Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود در آمریکای شمالی را از خیابان مدیسون به یک کارخانه سیگار برگ در خیابان ۱۳۳۴ یورک شهر نیویورک منتقل کرد. خانه حراج گالری های خیابان مدیسون خود را در خیابان ۷۶ شرقی بست. گالری های لس آنجلس فروخته شد و حراج های ساحل غربی به نیویورک منتقل شد. سال بعد، گروهی از سرمایه گذاران (از جمله میلیونر آمریکایی آلفرد تاوبمن) ساتبیز را خریداری و به سهامی خاص تبدیل کرد. ساتبیز در اوت ۱۹۸۳، به عنوان هلدینگ ساتبیز، در میشیگان ثبت شد. در سال ۱۹۸۸، تابمن سهام ساتبیز را سهامی عام کرده و سهامش را در بورس اوراق بهادار نیویورک فهرست کرد، و ساتبیز را به قدیمی ترین شرکت سهامی عام در "NYSE" با تبدیل کرد. در ژوئن ۲۰۰۶، هلدینگ ساتبیز مجدداً در ایالت دلاور دوباره جان گرفته و اندکی پس از آن به ساتبیز تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۹، پس از اینکه ساتبی توسط "پاتریک دراحی" به مبلغ ۳٫۷ میلیارد دلار خریداری و به سهامی خاص تبدیل شد، این شرکت در بورس نیویورک در دسترس نیست. روند حراج. حراج ساتبیز معمولاً در طول روز برگزار می شود. اکثر آن ها رایگان و برای عموم آزاد هستند، به استثنای حراج های عصر که نیاز به بلیط دارند. شرکت کنندگان هیچ گونه تعهدی برای م
ناقصه ندارند. مناقصه زمانی به پایان می رسد که فقط یک داوطلب حاضر به خرید اثر با قیمت اعلام شده مناقصه گر باشد. حراج دهنده اثر اعلام می کند که به برنده مناقصه فروخته شده است. پیشنهاد با مبلغ بالا، قیمت چکشی نیز نامیده می شود. ساتبیز تحویل آثار را به صورت خصوصی با خریدار هماهنگ می کند. خرید. خریداران می توانند با مرور کاتالوگ های الکترونیکی، بازدید از نمایشگاه ها، خرید کاتالوگ های چاپی و ثبت نام برای خبرنامه ایمیلی، از آنچه در ساتبیز برای فروش گذاشته است مطلع شوند. خریداران می توانند برای مناقصه حضوری، در دفاتر ساتبی، یا به صورت آنلاین ثبت نام کنند. ساتبیز از خریداران احتمالی می خواهد که مدارک هویتی صادر شده توسط دولت، و گاهی یک مرجع بانکی ارائه دهند. چهار راه وجود دارد که خریداران می توانند پیشنهاد خرید بدهند: حضوری در اتاق های حراج، از طریق تلفن، پیشنهاد مستقیم آنلاین یا پیشنهاد غیرحضوری آنلاین. هنگامی که یک پیشنهاد با موفقیت انجام می شود، ساتبیز قیمت چکش، حق بیمه خریدار و مالیات را محاسبه و تجمیع می کند. فروش. فروشندگان ملزم به ارسال فرم تخمین حراج با ارائه اطلاعات کامل و عکسی از کالا هستند. پس از پذیرفته شد
ن برای حراج، فروشنده و ساتبیز قراردادی را امضا می کنند که قیمت رزرو و کمیسیون فروشنده را تعیین می کند. اگر مناقصه در پیشنهاد فروشنده به قیمت ذخیره نرسد، کالا فروخته نمی شود. دسته بندی خدمات. از آوریل ۲۰۲۱، ساتبیز خدمات زیر را ارائه می کند: فروش خصوصی اگر فروشندگان مایل به حراج عمومی نباشند، ساتبیز فروشندگان را با خریداران احتمالی به صورت خصوصی مرتبط می کند. هویت خریداران و پیشنهاددهندگان فاش نمی شود. فروش خصوصی ساتبیز با اصل محرمانه بودن اطلاعات مشتریان کار می کند و فرایند خرید و فروش را در یک محیط خصوصی تنظیم می کند. در سال ۲۰۱۱، فروش خصوصی ۱۶٫۵ درصد از کل فروش ساتبی را به خود اختصاص داد. در آن سال، ساتبیز فضای گالری جدیدی به نام S2 را در دفتر مرکزی خیابان یورک، با نمایش آثار نقاش آبستره آمریکایی سام فرانسیس افتتاح کرد. برخلاف گالری "(Haunch of Venison)"، گالری که کریستیز در سال ۲۰۰۷ خریداری کرد، S2 تنها به نمایش فروش خصوصی خانه حراج اختصاص دارد. در سال ۲۰۱۳، ساتبیز یک گالری برای فروش خصوصی در نزدیکی شعبه خود در لندن، در یک ساختمان پنج طبقه در خیابان جورج افتتاح کرد. خانه حراج همچنین فروش خصوصی خود را از طری
