Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مان نازی به استانبول گریخته بودند با اشغال ایران توسط نیروهای روسی و انگلیسی به اصفهان بازگشتند. اشغال ایران توسط انگلیس وضعیت یهودیان در ایران را بسیار بهبود بخشید و بسیاری قوانین ضدیهودی لغو شد. درسال ۱۹۵۰ میلادی سازمان یهودی-روسی ORT اقدام به تأسیس اولین هنرستان در تهران برای یهودیان ایران نمود. این هنرستان که در خیابان دماوند واقع شده بود رشته های فنی را به یهودیان ایران آموزش می داد. در ادامه همان سال شعبه زنان این هنرستان نیز افتتاح شد. تا سال ۱۹۵۴ دو شعبه دیگر در اصفهان و شیراز نیز افتتاح شد و تعداد دانشجویان این هنرستان به حدود ۲۰۰۰ نفر رسید. فعالیتهای ارت تا بعد از انقلاب ایران ادامه داشت تا اینکه در سال ۵۸ این هنرستان ملی شد و نام آن به هنرستان فلسطین تغییر یافت. در زمان جنگ جهانی دوم و حمله آلمان به لهستان دولت ایران به یهودیان لهستان آواره اجازه داد به ایران بیایند. در اوائل سال ۱۹۴۲ میلادی حدود هشتصد کودک یهودی لهستانی از طریق شوروی به ایران منتقل شدند. در اردوگاه دوشان تپه به دستور دولت مکان موقتی برای آنان تهیه شد. این کودکان بعدها به «کودکان تهران» معروف شدند. کنیسه ای نیز برای آنان به عنوان ک
نیسه لهستانیها در تهران موجود است. شهر اصفهان مدتی به نام شهر کودکان یهودی لهستانی شهرت داشت زیرا هزاران یهودی لهستانی در این شهر ساکن شده بودند. یهودیان ایران کمک های زیادی به این کودکان یهودی لهستانی کردند تا اینکه در ۱۸ فوریه سال ۱۹۴۳ این یهودیان از طریق کانال سوئز به اسرائیل منتقل شدند. بعد از اینکه سازمان ملل تأسیس کشور اسرائیل را اعلام کرد شماری از یهودیان عراق نیز برای فرار از دست مردم به ایران آمده و از طریق ایران به اسرائیل رفتند. در سال ۱۹۴۸ نیز گروهی از یهودیان بخارا از طریق خراسان و کرمانشاه به اسرائیل رفتند. بعد از جنگ جهانی دوم ملیگرایی یهودیان ایران شدت گرفت و روزنامه یهودی "اسرائیل" به شدت به ملیگرایی می پرداخت؛ ولیکن با این وجود یهودیان ایرانی در بین جامعه اندیشمندان ایرانی سکولار مورد استقبال نبودند و مورد شک و سوءظن بودند. تنها دوگروه در بین ایرانیان از یهودیان استقبال می کردند :بهاییان و کمونیستها. بسیاری یهودیان به این دلیل به حزب توده گرویدند. آن ها به همراه اتحاد جماهیر شوروی از تأسیس کشور اسرائیل حمایت می نمودند. نماینده اسرائیل آوراهام بیر که به تهران در سال ۱۹۴۵ سفر کرده بود می نویسد
:" شایعات زیادی وجود داشت که محمد علی فروغی معروف به ذکاء الملک از خانواده یهودی الاصل و از یهودیان بغداد بوده است. فروغی که در زمان رضا شاه قدرت زیادی داشت مورد شک و سوء ظن افراد زیادی نظیر ملک الشعراء بهار بود. در زمان روی کار آمدن محمدرضا پهلوی ملک الشعراء بهار شعر زیر را به صورت هشدار به شاه جوان سرود: در زمان تشکیل دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ احساسات ضدیهودی شدت یافت و این مسائل تا سال ۱۹۵۳ که دکتر محمد مصدق قدرت داشت ادامه یافت. شخص مصدق نیز با تشکیل دولت اسرائیل مخالف بود و آن را نشانه ای از امپریالیسم می دانست. ایران با روی کار آمدن مصدق سفارت خود را در اورشلیم تعطیل نمود. با این وجود مصدق روابط خوبی با یهودیان ایران داشت. بسیاری از بازاریان، روشنفکران و نویسندگان یهودی در جنبش ملی مصدق به او کمک کردند. مهم ترین فرد در این زمینه، مشفق همدانی بود که سردبیر روزنامه کیهان بود و به همراه مصدق در سفر آمریکا ناظر و مدافع نهضت ملی بود. یهودیان طرفدار مصدق در مقایسه با یهودیان توده ای اکثراً افرادی مسنتر و جا افتاده تر بودند که قصد داشتند در وضعیت موجود به کار ادامه دهند ولیکن یهودیان توده ای جوان تر و آرمانگرا
