Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آغاز کرد. درجه بندی. فیلم "شرم" بخاطر وجود صحنه های واضح و زننده جنسی درجه NC-17 دریافت کرد؛ بدین معنی که افراد کمتر از هفده سال به هیچ وجه قادر به تماشای آن در سالن ها سینما نبودند. فیلم برداری. فیلم برداری طبق برنامه قرار بود از ژانویه ۲۰۱۱ در نیویورک آغاز شود. فاسبندر بعداً در مصاحبه ای گفت صحنه های مربوط به او از اوایل مارس فیلم برداری شدند. فیلمبرداری، اواخر مه برای برداشت دوباره و پس از تولید تمام شد.
هاینتس کوهوت (۱۹۱۳–۱۹۸۱)، روانکاو اتریشی بود که بعدها به تابعیت آمریکا درآمد. هاینتس کوهوت در ۱۳ مه ۱۹۱۳ در وین به دنیا آمد. او که تنها فرزند فلیکس کوهوت و الس لامپل بود، چند سال اول زندگی خود را با مادرش به تنهایی سپری کرد زیرا پدرش در جنگ جهانی اول به جبههٔ روسیه اعزام شده بود. والدین یهودی او موزیسین بودند، اما پدرش، بعد از بازگشت از جبهه، مجبور شد شغل خود را کنار بگذارد. کوهوت در یک محیط آزاداندیشی و دور از آداب و رسوم یهودی بزرگ شد. خودش می گفت که هرگز با یهودیت ارتباط برقرار نکرده است. محیط اطراف او از لحاظ علمی و فرهنگی بسیار غنی بود اما کوهوت کودکی و نوجوانی خود را در تنهایی سپری کرد. پدر و مادرش، با این که زیاد در خانه حضور نداشتند، اجازه ندادند به مدرسه برود زیرا به آموزش و پرورش عمومی اعتماد نداشتند و برایش معلم خصوصی گرفتند. به عقیدهٔ بسیاری از صاحب نظران، اهمیتی که کوهوت در نظریهٔ خود به همدلی می دهد، تا حد بسیار زیادی تحت تأثیر کمبود عاطفی در کودکی و نوجوانی بوده است. در ۱۹ سالگی، کوهوت وارد دانشکدهٔ پزشکی شد، و یک سال را در پاریس گذراند، و در آنجا، دوره های اینترنی مختلف را در بیمارستانهای پاری
س گذراند. در سال ۱۹۳۸، مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. یک سال قبل از آن، پدرش فوت کرد و کوهوت بسیار تحت تأثیر این فقدان قرار گرفت. اندکی بعد از فارغ التحصیلی، نازیها وارد اتریش شدند و کوهوت مجبور شد پنهان شود و اندکی بعد فرار کند. او ابتدا به لندن پناه برد، بعد به یکی از دوستان دوران نوجوانی خود در نیویورک پیوست. در ۱۹۴۰ برای همیشه در شیکاگو ساکن شد و اندکی بعد مادرش در آنجا به او پیوست. در شیکاگو به عنوان انترن و بعد به عنوان رزیدنت در یک هتل مشغول به کار شد، و به این ترتیب، توانست در کارش تخصص یابد. در سال ۱۹۴۴ مدرک نورولوژی گرفت و سه سال بعد، مدرک روان پزشکی دریافت کرد. در طول این سالهای تحصیلی، و به رغم وضعیت اقتصادی نه چندان مناسب، شروع به روانکاوی با روت آیسلر کرد. بعد، با فریتز مالِنهاف شروع به روانکاوی کرد. در ۱۹۴۸، مدرک روانکاوی دریافت کرد، و در ۱۹۵۳، یک مدرک دیگر به عنوان استاد و مدرس روانکاوی دریافت کرد. در طول تحصیلاتش در انستیتوی شیکاگو، با بتی مایر، همسر آینده اش آشنا شد، که در آنجا به عنوان مددکار اجتماعی کار می کرد. آنها اسم تنها فرزند خود را توماس اوت گذاشتند که این نامگذاری، به احترام اوت آیکه
ورن بود، کسی که کوهوت اولین روانکاوی خود را با او در وین انجام داده بود. آیکهورن که با نوجوانان کار می کرد، به شیوهٔ خاص خودش، با نوجوانان در بارهٔ تأثیر و اهمیت «خودشیفتگی» سؤال و جواب می کرد. کاریزمای شخصی کوهوت، معلومات عموم و تخصصی وی، عشقی که به کارش داشت، و فرهیختگی عظیم وی، باعث شد به او لقب «آقای روانکاوی» بدهند. در انستیتوی روانکاوی شیکاگو، او را بسیار دوست داشتند و در عین حال، کارهایش با مخالفتهای زیادی مواجه می شد، با این حال، او تأثیر زیادی روی این انستیتو گذاشت، و خیلی زود، راه مخصوص