Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و فعلاً خطر را رفع می کند. گاندولف برای رساندن خطر اورک ها به دیر می رود. بیلبو که می دانست فردا جنگی میان الف ها و دورف ها در خواهد گرفت، شبانه به دیر رفت و آرکنستون را به آن ها داد تا با دورف ها معامله کنند. صبح فردا، انسان ها و الف ها به دروازه اربور رسیدند، دورف ها در شهر را با سنگ بستن و پشت آن سنگر گرفتند و به گفت و گو پرداختند. در همین حین، ارباب دیم یا پاآهنین از شرق به کوه می رسد، او پسرعموی تورین و پادشاه تپه های آهنین بود. گاندولف خطر سپاه اورک ها را به هر دو جناح گوش زد می کند اما هیچ کدام اعتنایی نکردند. جنگی بسیار کوتاه میان دورف ها و الف ها درمی گیرد تا زمانی که سپاه اورک های موریا به فرماندهی آزوگ از جنوب به کوه می رسد. دورف ها و الف ها متحد شده و به جنگ اورک ها می روند. دار و دسته تورین پشت سنگرهای خود به تماشا نشسته اند و هیچ کاری نمی کردند، تورین با درگیری هایی که با خود داشت سرانجام متحول می شود و دوباره سرپا می شود. زمانی که اورک ها کوه را محاصره کرده بودند و دورف ها و الف ها عقب نشینی کرده بودند، آن ها از کوه خارج شده و به آن ها روحیه دادند. تورین با بهترین سربازانش یعنی دوالین، فیلی و ک
یلی به سراغ آزوگ در رِیوِنهیل می روند اما این تله بود چون مزدورهای گابلین به همراه اورک های گُندآباد از شمال به فرماندهی بُولگ پسر آزوگ آمده بودند، فیلی و کیلی در آن لحظه کشته می شوند. بار دیگر جنگی میان این دو دشمن قدیمی یعنی تورین و آزوگ شروع می شود. سرانجام ارتش اورک ها توسط عقاب های بزرگ، راداگاست قهوه ای، بئورن، دورف ها، الف ها و انسان ها نابود می شود، بولگ توسط لگولاس پسر تراندویل کشته می شود، آزوگ و تورین هم همدیگر را می کشند. حکومت اربور به پاآهنین رسید و آرکنستون نیز به او رسید و تورین سپربلوط به افسانه ها پیوست… اینجا بود که گاندولف و بیلبو از اربور خارج می شوند، گاندولف بیلبو را تا شایر همراهی می کند و به او اخطار می کند که نباید خیلی از حلقه قدرت استفاده کند، گاندولف خواست تا حلقه پیش بیلبو بماند چون جای حلقه آنجا امن تر بود. فیلم های سه گانه رویدادهای کتاب هابیت را دربر می گیرند اما از منابع دیگر کتب تالکین نیز برای به تصویر کشیده شدن وقایع آن استفاده شد. ماجرای ارباب حلقه ها نیز بعد از هابیت رخ می دهد. فورکِی. نسخه های 4K Ultra HD هر ۶ فیلم سینمایی «ارباب حلقه ها» و «هابیت» در تاریخ ۳۰ نوامبر (۱
۰ آذر) عرضه شدند. در تابستان سال ۲۰۲۱ میلادی هم برادران وارنر یک کالکتورز ادیشن باکیفیت و زیبا را عرضه می کند که شامل هر ۶ فیلم با همین کیفیت می شود. البته محتواهای فیزیکی و ویدیویی آن پکیج که «کالکشن سرزمین میانه» نام دارد، به مراتب بیشتر از بسته های نسخهٔ بلوری 4K Ultra HD سه گانه است. قیمت نسخهٔ بلوری 4K Ultra HD سه گانهٔ The Hobbit برابر با ۷۹٫۹۹ دلار است.
شرکت لبنی دوشه آمل برند تجاری هراز یکی از بزرگ ترین شرکت های تولید لبنیات در کشور ایران محسوب می شود. تاریخچه. شرکت لبنی هراز در سال ۱۳۸۶ هجری شمسی توسط بزرگمهر دادگر در شهر آمل پایه گذاری شد.اولین تولیدات شرکت هزار در کارخانه هکلند آلمان که در ایران با نام هکلند پرسین آمل فعال بود، انجام شد. این کارخانه بعدها به هراز واگذار شد و تولیدات پنیر آن با برند آلیما ادامه یافت. محصولات. تولیدات این شرکت شامل لبنیات ماست، پنیر، دوغ، دسر، کشک، شیر، خامه و کره می باشد. این شرکت از اولین تولیدکنندگان ماست طعم دار در کشور ایران محسوب می شود. همچنین محصولات این شرکت علاوه بر داخل کشور به کشورهای همسایه ترکمنستان، آذربایجان، عراق، قطر، ترکمنستان، کویت و بحرین ارسال می شود.
