Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مام نامزدها، یا همه را بر روی یک نامزد یا ترکیبی از این دو خرج کنند. طراحی برگه های رأی به این شیوه در این نظام به رای دهندگان اجازه می دهد که آرای خود در میان نامزدهای گوناگون پخش کنند. رای گیری انباشتی، شیوه ای رایج برای نگاه داشتن انتخابات ها در طریقی است که در آن قدرت رأی دهی نابرابر وجود دارد، مثل انتخابات های تعیین مدیر و هیئت مدیره شرکت ها که از اصل "هر سهام یک رای" پیروی می کند؛ و باید در نظر داشت که این شیوه فقط در مواردی قابل اعمال است که انتخابات دارای چند برنده می باشد. مثل انتخابات تعیین هیئت اجرایی یک شرکت. نظام اخذ رأی انباشتی یک نظام تناسبی به طور کامل نیست، چرا که همان مسائلی که در نظام رای گیری بر مبنای اکثریت وجود دارند در اینجا هم دیده می شوند. یک گروه از افرادی که با هم هم فکر هستند، با تعداد بسیاری نامزد مواجه می شوند که شاید در انتخابات حتی یکی از آن ها ناکام بمانند یا شاید تعداد انتخابی ایشان کمتر از تعدادی باشد که واقعاً برای محل مورد نظر نیاز بوده است. میزان تناسبی بودن این نظام بستگی به میزان هماهنگی میان رای دهندگان دارد. نظام رای گیری محدود. رای گیری محدود یکی از اشکال نظام های چن
د برنده ای است که در آن به هر یک از رای دهندگان تعداد کمتری رأی به نسبت کرسی های موجود اعطا می شود. ساده ترین و رایج ترین شکل رای گیری محدود، تک رای غیرقابل انتقال است. این نظام می تواند به عنوان گونه ای خاص از نظام رای گیری انباشتی در نظر گرفته شود که در آن یک رأی نمی تواند به بیش از یک نامزد تعلق بگیرد. برای مثال، در انتخاباتی که برای تعیین تکلیف برای چهار کرسی صورت می پذیرد، یک نامزد نیاز به بیست درصد آرا دارد تا انتخاب شدن وی تضمین شود. در این مورد ائتلاف چهل درصدی رای دهندگان می تواند دو کرسی از مجموع چهار کرسی را با توزیع آرا میان دو نامزد مشخص تضمین کند. در مقایسه تک رأی غیرقابل انتقال مقرر می سازد که هر یک از افراد باید به یک نامزد رأی دهند و به این گونه هر رأی تنها می تواند باعث برنده شدن یک نامزد شود و تنها یک نفر را صاحب کرسی کند. این محدودیت، رای گیری و شمارش آرا را ساده تر می کند ولی با استفاده از آن نتایج انتخابات غیر قطعی تر خواهند بود. شیوه های اکثریتی. بسیاری از شیوه های رای گیری چند برنده ای استثنائات ساده ای بر شیوه های تک برنده ای می باشند، بدون در نظر داشتن این هدف که به نتایجی تناسبی دست
یابند. در این نظام ها هر رای گیری تعداد رای های خاص خود را دارد که به سادگی برندگان افرادی هستند که در بالای لیست بعد از شمارش آرا قرار خواهند گرفت. به همین دلیل ها و به این دلیل که نامزدها به یک باره برندهٔ انتخابات می شوند و هیچ چیز جز رأی مستقیم رای دهندگان در تعیین این امر دخیل نیست، این گونه شیوه ها، اکثریتی خوانده می شوند. روش های تک برنده ای. نظام های تک برنده ای می توانند بر اساس نوع برگه های رأی شان طبقه بندی شوند. در نظام های تک رایی، یک رای دهنده فقط یک گزینه برای انتخاب