Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راسکو کانکلینگ آرباکِل (؛ )؛ زادهٔ ۲۴ مارس ۱۸۸۷ – درگذشتهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۳۳) مشهور به آرباکل چاقالو ()، بازیگر فیلم های صامت، کمدین، کارگردان و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود. او کارش را در شرکت سیلیگ پلی سکوپ آغاز کرد و در نهایت به استودیو کی استون پیوست و در آنجا با میبل نورماند و هارولد لوید و همچنین با خواهرزاده اش اَل سنت جان همکاری کرد. او همچنین مربی و مشاور چارلی چاپلین، مانتی بنکس و باب هوپ بود و ستارهٔ وودویل، باستر کیتون را به دنیای سینما آورد. آرباکل یکی از محبوب ترین ستاره های فیلم های صامت در دهه ۱۹۱۰ و یکی از پردرآمدترین بازیگران هالیوود بود؛ به نحوی که در سال ۱۹۲۰ با پارامونت پیکچرز قراردادی به ارزش ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار در سال (معادل ۱۴٬۶۰۸٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۲) امضا کرد. آرباکل در سه محاکمه پُر هیاهو بین نوامبر ۱۹۲۱ و آوریل ۱۹۲۲ متهم به تجاوز جنسی و قتل ویرجینیا رَپـِی شد. رَپـِی در یک مهمانی که آرباکل در هتل سنت فرانسیس سان فرانسیسکو در سپتامبر ۱۹۲۱ برگزار کرده بود، بیمار شد و چهار روز بعد درگذشت. یکی از دوستان رَپـِی، آرباکل را به تجاوز و کشتن غیرعمد او متهم کرد. دو محاکمه اول با بلاتکلی
فی هیئت منصفه همراه بود که نمی توانستند بر روی یک رای نهایی توافق کنند، اما باستر کیتون در دادگاه سوم در دفاع از او شهادت داد که آرباکل را تبرئه کرد. سومین هیئت منصفه اقدامی غیرمعمول را انجام داد و بیانیه ای کتبی مبنی بر عذرخواهی از آرباکل به دلیل برخورد سیستم قضایی با او صادر کرد. با وجود تبرئه شدن او، این رسوایی میراث آرباکل را به عنوان یک کمدین پیشگام تحت الشعاع قرار داد. پس از پایان محاکمه، به دستور آدولف زوکر رئیس فیمس پلیرز-لسکی، فیلم های او توسط ویل اچ. هیز، سانسورچی نامدار صنعت سینما ممنوع شد و آرباکل به طور علنی طرد گردید. آدولف زوکر با خشم اخلاقی از سوی گروه های مختلفی چون اتحادیه روز پروردگار، سازمان پرنفوذ فدراسیون باشگاه های بانوان و حتی کمیسیون فدرال تجارت برای مهار آنچه که آنها به عنوان هرزگی در هالیوود و تأثیر آن بر اخلاقیات عموم مردم تصور می کردند، مواجه شد. در حالی که آرباکل بلافاصله پس از سومین محاکمه خود (که در آن تبرئه شد) شاهد افزایش محبوبیت خود بود، زوکر تصمیم گرفت او را برای دور نگه داشتن صنعت سینما از چنگ سانسورچیان و اخلاق مداران قربانی کند. هِـیز این ممنوعیت را ظرف یک سال لغو کرد، ا
ما آرباکل در طول دهه ۱۹۲۰ خیلی به ندرت توانست در فیلمی نقش آفرینی کند. باستر کیتون طی قراردادی، قول داد که ۳۵ درصد از سود «شرکت کمدی باستر کیتون» را به او بدهد. آرباکل بعدها با نام مستعار «ویلیام گودریچ» به عنوان کارگردان سینما مشغول به کار شد. آرباکل سرانجام توانست به بازیگری بازگردد و کمدی های کوتاه دو حلقه ای را در سال های ۱۹۳۲ و ۱۹۳۳ برای برادران وارنر بسازد. وی در سال ۱۹۳۳ در سن ۴۶ سالگی در خواب و بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت؛ بنابر گزارش ها در همان روزی که با برادران وارنر برای ساخت یک فیلم بلند سینمایی قراردادی امضا کرده بود. آرباکل، به دلیل چاق بودنش و همچنین به سبب ایفایِ نقشِ شخصیتی با نام چاقالو در مجموعه فیلم هایی به همین نام، به نام «فَتی آرباکل» (آرباکلِ چاقالو، آرباکل خپل) شهرت داشت. اوایل زندگی. راسکو آرباکل در ۲۴ مارس ۱۸۸۷ در شهر اسمیت سنتر، کانزاس به دنیا آمد. او یکی از نُه فرزندِ «مری ئی. گوردون» و «ویلیام گودریچ آرباکل» بود. او در بدو تولد بیش از ۵٫۹ کیلوگرم وزن داشت و پدرش معتقد بود که او کودکی نامشروع است، زیرا هر دو والدین لاغراندام بودند. در نتیجه، نام «راسکو کانکلینگ» را بر روی او نهاد که
