Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جان جیمز آزبرن (زاده ۱۲ دسامبر ۱۹۲۹ – درگذشته ۲۴ دسامبر ۱۹۹۴) نمایشنامه نویس، فیلم نامه نویس، بازیگر و منتقد انگلیسی بود. زندگی. وی در ۱۲ دسامبر ۱۹۲۹ در لندن به دنیا آمد. پس از تحصیلات متوسطه در سال ۱۹۴۹ وارد کار تئاتر شد و در شهرهای مختلف به کار بازیگری تئاتر اشتغال ورزید. پس از چندی به نوشتن چند نمایشنامه پرداخت که با استقبال زیادی روبه رو نشد اما کم کم در این راه به موفقیت رسید. علاوه بر این، چند سناریو برای فیلم از آثار نویسندگان بزرگ تهیه کرد. نویسندگی. موفقیت نمایشنامه «با خشم به گذشته بنگر» او در سال ۱۹۵۶ تئاتر انگلیسی را متحول کرد. آزبرن، در طول بیش از چهل سال زندگی پربار کاری، موضوعات و سبک های زیادی را بررسی کرد و برای اجرا روی صحنه، فیلم و تلویزیون، نوشت. زندگی شخصی او، غیرمعمول و به نوعی ویران بود. او برای به کارگیری زبان بیش از حد خشن، نه تنها دربارهٔ علل آنچه در آثار خود بیان می کند بلکه در برابر خانواده اش نیز، شهرت دارد. او را تحت تأثیر ادبیات برتولد برشت دانسته اند. آزبرن، یکی از اولین نویسندگانی بود که سلطنت را روی صحنهٔ عمومی زیر سؤال برد. وی در دوره اوج خود (۱۹۵۶–۱۹۶۶) حس پذیرفته شده و گاه
کلیشه ای آن را مورد اهانت قرار داد و نیز صداقت بی دریغ را با بذله گویی گسترده آمیخت. در دهه های ۵۰ و ۶۰ میلادی او به پرآوازه ترین نمایش نامه نویس بریتانیا بدل شد. او توانست دنیای نمایش را به لرزه درآورد و روی نمایش نامه نویسانی مانند ادوارد آلبی و مایک لی تأثیر بگذارد. با نمایش نامه هایش ثروتی به هم زد و با گرفتن اسکار بهترین فیلم نامهٔ اقتباسی برای فیلم تام جونز (۱۹۶۳) حتی پول بیشتری بدست آورد آن قدر که نمی دانست با آنچه کند. در دههٔ ۷۰ الکلی شد. بعد از آن دیگر نتوانست نمایشنامه ای به خوبی و شهرت چهار نمایشنامهٔ مشهور خود بنویسد. او سال های آخر عمرش را در جدال با بیماری و بدهی هایش گذراند. از آثار او می توان به با خشم به گذشته بنگر، لوتر، غرب سوئز، هدا گابلر (اقتباس از اثر هنریک ایبسن به همین نام)، و حس جدایی اشاره کرد. آثار. برخی از آثار وی عبارتند از: ترجمه به فارسی. ترجمه در لفافی ساده. سمیه نصراللهی
اوریِل (אוּרִיאֵל «خداوند نور من است»، اریل، ااوریل عبری استاندارد ) یکی از فرشتگان مقرب متون مقدس یهودی است. همچنین در بعضی از منابع مسیحی نیز به عنوان فرشته مقرب پذیرفته شده است.
اَدِلمو فُرنَچَری زاده ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۵ با نام هنری Zucchero (تلفظ: تْزوکِّرو) خواننده راک ایتالیایی و نامزد جایزه گرمی است. موسیقی او تا حدود زیادی الهام گرفته از سبک بلوز، موسیقی راک، تناوب سرودها و قطعات ریتمیک سیاه پوست است. واژه ی Zucchero کلمه ای ایتالیایی و در فارسی به معنی "قند" یا "شکر" است. وی در حرفه خود، طی چهار دهه، بیش از ۴۰ میلیون آلبوم در سراسر جهان فروخته، و جوایز متعددی از جمله دو جایزه موسیقی جهانی، شش جایزه پلاتین اروپا را کسب کرده، و نامزد جایزه گرمی نیز شده است.
