Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویتنام به کار گرفت و اسکای هاوک برخی از اولین حملات هوایی توسط ایالات متحده را در طول این جنگ انجام داد.اسکای هاوک هواپیمای اصلی آفندی و حمله زمینی نیروی هوایی اسرائیل در هر دو جنگ فرسایش زا و جنگ یوم کیپور بود. در جنگ فالکلند، اسکای هاوک های آرژانتین کشتی های نیروی دریایی سلطنتی را بمباران نموده و ناوشکن تیپ ۴۲ اچ ام اس کاونتری و ناوچه تیپ ۲۱اچ ام اس اردنت را غرق نمودند. اسکای هاوک های نیروی هوایی کویت در طی عملیات طوفان صحرا به عملیات علیه نیروهای عراقی پرداختند. در سال ۲۰۲۲، نزدیک به هفت دهه پس از اولین پرواز هواپیما در سال ۱۹۵۴، تعدادی از اسکای هاوک ها در خدمت نیروی هوایی آرژانتین و ناوگان هوایی نیروی دریایی برزیل باقی ماندند. طراحی و توسعه. اسکای هاوک توسط اد هاینمن از شرکت هواپیمایی داگلاس در پاسخ به درخواست نیروی دریایی ایالات متحده برای یک هواپیمای تهاجمی با موتور جت برای جایگزینی هواپیمای با موتور پیستونی داگلاس ای دی-۱ اسکای ریدر (که بعداً بانام ای-۱ اسکای ریدر باز طراحی شده بود) طراحی شد.هاینمن طرحی را برگزید که اندازه، وزن و پیچیدگی آن را به حداقل برساند.نتیجه هواپیمایی بود که تنها نیمی از مشخصات
اعلامی نیروی دریایی را وزن داشت. بال آن به قدری جمع و جور بود که نیازی به تا شدن آن برای جایگیری بروی ناو هواپیمابر را نداشت. ۵۰۰ نمونه اول تولیدی آن هر کدام به طور متوسط هزینه داشتند که کمتر از برآورد حداکثر یک میلیون دلاری نیروی دریایی در آن زمان است. اسکای هاوک کوچک به زودی نام های خودمانی "اسکوتر"، "ماشین بازی بچه ها"، "بمب افکن بانتام، "اسباب یازی سرهم بندی شده" و به دلیل سرعت و عملکرد زیرک خود،"اتومبیل سریع السیر هاینمن" را دریافت کرد." نمونه اولیه XA4D-1 رکورد سرعت جهانی ۶۹۵٫۱۶۳ مایل بر ساعت را در ۱۵ اکتبر ۱۹۵۵ ثبت کرد. این هواپیما دارای طراحی متعارف دوران پسا جنگ جهانی دوم، با بال دلتای پایین، ارابه فرود سه چرخه، و یک موتور توربوجت نصب شده در عقب بدنه هواپیما، با دو ورودی هوا در طرفین بدنه، است. دم هواپیما دارای طراحی صلیبی شکل است و تثبیت کننده افقی در بالای بدنه نصب شده است. تسلیحات شامل دو قبضه توپ ۲۰ میلی متری (کالیبر ۷۹) کلت ام کی۱۲، یک توپ در هر ریشه بال، با ۱۰۰ گلوله در هر توپ (ای-۴ام اسکای هاوک۲ و انواع مبتنی بر ای-۴ام دارای ۲۰۰ گلوله در هر قبضه توپ هستند)، به علاوه انواع زیادی از بمب ها، راک
ت ها و موشک هایی که در جایگاه های تسلیحات در زیر بال ها و زیر بدنه حمل می شوند. بال دلتا با بازه بال کوتاه این هواپیما نیازی به پیچیدگی های فنی برای تا شدن نوک بال ها را نداشت و حدود در وزن هواپیما صرفه جویی می نمود. تیر حامل آن از یک سازه منفرد که در سرتاسر هر دو بال قرار داشت، مهار شده است. هوازه ها به گونه ای طراحی شده اند که به طور خودکار با سرعت مناسب توسط گرانش و فشار هوا به سمت پائین حرکت می کنند و با حذف موتورهای الکتریکی و سوئیچ ها باعث صرفه جویی در وزن و فضا می شوند. به طور مشابه، محو اصلی به ارابه فرود داخل بال جمع نمی شوند، به گونه ای طراحی شده است که هنگام جمع شدن ارابه فرود، فقط خود چرخ در داخل بال قرار می گیرد و پایه های زیر بال در یک پَسارگیر زیر بال قرار می گیرند؛ بنابراین ساختار بال سبک تر با همان استحکام کلی می باشد. سکان از یک پانل منفرد ساخته شده بود که با دنده های بال خارجی تقویت شده بود. موتور توربوجت هواپیما برای سرویس یا تعویض با برداشتن قسمت عقب بدنه و بیرون کشیدن موتور قابل دسترسی بود. این امر نیاز به درب های دسترسی را با لولاها و چفت ها که باعث افزایش وزن هواپیما و پیچیدگی بیشتر می
