Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان یک فیلمساز برجسته در بین منتقدان و سینه فیلیای اروپایی شهرت یافت و برای نوشتن و کارگردانی تعداد قابل توجهی از داستانهای عجیب و غریب گرچه بسیار ادبی فیلم های ادبی و پیچیده کم هزینه در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ (اغلب برای مؤسسه سمعی و بصری ملی در فرانسه) و سپس برای پائولو برانکو تهیه کننده پرتغالی. معروف ترین این فیلم های غالباً عجیب و افسانه گری عبارتند از: گفتار نامعقول (۱۹۷۷)، مختصری که آغاز روابط طولانی مدت روئیز با خورخه آریاگادا، آهنگساز شیلیایی بود. تعطیلات معوق (۱۹۷۸)؛ فرضیه نقاشی به سرقت رفته (۱۹۷۸)؛ در بالای نهنگ (۱۹۸۲)؛ سه تاج ملوان (۱۹۸۳)؛ شهر دزدان دریایی (۱۹۸۳) سرنوشت مانوئل (۱۹۸۵)؛ جزیره گنج (فیلم ۱۹۸۵) و زندگی رؤیایی است (۱۹۸۶).شماره ویژه کایه دو سینما در مارس ۱۹۸۳ به روئیز اختصاص یافت. میراث. آخرین فیلم ویژه تکمیل شده روئیز «شب آن سوی خیابان» سال ۲۰۱۲ برای اکران پس از مرگ انتخاب شد. در بخش دو هفته کارگردانان جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲، بیوه وی والریا ساریمنت، که همچنین تدوین کننده و همکار وی برای چندین دهه بود فیلم خطوط ولینگتون (۲۰۱۲) را تکمیل کرد. حماسه ناپلئونی که روئیز هنگام مرگ در حال آماده ساختن آ
ن بود، در شصت و نهمین جشنواره فیلم ونیز برای شیر طلایی در رقابت بود و به عنوان فیلم ویژه زابالتگی در جشنواره بین المللی فیلم سن سباستین ۲۰۱۲ به شمار می آمد. هر دو فیلم همچنین در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۲ و جشنواره فیلم نیویورک ۲۰۱۲ به نمایش درآمدند. فیلم داستانی اپرای صابون سرگردان که روئیز در سال ۱۹۹۰ در شیلی فیلمبرداری کرده بود اما ناتمام ماند توسط سارمارینتو تکمیل شد و اولین بار در جشنواره فیلم لوکارنو در اوت ۲۰۱۷ به نمایش درآمد. اولین نمایش روئیز «تانگو از بیوه و آینه تحریف شده» آن، که در سال ۱۹۶۷ فیلمبرداری شد اما به دنبال مشکلات بودجه طبقه بندی شد، توسط سارمارینتو بازیابی شد و برای اولین بار در فوریه ۲۰۲۰ در هفتادمین جشنواره بین المللی فیلم برلین به نمایش گذاشته شد. روئیز و بوف کور. روئیز در سال ۱۹۸۷ فیلم بوف کور را بر اساس رمان "بوف کور" صادق هدایت کارگردانی کرد. روایت تک گفتاری و ذهنی رمان صادق هدایت در فیلم او نیز تکرار می شود. آپاراتچی ۳۵ ساله ای که در سینما مشغول به کار است و بیشتر فیلم های شاد عربی را نمایش می دهد راوی داستان است. آپاراتچی با تماشای چند باره فیلم ها از مرز واقعیت و خیال
می گذرد. دیگر شخصیت های این فیلم مانند زن لکاته یا پیرمرد خنزرپنزری اطرافیان جوان آپاراتچی را تشکیل می دهند. فیلم روئیز مانند "بوف کور" هدایت ویژگی های شخصیت پریشان، خیال پرداز و اسکیزوفرنی روحی راوی را به همراه احساس بیهودگی، دلهره تنهایی، از خود بیگانگی و پریشانی و… به خوبی نمایش می دهد. رائول روئیز در خصوص فیلمش گفته است
نشانهٔ لرمیت نوعی حس الکتریکی شوک مانندی است که به پشت و اندام تحتانی انتشار می یابد. این حالت معمولاً با خم کردن یا دیگر حرکات گردن رخ می دهد. این نشانهٔ بالینی معمولاً خودبخود بهبود می یابد، اما ممکن است سال ها ادامه یابد. نشانهٔ لرمیت در بیماری ام اس، اسپوندیلیت گردنی، کمبود ویتامین ب ۱۲ و از عوارض درمان با رادیوتراپی در لنفوم هوچکین دیده می شود.
