Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محیط میزکار اشتراکی یا به اختصار CDE یک محیط میزکار برای سیستم عامل های یونیکس و اپن وی ام اس است. سی دی ای بر اساس ابزار ویجت موتیف نوشته و طراحی شده است. سی دی ای برای یک مدت طولانی، میزکار «سنتی» یونیکس های تجاری محسوب می شد. این میزکار مدت زمان زیادی به صورت یک نرم افزار انحصاری توسعه داده می شد اما در تاریخ ۶ آگوست ۲۰۱۲ به صورت یک نرم افزار آزاد منتشر شد. سی دی ای اکنون تحت پروانه ال جی پی ال منتشر می شود؛ اما توسعه دهنگان قصد دارند در آینده علاوه بر ال جی پی ال، از پروانه ام آی تی نیز استفاده کنند و سی دی ای را به صورت دو-پروانه ای عرضه کنند.
"متیو لیلارد (به انگلیسی : (زاده ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۳) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم های اسکوبی-دو و اسکوبی-دو ۲ اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که متیو لیلارد در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
لیندا ادنا کاردلینی (زاده ۲۵ ژوئن ۱۹۷۵) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به "اسکوبی-دو" و "اسکوبی-دو ۲"، "خونه بابا"، "خونه بابا ۲" و "کتاب سبز" اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که لیندا کاردلینی در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
اکس لود یک برنامه گرافیکی کوچک در سیستم عامل های یونیکس و شبه یونیکس است. این برنامه یک پنجره کوچک باز کرده و بافت نگاری از بار سیستم را در آن نمایش می دهد و آن را هر چند ثانیه یک بار بروزرسانی می کند. این برنامه از اجزای سامانه پنجره اکس است. کاربر می تواند تنظیمات اندکی را مشخص کند. مثلاً رنگ نمودار، دوره زمانی عمل بروزرسانی و تعدادی تنظیمات اندک دیگر.
تریوان مارتین نوجوان ۱۷ ساله دبیرستانی آمریکایی آفریقایی تبار بود که در تاریخ ۲۶ فوریه ۲۰۱۲ با شلیک به وسیله جرج زیمرمن در سنفورد، فلوریدا به قتل رسید. جرج زیمرمن یک هیسپانیک، ۲۸ ساله و نگهبان محله بود. هیئت منصفه دادگاهی که در فلوریدا تشکیل شد، پذیرفت جورج زیمرمن که آن زمان از نگهبانان محلی داوطلب بود، برای دفاع از خود دست به اسلحه برده است قتل از نوع غیرعمد بوده است. متهم و وکیل مدافع با رد این اتهام، در جریان محاکمه به قانون دفاع شخصی استدلال کردند. پس از رای دادگاه، در چند شهر آمریکا اعتراضاتی رویداد. تظاهرات به دعوت ال شارپتون، فعال پرسابقه حقوق مدنی سیاه پوستان، برگزار شد. هزاران نفر در شهرهای شیکاگو، لس آنجلس، میامی و نیویورک در مقابل ساختمان های فدرال تظاهرات کردند. معترضان خواهان "اجرای عدالت برای تریوان" هستند. شرکت کنندگان در این تظاهرات که روز شنبه در شهرهای مختلف آمریکا برگزار شده است، خواستار تشکیل پرونده توسط دولت مرکزی علیه جورج زیمرمن، قاتل این نوجوان شدند. تریسی مارتین پدر تریوان می گوید ما فکر می کردیم که چون مدارک به اندازه کافی وجود دارد فرد قاتل به ارتکاب قتل محکوم خواهد شد. به نظر من آن
ها در دادگاه هرچیزی را که جرج زیمرمن گفته بود به عنوان حقیقت پذیرفتند. رئیس جمهوری آمریکا یک روز قبل از این اعتراضات گفت: "ما داریم تلاش می کنیم قوانین را تغییر دهیم تا دیگر هیچ وقت چنین اتفاقی نیفتد"
اکس اینیت برنامه ایست که به کاربر اجازه می دهد به صورت دستی سرور اکس را اجرا کند. یک اسکریپت مشابه دیگر به نام startx وجود دارد که در حقیقت یک Front-end برای xinit است. این دو برنامه ابتدا یک نسخه از سرور اکس را بر روی صفحه نمایش codice_1 اجرا کرده و سپس یک xterm را در داخل آن به اجرا در می آورند. هر وقت که کاربر پنجره xterm را بست، سرور اکس هم به صورت خودکار خاموش می شود. این دو اسکریپت، می توانند یک سرور دلخواه یا یک اسکریپت دلخواه را اجرا کنند. این اسکریپت معمولاً تعدادی برنامه و یک مدیر پنجره اجرا می کند. جایگاه سنتی این اسکریپت مسیر ~/.xinitrc است. یک روش دیگر برای اجرای سرور اکس استفاده از یک مدیر نمایش اکس است. یا حتی می توان بدون استفاده از هیچ کدام از این روشها، ابتدا سرور اکس را اجرا کرده و سپس به صورت دستی یک کلاینت اکس را اجرا کرد. رایجترین راه برای اجرای سرور اکس همان استفاده از مدیر نمایش است. از برنامه های xinit و startx معمولاً وقتی استفاده می شود که هیچ مدیر نمایشی بر روی سیستم نصب نشده باشد یا کاربر نخواهد از آن ها استفاده کند.
