Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جانی رِب یا جانی رِبِل نماد تجسم بخشی به ایالت های جنوبی آمریکاست. قسمت دوم نام او (رب یا ربل) از Rebellion به معنای شورش گرفته شده است. میهن دوستان آمریکایی از جانی رب و همتای شمالی اش، بیلی یانک، به عنوان نماد طرفین درگیر در جنگ داخلی آمریکا در دههٔ ۱۸۶۰ استفاده می کنند. جانی رب اغلب با یونیفرم چرمی خاکستری رنگی که پرچم مؤتلفه بر روی آن نصب شده، به تصویر کشیده می شود.
مزار پیغمبر در ابتدای بازار فلسطین (یهودی های سابق) در داخل مسجد پیغمبر «کنیسهٔ حجی سابق» در شهر همدان واقع شده است. این مرقد در داخل مسجد در سمت محراب در اطاقی کوچک و سه گوش قرار دارد. مرقد متعلق به حجی (یا حگی) (برجیس در منابع اسلامی) پیغمبر و چند تن از بزرگان و عرفای بزرگ یهود است که در اطراف مرقد حَجَی قرار دارند. بر روی مزار پیغمبر ضریح چوبی مشبکی به رنگ سبز قرار دارد. سنگ مزار پیغمبر در زیر ضریح چوبی پوشیده از کاشی های فیروزه رنگ و آبی است. حجی پیغمبر (برجیس یا حگی) یکی از انبیای بنی اسرائیل در زمان داریوش بزرگ هخامنشی بود که صحیفهٔ وی در جزو کتاب مقدس عهد عتیق به چاپ رسیده است.
امامزاده گرجی یا خانم گرجی در شمال غربی شهر همدان در محلهٔ بن بازار در کنار بلوار سپاه فعلی و در کوچهٔ جنگلی ها قرار دارد. مردم صاحب مرقد را دختر امام موسی بن جعفر می شناسند. ولی از نام زیارت گاه چنین بر می آید که بانوی عالیقدری از خاندانی بزرگ شاید دور از وطن خویش درگذشته و تقوی و بزرگی این بانو موجب شده که مزارش زیارت گاهی برای مردم همدان باشد.
نانا () نهمین داستان از مجموعهٔ بیست جلدی روگن ماکار اثر امیل زولا نویسنده، روزنامه نگار، و نمایش نامه نویس فرانسوی است. ماجرای این داستان در سال ۱۸۶۸ آغاز می شود. نانا فرزند مردی خیالی به نام کوپو و زنی رختشوی به نام ژروز است که شخصیت اصلی کتاب آسوموار است. نانا نمایندهٔ زنان فاحشه ای است که در دوران امپراتوری دوم فرانسه مقام درخشان و آمیخته به رسوایی داشتند. محمدعلی شیرازی ترجمهٔ ناقصی از این رمان را به روش آزاد به فارسی ارائه کرده است که وفادار به متن اصلی نیست.
نهنگ قاتل کوتوله یک گونه آب باز کوچک جثه و کمیاب از زیرخانواده دلفین های اقیانوسی است. این جانور نام خود را به دلیل همانندی های ظاهری با نهنگ قاتل به دست آورده و کوچک ترین جانوری است که نام "نهنگ" بر خود دارد. با آنکه این گونه در سال ۱۸۷۵ توسط جان ادوارد گری توصیف شد، تا میانهٔ دهه ۱۹۵۰ نهنگ قاتل کوتوله تنها از روی دو جمجمهٔ نگهداری شده در موزه بریتانیا شناخته می شد. پس از آنکه در سال ۱۹۵۲ اجساد شکار شدهٔ این جانور به دست شکارچیان نهنگ در هونشو، ژاپن، توسط دانشمندان مورد بررسی قرار گرفت و همانندی های میان آن و نهنگ قاتل دیده شد، پیشنهاد شد تا نام این گونه "نهنگ قاتل کوتوله" باشد؛ با این حال نهنگ قاتل کوتوله رابطه نزدیکی با نهنگ قاتل ندارد. نهنگ قاتل کوتوله دلفینی با جثه متوسط است (اندکی بزرگتر و سنگین تر از یک مرد بالغ) و در دریا می تواند به آسانی با دیگر پستانداران دریایی، به ویژه نهنگ کله خربزه ای، اشتباه گرفته شود. بدنی مقاوم و تیره رنگ دارد. سر گرد-شکل است. پهلوها رنگ روشن تری دارند و شکم اغلب به رنگ سفید است. بعضی از نهنگ های قاتل کوتوله دارای نقش بندی های سفید رنگ به دور دهان و گونه هستند. بالهٔ پشتی بل
ند است و اندکی انحنادار. نهنگ های قاتل کوتوله از تماس با انسان دوری می کنند. بیرون آوردن سر از آب به صورت عمودی، پرش از آب و دیگر فعالیت ها دیده شده اند، با این حال این جانوران کمتر به انجام چنین حرکاتی می پردازند. این دلفین ها همواره به صورت گروهی حرکت می کنند. گروه ها اغلب از ۱۰ تا ۳۰ عضو تشکیل می شوند که گاه بزرگ تر نیز دیده شده اند.
