Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حزب سوسیال دموکراتیک استونی یکی از حزب های کشور استونی است که بر پایه سوسیال دموکراسی تأسیس شده است. از شناخته ترین افراد این حزب میتوان به توماس هندریک ایلوس و یان کاپلینسکی اشاره کرد.
پرستودریایی خزری یا پرستودریایی کاسپی ، (نام علمی سابق: Sterna caspia)، (مترادف ها: Hydroprogne tschegrava و Helopus caspius) گونه ای از پرستوهای دریایی است که در سواحل دریاها و دریاچه های آب شور و آب شیرین زندگی می کند. ویژگی های ریخت شناسی. پرستودریایی کاسپی ۵۳ سانتی متر طول دارد و از همهٔ دیگر پرستوهای دریایی بزرگ تر است. طول بدن این پرنده به اندازهٔ کاکایی نقره ای است. این پرنده بال هایی بلند و باریک دارد و با دم دوشاخه و منقار بزرگ نارنجی رنگش به آسانی قابل تشخیص است. پرهای سر پرستوی بالغ در تابستان به رنگ سیاه است و در زمستان به خاکستری می گراید. پرندهٔ نابالغ سری خاکستری دارد و پشتش با لکه های قهوه ای پوشیده شده است. تغذیه. این پرندگان اغلب از ماهی ها، سخت پوستان، نرم تنان و حشرات تغذیه می کنند. البته در مواردی نیز به شکار پرنده ها، تغذیه از لاشه و ربودن تخم آن ها می پردازد. پرستودریایی خزر اغلب به صورت گروهی لانه سازی می کند. لانهٔ آن ها از گودالی در شن های ساحلی تشکیل شده که گاهی توسط شاخ و برگ پوشیده شده است. زیستگاه. پرستوی دریایی کاسپین در آب های داخلی به سر می برد و در کرانه های دریا تنها به صورت
گذری دیده می شود. این پرنده به صورت گروهی روی گیاهان شناور در دریاچه ها و باتلاق ها و به صورت تکی در کنار آب های داخلی آشیانه می سازد و تولید مثل می کند. در ایران و در منطقهٔ خزر به نسبت فراوان است و در شمال غرب کشور زندگی و تولید مثل می کند.
فرح السلطنه یکی از دختران ناصرالدین شاه است که در سال ۱۲۹۹ متولد شد. مادرش فرح الدوله (مرجان خانم ترکمانیه) از زنان سوگلی و مورد علاقه شاه بود. از وی یک پسر به نام احمد عضدالسلطنه بافی ماند. او به طور ناگهانی درگذشت و در حرم عبدالعظیم به خاک سپرده شده است.
زبان تتومی یک زبان زبان های آسترونزیایی است که در جزیره تیمور سخن گفته می شود. این زبان یکی از زبان های رسمی تیمور شرقی است.
ستاد انقلاب اسلامی نهادی بدوی و موقت بود که بلافاصله پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران توسط نیروهای انقلابی و روحانیون برای انجام امور کشور در مناطق گوناگون پایه گذاری شد. رؤسای این ستاد از سوی روح الله خمینی حکم می گرفتند و به تنظیم امور مختلف شهرها از جمله امور قضایی و اداری می پرداختند. دو تن از رؤسای اصلی ستاد مرکزی که در قم واقع بود محمد علی شرعی و علی قدوسی بودند.
دَواکده یا عَطّاری داروخانه و عطرفروشی های سده های میانه در جهان اسلام بوده اند که امروزه نیز ارزش داروشناسی خود را بیشتر بر پایهٔ ادویه و داروهای طب سنتی و گیاهی نگه داشته اند. از آنجا که گیاهان دارویی دارای عطر (بوی) ویژهٔ خود هستند این داروخانه ها به "عطّاری" شهرت یافته اند. در ایران حدود ۸۰۰۰ گونه گیاهی موجود است که از این تعداد ۲۳۰۰ گونه جزء گیاهان معطر و دارویی هستند و از این تعداد ۴۵۰ گونه در عطاری های ایران به فروش می رسد. محصولات عطاری می توانند به عنوان طعم دهنده غذا مورد مصرف قرار بگیرند و در روند بهبود رژیم غذایی خانواده نقش داشته باشند. ریشه شناسی. عَطّاری و عَطّار وام واژه های زبان عربی در فارسی محسوب می شوند. در اصل عطاری محل فروش عطر است و عطار شخصی است که عطر می فروشد. این معنا در متن های عربی و حتی در برخی کتاب های فارسی قدیمی نیز به همین مفهوم به کار رفته است. با گذشت زمان و تحول فرهنگی در ایران، نقش عطار در جامعه دچار دگرگونی شد. به ویژه در دوران طلایی اسلام و پس از گسترش طب سنتی، عطاری ها به مراکزی تبدیل شدند که بجز عطر و مواد خوشبو، بلکه گیاهان دارویی، ادویه ها، عرقیجات، روغن های گیاهی،
