Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت شد. این سرزمین ها برای هفت قرن بعدی هستهٔ پادشاهی ناپل و پادشاهی سیسیل بودند. در همین سال (۱۱۳۹)، باری با ۵۰ هزار سکنهٔ در امان مانده از دیوارهایش، تسلیم شد. شاهزادهٔ شورشی، جاکوینتوس، به دار آویخته شد اما شهر از غارت در امان ماند. این شاید خشن ترین اقدام راجر در طول زندگی اش بود. در ۵ نوامبر ۱۱۳۹، راجر به پالرمو بازگشت و نقشهٔ قانون گذاری بزرگی را ریخت: فرمان نامه های آریانو، کوششی برای تبدیل متصرفات جنوب ایتالیا به دولتی یکپارچه. او در ۱۱۴۰ به آریانو رفت و قانون بزرگ تنظیم کنندهٔ امور سیسیل را اعلام کرد. این قانون قدرت مطلقه ای به شاه و دیوان سالاری او داد و اقتدار واسال های شورشی را کاست. در همان جا، برای یکپارچه سازی اقتصادی، واحد پول تازه ای به نام دوکات ضرب شد. اقتصاد. اصلاحات راجر در قوانین و اداره، نه تنها برای تقویت فرمانروایی او، بلکه برای بهبود وضعیت اقتصادی سیسیل و جنوب ایتالیا طراحی شده بود. او «بسیار به جمع آوری ثروت علاقه مند بود، اما در خرج کردن آن چندان ولخرجی نمی کرد». در ۱۱۴۰، در مجمع خود در آریانو، سکه های جدیدی از جمله ارزش های خردتر معرفی کرد تا تجارت با سراسر مدیترانه آسان تر شود. هرچ
ند این اقدام تجارت دوربرد را تسهیل می کرد، اما به زیان تجارت محلی بود و «نفرتی در سراسر ایتالیا برانگیخت». تا دههٔ ۱۱۵۰ بیشتر این سکه ها کنار گذاشته شدند و اندکی بعد به طور کامل از میان رفتند. با این حال، این جدل مانع شکوفایی پادشاهی نشد. راجر دوم ثروت عظیمی نه تنها از طریق میراث سلطنتی بلکه از راه کارزارهای نظامی و غنایم به دست آورد. برای نمونه، طلا و نقره از کارزارهای ۱۱۳۳ در آپولیا و ۱۱۴۷ در یونان به دست آمد. موقعیت جغرافیایی سیسیل در مرکز مدیترانه به آن امکان داد تا با اروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه دادوستد کند. مهم ترین کالای صادراتی اش گندم دوروم بود و دیگر کالاها شامل خوراکی هایی مانند پنیر و محصولات تاک بودند. بر خلاف بسیاری از دولت های دیگر، سیسیل همچنین از جایگاه سیاسی و نظامی قدرتمندی برخوردار بود و بازرگانانش تا حدی حمایت و حفاظت می شدند. این جایگاه موجب رشد تجارت داخلی و تقویت بازار شد که به پیشرفت محسوس در کشاورزی انجامید. سال های پایانی فرمانروایی. راجر در این زمان به یکی از بزرگ ترین پادشاهان اروپا بدل شد. در پالرمو، او مردان برجسته ای از اقوام و فرهنگ های گوناگون گرد آورد؛ از جمله محمد ادریسی
، جغرافی دان عرب مشهور و نیلوس دوکسوپاتریوس، مورخ یونانی بیزانس. سیسیل، که در مرکز مدیترانه و ایستگاه طبیعی سفرها قرار داشت، پیش تر زیر فرمان گروه های گوناگونی اداره می شد و راجر با تسامح، ادیان، قومیت ها و زبان های مختلف قلمرو خود را پذیرفت. برای ادارهٔ کشور، او از یونانیان و اعراب که سنت های دیرینهٔ حکومت متمرکز داشتند، بهره برد. او همچنین از ملیت های گوناگون خدمت کار داشت؛ مانند توماس برون انگلیسی، که به عنوان یک "کاید" در دربار خدمت می کرد، و در ناوگان نیز ابتدا کریستودولوس یونانی و سپس جرج آنتیوخ را داشت که در ۱۱۳۲ به مقام "امیرالامرای" نیروی دریایی منصوب شد؛ مقامی که در عمل نخست وزیری بود و واژهٔ امروزی «admiral» از آن برگرفته شده است. راجر سیسیل را به قدرت برتر دریایی مدیترانه بدل کرد. ناوگان نیرومندی زیر فرمان چند امیر دریایی ساخته شد که بزرگ ترین شان جرج، خدمت کار پیشین امیر مسلمان مهدیه بود. به یاری او، سلسله ای از فتوحات در سواحل آفریقا (۱۱۴۶–۱۱۵۳) انجام گرفت. از ۱۱۳۵، راجر دوم آغاز به فتح سواحل تونس کرد: طرابلس در ۱۱۴۶ و کاپ بونا در ۱۱۴۸ تصرف شد. این فتوحات اما در دوران جانشین او، ویلیام یکم سیسیل