نبرد پلاچنتیا در ژانویهٔ سال ۲۷۱ میلادی بین ارتشی از رومیان به فرماندهی امپراتور وقت اورلیان و آلامانی ها (دراصل قبیلهٔ یوتونگی) در نزدیکی پیاچنزای امروزی در ایتالیا روی داد. رویداد. آلامانی ها ایتالیا را مورد تاخت و تاز خود قرار داده بودند و با توجه به عدم حضور ارتش روم در آن زمان به غارت شهر پلاچنتیا پرداختند. اورلیان که به دنبال عقب نشینی وندال ها در آن زمان با ارتشش در پانونیا به سر می برد با شتاب به سوی ایتالیا روانه شد. اما آلامانی ها که کمین کرده بودند با حمله ای غافلگیرانه به سربازان رومی موفق به شکست اورلیان شدند. خبر این شکست ترس و وحشت بسیاری را در رم برانگیخت به ویژه که آلامانی های پیروز اینک رهسپار پایتختی بودند که فراتر از دیوارهای قدیمیش گسترش یافته بود. رمیان مراسم مذهبی برپا کرده و از خدایان خود درخواست یاری نمودند. اما سرانجام اورلیان موفق شد تا آلامانی ها را طی نبرد فانو به سختی شکست دهد و به شادی این پیروزی، جشن بزرگی در شهر برپا گردید.
پروکتر اَند گَمبل یا به اختصار پی اندجی شرکت چندملیتی آمریکایی در حوزه صنعت کالاهای مصرفی است، که دفتر مرکزی آن در شهر سینسیناتی، در ایالت اوهایو، قرار دارد. این شرکت در سال ۱۸۳۷ میلادی، توسط ویلیام پروکتر و جیمز گمبل تأسیس شد و اکنون محصولات بسیار گوناگونی، از محصولات پرینگلز تا تولیدات کیلوگ را تولید می کند. پی اندجی همچنین در فهرست تحسین برانگیزترین شرکت های جهان، که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد؛ رتبه پنجم را از آن خود کرد. این کورپوریشن با بسیاری از ابداعات تجاری شامل مدیریت نام تجاری و برنامه های تلویزیونی اعتبار یافته است. تاریخچه. شرکت پروکتر اند گمبل، در سال ۱۸۳۷ با همکاری ویلیام پروکتر یک سازنده شمع و جیمز گمبل یک سازنده صابون تأسیس شد. رقابت شدید بین این دو نفر، در خانواده ای که با آن وصلت کرده بودند، باعث ناسازگاری شد و پدر دو دختر، (اولیویا و الیزابت نوریس) تصمیم گرفت آن ها را به کسب و کار خود، دعوت کند. این ماجرا باعث شکل گیری شرکت پی اند جی شد. ۲۰ سال بعد شمار کارکنان شرکت به ۸۰ نفر و فروش آن به یک میلیون دلار رسید. در دهه ۱۸۸۰ محصول جدیدی از سوی شرکت به بازار عرضه شد، که بسیار مورد استقبال قرار گرفت. ا
ین محصول، صابون ارزان قیمتی (صابون آیووری) بود، که در آب شناور می ماند. در سال ۱۸۸۷، پسر پروکتر، یک برنامه سهیم کردن کارگران در سود کارخانه ها را برای کارکنان، دایر کرد. او امیدوار بود، با دادن بخشی از سهام شرکت به کارکنان، آن ها کمتر به سمت اعتصاب کارگری بروند. شرکت در دهه ۱۸۹۰ بیشتر بر تولید صابون تمرکز کرد و بیش از ۳۰ نوع مختلف صابون روانه بازار کرد. در سال ۱۹۱۱ از روغن های گیاهی و چربمایه، به جای روغن های حیوانی، در عرضه محصولات خود استفاده کرد. در همین سال ها بود، که شعبه های مختلف شرکت در خارج از آمریکا تأسیس و پی اندجی به یک شرکت بین المللی تبدیل شد. در سال ۱۹۱۵ پسر بنیان گذار، جیمز گمبل، مؤسسه خیریه ای را، دایر کرد، که امروزه نیز در ایالات متحده از شهرت ویژه ای برخوردار است. با توسعه برق، نیاز به شمع کمتر می شد. شرکت در ۱۹۲۰ تولید شمع را متوقف ساخت. در آغاز سده بیستم، کارخانه ها و تولید محصولات شرکت، گسترش یافت. در این هنگام، پی اندجی به دلیل داشتن آزمایشگاه های پژوهشی متعدد، برای تولید محصول جدید، مشهور بود. در ۱۹۲۴، پروکتر اند گمبل به عنوان نخستین شرکت پیشتاز، پژوهش های بازار را انجام داد. این رویکر