مکتب کیوتو نامی است که بر روی یک جنبش فلسفی برخاسته از دانشگاه کیوتو گذاشته شده است. متفکران اصلی این مکتب همچون نیشیدا کیتارو، هاجیمه تانابه و کیجی نیشیتانی؛ به تلفیق فلسفهٔ غرب با آرای دینی و عرفانی حکمای آسیای شرقی به ویژه بودا و کنفوسیوس پرداختند؛ و از آن برای بازنگری در بینش های دینی و اخلاقی خاصّ فرهنگ شرق دور بهره گرفتند. تاریخچه و عقاید. عنوان این مکتب اولین بار توسط یکی از شاگردان نیشیدا کیتارو به نام توساکا جون در مقاله ای تحت عنوان «فلسفه مکتب کیوتو» در یکی از روزنامه های ژاپنی در ۱۹۳۲ به کار رفت. کیجی نیشیتانی بر این باور است که «مکتب کیوتو شیوه ای از فلسفه پردازی است نه نظام یکپارچه و منسجم تفکر». هرچند همه فیلسوفان این مکتب بودائیست بودند ولی هدف شان نه شرقی بود نه بودایی بلکه هدف آنان تأسیس فلسفه جهانی بود. نیشیدا و همکاران او در کیوتو اعتقاد داشتند که فلسفه اساساً نه غربی است نه شرقی. نیشیدا کیتارو. نیشیدا بانفوذترین و مهم ترین فیلسوف قرن بیستم ژاپن است. نیشدا کیتارو (۱۹۵۰–۱۸۷۰) در ۱۹ می۱۸۷۰ در روستای موری در حومهٔ شهر کانازاوا به دنیا آمد. خودش می گوید که «زندگی من دو نیمه داشت: نیمه اول صرف
نگاه کردن به تخته سیاه شد و نیمة دوم صرف تدریس در مقابل تخته سیاه». مهم ترین کتاب او تحقیقی درباب خیر(۱۹۰۵) نام دارد. او در این کتاب فلسفه اروپایی را با اندیشهٔ آسیایی به ویژه تفکر ژاپنی درهم آمیخت و طرحی نو درانداخت. او شالودهٔ جدیدی برای فلسفهٔ ژاپن ریخت که در آن عناصر شبه دینی و عرفانی آسیایی از یک سو و عناصر عقل گرایانهٔ فلسفهٔ غربی از دیگر سو غنایی خاص به فلسفهٔ مکتب کیوتو بخشیدند. او بنیانگذار اولیه مکتب کیوتو است. وی رسالهٔ خود را درباب «مفهوم علیت نزد هیوم» به پایان رساند. نظریات مهم فلسفی کیتارو در کتاب تحقیقی درباب خیر مطرح شده اند. نظریه تجربه و آگاهی، نظریه کلیات و منطق مکان، عدم مطلق و نظریه های سیاسی از جمله نظریاتی هستند که وی در این کتاب مطرح کرده است. نیشیدا اساس معرفت شناسی فلسفه مدرن را به زیرسوال می برد. به زعم این فیلسوف ژاپنی در این معرفت شناسی تجربه(experience) امری فردی و ذهنی فرض شده است. او می گوید که تجربه در شکل اصیل و اولیه اش، تجربهٔ افرادی که مجهز به حواس و توانایی های ذهنی هستند تا با جهان بیرونی تماس برقرار کنند نیست، بلکه آن از سوژهٔ تجربه کننده و اوبژهٔ تجربه شده فراتر می رو
د و فرد برآیند آن است نه بالعکس. او در تحقیقی درباب خیر می نویسد که «لحظهٔ دیدن یک رنگ یا شنیدن یک صدا نه تنها مقدم بر این فکر است که رنگ یا صدا فعالیت یک شیء خارجی است بلکه همچنین مقدم بر این حکم است که رنگ یا صدا چیست». این همان «تجربهٔ ناب» است که نیشیدا از آن سخن می گوید. او در همین کتاب دربارهٔ این تجربهٔ ناب که با مدیتیشن به آن رسیده می نویسد: «وقتی شخص مستقیماً حالات آگاهی خودش را تجربه می کند دیگر نه سوژه ای هست نه اوبژه ای و معرفت و متعلق معرفت کاملاً با هم متحدند، این ناب ترین شکل تجربه است». بی شک او در بیان این دیدگاه تحت تأثیر بودائیسم است، چنان که او می نویسد که «در تفکر اصلی بودائیستی تأکید شده که نفس و عالم بنیاد مشترکی دارند یا به بیان دقیق تر، آنها یک چیز هستند»). می توان گفت که این همان مونیسم سنتی شرقی است که بر تجربه ای عرفانی مبتنی است. به گمان این فیلسوف ژاپنی این تجربهٔ ناب نه تنها صورت اصلی هر تجربهٔ حسی و هر تجربهٔ عقلانی است بلکه صورت بنیادین واقعیت است. نیشیدا بر اساس همین تجربهٔ ناب خودآگاهی را نیز تبیین می کند. به عقیدهٔ او صورتی از آگاهی وجود دارد که باطناً در درون خودش به خودش