، از دست رفت و هرگز بخشی پایدار از پادشاهی جنوب ایتالیا نشد. جنگ صلیبی دوم (۱۱۴۷–۱۱۴۸) فرصت دیگری به راجر داد تا حملات علیه بیزانس، دشمن سنتی نورمان ها در شرق، را از سر گیرد. او از طریق تئودوین سانتا روفینا، کاردینالی که همواره به دنبال پشتیبانان صلیبی بود، با کنراد سوم آلمان مکاتبه کرد تا اتحاد او با مانوئل یکم کومنن را بشکند. راجر شخصاً به بیزانس لشکر نکشید، بلکه فرماندهی را به جرج سپرد. در ۱۱۴۷، جرج با هفتاد کشتی از اوترانتو به کُرفو تاخت. به گفتهٔ نیکتاس کونیاتس، جزیره به خاطر رشوه های جرج (و مالیات سنگین امپراتوری) تسلیم شد و نورمان ها را به عنوان آزادکننده پذیرفت. جرج با باقی گذاشتن هزار سرباز، به پلوپونز رفت، آتن را غارت کرد و سپس به جزایر اژه یورش برد. او سواحل اوبویا و خلیج کورینت را ویران کرد و تا تبس پیش رفت؛ کارخانه های ابریشم را غارت کرد و با صنعتگران ابریشم به پالرمو بازگشت. این غارت، صنعت ابریشم سیسیل را پایه گذاری کرد. در ادامه کورینت نیز غارت شد و یادگارهای تئودور آمسایی ربوده شدند. اما در ۱۱۴۹، کُرفو بازپس گرفته شد. جرج سپس به قسطنطنیه تاخت و گرچه نتوانست پیاده شود، اما پایتخت را با تیرانداز
ی به پنجره های کاخ به سخره گرفت. این یورش اثر پایداری بر جای نگذاشت. راجر در پالرمو در ۲۶ فوریهٔ ۱۱۵۴ درگذشت و در کلیسای جامع پالرمو به خاک سپرده شد. جانشین او پسر چهارمش، ویلیام یکم شد. میراث امروزی. راجر موضوع اپرای "پادشاه راجر" (۱۹۲۶) اثر کارول شیمانوفسکی، آهنگساز لهستانی است. ماه های پایانی زندگی او نیز در کتاب "یک سلطان در پالرمو" نوشتهٔ طارق علی روایت شده است. دانشگاه خصوصی Studiorum Universitas Ruggero II، مرتبط با آکادمی نورماندی، در ۳۰ آوریل ۲۰۰۱ در ایالات متحده به افتخارش بنیان نهاده شد. خانواده. ازدواج نخست راجر در ۱۱۱۷ با الویرا کاستیا، دختر آلفونسوی ششم کاستیا، بود. پس از مرگ او، شایعه شد که خود راجر نیز درگذشته زیرا اندوه او را به انزوا کشانده بود. آنان شش فرزند داشتند: راجر سوم، دوک آپولیا (۱۱۱۸ – ۱۲ مه ۱۱۴۸)، وارث و دوک آپولیا (از ۱۱۳۵)، و احتمالاً کنت لچه. تنکرد، شاهزادهٔ باری (۱۱۲۰–۱۱۳۸)، شاهزادهٔ باری (از ۱۱۳۵). ویلیام یکم سیسیل (۱۱۲۰/۱۱۲۱ – ۷ مه ۱۱۶۶)، جانشین او، دوک آپولیا (از ۱۱۴۸). آلفونسوی هوتویل (۱۱۲۲ – ۱۰ اکتبر ۱۱۴۴)، شاهزادهٔ کاپوآ (از ۱۱۳۵) و دوک ناپل. آدلیسیا (۱۱۲۶ – پس از ۱۱۸۴)،
که نخست با ژوسلین، کنت لورتو، و سپس با روبرت سوم، کنت لوریتلو ازدواج کرد. هنری (۱۱۳۰ – ۱۱۴۳)، شاهزادهٔ تارانتو. ازدواج دوم او در ۱۱۴۹ با سیبیلا بورگوندی، دختر هوگو دوم، دوک بورگوندی، بود. آنان دو فرزند داشتند: هنری (۲۹ اوت ۱۱۴۹ – در کودکی درگذشت) کودکی مرده زاده (۱۶ سپتامبر ۱۱۵۰) ازدواج سوم او در ۱۱۵۱ با بئاتریس رتِل، خویشاوند بالدوین دوم اورشلیم، بود. آنان یک دختر داشتند: کنستانس یکم سیسیل (زاده پس از مرگ پدر، ۲ نوامبر ۱۱۵۴ – ۲۸ نوامبر ۱۱۹۸)، که با هنری ششم، امپراتور مقدس روم ازدواج کرد و بعدتر ملکهٔ سیسیل شد. راجر همچنین پنج فرزند نامشروع شناخته شده داشت: — از دختر هوگو یکم، کنت مولیز: سایمون تارانتو، که در ۱۱۴۴ شاهزادهٔ تارانتو شد. — از معشوقه های ناشناس: دختری که همسر رودریگو گارسس (بعدتر هنری، کنت مونتسکالیزو) شد. دختری که همسر نجیب زادهٔ ناپلی، آدام، شد. کلمنزا، همسر هوگو دوم، کنت مولیز. مارینا یا مارتینا، همسر دریابان مارگارتوس برندیسی.