دانه های روغنی و سیگارهای گیاهی را نیز عرضه می کنند. امروزه عطاری ها طیف وسیعی از محصولات درمانی و بهداشتی، مبتنی بر گیاهان را میفروشند. پیشینه. عطاری ریشه در طب سنتی و درمانی دارد که از زمان های بسیار دور از گیاه درمانی برای درمان امراض استفاده میشده. در زمان حال این عطاری ها به صورت فروشگاه های بزرگ و مغازه به فعالیت خود ادامه داده اند و حتی بسیاری از آن ها به عنوان عطاری آنلاین و به صورت اینترنتی خدمات ارائه میکنند. خدمات عطاری. در اصل عطاری ها عرضه کننده گیاهان درمانی و ادویه جات هستند. عطاری ها به دلیل دسترسی آسان به گیاهان دارویی و ارائه محصولات ارگانیک، جایگاه ویژه ای در سبک زندگی سالم دارند. برخی از مهم ترین فواید این مراکز عبارت اند از: مهارت های عطار. عطارها می بایست برخی از تخصص ها و مهارت های لازم را برای اداره عطاری داشته باشند: محصولات عطاری. محصولات عطاری بسیار متنوع اند و بسته به منطقه، فرهنگ و تخصص عطار ممکن است متفاوت باشند. در ایران، عطاری ها معمولاً ترکیبی از داروهای گیاهی، مواد خوراکی سنتی، و محصولات طبیعی را عرضه می کنند.
کُمنِن ، کمننوس یا کومننوس نام خاندانی از فرمانروایان امپراتوری روم شرقی بود. پیشینه. قدیمی ترین عضو شناخته شدهٔ این خاندان مانوئل اروتیکوس کمننوس بود که به عنوان فرماندهی نظامی زیر فرمان امپراتور باسیل دوم (۹۶۰-۱۰۲۵ میلادی) خدمت می کرد. او از اهالی تراکیه بود و تباری ولاک داشت. او از خانواده ای به نام اروتیکوس بود که نام خاندان خود را به کمننوس برگرداند. گویا او این نام را از نام شهری به نام کمنه در نزدیکی پلوودیو در تراکیه گرفته اند. وفاداری و لیاقت این مانوئل سبب شد تا باسیل دوم زمین ها را در نزدیکی قسطمونی بدو ببخشد. نخستین امپراتور بیزانس از خاندان کمنن، ایزاک یکم پسر مانوئل اروتیکوس کمننوس بود. او نخست در خدمت میخائیل ششم بود، ولی سپس توانست در ۱۵۰۷ میلادی در کودتایی خود جانشین میخائیل شود. اگرچه او مصدر اصلاحات سودمندی بود، ولی با فشار بزرگان، تنها دو سال بر اریکهٔ قدرت بود و ناچار به کناره گیری شد. در ۱۰۸۱ میلادی، آلکسیوس یکم -برادرزادهٔ ایزاک و نوهٔ مانوئل- توانست دوباره خاندان کمنن را به امپراتوری برساند. آلکسیوس یکم کامیابی ها بسیاری در امر فرمانروایی به دست آورد. او توانست بخش هایی از آناتولی را ا
ز دست سلجوقیان بازپس گیرد. همچنان نخستین جنگ صلیبی را از سر بگذراند. آلکسیوس در تشکیل یک دولت صلیبی در شرق یاری رساند. او ۳۷ سال فرمان راند و پس از او پسرش ژان دوم به امپراتوری رسید. آنا کومننه خواهر ژان دوم بود که به دلیل وقایع نگاری بیزانس نامور شده است. پس از ژان، پسرش مانوئل یکم نیز ۳۷ سال فرمان روایی نمود. پس از مانوئل یکم، به تدریج خاندان کمنن دچار درگیری ها داخلی و توطئه های فراوان شد و اندک اندک رو به زوال می رفت. آلکسیوس دوم تنها سه سال امپراتور بود. آندرونیکوس یکم که آلکسیوس دوم را از میان برداشته بود خود تنا دو سال فرمان راند. او واپسین کس از خاندان منن بود که به امپراتوری بیزانس می رسید. در ۱۲۰۴ میلادی و پیش از سقوط شهر قسطنطنیه به دست ارتش صلیبی، شاخه ای از این خاندان از شهر گیرختند و خود را به کرانه های دریای سیاه در پافلاگونیا ؛خاستگاه اصلی خاندان؛ رساندند. آنان در آنجا تشکیل امپراتوری ترابوزان را دادند. آلکسیوس یکم نخستین امپراتور ترابوزان نوهٔ آندرونیکوس یکم بود. این امپراتوری ۲۵۰ سال پایدار ماند. واپسین امپراتور آن داوید مگاس کمننوس بود که در ۱۴۶۱ میلادی از محمد دوم سلطان عثمانی شکست خورد و
به دست وی کشته شد. در ۱۲۰۴ میلادی، یکی از اعضای خاندان کمنن به نام میخائیل یکم شاهزاده نشین اپیروس را بنیادنهاد و خود و خاندانش چندی بر آن سرزمین فرمان راندند. در ۱۱۸۴ میلادی، یکی از اعضای خاندان به نام ایزاک کمننوس در قبرس اعلام امپراتوری نمود؛ ولی در جریان جنگ سوم صلیبی ۱۱۹۱ میلادی مغلوب ریچارد یکم گردید. منابع. Wikipedia contributors, "Komnenos," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Komnenos&amp;oldid=578105376 (accessed November 10, 2013).
