Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تا ثریا مجموعه تلویزیونی درام اجتماعی ساختهٔ سیروس مقدم و به تهیه کنندگی الهام غفوری محصول سال ۱۳۹۰ دربارهٔ ربا است. نویسنده فیلمنامه این سریال سعید فرهادی است. موسیقی این مجموعه ساخته آریا عظیمی نژاد و خواننده تیتراژ پایانی آن محمد اصفهانی است. این سریال در ۳۰ قسمت ۴۵ دقیقه ای در پاییز ۹۰ به روی آنتن رفت. عوامل. سایر عوامل. مدیر برنامه ریزی و دستیار اول کارگردان: برزو نیک نژاد، منشی صحنه: محسن بهاری، مدیر تصویربرداری: فرشاد گل سفیدی، صدابردار: صالح حبیبی، مرتضی اصلان زاده، طراح گریم: مجید اسکندری، طراح صحنه و لباس: آرزو غفوری، عکاس: محمد فوقانی و مدیر تدارکات: سعید میرزایی، سعید رضوی. داستان. زن میانسالی به نام ثریا (آزیتا حاجیان) که پانزده سال پیش شوهر خود را از دست داده است، در آشپزخانه بیمارستانی مشغول به کار است. او با سرهنگ (همایون ارشادی) که یکی از بیمارها بوده است، آشنا می شود و پس از درمان او، پنهانی با یکدیگر ازدواج می کنند. او مبلغ هنگفتی را به پسر سرهنگ (مهران احمدی) قرض می دهد و قرار می شود که سود پول را نیز از او بگیرد…
بیداری مجموعه تلویزیونی ساخته بهرام عظیم پور و تهیه کنندگی حسین آقاهرندی و علی پورکیانی است که در سال ۱۳۸۶ از شبکه ۳ ایران پخش شده است. داستان. داستان مجموعه تلویزیونی بیداری روایت زندگی دربارهٔ دختری به نام تُرَنگ است که در گیلان زندگی می کند. ترنگ و سینا دختر و پسری جوان از دو خاستگاه اجتماعی مختلف هستند. آنها ازدواج می کنند. اما سینا براثر بیماری می میرد و ترنگ که باردار است قصد دارد فرزندش را سقط کند اما خواهر سینا که خود بچه دار نمی شود مخالفت می کند و قرار می شود ترنگ، بچه را پس از بدنیا آمدن به خواهر سینا بسپارد. و در سفر به تهران بدشانسی های اما زمانی که بچه بدنیا می آید، مهر او چنان به دل ترنگ می افتد که قادر به لحظه ای جدایی از او نیست و …
محمود ثنایی ملقب به «شهرآشوب»، شاعر و کاریکاتوریست ایرانی متولد ۱۳ فروردین ۱۳۰۰ در اصفهان بود . او در زمینهٔ شعر، تصنیف سرایی، کاریکاتورسازی و دادستان نویسی فعالیت می کرد. از آثار او می توان به شب گیر و پیکان اشاره کرد. بیشتر شعرهای او در قالب غزل هستند. او در تاریخ ۴ آذر ۱۳۶۱ درگذشت. از او به خوبی یاد میکنند. زندگی نامه. فرزند یکى از علماى ارومیه، پس از پایان تحصیلات ابتدایى و متوسطه و تحصیلات قدیمه به آموزگارى (در وزارت آموزش و پرورش) در تهران و شهرستان‏ها مشغول شد. در ضمن با جراید کشور همکارى داشت از سال 1323 در تهران مقیم شد و سال‏ها مدیر مدرسه‏ى خواجه نصیر طوسى بود. از سال 1335 تا 1355 در رادیو ایران به کار ترانه‏سازى مشغول بود. در سال 1353 چند بار در انجمن ادبى گوهر که به مدیریت عبدالرفیع حقیقت شرکت کرد و چند غزل از سروده‏هاى خود را خواند. وى در غزل و ترانه‏سازى و بذله‏گویى و کاریکاتورسازى مهارت داشت. هرچند بخشى از آثارش در دیوانش به طبع رسیده است اما نتوانست بقیه اشعار خود را به چاپ برساند. == محمود ثنایی در یک خانواده مذهبی در اصفهان متولد شد. پدر او رحمت الله ثنایی، یکی از علمایی بود که از اصفهان به
