Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن دربار تیشی، که به خاطر خانم های تحصیلکرده اش معروف است، سفارش داده شده باشد. جاشوا ماستو، محقق ادبیات ژاپنی، معتقد است که میچیناگا، موراساکی را به شوشی به عنوان زنی با تحصیلات یکسان یا بهتر ارائه کرد تا دربار شوشی را به شیوه ای مشابه به نمایش بگذارد. این دو نویسنده خلق و خوی متفاوتی داشتند: سی شوناگون شوخ، باهوش و صریح بود. موراساکی گوشه گیر و حسّاس بود. نوشته های دفترِ خاطراتِ موراساکی نشان می دهد که این دو ممکن است با هم رابطه خوبی نداشته باشند. موراساکی نوشته است: «سی شوناگون … به طرز وحشتناکی مغرور بود. او خود را بسیار باهوش می دانست، نوشته هایش را با حروف چینی پر می کرد، [که] چیزهای زیادی را به دلخواه خود به جای می گذاشت.» کین فکر می کند که برداشت موراساکی از شوناگون می توانست تحت تأثیر شوشی و زنان دربارش باشد، زیرا شوناگون به ملکه رقیب شوشی خدمت می کرد. علاوه بر این، او معتقد است که موراساکی برای نوشتن "داستانِ گنجی" و رقابت با "کتاب بالش" اثر محبوب شوناگون، به دربار آورده شد. او ژانر "کتاب بالش" را تحقیر می کرد و برخلاف شوناگون که دانش خود را در زبانِ چینی به رخ می کشید، موراساکی وانمود کرد که این زب
ان را نمی داند و آن را پرمدعا و متأثر می دانست. بانوی تاریخ. اگرچه محبوبیت زبانِ چینی در اواخر دورهٔ هی آن کاهش یافت، تصنیف های چینی همچنان محبوب بودند، از جمله آنهایی که توسط پو چویی نوشته شده بود. موراساکی به شوشی که به هنر چینی و تصنیف های جویی علاقه داشت، زبانِ چینی را آموزش داد. شوشی پس از تبدیل شدن به امپراتریس، صفحاتی را نصب کرد که با نویسه های چینی تزئین شده بودند، که باعث خشم شد زیرا چینی نوشتاری به عنوان زبانی مردانه در نظر گرفته می شد و از حوضهٔ زنان بسیار دور بود. تصور می شد که مطالعه زبانِ چینی مناسب زنان نیست و همچنین مخالف این تصور بود که فقط مردان باید به چنین ادبیاتی دسترسی داشته باشند. زنان قرار بود فقط به زبانِ ژاپنی بخوانند و بنویسند، که آنها را از طریق زبان از دولت و ساختار قدرت جدا می کرد. موراساکی، با تحصیلات غیرمتعارف چینی کلاسیک خود، یکی از معدود زنانی بود که برای آموزش زبانِ چینی کلاسیک شوشی در دسترس بود. بورینگ می نویسد که «تقریباً خرابکارانه» بود که موراساکی چینی می دانست و این زبان را به شوشی آموزش می داد. موراساکی که در مورد تحصیلات چینی شوشی کم حرف بود، دروس بین دو زن را مخفیانه
برگزار کرد و در دفترِ خاطراتش نوشت: «از تابستان گذشته… خیلی مخفیانه، در لحظات عجیبی که اتفاقاً کسی در پیرامون نبود، با اعلیحضرت مطالعه می کردم. البته هیچ بحثی و مشکلی در مورد دروس رسمی وجود نداشت… من فکر کردم بهتر است دربارهٔ این موضوع به کسی چیزی نگویم.» موراساکی احتمالاً به دلیل تدریس ادبیات چینی به شوشی، نام مستعار «بانوی تاریخ» را به دست آورده است. یک خانم درباری کسی که موراساکی را دوست نداشت او را متهم کرد که دانش خود را در زبانِ چینی به رخ می کشد و پس از حادثه ای که در آن فصل هایی از "داستانِ گنجی" برای امپراتور و درباریانش با صدای بلند خوانده شد، یکی از درباریان اظهار داشت که نویسنده از سطح تحصیلات بالایی برخوردار است. موراساکی در دفترِ خاطراتِ خود نوشت: «چقدر مضحک است! آیا من که تردید دارم آموخته هایم را در خانه برای دوستان زنم فاش کنم، هرگز به این فکر می کنم که در دربار این کار را انجام دهم؟» اگرچه ظاهراً قرار بود نام مستعار تحقیرآمیز باشد، اما مولهرن معتقد است که با این نام مستعار از موراساکی چاپلوسی شده است. نگرش نسبت به زبانِ چینی متناقض بود. در دربار امپراتریس تیشی، دانستن زبانِ چینی به رخ کشیده