گابریل انور متولد ۴ فوریه ۱۹۷۰ یک بازیگر انگلیسی است. او بیشتر برای رقصیدن با آل پاچینو در فیلم بوی خوش زن و همچنین ایفای نقش فیونا گلنان در سریال آمریکایی مهره سوخته شناخته می شود. او در سریال once upon a time نیز در فصل هفت بازی کرده است. زندگی. انور در شهر لالهام در ساری انگلستان به دنیا آمد. مادرش شیرلی هیلز یک بازیگر انگلیسی و پدرش طارق انور، تدوینگر و تهیه کننده و متولد شهر دهلی در هند و برنده دو جایزه بفتا و دو نامزدی اسکار برای تدوین فیلم است. انور در رشته رقص و درام در آکادمی هنرهای تئاتر ایتالیا کنتی شهر لندن فارغ التحصیل شد. انور یک دختر به نام ویلو دارد که در سال ۱۹۹۳ به دنیا آمد و پدرش کریگ شفر است. او بعدها با بازیگری به نام جان وری ازدواج کرد و یک پسر به نام هوگو و یک دختر به نام پایسلی ثمره این ازدواج است. همچنین شفر پدرخوانده فرزندان انور از رابطه او با وری است. از آوریل ۲۰۱۰، انور با شریف مالنیک رابطه دارد. حرفه. بازیگری انور با بازی در مینی سریال های هایدوی شروع شد. زمانی که در حال بازی در فیلم ها در لندن بود با یک بازیگر آمریکایی به نام کریگ شفر آشنا شد که مقدمه حضور او در هالیوود را در پی
داشت. او به همراه شفر در بسیاری از فیلمهای آمریکایی بازی کرد. در سال ۱۹۹۴ مجله پیپل او را در لیست زیباترین مردم دنیا در بین ۵۰ نفر اول قرار داد. ماندگارترین نقش وی بازی در فیلم بوی خوش زن در سال ۱۹۹۲ است که در آن به همراه آل پاچینو تانگو می رقصد. او هم اکنون مشغول بازی در سریال آمریکایی مهره سوخته است که در آن نقش فیونا گلنان را عهده دار است. او هم چنین در فیلم سه تفنگدار، جسددزدها، "قصه گو" و قلب یک جنگجو بازی کرده است. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که گابریل انور در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
ناقارا (ناغارا) (, ، ) از سازهای قدیمی و کوبه ای مردمان آذربایجانی در جمهوری آذربایجان و ایران (به ویژه در استان آذربایجان شرقی) و ارمنستان است، هرچند امروزه در سراسر کشورهای حوزه قفقاز و ترکیه شاهد رواج آن هستیم. تاریخچه. ناقارا ساز قدیمی آذربایجانی است که هم در جمهوری آذربایجان و هم در مناطق آذربایجان شرقی ایران نواخته می شده است. استاد وحید اسداللهی روایت می کند که در کودکی خود شاهد ناقارا نوازی نوازنده ای هشتاد ساله به نام سلیمان در تبریز بوده که وی می گفته از کودکی نواختن این ساز را آغاز کرده، و این مشاهدات، تاریخ رواج نواختن این ساز در آذربایجان ایران را تا حدود ۱۲۷۰ خورشیدی و اواخر دوران سلطنت ناصرالدین شاه قاجار عقب می برد. همچنین عکسی از «موزه مردم شناسی و قوم شناسی» آکادمی علوم روسیه، دسته نوازندگان ارمنی در تفلیس (پیش از سال ۱۹۰۰) را نشان می دهد و حکایت از رواج تاریخی این ساز در منطقه قفقاز در آن دوران دارد. ناقارا یکی از مهم ترین سازهای پوست صداست، متشکل از استوانه ای معمولاً چوبی و در موارد پلاستیکی (سازهای مشقی) که بر دو سر دهانه آن پوست کشیده اند. پوست که در هر طرف دور طوقه فلزی دوخته شده، با ط