علی نظرمحمدی (۲۴ شهریور ۱۳۵۷ - رشت) دروازه بان سابق و مربی فوتبال اهل ایران است. وی به عنوان بازیکن با تیم های ملوان (۲ بار)، مس کرمان (برای اولین بار در فوتبال کرمان)، پگاه گیلان و داماش گیلان به لیگ برتر صعود کرده است. یکی از بهترین فصل های فوتبال علی نظرمحمدی در فصل ۸۷–۸۶ رقم خورد که با تیم پگاه گیلان به فینال جام حذفی ایران رسید. هفت برد او در برابر استقلال و پرسپولیس از بازیهای قابل ذکر او به حساب می آید. نظرمحمدی پس از کنار گذاشتن فوتبال با گذراندن دوره B مربیگری آسیا، به عنوان کمک مربی روی نیمکت داماش گیلان در لیگ برتر نشست و در سال ۹۲ در شش بازی سرمربی داماش بود. نظرمحمدی در فصل ۹۵–۹۴ در دسته دوم و در فصل ۹۶–۹۵ در دسته یک مربی سپیدرود رشت شد و با این تیم از لیگ دسته دوم به لیگ دسته اول و از دسته اول به لیگ برتر صعود کرد تا رکورد منحصر به فردی را از خود به جا بگذارد. او در لیگ برتر فصل ۹۶–۹۷ نیز به عنوان سرمربی سپیدرود حضور داشت و در پایان نیم فصل علی رغم کسب نتایج قابل قبول به دلیل اختلاف با مالک موقت این تیم از سپیدرود جدا شد. همچنین علی نظرمحمدی علی رغم جدایی از چوکای تالش درهفته های پایانی فصل۱۴۰۱-
۱۴۰۰ تاثیر بسیار زیادی درقهرمانی چوکای تالش در لیگ دسته دو فصل۱۴۰۱-۱۴۰۰ داشت. همچنین از دیگر کارهای مهم او در زمان مربیگری میتوان به حفظ سهمیه رایکای بابل و داماش گیلان در لیگ دسته یک و حفظ سهمیه بعثت کرمانشاه در لیگ دسته دو را نام برد. نظرمحمدی در بهار سال ۱۳۹۷ در کلاس مربیگری A آسیا در مشهد شرکت کرد و بالاترین مدرک مربیگری آسیا را نیز کسب کرد.
مرق روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ساوه. محصولات کشاورزی این روستا .گردو .بادام، انار، سیب، توت،شاتوت، آلبالو،گیلاس، گلابی، انجیر،انگور،هلو،زردآلو، به،عناب،پسته،قیصی، خیار، گندم، جو، زعفران، گوجه سبز، خرمالو، آلوچه و … می باشد. امامزاده یونس که قدمت آن به اواخ رقرن ۹ ه .ق می رسد در این روستا واقع شده است. گرگ، روباه، گراز .جوجه تیغی، گوزن، آهو، خرس، پلنگ، خرگوش، بز کوهی، کبک، قرقاول و قرقی از حیوانات وحشی است که در این روستا و کوه های آن دیده می شود.
بند چای روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ساوه در استان مرکزی ایران. مهاجرت. روستای بند چای قبل از مهاجرت به جایگاه جدید (روبروی سد ساوه نزدیکی روستای آسیابک) در کوه های پشت سد قرار داشت، ساکنین این روستا به دلیل تقیان آب به علت ایجاد سد بتنی روی سد خاکی کوچک این روستا را رها کرده و در محلی جدید سکنا گزیدند. به روایت اهالی روستا، محلی ها روستای قدیم را بند چای عباس میخواندن به دلیل ایجاد بند روی رودخانه بندچای بین دو کوه (سد خاکی کوچک) از ذخایر این آب استفاده میکردن. طبیعت. در زمان پرآبی چشمه های پرآب زیادی به علت وجود کوه های زیاد دورتادور روستا وجود داشت که این روستا زمین حاصل خیز و سر شار از درختان میوه ای و غیر میوه ای داشته. جمعیت. این روستا در دهستان نورعلی بیک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱۰ نفر (۱۱۴ خانوار) است.
سرخه ده روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ساوه در استان مرکزی ایران. این روستا دارای یک پل تاریخی است که مربوط به دوره صفوی است. جمعیت. این روستا در دهستان نورعلی بیک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۳ نفر (۶۳ خانوار) است.
یوسف آباد روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ساوه در استان مرکزی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان نورعلی بیک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۶ نفر (۱۰۸ خانوار) است.
الوسجرد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ساوه در استان مرکزی ایران است که در ۵ کیلومتری جنوب ساوه قرار دارد. تپه تاریخی. قلعه ای در الوسجرد که حالا تبدیل به تپه شده است، این تپه تاریخی در فهرست آثار ملی ایران در تاریخ ۲۵ آبان ۱۳۸۷ و به شماره ۲۳۷۹۸ ثبت شده است. جمعیت. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۴۸۰ نفر (۷۴۶ نفر مرد و ۷۳۴ نفر زن - ۴۶۰ خانوار) است؛ هفتاد درصد جمعیت این روستا با سواد هستند. از جمله محصولات کشاورزی آن انار و گندم و جو و پنبه و انجیر و انواع محصولات صیفی اشاره کرد. روستاهای یل آباد در غرب و محمودآباد در جنوب این روستا قرار دارند. دهستان نور علی بک در غرب شهرستان ساوه واقع شده است و با روستای الوسجرد فاصله زیادی دارد.