د متفکرانه، شرکت را توانمند ساخت، که درک از مشتری را بهبود بخشد و نیازهای او را پیش بینی کند و با عرضه محصولات خود، پاسخ مناسبی به آن بدهد. در سال ۱۹۴۱، پروکتر اند گمبل یکی از نخستین شرکت هایی بود، که با ایجاد واحد ارتباط با مشتری، به طور رسمی به مکاتبه های مصرف کنندگان پاسخ می داد. در سال ۱۹۷۳ با افزودن شماره تلفن های آزاد و در ۱۹۸۰ با استفاده از پست الکترونیکی، راه های ارتباطی با مشتریان، گسترش یافت و مشتری همچنان در قلب فعالیت های شرکت باقی ماند. در سال های پس از جنگ جهانی دوم، محصول تاید از سوی شرکت به عنوان: معجزه شویندگی عرضه شد و مدل جدید این محصول، بسیار بهتر از محصولات مشابه بازار بود. نخستین خمیردندان حاوی فلوراید با همکاری دانشگاه ایندیانا به نام کرست در سال ۱۹۵۵ به بازار عرضه شد. پس از آن، دستمال توالت و سایر محصولات کاغذی تولید و ارائه شدند. در ۱۹۶۱ پوشک بچه با نام تجاری پمپرز روانه بازار شد. گرچه تا آن زمان، شرکت جانسون اند جانسون کهنه بچه را ارائه داده بود، که باید شسته می شد، اما عرضه پمپرز کار نگهداری کودک را بسیار آسان ساخت. در سال ۱۹۸۴ برای نخستین بار، نام شرکت در فهرست ۱۰۰ شرکت برتر جهان ق
رار گرفت. در ۱۹۸۵، پی اند جی، شرکت ریچاردسون ویکز؛ سازنده محصولات بهداشتی شخصی را خریداری کرد. در ۱۹۹۶ پروکتر و گمبل به دلیل ایجاد و توسعه فناوری ها، در محصولات مصرفی که به ارتقای زندگی میلیاردها مصرف کننده، در سراسر جهان کمک می کرد، به کسب مدال ملی فناوری نائل آمد. در سال ۲۰۰۲ نخستین مرکز درمانی مجهز به ام آرآی برای تشخیص و درمان سریع عارضه های حیوانات خانگی، راه اندازی شد. در سال ۲۰۰۵، پی اندجی، شرکت ژیلت را خریداری کرد. در سال ۲۰۰۶ در راستای رویکرد انجام کار درست در دراز مدت، برنامه تأمین آب آشامیدنی سالم برای کودکان در برخی از فقیرترین کشورها، به اجرا درآمد. در بازی های المپیک تابستانی لندن در سال ۲۰۱۲ شرکت پروکتر اند گمبل یکی از سرمایه گذاران و اسپانسرهای اصلی آن، به شمار می رفت. حوزه های کسب وکار. حوزه های اصلی کسب و کار شرکت پروکتر اند گمبل عبارت است از: پروکتر و گمبل صاحب یکی از قدرتمندترین پورتفولیوها (سبد محصول) است؛ از جمله: براون در ماشین های تراش شخصی، ژیلت در تیغ، فولجرز در قهوه، دوراسل در باتری، داونی یا لنور در نرم کننده، داون در مایع ظرفشویی، تاید در پودر شوینده، کرست در خمیردندان، اورال-بی د
ر مسواک و نخ دندان، پمپرز در پوشک بچه (که با ۸ سال کار از سوی ۱۸۰ نفر محقق به دست آمد)، اولی در کرم پوست صورت و ده ها محصول مختلف در حوزه های دستمال کاغذی، دستمال توالت، دستمال مرطوب، محصولات کاغذی، انواع صابون، مراقبت از پوست و مو، کالاهای بهداشتی، خانگی و خانوادگی، خوشبوکننده هوا و … بخش های مختلف شرکت، عبارت است از: دانش بازار مصرف، توسعه کسب و کار مشتری، مالی و حسابداری، منابع انسانی، اطلاعات و تصمیم گیری، بازاریابی، زنجیره تولید، خرید و تحقیق و توسعه. چشم انداز. چشم انداز پروکتر اند گمبل چنین است: بهترین شرکت دنیا در عرضه کالاهای مصرفی و ارائه خدمات…! هدف و اصول. پروکتر اند گمبل مدعی است، که به دنبال بهبود زندگی نسل کنونی و نسل های آینده است، آن ها می گویند: سه میلیارد نفر در روز، با محصولات ما سروکار دارند. یکی از عوامل اصلی که باعث شد میراث شرکت ده ها سال پایدار بماند، قدرت هدف پی اند جی بود. هدف پی اند جی، جزئی از فلسفه وجودی او بود: اینکه ما که هستیم، که بوده ایم و برای نسل های آینده چه خواهیم کرد؟ ما مراقب مردم هستیم تا زندگی روزمره شان بهبود یابد. ما تماس مان را با مردم حفظ می کنیم. ما روش های انجا