سازمان بین المللی پناهندگان که به اختصار آی. آر. او خوانده می شود در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۹۴۶ جهت مقابله با مشکلات آوارگان و پناهندگان برجای مانده از جنگ جهانی دوم تشکیل شد. این سازمان در سال ۱۹۵۰ منحل و وظایف آن به کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان (UNHCR) واگذار گردید.
پیمان لوکارنو نام مجموعه ای از عهدنامه ها بود که پس از جنگ جهانی اول میان متفقین و آلمان در تاریخ ۳ دسامبر ۱۹۲۵ در لندن به امضا رسید. به موجب این پیمان آلمان به خانواده دولت های اروپایی پیوست و مرزهای غربی خود با فرانسه و بلژیک را به رسمیت شناخت و از اراضی خود که به لهستان داده شده بود صرفنظر کرد. در ماده دوم قرارداد ذکر شده بود که اگر آلمان به منطقه غیرنظامی حمله کند باید به طور یکپارچه در برابرش ایستاد. فرانسه نیز که سعی کرده بود به بهانه به تعویق افتادن پرداخت غرامات جنگی آلمان مندرج در قرارداد ورسای، منطقه رنانی را به خاک خود ملحق سازد، این منطقه را طبق پیمان تخلیه کرد. این پیمان پیرو مذاکراتی بود که بین دولت های آلمان، فرانسه، انگلستان، ایتالیا، بلژیک و هلند در کنار دریاچه لوکارنو در کشور سوئیس در اکتبر ۱۹۲۵ صورت گرفته بود. به دنبال امضای این قراردادها رابطه بین فرانسه و آلمان به شکل قابل ملاحظه ای بهبود یافت و آلمان در ۱۹۲۶ به جامعه ملل پیوست.
کاج چتری، «صنوبر ثمری» یا کاج ایتالیایی یکی از انواع کاج است. این کاج بومی منطقه مدیترانه است و در جنوب اروپا، شمال آفریقا و سرزمین شام یافت می شود. کاج چتری به خاطر دانه های درشت و خوردنی آن (چلغوز) از دوران های پیش از تاریخ مورد توجه بوده و کاشته می شده است. این درخت به عنوان درختی زینتی به بیشتر نقاط جهان برده شده و در باغ ها و پارک ها کاشته شده است.
هومبان هلتش دوم یا اوممان آلداش یکی از شاهان ایرانی در دورهٔ ایلام بود. در پژوهش های اخیر بر اساس یک متن پیشنهاد شده است که هومبان هلتش یکم و هومبان هلتش دوم برادر بوده اند. اما هیچ نمونه ی دیگری از نامیدن دو برادر به یک نام در خاندان های شاهان ایلامی دیده نشده است. هومبان هلتش دوم در میانهٔ اکتبر ۶۸۱پ.م بر تخت نشست. در ابتدای حکومتش یکی از شاهزادگان فراری بابلی را که به دربار ایلام آمده بودند، کشت. او در ۶۷۵پ.م شهر سیپار را که اکنون زیر فرمان آشوریان قرار داشت مورد حمله و غارت قرار داد. ولی اندکی بعد در پایان سپتامبر ۶۷۵پ.م درگذشت.
حَموله بن علی بروجردی (نیز: حموله یا حمویه) یکی از وزیران حکومت آل ابی دُلَف و حکمران بروجرد در سدهٔ سوم هجری بوده است. وی در سال ۲۴۴ قمری درگذشته است. آل ابی دلف عربی زبان بودند و در غرب و مرکز ایران پراکنده شده بودند و وابستگان محلی خلفای عباسی به حساب می آمدند. مقر اینان کرج ابودلف در ناحیه ای بین اراک، بروجرد و شازند امروزی بوده است. حموله مردی ادیب و در اصل بروجردی بود که از سوی ابودلف حاکم عباسی منطقه به حکومت بروجرد که در این زمان بخشی از ماه نهاوند (ماه بصره) بود گمارده شد. ماه نهاوند دارای دو قصبه (شهر) نهاوند و بروجرد بوده است. حموله ابودلف را به بروجرد برد و آتشکدهٔ این شهر را برای تبدیل شدن به مسجد به وی نشان داد و ابودلف گفت: «هذا مسجد العتیق». به این ترتیب از تخریب آتشکده صرف نظر شد و آن محل تبدیل به مسجد جامع شد و منبری در آن بنا شد (مرکزیت یافت). به این ترتیب بروجرد که پس از حملهٔ عرب ها و شکست ایرانیان در جنگ نهاوند ویران و کم رونق شده بود دگربار به شهری پررونق تبدیل شد.
