Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محمود عباس زاده مشکینی (زاده ۱۳۴۸) سیاستمدار و روزنامه نگار ایرانی است که از فعالان دانشجویی دهه شصت و از اعضای قدیمی جامعه اسلامی دانشجویان است. سمت ها. وی در دوره استانداری محمود احمدی نژاد در استان اردبیل، مدیر کل امور شهری و روستایی استانداری اردبیل بود. شروع دوران مدیریت وی در استان تهران با مدیریت مؤسسه موسیقی و سرود صدا و سیما بوده است. عباس زاده دبیری کمیته رسانه ای محمود احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ بود و در سال ۱۳۸۵ با حکم مصطفی پورمحمدی وزیر وقت کشور به سمت مدیر کل سیاسی وزارت کشور منصوب شد. همچنین او نماینده ایران در مجامع جهانی میثاق های بین المللی حقوقی، مدنی و سیاسی بوده است. در سال ۱۳۹۱ عباس زاده به سمت استاندار ایلام منصوب شد. وی پس از یکسال توانست لوح زرین استانداران کشور را نصیب خود کند. در تیر ماه سال ۱۳۹۳ محمود عباس زاده از سوی محمدجواد لاریجانی به سمت مشاور رئیس ستاد حقوق بشر قوه قضائیه منصوب شد که تا سال ۱۳۹۸ در این سمت فعالیت داشت. در انتخابات مجمع استانداران کشور در سال ۱۳۹۵، محمود عباس زاده به همراه اسماعیل نجار، حمید حاج عبدالوهاب، سید احمد نصری و کرم رضا پیریایی به
عنوان اعضای اصلی هیئت رئیسه مجمع استانداران کشور انتخاب شدند. مجلس یازدهم. در انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی، محمود عباس زاده، با کسب ۴۵ درصد آراء مأخوذه، از حوزه انتخابیه مشکین شهر نماینده مجلس شد. وی در دوره نمایندگی عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس بود. تحریم آمریکا و اتحادیه اروپا. در ۱۸ مهر ۱۳۹۰، آمریکا و اتحادیه اروپا محمود عباس زاده را به اتهامات حقوق بشری تحریم کردند. بر اساس بیانیه اتحادیه اروپا، اداره کل سیاسی وزارت کشور، پس از اعتراضات به نتایج انتخابات سال ۱۳۸۸ مجوز برگزاری تجمعات اعتراضی را صادر نکرد. در این بیانیه همچنین به مسئولیت رئیس کمیسیون ماده ۱۰ احزاب در ارجاع پرونده تخلفات دو حزب جبهه مشارکت ایران اسلامی و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی به دادگاه اشاره شده است که نهایتاً دادگاه رأی به تعلیق مجوز فعالیت این دو حزب داد. واکنش وی. او با تأکید بر اینکه ذلت در دوستی با شیطان است اظهار کرد که افتخار می کند اسمش در صدر لیست تحریم آمریکا و هم پیمانانش قرار گرفته است واگر اروپایی ها و انگلیسی ها در بانک های خودشان اموالی به اسم بنده پیدا کردند به آنها توصیه می کنم آن اموال را در ا
نگلیس و آمریکا به نفع معترضین و قربانیان اقتصاد سرمایه داری لیبرال که در وال استریت و بورس لندن تجمع کرده اند ، هزینه کنند.
بانک نیویورک ملون شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۷ از ادغام بانک نیویورک و شرکت ملون فایننشل تأسیس شد. بانک نیویورک ملون هم اکنون به عنوان قدیمی ترین بانک فعال در ایالات متحده محسوب می شود که &lt;ins&gt;ریشه های &lt;/ins&gt;تأسیس آن به سال ۱۷۸۴ و شکل گیری بانک نیویورک توسط الکساندر همیلتون باز می گردد. امروزه فعالیت های این بانک در حوزه های بانکداری سرمایه گذاری، مدیریت سرمایه گذاری، مدیریت ثروت و سرویس های مرتبط با دارایی متمرکز می باشد. در سال ۲۰۱۱ مجموع سرمایه تحت مدیریت بانک نیویورک ملون بیش از ۱٫۴ تریلیون دلار و دارایی های تحت حضانت آن بالغ بر ۲۷٫۶ تریلیون دلار اعلام گردید، که بر پایه این آمار بانک نیویورک ملون به عنوان بزرگترین بانک سپرده گذاری در جهان به شمار می آید. شعبه مرکزی این بانک در منهتن، نیویورک قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک و بورس توکیو معامله می شود. بانک نیویورک ملون هم اکنون از سوی هیئت ثبات مالی به عنوان یکی از ۲۸ بانک سیستمیک جهان نیز شناخته می شود.