به خودش را پیدا کرد و مفاهیم جدیدی را اختراع کرد. او می گفت که روانکاوی در یک بن بست از کانفورمیسم (همرنگی و همشکلی) گیر کرده است و در انستیتوی روانکاوی، باید همهٔ افراد از رشته های مختلف یا با نظریه های متفاوت بتوانند عضویت داشته باشند. به عقیدهٔ کوهوت، حتماً باید رشتهٔ روانکاوی را در رابطه با روان شناسی و سایر علوم، از نو تعریف کرد. در ۱۹۶۴، کوهوت رئیس انجمن روان شناسی آمریکا، و در ۱۹۶۵، معاون انجمن روانکاوی بین المللی شد. او که ابتدا به نظریهٔ فرویدی وفادار بود، بعدها روان شناسی مختص به خود را بر محور مفاهیمی مثل
همدلی و خودشیفتگی بنا نهاد. او کتابهای زیادی نوشت، از جمله کتاب “The Self” را در ۱۹۷۱ به چاپ رساند که در آن، رسماً اعلام کرد از روانکاوی کلاسیک جدا شده است. تفکر، نوشته ها، و تدریس او تأثیر زیادی در روان شناسان آمریکایی گذاشت. در ۱۹۷۸، اولین کنفرانس سالانه در بارهٔ روان شناسی «خود» تشکیل شد که باعث به حرکت درآمدن جنبش جدیدی به نام روان شناسی خود (self) شد. روان شناسی «خود» امروزه نیز طرفداران بسیار زیادی دارد. در ۱۹۷۱ دو بدشانسی به طور همزمان برای وی روی دادند: خودش به سرطان مبتلا شد و مادرش نیز به اختلالات روانی مبتلا گشت. مادرش در ۱۹۷۲ درگذشت. چند سال بعد، کوهوت به یک بیماری دیگر نیز مبتلا شد و مجبور گشت قلبش را به تیغ جراحی بسپارد. از آن به بعد، و تا زمان مرگش در ۱۹۸۱، کوهوت به تدریج خود را از انظار عمومی عقب کشید و وقتش را به بسط نظریهٔ خودش اختصاص داد.
استیو رادنی مک کوئین متولد: ۹ اکتبر ۱۹۶۹) کارگردان، تهیه کننده و نمایش نامه نویس انگلیسی است. وی بخاطر فیلم ۱۲ سال بردگی موفق به کسب جوایز مختلفی من جمله جایزه اسکار، گلدن گلوب و بفتا برای بهترین فیلم شد. او اولین کارگردان سیاه پوست در تاریخ سینماست که موفق شد جایزه اسکار بهترین فیلم را برای فیلم خودش دریافت کند. استیو مک کوئین همچنین بخاطر همکاری اش با مایکل فاسبندر در فیلم هایش شناخته می شود. کودکی. مک کوئین متولد شهر لندن است و در منطقه غرب لندن دوران کودکی اش را گذراند. در سال ۲۰۱۴ طی مصاحبه ای مک کوئین اظهار می کند که دوران مدرسه برای او بسیار سخت بوده. او را در کلاسی از دانش اموزان می نشاندند که گفته می شد آنها برای کارگری، لوله کشی و کارگری ساختمان مناسب تر هستند. بعد از تغییر مدیر مدرسه، مدیر جدید به وجود قوانین نژادپرستانه در این مدرسه اعتراف کرد. طبق گفته های مک کوئین، وی دچار نوعی خوانش پریشی بود. مک کوئین در دوران مدرسه علاقه شدیدی به فوتبال داشت. وی در دوران دانشجویی در رشته هنر و طراحی در دانشکده هنر و طراحی چلسی مشغول به تحصیل شد و بعد در دانشگاه لندن شروع به تحصیل در رشته هنرهای زیبا کرد. در ا
ین دانشگاه بود که او به فیلم سازی علاقه مند شد. بعد از مدتی تحصیل دانشگاه لندن را ترک کرده و در آمریکا در دانشگاه نیویورک مشغول تحصیل می شود. فیلم های کوتاه. اولین فیلم کوتاه وی فیلمی به نام "خرس" محصول سال ۱۹۹۳ بود. این فیلم کوتاه در دانشکده سلطنتی هنر شهر لندن به نمایش درآمد. نمایش این فیلم بحث های فراوانی در مورد نژادپرستی و خشونت را به میان آورد اگرچه که خود مک کوئین گفت که بحث نزاد جزء اولویت های این فیلمش نبود. فیلم "پنج قسمت آسان" فیلم بعدی او است که در سال ۱۹۹۵ ساخته شد و سپس فیلم کوتاه دیگر با نام "بالای سرم" را یک سال بعد، در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد. اکزودوس فیلم دیگرش است که در سال ۱۹۹۷ ساخته شد و در نهایت فیم کوتاه "عمق وسترن" را در سال ۲۰۰۲ ساخت. مک کوئین در سال ۲۰۰۶ به عنوان یک فیلم ساز جنگی به عراق و در ادامه همین سال، فیلم "ملکه و سرزمین" را منتشر می کند که در مورد سربازان بریتانیایی ای است که در جنگ عراق کشته شدند. فیلم های حرفه ای. اولین فیلم حرفه ای و اصلی وی در سال ۲۰۰۸ با نام "گرسنگی" عرضه شد که در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۹ به نمایش درآمد. در این جشنواره وی برنده جایزه دوربین طلایی شد. او اولین کار
