Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاجر، زاهد و درویش و ظاهر می شدند. و به شناسایی مرزهای شرقی بلوچستان می پرداختند. از دیگر مأموران سیاسی و نظامی انگلیس که برای شناسایی بلوچستان رهسپار این دیار شدند، سروان چارلز کریستی و ستوان پاتینجر بودند که مأمور شدند از راه خشکی، قدرت طبیعی، اقتصادی و مناطق سوق الجیشی بلوچستان کنند. در نتیجه مسافرت پاتینجر و همکارش اطلاعات فراوانی در مورد قبایل و سران آنها، شمار جنگجویان قبایل و اوضاع طبیعی بلوچستان به دست آمد که موجب آشنایی اروپاییان با بلوچستان و راهگشای مأموران انگلیسی به هنگام تقسیم بلوچستان شد. سیاست ایجاد کمربند حایل. اهمیت هندوستان برای امپراتوری انگلیس به قدری بود که برخی سیاست مداران بر این عقیده بودند که امکان زیستن برای انگلستان بدون هندوستان وجود ندارد. لرد کرزن در این باره می نویسد: «زمانی که هند شناخته شده است، سرورانش همواره صاحب اختیار نیمی از جهان بوده اند». دولت انگلستان در می یابد که بر خلاف تصورات قبلی، ایران به عنوان خط دفاعی هندوستان چندان قابل اعتماد نیست و روسیه نیز می توانست با عبور از شمال خراسان به خان نشینهای آسیای مرکزی دست یابد؛ بنابراین، لندن و حکومت کمپانی در هندوستان بر آ
ن شدند تا تلاش خود را در آسیای مرکزی به کار اندازند و دیوار دفاعی هند را از بلوچستان به آسیای مرکزی تغییر دهند. به دنبال آن در دهه ۱۲۵۰ هـ. ق/ ۱۸۳۰ م در انگلستان اجماع فزاینده ای پدید آمد مبنی بر اینکه، روسیه به زیان ایران، عثمانی و آسیای مرکزی در حال توسعه بخشیدن به قلمرو خود می باشد و از همین جا طرح «مسئله شرق» یا «بازی بزرگ» ریخته شد. در این طرح، بلوچستان به عنوان سرزمین حایل در برابر پیشروی و توسعه طلبی فزاینده روسیه به هندوستان از اهمیت استراتژیکی خاصی برخوردار شد. در این برهه زمانی انگلیس به دنبال سد دفاعی محکم و استواری می گشت تا بتواند با خیال راحت تری به سلطه خود در هندوستان ادامه دهد. آنان سد دفاعی خود را در مناطق مرکزی بلوچستان یافتند که دولت مرکزی ایران بعد از تصرف آن سیاست قاطعی برای تسلط کامل بر آن نداشت و این همان چیزی بود که انگلیسیها خواستار آن بودند چرا که به راحتی می توانستند مناطق استراتژیک را از همدیگر جدا کرده به نقشه خود یعنی ایجاد کمربند حایل دست یابند. ایران و توجه به مرزهای شرقی. با پایان یافتن جنگهای ایران و روسیه، دولتمردان ایران تصمیم گرفتند بلوچستان را تحت مالکیت خودشان درآورند ا
ما انگلیسیها تصور می کردند که دولت ایران هر قدمی که به سمت هندوستان برمی دارند به طور قاطع به اشاره دولت روس است. انگلیس از اساس تفکر دولت و دربار ایران، دربارهٔ بلوچستان آگاه شده بود. ایران از آغاز سلطنت سلسله قاجار مرز طبیعی جنوب شرقی خود را با احتساب بلوچستان جزو متصرفات ایران، رود سند می دانست. عباس میرزا در خلال گفتگوهای دوستانه و خصوصی با مأمورین انگلیس بارها به این مطلب اشاره کرده بود و محمد شاه نیز بر همین عقیده بود. در نتیجه انگلیسیها درصدد ممانعت از پیشروی ایران به طرف شرق برآمدند که اولین مورد آن مسئله هرات و به دنبال آن تقسیم بلوچستان بود که با تعیین حدود مرزی این مناطق، هم خط دفاعی هندوستان را کامل کردند و هم به پیشروی ایران به سمت شرق برای همیشه پایان دادند. بلوچستان در آغاز سلطنت ناصرالدین شاه. با آغاز سلطنت ناصرالدین شاه و توجه دولت مرکزی به بلوچستان برخی سرداران و حاکمان نواحی مختلف این ناحیه، داوطلبانه اطاعت خود را از دولت اعلام نمودند (سپاهی:۱۲۴). و این بدان دلیل است که امیرکبیر صدراعظم ایران در آن زمان اهمیت ویژه ای به بلوچستان می داد و آن هم به خاطر آگاه بودن او از سیاست های انگلیس در بلو