ق نمایشگاه های فروش مجسمه های یادبود در خانه "چتزوورث (Chatsworth)"، دربی شایر و باغ گیاه شناسی سنگاپور انجام می دهد. خدمات مالی / وام بخش خدمات مالی ساتبیز در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد، این واحد وام هایی را برای آثار ارسالی و وام هایی را نیز در برابر ارزش اقلام مشتری ارائه می دهد. خانه حراج همچنین برای کالاهایی که مشتریان قصد فروش آن ها را ندارند، برای مدت معینی وام های مدت دار می دهد، ساتبیز در گزارش سالانه خود در سال ۲۰۱۱ گفت، در حالی که وام دهندگان سنتی مانند بانک ها وام هایی با هزینه کمتر به وام گیرندگان ارائه می دهند، تعداد کمی از آثار هنری را به عنوان وثیقه می پذیرند. گالری تصاویر کتابخانه تصویر ساتبی حاوی تصاویر در فرمت های مختلف برای صدور مجوز بود و یکی از تأمین کنندگان تصاویر پایگاه های داده مختلف مانند "انجمن کتابخانه ها" و "آژانس های تصویری بریتانیا (BAPLA)" بود. با این حال، تنها آرشیو تصاویر ذکر شده در وب سایت ساتبی تا آوریل ۲۰۲۱، اشاره ای قدیمی به آرشیو "استودیو سیسیل بیتون" است که سیسیل بیتون آن را در سال ۱۹۷۷ به ساتبی فروخت. شراب در اکتبر ۲۰۱۹، ساتبیز مجموعه علامت های شخصی ساتبیز را راه اندازی کرد، مج
موعه ای از ده ها شراب. تکمیل این پروژه دو سال به طول انجامید و بر اساس شراب های پرفروش ساتبی است، هم شراب هایی که در فروشگاه ارائه شده اند، و هم در پلتفرم تجارت الکترونیک. علاوه بر این، این مجموعه منعکس کننده روابط طولانی مدت ساتبی با تولیدکنندگان شراب در سراسر جهان است. دایرةالمعارف شراب ساتبی از سال ۱۹۸۸ در چندین نسخه به قلم تام استیونسون منتشر شده است. سایر از نوامبر تا دسامبر ۲۰۱۸ ساتبیز چاپ و نشر یک مجله آنلاین دو ماهانه با نام خودش را آغاز کرده است. شرکا. مؤسسه هنر ساتبیز. در سال ۱۹۶۹، ساتبیز مؤسسه هنری ساتبی را در لندن تأسیس کرد. این مؤسسه اکنون مدارک کارشناسی ارشد تمام وقت و همچنین دوره های آنلاین در رشته های مختلف را ارائه می دهد. گروه املاک بین المللی ساتبیز. گروه املاک بین المللی ساتبیز یک برند املاک و مستغلات لوکس است که در سال ۱۹۷۶ توسط ساتبیز تأسیس شد. این مؤسسه به روش اعطای نمایندگی عمل می کند. آر-ام ساتبیز. آر-ام ساتبیز در زمینه خرید و فروش خودروهای کلاسیک فعالیت می کند، که دفتر مرکزی آن در کانادا، و دفاتر دیگر در سراسر ایالات متحده و اروپا قرار دارند. این شرکت که قبلاً "RM Auctions" نام داشت،
و از سال ۲۰۱۵ بخشی از مالکیت این شرکت در ساتبیز بوده است. جایزه ساتبیز. رویداد جایزه ساتبی که در سال ۲۰۱۷ راه اندازی شد، یک جایزه سالانه ۲۵۰۰۰۰ دلاری است که به موزه هایی اعطا می شود که ""نمایشگاه های پیشگامانه" برگزار می کنند. برندگان افتتاحیه "بسیاری از زبان ها"": هنر، زبان و انقلاب در خاورمیانه و جنوب آسیا، به سرپرستی عمر خولیف، از موزه هنرهای معاصر در شیکاگو، و "پاپ آمریکا": آزادی رقابت، ۱۹۶۵–۱۹۷۵ به سرپرستی استر گابارا از بودند. برنامه اولین جایزه ساتبیز در سال ۲۰۲۰ به پایان رسید. فروش های قابل توجه. آثار هنری به حراج گذاشته شده. ساتبیز تعدادی از رکوردهای جهانی را برای آثار هنری حراج زده به ثبت رسانده است. مقادیر پولی زیر به دلار آمریکا ارائه شده است: کفش های کتانی ساتبیز. در سال های اخیر، ساتبیز کفش های کتانی (هم طرح های قدیمی، که در یک فروشگاه کفش های کتانی با نام "حالا بخر: buy-now"" و هم کفش های با ارزشی که برخی از آن ها توسط افراد مشهور پوشیده شده اند) را در حراج می فروشد. حراج های کفش کتانی تعداد فروش خوبی را برای ساتبیز به همراه داشته است. رکوردهای قابل توجه فروش حراج عبارتند از: جواهرات. در ۹ ژوئ