می شد و نمادی از حکومت و برتری امپراتوری در نظر گرفته شده بود. با این حال، در محفل ادبی شوشی، خصومت زیادی نسبت به این زبان وجود داشت — با این حال، در سالن شوشی خصومت زیادی نسبت به این زبان وجود داشت — شاید به دلیل مصلحت سیاسی در دوره ای که زبانِ چینی به نفع زبانِ ژاپنی کنار گذاشته می شد — حتی اگر امپراتریس شوشی خود دانش آموز این زبان بود. این خصومت ممکن است بر موراساکی و نظر او دربارهٔ دربار تأثیر گذاشته باشد و او را مجبور کند که دانش خود را در زبانِ چینی پنهان کند. برخلاف شوناگون، که هم خودنما و اهل معاشقه بود و هم در مورد دانش چینی خود صریح بود، به نظر می رسد موراساکی متواضع بود، نگرشی که احتمالاً میچیناگا را تحت تأثیر قرار داد. اگرچه موراساکی از زبانِ چینی استفاده می کرد و آن را در نوشته هایش گنجانده بود، اما علناً این زبان را رد کرد، نگرش قابل ستایش در طول دوره ای که فرهنگ ژاپنی در حال رشد بود. به نظر می رسد موراساکی از زندگی درباری ناراضی و گوشه گیر و غمگین بوده است. هیچ سوابقی نشان نمی دهد که او در مسابقات شعر شرکت کرده باشد. به نظر می رسد که او در طول خدمتش شعر یا نامه های کمی با زنان دیگر رد و بدل کر
ده است. به طور کلی، برخلاف شوناگون، موراساکی در دفترِ خاطراتِ خود این تصور را ایجاد می کند که او از زندگی درباری، دیگر خانم های درباری، و عیاشی در مستی بیزار است. با این حال، او با یک خانم درباری به نام لیدی سایشو دوست صمیمی شد و دربارهٔ زمستان هایی که از آن لذت می برد نوشت: «من عاشق دیدن برف در اینجا هستم». به گفته ویلی، موراساکی ممکن است به طور کلی از زندگی درباری ناراضی نبوده باشد، اما در دربار شوشی حوصله اش سر رفته باشد. او حدس می زند که موراساکی ترجیح می داده که به لیدی سنشی خدمت کند، که به نظر می رسد خانواده اش سخت گیری کمتری داشتند و سبک دل تر بوده اند. موراساکی در مورد دربار شوشی نوشت: «[او] تعدادی بانوی جوان بسیار شایسته را دور خود جمع کرده است… اعلیحضرت تجربه بیشتری از زندگی کسب می کند و مانند قبل دیگران را با همان معیارهای سفت و سخت قبلی قضاوت نمی کند.» اما در همین حال دربار شوشی به دلیل اینکه بسیار کسل کننده بوده شهرت می یافت. موراساکی از مردان دربار که به نظر او مست و احمق بودند، بیزار بود. با این حال، برخی از محققان، مانند ویلی، مطمئن هستند که او رابطه عاشقانه ای با میچیناگا داشته است. حداقل، می
چیناگا او را تعقیب کرده و به شدت او را تحت فشار قرار داده بود. معاشقه میچیناگا با او تا سال ۱۰۱۰ در دفترِ خاطراتش ثبت شده است. با این حال، او در شعری به او نوشت: «تو نه کتاب من را خوانده ای و نه عشق من را به دست آورده ای.» او در دفترِ خاطراتِ خود ثبت می کند که مجبور است از پیشرفت های میچیناگا اجتناب کند — یک شب میچیناگا مخفیانه وارد اتاق او شد و یک فصل تازه نوشته شده از "داستانِ گنجی" را دزدید. با این حال، حمایت میچیناگا برای ادامه نوشتن ضروری بود. موراساکی فعالیت های درباری دخترش را اینگونه توصیف کرده است: «تشریفات مجلل، خواستگاری های پیچیده، پیچیدگی های نظام ازدواج»، و جزئیات مفصلی، دربارهٔ تولد دو پسر امپراتریس شوشی نوشته است. به احتمال زیاد موراساکی از نوشتن در خلوت لذت می برد. او معتقد بود که با فضای عمومی دربار سازگاری ندارد و از خودش می نویسد: «من درگیر مطالعه داستان های باستانی هستم … همیشه در دنیای شاعرانه ای زندگی می کنم که به ندرت وجود دیگران را درک می کنم.» اینگه می گوید که او آنقدر صریح بود که نمی توانست در دربار دوستی پیدا کند، و مولهرن فکر می کند که زندگی درباری موراساکی در مقایسه با سایر شاعرا
