Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آی ان اف جی (INFJ)، واژه ای اختصاری است که به عنوان یکی از انواع شخصیت در آزمون شخصیت ام بی تی آی (سنخ نمای مایرز-بریگز) به کار می رود و کوتاه شدهٔ چهار واژه درون گرایی (introversion)، شهود (intuition)، احساسات (feeling) و قضاوت (judging) است. آزمون ام بی تی آی شخصیت فرد را از روی تعدادی پرسش گمان می زند و طبق راهنمای آن، دقتش در تشخیص درست شخصیت فرد حدود ۷۵٪ است. جواب ها، چهار جفت خصیصه روانی متضاد را مشخص می کنند. این آزمون از پژوهش های کتاب شخصیت های روانشناسی نوشته کارل گوستاو یونگ ساخته شده است. در آزمون مرتب ساز کیرسی که دیوید کیرسی آن را از روی شخصیت های کتاب یونگ ساخته است، به شخصیت نوع آی ان اف جی، عنوان مشاور داده شده است که یکی از چهار نوع شخصیت های آرمان گراست. INFJها افرادی آرام و مهربان، دلسوز، پیچیده و به شدت شهودی هستند. آن ها دارای قریحه هنری و افرادی خلاق هستند که در دنیایی از احتمالات و معانی مخفی زندگی می کنند. INFJها با اختصاص دادن تنها یک درصد از جمعیت آمریکا به خود، جزو نادرترین تیپ های شخصیتی می باشند. شخصیت INFJ یکی از کمیاب ترین انواع شخصیت های انسانی است و به طور معمول حدود یک تا سه
درصد مردم چنین شخصیتی دارند. برخی، کارل گوستاو یونگ را یک INFJ می دانند. ویژگی ها. ویژگی های تیپ شخصیتی آی ان اف جی، چنین است: افراد دارای تیپ شخصیتی آی ان اف جی، افرادی باوجدان و وظیفه شناس هستند. آن ها در تمام امور از روابط، ایده ها و رخدادها به دنبال معنی آن ها هستند و با بکارگیری مهارت شهود خود، دیدی آشکار و مطمئن نسبت به امور پیدا کرده و از آن در جهت بهتر کردن زندگی خود و دیگران استفاده می کنند. آن ها همچون دیگر تیپ نزدیک به خود، آی ان تی جی (INTJ)، مشکلات را همچون فرصت هایی برای طراحی و پیاده سازی راه حل های خلاق می بینند. معمولاً آی ان اف جی ها را با برون گراها اشتباه می گیرند، چون هویت های مختلفی را به دلیل زندگی درونی از خود بروز می دهند؛ اما با این حال کاملاً درون گرا هستند. اگرچه آن ها بسیار مستقل هستند اما با این حال به شدت به بهبود و بهتر کردن زندگی دیگران علاقه مندند. آن ها رابطه تک به تک را بر رابطه در گروه های بزرگ ترجیح می دهند. آن ها با پیچیده و احساسی بودن شخصیت خود، در فهم مسائل و مشکلات پیچیده بسیار زبردست هستند و آن ها را با روشی خلاقانه و هماهنگ با دیگران حل می کنند. آی ان اف جی ها دار
ای زندگی درونی غنی و روشنی هستند ولی تمایلی به آشکار کردن آن به دیگران ندارند؛ حتی اگر آن دیگران دوستان نزدیک یا هم احساس او باشند. آی ان اف جی ها می توانند توسط تمامی انواع دیگر تیپ های شخصیتی به عنوان دوستان نزدیک در نظر گرفته شوند اما با این حال، خود هیچگاه احساسات و دنیای درون خود را بروز نمی دهند. گرم شدن رابطه با آن ها مدت زمان زیادی طول می کشد. آن ها به راحتی ناراحت می شوند که ممکن است آن را بروز ندهند (به جز به افراد بسیار نزدیک). آن ها ممکن است خود را بسیار به آهستگی و در طول زمان از دیگری کنار بکشند (به جای ابراز احساسات زخم خوردهٔ خود) که این رفتار آن ها ممکن است دیگران را گیج کند. آی ان اف جی ها افرادی احساساتی و دارای شخصیتی ژرف هستند. آن ها نگاهی منظم به نسبت به جهان پیرامون خود دارند که ممکن است به قدری پیچیده باشد که تنها برای خود آن ها قابل فهم باشد. با ارتباطات موجز و مختصر خود با دیگران، آن ها در دنیای معانی و احتمالات مخفی و پنهان خود به سر می برند. آن ها به طور طبیعی با هنر احساس نزدیکی می کنند و خلاقانه به آسانی الهام می گیرند اما با این حال با کمک شهود خود می توانند در علم نیز به خوبی ع
مل کنند. رابطه با انیاگرام های شخصیت. نزدیکترین انیاگرام شخصیت به آی ان اف جی، تیپ شمارهٔ ۴ یا فردگرا (The Individualist)، شمارهٔ ۱ یا اصلاح گر (The Reformer) و شمارهٔ ۹ یا مصلح (The Peacemaker) است.
