Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسلامی قرار گرفت و بارها از آن نقل قول به عمل آمد. ثابت بن قرّه برای تدبیر سلامت کودکان و درمان بیماریهای اطفال طبیب را به آن کتاب نیازمند می داند (ص ۵–۶). ابن بیطار (که همه جا او را ابن سرانیون نوشته) فراوان از او نقل قول کرده است (مثلاً ۱/۸۵). محمد بن زکریای رازی در کتاب الجاوی به کرّات و نیز ابن مُطران به آن استناد کرده اند (نک: الحاوی، مثلاً ۷/۱۵۷، ۸/۱۹۴؛ اولمان، 102 III/241-242; .(GAS, لکلرک تمام نقلهای رازی و ابن بیطار را با ترجمه لاتینی گراردوس کرمونایی مقابله کرده و کلمه به کلمه آنها را یافته است .(I/115) این کتاب چنان که چاپهای مکرر آن نشان می دهد در قرون وسطی رواج بسیاری یافت. ابن سرابیون برای درمان بیماریها از طریق فَصْد (گشودن رگها و گرفتن خون) اهمیت زیادی قائل بود و برای این روش درمانی (فصّادی) دستورهای دقیق داده است. آخرین مقاله کتاب دربارهٔ تریاقات است (سارتن، ۱/۷۰۴–۷۰۵). القرابادین:، نام این اثر که قطعاً ترجمه عربی داشته و فعلاً موجود نیست، در کتاب الحاوی آمده است (رازی، ۶/۲۸۲، ۷/۱۷۰، ۸/۱۰۰، ۹/۷۳). در کتاب صیدنه ابوریحان بیرونی نیز نامی از ابن سرابیون آمده (ص ۱۱۹) که به نظر سزگین شاید اشاره به
نقل از همین اقراباذین باشد. کتاب فی عشر مقالات لجالینوس:، این کتاب نیز فعلاً موجود نیست و ابوسهل بشربن یعقوب در الرسائل الطبیه از آن یاد کرده است (همان جا) فصول در طب ّ عملی: (ووستنفلد، همان جا) مآخذ: دایرةالمعارف بزرگ اسلامی
نیکولاس دی آگستو بازیگر آمریکایی و متولد ۱۷ آوریل ۱۹۸۰ در اوماها است. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که نیکولاس دی آگستو در آنها به ایفای نقش پرداخته است :
صمیمت (بهترین های یانی) آلبومی گردآوری شده از یانی می باشد که در سال ۲۶ اوت ۱۹۹۷ منتشر شده است.
فرودگاه بین المللی صبیحه گوکچن یکی از دو فرودگاه بین المللی شهر استانبول، بزرگ ترین شهر ترکیه است. فرودگاه صبیحه گوکچن در محلهٔ پِندیک در قسمت آسیایی کلانشهر استانبول در ۳۲ کیلومتری (۲۰ مایلی) جنوب شرق مرکز شهر قرار دارد و به عنوان قطب شرکت های هواپیمایی آنادولوجت و پگاسوس ایرلاینز فعالیت می کند. این فرودگاه دومین فرودگاه شهر استانبول است و نام خود را از صبیحه گوکچن، دخترخوانده مصطفی کمال آتاترک و اولین خلبان زن هواپیماهای جنگی در دنیا و اولین زن خلبان ترکیه گرفته است. اگرچه فرودگاه استانبول، که در ۶۳ کیلومتری (۳۹ مایلی) غرب بخش اروپایی استانبول واقع شده، بزرگتر است؛ اما فرودگاه صبیحه گوکچن همچنان یکی از بزرگ ترین فرودگاه های ترکیه است. ساخت این فرودگاه در سال ۱۹۹۸ آغاز گردید و در ژانویه سال ۲۰۰۱ با هزینه ۵۵۰ میلیون دلار آمریکا به بهره برداری رسید. بر اساس اطلاعات مرکز آمار فرودگاه های ترکیه، این فرودگاه از نظر ترافیک حمل مسافر در جایگاه سوم در ترکیه قرار دارد. ترمینال فرودگاه. این ترمینال ظرفیت پذیرایی از ۲۵ میلیون مسافر در طول سال را داراست و پروازهای داخلی و خارجی از ترمینال واحد انجام می گردد. دسترسی. این
فرودگاه در بخش آسیایی استانبول قرار دارد و شرکت حمل و نقل هاواش وابسته به شرکت ترکیش ایرلاینز از میدان تقسیم، کوز یاتاغی (در بخش آسیایی) و شهر ازمیت به صورت مرتب در ساعات مختلف مسافران را به فرودگاه می رساند. در خطوط اتوبوسرانی فوق هر نیم ساعت یک اتوبوس به مقصد فرودگاه و بالعکس حرکت می کند. مدت زمان رسیدن از میدان تقسیم به این فرودگاه با اتوبوس های شرکت هاواش تقریباً ۱ و نیم ساعت است. شرکت های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. مسافری. خطوط هوایی زیر، پروازهای منظم و چارتری به/از فرودگاه بین المللی صبیحه گوکچن انجام می دهند: آمار. به نقل از اداره کل مدیریت فرودگاه های ترکیه
دروازه راز آلبومی گردآوری شده از یانی می باشد که در سال ۱۹۹۷ منتشر شده است.