تر بوده و قصد تغییر تمامی سیستم های اجتماعی را داشتند. مهم ترین دشمن اسرائیل در دولت در این زمان دکتر حسین فاطمی وزیر امورخارجه بود. حسین فاطمی در روز استقلال اسرائیل در آوریل سال ۱۹۵۳ دفتر آژانس یهودی تهران را تعطیل کرد؛ ولیکن بعد از چندین ماه دوباره این دفاتر بازگردیدند. او قراردادی را که هواپیمایی اسرائیلی ال-ال داشت لغو کرد و به هواپیماهای اسرائیلی اجازه فرود در تهران را نداد. فاطمی در این زمان گاه به گاه نوشتارهای نیمه رسمی مبنی بر اینکه ایران اسرائیل را دیگر به رسمیت نمی شناسد منتشر می کرد؛ ولیکن به طور رسمی هیچگاه ایران سندی مبنی بر به رسمیت نشناختن اسرائیل منتشر نکرد. مصدق با اینکه از فاطمی پشتیبانی می کرد، به مذاکراتی برای قرارداد بین بانک ملی ایران و بانک لوئمی در اسرائیل کمک کرد که باعث ادامه مناسبات تجاری بین ایران و اسرائیل شد. در زمان مصدق قدرت حکومت مرکزی که از یهودیان محافظت می کرد کاسته شد و روحانیون شیعه قدرت یافتند و احساسات ضدیهودی افزایش یافت. در این زمان حدود ۱/۳ جمعیت یهودیان ایران به اسرائیل مهاجرت کردند. دیوید لیتمان نوشته است که جمعیت مهاجران یهودی ایرانی به اسرائیل بین سال های ۱۹۴۸
تا ۱۹۷۸ حدود ۷۰۰۰۰ نفر بوده است. بعد از اینکه دولت محمد مصدق سرنگون شد و محمدرضا شاه پهلوی سرکار آمد یهودیان بهترین شرایط خود را در ایران تجربه کردند. در سال ۱۹۷۰ فقط ۱۰ در صد از یهودیان فقیر محسوب می شدند. ۸۰ درصد طبقه متوسط و ۱۰ درصد بسیار ثروتمند بودند. در سال ۱۹۶۸ یهودیان ایرانی ثروتمندترین یهودیان در تمامی قاره آسیا و آفریقا بودند. جمعیت یهودی در این زمان تقریبه به طول کامل شهرنشین شدند. در سال ۱۹۶۸ ۷۲ درصد از یهودیان ایران در شهرها زندگی می کردند. با اینکه یهودیان فقط درصد بسیار کمی از جمعیت ایران را تشکیل می دادند در سال ۱۹۷۹ دو عضو از ۱۸ عضو آکادمی علوم ایران، ۸۰ نفر از ۴۰۰۰ استاد دانشگاه و ۶۰۰ نفر از ۱۰۰۰۰ پزشک ایران یهودی بودند. برای اولین بار در تاریخ ایران، ۵۰ درصد از کودکان یهودی به مدرسه عبری می رفتند و زبان عبری به صورت رسمی به آنان تدریس می شد. سطح خواندن و نوشتن اقلیت یهودی از ابتدای قرن بیستم بسیار بالاتر از اکثریت مسلمان بود. در زمان اتمام جنگ جهانی دوم بیش از ۸۰ درصد یهودیان سواد خواندن و نوشتن داشتند در صورتی که اکثریت مسلمان بیسواد بودند. در سال ۱۹۶۸ تنها سی در صد مسلمانان خواندن و نوشتن
می دانستند در صورتی که این رقم در مورد یهودیان بیش از ۸۰ درصد بود. رابطه بسیار نزدیک دولت شاه و کشور اسراییل در بهبود وضعیت اقتصادی یهودیان در ایران نقش بسیار زیادی داشت. جزئیات اینکه چگونه یهودیان ایران در سال های بسیار کمی از اقلیتی بسیار فقیر تبدیل به ثروتمندترین اقلیت ایران شدند نیازمند تحقیق و مطالعه بیشتر است. در زمان جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۶۷ احساسات ضدیهودی به تحریک روحانیون شیعه بسیار شدید شد. یهودیان شیراز در این زمان از ترس خشم مسلمانان کنیسه ها را بیش از ده هفته تا تیشا بآو تعطیل کردند. در نوشتارهای یهودی ثبت شده است که در زمان جنگ، بسیاری جنتیلها تلاش کردند که به محله یهودیان حمله کنند که به وسیله پلیس متفرق شدند. قبل از سال ۱۹۴۸ بیشتر یهودیان ایران مذهبی بودند و قوانین یهودی را رعایت می کردند. ولیکن به دلیل عدم تماس ربیهای ایرانی و ربیهای دیگر یهودیان بعضی رسوم آن ها نظیر بستن تفیلین در بین یهودیان ایرانی رایج نیست. نسل های بعدی یهودیان ایران کمتر قوانین یهودی را رعایت می کنند و ازدواج با غیریهودیان (جنتیلها) در بین آنان افزایش یافت. قبل از انقلاب اسلامی در ایران ۸۰۰۰۰ نفر یهودی ز