نام سناتور ایالت نیویورک و مردی هرزه و بدنام بود که پدرش از او تنفر داشت. زایمانِ این کودک برای مادرش با آسیب و عوارضی همراه بود و منجر به مشکلات جسمانی مزمنی شد که یازده سال بعد، به مرگ او انجامید. آرباکل تقریباً دو ساله بود که خانواده اش به سانتا آنا، کالیفرنیا نقل مکان کردند. او برای اولین بار در سن ۸ سالگی در سانتا آنا با گروه نمایش فرانک بیکن روی صحنه رفت. این کار برایش لذت بخش بود و تا زمان مرگ مادرش در سال ۱۸۹۸، یعنی تا سن ۱۱ سالگی به این کار ادامه داد. پدر آرباکل همیشه نسبت به او بدرفتار و سخت گیر بود و پس از مرگ مادر، دیگر حاضر به حمایت از او نشد، بنابراین راسکو به انجام کارهای جورواجور در یک هتل، امرار معاش می کرد. او عادت داشت در حین کار آواز بخواند تا اینکه یک خواننده حرفه ای صدای او را شنید و از او برای اجرای آواز در یک «برنامه استعدادیابی غیرحرفه ای» دعوت کرد. این نمایش شامل تماشاگرانی بود که با دست زدن یا شیشکی بستن دربارهٔ خوبی یا بدی اجرا قضاوت می کردند و هنرمندان بد را با عصای چوپانی از صحنه پائین می کشیدند. آرباکل آواز خواند، رقصید و چند شیرین کاری هم اجرا کرد، اما تماشاگران را تحت تأثیر ق
رار نداد. در همین حین، به نظرش رسید که از درون تاریکی تماشاچیان، عصای چوپانی به سمتش می آید و با وحشتِ آشکار، به داخل گودالِ گروه ارکستر پرید. تماشاگران که فکر می کردند این کار، بخشی از شیرین کاری اوست، به وجد آمدند و غوغایی به پا گشت و او در مسابقه پیروز شد و به عنوان هنرمند وودویل مشغول به کار شد. پیشه. در سال ۱۹۰۴، سید گراومن از آرباکل دعوت کرد تا در سالن جدیدالاحداث «یونیک تئاتر» خود در سان فرانسیسکو آواز بخواند و از این جا، دوستی درازمدت این دو آغاز کرد. راسکو سپس به «گروه نمایش پانتاگس» در تور ساحل غربی آمریکا پیوست و در سال ۱۹۰۶ در «تئاتر اورفیوم» در پورتلند، اورگن در یک گروه هنری وودویل که توسط لیان ارول سازماندهی شده بود هنرنمایی کرد. آرباکل به بازیگر اصلی بدل شد و گروه نمایش، کار خود را در آن تور هنری با موفقیت ادامه داد. در ۶ اوت ۱۹۰۸، آرباکل با مینتا دارفی، دختر «چارلز وارن دارفی» و «فلورا ادکینز» ازدواج کرد. دارفی در بسیاری از فیلم های کمدی اولیه با آرباکل همبازی بود. این زوج از جهتی در کنارِ هم عجیب بودند، چرا که مینتا کوتاه قد و ریزه اندام بود در حالی که آرباکل ۱۳۶ کیلوگرم وزن داشت. آرباکل سپس
به «گروه وودویل موروسکو بربنک استاک» پیوست و به تور هنری چین و ژاپن رفت و در اوایل سال ۱۹۰۹ به آمریکا بازگشت. آرباکل در ژوئیه ۱۹۰۹ با حضور در فیلم "بچه بن" فعالیت سینمایی خود را آغاز کرد. او تا سال ۱۹۱۳ به طور پراکنده در فیلم های تک حلقه ای شرکت سیلیگ پلی سکوپ ظاهر شد، سپس برای مدت کوتاهی به شرکت یونیورسال پیکچرز پیوست و در کمدی های پلیس های کی استون مک سنت به ستاره ای بدل شد. اگرچه جثهٔ بزرگ او بدون شک، بخشی از جذابیت کمدی او بود، اما آرباکل نسبت به چاقی و وزن زیاد خود معذب بود و از استفاده از آن برای ایجاد خنده های «سخیف و زودگذر» مانند گیر افتادن در چهارچوب در یا در یک صندلی، خودداری می کرد. آرباکل خواننده با استعدادی بود. پس از آن که خوانندهٔ ایتالیایی و نامدار اپرا انریکو کاروسو صدا و آواز او را شنید، به او گفت که «این مزخرفاتی را که برای امرار معاش انجام می دهی کنار بگذار، با آموزش صحیح، می توانی دومین خوانندهٔ بزرگِ جهان شوی.» کمدین. با وجود جثه فیزیکی بزرگ و تنومند، آرباکل به طرز قابل توجهی چابک و آکروباتیک بود. مک سنت، هنگام بازگویی اولین ملاقات خود با آرباکل، خاطرنشان کرد که او «به چالاکی فرد آستر ا