تیم ملی والیبال مردان مقدونیه یک تیم والیبال متشکل از مردان والیبالیست جمهوری مقدونیه است که به نمایندگی از این کشور در میدان های ورزشی بین المللی حاضر می شود.
بلادبث یک ابرگروه سوئدی از استکهلم است که در سبک دث متال فعالیت می کند. بیشتر اعضای گروه را اعضای گروه های اپث و کاتاتونیا شکل می دهد.
ایران تریبونال ، یک دادگاه مردمی بین المللی است که با کوشش گروهی از خانواده های جان سپردگان، بخشی از زندانیان سیاسی جان به در برده از کشتارهای دهه ۱۳۶۰، فعالان سیاسی، فعالان کارگری، مبارزان برابری خواه حقوق زنان، و فعالان عرصه هنر، ادبیات، حقوق، کودکان، دیگر زمینه های مبارزاتی، از پاییز ۱۳۸۶ کار خود را آغاز کرد. ایران تریبونال، با حمایت گسترده ایرانیان در داخل و خارج کشور، به ویژه خانواده های جان سپردگان، موفق شد جمهوری اسلامی را در دو مرحله (لندن و لاهه) به ارتکاب جنایت علیه بشریت محکوم کند. شکل گیری. آخر شهریور ۱۳۸۶ برابر با سپتامبر ۲۰۰۷، جمعی از اعضای خانواده های جان سپردگان دهه شصت و زندانیان سیاسی جان به در برده از کشتار زندانیان سیاسی در این دهه، که در اردویی تابستانی در یکی از جزایر اطراف شهر استکهلم شرکت کرده بودند، کارزاری را برای رسیدگی به کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت، با یاری و همراهی فعالان عرصه های سیاسی و اجتماعی آغاز کردند. به دنبال این مباحثات، جمع از میان خود کمیسیونی متشکل از شش نفر را مسئول تحقیق و کارشناسی در این زمینه کرد. این کمیسیون کار خود را با همکاری یدالله بیگلری، حقوقدان سرشناس
کُرد و از فعالان چپ کرد در استکهلم آغاز کرد و هیئت سه نفره ای متشکل از وی، بابک عماد و کلاس فورشبری (Cleas Forsberg) حقوقدان سرشناس سوئدی و دبیر حقوقدانان بدون مرز سوئد که از وی برای همکاری دعوت شده بود، تشکیل شد. این هیئت، طی چندین دیدار و تماس تلفنی به طور جمعی یا جدا جدا، موارد حقوقی و ابزارهایی را که کارزار می توانست برای رسیدگی به اعدام های دهه شصت مورد استفاده قرار دهد، مورد بحث و گفتگو قرار دادند. در ادامه تحقیقات خانم اولریکا بوری (Ulrik Borg)، یکی دیگر از اعضای حقوقدانان بدون مرز سوئد به هیئت کارشناسی پیوست. این هیئت نتایج کار و تحقیقات خود را بعد از شش ماه در جلسه ای به جمع کارزار ارائه داد. بر پایه تحقیقاتی که هیئت انجام داد، هیچ نهاد حقوقی رسمی محلی و بین المللی حاضر به طرح دعوی علیه جمهوری اسلامی نبود و اعلام کرد، تنها راه برای رسیدگی به کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت، تشکیل یک تریبونال بین المللی است. کلاس، معتقد بود اگر کارزار بخواهد دادگاهی از این دست با موفقیت برگزار کند، پیش از هر اقدام دیگری باید یک تیم حقوقی بین المللی متشکل از حقوقدانان سرشناس جهانی تشکیل دهد. حقوقدانان بدون مرز سوئد، تج
ارب ارزشمند حقوقی به کمیسیون دادند. آنها، در یک مورد از فعالیت های بین اللملی خود، از دادگاه راسل برای تشکیل یک تریبونال برای محاکمه دولت سوئد به جرم نقض قوانین پناهندگی ایده گرفته بودند، اما با قانونمندی های کاملاً متفاوت و متناسب با موضوع کار دادرسی شان. از این رو، پیشنهاد برگزاری یک تریبونال را به کمیسیون دادند. کارزار، بعد از یک سال بحث و بررسی و تحقیق در زمینه دادگاه های غیردولتی، تصمیم گرفت با دادگاه راسل تماس بگیرد. یک تیم دو نفره، به سرپرستی بابک عماد، موفق شد