در آینه آلبومی گردآوری شده از یانی می باشد که در فوریه ۱۹۹۸ منتشر شده است.
پرنده شب آلبومی گردآوری شده از یانی می باشد که در ۲۸ اکتبر ۱۹۹۷ منتشر شده است.
یک روز آلبومی گردآوری شده از یانی می باشد که در ۱۳ ژوئیه ۱۹۹۹ منتشر شده است.
وزارت مبارزه علیه مواد مخدر یکی از وزارتخانه های افغانستان بود که در ۷ دلو/بهمن ۱۳۹۷ به فرمان رئیس جمهور با وزارت امور داخله ادغام شد و قرار است زیر نظر این وزارتخانه به فعالیت خود ادامه دهد. پیشینه. وزارت مبارزه علیه مواد مخدر در سال ۲۰۰۵ میلادی تاسیس گردید، که قبل از آن به حیث ریاست مبارزه علیه مواد مخدر بود. ریاست مبارزه علیه مواد مخدر در سال ۲۰۰۲ تحت شورای امنیت ملی تاسیس و در ماه ژانویهٔ ۲۰۰۳ به صورت کلی فعال شد. هدف وزارت مبارزه علیه مواد مخدر هماهنگ سازی تمام فعالیت های مبارزه علیه مواد مخدر و برنامه های دولت افغانستان با وزارت های دیگر، ادارات مستقل و بقیه موسسات ذیربط می باشد. منابع. سایت رسمی
سیلاس نام مجموعهٔ تلویزیونی کوتاه ۶ قسمتی آلمانی است و داستان پسر سیزده ساله ای است که از سیرک فرار می کند. این مجموعه از کانال سراسری زد د اف در سال ۱۹۸۱ پخش می شد. این سریال بر اساس رمانی از نویسندهٔ دانمارکی سسیل بودکر به نام سیلاس ساخته شده است. بازیگر اصلی نقش سیلاس در این مجموعه را پاتریک باخ به عهده دارد که او را یک شبه تبدیل به ستارهٔ تلویزیونی آلمان کرد. سیلاس در سال ۱۳۷۰ از تلویزیون جمهوری اسلامی ایران هم پخش شده است. داستان. سیلاس در کودکی به یک سیرک فروخته شده است و حال یک نوجوان شده است و برخلاف میل باطنی باید به فراگیری هنرهای سیرک بپردازد. سرانجام او از سیرک فرار می کند.
احشام قائدها، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۳۳ خانوار) ۱۳۳ نفر می باشد. موقعیت جغرفیایی. روستای اِحشام قائد ها در بخش مرکزی و از توابع خورموج است.فاصله اش تا مرکز دشتی 26 کیلومتر و در جنوب غربی آن قرار دارد. کوه مند در 5 کیلومتری غرب آن و دره «باغ شاه» در 2 کیلومتری غرب آن قرار دارد.این روستا دارای معدن گچ و محصولات و فرآورده های آن گندم ،جو و خرماست. طوایف موجود در روستا. در این روستا علاوه بر قایدها،طوایف دیگری از جمله رضائی ها و فقیه ها هم سکونت دارند.به هنگام هجوم انگلیس به بوشهر عده ای از اهالی این روستا به دفاع از میهن بر می خیزند که یکی از معروفترین این افراد مرحوم آقاشیر(آشیر)فقیه،پدر مرحوم حاج علی فقیه است.این روستا همچنین در زمان جنگ تحمیلی چندین شهید ، جانباز و رزمنده را تقدیم وطن کرده است. جاذبه های گردشگری. یکی از جاذبه های گردشگری این روستا مسجدی زیبا با معماری خاص به نام «مسجد صاحب الزمان(عج)» با امکاناتی مناسب است.در احداث این مسجد که نظر هر مسافری را به خود جلب می کند آق
ای حاج محمد فقیه فرزند مرحوم حاج علی فقیه فرزند آشیر نقش زیادی داشته است.
