Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دهد. لیسیکلس یک سال پس از پریکلس در سال ۴۲۸ درگذشت و پس از این برههٔ زمانی چیزی از زندگی آسپاسیا ثبت نشده. حتی معلوم نیست کجا و کِی درگذشت. میراث. در دنیای باستان. در دوران باستان، دو مکتب فکری اولیه پیرامون شخصیت آسپاسیا شکل گرفت. یک سنت روایی که از کمدی کهن نشات می گیرد، به تأثیر او بر پریکلس و مشارکت او در تجارت جنسی تأکید می کنند. مکتب دیگر، که می توان ریشه های آن را در فلسفهٔ قرن چهارم جست، بر هوش و مهارت بلاغی آسپاسیا متمرکز است. برخی از محققان همچنین استدلال کرده اند که چندین شخصیت زن در تراژدی های آتن می توانست در اشاره آسپاسیا باشد؛ از جمله مده آ و فدرا در آثار اوریپید و یوکاسته اثر سوفوکل. سنت کمیک. تنها منابع باستانی باقی مانده دربارهٔ آسپاسیا که در طول زندگی او نوشته شده اند، کمدی هستند. روایت های کمیک باقیمانده دربارهٔ آسپاسیا – برخلاف مردان معاصرش – بر تمایلات جنسی او تمرکز دارد. آریستوفان، تنها نویسنده کمدی کهن که آثار کاملی از او باقی مانده، تنها یک بار در مجموعه خود، در "آچارنیان"، به آسپاسیا اشاره کرده است. در قطعه ای که آغاز "تاریخ" هرودوت را تقلید می کند، آریستوفان به شوخی می گوید که فرمان
مگاریان انتقام ربودن دو "پورنای" ("فاحشه") از آسپاسیا بود. پلوتارک اتهام مشابهی را به دوریس اهل ساموس نسبت داده، مبنی بر این که آسپاسیا مسئول دخالت آتن در جنگ سامیان بوده است؛ این اتهام ممکن است از همین جملات کمدی ناشی شده باشد. ذکر "پورنای" آسپاسیا در نمایش نامهٔ "آچارنیان" نیز اولین نمونه شناخته شده از این روایت سنتی است که آسپاسیا را به عنوان صاحب یک فاحشه خانه نشان می دهد. به جز آریستوفان، در قطعات بازمانده از کراتینوس و ائوپولیس به آسپاسیا اشاره شده است. در قطعهٔ "چِیرونز" اثر کراتینوس، آسپاسیا به صورت «هرا-آسپاسیا، معشوقهٔ سگ چشم» وصف شده است. ائوپولیس در سه قطعه باقیمانده از آسپاسیا نام برده است. در "پروسلاپاتیناس"، او را با هلن تروا که دلیل شروع جنگ بوده و در "فیلوی" با اومفال که هراکلس را به بردگی واداشت، مقایسه کرده است. همچنین به آسپاسیا در "دِمِس" اشاره می شود و پریکلس در این نمایش پس از بازگرداندن مردگان، جویای پسرش می شود و به او می گویند که پسرش زنده است، اما از این که مادرش یک "پورنا" است، خجالت می کشد. همچنین به نظر می رسد که کالیاس از آسپاسیا نام برده است، اگرچه مکتب "منکسنوس" افلاطون که ای
ن را گزارش می کند مخدوش است و نامشخص است که کالیاس در مورد آسپاسیا چه گفته است. او همچنین ممکن است در نمایشنامه ای از هرمیپوس ظاهر شده باشد؛ احتمالاً این منبع حکایتی است که پلوتارک تعریف کرده و می گوید آسپاسیا به این خاطر متهم به بی تقوایی شد که زنان آزاد شهر را برای پریکلس فراهم می کرد تا با او رابطه جنسی برقرار کنند. آثار متأخرتر، به عنوان مثال "اروتیکا" از کلارخوس، سنت کمیک را با تمرکز بر تمایلات جنسی آسپاسیا و تأثیر نامناسب او روی پریکلس دنبال کردند. سنت فلسفی. در قرن چهارم میلادی، چهار فیلسوف در نوشته های مکالمات سقراطی خود از آسپاسیا نام برده اند. آثار آنتیستنس و افلاطون او را به گونه ای منفی به تصویر می کشند که شبیه به شخصیت او در کمدی ها است. لیکن ایسخینس و گزنفون او را با وجهٔ مثبت تری نشان داده اند. در گفت وگوهای افلاطون، گزنفون، و ایسخینس، آسپاسیا به عنوان سخنوری تحصیل کرده، ماهر و مشاوری برای نگرانی های زناشویی به تصویر کشیده می شود. آرماند د انگور استدلال کرده که دیوتیما، که سقراط درک خود از عشق را در "سمپوزیوم" به او نسبت می دهد، بر اساس شخصیت آسپاسیا شکل گرفته است. در دوره های هلنیستی و رومی، ب