ز پله ها بالا رفت» و «ناگهان به روی پنجه پا ایستاد، دستانش را به هم زد و به موزونی یک دخترک بندباز یک چرخ کامل رو به عقب زد». کمدی های او پرتحرک و پرسرعت هستند، صحنه های تعقیب و گریز فراوانی دارند، و دارای شوخی بصری فراوانی هستند. آرباکل به کمدی کلیشه ای «زدن کیک توی صورت» علاقه داشت که اصولاً نمادی از کمدی های دوران صامت محسوب می شود. نخستین نمونهٔ شناخته شدهٔ «زدن کیک توی صورت» که در فیلم دیده شد، در ژوئن ۱۹۱۳ در فیلم تک حلقه ای "همهمه ای از ژرفنا" بود، با بازی آرباکل و شریک هنری سینمایی اش میبل نورماند. در سال ۱۹۱۴، پارامونت پیکچرز به آرباکل و نورماند پیشنهاد بی سابقه ۱٬۰۰۰ دلار در روز به اضافهٔ بیست و پنج درصد از کلِ سود و کنترل کاملِ هنری بر ساخت فیلم ها را ارائه کرد. این فیلم ها به قدری پردرآمد و محبوب بودند که در سال ۱۹۱۸ به آرباکل یک قرارداد سه سالهٔ ۳ میلیون دلاری (معادل حدود ۵۸٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۲) پیشنهاد شد. در سال ۱۹۱۶، آرباکل با مشکلات جسمی جدی مواجه شد. عفونت کفگیرکی که روی پای او ایجاد شده بود، به حدی شدید شد که پزشکان تصمیم گرفتند پای او را قطع کنند. اگرچه آرباکل توانست پای خود را حفظ کن
د، اما برای کاهش درد، به او مُرفین تجویز کردند و همین موضوع سبب شد تا بعدها متهم به اعتیاد شود. پس از بهبودی، آرباکل شرکت فیلم سازی خود به نام «کُمیک» را با مشارکت جوزف ام. شنک راه اندازی کرد. اگرچه «کُمیک» تعدادی از بهترین فیلم های کوتاه دوران صامت را تولید کرد، اما آرباکل در سال ۱۹۱۸ اداره شرکت خود را به باستر کیتون واگذار کرد و پیشنهاد ۳ میلیون دلاری پارامونت برای ساخت ۱۸ فیلم بلند طی سه سال را پذیرفت. آرباکل از نام مستعار هنری اش - «چاقالو» - در فیلم ها متنفر بود. این لقب از دوران مدرسه، نام مستعار او شده بود. وی زمانی گفت: «این نام گذاری اجتناب ناپذیر بود.» (به خاطر جثهٔ بزرگ او). طرفدارانش همچنین او را «شاهزاده نهنگ ها» و «بالوناتیک» نامیدند. با این حال، نام چاقالو اشاره به شخصیتی است که آرباکل روی پرده سینما به تصویر می کشد (معمولاً یک دهاتی ساده لوح) نه خودِ آرباکل. زمانی که آرباکل در نقش یک زن بازی می کرد، این شخصیت «دوشیزه چاقالو» نام می گرفت؛ مثلاً در فیلم "عشاق کنار دریای دوشیزه چاقالو". آرباکل افراد را از خطاب کردن او با عنوان «چاقالو» در بیرون از دنیای سینما منع می کرد، و وقتی کسی این کار را انج
ام می داد، پاسخ معمول او این بود: «میدونی که، من اسم دارم.» رسوایی. در ۵ سپتامبر ۱۹۲۱، آرباکل از برنامهٔ پُرمشغله بازیگری خود فاصله گرفت و علیرغم اینکه از سوختگی درجه دوم هر دو باسن در اثر سانحه ای در صحنه فیلمبرداری رنج می برد، با دو دوست به نام های لاول شرمن و فرد فیشبک به سانفرانسیسکو رفت. این سه نفر در سه اتاق در هتل سنت فرانسیس اقامت کردند: اتاق ۱۲۱۹ برای آرباکل و فیشبک به طور مشترک، اتاق ۱۲۲۱ برای شرمن، و اتاق ۱۲۲۰ به عنوان اتاق جشن و مهمانی تعیین شده بود. چند زن هم به سوئیت دعوت شده بودند. در حین می گساری