Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فاضل پاشا وابسته بود، پس از سازش فاضل پاشا با سلطان عبدالعزیز و بازگشتش به عثمانی در ۱۸۶۷، نوعثمانیان به تدریج از هم فروپاشیدند و عده ای از آنان از جمله نامق کمال و ضیا پاشا به استانبول بازگشتند و به رغم ممیزی و تهدید و تبعید از آرمان آزادی خواهانه خود، که در فراهم آوردن زمینهٔ فکری جنبش مشروطیت اول عثمانی (۱۸۷۶–۱۸۷۸) بی تأثیر نبود، دفاع کردند. با شکست مشروطیت اول عثمانی و آغاز دورهٔ سی سالهٔ استبداد عبدالحمیدی (۱۸۷۶–۱۹۰۹) جمعیت نوعثمانیان نیز با تبعید رهبران آن از استانبول، از هم پاشید. دورهٔ دوم. در این دوره، ترک های جوان جمعیت ها و سازمان هایی را در درون و بیرون عثمانی تشکیل دادند. سلطان عبدالحمید دوم در نخستین دههٔ سلطنتش، که در ۱۸۷۶ آغاز شده بود، با جنبش سازمان یافتهٔ تهدیدکننده ای مواجه نشد، اما در همین سال ها هستهٔ نخستین گروه زیرزمینی ضد رژیم این دوره با شرکت چهار دانشجوی مکتب طبیهٔ حَربیه به نام های ابراهیم تِمو (آلبانیایی تبار)، محمدرشید (اهل قفقاز)، عبدالله جودت و اسحاق سکوتی (هر دو کُرد) و احتمالاً علی حسین زاده باکویی و حکمت امین و اسماعیل ابراهیم در مه ۱۸۸۹ در استانبول تشکیل گردید. این جمعیت که
نامش «اتحاد عثمانی» بود و بعدها به «اتحاد و ترقی» تغییر نام یافت، به سرعت در مدارس نظامی و عالی توسعه یافت و از طریق دفتر پست فرانسوی، فارغ از نظارت رژیم، با گروه متشکل و نوبنیاد مهاجران و تبعیدیان سیاسی عثمانی در پاریس ارتباط برقرار کرد. خلیل غانم، نمایندهٔ پیشین مجلس عثمانی، در همین روزگار مجله ای به نام ترکیهٔ جوان در پاریس منتشر می کرد. احمدرضا که در ۱۸۸۹ به پاریس مهاجرت کرده بود، به تقاضای کمیتهٔ مرکزی جمعیت در ۱۸۹۴ به طور رسمی به آن پیوست. احمدرضا، که به فلسفهٔ اگوست کنت گرایش داشت و مقالاتش در ارگان پوزیتیویست های فرانسه به چاپ می رسید، در ۱۸۹۵ نشریهٔ مشورت را که هر پانزده روز یک بار به ترکی و با ضمیمه ای به فرانسه منتشر می شد، به اتفاق خلیل غانم و تنی چند از اعضای دیگر ترکان جوان راه انداخت. این نشریه اگرچه ارگان «جمعیت اتحاد و ترقی» عثمانی بود، تحت تأثیر سردبیرش، احمدرضا، با شعار «انتظام و ترقی» و با تقویم ویژهٔ پوزیتیویست ها منتشر می شد. برنامهٔ جمعیت، که در شمارهٔ ۳ دسامبر ۱۸۹۵ آن به چاپ رسیده، به طور کلی و به ویژه ماده زیر آن، حاکی از تأثیر گرایش های پوزیتیویستی احمدرضاست: «ما خواهان برانداختن خا
ندان حاکم کنونی (عثمانی) نیستیم؛ بلکه بر آن هستیم که بقای این خاندان برای بقای نظام ضرورت دارد. ما خواهان تبلیغ اندیشهٔ ترقی ای هستیم که از راه صلح و سازش به پیروزی می رسد. شعار ما انتظام و ترقی است. ما از امتیازاتی که با توسل به زور و خشونت کسب گردد، منزجریم … .» در حالی که کمیتهٔ اتحاد و ترقی در خارج کشور، از عدم خشونت طرفداری می کرد، جمعیت اتحاد عثمانی که رهبری اش به دست افراد مبارزی چون حاجی احمد افندی و نائلی افندی افتاده بود، در داخل در تدارک کودتا بود؛ ولی با فاش شدن نقشهٔ کودتا، که قرار بود در اوت ۱۸۹۶ اجرا شود، بسیاری از دست اندرکاران آن بازداشت و تبعید شدند. جمعیت ضربهٔ سنگینی خورد و بیش از