شود، را از بین می برد. این برعکس چیزی است که اغلب در طراحی هواپیما می تواند اتفاق بیفتد که در آن یک افزایش وزن اندک در یک ناحیه منجر به افزایش ترکیبی در وزن در مناطق دیگر برای جبران می شود، و تقاضا برای موتورهای قوی تر، سنگین تر، بال و بازه بال بزرگتر و غیره در یک دایره باطل ایجاد می کند. ای-۴ پیشگام در مفهوم سوخت رسانی هوایی به هواگردهم قطار بود. این امر به هواپیما اجازه می دهد تا به سایر هواپیماهای مشابه سوخت رسانی نموده و نیاز به هواپیماهای تانکر اختصاصی را کاهش می دهد که یک مزیت خاص برای گروه های کوچک هوایی یا هنگام انجام عملیات در مکان های دور را فراهم می آورد. این امکان انعطاف پذیری عملیاتی و اطمینان خاطر در برابر از دست دادن یا نقص عملکرد هواپیماهای تانکر را فراهم می کند، اگرچه این روش نیروی رزمی مؤثر در هواپیمای حامل سوخت را کاهش می دهد. هواپیمای ای-۴ که به عنوان سوخت رسان تعیین می گردید، به یک «منبع سوخت به همقطار» نصب شده در زیر بدنه هواپیما مجهز بود، که یک مخزن سوخت خارجی بزرگ با یک قرقره شلنگ کاونددر قسمت عقب و یک قیف سوخت گیری قابل افزایش طول در آن نصب شده است. این هواپیما که مسلح نیست سوخت رسان
ی شد و در ابتدا به پرواز درمی آید. هواپیماهای تهاجمی تا حداکثر امکان به جنگ افزارها مسلح بودند و به حداکثر اندازه ممکن بیشینه وزن برخاست، که بسیار کمتر از یک مخزن پر بود، سوخت به آنها داده می شد. رویه عملیاتی استاندارد SOP این بود که یک اسکای هاوک را به عنوان تانکر در هر چرخه پرواز-بازیابی به پرواز درمی آوردند. در نبرد، ۲ الی ۳ اسکای هاوک در نقش تانکر به پرواز درمی آمدند، خصوصاً اگر چندین گروه از هواپیماها ماموریت داشتند تا به یک هدف به شدت دفاع شده حمله کنند. پس از پرواز، اسکای هاوک ها با استفاده از میله سوخت گیری ثابت در سمت راست دماغه هواپیما، سوخت مورد نیاز مخازن سوخت خود را از تانکر دریافت نمایند. سپس می توانستند هم با تسلیحات کامل و هم با محموله های سوخت به پرواز درآیند. پس از اینکه تانکر کی ای-۳ اسکایواریر در ناوهای هواپیمابر بزرگتر در دسترس قرار گرفت، ای-۴ به ندرت برای سوخت گیری در خدمات ایالات متحده استفاده می شد. ای-۴ اسکای هاوک همچنین به گونه ای طراحی شده بود که بتواند در صورت نقص هیدرولیک، بر روی دو مخزن سوخت خارجی که تقریباً همیشه توسط این هواپیماها حمل می شد، فرود اضطراری داشته باشد. چنین فرودها
یی تنها منجر به آسیب جزئی به دماغه هواپیما می شد که می توان آن را در کمتر از یک ساعت تعمیر کرد. در ۱۲ ژوئن ۱۹۵۲، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا قراردادی را برای خرید این جنگنده توشیح کرد، و در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۴ نمونه اولیه شماره یک برای اولین بار از پایگاه نیروی هوایی ادواردز، کالیفرنیا به پرواز درآمد. در اواخر سال ۱۹۵۶ تحویل این جنگنده ها به گُردان هوایی (VA-72) نیروی دریایی و گردان هوایی (VMA-224) سپاه تفنگداران دریایی آغاز شد. اسکای هاوک تا سال ۱۹۷۹ با تولید ۲٬۹۶۰ فروند، از جمله ۵۵۵ فروند گونه آموزشی دو سرنشین، در خط تولید باقی ماند. آخرین ای-۴ تولیدی، یک ای-۴ام از گُردان هوایی VMA-331 سپاه تفنگداران دریایی بود، که بروی بدنه خود دارای نقش پرچم های تمام کشورهایی بود که ای-۴ را ادر خدمت داشتند. تاریخچه کاربری. ایالات متحده آمریکا. اسکای هاوک ثابت نمود که یک هواپیمای نسبتاً رایج صادراتی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است. به دلیل ابعاد کوچک آن، می توان آن را از ناوهای هواپیمابر قدیمی تر و کوچک تر دوران جنگ جهانی دوم که هنوز در دهه ۱۹۶۰ در خدمت نیروهای دریایی کوچک تر بود، مورد استفاده قرار داد. این ناوهای قدیمی