جبری، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۵ خانوار) ۲۲ نفر می باشد.
چارک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران است. روستای چارک در ۱۶ کیلومتری غرب خورموج مرکز شهرستان دشتی از توابع استان بوشهر در حاشیه کوه مند قرار دارد. قدمت آن به ۳۵۰ سال پیش می رسد و با آثار باستانی کشف شده قدمت آن دو هزار سال تخمین زده شده است. وجه تسمیه روستا به چه علت نام روستا را چارک نامیده اند: جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن ۷۶۰ نفر (۱۷۱ خانوار) بوده و اکنون حدود یک هزار نفر جمعیت (۲۳۰ خانوار) دارد.
چاوشی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۱۳۸ خانوار) ۵۸۱ نفر می باشد. مشاهیر. روستای چاوشی بزرگان زیادی را به استان و حتی کشور معرفی نموده است. بزرگانی چون: حجت الاسلام سید محمدحسن نبوی (سه دوره نماینده مردم بوشهر در مجلس شورای اسلامی و یک دوره خبرگان رهبری)، سید محمدصادق نبوی (شاعر و جزء اولین دبیران استان)، سید عبدالله علوی (شاعر و مداح اهل بیت)، سید عبدالله جعفر رضوی (از مدیران ارشد استان) و … که از مجال این عریضه خارج است. وجه تسمیه. تعابیر از کلمه چاوش در این جا چاوش به معنی نقیب سپاه و کسی که فرمان، تشویق و تهییج لشکر و سپاه جنگ را به منظور حمله و دفاع بر عهده دارد به کار برده شده است. (تاریخ بیهقی) برای نمونه دو بیت شعر از نظامی گنجوی که کلمه چاوش را به کار برده در اینجا می آوریم: «پسر چاوشان دید و تیغ و تبر قباهای اطلس کمرهای زر» «زدل دادن چاوشان دلیر دلاور شده گور بر چنگ شیر» خاقانی چاوش را در شعرش رئیس تشریفات معرفی کرده و به کسی که در دربار شاهان یا در نزد امرا و بزرگان وظیفه دار
امور تشریفاتی بوده و در روزهای سلام اشخاص را به حضور آنان معرفی می نموده است. «ننه قباد مخوان کیقباد خوانش از آنک قباد چاوش روز سلام او زیبد.» در اشعار شعرای دیگری چون: نظامی، خاقانی و پوربهای جامی چاوش را به عنوان نگهبان و مراقب کاروانیان به کار برده اند. (فرهنگ نظام) کسی که تعداد افراد سپاه و نام همه آنها و وظایفشان را بداند ای خادم سپید تو هم خادم سپاه خورشید روم پرور و ماه حبش نگار ولی آنچه در اینجا مد نظر ماست و همه مطلعین محلی و پیشینیان روستا به آن نظر دارند معنی جارچی و کسی است که دعوت رفتن به زیارت عتبات عالیات را می کند جارچی در فصل زیارت در روستاها و دهات به صورت سواره یا پیاده به راه می افتاده و مردم را به وسیله صدای خود (جار زدن) و خواندن اشعار مهیج و مناسب برای آن زیارت تشویق و ترغیب می نموده است (ناظم الاطباء) یا به آواز و اشعاری که فردی در جلو قافله زوار حرکت می نموده و اشعاری در منقبت و ستایش ائمه اطهار می سروده و باعث تهییج همراهان قافله می شده است. در چاوش خوانی که منطقه دشتی در کل و روستای چاوشی به طور اخص زادگاه آن به نظر می رسد طبق رسوم منطقه در مراسمی که اشخاص زوار ائمه اطهار قبل و بعد