ناب به بدنه استوانه ای وصل می شود. گفتنی ست در نوازندگی های حرفه ای تر از این طناب ها برای تغییر دادن کوک ساز هم استفاده می شود. روی بدنه ساز سه سوراخ برای ورود و خروج هوای داخل ساز تعبیه شده است. ناقارا در قدیم به دو صورت وجود داشته است: ۱- «ناقارای بزرگ» با قطر دهانه ۳۴-۳۵ سانتی متر و ارتفاع ۳۱ سانتی متر که امروزه در ارکسترها و آنسامبل ها به کار می رود. ۲- «ناقارای کوچک» با قطر دهانه ۳۰-۳۲ سانتی متر، که همچنان نقش همراهی برای رقص های آذربایجانی را دارد. این ساز تا پیش از تحول نوازندگی با دست، جزو سازهای محلی، و از آن پس بسته به مورد استفاده جزو سازهای محلی و شهری به شمار می رود. ناقارا، هم ساز همنوازی (به همراه سرنا، ارکسترهای آذربایجانی و سمفونیک) و هم ساز تکنوازی است. در ایران تا همین اواخر، نوازندگی از این ساز به دلیل نبود ارکسترها ، بیشتر محدود به مجالس عروسی و جشن ها بود شیوه نوازندگی. شیوه نوازندگی قدیمی با چوب و ترکه، مانند نوازندگی سازهای خانواده دهل است، که چوب (مضراب) در دست غالب و ترکه در دست غیر غالب قرار گرفته و ساز با بند از گردن یا کتف نوازنده آویزان می شود. با ورود این ساز به ارکسترها، شیوه
نوازندگی با دست روی این ساز اعمال می شود، بدین صورت که ساز از روی کتف، به حالتی مایل روی پای غیرغالب نوازنده قرار می گیرد، و تکنیک های نوازندگی نیز در مراحلی سه گانه روی این ساز تکامل می یابد: در مرحله اول، کمی پس از آغاز قرن چهاردهم خورشیدی، نوازندگان تنها به اجرای تکنیک های ساده با تُم، کناره (گِراخ) و پِلِنگ (چیرتمه) می پردازند، ولی تثبیت بیشتر این ساز در ارکسترهای جمهوری آذربایجان، موجب تعویض پوست طبیعی با پلاستیک می شود که عملاً ان اجرای انواع ریز و ترمولو و پِلِنگ را ممکن می سازد. با هرچه حرفه ای تر شدن اجرا، ناقارا بیش از پیش نقش تک نواز به خود می گیرد. در تحول سوم، در دو دهه انتهای قرن چهاردهم خورشیدی، با اضافه شدن تکنیک های اجرایی سازهای پوست صدای دیگرِ فرهنگ ها (که جزو تکنیک های اجرایی اصلی و کلاسیک ناقارا نیست) هرچه بیشتر بر قابلیت های اجرایی ناقارا می افزاید. جالب آنکه نواختن ناقارا در ایران در مواردی شکلی تخصصی تر از جمهوری آذربایجان پیدا کرده است: برای نمونه، استفاده بیشتر از چیرتمه ها و ریز چیرتمه ها در استان آذربایجان شرقی ایران نسبت به جمهوری آذربایجان، که بنا به نظر استاد اسداللهی تحت تاثیر
تکنیک های پیچیده ریز و پِلِنگ دایره است. تاثیرات فرهنگی. یک ضرب المثل معروف در زبان ترکی آذربایجانی هست، که می گوید ← ؛ اشاره به موضوعی می شود که کسی کاری را در زمان مشخص آن به انجام نمی رساند.
شکافت یاخته در زیست شناسی، به بخش شدن بدنه (یا جمعیت، یا گونهٔ) یک یاخته به دو یا چند پاره، و نوزایی دوبارهٔ هر یک از آن بخش ها به بدنه ها (یا جمعیت ها، یا گونه ها) ی جداگانه ای از یاخته ها گفته می شود. شکافت دوتایی، دو دسته از یاخته ها را پدیدمی آورد و شکافت چندتایی، دسته های بیشتری را می سازد.
قارمان (، از garmonika (), همچنین نامیده می شود "harmonics") هم خانواده با آکوردئون که از سازهای مهم روسیه و قفقاز می باشد. استفاده از آلت موسیقی قارمان یا گارمان در بین مردم روس، آذربایجان ایران ، مردم آذربایجانی، مردم چچن، تاتارها و چرکس ها رایج است. قارمان نقش مهمی در موسیقی آذربایجانی دارد، در مراسم، جشنواره و عروسی های آذربایجان ایران مخصوصاً در نواحی روستایی و عشایری کاربرد دارد.
جنگ عثمانی و لهستان در ۱۶۳۳-۱۶۳۴ میلادی یکی از چندین برخورد نظامی میان مشترک المنافع لهستان-لیتوانی و امپراتوری عثمانی بود.
جایزه ادبیات نسل جوان آلمان تنها جایزه ادبی آلمان است که از سال ۱۹۵۶ هر ساله به بهترین کتاب های تصویری، کتاب های کودکان و نوجوانان و کتاب های غیر داستانی تعلق می گیرد. برندگان این جایزه در هر حوزه ۸۰۰۰ یورو و یک تندیس برنزی دریافت می کنند.