ارومیه نقل مکان کرد. مادرش نیز از تبار افشار بود. وی از شاعران نادره پرداز در انواع شعر فارسی بوده و دست توانایی در سراییدن غزل داشت. اطلاع دقیقی از زادروز وی در دست نیست. اما خود او در مجله سوم "سخنوران نامی" این گونه بیان می کند: پس از اتمام تحصیلات مقدماتی، به دانش سرای مقدماتی ارومیه وارد شد و پس از آن برای ادامه تحصیل و خدمت سربازی، دانشکده افسری را برگزید و مشغول خدمت در مهاباد و به طور همزمان آموزگار دبیرستان شد. او در همان شهر ازدواج کرد. سپس در سال ۱۳۲۳ پایتخت را برای اقامت برگزید. در تهران نیز به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و سال ها مدیر مدرسه خواجه نصیر طوسی بود. در ضمن دستی بر قلم در روزنامه ها و مجلات داشت. بین سال های ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۵ در رادیو ایران نیز به کار ترانه سرایی و همکاری با استادان آن دوران همچون رهی معیری ،سیمین بهبهانی ،منوچهر همایون پور، عماد خراسانی، ابراهیم صهبا و نیرسینا، هوشنگ ابتهاج و آهنگسازانی چون محمد شیرخدایی، مهدی خالدی، عبدالله جهان پناه، مجید وفادار، حسین یاحقی و… فعال بود. اگر چه در محافل ادبی حضور مستمری نداشت اما چند بار در انجمن ادبی گوهر به مدیریت عبدالرفیع حقیقت در سال ۱
۳۵۳ شرکت کرد و چند غزل از سروده های خود را خواند. این شاعر هیچ گاه از لقب "شهرآشوب" به عنوان تخلص خود در پایان شعرش استفاده نکرده است، اما دیوان شبگیر خود را با این نام به چاپ رسانیده است. ثنایی در نقاشی به خصوص در کاریکاتور مورد تحسین مجامع هنری بود. چندین تصنیف او، تصنیف سال خوانده شد. شهرآشوب در سرودن اشعار فکاهی نیز تبحّر داشت و در اندک مدتی داستان کودکانه را به نظم زیبا می کشید. چند داستان منظوم او از همین نوع به وسیله ناشران تهران چاپ و منتشر شد. یادداشتی که درباره خود نوشته است بدین مضمون می باشد: بیژن ترقی که از دوستان نزدیک وی بود اینگونه از او یاد می کند: وقتی شهریار چند بیت از غزل شهرآشوب را از آقای یحیی شیدا می شنود، می گوید: "حاضرم نصف دیوانم را بدهم به شرطی که این غزل از آن من شهریار غزل، باشد." او در سرودن ترانه نیز از پیش کسوتان عصر خود بود. یکی از شاهکارهای او تصنیف «ساز شکسته» است که در آن شعر از دل پردرد و زندگی بی سر و سامان خود ایده گرفته و خود را به ساز شکسته ای تشبیه کرده که روزگاری نواهی آسمانی و دلنشینی به گوش سوختگان عالم خاک می رساند؛ و اکنون که شکسته و بینوا شده جز ناله ای محزون و
غم انگیز از آن به گوش نمی رسد. «ساز شکسته ز چه رو تو فغان نکنی؟» _ «ساز شکسته» را دلکش با صدای بی رقیبش جاودانه ساخته است. درگذشت. ثنایی در سال ۱۳۶۱ در سن ۶۱ سالگی درگذشت و در بهشت زهرای تهران قطعه ۹۴، ردیف ۳۵، شماره ۲۰ دفن شد. آثار. ثنایی در جمع آوری اشعار خود سهل انگار بود؛ غزلی را در کاغذ پاره ای می نوشت و پس از یک بار خواندن به دور می انداخت. در تذکرهٔ بزرگان و سخن سرایان آذربایجان غربی آمده: یکی از همشهریان گفت: در خیابان فردوسی تهران به وی برخوردم و تقاضای شعری کردم و از احوالش پرسیدم؛ خودنویس نداشت، خودکار مرا گرفت. کاغذ هم نداشت، جعبهٔ پیراهنی را که خریده بودم و در دستم بود به او دادم؛ به یکی از درختان کنار خیابان تکیه کرد و پشت قوطی مقوایی چنین سرود: او شاعر غزلسرا بود. مجموعهٔ اشعار وی با مقدمهٔ غلامحسین رضانژاد متخلص به «نوشین» در مجموعه شبگیر انتشار یافته است. نمونه شعر. از کارهای انتقادی شهرآشوب اما قصیده مداح, نکوهشی ست بر زمانه: تصنیف های نام دار. از تصنیف های نام دار او می توان به موارد زیر اشاره نمود:
اکسرژی اصطلاحی ترمودینامیکی است و به بیشینهٔ کار مفیدی گفته می شود که در یک فرایندِ رسیدن به تبادل ترمودینامیکی می توان از سامانه دریافت کرد. تعریف ساده ولی غیر علمی: اکسرژی به آن بخشی از کل نیرو گفته می شود که به مصرف مفید می رسد، مثلاً برای حرکت خودرو. بخش هدر رفته انرژی آنرژی نام دارد. فرمول ساده: نیرو = اکسرژی + آنرژی. چرا اکسرژی باید تعریف شود. انرژی به شکل های مختلف یافت می شود (انرژی الکتریکی، انرژی مکانیکی و انرژی گرمایی) که می توان آن ها را با محدودیت هایی به یکدیگر تبدیل کرد (ر.