گردان انگلیسی بود که این جایزه را کسب کرد. از دیگر جوایز این فیلم می توان به کسب جوایزی در جشنواره فیلم سیدنی و جشنواره فیلم تورنتو اشاره نمود. فیلم بزرگ بعدی وی نیز شرم نام دارد که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. در این فیلم مایکل فاسبندر به ایفای نقش پرداخته است. فیلم بعدی مک کوئین تحت عنوان ۱۲ سال بردگی است. این فیلم بر اساس کتابی به همین نام، نوشته سالومون نورثاپ است. داستان کتاب روایت گر زندگی واقعی نویسنده است. در سال ۱۸۴۱ سالومون نورثاپ را که یک سیاه پوست آزاد بوده ربوده و به عنوان برده می فروشند. سپس وی را به لوئیزیانا برده و ۱۲ سال به عنوان برده از او کار می کشند. در مارس ۲۰۱۴ این فیلم موفق شد برنده جایزه اسکار بهترین فیلم را دریافت کند. مک کوئین اولین کارگردان سیاه پوستی شد که این جایزه را کسب کرد. مک کوئین در حال حاضر در حال کار روی دو پروژه خود است. یکی از این پروژه ها برای شبکه اچ بی او بوده و دیگری مستندی درام در مورد یک سیاه پوست برای شبکه بی بی سی است. زندگی شخصی. مک کوئین علاوه بر سکونت در لندن، از سال ۱۹۹۷ به همراه نامزدش (که مدت طولانی ای است که با هم هستند) در شهر آمستردام سکونت دارد. این دو صاحب دو
فرزند نیز هستند.
مایکل فاسبندر (؛ زادهٔ ۲ آوریل ۱۹۷۷) بازیگر ایرلندی-آلمانی است. نخستین فیلم بلند او "۳۰۰" (۲۰۰۷) بود که در آن نقش یک جنگجوی اسپارتی را داشت. پیش از آن، وی بازیگر تئاتر و تلویزیون بود، از جمله در سریال تلویزیونی "جوخه برادران" (۲۰۰۱) و "هکس" (۲۰۰۵–۲۰۰۴) ایفای نقش نموده بود. نخستین نقشی که نگاه ها را به سوی او متوجه ساخت، ایفای نقش بابی ساندز عضو سابق ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند در فیلم "گرسنگی" (۲۰۰۸) بود که برایش جایزهٔ فیلم ایندیپندنت بریتانیا را به ارمغان آورد. نقش های بعدی او در "تنگ ماهی" (۲۰۰۹)، ستوان نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در "حرامزاده های لعنتی" (۲۰۰۹)، "جین ایر" (۲۰۱۱)، کارل گوستاو یونگ در "یک روش خطرناک" (۲۰۱۱)، رُبات اندروید ذی شعور در "پرومتئوس" (۲۰۱۲) و دنبالهٔ آن "" (۲۰۱۷)، و موسیقی دانی مغرور در کمدی-درام "فرانک" (۲۰۱۴) بود. در سال ۲۰۱۱، فاسبندر نقش اَبَرشرور مارول کامیکس با نام مگنیتو را در ' عهده دار شد و این نقش را در ' (۲۰۱۴)، "" (۲۰۱۶) و "دارک فینکس" (۲۰۱۹) ادامه داد. همچنین در سال ۲۰۱۱، فاسبندر با بازی در نقش یک معتاد جنسی در فیلم "شرم"، برندهٔ جام ولپی بهترین بازیگر مرد و نامزد دری
افت جایزهٔ گلدن گلوب و جایزهٔ فیلم بفتا شد. در سال ۲۰۱۳، او نقش برده دار آمریکایی و سومین ارباب سالومون نورثاپ، «ادوین اِپس» را در فیلم "۱۲ سال بردگی" ایفا نمود که مورد تحسین واقع شد و بابت آن، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. وی در سال ۲۰۱۳ در یکی دیگر از فیلم های ریدلی اسکات به نام "مشاور" بازی کرد. فاسبندر در سال ۲۰۱۵، نقش استیو جابز را در فیلم "استیو جابز" به عهده گرفت و نقش مکبث ویلیام شکسپیر را در فیلم "مکبث" بازی کرد که برای هنرنمایی در نقش استیو جابز نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد. وی