یهٔ ۲۰۲۱، ساتبیز یک الماس ۱۰۱٫۳۸ قیراطی را به قیمت ۱۲٫۳ میلیون دلار به صورت ارز دیجیتال فروخت. این فروش گران ترین شیء فیزیکی بود که تا آن زمان به صورت عمومی برای خرید با ارز دیجیتال عرضه شده بود. حاشیه ها. آثار باستانی غیرقانونی. رسوایی دهه ۱۹۹۰. در سال ۱۹۹۷، یک برنامه خبری در شبکه تلویزیونی "Channel 4" ادعا کرد که ساتبیز به تجارت آثار باستانی بدون اشاره به خاستگاه و منبع پرداخته است و این سازمان حراج، از فروشندگانی که در قاچاق آثار باستانی فعالیت می کنند، استفاده می کند. از اواخر دهه ۱۹۸۰ تا اوایل دهه ۱۹۹۰، بخش آثار باستانی در لندن، توسط "برندان لینچ" و "الیور فورج" اداره می شد. "لینچ" مکرراً به هند سفر می کرد و قطعات ثبت نشده ای را از ("وامن گیا: Vaman Ghiya؛ قاچاقچی اشیاء باستانی") در راجستان خریداری می کرد که معلوم شد از معابد و مکان های دیگر به سرقت رفته است. پیتر واتسون، مورخ و روزنامه نگار بریتانیایی، مقاله ""Sotheby’s: The Inside Story (1997)" را نوشت و به تشریح این فعالیت های غیرقانونی پرداخت که در برنامه "۶۰ دقیقه"" شبکه CBS نیز افشا شد. در نتیجه این افشاگری، ساتبیز جوابیه ای در مورد آثار باستانی غی
رقانونی ارائه داد و اطمینان داد که فقط اقلام قانونی با منشأ منتشر شده در آینده معامله خواهند شد. این شرکت فروش آثار هنری آسیایی خود را در لندن متوقف کرد و اعلام کرد که از این پس قطعات آسیایی را تنها در نیویورک می فروشند، جایی که می توان اصالت و مشروعیت اجناس را بهتر کنترل کرد. "فورج" و "لینچ" از پست های خود برکنار شدند، اما هرگز اتهامی متوجه شان نشد. بعدتر آن ها یک شرکت مشاوره در لندن افتتاح کردند و به کسب و کار خود ادامه دادند. "گیا" در سال ۲۰۰۳، در هند دستگیر شد. او در سال ۲۰۰۸ مجرم شناخته شد و به حبس ابد محکوم شد. در سال ۲۰۱۴ دادگاه عالی هند این محکومیت را لغو کرد. برخی از قطعات غیرقانونی آسیایی به گالری ملی استرالیا منتقل شده و از آن جا قطعه ای به نام "رقص شیوا" به گالری هنری استرالیای جنوبی ارسال شد. پس از طرح شک و تردیدها که در سال ۲۰۱۴ در خصوص این قطعه آغاز شد، مشخص شد که به احتمال زیاد یک قطعه سرقتی است و در سال ۲۰۱۹ به هند بازگردانده شد. مجسمه کامبوج (۲۰۱۲). در سال ۲۰۱۲، اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده اقدام به توقیف یک مجسمه ماسه سنگی کامبوجی متعلق به قرن دهم میلادی، از ساتبیز کرد، و طی شکایتی در د
ادگاه منطقه ای ایالات متحده، ناحیه جنوبی نیویورک ادعا کرد که این شرکت با وجود این که می دانسته این اثر از معبدی در دزدیده شده است، اقدام به فروش آن در حراج کرده است. رسوایی قیمت گذاری (۲۰۰۰). در فوریه ۲۰۰۰، آلفرد تاوبمن و "دیانا بروکس" مدیر عامل شرکت، به دلیل رسوایی در قیمت گذاری از سمت خود کناره گیری کردند. اف بی آی با بررسی شیوه های حراجی به تبانی مربوط به تعیین کمیسیون بین "کریستیز" و "ساتبی" پی برد. در اکتبر ۲۰۰۰، "بروکس" گناه خود را به امید عفو و کاهش مجازات پذیرفت و "تاوبمن" را درگیر ماجرا کرد. در دسامبر ۲۰۰۱، هیئت منصفه دادگاه شهر نیویورک، "تاوبمن" را مجرم تشخیص داد. او به یک سال حبس محکوم شد که ده ماه از آن را در زندان سپری کرد، در حالی که "بروکس" به شش ماه حبس خانگی به پرداخت ۳۵۰۰۰۰ دلار آمریکا محکوم شد. "ساتبیز" هم به پرداخت ۴۵ میلیون دلار جریمه محکوم شد. و هیچ کارمندی از "کریستیز" مورد اتهام واقع نشد. پس از تحقیقات چهار ساله «ضد انحصار» توسط وزارت دادگستری ایالات متحده، حدود ۱۳۰۰۰۰ خریدار و فروشنده با این استدلال که در توطئه تعیین قیمت، توسط "ساتبیز" و "کریستیز" فریب خورده اند، شکایت دسته جمعی ارائ
