Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارلمان باواریایی(آلمانی:Karlmann، فرانسوی:Carloman de Bavière، لاتین:Karlomannus)(زادهٔ ۸۳۰- مرگ ۲۹ سپتامبر ۸۸۰) بزرگترین پسر لوئی ژرمن بود. وی از ۸۷۶ میلادی شاه بایرن، و از ۸۷۷ تا ۸۷۹-که عزل شد- شاه ایتالیا بود. او در ۸۶۱ بر پدر شورید و به زودی برادرانش نیز از او تبعیت نمودند. لوئی ژرمن زیر فشار قرار گرفت تا سرزمینش را میان پسرانش بخش کند. به کارلمان وعدهٔ فرمانروایی بر بایرن -که پیشتر هم زیر فرمان او بود- داده شد. به لوئی کهتر زاکسن به علاوهٔ فرانکونی و تورینگن و به شارل فربه هم سواب و رتی می رسید. در ۸۷۶ لوئی ژرمن مرد و پسرهایش به سرزمین هایی که می خواستند رسیدند. در ۸۷۷ و با مرگ شارل تاس شاه فرانک باختری فرمانروایی بر ایتالیا هم از آن کارلمان شد. ولی در ۸۷۹ سکته مغزی وی را زمین گیر نمود و سرزمین های زیر فرمانش میان فرزندانش بخش شد. منابع. Wikipedia contributors, "Carloman of Bavaria," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Carloman_of_Bavaria&amp;oldid=430659634 (accessed August 4, 2011).
بَحرانی ها یا بحارنه گروه قومی بومی شیعه بحرین هستند و نامی است که به مردم اقلیم بحرین گفته می شود. اقلیم تاریخی بحرین از شمال بصره، جنوب عمان، غرب یمامه و شرق به خلیج فارس می رسیده و قصبه آن شهر هجر بوده که توسط ابوسعید جنابی ویران شده است. بحرین، کویت، قطر و شرق عربستان (احساء و قطیف) را دربرمی گیرد. این نام به ساکنین اولیه بحرین و شرق شبه جزیره عربستان گفته می شود. در کتب لغت "بحران" سرزمین ما بین بصره و عمان و "بحرانی" برخلاف قیاس صرفی اسم منسوب به بحرین ذکر شده است. امروزه به همه اهالی بحرین، بحرینی گفته می شود. به اقوام بحارنه، بحرانی هم گفته می شود. بَحرانی ها یا بحارنه مردم بومی بحرین که شیعه هستند و بزرگ ترین گروه قومی این کشور را تشکیل می دهند. جمعیت آن ها در سال ۱۹۹۵ در آمار اتنولوگ حدود ۳۰۰ هزار نفر برآورد شده است. بحرانی های شیعه قومی بزرگ بودند که در شرق جزیرةالعرب و بحرین ساکن بوده و از قبیله عبدالقیس، بنی تمیم، بکر بن وائل و تغلب می باشند. و از میان آن ها شخصیت های شیعی زیادی مانند: شیخ یوسف بحرانی، شیخ حسین عصفور (مشهور به علامه)، سید هاشم بحرانی و شیخ میثم بحرانی می باشند. شیعی گری در بحرین
قدمت زیادی دارد. بحرین بخشی از خاک ایران بوده هم زمان با رسالت محمد، منذر بن ساوی از سوی پادشاهان ایران والی آن بوده که به دعوت پیامبر اسلام را می پذیرد. علاء حضرمی فرستاده پیامبر اسلام بوده و بعد از کناره گیری علاء، پیامبر اسلام آبان بن سعید را به بحرین گسیل داشت. وی از دوستان و شیعیان علی بود و نخستین کسی بود که مذهب شیعه را در آنجا به مردم شناساند. از دیگر گروه های قومی بحرین بادیه نشینان عرب (اهل البحرین)، هوله ها، نجدی ها (اعراب مهاجر از عربستان)، ایرانیان بحرین، بنیان (هندوها)، و اعراب آفریقایی می باشند.