ن درباری آرام بود. مولهرن حدس می زند که سخنان او در مورد ایزومی ربطی به شعر ایزومی ندارد، بلکه به دلیل رفتار او، بی اخلاقی و روابط درباری اش بود که موراساکی آنها را قبول نداشت. مقام و رتبه در جامعه درباری هی آن مهم بود و موراساکی احساس نمی کرد که با فوجیواراهای دارای رتبه بالاتر و قدرتمندتر اشتراکات زیادی داشته باشد. او در دفترِ خاطراتِ خود از زندگی خود در دربار می نویسد: «دریافتم که شاخه خانواده من بسیار رتبه فرومایه ای در بین فوجیواراها دارد؛ اما این فکر به ندرت مرا آزار می داد. من در آن روزها واقعاً از حس دردناک حقارت که زندگی در دربار را برای من عذابی دائمی می کرد، دور بودم.» موقعیت در دربار می توانست جایگاه اجتماعی او را افزایش دهد، اما مهم تر از آن، او تجربه بیشتری برای نوشتن به دست آورد. زندگی درباری، همان طور که او آن را تجربه کرد، در فصل های "داستانِ گنجی" که پس از پیوستن او به امپراتریس شوشی نوشته شده است، به خوبی منعکس شده است. نام «موراساکی» به احتمال زیاد در هنگام یک شام درباری، در واقعه ای که در دفترِ خاطراتش ثبت کرده، به او داده شد: در سال ۱۰۰۸ شاعر مشهور دربار فوجیوارا نو کینتو او را چنین نامی
د که کنایه ای است از شخصیتی به نام موراساکی نو اوئه در "داستانِ گنجی" و می تواند به عنوان تعریف و تمجید یک شاعر مرد درباری در آن دوران از یک نویسنده زن تلقی شود. باقیِ زندگی و مرگ. هنگامی که امپراتور ایچیجو در سال ۱۰۱۱ درگذشت، شوشی به عنوان یک امپراتریس بازنشسته شد و به عمارت فوجیوارا در نزدیکی دریاچهٔ بیوا رفت تا در آنجا زندگی کند، به احتمال زیاد موراساکی، که در سال ۱۰۱۳ با شوشی در آنجا حضور داشت. ویلیام جورج استون توضیح می دهد که وقتی موراساکی از دربار به عنوان ندیمه امپراتریس بازنشسته شد، دوباره به ایشییاما-درا در کنار دریاچهٔ بیوا رفت، تا باقیمانده اش عمرش را وقف ادبیات و مذهب کند. موراساکی ممکن است در سال ۱۰۱۴ درگذشته باشد. پدرش در آن سال احتمالاً به دلیل مرگ دخترش، به سرعت از محل پست خود در ولایت اچیگو به کیوتو بازگشت. شیرانه در کتاب "پل رؤیاها: شعری از داستانِ گنجی" اشاره می کند که به طور کلی سال ۱۰۱۴ به عنوان تاریخ مرگ موراساکی شیکیبو و سال ۹۷۳ به عنوان تاریخ تولد او پذیرفته شده است و او در هنگام مرگ او ۴۱ ساله بوده است. اما ویلی با توجه به اینکه موراساکی ممکن است در مراسمی با شوشی برای پسر شوشی امپرا
تور گو-ایچیجو حدود ۱۰۲۵ برگزار می شد شرکت کرده باشد، معتقد است که او ممکن است تا اواخر سال ۱۰۲۵ با شوشی زندگی کرده باشد. برادر موراساکی، نوبونوری در حدود سال ۱۰۱۱ درگذشت. ممکن است مرگ دو فرزند، پدر آنها را وادار کرده باشد تا از سمت خود استعفا دهد و زندگی خود را وقف مذهب کند و در معبد باقی عمر خود را بگذراند. او در معبد اونجو در سال ۱۰۲۹ درگذشت. دختر موراساکی در سال ۱۰۲۵ به عنوان دایه امپراتور گو-ریزی (۱۰۲۵–۱۰۶۸) وارد خدمت دربار شد و سپس با نام داینی نو سانمی شاعری مشهور شد. آثار. "داستانِ گنجی"، "دفترِ خاطراتِ موراساکی شیکیبو" و "مجموعهٔ موراساکی شیکیبو" آثار او را تشکیل می دهند. کار او به دلیل بازتاب ایجاد و توسعه نوشتار ژاپنی، در دوره ای که ژاپنی از زبانِ بومی نانوشته به زبانِ نوشتاری تغییر کرد، مهم تلقی می شود. تا قرن نهم. متون زبانِ ژاپنی به زبانِ نویسه های چینی با استفاده از سیستم نوشتاری مان یوگانا نوشته می شدند. یک دستاورد انقلابی توسعه خط کانا — یک خط ژاپنی واقعی بود — در اواسط تا اواخر قرن نهم، نویسندگان ژاپنی شروع به نوشتن نثر به زبانِ خود کردند، که منجر به ژانرهایی مانند داستان دفترِ خاطراتِ شاعران