یل آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ساوه در استان مرکزی، ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نورعلی بیک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۷۶۱ نفر (۱۱۶۹ خانوار) است.
هُوْهانِس آبکاریان (به ارمنی Հովհաննես Աբքարյան - به انگلیسی Hovhannes Abkarian)، (زاده ۱۸۷۵ - درگذشته ۱۹۳۱)، معروف به یحیی تار ساز، سازنده ساز ارمنی تبار اهل ایران بود. زندگی. هوهانس آبکاریان معروف به یحیی تار ساز فرزند «خاچیک نجارباشی» در سال ۱۸۷۵ میلادی (۱۲۵۴ یا ۱۲۵۵ خورشیدی) در یکی از محله های قدیمی جلفای اصفهان به نام «محله سنگتراش ها»، در «کوچهٔ گازاندران» به دنیا آمد.او به یحیی دوم نیز معروف است. وی ابتدا وسایل موسیقی و طرز ساخت آن ها را از پدرش آموخت و کم کم پا را فراتر از الگوی پدر گذاشت و برای شروع کار از الگو و اندازه های تار «استاد فرج الله» تقلید کرد. ویژگی های تار یحیی. از ویژگی های تار یحیی نکته ای است که استادان قبل و بعد از او کمتر به آن توجه داشته اند. یحیی اولین سازنده ای بود که از ابتدای کار روند کیفی ثابت و مستمری (و به اصطلاح امروز استانداردی) را برای کار خود در نظر گرفت. مقایسهٔ آثار متعدد بر جای مانده از او حکایت از آن دارد که انحراف معیار در آثار متعدد استاد یحیی بسیار ناچیز و در حد صفر است. تمامی تارهای به جای مانده از او حتی از نظر کوچک ترین معیارها و اندازه های فنی و الگو اختلاف چن
دانی با یکدیگر ندارند (البته، با در نظر گرفتن این نکته که یحیی در سه اندازهٔ بزرگ، متوسط و کوچک تار می ساخته)؛ امری که بیشتر از یک کارخانه با فناوری نوین مورد انتظار است تا از سازنده ای در کارگاهی کوچک و ابتدایی. می گویند صبر و حوصله یحیی در آماده سازی چوب توت راز ماندگاری سازها و طنین خوش صدای آن ها است. نقل شده که یحیی کُنده های توت را در حاشیه زاینده رود می بسته تا آب به مرور زمان آوندها را از شیرآبه خالی کند. سپس بعد سالی آن ها را به نانوایی برده و سالی دیگر کُنده ها در کنار تنور نانوایی خشک می شدند. سالی دیگر را نیز در دمای کارگاه سپری می کردند و آن گاه زیر تیشه استاد تارساز قرار می گرفتند. خوش خوانی و خوش دستی تار یحیی به چند عامل مهم دیگر نیز بستگی دارد که عبارت اند از: طرز ساخت کاسه، شیوهٔ نصب دسته به کاسه، عمل آوردن رو دسته، اندازه های نسبت کاسه به دسته، تناسب کاسهٔ بزرگ با کاسهٔ کوچک، نفیر داخل کاسه، تراش داخل کاسه، تناسب داخلی حجم کاسهٔ بزرگ و کوچک و… مهم تر از همه اینکه یحیی خرکی را که اولین بار روی تار قرار می داد تا آن را امتحان کند اگر از نظر صدا دهی مقبول واقع می شد، دیگر آن را تغییر نمی داد و
این خرک را همیشه بر روی تار نگاه می داشت. هر ساله آقا حسینقلی و میرزا عبدالله سفری به اصفهان کرده و از ساخته های یحیی آزمون به عمل می آوردند. تار یحیی را اشرف تارها و صدای آن را یکی از بهترین صداهای ساطع شده از ساز تار می دانند. الگوی ساز یحیی. امروزه شکل و ساختمان کنونی تار که ساخته می شود از روی تار یحیی است و به «الگوی یحیی» معروف است. در سال ۱۳۱۲ قیمت تار یحیی ۴۰ تومان بوده است. در حالی که تار سایر استادان آن زمان از ۱۴ یا ۱۵ تومان تجاوز نمی کرده است. تارهای معمولی بی نام و نشان نیز ۳ تا ۵ تومان قیمت داشته اند. یحیی در ابتدا بی مهر می ساخته، اما تقلید و فروش تار به نام او باعث شد تا سرانجام مهر بیضی یحیی را بسازد و درون کاسه و زیر سیم گیر را مهر کند. او در کارهای سال های ۱۳۰۰ به بعد تاریخ و در برخی محل ساخت را نیز حک می کرد. تارهای یحیی به علت مرغوبیت خریداران فراوانی داشت. به همین دلیل کار او را تقلید می کردند و به نام او می فروختند. همین موضوع استاد را واداشت تا نخستین بار برای نشان دادن اصالت کارش مهری بسازد. استاد مهر بیضی شکل کوچکی با اسم یحیی ساخت و آن را درون کاسهٔ ساز چسباند اما پس از چندی طبق رو
ال گذشته از نو تارهایی تقلبی به نام او ساختند؛ لذا استاد تصمیم گرفت مهری دایره شکل با تاریخ بر روی دستهٔ تار بچسباند. در نهایت، استاد مهر سومی تهیه کرد که تاریخ و محل ساخت تار را نشان می داد. آن را به صورت مخفی در زیر سیم گیر بر روی کاغذی می زد و سپس، زیر استخوان سرپنجه می چسباند. اگر تاری این سه مهر را داشته باشد، خصوصاً مهر زیر استخوان سرپنجه را، بی گمان ساختهٔ یحیی است. بعدها، این کار در بین سازندگان ساز رواج پیدا کرد. یحیی از سال های ۱۳۲۲ قمری به بعد، یعنی از ۳۰ سالگی، مهر خود را بر روی سازها حک می کرده است؛ در این سال ها کم کم الگوی خود را نهایی کرد و ساز ها را به اندازه ی مناسب رساند. به این نحو، الگوی یحیی شناخته شده گشت. تاریخ های مهر یحیی، سال های ۱۳۲۲، ۱۳۴۰، ۱۳۴۳، ۱۳۴۵ و ۱۳۵۲ قمری می باشد. امروزه تعداد سازهای یحیی را ۱۵۰ عدد تخمین زده اند. تارهای ساخت یحیی امروزه زینت بخش موزه های ایران است؛ و نمونه ای از تار ساخت یحیی هم اکنون در موزه کلیسای وانک نگهداری می شود و در معرض دید عموم قرار دارد. درگذشت. یحیی در ۱۹۳۱ (۲۸ بهمن ۱۳۱۰) در سن ۵۶ سالگی در جلفای نو اصفهان درگذشت و در قبرستان ارمنیان، در دامنهٔ
کوه صفه، به خاک سپرده شد. ساسان سپنتا در کتابش سال مرگ او را ۱۳۱۲ ذکر کرده است و برخی دیگر نیز سال مرگ یحیی را ۱۳۱۱ عنوان کرده اند. یحیی در زمان مرگ چیزی در حدود ۵۶ سال سن داشته است. عده ای دلیل مرگ او را استنشاق مداوم تراشه چوب توت ذکر کرده اند. چه آن که چوب توت حاوی ماده سمی آرسنیک است و استنشاق گرد ساییده آن در طول زمان می تواند بیماری های تنفسی یا سرطان ایجاد کند. به نوشته سپنتا، یحیی در ساخت تار اعجاز می کرده است و تار یحیی گران ترین و مشهورترین تارهای دنیا بوده است. اتفاقاتی که تا امروز نیز تداوم یافته است.
ویت کُنگ یا جبهه رهایی بخش ملی نام سازمان سیاسی و چریکی کمونیست بود که در جریان جنگ ویتنام در ویتنام جنوبی و کامبوج در برابر ارتش آمریکا و دولت ویتنام جنوبی مدت طولانی جنگید. این سازمان در طول جنگ ویتنام نقش محوری ایفا کرد به طوری که نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا از یک سو و ارتش ویتنام جنوبی از سوی دیگر از سال ١٩۵۵ تا ١٩٧۵ در پی برچینش این گروه و پیروانش بودند. این واقعه به جنگ ویتنام معروف است ؛ این جنگ در پایان با پیروزی دولت و ارتش ویتنام شمالی و شکست ارتش ایالات متحده آمریکا و نابودی کامل ویتنام جنوبی به پایان انجامید.