ندگی می کردند. از این تعداد ۶۰۰۰۰ نفر در تهران، ۸۰۰۰ نفر در شیراز، ۴۰۰۰ نفر در کرمانشاه، ۳۰۰۰ نفر در اصفهان، شهرهای خوزستان، علاوه بر کاشان، تبریز و همدان بودند. در زمان انقلاب اسلامی بیشتر ایرانیان یهودی علی الخصوص ثروتمندان آنان در تهران و اصفهان و کرمان مهاجرت کردند. جمعیت مهاجران چیزی حدود ۵۰۰۰۰ تا ۹۰۰۰۰ نفر تخمین زده می شود. قبل از تشکیل کشور اسرائیل ارومیه دارای ۷۰۰ یهودی آرامی زبان بود. در سال ۲۰۰۶ فقط دو خواهر یهودی در ارومیه وجود دارند. با وجود اینکه محمدرضا شاه پهلوی در ابتدای حکومت خود دید بسیار مثبتی به یهودیان داشت در دهه ۱۹۷۰ میلادی او نیز مانند پدرش به یهودیان بدبین شد. در مصاحبه با مارک والاس، خبرنگار یهودی روزنامه نیویورک تایمز، در سال ۱۹۷۶ میلادی محمدرضا پهلوی از نقش بیش از حد یهودیان در کنترل روزنامه ها و رسانه های ایالات متحده انتقاد کرد و بیان کرد که به دیدگاه او یهودیان با فشار بیش از حد برای منافع اسرائیل مردم دیگر را به خود بدبین می کنند. به دلیل اینکه بیشتر مخالفان شاه در سال های آخر حکومت وی که از وی به دلیل نبود آزادی در ایران و حکومت پلیسی، در عرصه بین المللی انتقاد می کردند یهودی
بودند شاه نسبت به یهودیان بدبین شده بود. همچنین نویسنده کتاب معروف سقوط ۷۷ که سقوط شاه را چند سال قبل از سرنگونی وی پیش بینی کرده بود نیز یهودی بود. یوسف کهن آخرین نماینده یهودیان در ایران در کتاب خاطرات خود آخرین دیدار سالیانه یهودیان ایران با شاه در سال ۵۷ را با بی تفاوتی و بی حوصلگی خاصی از جانب شاه بیان می کند و می گوید شاه بیشتر حملات و تحرکات علیه حکومت خود را توطئه یهودیان می دانست. جمهوری اسلامی. در زمان تشکیل کشور اسرائیل حدود ۱۴۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰۰ نفر یهودی در ایران ساکن بودند. بیشتر از ۸۵ درصد این افراد به اسرائیل یا آمریکا مهاجرت کردند. در بین یهودیانی که در ایران ماندند بسیاری هویت یهودی خود را از دست دادند و تعداد زیادی به حزب توده و دیدگاه های کمونیستی کشیده شدند. در حین انقلاب ایران بسیاری از یهودیان ایرانی نقش مؤثری در سرنگونی حکومت شاه داشتند. این یهودیان «برخلاف نظر بزرگان قوم خود، به انقلاب ملحق شدند. آن ها آرزو داشتند که هویت ایرانی سکولار خود را از دست دهند و در جامعه ایرانی به صورت بهشتی که انقلاب وعده می داد حل شوند.» در تظاهرات میلیونی روز عاشورا علیه شاه، ۷۰۰۰ یهودی نیز شرکت کردند. بعضی ن
وشتارهای دیگر تخمین یهودیان شرکت کننده در این تظاهرات را ۱۲۰۰۰ نفر اعلام می کند. تقریباً تمامی رهبران جامعه یهودی نظیر حاخام یدیدیا شوفط، حاخام آریل داوودی، حاخام داوید شوفط، حاخام یوسف همدانی کهن، حاخام اسحق بعلنث، و حاخام یادگاران در این تظاهرات شرکت داشتند. شخصیت های غیرمذهبی یهودی نظیر عزیز دانش راد، هارون یشایایی، یعقوب برخوردار، هوشنگ ملامد، منوچهر الیاسی و فرنگیس حسیدیم نیز در این تظاهرات شرکت کردند. این همراهی یهودیان با انقلاب، پلی میان ملت انقلابی و جامعه یهودیان برقرار کرد. سازمان «جامعه روشنفکران یهودی» که از ۱۷ شهریور سال ۱۳۵۷ در تهران پایه گذاری شد نقش مهمی در همکاری با انقلابیون داشت. یوسف همدانی کهن و یدیدیا شوفط نقش مؤثری در مدیریت این همکاری ها داشتند. در آذرماه سال ۵۷ گروهی از یهودیان با آیت الله طالقانی دیدار کردند و حمایت خود را از انقلاب اعلام کردند. اساسنامه جامعه روشنفکران یهودی ترکیب از هویتهای یهودی، ایرانی، اسلامی و ملی است. بند ۵ اساسنامه اعلام می کند که جامعه روشنفکران یهودی در جنگ با امپریالیسم، از جمله صهیونیسم است و آن را بخشی از امپریالیسم جهانی می بیند. همچنین این بند اعلام م