کردن دارد. در نظام هایی که مبتنی بر درجه بندی نامزدها هستند، هر رای دهنده نامزدها را به ترتیب اولویت و ترجیح درجه بندی می کند. در نظام هایی که مبتنی بر امتیاز دهی می باشند، رای دهندگان به هر نامزد یک امتیاز بنا بر نظر خودشان می دهند. روش های تک رایی یا رای ترتیبی. رایج ترین شیوهٔ تک برنده ای تاکنون شیوه اکثریت بوده است که هر کس که بیشترین آرا را از آن خود کند، برنده انتخابات می باشد و قید و شرط دیگری مورد نیاز نیست و در این حالت برنده انتخابات، برنده همه چیز می شود و معمولاً به رقبا و دیگر احزاب موجود سهمی تعلق نمی گیرد. در این نظ
ام هر یک از رای دهندگان تنها یک گزینه برای انتخاب دارند و گزینه ای که بیشترین رای ها را به خود جذب کند برندهٔ انتخابات خواهد بود، که حتی شاید این بیشترین میزان رای ها به اکثریت نسبی تعداد رای دهندگان نیز نرسد. در بعضی از این گونه نظام ها، مرحله ای دیگر به انتخابات اضافه می شود تا تضمینی باشد برای این که برنده انتخابات صاحب اکثریت نسبی رای دهندگان بوده است. به این شکل که برای انتخابات ادوار متعددی در نظر می گیرند. رایج ترین این گونه مدل دو نفر اول است که به دور بعدی راه می یابند. در نتیجه دور بعدی انتخابات میان دو نفر اول دور قبلی صورت می گیرد و برنده ای که از میان این دو انتخاب می شود، قطعاً صاحب آرای اکثریت رای دهندگان می باشد. مدل دیگری نیز برای حفظ این گونه تضمین وجود دارد که مدل حذفی شناخته می شود. به این صورت که نفرات ضعیف و کم رأی به ترتیب حذف می شوند و انتخابات، مجدداً در دوره های متوالی برگزار می شود تا نهایتاً برنده انتخابات صاحب رأی اکثریت باشد. بعضی مواقع روندهای اولیه انتخابات به این شکل صورت می گیرند و قبل از برگزاری انتخابات اصلی سعی می شود با برگزاری انتخابات های متعدد تنها دو نامزد را برای رقا
بت نهایی تعیین کنند و نهایتاً این دو نامزد (که صاحب بیشترین رای ها در دوره های ابتدایی بوده اند) در انتخابات اصلی شرکت می کنند. تفاوت بین این شیوه و شیوه قبلی این است که در این شیوه برندهٔ انتخابات اولیه، به هیچ عنوان برندهٔ انتخابات تلقی نمی شود، بلکه تنها شرط حضور و رقابت در انتخابات اصلی را به دست آورده است؛ ولی در شیوه قبلی نفر اول انتخابات دور اول در واقع برنده انتخابات بوده است ولی به دلیل این که نتوانسته اکثر آرا را از آن خود کند باید دوباره در دور بعدی با نفر بعد از خود رقابت کند. روش های اخذ رای درجه بندی شده. این شیوه ها که همچنین با نام روش های رای گیری ترجیحی نیز شناخته شده هستند، شیوه هایی می باشند که به هر یک از رای دهندگان اجازه می دهند که میان نامزدهای متفاوت به ترتیب اولویت و ترجیح خویش درجه بندی کنند. اغلب احتیاج نیست که میان تمام نامزدها این درجه بندی صورت پذیرد و اگر رای دهنده ای نامزد یا نامزدهایی را در درجه بندی خویش ذکر نکرد، معمول این است که آن ها را در آخر لیست قرار می دهند. بعضی از برگه های رأی در نظام درجه بندی به رای دهندگان اجازه می دهند که به چند نامزد درجه و امتیاز یکسان بدهند.