وزغ های راستین یا حقیقی تیره ای از وزغ ها است که اعضای آن در اغلب مناطق جهان (به جز استرالیا) یافت می شوند. این تیره تنها تیره ای از راسته بی دمان است که همه اعضایش را «وزغ» می خوانند. این تیره دربرگیرنده بیش از ۳۵ سرده است و طول بدن اعضایش به ۲۰ میلی متر تا ۲۵۰ میلی متر می رسد. وزغ های راستین تنها بی دمانی هستند که اندامی به نام «اندام بیدر» در بخش انتهای درونی خایه های لاروهای نر دارند. این اندام در حالت عادی نافعال است و تنها دارای تعدادی فولیکول تخمدان است که توانایی فعال شدن در صورت تحریک را دارند. وجود چنین چیزی در وزغ های نر بعضی دانشمندان را بر این باور انداخته که آن ها جانورانی زه ریخت هستند.
بدرالدین محمّد زَرکَشی (۷۴۵–۷۹۴ق/۱۳۴۴م - ۱۳۹۲م) فقیه شافعی، محدث و کاتب مصری ترکی مملوکی اصل در سدهٔ هشتم هجری بود. علم حدیث را در دمشق از ابن کثیر و فقه را در مدرسهٔ شافعی در قاهره آموخت. به دلیل آنکه در جوانی گل دوزی یادگرفته بود به الزرکشی مشهور گشت.
کدو سبز یا کدو مسمایی یا کدو تابستانی (به انگلیسی: zucchini) نوعی کدوی تابستانی است که می تواند تا حدود یک متر رشد کند، اما معمولاً در نصف این اندازه یا کمتر، برداشت می شود و به همراه بسیاری از انواع دیگر کدوها، مانند کدو تنبل، در گونهٔ کدو تخم پوست کاغذی دسته بندی می گردد. کدو سبز می تواند سبز تیره یا روشن باشد. پیوند مشابه آن، کدوی طلایی، ممکن است نارنجی یا زرد تیره باشد. در زمینهٔ آشپزی، از کدو سبز به صورت تره بار استفاده می شود، یعنی معمولاً به عنوان یک چاشنی خوش طعم یا بخشی از غذا پخته می شود. اما از لحاظ گیاه شناسی، کدو سبز یک میوه نارس، حاصل از تورم تخمدان گل آن است. خواص کدو سبز. کدو سبز از نظر تغذیه ای دارای ارزش فراوان است و دارای انواع املاح و مواد معدنی و ویتامین است. این گیاه از بیماری: جلوگیری می کند. خطر حمله قلبی و سکته مغزی را کاهش می دهد، از افزایش قند و چربی خون جلوگیری می کند، بهترین مبارز با بیماری هاست، آسم را به علت داشتن ویتامین ث درمان می کند، بینایی را تقویت می کند و موجب سلامت چشم می شود، موجب تقویت حافظه می شود، کالری کمی دارد و بیش از ۹۵ درصد آن را آب تشکیل می دهد به همین علت برای
افرادی که رژیم دارند مناسب است، برای افراد گرم مزاج بسیار مفید است، خون ساز است، یبوست و سوء هاضمه را برطرف می کند، ادرارآور است، تب را پایین می آورد و برای یرقان مفید است. مضرات کدو سبز. مصرف بیش از حد این گیاه برای کسانی که طبعی سرد دارند یا در مناطق سرد زندگی می کند مناسب نیست؛ زیرا موجب نفخ، سنگینی و درد معده می شود. همچنین کسانی که نفخ روده و دل درد دارند مصرف این گیاه برایشان مناسب نیست؛ زیرا موجب بی حسی روده و معده می شود. چند نکته جهت تهیه و نگهداری کدو سبز. برای خرید کدو سبز آنهایی را انتخاب کنید که پوستشان براق تر و وزنشان سنگین تر از اندازه شان می باشد همچنین توجه داشته باشید پوست آن نباید خیلی سفت باشد چون پوست سفت نشان دهنده بیش از حد رسیده بودن کدو است. کدوهایی را که اندازه متوسط دارند خریداری کنید. سوراخ های روی کدو نشان دهنده خراب بودن و فاسد بودن آن است. کدو را باید به صورت نشسته در کیسه پلاستیکی در یخچال نگهداری کرد.