ه کردند. در سال ۲۰۰۱، دادگاه منطقه ای ایالات متحده در ناحیه جنوبی نیویورک موافقت نهایی با یک قراردادی ۵۱۲ میلیون دلاری تأیید کرد. گفته می شود که ساختار تسویه حساب در قرارداد، به جلوگیری از ورشکستگی هر دو شرکت، به ویژه "ساتبیز" کمک کرده است. در زمان رسوایی، ۵۹ درصد از سهام "ساتبیز" متعلق به بارون فاندز بود. خطای حراج (۲۰۱۱). در ۱۰ مارس ۲۰۱۱، ساتبیز یک جفت چراغ دیواری تزئینی را که به اشتباه، به امیل-ژاک رولمان نسبت داده شده بود را فروخت. حق تألیف هنرمندان (۲۰۱۲). در سال ۲۰۱۲، مارک ژانکو، دلال آثار هنری، شکایتی را به "دادگاه عالی ایالت نیویورک" ارائه کرد و از "ساتبیز" و کادی نولاند شکایت کرد؛ ظاهراً پس از این که خانه حراج اثری را که او توسط این هنرمند تحویل داده شده بود را از فروش خارج کرده بود. در این شکایت استدلال شده بود که نقض توافق نامه صورت گرفته است. "نولاند" به "ساتبیز" گفته بود که مشکلی در مورد وضعیت نقاشی «کابوی شیردوش» او (که متعلق به ۱۹۹۰ بود) وجود دارد که تخمین زده می شود بین ۲۶۰۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰۰ دلار فروخته شود. "جانکو" از "ساتبیز" برای پرداخت ۶ میلیون دلار غرامت و از "نولاند" برای ۲۰ میلیون دلار غرامت
شکایت کرد. هر دو ("ساتبیز" و "نولاند") استدلال کردند که خروج این اثر از حراج در "حق تألیف هنرمند" تحت ""قانون حقوق هنرمندان تجسمی (VARA)" و "قانون حقوق هنرمندان نیویورک (AARA)" قرار دارد. اختلافات صنفی (۲۰۱۵). "خانه حراج ساتبیز لندن" امور نظافتی و سایر خدمات پشتیبانی خود را به شرکت "CCML: Cleaning and Maintenance (London) Limited"" واگذار کرده بود. در اوایل سال ۲۰۱۵، "اتحادیه UVW" (یک اتحادیه کارگری مستقل مردمی است که در لندن تأسیس شده است) یک مناقشه تجاری رسمی را بر سر دستمزد کم، حقوق خدمات درمانی، و مسائلی که در یک طرح با امضای ۲۴ نماینده مجلس تنظیم شده بود را آغاز کرده و تأکید کرد:تعلیق غیرقانونی کارگران در پی شکایتی که از برخورد نامناسب، و امتناع از استفاده از برخی مواد شیمیایی که آن ها را به مشکلات تنفسی، درد قفسه سینه و بثورات دچار می کند، کسر بی دلیل دستمزد، کار بیش از حد و خشونت رفتاری (فریاد زدن) که کارگران و نظافتچی ها با آن مواجه هستند. توبیخ یک باربر به دلیل استفاده از سرویس بهداشتی در خارج از وقت استراحت، تهدید نظافتچی به تعلیق به دلیل تراشیده نشدن…پس از اینکه "CCML" اکثر خواسته های "UVW" را پذی
رفت، "ساتبیز" تصمیم گرفت تمام خدمات پشتیبانی را با یک شرکت جدید به نام سروست (به انگلیسی: "Servest)" محول کند. هنگامی که "UVW" اعتراضی پر سر و صدا، و تحصن در ورودی ساتبی برگزار کرد، در حالی که مشتریان برای رکوردشکنی در حراج های هنر معاصر در شبی تابستانی (از جمله آثار اندی وارهول و فرانسیس بیکن) وارد شده می شدند، نتیجه معکوس داشت. چهار کارگر به دلیل دست داشتن در این اعتراض تعلیق و مورد تحقیق قرار گرفتند که منجر به طرح دیگری با امضای ۴۲ نماینده مجلس شد:"ساتبیز" و "سروست" اعتراض مسالمت آمیز را اقدامی نادرست می دانند. همچنین تصمیم "ساتبیز" برای ممنوعیت کارگران و نظافتچیان که در این اعتراض و برای درخواست دستمزد کم، حقوق خدمات درمانی و پایان دادن به سوءاستفاده از اتحادیه های کارگری شرکت کرده بودند را محکوم می کند.با بازگشت تنها دو نفر از چهار کارگر، اعتراض دیگری، مرکز حراج خودروهای کلاسیک ساتبیز در بترسی لندن را مختل کرد. در فوریه ۲۰۱۶ اعلام شد که "ساتبیز" و "سروست" به توافقی دست یافته اند که به همه کارگران برون سپاری شده شرکتی، دستمزدی کافی برای زندگی در لندن و حقوق خدمات درمانی پرداخت کنند. ادعای گمراه کردن در مع