خانهٔ سُحَیمی یک خانه سنتی عربی در شهر قاهره است که در ملحهٔ درب الأصفر که از خیابان المعز لدین الله جدا می شود، جای دارد. این خانه در سال ۱۰۵۸ هـ (۱۶۴۸ م) ساخته شد و به نام آخرین ساکن آن، محمد امین سحیمی یکی از بزرگان مسجد الازهر نامگذاری شده است.
مسجد الازهر (به عربی: الجامع الأزهر)، مسجدی در قاهره ی مصر در هسته تاریخی اسلامی این شهر است. این مسجد که در سال ۳۵۹ هجری قمری به عنوان پایتخت جدید خلافت فاطمیان ساخته شد، اولین مسجدی بود که در شهری بنا گردید که بعدها به لقب «شهر هزار مناره» ملقب شد. نام آن عموماً برگرفته از زهرا(به معنای درخشنده) دانسته میشود که عنوانی است برای فاطمه، دختر محمد . = تاریخچه = خلافت فاطمی ، که به عنوان امپراتوری فاطمی نیز شناخته می شود، یک خلافت بود که از قرن دهم تا دوازدهم میلادی تحت حکومت فاطمیان، یک دودمان اسماعیلی شیعه، وجود داشت. این خلافت شامل نواحی وسیعی از شمال آفریقا و غرب آسیا بود و از مدیترانه غربی در غرب تا دریای سرخ در شرق گسترش می یافت. فاطمیان نسب خود را به دختر پیامبر اسلام، محمد، یعنی فاطمه و همسرش علی، اولین امام شیعه، نسبت می دهند. فاطمیان به عنوان امامان راستین توسط جوامع مختلف اسماعیلی و همچنین توسط فرقه های مختلف در بسیاری از سرزمین های مسلمان و مناطق مجاور شناخته شدند. فاطمیان در دوران خلافت عباسی ظهور کردند و در ابتدا افریقیه (تقریباً تونس کنونی و شمال شرقی الجزایر) را فتح کردند. آنها سلطه خود را در سوا
حل مدیترانه گسترش دادند و در نهایت مصر را به مرکز خلافت تبدیل کردند. در اوج خود، خلافت شامل نواحی مختلفی از مغرب، سیسیل، شام و حجاز بود. بین سال های ۲۸۹ تا ۲۹۶ هجری قمری، تأسیس دولت فاطمی تحت رهبری داعی (مبلغ) ابو عبدالله تحقق یافت، که فتح افریقیه آغلبی با کمک نیروهای کتامه راه را برای تأسیس خلافت هموار کرد. پس از فتح، عبدالله المهدی بالله از سجلماسه بازگردانده شد و سپس به عنوان امام این جنبش پذیرفته شد و در سال ۲۹۶ هجری قمری اولین خلیفه و بنیان گذار این دودمان شد. در سال ۳۰۸ هجری قمری، شهر المهدیه به عنوان پایتخت تأسیس شد. در سال ۳۳۶ هجری قمری، پایتخت خود را به المنصوریه، نزدیک قیروان منتقل کردند. در سال ۳۵۸ هجری قمری، در دوران سلطنت المعز، مصر را فتح کردند و در سال ۳۶۲ هجری قمری، خلافت به پایتخت تازه تأسیس فاطمی قاهره منتقل شد. مصر به مرکز سیاسی، فرهنگی و مذهبی امپراتوری تبدیل شد و فرهنگی جدید و "بومی عربی" را توسعه داد. پس از فتح های اولیه خود، خلافت معمولاً درجه ای از تحمل مذهبی نسبت به فرقه های غیرشیعه اسلام و همچنین یهودیان و مسیحیان را مجاز می دانست. با این حال، رهبران آن در متقاعد کردن جمعیت مصری برای
پذیرش باورهای مذهبی خود پیشرفت چندانی نکردند. فتح مصر. پس از فتح مصر، جوهر الصقلی نظارت بر ساخت محوطه سلطنتی برای دربار خلیفه و ارتش فاطمی را بر عهده داشت و الازهر را به عنوان پایگاهی برای گسترش اسلام شیعه اسماعیلی بنا کرد. قاهره که در نزدیکی شهر سنی نشین و پرجمعیت فسطاط واقع شده بود، به مرکز فرقه شیعه اسماعیلی اسلام و پایتخت امپراتوری فاطمی تبدیل شد. جوهر دستور ساخت یک مسجد جامع برای شهر جدید را صادر کرد و کار ساخت آن در تاریخ ۱۹ جمادی الاول ۳۵۹ هجری قمری آغاز شد. این مسجد در سال ۳۶۱ هجری قمری تکمیل شد و اولین نماز جمعه در تاریخ ۲۷ربیع الاول ۳۶۱ هجری قمری در ماه رمضان در آنجا برگزار شد. در طول عید فطر در سال ۳۶۱ هجری قمری، مسجد توسط خلیفه به عنوان مسجد جامع در قاهره شناخته شد. المعز و پسرش،(زمانی که او نیز خلیفه شد)حداقل یک خطبه جمعه در طول ماه رمضان در الازهر می خواندند.