ی کند که جامعه روشنفکران یهودی در جنگ با تبعیض نژادی و یهودستیزی است. در دی ماه سال ۵۷ نشریه یهودی تموز شروع به چاپ کرد. در این نشریه نه تنها یهودیان بلکه روشنفکران انقلابی نظیر میرحسین موسوی و زهرا رهنورد نیز به نوشتن مقاله می پرداختند. در این زمان ایدئولوژی حاکم بر جامعه یهودی ایران مارکسیستی و کمونیستی بود و این نشریه سعی می کرد دیدگاه های مذهبی سنتی را به موضوع های انقلابی پیوند بزند. هدف اصلی جامعه روشنفکران یهودی این بود که یهودیان ایران را متقاعد کند که از انقلاب پشتیبانی کنند. جامعه روشنفکران یهودی به یکی از سرسخت ترین طرفداران انقلاب تبدیل گشت. چندین نفر از اعضای این جامعه در زمان پیش از انقلاب هم بند روحانیون انقلابی نظیر آیت الله طالقانی بودند. بیمارستان یهودی سپیر که توسط دکتر روح الله سپیر پزشک یهودی پایه گذاری شده بود نیز در انقلاب ایران نقش مهمی داشت. در این زمان بیشتر بیمارستان های دولتی حاضر به پذیرش مجروحان انقلاب نبودند و بیمارستان سپیر تنها بیمارستانی بود که به این افراد کمک می کرد. با اینکه بیمارستان های دولتی به ساواک کمک می کردند انقلابیون را دستگیر کند، هیچ یک از مجروحان بستری شده در ب
یمارستان سپیر به دست ساواک نیفتادند. بیشتر تظاهر کنندگان مجروح شده در تظاهرات ۱۷ شهریور سال ۱۳۵۷ در بیمارستان سپیر درمان شدند. در اواخر سال ۱۹۷۸ نماینده یهودیان برای دیدار با آیت الله خمینی به پاریس رفت. هدف از این دیدار اعلام حمایت یهودیان ایران از انقلاب بود. آیت الله خمینی بعدها نامه تقدیری به بیمارستان سپیر فرستاد و از پرستاری و مداوای انقلابیون توسط مسئولان این بیمارستان تشکر کرد. ولیکن بعد از انقلاب اسلامی مهاجرت یهودیان از ایران شدت یافت و جمعیت یهودیان از ۱۰۰۰۰۰ به ۴۰۰۰۰ نفر کاهش یافت. در اوائل انقلاب یکی از تجار یهودی به نام حبیب القانیان که رهبر جامعه یهودیان بود دستگیر شده و به جرم فساد، ارتباط با اسرائیل و صهیونیسم، دوستی با دشمنان خدا و امپریالیسم اقتصادی در نهم مه سال ۱۹۷۹ اعدام شد. اعدام القانیان واکنش دولت اسرائیل، کاخ سفید و تمامی سازمان های یهودی آمریکایی و بین المللی نظیر کنگره جهانی صهیونیسم و اتحادیه ضد افترا را برانگیخت. سناتور یهودی یاکوب یاویتس این اقدام را محکوم کرد و از دولت آمریکا درخواست تحریم اقتصادی ایران را نمود. سه روز بعد از اعدام القانیان گروهی از یهودیان به رهبری حاخام یدیدی
ا شوفط به قم رفتند و با آیت الله خمینی دیدار کردند. در این دیدار آیت الله خمینی اعلام کرد که بین یهودیان و صهیونیستها تفاوت قائل است و باور عمومی که همه یهودیان در خفی صهیونیست هستند را قبول ندارد. روزنامه اطلاعات در تیتر اصلی خود نوشت «ما جامعه یهودی را ضد صهیونیست می دانیم». یک هفته بعد از اعدام القانیان سرج کلارسفلد وکیل یهودی فرانسوی که به شکارچی نازیها معروف بود به ایران سفر کرد تا در مورد این اتفاق تحقیق کند. او در ایران با ابراهیم یزدی دیدار کرد و یزدی به او قول داد که هیچ یهودی در ایران به دلیل صهیونیست بودن یا ارتباط با اسرائیل محاکمه نخواهد شد. کلارسفلد در بازگشت از سفر خود به ایران فیلمی تهیه کرد که در آن ادعا کرد دولت ایران القانیان را به دلیل یهودی بودن اعدام کرده است. در ۱۸ مه سال ۱۹۷۹ رهبران صهیونیست آمریکایی از جمله رئیس فدراسیون صهیونیسم آمریکایی، ربی جوزف استرنستاین به دعوت سفارت ایران در آمریکا در محل سفارت حضور یافتند و مورد استقبال مسئولان سفارت قرار گرفتند. در این دیدار مسئولان سفارت ایران بیان کردند که القانیان به دلیل جاسوسی و نه به دلیل صهیونیست بودن اعدام شده است. در این دیدار علی آگ