آرآی اس یک پسوند نام پرونده است که توسط شرکت "ریسرچ اینفورمیشن سیستمز" گسترش یافته و برای ذخیرهٔ اطلاعات کتاب نگاشتی به کار می رود. این قالب در تعدادی از نرم افزارهای مدیریت مرجع پشتیبانی می شود و بسیاری از کتابخانه های دیجیتال همچون آی تریپل ئی اکسپلور، اسکوپوس، ای سی ام پورتال، اسکوپ مد، ساینس دیرکت و اشپرینگر ساینس+بیزینس مدیا قابلیت برون بری اطلاعات کتاب نگاشتی شان در این قالب را دارا هستند. قالب. قالب پرونده به این صورت است که اطلاعات مختلف از جمله نام نویسندگان، عنوان، سال نشر، تاریخ دستیابی و . . . می توانند در هر خط ثبت شوند. آغاز هر خط با یک کد شش نویسه ای است. برخی از این کدها مخصوص نوع خاصی از منابع هستند و برخی دیگر بین همه مشترکند. کد شش نویسه ای به این صورت است: codice_1. (خط تیره با کد انسی ۴۵ است) اطلاعات الزاماً باید در خطوط جداگانه نوشته شوند و پایان هر خط باید به وسیلهٔ دو نویسهٔ بازگشت به ابتدای خط و سرخط (با کدهای انسی ۱۳ و ۱۰) مشخص شوند. ترتیب برچسب ها. نخستین برچسب هر پرونده الزاماً باید codice_2 و پرچسب پایانی codice_3 باشد، اما دیگر برچسب ها می توانند به هر ترتیبی آورده شوند. همچنین ب
رای برچسب هایی مانند نویسنده، امکان تکرار برچسب برای هر نویسنده وجود دارد.
گروه مالی سومیتومو میتسویی شرکت هلدینگ خدمات مالی و بانکداری ژاپنی است، که طیف وسیعی از خدمات بانکی شامل؛ بانکداری خرد و بانکداری شرکتی، بانکداری اختصاصی، بانکداری سرمایه گذاری و مدیریت سرمایه گذاری، وام مسکن و کارت های اعتباری را ارائه می کند. گروه مالی سومیتومو میتسویی در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد و در حال حاضر با دارایی بالغ بر ۱٫۸ تریلیون دلار، پس از گروه مالی میتسوبیشی یواف جی به عنوان دومین بانک بزرگ ژاپن شناخته می شود. شعبه مرکزی این بانک در منطقه مارونواوچی، چیودای، شهر توکیو قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک، بورس توکیو، بورس ناگویا و بورس اوساکا معامله می شود. شرکت سومیتومو میتسویی در سال ۲۰۱۱ در فهرست فورچون جهانی ۵۰۰ در رتبه ۱۸۹ از بزرگترین شرکت های جهان قرار داشت.
تنهایی پاسخی پیچیده و عمدتاً ناخوشایند به انزوا یا کمبود هم صحبتی است. این پاسخ معمولاً شامل احساس اضطراب از کمبود ارتباط و اشتراک با دیگران است که از گذشته شروع شده و تا به آینده ادامه خواهد داشت. البته این احساس ممکن است زمانی که فرد در اطراف خود افرادی را دارد نیز وجود داشته باشد. تنهایی می تواند حاصل عوامل گوناگونی چون عوامل اجتماعی، ذهنی و احساسی باشد. تنهایی زمانی به وجود می آید که سطح مطلوب روابط اجتماعی فرد با سطح واقعی آنها از نظر تعداد یا کیفیت متفاوت باشد. تَنهایی با بی کَسی متفاوت است. تنها (lonely) بودن حالتی احساسی است، در حالی که بی کس (alone) بودن یک حالت فیزیکی است. پژوهش ها نشان داده اند که این احساس میان گروه هایی از افراد که ازدواج کرده اند، در رابطه هستند، درون خانواده هستند یا شغل موفقی دارند بسیار شایع است. این مسئله موضوعی است که از روزگار باستان تاکنون بسیار مورد کاوش واقع شده است. تنهایی صرفاً حالت جدا بودن از دیگران نیست؛ هرکس که تنهایی را تجربه می کند، لزوماً احساس تنهایی نمی کند. تنهایی را حتی در صورت احاطه شدن توسط افراد دیگر نیز می توان احساس کرد. بیشتر افراد در بعضی از نقاط زند