سیتیزندیوم (و با تلفظ:Seeteezen-dee-yom) که صورت اختصاری عبارت Citizens' Cpompendium به معنی اختصار شهروندان است، نام دانشنامه ای است که لری سنگر فیلسوف آمریکایی و از بنیانگذاران ویکی پدیا، پس از جدا شدن از ویکی پدیا، در مارس ۲۰۰۷ بنیان گذارد. این دانشنامه، مانند ویکی پدیا، توسط نرم افزار مدیاویکی اداره می شود. در این دانشنامه اینترنتی، محتوای نوشته شده توسط کاربران، باید توسط یک گروه شامل کارشناسان رشته مربوط بررسی شده و در صورت تأیید، در دانشنامه درج شود. کارشناسان تیم بررسی ویکی سیتی زندیوم باید مدرک کارشناسی ویا بالاتر داشته باشند و سن آنها نباید کمتر از ۲۵ سال باشد. لری سنگر در این باره گفته است: این دانشنامه تنها به زبان انگلیسی در دسترس است و رتبه الکسای آن نیز در مقایسه با رقیبش، ویکی پدیا، بسیار پایین تر است. افراد برای افزودن محتوا به دانشنامه، باید با نام واقعی خود ثبت نام کنند و پس از آن افزودن مطالب، اعضای گروه کارشناسی، درباره درج مطلب تصمیم می گیرند. محتوای این دانشنامه، با مجوز نسخهٔ Creative Commons Attribution 3.0 Unported License منتشر می شود.
شریان کاروتید خارجی یا سرخرگ سبات بیرونی شاخه ای از سرخرگ کاروتید مشترک است که وظیفه خونرسانی به بخش های خارج از جمجمه را برعهده دارد. تغذیه خونی صورت بیشتر از طریق شاخه های شریان کاروتید خارجی انجام می گیرد. سرخرگ چهره ای که شاخه ای از شریان کاروتید خارجی است نقش مهمی در خونرسانی صورت دارد. سرخرگ گیجگاهی سطحی و سرخرگ فکی (ماگزیلاری) دو شاخه انتهایی شریان کاروتید خارجی هستند. شاخه ها. شاخه هایی که از سرخرگ سبات بیرونی منشعب می گردند عبارتند از:
پائولی پرتی بازیگر آمریکایی و متولد ۲۷ مارس ۱۹۶۹ در نیواورلئان است. او در سریال "ان سی آی اس" و فیلم "سه شنبه خاکستر" بازی کرده است.
سرخرگ بازویی-سری یا شریان براکیوسفالیک که تنه بازویی-سری یا سرخرگ بی نام نیز نامیده می شود، قطورترین شاخه قوس آئورت بوده که طولش چهار الی پنج سانتیمتر است. در پشت مفصل جناغی-ترقوه ای (استرنوکلاویکولار) راست، سرخرگ های کاروتید مشترک راست و زیرترقوه ای راست از سرخرگ بازویی-سری جدا می گردند. سرخرگ های کاروتید مشترک چپ و زیرترقوه ای چپ به طور مستقیم از قوس آئورت منشعب می شوند. تنه براکیوسفالیک فاقد هرگونه شاخه ای است، ولی گاهی (در ده درصد افراد) شاخه ای کوچک به نام سرخرگ تیروئیدی ایما از آن جدا می گردد که به ایسموس غده تیروئید می رود. سرخرگ تیروئیدی ایما ممکن است از آئورت، سرخرگ های سبات مشترک راست، زیرترقوه ای یا سینه ای داخلی منشعب گردد.
کودریف نورسریک قدیرسیزوویچ (زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۹۶۹، روستای کاراسپان (ابروچفکای سابق) استان قزاقستان جنوبی. جمهوری قزاقستان) رئیس نمایندگی شرکت سهامی نفت وگاز «قزمونای گاز» درشهر مسکو است. زندگینامه. او در ۱۴ فوریه سال ۱۹۶۹ دراستان قزاقستان جنوبی جمهوری قزاقستان در خانواده ای کارمند و قزاق به دنیا آمد. تحصیلات متوسطه را در روستای «کاراسپان» با نمرات عالی و مدال طلا بپایان رساند. پس از پایان دبیرستان از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ خدمت سربازی اش را در آلمان گذراند.
خیابان جیحون یکی از خیابان های قدیمی شهر تهران است که در گذشته به خیابان استوار لشکری معروف بوده است. این خیابان در منطقه ۱۰ شهر تهران و در جهت شمالی ـ جنوبی قرار دارد و از خیابان آزادی آغاز می شود. کارخانه مشهور نوشابه سازی زمزم در ابتدای خیابان جیحون و زمین قدیمی فوتبالی معروف به میلان که در حال حاضر مجموعه ورزشی جیحون نامیده می شود در انتهای آن قرار دارد. این خیابان از خیابان آزادی شروع می شود یک طرفه است و مسیر خودروها از شمال به جنوب است. این خیابان از سمت غرب اولین خیابان از مجموعه خیابان های موازی و قدیمی ای چون: کارون، قصرالدشت، خوش و رودکی (سلسبیل) است. این خیابان از طریق ایستگاه متروی شادمان در خط ۲ و خط ۴ قابل دسترسی است. خیابان جیحون با خیابان های قدیمی و پرتردد بهنود، طوس، دامپزشکی، هاشمی، امام خمینی (سپه سابق)، مالک اشتر (چهارراه گلی)، مرتضوی و کمیل (بابائیان سابق) تقاطع دارد و این تقاطع های پی درپی و همچنین باریک بودن همگی آن ها سبب ایجاد ترافیک سنگین می شوند. از جمله مکان های مهم خیابان جیحون می توان به پارک آینه، استخر نگین غرب تهران (وابسته به سازمان تأمین اجتماعی) نام برد. تقاطع خیابان جیحو
ن با خیابان مالک اشتر (آریانای سابق) معروف به چهارراه گلی از شلوغ ترین و پررفت و آمدترین چهارراه های این خیابان است که دارای مغازه ها و پاساژهای پرشمار برای خرید مردم محله جیحون می باشد.