چستان بود. در این دوران نیز مبارزاتی در بلوچستان برای استقلال دوباره رخ داد اما با سیاست های امیرکبیر بلوچها به شدت سرکوب وعده زیادی کشته شدند و دوباره به اطاعت از ایران گردن نهادند. انگلیسها از این وضع نگران شدند، زیرا با گسترش مرزهای شرقی ایران، ایران را به هند نزدیکتر می دیدند. با توجه به چنین اوضاعی، دولت انگلیس در سال ۱۸۵۳/۱۲۷۰ق. به منظور جلوگیری از گسترش نفوذ بیشتر ایران در بلوچستان، مأمورانی از سند به بلوچستان اعزام کرد. جاسوسان انگلیسی مردم بلوچ را تحریک به مبارزه علیه دولت ایران کرده بودند. دولت انگلیس در این سال ها سعی می کرد با ایجاد جو خودآگاهی در میان مردمان بلوچ آن ها را به مبارزه علیه دولت مرکزی وادارد اما اقدامات آن ها در این زمان نتیجه دلخواه را نداد و انگلیسیها درصدد برآمدند تا به ترفندهای دیگر متوسل شوند. کشیدن خطوط تلگراف؛ زمینه ساز تقسیم بلوچستان. پس از معاهده پاریس و استقلال افغانستان، مشکلات انگلیسیها در هند، برای چند سال، آن ها را از دخالت علنی در بلوچستان بازداشت، اما شورش هند در سال ۱۸۵۷م/ ۱۲۷۴ق انگلیسیها را در تقسیم بلوچستان مصمم کرد. انقلاب هندوستان و خطری که در آن مقطع تاریخی متوج
ه امپراتوری بریتانیا شد، آثار و نتایج عمیقی در ایران به جای گذاشت. از جمله مهم ترین این آثار ارتباط تلگرافی هندوستان با اروپا و با انگلیس و در نتیجه کشیده شدن خطوط تلگراف در ایران بود. برای ایجاد خطوط تلگرافی در بلوچستان، مذاکرات توسط افسران انگلیسی با دولت ایران شروع شد، اما این مذاکرات با مخالفت و مقاومت شدید در ایران مواجه شد. دولتمردان وقت ایران به هیچ عنوان نمی خواستند پای مأموران انگلیسی به نقاط تصرف شده، به خصوص نواحی جنوب به ویژه در میان طوایف بلوچستان باز شود. انگلیسیها سرهنگ اپستویک را برای حل این مسئله به سمت سفارت تهران برگزیدند. سرانجام امتیاز کشیدن خطوط در ۲۴ جمادی الثانی ۱۲۷۹ ق / ۱۷ دسامبر ۱۸۶۲ م با دولت ایران به امضا رسید. در آن زمان صدارت ایران با امین الدوله بود که با انگلیسیها رابطه صمیمانه ای داشت. انگلیسیها در سال ۱۸۵۹م/ ۱۲۷۵ق برای برقرار کردن رابطه مخابراتی مستقیم هند و اروپا یک رشته سیم بین اسکندریه و خلیج فارس دایر کردند. در سال ۱۲۸۰ق دولت انگلیس گلد اسمیت را به منظور انجام تحقیقاتی در زمینه چگونگی امتداد این خط تلگراف در طول صحرای مکران مأمور کرد. در در سال ۱۲۸۰ق کار کشیدن خط تلگراف ت
مام شد و آن خط را از کراچی به جاسک مربوط کردند. مأموران انگلیسی به هنگام مطالعه، برای کشیدن خطوط تلگرافی پی بردند که کشیده شدن خطوط تلگراف زمینی در بخشی از نواحی ساحلی بلوچستان، برای کنترل و سرانجام جدایی این نواحی مجاور، فرصت مناسبی می تواند باشد. بنابراین تحقیق و بررسی از این نواحی بر عهده سر فردریک گلداسمیت گذاشته شد. انگلیس و حفظ خطوط تلگرافی توسط سرداران بلوچ. با عبور سیم تلگراف از بلوچستان، دولت انگلستان گلداسمیت را با چند افسر دیگر به بلوچستان فرستاد، اما آن ها با مقاومت و مخالفت بلوچها مواجه شدند. افسران انگلیسی به فرماندهی گلداسمیت به این نتیجه رسیدند که تنها از طریق کنار آمدن با سران طوایف و قبایل می توانند بر حاکمیت خویش در بلوچستان تداوم بخشند. به همین خاطر عمدهٔ سران، خانها و سردارهای بلوچ را با دادن اسلحه و مقرری فریب دادند و به بهانه عبور خط تلگراف در هر محل تلفنخانه ای برپا کردند و پرچم انگلیس را بر فراز آن برافراشتند. بدین سان انگلیسیها در سرتاسر بلوچستان نفوذ کردند و از طریق محدود مقرری که به سرداران بلوچ می دادند از آن ها تعهد گرفتند تا از سیمهای تلگراف مراقبت نمایند. در این میان عده ای دیگ