امله (۲۰۱۶–۲۰۱۹). در سال ۲۰۱۶، سه تاجر آثار هنری نیویورک - "وارن ادلسون"، رئیس "گالری ادلسون"، و همچنین دلالان آثار هنری مستقر در نیویورک، "الکساندر پریش" و "رابرت سایمون" - قصد داشتند از "ساتبیز" به اتهام کلاهبرداری در مورد فروش مجدد تابلوی نقاشی سالواتور موندی اثر لئوناردو داوینچی شکایت کنند. آن ها در سال ۲۰۱۳، این اثر را از طریق "ساتبیز" به قیمت ۸۰ میلیون دلار فروخته بودند. و پس از اطلاع یافتن از این که خریدار تابلو، فروشنده آثار هنری سوئیسی، "ایو بوویر"، تابلو نقاشی را به مبلغ ۱۲۷٫۵ میلیون دلار به میلیاردر روسی "دیمیتری ریبولوفوف" فروخته است، احساس کردند که در مورد ارزش واقعی تابلو توسط "ساتبیز" فریب خورده اند. بر اساس اسناد دادگاه، این فروشندگان جویا شدند که آیا ساتبیز می دانست که این اثر هنری می توانست به قیمت بیشتری فروخته شود، و آیا آن ها «فریب خورده اند، که اثر را با مبلغ کمتری توسط ساتبیز بفروشند؛ زیرا بوویه مشتری محترمی است». خانه حراج اطلاع از این که "ریبولولوف" خریدار مورد نظر بوده را رد کرده است و به دنبال رد دعوی پیشگیرانه بوده است. در سال ۲۰۱۸، در موردی مشابه، "ریبولوفلف" از "ساتبیز" شکایت کرد
ه و درخواست ۳۸۰ میلیون دلار غرامت به دلیل تبانی با "ایو بوویر" را نمود، با این ادعا که "ساتبیز" «به بزرگ ترین کلاهبرداری هنری در تاریخ دامن زده است»، زیرا نایب رئیس فروش خصوصی "ساتبیز" «ارزیابی های با قیمت بالا» نوشته است. "بوویر" نیز این ارزیابی ها را برای تیم "ریبولولوف" ارسال کرده، و برخی از آثار هنری که بوویر به طور خصوصی از طریق ساتبیز خریده، قیمت های بالا به این مرد روس فرستاده است. "ریبولوفلف" مدعی شد که "ایو بوویر" با این کار، در طی چندین سال از او یک میلیارد دلار کلاهبرداری کرده است. "ساتبیز" این اتهام ها را رد کرد و «کاملاً بی اساس» خواند و اعلام کرد که به دنبال پایان دادن این پرونده است. با این حال، در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۹، دادگاه فدرال ایالات متحده درخواست "ساتبیز" برای رد پرونده را نپذیرفت، با این استدلال که "اگرچه دعوای قضایی موازی در سوئیس در جریان است، اما "ساتبیز" نمی تواند ثابت کند که "شرایطی استثنایی" برای تبرئه شدن از شکایت وجود دارد." دادگاه همچنین دستور داد "ساتبیز" تمام اطلاعات محرمانه قبلی مربوط به دعوی را ارائه کند و درخواست خانه حراج برای حذف جزئیات خاص از اسناد دادگاه را رد کرد. "ساتبیز" در
بیانیه ای تصمیم دادگاه را «ناامیدکننده» خواند و اعلام کرد که «در مورد ماهیت پرونده در سوئیس و نیویورک شکایت خواهد کرد.» در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۹، دادگاه استیناف نیویورک حکم را تأیید کرده و ساتبیز را ملزم به تحویل اطلاعات محرمانه مربوط به پرونده کرد. "ساتبیز" استدلال کرده بود که تحویل اسناد، هم اصل محرمانه بودن شرکت را نقض می کند و هم اصرار داشت که به دلیل نام بردن از این اسناد در جریان دادرسی در سوئیس، باید «از دستورهای اسناد محافظت شود» که دادگاه هر دو را رد کرد. سرمایه گذاران فعال. در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، "ساتبیز" هدفی برای سرمایه گذاری دانیل اس. لوب سهام دار کنشگر و مؤسس یک شرکت مشاوره سرمایه گذاری در نیویورک "(ترد پوینت)"، با بیش از ۱۴ میلیارد دلار دارایی، قرار گرفت. شرکت او در فوریه ۲۰۱۳ شروع به خرید سهام "ساتبیز" کرد. تا ژوئیهٔ ۲۰۱۳، سهام "لوب" در "ساتبیز" به ۳٫۷ درصد افزایش یافت و در ماه اوت، او سهام خود را به ۵٫۷ درصد رساند و درخواست کرد که با مدیریت و هیئت مدیره وارد مذاکره شود. در ماه ژوئیه، فعالان شرکت ماراکتو کاپیتال منجمنت (به انگلیسی: Marcato Capital Management) از سهام ۶٫۶ درصدی خود خبر دادند و گفتند