کتاب آبی به کتاب هایی گفته می شود که شامل مجموعه ای از اطلاعات آماری، دستورالعمل یا گزارش کار هستند و به صورت دوره ای و سالیانه منتشر می شوند. سابقهٔ آن به سدهٔ پانزدهم میلادی و به انتشار گزارش مجلس بریتانیا مربوط می شود. این نوع گزارش ها، که به صورت کتاب های بزرگ با جلد مخمل آبی چاپ شده بود، باعث شده است که این گزارش دولتی، به نام «کتاب آبی» نامیده شود. در این کتاب، هر ساله خلاصه ای از فعالیت ها و عملکرد دولت انگلستان، به خصوص از دیدگاه مسائل خارجی و روابط این کشور با کشورهای دیگر، منتشر می شود. در هنگام انتشار آن، علاوه بر گزارش عملکرد، اسناد و مدارک موجود نیز در دسترس قرار داده می شود. سال ۱۹۰۹ میلادی. گزارش این سال، که مربوط به وقایع سال های بعد از ۱۹۰۶ است، در ارتباط با جنبش مشروطهٔ ایران و گزارش ها و اسناد مربوط به آن دوران است و یکی از منابع و مراجع مهم برای تاریخ مشروطیت به شمار می رود. در سال ۱۳۲۷ ه . ق، شخصی به نام سید ابوالقاسم سرباز، مهندس و معلم مدرسهٔ نظامی، نسخه ای از آن را ترجمه و به صورت جزوه های هشت صفحه ای منتشر کرد. در سال ۱۳۳۰ ه . ق، سردار اسعد بختیاری کتاب آبی را فراهم آورد و با تشکیل یک
گروه مترجم شش نفره، تمام آن گزارش را در هشت جلد و ۳٬۹۴۰ صفحه چاپ کرد. خلاصهٔ این گزارش در سال ۱۳۷۷ خورشیدی توسط رحیم رضازادهٔ مَلِک در قالب کتابی با عنوان "انقلاب مشروطهٔ ایران" منتشر شد. نمونه. «قشون شاه مردم را از عمارت مجلس و مسجد خارج نموده و انجمن آذربایجان را منهدم نمودند. شاه سید عبدالله و شیخ الرئیس و ده نفر دیگر از رؤسای مشروطیّون را دستگیر نموده است. من به وابستهٔ نظامی که امشب در تهران توقف خواهد نمود دستورالعمل داده ام که اگر ممکن می شود نگذارند که کسی در سفارت تحصن اختیار نمایند.»
«قهرمان طبقهٔ کارگر» ترانه ای از جان لنون و یکی از قطعه های اولین آلبوم او پس از جدایی از بیتلز است. ترانه داستان رشد و نمو فردی از طبقهٔ کارگر در یک نظام سرمایه داری است. ساختار «قهرمان طبقهٔ کارگر» ساده است و فقط چند آکورد که با یک گیتار آکوستیک نواخته می شوند آواز لنون را همراهی می کند. آکوردهای اصلی ترانه لا-مینور و سل-مینور هستند که در بخش تکرارشوندهٔ ترانه یک آکورد ر-ماژور هم به آن ها افزوده می شود. صدا و شیوهٔ اجرای «قهرمان طبقهٔ کارگر» شبیه ترانهٔ «اربابان جنگ» اثر باب دیلن است که یکی از تاثیرگذاران بر موسیقی جان لنون بوده است. تا به امروز هنرمندان و گروه های موسیقی متعددی ترانهٔ «قهرمان طبقهٔ کارگر» را بازخوانی کرده اند که از میان آن ها می توان به بلایند ملون، دیوید بووی، آزی آزبورن، سیندی لاپر، مریلین منسون، گرین دی و راکون اشاره کرد. نسخهٔ اجرا شده توسط گرین دی در زمان انتشارش در سال ۲۰۰۷ تا ردهٔ پنجاه و سوم بیلبورد هات ۱۰۰ صعود کرد و ۶اُمین ترانهٔ پرفروش کانادا، ۸اُمین ترانهٔ پرفروش نروژ و ۱۱اُمین ترانهٔ پرفروش کشور سوئد بود.
حس ششم یک فیلم در ژانر فراطبیعی ترسناک به کارگردانی ام. نایت شیامالان محصول سال ۱۹۹۹ است. بازیگران اصلی فیلم بروس ویلیس و هالی جوئل آزمنت هستند. این فیلم نامزد شش جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم سال و بهترین کارگردانی سال شد. همچنین یکی از ۲۵۰ فیلم برتر وبگاه بانک اطلاعات اینترنتی فیلم ها است. این فیلم با بودجهٔ ۴۰ میلیون دلار ساخته شد و توانست بیش از ۶۷۲ میلیون دلار درآمد داشته باشد. خلاصه داستان. فیلم، داستان یک روان شناس کودکان به نام مالکوم کرو را روایت می کند که سعی در بهبود وضعیت یک کودک دارد. این پسر کوچک که نامش کول است، ادعا می کند که ارواح را می بیند و از این موضوع می ترسد. کرو در ابتدا گمان می کند که کول دچار بیماری روانی توهم است و سعی می کند تا او را درمان کند؛ اما اوضاع آنطوری که او انتظار دارد پیش نمی رود. مشروح داستان. در فیلادلفیا، روان شناس کودک، مالکوم کرو، در خانه با همسرش آنا است که «وینسنت گری»، بیماری سابق او، به خانه شان یورش می برد. وینسنت مالکوم را متهم می کند که به او کمک نکرده، سپس به مالکوم شلیک می کند و در ادامه خودکشی می کند. ماه ها بعد، مالکوم با پسربچه ای ۹ ساله به نام «کول سی