در سال ۲۰۱۵ تهیه کنندگی فیلم وسترن "غرب آهسته" را به عهده گرفت و خودش نیز در آن بازی کرد. فاسبندر رانندگی حرفه ای و شرکت در مسابقات اتومبیل رانی را از سال ۲۰۱۷، با حضور در «چالش فراری» آغاز نمود. نام او در سال ۲۰۲۰ در فهرست برترین بازیگران فیلم ایرلند در روزنامهٔ "آیریش تایمز" در رتبهٔ نهم قرار گرفت. اوایل زندگی. مایکل فاسبندر در ۲ آوریل ۱۹۷۷ میلادی در شهر هایدلبرگ آلمان غربی زاده شد. مادرش «اَدل» یک ایرلندی از شهر لارن (واقع در شهرستان انتریم) و پدرش «یوزف فاسبندر» آلمانی بود. مطاب
ق قانون شهروندی دولت آلمان، ملیتِ آلمانیِ پدری او سبب می شود که وی نیز مطابق اصل خون، آلمانی محسوب شود. مطابق آنچه در خانوادهٔ به صورت دهان به دهان نقل شده است، مادر او با مایکل کولینز از رهبران جنگ استقلال ایرلند نسبت خانوادگی دارد. وقی مایکل دو ساله بود، والدین او به شهر کیلارنی در شهرستان کری نقل مکان کردند و در آن، رستورانی به نام «وست اِند هاوس» را اداره می کردند که پدرش سرآشپز آنجا بود. علت این تغییر مکان، آن بود که پدر و مادرش می خواستند فرزندان آنها در دل طبیعت بزرگ شوند تا یک محیط صنعتی نظیر محل زندگی شان در آلمان. وی تحت تعالیم کلیسای کاتولیک بزرگ شد و در کودکی، خادم کلیسایی بود که والدینش برای عبادت به آنجا می رفتند. او یک خواهر بزرگتر به نام «کاترین» دارد که عصب روان شناس است. مایکل و خواهرش، تعطیلات تابستان را در آلمان می گذراندند و او زبان آلمانی را روان و سلیس صحبت می کند، گرچه خودش بعدها در مصاحبه ای گفت که پیش از شروع فیلم برداری "حرامزاده های لعنتی"، لازم بوده تا روی آلمانی حرف زدنش تمرین کرده و دستی به سر و گوشش بکشد چون «کمی گیر داشت». او همچنین به زبان ایرلندی مسلط است، چون در کری بزرگ شد
ه است. او به «مدرسهٔ ملی فوسا» و «کالج سنت برندان» رفت که هر دو، در کری واقع شده اند. وقتی ۱۷ ساله بود، تصمیم گرفت که بازیگر شود و در یک نمایشنامه بازی کرد. در سن ۱۹ سالگی جهت تحصیل در مرکز درام لندن به این شهر رفت که از مراکز وابسته به آموزشگاه هنر دانشگاهی «سنترال سنت مارتینز» است. در سال ۱۹۹۹، تحصیلاتش را در این مرکز نیمه کاره رها کرد و با یک گروه هنری تئاتر به نام هدلانگ جهت اجرای نمایش "سه خواهر" همراه شد. مایکل پیش از آغاز حرفهٔ بازیگری، مدتی به عنوان مأمور پست و متصدی بار مشغول به کار بود. از شغل های دیگر او، می توان به کارگری، مطالعات بازار برای پست سلطنتی و کارمند شرکت رایانهٔ دِل اشاره کرد. حرفه. فعالیت های آغازین (۲۰۰۱–۲۰۰۷). نخستین فعالیت هنری فاسبندر، بازی در نقش «برتون پت کریستنسون» در جوخه برادران (۲۰۰۱) بود. وی سپس در نقش عزازیل در سریال "هکس" در شبکهٔ اسکای۱ و همچنین نقش اصلی موزیک ویدئوی «خلبانان نابینا» از گروه موسیقی بریتانیایی «کوپر تمپل کلاز» ظاهر شد. در این موزیک ویدئو، او نقش مردی را بازی می کند که در یک مهمانی مجردی، با پوشیدن یک گردن بند زنگوله ای، کم کم مبدل به یک بز می شود. فاسبندر
، سپس نقشِ جاناتان هارکر را در مجموعه داستانی «"دراکولا"» در رادیو بی بی سی ایرلند شمالی بازی کرد که از ۲۴ نوامبر تا ۵ دسامبر ۲۰۰۳ از برنامهٔ رادیویی «"کتاب هنگام خواب"» پخش شد. وی همچنین در اوایل سال ۲۰۰۴ در تبلیغ تلویزیونی گینس به نام «"نزاع"»، نقش مردی را بازی کرد که طول اقیانوس اطلس شمالی را از ایرلند تا نیویورک شنا می کند تا شخصاً از برادرش عذرخواهی کند. این تبلیغ تلویزیونی برندهٔ مدال طلای فَـب در سال ۲۰۰۵ شد. در جشنوارهٔ ادینبرا فرینج سال ۲۰۰۶، نقش نیای مادری خود