م امور خانه، روز به روز، آسان تر می کنیم. ارزش های اخلاقی و سازمانی. پروکتر و گمبل چیزی جز کارکنان و ارزش هایی که با آن زندگی می کنند، نیست. در سطح شرکت، بیانیه ای از اهداف، ارزش های اصلی و اصول کار وجود دارد، که همه از آن تبعیت می کنند. منابع انسانی. بیش از ۱۲۶ هزار نفر در بیش از ۸۰ کشور جهان، در این شرکت مشغول به کار هستند. مدیرعامل کنونی شرکت بر این باور است که پی اند جی، از نسل به نسلی دیگر، از دل شخصیت کارکنانش بیرون آمده است. آن شخصیت در هدف، ارزش ها و اصول شرکت، متجلی است و کارکنان به خوبی با آن زندگی می کنند. نام های تجاری. ۲۳ نام تجاری این شرکت درآمد خالص سالیانه ای بیش از یک میلیارد دلار دارند و ۱۸ نام تجاری دیگر درآمد خالص سالیانه ای بین پانصد میلیون تا یک میلیارد دلار دارند. از جمله نام های تجاری این شرکت می توان به: براون، دوراسل، ژیلت، فیری، پمپرز، فیوژن، هد اند شولدرز، اورال-بی، دولچه و گابانا، پنتن، کرست، هربال اسنسز، ویکس، تاید، آریل، دانهیل، هوگو باس، عطر گوچی، عطر لاکست، عطر پوما، پرینگلز، عطر کریستینا آگیلرا، عطر آوریل لوین، عطر اسکادا اشاره کرد.
نبرد فانو یا نبرد فانوم فورتونا در ژانویهٔ سال ۲۷۱ میلادی بین ارتش امپراتوری روم به فرماندهی اورلیان و نیروهای آلامانی در نزدیکی فانو در ایتالیا روی داد. رویداد. اورلیان، امپراتور وقت روم که کمی پیشتر در ژانویهٔ ۲۷۱ در نبرد پلاچنتیا از آلامانی ها شکست خورده بود، بار دیگر نیروهایش را سازماندهی نمود و به تعقیب آلامانی هایی پرداخت که پس از پیروزیشان به شتاب به سوی شهر بی دفاع رم سرازیر شده بودند. سپاهیان روم در نزدیکی رود متاروس در فانو به دشمن رسیدند و طرفین بار دیگر با یکدیگر درگیر شدند. در طی این نبرد رودخانه همچون سدی در برابر آلامانی ها عمل می کرد و بسیاری از آنان به داخل آب های آن افتاده و غرق شدند. این جنگ سرانجام با پیروزی رومیان به پایان رسید.
آنتونی آونی (زاده ۱۹۳۸) یک نویسنده، مردم شناس و ستاره شناس آمریکایی است. بیشتر تحقیقات او در زمینه دوران پیشاکلمبی در قاره های آمریکا می باشد. وی هم اکنون در دانشگاه کولگیت فعالیت دارد.
اورستیا (یونانی Ὀρέστεια) سه گانه ای از تراژدیهای یونانی، شامل نمایشنامه های آگاممنون، نیازآوران و الاهگان انتقام است که توسط آشیلوس (آیسخلوس) نوشته شده و سرانجامِ نفرینی را که خاندان آترئوس به آن گرفتار شده، بیان می کند. اورستیا در اصل شامل نمایش دیگری به نام پروتئوس نیز بوده که امروزه متن آن موجود نیست. به احتمال زیاد، در ابتدا واژه «اورستیا» برای هر چهار نمایش به کار می رفته و «هر کدام از سه نمایش نامهٔ مجزای این سه گانه احتمالاً نام جداگانه نداشته اند.» اما امروزه، تنها در مورد نمایشنامه های باقی مانده به کار می رود. کلیت این مجموعه، تغییر فرهنگی جامعه را دربارهٔ موضوع عدالت، از حالتی سنتی و مبتنی بر انتقام جویی شخصی در آرگوس، به نظامی قضایی و قانونی در آتن نشان می دهد. افراد شناخته شدهٔ بسیاری در طول تاریخ دربارهٔ تأثیرگذاری "اورستیا" سخن گفته اند. از جمله، یوهان ولفگانگ گوته اورستیا را «شاهکار شاهکارها» خوانده است و چارلز سوینبرن آن را «بزرگ ترین دستاورد ذهن انسان». پژوهشگر آثار کلاسیک، بورا، می نویسد که آشیول «بیش از هر کس دیگر بنیان های حقیقی تراژدی را بنا نهاد و به آن جسم و روحی متفاوت از سایر انواع