ه شد. مورخ ادوین او. ریشاور می نویسد که ژانرها مانند مونوگاتاری ها به طور مشخص ژاپنی بودند و "داستانِ گنجی" که به خط کانا نوشته شده بود، «اثر برجسته آن دوره بود». دفترِ خاطرات و شعر. موراساکی نوشتن دفترِ خاطراتِ خود را پس از ورود به خدمت در دربار شوشی آغاز کرد. بسیاری از چیزهایی که دربارهٔ او و تجربیاتش در دربار شناخته شده است، از این دفترِ خاطرات به دست آمده است، که دوره ای از حدود ۱۰۰۸ تا ۱۰۱۰ را پوشش می دهد. بخش های توصیفی، که برخی از آنها ممکن است از نامه ها سرچشمه گرفته باشند، روابط او با دیگر خانم های درباری، خلق و خوی میچیناگا، تولد پسران امپراتریس شوشی — در عمارت پدر شوشی میچیناگا و نه در کاخ امپراتوری، همچنین این خاطرات روند نوشتن "داستانِ گنجی"، از جمله شرح انتقال فصول جدید نوشته شده به خوشنویسان برای رونویسی را پوشش می دهد. دفترِ خاطراتِ موراساکی نمونه ای از یادداشت های روزانه دربار است که برای احترام به حامیان نوشته می شود، نیمی از آن به تولد پسر شوشی، امپراتور گو-ایچیجو اختصاص دارد، رویدادی که برای میچیناگا بسیار اهمیت دارد زیرا او به ازدواج درآوردن دخترش با امپراتور ایچیجو برای آن برنامه ریزی کر
ده بود و باعث شد پدربزرگ و عملاً نایب السلطنه یک امپراتور شود. گمان می رود که مجموعهٔ موراساکی شیکیبو توسط خودش در سال های آخر عمرش گردآوری شده باشد و شامل حدود ۱۲۰ شعر از دوران کودکی اش است. طبق عرف، شعرها از فردی به فرد دیگر منتقل شده و اغلب کپی می شدند. برخی به نظر می رسند که برای یک معشوق نوشته شده باشند — احتمالاً شوهرش قبل از مرگ او — اما او ممکن است صرفاً از سنت پیروی کرده و شعرهای عاشقانه ساده سروده باشد. آنها حاوی جزئیات زندگی نامه ای هستند: او به خواهری اشاره می کند که درگذشته، دیدار با پدرش در ولایت اچیزن و اینکه او برای امپراتریس شوشی شعر سروده است. اشعار موراساکی در سال ۱۲۰۶ توسط فوجیوارا نو تیکا منتشر شد، که مولهرن معتقد است مجموعه ای است که به شکل اصلی نزدیک است. تقریباً در همان زمان فوجیوارا نو تیکا منتخبی از آثار موراساکی را در گلچین امپراتوری، "شین کوکین واکاشو" گنجاند. داستانِ گنجی. موراساکی بیشتر به خاطر "داستانِ گنجی"، رمانی سه قسمتی که ۱۱۰۰ صفحه و ۵۴ فصل را در بر می گیرد، شناخته می شود. تصور می شود که تکمیل این کتاب یک دهه به طول انجامیده باشد. اولین فصل ها احتمالاً برای یک حامی خصوصی یا
در طول ازدواج او یا اندکی پس از مرگ شوهرش نوشته شده است. او در دربار به نوشتن ادامه داد و احتمالاً در حالی که هنوز در خدمت شوشی بود کار را تمام کرد. او برای تولید اثری به این بلندی نیاز به حمایت داشت. میچیناگا کاغذ و جوهر گران قیمت و افرادی خوشنویس برای او فراهم کرد. اولین جلدهای دست نویس احتمالاً توسط خانم های درباری جمع آوری و صحافی شده است. کین در کتاب "لذت های ادبیات ژاپنی" ادعا می کند که موراساکی «برترین اثر داستانی ژاپنی» را با تکیه بر سنت های خاطرات درباری واکا و سنت پیش از آن مونوگاتاری — با ترکیبی از خط چینی و خط ژاپنی — مانند "داستان بامبوشکن" یا "داستان ایسه" نوشته است. او سبک هایی را از تاریخ چینی، شعر روایی و نثر معاصر ژاپنی ترسیم کرد و آن را در هم آمیخت. آدولفسون می نویسد که کنار هم قرار دادن سبک رسمی چینی با موضوعات پیش پا افتاده منجر به حسی از هجو یا طنز را ایجاد کرده، که سبکی متمایز به او می دهد. در "داستانِ گنجی" استفاده موراساکی از قالب سنتی مونوگاتاری در روایت داستان به خصوص در استفاده از راوی آشکار است، اما کین ادعا می کند که موراساکی این ژانر را بسیار فراتر از محدوده آن توسعه داده است و