گی، تنهایی را تجربه می کنند. به عنوان یک احساس کوتاه مدت، تنهایی می تواند سودمند بوده، انسان را به تقویت روابط تشویق کند. از سوی دیگر تنهایی مزمن به طور گسترده زیانبار تلقی می شود. با بررسی ها و مطالعات فراوان نتیجه گرفته می شود که تنهایی یک فاکتور خطر قابل توجه برای پیامدهای بهداشت روانی و جسمی ضعیف است. تحصیلات آکادمیک تنهایی تا اواخر قرن بیستم پراکنده بود. در قرن بیست ویکم، تنهایی به طور فزاینده ای به عنوان یک معضل اجتماعی شناخته شده است، به گونه ای که هم سازمان های غیردولتی و هم دولتمردان سعی در برطرف کردن آن داشته اند. عوامل رایج. افراد می توانند به دلایل زیادی تنهایی را تجربه کنند؛ و بسیاری از حوادث زندگی ممکن است باعث بروز آن شود، مانند فقدان روابط دوستانه دوران کودکی و بزرگسالی یا فقدان معنادار جسمی افراد پیرامون یک شخص. در عین حال، تنهایی ممکن است نشانه مشکل اجتماعی یا روانی دیگر مانند افسردگی مزمن باشد. بسیاری از افراد وقتی دوران خردسالی تنها می مانند برای اولین بار احساس تنهایی می کنند. همچنین چیزی که به طور معمول شایع است؛ مثل: از هم پاشیدن، طلاق و از بین رفتن هرگونه رابطه مهم طولانی مدت است. از د
ست دادن یک فرد مهم در زندگی شخص، معمولاً باعث ایجاد غم و اندوه خواهد شد. در این شرایط، ممکن است احساس تنهایی به وجود آید. حتی وقتی در تعامل با دیگران باشد. احساس تنهایی نیز ممکن است بعد از به دنیا آمدن فرزند (که اغلب به عنوان افسردگی پس از زایمان بیان می شود)، بعد از ازدواج یا در پی هر اتفاق اجتماعی دیگری نظیر انتقال از شهر زادگاه خود به یک جامعهٔ بیگانه، و به بی حوصلگی نیز می تواند منجر شود. تنهایی می تواند در ازدواج های ناپایدار یا دیگر روابط نزدیک با ماهیت مشابه اتفاق بیفتد؛ که در آن احساسات ممکن است شامل عصبانیت یا نارضایتی باشد. تنهایی ممکن است نشان دهندهٔ نقص در برقراری ارتباطات باشد و همچنین می تواند ناشی از مکان هایی با تراکم کم جمعیت باشد که در آن تعداد نسبتاً کمی از افراد برای تعامل وجود دارد. تنهایی نیز می تواند به عنوان یک پدیدهٔ اجتماعی تلقی شود، که می تواند مانند یک بیماری گسترش یابد. هنگامی که یک فرد در یک گروه احساس تنهایی می کند، این احساس می تواند به دیگران سرایت کند و خطر همه را برای احساس تنهایی افزایش دهد. مردم حتی اگر در میان انبوهی از افراد در تعامل باشند هم می توانند احساس تنهایی کنند.
اینکه آیا رابطه ای بین اینترنت و تنهایی وجود دارد، بحث برانگیز است. برخی از یافته ها نشان می دهد که کاربران اینترنت تنها هستند. از طرف دیگر، مطالعات ۲۰۰۲ و ۲۰۱۰ نشان داد که «استفاده از اینترنت باعث شد که تنهایی و افسردگی به طور چشمگیری کاهش یابد، در حالی که حمایت اجتماعی و عزت نفس افزایش چشمگیری یافته است.» زندگی مردم با افزایش احساس آزادی و کنترل آن ها، تأثیر مثبتی بر تندرستی و خوشبختی دارد. یک مطالعه دوقلویی شواهدی را نشان داد که ژنتیک را تقریباً نیمی از تفاوت های قابل اندازه گیری تنهایی در بزرگسالان محاسبه می کند، که مشابه تخمین های وراثت پذیری بود که قبلاً در کودکان وجود داشت. این ژن ها در مردان و زنان به طور مشابه عمل می کنند. در این مطالعه هیچ مشارکت زیست محیطی مشترکی برای تنهایی بزرگسالان مشاهده نشده است. گونه شناسی. دو نوع اصلی تنهایی، تنهایی اجتماعی و عاطفی است. این تعریف در سال ۱۹۷۳ توسط رابرت ایس ویس ارائه شد: تنهایی: تجربه جداسازی عاطفی و اجتماعی. بر اساس دیدگاه ویس مبنی بر اینکه «هر دو نوع تنهایی باید به طور مستقل مورد بررسی قرار گیرند، زیرا رضایت برای نیاز به تنهایی عاطفی نمی تواند به عنوان یک