و عیاشی، یک بازیگر ۳۰ ساله جاه طلب به نام ویرجینیا رَپـِی در اتاق ۱۲۱۹ به شدت بیمار شد و توسط پزشکِ هتل مورد معاینه قرار گرفت. پزشک به این نتیجه رسید که علائم رَپـِی بیشتر ناشی از مسمومیت با الکل است و به او مورفین داد تا او را آرام کنند. رَپـِی دو روز پس از این واقعه، در بیمارستان بستری شد. در بیمارستان، دوستِ همراهِ رَپـِی در مهمانی، «بامبینا ماد دلمونت» به پزشک گفت که آرباکل به دوستش تجاوز کرده است. پزشک، رَپـِی را معاینه کرد اما هیچ مدرکی دال بر تجاوز پیدا نکرد. او یک روز پس از بستری شدن در بیمارس
تان بر اثر التهاب صفاق ناشی از پارگی مثانه درگذشت. رَپـِی از عفونت ادراری مزمن رنج می برد و نوشیدن مشروب، به طور چشمگیری این عارضه را تحریک می کرد. دلمونت سپس به پلیس هم گفت که آرباکل به رَپـِی تجاوز کرده است. پلیس به این نتیجه رسید که فشار بدنِ تنومندِ آرباکل که روی او خوابیده بود، باعث پارگی مثانه او شده است. در کنفرانس مطبوعاتی بعدی، مدیر رَپـِی، «اَل سمناکر» آرباکل را متهم کرد که از یک تکه یخ برای تحریک جنسی رَپـِی استفاده کرده است و در نتیجه منجر به جراحات بعدی او شد. زمانی که ماجرا در روزنامه ها گزارش شد، این شی به جای یک تکه یخ، به یک بطری کوکا کولا یا شامپاین تبدیل شد. در واقع شاهدان شهادت دادند که آرباکل یخ را روی شکم رَپـِی مالیده بود تا درد شکم او را تسکین دهد. آرباکل هر گونه تخلفی را رد کرد. دلمونت در تلاش برای اخاذی از وکلای آرباکل، بعداً بیانیه ای رسمی مبنی بر متهم کردن آرباکل به پلیس ارائه کرد. محاکمه آرباکل یک رویداد رسانه ای بزرگ بود. روزنامه های زرد به این داستان دامن زدند و آرباکل را همچون مردی بدجنسی به تصویر کشیدند که از وزن زیاد خود برای چیره شدن بر دختران بی گناه استفاده می کند. روزنامه
های زنجیره ای سراسری ویلیام راندولف هرست با داستان هایِ اغراق آمیز و هیجان انگیز از این وضعیت سوءاستفاده کردند. هرست از سود سرشاری که در جریان رسوایی آرباکل به دست آورده بود خوشحال بود و گویا جایی گفت که «روزنامه های بیشتری از زمان غرق شدن آرام اس لوسیتانیا فروخته است.» گروه های اخلاق گرا خواستار محکومیت آرباکل به اعدام شدند. رسوایی حاصل، زندگی حرفه ای آرباکل را به همراه زندگی شخصی اش نابود کرد. کسانی که آرباکل را از نزدیک می شناختند، وی را مردی خوش اخلاق و خجالتی توصیف می کردند. از او همچنین به عنوان «عفیف ترین مرد در سینما» یاد شده است. با این حال، مدیران استودیو از ترسِ تبلیغاتِ منفی توسط اتحادیه ها، به دوستانِ سینمایی آرباکل و بازیگران همکارش (که کنترل حرفه شان در دستان آنان بود) دستور دادند که علناً دربارهٔ او صحبت نکنند. چارلی چاپلین که در آن زمان در بریتانیا بود، به خبرنگاران گفت که نه الان و نه در آینده، نمی تواند باور کند که آرباکل با مرگ رَپـِی ارتباطی داشته باشد. چاپلین که آرباکل را از دوران همکاری شان در کی استون در سال ۱۹۱۴ می شناخت، «راسکو را، یک تیپ خوش مشرب و ملایم می دانست که آزارش به مورچه