از زیارت مردم را دعوت می کنند دو نفر خواننده چاوش به صورت مشاعره یک نفر یک بیت را طبق آهنگی خاص که به چاوش مشهور است می خواند و نفر دیگر بیتی دیگر را در جواب خواننده اول می خواند. بانگ چاوشان چو از ره بشنود تا نبیند رو به دیواری کند خواننده چاوش: به کسی گفته می شود که در منقبت و ستایش ائمه اطهار و مناسب با زیارت عتبات عالیات اشعاری را با آهنگی خاص می خوانده است. پس می تواند نتیجه گرفت وجه تسمیه چاوشی بیشتر به دلیل عبور کاروان های زوار از این منطقه بوده که به زیارت امام رضا (ع) و عتبات عالیات می رفته اند و هم اینکه مردم روستا چون اکثراً سادات و از مداحان و ذاکران اهل بیت بوده و خود نیز در خواندن چاوش مهارت خاصی داشته اند نامگذاری شده است. درآمد مردم. از ابتدای شکل گیری روستای چاوشی مردم روستا بیشتر به کارهای کشاورزی دیم و دامداری اشتغال داشتند. در بخش کشاورزی تعدادی کمی از مردم که استطاعتی داشتند با تولید محصولات کشاورزی در مزرعه (چهاب) با ارتزاق می پرداختند. البته غذای اصلی کشاورزی مردم روستا در اوایل شکل گیری خرما، گندم و جو، محصولات لبنی و دامی بود. محصولات کشاورزی به صورت دیم انجام می گرفت. پس رزق و روزی م
ردم بیشتر در پی باران و تحولات جوی بود. سالهای پرباران مردم خوشحال و روزی فراوان و سالهای خشکسالی نیز مایه فلاکت و بدبختی مردم بود تا جایی که حتی مردم به ملخ خواری و خوردن هسته های خرما روی می آوردند. در واقع دوران اولیه شکل گیری روستا مردم بیشتر در پی کسب درآمد و ثروت چندانی نبوده و به فکر گذران زندگی بودند. دامپروری نیز یکی از راه های کسب روزی در این روستا در اوایل بود. البته دامداری نیز در اوایل همچون کشاورزی به صورت عمده در اختیار افرادی معدود که تمکن مالی خوبی داشتند بود و بعضی از این افراد روستا دارای چوپانها و رمه های فراوان بودند. گله های دامداری شامل حیواناتی چون بز، گوسفند، گاو و حتی شتر بود. حتی به قول راویان معمر روستا آقارضاعلی میربهرام که از پایه گذاران روستا نیز به شمار می رفته گله های بزرگی از شتر داشته است. در کنار دامداری گسترده نگهداری مرغ و خروس برای گذراندن زندگی لازم و ضروی بود. بعد از گذار از این دوران و ورود صنایع و گسترش شهرنشینی به کشور شاهد شکل گیری مشاغل دیگر و راه های دیگر کسب درآمد در روستا هستیم تا جایی که روستا شکل اولیه تولیدی خود را به تدریج از دست داد و از تولیدکننده به مصرف
کنند صرف تبدیل گشت. یکی از صنایع اصلی که با توجه به مواهب خدادادی در کشور شکل گرفت صنعت نفت بود. در ایران قبل از ملی شدن نفت این ماده حیاتی دردست قدرهای استعمارگر غربی بود و زیر نظر شرکت نفت ایران و انگلیس اداره می شد. بعدها حضور روسها در شمال و آمریکاییها پس از ملی شدن در نفت ایران دیده شد. در نتیجه گسترش صنعت نفت و متکی شدن درآمد کشور نیاز به استخراج نفت برای درآمد بیشتر کارتلهای نفتی طرف قرارداد ایران اقدام به اکتشاف و گسترش چاه های نفتی در مناطق مختلف کشور زدند. بر اساس نقشه اولیه آنها در محدوده روستا منبع غنی نفتی و گازی پیش بینی شده بود پس شرکتهایی در روستا مستقر شدند و اقدام به حفاری در تپه های غربی روستا برای استخراج نفت نمود. بدین ترتیب با گسترش فعالیت شرکت تعدادی از افراد روستا به کار در شرکت مشغول شدند. شرکت برای راه سازی و نگهداری و راه اندازی دکل و تأمین مایحتاج غذایی و … به نیروهای بومی روستا احتیاج داشت. پس به این ترتیب با حضور شرکت نفت در روستا منبع درآمد دیگری برای اهالی به غیر از کشاورزی شکل گرفت و مایه تغییراتی در فرهنگ و اقتصاد مردم شد. به تدریج مردم روستا با توجه ارتباطات فرهنگی با مراجع