ر» کار می کند که او را به یاد وینسنت می اندازد. مالکوم احساس می کند که باید به کول کمک کند تا ناکامی اش در درمان وینسنت را جبران کند و رابطه اش را با آنا، که نسبت به او سرد و بی اعتنا شده، بازسازی کند. مادر کول، «لین»، نگران حال پسرش است، به ویژه پس از مشاهدهٔ نشانه هایی از آسیب فیزیکی. در جشن تولدی، هنگامی که قلدرهای مدرسه متوجه ترس کول از یک گنجه می شوند، او را درون آن حبس می کنند. کول در ترس و وحشت فریاد می زند، گویی کسی با او درون گنجه است. وقتی آزاد می شود، بیهوش می شود و آثار ضرب وشتم در او دیده می شود که مادرش آن را به زورگویی بچه ها نسبت می دهد. پس از این رویداد، کول راز خود را با مالکوم در میان می گذارد: او مردگان را می بیند. مالکوم در ابتدا گمان می کند که کول دچار روان گسیختگی است و تصمیم می گیرد پروندهٔ او را ببندد. اما پس از گوش دادن به نوار صوتی یکی از جلساتش با وینسنت، صدای مردی را می شنود که به زبان اسپانیایی کمک می خواهد، در حالی که وینسنت می بایست تنها در اتاق می بود. این موضوع نشان می دهد که وینسنت نیز همین توانایی را داشته. مالکوم درمی یابد که کول حقیقت را می گوید و به او پیشنهاد می دهد که
با ارواح گفت وگو کند و سعی کند به آن ها کمک کند تا بتواند بر ترسش غلبه کند. شبی، کول روح دختربچه ای به نام «کایرا کالینز» را می بیند که در حال استفراغ است. او هویت او را درمی یابد و به همراه مالکوم به مراسم ختم در خانهٔ او می رود. کایرا در اتاقش نوار ویدئویی ای را به کول می دهد تا به پدرش بدهد. در نوار دیده می شود که مادر کایرا غذای او را مسموم می کرده است. پدر کایرا با دیدن این نوار، علت مرگ دخترش را درمی یابد و جان دختر کوچک ترش را نجات می دهد. نقش اصلی نمایش مدرسه به کول داده می شود. او با راهنمایی روح کارگردانی تمرین می کند و با موفقیت نمایش را اجرا می کند، در حالی که مالکوم تماشاگر اوست. پیش از خداحافظی، کول به مالکوم پیشنهاد می دهد که وقتی آنا خواب است با او صحبت کند تا آنا بتواند احساساتش را بشنود. سپس کول راز خود را با مادرش لین در میان می گذارد. وقتی او باور نمی کند، کول می گوید که مادربزرگ مرده اش به دیدارش می آید و جزئیاتی از کودکی لین را بازگو می کند که نمی توانست آن ها را بداند. لین که شگفت زده شده، حرف او را باور می کند. مالکوم به خانه بازمی گردد و می بیند که ویدئوی مراسم ازدواجش در حال پخش است
و آنا در خواب با خود می گوید چرا او را ترک کرده. در همین هنگام حلقهٔ ازدواج از دست آنا می افتد و مالکوم متوجه می شود که خودش آن را به دست ندارد. او با یادآوری گفتهٔ کول که «مردگان فقط آن چه را که می خواهند ببینند، می بینند»، جای زخم گلوله را پیدا می کند و درمی یابد که در همان شب نخست مرده است. او در تمام این مدت، در حالی که روح بوده، با کول کار می کرده است. مالکوم این واقعیت را می پذیرد که مرده است و به آنا می گوید که باید به کسی کمک می کرده. او تأکید می کند که آنا هیچ گاه در زندگی اش در درجهٔ دوم نبوده و دوستش دارد. چهرهٔ آنا آرام می شود، نشانه ای که او در آرامش قرار گرفته و می تواند ادامه دهد، و روح مالکوم در نوری درخشان ناپدید می شود.
ترا کپی ابزاری برای کپی کردن فایلها در سیستم عامل ویندوز است که می تواند جایگزین برنامه پیشفرض ویندوز برای کپی شود. قابلیت های نرم افزار. از جمله قابلیت های نرم افزار ترا کپی امکان نگه داشتن روند کپی فایل، خاموش کردن کامپیوتر پس از پایان کار، امکان اجرای پرونده پس از کپی هستند. سرعت. بر اساس آزمایشی که سافت پدیا در ۱۷ام آگوست ۲۰۰۷ انجام داده تراکپی فایل ها را در ویندوز اکس پی سریعتر از اکسپلورر ویندوز کپی می کند. در حالی که اکسپلورر ویندوز ویستا این کار را سریع تر از تراکپی انجام می دهد. اجازه نامه. تراکپی نرم افزاری رایگان است. نسخه پیشرفته آن نیز فروشی است و قابلیت های دیگری دارد. از جمله امکان تغییر ترتیب کپی، حذف گلچینی از فایل ها از کپی و قرار دادن پوشه هایی در فهرست برای دسترسی آسانتر.