که ارزش سهام کم شده است. در آن زمان، "مارکاتو" و "ترد پوینت" پس از گروه مشاوران "بلکراک فاند" (به انگلیسی: BlackRock Fund) دومین و سومین سهامداران بزرگ ساتبیز بودند. خرید شرکت مشاوره سرمایه گذاری لوب سهم این شرکت را در اوت، به ۳٫۹ میلیون سهم رساند. در ۲ اکتبر، "ترد پوینت" سهم خود از "ساتبیز" را به ۹٫۳ درصد افزایش داد و در نامه ای به رئیس، مدیر عامل و رئیس هیئت مدیره ساتبیز ویلیم اف. راپرچ، عنوان کرد همان طور که فروش های هنر معاصر و مدرن در چندین سال گذشته نشان می دهد، ساتبیز درگیر "حاشیه های عملیاتی ضعیف شرکت و وخامت وضعیت رقابتی شده، و خواستار تغییر مدیریت شد. "لوب" می خواست این شرکت در سطح جهانی گسترش یابد و پیشنهاد داد «فوراً به هیئت مدیره بپیوندد و به استخدام چندین مدیر جدید کمک کند». در ۳ اکتبر ۲۰۱۳، "ساتبیز" با اعلام پذیرش طرح حقوق سهامداران، که به عنوان "قرص سمی" شناخته می شود، به انباشت سریع سهام توسط "ترد پوینت" پاسخ داد و به موجب آن دارایی های سرمایه گذاران را در تلاش برای جلوگیری از تصرف کاهش داد. "ترد پوینت" این اقدام را "یک پاسخ نامتناسب" و "یادگاری از دهه ۱۹۸۰" توصیف کرد. بین اکتبر ۲۰۱۳ و فوریه
۲۰۱۴، نمایندگان "ساتبیز" و "ترد پوینت" تعدادی جلسه هایی حضوری و تلفنی برگزار کردند که در آن «دربارهٔ ایده های "ترد پوینت" در مورد چگونگی افزایش ارزش سهام بحث کردند.» در این جلسه ها، "ترد پوینت" بر تعداد کرسی های بیشتر در هیئت مدیره "ساتبیز" اصرار داشت. اما "ساتبیز" فقط یک کرسی برای خود "لوب" پیشنهاد داد. در فوریه ۲۰۱۴، "ترد پوینت" که بزرگ ترین سهامدار "ساتبیز" بود، در بیانیه ای اعلام کرد که سه نفر - "لوب، هری ویلسون و اولیویر رضا" - را برای هیئت مدیره "ساتبیز" معرفی کرده و گفت که اعضای فعلی هیئت مدیره «برای بازسازی ساختار عملیاتی شرکت و بهبود فرهنگی "ساتبیز" از دیدگاه های نو برخوردار نیستند.» "ترد پوینت" در ۲۷ فوریه ۲۰۱۴، به طور رسمی به "ساتبیز" اطلاع داد که "لوب"، "ویلسون" و "رضا" را به عنوان نامزدهای هیئت مدیره معرفی می کند، "ترد پوینت" "ساتبیز" را به دلیل انجام اقدامات خاصی که "ترد پوینت" را مولد تلقی می کرد تحسین کرد، اما اظهار داشت که «کارهای زیادی برای ارتقاء باقی مانده است.» کارهایی چون تمرکز بر موقعیت رقابتی شرکت، تمرکز بر استراتژی و افزایش ارزش سهام. در اوایل ماه مارس گزارش شد که "مارکاتو" از نامزده
ای "ترد پوینت" برای عضویت در هیئت مدیره حمایت خواهد کرد. در ۱۳ مارس، یک روز پس از اینکه "ترد پوینت" سهام خود در ساتبیز را به ۹٫۶ درصد افزایش داد، شرکت نامزدهای هیئت مدیره "ترد پوینت" را رد کرد. در عوض، ساتبیز جسیکا بیبلیوویچ، مدیر اجرایی و "کوین کانروی"، مدیر سابق "AOL" و "Univision" را نامزد کرد. ۲۰۱۴: توصیه نامه ISS. در ۲۴ آوریل ۲۰۱۴، شرکت مشاوره سرمایه گذاری "ISS (Institutional Shareholder Services)" توصیه کرد که سرمایه گذاران "ساتبیز" باید به دو نفر از سه عضو هیئت مدیره که "دانیل لوب" توصیه کرده است، از جمله خود او، رأی دهند. دومین عضو هیئت مدیره توصیه شده توسط "ISS"، "اولیویر رضا" بود؛ «یک بانکدار سابق که خانواده جواهر فروشش با "ساتبیز" تجارت کرده است.» قبل از توصیه "ISS"، در ۲۱ آوریل ۲۰۱۴، آقای "لوب" نامه ای به هیئت مدیره "ساتبیز" نوشت و به موارد زیر اشاره کرد:ما متقاعدیم که داشتن دیدگاه مالک در هیئت مدیره نتایج بهتری به همراه خواهد داشت، این هیئت مدیره نیاز مبرمی به بینش های تازه دارد و نامزدهای ما واجد شرایط تر از نمایندگاه "ساتبیز" هستند و به دنبال جایگزینی آن ها هستیم.در این گزارش، "ISS" اشاره کرد ک