جنگ عثمانی و لهستان (۱۶۸۳–۱۶۹۹) یا جنگ سوم عثمانی و لهستان یا جنگ اتحاد مقدس به جبهه لهستان در جنگ بزرگ عثمانی اشاره دارد. این جنگ با پیروزی بزرگ ارتش لهستان در نبرد وین به سال ۱۶۸۳ میلادی آغاز شد و با امضای پیمان کارلویتز، که سرزمین های از دست رفته مشترک المنافع لهستان-لیتوانی در جنگ پیشین (جنگ عثمانی و لهستان (۱۶۷۲-۱۶۷۶)) را به این دولت بازگرداند، به پایان رسید. این جنگ آخرین برخورد نظامی میان مشترک المنافع لهستان-لیتوانی و امپراتوری عثمانی بود و اگرچه، به شکست عثمانی ها انجامید اما مقدمه و سرآغاز ضعف و زوال هردو دولت شد؛ به خصوص، لهستان-لیتوانی که طی قرن بعد دچار تجزیه از جانب همسایگانش شد. نبردها. فهرست زیر تنها شامل نبردهایی است که در جبهه لهستان-لیتوانی رخ داد:
قیام خملنیتسکی شورش کازاکها در اوکراین بود که میان سال های ۱۶۴۸-۱۶۵۷ میلادی رخ داد و به تدریج به جنگ استقلال اوکراین از لهستان تبدیل شد. کازاکها تحت فرماندهی هتمان بوگدان خملنیتسکی با همراهی تاتارهای کریمه و نیروهای دهقانی، به لشکریان مشترک المنافع لهستان-لیتوانی هجوم بردند. نتیجهٔ این جنگ، پایان کنترل و سیطرهٔ لهستانی ها و یهودیان بر اوکراین و نیز اتمام تسلط عقایدی همچون قرائیم در این کشور شد. این قیام نوعی ارتباط نمادین میان اوکراین و روسیه را به نمایش گذارد. کازاکها که از تزار روسیه کمک خواسته بودند، موافقت کردند که در صورت پیروزی بر لهستان، اوکراین شرقی را به قلمرو روسیه منضم سازند و به این قول خود جامهٔ عمل پوشانیدند. طبق گفته های تاراس شوچنکو، این جنگ باعث اسارت مردم اوکراین در چنگال روس ها گردید. این قیام در ابتدا با شورش کازاکها آغاز شد اما به مرور زمان که بخش اعظم جمعیت ارتدوکس اوکراین در برابر حاکمان کاتولیک لهستانی به کازاکها پیوستند، درگیری ها شکلی مذهبی به خود گرفت. قیام سرانجام با پیروزی کازاکها و پیوستن اوکراین شرقی به قلمرو روسیه تزاری پایان گرفت. پیروزی شورشیان در اوکراین، وجهه و اعتبار لهستا
ن را به عنوان یک ابرقدرت درهم شکست و از سویی دیگر منجر به ضعف این کشور در مقابل همسایگانش نظیر روسیه و سوئد گردیده و واقعهٔ سیل (تاریخ لهستان) را به دنبال داشت. پس آمدها. در عرض چند ماه تقریباً همه اشراف لهستانی، مقامات و کشیش ها از میان رفتند یا از سرزمین هایی که امروز اوکراین است به بیرون رانده شدند. تلفات جمعیت مشترک المنافع در این قیام بیش از یک میلیون نفر بود. علاوه بر این، نتیجهٔ این قیام برای یهودیان زیان قابل توجهی داشت چون در آن زمان آنها بیشترین و بزرگ ترین نمایندگان و طرف دارانِ در دسترس از رژیم شلختا بودند.