پیش سرّی شد. در همین اوضاع، مراد که به مناسبت انتشار روزنامهٔ میزان به مراد میزانچی معروف شد، برای ادامهٔ انتشار روزنامه اش ابتدا به مصر گریخت و از آنجا به اروپا رفت و به کمیتهٔ اتحاد و ترقی پیوست. وی در اروپا رقیب عمدهٔ احمدرضا شد و میزان به عنوان دومین ارگان کمیته به مخالفت با مشورت پرداخت، اما حضور مراد که در میان هواداران ترک های جوان در خارج و داخل و به ویژه در میان قشرهای اسلامی نفوذ زیادی داشت، در اروپا و
در سنگر مبارزه چندان نپایید و احمد جلال الدین پاشا فرستاده ویژهٔ سلطان به اروپا، با استفاده از نقاط ضعف مراد او را به بازگشت به عثمانی و درآمدن به خدمت سلطان راضی کرد. در مقابل، جناح احمدرضا، که به اندازهٔ مراد محبوبیت نداشت، به رغم تمام فشارها به مبارزه ادامه داد، اما دست کشیدن مراد و شماری از پیروانش و نیز عده ای دیگر در تابستان ۱۸۹۷ و پس از آن از مبارزه، ضربهٔ مخربی به جنبش ترک های جوان وارد کرد. در اواخر ۱۸۹۹، در حالی که جنبش بر اثر ضربهٔ ۱۸۹۷ و ضربات بعدی متلاشی می شد، خبر فرار داماد محمودپاشا، شوهرخواهر سلطان، با پسرانش (صباح الدین و لطف الله) از کشور و پیوستن شان به احمدرضا و یاران اندک او، ضمن فرود آوردن ضربهٔ سنگینی بر اقتدار عبدالحمید، جانی نو در کالبد جنبش ترک های جوان دمید. از سه درباری فراری، صباح الدین به مبارزه با عبدالحمید ادامه داد، اما اختلاف عقیدهٔ وی با احمدرضا جنبش ترک های جوان را به دو قطب تقسیم کرد که این تفرقه تا پایان حکومت عثمانی باقی ماند. اختلاف اصلی آن ها بیشتر دربارهٔ دو موضوع بود: همین دیدگاه ها در همایش اول ترک های جوان که از ۴ تا ۹ فوریهٔ ۱۹۰۲ در پاریس برگزار شد، سبب انشعاب نه
ضت ترک های جوان به دو شعبهٔ عمده گردید. پس از آن صباح الدین، که طرفدارانش غالباً غیرترک و غیرمسلمان بودند و در همایش بیشترین تعداد را داشتند، اقدامات نافرجامی برای کودتای نظامی کرد و سرانجام نیز با تشکیل جمعیت «تشبث شخصی» در ۱۹۰۶ و انتشار روزنامهٔ ترقی به عنوان ارگان آن، راه خود را کاملاً از اتحاد و ترقی جدا کرد. دومین همایش به ریاست صباح الدین و با شرکت جمعیت های تشبث شخصی و عدم مرکزیت، ترقی و اتحاد، حزب داشناکسیون (حزب ملی گرای ارمنی)، و چند انجمن و سازمان سیاسی دیگر در واپسین روزهای ۱۹۰۷ برگزار شد. موضوع اصلی این همایش در روزهای پرتب و تاب شورش های پراکنده، تهیهٔ برنامه ای برای سرنگون کردن سلطان عبدالحمید بود. این همایش که به دومین همایش لیبرال های عثمانی معروف شد، در حدود شش ماه پیش از به توپ بستن مجلس شورای ملی ایران، پیامی با امضای رؤسای آن، یعنی شاهزاده صباح الدین و احمدرضا و مالومیان (داشناک) به آن مجلس فرستاد و اظهار امیدواری کرد که «حکومت مشروطه که در قلمرو دولت عثمانی برقرار خواهد شد، دوستی میان دو مملکت همجوار را تقویت و به تمدن شرق خدمت» کند. اگرچه پس از ضربهٔ ۱۸۹۷، جنبش ضد استبدادی ترک های جوان