هم نمی رسد.» بنابر گزارش ها، باستر کیتون در یک بیانیه عمومی از بی گناهی آرباکل حمایت کرد، تصمیمی که باعث توبیخ خفیف او از استودیوی محل کارش شد. ویلیام اس هارت، بازیگر سینما، که هرگز با آرباکل دیدار نداشته یا با او کار نکرده بود، چند اظهارنظر عمومی مخرب بیان کرد که در آنها آرباکل را گناهکار قلمداد می نمود. آرباکل بعداً طرح فیلم نامه ای را نوشت که هارت را به عنوان یک دزد، قلدر و زن کتک زن معرفی می کرد و کیتون این فیلم نامه را از او خرید. فیلم حاصل، "شمال یخ زده"، در سال ۱۹۲۲ و تقریباً یک سال پس از آشکار شدن رسوایی وی اکران شد، کیتون نویسندگی، کارگردانی و بازی در این فیلم را به عهده داشت. در نتیجه، هارت تا سال ها از صحبت با کیتون خودداری کرد. محاکمه ها. متیو بریدی دادستان ناحیه ای سان فرانسیسکو - مردی به شدت جاه طلب که قصد داشت برای فرمانداری ایالت کالیفرنیا نامزد شود - در اظهار نظری عمومی آرباکل را مقصر و گناهکار دانست و شاهدان را برای بیان اظهاراتِ نادرست، تحت فشار قرار داد. بردیی در ابتدا از دلمونت به عنوان شاهد اصلی خود در جریان دادرسی کیفرخواست استفاده کرد. مدعی علیه نامه ای از دلمونت پیدا کرد که در آن به ط
رحی برای اخاذی از آرباکل اعتراف شده بود. با توجه به روایت های متناقض و دائماً در حالِ تغییر دلمونت، شهادت او برای تکمیل یک محاکمه کامل کفایت نمی کرد. در نهایت، قاضی هیچ مدرکی دال بر تجاوز پیدا نکرد. قاضی پس از شنیدن شهادت یکی از مهمانان مهمانی، «زی پروان»، مبنی بر اینکه رَپـِی در بستر مرگ به او گفته بود «راسکو به من آسیب زد»، به این نتیجه رسید که می توان آرباکل را به قتل درجه یک متهم کرد. بردیی در ابتدا قصد داشت به دنبال مجازات اعدام باشد. این اتهام بعداً به قتل شبه عمد تقلیل یافت. محاکمه نخست. آرباکل در ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۱ دستگیر و به اتهام قتل عمد محاکمه شد. او پس از نزدیک به سه هفته حبس، با قرار وثیقه بیرون آمد. محاکمه در ۱۴ نوامبر ۱۹۲۱ در دادگاهی در شهر سانفرانسیسکو آغاز شد. آرباکل به عنوان وکیل مدافع اصلی خود، گاوین مک ناب، یک وکیل محلی مجرب را استخدام کرد. شاهد اصلی هم «زی پروان» بود. در ابتدای محاکمه، آرباکل به همسرش، مینتا دورفی که میانشان اختلاف و کدورت پیش آمده بود، گفت که به رَپـِی آسیبی نرسانده است. دورفی حرف آرباکل را باور کرد و به طور مرتب در دادگاه حاضر شد تا از او حمایت کند. احساسات عمومی نسبت به
آرباکل آنقدر منفی بود که دورفی بعداً هنگام ورود به دادگاه، مورد اصابت گلوله قرار گرفت. نخستین شاهدان دادستان در طول محاکمه، این افراد بودند: «بتی کمبل» که مدلی بود که در مهمانی شرکت کرد و شهادت داد که آرباکل را چند ساعت پس از وقوع تجاوز ادعایی، با لبخندی بر صورتش دیده است. «گریس هالتسون»، یک پرستار بیمارستان محلی که شهادت داد به احتمال زیاد آرباکل به رَپـِی تجاوز کرده و بدن او را کبود کرده است و پزشکی به نام «ادوارد هاینریش»، که یک جرم شناس محلی بود و ادعا می کرد اثر انگشت در راهرو ثابت می کند که رَپـِی سعی کرده است فرار کند، اما آرباکل با گرفتن دستش او را متوقف کرده است. دکتر «آرتور بردزلی»، پزشک هتلی که رَپـِی را معاینه کرده بود، شهادت داد که به نظر می رسید یک نیروی خارجی به مثانه او آسیب رسانده است. با این حال، در طی بازجویی متقابل، کمبل فاش کرد که دادستان او را تهدید کرده بود که اگر علیه آرباکل شهادت ندهد، او را به شهادت دروغ متهم خواهد کرد. ادعای دکتر هاینریش مبنی بر یافتن اثر انگشت هم بعداً مورد تردید قرار گرفت چرا که مک ناب خدمتکاری را از هتل سنت فرانسیس به دادگاه آورد که شهادت داد قبل از انجام تحقیقات