اه نماینده دولت ایران بیان کرد که دولت معتقد است «یهودیان ایران به دلیل صهیونیست بودن مورد شک نیستند». او ادامه داد که دولت ایران صهیونیست بودن یهودیان ایران را دلیل بر خائن بودن آنان به ایران نمی داند. در دسامبر سال ۱۹۸۰ سیمون فرزامی روزنامه نگار یهودی ایرانی که در روزنامه فرانسوی زبان ژورنال دو تهران کار می کرد دستگیر و اعدام شد. دستگیری او بنا به گفته دادستان پرونده به دلیل مدارکی بود که از ساختمان سفارت آمریکا به دست آمده بود که نشان می داد فرزامی از سفارت آمریکا مبالغی به صورت ماهیانه دریافت می کرده است. اتهام او در زمان اعدام جاسوسی برای ایالات متحده بود. پس از انقلاب فروش نفت به شدت دچار مشکل گردید. شرکت های نفتی اروپایی دفاتر خود را در تهران تعطیل کردند و کارمندان خود را فرخواندند. در این هنگام تاجر اسرائیلی-سوییسی به نام مارک ریچ نمایندگان شرکت خود گلنکور را به تهران فرستاد و دفتر خود را بازگشایی کرد. مارک ریچ بین سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۵ تنها کسی بود که نفت ایران را صادر می نمود. او در زمان جنگ ایران و عراق اسلحه های مورد نیاز برای دولت ایران را تأمین می نمود. به دلیل همین فعالیت ها دولت آمریکا او را به
نقض تحریمهای ایران مجرم شناخت و مارک ریچ سال ها در لیست ده نفر مورد تعقیب اف بی آی بود تا اینکه بیل کلینتون در روز آخر کاری خود وی را مورد عفو قرار داد. مارک ریچ در کتاب خاطرات خود به نام پادشاه نفت ادعا کرده است که او نفت ایران را از طریق یک خط لوله مخفی به اسرائیل صادر می کرده است و هر دو دولت ایران و اسرائیل از این مسئله آگاه بوده اند. مارک ریچ همچنین بنا به گفته خود به موساد کمک های زیادی برای انجام عملیات مختلف در ایران می رسانده است. گزارش های زیادی از روابط تجاری مخفی بین ایران و اسرائیل توسط روزنامه های اسرائیلی چاپ شده است؛ بنابراین گزارش ها بسیاری شرکت های اسرائیلی دارای روابط تجاری گسترده با ایران هستند. (ببینید: روابط غیرسیاسی ایران و اسرائیل). در زمان جنگ ایران و عراق تمامی اقلیتهای دینی رسمی به غیر از یهودیان در میدان جنگ استفاده شدند. یهودیان در تأمین منابع مالی و تهیه تراکتور و دستگاه های سنگین نقش داشتند. تنها در سال ۱۹۸۶ دولت ایران از یهودیان در میدان ها جنگ استفاده کرد. قوانین اعزام به جنگ برای مردان در ایران به یهودیان اعمال نشد. یهودیان در سال های پایانی جنگ در آن شرکت داشتند ولیکن شرکت
آنان در مقایسه با زرتشتیان و ارمنیان بسیار ناچیز بود. معروفترین فرد یهودی ایرانی که در جنگ ایران و عراق کشته شد شهرام زرینی بود که تصویر او بر روی مجتمع پایتخت تهران در خیابان میرداماد و روبروی ساختمان اسکان که توسط مهندسان اسرائیلی ساخته شده است نقش بسته است. انقلاب اسلامی یهودی ستیزی نژادی در جامعه ایران را به طور کامل از بین برده است. با وجود اینکه در گذشته یهودیان حتی بعد از گرویدن به اسلام نیز تا چندین نسل مورد شک و گاهی نفرت عامه مردم و حتی قشر تحصیلکرده بودند در جمهوری اسلامی نژاد یهودی مانعی برای پیشرفت اجتماعی یا اقتصادی نیست. حملات نسبت به یهودیان در ایران بعد از انقلاب بسیار ناچیز بوده و حتی از بیشتر کشورهایی که با اسرائیل روابط دوستانه دارند نظیر انگلستان یا فرانسه نیز کمتر است. بسیاری افراد رده بالای حکومت ایران نظیر حبیب الله عسگراولادی و حتی روحانیونی نظیر آیت الله مکارم شیرازی از نژاد یهودی بودند که این امر مانع پیشرفت آن ها در دولت از ابتدای انقلاب نبوده است. قانون اساسی جمهوری اسلامی ترکیبی متضاد از قوانین انسانگرای غربی و قوانین مذهبی اسلامی است. اصل ۱۹ قانون اساسی که از فرهنگ غربی گرفته شد