تر اغلب نمی توانستند جنگنده های جدیدتر نیروی دریایی مانند اف-۴ فانتوم ۲ و اف-۸ کروسیدر را در خود جای دهند، که سریع تر و توانمندتر از ای-۴ بودند، اما به طور قابل توجهی بزرگ تر و سنگین تر از آن بودند. نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا ای-۴ را در گُردان های هوایی حمله سبک نیروی دریایی عادی و همچنین نیروی دریایی ذخیره (VA) به کار گرفت. اگرچه استفاده از ای-۴ به عنوان یک هواپیمای آموزشی و رقیب تمرینی تا دهه ۱۹۹۰ ادامه یافت، نیروی دریایی در سال ۱۹۶۷ شروع به حذف این هواپیما از اسکادران های حمله خط مقدم خود کرد و آخرین آنها (Super Foxes VA-55/212/164) در سال ۱۹۷۶ بازنشسته شدند. سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا اما ال تی وی ای-۷ کرسر ۲ که در نیروی دریایی ایالات متحده جایگزین اسکای هاوک شده بود را نپذیرفت، در عوض اسکای هاوک ها را در گُردان های هوایی آفندی در نیروهای عادی سپاه تفنگدارت دریایی و همچنین ذخیره سپاه تفنگداران دریایی (VMA) در خدمت نگه داشته و مدل جدید ای-۴ام را سفارش می دهند. آخرین اسکای هاوک سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۷۹ تحویل داده شد و تا اواسط دهه ۱۹۸۰ قبل از جایگزینی با هو
اپیمای عمودپرواز ای وی-۸بی هریر ۲ که به همان اندازه کوچک، اما همه کاره تر بود، مورد استفاده قرار گرفت. گُردان هوایی آفندی-۱۳۱ تفنگداران دریایی، گروه هواپیمایی ۴۹ (مارهای زنگی پشت الماسی) چهار فروند اوای-۴ام آخر خود را در ۲۲ ژوئن ۱۹۹۴ "(۱ تیرماه ۱۳۷۳ خورشیدی)" بازنشسته کرد. نسخه های آموزشی اسکای هاوک در خدمت نیروی دریایی باقی ماندند، با این حال، با ظهور برنامه «برنامه آموزشی در برابر رقیب تمرینی»، زندگی جدیدی پیدا کرد، که در آن ای-۴ چابک به عنوان یک پایه برای میکویان-گورویچ میگ-۱۷ در برنامه آموزشی در برابر رقیب تمرینی نامتجانس ایفای نقش نمود.اسکای هاوک در تاپ گان (انگلیسی: TOPGUN) تا ۱۹۹۹مورداستفاده قرار گرفت. زمانی که نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا هواپیماهای خود را برای تیم نمایشی فرشتگان آبی کاهش داد، عملکرد چابک ای-۴ همچنین آن را برای جایگزینی مناسب برای مک دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ نمو، تا زمانی که در دهه ۱۹۸۰ مک دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت در دسترس قرار گرفت. آخرین اسکای هاوک های نیروی دریایی ایالات متحده، مدل های تی ای-۴جِی متعلق به گردان هوایی ترکیبی VC-8 بود، که در کاربری هایی همانند یدک کشی هدف، و ب
ه عنوان هواپیمای مهاجم (رقیب)، برای آموزش رزمی در پایگاه دریایی روزولت رودز باقی ماندند. این هواپیماها در ۳ می ۲۰۰۳ رسماً بازنشسته شدند. اسکای هاوک به دلیل مقاومت و چابکی مورد علاقه خدمه بود. این ویژگی ها به همراه هزینه خرید و عملیات کم و همچنین نگهداری آسان، به محبوبیت ای-۴ در بین نیروهای مسلح آمریکایی و بین المللی کمک کرده است. علاوه بر ایالات متحده، حداقل چهار کشور دیگر (آرژانتین، اندونزی، اسرائیل و کویت) از اسکای هاوک در جنگ استفاده نمودند. دوران جنگ ویتنام. اسکای هاوک ها اولین هواپیمای تهاجمی سبک نیروی دریایی ایالات متحده بود که در سال های اولیه جنگ ویتنام بر فراز ویتنام شمالی مورد استفاده قرارگرفت. بعداً این نقش ماموریت های آفندی نیروهای ایالات متحده آمریکا بر عهده ای-۷ کرسر ۲ قرار گرفت اسکای هاوک ها برخی از اولین حملات هوایی ایالات متحده را در طول درگیری انجام دادند و اعتقاد بر این است که یک اسکای هاوک از ناوگان سپاه تفنگداران دریایی، آخرین بمب های آمریکایی را بر روی ویتنام شمالی پرتاب کرده است. هوانوردان برجسته نیروی دریایی که با اسکای هاوک پرواز کردند عبارتند از: دریابان ها اورت آلوارز جونیور و جان م