کوینوس (به یونانی: Koῖνος؛ درگذشتهٔ ۳۲۶ ق م) پسر پولموکراتس و داماد پارمنیون و از توامندترین و وفادارترین سرداران اسکندر کبیر در لشکرکشی به سوی شرق بود. در پاییز ۳۳۴ ق م، که اسکندر در کاریه بود و سربازانی را که به تازگی ازدواج کرده بودند به مقدونیه فرستاد تا زمستان پیش رو را در کنار زنانشان بگذرانند، کوینوس از جمله فرماندهانی بود که سربازان را به سوی اروپا هدایت کردند. در بهار سال بعد (۳۳۳ ق م) کوینوس به همراه سربازان مقدونی بازگشت و در گردیوم به لشکر اسکندر پیوست. او فرماندهی بخشی از سپاه اسکندر را در دست گرفت و در چندین موقعیت، خودی نشان داد. در همهٔ نبردهای مهم اسکندر، کوینوس سمت راست ترین گردان پیاده نظام را در فالانکس پرجمعیت مقدونیان رهبری می کرد. در سنت نبرد مقدونیان، در آرایش نظام هر کس بیش تر در سمت راست قرار می گرفت، از نظر مقام والاتر بود. رهبری بهترین گردان پیاده نظام در فالانکس حاکی از آن است که او از لحاظ تاکتیکی قابل اعتماد، احتمالاً در جنگاوری بسیار زیرک، و در نبرد بسیار دلیر بوده است. او یحتمل نمونهٔ اعلای سرداران مقدونی بوده است. وقتی اسکندر به رود هوفاسیس رسید و دلواپس آن بود که همچنان بر ف
توحاتش بیفزاید، کوینوس اولین نفری بود که جسارت به خرج داد و بر لزوم بازگشت اصرار کرد و اسکندر مجبور شد توصیهٔ او را بپذیرد. اما تنها اندکی بعد، وقتی که ارتش مقدونیه واقعاً شروع به بازگشت نمود، کوینوس بر اثر بیمار مرد (۳۲۶ ق م) و اسکندر به منظور ادای احترام به او مراسم تدفین باشکوهی برایش برگزار کرد. اسکندر در مرگ او به سوگ نشست اما گفته می شود که دربارهٔ او گفته است که کوینوس آنچنان بر لزوم بازگشت اصرار نمود که گویی او به تنهایی مقدر به دیدن دوبارهٔ وطنش بوده است.
سفیدچاله در نسبیت عام، یک منطقه فرضی در فضازمان است که امکان ورود ندارد اما ماده و نور می توانند از آن خارج شوند. سفیدچاله برعکس سیاه چاله است که ماده و نور می توانند وارد آن شوند اما حتی نور نیز امکان گریز ندارد. سفیدچاله در نظریهٔ سیاه چاله های ابدی ظاهر شدند. اگر حل منجر به سیاه چاله در معادلات میدان اینشتین در آینده اتفاق بیفتد، حلی نیز برای وجود سفیدچاله در گذشته آن وجود خواهد داشت. اگرچه چنین نواحی ای در سیاه چاله هایی که از طریق رمبش گرانشی وجود آمده باشند، نمی توانند وجود داشته باشند. هنوز هیچ فرایند فیزیکی ای برای تشکیل سفیدچاله شناخته نشده است. سفیدچاله ها مانند سیاه چاله ها دارای جرم، بار الکتریکی و تکانه زاویه ای هستند. سفیدچاله مانند هر جرم دیگری ماده را به سوی خود جذب می کند اما اجسامی که به سوی سفیدچاله سقوط می کنند، در عمل هرگز به افق رویداد آن نمی رسند. در واقع، اطلاعات ربوده شده توسط سیاه چاله با سفیدچاله بازگردانیده می شود. نظریه. نظریه مرگ سیاه چاله ها و تبدیل آنان به سفیدچاله با عملکردی کاملاً برعکس هم اکنون به مهم ترین موضوع قابل بحث در محافل علمی جهان تبدیل شده است. به گفته دانشمندان بر
اساس نظریه گرانش کوانتومی فروپاشی یک ستاره پس از مرگ که منجر به تبدیل سیاه چاله می شود، تنها یک اثر موقتی است؛ زیرا در نهایت با انفجار و مرگ سیاهچاله، یک سفیدچاله ایجاد می شود.