ه است اشاره می کند که تمامی مردم ایران دارای حق و حقوق مساوی هستند. این اصل با اصل ۱۴ که می گوید تمامی مسلمانان باید با غیرمسلمانان بر اساس قوانین اسلامی رفتار کنند در تضاد است. با فوت آیت الله خمینی وضعیت یهودیان ایرانی بهبود یافت. بسیاری از آنان در زمان خصوصی سازی ثروتمند شدند و با سیاستمداران جدید روابط بسیار خوبی برقرار نمودند. با این وجود یهودیان به حمایت از حکومت ایران در مجامع عمومی ادامه دادند. در همین حال بسیاری از مردان یهودی به اسرائیل مهاجرت کردند که باعث شد بسیاری زنان یهودی مجبور شوند با مردان غیریهودی (جنتیل) ازدواج کنند. در مورد جمعیت کنونی یهودیان در ایران اختلاف نظر وجود دارد. در دهه ۸۰ این جمعیت چیزی حدود ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نفر تخمین زده می شد و در دهه ۹۰ به ۳۵۰۰۰ نفر افزایش یافت. در حال حاضر این جمعیت چیزی حدود ۴۰۰۰۰ نفر است که ۲۵۰۰۰ نفر از آن ها در تهران ساکن هستند. بیشتر سازمان های یهودی که قبل از انقلاب ایران تأسیس شده بودند به استثنای آن هایی که به صورت مستقیم جنبش صهیونیزم را تبلیغ می کردند بعد از انقلاب نیز به فعالیت خود ادامه دادند. از جمله این سازمان ها می توان انجمن کلیمیان تهران، انج
من کلیمیان شیراز، خانه جوانان یهود تهران و غیره را نام برد. نظرها در مورد کیفیت زندگی یهودیان در ایران متفاوت است. هارون یشایایی از رهبران یهودیان ایران اعتقاد دارد که ایران یهودیت و صهیونیسم را دو مطلب جدا می داند. در خفی بسیاری از ایرانیان یهودی از تبعیض به مصاحبه کنندگان اروپایی شکایت می کنند. دولت ایران مدیر مدارس یهودی را منصوب می کند و این مدیران اکثراً مسلمان هستند. این مدارس در روز شبات یهودیان نیز باز هستند. آخرین روزنامه یهودی در سال ۱۹۹۱ بعد از اینکه از دولت انتقاد کرد بسته شد. با اینکه تمامی یهودیان ایران در انظار عمومی دارای دیدگاه های ضد اسراییلی شدید هستند ولیکن این دیدگاه ها ممکن است به تمایل ایرانیان یهودی برای بقا در ایران مرتبط باشد. این امر باعث می شود که آنان تمایل داشته باشند که دیدگاه های ضد اسراییلی خود را بیشتر از حد نیاز در انظار عمومی تبلیغ کنند تا اقلیت یهودی به نظر اقلیت قابل قبولی بیایند. دیدگاه زیر ممکن است نمونه کاملی از این تضاد در بین ایرانیان یهودی باشد: «ما می شنویم که آیت الله می گوید که اسراییل با شاه و ساواک همکاری می کرده است و ما احمق هستیم اگر بگوییم طرفدار اسراییلیم.
از این رو ما در برابر آن ساکتیم… ممکن است این روش کار کند. به هر حال چه می توانیم بکنیم؟ این خانه ماست.» با وجود اینکه قانون ایران سفر به اسرائیل را برای شهروندان ایران ممنوع کرده است، این ممنوعیت غالبا در مورد یهودیان ایرانی اعمال نمی شود و بسیاری یهودیان ایران از طریق ترکیه به اسرائیل تردد می کنند. رهبر فعلی جامعه یهودیان ایران، یهودا گرامی، در یشیوای آتزیریت یسرائیل در اورشلیم تحصیل کرده است و اکنون به عنوان خاخام اعظم حکومت ایران منصوب شده است.
گلوریا استفان با نام اصلی گلوریا ماریا میلاگروزا فاهاردو گارسیا د استفان Gloria María Milagrosa Fajardo García de Estefan (زادهٔ ۱ سپتامبر ۱۹۵۷) خواننده، ترانه سرا، بازیگر و کارآفرین کوبایی تبار آمریکایی است وی بیش از صد میلیون نسخه فروش از آلبوم هایش در سراسر جهان دارد.