در اکتبر سال ۲۰۰۸ با دادگاه راسل تماس بگیرد. بعد از دو نشست و سه ماه رایزنی با مسئولان دادگاه راسل در رم و لندن و قول و قرارهای اولیه، مسئولان این دادگاه به رأی برابر برای تشکیل دادگاهی در رابطه با کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت در ایران نرسیدند. بعد از بی نتیجه ماندن تلاش کارزار برای فعال کردن دادگاه راسل برای رسیدگی به کشتار زندانیان سیاسی در ایران، کارزار تصمیم گرفت خود رأساً دادگاهی با ایده دادگاه راسل برگزار کند. مسلم بود، خصوصیت و موضوع کار دادگاه رسیدگی به کشتار زندانیان سیاسی در ایران با دادگاه راسل تفاوت می کرد و لازم بود دادگاهی برگزا
ر شود که با موضوع جنایت انجام گرفته در دهه شصت متناسب باشد. به همین دلیل نیز ابتدا می باید نامی برای این پروژه انتخاب می شد، که بعد از پیشنهادها و مباحث زیادی، مجمع عمومی کارزار نام «کارزار ایران تریبونال» را از میان اسامی پیشنهادی انتخاب کرد و دهه شصت به عنوان خونین ترین دهه در دوران حکومت جمهوری اسلامی، به «دهه خونین» نامگذاری شد. کارزار می باید، قانونمندی های دادگاه را بر طبق معیارهای حقوقی موجود در جهان، مشخص می کرد. برای این کار ابتدا باید مشخص می کرد که مبنای حقوقی کشتار زندانیان سیاسی در ایران شامل کدام یکی از قوانین حقوقی می شود. بررسی های کارشناسانه در این باره، مباحث در کارزار را حول دو مشخصه حقوقی نسل کشی و جنایت علیه بشریت شکل داد. نتیجه مباحثات این شد که کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت مصداق جنایت علیه بشریت محسوب می شود. حقوقدانان اصرار داشتند که تنها کشتار تابستان ۶۷ مطابق با قوانین حقوقی موجود جنایت علیه بشریت محسوب می شود. اما کارزار معتقد بود که جمهوری اسلامی زندانیان سیاسی را از تابستان ۱۳۶۰ با اعدام های گسترده و دسته جمعی، بدون محاکمه و دادرسی عادلانه، بدون آنکه حق دفاع و وکیل به قربانیانش
بدهد، با اعمال شکنجه های وحشیانه در ابعاد وسیع جغرافیایی و سیاسی در زندان های سراسر ایران به قتل رساند. در واقع، کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ نقطه اوج اعدام های گسترده و دسته جمعی دهه شصت است. بعد از یک دوره طولانی بحث و گفتگو، حقوقدانان پذیرفتند که کشتار زندانیان سیاسی از سال ۱۳۶۰ آغاز و در سال ۱۳۶۷ مراحل تکمیلی خود را گذراند و مبانی حقوقی دادگاه ایران تریبونال را حول این محور سازماندهی کردند. شکل فعالیت و کارگروه ها. کارزار ایران تریبونال به منظور پیش برد فعالیت های سراسری خود، گروه های کار زیر را تأسیس کرد: به این مجموعه باید حامیان و همگامان کارزار ایران تریبونال در تورنتو و کالیفرنیا را اضافه کرد که به صورت خودجوش با تشکیل دو شبکه اجتماعی، اقدام به جمع آوری کمک مالی مردمی برای برگزاری مرحله دوم دادگاه کردند. نتیجه دادگاه. بر طبق قوانین بین المللی تنها افراد و نه حکومت ها به جرم جنایت علیه بشریت محکوم شده اند. به همین دلیل، صدور حکم جنایت علیه بشریت علیه یک حکومت، یک دستاورد برای دادگاه مردمی ایران تریبونال، برای مردم ایران و جهان و یک تحول کیفی در عرف حقوق بین المللی است، که بی گمان در آینده در مق
یاس حقوقی بین المللی و محلی به آن استناد خواهد شد. حکم دادگاه ایران تریبونال، مشتمل بر ۵۱ صفحه و ۱۷۰ ماده است که در آن حکومت جمهوری اسلامی ایران به نسل کشی و جنایات علیه بشریت محکوم گردیده است.