ک. قانون اول ترمودینامیک). برخی انواع انرژی هنگام تبدیل به نوعی دیگر فقط با در نظر گرفتن شرایط محیطی و تأثیر کیفی برمحیط قابل بحث می باشند که این خود مفهوم قانون دوم ترمودینامیک در سیستم های ترمودینامیکی می باشد. در نتیجه می توان گفت، شکل های مختلف انرژی دارای کمیت ها و کیفیت های متغیر هستند. دانش اکسرژی به ما کمک می کند تا این تغییرات را به خوبی تعریف کنیم و بهینه سازی بیلان مصرف انرژی را تحت نظر داشته باشیم. انرژی الکتریکی و مکانیکی را می توان اکسرژی ناخالص نامید، در صورتی که انرژی گرمایی در راه تبدیل به نوع دیگر انرژی ها،
ضایعاتی بهمراه دارد. در واقع اکسرژی نوعی مدل کردن انرژی بر اساس قانون اول و دوم ترمودینامیک می باشد. کاربرد تحلیلی اکسرژی به ما کمک می کند تا میزان هدرروی انرژی را در فرایندهایی که به تعادل می رسند پیدا کنیم. منابع. «دانشنامه انرژی» به زبان آلمانی، Energie Lexikon اودو لویشنر، مفاهیم و علوم پایه. RWTH Aachen Universiry: دانشگاه فنی آخن: Dynamic Exergy Analysis of Buildings نویسنده: تی.جی. کتاس مترجم: افشین مهدوی. موضوع: ترمودینامیک، تجزیه و تحلیل سیستم ها ناشر: کالج برتر تعداد صفحات: ۵۵۲ شماره دیویی: ۰۶۲۰۱۴۰۲۱ شابک: ۹۷۸-۶۰۰-۵۰۶۵-۴۳-۵
آنرژی به آن بخشی از انرژی گفته می شود که به مصرف مفید نمی رسد. گرمای خروجی از اگزوز خودرو یا دودکش بخاری مانندهایی از آنرژی اند. بخش مفید انرژی اکسرژی نام دارد. فرمول ساده: انرژی = اکسرژی + آنرژی. منابع. Dynamic Exergy Analysis of Buildings پیوند به بیرون. کریمی، قربانیان، رضایی. دانشگاه شریف. Energy and exergy analyses of an integrated gas turbine thermoacoustic engine پگاه فنبری باورشاد. دانشگاه شریف. Energy and exergy analysis of internal reforming solid oxide fuel cell–gas turbine hybrid system
منوچهر ستوده (۲۸ تیر ۱۲۹۲ – ۲۰ فروردین ۱۳۹۵) ایران شناس، جغرافی دان تاریخی، استاد دانشگاه تهران و پژوهشگر برجستهٔ ایرانی بود. از او حدود ۶۰ جلد کتاب و نزدیک به ۳۰۰ مقاله به جا مانده است. او نخستین ایرانی است که اولین فرهنگ گویشی را به چاپ رسانید. او در سال ۱۳۸۴ به عنوان چهره ماندگار انتخاب شده است. از سوابق علمی و اجرایی او می توان به عضویت او در شورای عالی علمی مرکز دایرة المعارف بزرگ اسلامی (از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۳) اشاره کرد. به گزارش مرکز دایرة المعارف بزرگ اسلامی، او همچنین عضو جامعه ملی جغرافیای آمریکا (از سال ۱۳۳۱) و استاد گروه تاریخ دانشگاه تهران (از سال ۱۳۵۴) بوده است. زندگی. منوچهر ستوده در تاریخ ۲۸ تیر ۱۲۹۲ در محلّه عودلاجان تهران متولد شد. پدرش خلیل نام داشت و در بازارچه سرچشمه، کوچه صدیق الدوله از بخش عودلاجان از محله های قدیم تهران زندگی می کردند. خانواده اش اصالتاً اهل مازندران بودند. پدربزرگ او آقا شیخ موسی از یاسل نور مازندران که منطقه ای ییلاقی و کوهستانی است؛ با پسرعموهایش به تهران آمد. مادرش اهل تفرش بود. منوچهر ستوده از بستگان غلامحسین صدیقی (پسرعموی پدر) است. به گفته او، پدرش در زمان گرفتن ش