محمدحسین قربانی (زادهٔ ۷ خرداد ۱۳۴۴ در روستای پنچاه، شهرستان آستانه اشرفیه) دندانپزشک ایرانی و نماینده آستانه اشرفیه و بندر کیاشهر در مجلس شورای اسلامی ایران و نایب رئیس دوم کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی است. قربانی در دوره نهم و دهم مجلس نمایندگی این حوزه را برعهده داشته است. زندگی. محمد حسین قربانی در ۱۳۴۴ در آستانه اشرفیه متولد شد. او برادرزاده زین العابدین قربانی لاهیجی، امام جمعه پیشین رشت و نماینده پیشین ولی فقیه در گیلان است. او در سن پانزده سالگی به جبهه جنگ ایران و عراق رفت مجروح شد و برادرش شهید شد. در سال ۱۳۶۹ وارد دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تهران در رشته دندان پزشکی شد و در سال ۱۳۷۳ مدیریت انجمن اسلامی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه شهید بهشتی را بر عهده گرفت. در سال ۱۳۷۵ و پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه در وزارت بهداشت شاغل شد ولی مسئولیت در وزارتخانه را رها کرد و در دانشگاه علوم پزشکی گیلان مشغول و به طبابت در آستانه اشرفیه مشغول شد. وی به عنوان «عضو جامعه معتمدین معین ایثارگر استان» انتخاب شد. مشاورت استاندار گیلان در امور ایثارگران سمت دیگر اوست. در انتخابات دوره هشتم مجلس شورای اسلا
می کاندیدای حوزه آستانه اشرفیه بود که با وجود ۲۲ نفر کاندیدا بیشترین آرا را کسب نمود و به عنوان نفر اول به دور دوم راه یافت ولی انتخاب نشد. در دور نهم با ۲۲ هزار رای برگزیده شد. اظهارنظر درباره پارازیت ها. وی با بیان اینکه پارازیتهای ماهواره ای هیچ گونه اثر مخربی بر سلامت مردم ندارد، گفت: مسائلی که در زمینه بروز سقط جنین، ناباروری و ... در مورد این امواج مطرح می شود، نادرست و غیرکارشناسانه است. قربانی در گفتگو با مهر دربارهٔ ارسال پارازیتهای ماهواره ای و شایبه هایی که از مخرب بودن این امواج حکایت دارد، اظهار داشت: براساس بررسی های صورت گرفته این امواج هیچگونه اثر مخربی بر سلامت انسان ندارد. وی اضافه کرد: این پارازیتها قطعا مانند امواج رادیویی است که توسط گیرنده های تلویزیونی می تواند تصویر و صدا را ارسال کند و به طور قطع پیام مخربی در حوزه سلامت ندارند. وی با بیان اینکه در زمینه امواج پارازیتهای ماهواره ای مسئولان حوزه ارتباطات و امنیت باید نظرات خود را اعلام کنند، گفت: اگرچه این موضوع بحث حاکمیتی است و ارتباطی با کمیسیون بهداشت ندارد اما این کمیسیون مسئله موردنظر را بررسی کرده و به این نتیجه رسیده است که این
امواج هیچ تأثیری در سلامت افراد جامعه ندارد. قربانی با تأکید براینکه هر حاکمیتی برای صیانت از حریم و حقوق و فرهنگ جامعه خود حق دارد که این پارازیتها را ارسال کند، تصریح کرد: پارازیتهای ماهواره ای هیچگونه تخریب و آسیب و مشکلی در حوزه سلامت افراد ایجاد نمی کند و مسائلی که در زمینه بروز سقط جنین، ناباروری یا سرطان در مورد این امواج مطرح می شود، کارشناسی شده نیست.