با تأسیس خلافت فاطمی، آموزش های مبلغین سازمان دهی شده و نقش قاضی القضات که مسئول چنین موضوعاتی بود، به یک مس&lt;ins&gt;ئ&lt;/ins&gt;ولیت سیاسی مهم&lt;ins&gt;ی&lt;/ins&gt; تبدیل شد. او جایگاه دوگانه قاضی القضات و مبلغ ارشد را دارا بود. تحت ر
هبری خلافت فاطمی،مسجد به مرکز شبکه ای فکری گستردها&lt;ins&gt;ی&lt;/ins&gt; تبدیل شد که در سراسر جهان اسلام گسترش یافت. دانشمندانی از مناطق مختلف برای سخنرانی و تحصیل در الازهر دعوت می شدند و این مسجد به عنوان قطب علم و نمادی از اقتدار فاطمی تبدیل شد. این مسجد به عنوان مکانی برای عبادت و مرکزی برای آموزش تأسیس شد. تا به امروز، این مسجد برجسته ترین مرکز برای مطالعه فقه و الهیات اهل سنت باقی مانده است. فاطمی ها حکومت خود را با ایجاد یک جنبش دینی از سایر پیشینیان سیاسی خود متمایز کردند. مهم ترین و پایدارترین بنای دوره فاطمی مسجد الازهر است اگرچه از ساختار اصلی آن چیز زیادی باقی نمانده است. با گذشت زمان، تبلیغ تفکر اسماعیلی در الازهر کاهش یافت، به ویژه پس از سقوط خلافت فاطمی در قرن دوازدهم، و این نهاد به تدریج به یک مرکز آموزشی اهل سنت تبدیل شد. این مسجد به دژی برای ترویج اسلام سنی تبدیل شد و میزبان دانشمندان و دانشجویان از سراسر جهان بود. علی رغم این تحول، میراث معماری و هنری مسجد هنوز منعکس کننده منشأ فاطمی آن است، با تزئینات گچ بری پیچیده، کتیبه های کوفی، و طراحی های هندسی که عظمت ساخت اولیه آن را نشان می دهد.
= تحولات در طول تاریخ = دوره ایوبیان. سلسله فاطمیان پس از سقوط خود تحت حاکمیت صلاح الدین ایوبی و دودمان ایوبیان قرار گرفت. صلاح الدین که در ابتدا توسط آخرین خلیفه فاطمی، العاضد، به عنوان وزیر منصوب شده بود (کسی که به اشتباه تصور می کرد می تواند به راحتی او را تحت کنترل خود بگیرد)، قدرت را در مصر تثبیت کرد و این کشور را با خلافت سنی عباسی در بغداد متحد ساخت. وی که به تاریخ شیعی مسجد الازهر بی اعتماد بود، در دوران حکومتش از جایگاه این مسجد کاست. دوره ممالیک. با این حال، سلسله ممالیک که پس از ایوبیان به قدرت رسید، به بازسازی و توسعه این مسجد پرداخت و برنامه های آموزشی آن را گسترش داد. زلزله ای در سال ۷۰۱ هجری قمری به الازهر و تعدادی دیگر از مساجد در سرتاسر قلمرو مملوک آسیب رساند. مسئولیت بازسازی بین امیران (شاهزادگان) سلطنت و رئیس ارتش، سیف الدین سالار، که مأمور تعمیر خسارات شده بود، تقسیم شد.تزئینات نواحی اسپندرال ها بعد ز زلزله تکمیل شد. یکی از این بازسازی ها، تغییر در محراب مسجد بود که شامل نصب روکشی از سنگ مرمر چندرنگ می شد. مدرسه طیبرسیه که در سال ۷۰۸ هجری قمری ساخته شد و آرامگاه امیر طیبرس را در خود جای دا