ر از بلوچها که بهره ای نبرده بودند، دست به تحریکات زدند، در نتیجه سیمهای تلگراف را قطع، و برای مأموران انگلیسی مزاحمت ایجاد می کردند و بعضی از کارکنان را کشته، برخی را اسیر نمودند. این پیشامدها سبب شد دولت انگلیس از ایران بخواهد مرز بین ایران و هند در بلوچستان تعیین شود. دولت ایران با این تقاضا موافقت ننمود. گلداسمیت بلوچها را تحریک نمود تا دوباره مبارزات خودشان را آغاز کنند. ناصرالدین شاه متوجه این خطر شد که چنانچه رضایت انگلیس را فراهم نکند، ممکن است بلوچستان تصرف شده را از ایران مجزا نماید. در سال ۱۲۸۸ق. انگلستان عده ای سرباز هندی را به پنجگور فرستاد و خیال داشت تمامی بلوچستان را فتح کند. ناصرالدین شاه از این نقشه باخبر شد و با سفیر انگلیس در تهران در این باب مذاکره نمود. سفیر انگلیس اظهار کرد که اگر دولت ایران خواهان دوستی با دولت انگلیس است، باید خطوط مرزی بلوچستان را با مرز هند تعیین نماید. ناصرالدین شاه نیز این پیشنهاد را پذیرفت. از طرف ایران وزیر خارجهمیرزا سعیدخان و آصف الدوله حاکم کرمان و چند نفر دیگر معلوم شدند. از طرف انگلستان گلداسمیت و دو افسر مهندس تعیین گردیدند، اما نتیجه مطلوبی حاصل نشد. در ا
ین جلسه قرار شد دولت انگلیس سالی سه هزار تومان جهت محافظت از تیرها و سیستم تلگرافی که در قسمت بلوچستان واقع می شد پرداخت نماید و تعیین مرزها به ملاحظاتی، نامعلوم و مسکوت ماند. در این زمان انگلیسیها با کاشتن تیرهای تلگراف در گوشه گوشه بلوچستان و گسترش نفوذ خود در این سرزمین و در نهایت با تفرقه انداختن بین مردم بلوچستان کم کم به اهداف خود نزدیکتر شدند. توافق ایران با انگلیس در تشکیل کمیسیون مرزی. در سال ۱۸۶۲م. در دیوار دفاعی هندوستان، تنها منطقه ای که ترتیب قطعی برای آن، مطابق نقشه انگلستان داده نشده بود، منطقه بلوچستان بود. در آن هنگام خان کلات قسمت های شرقی بلوچستان را تحت اداره یا نفوذ خود داشت. انگلستان درصدد بود بلوچستان را دوباره به صورت کشوری مستقل درآورد. اولین کمیسیون برای تعیین مرزهای شرقی ایران، بین دولت ایران و خان کلات به حکمیت انگلستان تشکیل گردید، انگلیسیها به ظاهر نقش حکم را بازی می کردند اما در واقع مدعی آن ها بودند و مطرح نمودن خان کلات بهانه ای بود برای استقلال بلوچستان از ایران. بعد از شکست آقاخان محلاتی در مأموریتش برای استقلال بلوچستان، دولت انگلیس بر آن شد که این امر را توسط یکی از خوانین
مقتدر محلی و با توسعه بخشیدن قلمرو او انجام دهد. مقتدرترین و مناسب ترین فرد برای این منظور خان کلات بود. که انگلیس آن را تحت الحمایه خود کرد و بعد آن را جزء امپراتوری هند درآورد. ایجاد روابط سیاسی بین دولت انگلیس و خان کلات باعث شد که از اغتشاشات بلوچستان جلوگیری شود و مقام حکمرانی خان کلات استحکام پیدا کند، اما لازم بود ترتیبهای تازه اتخاذ شود که سرحدات غربی این مملکت از تجاوزات مصون بماند و از دولت ایران که قریب بیست سال بود به سرحدات کلات تجاوز می کرد جلوگیری شود، و در بین یک حد و حدودی معین گردد. زمانی که ابراهیم خان در اوایل دهه ۱۲۷۰ق. در حکومت بلوچستان مستقر شد دامنه فتوحات وی انگلستان را مضطرب کرد و به فکر چاره جویی انداخت. دولت انگلیس می پنداشت که در صورت عدم مداخله، ابراهیم خان تمامی حوزه حکومتی خان کلات را فتح خواهد کرد و مرزهای شرقی ایران به هند نزدیکتر می شود. آنان درصدد برآمدند تا با تعیین حدود رسمی بین بلوچستان و کلات از پیشروی ابراهیم خان حاکم بلوچستان به سمت سرزمین های غربی هند جلوگیری کنند. با شکایات متعدد دولت انگلیس به دربار و دولت ایران، ایران تحت سرپرستی میرزا حسین خان سپهسالار در سال ۱۸