و علما احساس به آموزش و پرورش در روستا شکل گرفت و مدرسه این روستا در سال ۱۳۲۵ خورشیدی تأسیس شد. در پی آن و خروج نیروهای آموزش دیده و نیاز منطقه به این افراد باسواد، پس در قسمتهای مختلف استان و حتی کشور پستهای مدیریتی و اداری را در دست گرفتند. این افراد در بخشهای گوناگونی مانند آموزش و پرورش (معلمی)، مدیریت بخشی از ادارات، استادی دانشگاه ها در کشور، حوزه های علمیه، صنعت نفت و… مشغول به کار شدند. با گسترش روند شتابنده شهرنشینی و مهاجرت مردم و ارتباطات روستا با شهرها مردم دیگر تمایلی به تولید محصولات کشاورزی نمی دیدند. با توجه به درآمدی که از طریق تصدی امور دولتی به دست می آوردند زندگی خود را می گذراندند و به تدریج کشاورزی به ورطه فراموشی سپرده شد. محصولات کشاورزی و باغی از تولیدات روستا حذف شد و تنها فعالیت روستا در کشاورزی به کشت نخل، گندم و جو محدود شد. این بی نیازی در سالهای اخیر باعث چشم پوشی از تنها محصولات کشاورزی فوق نیز گشته و می رود که کشت به طور کلی از حیطه درآمدی روستا حذف شود. در بخش دامپروری نیز تعداد اندکی از مردم روستا به صورت گله ای بنه ای به این کار مشغول هستند و بقیه آن به تعدادی معدود بز و گ
وسفند دارند و شترداری و گاوداری به طور کلی از بین رفته است. در پایان می توان نتیجه گرفت که درآمد در روستای چاوشی در ابتدا متکی به کشاورزی و دامپروی تولیدات وابسته به آن بود ولی اکنون صنعت و خدمات، تولید آن را کنار زده و باعث مصرف گرایی و فرهنگ شهرنشینی در روستا شده است. تپه ها و تل ها و کلاتهای معروف منطقه کوهستانی. کلات دعاعالی، کلات شیخ حمود، کُتو، کل محتکی، کل تیم زاد، کل زایرعبدویی، اشکت، اشکت آقاعبدالحسین، اشکت جعثه، اشکت هاسکی، اشکت غلومیددی، اشکت سوزو، اشکت پهلی، قرجت، اومتعل، اوانجیر، باغ اوتهلو، دوازه محگشویی، پوزه بادام تاک، تل کروی. منبع: سید حبیب الله علوی- مجله میراث لیان ـ ویژه نامه میراث فرهنگی. اماکن زیارتی. ساختمان حضرت عباس جنوبی ترین قسمت مسکونی روستا و در کنار باغی به نام چاوشی (که نام روستای چاوشی به همین نام و از نام همین باغ گرفته شده است) بنای حضرت عباس واقع شده است. بنای مورد نظر در زمان آقاسیدعلی میربهرام بنا شده است. ابتدای ساختمان به صورت گلی و محقر بوده و چندین بار بازسازی و توسعه یافته است. زیربنای بنا ۵۰ متر مربع است. مردم به سبب ارادت به حضرت عباس و خاندان عصمت و طهارت علاوه بر
مراسم روضه خوانی در ایام سال متوفیان خود را در جوار بنای مذکور دفن کرده اند. نطر به اینکه ای مکان جای مناسبی (به جهت عبور آب) برای محل دفن نبوده حدود ۵۰ سال به این طرف محل مناسبی برای قبرستان قسمت مغربی روستا به این امر اختصاص داده شده است. در قبرستان جدید آرانگاه هشت تن از شهداء جنگ تحمیلی (عراق علیه ایران) صفا و جذبة خاصی بخشده که زیارتگاه مردم است. اقوام ساکن. اقوامی که در این روستا سکونت دارند به دو دسته اصلی سادات و غیر سادات تقسیم می شوند. اقوام دیگری غیر از سادات که هر کدام از جایی به این روستا آمده اند شامل موارد زیر است: مقاتلیها ـ از روستایی به نام مقاتل یکی از روستاهای دشتی به چاوشی آمده اند و اجداد و اقوام آنها در روستای مقاتل هستند. چاشوریها ـ قبل از سادات در کنار باغی متعلق به خودشان به نام چاشور جنوبی در روستای چاوشی سکونت داشته اند و پس از آمدن سادات و تشکیل روستایی به نام چاوشی آنها به جمع سادات می پیوندند. بیرمی ها و ستوده ها ـ که از یک نسل و تیره هستند آن طور که گفته می شود حدود دویست سال قبل چند نفر از بیرم فارس ابتدا در کنار باغ خودشان سکونت داشته و بعدها آنها هم در کنار سادات ساکن در رو