ایکات گونه ای روش رنگرزی و همچنین نوعی روش بافت گفته می شود. این شیوه بافت پارچه در تعدادی از کشورهای جهان متداول است و در ایران تنها در شهر یزد وجود دارد که به آن دارایی بافی نیز می گویند. ایکات کلمه ای است مالایی به معنای گره زدن و رنگ نمودن که به فارسی به آن دارایی می گویند و روشی است قدیمی برای منقوش نمودن پارچه که عبارت است از رنگ نمودن نخ های پارچه قبل از بافت. زادگاه این هنر به احتمال زیاد در اندونزی بوده ولی در ایران از دیرباز در مناطق مختلفی انجام می گرفته است و هم اکنون در شهر یزد تعدادی کارگاه به تولید دارایی مشغول هستند. نام گذاری. "ایکات" از واژه مالایی "منجیکات" به معنای بستن یا گره زدن یا پیچاندن است و منظور آن شیوه بستن تار و پود از روی الگویی است که از پیش آماده شده است. گفته می شود نام "دارایی" از آن جهت برای آن مصطلح شده شده است که در قدیم این پارچه در جهیزیه هر عروس جزء وسایل سرمایه ای بوده و دارایی عروس محسوب می شده است. البته در باور عوام این نقل قول وجود دارد که چون اشخاصی که این نوع پارچه را خریدند ثروتمند بودند. روش بافت. ایکات بر سه نوع است: ایکات تار و ایکات پودو ایکات تاری پودی. در
ایکات تار، نخ های تار قبل از بافت رنگرزی شده و بعد چله کشی پارچه صورت می گیرد و سپس نقوش در حین بافت پدید می آید. در ایکات پود، نخ های تار و پود هر دو قبل از چله کشی رنگرزی شده و بعد از عمل چله کشی، بافت انجام می گیرد. ایکات پود بسیار پرکاربرد تر و گرانبها تر است. دارایی های تولید شده معمولاً به عرض ۹۰ و طول ۳۰ سانتیمتر است که پس از پایان بافت بسته به مورد مصرف بریده شده و مورد استفاده قرار می گیرد. انواع روش ایکات. به دلیل کاربرد روش ایکات در مورد تار یا پود یا هردو، لازم است میان ایکات تار و ایکات پود و ایکات دوگانه، تفاوت قائل شویم. ضمن آنکه لازمهٔ هر سه روش آن است که نخ ها روی نوعی چارچوب کشیده شوند تا بتوانند آن ها را به صورت نقشی جمع کرده و بهم بست. ایکات تار. معمولاً ثابت هستند و همینکه روی دستگاه بافندگی نصب شوند دیگر به آن ها دست نمی زنند و فقط پود رنگی واحدی را به آن ها می بافند. البته این قاعده، استثنایی نیز دارد و آن این است که هنگامی که تارها به صورت افقی می بندند باید آن ها را به ترتیب و توالی به جلو بکشند تا نقش پیکان یا شعله ای از آن پدید آید. ایکات پود. به کار بیشتری روی دستگاه بافندگی نیاز
دارد زیرا هر گره ای باید در جای دقیق و معین زده شود تا نقش حاضر گردد. البته بافنده تا اندازه ای می تواند با حرکت دادن و جلو و عقب بردن پود نقش هایی را که خود در نظر دارد به وجود آورد. ایکات دوگانه. به مهارت فوق العاده ای که در هر دو روش باید به کار بسته شود نیاز دارد و گاه تکمیل این بافت های ظریف پیچیده یک سال یا بیشتر زمان می گیرد. در هر سه روش، وقت گیرترین کار، بستن و رنگ زدن و گشودن نخ هاست. مقدار بستن از اندازهٔ ظرافت نقش تبعیت می کند. برای رنگ زدن تا گذشتهٔ نه چندان دور، همواره از رنگ های طبیعی استفاده می شد؛ ولی امروزه رنگ های شیمیایی جای رنگ های طبیعی را گرفته و کمتر از رنگ های طبیعی استفاده می شود. در هر حال در رنگرزی با رنگ های طبیعی: از رنگ نیل برای رنگ آبی، روناس و قرمز دانه برای رنگ قرمز، پوست درخت یا گل برای رنگ زرد، مواد معدنی و خاکی گوناگون برای رنگ سیاه استفاده می شده و می گردد. با روش ایکات و ضمن استفاده از مواد اولیه ای که به آن اشاره شد، عنوان پارچه که مورد استفادهٔ رولحافی، بقچه، سوزنی و رومیزی دارد، تولید می گردد. با ادامه و استمرار انواع روش ها در بافت دارایی یا ایکات، نقش های بیشمار از
ساده ترین صور راه راه و هندسی تا پیچیده ترین سبک ژاکارد از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته است. هیچگاه دو گونه ایکات همسان نمی توان یافت، بلکه هر بافت، نرمی و مواجی ویژه ای دارد که آن را از انواع دیگر بافت های رنگین و حتی چاپ باتیک متمایز می سازد.