می اندیشد یا خود را مثل آیینه در خودش منعکس می سازد. در این حالت بین آنکه می اندیشد و آنچه که اندیشیده می شود تمایزی وجود ندارد و بقول فیلسوفان اسلامی اتحاد عاقل و معقول رخ می دهد. به نظر او در خودآگاهی، تجربهٔ مستقیم و اندیشه متحد می شوند. نیشیدا با تحلیل خودآگاهی به مسئلهٔ کلیات نیز می پردازد. در فلسفهٔ غرب بین ذهن و عین شکاف هست و در فلسفهٔ دکارت این شکاف به اوج رسیده است. به سخن دیگر، ذهن از طریق تصورات جهان را در خود بازنمایی می کند و این امر منجر به مسئلهٔ غامض ثنویت(dualism) می شود. راه حل نیشیدا برای این ثنویت این است که بگوییم جهان خودش را در هر چیز همچون آیینه نشان می دهد، یعنی هرچه در جهان هست آیینه ای از جهان است. به این معنا این جهان است که از خودش آگاه است. هیچ راه برون رفتی از آن نیست. به نظر نیشیدا خودآگاهی فرد بازتاب کوچکی از جهان است. او با انتقاد از مفهوم جوهر و کلیات ارسطو که نقش اصلی را در آگاهی غربی ایفا می کنند معتقد است که در آگاهی مورد نظر او جایی برای کلیات وجود ندارد. از دیگر نظریات مهم نیشیدا دیدگاه او درباب مفهوم عدم است. مفهوم «عدم» یکی دیگر از مفاهیم کلیدی فلسفهٔ نیشیداست. نیشید
ا در اواخر عمرش نظریهٔ جدیدی تحت عنوان «جایگاه عدم مطلق» را مطرح کرد. جان کلام او در این نظریه این است که عدم نه غیاب خداست نه غیاب نفس بلکه غیاب کیفیت، تقسیم بندی یا مفهوم است. وی حتی از آن به عنوان «نفس بدون نفس» نیز یاد می کند. به عبارت دیگر، به نظر او ما چیز خاص یا وجود جزئی نیستیم بلکه ما همه چیز هستیم. به نظر نیشیدا آنچه غرب را از شرق متمایز می کند این است که غرب اساس واقعیت را «وجود» می داند و شرق اساس واقعیت را «عدم» می پندارد. مطلق بودن عدم به معنای فراتر بودن از هر نوع مفهوم و جهان و انسان است. نکته ای که در اینجا حائز اهمیت است این است که نیشیدا به هیچ وجه شأن آنتولوژیکی به مفهوم عدمِ مطلق قائل نیست و از این جهت با اندیشهٔ فیلسوفان غربی و اسلامی تفاوت بنیادی دارد. عدم به نظر وی شیوهٔ بیان نفی نفس است تا از این طریق نفس خودش را به روی خودِ حقیقی اش بازکند. استفاده از مفهوم عدم در ژاپن امری رایج است و در نزد فیلسوفان دیگر مکتب کیوتو نیز این مفهوم مطرح شده است. از آنجا که در بودائیسم مفهوم «هیچ یا عدم» از جمله مفاهیم اساسی این مکتب به شمار می آید باید بگوییم که این عبارت اشارهٔ تلویحی به مدیتیشن زِن د