ه «در جزئیات انتقادات آن ها از مواردی مانند حاشیه کمیسیون، دلیل معتبری وجود دارد که معتقد باشیم انتقاد ما در مورد نزدیک بینی استراتژیک تا حدی اعتبار دارد». "ISS" به سهامداران توصیه کرد به "لوب" و "اولیویرا رضا" رأی دهند و تغییر در هیئت مدیره ضروری است. "الکساندریا استیونسون" در ۲۴ آوریل ۲۰۱۴ برای نیویورک تایمز می نویسد:آقای "لوب"، "ساتبیز" را متهم کرده است که هزینه هایی را که برای فروش آثار چند میلیون دلاری دریافت می کند را کاهش خواهد داد، و هزینه های کمتری از خریدار، برای جذب مخاطب بیشتر دریافت خواهد کرد. او با استراتژی خانه حراج مبنی بر تمرکز بر مشتریان برتر و فروش فصلی مخالفت کرده است. او حتی از سهام نسبتاً پایین اعضای هیئت مدیره از سهام شرکت انتقاد کرده است.بعد از ظهر همان روز، "ساتبیز" در رابطه با گزارش "ISS" بیانیه ای صادر کرد:ما معتقدیم که سهامداران ساتبیز باید به همه نامزدهای مدیریت ساتبیز رأی دهند. متذکر می شویم که ISS یکی از نامزدهای ترد پوینت را رد کرد و به سهامداران توصیه می کند که به پیشنهاد آن ها رأی دهند.در ۵ مه، "لوب" و "ساتبیز" به توافقی دست یافتند که بر اساس آن "لوب"، "اولیویر رضا" و "هری جی
ویلسون" به هیئت مدیره ملحق شدند، و در ازای این که "ترد پوینت" سقف مالکیت ۱۵ درصدی داشته باشد، "ویلیام روپرشت" به عنوان مدیرعامل و نماینده باقی بماند. در مجمع عمومی، در مورد جدیدترین اعضای هیئت مدیره، "بیل راپرچ"، رئیس و مدیرعامل "ساتبیز" خاطرنشان کرد:ما به مدیران جدید خود در هیئت مدیره خوش آمد می گوییم و مشتاقانه منتظر همکاری با آن ها هستیم، با اطمینان از این که هدف مشترک، ارائه بیشترین ارزش به مشتریان و سهامداران ساتبیز باشد. این توافق تضمین می کند که تمرکز ما بر تجارت است و از پنج نظر و دیدگاه جدید بهره مند خواهیم شد. ۲۰۱۶: کسب بزرگ ترین سهام توسط شرکت بیمه عمر تایکانگ. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۶، شرکت بیمه چینی تایکانگ، که توسط چن دونگ شنگ، نوه مائو تسه تونگ اداره می شود، ۱۳٫۵ درصد از سهام "ساتبیز" را خریداری کرد و بالاترین سهام فعال خانه حراج را در اختیار داشت.
خواب و بیدار یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به نویسندگی و کارگردانی مهدی فخیم زاده است که از شهریور تا اسفند سال ۱۳۸۱ از شبکه یک سیما روی آنتن رفت. داستان. توران (رؤیا نونهالی) که به ناتاشا شهرت دارد و یک تبهکار حرفه ای است، پس از سال ها به ایران بازمی گردد. او با عبدالله پلنگ که یک خلافکار سابقه دار بوده و سال هاست کار خلاف را کنار گذاشته، شروع به سرقت مسلحانه می کنند و پلیس در پی دستگیری آن هاست که… روند ساخت سریال. مهدی فخیم زاده نویسنده و کارگردان سریال «خواب و بیدار» دربارهٔ روند ساخت این سریال در مصاحبه ای تلویزیونی گفت: «آقای قالیباف آن زمان فرمانده نیروی انتظامی بود. به سراغ من آمد و گفت می خواهم کاری دربارهٔ پلیس بسازی. گمان کردم به دنبال یک فیلم تبلیغاتی باشند. گفتند نه، فیلم تبلیغاتی نمی خواهیم، امروز مردم در جامعه، ما را به چشم همان آژان ها می بینند؛ در صورتی که ما به دنبال طراحی یک پلیس مدرن هستیم و آن زمان تازه ۱۱۰ راه اندازی شده بود. با شناختی که به این فضا پیدا کردم، سریال «خواب و بیدار» را ساختم.» او ادامه داد: «دوستان نیروی انتظامی هم مشاوره هایی دربارهٔ این کار می دادند، امّا به هیچ وجه دخالتی
در خط داستان و قصه نمی کردند. آن زمان آقای قالیباف با این کار قصد داشت، ساخت فیلم هایی در این ژانر را ترویج کند و این اتفاق افتاد؛ امّا به مرور مخصوصاً از زمانی که «ناجی هنر» شکل گرفت، عملاً ترمزی شد برای تولید این جنس فیلم ها. چون اساساً به دنبال یک فیلم پروپاگاندا در جهت سیاست های بروکراتیک نیروی انتظامی و شکل گیری یک شخصیت کلیشه ای رفتند.»