مایکل کولینز را در نمایشنامهٔ «پیمان وفاداری» اثر مری کنی ایفا نمود که دربارهٔ ملاقات این رهبر ایرلندی با وینستون چرچیل بود. علاوه بر این، فاسبندر، یک نسخهٔ تئاتری از "سگ های انباری" کوئنتین تارانتینو را به روی صحنهٔ برد که افزون بر بازی در آن، خودش کار کارگردانی و تهیه کنندگی را بر عهده داشت. وی در فیلم "فرشته" که در مورد شهرت و تنزل نویسنده ای جوان و خودمحور (با بازی رامالا گری) در اوایل سده بیستم است. فاسبندر در نقش مردی به نام «اِسمی» ظاهر می شود که این نویسنده به او علاقمند است. این فیلم درام که توسط فرانسوا اوزون و بر پایهٔ رمانی از الیز
ابت تایلور ساخته شده بود، در ۱۷ فوریه ۲۰۰۷ در جشنواره بین المللی فیلم برلین و در ۱۴ مارس ۲۰۰۷ در پاریس اکران شد. کمی بعد او در نقش «بارنی» در سریال تلویزیونی سوگلی های عروسی بازی کرد و در آن با لهجهٔ اسکاتلندی صحبت می کرد. موفقیت های اصلی (۲۰۰۶–۲۰۱۵). در سال ۲۰۰۶، فاسبندر در نقش دینه کیس (اِستِـلیوس)، یک جنگاور جوان اسپارتی در فیلم فانتزی-اَکشن "۳۰۰" به کارگردانی زک اسنایدر بازی کرد که با موفقیت تجاری خوبی مواجه شد. جهت آماده شدن برای بازی در نقش بابی ساندز، زندانی ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند در فیلم "گرسنگی" به کارگردانی استیو مک کوئین، فاسبندر یک رژیم غذایی را پیش گرفت که به ۶۰۰ کالری در روز محدود بود و به وزن بابی ساندز رسید. این نقش که جهش و موفقیت مهمی در حرفهٔ بازیگری او محسوب می شد، جایزهٔ فیلم ایندیپندنت بریتانیا را برایش به ارمغان آورد. یک سال پس از موفقیت او با فیلم "گرسنگی" در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۸، او دو فیلم دیگر هم بازی کرد. فیلم نخست، "حرامزاده های لعنتی" به کارگردانی کوئنتین تارانتینو که در آن نقش ستوان بریتانیایی «آرچی هیکاکس» را به عهده داشت. فیلم دوم، "تنگ ماهی" به کارگردانی آندریا آرنولد ب
ود. در سال ۲۰۱۰، نقش «بـِرک» را در فیلم وسترن "جونا هکس" عهده دار شد. در گفتگویی در کامیک-کان سن دیگو، فاسبندر دربارهٔ این نقش گفت: «من به نوعی این شخصیت را توسعه دادم و واقعاً آن را فراتر بردم - باید می دیدم چقدر می شود آن را پیش برد… من در مورد این شخصیت، چنین فکر و نقشه ای را داشتم، او به نوعی روان پریش است و با شیوه ها و تفکرات منحرف و پلید خود، احساس خوبی پیدا می کند و از آنها لذت می برد. من نمی خواستم آن مسئله را بسیار واضح نشان بدهم و نقشم شبیه چیزی باشد که قبلاً دیده اید». این فیلم عمدتاً با نقدهای منفی مواجه شد. در پاسخ به این نقدها، فاسبندر گفت: «خیلی بد بود؟ مگه نه. خودم هنوز فیلم را ندیده ام.» کمی بعد، او نقش «کینتوس دیاس» را در فیلم حماسی-جنگی "سنتوریون" به کارگردانی نیل مارشال به عهده گرفت و در نقش «ریچارد وِرث» در فیلم "نهر خون" به کارگردانی جوئل شوماخر، همبازی دامینیک پرسل شد. داستان فیلم دربارهٔ مردی در ویرجینیای غربی است که با محذورات اخلاقی خود کنار می آید و به برادرش کمک می کند تا خانواده ای را که از یک افسر نازی مخفی شده محافظت کرده و برادرش را سال ها به اسارت درآورده بودند، از میان بردار