تعادل برای تنهایی اجتماعی عمل کند و برعکس» افرادی که برای معالجه یا درک بهتر تنهایی تلاش می کنند، این دو نوع تنهایی را جداگانه درمان می کنند، اگرچه این موارد همیشه دور از انتظار نیست. تنهایی اجتماعی. تنهایی اجتماعی، تنهایی است که مردم به دلیل نداشتن شبکه گسترده تر اجتماعی تجربه می کنند. آن ها ممکن است احساس نکند که عضوی از یک جامعه هستند. تنهایی عاطفی. تنهایی عاطفی ناشی از فقدان روابط عمیق و پرورشی با افراد دیگر است. ویس مفهوم تنهایی عاطفی خود را با تئوری دلبستگی پیوند زد. مردم به دلبستگی های عمیقی احتیاج دارند، که بعضی اوقات می تواند توسط دوستان نزدیک تحقق یابد، اما بیشتر اوقات توسط اعضای نزدیک خانواده مانند والدین و بعداً در زندگی توسط شرکای عاشقانه انجام می شود. در سال ۱۹۹۷ انریکو دیتومماسو و بری اسپینر تنهایی عاطفی را از تنهایی رمانتیک و خانوادگی جدا کردند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ نشان داد که تنهایی عاطفی احتمال مرگ را در بزرگسالان مسن تر که به تنهایی زندگی می کنند، به طور قابل توجهی افزایش داده است. در حالی که هیچ افزایش مرگ و میر با تنهایی اجتماعی مشاهده نشده است. تنهایی خانوادگی. تنهایی خانوادگی وقتی به
وجود می آید که فرد احساس کند ارتباط نزدیکی با اعضای خانواده ندارد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ بر روی ۱۰۰۹ دانش آموز نشان داد که تنها، تنهایی خانواده با افزایش فراوانی از آسیب های شخص در مقایسه با تنهایی عاشقانه و اجتماعی همراه است. تنهایی رمانتیک. تنهایی رمانتیک را نوجوانان و بزرگسالانی می توانند تجربه کنند که فاقد پیوند نزدیک با یک شریک عاشقانه هستند. روانشناسان ادعا کرده اند که شکل گیری یک رابطه عاشقانه متعهد یک وظیفهٔ مهم پیشرفت برای بزرگسالان است. اگرچه اکثر مردم آن را تا اواخر دههٔ ۲۰ زندگیشان یا حتی بیشتر به تأخیر می اندازند. افراد در روابط عاشقانه تمایل دارند که تنهایی کمتری نسبت به افراد مجرد از خود نشان بدهند در صورتی که رابطه آن صمیمیت کافی آنان را تأمین کند. افراد در روابط عاشقانهٔ ناپایدار و سرد نیز احساس تنهایی عاشقانه می کنند. دیگر انواع تنهایی. چندین نوع دیگر تنهایی وجود دارد. انواع بیشتر تنهایی شامل وجود احساس تنهایی در جهان خصمانه و تنهایی فرهنگی است که معمولاً در بین مهاجران یافت می شود که فرهنگ وطن خود را از دست می دهند. این نوع کمتر از تفکیک های دیگر تنهایی مورد مطالعه قرار گرفته اند، اما می تو
انند در درک تجربه برخی از افراد خاص که از تنهایی رنج می برند ارزشمند باشد. مشخص کردن عوامل و نتایج. احساس تنهایی در مقابل انزوا اجتماعی. بین احساس تنهایی و جدا بودن اجتماعی (به عنوان مثال یک تنهایی) یک تمایز واضح وجود دارد. به ویژه، یکی از راه های فکر کردن در مورد تنهایی به عنوان اختلاف بین سطح لازم و دست یافته تعامل اجتماعی فرد است. در حالی که تنهایی صرفاً عدم ارتباط با افراد است؛ بنابراین تنهایی یک تجربه ذهنی است. افراد می توانند در هنگام تنهایی، یا در میان جمع تنها باشند، آنچه فرد را تنها می گذارد این واقعیت است که آن ها به تعامل اجتماعی بیشتری نیاز دارند یا نوع خاصی از تعامل اجتماعی که در حال حاضر در دسترس نیست. فرد به دلیل زیاد صحبت نکردن با افراد، می تواند حتی وقتی در جمعی شلوغ یا میهمانی باشد هم احساس تنهایی کند. در مقابل ممکن است فرد تنها باشد و احساس تنهایی نکند. حتی اگر هیچ کس در اطراف آن شخص وجود نداشته باشد تنها نیست زیرا هیچ تمایلی به تعامل اجتماعی وجود ندارد. اگر فرد تعامل اجتماعی خیلی کم یا بیش از حد داشته باشد، می تواند منجر به احساس تنهایی یا تحریک بیش از حد شود. تنهایی می تواند تأثیرات مثبتی