ارد که در آن بر «هیچ» تأمل می شود و در آن دیگر نه روحی در کار است نه ذهنی. البته به نظر نیشیدا «نفی به معنای نفی عقلانی نیست بلکه تلاشی برای جلوگیری از سوژه پنداشتن خود(the self) در مقابل جهان اوبژه هاست». نیشیدا واقعیت را نیز از سنخ عدم می داند. خود واقعیت را «عدم مطلق» پنداشتن به معنای آن است که واقعیت در معرض دیالکتیک وجود و ناوجود است. به عبارت دیگر، اینهمانی هرچیز وابسته به تناقض مطلق است. شکی وجود ندارد که نیشیدا کاملاً با دیالکتیک هگل آشنا بوده و کتابهای او را خوانده است و مفهوم دیالکتیک را از هگل گرفته ولی معنای بودائیستی نه عقلانی به آن داده است. او می گوید که «همان طور که هگل بیان کرده واقعیت عبارت است از تناقض و هرچه عمیق تر به این تناقض می اندیشیم بیشتر به حقیقی بودن واقعیت پی می بریم». اما این عدم مطلق را چگونه درک می کنیم؟ نیشیدا در پاسخ می گوید که مفهوم عدم نوعی «تصور نامتناهی» است که در اعماق روح مان آن را شهود می کنیم. او آن را به معنای واقعی کلمه یک اصل متافیزیکی می داند و از آن به «کلی کلیات» تعبیر می کند. منظور او از این کلیِ کلیات این است که این کلی سایر کلی های تفکرمان را نسبی و از مطلقی
ت ساقط می کند. تانابه هاجیمه. تانابه هاجیمه(۱۹۶۲–۱۸۸۵) در توکیو متولد شد. او در ۱۹۱۳ در دانشگاه سلطنتی توهوکو فلسفه خواند و در گروه علوم طبیعی به تدریس مشغول شد. او بر مسائل بنیادی علم متمرکز شد و اولین کتابش را دربارهٔ فلسفهٔ علم تحت عنوان علوم طبیعی امروزی در ۱۹۱۵ چاپ کرد. کتاب دوم او طرح کلی علوم نام دارد. اما مهم ترین کتاب او فلسفه به مثابه فرااندیشه است. تانابه در کتاب فلسفه به مثابه فرااندیشه ضمن فاصله گیری از اندیشه های نیشیدا، از یک طرف با اندیشه های شینران (۱۲۶۲–۱۱۷۳) سروکار دارد و از طرف دیگر با اندیشه های متفکران غربی مثل اکهارت، کانت، شلینگ، هگل و هایدگر مواجه می شود. همچنین او به جریان های فکری نوکانتی نیز توجه خاصی داشت. او با دعوت نیشیدا به عنوان استادیار در گروه فلسفه دانشگاه کیوتو مشغول به کار شد. تانابه بعد از بازنشستگی نیشیدا جانشین او شد. همان طور که در فلسفه نیشدا مفهوم تجربه ناب مفهومی کلیدی بود، در فلسفهٔ تانابه نیز از مفاهیم کلیدی به شمار می آید. تانابه از همان ابتدا کارش مسیری متفاوت از مسیرِ نیشیدا را انتخاب کرد و دربارهٔ مفهوم تجربهٔ ناب نگاهی متفاوت دارد که بیشتر شبیه دیدگاه کانت ا
ست تا دیدگاه نیشیدا. او معتقد است که تجربهٔ ناب با این موضع کانتی سازگار است که معرفت صرفاً بازنمایی جهان عینی برای سوژهٔ مدرِک نیست بلکه وحدتی است که در آگاهی ساخته می شود. آشنایی تانابه با مکتب ماربورگ و شناخت فلسفهٔ کانت باعث شد که عقاید کانتی را در فلسفهٔ خود هضم کند و در کتاب علوم طبیعی امروزی و کتاب طرح کلی علوم نگرشی کانتی اتخاذ نماید. برای مثال دربارهٔ آزادی اخلاقی نگرشی کانتی دارد. او همانند کانت می پذیرد که آزادی اخلاقی فاکتی داده شده نیست بلکه ایده آلی است که به جهان ارزش و نه جهان وجود تعلق دارد. اما نباید فراموش کرد که تانابه به هیچ وجه آزادی اراده را کاملاً به قلمرو ذهن فرو نمی کاهد او در پایان کتاب طرح کلی علوم می گوید «اگر روش علوم طبیعی را یگانه روش نگاه کردن به زندگی انسان قبول کنیم آن وقت دین به توهم، اخلاق به سودمندی و هنر به مکانیسمی برای لذت بردن از غرایز طبیعی تبدیل می شود». تانابه بعد از مدتی از تفکر کانتی و نوکانتی دور شد و به سمت فلسفه های ایده آلیستی فیشته و هگل روی آورد؛ لذا مفهوم میانجی مطلق را تحت تأثیر هگل مطرح کرد. تانابه فلسفه را به عنوان علمی عقلانی که با وجود سروکار دارد رد