دِیْنا تایرن روراباکر ) ) (زاده ۲۱ ژوئن ۱۹۴۷) نماینده سابق مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه چهل وهشتم کالیفرنیا است. او عضو حزب جمهوری خواه است. روراباکر از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۸ سخنرانی نویس و دستیار ویژه رئیس جمهور رونالد ریگان بوده است. حوزه او بخش هایی از شهرستان های اورنج و لس آنجلس از جمله سیل بیچ، سانست بیچ، هانتینگتون بیچ میدوی سیتی، بخش هایی از وست مینستر، فانتین ولی، بخش هایی از سانتا آنا،، کوستا مسا، نیوپورت بیچ، آلیسو ویجو، لاگونا بیچ، و لاگونا نیگوئل، را پوشش می دهد. او در انتخابات ۲۰۱۸ کنگره رقابت را به هارلی رودا واگذار کرد. اوایل زندگی، تحصیلات و اوایل حرفه سیاسی. روراباکر که از تبار آلمانی و انگلیسی است، در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۷ در کورونادو، کالیفرنیا زاده شد. روراباکر پیشینه ای طولانی در شهرستان اورنج، کالیفرنیا دارد. او مدرسه ابتدایی را در آنجا گذراند و حین سال های کالج در سانست بیچ زندگی می کرد. روراباکر از دبیرستان پالوس وردس در پالوس وردس استیتس، کالیفرنیا فارغ التحصیل شد، و لیسانس تاریخ را از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لانگ بیچ در ۱۹۶۹ دریافت کرد. او فوق لیسانس مطالعات آمریکا را از
دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت کرد. او حین تحصیلات تکمیلی در اوایل دهه ۱۹۷۰ به عنوان خواننده فولک فعالیت می کرد. در این دوران او یک آنارشیست بازار آزادگرا و لیبرترین شناخته می شد. روراباکر در کمپین های ریاست جمهوری ۱۹۷۶ و ۱۹۸۰ رونالد ریگان به عنوان دستیار دبیر مطبوعاتی فعالیت کرد. از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۸، او از سخنرانی نویسان ارشد رئیس جمهور ریگان بود. حین حضور در کاخ سفید، روراباکر نقشی کلیدی در شکل دادن به دکترین ریگان داشت. مجلس نمایندگان آمریکا. روراباکر که از سخنرانی نویسان ارشد رئیس جمهور رونالد ریگان بود، در سال ۱۹۸۸ از دولت خارج شد تا نمایندهٔ مجلس شود. او با کمک دوستش الیور نورث کمک های مالی جمع آوری کرد و با ۶۴٪ آرا به نمایندگی برگزیده شد. او از اعضای ارشد کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان و رئیس سوکمیته نظارت و تحقیقات کمیته روابط خارجی است. مواضع سیاسی. او در ۲۰۱۱ به لایحه اختیارات دفاع ملی برای سال مالی ۲۰۱۲ که بخشی جنجالی از آن به دولت و نظامیان اجازه می دهد شهروندان آمریکا و دیگران را به طور نامحدود بازداشت کنند رأی منفی داد. ایران. روراباکر در تاریخ ۲۶ ژولای ۲۰۱۲ نامه ای به هیلاری کلینتون وزیر خارجه آ
مریکا نوشت و از او درخواست کرد نسبت به تجزیه کشور ایران، و الحاق استان های استان آذربایجان غربی و آذربایجان شرقی به کشور جمهوری آذربایجان، اقدام کند. وی همچنین در این نامه نوشت که، عاقلانه است که دولت ایالات متحده آمریکا دو کشور جمهوری آذربایجان و اسرائیل را به گسترش همکاری های نظامی تشویق کند. بعد از گذشت یک ماه از ارسال این نامه، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا، در خصوص این نامه به صورت مختصر با خبرنگاران گفتگو کرد. ویکتوریا نولاند، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا گفت: «من تنها می توانم تأیید کنم که ما نامه ای را از آقای روراباکر دریافت کردیم و به آن جواب داده ایم.» دربارهٔ جوابی که به این سیاستمدار جمهوری خواه آمریکایی داده شده اما، خانم نولاند توضیحی نداد. او گفت: «نمی توانم وارد جزییات مکاتبه شوم.» در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۷ یک روز پس از حمله داعش به تهران، او در یک جلسه استماع کمیته روابط خارجی مجلس در خصوص جنبش مقاومت حزب الله لبنان او گفت «ما اخیراً شاهد حمله ای به ایران و حکومت ایران، ملاها، بوده ایم.» او گفت بر این باور است که نیروهای سنی مرتکب این حمله شده اند. او گفت «خوب نیست آمریکا از سنی هایی که به حزب الله و تهدید ش