ده است، در ابتدا به عنوان مسجدی مکمل برای الازهر در نظر گرفته شده بود، اما بعدها با مجموعه مسجد ادغام شد. در این مدرسه، مذاهب مالکی و شافعی تدریس می شد، اما امروزه بیشتر به عنوان مکانی برای نگهداری نسخه های خطی از کتابخانه استفاده می شود. تنها بخش باقی مانده از بنای اصلی، دیوار قبله و محراب چندرنگ آن است. المقریزی گزارش کرده که این مدرسه به تدریس مذهب شافعی اختصاص داشته، در حالی که ابن دقماق اشاره کرده که یکی از ایوان های آن برای تدریس شافعی و دیگری برای مالکی استفاده می شده است. این مدرسه بعدها به طور کامل توسط عبدالرحمن کتخدا بازسازی شد، اما دیوار جنوب شرقی و محراب آن دست نخورده باقی ماند. محراب توسط کریسول، مورخ معماری، به عنوان "یکی از بهترین های قاهره" توصیف شده است. مدرسه اقباغاویه، که در سال ۷۳۹ هجری قمری ساخته شد، آرامگاه امیر اقباغا را در خود جای داده است. این مدرسه که در ابتدا به عنوان مسجد و مدرسه ای مستقل ساخته شده بود، بعداً با مجموعه مسجد الازهر ترکیب شد. این بنا شامل یک اتاق مقبره کوچک و یک سالن بزرگ تر است که هر دو دارای محراب هستند. ورودی، دیوار قبله و محراب های شیشه ای موزاییکی آن همچنان به
شکل اصلی خود باقی مانده اند، در حالی که گنبد نوک تیز آن در دوره عثمانی بازسازی شد. مدرسه جوهریه که در سال ۸۴۳ هجری قمری ساخته شد، مقبره جوهر القنقبائی، یکی از خواجه های سودانی و خزانه دار سلطان را در خود جای داده است. کف این مدرسه از سنگ مرمر ساخته شده و دیوارهای آن با کمدهای چوبی تزئین شده اند که با عاج، آبنوس و صدف منبت کاری شده اند. اتاق مقبره دارای یک گنبد سنگی کوچک است که نمای بیرونی آن با الگوهای عربی مآب تزئین شده است و از اولین نمونه های این نوع گنبدها در قاهره محسوب می شود. این بنا بین سال های ۱۴۰۰ و ۱۴۰۲هجری قمری مورد بازسازی قرار گرفت. مناره قایتبای، که در سال ۸۸۷ یا ۹۰۰ هجری قمری ساخته شده است، دارای یک پایه مربع است که به یک بدنه هشت ضلعی منتهی می شود و سپس به یک بخش ده ضلعی و در نهایت به یک استوانه که از هشت ستون آجری تشکیل شده است. این مناره دارای سه بالکن است که با مقرنس تزئین شده اند. تصور می شود که این مناره در مکانی ساخته شده که پیش تر یک مناره آجری متعلق به دوره فاطمیان قرار داشته که چندین بار بازسازی شده بود. در مقابل ورودی باب المزینین، درب قایتبای قرار دارد که نمونه ای عالی از سبک معمار
ی و تزئینی دوره ممالیک متأخر محسوب می شود. این دروازه که در سال ۹۰۰ هجری قمری ساخته شده، به حیاط شبستان نماز منتهی می شود. در سال ۹۱۴ هجری قمری، مناره ای با دو رأس توسط قانصوه الغوری ساخته شد. این مناره بر پایه ای مربع قرار دارد که اولین بخش آن هشت ضلعی است و چهار وجه آن دارای طاق های قوسی تزئینی است. بخش دوم یک چندضلعی دوازده وجهی است که با سرامیک های آبی تزئین شده و از بخش اول با یک بالکن مقرنس جدا می شود. در بالاترین بخش، دو رأس پیازی شکل وجود دارد که با یک بالکن از بدنه جدا شده اند. در دوران حکومت عثمانیان بر مصر، چندین الحاق و بازسازی در مسجد الازهر انجام شد که بسیاری از آن ها تحت نظارت عبدالرحمن کتخدا صورت گرفت. وی تقریباً اندازه مسجد را دو برابر کرد. کتخدا سه دروازه به مسجد اضافه کرد: باب المزینین (که به دروازه اصلی مسجد تبدیل شد)، باب الشوربا (دروازه سوپ)، و باب السعیده (دروازه سعیدی ها). وی به هر یک از این دروازه ها یک مناره نوک تیز به سبک عثمانی افزود که یکی از آن ها بعدها در جریان احداث خیابان الازهر تخریب شد. برای باب المزینین، که در کنار مدرسه اقباغاویه قرار داشت، کتخدا قسمت بالای مناره اقبوغا را