در افراد داشته باشد. یک مطالعه نشان داد، اگرچه گذراندن زمان در تنهایی، تمایل به افسردگی و تغییرات خلق و خو و افزایش احساس تنهایی را باعث می شود، اما به بهبود وضعیت شناختی افراد، مانند بهبود تمرکز کمک کرده است. علاوه بر این با گذراندن زمان به تنهایی، روحیه افراد افزایش چشمگیری پیدا می کرد. همچنین تنهایی با سایر تجربیات مثبت رشد، تجربیات مذهبی و ایجاد هویت کمک کرده است. تنهایی گذرا در مقابل تنهایی مزمن. یکی دیگر از گونه های مهم تنهایی، بر چشم انداز زمان، تمرکز دارد. از این نظر، تنهایی را می توان گذرا یا مزمن دانست. تنهایی گذرا به طور طبیعی موقتی است. عموماً به راحتی تسکین می یابد. تنهایی مزمن دائمی تر است و به راحتی تسکین نمی یابد. به عنوان مثال، وقتی فرد بیمار است و نمی تواند با دوستان معاشرت کند؛ این یک مورد تنهایی زود گذر است. وقتی فرد بهتر شد، می تواند تنهایی خود را کاهش دهد. فردی که به طور مزمن و طولانی احساس تنهایی می کند صرف نظر از اینکه در یک جمع خانوادگی یا با دوستان خود باشد، باز هم احساس تنهایی می کند. تنهایی به عنوان یک شرط انسانی. مکتب فکری اگزیستانسیالیست تنهایی را ذات انسان بودن می داند، هر انسا
نی به تنهایی وارد جهانی می شود، زندگی را به عنوان یک فرد جداگانه سر می کند و در نهایت تنها می میرد. برخی از فیلسوفان، مانند ساتر، به یک تنهایی معرفتی اعتقاد دارند که در آن تنهایی بخشی اساسی از شرط انسانی است؛ زیرا پارادوکسی بین آگاهی مردم که آرزوی معنا در زندگی دارند و انزوا و هیچ چیز جهان نیست. در مقابل، دیگر متفکران اگزیستانسیالیست استدلال می کنند که ممکن است گفته شود که انسان به هنگام برقراری ارتباط و ایجاد، به طور فعال یکدیگر و جهان را درگیر می کند و تنهایی صرفاً احساس قطع شدن از این روند است. تنهایی نوعی تمایل بدنی است. آرزوی پیوستن به اجتماع و آینده ای فراتر از نیروهایی که باعث ایجاد بیگانگی و انزوا در کسی می شود. هزاران مطالعه و نظرسنجی برای ارزیابی شیوع تنهایی انجام شده است. با این وجود دانشمندان برای انجام کلیات و مقایسه های دقیق، با چالش مواجه هستند. دلایل این امر شامل مقیاس های مختلف اندازه گیری تنهایی است که توسط مطالعات مختلف مورد استفاده قرار می گیرند، تفاوت در نحوه اجرا حتی در همان مقیاس از مطالعه و همچنین تغییرات فرهنگی در طول زمان و مکان ممکن است بر نحوه گزارش افراد از پدیده های عمدتاً ذهنی ت
نهایی تأثیر بگذارند. یک یافته ثابت شده این است که تنهایی به طور مساوی در بین مردم یک کشور توزیع نمی شود؛ و تنهایی بیشتر متمرکز در بین زیرگروه های آسیب پذیر است. به عنوان مثال: فقرا، بیکاران، مهاجران. برخی از شدیدترین تنهایی ها بیشتر در دانش آموزان بین المللی از کشورهای آسیا با فرهنگ جمعی که دارند، متمرکز است. هنگامی که آن ها در کشورهایی با فرهنگ فردگرایانه مانند استرالیا به تحصیل می پردازند. در نیوزیلند ۱۴ گروه مورد بررسی با بالاترین میزان شیوع تنهایی مورد بررسی قرار گرفته و مشخص شده است که به ترتیب عبارت اند از: معلولین، مهاجران اخیر، خانوارهای کم درآمد، بیکاران، والدین مجرد، سالمندان بالای ۷۵ سال سن، جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله، و کسانی که دارای مسکن و شغل می باشند ولی فاقد خانواده اند، درآمد شخصی پایین. یکی دیگر از یافته ها دربارهٔ این است که زنان بیشتر از مردان تمایل دارند که احساس تنهایی کنند. گرچه استثنائاتی توسط برخی از مطالعات متمرکز بر دانش آموزان یافت شده است. بدینگونه که دانشجویان پسر نسبت به زنان تنهایی بالاتر، به ویژه تنهایی عاطفی را گزارش کرده اند. همچنین مطالعات انجام شده به این رسیده است که افراد مسن