نظم بخشید». ریچارد واگنر دربارهٔ تجربهٔ آشنایی با اورستیا می نویسد «می توانستم اورستیا را به چشم جان ببینم. هیچ چیز با احساس والایی که آگاممنون در من برانگیخت قابل قیاس نیست و تا پایان الاهگان انتقام در فضایی بودم که آن قدر با امروز و اینجا فاصل داشت که از آن پس هرگز نتوانسته ام خود را با ادبیات مدرن آشتی دهم». ریچارد لتیمور در اینباره می نویسد: «ویژگی اورستیا به عنوان یک سه گانه در این است که آن قدر از مرزهای یک اجرای دراماتیک فراتر می رود که تا به آن زمان اتفاق نیفتاده بود و از آن زمان نیز اتفاق نیفتاده است.» دنیل برت می نویسد: «سه نمایشی که در کنار هم اورستیا را می سازند… به مثابهٔ سه پرده از درامی حماسی هستند که به لحاظ وسعت، عظمت و اهمیت معنوی و فرهنگی با حماسه های هومر، آنائید ویرژیل، کمدی الهی دانته و بهشت گمشدهٔ جان میلتون قابل قیاس است.» آگاممنون. پیش درآمد. نمایشنامه آگاممنون (انگلیسیAgamemnōn، یونانیἈγαμέμνων) به شرح بازگشت آگاممنون، شاه آرگوس، از جنگ تروا می پردازد. او پس از ده سال جنگ و دوری از کشور، خوشحال از پیروزی قدم به کاخ می گذارد، در حالی که از نقشه ای که همسرش کلوتایمنسترا برای قتل او کشی
ده بی خبر است. انگیزه کلوتایمنسترا از این تصمیم، یکی گرفتن انتقام قتل دخترش ایفیگنیا است که توسط آگاممنون در آغاز این جنگ قربانی شده بود تا بادهای موافق، کشتی های یونانیان را در رسیدن به تروا یاری کنند. انگیزه دیگر او، رابطهٔ عاشقانه ای است که در غیبت ده سالهٔ آگاممنون، با آیگیستوس، برادرزاده آگاممنون برقرار کرده است. آیگیستوس تنها بازماندهٔ آن بخش از خاندان پادشاهی آترئوس است که توسط آگاممنون از رسیدن به سلطنت بازماندند. او مصمم است مقام پادشاهی آرگوس را که حق خود می داند از آگاممنون پس بگیرد. طرح داستان. نمایشنامه با مونولوگ نگهبان کاخ آغاز می شود و شکوهٔ او از این که یک سال است «همچون سگی گوش تیز کرده» بدون استراحت «بر بام این کاخ بیدار مانده ام» و «هنوز چشم به راه شعلهٔ آن آتشم» که «مژدهٔ فتح تروا را به اینجا برساند». خبری که کلوتایمنسترا، زنی «که در سینهٔ زنانه اش اراده ای مردوار، امیدی دیرینه را پروریده» در انتظار آن است. نگهبان بر فرجام شومی که در انتظار خاندان پادشاهی است افسوس می خورد اما سکوت می کند که «گویی نره گاوی کلان بر زبان من گذشته است» و «باقی آنچه می ماند رازی است». سرانجام آگاممنون بازمی گ
ردد، در حالی که کاساندرا، دختر پریام، شاه تروا را به عنوان کنیز با خود به یونان آورده است. پس از آن که نگهبان سکوت می کند، سالخوردگان کاخ در قالب گروه همسرایان، وارد می شوند و به شرح آنچه در این ده سال اتفاق افتاده و امیدها و نگرانی هایی که داشته اند می پردازند. بخش میانی نمایشنامه به مشاجره ای بین آگاممنون و کلوتایمنسترا مربوط می شود. کلوتایمنسترا که ریاکارانه، چهرهٔ همسری عاشق پیشه و چشم به راه شوهر را به خود گرفته، از آگاممنون می خواهد که همچون فاتحان راستین، با گذشتن از فرش ارغوانی (و یا سرخ) قدم به کاخ بگذارد. آگاممنون که این عمل را بسیار خودپسندانه می داند از انجام آن سر باز می زند: «مرا چون آفریده ای میرا خوشامد گویید نه چون یکی از ایزدان». اما در نهایت، با اصرار کلوتایمنسترا به این کار راضی شده و با گذشتن از روی فرشی ارغوانی، وارد کاخ می شود. با خارج شدن آگاممنون و کلوتایمنسترا از صحنه، کاساندرا که تا این لحظه ساکت بوده، دچار خلسه ای پرآشوب شده و به آپولون پناه می برد. به تدریج هذیان گویی پریشان او معنا و مفهوم می گیرد و دربارهٔ جنایت شومی که در شرف وقوع است، به گفتگویی مضطربانه با گروه همسرایان می پر