، اتاق را کاملاً تمیز کرده بود. دکتر بردزلی اعتراف کرد که رَپـِی هرگز در هنگام معالجه او، حرفی در مورد تجاوز آرباکل به او نزده است. علاوه بر این، مک ناب توانست پرستار هالتسون را وادار به اعتراف کند که پارگی مثانه رَپـِی کاملاً ممکن است در اثرِ سرطان باشد، و کبودی های روی بدن او نیز ممکن است ناشی از جواهرات سنگینی باشد که آن شب به تن داشته است. در ۲۸ نوامبر، آرباکل به عنوان آخرین شاهدِ وکیل مدافع، شهادت داد. او هم در بازجویی مستقیم و هم در بازجویی دوسویه، بی تکلف، صریح و آرام بود. آرباکل در شهادت خود مدعی شد که رَپـِی (که به شهادت خودش او را از پنج یا شش سال قبل می شناخته) حوالی ظهر آن روز به اتاق مهمانی (۱۲۲۰) آمد و آرباکل اندکی بعد از ورود او، برای تعویض لباس به اتاق خودش (۱۲۱۹) رفته است زیرا «مِـی تاب»، عروس بیلی ساندی از او خواسته بود تا با اتومبیل، چرخی در شهر بزنند. آرباکل در حمام اتاق خودش، رَپـِی را در حال استفراغ در توالت فرنگی یافته بود. او سپس ادعا کرد که رَپـِی به او گفته است که حالش خوب نیست و از او خواسته [همان جا] دراز بکشد، و آرباکل او را به اتاق خواب می برد و از چند نفر از مهمانان هم خواست تا
به درمان او کمک کنند. وقتی آرباکل و چند نفر از مهمانان دوباره وارد اتاق شدند، رَپـِی را روی زمین نزدیک تخت دیدند که لباس هایش را پاره می کرد و دچار تشنج شدید بود. به منظورِ آرام کردن رَپـِی، او را در وان آب خنک قرار دادند. سپس آرباکل و فیشباخ او را به اتاق ۱۲۲۷ بردند و با مدیر هتل و پزشک هتل تماس گرفتند. در این لحظه همه حاضران فکر کردند که رَپـِی بسیار مست است، از جمله پزشکان هتل. با فرض اینکه رَپـِی با استراحت و خوابیدن، این بدمستی را بدون مشکل پشت سر خواهد گذاشت، آرباکل «مِـی تاب» را برای گردش به شهر برد. در طول دادگاه، دادستان گزارش پزشکی مربوط به مثانهٔ رَپـِی را به عنوان مدرکی دالِ بر ابتلای او به بیماری ارائه کرد. آرباکل در شهادت خود منکر هرگونه اطلاع قبلی از بیماری رَپـِی شد. در طول بازجویی دوسویه، لئو فریدمن، دستیار دادستان منطقه، به شدت آرباکل را استنطاق کرد که با دیدن بدحالی رَپـِی، به موقع با پزشک تماس نگرفته است و استدلال کرد که او از انجام این کار امتناع کرده است، زیرا از بیماری رَپـِی اطلاع قبلی داشته و فرصتی عالی برای تجاوز و کشتن او پیش روی خود دیده است. آرباکل با آرامش گفت که او هرگز در طول م
همانی به رَپـِی آسیبی نزنده یا به او تجاوز جنسی نکرده است و همچنین اظهار داشت که هرگز در زندگی خود هیچ گونه اقدام جنسی نامناسبی علیه هیچ زنی انجام نداده است. پس از بیش از دو هفته شهادت با شصت شاهد دادستانی و وکیلان مدافع، از جمله هجده پزشک که در مورد بیماری رَپـِی شهادت دادند، دادگاه به شور و مشورت رفت. در ۴ دسامبر ۱۹۲۱، هیئت منصفه پنج روز بعد پس از نزدیک به چهل و چهار ساعت بحث و بررسی با ۱۰–۲ رای به بن بست تصمیم گیری در زمینهٔ بی گناهی آرباکل رسید، و در نتیجه یک «محاکمه غلط» (به دلیل عدم توافق اعضای هیئت منصفه) اعلام شد. کمی بعد، وکلای آرباکل توجه خود را بر روی زنی به نام هلن هوبارد متمرکز کردند که به هیئت منصفه گفته بود «تا زمانی که جهنم سرد شود» به گناهکاری آرباکل رأی خواهد داد. او حتی از دیدن مدارک یا خواندن متن محاکمه امتناع کرده بود، زیرا تصمیم خود را نسبت به گناهکاری آرباکل از قبل در صحن دادگاه گرفته بود. شوهر هوبارد یک وکیل بود که با دفتر دادستانی دادوستد داشت و از اینکه همسرش در هنگام انتخاب اعضای هیئت منصفه به چالش کشیده نشده بود، ابراز شگفتی کرد. در حالی که پس از محاکمه توجه زیادی به هوبارد شد، برخ
ی از اعضای سابق هیئت منصفه به خبرنگاران گفتند که آنها معتقدند که آرباکل واقعاً مجرم است، اما نه با دلیلی قطعی و غیرقابل تردید. در طول غور و بررسی، برخی از اعضای هیئت منصفه همچون هوبارد تصمیم گرفتند رای به محکومیت آرباکل بدهند، اما همه آنها به جز «توماس کیلکنی» از این کار منصرف شدند. «جوآن مایرز»، پژوهشگر زندگی آرباکل، جو سیاسی آن هنگام و توجه رسانه ها به حضور زنان در هیئت منصفه را توصیف می کند (که در آن زمان تنها چهار سال از قانونی شدنش می گذشت) و اینکه چگونه وکیل مدافع آرباکل بلافاصله هوبارد را به عنوان یک فرد بدخواه و شریر معرفی کرد. مایرز همچنین در پژوهش های خود، به روایت هوبارد از تلاش های «آگست فریتز»، رئیس هیئت منصفه در تهدید او برای تغییر رای خود به «بی گناهی» اشاره کرده است. برخلاف هوبارد که هنگام به چالش کشیده شدن رای اش، توضیحاتی ارائه می کرد، کیلکنی سکوت می کرد و پس از پایان محاکمه به سرعت از کانون توجه رسانه ها محو می شد. محاکمه دوم. دادگاه دوم در ۱۱ ژانویه ۱۹۲۲ با هیئت منصفه جدید، اما با همان دفاعیه قانونی و پیگرد قضایی و همچنین همان قاضی پیشین آغاز شد. همان شواهد نیز ارائه شد، اما این بار یکی از
شاهدان، «زی پروان»، شهادت داد که بریدی او را مجبور به دروغ گفتن کرده است. یکی دیگر از شاهدان که در جریان دادگاه نخست هم شهادت داده بود، یک نگهبان سابق استودیو کالور به نام «جسی نورگارد» بود و شهادت داد که آرباکل یک بار در استودیو حاضر شد و در ازای دریافت کلید اتاق رختکن رَپـِی، به او رشوه نقدی پیشنهاد داد. ظاهراً این کمدین گفته بود که می خواهد با این بازیگر شوخی کند. نورگارد گفت که از دادن کلید رختکن به او خودداری کرده است. در طول بازجویی دوسویه، شهادت نورگارد زیر سؤال رفت چرا که معلوم شد او یک مجرم سابق است که در حال حاضر متهم به تجاوز جنسی به یک دختر هشت ساله است و همچنین به دنبالِ کاهشِ مجازات از سوی بریدی در ازایِ ارائه شهادت بوده است. به علاوه، برخلاف دادگاه اول، تاریخچه بی بندوباری و مشروب خواری زیاد رَپـِی به تفصیل شرح داده شد. محاکمه دوم همچنین برخی از شواهد مهم مانند شناسایی اثر انگشت آرباکل در اتاق خواب هتل را بی اعتبار کرد: هاینریش شهادت قبلی خود را از دادگاه اول پس گرفت و اظهار داشت که شواهد مربوط به اثر انگشت احتمالاً جعلی بوده است. تیم دفاع آنقدر به تبرئه متقاعد شده بودند که آرباکل برای شهادت ف
راخوانده نشد. وکیل او، مک ناب، هیچ استدلال نهایی برای هیئت منصفه ارائه نکرد. با این حال، برخی از هیئت منصفه، خودداری وکلای مدافع در فراخوانی آرباکل برای ارائه شهادت آخر را نشانه ای از گناهکاری او دانستند. پس از پنج روز و بیش از چهل ساعت بحث و مشاوره، هیئت منصفه در ۳ فوریه به صحن دادگاه بازگشت و باز با ۱۰–۲ رای، در محکوم شناختن آرباکل به بن بست تصمیم گیری رسید و منجر به اعلام «محاکمه غلط» دیگری (به دلیل عدم توافق اعضای هیئت منصفه) شد. محاکمه سوم. در زمان سومین محاکمه آرباکل، فیلم های او توقیف شده بود و روزنامه ها در هفت ماه گذشته پر از روایت هایی از عیاشی های هالیوودی، قتل، و انحرافات جنسی شده بودند. دوستِ رَپـِی، «بامبینا ماد دلمونت»، به شهرهای مختلف کشور سفر کرده و در حال اجرای تک نفرهٔ نمایش «"زنی که حکم قتل آرباکل را امضا کرد"» و سخنرانی در مورد پلیدی های هالیوود بود. دادگاه سوم در ۱۳ مارس ۱۹۲۲ آغاز شد و این بار تیم وکیلان مدافع ریسک و خطر نکردند. مک ناب، دفاعی پویا و پُرحرارت انجام داد و پروندهٔ دادستان را با یک سنجش و بازبینی طولانی و پرتکاپو و همچنین بازجویی های دوسویه از هر شاهد، کاملاً برهم زد. مک ناب