می کند. مراد او از فرااندیشه (meta-noesis) حرکتی به ماورای اندیشة فلسفه سنتی و دین است. کار او نوعی ساختارشکنی در حیطه فلسفه و عقل فلسفی است و حتی از ما می خواهد که نفس مان را نیز مشمول ساختارشکنی قرار دهیم. ولی ساختارشکنی او ماهیتاً متفاوت از ساختارشکنی دریداست. عدم مطلق یکی دیگر از مفاهیم مشترک در بین فیلسوفان مکتب کیوتو است و تانابه نیز نظراتی دربارهٔ این مفهوم دارد. تانابه تحت تأثیر هگل نگاهی دیالکتیکی به تاریخ دارد و از اینرو عدم مطلق تصویری از خدای یهودی– مسیحی است که وجود آن نوعی وحدت متعالی در تاریخ است. این مفهوم مفهومی عقلانی و ثابت هم نیست بلکه نوعی نیروی حیاتی(élan vital) پویاست که کل وجود را دربرگرفته است. ناگفته پیداست که تانابه علاوه بر هگل تحت تأثیر اندیشهٔ برگسون هم بوده است. تانابه تفسیر جدیدی از عدم مطلق ارائه می دهد که متفاوت از تفسیر نیشداست. همین تفسیر او را به طرح نظریهٔ منطق امر خاص سوق داده است. منطق امر خاص تانابه واکنشی به منطق مکان نیشدا بوده است. البته منطقی که تانابه از آن صحبت می کند منطق ارسطویی یا منطق ریاضی نیست بلکه می توان آن را منطق فرهنگی و اجتماعی نامید. او با منطق امر خ
اص خود می خواست موضع سیاسی خود را در مقابل حکومت ژاپن بیان کند. او یک فیلسوف سوسیال دموکرات بود که از فرهنگ بورژوازی انتقاد می کرد. به نظر او منطقِ موضوع و محمولی نتوانسته بین آگاهی و نهادهای اجتماعی که براندیشه فرد نفوذ زیادی دارند پلی ایجاد کند؛ لذا تانابه در ۱۹۳۴ مقاله ای تحت عنوان «منطق اگزیستانس اجتماعی» را منتشر ساخت. او در این منطق از جامعهٔ قوم محور (منظور دولت ژاپن وقت خودش) صحبت می کند که خودش و اذهان اعضای خودش را بسته است. با توجه به این موضوع او به این نتیجه رسید که «بین فرد انضمامی و زنده و جامعهٔ آرمانی بُعد دیگری وجود دارد که او آن را قلمرو امر خاص نامیده است». بنابراین می بینیم که فلسفهٔ تانابه نیز همانند فلسفهٔ نیشیدا دارای مفاهیم مشابهی مثل عدم، تجربه و غیره است ولو اینکه هر دو متفکر در روش تفسیر این مفاهیم اختلاف نظر دارند. نیشیتانی کیجی. نیشیتانی کیجی(۱۹۹۰–۱۹۰۰) در ایشیکاوا متولد شد. او در دانشگاه کیوتو فلسفه خواند و سپس در همان دانشگاه تدریس نمود. اولین کتاب او فلسفهٔ ذهنیت ابتدایی(۱۹۴۰) نام دارد. مراد او از ذهنیت کم و بیش همان معنای نفس و خودی(self) که در فلسفهٔ غرب رایج است ولی صفت ابن
دایی دربارهٔ ذهنیت به معنای چیزی متفاوت از صفت «بنیادی» است و لفظ «ابتدایی» به معنای ذهنیتی بدون قانون الهی یا ایمان است. همچنین از مهم ترین آثار او می توان به غلبه بر پوچ انگاری، جهان و فرد، درباب بودانیسم و کتاب دین و عدم اشاره کرد. او در کتاب اخیرش یعنی دین و عدم کوشیده ثنویت رایج در فلسفهٔ غرب را با بودائیسم شرقی اصلاح کند. اندیشه نیشیتانی شباهت زیادی به اندیشه های اگزیستانسیالیستی قرن بیستم مثل اندیشهٔ هایدگر دارد. وی بر خلاف نیشیدا و تانابه که به مجموعه ای از اندیشه و مفاهیم فلسفی توجه داشتند با مفاهیمی مثل ناامیدی، پوچ انگاری و نفی، فلسفهٔ خود را آغاز می کند؛ لذا همانند هایدگر نقطهٔ شروع فلسفه او وضعیت انسان در این جهان است. بدین جهت می بینیم که او در کتاب دین و عدم با مسائلی مثل معنای انسان، مرگ، تناهی و امکان بشر سروکار دارد.