بازسازی کرد تا شبیه سایر مناره های عثمانی شود (اگرچه این قسمت در قرن بیستم مجدداً به سبک مملوکی بازسازی شد). در دوره عثمانی، چندین رواق نیز به مسجد اضافه شد، از جمله یک رواق ویژه برای دانشجویان نابینای الازهر که در این دوره بازسازی شد. کتخدا همچنین شبستانی جدید را در جنوب شبستان اصلی فاطمی بنا کرد و یک محراب اضافی در آن قرار داد، که در نتیجه، مساحت نمازخانه را دو برابر کرد. مجموعه اقدامات او عناصر مختلف مسجد را در یک ساختار نسبتاً یکپارچه ادغام کرد. باب المزینین (دروازه آرایشگرها) در سال ۱۱۶۶ هجری قمری ساخته شد. این دروازه که به کتخدا نسبت داده می شود، دارای دو در است که هر یک درون قوس های فرورفته ای قرار دارند. دو قوس نیم دایره ای قالب ریزی شده، با تیمپان هایی(tympanum) که با نقش سه برگ تزئین شده اند، در بالای درها دیده می شوند. در بالای این قوس ها، یک کتیبه وجود دارد که دارای پانل هایی با طرح درختان سرو است، که از ویژگی های رایج معماری عثمانی محسوب می شود. یک مناره مستقل که توسط کتخدا ساخته شده بود، در ابتدا در بیرون این دروازه قرار داشت اما پیش از افتتاح خیابان الازهر، در جریان نوسازی های قاهره به دستور ت
وفیق پاشا تخریب شد. رویداد های مدرن. در سال ۱۹۶۱ میلادی با اضافه شدن دروس غیر دینی ،عنوان دانشگاه به الازهر اضافه شد که در حال حاضر این مجموعه مرکز ادبیات عربی و علوم اسلامی می باشد. کتابخانه موجود در دانشگاه الازهر دومین کتابخانه بزرگ مصر پس از کتابخانه ملی مصر است. بازشناسی. در سال ۱۹۷۹ بخش تاریخی شهر قاهره به میراث جهانی یونسکو اضافه شد که مسجد الازهر نیز در این بخش از قاهره وجود دارد. = معماری مسجد = شکل گسترش مسجد را می توان پیرو الگویی دورانی دانست،به این معنا که سازه های جدید در اطراف محیط آن رشد کردند تا زمانی که یک دایره کامل را تشکیل دادند و سپس، در قرن هجدهم، یک پیشروی جدید به سمت جنوب و شرق در اطراف دایره قدیمی شروع به شکل گیری کرد. به تبع آن، تنها بخش کوچکی از نمای غربی فاطمی باقی مانده است؛ بنابراین شواهد متوجه می شویم که مسجد در ابتدا از آجر ساخته شده و چندین بار با گچ پوشانده شده است. هنگامی که از میدان الازهر که در اواخر قرن نوزدهم طراحی شده است، به مسجد نزدیک می شویم، نمای شمال غربی ترکیبی از الگوهای شبه مملوکی را که در آستانه قرن محبوب بودند،به ما نمایش می دهد. بالای این نما، سه مناره و یک
گنبد تیز ورودی اصلی را قاب می گیرند. از شمال به جنوب، مناره و گنبد المدرسة الأقبغاویة، مناره قایتبای و مناره قنصوه الغوری وجود دارند. ورودی اصلی کنونی الازهر، باب المزینین، دروازه ای سنگی و دارای قوس های فرورفته ای است که دارای دو درب و چهار کتیبه تزئینی سنگی با موتیف های گیاهی آن را احاطه کرده است. باب المزینین به یک حیاط مستطیلی با کف مرمر باز می شود که در شمال شرقی نمای اصلی المدرسة الأقبغاویة، و نمای رنگارنگ المدرسة الطیبرسیه در جنوب غربی آن را احاطه کرده اند. سمت چهارم را دروازه قایتبای با مناره ای باشکوه بالای آن اشغال کرده است. درب این دروازه به صحن مسجد اصلی منتهی می شود. صحن مستطیلی، که امروز با سنگ سفید فرش شده است را رواق هایی در چهار طرف احاطه کرده است. دو سلسله رواق بعدها به کنار صحن اضافه شده است؛ رواق جنوب شرقی به شبستان مسجد منتهی می شود. شبستان قدیمی که کمی از قبله منحرف است دارای ابعادی ۸۵ در ۲۴ متر است. در این شبستان، چهار ردیف طاق گان موازی با دیوار قبله، پنج راهرو ایجاد کرده اند. این طاق گان روی ستون های مرمری قرار گرفته اند. همه ی ستون ها اسپولیاهایی از آثار قدیمی رومی، قبطی و شاید حتی م