با این کار سبکی کاملاً مدرن خلق کرد. داستان «شاهزاده درخشان» گنجی در اواخر قرن نهم تا اوایل قرن دهم می گذرد و موراساکی عناصر افسانه ای و تخیلی که اغلب در داستان های مونوگاتاری قبلی یافت می شد، را از آن حذف کرد. مضامین "داستانِ گنجی" در طول زمان ها و دوره های گوناگون مشترک است و توسط شیولی به عنوان «ظلم زمان و اندوه اجتناب ناپذیر عشق رمانتیک» تعریف شده است. مضمون اصلی شکنندگی زندگی است، مونو نو آواره «غم وجود انسان»، اصطلاحی است که بیش از هزار بار در "داستانِ گنجی" به کار رفته است. کین حدس می زند که در داستان «شاهزاده درخشان»، موراساکی ممکن است برای خود فراری آرمانی از زندگی درباری ایجاد کرده باشد، که به نظر او چندان دلچسب نبوده است. با خلق شاهزاده گنجی او یک قهرمان داستان با استعداد، زیبا، باصفا و در عین حال انسانی و دلسوز را شکل داد. کین می نویسد که "داستانِ گنجی" خواننده را با دورهٔ هی آن آشنا می کند. به عنوان مثال، روابط عاشقانه رواج دارد، اگرچه زنان معمولاً پشت پرده یا فوسوما هستند و دیده نمی شدند. هلن کریگ مک کالو، داستان موراساکی را دارای جذابیت جهانی توصیف می کند و معتقد است "داستانِ گنجی" از ژانر و ز
مان آن فراتر می رود. موضوع و زمینه اصلی آن — عشق در دربار هی آن — متعلق به روابط عاشقانه، و مفروضات فرهنگی آن مربوط به اواسط دورهٔ هی آن است، اما نبوغ منحصر به فرد موراساکی شیکیبو، این اثر را برای بسیاری به بیانیه ای قدرتمند از روابط انسانی تبدیل کرده است. ناممکن بودن شادی همیشگی در عشق … و اهمیت حیاتی، حساسیت به احساسات دیگران در دنیای غم و اندوه. شاهزاده گنجی در هر یک از عشق های خود زیبایی درونی زن و شکنندگی زندگی را تشخیص می دهد که به گفته او کین، او را قهرمان می کند: داستان در همان زمان محبوب بود و امپراتور ایچیجو آن را می خواند، تا سال ۱۰۲۱ تمام فصل ها کامل شده بود و کتاب در استان هایی که کمیاب بود، جستجو می شد. میراث. شهرت و نفوذ موراساکی از زمان حیاتش، زمانی که او همراه با سایر نویسندگان زن هی آن در توسعه زبانِ ژاپنی به زبانِ نوشتاری نقش داشت، کاهش نیافته است. خواندن نوشته های او برای شاعران دربار در اوایل قرن دوازدهم ضروری بود، زیرا آثار او توسط محققانی که نسخه ها و نقدهای معتبری را ایجاد کردند، مورد مطالعه قرار گرفت. در عرض یک قرن پس از مرگش به عنوان نویسنده کلاسیک بسیار مورد توجه قرار گرفت.در قرن هف
دهم، کار موراساکی نمادی از فلسفه کنفوسیوس شد و زنان به خواندن کتاب های او تشویق شدند. در سال ۱۶۷۳، کومازاوا بانزان استدلال کرد که نوشته های او به دلیل حساسیت و به تصویر کشیدن احساسات ارزشمند است. او در "گفتمان شناسی گنجی" نوشت که وقتی «احساسات انسانی درک نشود، هماهنگی پنج رابطه انسانی از بین می رود». یک قرن پس از مرگ موراساکی، "داستانِ گنجی" به اشکال مختلف کپی و به تصویر کشیده شد. "گنجی مونوگاتاری اماکی"، متعلق به اواخر دوران هی آن در قرن دوازدهم یک طومار دستی است که از چهار طومار، ۱۹ نقاشی و ۲۰ ورق خوشنویسی تشکیل شده است. این تصاویر که تاریخ قطعی آن بین ۱۱۱۰ و ۱۱۲۰ است، به طور آزمایشی به فوجیوارا نو تاکاچیکا و خوشنویسی به خوشنویسان مختلف مشهور معاصر نسبت داده شده است. این طومار در موزه گوتو و موزه هنر توکوگاوا نگهداری می شود. در قرن هفدهم فضیلت زن با دانش ادبی گره خورد و منجر به تقاضای مصنوعات الهام گرفته از موراساکی یا "داستانِ گنجی" شد که به نام گنجی-ئه شناخته می شود. در قرن هفدهم به طور نمادین جهیزیه های تزئین شده با صحنه ها شناخته شده از "داستانِ گنجی" یا تصاویری از موراساکی، مخصوصاً برای زنان اشراف محبو