ستا قرار می گیرند. کم و بیش اقوام دیگری در این روستا هستند که ذکر نام آنها از حوصله این مقوله خارج است. زبان. زبان مردم روستا فارسی محلی است که شاید به زبان لری نزدیک باشد به واسطه ارتباط متداول با دول عربی و اقامت انگلیسیها در بوشهر بعضی از اصطلاحات عربی و انگلیسی بکار برده می شود که رفته رفته این اصطلاحات متروک شده است با ایجاد امکانات ارتباط جمعی مانند تلفن: رادیو، خصوصاً تلویزیون و مدارس زبان محلی هم تحت تأثیر قرار گرفته و لهجه فارسی محلی هم به گویش فارسی رسمی تبدیل شده است. شغل. شغل مردم این روستا دامداری و کشاورزی به صورت سنتی توأم با بقیه مشغله های متفرقه درآمد مردم بسیار اندک و زندگی آنها بسیار فقیرانه است. دین تمام مردم روستا اسلام و شیعه دوازده امامی است. آب و هوا. به دلیل حایل بودن کوه با دریا هوای آن اکثراً گرم و خشک است. اختلاف درجه گرما به ۴۴ درجه و گاه به ۵۰ درجه و در زمستان به ۶ درجه و گاه تا چند درجه زیر صفر هم می رسد. بارش متوسط سالانه ۲۱۷ میلی است که به علت نفوذناپذیری خاک و وجود گچ و نمک منبع زیرزمینی ذخیره آب فقیر و کاملاً شور است آبهای سطح الارضی نیز که از کوه مجاور سرازیر می شود شور است
زمینهای پس زیردست را پس از گذشت زمانهای طولانی اکثراً به شوره زاد تبدیل نموده غلاتی مانند جو و گندم و درختانی مانند: نخل و گز و کنار در این منطقه کشت می شود. مرز. حدود مرزی روستا از جنوب به روستای درازی و از شمال به روستای چهله و مشخصاً دره ای با همین نام می رسد، در شرق به رودخانه «شور» و در غرب به کوه پایه های کوه مند منتهی می گردد. مشخصات. روستا به صورت پایکوهی، و دارای آب و هوایی گرم و خشک است و در ۱۶ کیلومتری شمال غربی شهر خورموج و ۷۰ کیلومتری شهر بوشهر واقع است. رشته کوه مند در امتداد روستا و ۴ کیلومتری باختری آبادی از شمال به جنوب کشیده شده است. حدود مرزی روستا از جنوب به روستای درازی و از شمال به روستای چهله و مشخصاً دره ای با همین نام می رسد، در شرق به رودخانه «شور» و در غرب به کوه پایه های کوه مند منتهی می گردد. قدمت روستا از آغاز تا کنون به بیش از ۲۵۰ سال نمی رسد. بانیان روستا. اولین افرادی که در نزدیکترین منطقه از روستا سکونت داشتند طایفه ای به نام چاهشوری ها (به زبان محلی چه سوری ها) بودند. آنها بیشتر به صورت فصلی و بنه ای به منطقه می آمدند و مکان ثابتی نداشتند. آنها در اوقاتی از سال مثل تابستان
و دیگر اوقات برای سرکشی به باغ های (نخلستانها) خود از روستای درازی به منطقه «چاه شور» ـ منطقه ای در حدود یک کیلومتری جنوب محل کنونی روستای چاوشی ـ نقل مکان می کردند. ظاهراً حضور آنها (قبل از حضور آقای علی میربهرام بنیانگذاری روستا) به زمانی دراز بازنمی گردد بعضی ها معتقدند که آنها حدود دو یا سه سال قبل از حضور سید به این منطقه آمده بودند. بعد از طایفه چاهشوری ها که در منطقه «چاه شور» به طور موقت سکنی گزیده بودند شخصی به «آقا سید علی میربهرام» (به زبان محلی آعلی میربهروم) از سادات روستای درازی به محل کنونی روستای چاوشی (در جنوبی ترین قسمت روستا) مهاجرت می کند. آقاعلی پس از وارد شدن و اسکان موقت شروع به ساختن مسکن و امکاناتی برای سکونت دائم در روستا می کند. وی نخلستانی را به نام «چاوشی» (چوشکی) در نزدیکی محل می کارد این نخلستان طبق شواهد بعد از نخلستانهای «چاهشور» اولین نخلستان ساخته شده در روستای چاوشی بوده است. اکنون نیز نخلستانی به همین نام برگرفته از نام قبلی در نزدیک همان محل وجود دارد ولی از باغ اولیه جز تلی از خاک آثاری باقی نمانده است.