صری هستند. ارتفاع ستون ها به کمک قرارگیری پایه هایی در زیر ستون ها و بالای سرستون ها با یکدیگر برابر شده است. راهروی اصلی که به محراب ختم می شود بلندتر از بقیه شبستان، برای ورود بهتر نور ساخته شده است. محراب تاقچه ای است با نیم گنبدی بر فراز آن که دو ستون مرمری و قاب قوسی بالای آنها، محراب را احاطه کرده اند. این محراب در چندین دوره مختلف دستخوش تغییرات شده است و اکنون با مرمر ساده و نقوش طلایی پوشیده شده است. سه پله بالاتر از این حرم و پشت منطقه محراب، که فقط بخشی از دیوار قبله ی اصلی آن به جا مانده، شبستان الحاقی قرار دارد. ابعاد این شبستان ۶۹ در ۲۰ متر است و شامل چهار راهرو است که سه طاق گان آن را ایجاد کرده اند. این شبستان دارای یک راهروی عرضی است که راهروهای طولی را دو نیم می کند و قوس های آن بر روی جرزهایی قرار دارند. همچنین بالای محرابش یک گنبد وجود دارد. در انتهای شرقی این شبستان، درب به المدرسة الجوهریة باز می شود. دیوار قبله در سمت چپ خود یک گذرگاه بالاآمده به ارتفاع نیم متر دارد که به آرامگاه سید نفیسة البکریة، می رسد. در سمت راست آرامگاه، باب الشربه قرار دارد. در سمت چپ شبستان الحاقی، دومین دروازه
اصلی الازهر ،باب السعیده، قرار دارد. این دروازه از نظر فرم و تزئینات مشابه باب المزینین است. = منابع =
کامیون کمپرسی یا دامپتراک گونه ای کامیون برای ترابری و جابجایی موادی مانند شن، ماسه، سنگریزه و نخاله های معدنی و ساختمانی می باشد. بیشتر مدل های کمپرسی دارای سازه ای هیدرولیکی هستند که از آن برای خالی کردن مواد توسط کفهٔ پشتی آن استفاده می کنند. کمپرسی های مفصلی یا کمرشکن نیز دارای مفصلی بین کابین و کفهٔ پشتی هستند. کاربرد اصلی این نوع دستگاه ها بیشتر در معادن و جهت خاکبرداری در سطح وسیع می باشد. از شرکت های بزرگ سازنده دامپتراک می توان به بلاز، کوماتسو، کاترپیلار و لیبهر اشاره کرد
ولاک یا ولاخ (به انگلیسی: Vlach) نامی است که به مردمان لاتینی شدهٔ اروپای شرقی، مرکزی و جنوب شرقی اروپا گفته می شود. ولاک از دید تاریخی دربرگیرندهٔ مردم رومانی، آرومن ها، مورلاک ها، مگلنورومن ها و ایسترورومن ها می باشد. تبار این مردمان به درستی آشکار نیست. آنان به زبان های رومی شرقی سخن می گویند. ولاک ها دارای گروه های قومی چندی اند و در ردازای زمان با قوم ها همسایه شان مانند اسلاوهای جنوبی، یونانی ها و آلبانیایی ها آمیخته شده اند. واژه شناسی. ولاک از ریشهٔ واژهٔ "Walha" می باشد که در زبان های ژرمنی معنای "بیگانه" می دهد. ژرمن های باستان برای خواندن رومی زبانان و سلت ها از این واژه بهره می بردند. ممکن است این واژه در نهایت از نام یک قبیلهٔ سلت مشتق شده باشد. این واژه در زبان عربی به صورت جمع مکسر "اولاق" وام گرفته شده است. تاریخچه. نخستین بار در سدهٔ پنجم میلادی، پروکوپیوس از وجود چنین مردمانی رد بالکان یاد می کند. موسس خورناتسی تاریخ نویس ارمنی هم در سدهٔ هفتم میلادی از کشور بالاک یاد می کند. میان سده های دوازدهم تا چهاردهم میلادی، مردمان ولاک به تناوب خراج گزار پادشاهی مجارستان، امپراتوری روم شرقی و اردوی ز
رین بودند. منابع. Wikipedia contributors, "Vlachs," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Vlachs&amp;oldid=580885159 (accessed November 10, 2013).