منابع اکس پارامترهایی هستند که به برنامه های کلاینت اکس ارسال می شوند. این پارامترها معمولاً برای تغییر شکل ظاهری برنامه استفاده می شوند. مثلاً فونت هایی که برنامه برای دکمه ها استفاده می کند، رنگ پس زمینه منوها و دیگر قسمت های برنامه، مختصات پنجره و ... این پارامترها یا درهنگام اجرای برنامه از طریق خط فرمان به آن ارسال می شوند، یا اینکه در یک فایل پیکربندی نوشته می شوند و برنامه با خواندن این فایل آن ها را اعمال می کند. این فایل پیکربندی معمولاً در مسیر ~/.Xdefaults قرار دارد. قالب. در سطح پروتکل اکس، منابع رشته هایی هستند که در سرور ذخیره می شوند و معنای خاصی هم برای سرور ندارند. کتابخانه ها و برنامه های کلاینت اکس این پارامترها را از سرور دریافت کرده و آن ها را تفسیر می کنند. بنابراین نحو و مفهوم این رشته ها توسط کلاینتهای اکس مشخص می شود. هر منبع اکس ، مشخص کننده یک پارامتر برای خود برنامه یا یکی از مؤلفه های آن برنامه است. قالب کلی یک منبع به شکل زیر است: منبع بالا، مقدار یک ویژگی به نام attribute را برای مؤلفه ای به نام component.subcomponent.subcomponent در برنامه ای به نام application مشخص می کند. منا
بع معمولاً برای مشخص کردن پارامترهای ویجت ها استفاده می شوند. از آنجا که این ویجت ها در یک درخت چیده می شوند، دنبالهٔ اسامیِ مؤلفه/زیرمولفه برای شناسایی یک ویجت خاص در درخت استفاده می شود. به عبارت دیگر، دنبالهٔ اسامیِ مؤلفه/زیرمولفه همان مسیر ویجت مورد نظر در درخت است. مقدار یک منبع، (در مثال بالا کلمه value) به یکی از صفت های ویجت مورد نظر منتسب می شود. مثل فونت، رنگ پس زمینه و ... با استفاده از یک منبع، می توان پارامترهای یکسانی را برای چند برنامه یا چند مؤلفه در یک برنامه ارسال کرد. این کار با استفاده از wildcardها انجام می شود. کاراکتر ? برای مشخص کردن نام یک برنامه یا نام یکی از مؤلفه های آن برنامه استفاده می شود. از کاراکتر * برای مشخص کردن تعداد دلخواهی از برنامه ها یا مؤلفه ها استفاده می شود. از این کاراکترها می توان در هر جایی به غیر از آخرین قسمت استفاده کرد. به عبارت دیگر یک صفت (در مثال بالا کلمه attribute) نمی تواند؟ یا * باشد. در حالی که منابع می توانند به شکل آزادانه با استفاده از wildcardها مشخص شوند، پرس وجو برای مقدار آن منبع باید به شکل صریح باشد. برای مثال، یک منبع می تواند رنگ پس زمینه ت
مام مؤلفه های برنامه xmail را به صورت زیر مشخص کند: با این حال وقتی که یک برنامه (برای مثال برنامه xmail، وقتی که می خواهد رنگ پس زمینه را بخواند) از طریق کتابخانه اکس به بانک اطلاعاتی منابع دسترسی پیدا می کند، تنها می تواند مقدار یک منبع خاص را درخواست دهد. برخلاف اکثر پایگاه داده ها، داده های می توانند به کمک wildcardها به شکل آزادانه ذخیره شوند، اما پرس و جو نمی تواند اینگونه باشد. به عنوان مثالی دیگر، یک برنامه می تواند مقدار xmail.main.background یا xmail.toc.buttons.background را پرس وجو کند، اما نمی تواند مقدار چند مؤلفه را به صورت یکجا و با استفاده از wildcardهای؟ و * پرس وجو کند. (مثلاً xmail*background غیر مجاز است)
محمد رضا صادقی ( Mohammadreza Sadeghi ) (زاده ۱ مهر ۱۳۵۱ در اراک) خواننده باریتون و سولیست ارکستر سمفونیک تهران و مدرس صداسازی کلاسیک است. وی پس از دورهٔ نوجوانی با گذراندن دورهای کامل تئوری موسیقی، سلفژ و نیز فراگیری فنون آوازی نزد محمد نوری در ۱۳۷۵ به عضویت ثابت ارکستر سمفونیک تهران درآمد. او با خوانندگی تیتراژ فیلم سینمایی لیلی با من است کار حرفه ایش را آغاز کرد. در خلال همکاری با گروه کر ارکستر سمفونیک تهران، طی چند سال نزد محمد سریر نحوهٔ اجرای مطلوب نغمات آوازی را فرا گرفت، وی در کارنامه هنری خویش افتخار همکاری به عنوان سولیست میهمان در ارکستر ملی ایران به رهبری فرهاد فخرالدینی، ارکستر زهی ارمنستان به رهبری لوریس چکناواریان و ارکستر سمفونیک تهران به رهبری منوچهر صهبایی را ثبت نموده است، همچنین در دو اپرای عروسکی مولوی و عاشورا به کارگردانی بهروز غریب پور بجای دو شخصیت تاثیرگذار ایفای نقش کرد. طی سال های بعد موفق به اخذ درجهٔ هنری کارشناسی موسیقی از وزارت فرهنگ و هنر گردید. او در مارس ۲۰۱۳ در دو اجرای کنسرت متفاوت در شهر تورنتو کانادا با ارکستر ملی ایران و ارکستر مارگاریتاس اجراهایی به صحنه برد. وی بیش ا
ز بیست سال است که به طور جدی در امر تدریس فنون صداسازی کلاسیک مشغول می باشد. ایشان در حال حاضر مقیم شهر لس آنجلس در ایالت کالیفرنیاست.