رایج ترین شیوهٔ این نظام رای گیری، رای جایگزین است و به این ترتیب می باشد که شیوه ای حذفی برای انتخاب نامزد برنده اتخاذ می شود. به این شکل که در هر دور از شمارش و بازنگری آرا نامزدی که کمتر مورد امتیاز دهی و رتبه بندی توسط رای دهندگان قرار گرفته از دور رقابت حذف می شود و در ادوار بعدی اگر امتیازی داشته است میان نامزدهایی که هنوز حذف نشده اند و توان رقابت را دارند تقسیم می شود. این ادوار به همین نسق ادامه می یابند تا این که بالاخره کسی برنده شود که صاحب اکثریت آرا و امتیازها باشد. این شیوهٔ رای گیری اقسام و اشکال متعددی دارد که هر یک از آن ها سازوکار خاص و ویژه ای را برای اخذ آرا در نظر می گیرند. روش های اخذ رای امتیاز دهی شده. برگه رای های امتیازبندی شده حتی اجازه انعطاف پذیری بیشتری را نسبت به برگه رای های درجه بندی شده، می دهند. اما روش های محدودی طراحی شده تا بتوان از این شیوه رای گیری استفاده کرد. هر رای دهنده به هر یک از گزینه ها امتیازی را می دهد؛ امتیازهای درج شده باید عددی باشند و این بازه باید ذکر شده باشد (برای مثال از صفر تا صد) یا این که به حالت رتبه بندی انجام یابد مثلاً الف. ب.پ. ت و…. برگه رای
های امتیازبندی شده می توانند در روش های درجه بندی شده نیز مورد استفاده قرار بگیرند. بعضی از روش های درجه بندی شده در نظر می گیرند که تمام درجه بندی های انجام شده در برگه های رای، از یکدیگر متمایز هستند و امتیاز هر یک از نامزدها با دیگری متفاوت است، ولی بسیاری از رای دهندگان دوست دارند به نامزدهای متعدد امتیاز یکسان بدهند. یکی دیگر از اقسام این نظام رای گیری امتیاز دهی در یک بازه است. در این روش، رای دهندگان به هر یک از گزینه ها در یک بازه امتیاز می دهند، و گزینه ای که بیشترین میزان امتیاز، یا امتیاز بالای میانگین را به دست می آورد، برنده اعلام خواهد شد. روش مطرح دیگری نیز در این شیوه های امتیاز دهی در بازه ای خاص وجود دارد با نام داوری اکثریت، که در این روش هم از برگه رای های مشابهی استفاده می شود اما برنده تنها نامزدی است که بیشترین میزان امتیاز را به دست آورده است. رای گیری تأییدی نام قسم دیگری از انواع این نظام است که در آن رای دهندگان به هر تعداد نامزدی که دوست داشته باشند رأی می دهند و به عنوان نمونه ای برای داوری اکثریت می تواند در نظر گرفته شود که امتیازهای قابل اعطا در آن تنها صفر و یک هستند. این شیوه
، اخیراً مورد مطالعات بسیار قرار گرفته و در این میان، برامز خاطر نشان کرده است که دلیل اصلی این که این شیوه انتخاباتی خیلی در بعضی از جوامع در انتخابات های عمومی شان مورد پذیرش و اعمال قرار نگرفته است این است که این جوامع از فقدان حمایت داخلی مردم خویش رنج می برند. انواع مختلفی از این نظام های رای گیری انباشتی وجود دارد. نظام هایی که رای دهندگان در آن ها به تعداد گزینه های موجود، رأی برای دادن دارند، و می توانند این رأی هایشان را هر گونه که مایل هستند میان نامزدها توزیع کنند؛ همه را در صندوق یک نامزد بریزند یا با هر الگوی دیگری رأی هایشان را خرج کنند. این شیوه های رای گیری بیشتر در اجتماعاتی نظیر شرکت ها صورت می پذیرد و شیوه ای مناسب برای مثلاً تعیین هیئت مدیره شرکت ها به حساب می آید. شاید بتوان گفت که این شیوه رای گیری بیش و پیش از همه توسط لانی گینی یر (به انگلیسی: Lani Guinier) تأسیس شده و مورد استفاده قرار گرفتند. تاریخچه. دموکراسی های اولیه. رای گیری یکی از ویژگی های اساسی دموکراسی از قرن ششم قبل از میلاد بوده است، وقتی که دموکراسی از طریق دموکراسی یونانی به جهان معرفی شد. با این وجود در دموکراسی آتن، را