چهله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۲۳ خانوار) ۱۰۱ نفر می باشد.
جین وایمن زاده شده با نام سارا جین مِیفیلد (۵ ژانویهٔ ۱۹۱۷ – ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۷) خواننده، رقصنده و بازیگر سینما و تلویزیون آمریکایی بود. جین وایمن در سال ۱۹۳۴ به عنوان یک رقصنده کر در استودیوی پارامونت شروع به کار کرد و در سال ۱۹۳۶ توسط برایان فوی به اولین قرارداد خود با استودیوی وارنر برادرز دست یافت. او در ابتدا نقش های کوچکی در فیلم های کلاس B بازی می کرد، اما به تدریج در نقش های مکمل در کنار بازیگرانی مانند مورین او سالیوان در فیلم «غرش جمعیت» (۱۹۳۸)، آلیس فی و کنستانس بنت در «چرخش دم» (۱۹۳۹)، اولیویا دی هاویلند در عشق من بازگشت (۱۹۴۰) و پرنسس اوروک (۱۹۴۳)، و بتی گریبل در «سرناد چراغ پا» (۱۹۴۲) ظاهر شد. پس از بیش از یک دهه فعالیت در سینما، موفقیت فیلم «تعطیلی ازدست رفته» (۱۹۴۵) جین وایمن را به عنوان یک ستاره سینما تثبیت کرد. او در اواخر دهه ۴۰ و ۵۰ میلادی در فیلم های دراماتیک موفق دیگری همچون «یِرِلینگ» (۱۹۴۶)، «جانی بلینا» (۱۹۴۸)، «وحشت صحنه» (۱۹۵۰)، «حجاب آبی» (۱۹۵۱)، «بزرگ» (۱۹۵۳)، «شیفتگی باشکوه» (۱۹۵۴) و «هرچه خدا می خواهد» (۱۹۵۵) ظاهر شد. وایمن در این دوره چهار بار نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش ا
ول زن شد و برای نقش آفرینی در «جانی بلیندا» (۱۹۴۸) این جایزه را از آن خود کرد. در سال ۱۹۵۵، وایمن در سن ۳۸ سالگی به تلویزیون روی آورد و شرکت تولیدی خود به نام «لوومن پروداکشنز» را تأسیس کرد و تولید سه فصل بعدی مجموعه موفق «تئاتر کنار شومینه» را بر عهده گرفت. او به عنوان تهیه کننده، میزبان و بازیگر در این مجموعه فعالیت کرد. وایمن در دهه ۴۰ و ۵۰ میلادی در هر دو عرصه فیلم و تلویزیون فعالیت داشت، اما تقاضا برای حضور او به عنوان بازیگر نقش اصلی کاهش یافت. با این حال، او با بازی در نقش آنجلا چانینگ، مادر سالار شرور، در سریال تلویزیونی «فالکون کرست» (۱۹۸۱–۱۹۹۰) دوباره به شهرت رسید. زندگی هنری. او فعالیت سینمایی اش را از دهه ۱۹۳۰ آغاز کرد و تا دو دهه بیشترین بازی هایش را ارائه کرد. او جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برای بازی در فیلم "جانی بلیندا" (۱۹۴۸) به دست آورد، و سال ها بعد در طول دهه ۱۹۸۰، به خاطر بازی در سریال "تاج قوش" به موفقیت رسید. وایمن نخستین فیلمش را در سال ۱۹۳۲ بازی کرد. او تا سال ۱۹۹۷ در ۸۶ فیلم بلند، ۱۰ فیلم کوتاه و ۷ اثر تلویزیونی ایفای نقش کرد. زندگی شخصی. وایمن نخستین همسر رونالد ریگان بو
د. آنها در سال ۱۹۴۰ ازدواج کردند و در سال ۱۹۴۸، سال ها پیش از ریاست جمهوری ریگان از هم جدا شدند.