در عثمانی تا دو سه سال مانده به اعلان حریت در ۱۹۰۸، در حال رکود بود، مرکز ثقل جنبش در داخل و تأثیر گروه های خارج از کشور در آن کم بود. در ۱۹۰۴ و سال های پس از آن، تشکل هایی در میان دانش آموزان و دانشجویان مدارس عالی نظامی و غیرنظامی و روشنفکران در استانبول و شام و شهرهای روم ایلی به وجود آمد. در این میان، تشکیل «جمعیت حریت عثمانی» در سپتامبر ۱۹۰۶ در شهر بندری سلانیک با شرکت گروهی از افسران و کارمندان از اهمیت خاصی برخوردار است. همین جمعیت یک سال بعد با اعزام نمایندگانی به پاریس، با جمعیت ترقی و اتحاد عثمانی تماس گرفت و در نتیجه مذاکراتی که در پاریس و سلانیک صورت گرفت، آن دو جمعیت در سپتامبر ۱۹۰۷ متحد شدند و سازمان به وجود آمده از اتحاد آن دو، دارای دو مرکز داخلی و خارجی (در پاریس) شد. مرکز داخلی که در سلانیک مستقر بود استقلال نسبی داشت و با بخش ترکی روزنامهٔ «شورای امت»، که در پاریس منتشر می شد، همکاری می کرد. اهداف اصلی تعیین شده برای سازمان عبارت بود از: ۱) نجات وطن از وضع دشواری که گرفتارش شده بود؛ ۲) نجات ملت از ظلم و اسارت و تأمین زندگی شایسته برای آنان. رسیدن به این دو هدف، در گرو احیا و اجرای قانون اسا
سی بود. این سازمان نو، «ترقی و اتحاد عثمانی» نامیده شد. پس از اعلان مشروطیت بود که نام سازمان به «اتحاد و ترقی» تبدیل شد. تصمیم جمعیت ترقی و اتحاد به خروج از حالت سرّی و پرداختن به فعالیت و مبارزهٔ علنی از مه ۱۹۰۸ و تشدید شورش ها در بخش اروپایی ترکیه، که نفوذ گروه های ترقی و اتحاد در آنجا و به ویژه در درون ارتش سوم مستقر در آنجا بیشتر بود، و افزایش نافرمانی ها در ارتش و فرار افسرانی چون نیازی و انور با افراد تحت فرمان و خودداری نیروهای اعزامی سرکوبگر از تیراندازی به شورشیان و پیوستن واحدهایی از آن ها به جنبش انقلابی در حال شکل گیری به رهبری ترک های جوان، خبر از حوادثی جدّی می داد. سرانجام کمیتهٔ ترقی و اتحاد طی نشستی در ۲۳ ژوئیه با ارسال تلگرامی به دربار، سلطان را تهدید کرد که اگر تا یکشنبه (۲۶ ژوئیه) فرمان اعلان مشروطیت و برپایی مجلس مبعوثان را صادر نکند، حوادثی مغایر خواست و ارادهٔ سلطان اتفاق خواهد افتاد. عبدالحمید برای جلوگیری از توسعه و تشدید جنبش انقلابی، ناگزیر در ۲۳ جمادی ۱۳۲۶، مشروطیتی را که در حدود سی سال پیش سرکوب کرده بود، رسماً پذیرفت. دورهٔ سوم. این دوره، از انقلاب سال ۱۹۰۸ ترکان جوان و به قدرت
رسیدن جمعیت اتحاد و ترقی، که بعداً تبدیل به حزب شد، تا شکست این جمعیت و از هم پاشیدن آن در ۱۹۱۸ را در بر می گیرد.
کوکب گل بومی مکزیک، آمریکای مرکزی، و کلمبیا است. دست کم ۳۶ گونه از این گل شناخته شده است که بعضی از آن ها تا ۱۰ متر قد می کشند. گل های کوکب در اواخر تابستان و اوایل پاییز می رویند. این گل ها به وسیله تقسیم غدد یا قلمه و گاهی بذر تکثیر می شوند. غده های کوکب تحمل سرمای زیاد را ندارند. باید قبل از سرد شدن هوا، از زمین بیرون آورده و همراه با کمی خاک در جای خشک و خنک نگهداری کرده و در بهار دوباره کاشت. رنگ گل های کوکب زرد، بنفش، سفید، قرمز است. گل هایش درشت و زیباست. خواص دارویی. برای ضدعفونی کردن زخم ها از جوشانده ان استفاده می وشد. برای دفع ترک های لب و پاشنهٔ پا به مدت یک ماه ۱۰۰ گرم از گل های کوکب را در بادام تلخ گذاشته و بعد از صاف کردن هر روز بر روی محل ترک ها و زخم های پا و لب مالیده شود. در کتاب تحفه الملوک گل کوکب درمان کننده دفع ورم روده و معده و کم اشتهایی معرفی شده است.