۷۱م / ۱۲۸۷ق. حاضر به تحدید رسمی مرزهای ایران و کلات با حکمیت دولت انگلیس شد. سر فردریک گلداسمیت به عنوان حکم انگلیس تعیین گردید. از طرف دولت ایران میرزا معصوم خان انصاری به عنوان رئیس کمیسیون مرزی انتخاب شد. بر اساس موافقت نامه تعیین حدود مرزی کمیسیونرها ی یاد شده آزادی خواهند داشت نقشه ای از متصرفات ایران در بلوچستان و متصرفات خان کلات با مرزهای آن ترسیم کنند و آن را با خود به تهران بیاورند، پس از آن مسئله با آگاهی دولت بریتانیا به گونه ای عادلانه تصمیم گرفته می شود. نماینده ایران میرزا معصوم خان در راه بازگشت به تهران به دولتمردان ایران می نویسد: «... این مأمور انگلیسی]گلداسیمد [جز حمایت و تقویت خان کلات و تحصیل سند که کیج و تمپ و بلیده و مند و کوهک و اسپندار و بلکه بیشتر سرباز و دشت باهو تعلق به خان معزی الیه دارد و خیال دیگری ندارد...». به طوری که از نامه میرزا معصوم خان بر می آید، انگلیسیها در نقشه خود قصد داشتند، نواحی تمپ، کیج، بلیده، مند، کوهک و اسپندار و حتی نواحی سرباز و دشت باهو را از بلوچستان تحت مالکیت ایران جدا و به بلوچستان تحت تصرف انگلیس و به خاک کلات بیفزایند. تلاشهای میرزا معصوم خان برای قر
ار دادن کیج و مند در قلمرو ایران به جایی نرسید. ناحیه دیگر که در این زمان مورد اختلاف بین گلداسمیت و میرزا معصوم خان بود، ناحیه کوهک و اسپندار بود. اما با همه تلاشهای مأموران ایرانی در افزایش سهم ایران از بلوچستان، دولت ایران در اوت سال ۱۸۷۱م/ جمادی الآخر ۱۲۸۸ق. پذیرفت که نقشه ها و یافته های یکجانبه گلداسمیت، مبنای صدور رأی نهایی قرار گیرد. بدین ترتیب مناطقی از بلوچستان تحت مالکیت ایران جدا و به خان کلات داده شد که حاکم بلوچستان که از دست نشاندگان حکومت ایران بود و شاه ایران از این امر ناراضی بودند. نارضایتیهای حاکم بلوچستان و اقدام خودسرانه او برای تصرف نواحی از دست رفته، بعد از کمیسیون مرزی اول، سبب شد زمینه های تشکیل کمیسیون دوم مرزی نمایان شود. اختلاف بر سر کوهک. هر چند دولت ایران نقشه گلداسمیت را برای تعیین حدود مرزی از خلیج گواتر تا جالق قبول نمود، اما اختلاف بر سر کوهک و بخشی از دره ماشکید همچنان باقی ماند. حاکم بلوچستان عصبانی و ناراحت از اصل تشکیل کمیسیون و تعیین رسمی سرحدات و به محض مراجعت هیئتهای طرفین از بلوچستان خودسرانه به اشغال و تصرف کوهک پرداخت. با تصرف کوهک توسط حاکم بلوچستان انگلیسیها درصدد
زیر فشار گذاشتن دولت ایران به منظور دست کشیدن از کوهک برآمدند. وزیر مختار انگلیس در تهران، طی نامه ای به وزارت خارجه ایران، تقاضا کرده بود که با توجه به پذیرفتن نقشه گلداسمیت توسط دولت ایران، مسئله کوهک حل و فصل شود. با ادامه کنترل کوهک و اسپندک توسط دولت ایران، مأموران انگلیسی به فکر افتادند این مناطق را از دست ایران خارج نمایند. کمیسیون مرزی دوم. به دنبال تعیین حدود و علامت گذاری بخش اول از مرزهای بلوچستان، در سال۱۲۹۰ق. تامسن وزیر مختار انگلیس، طی نامه ای به ایران خواستار تعیین حدود مرزی ایران و کلات از جالق تا ملک سیاه کوه شد. یکی از مهم ترین عواملی که سبب شد انگلیسیها دو سال بعد از کمیسیون مرزی اول، تقاضای تشکیل کمیسیون دیگری بنمایند، بدون شک ترس آن ها از تصرف قسمتهایی بود که تعیین حدود نشده بود. ترس انگلیسیها از آن بود که با تصرف کوهک توسط حاکم بلوچستان امکان داشت کوهک و نواحی اطراف آن در قلمرو ایران داخل گردد. انگلیسیها بعد از تصرف کوهک توسط ابراهیم خان به تلاشهای خود برای استرداد این ناحیه به خان کلات ادامه دادند. در نامه ای که سفیر انگلیس به دولتمردان ایران نوشته بود، به خط مرزی گلداسمیت استناد نموده