زبرجدی سیر (Viridian) یک پرده از رنگ سبز است. این رنگ از اکسید کروم(III) گرفته می شود و اشباعی متوسط و رنگی سیر دارد. زبرجدی سیر مایه هایی از آبی نشان می دهد اما بیشتر سبز است تا آبی. رنگ آن به رنگ زبرجد ماننده است اما تیره تر از آن است. منابع. ویکی پدیای انگلیسی.
کوپل پورت (Koppelpoort) دروازه ای قرون وسطایی در شهر آمرسفورت کشور هلند است. ساختن این دروازه در حدود سال ۱۴۲۵ پایان یافت. دروازهٔ کوپل پورت نمونه ای از معماری دفاعی قرون وسطی است، ترکیبی از دروازه زمینی و آبی و بخشی از دیوار دوم شهر آمسفورت، که بین سال های ۱۳۸۰ و۱۴۵۰ میلادی ساخته شده است. دروازه کوپل پورت ظاهر کنونی خود را مدیون مرمت پیر کایپرس در سال ۱۸۸۵و۱۸۸۶است. در میان دیگر تغییرات، کایپرس پله بین دو دروازه را حذف و آن را با یک شیب جایگزین کرد. از سال ۱۹۶۹تا سال ۱۹۹۳تئاتر عروسکی خیمه شب بازی درون دروازه قرار داشت. آخرین بازسازی در سال ۱۹۹۶ به پایان رسید. در طول اجرای بازسازی، مصالح قدیمی ساختمانی بسیار با احتیاط و با احترام خاصی به آثار باستانی جابه جا می شدند، در نتیجه در طول بازسازی کمترین صدمه ممکن به مصالح قدیمی وارد آمد. به خاطراین بازسازی شهر آمسفورت، برندهٔ جایزه اروپا نوسترا شد.
ویلیام جیمز و کارل لانگه هر کدام به طور جداگانه تبیین های یکسانی را برای حالت های هیجانی عنوان کردند که در مجموع از آن با نام نظریهٔ جیمز-لانگه یاد می شود. بر پایه این نظریه موقعیت های هیجان انگیز سبب برانگیختن پاسخ های فیزیولوژیکی ویژه ای می شود مانند،لرزیدن، عرق کردن و افزایش ضربان قلب. هم چنین رفتارهایی مانند، گره کردن مشت یا جنگیدن را نیز فرا می خواند. مغز از عضلات و اندامهایی که این واکنش ها را ایجاد می کند، پسخوراند حسی در یافت کرده و این پسخوراند است که احساس های مربوط به هیجان را به وجود می اورد. جیمز می گوید، احساس های هیجانی ما مبتنی بر عملی است که از ما سر می زند و پسخوراند حسی که از عضلات و اندام های درونی دریافت می کنیم. بنابراین هنگامی که خود را در حال لرزیدن و حالت تهوع می یابیم ترس را تجربه می کنیم.
پروانه رز زرشکی از گونه های مربوط به خانواده پرستودمان است. زیستگاه و پراکندگی این گونه در هند، سری لانکا و ساحل غربی میانمار می باشد. زیست بوم. این گونه هم در جنگل و هم در دشت ها و زمین های باز زندگی می کند. در فصل خشک این پروانه در ارتفاع ۲۴۰۰ متری از سطح دریا و در جنوب هند دیده می شود. ظاهر. بال جنس نر سیاه با لکه های پهن ناپیوسته سفید می باشد. دو بال سینه ای پروانه دارای لکه های سفید و دو بال پایینی دارای لکه های زرشکی است. تیرگی سیاهی پروانه در جنس ماده کم رنگ تر است.
کارل لانگه(۱۹۰۰-۱۸۳۴) پزشک و روان شناس دانمارکی بود . او و ویلیام جیمز هر یک به طور جداگانه نظریه موسوم به نظریه احساسات جیمز-لانگه را گسترش دادند.
پروانه بامدادی گندمی از گونه های مربوط به خانواده پشیزبال است. زیستگاه و پراکندگی این گونه در هند و آسیای جنوب شرقی می باشد. زیست گاه. این گونه پروانه در ساراواک، مگالایا، مانیپور، میزورام، میانمار، هندوچین، تایلند، ویتنام، لائوس، مالزی، سوماترا و بورنئو زندگی می کند. وضعیت بقاء. این گونه پروانه کم تراکم و نادر است.