ناسنامه در دوران رضاشاه، نام صدیقی را به ستوده تغییر داد. تحصیلات و پژوهش ها. ستوده تا چهار سالگی در محله سرچشمه زندگی کرد. در هفت سالگی به مدرسه ابتدایی آمریکایی رفت و دوره شش ساله ابتدایی را در این مدرسه گذراند. ستوده در دوران تحصیل در دبیرستان البرز کتابدار کتابخانهٔ دبیرستان هم بود. سال ۱۳۱۳ وارد دانشسرای عالی شد و نزد استادانی چون سید محمد مشکات و علی اکبر شهابی درس خواند. نخستین مقاله خود را در ۱۳۱۵ دربارهٔ «مطالعات تاریخی و جغرافیایی- مسافرت به قلعه الموت» نوشت. زمانی که درسش تمام شد، اگرچه پدرش اعتقاد داشت که او باید کار کند اما خودش به ادامه تحصیل اصرار کرد و بنابراین به دانشسرای عالی رفت. در سال ۱۳۱۷ درجهٔ لیسانس در رشتهٔ ادبیات فارسی را دریافت کرد. در همین دوره در ادارهٔ فرهنگ گیلان و دبیرستان شرف تهران تدریس می کرد. در سال ۱۳۲۴ با فاطمه (شکوه اقدس) شمشیرگران ازدواج کرد. در سال ۱۳۲۹ از رسالهٔ دکتری خود زیر نظر استاد بدیع الزمان فروزانفر با عنوان «قلاع اسماعیلیه در رشته کوه های البرز» دفاع کرد. در سال ۱۳۳۰ بنا به دعوت انجمن فولبرایت برای سفر مطالعاتی به آمریکا رفت. در سال ۱۳۳۱ به عضویت جامعه ملی جغر
افیای آمریکا درآمد؛ و در سال بعد به عضویت انجمن ایران شناسی به ریاست ابراهیم پورداود درآمد. در سال های بعد آموختن زبان پهلوی را در محضر روبن آبراهامیان آغاز کرد. همچنین نخستین کتاب خود را با عنوان "فرهنگ گیلکی" در سلسله انتشارات انجمن ایران شناسی در سال ۱۳۳۲ انتشار داد. در طی سال های بعد چندین سفر مطالعاتی به خارج از کشور داشت و ارتقاء به درجهٔ استادیاری دانشگاه تهران و بعد دانشیاری و انتقال به دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران و عضویت در گروه تاریخ و سرانجام ارتقاء به درجهٔ استادی در سال ۱۳۵۴ از جملهٔ اتفاقات زندگی او در این سال ها بوده است. ستوده در طی همین سال ها تا سال ۱۳۸۱ در کنگره های مهم ایران شناسی همچون کنگرهٔ بین المللی تاریخ و هنر و باستان شناسی ایران در دانشگاه آکسفورد و کنگرهٔ بین المللی ابوریحان در پاکستان سخنرانی کرد. سفر به چین و آسیای میانه از دیگر فعالیت های سال های اوایل دههٔ ۱۳۶۰ استاد بود. ستوده ساکن کوی نارنج (سی سرا) سلمان شهر بود. وی تابستان ها در روستای کوشکک لورا در جادهٔ چالوس و زمستان در خانهٔ دیگری که بسیار ساده بود در سی سرا (شهرستان عباس آباد) زندگی می کرد. خانه اش بسیار ساده بود و
اتاقش در خانهٔ ییلاقی کوشکک جز یک زیلو و یک دست رخت خواب چیزی نداشت. او با رادیو و تلویزیون میانه ای نداشت. همراهی با محمدعلی جمالزاده و محمد ابراهیم باستانی پاریزی در ژنو. تصویر زیر مربوط به همراهی محمدعلی جمالزاده و محمدابراهیم باستانی پاریزی در ژنو است که ستوده نیز در کنار آنها حضور دارد. باستانی پاریزی و ستوده در دانشگاه تهران همکار بودند و به همین دلیل روابط نزدیکی داشتند. بزرگداشت ها. هشتاد و سوّمین شب از شب های "مجله بخارا" در تالار باستانی پاریزی دانشکده ادبیات با عنوان شب منوچهر ستوده برگزار شد و هوشنگ دولت آبادی و عبدالرحمان عمادی دربارهٔ زندگی و آثار منوچهر ستوده سخنرانی کردند.سال ۱۳۹۲ به مناسبت صد سالگی او دوستدارانش در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بزرگداشت او را برگزار کردند. تمبری هم برای قدردانی از پژوهش های او منتشر شده است. به مناسبت تولد صدسالگی منوچهر ستوده برنامه های خاصی تدارک دیده شد، از جمله مراسم رکاب زنی از آستارا تا گرگان و همچنین کاشت درخت در طول این مسیر. بیماری و مرگ. منوچهر ستوده در ۵ فروردینِ ۱۳۹۵ بر اثر بیماری عفونت ریه در بیمارستان طالقانی چالوس بستری شد و سرانجام در ۲۰ فروردی
ن ۱۳۹۵ در ۱۰۲ سالگی درگذشت. پیکر او روز ۲۲ فروردین ۱۳۹۵ در امامزاده آقا سید حسین (تازه آباد) سلمانشهر (متل قو) به خاک سپرده شد. گزیدهٔ آثار. ستوده همراه با محمدتقی دانش پژوه، مصطفی مقربی، ایرج افشار، و عبّاس زریاب خویی مجلهٔ "فرهنگ ایران زمین" را در سال ۱۳۳۲ بنیاد کرد. در ۲۴ شمارهٔ منتشر شده این مجله بسیاری رساله و مقاله، تألیف و تصحیح، از ستوده به یادگار مانده است. تصحیح و گردآوری. منوچهر ستوده مصحح برخی از آثار معروف بوده است؛ از جمله::