گور (در زبان های غربی: Goar) (زاده پیش ۳۹۰ میلادی، درگذشته میان سال های ۴۴۶ و ۴۵۰) از رهبران قوم ایرانی تبار الان در منطقه گل (فرانسه امروزی) در سده پنجم میلادی بود. گور مردم خود را در سال ۴۰۶ میلادی یعنی در زمان هجوم چندقبیله ای به سرزمین گل از رود راین گذراند ولی پس از آن با رومیان هم پیمان شد و سپس در سیاست داخلی گل ایفای نقش نمود. از گور نخستین بار در توصیف گرگوری توری در مورد هجوم «بربرها» از فراسوی راین در تاریخ ۳۱ دسامبر ۴۰۶ نام برده می شود. در این هجوم چند قبیله با هم همراه بودند ازجمله الان های همراه گور، و گروه دیگری از الان ها به رهبری رسپندیال، و گروهی از وندال های آسدینگ به زهبری گودیگیسل، وندال های سیلینگ و چند گروه از سوئوی ها. بیشتر تاریخ دانان الان هایی که با این موج به سرزمین گل آمدند را همان الان هایی می دانند که در حدود سال ۳۸۰ توسط گراتیان، امپراتور روم در پانونیا یک جانشین شدند. پس از گور، سنگبان به رهبری الان های این منطقه رسید. تاریخ دانان الان های پیرو گور را همان گروهی از الان ها می دانند که بعداً با رهبری سنگبان در نزدیکی اورلئان در دفع تهاجم آتیلا در سال ۴۵۱ نقشی مهم داشتند.
باغ گیاه شناسی باغ هایی هستند که در آنها طیف گسترده ای از گیاهان با نام های گیاه شناسی مشخص شده اند. در باغ های گیاه شناسی ممکن است مجموعه ای از گیاهان ویژه مثل: کاکتوس ها و دیگر گیاهان گوشتی، گیاهان آبزی، درختان و درختچه ها و گیاهانی از قسمت های به خصوصی از جهان وجود داشته باشد. باغ های گیاه شناسی شامل گونه های مختلفی می شود که می توان باغ های گیاهان گرمسیری، گیاهان آلپی یا گیاهان کمیاب را نام برد. خدماتی که به بازدیدکنندگان ارائه می شود ممکن است شامل: تور، نمایش های آموزشی، نمایشگاه هنری، اتاق مطالعه، تئاتر در هوای آزاد، اجرای موسیقی و سرگرمی های دیگر باشد. باغ ارم نمونه ای از یک باغ گیاه شناسی است. باغ های گیاه شناسی اغلب توسط دانشگاه ها یا دیگر سازمان های پژوهش های علمی اداره می شوند، و اغلب با مجموعه گیاهان خشک شده و برنامه های پژوهشی در آرایه شناسی گیاهی یا در جنبه های دیگر علم گیاه شناسی مرتبط هستند. در اصل نقش آنها نگهداری مستند مجموعه ای از گیاهان زنده برای پژوهش های علمی، حفاظت، نمایش و آموزش است، گرچه این کار به منابع موجود و علایق خاص دنبال شده در هر باغ خاص بستگی دارد. منشأ باغ های جدید گیاه شناس
ی را می توان در باغ های دارویی قرون وسطی اروپا که با نام باغ های دارویی شناخته می شدند، دانست. اولین باغ از این نوع در دوره رنسانس ایتالیا در قرن شانزدهم تأسیس شد. این علاقه اولیه به گیاهان دارویی در قرن هفدهم که علم گیاه شناسی به تدریج گسترش یافته و از طب مستقل می شد با علاقه به واردات گیاهان از خارج از اروپا جایگزین شد. در قرن هیجدهم، سیستم های نامگذاری و طبقه بندی توسط گیاه شناسانی که روی گیاهان خشک شده در دانشگاه های مرتبط با باغ ها کار می کردند ابداع شد. این سیستمها اغلب در باغ های آموزشی در کنار گیاهان کاشته شده نمایش داده می شود. با رشد سریع امپریالیسم اروپایی در اواخر قرن هیجدهم، باغ های گیاه شناسی در مناطق گرمسیری گسترش یافته و باقطب شدن باغ های گیاه شناسی پادشاهی، کیو نزدیک لندن روی گیاه شناسی اقتصادی متمرکز شد.