د. در سال ۲۰۱۱، فاسبندر نقش «ادوارد راچستر» را در فیلم "جین ایر" بازی کرد که کارگردانی اش را کری فوکوناگا و نقش اصلی زن را میا واشیکوفسکا به عهده داشتند. فاسبندر نقش مگنیتو در فیلم ابرقهرمانی "" را ایفا نمود. وقایع فیلم در سال ۱۹۶۲ رخ داده و مترکز بر دوستی میان «پروفسور چارلز اگزویر» (با بازی جیمز مک آووی) و مگنیتو و آغاز شکل گیریِ تیم هر یک از آنها، یعنی مردان ایکس و انجمن جهش یافتگان شرور است. این فیلم در ۳ ژوئن ۲۰۱۱ اکران شد و با موفقیت تجاری و انتقادی همراه بود و سبب شد فاسبندر بیش از پیش به یک ستارهٔ سینما مبدل گردد. فاسبندر در سال ۲۰۱۱، نقش کارل گوستاو یونگ را در فیلم "یک روش خطرناک" به کارگردانی دیوید کراننبرگ ایفا نمود که برای نخستین بار در شصت و هشتمین جشنواره فیلم ونیز نمایش داده شد. او در فیلم "شرم" نقشِ مرد جوانی در حوالی سی سالگی را بازی کرد که گرفتار اعتیاد جنسی است. فاسبندر در این فیلم که در جشنواره فیلم ونیز ۲۰۱۱ اکران شد، مجدداً با استیو مک کوئین همکاری داشت و بابت ایفای نقش «براندون»، برندهٔ جام ولپی بهترین بازیگر نقش اصلی مرد شد. او یکی از گزینه های اصلی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مر
د بود، اما در فهرست نامزدها قرار نگرفت، و بنا به گفته های برخی منابع، برهنگی کاملش در این نقش و به تصویر کشیدنِ روابط جنسی سبب شد که رأی دهندگان «خیال پردازی کنند، ولی در واقع [به او] رای ندهند.» فاسبندر بابت ایفای نقش در این فیلم، با واکنش مثبت منتقدان مواجه شد و نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام و جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. همین نقش آفرینی سبب شد تا کارنامهٔ هنری اش ارتقا یافته و برای بازی در در فیلم های بزرگتری دعوت شود. در سال ۲۰۱۲، فاسبندر در نقش مأمور ام آی۶ در فیلم اکشن-مهیج "بی استفاده" به کارگردانی استیون سودربرگ و همچنین نقش دیوید ۸ در فیلم "پرومتئوس" به کارگردانی ریدلی اسکات ظاهر شد. اسکات، فاسبندر را انتخاب اصلی خود برای این نقش معرفی کرد. به فاسبندر اختیار قابل توجهی برای طراحی و مدل سازی شخصیت آن طور که صلاح می دانست، داده شد. در حین آماده سازی، او به جای الهام گیری از قسمت های قبلی مجموعهٔ "بیگانه"، شخصیت ریچل با بازی شان یانگ در "بلید رانر" را بررسی کرد. فاسبندر از تعدادی دیگر از اجراهای سینمایی الهام گرفت؛ از جمله داگلاس رین در نقش هال ۹۰۰۰ در ""، دیوید بویی در
"مردی که به زمین سقوط کرد"، و درک بوگارد در "پیشخدمت". علاوه بر این، فاسبندر مدل راه رفتن خود را از غواص آمریکایی گرگ لوگانیس الگوبرداری کرد. منتقدان طراحی زیبایی شناسانهٔ بصری این فیلم ها و نقش آفرینی های بازیگران، علی الخصوص بازی فاسبندر در نقش یک ربات انسان نما را ستودند. در سال ۲۰۱۳، فاسبندر ایفاگر نقش اصلی "مشاور" به کارگردانی ریدلی اسکات و نویسندگی کورمک مک کارتی بود. در همان سال، او در فیلم "۱۲ سال بردگی" هنرنمایی کرد که سویم همکاری اش با استیو مک کوئین محسوب می شد. بازی در نقش ادوین اِپس، وی را نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد نمود. فاسبندر مجدداً نقش مگنیتو در ' را بازی کرد که دنباله ای برای ' بود. او همچنین عهده دار نقش اصلی فیلم کمدی "فرانک" (اکران شدن در اواخر تابستان ۲۰۱۴) بود که اقتباسی آزاد از شخصیت کمدی فرانک سایدباتم (خلق شده توسط کریس سیوی) محسوب می شد. فاسبندر در سال ۲۰۱۵، یکی از ستاره های فیلم "غرب آهسته" با بازی کدی اسمیت-مک فی و بن مندلسون بود و در آن، نقش «سیلاس» یک مسافر مرموز را به عهده داشت. او همچنین در نقش بنیان گذار شرکت اپل استیو جابز در زندگی نامه ای درام "استیو جابز