نظریّهٔ فاجعه یک نظریّهٔ ریاضی می باشد که مکانیزم های تغییرات ناگهانی و ناپیوسته یک وضعیت را در انواع مختلف پدیده ها شبیه سازی می کند. مانند خم شدن فلز زیر فشار، منجمد شدن یک مایع، سقوط یک حکومت، یا شورش توده ای از مردم. این نظریّه تشریح می کند که یک مجموعه از تغییرات تدریجی و آهسته، مانند افزایش فشار روانی و نارضایتی مردم یک کشور، تغییرات (فاجعه ها) آنی و عظیم را به راه می اندازد. مانند سقوط یک پل یا یک امپراتوری. این نظریه در سال ۱۹۷۲ به طور مشترک توسط ریاضیدان فرانسوی، رنه تام، و ریاضیدان روس، ولادیمیر ایگورویچ آرنولد ایجاد و بسط داده شد.
برود پیک (همچنین با نام کی۳ نیز شناخته می شود) دوازدهمین قله بلند در دنیا با ارتفاع ۸۰۵۱ متر، در رشته کوه قراقروم و در شمال شرقی پاکستان واقع شده است. این قله در امتداد غربی یخچال بالتورو و در بین دو قله کی۲ و گاشربروم IV قرار دارد. از روی ارتفاعات این قله نمای زیبایی از قله کی۲ به آسانی قابل مشاهده است. برودپیک دارای سه قله مجزا است قله اصلی ۸۰۵۱ متر، قله مرکزی ۸۰۱۶ متر و قله شمالی ۷۵۵۰ متر. فقط ۸ کیلومتر با قلهٔ مشهور کی۲ فاصله دارد. این قله به عنوان یکی از قلل هشت هزار متری آسان شناخته شده است هر چند که از لحاظ فنی سخت نیست اما به هر حال نمی توان آن را به راحتی پشت سر گذاشت چرا که مسیر آن، از میان قلمروی بهمن های دائمی است. کمپ پایگاهی در ارتفاع ۵۰۰۰ متر قرار دارد و کمپ های میانی در حدود ارتفاع ۶۲۰۰ متر، ۶۸۰۰ متر و ۷۳۰۰ متر واقع شده اند. صعود این قله به شرایط جوی وابسته است به طوری که گاهی می توان صعود آن را در طول شش هفته به انجام رسانید. درحالی که در مواردی دیگر حتی ممکن است صعود آن به نه هفته نیز کشیده شود. علت نامگذاری. نام محلی برودپیک، فایچان کانگری است اما نام اصلی آن اساساً با عنوان کی۳ نامگذاری شد
ه بود، چرا که سومین کوه اندازه گیری شده در رشته کوه های قراقروم پس از قله مشهور کی۲ بود اما بعدها زمانی که جزئیات و مشخصات این قله به طور دقیق تری بررسی گردید متوجه شدند که وسعت قله آن به بیش از یک مایل می رسد، و بنابراین به نام «برود پیک» یا همان «قله پهناور» نام گذاری گردید. این قله همچنین به نام بریتورن سه راسی بسیار بزرگ بالتورو نیز خوانده می شود. تاریخچه صعود. در سال ۱۹۵۴ دکتر کارل م. هرلیک کوفر از آلمان غربی سعی کرد این قله را صعود کند. با این وجود هدف اصلی او صعود به قله گاشربروم ۱ بود؛ و نیز گفته شده است که او هرچه تلاش کرد تا بتواند باربرها را متقاعد کرده تا بارهایش را تا کنکوردیا و بالای یخچال بالتورو ببرند، موفق نشد. از این رو گروه خود بارها را حمل کردند و تلاش کردند تا از جبهه جنوب غربی به یخچال برود پایینی برسند. اما با این حال این روش با موفقیت مواجه نشد چرا که توفان و دمای بسیار پایین مانع از آن می شد. در سال ۱۹۵۷ یک گروه کوهنوردی اتریشی به قصد صعود به این قله به کشور پاکستان سفر کردند. راهنمای این گروه ماکروز اسکموک بود از دیگر اعضای مهم این تیم کوهنورد فریتز وینتراستلر، کورت دیمبرگر، یک کوهنو