بائوباب یک سَرده (جنس) از درختان برگ ریز بزرگ، برجسته و اغلب با رشد عجیب و غریب هستند که به خانواده پنیرکیان (Malvaceae) تعلق دارند. این سرده بر اساس ویژگی های گل، میوه و دانه به سه بخش تقسیم می شود. درختان بائوباب در بخش های وسیعی از قاره آفریقا، جزیره ماداگاسکار و استرالیا پراکنده اند. نام گیاه شناسی این سرده، یعنی آدانسونیا (Adansonia)، توسط برنارد دو ژوسیو به افتخار گیاه شناس فرانسوی میشل آدانسون انتخاب شده است. معروف ترین نماینده آن ها، بائوباب آفریقایی (Adansonia digitata) است که در نشان ملی سنگال به تصویر کشیده شده است و استفاده تجاری آن در حال افزایش است. بائوباب که بخاطر شکل میوه هایش به درخت «موش مرده» نیز شهرت دارد، هشت گونه شناخته شده دارد که شش گونه از این درخت در ماداگاسکار یکی بومی سرزمین اصلی آفریقاست، دو گونه دیگر یکی در شبه جزیره عربستان و یکی در استرالیا رشد می کند. بلندی آن به ۵۰ متر می رسد. میوه بائوباب به نام نان میمون شهرت دارد و طول آن به ۴ متر می رسد. بخش اسفنجی این میوه دارای ماده ای لعاب دار و خوراکی است و رنگی مایل به قرمز و طعمی ترش و شیرین دارد و از آن برای معطر کردن نوشابه ها اس
تفاده می شود. بائوباب یا درخت زندگی، نقشی کلیدی در اکوسیستم خود ایفا می کند. این درخت با حفظ رطوبت خاک، بازیافت مواد مغذی و جلوگیری از فرسایش خاک به بهبود شرایط محیط زیست کمک می کند. علاوه بر این، بائوباب منبع مهمی از غذا، آب و پناهگاه برای پرندگان، خزندگان و حشرات مختلف است. در واقع، یک درخت بائوباب بالغ، اکوسیستم خاص خود را ایجاد می کند. در آفریقا، میمون ها و زگیل داران از میوه و دانه های بائوباب تغذیه می کنند و پرندگان بافنده لانه های خود را در شاخه های عظیم آن می سازند. گلگوها (نوعی نخستی) و خفاش های میوه خوار از شهد بائوباب تغذیه می کنند. فیل ها و سایر حیوانات وحشی گاهی پوست اسفنجی بائوباب را می خورند که در هنگام کمبود آب، رطوبت را فراهم می کند. درختان بائوباب می توانند بسیار بزرگ شوند. در حالی که کوچک ترین گونه، بائوباب فونی ماداگاسکار (A. rubrostipa)، تا ۵ متر رشد می کند، بزرگ ترین گونه، بائوباب آفریقایی (A. digitata)، تا حدود ۲۵ متر رشد می کند. بزرگ ترین بائوباب ها ممکن است محیطی (دور تنه) ۲۵ متر یا بیشتر داشته باشند. پوست آن معمولاً صاف و براق است و رنگ آن از خاکستری مایل به صورتی تا مسی متغیر است. ب
ائوباب ها می توانند پوستی را که توسط فیل ها، سایر گیاهخواران مرورگر یا انسان ها کنده شده است، بازسازی کنند. تنه پیازی شکل بائوباب که محل ذخیره آب است، معمولاً کم و بیش استوانه ای شکل است. این درخت تا ۱۲۰ هزار لیتر آب را در تنه خود برای تحمل شرایط بی آبی ذخیره می کند و برگریزان دارد. گونه ها. گونه های این گیاه عبارتند از: میوه بائوباب. این درخت دارای میوه هایی خوراکی و سرشار از ویتامین C، پتاسیم، کربوهیدرات ها و فسفر است. این میوه در غلاف های سخت (پوسته های ضخیم) یافت می شود که به صورت وارونه از درخت آویزان شده اند؛ عطر این میوه همچون عطر مرکبات است. میوه بائوباب تقریباً مانند یک نارگیل کوچک یا انبه بزرگ است که پوسته بیرونی سختی دارد و حدود ۱۸ سانت طول و حدود ۱٫۳ کیلوگرم وزن دارد. از لحاظ درمانی این میوه خاصیت ضد میکروبی، ضد ویروسی، آنتی اکسیدان و ضدالتهاب دارد. مطالعهٔ دانشگاه «آکسفورد بروکس» نشان می دهد، که عصاره میوه بائوباب غنی از پلی فنول است که باعث هضم سریع نشاسته در بدن انسان می شود. برخی از مردم به دلیل طبیعت عجیب و غریب میوه بائوباب و داشتن مواد مغذی غنی، آن را «غذای کامل» می نامند. میوه بائوباب به ط
ور سنتی در جوامع آفریقایی برای تسکین اسهال و یبوست مورد استفاده قرار می گیرد. فیبرهای محلول موجود در میوه بائوباب ممکن است اثرات پروبیوتیک داشته باشد و باعث رشد باکتریهای سالم در روده انسان شود.