دازد و می گوید که خودش نیز به کاخ وارد شده و به قتل خواهد رسید. او ادامه می دهد که این قدرت پیشگویی (clairvoyance) را آپولون به او داده اما چون پیشنهاد نزدیکی با آپولون را رد کرده، دچار نفرین او شده، به طوری که هیچ کس پیشگویی هایش را باور نمی کند مگر زمانی که بسیار دیر شده باشد. سپس هذیان وار به مرور وقایع هولناکی که در گذشته داخل این کاخ اتفاق افتاده می پردازد، گویی خود از نزدیک شاهد آن ها بوده است. در نهایت در حالی که می داند از سرنوشت شوم خود گریزی ندارد، پا به داخل کاخ می گذارد و به استقبال مرگ می رود. گروه همسرایان مبهوت و مضطرب بر جای می مانند تا این که فریاد و ناله آگاممنون را از سوی گرمابه کاخ می شنوند. در صحنه بعدی، کلوتایمنسترا را می بینیم که بر سر جنازه سلاخی شده آگاممنون و کاساندرا ایستاده و در حالی که تبرزین خونینی را به اهتزاز درآورده، بی هیچ پشیمانی، این جنایت را بر عهده می گیرد. آگاممنون کاملاً مشابه حیوانی که قربانی شده باشد کشته شده: با سه ضربه، که آخری همراه با نیایشی برای زئوس بوده است. کلوتایمنسترا که مورد شماتت همسرایان سالخورده واقع می شود، دلیل این اقدام را گرفتن انتقام خون دخترش بیان
می کند. سپس آیگیستوس به همراه محافظانش وارد می شود و پس از آن که خود را پادشاه می خواند، خطاب به گروه همسرایان سخنانی خودپسندانه می گوید. در اینجا گروه همسرایان و هواداران آگاممنون شمشیر می کشند و آماده نبرد با آیگیستوس و محافظانش می شوند که کلوتایمنسترا مانع نبرد می شود: «ما چندان که می بایست زخم خورده ایم، پس بیش از این خود را به خون نیالاییم. شما ای سالخوردگان گرامی راه خود گیرید که آنچه پیش آمد به ناگزیر پیش آمد». نمایشنامه در حالی به پایان می رسد که آیگیستوس گروه سالخوردگان را به خاطر درشت گویی ها، تهدید به مجازات می کند و آن ها از امیدشان به بازگشت اورستس، پسر آگاممنون و انتقام گیری او سخن می گویند. نیازآوران. پیش درآمد. نیازآوران (انگلیسی The Libation Bearers، یونانی Χοηφόροι, Choēphoroi) دومین بخش از سه گانه اورستیا است که به هم پیوستن الکترا و اورستس، فرزندان آگاممنون و انتقام گیری آن ها را شرح می دهد. در این بخش، اورستس، مادر خود کلوتایمنسترا را به خونخواهی قتل پدرش می کشد. طرح داستان. در ابتدای نمایشنامه می بینیم که اورستس به همراه دوستش پیلادس که دوران تبعید در فوکیس را با او گذرانده، در یک گورستا
ن هستند و اورستس در حالی که از هرمس برای انتقام جویی یاری می طلبد، یک رشته از موهای خود را بر سر مزار آگاممنون می گذارد. با رسیدن الکترا، خواهر اورستس، به همراه گروهی از کنیزان حرمسرا، اورستوس و پیلادس پنهان می شوند. این زنان، موسوم به نیازآوران، از طرف کلی تمنسترا مأمور شده اند تا با نثار پیشکش هایی از شیر و شراب به مزار آگاممنون، نفرین او را دفع کنند. در پایان این مراسم مذهبی، الکترا رشته مویی بریده را بر مزار می بیند و حدس می زند، این موها که بسیار شبیه موهای خودش است، متعلق به برادرش اورستس باشد. در این لحظه، اورستس از مخفی گاه خود بیرون می آید و هویتش را برای خواهرش آشکار می کند. سپس به طولانی ترین و پیچیده ترین بخش نمایش در متن یونانی می رسیم که در آن گروه همسرایان، اورستس و الکترا، در خلسه ای هذیان وار، به گفتگو با روح آگاممنون می پردازند و از او برای گرفتن انتقام قتل خودش یاری می طلبند. در پایان این گفتگو، به اورستس گفته می شود که: "این زاری و نیایش چندان دراز شد" و "اکنون که از شور مردی سرشاری، بهتر که برخیزی و دست به کاری برآری". اما اورستس نخست مشتاق است که بداند: "از بهر چیست که آن زن این نیازها ف