ابرهای ماژلانی کوچک و بزرگ کهکشان های کوتولهٔ نامنظمی هستند که پیش از این تصور می شد که به دور کهکشان راه شیری به صورت اقماری در گردش هستند اما کشفیات اخیر نشان داده که سرعت این دو به حدی است که نمی توانند تحت جاذبه راه شیری بمانند بلکه این دو از سفری دور می ایند و تنها مدتی همسایه ما هستند و نهایتا از ما دور خواهند شد.این دو کهکشان مانند راه شیری دارای میلیون ها ستاره و همچنین احتمالا دارای سیاره هستند.این دو کهکشان در نیمکره جنوبی آسمان در صورت فلکی صلیب جنوبی دیده می شوند.این دو کهکشان در مقایسه با راه شیری اندازهٔ کوچک تری دارند و به طوری تحت جاذبه اش گرفتار شده اند. جریان ماژلانی (نوار ماژلانی) نواری است که از دو ابر ماژلانی کوچک و بزرگ عبور می کند و به دیسک کهکشان راه شیری می خورد و از آن نیز عبور می کند. مشخصات نوار ماژلانی. نوار ماژلانی را HVC۳۰۶-۲+۲۳۰ نام گذاری کرده اند.نوار ماژلانی از گاز هیدروژن غنی تشکیل شده و گاز بسیار داغ(K۱۰۰۰۰۰۰)و نازکی از هالهٔ کهکشان راه شیری آن را احاطه کرده است.طول نوار ماژلانی Ly۱۶۰۰۰۰ در نظر گرفته شده است و عمر آن ۲٫۵میلیارد سال است.این نوار فقط در طول موج رادیویی قابل م
شاهده است.(هالهٔ کهکشان راه شیری هم فقط در طول موج رادیویی قابل مشاهده است.) شکل گیری نوار ماژلانی. دربارهٔ رابطهٔ این نوار با کهکشان راه شیری دو فرضیه وجود دارد:یکی این که این نوار مداری به دور کهکشان راه شیری دارد، و دیگری آن که این نوار فقط از نزدیکی کهکشان راه شیری عبور می کند.دلیل به وجود آمدن این نوار این است که جاذبهٔ بسیار زیاد کهکشان راه شیری باعث می شود که ابرهای ماژلانی کوچک و بزرگ به دور آن بچرخند.چون این جاذبه خیلی قوی است ابرهای ماژلانی نمی توانند آن را تحمل کرده و به سمت راه شیری کشیده می شوند... این نوار هم بر اثر همین جاذبه و جاذبهٔ دو ابر ماژلانی بر یکدیگر تشکیل شده است.این جاذبهٔ زیاد قسمت خارجی دیسک کهکشان راه شیری را تحت تأثیر قرار می دهد.ابرهای ماژلانی هم ممکن است به دلیل این جاذبه از هم گسیخته یا به دورن راه شیری بلعیده شوند. البته دربارهٔ نقش کهکشان راه شیری در شکل گیری نوار ماژلانی هم دو فرض وجود دارد:یکی این که این نوار به دلیل جاذبهٔ کهکشان راه شیری تشکیل شده و فرض دیگر این است که این نوار ابتدا بر اثر حرکت نزدیک دو ابر ماژلانی به هم و جاذبه شان تشکیل شده و سپس کهکشان راه شیری آن را
این طور شکل داده است. فعالیت هایی در رابطه با نوار ماژلانی. منجمان از GBT)Green Bank Telescope) استفاده کردند تا جاهای موجود در تصویر نوارماژلانی را پر کنند.منجمان با استفاده از GBT بیش تر از ۱۰۰ساعت نوار ماژلانی را رصد کردند.آن ها داده های جدید GBT را با داده های قدیمی شامل تلسکوپ آرسیبو(Arecibo) در پرتوریکو، تلسکوپ پارکز(Parkes) در استرالیا و تلسکوپ وستربورک (Westerbork) درهلند مخلوط کردند.آن ها بعد از رصدهای جدید متوجه شدند که عددی که در فرض قبلی شان برای طول نوار به دست آورده بودند فقط ۴۰٪ طول جدیدی بود که به دست آوردند. یکی از منجمان GBT می گوید: سن جدید نوار، زمان به وجود آمدنش را به وقتی نسبت داد که دو ابر ماژلانی از نزدیکی هم عبور کردند.بر اثر موج گرانشی که در مواد دو کهکشان افتاد رگبار ستاره ای درست شد.ستاره های این رگبار به خاطر شدت موج گرانشی حجم بسیار زیادی داشتند.این حجم زیاد باعث کوتاه شدن عمر آن ها شد و بنابراین در این رگبارها بادهای قوی ستاره ای و همچنین انفجار ابرنواخترها اتفاق می افتادند که می توانسته اند این گاز را به بیرون بدمند.گاز هم بر اثر این جاذبهٔ کهکشان راه شیری این شکل را به خود م
ی گیرد. یکی از نتیجه هایی که از این طول جدید می شد گرفت قدیمی تر بودن این نوار بود.(عمر جدید نوار ۲٫۵ میلیارد سال اندازه گیری شد.(این به آن دلیل بود که سن زیاد نشان می دهد کهکشان راه شیری وقت بیشتری برای شکل دادن و در نتیجه طولانی تر کردن نوار داشته است. منابع. www.apod.nasa.gov: APOD: ۲۰۱۰ January ۲۵ - The Magellanic Stream www.sciencedaily.com: Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics. «Magellanic Clouds Are First-Time Visitors.» ScienceDaily, ۲۹ Sep. ۲۰۰۷. Web. ۹ Sep. ۲۰۱۱. National Radio Astronomy Observatory. «Giant intergalactic gas stream longer than thought.» ScienceDaily, ۵ Jan. ۲۰۱۰. Web. ۹ Sep. ۲۰۱۱. CSIRO Australia. «Gas 'Finger' Points To Galaxies' Future.» ScienceDaily, ۴ Feb. ۲۰۰۸. Web. ۹. Sep. ۲۰۱۱ www.universetoday.com : Stream of Hydrogen Connects the Milky Way and the Magellanic Clouds
امیر معزی می تواند اشاره به یکی از افراد زیر باشد:
نهان پشت ابر نام هفتمین آلبوم از گروه موسیقی پراگرسیو راک بریتانیایی، پینک فلوید است که برای فیلمی فرانسوی با نام "La Vallée" به کارگردانی باربت شرودر ساخته شده بود. این آلبوم در ژوئن ۱۹۷۲ عرضه شد و به صدر نمودارهای آلبوم های فرانسه رفت و در بریتانیا هم به مکان بهتر از ششم دست نیافت. این آلبوم در سال ۱۹۸۶ هم به صورت لوح فشرده منتشر شد. ساخت این آلبوم موسیقی متن در شرایطی بود که گروه در حال کار بر روی آلبوم نیمه تاریک ماه بود. آهنگ "?Wot's... Uh the Deal" از این آلبوم توسط دیوید گیلمور در تورهای وی اجرا می شده است. جلد آلبوم. جلد آلبوم مردی را نشان می دهد که بر روی یک درخت نشسته، اما نوع عکسبرداری تصویر را مبهم نشان می دهد.