نیروگاه سیکل ترکیبی جنوب اهواز (در اهواز، در منطقه حمید در ۲۵ کیلومتری جاده قدیم اهواز - خرمشهر) یکی از نیروگاه های ایران از نوع سیکل ترکیبی با ظرفیت تولید ۹۶۸ مگاوات است که شامل ۴ واحد گازی ۱۶۲ مگاواتی و ۲ واحد بخار ۱۶۰ مگاواتی در زمینی به مساحت ۱۰۰ هکتار است. سوخت اصلی این نیروگاه گاز طبیعی و سوخت پشتیبان گازوئیل است و سطح ولتاژ پست آن ۴۰۰ کیلوولت است. شرکت پیمان کار کارفرمای ساخت این نیروگاه، شرکت صنایع برق و انرژی صبا است. شرکت صنایع برق و انرژی صبا. بنیاد مستضعفان، شرکت صنایع برق و انرژی صبا را تأسیس نمود. شرکت صنایع برق و انرژی صبا به منظور مشارکت فعال در تأمین انرژی الکتریکی کشور در سال ۱۳۸۳ شروع به فعالیت در صنعت برق از طریق مشارکت بخش خصوصی کرده است. این شرکت با تولید برق در نیروگاه های نیروگاه سیکل ترکیبی خرمشهر، نیروگاه سیکل ترکیبی خرم آباد، زرگان اهواز، نیروگاه علی آباد کتول، نیروگاه قم و نیروگاه چابهار، بیش از ۳۲۰۰ مگاوات برق را به شبکه سراسری عرضه می نماید.
والتر رودلف هس (۱۷ مارس ۱۸۸۱ - ۱۲ اوت ۱۹۷۳) فیزیولوژیست اهل سوئیس بود که توانست در سال ۱۹۴۹ به خاطر نقشه برداری از مناطقی از مغز که در کنترل اندام های داخلی نقش دارند، برنده جایزه نوبل فیژیولوژی و پزشکی شود.
پمپ انفوزیون به وسیله ای گفته می شود که چکانش داروهای مایع یا مواد مغذی مورد نیاز بدن بیمار را کنترل می کند. این وسیله درمانی در مسیر شلنگ سرم در زمان سرم درمانی قرار می گیرد و با کمک آن می توان میزان ورود مایعات محلول به بدن بیمار را تحت کنترل داشت.
راینهارد سیلتن یا رِین هارد زِلتِن اقتصاددان اسپرانتیست آلمانی بود که در سال ۱۹۹۴ موفق به دریافت جایزه نوبل اقتصاد شد. سیلتن و زبان اسپرانتو. پروفسور رِین هارد زِلتِن برخی از آثار علمی خود را به زبان فراساختهٔ اسپرانتو تألیف کرد. وی در سال ۱۹۹۴، چهارمین اسپرانتودان بود که موفق به دریافت جایزهٔ نوبل شد. پروفسور زلتن که از سال ۱۹۵۸ اسپرانتودان فعالی بود، در زمینهٔ تئوری بازی ها – که جایزهٔ نوبل خود را نیز در همین زمینه به دست آورد - به زبان اسپرانتو کتاب نگاشت. وی که از مؤسسین و عضو افتخاریِ سنای فرهنگستان بین المللی علوم (AIS) بود در همایشی با رئیس این فرهنگستان، پروفسور هلمار فرانک (Helmar Frank) و میخائیل گورباچف، آخرین رهبر اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۹۱–۱۹۸۹)، در ۲۰ سپتامبر سال ۱۹۹۶ در وِست فالیِ شمالِ رِین (Nordrejn Vestfalio) شرکت داشت. گورباچُف در این دیدار علاوه بر اعلام هم کاری خود با این فرهنگستان بین المللی – که زبانِ رسمی اش زبان علمی اسپرانتو است – در بارهٔ راه حلِ دموکراتیک مشکل زبان در جهان بیان داشت که: «این روشن فکران جهان اند که باید با یک دیگر در ارتباط متقابل باشند و با همدیگر به یک توافق دست یاب
ند، در غیر این صورت سیاست مداران دست به کارهای بی معنی می زنند. در این مورد من اطمینان کامل دارم.»
روبرت امرسون لوکاس (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۷ – درگذشته ۱۵ مه ۲۰۲۳) اقتصاددان آمریکایی در دانشگاه شیکاگو بود که در سال ۱۹۹۵ موفق به دریافت جایزه نوبل اقتصاد شد. به طور گسترده ای او به عنوان تأثیرگذارترین چهره ربع آخر قرن بیستم در رویکرد کلاسیک جدید به اقتصاد کلان در نظر گرفته می شود.
رابرت سی. مرتن اقتصاددان آمریکایی و پسر رابرت کی. مرتن (جامعه شناس) است که در سال ۱۹۹۷ موفق به دریافت جایزه نوبل اقتصاد شد.