ی گیری به عنوان غیر دموکراتیک ترین شیوه در میان دیگر روش های موجود برای انتخاب مقامات رسمی در آن جا به شمار می رفت، و استفاده از آن رواج کمی داشت، چرا که این باور در میان مردم بود که انتخابات ها باعث انتخاب شدن افراد ثروتمند و بیشتر شناخته شده هستند و شهروندان معمولی در این شیوه شانسی نخواهند داشت. دیدگاهی که برای مردم آن زمان آتن بیشتر دموکراتیک به نظر می رسید این بود که تمام مردم در مجمعی که به روی عموم باز و آزاد است، جمع شوند و در آنجا از طریق قرعه مقامات رسمی انتخاب شوند که برای دوره ای به کار و خدمت برای شهر و کشور بپردازند. یکی از اولین انتخابات های ثبت شده در آتن یک رای گیری اکثریتی بود که هیچ کس میلی به برنده شدن در آن نداشت؛ در این روند که نفی بلد خوانده می شد، رای دهندگان به شهروندانی که بیشتر از همه می خواستند به مدت ده سال از آتن طرد و تبعید شوند، رأی می دادند. بیشتر انتخابات ها در دوره اولیه دموکراسی ها به شیوه های اکثریتی برگزار می شدند با میزانی تغییر و تفاوت در سازوکارهای جزئی، اما در این میان استثنائی وجود دارد و آن ونیز در قرن سیزدهم است که برای انتخاب شورای عالی خود از شیوه ای استفاده کرد
که ما امروزه آن را با نام شیوه تأییدی می شناسیم و به نوعی شیوه انباشت آراء می باشد. نظام ونیزی ها برای انتخاب اعضای این شورا، روندی خاص و پیچیده بود. این روند از پنج دور برای تعیین نامزدها و پنج دور برای رای گیری تأییدی تشکیل می شد. در آغاز پنج دور ابتدایی که برای تعیین نامزدهای انتخابات اصلی برگزار می شدند، سی نفر انتخاب می شدند که تا پایان این پنج دور به نه نفر کاهش می یافتند. این هیئت انتخاب کنندگان نامزدهای انتخابات اصلی که نه نفر بودند، چهل نفر را برای شرکت در انتخابات تأییدی تعیین می کردند تا وارد رقابت شوند، این چهل نفر تا دوره های بعدی به دوزاده نفر کاهش می یافتند. این چرخه با اعداد متفاوت در دورهای دیگر نیز تکرار می شد تا این که نهایتاً چهل و یک نفر برای ادارهٔ شورا مورد انتخاب و تأیید رای دهندگان قرار می گرفتند. علی رغم پیچیدگی های این مدل، چنین نظامی تضمین کنندهٔ این بود که سهم ها به طور مطلوب در میان نامزدها تقسیم شده اند و برنده این انتخابات بازتاب دهندهٔ نظر هم اکثریت و هم اقلیت می باشد. این روند با تغییراتی اندک سیاست اصلی جمهوری ونیز برای سالیان متعدد باقی ماند و در طول عمر پانصد سالهٔ این جمه
وری یعنی از سال ۱۲۶۸ تا ۱۷۹۷ تأثیرات قابل توجهی را از خود باقی گذاشت. مبانی نظریه های انتخاباتی. نظریه های انتخاباتی در زمان انقلاب فرانسه تبدیل به یک رشته مورد توجه در فضای دانشگاهی شدند. ژان چارلز دو بوردا (به فرانسوی: ژان-شارل د بردا) شیوهٔ شمارش آرا بوردا را در سال ۱۷۷۰ به عنوان روشی برای انتخاب اعضای دانشگاه فرانسوی علوم، پیشنهاد داد. نظام پیشنهادی وی توسط مارکوس دو کوندورسه (به فرانسوی: ) مورد مخالفت قرار گرفت که به جای نظام وی نظام دو به دو را پیشنهاد می داد، این شیوه هم چنین با نام شیوهٔ کوندورسه نیز شناخته شده می باشد. وی هم چنین دربارهٔ تضاد کوندورسه هم نوشته است، که خود آن را لزوم ترجیح اکثریت نیز می نامد. در حالی که کوندورسه و بوردا معمولاً به عنوان بنیان گذاران نظریه های رای گیری در نظر گرفته می شدند، پژوهش های اخیر نشان داده است که فیلسوفی با نام رامون لول (به انگلیسی: ) در قرن سیزدهم به تمام دستاوردهای این دو نفر رسیده بود. متونی که وی در آن ها به توضیح این روش های رای گیری و نظریه ها پرداخته بود، در تاریخ گم شده بودند تا این که نهایتاً در سال ۲۰۰۱ کشف شده و مورد استفاده قرار گرفتند. بعدتر در ق