رستاه است؟". در اینجا به او گفته می شود که کلوتایمنسترا در کابوس دیده که ماری به دنیا آورده و آن مار از پستان او شیر آمیخته به خون می نوشد. او که این رؤیا را هشداری از خشم خدایان پنداشته، "فرمان داده تا به درمان هراسش بشتابند و این نیازها بر گور مرده برند". اورستس که خودش را همان مار در کابوس مادرش می داند، به همراه خواهرش الکترا، نقشه قتل کلوتایمنسترا و آیگیستوس را طراحی می کنند. در انتهای نمایش، اورستس و پیلادس، که وانمود کرده اند مسافرانی عادی از اهالی فوکیس، تبعیدگاه اورستس هستند، بر در کاخ حاضر می شوند و اعلام می کنند برای ملکه پیغام مهمی آورده اند. آن ها سپس به کلوتایمنسترا خبر مرگ اورستس را می دهند و در ازای آن تقاضای مهمان نوازی می کنند. کلوتایمنسترا، شادمان از این خبر، آن ها را به داخل کاخ پذیرفته و قاصدی را به جانب آیگیستوس روانه می کند تا این مژده را به او برساند. اما با ورود آیگستوس به کاخ، اورستس هویت خود را آشکار کرده و او را می کشد. کلوتایمنسترا که صدای فریادی شنیده به صحنه می آید و می فهمد آن رهگذر بیگانه که اینک بر سر جنازه آیگیستوس ایستاده، کسی جز پسرش اورستس نیست. اورستس در اینجا با موقعیت
دشواری روبه روست، کشتن مادر برای خونخواهی قتل پدر. کلوتایمنسترا که بر جان خود بیمناک شده، پستان به دست می گیرد "آیا نمی ترسی که تیغ بر این سینه فرود آری؟ آیا نه آن سینه است که بر آن آرمیده ای و از پستانش شیر مکیده ای؟". اورستس که دچار تردید شده، به دوستش پیلادس رو می کند: "چه می بایدم کرد؟ آیا رواست که بر جان مادر خود ببخشایم؟". و او از اورستس می خواهد عهدی را که برایش به نام آپولون سوگند یاد کرده فراموش نکند. در اینجا اورستس بی درنگ کلوتایمنسترا را می کشد و جسدش را به همراه جسد آیگیستوس، در ردای سرخی که به دور پیکر آگاممنون پیچیده شده بود، قرار می دهد. اما به محض خروج از کاخ، اورستس مورد حمله و آزار الاهگان انتقام (موسوم به Erinyes یا Furies) واقع می شود که وظیفه شان تعقیب و مجازات مجرمان و به ویژه قاتلان است. نمایش در حالی پایان می یابد که اورستس، گرفتار در عذابی هولناک، در حال تقلاست و گروه همسرایان با ناله و زاری می گویند که چرخه خونریزی و خشونت، با مرگ کلوتایمنسترا پایان نمی یابد. ارجاع به دیگر نمایشنامه های یونانی. Pietro Pucci از دانشگاه Cornell معتقد است که اورپید، در ارجاعی که از نیازآوران، در نمایشن
امه خود، «الکترا» آورده است، برداشتی اجتماعی جدیدی از رابطه بین حقیقت و مدرک ارائه کرده است. اورپید از صحنه ای که در آن، الکترا تشخیص می دهد رشته مویی را که بر مزار آگاممنون دیده متعلق به برادرش است، انتقاد می کند و در نمایشنامه خود، از زبان الکترا بیان می کند که تشخیص دادن برادر صرفاً از طریق شباهت رشته موی او مضحک است. آنچه که اورپید در نمایش آشیلوس (به احتمال زیاد عامدانه) نادیده گرفته، اهمیت آیینی این عمل است که باعث می شود، شناخت برادر، بیشتر از آن که با شباهت مو ممکن شود، از رابطه ای که فرد مذکور با متوفی دارد امکان پذیر شود. چرا که تنها یکی از نزدیکان آگاممنون، که به احتمال زیاد قصد جانشینی او را دارد، مبادرت به چنین کاری می کند؛ بنابراین الکترا در نمایشنامه آشیلوس، برادرش را با ایمانی که از وی در انجام مراسم آیینی سراغ دارد می شناسد. اما در نمایش اورپید، الکترا تنها از روی شواهد موجود قضاوت می کند و به این نتیجه می رسد که حضور اورستس در اینجا ممکن نیست. این بخش از نمایش اورپید، مربوط به برداشتی از رابطه بین حقیقت و مدرک است که در زمان آشیلوس مرسوم نبوده است. با وجود تفاوت های زیاد در نقش ها، در تراژدی