بیت داشتند: در قرن هجدهم آنها نماد موفقیت زناشویی بودند. در سال ۱۶۲۸، دختر توکوگاوا ایه میتسو مجموعه ای از جعبه های ظروف لاکی را برای عروسی اش ساخته بود. شاهزاده توشیتادا یک جفت ابریشم گنجی-ئه پردینه، نقاشی شده توسط کانو تانیو را به عنوان هدیه عروسی در سال ۱۶۴۹ دریافت کرد. در قرن هفدهم موراساکی به موضوعی محبوب در نقاشی ها و تصویرسازی ها تبدیل شد که او را به عنوان یک زن و شاعر با فضیلت برجسته می کردند. او اغلب پشت میزش در معبد ایشییاما نشان داده می شود که برای الهام گرفتن به ماه خیره شده است. این تصویر از او برای قرن ها برای هنرمندان اوکی یوئه به موضوع مورد علاقه تبدیل شد. هیروشیگه، توری کیوناگا و کیتاگاوا اوتامارو نسخه های مختلف رمان را به تصویر کشیدند. در اواسط دوره ادو چاپ های تولید انبوه اوکی یوئه چنین تصاویری را برای طبقات سامورایی و مردم عادی در دسترس قرار دادند. شیرانه در "تصور داستانِ گنجی" مشاهده می کند که "داستانِ گنجی" در طول هزار سال از طریق رسانه های مختلف برای مخاطبان مختلف به موضوع های هنری و مصنوعات زیادی تبدیل شده است … که با هیچ متن ژاپنی دیگری قابل مقایسه نیست. این اثر و نویسنده آن از طریق ت
صاویر آن در رسانه های مختلف محبوبیت یافتند: اماکیمونو (تصویرهای دستی مصور) بیوبو (نقاشی روی صفحه نمایش)، اوکی یوئه (چاپ های چوبی، کمیک ها، و در دوره مدرن)، مانگا. در روایت داستانی از زندگی خود موراساکی، "داستان موراساکی: یک رمان"، نوشته لیزا دالبی موراساکی را در طول سفرهایش با پدرش به ولایت اچیزن، درگیر یک عاشقانه می کند. "داستانِ گنجی" به عنوان یک اثر کلاسیک ماندگار شناخته می شود. مک کالو می نویسد که «موراساکی هم نماینده اصلی یک جامعه منحصر به فرد است و هم نویسنده ای که با صدایی جاودانه با دغدغه های جهانی بشر صحبت می کند. ژاپن نابغه دیگری به مانند او را ندیده است». کین می نویسد که "داستانِ گنجی" همچنان مجذوب کننده است، زیرا در داستان، شخصیت های او و دغدغه هایشان جهانی هستند. هنگامی که ترجمهٔ آرتور ویلی ("داستانِ گنجی: یک رمان در شش قسمت") در سال ۱۹۳۳ منتشر شد، ناقدان "داستانِ گنجی" را با آثار جین آستن، مارسل پروست و ویلیام شکسپیر مقایسه کردند. مولهرن در مورد موراساکی می گوید که او شبیه شکسپیر است که نماینده دوره الیزابت بود، زیرا او جوهر دربار هی آن را درک کرد و به عنوان یک رمان نویس «شاید فراتر از انتظارات
خودش موفق شد». مانند شکسپیر، آثار او موضوع انبوهی از نقدها و کتاب های بسیاری بوده است. کیوتو در سال ۲۰۰۸ جشنی یک ساله به مناسبت هزارمین سالگرد خلق "داستانِ گنجی" با مسابقات شعر، بازدید از موزه داستان گنجی در اوجی، کیوتو و ایشییاما-درا (محل زندگی او) برگزار کرد. جایی که مجسمه ای از موراساکی در اندازه واقعی در کنار میزش نمایش داده شد و همچنین زنانی که در دربار لباس های ۱۲ لایه سنتی «جونیهیتوئه» و کلاه گیس های بلندی تا قوزک پوشیده اند. نویسنده و آثارش الهام بخش نمایشگاه های موزه و مانگاهای "داستانِ گنجی" بودند. طرح روی پشت اولین اسکناس های ین ژاپن ۲۰۰۰ ینی به یاد او و تصویری از "داستانِ گنجی" بود. گیاه کالیکارپا که دانه هایی مروارید مانند بنفش رنگ دارد، در زبانِ ژاپنی همنام با نام او «موراساکی شیکینو» نام دارد. یک "آلبوم گنجی" مربوط به سال ۱۵۱۰ میلادی در دانشگاه هاروارد قرار دارد. این آلبوم قدیمی ترین در نوع خود محسوب می شود و مشتمل بر ۵۴ نقاشی از توسا میتسونوبو و ۵۴ ورق خوشنویسی بر روی کاغذ شیکیشی در پنج رنگ است که توسط خوشنویسان چیره دست نوشته شده است. برگ ها در محفظه ای به تاریخ دوره ادو، با جلونمای ابریشمی ن
قاشی شده توسط توسا میتسوکی، مربوط به حدود سال ۱۶۹۰ قرار دارند. این آلبوم حاوی برگه های تأیید اعتبار میتسوکی برای نقاشی های اجدادش در قرن ۱۶ است.