جیمز ژوزف هکمن اقتصاددان آمریکایی است که در سال ۲۰۰۰ به پاس نوآوری در اقتصادسنجی و اقتصاد خرد همراه با دانیل مکفادین موفق به دریافت جایزه نوبل اقتصاد شد. طبق آخرین رده بندی مقاله های پژوهشی اقتصاد (ری پک) در ژانویه ۲۰۲۳، هکمن دومین اقتصاددان تاثیرگذار دنیا محسوب می شود. سال های ابتدایی زندگی. هکمن در سال ۱۹۴۴ در شیکاگو به دنیا آمد. پدر او جان جیکوب هکمن و مادرش برنیس آیرین مدلی نام داشتند. وی موفق شد در سال ۱۹۶۵ لیسانس خود را در رشته ریاضی از کالج کلورادو و دکترای خود را در سال ۱۹۷۱ در رشته اقتصاد پس از تکمیل کردن پایان نامه اش با عنوان «سه جستار در باب عرضه کار و تقاضای کالاها» زیر نظر استنلی دابلیو. بلک از دانشگاه پرینستون دریافت کند. عملکرد آکادمیک. پیش از آنکه در سال ۱۹۷۳ به دانشگاه شیکاگو نقل مکان کند، به عنوان استادیار دانشگاه کلمبیا فعالیت می کرد. در طی دوران فعالیتش استاد راهنمای بیش از هفتاد دانشجو از جمله راس رابرتس، جرج برهاس، استفان کمرون و کارولین هاینریش بوده است.
محمدمهدی واعظی معروف به محمد اصفهانی (زادهٔ ۱۴ تیر ۱۳۴۵ در تهران)، پزشک، خواننده و آهنگساز پاپ و سنتی ایرانی است. که تا به امروز ۱۴ آلبوم رسمی و غیررسمی استودیویی منتشر کرده است و تیتراژ سریال هایی چون تکیه بر باد، تا ثریا، ارمغان تاریکی، یه تیکه زمین، زیر هشت و … را خوانندگی کرده است. او با آهنگسازان صاحب نامی چون همایون خرم، بابک بیات، فریدون شهبازیان و … همکاری کرده است. آلبوم ها. محمد اصفهانی تا به امروز ۱۴ آلبوم منتشر کرده است که در این میان آلبوم شِکوه جدیدترین، تنها ماندم ماندگارترین و نون و دلقک پرفروش ترین آلبوم است. شِکوه (۱۳۹۳). آلبوم شِکوه با صدای «محمد اصفهانی» ۹ دی ماه سال ۱۳۹۳، توسط شرکت «هنر اول» منتشر شد. این آلبوم با محوریت جنگ ایران و عراق تولید و منتشر شده است که حاوی دو دیسک صوتی و تصویری است. بی واژه (۱۳۹۰). آلبوم بی واژه یکی از بهترین آلبوم های محمد اصفهانی است که در ۲ اردیبهشت سال ۱۳۹۰ انتشار یافت. این آلبوم پس از پنج سال سکوت در عرصهٔ ارائهٔ آلبوم موسیقی از محمد اصفهانی انتشار پیدا کرد. اخراجی ها (۱۳۸۶). آلبوم اخراجی ها موسیقی متن فیلم اخراجی ها به کارگردانی مسعود ده نمکی و خوانندگی م
حمد اصفهانی و آهنگسازی فریدون شهبازیان است که در بهار ۱۳۸۶ منتشر شد. نسخه اورجینال آلبوم اخراجی ها دارای ۱۷ تراک است که اولین و نهمین قطعه آن ترانه ای از ناصر فیض با صدای محمد اصفهانی است و بقیهٔ آن نیز موسیقی بی کلام است. ۱۰ قطعهٔ اول مربوط و با نام موسیقی فیلم اخراجی ها و بقیه قطعه ها در مجموعه ای جدا با نام ریشه ها، البته در همین آلبوم، که مجموعه ای از آهنگ های بی کلام است همراه با موسیقی متن فیلم اخراجی ها منتشر شده است. برکت (۱۳۸۴). پس از سه سال بعد از آلبوم هفت سین آلبوم برکت عرضه شد که شامل ۱۳ قطعه است. برای اولین بار کلیپ تصویری در این آلبوم قرار داده شده که مربوط به با تو است. النور (۱۳۸۱). آلبوم النور شامل ادعیه، مناجات و تواشیح است که تک خوان آن عباس سلیمی و محمد اصفهانی هستند و با گروه تواشیح اهل بیت ضبط شده است. اکثر قطعات این آلبوم از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران در ماه رمضان بدون ذکر نام پخش می شود. این قطعات مجموعه ای از تواشیح و مناجات پخش شده بیشتر در ماه مبارک رمضان از رادیو و تلویزیون ایران هستند. فاصله (۱۳۷۸). آلبوم فاصله آلبومی ار محمد اصفهانی است که در سال ۱۳۷۸ منتشر شد. همکاری محمد
اصفهانی و بهروز صفاریان در سال ۱۳۷۸ در آلبوم فاصله (آلبوم) باعث آغاز موج جدیدی از موسیقی پاپ شد. اتفاقات خوبی که برای این آلبوم و سبک آن رخ داد باعث شد که روند عمر هنری بهروز صفاریان تغییراتی اساسی را به خود ببیند و او بیشتر و بیشتر در بین اهالی موسیقی مورد توجه قرار بگیرد. اصفهانی و صفاریان آخرین بار یک سال و نیم پس از انتشار آلبوم فاصله (آلبوم) در کنار هم دیده شدند و همکاری مشترکشان ادامه داشت. موفقیت های گسترده ای که این آلبوم برای بهروز صفاریان رقم زده بود باعث شد که او به شدت سرگرم کارها و پیشنهادات جدید شود و همین باعث قطع همکاری اش با محمد اصفهانی شد. نون و دلقک (۱۳۸۱). بر اساس آهنگ دلقک کلیپی با حضور محمد اصفهانی ساخته شده است. هفت سین (۱۳۸۱). آلبوم هفت سین یکی از آلبوم های محمد اصفهانی است که نسخه اورجینال این آلبوم دارای ۷ قطعه است که در سال ۱۳۸۱ توسط مشکات با آهنگسازی کامبیز روشن روان منتشر شد. تنها ماندم (۱۳۷۹). آلبوم تنها ماندم آلبوم بازسازی شده از هفت اثر خاطره انگیز و ماندگار با آهنگسازی همایون خرم با صدای محمد اصفهانی است که در سال ۱۳۷۹ انتشار یافت. آلبوم اصلی این مجموعه دارای ۹ قطعه است که دو
قطعه پریشان و اوج آسمان به دو صورت بی کلام و باکلام موجود است. ماه غریبستان (۱۳۸۰). آلبوم ماه غریبستان در وصف علی بن ابی طالب سروده شده است. نسخه اورجینال این آلبوم دارای ۱۷ قطعه است که در سال ۱۳۷۹ توسط شرکت هم آواز آهنگ با آهنگسازی کسانی چون علیرضا کهن دیری، محمد حقیقی فرد، شهریار فریوسفی، مجید اخشابی و فریدون شهبازیان منتشر شد. ولایت عشق (۱۳۷۹). آلبوم ولایت عشق موسیقی متن فیلم ولایت عشق به کارگردانی مهدی فخیم زاده است که آهنگسازی آن از بابک بیات و خوانندگی آن نیز از محمد اصفهانی است که در سال ۱۳۷۹ منتشر شد. حسرت (۱۳۷۷). آلبوم حسرت آلبومی از محمد اصفهانی است که آهنگسازی آن از خود محمد اصفهانی و کسانی چون فؤاد حجازی و شهرام حسن زاده است. این آلبوم در سال ۱۳۷۷ منتشر شد و دومین آلبوم محمد اصفهانی محسوب می شود. نسخه اورجینال این آلبوم دارای ۱۴ قطعه است. گلچین (۱۳۷۶). آلبوم گلچین یک از آلبوم های محمد اصفهانی است که نسخه اورجینال این آلبوم دارای ۹ قطعه است که در سال ۱۳۷۶ توسط شرکت فرهنگی هنری سروش با آهنگسازی کسانی چون محمد میرزمانی، فریدون شهبازیان، شهریار فریوسفی و مجید اخشابی منتشر شد. تنهاترین سردار (۱۳۷۵). آ
لبوم تنهاترین سردار نام آلبومی از محمد اصفهانی با آهنگسازی مجید انتظامی که اولین آلبوم غیررسمی محمد اصفهانی است که در سال ۱۳۷۵ انتشار یافت.
گئورگی ماکسیمیلیانوویچ مالنکوف (زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۰۱ – درگذشتهٔ ۱۴ ژانویه ۱۹۸۸) سیاست مدار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود که پس از مرگ ژوزف استالین، مدت کوتاهی مقام دبیرکل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی را برعهده داشت. پس از مواجهه با مخالفت و پافشاری بقیهٔ اعضای پلیتبوروی کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست شوروی، مالنکوف حاضر شد از رهبری حزب کناره گیری کند اما در مقام نخست وزیر اتحاد شوروی و صدرنشینی در رهبری جمعی در اتحاد شوروی باقی بماند. مدتی بعد، مالنکوف با نیکیتا خروشچف درگیر نزاع بر سر قدرت شد که در نهایت به برکناری او از نخست وزیری در سال ۱۹۵۵ و اخراج او از پلیتبوروی کمیتهٔ مرکزی در سال ۱۹۵۷ منجر گردید. ارتباط شخصی مالنکوف با ولادیمیر لنین، باعث شد او بتواند پلکان ترقی در حزب کمونیست شوروی را با سرعت بیشتری طی کند، به نحوی که در ۲۴ سالگی مسئول نظارت بر اسناد حزب شده بود. مالنکوف توانست به استالین هم نزدیک شود که در این زمان قدرتش را به عنوان دبیرکل حزب کمونیست شوروی تثبیت کرده بود. به خاطر این نزدیکی و آشنایی، مالنکوف در پاکسازی بزرگ استالین نقش مهمی داشت و مدتی بعد، در زمان جنگ جهانی دوم، به عنوان مسئول برنامهٔ موش