رن هجدهم موضوع مرتبط دیگری یعنی تقسیم سهم ها مورد مطالعه قرار گرفت. این عزم برای مطالعه و پژوهش دربارهٔ شیوه های صحیح و منصفانه تقسیم سهام در انتخابات ها در واقع از قانون اساسی ایالات متحده نشات می گیرد، که مقرر می داشت کرسی های مجلس نمایندگان ایالات متحده باید به گونه ای متناسب با جمعیت ایالات میان آن ها تقسیم شود، ولی البته دربارهٔ جزئیات و سازوکار اجرایی آن ساکت بود. انواع مختلفی از روش ها توسط نظریه پردازان آمریکایی همچون الکساندر همیلتون، توماس جفرسون و دنیل وبستر ارائه شد. بعضی از این روش هایی که در ایالات متحده کشف و ارائه شدند ریشه هایی در اروپای قرن نوزدهم دارند، مانند برخی سازوکارهای اختصاص کرسی های مجلس نمایندگان در انتخابات های میان دوره ای. نتیجه این شد که بسیاری از این روش های ساخته و به کار گرفته شده در ایالات متحده دارای دو نام شدند، یکی نام آمریکایی شان و دیگری نامی که در اروپا به آن شناخته می شدند. تک رای قابل انتقال توسط کارل آندره در دانمارک در سال ۱۸۵۵ و همین طور توسط توماس هیر در انگلستان در سال ۱۸۵۷ ارائه و به کار گرفته شد. کارهای این دو فرد ممکن است از یکدیگر مستقل بوده یا نبوده باشند.
انتخابات هایی که مبتنی بر تک رای های قابل انتقال بودند اولین بار در دانمارک در سال ۱۸۵۶ مورد استفاده قرار گرفتند و وقتی در تاسمانی در سال ۱۸۹۶ به کار بسته شدند، توسط اندرو اینگلیس کلارک (به انگلیسی: ) بهبود یافتند. فهرست حزبی که در نظام نمایندگی تناسبی به کار گرفته می شود، اولین بار در انتخابات های مجالس قانون گذاری در اروپا در اوایل قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفت و بلژیک اولین کشوری بود که در سال ۱۸۹۹ از آن بهره جست. از آن زمان روش های تناسبی و نیمه تناسبی تقریباً در تمام کشورهای دموکراتیک مورد استفاده قرار گرفته اند و بزرگ ترین استثنائات آن مستعمرات سابق بریتانیا بوده اند. احیای روش تک برنده ای. بعد از گسترش سریع استفاده از روش های چند برنده ای در نظام های انتخاباتی، نظریه پردازان در اواخر قرن نوزدهم دوباره به سراغ مطالعه و بررسی روش های تک برنده ای رفتند و دست به انتشار آثاری در اینباره زدند. این اتفاق در حوالی سال ۱۸۷۰ شروع شد، وقتی که ویلیام رابرت ویر پیشنهاد استفاده و اعمال تک رأی قابل انتقال را در انتخابات های تک برنده ای داد. بعد از این اتفاق، به زودی دیگر نظریه پردازانی که از تکنیک های ریاضیات در
نظریه های خویش استفاده می کردند شروع به کار کردن بر روی نظریه کوندورسه و تغییر آن کرده و شیوه ای نوین را ابداع کردند. ادوارد جی نانسن (به انگلیسی: )دست به تلفیق شیوه کوندورسه با روش بوردا زد و روشی جدید را بنیان نهاد که شیوه نانسن نامیده می شود. چارلز دادسون که با نام لوئیس کارول هم شناخته می شود جزوه ای را دربارهٔ نظریهٔ رای گیری، با تمرکز بر روی نظریهٔ رای گیری کوندورسه منتشر کرد. او در این جزوه استفاده از ماتریس را در تحلیل انتخابات ها معرفی