گزارش یک آدم ربایی، (نام اصلی به اسپانیایی: "Noticia de un secuestro")، نام یک کتاب غیرداستانی نوشتهٔ گابریل گارسیا مارکز است. این کتاب، ماجرای ربودن، زندانی کردن و در نهایت رهاکردن تعدادی از چهره های سرشناس کلمبیا در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ توسط کارتل مدلین را روایت می کند. کارتل مدلین، یکی از کارتل های مواد مخدر بود که به وسیلهٔ پابلو اسکوبار ایجاد شده و مدیریت می شد. این کتاب، نخستین بار در سال ۱۹۹۶ به زبان اسپانیایی منتشر شد و یک سال بعد، نسخهٔ انگلیسی آن به چاپ رسید. ترجمه به فارسی. از این کتاب، سه ترجمه به زبان فارسی به چاپ رسیده است: با ترجمهٔ "جاهد جهانشاهی" توسط "نشر آگاه" و با ترجمهٔ "کیومرث پارسای" توسط "نشر علم". این ترجمه ها در سال ۱۳۹۰، جزو پرفروش ترین کتاب های ایران بودند.ترجمه سوم (فرزام حبیب اصفهانی)انتشارات(آریابان) اشارهٔ میرحسین موسوی به این کتاب. میرحسین موسوی، که از اوایل اسفند ۱۳۸۹ در حبس خانگی به سر می بَرَد، در دیداری که با فرزندانش داشت، به آنان گفت که اگر می خواهید از حال و روز کنونی من با خبر شوید کتاب «گزارش یک آدم ربایی» اثر گابریل گارسیا مارکز را بخوانید. معرفی این کتاب و اشاره به جملهٔ
میرحسین موسوی در شبکه های اجتماعی و سپس سایت های غیررسمی کافی بود تا موجی باورنکردنی به راه بیفتد: هر دو ترجمهٔ موجود در بازار از این کتاب چند روزه نایاب شد، نسخه های الکترونیکی آن در هزاران نسخه دانلود شد و بریده های کتاب در ایمیل ها و پیام های جمعی دست به دست شد. همه به دنبال آن بودند که ببینند میرحسین موسوی چه حال و روزگاری دارد.
"«کوشک»، «کیوسک» و «کلاه فرنگی» به اینجا تغییر مسیر دارند. برای دیگر کاربردها کوشک (ابهام زدایی)، کیوسک (ابهام زدایی) و کلاه فرنگی (ابهام زدایی) را ببینید." کوشک یا کلاه فرنگی نوعی پاویون است که در فضای باز و مشجر قرار دارد. تمام اطراف یا برخی اطراف آن باز است. این نوع معماری سلطنتی در ایران، امپراتوری عثمانی و شبه قاره هند دیده می شود. کوشک بر سرِ مزارِ درگذشتگان نیز ساخته می شود. ریشه شناسی. کیوسک برگرفته از واژه فارسی میانهٔ کوشک است و علاوه بر این نوع معماری، به اتاقکی گفته می شود که در اماکن عمومی قرار داده می شود و فروشندهٔ کالا یا ارائه دهنده اطلاعات در آن به مراجعان خدمات رسانی می کند. کیوسک (kiosque) به معنای باجه فروش، واژه ای است که از فرانسوی وارد فارسی شده و خود در اصل کوشک فارسی است که از طریق ترکی به زبان های اروپایی رفته است. واژهٔ «باجه» برابر نهاده و مصوبه فرهنگستان زبان فارسی گیشه فرانسوی است. این واژه تلفظی است از واژه بازه که به معنی روزنه و محفظهٔ پنجره دار است و هنوز در زبان تاتی در معنی روزنه استفاده دارد. به کیوسک های تلفن، باجه تلفن نیز گفته می شود. به باجه های فروش بلیط سینما، بیشتر
گیشه می گویند و به باجه هایی که برای فروش موادغذایی و مطبوعات است، دَکّه نیز گفته می شود.
نهنگ دندان کلفت یا دلفین سیاه (به انگلیسی: false killer whale) (نام علمی: "Pseudorca crassidens)" از آب بازان و سومین بزرگ جثه ترین عضو خانواده دلفین های اقیانوسی است. این جانور در آب های معتدل و گرم جهان زندگی می کند. نهنگ دندان کلفت همانندی ظاهری با نهنگ قاتل دارد و به همین دلیل در زبان انگلیسی به نام "نهنگ قاتل دروغین" خوانده می شود. همانند نهنگ قاتل، نهنگ دندان کلفت به دیگر آب بازان حمله و آن ها را شکار می کند، با این حال این دو جانور رابطه نزدیکی با هم ندارند. نهنگ های دندان کلفت موجود در حیات وحش زیر بررسی های دقیق قرار نگرفته اند و بیشتر اطلاعات دربارهٔ این گونه از موارد به دام افتاده به دست آمده است. نهنگ دندان کلفت تنها عضو شناسایی شده سرده دندان کلفت ها است. نهنگ دندان کلفت سیاه رنگ با گردن و حلقی خاکستری است. بدن لاغر و کشیده ای دارد و سری کشیده و رو به جلو با ۴۴ دندان در دهان. بالهٔ پشتی آن داس شکل است و باله های کناری کوچک و باریک اند. نهنگ دندان کلفت می تواند تا ۶ متر رشد کند. در گذشته نهنگ های دندان کلفت در مناطقی همچون کارائیب و اندونزی شکار می شدند. امروزه در ژاپن هر ساله تعداد کمی از آن ها ک
شته می شوند. بسیاری از آکواریوم های سراسر جهان، از جمله سی ورلد در ایالات متحده، به نمایش این جانور می پردازند.