کی شوروی منصوب شد. مالنکوف ، با هدف تثبیت موقعیت خود به عنوان فرد محبوب استالین، موفق شد مارشال گئورگی ژوکوف را بدنام و بی اعتبار کند و از سوی دیگر کوشید شکوه و عظمتی را که شهر لنینگراد طی جنگ جهانی دوم به دست آورده بود سرکوب و نابود کند تا وجههٔ مسکو به عنوان تنها پایتخت فرهنگی و سیاسی شوروی حفظ شود. پس از مرگ استالین در ۵ مارس ۱۹۵۳، مالنکوف موقتاً به عنوان جانشین بی چون و چرای استالین در رهبری شوروی ظاهر شد و جای او را در مقام رئیس هیئت وزرای شوروی (نخست وزیر) و رئیس دستگاه حزب کمونیست اتحاد شوروی گرفت. اما تنها ۹ روز بعد، پلیتبورو او را وادار کرد که از ریاست حزب استعفا بدهد و فقط مقام نخست وزیری را حفظ کند، و مالنکوف هم راضی شد که صرفاً مقام عالی رتبه ترین عضو پلیتبورو را حفظ کند. اما در اوایل سال ۱۹۵۴، با ظهور نیکیتا خروشچف در مقام دبیرکل حزب کمونیست شوروی، قدرت ملانکوف رو به افول گذاشت و در سال ۱۹۵۵ مجبور شد از نخست وزیری استعفا بدهد. پس از ترتیب دادن یک کودتای نافرجام علیه خروشچف در سال ۱۹۵۷، مالنکوف از پلیتبورو اخراج و به جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان تبعید شد و در نوامبر ۱۹۶۱ او را به طور کامل از ح
زب کمونیست شوروی اخراج کردند. مدت کوتاهی پس از آن، مالنکوف رسماً از سیاست بازنشسته شد. مالنکوف پس از اقامتی کوتاه در قزاقستان، به مسکو برگشت و باقی عمرش را دور از سیاست گذراند و در ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۸۸ در سن ۸۶ سالگی درگذشت. پیشینهٔ خانوادگی. مالنکوف در شهر اورنبورگ در امپراتوری روسیه به دنیا آمد. پدرش کشاورزی ثروتمند بود و مادرش دختر یک آهنگر و نوهٔ یک کشیش ارتدکس بود. اجداد پدری مالنکوف در قرن ۱۸ میلادی از منطقهٔ اهرید واقع در ایالت عثمانی روم ایلی (مقدونیهٔ شمالی امروز) به روسیه مهاجرت کرده و برخی از آنها افسر ارتش امپراتوری روسیه بودند. مالنکوف جوان اغلب در فروش محصولات کشاورزی اراضی پدرش همکاری می کرد. او چند ماه پیش از وقوع انقلاب ۱۹۱۷ روسیه از دبیرستان فارغ التحصیل شد. کارنامهٔ سیاسی. مالنکوف در سال ۱۹۱۸ به عنوان نیروی داوطلب به ارتش سرخ پیوست و در جنگ داخلی روسیه، در کنار سایر کمونیست ها علیه نیروهای ارتش سفید جنگید. او در سال ۱۹۲۰ به حزب کمونیست اتحاد شوروی پیوست و به عنوان کمیسار سیاسی در ترکستان مشغول تبلیغ و ترویج ایده های شوروی شد. حزب کمونیست. پس از جنگ داخلی روسیه، مالنکوف فوراً خود را به عنوان یک ب
لشویک کمونیست سرسخت به دیگران شناساند. او در رده های حزب کمونیست ترقی کرد و در دههٔ ۱۹۲۰ به عنوان دبیر کمونیست در مدرسهٔ فنی عالی مسکو منصوب شد اما در تحصیلاتش چندان موفق نبود و به جای آن مسیر سیاست را پیش گرفت. او در این دوره، دوستی نزدیکی با ویاچسلاو مالیشف پیدا کرد که بعدها در کنار ایگور کورچاتوف رهبری برنامهٔ اتمی شوروی را برعهده داشت. در سال ۱۹۲۴، توجه استالین به فعالیت های مالنکوف جلب شد و او را در دفتر سازمانی کمیته مرکزی حزب کمونیست به کار گرفت. مالنکوف مسئول نگهداری اسناد مربوط به اعضای حزب کمونیست شوروی بود و تا ۱۰ سال بعد از آن، دو میلیون پرونده تحت نظارت او قرار داشت. مالنکوف به همین واسطه، ارتباط نزدیکی با استالین پیدا کرد و در پاکسازی بزرگ نقش داشت. در ۱۹۳۸، مالنکوف یکی از چهره های کلیدی در رقم زدن برکناری نیکولای یژوف از ریاست کمیساریای خلق در امور داخلی بود. در ۱۹۳۹، مالنکوف به مدیریت کادر حزب کمونیست رسید که باعث می شد بر کلیهٔ مسائل پرسنلی حزب کنترل داشته باشد. در همین سال، مالنکوف عضو و منشی کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست شد و به عضویت کامل دفتر سازمانی کمیتهٔ مرکزی حزب درآمد. در فوریهٔ ۱۹۴۱، مال