همچنین موفق شد شواهد بیشتری در مورد گذشته جلف و شهوت انگیز رَپـِی و سابقه پزشکی او به دست آورد. اشکال دیگری نیز در پرونده دادستانی پیش آمد؛ زیرا «زی پروان»، یکی از شاهدان اصلی، پس از فرار از دست پلیس، از کشور خارج شد و دیگر نمی توانست شهادت دهد. همچون دادگاه اول، آرباکل به عنوان شاهد نهایی فراخوانده شد و در شهادت صمیمانه خود در مورد روایتش از وقایع آن مهمانی، مجدداً همه اتهام ها را رد کرد. گفته می شود که باستر کیتون در دادگاه حضور داشته و شواهد مهمی برای اثبات بی گناهی آرباکل ارائه کرده است. از طرفی معلوم شد دلمونت در فحشا، اخاذی و باج گیری دست داشت. مک ناب در طی نطق و بیانیه پایانی، خاطرنشان ساخت که این پرونده علیه آرباکل از همان ابتدا، تا چه اندازه نقص داشته و چگونه بریدی به دام اتهامات عجیب دلمونت افتاد، کسی که مک ناب او را «شاهدی شاکی، که هرگز شاهدِ و ناظر چیزی نبود» توصیف کرد. هیئت منصفه مذاکرات را در ۱۲ آوریل آغاز کرد و تنها ۶ دقیقه طول کشید تا با رأیِ متفق القولِ «بیگناهی متهم» به صحن دادگاه بازگشت. پنج دقیقه از آن دقایق، صرفِ نوشتن یک بیانیه رسمی عذرخواهی از آرباکل شد که او را در معرض این آزمون سخت ق
رار داد؛ حرکتی شگرف در تاریخ دادرسی آمریکا. در بیانیه هیئت منصفه که توسط سرپرست این هیئت قرائت شد، آمده است: پس از خواندن بیانیه عذرخواهی، سرپرست هیئت منصفه شخصاً بیانیه را به آرباکل داد و او این بیانیه را تا پایان عمر به عنوان یک یادگاری ارزشمند نگه داشت. سپس، یکی پس از دیگری، هیئت منصفه ۱۲ نفره به اضافه دو عضو علی البدل، به سمت میز دفاع آرباکل رفتند، با او دست دادند و/یا در آغوشش گرفتند و شخصاً از او عذرخواهی کردند. پس از صدور حکم و عذرخواهی رسمی، کل هیئت منصفه با افتخار در کنار آرباکل عکسی یادگاری گرفتند. برخی از کارشناسان بعدها به این نتیجه رسیدند که ممکن است مثانه رَپـِی در نتیجه سقط جنینی که اندکی پیش از آن مهمانی سرنوشت ساز رخ داده، پاره شده باشد. اعضای بدن او از بین رفته بود و اکنون امکان آزمایش بارداری میسر نبود. از آنجایی که در آن مهمانی، الکل مصرف شده بود، آرباکل مجبور شد به یکی از موارد نقض قانون وُلستد اعتراف کند و می بایست ۵۰۰ دلار جریمه بپردازد. در زمان تبرئه، او بیش از ۷۰۰٬۰۰۰ دلار (معادل تقریباً ۱۲٬۲۰۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۲) به عنوان هزینه های حقوقی و دستمزد به وکلای خود برای سه محاکمه جنایی،
بدهکار بود و مجبور شد خانه و تمام اتومبیل هایش را بفروشد تا بخشی از این بدهی را پرداخت کند. این رسوایی و محاکمه، به محبوبیت آرباکل در میان عموم مردم، آسیب فراوانی وارد کرده بود. با وجود تبرئه و عذرخواهی، آبروی از دست رفتهٔ او بازیابی نشد و عواقب رسوایی همچنان ادامه یافت. ویل اچ. هیز که به عنوان رئیس جدید هیئت سانسور تولیدکنندگان و توزیع کنندگان فیلم های سینمایی آمریکا (MPPDA) خدمت می کرد، از آرباکل به عنوان نمونه ای از ضعف اخلاقی هالیوود یاد کرد. در ۱۸ آوریل ۱۹۲۲، شش روز پس از تبرئه آرباکل، هیز او را از بازی در هرگونه فیلمی در ایالات متحده منع کرد. او همچنین درخواست کرده بود که تمام نمایش ها و رزروهای فیلم های پیشین آرباکل لغو شود و سینماداران از این امر پیروی کردند. در دسامبر همان سال، تحت فشار عمومی، هیز تصمیم گرفت تا این ممنوعیت را لغو کند. اما آرباکل دیگر نتوانست نقشی را در سینما به عنوان بازیگر به دست آورد. بیشتر سینماداران هم همچنان از اکران فیلم های آرباکل خودداری کردند، که در حال حاضر هیچ نسخه ای از آنها باقی نمانده و فیلم گمشده محسوب می شوند. یکی از فیلم های بلند آرباکل که تا به امروز حفظ شده، "سال ک