تله کابین حیران در منطقه نمونه گردشگری حیران آستارا در استان گیلان می باشد. تله کابین حیران دارای مسیری به طول ۱٬۵۰۰ متر است که در ۳۵ کیلومتری جاده آستارا به نمین در حاشیه کوهستان حیران در منطقه ای معروف به حاجی امیر در گیلان و اردبیل قرار دارد. تله کابین در نقطه ای از گردنه حیران در گیلان شروع شده قسمتی از ان در جنگل فندقلو در استان اردبیل قرار می گیرد. تله کابین حیران از طرف شرق به دریای خزر و شهر آستارا، از طرف غرب و جنوب به جنگل فندقلو و از شمال نیز به شهرهای مرزی جمهوری آذربایجان مشرف است. این تله کابین دارای ۳۰ کابین شش نفره معمولی و سه کابین ویژه VIP بوده و ایستگاه های این تله کابین از استانداردترین ایستگاه های موجود در تله کابین های کشور است که از شرکت دوپل مایر اتریش خریداری شده است. این تله کابین بزرگترین تله کابین شمال غرب کشور و سورتمه ریلی این مجموعه به عنوان طولانی ترین سورتمه شمال ایران احداث شده است. طرح احداث دهکده توریستی حیران از سال ۱۳۸۴ آغاز و در مدت ۶ سال توسط سرمایه گذار بخش خصوصی به پایان رسید. هزینه این طرح برابر با ۱۲ میلیارد تومان بوده و با حضور استانداران وقت اردبیل و گیلان افتتاح
شد. اتهامات زمین خواری. در سالهای ۱۳۹۴–۱۳۹۵ با طرح مواردی از سوی صفر نعیمی رز یکی از اعضا کمیسیون امنیت ملی مجلس مبنی بر بحث زمین خواری در منطقه حیران و دخالت کمال الدین پیرمؤذن و برخی از وزرای دولت احمدی نژاد مطرح شد که در این خصوص دادستان کل کشور و استاندار وقت گیلان در این خصوص اقدام به بررسی کردند. در پی این موضوع مالک این مجموعه ابتدا به تخریب بخشی از سورتمه و سپس قسمتی از پیست کارتینگ اقدام کرد. پیوند به بیرون. وبگاه رسمی تله کابین حیران
قاسم حاجی زاده نقاش ایرانی مقیم فرانسه است. حاجی زاده در لنگرود بزرگ شد و در هنرستان هنرهای تجسمی تهران تحصیل کرد. او از پیشگامان هنر مردمی در ایران است. او که به توصیهٔ اردشیر محصص به نقاشی فیگوراتیو روی آورده بود، در اواخر دههٔ ۱۳۴۰ شروع به برگزاری نمایشگاه های نقاشی در تهران کرد. مهم ترین آثار او نقاشی از روی عکس های دوران قاجار بود. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، مهم ترین موضوع نقاشی های او نهضت جنگل و میرزا کوچک خان جنگلی بودند. او در سال ۱۳۶۵ به فرانسه مهاجرت کرد و از آن زمان در آنجا به فروش آثارش و آموزش نقاشی می پردازد. بیشتر کارهای حاجی زاده بر پایهٔ استفاده از رنگ روغن، گواش و اکریلیک است. او در اغلب آثارش با مهارت در طراحی چهره ها، با نگاهی مردم نگارانه فضاهای نوستالژیک و قدیمی دیروز را در ذهن مخاطب بازسازی می کند و در دستهٔ دیگری از آثارش که به انتزاع گرایش بیشتری دارد، رویکردهای مفهومی و معناگرایانه را دنبال می کند. زندگی. کودکی و نوجوانی. قاسم حاجی زاده در ۱۲ فروردین ۱۳۲۶ در لاهیجان، گیلان، ایران زاده شد. پدرش اصالتاً ترکمن بود و مادرش اهل یکی از روستاهای اطراف لاهیجان. در کودکی در خانه ای به همراه چند