محمدعلی امیرمعزّی (متولد ۵ بهمن ۱۳۳۴ خورشیدی / ۲۶ ژانویه ۱۹۵۶، در تهران) شرق شناس، اسلام پژوه و قرآن پژوه ایرانی و استاد دانشگاهِ مقیم در فرانسه است. تخصص او الهیات تشیع است و در زمینهٔ تفسیرِ تاریخ های قرآنی و الهیاتِ شیعه تدریس می کند. او هم اکنون مدیر مطالعات در دانشسرای عملی پژوهش های عالی و دارای کرسی تفسیر و الهیات اسلام شیعه است. علاوه بر آثاری در حوزهٔ شیعیانِ نخستین و تفسیرِ تاریخ های قرآنی، او سرویراستار و مدیر اثرِ جمعیِ فرهنگ قرآن است که توسط انتشارات روبر لافون در ۲۰۰۷ میلادی منتشر شد. امیرمعزّی همچنین پدیدآورنده، مدیر و یکی از ۳۰ نویسندهٔ مجموعهٔ چهار جلدیِ قرآنِ مورخان (چاپ شده در نوامبر ۲۰۱۹ / آبان ۱۳۹۸) است. پژوهش های امیرمعزّی نه تنها از وجه تاریخِ شیعه اهمیت زیادی پیدا کرده اند، بلکه توانسته اند برخی محدودیت ها برای شناخت مناسب از تاریخ صدرِ اسلام را نیز رفع کنند. زندگی نامه و تحصیلات. محمد علی امیرمعزّی در تهران به تاریخِ ۵ بهمن ۱۳۳۴ خورشیدی و در خانواده ای فرهنگی با تمایلات و تعلّقات دینی به دنیا آمد. پس از تحصیلات ابتدایی، او تحصیلاتِ ابتدای خود را در دبیرستان فرانسوی زبان رازی گذراند. ب
ا توجه به علاقه دینیِ خانواده اش، نظر معزّی به مباحث دینی و الاهیاتی جلب شد. درسال آخر دبیرستان، وی توانست با هانری کُربن دیدار کند؛ دیداری که منجر به تشویق او به آمدن به فرانسه و ادامه تحصیل در رشته اسلام شناسی در پاریس شد. پس از گرفتن دیپلم در سال ۱۹۷۴، تحصیلات خودش را در دانشسرای عملی پژوهش های عالی (سوربن) شروع کرد و به مدت دوسال در درس های کُربن شرکت و تشویق به شیعه پژوهی، به ویژه بررسی متون اولیه و نخستین آن شد. او در کنار تحصیل در حوزه اسلام پژوهی شروع به یادگیری زبان عرب در انستیتوی زبان های شرقی کرده و زبان پهلوی، یونانی و لاتین هم کمی آموخت و توانست فارغ التحصیل زبان عربی از "انجمن ملی زبان ها و تمدن های شرقی" شود. امیرمعزی دکتری خاورشناسی و مطالعات ادیان را در سال ۱۹۹۱ میلادی / ۱۳۷۰ خورشیدی از دانشگاه سوربن پاریس گرفت. پایان نامهٔ دکتری او «تفسیر و الهیات اسلام شیعی» بوده که نخستین پایان نامهٔ دانشگاهی دربارهٔ شیعه در دانشگاه های غرب محسوب می شود. او در سال ۱۹۸۸ پس از بازنشستگی استادش، نخست استادیار و سپس در سال ۱۹۹۴ جانشین استادِ خود در همان کرسی هانری کربن می شود. زمینه پژوهشی و دیدگاه ها. شیعیان
نخستین و اهمیت چهرهٔ امام برای آنها. محور مرکزی پژوهش های معزّی، بررسی نقّادانهٔ تشیّع در بستر تاریخ، و به ویژه دوران تکوین این دین در سه قرن نخست است؛ تشیعی که از نظر او، بیش از همه چهره امام ستون فقرات باورهای آن را شکل می دهد. از این رو، وی امام-محوری (Imamo-centrisme) را هسته های سخت اعتقادات دیانت تشیع می داند. در دوران پسا-خاتمیت نیز، برای این گروه، کار امام آشکار کردن پیام باطنی و جنبه های نهفتهٔ دین به ویژه باطن قرآن بوده است. شکل گیری قرآن و شیعیان. بخش دیگر از پژوهش های امیر معزّی، در بابِ تاریخ قرآن و مُصحف قرآنی، به ویژه از نظر شیعیان نخستین است. او در بسیاری از پژوهش های خود به این