ک کین و دریابد جیمز استاکدیل. در ۱ مه ۱۹۶۷، یک ای-۴سی اسکای هاوک به خلبانی ناوسروان تئودور آر. سوارتز از گُردان هوایی آفندی-۷۶ (VA-76) از روی ناو هواپیمابر یواساس بُن هوم ریچارد (USS Bon Homme Richard)، یک میگ-۱۷ نیروی هوایی ویتنام شمالی را با راکت غیرقابل هدایت زونی ساقط کرد. این تنها پیروزی هوایی اسکای هاوک در جنگ ویتنام بود. از سال ۱۹۵۶ به بعد، اسکای هاوک های نیروی دریایی، اولین هواپیمایی مستقر در خارج از ایالات متحده آمریکا بود که به موشک هوا به هوای ایم-۹ سایدوایندر مجهز شد. در مأموریت های آفندی که مأموریت اصلی اسکای هاوک بود، از تسلیحات هوا به هوا برای دفاع شخصی استفاده می شد. در اوایل تا اواسط دهه ۱۹۶۰، گُردان های هوایی استاندارد ای-۴بی اسکای هاوک نیروی دریایی ایالات متحده، برای محافظت هوایی (به عنوان جنگنده) هواپیماهای ضد زیردریایی که از برخی ناوهای هواپیمابر و ضد زیردریایی کلاس اسکس به پرواز درمی آمدند، اختصاص داده شدند. البته این هواپیماها قابلیت حمله زمینی و دریایی خود را حفظ نمودند.ای-۴بی فاقد رادار هوا به هوا بود و نیاز به شناسایی بصری اهداف و هدایت کشتی ها یا هواپیمای آواکس گرومن ئی-۱ تریسر داشت
. وزن سبک و ایمنی بالای اسکای هاوک ها برای فرود بر روی عرشه های کوچک تر، قابلیتی بود که بعداً در استرالیا، آرژانتین و برزیل مورد استفاده قرار گرفت. . آن امکان برخاست و فرود از ناوهای هواپیمابر باقی مانده از جنگ جهانی دوم بود که ارتقا یافته بودند و همچنین از ناوهای هواپیمابر و ضد زیردریایی (ASW carrier) سبک بود، که هواپیماهای مدرن بزرک قادر به استفاده از آنها نبودند. تسلیحات اولیه هوا به هوا شامل توپ های داخلی ۲۰ میلی متری (۰٫۷۹اینچی) کلت ام کی۱۲ و توانایی حمل یک موشک ایم-۹ سایدوایندر بر روی هر دو جایگاه تسلیحات زیر بال ها بود، که بعداً در برخی از هواپیماها با اضافه شدن دو جایگاه تسلیحات دیگر در زیر بالها ظرفیت کل چهار موشک هوابه هوا شد. اولین تلفات جنگی یک ای-۴ در ۵ اوت ۱۹۶۴، زمانی رخ داد که ستوان دوم اورت آلوارز، از گردان هوایی آفندی-۱۴۴ (VA-144) که از ناوهواپیمابر یواس اس کانستلیشن برخاسته بود، هنگام حمله به قایق های اژدرانداز دشمن در ویتنام شمالی سرنگون شد.آلوارز پس از آنکه هواپیمایش مورد اصابت با آتش توپخانه پدافندهوایی قرار گرفت ایجکت کرد و اولین اسیرجنگی نیروی دریایی ایالات متحده در این جنگ شد. او به عن
وان اسیر جنگی در ۱۲ فوریه ۱۹۷۳ آزاد شد. آخرین تلفات ای-۴ در جنگ ویتنام در ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۲ رخ داد، زمانی که خلبان سپاه تفنگداران دریایی، سروان جیمز پی والش ، جمعی گردان هوایی جنگنده آفندی ۲۱۱ سپاه تفنگداران (USMC VMA-211)، که از پایگاه هوایی بین هوا، ویتنام جنوبی برای انجام پشتیبانی در طی نبردان لاک به پرواز درآمد، مورد اصابت آتش پدافند زمینی قرار گرفت.سروان والش از هواپیما به سلامت بیرون پرید و آخرین تفنگدار دریایی ایالات متحده بود که در طول جنگ اسیر شد. او نیز به عنوان اسیر جنگی در ۱۲ فوریه ۱۹۷۳ آزاد شد. اگرچه اولین هواپیماهای ای-۴ئی در اوایل سال ۱۹۶۵ در ویتنام پرواز کردند، جنگنده های ای-۴سی ها تا اواخر سال ۱۹۷۰ مورد استفاده قرار گرفتند. در ۱ ژوئن ۱۹۶۵، پایگاه هوایی چو لی برای پشتیبانی تاکتیکی (SATS) رسماً با ورود هشت فروند اسکای هاوک از پایگاه هوایی کوبی، جزایر فیلیپین افتتاح شد. این گروه با کمک گرفتن کابل ها فرود آمدند، سوخت گیری کرده و با کمک جاتو با سوخت و بمب برای پشتیبانی از واحدهای رزمی تفنگداران دریایی به هوا برخاستند.اسکای هاوک ها جمعی گردان های هوایی آفندی سپاه تفنگداران دریایی VMA-225 و VMA-311 بو