در بحران انقراض یا در سراشیبی انقراض یا در معرض نابودی گونه ای، بالاترین درجه ریسک برای جانوران زمین در فهرست سرخ آی یوسی ان است که توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) به گونه ها، با توجه به وضعیت حفاظت آن ها، داده می شود. در بحران انقراض به این معنا است که جمعیت گونه کاهش یافته یا در طی سه نسل آینده به زیر ۸۰٪ جمعیت کنونی برسد. از آنجا که IUCN تا هنگامی که بررسی های فراگیر و دقیق دربارهٔ منقرض شدن یک گونه انجام ندهد آن گونه را در شمار گونه های در بحران انقراض نگه می دارد، تعدادی از گونه هایی که احتمالاً در حال انقراض هستند هنوز در این رده قرار دارند.
فورد ۱۹۴۱ بین سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۸ در انواع کوپه، خودرو با سقف جمع شونده، وانت و استیشن واگن ساخته شد. طرح بندی فورد ۱۹۴۱ از نوع خودروهای موتور جلو-محور عقب است. طول این خودرو ۴۹۳۵ میلی متر و فاصله مرکز چرخ جلو و عقب آن ۲۸۹۶ میلی متر می باشد. این خودرو در رده خودرو سایز بزرگ فورد قرار دارد.
لارا فلین بویل (؛ زادهٔ ۲۴ مارس ۱۹۷۰) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر برای بازی در نقش دونا هیوارد در مجموعه تلویزیونی کالت "توئین پیکس" (۱۹۹۰–۱۹۹۱) شناخته شده است. بویل پس از ایفای نقش استیسی در کمدی "جهان وین" (۱۹۹۲) به کارگردانی پنلوپه اسفیریس، در فیلم نئو-نوآر "غرب رد راک" (۱۹۹۳) از جان دال مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و پس از آن در فیلم های "جامعه کافه" (۱۹۹۴)، "آمیزش جنسی سه نفره" (۱۹۹۴) و "شادی" (۱۹۹۸) نقش اصلی را ایفا کرد. بویل از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳ نقش دستیار دادستان منطقه هلن گمبل را در مجموعه تلویزیونی "تمرین" از ای بی سی ایفا کرد که برای آن نامزد دریافت جایزه امی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. اوایل زندگی. بویل در داونپورت، آیووا، دختر سَلی فلین، یک کارگر اداری و مایکل ال. بویل، یک مدیر به دنیا آمد. پدربزرگ پدری او چارلز بویل نماینده ایالات متحده بود. او تبار ایرلندی، آلمانی و ایتالیایی دارد. نام او از شخصیتی در رمان "دکتر ژیواگو" اثر بوریس پاسترناک گرفته شده است. پدرش در شش سالگی او را ترک کرد و باعث شد او و مادرش به محله های کوچک تری نقل مکان کنند. در همین زمان تشخیص داده شد که ا
و مبتلا به دیسلکسیا است. او در شیکاگو، ایلینویز و ویسکانسین بزرگ شد و از آکادمی هنرهای شیکاگو فارغ التحصیل شد. زندگی حرفه ای. ۱۹۸۶–۱۹۹۱: آغازهای شغلی و توئین پیکس. در سال ۱۹۸۶، بویل نقش کوچکی در فیلم کمدی نوجوان جان هیوز به نام "مرخصی فریس بولر"، که برای او کارت SAG به ارمغان آورد، اگرچه صحنه های او از قسمت نهایی فیلم حذف شدند. بویل پس از آن در نقش مکمل جکی برادفورد در مینی سریال تلویزیونی "آمریکا" (۱۹۸۷) بازی کرد و به دنبال آن در قسمت هایی از سریال "جک و مایک" (۱۹۸۷) و "سیبل" (۱۹۸۷) به عنوان مهمان حضور پیدا کرد. پس از