پارادوکس خرمن که با نام پارادوکس سوریتس هم شناخته می شود، پارادوکسی است که در مواجهه با کلمات گنگ و ناواضح پیش می آید؛ کلماتی همچون «قدبلند»، «خرمن»، «کم مو»، «اعتماد» از جمله این کلمات هستند. مثالی از پارادوکس خرمن را در مواجهه با کلمه «خرمن» می توان این گونه صورت بندی کرد: فرض کنید ما خرمنی از کاه داریم. اگر یک عدد از کاه های آن را برداریم، آیا همچنان یک خرمن کاه داریم؟ به نظر می رسد که پاسخ مثبت است. حالا این پروسه را تکرار می کنیم و مجدداً سؤال فوق را از خودمان می پرسیم که آیا همچنان یک خرمن کاه داریم؟ با تکرار زیاد این پروسه، در نهایت به جایی می رسیم که تنها یک عدد کاه باقی مانده است. حالا سؤال این است که در این حالت چه طور؟ آیا همچنان یک خرمن کاه داریم؟ به نظر می رسد که پاسخ منفی است، اما مسئلهٔ بنیادینی که پیش می آید این است: دقیقاً در کدام نقطه، دیگر با یک خرمن کاه مواجه نبوده ایم؟ در کدام گام بوده که خرمن کاه از بین رفته و چیزی غیر خرمن باقی مانده است؟ اگر چه این مسئله در ابتدا ممکن است مسئله ای ساده به نظر برسد، اما با موضوعِ مهم و بنیادینی در ارتباط است: اینکه ما چه طور می توانیم به نحو دقیق، مفاهی
م و پدیده ها را تعریف کنیم و مرز دقیق مفاهیم کجاست؟ مثال دیگر: مثال معروفی که در این مورد وجود دارد، تفاوت بین یک فرد طاس و مودار است و به «مسئلهٔ مرد تاس» (Problem of the Bald Man) مشهور است. یک فرد مودار را تصور کنیم که یک تار موی او را بِکَنیم. او همچنان یک فرد مو دار به حساب می آید، حالا دوباره این کار را تکرار کنیم تا جایی که فرد طاس شود. اکنون دیگر او را یک فرد مودار نمی دانیم. اما دقیقاً در کدام مرحله یا کدام لحظه این فرد دیگر مودار نیست و طاس شده است؟ مثلاً وقتی ۱۰۰۰ تار موی او را کَندیم، به محض اینکه تار موی هزارم را درآوردیم، او طاس شده است؟ اگر چنین است، مثلاً وقتی ۹۹۹ تار موی او را کندیم، او طاس نیست و فقط وقتی هزارمین تار را درآوردیم طاس شده است؟
اِیّا-لیسا آتهیلا (؛ زاده ۱۹۵۹ در همن لینا، فنلاند) هنرمند تجسمی معاصر و فیلم ساز فنلاندی است. او اکنون در هلسینکی زندگی و کار می کند. وی برنده جایزه آرتس موندی ۲۰۰۶ است.
کاراگاه کوالا با عنوان اصلی "کوالایی به نام آرچیبالد" (Archibald the Koala) یک مجموعه تلویزیونی پویانمایی برای کودکان است که توسط کمپانی با همکاری تولید شد. این پویانمایی محصول کشور فرانسه است. شروع پخش این مجموعه تلویزیونی در سال ۱۹۹۸ است. این مجموعه در چهار فصل ۵۲ قسمت ۱۳ دقیقه ای و در دو نسخه فرانسوی و انگلیسی تهیه شده است، این مجموعه بعدها توسط شبکه ۱ دوبله و پخش شد. خلاصه داستان. داستان های این مجموعه تلویزیونی در جزیرهٔ دور افتاده ای به نام راستوپ که ساکنینش کوالاها و گورکن ها هستند، اتفاق می افتد. ساکنین این جزیره علاوه بر کاراگاه کوالا، شخصیت های عجیبی مانند شهرداری عصبی، مخترعی ناامید و نقاشی برجسته هستند. در این مجموعه همیشه مسایل و مشکلات سخت و عجیبی برای کاراگاه کوالا اتفاق می افتد و او آن ها را حل می کند به همین خاطر در بین افراد جزیره مورد اعتماد است. پخش به زبان فارسی. این مجموعه تلویزیونی از شبکه ۱ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. پخش بعضی از قسمت های این انمیشن. شما میتوانید با کلیک بر روی "لینک" قسمت هایی از سریال کاراگاه کوالا را در اپارات تماشا کنید
قایق موتوری قایقی است که توسط موتور قایق رانی نیرو می گیرد. بعضی از قایق موتوری ها دارای موتور داخلی و برخی دارای موتور خارجی نصب شده بر پشت قایق که شامل موتور درون سوز، گیربکس و ملخ در یک واحد قابل حمل هستند.