رد اتریشی، یک عکاس و نیز یک کوهنورد معروف و هرمن بوهل (که به عنوان یکی از بهترین کوهنوردان اتریشی بعد از جنگ شناخته شده است) بودند. این صعود منجر به شناسایی یک ستیغ بر روی جبهه غربی کوه گردید؛ بنابراین آنان یک دهلیز برفی را صعود کردند و در ارتفاع ۵۷۹۱ متر اردو زدند. آنها در حین صعود بهترین استفاده از طناب را کردند که این طناب ها توسط گروه اکتشافی آلمانی در سال ۱۹۵۴ ثابت گذاری شده بود. در تاریخ بیست و نهم می ماه، همه اعضای این گروه کوهنوردی کمپ ۳ را به قصد حمله به قله ترک کردند اما یک طوفان آنان را مجبور ساخت تا به پایگاه برگردند. سرانجام در تاریخ نهم ژوئن سال ۱۹۵۷ مارکوز اسکموک، فریتز وینتراستلر، کورت دیمبرگر و هرمن بوهل موفق شدند این قله را بدون استفاده از اکسیژن و باربرهای ارتفاع بالا صعود کنند. بعد از صعود به این قله بود که اسکموک و وینتراستلر یک قله بدون نام را نیز با ارتفاع ۷۳۶۰ متر صعود کردند. در عرض ۱۰ ساعت آنان ده مایل از گادوین ـ آستن و یخچال های ساوایا عبور کردند، و یک دامنه برفی را توسط اسکی تا کمپ در ارتفاع ۶۰۹۶ متر بالا رفتند. در تاریخ ۱۹ ژوئن آنان در عرض دوازده ساعت بقیه قله را صعود نمودند بر رو
ی جبهه جنوب غربی قله، ابتدا با یک برف سخت و سپس در برف پودری عمیق به راه خود ادامه دادند. آنان دقیقاً ۲۵ ساعت بعد از عزیمت شان به کمپ پایگاهی بازگشتند. نام قله دیگر در رشته کوه برود، برود پیک میانی یا مرکزی است در بعضی نقشه ها ارتفاع آن ۸۰۱۶ متر مشخص شده است. در حالی که در نقشه های دیگر ارتفاع آن را ۸۰۰۰ متر ذکر کرده اند گفته شده است که این قله در سال ۱۹۷۵ یک بار صعود شده است اما به هر حال در سال ۱۹۷۶ یک گروه کوهنوردی اکتشافی فرانسوی به رهبری یان نیک سیگنور تلاش کردند تا این قله را به روش آلپی در امتداد برود پیک اصلی صعود کنند. این گروه چهار نفره نخستین مسیر صعودکنندگان اتریشی را دنبال کرده و همگی برای صعود به آن تلاش کردند اما با این حال فقط توانستند تا ارتفاع ۷۹۲۵ متر بالا روند؛ و در نهایت این گروه کوهنوردی به دلیل شرایط جوی نامناسب مجبور شدند تا به پایین برگردند. یک کوهنورد کوهنوردی اسپانیایی شش نفره قله برود پیک مرکزی را در سال ۱۹۸۷ صعود کردند که رهبر این گروه جوزف استراچ بود. سومین قله در سلسله جبال برود، برود پیک شمالی است در این مورد نیز بعضی نقشه ها ارتفاع آن را ۷۵۳۸ متر نشان داده اند، در حالی که در م
نابع و نقشه های دیگر ارتفاع آن ۷۵۵۰ متر ذکر شده است. یک گروه کوهنوردی ایتالیایی که توسط رِناتو کاساروتو راهنمایی می شدند، تلاش کردند تا آن را در سال ۱۹۸۲ صعود کنند، اما این کوشش با عدم موفقیت مواجه شد. این گروه ارتفاع این قله را ۷۶۰۰ متر ذکر می کنند. اما سرانجام کاساروتو موفق شد که این قله را در سال ۱۹۸۳ صعود کند. از زمان نخستین صعود به این قله در سال ۱۹۷۵ تا اوت ۲۰۰۳، برود پیک ۲۵۵ بار صعود شده است؛ که تعداد ۱۷ نفر در این مسیر جان خود را از دست داده اند؛ بنابراین میزان مرگ و میر در حدود ۷ درصد محاسبه شده است که می توان این مقدار را با میزان مرگ و میر قله اورست که ۹ درصد است، مقایسه کرد. به هر حال این قله یکی از ساده ترین قلل ۸۰۰۰ متری است، اما ریسک ریزش بهمن را نمی توان نادیده گرفت. مسیرها. نخستین صعود قله اصلی برودپیک در سال ۱۹۵۷ از سوی تیمی از کوه نوردان اتریشی به سرپرستی مارکوس شامو و همراهی کوه نورد برجسته هرمان بول صورت گرفت. مسیر ایران. دومین تلاش در تیر ماه ۱۳۹۰ به سرپرستی کیومرث بابازاده از ایران تیم را سرپرستی می کرد. اعضای تیم آیدین بزرگی، مجتبی جراحی، پویا کیوان، افشین سعدی، و رامین شجاعی بوده اند.