" به کارگردانی دنی بویل ظاهر شد که اقتباسی از کتاب زندگی نامه ای "استیو جابز" اثر والتر ایزاکسون بود و فیلمنامه اش توسط آرون سورکین نگاشته شده بود. ایفای این نقش زمانی به عهدهٔ فاسبندر گذاشته شد که کریستین بیل از ایفای آن انصراف داد. این نقش آفرینی برای فاسبندر، نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را به دنبال داشت. فاسبندر در سال ۲۰۱۵ نقش مکبث را در درام تاریخی-حماسی "مکبث" به کارگردانی جاستین کرزل بازی کرد و در این فیلم با ماریون کوتیار (در نقش لیدی مکبث) و دیوید تیولیس (در نقش پادشاه دانکن) همبازی بود. آغاز تصویربرداری این فیلم در سال ۲۰۱۴ و سرانجام در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۵ اکران شد. ۲۰۱۶–اکنون. در سال ۲۰۱۶، فاسبندر بار دیگر در نقش مگنیتو در فیلم ' حضور یافت. سپس در درام عاشقانهٔ "نور میان اقیانوس ها (فیلم)" به کارکردانی درک سیانفرنس بازی کرد که فیلم برداری اش در اواخر سپتامبر ۲۰۱۴ در نیوزیلند آغاز گردید و در ۲ سپتامبر ۲۰۱۶ به نمایش درآمد. فاسبندر همچنین در سال ۲۰۱۶، فیلم دلهره آور "تعدی بر ما" را نیز در کنار برندن گلیسون بازی کرد. آخرین بازی او در این سال، حضور در فیلم "اساسینز کرید" بود که نهیه کن
ندگی آن را نیز بر عهده داشت و در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۶ به نمایش درآمد. مجدداً کارگردانی این فیلم را جاستین کرزل و یکی از نقش های اصلی را ماریون کوتیار به عهده داشتند. در مه ۲۰۱۷، فاسبندر دوبارهٔ نقش ربات انسان نما «دیوید ۸» را در دنبالهٔ فیلم "پرومتئوس" را با عنوانِ ' ایفا نمود. فیلمبرداری این فیلم در سال ۲۰۱۶ به اتمام رسیده بود. در سال ۲۰۱۷ فاسبندر در نقش کارآگاه «هَـری هُـل» در "آدم برفی" به کارگردانی توماس آلفردسون و هنرنمایی ربکا فرگوسن و شارلوت گنسبور بازی کرد که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر یو نسبو بود. تصویربرداری و ساخت فیلم از ژانویهٔ ۲۰۱۶ آغاز شده بود و در اکتبر ۲۰۱۷ به نمایش درآمد. فاسبندر بار دیگر نقش مگنیتو را در "دارک فینکس" بازی کرد؛ فیلمی که نقدهای نامطلوبی دریافت نمود و از لحاظ تجاری ناموفق بود. فاسبندر در فیلم "هدف بعدی پیروزی است" به کارگردانی تایکا وایتیتی و محصول سرچلایت پیکچرز بازی کرده است که برپایهٔ مستندی به همان نام ساخته شد. فاسبندر در کنار فیلم نامه نویس ایرلندی رونان بنت یک شرکت تولید فیلم بنیان نهاده اند که «فین مک کول فیلمز» نام دارد. او در کنار آرنولد شوارتزنگر و دیوید هسلهاف در "
کونگ فیوری ۲" بازی خواهد کرد که دنباله ای برای فیلم کوتاه "کونگ فیوری" در سال ۲۰۱۵ خواهد بود. مسابقات اتومبیل رانی. مایکل فاسبندر از دوران جوانی به ورزش های موتوری علاقمند بود و در سال ۲۰۲۰ گفت که «حتی پیش از آغاز بازیگری، رؤیای بزرگی برای مسابقه داشتم». وی که از علاقمندان رقابت های فرمول یک و تیم اسکودریا فراری است، یکی از اعضای دورهٔ آموزشی «کورسو پیلوتا»ی این تیم در سال ۲۰۱۶ بود. وی مسابقات حرفه ای را در کلاس «کوپا شل» در رقابت های «چالش فراری» در مه ۲۰۱۷ آغاز کرد و نخستین مسابقهٔ رسمی اش در پیست موجلو به مقام پانزدهم دست یافت. وی همچنین در شاخهٔ آمریکای شمالیِ همین رقابت ها در «پیست لاگونا سکای مزدا» به مقام ششم رسید. او در سال ۲۰۱۸ در رقابت اصلی «چالش فراری در آمریکای شمالی» حاضر شد و در مسابقهٔ انتخابی برای خط اول مسابقه، در پیست دیتونا اینترنشنال اسپیدوی به مقام نخست رسید و در نهایت به رتبهٔ پنجم دست یافت. فاسبندر در سال ۲۰۱۹ به تیم پورشه ملحق شد و در رقابت های «تجربه مسابقه با پورشه» در آلمان شرکت کرد و موضوع مجموعهٔ یوتیوبی این شرکت اتومبیل سازی به نام «راهی به لمان» بود. سال بعد، او در «مسابقات پروت