رخی از نویسندگان از تصویر مثبت تر آسپاسیا در ادبیات سقراطی پیروی کرده و چهرهٔ او را از فحشا دور کردند و در جرگهٔ زنان خردمند قرارش دادند. دیدیموس کالسنتروس در اثری به نام "سمپوزیاکا" که دربارهٔ زنان استثنایی در تاریخ نوشت، جنبهٔ جنسی آسپاسیا را کم اهمیت جلوه داد، و در مقابل به تأثیرش بر فلسفهٔ سقراط و خطابه های پریکلس اشاره کرد. هم آتنائوس و هم ماکسیموس صوری گزارش می دهند که سقراط به کالیاس توصیه نمود آموزش پسرش را به آسپاسیا بسپارد. در روم، سیسرون و کوئینتیلی از مکالمهٔ میان آسپاسیا و گزنفون در گفتگویِ ایسخینس به عنوان نمونهٔ خوبی از "استقرا" نام برده اند. در دنیای مدرن. اولین اشاره پس از دوران باستان به آسپاسیا، در نامه های هلوییز به آبلار مشاهده می شود. هلوییز در نامه اش به روایت ایسخینس اشاره می کند که در آنجا آسپاسیا با گزنفون و همسرش در گفتگوست؛ او احتمالاً از طریق اشاره های سیسرون به این مکالمات، با آن آشنا شده است. در این نوشته، او آسپاسیا را به عنوان اسوه و الگویی برای زندگی پیشنهاد می کند. در اواخر قرون وسطی و اوایل دوره مدرن، آسپاسیا در چندین کاتالوگ ظاهر شد که یک ژانر مُد روز در آن زمان بود. از شخ
صیت او در سه «کتاب مدالیون» نام برده شده ولی این شخصیت خیالی است و یک بیوگرافی مختصر درباره اش آمده است. اولین مورد از آنها "پرومپتواریوم آیکونوم" اثر گیومه رویله بود که شخصیت آسپاسیا را از کتب پلوتارک الهام گرفته و بر رابطهٔ او با پریکلس تمرکز دارد. در "آیکونوگرافیا" اثر جیووانی آنجلو کانینی، آسپاسیا با کلاهخود و سپر به تصویر کشیده شده است. آسپاسیا همچنین در دو فهرست از زنان در این دوره به عنوان معلم و فیلسوف حضور داشت: در "تیرانیا پاترنا" اثر آرکانجلا تارابوتی که او را معلم بلاغت نشان می دهد و اثری از ژیل مناژه به نام "هیستوریا مولیروم فیلُسوفاروم" که در آن، آسپاسیا آموزش بلاغت به پریکلس و سقراط، و آموزش فلسفه به سقراط را برعهده دارد. در قرن هجدهم، آسپاسیا به اندازه کافی شناخته شده بود که در لغت نامه ها و دائرةالمعارف ها گنجانده شود، جایی که تصاویر او عمدتاً بر اساس نسخه های پلوتارک بود. در سال ۱۷۳۶، ژان لکونت د بیور "تاریخچه دو آسپاسیا" را منتشر کرد که بر اساس روایت پلوتارک بود و در آن آسپاسیا به عنوان یک زن تحصیل کرده و معلم پریکلس و همچنین همسر او به تصویر کشیده شد. در قرن هجدهم اولین تصویری که به آسپاسی
ا پرداخته، تابلوی نقاشی به نام "آسپاسیه" از خانمی به نام ماری بولیار است. این نقاشی آسپاسیا را در حالی نشان می دهد که یک سمت از سینهٔ او برهنه است و با آینه ای دستی به خود می نگرد و در دست دیگرش طوماری را نگهداشته. اگرچه سینه برهنه اشاره به روایت های شهوانی پیرامون آسپاسیا دارد، مادلین هِنری چنین می پندارد که این پرتره با تصاویر مستهجن بیشتر زنان متفاوت است، به طوری که آسپاسیا به جای مخاطبِ نقاشی، به آینه نگاه می کند و یک طومار به جای یک شیء آرایشی، مثلاً شانه، در دست دارد. در قرن نوزدهم، روایت پلوتارک دربارهٔ شخصیت آسپاسیا هم در رمان ها و هم در نقاشی ها غالب بود. در هنرهای تجسمی، جنبهٔ جنسی آسپاسیا با نقاشی "سقراط در جستجوی آلکیبیادس در خانه آسپاسیا" اثر ژان لئون ژروم نشان داده شد، اما این نمایش مستهجن در این دوره نسبتاً غیر معمول بود. یک اثر حکاکی از اونوره دومیه به نام: "سقراط در خانه آسپاسیا" این شخصیت را به عنوان یک «لورت» نشان می دهد؛ این عبارت به زنانی هرزه و ولنگار گفته می شد. دیگر هنرمندان آن دوره، آسپاسیا را به گونه ای نشان می دادند که در زندگی عمومی فعال بود و با مشهورترین مردان آن دوره در تعامل بو