یعهٔ ما حمله می کنند حمایت کند؟ این چیز خوبی نیست؟» او افزود شاید این استراتژی ترامپ برای حمایت از یک گروه علیه گروه دیگر باشد. او در پاسخ به یکی دیگر از اعضای پنل که به انجام حملات از سوی داعش و این که حمایت از چنین گروهی به نفع آمریکا نیست گفت این کار مثل حمایت از شخص وحشتناکی چون استالین در برابر هیتلر است و این ایدهٔ خوبی است که گروه های رادیکال مسلمان با هم بجنگند. این اظهارات مورد اعتراض نایاک قرار گرفت که به این اشاره کرد که شمار ایرانی آمریکایی ها در حوزهٔ انتخابیهٔ روراباکر نسبت به هر حوزهٔ دیگری بیشتر است. استفاده پزشکی از ماری جوآنا. او بر خلاف دیگر سیاستمداران حزب جمهوری خواه حامی استفاده پزشکی از ماری جوآنا به عنوان حق ایالت است. استقلال بوسنی و هرزگوین و کوزوو. روراباکر مخالف استفاده از نیروی زمینی آمریکایی در جنگ های یوگسلاو بود. روراباکر وقایع بوسنی را نسل کشی دانست. او در ۱۹۹۵ شخصاً از سارایوو بازدید کرد و از نیروهای صرب انتقاد کرد و اقدامات شان را فقدانی برای همه بشریت و نه فقط مردم سارایوو خواند. رهبر گروه لابی قومی آلبانیایی آمریکایی از او برای حمایت از ارتش آزادیبخش کوزوو تجلیل کرد و گفت:
«او اولین عضو کنگره بود که بر استقلال کوزوو اصرار کرد. او از تسلیح این ارتش به دست آمریکا حمایت کرد و آن را با حمایت فرانسه از آمریکا در جریان جنگ انقلابی مقایسه کرد. اگر آمریکا در ۱۹۹۸ این تسلیح را انجام داده بود ما آنجایی که امروز هستیم نبودیم. مبارزان آزادی آزادی شان را تضمین کرده بودند و کوزوو مستقل بود». افغانستان. روراباکر دست کم از اواخر دهه ۱۹۸۰ که به همراه رزمندگان مجاهد که مصمم به مبارزه با جنگ شوروی در افغانستان بودند وارد افغانستان شد، به این کشور علاقه مند بوده است. آن طور که گزارش شده طی دو ماهی که روراباکر با این رزمندگان بود آن ها در نزدیکی شهر جلال آباد (افغانستان) با سربازان شوروی درگیر نبرد شدند. روراباکر در دهه نود میلادی از طرفداران طالبان بود. وی در سال ۱۹۹۶ که بیشتر قسمت های افغانستان تحت کنترل طالبان بود، به آن کشور سفر کرد و پس از آن عنوان کرد که طالبان باعث ایجاد ثبات در افغانستان است و خطرات معطوف به ایالات متحده آمریکا را از بین می برد. وی همچنین گفته بود که طالبان قصد دارد که جامعه ای اخلاق محور و منظم ایجاد کند و اگر طالبان کنترل کل افغانستان را در اختیار بگیرید، پیشرفت مثبتی خو
اهد بود. وی گفته بود که طالبان دینداران سنت گرا هستند و آن ها تروریست و انقلابی نیستند و پوشش رسانه ای احساسی از نحوه اجرای قانون شریعت توسط طالبان، "چرند" است. او در سال ۲۰۰۳ از قانون اساسی افغانستان در برابر انتقاد کسانی که آن را منجر به قدرت گیری جنگسالاران می دانستند دفاع کرد و گفت کسانی مثل دوستم و خان افرادی هستند که طالبان را شکست دادند و به ما کمک کردند پس از یازده سپتامبر کسانی را شکست دهیم که مردم خودشان را کشتار می کردند و من برای این ممنونم. من نمی توانم اینها را با الفاظ تحقیرآمیزی (مثل جنگسالار) برچسب بزنم مخصوصاً وقتی که طالبان هنوز در مرز است. او از از آن زمان از حامیان بازگرداندن سربازان آمریکا از افغانستان بوده است. او با افزایش سربازان در افغانستان توسط اوباما مخالفت کرد و گفت «اگر قرار است طالبان شکست داده شود، باید مردم افغان خود این کار را انجام دهند نه این که سربازان آمریکایی بیشتری اعزام شوند که در واقع غیر سازنده خواهد بود.» او یکی از شش جمهوریخواهی بود که به متمم پیشنهادی جیم مک گورن برای تعیین برنامهٔ خروج از افغانستان رأی مثبت داد. روراباکر مخالف طرح اوباما برای کاهش تدریجی سربازان