طبق قانون اساسی تعیین وزیر با رئیس جمهور است؛ از این رو رئیس جمهور باید بعد از احراز شرایط مربوط به وزراء صلاحیت عمومی آن ها را تأیید کرده و به مجلس معرفی کند. تأیید کابینه رئیس جمهور در ایران و بررسی صلاحیت و دادن رای اعتماد به وزرای پیشنهادی توسط مجلس شورای اسلامی انجام می شود. حسن روحانی طبق قانون تا ده روز پس از مراسم تحلیف فرصت دارد تا کابینه خود را معرفی کند اما وی اعلام کرد در همان روز تحلیف وزرای خود را معرفی خواهد کرد. بر اساس آیین نامه بعد از اعلام وصول، نمایندگان یک هفته فرصت بررسی وزرای پیشنهادی را دارند و دستورکار صحن فقط رای اعتماد به وزرا می شود. کابینه اول. مراسم تحلیف یازدهمین دوره ریاست جمهوری در ۱۳ مرداد ۱۳۹۲ در مجلس شورای اسلامی برگزار شد. پس از این مراسم حسن روحانی رسماً به عنوان هفتمین رئیس جمهور ایران شروع به کار کرد. معمولاً دریافت رای اعتماد از سوی مجلس در ایران چندین روز به طول می انجامد. حسن روحانی پیشتر وعده داد که از همه افراد شایسته، صرف نظر از وابستگی های حزبی استفاده خواهد کرد. بر اساس اطلاعات آماری وزرای پیشنهادی حوزه اقتصاد (تیم اقتصادی دولت) توانستند بیشترین آرای موافق نماین
دگان را از آن خود کنند. در این میان محمدعلی نجفی، جعفر میلی منفرد و مسعود سلطانی فر نتوانستند از مجلس رای اعتماد بگیرند. موضعگیری محافظه کاران. در حالی که هنوز روحانی لیست قطعی کابینه را اعلام نکرده بود حدود ۸۰ تن از نمایندگان، موسوم به فراکسیون اصول گرایان، چند روز قبل از اعلام لیست کاندیداهای وزارت در بیانیه ای اعلام کردند که مجلس به افرادی که در حوادث بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ مخالفت صریح خود را اعلام نکرده اند، رای اعتماد نخواهد داد. این پیش شرط ها توسط گروه های اصلاح طلب محکوم شد و عبور از قانون خوانده شد. کابینه دوم. مراسم تحلیف دوازدهمین دوره ریاست جمهوری در ۱۴ مرداد ۱۳۹۶ در مجلس شورای اسلامی برگزار شد. پس از این مراسم حسن روحانی به عنوان هفتمین رئیس جمهور ایران ابقا گردید. روحانی در ۱۷ مرداد ۱۳۹۶ هیئت وزیران پیشنهادی خود را منهای وزیر علوم برای کسب رای اعتماد به مجلس معرفی کرد. مراحل معرفی کابینه. دولت یازدهم. دور اول. حسن روحانی در انتهای سخنرانی خود در مراسم تحلیف درخواست بررسی و سابقهٔ کاری اعضای کابینهٔ پیشنهادی دولت تدبیر و امید را به ریاست مجلس ارائه داد که پس از آن توسط دبیر مجلس متن
نامه و فهرست اعضای کابینه خوانده شد. پس از اتمام فعالیت مجلس شورای اسلامی در این موضوع، محمدعلی نجفی، جعفر میلی منفرد و مسعود سلطانی فر برای وزارتخانه های آموزش و پرورش، علوم و تحقیقات، و ورزش و جوانان نتوانستند در کابینهٔ دولت یازدهم قرار بگیرند. دور دوم. حسن روحانی در روز ۲۷ مهر ۱۳۹۲، نام ۳ وزیر پیشنهادی برای وزارتخانه های بدون وزیر که در دور اول معرفی وزرای پیشنهادی رای نیاورده بودند را به مجلس معرفی کرد. به این ترتیب علی اصغر فانی برای وزارت آموزش و پروش، رضا فرجی دانا برای وزارت علوم و رضا صالحی امیری برای وزارت ورزش و جوانان معرفی شدند. رای گیری در خصوص ۳ وزیر وزارتخانه های باقی مانده در روز یکشنبه مورخ ۵ آبان ۱۳۹۲ با حضور ۲۶۱ نفر از نمایندگان انجام شد. دقایقی بعد از اتمام جلسه رای گیری، حسن روحانی از طریق وب گاه رسمی دولت، از نمایندگان مجلس به دلیل رای اعتماد به دو وزیر دیگر کابینه تشکر کرد. دور سوم. حسن روحانی در ۲ آبان ۱۳۹۵ و پس از استعفای وزرای آموزش و پرورش، فرهنگ و ارشاد اسلامی و ورزش و جوانان، در راستای ترمیم کابینه دولت یازدهم، رضا صالحی امیری، فخرالدین احمدی دانش آشتیانی و مسعود سلطانی فر را به