نکوف کاندیدای عضویت در پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست شد. جنگ جهانی دوم. پس از عملیات بارباروسا و حملهٔ آلمان نازی به شوروی، مالنکوف ارتقا یافت و به عضویت کمیتهٔ دفاع کشور (SDC) درآمد. اعضای دیگر این کمیته، لاورنتی بریا (رئیس کمیساریای خلق در امور داخلی)، کلیمنت ووراشیلوف و ویاچسلاو مولوتف بودند و استالین رئیس کمیته بود. این گروه کوچک بر تمامی ابعاد حیات سیاسی و اقتصادی کشور کنترل کامل داشت و عضویت مالنکوف در این کمیته در واقع او را به یکی از پنج مرد قدرتمند شوروی در دوران جنگ جهانی دوم تبدیل کرد. بین سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۳، مسئولیت اصلی مالنکوف در کمیتهٔ دفاع کشور، نظارت بر تولید هواپیمای نظامی و پیشرفت تسلیحات هسته ای در کشور بود. او در سال ۱۹۴۳ به ریاست کمیته ای رسید که پس از پایان جنگ۷ بر بازسازی اقتصادی برخی مناطق آزادسازی شده (به استثنای لنینگراد) نظارت داشت. موشک های هسته ای شوروی. استالین وظیفهٔ ساخت موشک هسته ای را به مالنکوف و بریا محول کرد. مالنکوف به ریاست برنامهٔ موشکی شوروی رسید و معاون اول او یک دانشمند موشکی ۳۳ ساله به نام دمیتری اوستینوف بود که بعدها یکی از قدرتمندترین وزیران دفاع شوروی شد. ط
ی جنگ جهانی دوم، مالنکوف، اوستینوف و میخائیل خرونیچف، برنامهٔ موشکی شوروی را کلید زدند و پس از شکست آلمان نازی، برنامهٔ موشکی این کشور را فوراً جذب کردند. زیر نظر مالنکوف، صنعت ساخت موشک های وی-۲ از پنمونده به مسکو برده شد تا بیشتر توسعه داده شود که چند سال بعد منجر به ساخت موشک های "ووستوک" "و" فضاپیمای اسپوتنیک در شوروی شد. در همین زمان، ملانکوف دستور استالین مبنی بر ساخت چند مرکز فضایی را دنبال می کرد از جمله مرکز کاپوستین یار در نزدیکی رود ولگا و مرکز خرونیشف در مسکو. حمله به گئورگی ژوکوف. گئورگی ژوکوف برجسته ترین فرماندهٔ نظامی شوروی در جنگ جهانی دوم بود که در چندین نبرد سرنوشت ساز به پیروزی رسیده بود از جمله محاصرهٔ لنینگراد، نبرد استالینگراد و نبرد برلین. استالین، لاورنتی بریا و مالنکوف به ژوکوف سوءظن داشتند و نگران بودند که او گرایش های کاپیتالیستی داشته باشد چون ژوکوف با ژنرال دوایت آیزنهاور دوست شده و رئیس جمهور آیندهٔ آمریکا را به لنینگراد و مسکو دعوت کرده بود و از همکاری ایالات متحده و شوروی نیز حمایت می کرد. مدت کوتاهی پس از پایان جنگ جهانی دوم، مالنکوف علیه چندین نفر که در شوروی قهرمان جنگی قلمد
اد می شدند موضع گرفت از جمله ژوکوف، کنستانتین روکوسوفسکی و چند ژنرال محبوب دیگر. عمده اتهاماتی که مالنکوف علیه ژوکوف مطرح می کرد این بود که او رفتار ضدانقلابی و خودخواهی «بناپارتی» دارد. ژوکوف تنزل درجه یافت و به مقام پایین تری در شهر اودسا منصوب شد و اندکی بعد برای اولین بار سکتهٔ قبلی کرد که همین اتفاق باعث شد نگرانی مالنکوف نسبت به او عمدتاً از بین برود. پس از حمله به ژوکوف، مالنکوف قدرت بیشتری گرفت و به استالین نزدیک تر شد. در سال ۱۹۴۶ مالنکوف کاندیدای عضویت در پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست شد. هرچند موقتاً پشت سر رقبایش آندری ژدانف و بریا قرار داشت اما باز هم توانست دل استالین را به دست بیاورد، به خصوص پس از مرگ مرموز آندری ژدانف در سال ۱۹۴۸. در همان سال، مالنکوف دبیر کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست شد. حذف رقبا و ماجرای لنینگراد. در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و اوایل دههٔ ۱۹۵۰، مالنکوف بیش از پیش به استالین نزدیک شده بود. رقابت اصلی او با رهبران شهر لنینگراد بود که پس از مقاومت در برابر محاصره لنینگراد توسط نیروهای هیتلر، در عرصهٔ سیاسی کشور مطرح شده بودند. پس از شکست محاصرهٔ لنینگراد، شهردار این شهر به نام "کوزنتسوف