ون» در «سری رقابت های۲۰۲۰ لمان اروپا» و با ریشارد لیتس و «فلیپه فرناندس لاسر» یک «پورشه ۹۱۱ آراس آر» مدل ۲۰۱۷ را راندند. در اواخر همان سال، او رانندهٔ میهمان در مسابقات پورشه سوپرکاپ در پیست بارسلون-کاتالونیا بود که دچار سانحه شد و چند ثانیه ای از رقابت ها عقب افتاد. زندگی شخصی. مایکل فاسبندر مابین سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۷ در لندن زندگی می کرد. وی در همان آپارتمانی در منطقه هکنی لندن زندگی می کرد که از اواخر دههٔ سوم زندگی، ساکن آنجا بود. او زبان آلمانی را سلیس و روان صحبت می کند و به بازی در نقش ها یا فیلم های آلمانی زبان علاقمند است. وی یک کاتولیک برگشته است، اما با این حال، هنوز برای روشن کردن شمع به کلیسا می رود. وی همچنین از حامیان باشگاه فوتبال لیورپول است. در سال ۲۰۱۰، دوست دختر فاسبندر «سوزان اَندروز» یک «قرار منع موقت» علیه او از دادگاه عالی شهرستان لس آنجلس گرفت، با این ادعا که مایکل در سال ۲۰۰۹ «مرا از یک صندلی پرت و دماغم را شکست» و سپس در کنار خودرو او را به روی زمین کشیده، به زانو و ساق پایش آسیب زده و سبب ترکیدن یکی از کیست های تخمدانش شده است. وبگاه "دیلی بیست" در سال ۲۰۱۸ و به دنبال جنبش من هم، ا
ین اتهام ها را تکرار کرد که البته فاسبندر پاسخی به آنها نداد. گرچه فاسبندر سعی دارد که زندگی شخصی اش را غیرعلنی و مخفی نگه دارد، اما در یک مصاحبه در سال ۲۰۱۲ با ماهنامهٔ "جی کیو" اعلام کرد که تا حد امکان با نیکول بهاری پس از همبازی بودن در فیلم "شرم"، دیدار می کردند. در دسامبر ۲۰۱۴، او رابطهٔ عاشقانه ای با آلیسیا ویکاندر آغاز کرد که پیش تر، سرِ صحنهٔ فیلم "نور میان اقیانوس ها" با هم آشنا شده بودند. این دو، طی یک جشن خصوصی در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۷ میلادی در شهر ایبیزای اسپانیا ازدواج کردند و از همان سال، ساکن شهر لیسبون پرتغال هستند. آن ها دو فرزند دارند. فیلم شناسی. بنا به گزارش وبگاه راتن تومیتوز، موفق ترین فیلم های فاسبندر از نظر منتقدان عبارتند از: "۱۲ سال بردگی" (۲۰۱۳)، "کیف سیاه" (۲۰۲۵)، "زانوشکنی" (۲۰۲۴)، "غرب آهسته" (۲۰۱۵)، "فرانک" (۲۰۱۴)، "تنگ ماهی" (۲۰۰۹)، "گرسنگی" (۲۰۰۸)، "" (۲۰۱۴) و "حرامزاده های لعنتی" (۲۰۰۹). فاسبندر برای بازی در نقش ادوین اپس در "۱۲ سال بردگی" نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و برای بازی در نقش استیو جابز در "استیو جابز" (۲۰۱۵) نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شده است.
هری اِستَک سالیوان (زاده ۲۱ فوریه ۱۸۹۲ نوریچ، نیویورک – درگذشته ۱۴ ژانویه ۱۹۴۹ پاریس، فرانسه) روان پزشک آمریکایی بود، که به خاطر اهمیتی که برای روابط میان فردی قائل بود معروف شد. نظریهٔ وی، به نظریهٔ روابط میان فردی (interpersonal theory) معروف شده است. این نظریه می گوید که روابط میان فردی سالم، به ایجاد و حفظ شخصیت سالم کمک می کند، و روابط میان فردی ناسالم، به شخصیت انسان ها آسیب می رساند. در مصاحبه های او با بیماران اسکیزوفرنی، توانایی غیر معمول او در روانکاوی این بیماران به خوبی مشهود بود. هنگامی که سالیوان در سال های ۱۹۲۳–۱۹۳۰ مشغول تحقیقات بالینی در بیمارستان Sheppard and Enoch Pratt ماریلند بود، با آدولف مایر آشنا شد. متد درمانی آدولف مایر در تبیین اختلالات روانی به جای اتکا بر عوامل عصب شناختی، بر مبنای عوامل اجتماعی و روانشناختی بود. زندگی نامه. هری سالیوان در ۱۸۹۲ در نوریچ، ایالت نیویورک به دنیا آمد. خانوادهٔ آن ها تازه از ایرلند به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرده بود و در نوریچ در حومهٔ نیویورک سکنی گزیدند. آن ها بعداً به مزرعه ای در نزدیکی نوریچ رفتند و سالیوان با مزرعه-دارهایی بزرگ شد که برای زندگ