بیشتر احتمال دارد تنهایی را گزارش کنند؛ اگرچه استثنائاتی وجود دارد، مانند بررسی زندگی جامعه از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ توسط دفتر آمار ملی انگلستان، که نشان داد، افراد بزرگسال جوان بین ۱۶ تا ۲۴ سالگی بیشتر از گروه های سنی بالاتر احساس تنهایی می کنند. در حالی که مقایسه متقابل فرهنگی با تفسیر دقیق دشوار است، اما به طور کلی، کشورهای انگلیسی زبان بیشترین میزان تنهایی را در پی داشته اند. به دنبال آن کشورهای اروپایی و ژاپن هستند ولی سایر کشورهای جهان تنهایی کمتری دارند. به عنوان مثال، نظرسنجی ها نشان می دهد بین ۲۰ تا ۲۸ درصد از جمعیت آمریکا، کانادا، استرالیا و انگلیس گزارش می کنند که احساس تنهایی می کنند ولی کشورهایی مثل چین و آفریقای جنوبی حدود ۳ تا ۱۰ درصد است. در قرن بیست و یکم، تنهایی به عنوان یک مشکل روبه افزایش در سراسر جهان گزارش شده است. این موضوع توسط رسانه ها، دانشگاهیان و بسیاری از مقامات سیاسی، به عنوان یک بیماری همه گیر شناخته شده است. یک بررسی منظم و آنالیز در سال ۲۰۱۰ نشان داد که «شیوه زندگی مدرن در کشورهای صنعتی» باعث کاهش چشمگیر کیفیت روابط اجتماعی شده است. بخشی از این امر به دلیل آن است که افراد دیگر در
کنار اعضای خانواده خود زندگی نمی کنند. در این بررسی آمده است که از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۰، تعداد آمریکایی هایی روابط نزدیک و شخصی خود را گزارش نمی دهند، سه برابر شده است. اگرچه در سراسر جهان داده های تاریخی اندکی وجود دارد که به طور قطع تنهایی را نشان دهد. در چندین بررسی شواهد روشنی از افزایش تنهایی حتی در ایالات متحده یافت نشده است. اساتیدی همچون کلوداس فیشر و اریک کلیننبرگ اظهار داشته اند که گرچه بیماری همه گیر تنهایی وجود ندارد، اما تنهایی واقعاً یک مسئله جدی است که دارای تأثیرات سلامتی شدیدی بر میلیون ها انسان است. اثرات. گذرا. احساسات موقتی تنهایی در حالی که ناخوشایندند، اما گاهی توسط همه تجربه می شود و تصور نمی شود که باعث آسیب بلند مدت شود. در اوایل قرن بیستم گاه با تنهایی به عنوان یک پدیده کاملاً منفی رفتار می شد. با این حال، تنهایی گذرا، اکنون به طور کلی مفید است. ظرفیت احساس آن ممکن است به صورت تکاملی برای یک فرد انتخاب شده باشد، احساسی ناخوشایند اما سالم است که افراد را در تقویت روابط اجتماعی سوق می دهد. تنهایی گذرا گاهی با گرسنگی کوتاه مدت مقایسه می شود، که ناخوشایند است اما در نهایت مفید است زیرا ما را
به خوردن غذا سوق می دهد. مزمن. تنهایی طولانی مدت به طور گسترده ای نزدیک به شرایط کاملاً مضر تلقی می شود. در حالی که تنهایی گذرا به طور معمول ما را برای بهبود روابط با دیگران انگیزه می دهد؛ تنهایی مزمن اما می تواند تأثیر متضاد داشته باشد. این در حالی است که هوشیاری پیشرفته ممکن است برای افرادی که دوره های طولانی را پشت سر گذاشته اند بدون اینکه دیگران را بشناسند، قضاوت کنند و می تواند به بدبینی و سوءظن بیش از حد افراد دیگر منجر شود، که به نوبهٔ خود می تواند بر روابط بین فردی مضر باشد. فواید. در مورد فواید تنها بودن بسیار نوشته شده است، اما اغلب اوقات حتی وقتی نویسندگان از کلمهٔ «تنهایی» استفاده می کنند، به آنچه می توان دقیق تر به عنوان تنهایی داوطلبانه توصیف کرد، اشاره می کنند. با این حال برخی ادعا می کنند که حتی تنهایی غیرارادی طولانی مدت می تواند اثرات مفیدی داشته باشد. تنهایی مزمن اغلب به عنوان یک پدیده کاملاً منفی از منظر علوم اجتماعی و پزشکی دیده می شود. در سنت های معنوی و هنری، هشدارهایی وجود دارد که «عمدتاً در جستجوی تنهایی مزمن با مصائب دیگر نباشید. فقط توصیه کنید که اگر فردی به درون آن بیفتد، مزایایی