" و معاونان او شهرت و محبوبیت زیادی در سراسر شوروی کسب کردند. مالنکوف از سیاست استالین مبنی بر سرکوب این افراد پیروی می کرد و می کوشید وجههٔ مسکو به عنوان تنها مرکز قدرت در شوروی را حفظ کند. در سال ۱۹۴۹، مالنکوف شخصاً همراه با چندین مأمور مسلح از وزارت امنیت کشور به لنینگراد رفت و به سرعت رهبران شهر را برکنار و دستگیر کرد. پس از چند محاکمهٔ مخفیانه، ۲۳ نفر از جمله شهردار لنینگراد و معاونان او اعدام شدند و اجساد آنها در گودالی بی نام و نشان در حومهٔ شهر دفن گردید. در همین زمان، بیش از دو هزار نفر از مدیران ارشد و روشنفکران لنینگراد هم شناسایی و به سیبری تبعید شدند. اموال آنها مصادره شد و جای خالی آنها را کمونیست های وفادار به استالین پر کردند. در این سال ها، مالنکوف اعضای «کمیتهٔ یهودی ضدفاشیست» را هم سربه نیست کرد. بسیاری از اعضای این کمیته در «شب قتل شاعران» کشته شدند. در ۱۲ اوت ۱۹۵۲، سیزده نویسندهٔ یهودی که با جنبش صهیونیسم ارتباط داشتند، به جرم خیانت در زیرزمین زندان لوبیانکا اعدام شدند. این اقدام با تأیید استالین و نظارت مالنکوف انجام شد. با اعدام و حذف رقبای سیاسی، وفاداری مالنکوف به استالین بیش از پیش ث
ابت شد و او اکنون جدی ترین گزینه برای جانشینی استالین قلمداد می شد. چاپ تصویر او بر روی جلد مجله تایم در سال های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ نیز مؤید این امر است. دوران نخست وزیری. پس ار مرگ استالین در ۵ مارس ۱۹۵۳، پشتکار و بلندپروازی سیاسی مالنکوف به ثمر نشست. ۴ روز بعد، مالنکوف، ویاچسلاو مولوتف، لاورنتی بریا و نیکیتا خروشچف در مراسم خاکسپاری استالین در یادبود او سخنرانی کردند. در ۶ مارس، یک روز پس از مرگ استالین، مالنکوف جانشین او در مقام نخست وزیر اتحاد شوروی شد. همچنین نام مالنکوف دز صدر اعضای جدید پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست قرار گرفت. هرچند تا یک سال هیچ عنوان مشخصی برای رهبر حزب وجود نداشت اما این نکته نشان می داد که مالنکوف در مقام رهبر حزب نیز جانشین استالین شده است. در ۷ مارس، نام مالنکوف در صدر فهرست دبیران دبیرخانه کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی قرار گرفت و تأیید شد که او پس از استالین به قدرتمندترین مرد شوروی تبدیل شده است. اما پس از تنها یک هفته، مالنکوف مجبور شد از دبیرخانه استعفا بدهد. رهبران جدید حزب می خواستند از تجمیع قدرت در یک فرد پیشگیری کنند. خروشچف به رهبری حزب رسید و در ۱۴ مارس، نام او در
صدر فهرست بازبینی شده دبیران قید شد، هرچند که تا سپتامبر ۱۹۵۳، عنوان دبیرکل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی به او داده نشد. مالنکوف نخست وزیر شوروی باقی ماند و دوران تقسیم قدرت مالنکوف-خروشچف آغاز شد. مالنکوف سمت نخست وزیری را ۲ سال حفظ کرد که دورانی آکنده از نزاع بر سر قدرت در کرملین بود. در حوزهٔ اقتصاد، مالنکوف حامی تمرکز مجدد اقتصاد بر تولید کالاهای نهایی، به قیمت نادیده گرفتن صنایع سنگین، بود. هدف او از این سیاست، بهبود استانداردهای زندگی در شوروی بود. مالنکوف همچنین طرفدار سیاست هایی مانند تخفیف مالیاتی برای دهقانان، افزایش قیمت خرید غلات از کلخوزها، و تشویق دهقانان برای کشت و زرع زمین های شخصی شان بود. این سیاست ها در دوران نخست وزیری مالنکوف تصویب شد اما به اهداف خود نرسید و هزینهٔ زیادی روی دست دولت گذاشت و همین امر باعث شد اثرگذاری مالنکوف کاهش یابد. سقوط و سال های پایانی. در فوریهٔ ۱۹۵۵، مالنکوف به سوءاستفاده از قدرت و ارتباط نزدیک با بریا (که در دسامبر ۱۹۵۳ به جرم خیانت اعدام شده بود) متهم و مجبور به استعفا شد. او را به خاطر سرعت پایین اجرای اصلاحات در کشور، به خصوص در زمینهٔ بازسازی و آزادی زندانی