د. در نقاشی هنری هالیدی به نام "آسپاسیا روی پنیکس"، او با زن دیگری در محل مجمع آتن، مرکز فضای عمومی مردانه در شهر، نشان داده شده است، در حالی که در دو نقاشی از نیکلاس آندره مونسیائو او در حال گفتگو با روشنفکران و سیاستمداران مشهور آتن نشان داده شده است. در تابلوی "سقراط و آسپاسیا"، او با سقراط و پریکلس گفتگو می کند؛ اوریپید، سوفوکل، افلاطون و گزنفون نیز در "کتاب «آسپاسیا در گفتگو با برجسته ترین مردان آتن»" از جمله این افراد هستند. در هر دوی این نقاشی ها، آسپاسیا در حال حرف زدن است و توجه این مردان را به خود جلب می کند. ملیسا یانتا استدلال می کند که رمان "کورینه" از ژرمن دو استائل قهرمان خود را از آسپاسیا الگوبرداری کرده و او را در همان روایت با مهارت های بلاغی زنانه اش تصویر کرده است. بازنمایی چهرهٔ آسپاسیا در قرن نوزدهم، او را به عنوان یک همسر محترم مطرح کرد. نویسندگان، والتر ساویج لندور و الیزابت لین لینتون در رمان "پریکلس و آسپاسیا" و "آمیمون: رومانس روزهای پریکلس،" آسپاسیا را به عنوان یک همسر ویکتوریایی خوب برای پریکلس به تصویر کشیدند. نقاشی لارنس آلما-تادما، "فیدیاس و فریز پارتنون"، نیز آسپاسیا را به عنو
ان یک همراه محترم در کنار مردان نشان می دهد. در مقابل، رمان "آسپاسیا" از رابرت همرلینگ او را به عنوان یک فمینیست اولیه نشان داده که مأموریتش بسیار فراتر از چیزی است که در روایت های رمانتیک دارد. در قرن بیستم توجه به آسپاسیا در دو جهت سمت و سو گرفت، گروهی جدا از روابط او با مردان، به این شخصیت علاقمند شدند و گروهی دیگر توجه جدی تر به تمایلات جنسی او نشان دادند. یکی از افراد دستهٔ نخست نویسنده، فمینیست و سیاستمدار لتونیایی الزا روزنبرگا بود که نام مستعار خود را آسپاسیا (Aspazija) برگزید و با الگوبرداری از آنچه راه و روش آسپاسیا می دانست، کمپین خود برای حقوق زنان را شکل داد. جودی شیکاگو هم آسپاسیا را به عنوان یک الگوی فمینیستی در نظر می گرفت و در میان سی و نه زنی که در اثر هنری اش "«میهمانی شام»" نام برده، جایگاهی نیز برای او در نظر گرفته بود. ولیکن رمان های گروه دوم به تصویری از آسپاسیا گرایش دارند که جنسیت زده تر است و نقش یک فاحشه را ایفا می کند؛ از جمله "آشیلِ" "زرهِ او" که نویسندهٔ باستانی نویس پیتر گرین نوشته، "پریکلس عزیز" اثر مادلون دیمونت، "شکوه و آذرخش" اثر تیلور کالدول. بازی ویدیویی "اساسینز کرید اودی
سه"، محصول سال ۲۰۱۸، آسپاسیا را در نقش اصلی بازی آورده و با پیروی از روایت باستانی، او را به عنوان یک هتایرا به تصویر می کشد. او در این داستان از زنانگی خود استفاده می کند تا رجال سیاسی را مطیع خود کرده و با کمک زنان دیگر در سراسر جهان یونانی، به مقاصد خود دست یابد.
مجله رسمی پلی استیشن یک ماهنامه معتبر می باشد که در بریتانیا به چاپ می رسد و وظیفه اش، پوشش اخبار مربوط به پلی استیشن می باشد. نخستین سری از این مجله، از نوامبر ۱۹۹۵ (میلادی) به چاپ رسید و پس از انتشار ۱۰۸ شماره، در مارس ۲۰۰۴ (میلادی) به کار خود پایان داد. شماره ۴۲ این نشریه توانست در سال ۱۹۹۹ (میلادی)، فروش ۴۵۳٫۵۷۱ نسخه ای را تجربه کند که این رکورد، بالاترین فروش یک مجله در خصوص بازی های ویدئویی در بریتانیا محسوب می شود. این نشریه از زمستان سال ۲۰۰۶ مجدد به چاپ رسید و تا امروز نیز منتشر می شود.