خانوادهٔ دیگر زندگی می کردند که پدر یکی از این خانواده ها عکاس بود و در حیاط خانه از مردمی که به این منظور به سراغش می رفتند عکس می گرفت. فرایند ظهور عکس برای حاجی زادهٔ کوچک شگفت انگیز به نظر می رسید. در همین دوران بود که پدرش دوربین عکاسی معمولی ای خرید و از کودکی او و خانواده اش عکس های بسیاری گرفت. حاجی زاده با این که زادهٔ لاهیجان بود ولی از آن جا که پدرش کمی بعد در یک کارخانهٔ چای در لیلاکوه، در جنوب لنگرود، به عنوان کارشناس چای استخدام شد، به لنگرود نقل مکان کردند و در نتیجه قاسم در این روستای کوهپایه ای در باغ های چای بزرگ شد. وقتی به سن تحصیل رسید به لنگرود رفتند که تنها چند کیلومتر با لیلاکوه فاصله داشت و در نتیجه باز هم بیشتر ایام را در ده می گذراند. پدرش برای او چنین در نظر گرفته بود که او دیپلم کشاورزی بگیرد و سپس او را به هند بفرستند تا مهندس کشاورزی یا چای ساز شود و به شهرش بازگردد. بنابراین او را در لنگرود به مدرسهٔ کشاورزی «محزون آزموده» فرستادند؛ مدرسه ای روستایی که در آن جا صبح ها درس می خواندند و بعدازظهرها کار کشاورزی می کردند. برخی از کتاب های درسی شان دربارهٔ گیاهان و کشاورزی و دامپروری
بود و دانش آموزان موظف بودند برای شناخت بهتر گل ها و گیاهان از تصاویر آن ها نقاشی کنند. انجام این کار برای حاجی زاده بسیار لذت بخش بود و دیری نپایید که توانست این کار را از دیگر همکلاسی هایش بهتر انجام دهد. کلاس چهارم یا پنجم بود که یک نقشهٔ بزرگ جغرافی در کلاسشان نصب کردند. حاجی زاده که شیفتهٔ آن شده بود دوست داشت همهٔ آن را بکشد به خصوص منظره ای که از کوه دماوند در آن بود و چنین نیز کرد و آن را با رنگ روغن بی آن که کار با طرز کارش آشنا باشد کشید. خانواده که اشتیاق او را به نقاشی بیشتر از درس می دیدند، با آن مخالفت کردند؛ ولی این مخالفت به گفتهٔ خودش او را برای نقاشی حریص تر کرد. قاسم حاجی زاده از همان دوران تحصیل در مدرسهٔ کشاورزی که مجبور بودند از روی گل ها و گیاهان نقاشی کنند متوجه شد که نقاشی اش بهتر از کشاورزی اش است و این کار را بهتر از دیگر هم شاگردیانش انجام می دهد. او به رنگ علاقه مند بود اما چون معلم نقاشی نداشت چیز زیادی از نقاشی نمی دانست. دورهٔ دبیرستان را در دبیرستان امیرکبیر لنگرود ثبت نام کرد و پس از مدتی با یک تابلونویس به نام «خوش نشین» آشنا شد که مغازه ای برای این کار داشت و ذوقی در نقاشی
. دوستی با او حاجی زاده را با نقاشی بیشتر آشنا کرد. او که به نقاشی علاقه مند شده بود شروع کرد به تابلونویسی برای مغازه ها و در این تابلوسازی ها نقاشی هایی مرتبط با شغل مغازه داران هم می کشید. گاهی نیز کپی یا نقاشی مناظر اطراف را می کشید و از این که او را به عنوان نقاش می شناختند خوشحال بود. تا وقتی که ساکن لنگرود بود این مغازه را او اداره می کرد. معلمانش نیز به او بیشتر احترام می گذاشتند زیرا در آن دوران درآمد یک تابلونویسی حاجی زاده با حقوق ماهانهٔ معلمان مدرسه برابر بود. در این دوره، هربار که به رشت می رفت، به آتلیهٔ حبیب محمدی، نقاش تحصیل کردهٔ شوروی و بنیانگذار نقاشی مدرن گیلان می رفت و از پشت شیشه، نقاشی های وی را که روی دیوار نصب بود و هنرجویانش مشغول کشیدن نقاشی پشت سه پایه ها بودند تماشا می کرد. دیدن این صحنه ها و آثاری که از نقاشان شوروی به صورت اصل یا پوستر، گاهی در بعضی از خانه های افراد متمول و اعیان رشت و گیلان می دید، انتظار او را از نقاشی و خودش بیشتر می کرد. بعدها از طریق یکی از هم ولایتی هایش، شاپور طواف زاده که در هنرستان هنرهای تجسمی تهران درس خوانده بود و به علت فعالیتی که به عنوان کاریکات