سید هاشم حسینی بوشهری (زادهٔ ۱۳۳۵ در بردخون) روحانی و فقیه حوزه علمیه قم، نائب رئیس اول مجلس خبرگان رهبری، رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، دبیر شورای عالی حوزه های علمیه، مدیر پیشین حوزه های علمیه سراسر کشور، امام جمعه موقت قم، عضو حوزوی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم و نماینده استان بوشهر در مجلس خبرگان رهبری است. دوران تولد و تحصیل. سید هاشم حسینی بوشهری فرزند سید محمد، متولد ۱۳۳۵ خورشیدی از اهالی شهر بردخون (از نواحی مهم دشتی قدیم) در شهرستان دیر ِ استان بوشهر است. وی پس از تحصیلات ابتدایی، دروس حوزوی را در بوشهر آغاز کرد و در حوزه علمیه قم زیر نظر اساتیدی از قبیل: ستوده، میرزا محسن دوزدوزانی و پایانی ادامه داد و دروس خارج فقه را زیر نظر سیدمحمد رضاگلپایگانی، محمدفاضل لنکرانی و میرزا جوادتبریزی گذراند. وی اصول را از میرزا هاشم آملی، ناصرمکارم شیرازی و حسین وحید خراسانی و اسفار را از حسن حسن زاده آملی و یحیی انصاری شیرازی فراگرفت. فعالیتهای علمی و فرهنگی. وی به تدریس دروس مقدمات، شرح لمعه، رسائل، مکاسب، کفایه، بخشهایی از عروةالوثقی و فن خطابه خارج فقه و اصول و تفسیر اشتغال داشته است. آثار. از جمله کتب تألی
ف شده یا در دست تألیف وی می توان به موارد زیر اشاره کرد: فعالیت های سیاسی. براساس زندگینامه خودنوشته وی، در سالهای حکومت پهلوی اعلامیه های سید روح الله خمینی را بین مردم منتشر می کرده است که این مسئله چندین بار موجب دستگیری وی و بازجویی از وی شد. از جمله فعالیتهای پس از انقلاب وی، می توان به موارد زیر اشاره کرد:
فلووه ای زبانی از دسته زبان های هلندی ساکسون پایین در منطقه فلووه در استان خلدرلاند در کشور هلند است. فلووه ای معمولاً به دو گویش اصلی فلووه ای شرقی و غربی تقسیم می شود، گرچه تفاوت این دو گویش تنها در دستور زبان است. فلووه ای غربی بیش از فلووه ای شرقی از زبان هلندی متأثر بوده است و هرچه به سوی شرق پیش می رویم گویش ها از هلندی معیار دورتر می شوند. در بخش هاتم در شمال خلدرلاند، فلووه ای شرقی به شدت از زبان سالاندی تأثیر پذیرفته است.
سازه فضاکار یا سازه فضایی به سازه ای گفته می شود که شبکه ای یکپارچه با ساختاری سه بعدی داشته و از تکرار و کنار هم قرار گرفتن یک سری اشکال هندسی منظم تشکیل می شود. سازه های فضایی با عملکرد سه بعدی خود و پخش نیرو در جهات مختلف از استحکام توأم با سبکی برخوردار بوده و به همین دلیل سازه هایی کاملا اقتصادی می باشند. این سازه ها همچنین به دلیل پیش ساختگی، دارای سرعت تولید و نصب قابل توجهی هستند. سازه های فضایی برای انواع کاربری های صنعتی، تجاری و فرهنگی از جمله سالن های تولید و انبار، سالن های نمایشگاهی ، سالن های فروشگاهی ، سالن های ورزشی ، پارک های آبی، پایانه های مسافری فرودگاهی و ریلی، پایانه های حمل و نقل شهری، سالن های آمفی تئاتر و رستوران ، آشیانه ی هواپیما و بسیاری از کاربردهای دیگر مناسب می باشند. یک قاب فضایی یا سازهٔ فضایی، عبارت است از سازه ای که از اجزای خرپامانند سبک و محکم تشکیل شده از پایه هایی که در یک الگوی هندسی در کنار هم قرار گرفته اند. قاب های فضایی برای پوشش دادن دهانه هایی که تکیه گاه کم تعدادی دارند به کار می روند. چون در قاب های فضایی، همچون خرپاها از مثلث استفاده می شود، لنگرهای خمشی، به ص