گروه ای بی اکس، شرکت خوشه ای برزیلی است، که از ۶ شرکت تابعه تشکیل شده است. این شرکت ها و حوزه فعالیت هر یک عبارتند از: اوجی اکس (صنعت نفت)، ام پی اکس (انرژی)، ال ال اکس (لجستیک)، ام ام اکس مینراسائو (معدن)، اواس اکس (کشتی رانی) و سی سی اکس (زغال سنگ). شرکت ای بی اکس در سال ۱۹۸۳ راه اندازی شد. در فاصله سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ میلادی، این شرکت سرمایه گذاری معادل ۱۵٫۷ میلیارد دلاری، در حوزه ساخت وساز نمود و ۲۰٫۰۰۰ شغل جدید ایجاد کرد، که باعث شکل گیری بخش جدیدی در این گروه گردید. ای بی اکس برای سال ۲۰۱۳ به میزان ۵۰ میلیارد دلار در این بخش سرمایه گذاری کرده است و کسب وکارهای جدیدی را نیز به آن ها اضافه نموده، که شامل اجرای زیرساخت های شهری، با تمرکز بر بخش محیط زیست و انجام پروژه های فناوری اطلاعات. گروه ای بی اکس در حال حاضر در ۹ ایالت برزیل فعال بوده، همچنین دارای عملیات در کشورهای شیلی، کانادا، ایالات متحده آمریکا و کلمبیا می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر ریو د ژانیرو، برزیل قرار دارد و دفتر عملیاتی آن، در نیویورک مستقر می باشد. سهام دار اصلی این گروه صنعتی، تاجر برزیلی ایکی باتیستا است، که به عنوان رییس هیئت مدیره
و مدیر عامل اجرایی آن نیز، فعالیت می نماید.
مسیر ایران نام مسیر جدیدی در رخ جنوب غربی به قله ۸۰۵۱ متری برود پیک است که سه کوهنورد ایرانی به نام های آیدین بزرگی، پویا کیوان، و مجتبی جراهی در سه شنبه ۲۵ تیر ۱۳۹۲ موفق به گشایش آن شدند. این سه کوهنورد در مسیر بازگشت مسیر را گم کردند و مفقود شدند و سپس جان خود را از دست دادند. پیشینهٔ تلاش برای صعود به برودپیک. در سال ۱۳۸۸ تیم ایرانی باشگاه کوهنوردان آرش تلاش کرد تا با گشایش مسیری نو در رخ جنوب غربی به قله ۸۰۵۱ متری برودپیک برسد. مسیر جدید شامل دو بخش است: ۱ - بخش اول در رخ جنوب غربی تا کمپ ۳ مسیر نرمال. ۲ - بخش دوم، بدواً تراورس در سمت راست کمپ ۳ و سپس عبور از مسیری نسبتاً مستقیم تا قله اصلی. تلاش تیم آرش در سال ۱۳۸۸ در ارتفاع ۶۸۰۰ متری یعنی در محدودهٔ کمپ ۳ متوقف شد. در سال ۱۳۹۰ نیز این تیم در ادامه تلاش قبلی خود کارهایی انجام داد اما موفق به صعود قله نشد. دومین تلاش در تیر ماه ۱۳۹۰ به سرپرستی کیومرث بابازاده که از ایران تیم را سرپرستی می نمود واقع شد. اعضای تیم آیدین ، مجتبی جراحی، علی عزیزی اصل، افشین سعدی، رضا یعقوبی، و رضا کاظمی بوده اند. تیم پس از حدود ۵۰ روز تلاش، و صعود تا ارتفاع ۷۴۵۰ به دلیل خرابی
هوا و اتمام فصل صعود مجبور به اتمام برنامه شد. صعود ۱۳۹۲ به برودپیک و گشایش مسیر ایران. سه کوهنورد جوان ایرانی (آیدین بزرگی، پویا کیوان، و مجتبی جراهی) در راه عبور از مسیر جدید، گـُردهٔ سنگی و یخی مسیر را پشت سر گذاشتند، یک پلهٔ سنگی سست و ناپایدار به ارتفاع ۳۰ متر و شیب یخی ۷۵ درجه را صعود کردند و در این صعود ۱۶۰۰ متر طناب ثابت نصب کردند. آن ها برای رسیدن به قله مجبور به شب مانی در ارتفاع بالای ۷۰۰۰شدند. کوهنوردان ایرانی در سه ارتفاع ۷۳۵۰، ۷۴۵۰ و نزدیک ۸۰۰۰ متر شب را به روز رساندند. آنها سپس با فتح قلهٔ برودپیک از مسیری جدید، «مسیر ایران» را ثبت و پرچم ایران را به اهتزاز درآوردند. صعودکنندگان. گروه صعودکننده متشکل از سه کوهنورد ایرانی به نام های آیدین بزرگی، مجتبی جراهی و پویا کیوان بود. آیدین بزرگی. آیدین بزرگی (۲۲ فروردین ۱۳۶۸، تهران - تیر ۱۳۹۲، برود پیک) کوهنورد ایرانی بود. آیدین کوهنوردی را از سن ۱۳ سالگی آغاز کرد. وی دانشجوی مقطع کارشناسی دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی در رشته مهندسی برق بود. گفتنی است آیدین بزرگی در هجدهمین المپیاد علمی دانشجویی در سال ۹۲ حائز رتبه ۶ کشوری شد. او همچنین رتبه یازده