وریست در نشریهٔ توفیق داشت در گیلان اسم و رسمی پیدا کرده بود، فهمید در تهران جایی است که نقاشی یاد می دهند به اسم هنرستان که می شود در آن در رشتهٔ نقاشی ادامهٔ تحصیل داد؛ بنابراین حاجی زاده پس از گرفتن مدرک سوم دبیرستان به تهران رفت و در کنکور ورودی «هنرستان هنرهای تجسمی پسران» ثبت نام کرد. موضوع امتحان عملی طراحی از مجسمه بود ولی او تا آن زمان چنین کاری نکرده بود و از آن جا که طراحی نمی دانست در این آزمون رد شد و دوباره به گیلان برگشت. سال چهارم دبیرستان را نیز به ناچار در رشتهٔ ادبی درس خواند ولی به دلیل مصمم بودن برای تحصیل در هنرستان، آن سال را یکسره طراحی کرد. سال بعد دوباره به تهران برگشت و این بار در کنکور پذیرفته شد. اما پدرش با تحصیل او در هنرستان مخالف بود و به همین دلیل قاسم حاجی زاده از خانه فرار کرد و در تهران ماند و در این شهر به نقاشی پرداخت و در هنرستان درس خواند. تحصیل در تهران. دوران تحصیل حاجی زاده در هنرستان سال های ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۶ بود. آموزگاران او در این سال ها عبارت بودند از: علی آذرگین، بهروز گلزاری، اصغر داوودی، ابوطالب مقیمی، علی قهاری، غلامحسین نامی و محسن وزیری مقدم. به گفتهٔ او مؤثرت
رین معلم او در هنرستان، وزیری مقدم بود که به آن ها قدرت تفکر و دیدن را می آموخت. او در این دوره با بهرام خائف، رحیم ناژفر و مرتضی رفیعی همکلاس بود. پس از تحصیل در هنرستان نقاشی به بخش جدایی ناپذیر زندگی او بدل شد. شیوهٔ نقاشی او در این دوران به تبعیت از معلم مورد علاقه اش، وزیری مقدم، آبستره بود اما لابه لای فرم های آبستره گاه حضور پیکره یا چهره ای نیز نمود می یافت. حاجی زاده در سال ۱۳۴۶ پس از پایان تحصیل در هنرستان به سربازی رفت و به بندرعباس اعزام شد. در این دوران با وجود همهٔ مشکلات و محدودیت های سربازی با جدیت به نقاشی ادامه داد و پس از بازگشت مجدد به تهران این جدیتش بیشتر شد و در سال ۱۳۴۸ اولین نمایش انفرادی آثارش را در تالار قندریز برگزار کرد. حاجی زاده برای ماندن در تهران و تأمین مخارج زندگی به کارهایی نظیر کار در کارخانهٔ چینی سازی و نقاشی روی چینی و پتینه کاری روی بدل هایی از اشیای عتیقه می پرداخت. یکی–دو سال پس از پایان دوران سربازی به عنوان گرافیست در سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران استخدام شد و شروع به کار کرد. همچنین در مجلهٔ تماشا در کنار قباد شیوا و ایرج گرگین به فعالیت مشغول بود. در این دورا
ن از کار که به خانه برمی گشت تا آن جا که توان داشت نقاشی می کشید. حاجی زاده بدین ترتیب دومین نمایشگاه انفرادی آثارش را در سال ۱۳۵۰ دوباره در تالار قندریز برگزار کرد. نقاشی پاپ. حضور و فعالیت نقاشانهٔ حاجی زاده در تهران منجر به افزایش دامنهٔ دوستانش شد. او با اردشیر محصص، دیگر نقاش لاهیجانی آشنا شد و این آشنایی روزبه روز بیشتر می شد به طوری که هر روز به شکلی با هم در تماس بودند. در نهایت به درخواست محصص کارش را رها کرد تا تنها به نقاشی بپردازد. آن ایام سال های اوج گیری هنر پاپ در آمریکا بود و محصص با شناختی که از این جریان داشت حاجی زاده را به این سمت سوق داد. نقاشی از پرترهٔ شاعران مقدمهٔ ورود قاسم حاجی زاده به نقاشی پاپ بود. حاصل این رویکرد تازه در سال ۱۳۵۱ در انجمن فرهنگی ایران و آمریکا به نمایش درآمد. در آن دوران اردشیر محصص طرح هایی از روی عکس های دوران قاجارها می کشید و این الهام بخش حاجی زاده شد تا به ظرفیت بصری عکس های قدیمی خانوادگی و مطبوعاتی توجه کند. حاجی زاده همواره به عکس، به ویژه عکس های قدیمی علاقه داشت و برایش خاطره انگیز بود. او از کودکی با تماشای پوسترهای نقاشی های روسی روی دیوار نگارخانه ها