عنوان وزرای پیشنهادی فرهنگ و ارشاد اسلامی، آموزش و پرورش و ورزش و جوانان به مجلس شورای اسلامی معرفی نمود. دولت دوازدهم. روحانی در ۱۷ مرداد ۱۳۹۶ هیئت وزیران پیشنهادی خود را برای دولت دوازدهم منهای وزیر علوم برای کسب رای اعتماد به مجلس معرفی کرد. بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی از روز سه شنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۶ در صحن علنی مجلس آغاز گردید. در نهایت تمامی وزرا به جز وزیر پیشنهادی نیرو رای اعتماد گرفتند. افراد معرفی شده. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی. دولت یازدهم. علی جنتی، نامزد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت اول حسن روحانی بود که توانست از مجلس رأی اعتماد بگیرد. او به روزنامه بهار که نزدیک به اصلاح طلبان ایران است گفته «از حضور و همکاری با افراد افراطی، جناحی و تندرو پرهیز می کنم.» دولت دوازدهم. با آغاز به کار دولت دوم حسن روحانی وی سید عباس صالحی، را به عنوان وزیر پیشنهادی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت دوازدهم به مجلس معرفی کرد. وزارت علوم تحقیقات و فناوری. دولت یازدهم. گمانه زنی دربارهٔ گزینه های وزارت علوم کابینه یازدهم، از همان نخستین روزهای پس از پیروزی حسن روحانی آغاز شد. عبدالله جاسبی رئیس سابق دانشگاه آزا
د و جعفر توفیقی وزیر علوم دولت اصلاحات، رضا فرجی دانا، رئیس اسبق دانشگاه تهران و محسن اسماعیلی عضو هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه تهران از نام های مطرح شده بودند. آیت الله صدیقی در جریان خطبه نماز جمعه، دربارهٔ فردی که قرار است مسئولیت وزارت علوم، تحقیقات و فناوری را در دست بگیرد به حسن روحانی هشدار داد. وی گفت از انتخاب وزیر علوم یا رؤسای دانشگاه هایی که بوی فتنه می دهند، خودداری شود. حسن روحانی سرانجام جعفر میلی منفرد، مهندس و استاد دانشگاه امیر کبیر را برای تصدی این مقام معرفی کرد که با موافقت مجلس روبرو نشد. سپس جعفر توفیقی به سرپرستی منصوب شد. گمانه زنی ها حاکی از این بود که توفیقی دومین پیشنهاد رئیس جمهور خواهد بود ولی در آخرین روزها، فرجی دانا به عنوان وزیر معرفی شد که مورد اعتماد مجلس قرار گرفت. رای اعتماد به فرجی دانا کمتر از یک سال دوام آورد و نه ماه بعد از آن، وی در تاریخ ۲۹ مرداد ۱۳۹۳، رضا فرجی دانا نیز به وسیله مجلس استیضاح و برکنار شد. از جمله دلایل استیضاح او به کارگیری افراد مرتبط با اعتراضات انتخابات سال ۸۸ بود. همچنین عدم پذیرش پذیرفته شدگان بورسیه های تحصیلات تکمیلی که در دوره محمود احمدی ن
ژاد در داخل و خارج بورسیه شده بودند نیز از دلایل دیگر نماینگان مجلس بود. فرجی دانا در جلسه استیضاح، توضیحاتی را در مورد نحوه اعطای بورسیه در دولت احمدی نژاد ارائه کرد و گفت: "آیا دانشجوی ادبیات فارسی و فقه و حدیث را باید به خارج اعزام کنیم؟." پس از استیضاح رضا فرجی دانا و دو ماه سرپرستی محمدعلی نجفی بر این وزارتخانه، نهایتاً در ۳۰ مهرماه ۱۳۹۳، محمود نیلی احمدآبادی طی نامه ای توسط رئیس جمهور به عنوان وزیر پیشنهادی علوم، تحقیقات و فناوری به مجلس معرفی گردید. جلسه بررسی صلاحیت نیلی در روز چهارشنبه ۷ آبان ۱۳۹۳، در مجلس شورای اسلامی برگزار گردید و او نیز موفق به کسب رأی اعتماد از مجلس نشد. در ۲۰ آبان ۱۳۹۳ حسن روحانی طی نامه ای به علی لاریجانی، احمدی دانش آشتیانی را برای تصدی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به مجلس معرفی کرد، جلسه بررسی صلاحیت دانش آشتیانی در روز سه شنبه ۲۷ آبان ۱۳۹۳، در مجلس شورای اسلامی برگزار گردید و او نیز موفق به کسب رأی اعتماد از مجلس نشد. با مخالفت مجلس با سه وزیر پیشنهادی، مهلت سرپرستی محمدعلی نجفی با حکم حکومتی از سوی رهبر ایران تمدید شد. حسن روحانی در ۲۸ آبان ۱۳۹۳ پس از عدم اعتماد مجلس به فخ
رالدین احمدی دانش آشتیانی در نامه ای به علی لاریجانی، محمد فرهادی را به عنوان پنجمین وزیر پیشنهادی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به مجلس معرفی کرد و قرائت نامهٔ معرفی وی بر خلاف گزینه های پیشین با استقبال و واکنش مثبت نمایندگان مجلس مواجه گردید. نهایتاً فرهادی توانست از مجلس رأی اعتماد بگیرد. دولت دوازدهم. با آغاز به کار دولت دوم حسن روحانی وی در حالی لیست کابینه پیشنهادی را به مجلس فرستاد که در آن از وزیر پیشنهاد علوم نامی به میان نیامده بود. در نهایت با کمی تاخیر، منصور غلامی به عنوان وزیر پیشنهادی به مجلس معرفی شد و توانست رای اعتماد بگیرد. وزارت نفت. دولت یازدهم. بیژن زنگنه وزیر نفت دولت اصلاحات از سال ۱۳۷۶ تا ۸۴ از گزینه هایی بود که در ابتدا در گمانه زنی ها برای تصدی وزارت نفت در دولت یازدهم مطرح بود. وی در طول سال های وزارت، موفق به جذب میلیاردها دلار سرمایه گذاری خارجی در حوزه وسیع نفت و گاز ایران شد. محمدرضا نعمت زاده، مشاور و رئیس ستاد انتخاباتی روحانی، گفت: «حضور آقای زنگنه به عنوان وزیر نفت دولت یازدهم قطعی شده است.» پیش از انتخاب زنگنه، در پی چالش ایجاد شده توسط کمیسیون انرژی مجلس که از سوی ریاست ا