جَعبه دَنده یا گیِردان که لوئی رنو آن را اختراع کرد، ماشینی شامل یک منبع نیرو و یک سامانه انتقال قدرت است که کاربرد خاصی از توان را فراهم می آورند. لغت نامهٔ مریام وبستر انتقال را به این صورت تعریف می کند: مجموعه ای از قطعاتی که شامل دنده های تغییر سرعت و میل کاردان هایی است که توسط آن ها توان را از موتور به یک محور تحت بار منتقل می شود. انتقال اغلب به جعبه دنده که از دنده ها و سلسله ای از دنده ها برای فراهم آوری تبدیل سرعت و دور موتور از یک منبع چرخان به دستگاهی دیگر استفاده می کند اشاره دارد. جعبه دنده خودروهای سواری دارای ۴ یا ۵ دنده برای حرکت رو به جلو و معمولاً یک دنده برای حرکت به عقب و موقعیت بی طرف می باشد، امروزه از جعبه دنده های ۶ و ۷ سرعته خودکار و دستی در خودروهای نسل جدید استفاده می شود.
گاومیش آفریقایی یا بوفالوی آفریقایی گاوسانی بزرگ جثه و ساکن آفریقا است. این گونه ارتباط نزدیکی با گاومیش آبی ندارد و پیشینه اش در هاله ای از ابهام است. به دلیل طبیعت غیرقابل پیش بینی این جانور امکان اهلی کردن آن همچون گاومیش آبی آسیایی وجود نداشته است. شکارچیان بسیار قدیمی آفریقا مدعی بودند که خطرناک ترین پستاندار آفریقا شیر یا کرگدن نبود بلکه گاومیش بود. در مورد کمین کردن و کشتن انسان به وسیله گاومیش، حمله کردن بدون تحریک و تاخت وتاز در سکونتگاه های انسان ها داستان هایی گفته می شد درحالی که بیشتر آنها بزرگ نمایی بودند. اما به طور قطع گاومیش آفریقایی بزرگ و قدرتمند است. قد آن تا شانه ۱۵۰ سانتی متر است و ۹۰۰ کیلوگرم وزن دارد. می تواند باسرعت ۵۵ کیلومتر در ساعت بدود و در صورت زخمی شدن یا گیر افتادن یا محافظت از بچه اش بسیار خطرناک می شود. شاخ های خمیده ی گاومیش در قاعده به هم می رسند تا سپر ضخیم شاخ به نام برآمدگی را در بالای سر تشکیل دهند. زیستگاه. در ابتدا در بیشتر آفریقا و در جنوب بیابان بزرگ آفریقا یافت می شد اما در پی شکار آن به طور وسیع و تبدیل زیستگاه های آن به زمین کشاورزی امروزه تنها به شکل جمعیت های ک
وچک پراکنده یافت می شود و از بسیاری از زیستگاه های اولیه اش رانده شده است. در جاهایی که فراوان هستند به صورت گله های ۵۰ تا ۱۰۰ تایی جمع می شوند و قلمرویی به وسعت چند صد کیلومتر مربع را اشغال می کنند.
گاویان زیرخانواده ای در زیست شناسی هستند که شامل گروه گسترده ای از ۱۰ سرده متوسط تا بزرگ جثه از سم داران می شوند. این گروه گاوهای اهلی، گاومیش آمریکایی، گاومیش آفریقایی، گاومیش، غژگاو و بزهای کوهی چهارشاخ یا دارای شاخ مدور را در بر می گیرد. رابطه فرگشتی میان این جانوران آشکار نیست و طبقه بندی آن ها به دسته های گوناگون و نه زیرگروه های رسمی نشان دهنده این عدم اطمینان است. ویژگی های کلی این گروه عبارتند از دارا بودن سم های جفت و شاخ در حداقل یک و گاه دو تا از جنس ها. در بیشتر کشورها گاویان به عنوان منبع خوراکی مورد استفاده قرار می گیرند. گوشت گاوهای اهلی به گونه معمول در همه مناطق جهان جز بخش هایی از هند و نپال که در آن ها گاو موجودی مقدس است و خوردنش گناه به شمار می رود، جزئی از غذای مردم هستند. امروزه بررسی های باستان شناسانه و وراثتی نشان می دهند که نمونه های اهلی گاوهای امروزی حاصل اهلی شدن گروه اندکی از گاویان توسط انسان ها، نزدیک به ۱۰٬۵۰۰ سال پیش در خاور نزدیک، هستند.