شیفتهٔ زرق و برق لباس های روسی بود و لباس های اشراف و ارتشی های دوران قاجار هم برایش همین حس را داشت. با چنین انگیزی ای بود که شروع کرد به جمع آوری عکس های قدیمی، پوسترهای سینما، پرتره هایی از زنان شهر نو، پرترهٔ خوانندگانی نظیر مهوش، قمرالملوک وزیری، داریوش رفیعی و دیگران و تصنیفات روز. او با اندک تغییری در عکس های آشنا، رنگ گذاری نامحدود، انتخاب برش های غیرعادی از عکس، جداسازی آشکار یا پنهان، جرح و تعدیل فضا و رابطه ها و ترکیب ها، به آشنایی زدایی دست زد و توانست دوره ای طولانی، به اندازهٔ چند نمایشگاه از عکس به عنوان مادهٔ خام نقاشی هایش استفاده کند. قدیمی ترین کارهای او در این زمینه پرترهٔ شاپور و مهوش است. او در سال ۱۳۵۴ در نمایشگاه اش در انستیتو گوته، اسکچ هایی از تابلوهای آینده اش را به نمایش گذاشت که شامل جوانان قدیم، اعراب، رقاصگان، بزرگان خاندان و عزیزان فراموش شده بود که در طرح هایی عصبی و قلم انداز و به خلاصه ترین شکل ظاهر می شوند؛ طرح هایی که بیشتر حالت کاریکاتوری داشتند و حاوی اغراقی در تناسبات و حالات سوژه بودند. تا مدت ها روش نقاشی حاجی زاده ترکیبی بود از فضای آبسترهٔ آثار پیشینش با فیگورهایی
که به آثارش راه یافته بودند. بعدها کم کم عکس بدل به مهم ترین مرجع کارهایش شد به طوری که او از روی عکس، به ویژه عکس های قدیمی کار می کرد. حاجی زاده در ۱۳۵۴ موفق به سفری چندماهه به نیویورک شد. حضور در محافل و مراکز هنری این شهر تأثیر تعیین کننده ای در نگرش او نقاشی و اهمیت آن داشت. در مدتی که در آمریکا بود با منوچهر یکتایی ملاقات کرد و وقتی نقاشی هایش را به او نشان داد یکتایی دربارهٔ نقاشی های او گفت: «نقاشی یا باید آبستره باشد یا فیگوراتیو.» پس از آن، وقتی که او به تهران بازگشت دیگر در آثارش فرم های آبستره را ادامه نداد. پس از چندی، یکتایی در بازدید از تهران آثار تازهٔ او را دید و آن ها را کاملاً تأیید کرد. حاجی زاده در سال ۱۳۵۵ تابلوهای رنگی اش از همین فضاها در انجمن ایران و آمریکا ارائه کرد که به گفتهٔ جواد مجابی، در آن ها از عکس های خانگی، عکس های صفحات حوادث، روی جلد مجلات زرد، او را به درون روابطی می خوانند که او با خونسردی به تبیین روابط اجتماعی آنان در تابلوهایش می پردازد. در ۱۳۵۶ او منظره سازی را سوژه قرار می دهد. در عکس ها آدم ها و مناظر مختصات زمانی شان را حفظ می کنند ولی هنگام استفادهٔ مجدد از آن در
نقاشی این مشخصات زمانی و مکانی تحت الشعاع زمان نگاری ناشی از تخیل نقاش قرار می گیرد به طوری که نشانه نگاری زمانی و مکانی در چهارچوب بوم با معنای تاریخی عکس ارتباطی اندک دارد. انقلاب ۱۳۵۷. طی ماه های اوج گیری انقلاب ۱۳۵۷، ایام پرآشوب پس از آن، شروع جنگ ایران و عراق، تعطیلی گالری ها و رکود در فضای هنرهای تجسمی ایران، قاسم حاجی زاده همچنان به نقاشی ادامه داد. در این دوران روش کار او تغییری نمی کند و کماکان سوژه هایش را از میان عکس های قدیمی برمی گزیند و نقاشی از «زنان قلعه» را ادامه می دهد. در کشاکش انقلاب او همچنین به عکس های فامیلی و عکس از آدم هایی علاقه مند می شود که هیچ شناختی از آن ها ندارد و تنها به صرف نکته ای طنزآمیز انتخابشان می کند: در کنار موضوعات دیگر، موضوع تازه ای که در سال های پس از انقلاب ۱۳۵۷ به آن پرداخت، نقاشی از عکس های مربوط به جنبش جنگل و میرزا کوچک خان بود. او خود در اینباره می گوید: نخستین تابلوی حاجی زاده در زمینهٔ جنبش جنگل چهرهٔ بسیار بزرگی بود از ابراهیم حشمت به ابعاد ۳×۲ متر و به صورت آبستره و فیگوراتیو که در آن سر او دارزده به نظر می رسید. در سال ۱۳۵۵ این تابلو به همراه دو تابلوی