرم با ۹۰٪ نرخ مرگ، خودکشی به وسیله سم با ۷۵٪ و خودکشی با مصرف بیش از حد دارو با تنها ۳٪ نرخ مرگ اشاره نمود. فراوانی. خودکشی ناموفق مهم ترین پیش بینی کننده احتمال خودکشی موفق فرد در آینده می باشد. آمار خودکشی در بین افرادی که خودآزاری کرده یا خودکشی ناموفق داشته اند، صدها برابر افراد معمولی است. براساس برآوردها ۱
۰ تا ۱۵٪ اقدام به خودکشی ها منجر به مرگ شده است. نیز آمار مرگ در ماه ها و سال اول اقدام به خودکشی بیش از زمان های دیگر می باشد. نزدیک به ۱٪ افرادی که خودکشی ناموفق داشته اند، در سال اول می میرند. پی آمدها. اقدام به خودکشی اگر منجر به مرگ فرد نشود، آسیب بسیار شدیدی به وی وارد می کند. سالانه حدود ۳۰۰،۰۰۰ آمریکایی از خودکشی جان سالم به در می برند که از این میزان ۱۱۶،۰۰۰ تن بستری شده و ۱۱۰،۰۰۰ تن پس از مداوا از بیمارستان مرخص می شوند. متوسط هزینه زمانی و مالی بستری شدن در بیمارستان به سبب اقدام به خودکشی به ترتیب ۱۰ روز و ۱۵،۰۰۰ دلار برآورد شده است.۱۹،۰۰۰ تن از افرادی که خودکشی ناموفق را تجربه می کنند نیز به طور کامل تا آخر عمر معلول می شوند که برآورد هزینه مالی آن نیز ۱۲۷،۰۰۰ دلار می باشد. خودکشی در قانون. در طول تاریخ مسیحیان افراد خودکش را کافر قلمداد می کرده اند و در اسلام نیز آن را گناه کبیره می دانستند. همچنین برخلاف امروز عمل خودکشی در قوانین بیشتر کشورها جرم محسوب می شد. با این حال در بیشتر کشورهای اسلامی هنوز آن را یک جرم به حساب می آورند. در قرن ۱۹ میلادی در انگلیس عمل خودکشی همچون قتل می توانست حتی منج
ر به اعدام فرد شود. در ایالات متحده آمریکا خودکشی جرم نیست اما تبعاتی برای فرد در بر دارد. با این حال در اروپا هیچ کشوری وجود ندارد که خودکشی را جرم به حساب آورد. در کشور سنگاپور و هند کسی که اقدام به خودکشی می کند، در صورت زنده ماندن ممکن است به یک سال زندان محکوم شود. براساس قانونی که در سال ۲۰۱۲ در کشور اوگاندا به تصویب رسید، خودکشی نیز یک جرم تلقی شد. در کشور غنا هم چنین قانونی در سال ۲۰۱۳ به تصویب رسید.
کنت داکولا یا قلعه هزار اردک مجموعه ی کارتونی کمدی-درام ترسناک بریتانیایی برای کودکان بود که در ۶ سپتامبر ۱۹۸۸ برای اولین بار پخش شد. این فیلم در ایران با نام قلعه هزار اردک پخش شد و در دوبله آن هیچ اشاره ای به خون آشام بودن اجداد کنت داکولا نشده بود و نام کنت داکولا به داک بزرگ تغییر یافته بود. داستان. داستان این مجموعه بر اساس اردک های خون آشام است که نسل به نسل در قلعه ای مخوف زندگی کردند و از لحاظ شخصیتی شبیه کنت دراکولا هستند اما آخرین نسل از این خانواده وقتی پرستار بچه (نانی) به او(کنت داکولا) به جای خون، سس کچاپ می دهد تبدیل یه اردکی گیاهخوار می شود. در طی این داستان پیش خدمت کنت داکولا که ایگور نام دارد می خواهد تا به هرطریقی کنت داکولا را به خصلت خون آشامی اش بازگرداند، همچنین قلعه ای که آن ها در آن زندگی می کنند توانایی عجیبی در جابه جایی خود دارد و می تواند مکان خود را تغییر دهد و حتی در زمان سفر کند. همچنین در این مجموعه شخصیتی به نام دکتر فن گوسوینگ وجود دارد که برگرفته از شخصیت آبراهام ون هلسینگ است دشمن کنت داکولا است و می خواهد او را بکشد.