زایرعباسی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد. طبق سرشماری رسمی سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۴۱ نفر (۱۶ خانوار) می باشد و طبق سرشماری رسمی سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۶ نفر (۱۸ خانوار) بوده است.
زیزار، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۲۷ خانوار) ۱۲۱ نفر می باشد.
فقیه حسنان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۳۰ خانوار) ۱۴۷ نفر می باشد.
کلل، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۲۱۲ خانوار) ۹۴۱ نفر می باشد.
ریگدان، محله اییست در شهر کاکی از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. ریگدان در سال ۱۳۶۵ روستایی بوده است واقع در دهستان کاکی از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی که بر اساس آمار سال ۱۳۸۰ جمعیت آن ۱۲۵۰ نفر بوده است. این روستا که چسبیده به شهر کاکی (مرکز بخش متبوع) بوده است در دهه های اخیر به شهر کاکی ملحق شده و بعنوان محله ریگدان شناخته می شود. این روستا در آمار ۱۳۸۵ آبادی های کشور وجود ندارد و به شهر کاکی ملحق شده است.
گویش کرونی در نزدیکی کازرون نزدیک و حدفاصل بین شیراز و سپیدان گویشورانی دارد. منابع مختلفی کرونی را گویشی از کردی میدانند. منابع. این اطلاعات از کتاب گنجینه گویش شناسی فارس، تألیف عبدالنبی سلامی، نشر آثار فرهنگستان زبان و ادب فارسی است.
بوکسیت مهم ترین سنگ معدن آلومینیوم است. بوکسیت در ابتدا توسط (پیر برتیر) زمین شناس فرانسوی در روستای (لی بوی) جنوب فرانسه در سال ۱۸۲۱، شناخته شد. فهرست کشورهای تولید کننده. این فهرست کشورهای تولیدکننده بوکسیت است. این امار بر اساس «بررسی زمین شناسی بریتانیا» در سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر شده است.
اسماعیل محمودی، روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۴۱ خانوار) ۱۹۸ نفر می باشد.
باغ پیر، (شیخیان باغ پیر) روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. همجوار این روستا بقعه امامزاده جعفر و حسن وجود دارد. جمعیت. این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۳۳ خانوار) ۱۶۰ نفر می باشد.
بالَنگستان (گلستان ساحلی)، روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری رسمی ایران در سال ۱۳۹۵ آمار جمعیت آن ۵۹۵ نفر می باشد. بر همین اساس در سال ۱۳۸۵ آمار جمعیت آن ۵۷۰ نفر (۱۴۰ خانوار) بوده است.
گویش عبدویی از مجموعه گویش های استان فارس است که به شاخه شمال غربی زبان های ایرانی بازمی گردد. اهالی عبدوی کازرون تکلم می شود که حدود ۶۰۰ نفر جمعیت داشته و در ۱۲۰ خانوار بسر می برند. این گویش توسط پژوهشگران زبان شناس بعنوان زیرمجموعه ای از زبان کردی شناخته شده است.
چاه حسین جمال، روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۵۵ خانوار) ۲۳۱ نفر می باشد.
زایرابول، روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۸ خانوار) ۳۸ نفر می باشد.
زیارت، روستایی است از توابع شهرستان دشتی بخش کاکی استان بوشهر ایران. این روستا مرکز دهستان کبگان است. موقعیت. زیارت در فاصله ۷۵ کیلومتری از مرکز شهرستان دشتی (خورموج) واقع شده است. این روستا، شمال رودخانه مند در منتهای جنوبی کوه مند قرار دارد و با روستاهای کبگان و کردوان سفلی همجوار می باشد. جمعیت. این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن ۸۵۶ نفر (۲۰۲ خانوار) می باشد.
شیخیان شهاب، روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۱۷ خانوار) ۸۲ نفر می باشد.
کلات، روستایی از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۱۰ خانوار) ۴۴ نفر می باشد.
لاور ساحلی، روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۱۱۷ خانوار) ۴۳۷ نفر می باشد.
مَیته، روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ آمار رسمی جمعیت آن (۲۲ خانوار) ۸۴ نفر می باشد.