یک رشته نقش مکمل، بویل نقش اصلی را در فیلم ترسناک "ارواح خبیثه ۳" (۱۹۸۸) دریافت کرد که توسط مترو گلدوین مایر توزیع شد. اگرچه او برای نقش جینی دانبری در فیلم درام "انجمن شاعران مرده" (۱۹۸۹) اثر پیتر ویر انتخاب شد، اما صحنه های او در نهایت از قسمت نهایی حذف شدند. بویل در سال ۱۹۸۹ در نقش دانا هیوارد در مجموعه تلویزیونی کالت "توئین پیکس" (۱۹۹۰–۱۹۹۱) از دیوید لینچ ظاهر شد و به شهرت بین المللی دست یافت. این سریال روی قتل لارا پالمر در یک دبیرستان متمرکز بود که بویل بهترین دوست لارا را به تصویر می کشی
د. خط داستانی اصلی او بر تلاش او برای حل معمای کشته شدن لارا متمرکز بود. این سریال در ۸ آوریل ۱۹۹۰ در شبکه ای بی سی پخش شد و متعاقباً تبدیل به یکی از بهترین سریال های سال ۱۹۹۰ شد، اما کاهش رتبه بندی در نهایت منجر به لغو آن پس از فصل دوم آن در سال ۱۹۹۱ شد. بویل در تمام ۳۰ قسمت ظاهر شد. در اکتبر ۱۹۹۰، بویل در حالی که "توئین پیکس" را تبلیغ می کرد، روی جلد مجله "رولینگ استون" همراه با همبازی هایش میدشن ایمیک و شریلین فن قرار گرفت. بویل هنگام بازی در "توئین پیکس"، سارا را در فیلم اکشن "تازه وارد" (۱۹۹۰) از کلینت ایستوود، روزاریتا در فیلم کمدی طنز "تاریک از پشت" از آدام ریفکین (۱۹۹۱)، مارا موتس در فیلم جنایی "بزهکاران" (۱۹۹۱) از مایکل کاربلنیکف و ساندرا گلادستون را در فیلم عاشقانه "چشم طوفان" (۱۹۹۱) به تصویر کشید. ۱۹۹۲–۲۰۰۳: غرب رد راک و موفقیت اولیه. مدت کوتاهی پس از لغو "توئین پیکس"، برنامه هایی برای اقتباس از فیلم بلند در حال انجام بود. لینچ از بویل خواسته بود که نقش خود را در نقش دانا هیوارد در فیلم ترسناک روان شناختی "" (۱۹۹۲) بازی کند، اما به دلیل تضاد برنامه ریزی با نقش هایش در دیگر فیلم ها از جمله "جایی که
روز شما را می برد" (در کنار کایل مک لاکلان، همبازی اش از "توئین پیکس")، "دنیای وین" و "اعتدالین" قادر به اجرای پروژه نشد. این باعث شد که بازیگر مویرا کلی جایگزین او شود. در سال ۱۹۹۳، بویل در نقش کریس بولین در فیلم هیجان انگیز "تمپ" بازی کرد و سوزان براون وسوسه گر را در فیلم نئو نوآر "غرب رد راک" در کنار نیکلاس کیج و دنیس هاپر به تصویر کشید. در سال ۱۹۹۴، بویل برای بازی در نقش الکس در فیلم کمدی "آمیزش جنسی سه نفره"، لارین کاتول در "روز گردش بچه" و ایدا مونتز در "جاده ای به ولویل" شد. در همان سال، بویل در فیلم های تلویزیونی "زمان گذشته" و "یعقوب" ظاهر شد. او در سال ۱۹۹۵ در نقش پت وارد در فیلم معمایی "جامعه کافه" انتخاب شد. در سال ۱۹۹۷، او نقش ماریان بایرون را در فیلم "شفق" بازی کرد. بویل برای نقش اصلی در فیلم "الی مک بل" اثر دیوید ای کلی تست داد. اگر چه او در مقابل کالیستا فلوکهارت شکست خورد، اما بویل آنقدر کلی را تحت تأثیر قرار داد تا نقش هلن گمبل، دستیار دادستان ناحیه ای را در سریال دیگرش در سال ۱۹۹۷، "تمرین"، ایفا کند. بویل سال بعد هلن جردن را در فیلم جنجالی کمدی-درام "شادی" از تاد سولوندز به تصویر کشید. او ت