کرد، که قبل تر از وی نیز در کارهای رامون لول مورد اشاره قرار گرفته بود. نظام های رای گیری مبتنی بر درجه بندی، نهایتاً حمایت کافی را برای به کار بستن در انتخابات های دولتی به دست آوردند. در استرالیا این شیوه اولین بار در سال ۱۸۹۳ به کار بسته شد و به همراه تک رأی قابل انتقال تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته است. در ایالات متحده در اولیل قرن بیستم، شهرداری های مختلفی شروع به استفاده از این شیوهٔ رای گیری در انتخابات های خود کردند. اما امروزه این شیوه در ایالات متحده در انتخابات های دولتی دیگر کاربردی ندارد و حتی در دادگاه ایالتی مینه سوتا مخالف قانون اساسی اعلام شده اس
ت. تأثیر نظریه بازی. بعد از جان ون نیومان (به انگلیسی: ) و دیگر نظریه پردازان و توسعه دهندگان بخش ریاضی نظریه بازی در سال ۱۹۴۰، ابزارهای ریاضیاتی جدیدی در دسترس قرار گرفت که اجازهٔ تحلیل و بررسی داده های آماری پروسه های رای گیری را می داد. یکی از این ابزارها موازنه سترگ نش بود که بر پایهٔ کارهای جان نش (به انگلیسی: ) در سال ۱۹۵۰ استوار شده بود. این روش و دیگر شیوه های مشابه منجر به نتیجه ای قابل توجه در زمینهٔ نظریه های رای گیری شدند. استفاده از ضوابط ریاضیاتی در ارزیابی نظام های انتخاباتی توسط کنث ارو (به انگلیسی: ) در این زمینه معرفی شد که نظر خود را در قضیه عدم امکان ارو بیان کرد. این قضیه مقرر می داشت یک سری معیارهایی که در بررسی رای گیری ها مستقیماً مطلوب و مورد نظر هستند در واقع در تضاد با یکدیگر می باشند، و این امر نشان دهندهٔ محدودیت های ذاتی در زمینهٔ نظریات رای گیری است. در میان تمام معیارهایی که ارو آن ها را مطلوب در نظر می گرفت، معیاری بود که برای بررسی هر نظام رای گیری حیاتی به نظر می رسید و آن درجه بندی اطلاعات موجود در هر رای گیری بود؛ بنابراین همان طور که جان هرسانیی (به انگلیسی: ) خاطر نشان ک
رده است این معیار باید در تمام نظام های رای گیری از قبیل رای گیری تأییدی، رای گیری بر مبنای درجه بندی، و داوری اکثریت نصب العین تحلیل گران قرار گیرد. استفاده از نظریه بازی در تحلیل نظام های رای گیری منجر به اکتشافات متعددی در هر یک از نظام ها به طور خاص شد. برای مثال قانون دوورگر (به انگلیسی: ) یکی از نمونه های بارز این تأثیر است، که نشان می دهد کثرت آرا در هر رای گیری اغلب منجر به بروز نظام دو حزبی می شود. پژوهش های بیشتر و بعد تر در این زمینه و دیگر ابعاد نظریه بازی منجر به این شد که استیون برامز (به انگلیسی: ) و پیتر فیشبرن (به انگلیسی: ) نظام رای گیری تأییدی را در سال ۱۹۷۷ توسعه و ارتقاء دهند. گرچه نظام رای گیری تأییدی قبل از آن هم مورد استفاده بود ولی تا آن موقع به طور رسمی موضوع مطالعات دانشگاهی قرار نگرفته بود و رشته یا واحد درسی با این عنوان وجود نداشت، به ویژه به این خاطر که یکی از نظریه های اساسی محققان آن دوره را نقض می کرد که می گفتند روش های تک برنده ای بر پایه همان درجه بندی بر اساس اولویت دسته بندی می شوند. نظریه انتخاب عمومی که رشته ای است که در آن از الگوها و ابزارهای اقتصادی برای مطالعهٔ رفت