تاریخ عباسی یا "روزنامه ملا جلال منجم" کتابی است نوشته جلال الدین محمد بن عبدالله منجم یزدی که به تاریخ ایران بین سال های ۹۸۴ تا ۱۰۲۰ قمری / ۱۵۷۶ تا ۱۶۱۱ میلادی می پردازد. این کتاب شامل تاریخ ایران از اواخر زمامداری شاه طهماسب یکم تا اواخر بیست و پنجمین سال سلطنت شاه عباس یکم است. تاریخ عباسی دیباچه و عنوان ندارد و مشخص نیست چرا به این نام معروف شده است. در نسخه ای که از آن در کتابخانه ملی موجود است، نام کتاب روزنامه ملاجلال در احوال شاه عباس ذکر شده است. این کتاب شامل حوادث تاریخ صفویان از مرگ شاه طهماسب یکم در ۹۸۴ هجری قمری، کشته شدن حیدر میرزا و رخدادهای پس از آن، مرگ شاه اسماعیل دوم در ۹۸۵ هجری قمری و رویدادهای بعد از درگذشت او، حوادث دوره شاه محمد خدابنده، اتفاقات زمان شاه عباس یکم از ۹۹۶ تا ۱۰۲۰ هجری قمری می باشد. در تاریخ عباسی اشتباهات تاریخی نیز دیده می شود، از جمله تولد اسماعیل میرزا در ۱۰۱۲ هجری قمری نوشته شده است. نسخه ای از این کتاب در موزه بریتانیا نگهداری می شود. تاریخ عباسی از منابع مهم شناخت دوران صفوی است. ملا جلال الدین محمد منجم یزدی از منجمان معروف دربار شاه عباس اول (کبیر) صفوی بود. او ب
ه عنوان مردی ادیب، منجم، منشی و مورخ شناخته می شد و مورد احترام خاص شاه عباس بود به نحوی که نظراتش بدون درنگ به مرحله اجرا درمی آمد. زمان تولدش مشخص نیست. در ۱۰۲۹ ق. فوت کرد و ۳۴ سال در خدمت شاه عباس بود. خانه مجللی داشت که از آن به عنوان محل اقامت میهمانان پادشاه و سفیران خارجی استفاده می شد. پس از مرگ ملا جلال، شاه این خانه را خرید و به پذیرایی از میهمانان فوق اختصاص داد. تاریخ ملا جلال مشتمل بر اطلاعات مفیدی از دوران شاه اسماعیل دوم، سلطان محمد خدابنده و شاه عباس اول است. از کتاب فوق ظاهراً تاکنون سه نسخه خطی یافت شده است که در کتابخانه ملی تهران، کتابخانه حاج حسین آقا ملک و کتابخانه ملی پاریس نگهداری می شود.
تیلور مامسِن (زاده ۲۶ ژوئیه ۱۹۹۳) خواننده، ترانه سرا، مدل و بازیگر سابق آمریکایی است. او بیشتر به عنوان خوانندهٔ گروه راک د پریتی رکلس شناخته شده است. مامسن فعالیت هنری اش را در سه سالگی و با بازی در یک آگهی تلویزیونی آغاز کرد. او تا پیش از پیوستن به پرتی رکلس در فیلم و سریال های مختلفی مانند دختر سخن چین، ، چگونه گرینچ کریسمس را دزدید و آندرداگ نقش آفرینی کرد.
مجید خدابخش از سال ۱۳۶۰ الی ۱۳۷۹ مسئولیت های سیاسی در قامت معاونت استانداری استانهای آذربایجان غربی و شرقی داشته است. پس از تصمیم به ادامه تحصیل در مقطع دکتری مدیریت دولتی، وارد عرصهٔ صنعت شده است. تجربیات وی در حوزهٔ صنعت: او استاندار استان اردبیل در دولت یازدهم و استاندار آذربایجان شرقی در دولت دوازدهم بود. تجربیات وی در حوزه اجرائی و حاکمیتی: سوابق حضور وی در سمت های حاکمیتی در دوران مختلف اعم از سازندگی، اصلاحات و تدبیر و امید منجر به تسلط وی به رویکرد حاکمیتی به امور متعدد و همچنین قدرت چانه زنی بالا برای رفع موانع شده است. از طرفی سوابق صنعتی وی در زمینه های مختلف اعم از تولید فلزات، صنایع خانگی، صنعت خودرو (سبک و سنگین)، صنایع مادر (ماشین سازی)، صنعت تولید تجیهزات مربوط به نفت، گاز و پتروشیمی و همچنین کارفرمایی و پیمانکاری در صنعت نفت، گاز، پتروشیمی منجر به کسب تجارت ارزشمند در حوزه صنعت، معدن و تجارت برای وی شده است و از وی فردی توانمند در این حوزه ساخته است به نحوی که با تمامی مشکلات و راهکارهای برون رفت از مشکلات به صورت عملی دست و پنجه نرم میکند. تحصیلات و فعالیت های دانشجویی. او تحصیلات خود را در
اردبیل گذراند و در رشته ریاضی دیپلم گرفت. تحصیلات عالی خود را در دانشگاه شیراز در رشته مهندسی برق و الکترونیک ادامه داد و مدرک فوق لیسانس خود را در این رشته اخذ کرد. پس از آن در سال ۱۳۷۹ با ادامه تحصیل مدرک دکتری مدیریت دولتی را از مرکز آموزشی مدیریت دولتی اخذ نمود.