دند. ستوان فرمانده مایکل جی استوکین از گُردان آفندی ۱۹۲ پس از مرگ به دلیل سقوط هواپیمایش با موشک زمین به هوا در طی حملات هماهنگ علیه اهداف دشمن در هایفونگ، ویتنام شمالی، در ۲۰ آوریل و ۲۶ آوریل ۱۹۶۷، مدال افتخار دریافت کرد. در ۲۹ ژوئیه ۱۹۶۷، ناو هواپیمابر یواس اس فورستال و در طی جنگ ویتنام در حال انجام عملیات جنگی در خلیج تونکین بود. یک راکت زونی به اشتباه شلیک شده و به یک مخزن سوخت خارجی به یک ای-۴ برخورد کرد. سوخت از مخزن نشت و آتش گرفت و آتش سوزی عظیمی ایجاد کرد که شناور ساعت ها در آتش سوخت، در پی این حریق، ۱۳۴ ملوان کشته شده و ۱۶۱ نفر مجروح شدند. در طی این درگیری ها، ۳۶۲ فروند ای-۴/تی ای-۴ اف اسکای هاوک به دلایل مختلف از بین رفتند. نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا ۲۷۱ فروند ای-۴، سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا ۸۱ فروند ای-۴ و ۱۰ فروند تی ای-۴اف را از دست دادند. در مجموع ۳۲ فروند ای-۴ در اثر موشک های سطح به هوا (SAM) و یک فروند ای-۴ در نبرد هوایی با یک میگ-۱۷ در ۲۵ آوریل ۱۹۶۷ از دست رفت. آرژانتین. جنگ فالکلند (مالویناس). در سال ۹۸۲ و در طی جنگ فالکلند، آرژانتین ۴۸ فروند اسکای هاوک (۲۶ فروند ای-۴ب
ی، ۱۲ فروند ای-۴سی و ۱۰ فروند ای-۴ کیو) آماده به خدمت را در اختیار داشت. اسکای هاوک آرژانتینی مجهز به بمب های غیرقابل هدایت و فاقد هرگونه امکانات پادکار الکترونیکی یا دفاع علیه موشک های دشمن بوده، همچنین نمی توانستند به طور مؤثر با جنگنده های بریتیش ایروسپیس سی هاریر ناوگان هوایی نیروی دریایی سلطنتی به نبردهای هوایی و داگ فایت بپردازند. با وجود این، اسکای هاوک های نیروی هوایی آرژانتین مأموریت های بمباران متعددی را علیه کشتی های نیروی دریایی سلطنتی به انجام رسانیدند، ناوشکن تیپ ۴۲ کاونتری را غرق نموده و آسیب های مختلفی را به چندین شناور دیگر وارد نمودند: ناوچه تیپ ۲۱ آنتلوپ (که متعاقباً در هنگام تلاش برای خنثی کردن بمب های منفجر نشده غرق شد)، به آراف ای سرگالاهاد آنقدر آسیب وارد نمودند که تخلیه شده و لاشه کشتی بعداً در ۲۱ ژوئن توسط بریتانیایی ها غرق شد، و همچنین ناوشکن تیپ ۴۲ گلاسگو، ناوچه کلاس لئاندر آرگونات، ناوچه تیپ ۲۲برودسورد و آراف ای سرتریسترام. جنگنده های ای-۴کیو نیروی دریایی آرژانتین، که از پایگاه هوایی نیروی دریایی در ریو گرانده، تیرا دل فوئگو، پرواز می کردند، همچنین در حملات بمباران علیه کشتی های بر
یتانیایی نقش داشته و ناوچه تیپ ۲۱ اردنت را نابود نمودند. در مجموع، ۲۲ فروند اسکای هاوک (۱۰ فروند ای-۴بی، ۹ فروند ای-۴سی، و سه فروند ای-۴ کیو) در طی این جنگ شش هفته ای از دست رفتند. این تلفات شامل هشت فروندی بود که توسط سی هاریر های نیروی دریایی سلطنتی ساقط شدند، هفت فروند توسط موشک زمین به هوای پرتاب از کشتی، چهار فروند توسط موشک زمین به هوا و آتش ضدهوایی (شامل یک مورد باآتش خودی) و سه فروند نیر سقوط کردند. به گفته نویسنده هوانوردی جیم وینچستر ، اسکای هاوک موثرترین هواپیمای آرژانتینی در طی این جنگ بود. استرالیا. بیست فروند ای-۴جی اسکای هاوک توسط نیروی دریایی سلطنتی استرالیا برای عملیات از ناو هواپیمابر اچ ام ای اس ملبورن خریداری شد. این هواپیماها در دو دسته ۱۰ تایی در سال های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۱ خریداری شدند و عمدتاً برای تأمین دفاع هوایی ناوگان مورد استفاده قرار گرفتند. ده فروند از هواپیماهای ای-۴جی در طی سوانح نابود شدند و مابقی اسکای هاوک های باقی مانده در سال ۱۹۸۴ به نیروی هوایی سلطنتی نیوزیلند فروخته شدند. کویت. در نوامبر ۱۹۷۴، دولت کویت قصد خود را برای خرید ۳۶ فروند اسکای هاوک جدید، همراه با موشک های ایم-۹ ساید
وایندر، تجهیزات پشتیبانی و قطعات یدکی در ازای ۲۵۰ میلیون دلار اعلام کرد. اکثر هواپیماها از گونه تک سرنشینه ای-۴ کی یو عرضه شده، در حالی که تعداد انگشت شماری از گونه دو سرنشینه تی ای-۴کی یو نیز تهیه شد. در پایان سال ۱۹۷۸، تمامی هواپیماها تحویل و وارد خدمت در نیروی هوایی کویت شدند. در طول سال ۱۹۸۴، کویت ناوگان اسکای هاوک خود را برای فروش قرار داد، اما هیچ کدام در این زمان فروخته نشدند. در سال ۱۹۹۱، اسکای هاوک های کویت در عملیات طوفان صحرا شرکت داشتند. هنگامی که عراق به کویت حمله کرد، تمامی اسکای هاوک های موجود، مأموریت های حمله ای را علیه نیروهای در حال پیشروی عراقی انجام دادند که پس از تسخیر پایگاه های آنها، از جاده های متروکه به عملیات می پرداختند. تعداد زیادی هلیکوپتر تهاجمی عراقی قبل از عقب نشینی نیروهای کویتی، توسط اسکای هاوک ها منهدم شدند.پنج فروند از این هواپیماها بر روی زمین توسط نیروهای عراقی به غنیمت گرفته شدند. ۲۴ فروند از ۲۹ فروند ای-۴کی یو که در خدمت کویت باقی مانده بودند به عربستان سعودی گریختند.اسکای هاوک های مذکور (همراه با جنگنده های فراری میراژ-اف۱) به عنوان نیروی هوایی کویت آزاد وارد عملیات ش
ده و ۱٬۳۶۱ سورتی پرواز را در طول عملیات آزادسازی کویت انجام دادند. ۲۳ فروند ای-۴ کی یو از درگیری ها و تهاجم علیه مواضع و نیروهای عراقی جان سالم به در بردند، در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۱ "(۲۷ دی ماه ۱۳۶۹ خورشیدی)" تنها یک فروند ای-۴کی یو با شماره شناسایی (KAF-828، BuNo. 160207) با یک موشک پدافندی سطح به هوا با هدایت راداری مورد اصابت قرار گرفت و ساقط شد. محمد مبارک خلبان هواپیما، با صندلی پران از هواپیما خارج شد و به اسارات عراقی ها درآمد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، زمانی که کویت منتظر تحویل جنگنده های توانمندتر مک دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت بود، تلاش های طولانی مدتی برای فروش اسکای هاوک های باقی مانده خود را انجام شد. با کمک وزارت خارجه ایالات متحده، مذاکرات بی نتیجه ای با بوسنی و فیلیپین به انجام رسید. در سال ۱۹۹۸، کل ناوگان به برزیل فروخته شده، و بروی ناو هواپیمابر سائو پائولو (NAe São Paulo) در نیروی دریایی برزیل وارد خدمت شدند. مالزی. در سال ۱۹۸۲، مالزی ۸۰ فروند ای-۴سی و ای-۴ال بازسازی شده را تحت یک برنامه نوسازی به نام PERISTA خریداری کرد. ۴۰ بدنه هواپیما با سیستم بمباران زاویه ای هیوز ای ان/ای اس بی-۱۹، قابلیت سوخت گیری ه
وایی و افزایش بار ارتقاء یافتند، در حالی که بقیه به عنوان ذخیره و به عنوان منبع قطعات یدکی در ایالات متحده نگهداری می شدند. این نسخه اصلاح شده مجدداً به عنوان ای-۴پی تی ام طراحی شد و انحصارا برای برای مالزی بود. تحویل این گونه بین سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ به انجام رسید. اسکای هاوک ها توسط نیروی هوایی سلطنتی مالزی (RMAF) که در گُردان های هوایی شماره ۶ و ۷، مستقر در پایگاه هوایی کوانتان، خدمت می کردند. در اواخر دهه۱۹۸۰، آرژانتین تلاش کرد در دادوستدی پایاپای در ازای هواپیماهای اف ام ای آی ای-۶۳ پامپا و وسایل نقلیه زمینی، جنگنده های اسکای هاوک مالزی را دریافت نماید، اما چنین معامله ای به انجام نرسید. در حالی ناوگان اسکای هاوک های در خدمت نیروی هوایی سلطنتی مالزی، از میزان سوانح بالا و میران تعمیر و نگهداری مکرر رنج می برد. اعتقاد بر این است که این مسائل به عمر نسبتاً کوتاه این جنگنده در این نیرو کمک کرده است.در سال ۱۹۹۵، ناوگان اسکای هاوک ها بازنشسته شد و نمونه های باقی مانده در خارج ذخیره شدند، و نیروی هوایی سلطنتی مالزی این جنگنده ها را با بی ای ئی سیستمز هاوک جایگزین نمود. گزارش شده است که مالزی در دهه ۲۰۰۰ علاقه خو
د را به خرید اسکای هاوک ها را از نیوزلند ابراز کرد.
کم ارزش ترین واحد پول، واحد پولی است که نسبت به یکای پولی خاص، کمترین میزان برابری را نسبت به هر یکای پول دیگری دارد یا کمترین میزان کالا با آن برابر است. معمولاً محاسبه نسبت به یک ارز خاص مانند دلار آمریکا یا یورو انجام می گیرد. کم ارزش ترین یکاهای پول کنونی. تا ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۲؛ ۴۳ ارز وجود داشتند که ۱ دلار آمریکا با بیش از ۱۰۰ واحد آن ها برابری می کرد. پیوند به بیرون. با ارزش ترین پول دنیا و بی ارزش ترین آن
بنا به اخبار منتشر شده، اسرائیل به طور گسترده دارای جنگ افزار هسته ای می باشد؛ همچنین اسرائیل ششمین کشور دنیا است که این سلاح ها را توسعه داده است. اسرائیل یکی از چهار کشور مسلح به برنامهٔ هسته ای است که پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای را امضا نکرده اند. دیگر کشورها عبارتند از هند، پاکستان و کره شمالی. اسرائیل سیاست ابهام هسته ای را دنبال می کند. مقامات اسرائیلی هرگز به داشتن تسلیحات هسته ای اعتراف نکرده اند؛ ولی برآورد می شود که این کشور حدود ۹۰ تا ۴۰۰ بمب اتم در اختیار دارد. اسرائیل با وجود فشارهای بین المللی، ان پی تی را امضا نکرده و اعلام کرده چنین کاری برخلاف منافع امنیتی ملی اش است. تاریخچه توسعه. تولید سلاح ها، ۱۹۶۶–اکنون. با این که اسرائیل اولین سلاح هسته ای عملیاتی اش را تا دسامبر ۱۹۶۶ ساخته بود باور بر این است که اسرائیل پس از جنگ شش روزه ۱۹۶۷ تولید در مقیاس کامل سلاح های هسته ای را شروع کرده باشد. گزارشی از سیا (CIA) در اوایل سال ۱۹۶۷ اظهار داشت که اسرائیل مواد ساخت یک بمب را در شش تا هشت هفته دارد و برخی نویسندگان معتقد بودند که اسرائیل در این جنگ دو بمب خام آماده به استفاده داشت. بنا بر سیمور هر
ش روزنامه نگار آمریکایی، همه چیز در این زمان برای تولید آماده بود به جز فرمان رسمی انجام آن. اسرائیل در شب جنگ شش روزه در مه ۱۹۶۷ از حد آستانه هسته ای گذشت. "[تخست وزیر لوی] اشکول بنا برشماری از منابع اسرائیلی، مخفیانه دستور داد دانشمندان راکتور هسته ای دیمونا دو ادوات هسته ای خام سرهم کنند. او آنها را تحت فرمان سرتیپ ییتصخاک یعکوو، رییس تحقیق و توسعه وزارت دفاع اسرائیل قرار داد. یک مقام گفت که به این عملیات از آنجا که ادوات هسته ای ابداعاتی بودند که چندان به ظاهرشان پرداخته نشده بود و زائده ها از آنها بیرون زده بود، عنکبوت گفته شد. این بمب های اتمی ابتدایی برای استفاده روی کامیون هایی سوار شدند که آماده بودند در صورت مقهور شدن دفاع اسرائیل از سوی نیروهای عرب به سرعت به سمت مرز مصر برده شوند. گزارش دیگری از سیا در سال ۱۹۶۸ اظهار داشد که «اسرائیل ممکن است در چند سال آینده مشغول به کار بر یک برنامه سلاح های هسته ای شود» موشه دایان، وزیر دفاع وقت، اعتقاد داشت که سلاح های هسته ای ارزان تر و عملی تر از رشد دادن نامشخص نیروهای متعارف اسرائیل است. او با نشان دادن سایت دیمونا در اوایل سال ۱۹۶۸ به پینهاس ساپیر وزیر ما
لیه از حزب کار اسرائیل او را نسبت به ارزش شروع این برنامه متقاعد کرد و کمی بعد تصمیم گرفت اقتدار دادن فرمان شروع تولید کامل چهار تا پنج بمب هسته ای در سال را دارد. هرش اظهار داشت که به طور گسترده باور بر این است که عبارت «دیگر نه هرگز» به انگلیسی و عبری روی نخستین بمب درج شد. اسرائیلی ها برای تولید پلوتونیم نیاز به مقادیر زیادی اورانینیت داشتند. در سال ۱۹۶۸, موساد ۲۰۰ تن را از شرکت معدنی بلژیکی Union Minière du Haut Katanga, با تظاهر به این که آن را برای یک شرکت شیمیایی ایتالیایی در میلان می خرد، خریداری کرد. اورانیوم پس از ارسال از آنتورپ روی دریا به یک کشتی حمل بار اسرائیلی منتقل و به اسرائیل برده شد. صحنه سازی ناپدید شدن اورانیوم که عملیات پلومبات نامیده شد، سوژه کتاب "قضیه پلومبات" در سال ۱۹۷۸ شد. تخمین ها در خصوص تعداد سلاح های ساخته شده توسط اسرائیل از اواخر دهه ۱۹۶۰ متغیر است، و عمدتاً مبتنی بر میزان شکافایی است که می توانسته تولید شود و افشاگری های مردخای وانونو تکنسین هسته ای اسرائیلی است. تا ۱۹۶۹, وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا Melvin Laird معتقد بود اسرائیل ممکن است تا آن سال به یک سلاح هسته ای دست
یافته باشد. در ادامه آن سال، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا ریچارد نیکسون در جلسه ای با گلدا مئیر نخست وزیر اسرائیل به اسرائیل فشار آورد تا «آشکارا سلاح های اتمی را رو نکند و دست به یک برنامه آزمایش جنگ افزار هسته ای نزند", و بدین ترتیب به سیاست ابهام هسته ای ادامه دهد. پیش از جنگ یوم کیپور، پرز می خواست اسرائیل علناً توانایی هسته ای اش را نشان دهد تا عرب ها را از حمله دلسرد کند و ترس از سلاح های هسته ای اسرائیل ممکن است عرب ها را در جریان جنگ از اتخاذ پرخاشگرانه ترین استراتژی نظامی ممکن دلسرد کرده باشد سیا معتقد بود نخستین بمب هسته ای اسرائیل ممکن است با غنی سازی اورانیوم دزدیده شده از کارخانه تولید سوخت نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا تحت بهره بردارینومک ساخته شده باشد، و حسابرسی سرسری مواد دزدی آنها را پنهان کرده باشد. تا ۱۹۷۴, جامعه اطلاعاتی ایالات متحده آمریکا باور داشت اسرائیل زرادخانه ای شامل شمار اندکی از جنگ افزارهای هسته ای ساخته و تا ۱۹۷۹ شاید در جایگاهی بوده که یک سلاح هسته ای تاکتیکی کوچک پیشرفته تر یا،طراحی ماشه بمب هیدروژنی را آزمایش کند. سیا معتقد بود تعداد سلاح های هسته ای اسرائیل از سال ۱۹۷
۴ تا اوایل دهه ۱۹۸۰ بین ۱۰ تا ۲۰ تا باقی مانده. اطلاعات وانونو در اکتبر ۱۹۸۶ گفت بر اساس یک راکتور در حال کار در ۱۵۰ مگاوات و تولید ۴۰ کیلوگرم پلوتونیوم در سال، اسرائیل ۱۰۰ تا ۲۰۰ ادوات هسته ای داشته. وانونو فاش ساخت بین ۱۹۸۰ و ۱۹۸۶ اسرائیل به قابلیت ساخت بمب هیدروژنی دست یافته است. تا میانه 2000s تخمین ها از زرادخانه اسرائیل بین ۷۵ تا ۴۰۰ کلاهک هسته ای بود.. گزارش های متعددی منتشر شده اند که می گویند اسرائیل قابلیت غنی سازی اورانیوم در دیمونا دارد. وانونو اظهار داشت که سانتریفیوژهای گازی در حال کار در ماچون ۸ بوده اند و یک تأسیسات غنی سازی لیزری در ماچون ۹ عمل می کرده است (اسرائیل ثبت اختراعی به سال ۱۹۷۳ برای جداسازی لیزری ایزوتوپ دارد). بنا بر وانونو، این تأسیسات مقیاس تولید از ۱۹۷۹–۸۰ مشغول به کار بوده است. اگر غنی سازی اورانیوم در مقادیر قابل توجه در حال تولید بوده باشد، آنگاه زرادخانه اسرائیل ممکن است بزرگتر آنچه صرفاً بر اساس تولید پلوتونیوم تخمین زده می شود باشد. فقط در سال ۱۹۹۱ , با فروپاشی اتحاد شوروی، گزارش شد نزدیک به ۲۰ دانشمند برتر یهودی به اسرائیل مهاجرت کردند که برخی شان در بهره برداری از نیروگ