لورنزو جوانوتی متولد ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۶، در کورتونا توسکانی، خواننده، ترانه سرا و رپر ایتالیایی می باشد. نام جوانوتی برگرفته شده از جمع کلمه ایتالیایی giovanotto و به معنی (مرد جوان) است. او در سال ۱۹۸۲ در رادیو به عنوان دی جی شروع به کار می کند، تا اینکه در سال ۱۹۸۷ اولین ترانه اش را با نام قدم زدن (Walking) روانه بازار می کند و نام هنری «جووانوتی» (Joe Va notti) را برای خود انتخاب می کند او در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۰۸ در کلیسای «سانتا ماریا نواوا» با "فرانسیسکا والیانی" ازدواج کرد. آلبوم (lullaby "Per te" to Teresa) یکی از موفقیت های او در سال ۱۹۹۹ بود. سبک او ترکیبی از مخلوط هیپ پاپ رپ و دیسکو و هم چنین انعکاس باورها و عقاید شخصیتی او است. ترانه های او بیشتر به مسائل فلسفی، مذهبی و سیاسی پرداخته می شود.
لوییس سوارز می تواند به یکی از اشخاص زیر اشاره داشته باشد:
سر مارک اورل اشتین (۱۸۶۲–۱۹۴۳) (؛ ۲۶ نوامبر ۱۸۶۲ – ۲۶ اکتبر ۱۹۴۳) یک باستان شناس بریتانیایی مجارستانی تبار بود که بیشتر به خاطر کاوش ها و کشفیات باستان شناسی اش در آسیای مرکزی شهرت دارد. او همچنین استاد دانشگاه های راج بریتانیا بود. اشتاین علاوه بر باستان شناسی، قوم شناس، جغرافی دان، زبان شناس و نقشه بردار نیز بود. مجموعهٔ کتاب ها و نسخه های خطی که او از غارهای دون هوانگ خریداری کرد، از منابع مهم برای مطالعهٔ تاریخ آسیای مرکزی و هنر و ادبیات بودایی به شمار می آید. او چندین جلد کتاب دربارهٔ سفرها و اکتشافاتش نوشته که شامل آثار "خُتن باستان"، "سرایندیا" و "درونی ترین آسیا" می شوند. در سال ۱۳۱۵ خورشیدی هجری دو گمانهٔ کاوشی در تپهٔ حسنلو واقع در آذربایجان غربی در غرب ایران زد که منجر به یافته هایی شد. در سال ۱۹۳۶ میلادی بازدیدی از شهر سوخته در استان سیستان و بلوچستان در شرق ایران داشته است. یافته های استین در نتیجهٔ کاوش هایش در ایران، بنا به نوشته های خودش و انتشارات «کاتالوگ آثار و یافته های سر اورل اشتاین در موزهٔ بریتانیا»، چه در دورهٔ پیش از اسلام و چه در دورهٔ بعد از آن، با اینکه با حمایت دولت وقت ایران بود
ه، تقریباً بلااستثنا به آمریکا به عنوان سرمایه گذار اصلی کاوش های او و پس از آن به موزه بریتانیا بخش خاورمیانه منتقل شده و ایران در آن زمان اگر سهمی برده، بسیار ناچیز بوده است. زندگی اولیه. اشتاین در خانواده ای یهودی از ناثان اشتاین و آنا هیرشلر در بوداپست، واقع در پادشاهی مجارستان (۱۵۲۶-۱۸۶۷) در امپراتوری اتریش به دنیا آمد. در حالی که والدین و خواهرش یهودی باقی ماندند، اشتاین و برادرش ارنست ادوارد در آیین لوتریانیسم تعمید یافتند. در خانه، به زبان های آلمانی و زبان مجاری صحبت می کردند. اشتاین پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در بوداپست، تحصیلات عالی خود را در دانشگاه وین، دانشگاه لایپزیگ و دانشگاه توبینگن ادامه داد. او در رشتهٔ زبان سانسکریت و زبان فارسی فارغ التحصیل شد و در سال ۱۸۸۳ میلادی دکترای خود را از دانشگاه توبینگن دریافت کرد. در سال ۱۸۸۴، به انگلستان رفت تا در زبان های شرقی و باستان شناسی تحصیل کند. در ۱۸۸۶، در وین با رودولف هرنله، هندشناس و زبان شناس ملاقات کرد و دربارهٔ یک نسخهٔ ریاضی باستانی کشف شده در بخشیالی (پشاور) اطلاعاتی کسب کرد. در سال ۱۸۸۷، اشتاین به هند رفت و در دانشگاه پنجاب به عنوان ثبت