ار سیاست مداران و رای دهندگان استفاده می کنند نیز از سال ۱۹۵۰ شروع به کار کرد و نظریه بازی یکی از ابزار کلیدی آن بود. این نظریه نیز به شدت هم بر نظریه های رای گیری تأثیر گذاشته و هم از آن ها تأثیر پذیرفته است. پیشرفت های بعد از سال ۱۹۸۰. نظریه های انتخاباتی امروزه به همان اندازه خود نظام های انتخاباتی محور بحث و بررسی های علمی و دانشگاهی قرار می گیرند. امروزه دیگر هر توضیحی که دربارهٔ نقطه ضعف یا قوت یک نظام انتخاباتی ارائه می شود باید با ضوابط و معیارهای ریاضیاتی پشتیبانی شود. پژوهش های اخیر در زمینه نظریه های رای گیری باعث پدیدآیی معیارها و روش هایی نوین در این عرصه شده اند. دانشمندان علم سیاست در قرن بیستم مطالعات متعددی را دربارهٔ تأثیرات نظام های انتخاباتی بر انتخاب رای دهندگان و احزاب سیاسی و هم چنین بر روی پایداری و ثبات سیاسی منتشر کرده اند. تعداد اندکی از دانشمندان هم چنین بر روی تأثیراتی که باعث شده اند یک ملت نظام رای گیری شان را متحول کرده و آن را تغییر دهند، مطالعه کرده اند. یکی از چهره های شاخص در زمینهٔ نظریه های رای گیری نیکولاس تایدمن (به انگلیسی: ) است. وی مفهوم نامزدی راهبردی و تأثیر تباه ک
ننده را در این عرصه ابداع کرده و به توضیح و تفسیر آن ها پرداخته است. هم چنین دونالد جی ساری (به انگلیسی: ) برداشت های نوینی را بر نظریهٔ بوردا در کتابی که در سال ۲۰۰۱ منتشر کرده، ارائه کرده است. نکتهٔ اصلی وی در این کتاب استفاده از الگوهای مکانی برای قرار دادن نظام رای گیری مناسب و صحیح است. استفادهٔ روزافزون از پردازش توسط کامپیوترها باعث افزایش کارآمدی و استفاده از روش های مختلف تحلیل نظام های رای گیری شده است و به ویژه روش های ریاضیاتی و محاسباتی از سهولت بیشتری برخوردار شده اند و دیگر می توان هر انتخابات را با جزئیات ریز بسیار مورد تحلیل و بررسی قرار داد. ظهور اینترنت نیز باعث افزایش علاقه به نظام های رای گیری شده و موجب آن شده تا بتوان انتظار بروز نظام هایی جدید و ویژگی های متنوع را در این زمینه داشت. برخلاف رشته های ریاضیات و دیگر رشته های عملی، نظریه های انتخاباتی عموماً می توانند توسط افراد عادی و غیر متخصص نیز پیگیری شده و حتی توسط آنان به دستاوردهای جدیدی برسند کما این که این اتفاق در طول تاریخ این رشته همیشه رخ داده است و اینترنت می تواند عاملی مهم در تسریع این امر باشد. مطالعه نظام های رای گیری با
عث تأثیرگذاری در زمینه تغییر و اصلاحات انتخاباتی در حوالی دهه ۱۹۹۰ شده است، وقتی که نظریه پردازان پیشنهاد کردند تا جایگزینی برای رأی اکثریت توسط دیگر روش ها پیدا و ارائه شود. برای مثال، نیوزیلند از شیوه تناسبی مختلط برای انتخابات مجلس خویش در سال ۱۹۹۳ و از تک رأی قابل انتقال در بعضی انتخابات های محلی در ۲۰۰۴ بهره جست. با در نظر داشتن این که شیوه رأی اکثریت یک شاخصه کلیدی در نتایج انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۰۰ بود، بسیاری از شهرداری ها شروع به اعمال و استفاده از دیگر شیوه های رای گیری در انتخابات های محلی خود کردند. استان کانادایی بریتیش کلمبیا دو همه پرسی نا موفق را در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹ برگزار کرد تا بتواند نظام تک رأی قابل انتقال را در انتخابات های خویش اعمال کند، و اونتاریو دیگر استان کانادا، همه پرسی نا موفق دیگری را در ده اکتبر ۲۰۰۷ برگزار کرد که آیا از نظام تناسبی مختلط در انتخابات ها استفاده کند یا خیر. نکته ای که لازم است ذکر شود این است که امروزه طیف بسیار گسترده تری از نظام های انتخاباتی در نهادهای غیردولتی (NGO) مورد استفاده قرار می گیرند. گرچه تمام نظریه پردازان به اشتراک نظر درب