بود. طبق این نقشه، جالق و کله گان حدود مرزی ایران را تشکیل می دادند. در ادامه تقاضا کرده بود که خط مرزی از جالق الی کوه ملک سیاه در زمستان آینده تعیین شود. اما دولت ایران نواحی کوهک و ماشکید را متعلق به خود می دانست و با این طرح مرزی جدید انگلیس مخالف بودند. بعد از آنکه سفارت انگلیس با اصرار دولت ایران، بر تعلق کوهک و ماشکید مواجه شد. و در این مورد با دولت ایران به نتیجه نرسید، دولت هند بریتانیا نیروهایی در سال ۱۳۱۲ق/ ۱۸۹۴ م در پنجگور در نزدیکی ایران مستقر کرد و در واقع می خواست، از راه تهدید نظامی دولت ایران را وادار به قبول درخواستهای خود بنماید ابتدا به دلیل اهمیت استراتژیکی، شاه حاضر به واگذاری ماشکید نشد، در نتیجه تعیین حدود مرزی منتفی شد. بعد از مخالفت سرداران بلوچ با تقسیم بلوچستان ومبارزات آنان، شاه مجبور شد دستور تشکیل هیئتی برای تعیین حدود مرزی از جالق تا کوه ملک سیاه را صادر نماید. قرارداد تعیین حدود مرز ایران و کلات از کوهک تا کوه ملک سیاه در ۹ رجب ۱۳۱۳ ق/ ۲۶ دسامبر ۱۸۹۵ م به امضای صدراعظم ایران، امین السلطان و سفیر انگلیس در تهران رسید و قرار شد طبق این قرارداد، کمیسیونر دولت انگلیس به نمایندگی
دولت تحت الحمایه کلات و نماینده ایران در دهم فوریه ۱۸۹۶ در کوهک حاضر شوند و کار تعیین حدود را شروع نمایند. سرحدات مزبور از قله مثلثاتی ملک سیاه کوه شروع گردیده به سمت جنوب امتداد یافته به ساحل شمالی خلیج گواتر خاتمه می یابد. تمام مسیر علامت مرزی گذاشته شد. اولین ستون مرزی در شرق کوهک تعیین شد و به این ترتیب کوهک به طور رسمی به ایران داده شد، اما نخلستانهای ماشکید جنوبی که شامل لادگشت نیز بود به حاکم خاران واگذار شد. یکی از مناطق مورد اختلاف در این کمیسیون مرزی، نخلستانهای متعلق به طایفه یاراحمد زهی بود، که طبق حدود پیشنهادی در قلمرو خان کلات قرار گرفت، در حالی که این طایفه در قلمرو خاک ایران زندگی می کردند. در نهایت این نخلستانها به ایران واگذار شد. با حل این اختلاف، تحدید و علامت مرزی در ۲۴ مارس ۱۸۹۶ م / ۹ شوال ۱۳۱۳ ق پایان یافت و موافقت نامه ای به امضا رسید در نتیجه کار این کمیسیون، حاکمیت ایران بر مناطق چون کوهک، کناربست، اسفندک، و غرب رود ماشکید که از مدت ها قبل در مالکیت ایران بودند، تأیید شد، ولی بخش عمده ای از ناحیه ماشکید و از آن مهم تر ناحیه میرجاوه و شهر آن و نقاط استراتژیک این منطقه از ایران جدا شد
. با جدایی این مناطق از بلوچستان تحت مالکیت ایران علاوه بر اینکه دیوار دفاعی هندوستان کامل شد، مقاصد سیاسی انگلیس و بهره برداری درازمدت استعمارگران را نیز برای سالیان دراز تأمین کرد. منابع. جامگ پیشوگی بگاه است روستای پت
انفجارهای بوستون به مجموعه ۳ انفجار که در ۱۵ آوریل سال ۲۰۱۳ در شهر بوستون روی داد، گفته می شود. این انفجارها هنگام مسابقه دو ماراتن شهر بوستون و در ساعت ۲:۵۰بعداز ظهر به وقت محلی و در خیابان بویلستون نزدیک میدان کاپلی رخ داد. مقامات بوستون از افزایش شمار تلفات انفجارهای ۱۵ آوریل ۲۰۱۳ خبر دادند و تلفات دست کم سه کشته و ۱۳۰ زخمی گزارش شد. گزارش های نخستین حاکیست که وسیله انفجاری در یک سطل آشغال کار گذاشته شده بود که یکی از مقتولان کودکی ۸ ساله بوده است. انفجار سومی هم در کتابخانه جان اف کندی در چند کیلومتری محل رویداد اتفاق افتاد. دو انفجار اول حدود دو ساعت بعد از آن روی داد که نفرات اول از خط پایان رد شده بودند. دست کم سه بمب عمل نکرده نیز در بوستون کشف شد. این سلسله انفجارات توسط دو برادر چچنی تبار به نام های جوهر تسارنایف ۱۹ ساله و تیمورلنگ تسارنایف ۲۶ ساله صورت گرفت. واکنش بان کی مون. بان کی مون دبیرکل سازمان ملل در آن زمان، ضمن محکوم کردن انفجارهای بوستون، آن را اقدامی احمقانه و وحشتناک اعلام کرد و با قربانیان این حادثه ابراز همدردی کرد. بان کی مون تصریح کرد: این خشونت احمقانه که رخ دادن آن در مراسمی که بر