های ادیپوس در مجموعه نمایشنامه های افسانه های تبای، که توسط سوفوکل نوشته اند نیز مشاهده می شود که چگونه اشتباه در تشخیص هویت، نفرین هایی که چند نسل را دربرمی گیرد و انتقام جویی، همه و همه باعث نابودی تراژیک یک خاندان می شوند. این مجموعه به یونانی کلاسیک، حدود ۳۰ سال پس از مجموعه خاندان آترئوس نگاشته شده و این که سوفوکل به هنگام نوشتن آن حداقل از وجود مجموعه خاندان آترئوس آگاه بوده باشد بسیار محتمل است. در نمایشنامه کمدی قورباغه ها (غوکان)، نوشته آریستوفان، شخصیت اورستس نیز همانند بسیاری از آثار معاصر آن دوره، به ریشخند گرفته می شود. الاهگان انتقام. پیش درآمد. در نمایشنامه الاهگان انتقام (به یونانی Εὐμενίδες به انگلیسی Eumenides یا Furies) که آخرین بخش از سه گانهٔ اورستیا است، اورستس، آپولون و الاهگان انتقام، در دادگاهی با حضور آتنا و هیئت منصفه ای از اهالی آتن، شرکت می کنند تا دربارهٔ مجازات قتل کلوتایمنسترا تصمیم گیری شود. طرح داستان. داستان از جایی آغاز می شود که اورستس، برای رهایی از شکنجه های الاهگان انتقام، به معبد آپولون در دلفی پناه برده اما آپولون که از فرونشاندن خشم الاهگان انتقام ناتوان است، به او
پیشنهاد می کند به همراه هرمس، به آتن سفر کند و از درگاه آتنا کمک بخواهد. سپس آپولون خوابی سنگین بر الاهگان انتقام مستولی می کند تا اورستس موقتاً در امان باشد. در اینجا روح کلوتایمنسترا ظاهر شده و بر سر الاهگان انتقام فریاد می کشد تا بیدار شوند و تعقیب اورستس را ادامه دهند. آن ها به سختی و آهستگی و خرناس کشان از خواب بیدار می شوند و چون اورستس را نمی یابند، خشمگین شده و و به دنبال بوی خون، که خبر از مسیر اورستس می دهد به تعقیب او می روند. بنا به روایات ذکر شده، این بخش از نمایش، برای تماشاگران چنان هولناک بوده که گزارش شده، زنی به هنگام دیدن این صحنه به خاطر سقط جنین درگذشته است! در صحنه بعدی نمایش، اورستس را در آتن می بینیم که در معبد آتنا، با زاری و تضرع پیش تندیس او به زانو درآمده: «اینک در اینجا تندیس تو را در بر می گیرم و داوری تو را به جان دل می پذیرم». در این حال الاهگان انتقام سر می رسند و او را احاطه می کنند: «چه بیهوده یاری می جویی. نه آپولون نه آتنا توان آن ندارند که دستی به یاری تو برآرند. دیر نباشد که زی دوزخ بشتابی و از رامش و آرامش در جان خود نشان نیابی». سپس شادمان از یافتن اورستس، رقص کنان برا
ی مجازات او آماده می شوند که آتنا سر می رسد. او پیشنهاد داوری را می پذیرد و به همراه یازده نفر از بزرگان آتن، هیئت منصفه دادگاه اورستس را تشکیل می دهد. دادگاهی که در آن الاهگان انتقام نقش دادستانی دارند و آپولون نیز به عنوان وکیل مدافع اورستس شرکت کرده است. در دور اول، الاهگان انتقام، اورستس را به خاطر مادرکشی مستحق مجازات می دانند و گناه او را بزرگتر از جنایت کلوتایمنسترا در نظر می گیرند چرا که در قتل آگاممنون «کشته و کشنده را خون یکی نبود». در دور دوم اما آپولون سعی می کند دادگاه را متقاعد کند که در ازدواج و تشکیل خانواده، مقام پدر والاتر از مقام مادر است تا خونخواهی اورستس و به قتل رساندن مادر را به انگیزه گرفتن انتقام خون پدر توجیه کند: «مادر زندگی بخش فرزندی نیست که از آن اویش می خوانند. او همچون پرستار دانه ای است که مردان در او می نشانند. زن بسا چون بیگانه ای باشد که مرد جوانه ای را به او می سپارد». و برای اثبات سخنش چگونگی تولد آتنا را دلیل می آورد که تنها از پدرش زئوس و بدون مادر زاده شده است: «شاهدی اگر می خواهی هم اکنون پیش چشم دارم و بانوی بزرگوار آتنا را به شهادت می آورم. این زادهٔ زئوس، که هرگز