کنکور سراسری کارشناسی ارشد را به دست آورد و تمایل داشت رشته اقتصاد را در کارشناسی ارشد دنبال کند. پیشینه کوهنوردی آیدین بزرگی: مجتبی جراحی. مجتبی جراحی (۱ خرداد ۱۳۶۵ - تیر ۱۳۹۲، برود پیک) آتش نشان فعال بخش امداد کوهستان در مرکز آتش نشانی تهران (ایستگاه ۶۴ ولنجک) و کوهنورد بود. مجتبی جراحی سابقه کار در امور آتش نشانی و امدادگری کوهستان را داشت. وی دارای سابقهٔ صعودهای برون مرزی متعددی در منطقه تبت و هیمالیا بود. پویا کیوان. پویا کیوان (۴ مهر ۱۳۶۸، قائم شهر - تیر ۱۳۹۲، برود پیک) کوهنورد ایرانی و عضو رسمی باشگاه کوهنوردی و اسکی دماوند و عضو تیم کوهنوردی آرش بود. وی دانشجوی ترم آخر مقطع کارشناسی ناپیوسته رشته مهندسی تکنولوژی عمران دانشگاه آزاد اسلامی واحد فیروزکوه بود. گم شدن کوهنوردان ایرانی. این سه کوهنورد ایرانی ۲۷ تیر ۱۳۹۲ بعد از صعود به قله هنگام بازگشت مسیر را گم کرده و ناپدید شدند. به گزارش سایت تخصصی BMC دربارهٔ این صعود آمده: سه کوهنورد جوان ایرانی در راه عبور از مسیر جدید گـُردهٔ سنگی و یخی مسیر را کاملاً از روی آن پشت سر گذاشتند، یک پلهٔ سنگی سست و ناپایدار به ارتفاع ۳۰ متر و شیب یخی ۷۵ درجه را صعود ک
ردند و در این صعود ۱۶۰۰ متر طناب ثابت نصب کردند. آن ها برای رسیدن به قله مجبور به شب مانی در ارتفاع بالای ۷۰۰۰ شدند که به جرئت می توان ادعا کرد شگفتی کار این جوانان در صعود به برودپیک بود. کوهنوردان ایرانی در سه ارتفاع ۷۳۵۰، ۷۴۵۰ و نزدیک ۸۰۰۰ متر شب را به روز رساندند. آخرین تماس از گروه کوهنوردی در تاریخ ۲۹ تیر ساعت ۱۹:۳۰ به وقت محلی برقرار شد. آیدین بزرگی در این تماس اعلام کرد که تغییر محل داده اند و ارتفاع آن ها ۳۵۰۰ متر است. امری که با توجه به محل اولیه گم شدن کوهنوردان محال به نظر می رسید. در تاریخ ۳۰ تیر هلیکوپتر در نزدیکی منطقه گم شدن کوهنوردان پرواز و عکس برداری کرد. در بررسی عکس های به دست آمده از پرواز دو نقطه مشکوک تعیین شد، ولی نتیجه ای در برنداشت. در تاریخ ۳۱ تیر مختصات کوهنوردان از طریق دستگاه جی پی اس ماهواره ای آن ها به دست آمد؛ ولی با توجه به بدی آب هوای منطقه پرواز انجام نشد. توماس لامل، کوهنورد آلمانی و مسئول امداد کوهستان در تاریخ ۱ مرداد ۱۳۹۲ اعلام کرد که به عقیده او کوهنوردان ایرانی جان باخته اند. این در حالی بود که از روز ۲۹ تیر، دیگر تماسی از طرف گروه با امدادگران برقرار نشده بود. او گف
ت آن ها نمی توانند بعد از شش روز در این ارتفاع زنده باشند. تلاش برای بازگرداندن اجساد کوهنوردان توسط گروه امداد در روز ۱ مرداد انجام شد. این در حالی است که به دلیل بدی آب و هوا هلیکوپتر فقط توانست تا ارتفاع ۶۰۰۰ متری به طور عمودی پرواز کند و موفق به انجام گشت نشد. در روز ۳ مرداد نشستی با حضور خانواده های آیدین بزرگی، مجتبی جراحی، پویا کیوان و دست اندرکاران برنامهٔ برودپیک، هیئت مدیرهٔ باشگاه آرش و گروهی از کارشناسان برگزار شد که در آن پس از گفتگو دربارهٔ شرایط منطقه و نظرات کوه نوردان و راهنمایان