مسئله در بابِ قرآن و معمّای تاریخ این متن پرداخته است و جنبه های مسئله انگیز (Problématique) کتاب مقدّس مسلمانان را در طول تاریخ نشان داده است. وی در پژوهش های تاریخی-انتقادیِ خود، به نکاتی از جمله بازخوانی گفته های شیعیانِ نخستین و اهمیت جنگ و خشونتِ صدر اسلام در شکل گیری نسخهٔ رسمی قرآن اشاره می کند. به گفته امیرمعزّی، یک تحقیق تاریخی که فقط بر اساس نوشته های اهل سنت انجام شده باشد، معیارهای تحقیق علمی را برآورده نم
ی کند؛ منابع شیعه گرچه درون مایه ای ایدئولوژیک (مانند نوشته های اولیه اهل سنت) دارند، اما با تحقیقات تاریخی-انتقادی سازگارتر هستند؛ متونی که کمتر از منابع اهل سنت شناخته شده اند و کمتر نیز مورد تحقیقِ پژوهشگران قرار گرفته اند. معزّی، در ادامهٔ پژوهش های پُل کازانوا، و همزمان با پژوهشگرانی همچون استفان شومِیکر، پیام محمّد را پیامی آخرالزمانی می داند. از نظر او مجموعه اتفاق های مهم در تاریخ صدر اسلام برای فهمِ شکل گیری قرآن بسیار مهم است؛ از جمله پیام آخرالزمانی محمد، انتخاب علی به عنوان جانشین، سیمای مسیحایی علی بر اساسِ گواه تعدادِ بسیار زیادی از متون، نوعی کودتا علیه علی، کشتن علی و عدم وقوع آخرالزمان، خشونت و دعواهای سیاسیِ فزاینده میان اعراب، کشتن فرزندان علی (حسن و حسین)، فتوحات بسیار سریع اعراب و در نهایت آغاز تلاش های عبدالملک بن مروان برای ایجاد یک «حافظه جدید جمعی» به قصد مشروعیت بخشی سیاسی، و با بازخوانی و زدودن ویژگی های مسیحایی موجود از پیام محمد، و ایجاد یک قرآن رسمی همچون کتابِ مقدسی مستقل از ادیانِ دیگر. معزّی در پژوهش های خودش، واکنش شیعیان به این رویدادها، به ویژه انتقاد آنها از قرآن رسمی، و ا
همیت این واکنش ها را در شکل گیری باورهای شیعیان، از جمله تأکید بر وجه آخرالزمان نزد آنها را بررسی می کند. پرسش از تاریخِ قرآن و مسئله اعتقاد و ایمان. معزّی در مورد نگرانی هایی که برخی از مؤمنین نسبت به پژوهش های تاریخی دارند، بیان می کند که در گذشته متفکران اسلامی خودشان هرگز انکار نکرده اند که قرآن دارای یک دورهٔ انتقال، کتابت و تاریخ بوده است؛ و در طول قرن ها این متفکران بر روی متن قرآن بحث های جدی کرده اند. از نظر او، نگرانی های فعلی به دلیل فراموشی این مباحث روشنفکرانه قدیم است؛ فراموشی ای که بدون شک دلیلِ بنیادگراییِ خشنِ اخیر در دنیای اسلام است. معزّی همچنین می گوید که مسلمانان نباید ترسی از پژوهش های نوین داشته باشند. او با ارجاع به تقسیم بندی ابن عربی و غزّالی بین اعتقاد و ایمان می گوید که اعتقادات امری خارجی، متغیر و برآمده از شرایط تاریخی و مکانی است، و بنا به ذات خود در طول زمان تغییر می کنند. از این رو، پژوهش های تاریخی-انتقادی می توانند برخی اعتقادات را تغییر دهند، اما ایمان، همچون عشق، به عنوان امری درونی و رازآلود، تغییر نخواهد کرد؛ این پژوهش های تاریخی گاهی نیز می توانند ایمان را از امور غیر ض
روری پالایش کند. از این رو، از نظر معزّی، «تاریخ نه تنها تهدیدی برای ایمان نیست، بلکه حتی می تواند آنرا نیز تقویت کند.» آثار. کتاب ها. کتاب هایی که از وی به فارسی ترجمه شده است: