Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارت خاکستری یک رنگ درجه خاکستری متوسط است که به صورت پایه برای سایر محاسبات مورد استفاده قرار می گیرد. این کارت به طور معمول همراه با یک نور سنج بازتابی، برای نوردهی یا هماهنگی رنگ در فیلم عکاسی استفاده می شود. کیفیت و اندازه ها. کارت خاکستری یک شیء مســــطح به یک رنگ خاکســـتری خنثی است، که مشتق از طیف بازتابش صاف است. برای نمونه کارخانه کداک مجموعه R - 27 را که شامل دو کارت ۸ در ۱۰ اینچی و یک کارت ۴ در ۵ اینچ است، با بازتابش ۱۸ ٪ در سراسر طیف نور مرئی، با پشت سفید که با بازتابش ۹۰ ٪ می باشد به بازار ارائه داده است. باید توجه داشت که یکنواختی انعکاس طیف نور یک مشحصه بسیار مهم در تضمین عملکرد این کارت به حساب می آید. کاربردها. استفادهٔ عمدهٔ کارت خاکستری به عنوان یک مرجع استاندارد برای تعیین کیفیت نور در عکاسی است. کارت خاکستری یک شیء کاملاً مات بوده و نور بازتاب شده از آن سافت (Soft) است، بنابراین میزان بازتاب نور از سطح آن به جهت قرار گرفتن کارت نسبت به منبع نور ندارد. با قرار دادن یک کارت خاکستری در صحنه عکاسی، در زاویه تعریف شده نسبت به جهت نور ورودی (سوژه و دوربین)، و اندازه گرفتن آن با استفاده از یک نو
ر سنج بازتابی، عکاس می تواند از نوردهی خود در تمام عکس هایی که از این صحنه می گیرد، مطمئن باشد. استفاده از این تکنیک شبیه استفاده از اندازه گیری نور ورودی است، از شدت نور (illuminance)، اما نه به صورت بازتاب شده از سوژه.
جام حذفی فوتبال مونته نگرو (مونته نگروی: Crnogorski fudbalski kup, Црногорски фудбалски куп) مسابقاتی است که به صورت حذفی در کشور مونته نگرو از سال ۲۰۰۶ تاکنون برگزار می شود. این لیگ از ۳۰ تیم که از سراسر کشور مونته نگرو در آن شرکت می کنند برگزار می شود. باشگاه فوتبال رودار پلیولیا با ۳ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
عبدالهادی التازی (زادهٔ ۱۵ ژوئن ۱۹۲۱ – مرگ ۲ آوریل ۲۰۱۵) زبان شناس و تاریخ دان مشهور معاصر عرب بود که مدتی هم زمان با انقلاب ۱۳۵۷ ایران سفیر پادشاهی مراکش در تهران بوده است. از وی دست کم یکصد اثر چاپ شده است. وی از جمله کسانی است که در مورد جغرافیای خلیج فارس و فرهنگ ایرانیان کتاب نوشته و از نام خلیج فارس دفاع کرده است. التازی همچنین کتابی تحت عنوان ایران بین الیوم و امس نوشته که نگاهی به روابط فرهنگی ایران و مغرب دارد. التازی مصصح سفرنامه ابن بطوطه است و در حاشیه سفرنامه توضیحات جالبی در مورد شهرها و آبادی های یاد شده در سفرنامه ارائه می کند. Rihla ( -
آلبوم شب زده نخستین بار در سال ۱۹۸۷ بر روی کاست توسط شرکت ترانه منتشر شد. بعد ها در سال ۱۹۹۱ این آلبوم مجددا بر روی سی دی منتشر شد ولی لیست آهنگهای این نسخه با نسخه کاست متفاوت است. شرکت ترانه این آلبوم را بار دیگر در سال ۲۰۰۵ با طرح جلد جدید منتشر کرد. این آلبوم شامل گزیده ای از ترانه های پیش از انقلاب ابی است. لیست ترانه ها. در آلبوم شب زده ۱۰ ترانه وجود دارد که مشخصات آن ها به شرح زیر است: پانویس. دکلمهٔ آغازین ترانهٔ خورجین از ایرج جنتی عطایی است.
دانشگاه ردیمر یکی از دانشگاه های کاناداست که در سال 1982 بنیان گذاری شد و در آنتاریو قرار دارد.
دیروزهای ما رمانی است نوشته ناتالیا گینزبرگ، نویسنده ایتالیایی، که در سال ۱۹۵۲ میلادی به چاپ رسید و جایزه بین المللی ویلون (Veillon) را از آن خود کرد. این مجموعه در ایران به سال ۱۳۸۸ خورشیدی توسط انتشارات کتاب خورشید به ترجمه منوچهر افسری به چاپ رسید. زمینه. قهرمانان اصلی داستان خانواده ای از طبقه متوسط در زمان جنگ جهانی دوم است. نویسنده تم رمان دیروزهای ما را مصایب واردشده از این جنگ بر مردم عادی قرار داده و به خصوص وضعیت دوگانه مردم ایتالیا را بین گرایش خود به پیروزی متفین و خاتمه جنگ از یک سو و درگیری ایتالیا به عنوان متحد آلمان در جبهه متحدین از سوی دیگر، به تصویر می کشد. به نظر می رسد برخی اشخاص و مکان ها در این کتاب از شهر تورینو، زادگاه خانوادگی وی، الهام گرفته شده است؛ از جمله کارخانه صابون سازی که اشاره ای به کارخانه های خوردوسازی فیات یا شخصیت هایی چون چزاره پاوزه، ایتالو کالوینو، ماسیو میلا و ، که بارها با نام های مستعار در نوشته های وی ظاهر شده اند. (برداشت از مقدمه «دیروزهای ما» ) شخصیت ها. نام شخصیت های اصلی داستان به ترتیب الفبا.
«مکانی بدون نام» نام آهنگی از مایکل جکسون است. قسمتی از این آهنگ که حدود ۲۴ ثانیه می شد، در تاریخ ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۹ (۳ هفته بعد از مرگ مایکل جکسون) توسط وب گاه TMZ.com بر روی اینترنت لو رفت.
لیگ ملی فوتبال مولداوی معتبرترین لیگ فوتبال در کشور مولداوی است که از سال ۱۹۹۲ تاکنون برگزار می شود. این لیگ از ۱۲ تیم که از سراسر کشور مولداوی در آن شرکت می کنند برگزار می شود. باشگاه فوتبال شریف تیراسپول با ۲۰ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می آید.
اِزارِه بخش سنگی از دیوار اتاق یا ایوان است که از کف طاقچه تا روی زمین باشد. ارتفاع سنگ ازاره با توجه با ارتفاع برف گیری هر منطقه ، متفاوت در نظر گرفته می شود . بدین منظور ، معمولا هر چه ارتفاع اسمی برف در منطقه بیشتر باشد ، ازاره نیز با ارتفاع بیشتر اجرا می شود ، در برخی مناطق ازاره ۵۰ ، گاهی ۲ سنگ ۲۰، یا ۲ سنگ ۳۰ و .. حتی بیشتر اجرا شده است . در برخی فضاهای داخلی نیز که در ارتباط با عوامل جوی و ... نیستند ، بسته به نوع کاربری ، ارتفاعی ازاره می شود که در معرض آسیب بیشتری است . در منزل جهت حفاظت از ضربه مبلمان و جارو و ... کمترین ارتفاع ۱۰ سانتی متر است (حتی ۸ سانتی متر ) و در فضاهای عمومی مثل اماکن دولتی ، مساجد و زیارتگاه برای حفاظت از کودکان و تکیه گاه مراجعین ، این ارتفاع تا بیش از یک متر هم اجرا شده است . سنگ ازاره. نظر به اینکه ساختمان همواره در برابر عوامل جوی و اقلیمی قرار دارد و می بایست در شرایط مختلف ثبات و پایداری خود را حفظ کند، به منظور پیشگیری از نفوذ رطوبت و نم کشیدگی دیوار در پای بنا سنگ مثنی قرار می دهند. از آنجاییکه دیوارها، آجر و خاک و ملات خاصیت مکندگی زیاد آب را دارند، سنگ مثنی این نقص
را جبران می کند و مانع از رسیدن رطوبت ناشی از نزولات جوی اعم از برف و باران در کنار ساختمان و پیاده روها به عمق و ارتفاع دیوار می شود. به طور کلی؛ به سنگی که پیرامون ساختمان و در پای دیوار نصب می شود سنگ مثنی یا سنگ ازار هٔ ساختمان گفته می شود.(نام دیگر آن سنگ تیشه است.) از آنجا که سنگ یک عنصر طبیعی است ؛ بهترین سازگاری را با محیط پیرامون خود دارد. این بدان معناست که ما اگر به جای سنگ در پای ساختمان از آجر استفاده کنیم، چون آجر ساختهٔ دست بشر است در برابر عوامل طبیعی و جوی مقاومت زیادی ندارد.ضمناً اگر به جای سنگ پای بنا آجر قرار دهیم؛آجر به خاطر درگیری با رطوبت و نم سطح زمین شوره می بندد. این سنگ در واقع نمای کرسی چینی ساختمان را می پوشاند و معمولاً ارتفاع آن از ۳۰ سانتی متر کمتر است. در ساختمان های آجری به جای چند رج اولیهٔ بنا سنگ مثنی با ارتفاع ۲۰ تا ۲۵ سانتی متر چیده می شود تا مقدار زیادی از نفوذ رطوبت به شرحی که گفته شد پیشگیری نماید. در ضمن به ساختمان های آجری شکل و زیبایی خاصی می دهد. نکته مهمی که لازم به ذکر است آن است که باران پس از نزول به سطح زمین به خاطر آنکه تمام انرژی خود را در اولین برخورد با س
طح از دست نمی دهد ؛ دوباره مقداری به بالا برمی گردد که این مقدار از ۱۵ سانتیمتر تجاوز نمی کند؛در واقع به این دلیل ارتفاع مناسب سنگ ازاره پیش بینی می شود و معمولاً آن را ۲۰ سانتیمتر در نظر می گیرند. متن صفحه. آسیب در ازاره ها. از عوامل اصلی آسیب در ازاره ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: سنگ های ازاره به طور معمول از قسمت بالا دچار رانش شده و به سمت جلو آمده و در مواردی کاشی های بالا را نیز با خود به همراه آورده است. علت اصلی این رویداد فرسودگی و خورده شدن پای سنگ است. چون سنگ ازاره بیشتر جنبه تزیینی داشته و نقش باربری ندارد که رانش حاصل از بار علت آن باشد. هنگامی که سنگ به دلایل مختلفی چون رطوبت و جمع شدن آب در پای آن فرسوده می گردد دیگر این سنگ نمی تواند بار حاصل از وزن بسیار خود را تحمل کند و در نتیجه پای آن که پوسیده شده اندکی نشست می کند و در بالا از جای خود خارج می شود. بار کاشی نیز در آنجایی که روی ازاره می باشد یا به سنگ پیوند دارد همراه با نشست و جابجایی ازاره حرکت می کند. یکی از اقداماتی که برای استحکام ازاره ها بسیار انجام می شده ریختن دوغاب گچ در پشت ازاره بوده که این کار با توجه به ضریب انبساطی گ
چ موجب وارد آمدن فشار به سنگ و بیرون آوردن آن از جایگاهش می شد. دوغاب گچ مانند یک گوه می ماند که در شکاف چوب گذاشته می شود و آن شکاف را بیشتر می کند. وصالی، لقمه گذاری یا تکه بری روش دیگری است که بیشتر برای مرمت گلدونی ها و ستونچه های آسیب دیده که دچار خوردگی یا شکستگی شده اند بکار می رود. در این روش تکه سنگی را در اندازه مورد نیاز فراهم آورده و به بخش آسیب دیده با ملات یا چسب مخصوص می چسبانند. در مواردی بر روی بخش های شکسته و خورده شده و ترک ها با ملاتهای مختلف به ویژه سیمان اندود می کشیدند. این ملاتها بیشتر سیمان و چسب و خرده سنگ بوده که البته بیشتر در اثر انقباض و انبساط طبله کرده و کنده می شدند. به اندود در معماری سنتی پوسته چسبانی نیز گفته می شود. البته در مورد این سنگ ها آنچه بسیار اهمیت دارد وجود رگه های مختلف است. رگه هایی چون رگه های خاکی، آهن، مس و اکسیدهای مختلف که باید دقت شود که رگه کمتر داشته باشد یا اینکه سنگ رگه دار را در کجا بکار ببرند. از نمونه های بسیار عالی، می توان به سنگ مرمر سر در مسجد و سنگ یک تکه منبر اشاره کرد. در برخی جاها برای اتصال سنگ و سازه میخهایی را به کار می برند که به طور مع
مول از جنس برنج بوده و به آن اسکوپ یا کفگیرک گفته می شود. علت انتخاب برنج آن است که این آلیاژ در برابر اکسید شدن مقاومت بیشتری دارد. سنگ ازاره در مسجد جامع عباسی. آغاز ساخت مسجد جامع عباسی در سال ۱۰۲۱ هجری به دستور شاه عباس بوده است. اگرچه سردرب آن با شتاب بیشتری ساخته می شود تا میدان نقش جهان را کامل کند. ساخت سردرب در سال ۱۰۲۵ هجری پایان می یابد . پیترو دلاواله در سال ۱۰۲۶ می گوید که مسجد در آن سال تنها پی ریزی شده بود. آخرین تاریخ ثبت شده در مسجد هم مربوط به سال ۱۰۴۰ هجری می باشد. اولئاریوس در سال ۱۰۴۷ می آورد که ساخت مسجد در زمان شاه عباس پایان یافته بود و در زمان شاه صفی دیوارها را با سنگ مرمر می پوشاندند. شاردن نیز می آورد که شاه عباس برای شتاب کار قصد داشت تا سنگ های ازاره را از مسجد جامع بیاورد اما ملایان خود را به پای او افکندند و او را منصرف کردند و در همین زمان نیز خبر کشف معدن سنگ مرمر در اردستان می رسد که باعث می شود مسجد جامع ویران نگردد. با توجه به گفته شاردن معلوم می شود که سنگ های مرمر مسجد شاه را از اردستان آورده اند و از گفته های اولئاریوس نیز چنین برمی آید که تاریخ نصب ازاره ها از سال ۱۰۴۷
به بعد در زمان شاه صفی بوده است، اگرچه تصمیم گیری برای کندن ازاره های مسجد جامع در دوران شاه عباس است. در طراحی ازاره ها از عنصرهای آرایه ای مانند ستونچه و گلدونی با نگاره های گوناگون استفاده گردیده که هماهنگ نبودن، کامل نبودن و ناهمسانی نگاره های آن ها مورد بحث دیگری است که آن را به شتاب کار، درگذشت استادکار و عواملی از این دست نسبت می دهند. البته به نظر نگارنده این ناهماهنگی و کامل نبودن جای شگفتی دارد، چون اگر چه ساختمان سازی های روزگار شاه عباس را با شتاب توصیف می کنند، اما چنین ناهماهنگی و ناهمسانی در ازاره های مسجد جامع که ساخت آن بسیار پیشتر از روزگار صفوی است هم دیده می شود. شاید بتوان انگیزه های دیگری چون بیان برخی مفاهیم و عقاید را نیز برای آن ها عنوان کرد که خود نیازمند پژوهشی دیگر است. اگر چه راهنمایان گردشگری در برابر شگفتی گردشگران خارجی، برای توجیه همسان نبودن نگاره ها مفاهیمی چون یکتا بودن پروردگار و همتا نداشتن او را بیان می کنند.
مدل رنگ سی ام وای کی ، مخفف چهار رنگ Cyan (فیروزه ای)، Magenta (سرخابی)، Yellow (زرد) و Key (سیاه) است که بیشتر با نام سی ام وای کی شناخته می شود و بر خلاف مدل رنگی آرجی بی که برای کارهای نمایشی یا مانیتوری استفاده می شود این مدل رنگی برای کارهای چاپی استفاده می شود.
خدمات مالی در واقع خدمات اقتصادی محسوب می شوند که توسط مؤسسات مالی و نهاد های مالی ارائه می شوند. از جمله مؤسسات مالی می توان به بانک ها، مؤسسات مالی و اعتباری، شرکت های بیمه، شرکت های بورس و شرکت های سرمایه گذاری دولتی و غیردولتی اشاره کرد. خدمات بانک ها و مؤسسات مالی و اعتباری. بنا به تعریف سیستم حساب های ملی سازمان ملل متحد خدمات مؤسسات مالی و پولی مشتمل بر خدمات حاصل از فعالیت بانک ها، مؤسسات اعتباری غیربانکی، نظیر شرکت های پس انداز و وام، مؤسسات اعتباری و شرکت های سرمایه گذاری است. بر این اساس فعالیت کلیه مؤسسات و شرکت هایی که به گونه ای به امر واسطه گری مالی بین عرضه کنندگان وجوه و تقاضاکنندگان پول و سرمایه اشتغال دارند، در چارچوب این تعریف قرار می گیرد. در نظام حساب های ملی ایران گروه خدمات مؤسسات مالی و پولی از دو بخش عمده بانکداری و بیمه گری تشکیل شده است. در نظام حساب های ملی ایران عملیات بانکی شامل فعالیت کلیه بانک ها اعم از بانک های مرکزی، بانک های تجاری و بانک های تخصصی است. بخش بیمه گری نیز شامل فعالیت کلیه شرکت های بیمه و نمایندگی های شرکت ها و آژانس های بیمه در زمینه انواع متداول بیمه است و مح
اسبات مربوط به آن همچون محاسبات بخش بانکداری از دو روش تولید و درآمد صورت می گیرد. منابع. http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Financial_services&amp;oldid=469537106 __بافهرست__ __نمایه__ __بخش جدید__
فرید الاطرش ، (زاده ۱۹ اکتبر ۱۹۱۰ – درگذشته ۲۶ دسامبر ۱۹۷۴) آهنگ ساز، خواننده، عودنواز و هنرپیشه مصری با اصلیت سوری بود. او در ۹ سالگی به همراه مادر و خواهر و براد خردسالش به مصر مهاجرت کرد و طی بیش از چهل سال فعالیت هنری ۵۰۰ آهنگ ضبط کرد و در ۳۱ فیلم بازی کرد. او را «پادشاه عودنوازان» می نامیدند. فرید برادر اسمهان خواننده معروف عرب است. زندگی. وی در سال ۱۹۱۰ در سویدا یکی از شهرهای کشور سوریه در رشته کوه های دروز به دنیا آمد. فرید متعلق به آل الاطرش بود. پدرش امیر فهد سه بار ازدواج کرده بود که فرید فرزند زن دوم او بود. مادر فرید پس از به دنیا آوردن سه فرزند به نام های فرید فؤاد و آمال، از شوهرش جدا و با فرزندانش راهی قاهره شد. فرید دوران ابتدایی را در مدرسه فرانسوی «آلفرد» قاهره شروع کرد ولی پیش از گرفتن گواهینامه ابتدایی به دلیل علاقه اش به هنر از آن جا بیرون آمد و مادرش، وی را به مدرسه کاتولیکی روم برد تا در بخش رایگان تحصیل کند. به خاطر اینکه نگویند یکی از فرزندان آل الاطرش رایگان درس می خواند، تحت عنوان «فرید قوسه» در این مدرسه ثبت نام کرد. بعد از تمام کردن دوران ابتدایی، مدرسه را رها کرد و به عنوان تبلیغ
ات چی در محله های بلاچی مشغول به کار شد. در همین زمان در مرکز موسیقی هم درس می خواند. بعد از مدتی به عنوان نوازنده عود به گروه «بدیعه مصابنی» پیوست. فرید الاطرش نواختن عود را از دستان معجزه گر «ریاض السنباطی» و آواز را به همراه خواهرش اسمهان، از «فرید الغضن»، موسیقیدان معروف لبنانی آموخت. الاطرش پس از اینکه نامش به عنوان خواننده ای خوش آواز بر سر زبان ها افتاد، به همراه «سامیه جمال» چون زوجی هنرمند شروع به کار کردند و در ۶ فیلم به شکل مشترک کار کردند. این دو در تمام دهه پنجاه میلادی با یکدیگر فعالیت داشتند. این دو نه تنها در فیلم ها به بازی نقش های عاشقانه پرداختند بلکه در زندگی واقعی نیز به هم عشق می ورزیدند. اما فرید به دلیل موقعیت اجتماعی خود حاضر به ازدواج با سامیه نشد او معتقد بود که ازدواج استعداد هنرمند را می کشد و هرگز ازدواج نکرد. در مجموع فرید الاطرش در ۳۱ فیلم موزیکال به عنوان بازیگر و خواننده فعالیت داشت. درگذشت. او در ۳۰ سال آخر حیاتش از بیماری قلبی رنج می برد. در سال های آخر عمر لاغرتر شده بود و از کیفیت صدایش نیز کاسته شده بود ولی تا لحظه مرگ دست از تلاش برنمی داشت و همچنان کنسرت می داد و فیلم
می ساخت. سر انجام در ۲۶ دسامبر ۱۹۷۴ در بیمارستانی در بیروت جان سپرد و پیکر او در قاهره نزد خواهر و برادرش به خاک سپرده شد.
عکاسی یا فَرتورنِگاری یا فُتوگِرافی در واژه به معنای روش عکاسی و عکسبرداری است و همچنین به عمل و شغل عکاس نیز گفته می شود. این هنر در اکثر زبان های جهان فتوگرافی خوانده می شود که ترکیبی از دو واژهٔ یونانی "فتو" به معنی نور و "گرافی" به معنی ثبت یا نگارش است. بنابراین، فتوگرافی به معنای "نقش کردن با نور" است. عکاسی یعنی "ثبت" و "ایجاد یک تصویر"؛ که در دو مرحله انجام می شود: نخست، به دست آوردن تصویر به وسیلهٔ دوربین و ثبت آن روی نگاتیو (فیلم) یا گیرنده تصویر الکترونیکی و دوم، ظاهر کردن "تصویر مخفی" حاصل از دوربین عکاسی و "پایدار"کردن آن. در این فرایند، دریافت و ثبت نور بر روی یک سطح حساس به نور، مانند نگاتیو یا گیرنده تصویر، باعث می شود الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور (نقره کلرید یا گیرنده) تأثیرگذارد و باعث ثبت تصاویر گردد. عکاسی دارای سه جنبهٔ علمی، صنعتی و هنری است؛ به عنوان یک پدیدهٔ علمی متولد شد، به شکل یک صنعت گسترش یافت و به عنوان هنر تثبیت شد. عکاسی توسط یک فرد کشف و تکمیل نشده است، بلکه نتیجهٔ تلاش بسیاری از افراد در زمینه های مختلف و اکتشافات و نوآوری های آنان د
ر طول تاریخ است و سال ها پیش از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته است اما نخستین تصویر لیتوگرافی نوری در سال ۱۸۲۲ میلادی توسط مخترع فرانسوی، ژوزف نیسه فور نیِپس تولید شد و پس از آن توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق کند. او با همکاری لوئی داگر، آزمایش هایی را بر ترکیبات نقره براساس یافته های یوهان هاینریش شولتز انجام دادند و داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش داگرئوتایپ را اختراع کند. تئوری عکس رنگی سه رنگ، توسط جیمز کلرک ماکسول در سال ۱۸۵۵ پیشنهاد شده بود. برپایهٔ نظریهٔ او، نور مرئی از سه رنگ اساسی قرمز، سبز و آبی، تشکیل شده است. پس فیلمی از سه لایه ساخت که هر لایهٔ آن نسبت به یکی از سه رنگ های اولیه حساس بود و توانست نخستین عکس رنگی را در سال ۱۸۶۱ به ثبت برساند. جورج ایستمن در سال ۱۸۸۴ میلادی فیلم رول را که فیلمی از جنس پلاستیک آغشته به امولسیون ژلاتینی است را ابداع کرد و با ساخت دوربین جعبه ای در سال ۱۸۸۸، عکاسی را برای مردم عادی مقرون به صرفه نمود و تحول مهمی در عکاسی ایجاد کرد. ادوین لند نوعی دوربین آنالوگ ظهور فیلم فوری موسوم به دوربین پولاروید را اختراع کرد که بلافاصله پس
از عکسبرداری، نسخهٔ چاپ شدهٔ عکس را پرینت می کردند و عکس گرفته شده یک دقیقه بعد و در مدل های جدیدتر تا چند ثانیه بعد، قابل رویت بود. در عکاسی آنالوگ، باید تمامی تدابیر اعمّ از: اصلاح رنگ، نور و کنتراست را پیش از نوردهی انجام داد. چون تقریباً پس از نوردهی و ظهور فیلم، در این خصوص کار زیادی نمی شود انجام داد. ظهور در عکاسی به معنای مواجهه دادن فیلم عکاسی یا کاغذ عکاسی با مواد شیمیایی است که باعث تبدیل شدن فیلم به یک تصویر منفی (نگاتیو) یا مثبت (اسلاید)، یا کاغذ به تصویر عکس می شود در حالی که عکاسی دیجیتال به فرایند ثبت تصاویر به وسیلهٔ دریافت و ثبت نور بر روی سطح حساس به نور سنسور الکترونیکی گفته می شود. الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور سنسور (حسگر) تأثیر می گذارد و باعث ثبت تصاویر می گردد. تاریخچه عکاسی. عکاسی توسط یک فرد کشف و تکمیل نشده است، بلکه نتیجهٔ تلاش بسیاری از افراد در زمینه های مختلف و اکتشافات و نوآوری های آنان در طول تاریخ است. سال ها پیش از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته است؛ موزی، ارسطو و اقلیدس در سدهٔ ۵ و ۴ پیش از میلاد نحوهٔ کارکرد دوربین
سوراخ سوزنی را شرح داده بودند. در یونان باستان عقیده بر این بود که نور از چشم به سمت اشیاء می تابد و بازتاب آن باعث دیدن می شود. ارسطو و اقلیدس با استفاده از تئوری سوراخ سوزنی تلاش کردند خلاف آن نظریه را ثابت کنند؛ آن ها در پشت دوربین های سوراخ سوزنی صفحه ای نیمه مات قرار می دادند تا تصویر بازتاب شدهٔ روی آن با چشم دیده شود. در سده ششم میلادی، آنتمیوس در آزمایش های خود از دوربین تاریکخانه ای استفاده کرد. ابن هیثم تئوری دوربین سوراخ سوزنی را گسترش داد و در مشاهدات خورشید گرفتگی خود از وسیله ای به نام «جعبه تاریک» استفاده کرده بود. او برای نخستین بار از دوربین سوراخ سوزنی و دوربین تاریکخانه ای در آزمایش هایش جهت بررسی خواص نور پرداخت. آلبرتوس ماگنوس در سده سیزدهم میلادی نیترات نقره و ژرژ فابریسیوس نقره کلرید را کشف کرد. و دانیل باربارو در سال ۱۵۶۸ میلادی نحوهٔ عملکرد دیافراگم و کارکرد عدسی در دوربین تاریکخانه ای را شرح داد. ویلهلم هومبرگ در سال ۱۶۹۴ میلادی توضیح داد که نور چگونه برخی از مواد شیمیایی را تاریک می کند و در سال ۱۸۰۲ میلادی توماس وجوود انگلیسی توانست بر روی سطح های حساس شده با نیترات نقره تصویر شفا
فی به دست آورد. اتاق تاریک منجر به تکامل عکاسی و پیدایش دوربین عکاسی شد. اتاق تاریک عبارت از اتاقی بدون پنجره است که به جز روزنه ای که بر یکی از دیوارهای اتاق تعبیه شده، هیچ نوری به آن وارد نمی شود. تصاویر یا چشم اندازهای روبه روی روزنه به صورت وارونه بر دیوار روبرویش بازتاب می یابد که قابل دیدن است. بعضی از نگارگران از تصاویر بازتاب یافته به عنوان الگوی نقاشی استفاده می کردند. بعدها این اتاق تاریک در ابعاد کوچک تر تبدیل شد به دوربین عکاسی شد یعنی در برابر روزنه ای که وجود داشت مادهٔ حساس به نور قرار می دادند تا تصاویر بازتابش یافته، ثبت و ضبط شوند. نخستین تصویر لیتوگرافی نوری در سال ۱۸۲۲ میلادی توسط مخترع فرانسوی، ژوزف نیسه فور نیپس تولید شد اما در هنگام رونوشت برداری از بین رفت. اما نیپس در سال ۱۸۲۶ دوباره توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق کند. ولی زمان نوردهی این عکس هشت ساعت بود که زمان بسیار درازی است، و مشکل دیگر هم این بود که تصویر نگاتیو بود یعنی هرچه سفید بود را سیاه هرچه سیاه بود را سفید نشان می داد. به همین دلیل او به دنبال یافتن فرایند بهتری بود و با همکاری لوئی داگر، آزما
یش هایی را بر ترکیبات نقره براساس یافته های یوهان هاینریش شولتز در سال ۱۸۱۶ میلادی انجام دادند؛ در آن سال شولتز مشاهده کرد که مخلوطی از نیترات نقره و گچ در مقابل نور، تیره می شوند. نیپس در سال ۱۸۳۳ میلادی درگذشت؛ ولی داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش داگرئوتایپ را اختراع کند. داگرئوتایپ بدین گونه بود که به صفحه ای نقره ای مدتی بخار ید داده تا نسبت به نور حساس شود، سپس آن را درون یک دوربین جعبه ای گذاشته و با برداشتن عدسی حدود ۱۵ تا ۳۰ دقیقه نور از شی موردنظر به صفحهٔ نقره ای تابانده می شد. برای ظهور تصویر، صفحه را در محلول جیوه با حرارت ۶۵ درجه قرار می داد تا با چسبیدن ذرات نقره و جیوه، عکس به وجود آید؛ سپس صفحه را در آب سرد فرو می برد تا سطح آن پایدار گردد، در نهایت صفحه را در آب نمک (سدیم کلرید) قرار می داد و تصویر ظاهر می شد. یکی از مشکلات روش داگرئوتایپ این بود که فقط می شد یک نسخهٔ پوزیتیو یا مثبت (عکس دائمی) از سوژه ثبت کرد. در سال ۱۸۳۵ میلادی، چند ماه پس از اینکه نتیجهٔ آزمایش های لوئی داگر اعلام شد، شیمی دان انگلیسی، هنری فاکس تالبوت گزارشی از روند عکاسی خود که آن را «طراحی نوری» نامیده بود منتشر کرد؛ تالبو
ت این روش را در سال ۱۸۳۵ میلادی ابداع کرده بود اما آن را مخفی نگه داشت و روش خود را کامل و در سال ۱۸۴۰ با عنوان کالوتایپ معرفی کرد. در این روش، به جای استفاده از صفحات فلزی، از کاغذ حساس شده به نیترات نقره با ترکیبی از سدیم کلرید و اسید گالیک استفاده کرد. کاغذ حساس شده به مدت دو دقیقه نوردهی می شد و پس از آن یک تصویر پنهان به وجود می آمد که آن را با استفاده از پتاسیم یدید و سدیم سولفات به صورت نگاتیو (منفی) در اندازه های کوچکتر ثبت می کرد. سپس با استفاده از آن می شد نسخه های دائمی فراوانی در اندازه های مختلف تهیه کرد؛ تا پیش از این عکاسان مجبور بودند صفحهٔ حساس را به اندازهٔ شی موردنظر بسازند و امکان تغییر در اندازه وجود نداشت. تا سال ۱۸۶۰ میلادی روش داگرئوتایپ به کلی منسوخ شد و عکاسی مبتنی بر نسخه های نگاتیو و پوزیتیو جایگزین آن شد. در سال ۱۸۳۹ جان هرشل با استفاده از سدیم تیو سولفات روشی را برای تهیهٔ نسخهٔ نگاتیو روی شیشه ابداع کرد که به مرور جایگزین نگاتیوهای کاغذی شد. تئوری عکس رنگی سه رنگ، توسط جیمز کلرک ماکسول فیزیکدان انگلیسی در سال ۱۸۵۵ پیشنهاد شده بود. برپایهٔ نظریهٔ او، نور مرئی از سه رنگ اساسی قرمز
، سبز و آبی، تشکیل شده است. پس فیلمی از سه لایه ساخت که هر لایهٔ آن نسبت به یکی از سه رنگ های اولیه حساس بود و توانست نخستین عکس رنگی را در سال ۱۸۶۱ به ثبت برساند. بالاخره در سال ۱۸۷۴، یک شرکت انگلیسی نخستین شیشه های خشک عکاسی را به بازار عرضه کرد و عکاسی جنبهٔ عملی به خود گرفت. اما حمل و نقل مقدار زیادی شیشه، از لحاظ سنگینی و شکنندگی، یکی از مشکلات پیش روی بود تا اینکه در سال ۱۸۷۱ ریچارد مادوکس، فیزیکدان و عکاس انگلیسی با ابداع فیلم عکاسی ژلاتینی، زمان عکسبرداری را کوتاه کرد و جابه جایی فیلم های عکاسی را راحت نمود که نقطهٔ عطفی در تاریخ عکاسی محسوب می شود. جورج ایستمن آمریکایی در سال ۱۸۸۴ میلادی فیلم رول را که فیلمی از جنس پلاستیک آغشته به امولسیون ژلاتینی است را ابداع کرد و با ساخت دوربین جعبه ای در سال ۱۸۸۸، عکاسی را برای مردم عادی مقرون به صرفه نمود و تحول مهمی در عکاسی ایجاد کرد؛ شعار تبلیغاتی کمپانی کداک برای دوربین هایش چنین بود که «شما دکمه را فشار دهید، بقیه اش را ما انجام می دهیم.» در نوامبر ۱۹۴۸ ادوین لند نوعی دوربین آنالوگ ظهور فیلم فوری موسوم به دوربین پولاروید را اختراع کرد که بلافاصله پس از عکس
برداری، نسخهٔ چاپ شدهٔ عکس را پرینت می کردند و عکس گرفته شده یک دقیقه بعد و در مدل های جدیدتر تا چند ثانیه بعد، قابل رویت بود. تصاویر دیجیتال در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی و در جریان پیاده کردن انسان در ماه، تکامل پیدا کرد. دستگاه های گیرندهٔ امواج آنالوگ، اطلاعاتی که در مورد عکس از فضا ارسال می شد را بسیار دشوار دریافت می کردند. با دیجیتالیزه سیگنالها و تقویت آن ها، پارازیتها حذف می شدند و تصاویر واضح به دست می آمد. پیدایش عکاسی و رواج روش های گوناگون این فن در ایران، با اختلاف حدود سه سال از اعلام موجودیت عکاسی در فرانسه روی داده است. اختراعات و انواع ابزار و تجهیزات عکاسی دو تا سه سال پس از اینکه به بازار می آمد به طور هدیه به دست پادشاه ایران می رسید. نخستین دستگاه های عکاسی به روش داگرئوتایپ، به درخواست محمد شاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلیس به دربارِ ایران وارد شد و در اواسط دسامبر سال ۱۸۴۲ میلادی (پایان آذر سال ۱۲۲۱ خورشیدی) نخستین عکسبرداری در ایران انجام گرفت. عکاسی آنالوگ. هر چند از اول، عکاسی بر پایه آنالوگ بنا شده بود، ولی این صفت، پس از ظهور عکاسی دیجیتال و بخاطر ایجاد وجه تمایز به این نوع عکاسی اضافه گر
دید. در این سیستم چنانچه در بخش تاریخ عکاسی به صورت مفصل آمده است، تلاش های زیادی برای ثبت و ثابت سازی تصویر صورت گرفته است. از شیشه های خیس کلودیونی، شیشه خشکی که انگلیسی ها آن را ابداع کردند و بالاخره فیلم ژلاتینی که به وسیلهٔ ریچارد لیچ مادوکس وارد دنیای عکاسی شدند، همه و همه جزو تلاش های بشر برای ثبت تصویر بوده است. برای به دست آوردن بهترین نتیجه، در عکاسی آنالوگ، باید تمامی تدبیرات اعمّ از: اصلاح رنگ، نور و کنتراست را پیش از نوردهی انجام داد. چون تقریباً پس از نوردهی و ظهور فیلم، در این خصوص کار زیادی نمی شود انجام داد. هر چند روش هایی در کارهای تاریکخانهای متداول می باشد، ولی چون پایه ثابت است، این تغییرات هم جزئی خواهد بود. ظهور فیلم. ظهور در عکاسی به معنای مواجهه دادن فیلم عکاسی یا کاغذ عکاسی با مواد شیمیایی است که باعث تبدیل شدن فیلم به یک تصویر منفی (نگاتیو) یا مثبت (اسلاید)، یا کاغذ به تصویر عکس می شود. این نخستین مرحلهٔ ظهور در مورد فیلم و کاغذ است. هدف از ظهور این است که تصویر موقتی که روی فیلم یا کاغذ عکاسی نقش بسته را تبدیل به یک تصویر دائم، قابل دیده شدن، و غیر حساس به نور بکند. توقف، ثبوت و ش