آدولف روبرت اریش براندنبرگر (۱۵ ژوئیه ۱۸۹۲ – ۲۱ ژوئن ۱۹۵۵) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود. زندگی نامه. اریش براندنبرگر روز ۱۵ ژوئیه سال ۱۸۹۲ در آوگسبورگ زاده شد. سال ۱۹۱۱ به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در جنگ جهانی اول خدمت کرد. سال ۱۹۴۱ در آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، فرمانده لشکر هشتم زرهی بود. در ادامه سپاه های ۱۷ و ۲۹ را در جبهه شرقی فرماندهی کرد. ماه اوت سال ۱۹۴۴ فرماندهی ارتش هفتم را در جبهه غربی بر عهده گرفت. در جریان نبرد آردن در ماه دسامبر سال ۱۹۴۴ ارتش او موظف به محافظت از جناح جنوبی تهاجم ارتش های پنجم و ششم زرهی بود. در ابتدا موفقت هایی کسب کرد اما در نهایت با ضد حملات آمریکایی ها وادار به عقب نشینی شد. در جریان پیش روی نیروهای متفقین به سمت شرق در سال ۱۹۴۵، اقدامات دفاعی و تاخیرآفرین ماهرانه ای به اجرا گذاشت. به هر صورت روز ۲۰ فوریه توسط فیلدمارشال والتر مدل از مقامش برکنار شد. روز ۲۵ مارس فرماندهی ارتش نوزدهم را در دست گرفت و در ناحیه شوارتس والت در مقابل نیروهای فرانسوی ایستاد. ارتش او روز ۵ مه سال ۱۹۴۵ در نزدیکی اینسبروک در اتریش تسلیم دشمن شد. اریش براندنبرگر در
نهایت روز ۲۱ ژوئن سال ۱۹۵۵ در بُن درگذشت.
پژو ۳۰۷ ( به انگلیسی: PEUGEOT 307) خودروی خانوادگی کوچک است که در کلاس های هاچبک ، استیشن واگن ، سدان ( در بازار چین ) و کروک توسط خودروساز فرانسوی پی اس ای پژو سیتروئن، تحت نام پژو، از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸ در اروپا تولید شد و جانشین پژو ۳۰۶ بود که پس از ۹ سال تولید در سال ۲۰۰۲ متوقف شد. . با استفاده از پلتفرم PSA PF2، عنوان خودروی سال اروپا را برای سال ۲۰۰۲ دریافت کرد، و با وجود عرضه ۳۰۸ در سپتامبر ۲۰۰۷ در فرانسه (جانشین مورد نظر آن) تا سال ۲۰۱۴ در چین و برخی بازارهای آمریکای جنوبی عرضه شد. ) که بر روی همان پلتفرم ساخته شده است. اگرچه که مدل جدیدتر این خودرو به نام پژو ۳۰۸ در سال ۲۰۰۷ معرفی و رونمایی شد، ولی تولید آن همچنان در چین و چند کشور دیگر آمریکای جنوبی تا سال ۲۰۱۴ ادامه داشت. ۳۰۷ قرار بود به ایران بیاید تا در کنار ۲۰۶ (و بعدها۴۰۷) پژوهای مدرن بازار ایران باشند. حتی حضور چندین باره این خودرو در نمایشگاه بین المللی خودرو کشور در غرفه ایران خودرو نیز به این احتمال قوت بخشید؛ اما در نهایت تنها چند نمونه سفارتی و وارداتی آن در کشور ماندند. ۳۰۷ اما از بسیار جهات بسیار شبیه به ۲۰۶ بود. این شباهت ها از ظاهر و فر
م کلی آن آغاز شده، به انبوهی از متعلقات فنی و حتی تجهیزات تزئینات کابین ختم می شد. همین نکته در کنار برنامه گسترده تولید این خودرو در عرصه جهانی (برای مثال چین) به حضور گسترده آن در ایران کمک شایان ذکری می کرد. قطعاً با استفاده از تجارب بین المللی و آنچه ایران از تولید ۲۰۶ و بومی سازی آن (و حتی ساخت رانا و نمونه سدان ۲۰۶) آموخته بود، ۳۰۷ می توانست به یک ۲۰۶ بزرگ تر بدل شود. با این حال ممکن بود همان معضلاتی که برای ۲۰۶ به دلیل تحریم های آمریکا، اتفاق افتاد بود هم برای ۳۰۷ نیز پدید بیاید.