حاضر در منطقه و دیگران، خانواده های کوهنوردان با پذیرش نظر کارشناسان، موافقت خود را با پایان یافتن عملیات جستجو اعلام کردند. اسکات پاوری، کوهنورد آمریکایی که در مسیر فتح قله برود پیک هیمالیا با مجتبی، آیدین و پویا همراه بوده، در وبلاگ شخصی اش دربارهٔ آن ها می نویسد: «کوهنوردان با استعدادی بودند. نخستین بار آن ها را در ۱۰ ژوئن در اسلام آباد دیدار کردم و از همان اول حس کردم که تیم ایران نمی خواهد صبر کند. تیم آن ها متشکل از مردان بزرگ و با سخاوتی بود که برای بالا رفتن مصمم بودند. در طول صعود وقتی پای یکی از دوستانم از
۶ جا شکسته بود، با اینکه خودشان خیلی خسته بودند بازهم به او کمک کرد تا او را پایین بیاورند. آن ها غذاهای ایرانی که برای کل سفرشان آورده بودند را با بچه ها تقسیم کردند. آن ها می خواستند نشان بدهند که ایرانی ها چقدر مهمان نوازند و در نهایت هم پرچم ایران را آن بالا برافراشتند.» عملیات جستجو برای یافتن کوهنوردان. با ادامه کار گروه جستجو و گذشت زمان، امید زنده ماندن این سه کوهنورد کم و کمتر شد تا آن که توماس لامل کوهنورد و جستجوگر مشهور کوهستان که برای پیدا کردن کوهنوردان مفقود شده ایرانی در قله برود پیک پاکستان چند روزی را مشغول کار بود و با بالگرد به عکس برداری از منطقه مورد نظر پرداخته بود با انتشار نامه ای به باشگاه آرش، اعلام نمود که دیگر هیچ شانسی برای پایین آوردنشان وجود ندارد. توماس لامل در قسمتی از نامه اش اشاره می کند که: در روز سوم مرداد نشستی با حضور خانواده های آیدین بزرگی، مجتبی جراهی، پویا کیوان و دست اندرکاران برنامهٔ برود پیک، هیئت مدیرهٔ باشگاه آرش و گروهی از کارشناسان و نمایندگان گروه ها و باشگاه های کوه نوردی برگزار شد که در آن ضمن گفتگو در مورد کلیات برنامه و ارزش صعود انجام شده، در بارهٔ ادام
ه فعالیت جستجو نیز صحبت شد. در این جلسه، گزارش آخرین عملیات جستجو ارائه شد. پس از گفتگو دربارهٔ شرایط منطقه و نظرات کوه نوردان و راهنمایان حاضر در منطقه و دیگران، خانواده های محترم بزرگی، کیوان و جراحی با پذیرش نظر کارشناسان، موافقت خود را با پایان یافتن عملیات جستجو اعلام کردند. روزشمار حادثه. در خرداد سال ۱۳۹۲ تیم ۵ نفره ایرانی متشکل از آیدین بزرگی، مجتبی جراحی و پویا کیوان همراه دو کوهنورد دیگر به نام های رامین شجاعی و افشین سعدی راهی برودپیک در رشته کوه های هیمالیا شدند تا مسیر جدیدی را به قله ۸۰۵۱ متری باز کنند. پس از حادثه. مراسم بزرگداشت مجتبی جراهی، در ۹ مرداد ۱۳۹۲ در مسجد نور تهران برگزار شد. در این مراسم محمدباقر قالیباف، شهردار تهران و برخی اعضای شورای شهر تهران شرکت داشتند. محمود احمدی نژاد، در ۱۲ مرداد ۱۳۹۲، ضمن دیدار با خانواده های این سه کوهنورد، لوح طلایی ریاست جمهوری را به خانواده آنان اهدا کرد. محمدرضا عارف به همراه حمید فرخ نژاد در ۲۰ مرداد ۱۳۹۲ با حضور در منزل مجتبی جراهی، از خانواده سه کوهنورد مفقود شده تقدیر کرد. در این دیدار خانواده های آیدین بزرگی و پویا کیوان نیز حضور داشتند. عارف در