کنندهٔ دانشگاه مشغول به کار شد. بین سال های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۹، او رئیس دانشکده شرقی، لاهور بود. در این دوره، کتابخانهٔ نسخ خطی سانسکریت معبد راگوناث در جامو تحت سرپرستی او تأسیس شد که ۵۰۰۰ نسخهٔ نادر را در خود جای می دهد. سفرهای اکتشافی. آغاز ماجراجویی ها. اشتاین از کتاب "در میان آسیا" (۱۸۹۸) اثر سون هدین الهام گرفت و در ژوئن ۱۸۹۸، از هرنله درخواست همکاری کرد تا آثار باستانی آسیای مرکزی را کشف و مطالعه کنند. هرنله از این پیشنهاد استقبال کرد؛ زیرا پیش تر نسخه های دست نوشته باوِر و دست نوشته وبر را رمزگشایی کرده بود که در آن زمان، قدیمی ترین نسخه های خطی شناخته شدهٔ هند باستان به شمار می رفتند. او از اشتاین خواست پیشنهادی برای یک سفر اکتشافی تنظیم کرده و آن را به دولت های پنجاب و هند ارائه دهد. اشتاین ظرف یک ماه، پیشنهادی مقدماتی برای هرنله فرستاد. هرنله این پیشنهاد را با فرماندار پنجاب در هند بریتانیا در میان گذاشت و حمایت او را جلب کرد. سپس، اشتاین پیشنهادی کامل برای کاوش، نقشه برداری و مطالعهٔ آثار باستانی آسیای مرکزی ارائه داد. هرنله شخصاً برای تصویب سریع این طرح به دولت های پنجاب و هند فشار آورد. در عرض چند هفت
ه، این پیشنهاد به طور غیررسمی تأیید شد. در ژانویهٔ ۱۸۹۹، اشتاین مجوز رسمی و بودجهٔ لازم برای اولین سفر اکتشافی خود را دریافت کرد. پس از آن، اشتاین مجوز و حمایت لازم برای سفرهای بیشتر به ترکستان چین، بخش هایی از تبت و آسیای مرکزی را به دست آورد، مناطقی که در آن زمان موردتوجه روس ها و آلمانی ها نیز بودند. او سفرهای مشهور خود را با حمایت مالی دولت پنجاب و دولت هند بریتانیا انجام داد. چهار سفر اکتشافی. اورل اشتاین چهار سفر اکتشافی مهم به آسیای مرکزی انجام داد که در سال های ۱۹۰۰–۱۹۰۱، ۱۹۰۶–۱۹۰۸، ۱۹۱۳–۱۹۱۶ و ۱۹۳۰ صورت گرفت. او گنجینه ای از تمدنی بزرگ را که تا آن زمان تقریباً به دست فراموشی سپرده شده بود، آشکار کرد. یکی از مهم ترین کشفیات او در سفر نخستش (۱۹۰۰–۱۹۰۱)، واحهٔ دندان اویلیق در صحرای تکله مکان بود که توانست در آن چندین اثر باستانی را کشف کند. در سومین سفر اکتشافی اش (۱۹۱۳–۱۹۱۶)، او در Khara-Khoto حفاری هایی انجام داد. بعدها، او در منطقهٔ پامیر به جست وجوی برج سنگی گمشده (Stone Tower (Ptolemy)) پرداخت که بطلمیوس، دانشمند قرن دوم میلادی، آن را نقطهٔ میانی جاده ابریشم در اثر مشهورش "جغرافیا (بطلمیوس)" توصیف
کرده بود. دستاوردهای پژوهشی. مجموعهٔ اورل اشتاین در کتابخانه بریتانیا شامل نسخه های خطی چینی، تبتی و تانگوتی، لوح های چوبی به زبان پراکریت و اسنادی به زبان های زبان سکایی میانه، زبان اویغوری، زبان سغدی و ترکی شرقی است. این آثار حاصل سفرهای او در آسیای مرکزی طی دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ است. او همچنین در شهرهای واحه ای میران و سایر مناطق حوضهٔ حوضه تاریم نسخه های خطی را کشف کرد و مکان های باستان شناسی متعددی، به ویژه در ایران و بلوچستان را ثبت نمود. در جریان سفرش به ختن، اشتاین بخشی از شاهنامه را به فارسی بازخوانی کرد، پس از آنکه شخصی محلی را دید که شاهنامه را به زبان جغتایی می خواند. در ۱۹۰۱، اشتاین مسئول افشای جعل های اسلام آخوند بود و در عین حال، اصالت نسخه های خطی که پیش از سال ۱۸۹۶ در شمال غرب چین کشف شده بودند، را تأیید کرد. بزرگ ترین کشف: غارهای هزار بودا. بزرگترین کشف اورل اشتاین در غار موگای (غارهای هزار بودا) در نزدیکی دون هوانگ در سال ۱۹۰۷ انجام شد. او در این مکان، یک نسخهٔ چاپی از "سوترای الماس" را یافت که قدیمی ترین متن چاپی شناخته شدهٔ جهان است و به سال ۸۶۸ میلادی بازمی گردد. علاوه بر آن، او ۴۰ هزار طو