ای گردهم آوردن افراد به دور هم از سراسر جهان با روحیه ورزشکاری و هماهنگی معروف است، بسیار وحشتناک است. مظنونان. غائله بمب گذاری بوستون آمریکا با کشته شدن یکی از مظنونان بمب گذاری و دستگیری دیگری پایان یافت. این سلسله انفجارات توسط دو برادر چچنی الاصل به نام های جوهر سارنایف ۱۹ ساله و تیمورلنگ سارنایف ۲۶ ساله صورت گرفت. نحوه بمب گذاری. این دو جوان روز ۱۵ آوریل سال ۲۰۱۳ دو بمب را که در کوله پشتی جا داده بودند در نزدیکی خط پایان ماراتون بوستون کار گذاشتند. رسانه های آمریکایی گزارش دادند که عامل انفجارها بمب های دست سازی بودند که در ساخت آنها گلوله یا ساچمه های بلبرینگ به کار رفته بود. آنها از ساچمه یا میخ برای افزایش تلفات انسانی بمب های دست ساز استفاده می شود زیرا پس از انفجار، این اجسام در اطراف پراکنده می شود و به تعداد بیشتری از حاضران در محل آسیب می رساند. واکنش دولت جمهوری چچن. جمهوری چچن هرگونه رابطه ای را با دو برادر چچنی تبار مظنون به بمب گذاری در ماراتون بوستون رد کرد. سخنگوی رمضان قدیروف رئیس جمهوری چچن گفت که تیمورلنگ و جوهر سارنایف در کودکی چچن را ترک کرده اند.
دانشگاه خاور نزدیک () یک دانشگاه خصوصی در ناحیه لفکوشای، شهر نیکوزیای شمالی که در سال ۱۹۸۸ افتتاح شده است. زبان تحصیل در این دانشگاه ترکی و انگلیسی است.
برگه دان مستند فراگیر که به اختصار GND خوانده می شود، پرونده مستند از داده های کتابخانه ای است که برای سازماندهی نام اشخاص، عنوان سرنام ها و شرکت ها در فهرست نویسی کاربرد دارد. اساساً از این شیوه برای سندپردازی در کتابخانه ها و بایگانی استفاده می شود. برگه دان مستند فراگیر توسط کتابخانه ملی آلمان و با همکاری شبکه های مختلف کتابخانه ای مدیریت شد و تحت مجوز کریتیو کامانز صفر (مالکیت عمومی) در دسترس است. دیگر داده های کتابخانه ای: برگه دان مستند مجازی بین المللی (VIAF)، کتابخانه کنگره Authorities (LCNAF)، Web NDL Authorities by the کتابخانه شورای ملی ژاپن (ژاپن) و LIBRIS توسط کتابخانه ملی سوئد. انواع اصلی برگه دان مستند فراگیر. شش نوع اساسی برگه دان مستند فراگیر:
گوتلیب دایملر (زاده ۱۷ مارس ۱۸۳۴ – درگذشته ۶ مارس ۱۹۰۰) مهندس، مکانیک و صنعت گر آلمانی بود، که در شرندورف واقع در پادشاهی وورتمبرگ، که بخشی از کنفدراسیون آلمان محسوب می شد، به دنیا آمد. این بخش، هم اکنون به کشور آلمان تعلق دارد. دایملر، یکی از پیشگامان ساخت موتورهای درون سوز و مخترع موتورهای بنزینی با سرعت بالا می باشد. وی همچنین به عنوان طراح و سازنده اولین خودروهای چهار-محوره، محسوب می شود. دایملر و شریک مادام العمرش؛ ویلهلم مایباخ، دو مخترع در صنعت خودروسازی بودند، که تقریبأ تمامی عمر خود را، در زمینه ساخت و بهبود موتورهای بنزینی هرچه کوچکتر، با سرعت بالاتر، گذراندند. در سال ۱۸۹۰ دایملر به همراه مایباخ، دایملر-موتورن-گیزلشافت (به اختصار دِ.ام.گِ) را تأسیس نمودند. آن ها اولین اتومبیل خود را در سال ۱۸۹۲ بفروش رساندند، سپس دایملر بیمار شد. پس از بازگشت او به شرکت، بین دایملر با سهامداران شرکت مشکلاتی به وجود آمد، که منجر به استعفای او در سال ۱۸۹۳ گردید. دایملر در سال ۱۸۹۴ بار دیگر، به کمپانی بازگشت. سرانجام در تاریخ ۶ مارس ۱۹۰۰ گوتلیب دایملر درگذشت. پس از آن مایباخ طراح و مهندس ارشد شرکت شد و خدمات بسیاری در
راستای توسعه و ارتقای خودروها انجام داد ولی با نادیده گرفته شدن طرحهایش در سال ۱۹۰۷ از شرکت استعفا داد. در سال ۱۹۲۴، مدیریت وقت دی ام جی قرارداد همکاری بلندمدتی را با کارل بنز و شرکت وی؛ بنز اند سی، امضا کرد، که در سال ۱۹۲۶ به ادغام این دو شرکت انجامید. شرکت جدید دایملر-بنز آگ و محصولات این شرکت مرسدس بنز نام گرفت. تا آن زمان یعنی قبل از سال ۱۹۲۶ دایملر موتورن گیزلشافت و بنز اند سی شرکتهای مجزا بودند و خودروهای دایملر ابتدا با نام دایملر وبعد از سال ۱۹۰۲ با نام مرسدس و خودروهای بنز با نام بنز عرضه بازار میشدند.