به همراه خواهد داشت.». در هنرهای غربی این باور طولانی وجود دارد که سختی های روانی، از جمله تنهایی، می تواند منبع خلاقیت باشد. از منظر سکولار، در حالی که اکثریت قریب به اتفاق مطالعات تجربی بر تأثیرات منفی تنهایی طولانی مدت متمرکز شده اند، مطالعات معدودی نشان داده اند که می تواند مزایایی نیز داشته باشد، از جمله افزایش درک درستی از موقعیت های اجتماعی. سلامت جسمانی. تنهایی مزمن می تواند یک وضعیت سلامتی جدی و تهدید کننده زندگی باشد. مطالعاتی که در بررسی «تنهایی مزمن» انجام شده است، مشخص کرده است که با افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی-عروقی همراه است. اگرچه پیوندهای عللی مستقیم هنوز کاملاً مشخص نشده اند. همچنین افرادی که احساس تنهایی می کنند ریسک افزایش فشارخون، کلسترول بالا و چاقی را در خود افزایش می دهند. بررسی ها نشان می دهد که تنهایی باعث افزایش غلظت کورتیزول در بدن شده و اثرات دوپامین را کاهش می دهد. هورمونی که باعث می شود افراد از زندگی لذت ببرند.تنهایی و انزوای اجتماعی را به عنوان عوامل خطر برای بیماری عروق کرونر قلب و سکته میتوان در نظر داشت همچنین مطالعات نشان داده است که تنهایی مزمن خطر وقوع سکته مغزی
در میانسالی و اواخر بزرگسالی را تشدید میکند مطالعات انجمنی در مورد تنهایی و سیستم ایمنی بدن، نتایج متفاوتی را نشان داده است. با فعالیت سلولی پایین تر گلبول های سفید یا کاهش پاسخ آنتی بادی به ویروس هایی مانند اپشتین بار، تبخال، و آنفولانزا همراه بوده است، اما هیچ تغییری در پیشرفت ایدز ایجاد نمی کند. مرگ. یک بررسی منظم و متا آنالیز در سال ۲۰۱۰، ارتباط معنی داری بین تنهایی و افزایش مرگ و میر مشخص کرده است. معلوم شد افرادی که روابط اجتماعی خوبی دارند، ۵۰ درصد بیشتر شانس بقا در مقایسه با افرادی که تنها هستند، دارند. به عبارت دیگر، تنهایی مزمن به نظر می رسد یک عامل خطر آفرین و مرگبارتر از کشیدن سیگار، چاقی یا عدم ورزش باشد. یک مرور کلی در بررسی های سیستماتیک در سال ۲۰۱۷ مطالعات دیگری را با یافته های مشابه یافت. با این حال، پیوندهای عللی روشن بین تنهایی و مرگ زودرس کاملاً برطرف نشده است. سلامت روان. تنهایی با افسردگی در ارتباط است و از این رو یک عامل خطرناک برای خودکشی است. امیل دورکیم، تنهایی، به ویژه ناتوانی یا عدم تمایل به زندگی با دیگران، یعنی دوستی یا ایده های نوع دوستانه را دلیل اصلی آنچه او خودکشی خودگرا نامی
ده است، توصیف کرده است. در بزرگسالان تنهایی، عامل اصلی افسردگی و الکلیسم است. افرادی که از نظر اجتماعی منزوی هستند، ممکن است از کیفیت پایین خواب برخوردار باشند و بنابراین باعث می شود روند ترمیم کاهش پیدا کند. تنهایی همچنین با شخصیت اسکیزوئید مرتبط است که در آن فرد ممکن است جهان را متفاوت ببیند و بیگانگی اجتماعی را تجربه کند، که به عنوان نوعی خود تبعیدی توصیف شده است. در حالی که تأثیرات طولانی مدت تنهایی چندان درک نشده است، این مورد، مورد توجه قرار گرفته است؛ افرادی که در انزوا قرار دارند یا مدت طولانی تنهایی را تجربه می کنند در یک «بحران هستی-شناختی» یا «ناامنی هستی-شناختی» قرار می گیرند؛ مکانی که قابل درک نیست. در کودکان فقدان پیوندهای اجتماعی به طور مستقیم با چندین شکل از رفتارهای ضد اجتماعی و خود تخریبی مرتبط است که مهم ترین آن ها رفتار خصمانه و بزهکارانه است. در کودکان و بزرگسالان، تنهایی اغلب تأثیر منفی در یادگیری و حافظه دارد. اختلال در الگوهای خواب می تواند تأثیر بسزایی در توانایی عملکرد در زندگی روزمره داشته باشد. تحقیقات انجام شده در یک مطالعه مقایس بزرگ که در ژورنال روانشناسی پزشکی منتشر شده است، نش