این دیدار از اقدام این سه کوهنورد به عنوان حماسه یاد کرد. فرخ نژاد نیز بر لزوم ساخت فیلم مستندی دربارهٔ صعود کوهنوردان به «برود پیک» و نامگذاری مسیری به نام ایران تأکید کرد. همچنین مراسمی برای بزرگداشت و یادبود این سه کوهنورد در ۱۶ مرداد ۱۳۹۲ در سالن همایش های برج میلاد برگزار شد و از خانواده های آنان تجلیل شد. در پایان این مراسم لوح و حکم صعود این سه کوهنورد که از پاکستان ارسال شده بود به خانواده آنان اهدا شد. آخرین نوشته آیدین بزرگی. آخرین نوشته آیدین بزرگی که «به نام برودپیک، به امید تغییر» نام داشت، پیش از مفقود شدن او قرار بود هم زمان با خبر صعود موفقیت آمیز گروه برودپیک توسط دوستان او منتشر شود. «این ماییم، دوباره اینجاییم. با هم هستیم، ولی تنهاییم. اینجاییم نه از برای خودخواهی، نه از برای خودنمایی، اینجاییم از سر عشق، اینجاییم از سر شور، از سر غرور. اینجاییم از برای رشد، از برای اوج، از سر جنون، اینجاییم برای پایان، پایان یک آغاز، پایانی که آغازی بلند پروازانه تر را نوید دهد. گفتم ما تنهاییم؛ ولی نه، ما تنها نیستیم. هزاران چشم به راه ماست، هزاران دست دعاگوی ماست. چشمان مادرم، دستان پدرم، نگاه دوستانم،
همه پشتوانهٔ ماست. ما تنها نیستیم، چند دهه کوهنوردی پر افتخار پشت ماست، این همه کوهنورد نو جو و نو طلب پشت ماست. پشتوانهٔ ما ارز دولتی نیست، حکم قهرمانی نیست، مقام نخبگی نیست. پشتوانهٔ ماهای و هوی نیست، جنجال نیست، مصاحبه نیست، تلویزیون نیست. پشتوانهٔ ما باربر بیچاره نیست، کپسول اکسیژن نیست، طناب ثابت نیست. نه این ما نیستیم. تنها هم نیستیم. این شمایید. شما که این راه را ادامه خواهید داد، شما که این تفکر را زنده نگه خواهید داشت، شما که فریب تکرار را نخواهید خورد، در باتلاق عاشقان میز و صندلی فرو نخواهید رفت. این شمایید که غرور مایید، که پیشران مایید، که انگیزهٔ مایید. این دستان شماست که دعاگوی ماست، که خیرخواه ماست. این شمایید که همیشه زنده خواهید ماند، که آینده متعلق به شماست، که آینده متکی به شماست. آری این شمایید، فقط کافی است بخواهید، بهترین ها را، رشدکردن ها را، بالاترین ها را، اولین ها را."» کتاب شناسی. مسیر ایران بر فراز برودپیک: داستان برودپیک و یادداشت های آیدین بزرگی. گردآوری مجید بزرگی، آزاد بهادری. تهران: نشر چشمه، ۱۳۹۵. .
یرژی اسکار اشتور (زاده ۱۸ آوریل ۱۹۴۷) یکی از بنام ترین، اثرگذارترین و کاراترین افراد سینمای لهستان و بازیگر تئاتر است. او همچنین فیلم نامه نویس، کارگردان سینما و مدرس تئاتر است. او برای دو دوره رئیس آکادمی لدویک سولسکی دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک در کراکوف بود. از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶ و نیز از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸. زندگی و کار. اشتور در کراکوف زاده شد. اجداد او «لوپولد اشتور» و «آنا تیل» پس از ازدواج در ۱۸۹۷ از میستل بیچ اتریش به کراکوف مهاجرت کرده بودند. او مدرک ادبیات لهستانی خود را در ۱۹۷۰ از دانشگاه یاگیولنیان اخذ کرد. دو سال پس از آن را نیز در دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک کراکوف (PWST) بازیگری خواند، جایی که در آن به رتبهٔ استادی دست یافت. در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، اشتور در تئاترهای لهستان ظاهر شد و در صنایع تولید فیلم به فعالیت پرداخت. اولین نقش خود را با بازی در نمایش «پدران آدم» به کارگردانی کنراد سوینارسکی ایفا کرد. در میانه های دههٔ ۱۹۷۰ بود که با کریستوف کیشلوفسکی آشنا شد و همکاری با او را تا زمان مرگ کیشلوفسکی در ۱۹۹۶ ادامه داد. شاید برای مخاطبان بین المللی اشتور با نقش کوتاهش «ژورک» آرایشگر کودن در «» اثر کیشلوفسکی شناخته شد