آرمان پژو () (زادهٔ ۲۶ مارس ۱۸۴۹ - ۲ ژانویهٔ ۱۹۱۵) کارآفرین و صنعت گر فرانسوی بود، که به عنوان یکی از پیشگامان صنعت خودروسازی محسوب می شود. آرمان پژو بنیانگذار شرکت خودروسازی پژو بود. آرمان پژو در سال ۱۸۴۹ در هریمونکور، شرق فرانسه، در خانواده ای پروتستان متولد شد. او پسر امیل پژو و نوه ژان-پیر پژو بود. خانواده اش دارای یک تجارت فلزکاری بودند که طیف وسیعی از کالاهای کاربردی مانند فنر، اره، قاب عینک و آسیاب قهوه تولید می کردند. در سال ۱۸۷۲، او با سوفی لئونی فالو (۱۸۵۲–۱۹۳۰) ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شدند، اما تنها پسرشان، ریموند، در سال ۱۸۹۶ درگذشت. آرمان پژو در ۲ ژانویه ۱۹۱۵ در نویی-سور-سن، نزدیک پاریس، درگذشت. آرمان پژو فارغ التحصیل اکول سانترال پاریس، یک مدرسه مهندسی معتبر در فرانسه، بود. در سال ۱۸۸۱، پژو به انگلستان سفر کرد و در آنجا پتانسیل دوچرخه ها و تولید آنها را مشاهده کرد. این سفر نقطه عطفی در زندگی او بود و منجر به ورود خانواده پژو به صنعت تولید دوچرخه و سپس خودرو شد. تاریخچه شرکت پژو. شرکت پژو در سال ۱۸۱۰ توسط امیل پژو، جهت ساخت آسیاب های قهوه در شهر سوشو، فرانسه تأسیس شد. در سال ۱۸۳۰ به تولید دوچ
رخه پرداخت و بالاخره از سال ۱۸۴۲ تولید آسیاب های قهوه، نمک و فلفل را آغاز کرد. ورود رسمی پژو به صنعت وسایل نقلیه، با تولید دوچرخهٔ «گراند بای» توسط فرزند امیل، آرمان پژو در سال ۱۸۸۲ آغاز شد، که دوچرخه ای از نوع پنی-فرتینگ بود. (دوچرخه ای که چرخ قسمت جلو خیلی بزرگ و چرخ عقب کوچک است) آرمان به زودی به صنعت خودروسازی علاقه مند شد و با مباحثه با افرادی نظیر گوتلیب دایملر به امکان انجام آن اطمینان پیدا کرد و نخستین خودروی پژو در سال ۱۸۸۹ تنها با چهار نمونه ساخته شد. موتور بخار به کارگرفته شده در این خودرو، سنگین بود و حجم زیادی را نیز اشغال می کرد، همچنین مدت زمان زیادی برای گرم شدن، لازم داشت. در سال ۱۸۹۰ به کارگیری موتور بخار ممنوع شد و پیشنهاد گردید، که در خودروها از موتورهای سوختی، که توسط شرکت پنهارد و تحت لیسانس دایملر ساخته شده بود، به کارگرفته شود. این خودرو از بسیاری از نمونه های پیشین خود پیشرفته تر بود. سپس خودروهای بیشتری ساخته شد، در ۱۸۸۲ تعداد ۲۹ خودرو، در سال ۱۸۸۴ تعداد ۴۰ خودرو، در سال ۱۸۹۵ تعداد ۷۲ خودرو، در سال ۱۸۹۸ تعداد ۱۵۶ خودرو و درپایان در سال ۱۸۹۹ تعداد ۳٫۰۰۰ خودرو ساخته شد. پژو نخستین شرکت
ی بود، که تایرهای لاستیکی را بر روی خودروهای خود نصب کرد و در سال ۱۸۹۵ تایرهای بادی را بر روی آن ها قرار داد. در سال ۱۸۹۶ پژو نخستین موتور خود را بدون کمک گوتلیب دایملر تولید کرد و پس از آن پیشرفت های مختلفی مانند امکان پذیری انتقال قوای محرکهٔ زیر خودرو به درون کاپوت حاصل شد و خودرو به معنای امروزی آن، شکل گرفت. در سال ۱۸۹۶ نخستین موتور درون سوز توسط شرکت پژو ساخته شد و دیگر نیازی به خرید موتور از دایملر نبود. نخستین مدل موتور ۶ کیلووات قدرت داشت، به صورت افقی در عقب قرار می گرفت و در پژو تیپ ۱۵ نصب شد. پیشرفت های بعدی به این صورت بود که موتور به قسمت جلوی خودرو منتقل شد و رینگ ها به ماشین اضافه شدند و خودروها به خودروهای مدرن شباهت پیدا کردند. در سال ۱۸۹۸ آرمان (آرمان) پژو تصمیم گرفت، برای تشکیل شرکت خود، از پژو جدا شود، تا تمرکز بیشتری روی خودرو داشته باشد. در سال ۱۹۰۱ توانست با تولید موتوری با حجم ۶۵۲ سی سی، قدرت ۵ اسب بخار، یک سیلندر و ظاهر سنتی، برنده مسابقات بهترین مدل آن سال شود.در پی اینکه در مسابقات پاریس، مقام نوزدهم را بدست آورد، تصمیم گرفت از مسابقات کناره گیری نماید. در سال ۱۹۰۳ پژو اقدام به تول