شمش شوم اوکین (Šamaš-šum-ukin)، برادر بزرگتر آشور بانیپال و دومین پسر اسرحدون، وی در فاصله سال های ۶۶۸ و ۶۴۸ قبل از میلاد پادشاه بابل بوده است و جزو پادشاهان سلاله دهم بابل است. رسیدن به سلطنت بابل. موقعی که اسار حدون مرد، این اقدام قاطع مادربزرگ بچه هایش نقیعه بود که باعث شد آشور بانی پال علی رغم مخالفت مقامات دربار و بخشی از جامعه روحانیت، به سلطنت برسد. آشوربانیپال، شمش شوم اوکین را نائب السلطنه بابل کرد. قصد از این ترتیب و مقررات به طور آشکار این بود که بابلی ها را با چرب زبانی و تبلیغات خرسند و راضی کنند و با دادن القاب و عناوین ظاهری و واهی دلشان را به دست آورند، چون موقعی که گفته می شد برادر بزرگتر پادشاه آشور فرمانروای بابل است، به نظر این طور می رسید که سرزمین بابل از استقلال برخوردار است (هر چند که از برخی منابع چنین مستفاد می شود که گویا مادران دو برادر، یکی نبوده اند). این ترتیب برای مدتی مؤثر و مفید بود، با این وجود مدتی بعد، روح ناسیونالیستی بابلی و سودای سلطنت بر تمام متصرفات آشور در وجود شمش-شوم-اوکین دمیده شد و ادعا کرد که این اوست که جانشین فرمانفرمایان بین النهرین - که امپراتوریشان از ایران
تا دریای مدیترانه و از قفقاز تا عربستان و شمال آفریقا گسترده است - می باشد، نه برادر کم سال تر او. گویا قبل از اینکه برادر بزرگتر شورش کند، بین دو برادر کدورتی پیش آمده بوده است، چون در سال ۶۶۴ پ. م. هنگامی که اورتکو پادشاه ایلام به طور شگفت آوری به بابل حمله کرد، آشور بانی پال در فرستادن سپاه کمکی به بابل تعلل کرد، این ممکن است دو دلیل داشته بوده باشد؛ یا پیام های آرامش بخش سفرای ایلامی یا به طور ساده تر اینکه آشور بانی پال در آن زمان برای کمک به همسایه جنوبی خود آمادگی نداشته است، در هر صورت معلوم است که چنین تعللی می توانسته شمش-شوم-اوکین را رنجانده باشد. محدوده پادشاهی بابل در این زمان شامل بابل، بورسیپا، کوتها و سیپار می شد. با وجود لقب پرابهت شمش شوم اوکین قدرت و اختیارات وی محدود بود؛ مثلاً وی خودش آداب و تشریفات مذهبی بابلی را اجرا می کرد، اما انجام پروژه های رسمی ساخت و ساز بابل هنوز توسط برادرش آشور بانی پال اجرا و سرپرستی می شد. هنگامی که شمش شوم اوکین در تئوری، فرمانروای مستقل و عالی مقام جنوب بود، آشور پادگانی را در نیپور نگه داشته بود و برخی از والیان و حاکمان زیردست ولایتی در محدوده سرزمین باب
ل سعی می کردند مورد لطف و توجه پادشاه آشور قرار گیرند، مثلاً نامه های سین-بلاصو-ایقبی حاکم اور نشان می دهند که او چگونه سعی می کرده برای آشوربانیپال خود شیرینی کند و توجه و مرحمت وی را به دست آورد. در مقابل، آشور بانی پال هم سعی می کرد با کارهایش دل مردم بابل را به دست آورد و در نزد آنان محبوب و عزیز شود؛ مثلاً نقش فعالی در احیای پرستشگاه ها در جنوب داشت، فی المثل سنگ نوشته ای از چگونگی کمک او به بازسازی و مرمت معبد اساگیلا حکایت دارد. حتی زبان سومری در زمان حکومت آشوربانیپال احیا شد و عنوان زبان رسمی را پیدا کرد. شورش سراسری علیه آشوربانیپال. به رغم تمام این فعالیت ها و تلاش ها، شمش شوم اوکین در سال ۶۵۲ ق. م. علیه برادرش شورش کرد. دلایل این اقدام وی مجهول و ناشناخته است، چون هیچ مدرک و نوشته بابلی ای در این خصوص صحبت نمی کند، هر چند که محتملاً دلیل آن می تواند احساس حقارت شمش شوم اوکین در برابر برادر کوچکترش یا عدم کمک رساندن آشوربانیپال به برادرش هنگام حمله ایلامی ها بوده باشد. فرمانروای شورشی بابل اتحادیه ای قدرتمند به وجود آورد: مردمان "سرزمین دریایی"، ایلامی ها، قبایل کلدی جنوبی، قبایل آرامی، پادشاهان کو