پنی سیلیوم دیگیتاتوم نام یک قارچ است که در مرکبات باعث به وجود آمدن پوسیدگی کپکی آبی می شود.
مردی زدایی به معنای برداشتن اندام های بیرونی دستگاه تولیدمثل در مردان است، که شامل هر دو آلت مردانه و کیسه بیضه می شود؛ کیسه ای که بیضه ها را دربردارد. این عمل با اخته کردن، که تنها بیضه ها را برمی دارد، تفاوت دارد. اگرچه این دو اصطلاح گاه به جای هم به کار می روند، اما عارضه های احتمالی مردی زدایی گسترده ترند، چرا که برداشتن آلت ممکن است به پیچیدگی های بیشتری منجر شود. دلایل گوناگونی از جمله مذهبی، فرهنگی، تنبیهی یا فردی ممکن است افراد را به انجام این عمل، برای خود یا دیگران، وادارد. اصطلاح «مردی زدایی» همچنین می تواند به صورت استعاره ای نیز به کار رود، و به از دست دادن ویژگی هایی اشاره داشته باشد که سنتاً با نرینگی مرتبط دانسته می شوند، مانند قدرت، سلطه یا خودمختاری. روش. روش های گوناگونی برای انجام مردی زدایی وجود دارد. ممکن است هر دو آلت تناسلی و بیضه ها هم زمان با ابزار تیز همچون چاقو، تیغ یا شمشیر برداشته شوند. در جراحی پزشکی، از گیره های عروقی غیرخردکننده نیز استفاده می شود تا گردش خون قطع و خونریزی کاهش یابد. راه دیگر، برداشتن آلت و بیضه ها در مراحل جداگانه است. جراحان در جراحی های تراجنسیتی زنانی که خ
واهان حذف اندام جنسی مردانه خود طی چند مرحلهٔ جراحی بازتخصیص جنسی (مرد به زن) هستند، از این روش استفاده می کنند. در این جراحی ها، از بافت ها برای ساخت واژن و فرج نو بازشکل سازی می شود. پیامدهای پزشکی. پیامدهای کوتاه مدت مردی زدایی شامل خونریزی و عفونت است. در گذشته، مرگ نیز از جمله عوارض ممکن به شمار می رفت، هرچند میزان آن مورد اختلاف است. عوارض درازمدت شامل بی اختیاری ادرار، تنگی مجرای ادرار، احتباس ادرار، عفونت ادراری، نشت ادرار و سنگ مثانه است. برخی پژوهش ها نشان داده اند که مردی زدایی می تواند موجب تغییرات جسمی گوناگون شود؛ از جمله کوتاه شدن بالاتنه، پهن شدن شکم و لگن، افزایش قد، خمیدگی پاها، و دراز شدن جمجمه. افزون بر این، معمولاً موهای صورت و بدن در فرد از بین می رود یا بسیار کم می شود، و افزایش بافت چربی یا بزرگ شدن پستان مردانه، همراه با الگوی پخش چربی زنانه مشاهده می شود. این تأثیرات جسمی در افرادی که پیش از بلوغ مردی زدایی شده اند، شدیدتر است. دلایل. فرهنگی. چین امپراتوری. مردی زدایی در چین برای ایجاد خواجه در دربار امپراتوری انجام می شد. این رسم به دودمان شانگ (۱۶۰۰–۱۰۴۶ پیش از میلاد) بازمی گردد، و
تا سال ۱۹۲۴ ادامه داشت، زمانی که آخرین امپراتور چین، پویی، نظام خواجگان را منحل کرد. آخرین خواجه زندهٔ درباری، Sun Yaoting، در سال ۱۹۹۶ درگذشت. در آغاز، خواجه های دربار از میان زندانیانی انتخاب می شدند که ناخواسته مردی زدایی می شدند. در دوران دودمان چینگ، برخی افراد داوطلبانه تن به این عمل می دادند تا شغل و درآمدی به دست آورند، اگرچه مواردی از اجبار نیز ادامه داشت. برخی داوطلبانه این کار را می کردند چون خواجه شدن را راهی برای رسیدن به ثروت و قدرت می دانستند. از سوی دیگر، فقر موجب می شد پدران، فرزندان خود را مجبور به این کار کنند، و سود مالی انگیزه ای برای قاچاقچیان انسان بود تا قربانیان را مردی زدایی کنند. دربار امپراتوری خواجگان را به دلایل گوناگونی مردی زدایی می کرد. یکی از دلایل این بود که این عمل وفاداری کامل به امپراتور را تضمین می کرد، زیرا با بریدن پیوندهای خانوادگی و نابودی امکان تولید نسل، وابستگی اجتماعی و خانوادگی فرد از بین می رفت. همچنین این کار موجب اطمینان از مشروعیت فرزندان امپراتور می شد. مردی زدایی به جای اخته کردن معمولی، برای جلوگیری از روابط جنسی احتمالی با زنان درباری ترجیح داده می شد.