ید موتورسیکلت نمود و از آن پس، موتورسیکلت های پژو، به سرعت جای خود را در بازار باز کردند. در سال ۱۹۰۳ پژو حدود نیمی از خودروهای بازار فرانسه را تولید می کرد.هم اکنون پژو پس از گروه فولکس واگن در رتبه دوم از بزرگترین خودروسازهای اروپا جای دارد.
ملت سازی فرایند ساختن یک هویت ملی با استفاده از قدرت حکومت است. هدف از این فرایند، نزدیک سازی مردم درون یک حکومت است تا از نظر سیاسی در بلند مدت پایدار و قابل دوام بماند. برای ملت سازی ممکن است از پروپاگاندا یا توسعه گسترده زیرساختی برای پروردن هماهنگی اجتماعی و رشد اقتصادی استفاده شود. تعریف. تعریف: توسعه رفتارها، ارزشها، زبان، نهادها و ساختارهای فیزیکی که تاریخ و فرهنگ را روشن می کند، وضع حاضر را تجسم بخشیده، حفاظت می کند و هویت آینده و استقلال یک ملت را تضمین می کند. به گفته ، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه کلمبیا، سه عامل برای تعیین موفقیت ملت سازی در طولانی مدت نقش اساسی دارد: در دوران جدید، ملت سازی به ویژه در بین ملل آفریقایی، بالکان یا خاورمیانه برای باز تعریف جمعیت سرزمین هایی که توسط قدرت های استعماری یا امپراتوریها، بدون در نظر گرفتن مرزهای قومی، مذهبی و… ایجاد شده اند بسیار حائز اهمیت است و بدون آن امکان ایجاد نهادهای ملی پایدار و منسجم متصور نیست. در این راستا ایجاد نمادها مشترک مانند پرچم ها، سرودها، روزهای ملی، خطوط هوایی ملی، زبان های ملی، اسطوره های ملی و… بسیار مفید اند؛ که باید در سطح بالاتر به
هویت ملی با تشکیل گروه های قومی و نژادی و زبانی مختلف در یک ملت با لحاظ کردند هویت قومی منجر گردد چرا که در بسیاری از موارد در دوران استعمار به عمد برای ایجاد شکاف در بین مردم با جابه جای ها یا روش های مختلف، حاکمیت سعی بر ایجاد جمعیت ناهمگن قومی نموده اند. اگر تعادل بین هویت قومی و هویت ملی به شکل مناسب برقرار نگردد نه تنها ملت سازی رخ نخواهد داد، که رقابت های قومی و قبیله گرایی تمایلات جدایی طلبانه و تجزیه ملت را به دنبال خواهد داشت. مانند تلاش بیافرا برای جدایی از نیجریه یا تقاضا مردم سومالی در منطقه اوگادن اتیوپی برای استقلال کامل. در آسیا بعد از استقلال هند از بریتانیا منجر به تجزیه هند به دو بخش هند و پاکستان و سپس تجزیه پاکستان شرقی به شکل کشور بنگلادش از نمونه های بارز سوء مدیریت استعمار در ایجاد ترکیب های جمعیتی نامناسب و تفکیکات مذهبی و قومی در قالب یک کشور واحد تحت سیطره استعمار بوده اند. مشابه همین اوضاع باعث مشکلات متعددی در سودان و نسل کشی رواندا و بسیاری کشورهای آفریقا نیز در تاریخ معاصر مشاهده شده که سرزمین های جدید التاسیس، استقلال یافته از استعمار با توجه به عدم انسجام قومی، مذهبی، نژادی در