تیم ملی بسکتبال بحرین،نماینده بحرین در مسابقات بین المللی بسکتبال است و توسط انجمن بسکتبال بحرین کنترل کنترل می شود.
اسکرتسو فُرمی در موسیقی است که حالتی طنزآلود و همراه با شوخ طبعی دارد. اسکرتسو اغلب به عنوان بخشی از یک اثر بزرگ تر مانند سمفونی یا سونات به کار می رود (معمولاً در موومان سوم از چهار یا پنج موومان). اسکرتسو همچنین ممکن است یک قطعهٔ تک موومانهٔ دارای کیفیتی طنزآلود باشد. مبدع و پدیدآورندهٔ این فرم لودویگ فان بتهوون است، تا پیش از ابداع این فُرم، همان طور که در آثار ولفگانگ آمادئوس موتسارت، یوزف هایدن و سایر مصنفانِ قبل از بتهوون می بینیم، از فُرم منوئه استفاده می شد. واژهٔ اسکرتسو (Scherzo) در زبان ایتالیایی به معنای جوک است.
به رنگ صدف مجموعه تلویزیونی بود که در سال ۱۳۷۵ از شبکه ۱ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش گردید. این مجموعه به کارگردانی عباس رنجبر و تهیه کنندگی محمد ناجی بود.
دستگاه غشایی درونی مثل یک شبکه بزرگ و هماهنگ درون سلول است که از چند بخش مختلف ساخته شده و همه آن ها با هم کار می کنند تا مواد لازم ساخته، بسته بندی و جابه جا شوند. این دستگاه شامل اندامک هایی مثل شبکه آندوپلاسمی، دستگاه گلژی، وزیکول ها و لیزوزوم هاست. شبکه آندوپلاسمی (شبکه درمیان یاخته ای) را می توان مثل یک کارخانه بزرگ دانست که بخشی از آن مخصوص ساخت پروتئین هاست و بخشی دیگر چربی ها و مولکول های دیگر را می سازد. بعد از آن، پروتئین ها و مواد ساخته شده به دستگاه گلژی فرستاده می شوند؛ جایی که مثل مرکز بسته بندی و توزیع عمل می کند، یعنی مواد را مرتب، تغییر و آماده می کند تا به جاهای درست درون سلول یا به بیرون فرستاده شوند. وزیکول ها (ریزکیسه ها) هم مثل کامیون های کوچک، این بسته ها را جابه جا می کنند. لیزوزوم ها (کافَنده تَن ها) نیز نقش بازیافت کننده و تمیزکننده را دارند و مواد اضافی یا خراب را تجزیه و دوباره استفاده می کنند. به طور ساده، دستگاه غشایی درونی را می توان یک سامانه سازمان یافته از کارخانه ها، انبارها و وسایل حمل ونقل درون سلول دانست که باعث می شود همه چیز به خوبی سر جایش باشد و سلول بتواند درست کار ک
ند. دستگاه غشایی درونی از غشاهای گوناگون شناور در سیتوپلاسم یاخته یوکاریوتی تشکیل شده است. این غشاها یاخته را به بخش های کارکردی و ساختاری یا اندامک ها تقسیم می کنند. در یوکاریوت ها اندامک های دستگاه غشایی درونی عبارتند از: پوشش هسته ای، شبکهٔ آندوپلاسمی، دستگاه گلژی، لیزوزوم، وزیکول، اندوزوم و غشای پلاسما (یاخته ای). این دستگاه در یک تعریف دقیق تر، مجموعه ای از غشاهاست که یک واحد کارکردی و تکاملی را تشکیل می دهند که مستقیماً به هم پیوند دارند یا مواد را از طریق وزیکول ها جابه جا می کنند. نکته مهم این است که غشاهای کلروپلاست یا میتوکندری جزو دستگاه غشایی درونی نیستند؛ گرچه برخی از اجزای این دستگاه از میتوکندری تکامل یافته اند. پوشش هسته ای از دو لایه غشای لیپیدی دولایه ساخته شده است و محتوای هسته را در بر می گیرد. شبکهٔ آندوپلاسمی اندامکی سازنده (سنتزکننده) و انتقال دهنده است که در یاخته های گیاهی و جانوری در داخل سیتوپلاسم منشعب می شود. دستگاه گلژی مجموعه ای از چند کیسه است که در آن مولکول ها برای تحویل به سایر اجزای یاخته یا ترشح از یاخته بسته بندی می شوند. واکوئل ها که هم در یاخته های گیاهی و هم در جانوران
یافت می شوند (اگرچه در یاخته های گیاهی بسیار بزرگتر هستند)، مسئول حفظ شکل و ساختار یاخته و همچنین ذخیره مواد زائد هستند. وزیکول کیسه ای غشایی نسبتاً کوچک است که مواد را ذخیره یا حمل می کند. اندامکی معروف به اشپیتزن کورپر نیز در قارچ ها یافت می شود که با رشد نوک نخینه در ارتباط است. پیشینه مفهوم. در مخمر، بیشتر لیپیدها در شبکه آندوپلاسمی، ذرات لیپید یا میتوکندری ساخته می شوند و ساخت لیپید در غشای پلاسما یا غشای هسته ای کم است یا اصلاً وجود ندارد. بیوسنتز اسفنگولیپید در شبکه آندوپلاسمی آغاز و در دستگاه گلژی تکمیل می شود. در پستانداران نیز به استثنای چند مرحله نخست بیوسنتز لیپید اتری که در پراکسی زوم ها رخ می دهد، وضعیت مشابه است. لیپیدها با انتقال از این مکان های سازنده، غشاهای گوناگونی را می سازند که اندامک های درون یاخته را محصور می کنند. با اینکه روشن است که در پیدایش اندامک ها، انتقال لیپید یک فرایند اصلی است، هنوز سازوکارهای انتقال لیپیدها درک نشده اند. نخستین پیشنهادی که بیان داشت غشای درون یاخته ها دستگاهی واحد تشکیل می دهند که مواد را بین اجزای آن مبادله می کند، توسط موره و مولنهاور در سال ۱۹۷۴ ارائه ش
د. این پیشنهاد به عنوان روشی برای توضیح چگونگی جمع شدن غشاهای چربی گوناگون در یاخته از راه جریان چربی از مکان های ساخت چربی، ارائه شد. ایده جریان چربی از راه یک دستگاه پیوسته از غشاها و وزیکول ها، جایگزینی برای غشاهای گوناگون با موجودیت مستقل بود که از جابه جایی اجزای چربی آزاد، مانند اسیدهای چرب و استرول ها، از طریق سیتوزول تشکیل می شوند. انتقال لیپیدها از طریق سیتوزول و جریان لیپیدها از راه یک دستگاه غشایی درونی پیوسته، فرآیندهای متقابل انحصاری نیست و هر دو ممکن است در یاخته ها رخ دهند. در تعریفی دقیق تر، این دستگاه مجموعه ای از غشاهاست که با تشکیل یک واحد کارکردی و تکاملی، یا مستقیماً با هم پیوند دارند یا از طریق وزیکول ها با هم ارتباط دارند. اجزای دستگاه. پوشش هسته ای. پوشش هسته ای از دو لایه غشای لیپیدی دولایه ساخته شده است و محتوای هسته را در بر می گیرد و آن را از سیتوپلاسم جدا می کند. غشای هسته ای بیرونی با غشای شبکه آندوپلاسمی زبر پیوسته است و همانند آن روی سطح خود ریبوزوم هایی چسبیده دارد. غشای هسته ای بیرونی با غشای هسته ای درونی پیوسته است زیرا این دو لایه در سوراخ های کوچک زیادی به نام منفذ هسته ا
ی به هم چسبیده اند. این منافذ که قطری نزدیک به ۱۲۰ نانومتر دارند، با اجازه دادن به عبور برخی مولکول ها از غشا و اجازه ندادن به برخی دیگر، عبور و مرور از غشا را تنظیم می کنند. از آنجا که منافذ هسته ای در منطقه ای با رفت وآمد زیاد قرار دارند، نقش مهمی در فیزیولوژی یاخته ها دارند. فضای میان غشاهای خارجی و داخلی را فضای هسته ای می نامند که با حفره شبکه آندوپلاسمی زبر پیوسته است. ساختار پوشش هسته ای توسط شبکه ای از رشته های میانی (رشته های پروتئینی) تعیین می شود. این شبکه، لایه ای سازمان یافته و توری شکل به نام لامینای هسته است که به کروماتین، پروتئین های سراسری غشایی و سایر اجزای هسته ای در امتداد سطح درونی هسته متصل می شود. به نظر می رسد که لامینای هسته ای به رسیدن مواد درون هسته به منافذ هسته ای و از هم پاشیده شدن پوشش هسته ای در هنگام میتوز و ساخت دوبارهٔ آن در پایان میتوز کمک می کند. منافذ هسته ای از نظر انتخابی اجازه عبور مواد از هسته را می دهند و از هسته بسیار کارآمدتر هستند، زیرا پوشش هسته ای میزان رفت وآمد قابل توجهی دارد. آران ای و زیرواحدهای ریبوزوم باید به طور پیوسته از هسته به سیتوپلاسم منتقل شوند. هی
ستون ها، پروتئین های تنظیم کننده ژن، دی ان ای پلیمراز و آران ای پلی مراز و سایر مواد ضروری برای فعالیت های هسته ای باید از سیتوپلاسم به هسته وارد شوند. پوشش هسته ای یک یاختهٔ پستاندار معمولی شامل ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ مجموعهٔ منفذی است. اگر یاخته در حال ساخت دی ان ای باشد، هر مجموعه منفذی نیاز به انتقال حدود ۱۰۰ مولکول هیستون در دقیقه دارد. اگر یاخته به سرعت در حال رشد باشد، هر مجموعه باید حدود ۶ زیرواحد ریبوزومی بزرگ و کوچک تازه جمع شده در هر دقیقه را از هسته به سیتوزول - جایی که برای ساخت پروتئین ها استفاده می شوند - منتقل کند. شبکهٔ آندوپلاسمی. شبکهٔ آندوپلاسمی (ER) یک اندامک غشایی سازنده (سنتزکننده) و انتقال دهنده است که در یاخته های گیاهی و جانوری، در ادامهٔ پوشش هسته ای در داخل سیتوپلاسم منشعب می شود. بیش از نیمی از غشاهای یاختهٔ یوکاریوتی را شبکهٔ آندوپلاسمی می سازد. شبکهٔ آندوپلاسمی از کیسه های مسطح و لوله های منشعب ساخته شده است که تصور می شود به یکدیگر متصل باشند، به طوری که غشای شبکهٔ آندوپلاسمی یک سطح پیوسته را تشکیل می دهد که یک فضای درونی واحد را می سازند. این فضای کاملاً پیچیده لومن شبکهٔ آندوپلاسمی نام
یده می شود و از آن به عنوان فضای مخزنی شبکهٔ آندوپلاسمی نیز یاد می شود. لومن حدود ده درصد از کل یاخته را اشغال می کند. غشای شبکهٔ آندوپلاسمی اجازه می دهد تا مولکول ها به طور انتخابی میان لومن و سیتوپلاسم جابه جا شوند و از آنجا که به پوشش هسته ای متصل است، یک کانال میان هسته و سیتوپلاسم فراهم می کند. شبکهٔ آندوپلاسمی نقش اصلی در تولید، پردازش و انتقال ترکیب های بیوشیمیایی برای استفاده در درون و بیرون یاخته را دارد. غشای آن جایگاه ساخت پروتئین ها و چربی های تراغشایی برای بیشتر اندامک های یاخته از جمله خود شبکهٔ آندوپلاسمی، دستگاه گلژی، لیزوزوم، اندوزوم، میتوکندری، پراکسی زوم، وزیکول های ترشحی و غشای پلاسما است. افزون بر این، تقریباً همهٔ پروتئین هایی که قرار است از یاخته خارج شوند، به علاوهٔ آن هایی که برای لومن شبکهٔ آندوپلاسمی، دستگاه گلژی یا لیزوزوم ها اختصاص دارند، در اصل به لومن شبکهٔ آندوپلاسمی منتقل می شوند. در نتیجه، بسیاری از پروتئین های موجود در فضای کیسه ای لومن شبکهٔ آندوپلاسمی، حضوری موقتی دارند زیرا در مسیر خود به مکان های دیگر منتقل می شوند. پروتئین های دیگر، به طور پیوسته در لومن باقی می مانند و
به عنوان پروتئین های ساکن شبکهٔ آندوپلاسمی شناخته می شوند. این پروتئین های ویژه دارای یک سیگنال ویژهٔ نگهداری هستند که از توالی ویژه ای از آمینواسیدها تشکیل شده است که باعث نگهداری آن ها توسط اندامک می شود. یک نمونه از پروتئین های مهم ساکن شبکهٔ آندوپلاسمی، پروتئین شپرون معروف به پروتئین اتصال دهنده ایمونوگلوبولین (BiP) است که پروتئین های دیگری را که به طور نامناسب ساخته یا پردازش شده اند، شناسایی کرده و آن ها را از ارسال به مقصد نهایی بازمی دارد. شبکهٔ آندوپلاسمی در مرتب سازی پروتئین ها بر پایهٔ ترجمه نقش دارد. پلی پپتیدی که دارای توالی سیگنالی شبکهٔ آندوپلاسمی است، توسط یک پروتئین تشخیص سیگنال که تولید پروتئین را متوقف می کند، شناسایی می شود. ذره شناسایی سیگنال (SRP) پلی پپتید را به غشای شبکهٔ آندوپلاسمی منتقل می کند تا در آنجا، از طریق منفذهای غشایی رها شده و ترجمه از سر گرفته شود. دو بخش متمایز اما به هم پیوسته از شبکهٔ آندوپلاسمی وجود دارد که از لحاظ ساختار و کارکرد گوناگون هستند: شبکهٔ آندوپلاسمی صاف و شبکهٔ آندوپلاسمی زبر. دلیل نام گذاری شبکهٔ آندوپلاسمی زبر وجود ریبوزوم ها در سطح سیتوپلاسمی آن است. ا