ین کمیسیون، مسعود میرکاظمی رهبری می شد، گمانه زنی هایی مبنی بر عدم رأی اعتماد مجلس به وزارت زنگنه قوت گرفت و پس از آن، نام دو نفر برای سرپرستی وزارت نفت مطرح شد. نفر اول سیف الله جشن ساز مدیرعامل شرکت نفت ایران و مدیرعامل اسبق شرکت ملی نفت ایران و دومین نفر نیز غلامحسین نوذری وزیر اسبق نفت ایران بود. مخالفان. حکیمی نماینده رودبار سخنرانی مخالف خود را این گونه آغاز کرد: «بنده به عنوان دبیرکل حزب وفاق ملی تنها حزب اصولگرای مدافع آقای روحانی صحبت می کنم. در زمستان گذشته در نطق میان دستور از ایشان دفاع کردم و از اسفندماه رسماً ستاد ما شکل گرفت و سفرهای استانی انجام شد اما متأسفانه از اردیبهشت ماه سال جاری از اصحاب فتنه در ستاد ایشان حضور یافتند و رسماً اعلام کردیم به عنوان اصولگرا نمی توانیم با آن ها کار کنیم چون رسماً افتخار می کردند در فتنه حضور داشتند حتی در اردیبهشت ماه.» این نماینده که خود از حامیان پیشین روحانی در انتخابات است تندترین نقدها را در مخالفت با کلیت کابینه مطرح کرد. فتنه اصطلاحی که برخی مقامات ایران حوادث پس از انتخابات ۱۳۸۸ را با آن می خوانند. بزرگواری در ابتدای صحبت خود گفت: «در مجلس باید روح
مدرس حاکم باشد نه روح چاخان گویی و وکیل الدوله بودن، وزرای پیشنهادی نیز برای این چاپلوسان اهمیتی قائل نیستند، کسانی که تا دیروز دست احمدی نژاد را می بوسیدند ببینید امروز چه حرفهایی می زنند.» این نماینده در بخش دیگری از نطق خود گفت: «سیدم و لر تبار، در نتیجه حرفم را می زنم و هر وزیری که رای آورد و به منطقه محروم من نگاه ویژه نداشت با چماق لری با وی برخورد خواهم کرد.» وی در مخالفت با وزارت زنگنه گفت: «اگر آقای زنگنه بیاید آقازاده هایی مثل مهدی هاشمی دله دزد، میدان دار می شوند.» علی لاریجانی بلافاصله در واکنش به این اظهارات بزرگواری، گفت: «شما در مطالبتان اسم افراد را می آورید و توهین می کنید، درست نیست بعداً مسئله ایجاد می شود. بهتر است رعایت کرده و دربارهٔ برنامه ها سخن بگوییم.» دولت دوازدهم. با آغاز به کار دولت دوم حسن روحانی وی مجدداً بیژن نامدار زنگنه، را به عنوان وزیر پیشنهادی نفت در دولت دوازدهم به مجلس معرفی کرد. وزارت امور خارجه. دولت یازدهم. به نظر می رسید محمد جواد ظریف از گزینه های اصلی مطرح شده برای وزارت امور خارجه دولت یازدهم باشد. گزینه های مختلفی برای تصدی وزارت امور خارجه دولت یازدهم مطرح شده ب
ود. افرادی چون علی اکبر ولایتی، علی اکبر صالحی، کمال خرازی هریک توسط رسانه ها مطرح شده بودند. گزینه معرفی شده یعنی محمدجواد ظریف در دوران محمد خاتمی مدتی معاون حقوقی و امور بین الملل وزارت خارجه بود. پس از آن به نمایندگی ایران در سازمان ملل منصوب شد و تا مدتی پس از انتخاب محمود احمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور نیز در این سمت باقی بود. وی پس از عزل از این سمت به تهران بازگشت و تاکنون در دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه مشغول کار بوده است. روزنامه وال استریت ژورنال در تحلیلی انتخاب نماینده سابق ایران در سازمان ملل به عنوان نامزد پست وزارت خارجه را «نشانه ای امیدبخش» خواند و نوشت: «آقای ظریف حامی تعامل با آمریکا بوده است» و «وی به دنبال حمله واشینگتن به افغانستان و برای تأسیس دولت جدید کابل، با دولت بوش همکاری کرده است.» دولت دوازدهم. با آغاز به کار دولت دوم حسن روحانی وی مجدداً محمدجواد ظریف، را به عنوان وزیر پیشنهادی امور خارجه در دولت دوازدهم به مجلس معرفی کرد. وزارت امور اقتصادی و دارایی. دولت یازدهم. علی طیب نیا در گفتگویی اظهار داشت که پست وزیر امور اقتصادی و دارایی ایران دولت دوازدهم به او پیشنهاد ش