ورت بارهای کششی و فشاری به اعضای محوری خرپا منتقل می گردند که این خود باعث مستحکم بودن قاب های فضایی می شود. اصطلاح "سازه فضایی" گاهی اوقات به جای سازه فضاکار بکار می رود که این دو اصطلاح از لحاظ کلمه ای مترادفند؛ ولی از لحاظ معنا و مفهوم با هم تفاوت دارند. سازه فضایی به سازه ای گفته می شود که در فضای خارج از جو ساخته یا مورد استفاده قرار گیرد که ممکن است خود یک فضاکار باشد. بررسی کلی. ساده ترین نوع قاب های فضایی به این گونه است که هرم هایی با سقف تخت و با استفاده از میله های آلومینیومی یا فولادی میله ای شکل ساخته شوند. در بیشتر مواقع، این نوع از قاب ها شبیه به بازوی متحرک افقی یک جرثقیل برجی است که در کنار هم قرار گرفته اند. نوع دیگر قاب های فضایی که دارای استحکام بیشتری نیز هست، به صورت هرم های چهاروجهی به هم پیوسته اجرا می شوند. در این حالت، همهٔ اعضای محوری قاب، دارای طول یکسانی هستند. از نظر فنی، این نوع از قاب فضایی، مانند یک شبکهٔ برداری یا یک خرپای هشت گانه است. در انواع دیگر قاب ها نیز، با تغییر دادن طول اعضای محوری، شکل کلی سازه به صورت انحناء یا اشکال هندسی دیگر تغییر می یابد. تاریخچه. به عنوان قدی
می ترین ساخت ها برای سازه های فضاکار می توان از داربست هایی که جهت نگهداری چادرهای انسان های اولیه به کار می رفت نام برد. از جمله قدیمی ترین چادرهای انسان های اولیه که در مناطقی از چین باستان که در چند سال پیش کشف شده بود می توان اشاره کرد. کاربرد سازه های شبکه ای و سه بعدی در روم باستان و ایران کهن و نیز ایران دوره صفویه در ساخت سالن های تجمع، آمفی تئاترها، قصرها، مساجد اسلامی، اماکن متبرکه و غیره جلوه گر است. اولین شبکه چند لایه توسط الکساندر گراهام بل در سال ۱۹۰۶ برای کایت پرواز ساخته شد. در این شبکه طول اعضاء یکسان، اتصالات ساده بود. او اولین مهندسی است که حدود ۹۰ سال پیش نشان داد که می توان با قرار دادن صحیح اعضاء سازه ای در کنار هم سازه هایی محکم و سبک ساخت. می توان گفت کاربرد عملی و توسعه یا فته سازه های فضاکار و طراحی اصولی این گونه سازه ها از سال ۱۹۵۰ شروع شده است. مهندسین سازه به دلیل رفتار خوب این نوع سازه ها در برابر بارهای مختلف و مهندسین معمار به علت زیبایی و یکنواختی خاصی که در هندسه آن ها موجود است مجذوب این گروه از سازه ها شده و تحقیق و بررسی عمیقی در رفتار واقعی این سازه ها و کاربرد ساختار ب
هینه در تحلیل و طرح این سیستم ها آغاز گردید. مزایا. سازه های فضاکار مزیت هایی دارند که در ذیل به آن ها اشاره می کنیم: طراحی اجزاء سازه ای در این سیستم به گونه ای است که سیستم اجرا شده از چنان زیبایی برخوردار است که در اکثر پروژ ه های اجرا شده، سازه به صورت نمایان باقی می ماند، حتی در بسیاری از موارد جهت نماسازی ها از این سیستم استفاده می گردد. فضای موجود بین لایه های سازه فضایی اجرا شده محل مناسبی را جهت عبور تأسیسات برقی و مکانیکی که می بایستی در سطح سالن پراکنده شود فراهم می سازد با این مزیت که این تأسیسات از حداقل دید برخوردار است و هم چنین اتصال این قطعات و قطعات الحاقی دیگر نظیر تابلوها، نور افکن ها و … به راحتی و در تمامی سطح ایجاد شده وجود خواهد داشت. بواسطه پیش ساخته سازی اجزای سازه در کارخانه و پیچ و مهره ای بودن کلیه اتصالات هیچگونه عملیات جوشکاری در هنگام مونتاژ و نصب سازه بر روی قطعات انجام نمی پذیرد. علیرغم آنچه که از شکل ظاهری این سستم به نظر می آید سازه اجرا شده بسیار سبک است به طوری که در مقایسه با دیگر سازه های ساختمانی در شرایط مساوی ترجیح داده می شود و از این سیستم در اضافه اشکوب ها و در زم