مار دیگر را کشف کرد که با جلب اعتماد و رشوه دادن به متولی تائوئیست این غارها، به تدریج خارج کرد. او ۲۴ صندوق نسخهٔ خطی و ۴ صندوق شامل نقاشی ها و آثار باستانی را از این غارها خارج کرد. برای این اکتشاف، او به مقام شوالیه مفتخر شد؛ اما در مقابل، ملی گرایان چینی او را یک غارتگر دانستند و علیه او اعتراضاتی صورت گرفت. هرچند برخی دیگر بر این باورند که اقدامات او به پیشرفت دانش کمک کرده است. کشفیات اورل اشتاین باعث شد شکارچیان گنج و کاوشگران فرانسوی، روسی، ژاپنی و چینی نیز به جمع آوری آثار باستانی از این مناطق بپردازند و بخش هایی از این مجموعه را به دست آورند. در سال ۱۹۰۷، اورل اشتاین پنج نامهٔ سغدی را که با نام «نامه های باستانی سغدی» شناخته می شوند، در برج دیده بانی متروکه ای در نزدیکی دووان (دون هوانگ) کشف کرد. این نامه ها متعلق به اواخر دورهٔ دودمان جین غربی هستند. در سفر اکتشافی ۱۹۰۶–۱۹۰۸، زمانی که اشتاین در حال نقشه برداری در جنوب کونلون و در نزدیکی خط جانسون بود، دچار سرمازدگی شدید شد و چندین انگشت پای راست خود را از دست داد. در دوران استراحت از سفرهای طولانی در آسیای مرکزی، او بیشتر در چادر زندگی می کرد. محل
اقامت موقت او در مراتع آلپی بخش گاندربل، در دهانهٔ دره سند قرار داشت. در همین مکان، سال ها پیش از آن، او متن "راجترنگنی" را از زبان سانسکریت به انگلیسی ترجمه کرده بود، که در سال ۱۹۰۰ منتشر شد. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۷، سنگ یادبودی در موهاند مارگ، جایی که اشتاین چادر خود را برپا می کرد، نصب شد. چهارمین سفر اکتشافی و کاوش های دیگر. چهارمین سفر اورل اشتاین به آسیای مرکزی، برخلاف سفرهای قبلی، با شکست روبه رو شد. او گزارشی از این سفر منتشر نکرد، اما دیگران دربارهٔ ناکامی ها و رقابت ها میان منافع بریتانیایی و آمریکایی در چین، همچنین درگیری میان موزه هنر هاروارد و موزه بریتانیا، و در نهایت اختلافات بین پال جی ساکس و Langdon Warner، دو حامی مالی هاروارد، نوشته اند. بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، اشتاین دو سفر اکتشافی به امتداد رود گهگر هکره انجام داد تا شواهد فیزیکی از رود ساراسواتی که در ریگ ودا توصیف شده، بیابد. هرچند او موفق نشد توالی زمانی دقیق باستان شناسی این منطقه را تعیین کند، اما کارهایش تأثیر قابل توجهی بر باستان شناسی هند گذاشت. او در بررسی های خود از Hanumangarh تا بهاولپور، پاکستان، حدود ۱۰۰ سایت تاریخی و پیشاتاریخ
ی را شناسایی کرد و در برخی از آن ها کاوش های مقدماتی انجام داد. مشاهدات او دربارهٔ گسترش جغرافیایی این سایت ها، منبع ارزشمندی برای پژوهشگران بعدی، از جمله Amalananda Ghosh (۱۹۱۰–۱۹۸۱) و Katy Dalal شد. او همچنین مکان هایی مانند Munda, Bhadrakali Temple و یزمان، پاکستان را مستند کرد. زندگی شخصی. اشتاین در تمام عمرش مجرد ماند، اما همیشه یک سگ به نام «دَش» داشت (در مجموع هفت سگ با این نام). او در سال ۱۹۰۴ تابعیت بریتانیایی دریافت کرد. اشتاین در ۲۶ اکتبر ۱۹۴۳ در کابل درگذشت و در قرارگاه نظامی شیرپور به خاک سپرده شد. بازی بزرگ و نقش سیاسی. اورل اشتاین، همراه با رقبایش سون هدین، سر Francis Younghusband و نیکلای پرژوالسکی، از بازیگران کلیدی در رقابت سیاسی بریتانیا و روسیه در آسیای مرکزی، موسوم به بازی بزرگ، بودند. کاوش های آن ها تحت حمایت امپراتوری های بریتانیا و روسیه انجام شد و هدف آن ها پر کردن نقاط ناشناختهٔ نقشه ها، جمع آوری اطلاعات ارزشمند و ایجاد «منطقه نفوذ» برای باستان شناسی و همچنین اهداف سیاسی بود. آثار هنری ای که او جمع آوری کرد، میان موزه بریتانیا، کتابخانه بریتانیا، موزهٔ سرینگر و موزه ملی دهلی نو تقسیم
شدند. افتخارات و جوایز. اشتاین در طول زندگی خود جوایز متعددی دریافت کرد. در ۱۹۰۹، مدال مؤسس از انجمن سلطنتی جغرافیا به او اهدا شد «به دلیل کاوش های گسترده در آسیای مرکزی و به ویژه کارهای باستان شناسی اش». در همان سال، او اولین مدال طلای یادبود کمپبل را از انجمن آسیایی بمبئی دریافت کرد. او همچنین چندین مدال طلای دیگر دریافت کرد: - مدال طلای Société de Géographie در ۱۹۲۳ - مدال طلای بزرگ "Grande Médaille d'or" از انجمن سلطنتی آسیایی بریتانیای کبیر و ایرلند در ۱۹۳۲ - مدال طلای Society of Antiquaries of London در ۱۹۳۵ - مدال یادبود هاکسلی از Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland در ۱۹۳۴ در افتخارات زادروز پادشاه در سال ۱۹۱۰، او به همراه امپراتوری هند (CIE) منصوب شد به دلیل خدماتش به عنوان بازرس کل آموزش و نقشه بردار باستان شناسی در ایالت مرزی شمال غربی. دو سال بعد، در افتخارات زادروز پادشاه در سال ۱۹۱۲، او به شوالیه فرمانده (KCIE) ارتقا یافت به دلیل خدماتش به عنوان سرپرست دایره باستان شناسی در منطقه مرزی شمال غربی. او مدارک افتخاری متعددی از جمله دکتری عالی ادبیات (DLitt) از دانشگاه آکسفور
د (۱۹۰۹) و دکترای علوم (DSc) از دانشگاه کمبریج (۱۹۱۰) دریافت کرد. در سال ۱۹۱۹، اورل اشتاین به عنوان عضو خارجی آکادمی سلطنتی هنر و علوم هلند انتخاب شد. در ۱۹۲۱، او به عنوان عضو آکادمی بریتانیا (FBA) برگزیده شد. در ۱۹۳۰، اشتاین عضو افتخاری بین المللی فرهنگستان هنر و علوم آمریکا و در ۱۹۳۹، عضو بین المللی انجمن فیلسوفان آمریکا شد. درگذشت و دفن در کابل. در سال ۱۹۲۱، استین درخواست انجام کاوش های باستان شناسی در افغانستان را مطرح کرد. با این حال، دولت افغانستان با ترجیح دادن پروفسور فرانسوی آلفرد فوشر، امتیاز انحصاری تحقیقات باستان شناسی را به فرانسه واگذار کرد. بنا بر توافق نامه ای که بین فرانسه و افغانستان منعقد شد، تنها پژوهش های فرانسوی مشمول حمایت و مجوز بودند و هر پژوهشگر خارجی برای انجام کاوش باید از طرف فرانسوی تضمین می گرفت ـ چیزی که عملاً کار را برای استین بسیار دشوار کرد. او تلاش های زیادی کرد تا مجوز سفر به افغانستان را بگیرد. سرانجام در آپریل ۱۹۴۳ دعوتی از سوی کنسول آمریکا در کابل، کورنلیوس وان هاینرت انگرت، برای او فرستاده شد. او با وجود مشکلات سلامتی، در اکتبر ۱۹۴۳ به کابل رسید و در همان جا درگذشت. مح
ل دفن او در «گورستان اروپایی ها» در محله شیرپور کابل است. آثار و نوشته ها. اورل اشتاین در طول فعالیت علمی خود آثار متعددی منتشر کرد. برخی از مهم ترین کتاب ها و مقالات او عبارت اند از: فهرست کامل تری از آثار اشتاین در "راهنمای مجموعه های اشتاین در بریتانیا" ارائه شده است. pp. 49–61.
سعید محمدپور (متولد ۱۲ اسفند ۱۳۷۱ در اردبیل) می باشد. محمدپور در سال ۲۰۱۱ قهرمان وزنه برداری دستهٔ ۹۴ کیلو جهان شد. او اولین مدال طلای اردوی تیم ملی ایران را در مسابقات جهانی مالزی کسب نمود او در این مسابقات با ۱۷۵ کیلوگرم در یکضرب قهرمان و در دوضرب با ۲۱۰ کیلوگرم نیز قهرمان شد. در مسابقات جهانی پاریس در دسته ۹۴ کیلو توانست مدال برنز را بر گردن بیاویزد. او در این دسته با بالابردن وزنه ۱۸۱ کیلو در یکضرب و وزنه ۲۲۱ کیلو در دوضرب و در مجموع ۴۰۲ کیلو در رتبه سوم قرار گرفت. محمدپور در المپیک ۲۰۱۲ لندن در جایگاه پنجم قرار گرفته بود، ولی با مثبت اعلام شدن آزمایش دوپینگ چهار نفر بالای او در سپتامبر ۲۰۱۶، وی مدال طلای دستهٔ ۹۴ کیلوگرم المپیک را بدست آورد که پس از شش سال و در سال 2018 طی مراسمی با بالابردن پرچم ایران و پخش سرود ملی به ایشان تحویل داده شد. جایزه ها. قهرمان جهان در المپیک لندن ۲۰۱۲ مسابقات جهانی جوانان در سال ۲۰۱۲. در مسابقات وزنه برداری جوانان جهان در گواتمالا در دسته ۹۴ کیلوگرم توانست با مهار وزنه ۱۷۱ در یکضرب و ۱۸۲ کیلوگرم در دوضرب قهرمان جوانان جهان گردید.
ارتی ال ۱۰۲٫۵ تی وی نام شبکهٔ تلویزیونی موسیقی ایتالیا می باشد. این شبکه زیرمجموعه ایستگاه رادیویی ایتالیا «RTL 102.5» است. دسترسی به این شبکه به وسیله ماهواره هات برد ۸ و تلویزیون دیجیتال زمینی در ایتالیا، و به همراه چند کانال تلویزیون محلی دیگر است.
میدان فلسطین از میدان های قدیمی تهران محسوب می شود. این میدان در محل برخورد خیابان طالقانی و خیابان فلسطین قرار دارد. نام این میدان پیش از این میدان کاخ بوده است. معمولاً تجمعات و مراسم هایی که در حمایت از مردم فلسطین و لبنان می باشد در این میدان برگزار می شود. مسجد امام صادق که در سال ۱۳۸۶ افتتاح شد در ضلع جنوب غربی این میدان قرار دارد.
خیابان آیت الله طالقانی (با نام پیشین: خیابان تخت جمشید)، یکی از خیابان های مرکزی تهران است. خیابان طالقانی جهت شرقی-غربی داشته و از سه راه طالقانی (تقاطع با خیابان شریعتی) در سمت شرق آغاز شده، در میانه راه از میدان فلسطین عبور کرده و در نهایت به دانشگاه تهران در تقاطع خیابان قدس منتهی می شود. در گذشته از این خیابان با عنوان شمالی ترین خیابان تهران یاد می شد اما امروزه در محدوده مرکزی شهر قرار گرفته است. این خیابان به افتخار سید محمود طالقانی فعال سیاسی، فقیه ایرانی و رئیس شورای انقلاب نام گذاری شده است. تعداد زیادی از ادارات و سازمان های دولتی در این خیابان قرار دارند و به همین دلیل خیابان طالقانی از اهمیت خاصی برخوردار است. سفارت سابق آمریکا در تهران در این خیابان قرار دارد. تقاطع ها. این خیابان در مسیر شرق به غرب با خیابان بهار، خیابان مفتح، خیابان شهید سپهبد قرنی، خیابان استاد نجات اللهی، خیابان حافظ، خیابان ولی عصر، خیابان فلسطین (میدان فلسطین) و خیابان وصال شیرازی تقاطع دارد.
سجاد انوشیروانی (زاده ۲۲ اردیبهشت ۱۳۶۳ اردبیل) وزنه بردار ایرانی بازنشسته دستهٔ فوق سنگین و رئیس فدراسیون وزنه برداری ایران از سال ۱۴۰۱ است. وی در مسابقات جوانان آسیایی مالزی مقام سوم را کسب کرد او یکی از مدال های برنز اردوی تیم ملی ایران را در مسابقات آسیایی گوانگ ژو را کسب نمود. او دارای دکتری فیزیولوژی ورزشی از دانشگاه محقق اردبیلی است. او در این مسابقات باتوجه به مصدومیت زانو مقام سوم را برای تیم ملی ایران کسب نمود. زندگی شخصی. وی چندین بار تصمیم به کنار گذاشتن وزنه برداری گرفت. انوشیروانی چند وقتی شاگرد لوله کش بوده است. وی با علی دایی رابطه فامیلی دارد. مادر همسر وی دخترخاله علی دایی است. تحصیلات. وی دارای دکترا تربیت بدنی در گرایش فیزیولوژی ورزشی و عضو هیئت علمی دانشگاه محقق اردبیلی می باشد. وی دارای چندین مقاله و کتاب در حوزه های تخصصی می باشد. مسابقات قهرمانی ۲۰۱۲ کره جنوبی. در مسابقات قهرمانی آسیا در سال ۲۰۱۲ در کره جنوبی با مهار وزنه ۲۰۰ کیلوگرمی در یک ضرب و ۲۳۸ کیلوگرمی در دوضرب توانست به مقام دوم و مدال نقره دست یابد. المپیک تابستانی لندن ۲۰۱۲. او پس از کسب سهمیه المپیک لندن در روز سه شنبه ۱۷ مرد