تیوم (گوتیوم)، آمورو و ملوخا، اعراب و انباط، همگی با شمش شوم اوکین متحد شدند؛ اینها تمام ملل و مردمان رنج دیده از آشور بودند که سال ها بود مورد ظلم ستم وحشیانه واقع می شدند. به گفته یک روایت آرامی متأخرتر که روی یک پاپیروس نوشته شده است، شمش-شوم-اوکین به طور رسمی نامه ای به آشوربانیپال نوشت و اعلان جنگ کرد. وی در این نامه ادعا کرد که برادرش فقط حکمران نینوا و مطیع و تابع اوست. آشور بانی پال از غیبگویان استخاره کرد و چون استخاره بدشگون بود، لذا واکنش نشان دادن از سوی پادشاه آشور به تأخیر افتاد. به طور دقیق معلوم نیست که این شورش گسترده بر روی سرزمین مرکزی آشور تا چه حدی تأثیر داشته است، اما قدری ناآرامی و بی ثباتی در شهرهای مختلف مشاهده می شد. آشوربانیپال در "استوانه راسام" دربارهٔ این قیام بزرگ چنین می گوید: آشوربانیپال، بنا به این گفته، هواخواهان شمش-شوم-اوکین را به سه دسته تقسیم می کند: ۱) اتباع آشور؛ یعنی بابلیان و کلدیان و آرامیان و ساکنان دریا کنار بابل ۲) ایلام که اصلی ترین و فعال ترین متحد شمش-شوم-اوکین بوده است ۳) شاهان گوتیوم و آمورو و ملوخا. عاقبت شمش-شوم-اوکین. آشوری ها به بابل حمله کردند و پیروز م
یدان جنگ شدند. آشوری ها بورسیپا و بابل را محاصره کردند و از رسیدن قوای کمکی به بابلیان جلوگیری کردند. به این ترتیب محاصره شدگان در وضعیت ناامیدکننده ای قرار گرفتند. دو سال این محاصره به طول انجامید و سرانجام در ژوئن ۶۴۸ پ.م. بابل تسلیم نیروهای آشوری شد. شمش-شوم-اوکین درست قبل از این که شهر به تصرف نیروهای آشور بانی پال درآید، قصر خود را آتش زد و به این ترتیب به حیات خود پایان داد. سوختن او در شعله های آتش قصرش، باعث شد که یونانیان آینده، این واقعه را در حکایت "سارداناپال (آشور بانی پال)" به یاد داشته باشند. این بار بابل بر خلاف دوره سناخریب تخریب و ویران نشد، اما بنا به گفته کتیبه ها، قتل عامی از شورشیان و قیام کنندگان به وقوع پیوست، حتی منابع اطلاعاتی از برخی موارد آدمخواری در آنجا حکایت دارند. آشوربانیپال به بابل اجازه داد که وضعیت نیمه خودمختار و نیمه خودگردان خود را حفظ کند، اما از قبل رسمی تر شد. ایلام، یعنی مهم ترین متحد شمش شوم اوکین هم شکست داده شد و آشور بانی پال آن سرزمین را به طرز فجیعی به ویرانه تبدیل کرد. پس از شمش-شوم-اوکین، آشور-بانی-پال فردی به نام کندلانو را به دست نشاندگی از سوی خود در بابل
تعیین کرد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
رودخانه شریانی یا بره بره : این رودخانه ها در مناطق کوهستانی و نیمه کوهستانی با شیب نسبتاً زیاد، عمق کم و عرض زیاد حضور دارند. پتانسیل حمل رسوبات بالا بوده و برای هدررفت انرژی مازاد، جریان در آن تمایل به گستردگی دارد. از این رو ته نشست مواد رسوبی کف به میزان قابل ملاحظه ای صورت می گیرد. جنس آبرفت دیواره ها عموماً درشت دانه و غیرچسبنده، ناپایدار و فرسایش پذیر است. حضور و گسترش بارها (bar) و جزایر رسوبی (Island bar) سبب ناپایداری رودخانه شده و مسیر جریان را به صورت چندرشته ای و در مجاری متعدد کم عمق و به شکل ناپیوسته و متقاطع درمی آورد.
کا-بار (Ka-Bar، با نماد بازرگانی KA-BAR ثبت شده است)، چاقوی جنگی محبوبی است که ابتدا در نوامبر سال ۱۹۴۲ بدست نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا با عنوان چاقوی جنگی ۱۲۱۹سی۲ (و بعدها با عناوین چاقوی جنگی مارک ۲) مورد استفاده قرار گرفت و سپس بدست نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا با نام چاقوی نیروی دریایی مارک ۲ بکار گرفته شد. کا-بار نام تجاری ثبت شده شرکت سازنده این چاقوها نیز است (پیش از آن با نام شرکت یونیون کاتلری شناخته می شد) که زیرشاخه شرکت کوتکو در اولان، نیویورک است. این شرکت چاقوهای دیگری نیز می سازد اما بیشتر به خاطر چاقوی کاربردی/جنگی کا-بار شناخته می شود که تیغه ۷ اینچی (۱۷۸ میلی متر) از نوع فولاد کربنی و دسته چرمی دارد. نسخه های جدیدتری نیز از این چاقو با تیغه یک طرفه یا دوطرفه و دسته کراتون نیز ساخته شده است.
هایتوگراف (hyetograph): نموداری استوانه ای (هیستوگرام) که در آن محور افقی فواصل زمانی و محور عمودی مقدار بارندگی در هر یک از فواصل زمانی باشد.
هاوک من یک شخصیت خیالی قهرمان است که در کتب کامیک دی سی کمیک وجود دارد؛ و برای اولین بار، در شمارهٔ ۳۴ مجلهٔ کمیک های شجاع و برجسته (The Brave and the Bold # 34) در مارس ۱۹۶۱ معرفی شد.
اخوان المسلمین سوریه شاخه ای از جنبش اسلام گرای سنی اخوان المسلمین به شمار می رود. اخوان سوریه بسیار به اخوان المسلمین مصر وابسته است. پیشینه. در سال ۱۹۳۵، در شهر حلب، اخوان المسلمین سوریه به پیروی از اخوان مصر به وسیله مصطفی السیاعی تشکیل شد. هدف از تشکیل این گروه مبارزه با اشغال سوریه توسط فرانسه، بهبود اوضاع اقتصادی سوریه و احیای اسلام در جهان عرب بود. شباب محمد. در سال ۱۹۳۷ گروهی از جوانان سوری، متشکل از دانشجویان و طلاب دینی مسولیت اخوان سوریه را به عهده گرفتند. آنان به دلیل خشونت موجود در رژیم اشغالگر فرانسه با نام هایی مختلف و متفاوت از اخوان المسلمین، انجمن هایی در حلب، دیرالزور، لاذقیه، بیروت و … تأسیس کردند. این جوانان خود را با نام شباب محمد (جوانان محمد) می خواندند. ۲ سازمان شبهه نظامی سرایا و فتوه توسط این گروه تشکیل شد. در سال ۱۹۴۴، در کنفرانسی قرار بر این شد که دفتر مرکزی حزب در حلب منحل و کمیته مرکزی عالی به ریاست مصطفی السیاعی در دمشق آغاز به کار کند. در این کنفرانس تصمیم گرفته شد که تمام انجمن هایی که در خط اخوان هستند با نام و آیین نامه واحد متحد شوند. بداین منظور خانه چاپ و نشر عرب را در ح
لب تشکیل داده، روزنامه المنار را منتشر کرده و نیز یک کارخانه نساجی را دایر کردند. کنفرانس یبرد. پس از اتحاد انجمن های اخوان در سوریه و لبنان، کنفرانس یبرید در سال ۱۹۴۶ برنامه های اخوان را برشمرد جنگ فلسطین. اخوان سوریه به شدت از فرقه ای جلوه کردن ابا داشت. به حدی که می گفتند می توانند مبلغان مسیحی را نیز در میان خود بپذیرند. اخوان سوریه در طی جنگ فلسطین گردانی را به فرماندهی مصطفی السیاعی تأسیس کرد. انحلال. در سال ۱۹۵۲، متعاقب شکست اعراب از اسرائیل سرهنگ ادیب شیشکلی فرمان سرکوب و انحلال اخوان را صادر کرد. اخوان قبل از این فرمان به دنبال گسترش و توسعه خود در سوریه بود. وحدت مصر و سوریه. در میان سال های ۵۸–۶۱ که مصر با سوریه متحد شده بود، هم به دلیل حمایت طبقه متوسط شهری اهل سنت طرفدار ناصر بود و هم به دلیل تماسل خود السیاعی برای کمک به ناصر، اخوان سوریه فعال نبود. درست پس از جدایی مصر ز سوریه، اخوان توانست ۱۰ کرسی از پارلمان را بدست آورد. ولی این موفقیت دیری نپایید. اخوان در مارس ۱۹۶۳، پس از قدرت یافتن حزب بعث سرکوب و رهبر جدید آن عصام عطار تبعید شد. دوران حکومت حزب بعث. اخوان در دوران زمامداری حزب بعث در سوری
ه به دلیل تفکرات سکولار آن و پیاده شدن سکولاریز در پایه ّای حکومت، همواره با آن مقابله و درگیری داشت. شورش سال ۱۹۷۳ توسط اخوان به دلیل تدوین قانون اساسی سکولار جدید سوریه برپا شد. به دنبال آن حافظ اسد شرط مسلمان بودن رئیس جمهور را به قانون اساسی اضافه کرد؛ به حج رفت و در نماز جمعه دمشق شرکت کرد. اواسط دهه ۷۰، که عدنان سعدالدین رهبری اخوان را به عهده گرفت، همراه با چندین مرحله جهاد علیه رژیم بعث بود. دخالت رژیم بعث در جنگ داخلی لبنان، فساد حکومتی، تورم و گرفتن پست های حکومتی توسط علوی ها و مخصوصاً خاندان اسد، از عوامل جهاد علیه رژیم بعث بود. در مرحله نخست که در سال ۱۹۷۶ آغاز شد، رهبران علوی، مأموران امنیتی و حزبی هدف قرار گرفتند. مرحله بعد در ژوئن سال ۱۹۷۹ با قتل ۳۹ دانشجوی علوی دانشکده افسری و حمله به مراکز حزب بعث و پلیس و ساختمان های دولتی آغاز شد. در شدیدترین بخش، در مارس ۱۹۸۰، به دنبال ۱۷امین سالگرد کودتای حزب بعث، اخوان تظاهرات وسیعی در شهرهای مختلف سوریه برپا کرد. متعاقب آن سو قصدی به حافظ اسد توسط اخوان صورت گرفت که ناکام ماند. این اتفاق اعدام و دستگیری بسیاری از اعضای اخوان را به دنبال داشت. در حقیقت
از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰، سوریه درگیر جنگ داخلی بین اخوان و رژیم بعث سوریه بود. نقطه اوج این درگیری در شهر حما اتفاق افتاد، پس قیام اخوان در شهر حما موجب حمله همه جانبه رژیم بعث از زمین و هوا به این شهر شد. در این واقعه که به کشتار حما معروف است. در نتیجه این حمله رژیم بعث به حما نزدیک به ۳۰ هزار غیرنظامی کشته شدند. درگیری بین اخوان و اسد تا زمان مرگ او ادامه داشت. دوران بشار اسد. در دوران بشار اسد، هرچند رهبر اخوان در تبعید بود ولی بسیاری از اعضای اخوان سوریه از زندان آزاد شدند. رهبران اخوان در سال ۲۰۰۶ تمایل خود به سرنگونی مسالمت آمیز رژیم موجود و سرکار آمدن یک حکومت مدنی دموکراتیک را عنوان کردند. شاخه نظامی. تیپ توحید، شاخه نظامی اخوان سوریه در جنگ داخلی سوریه است.
زالموکزس (نام علمی: "Zalmoxes") نام یک سرده از راسته پرنده کفلان است.این دایناسور زیبا گوشتخوار است!
ارتش آزاد عراق(به عربی:الجیش العراقی الحر) یکی از گروه های ستیزه جوی سنی است که در استان های غربی عراق -با اکثریت اهل سنت- تشکیل شده است. این گروه از حامیان عراقی شورشیان ارتش آزاد سوریه است که در جنگ داخلی سوریه می جنگند.
گردان شهدای سوریه(به عربی:تجمع کتائب وألویة شهداء سوریا) از یگان های ارتش آزاد سوریه است که در استان ادلب مشغول نبرد می باشد. این یگان در اوایل جنگ داخلی سوریه برای مبارزه علیه دولت سوریه تشکیل شد.
ارتش مجاهدین (به عربی: جیش المجاهدین) ائتلافی از گروه های اسلام گرای شورشی در جنگ داخلی سوریه است که برای مبارزه علیه دولت اسلامی عراق و شام تشکیل شد.
هیدروگراف یا آب نگاشت یا آب نگار منحنی تغییرات دبی بر حسب زمان را گویند. هر چند تغییرات سطح آب در زمان نیز هیدروگراف نامیده می شود ( مثلاً در مورد آب های زیرزمینی یا نوسانات سطح دریاچه ها و مخازن ). بررسی هیدروگراف حوزه، امکان مطالعه دبی حداکثر سیلاب، حجم سیلاب و میزان ذخیره حوزه پس از قطع بارندگی را فراهم می آورد و در طراحی ابعاد سازه های آبی، نقش اساسی دارد. تحلیل هیدروگراف به روندی در مهندسی هیدرولوژی گفته می شود که بخش عمده ای از عملیات هیدرولوژی سیل را به خود اختصاص می دهد. هیدروگراف نموداری است که در آن رفتار حوضه در مقابل بارندگی تصویر می شود. عوامل مؤثر در شکل هیدروگراف. عوامل متعددی بر روی شکل هیدروگراف تأثیر می گذارد که می توان آنها را به دو دسته کلی، عوامل فیزیولوژیکی و عوامل هواشناسی تقسیم بندی نمود. عوامل فیزیولوژیکی. شامل ۱. مشخصات حوضهٔ آبریز ۲. مورفولوژی رودخانه ۳. مشخصات نفوذ عوامل هواشناسی. این عوامل شامل مشخصات بارش (همچون نوع بارندگی، شدت بارش، تداوم بارش ونحوهٔ حرکت تودهٔ باران روی حوضه) وتبخیر و تعرق می باشد.
جبرگرایی رسانه ای یا جبرگرائی فناورانه یعنی اعتقاد به اینکه سرشت رسانه همه چیز را تعیین می کند و بقیه عوامل مثل محتوا، سازمان و نفرات در کار رسانه ای اهمیتی جدی ندارند. جبرگرایی رسانه ای اتهامی است که به اینیس و مخصوصاً مک لوهان وارد می شود. با این حال، به دلیل بار منفی این اصطلاح، معمولاً دانشمندان علوم ارتباطات حتی اگر قائل به اهمیت قطعی سرشت رسانه در تعیین چگونگی ارائه واقعیت توسط آن باشند، حاضر نیستند که خود را جبرگرای رسانه ای بنامند.
ابوین (به لاتین: Abwein) در سرزمین های فلسطینی نشین با جمعیت ۵٬۵۰۰ نفر است که در استان رام الله و البیره واقع شده است.
آنا می تواند به موارد زیر اشاره کند: جای ها. آنا، ساموآ
آولوآ (به انگلیسی: A'oloau) در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۷۹۰ نفر است که در ساموآی آمریکا واقع شده است.
آ کندورو (به لاتین: A.Konduru) در هند است که در آندرا پرادش واقع شده است.
آ دواراهالی (به لاتین: A. Devarahalli) یک روستا در هند است که در کارناتاکا واقع شده است.
آ کالناهالی (به لاتین: A. Kalenahalli) یک روستا در هند با جمعیت ۲٬۳۰۵ نفر است که در کارناتاکا واقع شده است.
آ رانگاپورا (به لاتین: A. Rangapura) یک روستا در هند است که در کارناتاکا واقع شده است.
آ س رایو ناگار (به لاتین: A. S. Rao Nagar) در هند است که در آندرا پرادش واقع شده است.
آ تیماسگار (به لاتین: A. Timmasagar) یک روستا در هند است که در کارناتاکا واقع شده است.
آماتیکولا (به لاتین: AMatikulu) یک شهرک در آفریقای جنوبی است که در کوازولو-ناتال واقع شده است.
آ آگوالادا، کوریستانس (به اسپانیایی: A Agualada, Coristanco) در اسپانیا با جمعیت ۶۴۷ نفر است که در گالیسیا واقع شده است.
آ آلائو (به لاتین: A Alao) در لائوس است که در استان ساوان ناکت واقع شده است.
آ باکسا لیمیا (به اسپانیایی: A Baixa Limia) در اسپانیا با جمعیت ۹٬۲۴۵ نفر است که در گالیسیا واقع شده است.
آ باربانزا (به اسپانیایی: A Barbanza) در اسپانیا با جمعیت ۶۹٬۹۴۱ نفر است که در گالیسیا واقع شده است.
آبارکالا (به اسپانیایی: A Barcala) در اسپانیا با جمعیت ۱۱٬۳۸۵ نفر است که در گالیسیا واقع شده است.
آ کاپلا (به اسپانیایی: A Capela) یک شهرستان در اسپانیا با جمعیت ۱٬۴۱۷ نفر است که در O Eume واقع شده است.
آ چو بان نوی (به لاتین: A Cho Ban Nôi) در لائوس است که در استان فونگسالی واقع شده است.
آ کورونیا (کومارکا) در اسپانیا با جمعیت ۳۹۸٬۰۲۵ نفر است که در گالیسیا واقع شده است.
آ دوای (به لاتین: A Doi) در لائوس است که در استان سکونگ واقع شده است.
آ دان (به لاتین: A Don) در لائوس است که در استان سکونگ واقع شده است.
آ استرادا (به اسپانیایی: A Estrada) یک شهرستان در اسپانیا با جمعیت ۸٬۲۹۱ نفر است که در استان پنتبدرا واقع شده است.
آ فانساگرادا (کومارکا) در اسپانیا است که در گالیسیا واقع شده است.
آ گواردا (به اسپانیایی: A Guarda) یک شهرستان در اسپانیا با جمعیت ۱۰٬۴۵۳ نفر است که در استان پنتبدرا واقع شده است.
آ کیوم (به لاتین: A Kiom) در لائوس است که در استان سکونگ واقع شده است.
آ کلیوم (به لاتین: A Kleum) در لائوس است که در استان سکونگ واقع شده است.
آ لاراچا (به اسپانیایی: A Laracha) یک شهرستان در اسپانیا با جمعیت ۱۱٬۰۷۹ نفر است که در استان لاکرونیا واقع شده است.
آ لیم (به لاتین: A Lim) در لائوس است که در استان سکونگ واقع شده است.
آ لیمیا (به اسپانیایی: A Limia) در اسپانیا با جمعیت ۲۴٬۲۶۶ نفر است که در گالیسیا واقع شده است.
آ لینگ (به لاتین: A Ling) در لائوس است که در استان سکونگ واقع شده است.
آ لوی منطقه (به لاتین: A Lưới District) در ویتنام با جمعیت ۳۸٬۶۱۶ نفر است که در شمال ساحل مرکزی واقع شده است.
آ مگن (به لاتین: A Magne) در لائوس است که در استان سالاوان واقع شده است.
آ مارینیا مرکزی در اسپانیا با جمعیت ۳۰٬۳۵۹ نفر است که در گالیسیا واقع شده است.
آ مارینیا عرضی در اسپانیا است که در گالیسیا واقع شده است.