تیم پس از حدود ۵۰ روز تلاش، و صعود تا ارتفاع ۷۴۵۰به دلیل خرابی هوا و اتمام فصل صعود مجبور به اتمام برنامه شد. در تاریخ ۲۲ تیر ۹۲ سه کوهنورد ایرانی به نام های پویا کیوان، آیدین بزرگی و مجتبی جراحی مسیر جدیدی در رخ جنوب غربی برودپیک به نام مسیر ایران گشایش کردند و پرچم ایران را بر روی ارتفاع ۸۰۵۱ متری قله برودپیک به اهتزاز درآوردند؛ ولی در مسیر برگشت دچار سانحه شدند و در ارتفاع ۷۴۰۰ متری گم شدند. گم شدن کوهنوردان ایرانی. ۳ کوهنورد ایرانی به نام های پویا کیوان، آیدین بزرگی و مجتبی جراحی ۲۷ تیر ۱۳۹۲ بعد از صعود به قله هنگام بازگشت مسیر را گم کرده و ناپدید شدند. به گزارش سایت تخصصی BMCدر بارهٔ این صعود آمده:سه کوهنورد جوان ایرانی در راه عبور از مسیر جدید گـُردهٔ سنگی و یخی مسیر را کاملاً از روی آن پشت سر گذاشتند، یک پلهٔ سنگی سست و ناپایدار به ارتفاع ۳۰ متر و شیب یخی ۷۵ درجه را صعود کردند و در این صعود ۱۶۰۰ متر طناب ثابت نصب کردند. آن ها برای رسیدن به قله مجبور به شب مانی در ارتفاع بالای ۷۰۰۰شدند که به جرئت می توان ادعا کرد شگفتی کار این جوانان در صعود به برودپیک بود. کوهنوردان ایرانی در سه ارتفاع ۷۳۵۰، ۷۴۵۰ و نز
دیک ۸۰۰۰ متر شب را به روز رساندند. آخرین تماس از گروه کوهنوردی در تاریخ ۲۹ تیر ساعت ۱۹:۳۰ به وقت محلی برقرار شد. آیدین بزرگی در این تماس اعلام کرد که تغییر محل داده اند و ارتفاع آن ها ۳۵۰۰ متر است. امری که با توجه به محل اولیه گم شدن کوهنوردان محال به نظر می رسید. در تاریخ ۳۰ تیر هلیکوپتر در نزدیکی منطقه گم شدن کوهنوردان پرواز و عکس برداری کرد. در بررسی عکس های به دست آمده از پرواز دو نقطه مشکوک تعیین شد، ولی نتیجه ای در برنداشت. در تاریخ ۳۱ تیر مختصات کوهنوردان از طریق دستگاه جی پی اس ماهواره ای آن ها به دست آمد؛ ولی با توجه به بدی آب هوای منطقه پرواز انجام نشد. توماس لامل، کوهنورد آلمانی و مسئول امداد کوهستان در تاریخ ۱ مرداد ۱۳۹۲ اعلام کرد که به عقیده او کوهنوردان ایرانی جان باخته اند. این در حالی بود که از روز ۲۹ تیر، دیگر تماسی از طرف گروه با امدادگران برقرار نشده بود. او گفت آن ها نمی توانند بعد از شش روز در این ارتفاع زنده باشند. تلاش برای بازگرداندن اجساد کوهنوردان توسط گروه امداد در روز ۱ مرداد انجام شد. این در حالی است که به دلیل بدی آب وهوا هلیکوپتر فقط توانست تا ارتفاع ۶۰۰۰ متری به طور عمودی پرواز
کند و موفق به انجام گشت نشد. در روز ۳ مرداد نشستی با حضور خانواده های این کوهنوردان و دست اندرکاران برنامهٔ برودپیک، هیئت مدیرهٔ باشگاه آرش و گروهی از کارشناسان برگزار شد که در آن پس از گفتگو دربارهٔ شرایط منطقه و نظرات کوهنوردان و راهنمایان حاضر در منطقه و دیگران، خانواده های کوهنوردان با پذیرش نظر کارشناسان، موافقت خود را با پایان یافتن عملیات جستجو اعلام کردند.