با اینکه انجام این عمل پیش شرط استخدام در دربار بود، اما تضمینی برای اشتغال ایجاد نمی کرد. عمل مردی زدایی معمولاً توسط فردی ماهر، موسوم به «چاقوکش» یا «متخصص چاقو»، انجام می شد. برای آماده سازی، فرد در آب سرد شسته می شد تا حواسش بی حس شود و در مواردی آلتش پیچانده می شد تا خون رسانی کاهش یابد. سپس از فرد سؤال می شد که آیا با عمل موافق است یا نه، و در صورت پاسخ مثبت، چاقوکش با یک بریدگی اندام را می برید. پس از آن، برای توقف خونریزی، پودر بندآورنده خون روی زخم پاشیده می شد و سوند یا لوله ای فلزی در مجرای ادرار قرار داده می شد تا از تنگی جلوگیری شود.
برتری مردانه تعبیری است که در جامعه شناسی به حالتی گفته می شود که مرد در محل کار یا خانواده تنها به علت جنسیت مورد ارجحیت قرار گیرد.
چن گوانگ چنگ فعال مدافع حقوق بشر چینی است. وی هم چنین به «وکیل پابرهنه» مشهور است. وی که نابینا است، در سال ۲۰۰۵ میلادی به دلیل افشای سقط جنین و عقیم سازی اجباری هفت هزار زن در استان شاندونگ توسط دولت محلی بازداشت شد و سال بعد، دادگاهی چینی پس از یک محاکمه کوتاه، او را به چهار سال حبس محکوم کرد. وی از زمان پایان دوره محکومیت اش در سال ۲۰۱۰ میلادی، در «حبس خانگی» و تحت تدابیر شدید امنیتی به سر می برد. پناهندگی به سفارت آمریکا در پکن. چن گوانگ چنگ پس از فرار از حبس خانگی در روستایی در استان شاندونگ، در سفارت ایالات متحده آمریکا در پکن مخفی شده بود. وی پس از شش روز پناهندگی، به همراه تعدادی از دیپلمات های بلندپایه آمریکایی از سفارت خارج و به بیمارستانی در پکن منتقل شد. چن گوانگ چنگ در هنگامی که در سفارت آمریکا مخفی شده بود، در تماسی تلفنی به کنگره آمریکا از از نمایندگان کنگره آمریکا خواست تا به او برای خروج از چین و سفر به آمریکا کمک کنند. این تماس تلفنی به طور زنده در جلسه کنگره پخش می شد. او در این تماس تلفنی گفت: «می خواهم به آمریکا بیایم. ده سال است که در آرامش نبوده ام». او هم چنین گفت: «من نگران وضع مادر و
برادرانم هستم. می خواهم بدانم چه اتفاقی برای آنها افتاده است». وی مدعی است که مقامات امنیتی چینی پیغام داده بودند که در صورت ادامه حضور در سفارت خانه، همسرش را به قتل خواهند رساند.
کتابخانه ملی هند یک کتابخانه دولتی است که در شهر کلکته در هند قرار دارد. این کتابخانه در اصل همان کتابخانه عمومی کلکته است که در ۲۱ مارس ۱۸۳۶ گشایش یافت. فکر تأسیس کتابخانه مرهون فعالیت دو جانبه انگلیسی ها و هندیها بود. در اواخر قرن ۱۹ مجموعه کتابخانه به کتابخانه سلطنتی انتقال یافت. در ۱۹۰۲ قانون کتابخانه سلطنتی تصویب شد و بالاخره در ۱۹۴۸ با تصویب قانون، نام کتابخانه سلطنتی به کتابخانه ملی تغییر یافت، و در همان سال با نظر نهرو اولین نخست وزیر هند ساختمان محل اقامت نایب السلطنه هند را که جایی بسیار زیبا بود به کتابخانه ملی اختصاص دادند. در سال ۱۹۵۳ کتابخانه ملی هند با ساختمان زیبایی که سبک گوتیک خود را حفظ کرده بود رسماً افتتاح شد. به این ساختمان بعدها ۳ ساختمان دیگر اضافه شد کل مساحت زیر بنای این ساختمان ها ۳۴۵٬۶۹۶ فوت مربع است. کتابخانه همچنین یک رستورانی برای استفاده کارمندان و مراجعان دارد.