ارهٔ این که کدام یک از نظام های انتخاباتی بهترین هستند، نرسیده اند، بسیاری بر این عقیده اند که وجود گزینه های متعدد خیلی بهتر از نظام های مبتنی بر نظر صرف اکثریت می باشد. برای مثال، اعلامیه مدافعان اصلاح شیوه انتخابات از اصلاح شیوه تک برنده ای حمایت می کنند. یکی دیگر از بحث هایی که اخیراً در این حوزه مطرح شده است تأثیر دموکراسی الکترونیک و مجازی بر نظام های رای گیری می باشد. و به این گونه است که دیجیتالی شدن روندهای دموکراتیک از جمله خود روند رای گیری باعث تسهیل در مطالعه و تحلیل این نظام ها شده است. با این وجود برخی از نظریه پردازان دربارهٔ امنیت این گونه انتخابات ها مشکوک هستند و به نظرشان این شکل از انتخابات قابلیت به خطر افتادن امنیت و اطلاعات رای دهندگان و تقلب در انتخابات را دارد و معتقدند بهترین و مطمئن ترین راه همان شیوهٔ سابق برگه رای های کاغذی است؛ ولی به هر صورت استفاده از فناوری های پیشرفته روز به روز جای بیشتری را برای خود در نظام های انتخاباتی در سراسر دنیا باز می کند.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های برزیل است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن ها مرتب شده است.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های برونئی است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن ها مرتب شده است.
عدسی ناکُروی یا عدسی ناکُره ای لنز کروی (اصلاح شده) است که لبه های آن تخت شده، به گونه ای که یک کُره کامل نیست و تصویری عالی و بدون عیوبِ عدسی های معمولی ایجاد می کند. یعنی عیوب عدسی های کروی را دارا نیست و عیوب آن برطرف شده است
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های بلغارستان است. آمارهای مسافری. فرودگاه های بلغارستان بر پایهٔ تعداد مسافر در سال ۲۰۱۱ میلادی:
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های بورکینافاسو است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن ها مرتب شده است.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های میانمار است که بر پایهٔ مکان قرارگیری و نوع آن ها مرتب شده است.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های بوروندی است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن ها مرتب شده است.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های کامبوج است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن ها مرتب شده است.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های کامرون است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن ها مرتب شده است.
پرده یا پرده بسته فیلمی از جعفر پناهی و کامبوزیا پرتوی که با دوربین شخصی پناهی و در ویلایی در شمال ایران در سال ۲۰۱۲ ساخته شده است. این فیلم در بخش مسابقه جشنوارهٔ فیلم برلین حضور داشت و برنده خرس نقره ای برای بهترین فیلم نامه شد. داستان فیلم. این فیلم داستان مردی است که پس از درگیری با مأمورانی که جفت سگ او را کشتند سگ خود را در ساک دستی اش پنهان می کند. و به همراه سگش به ویلایی در شمال می رود و پرده های خانه اش را می کشد. و با وارد شدن شخصیت های دیگر اتفاقات عجیبی می افتد. حواشی. پس انتخاب فیلم برای بخش مسابقه در جشنواره برلین، مدیران جشنواره درخواست اجازهٔ سفر پناهی به آلمان را کردند که پاسخی از طرف ایران داده نشد. پس از آن دولت آلمان هم به طور رسمی تقاضای اجازهٔ سفر وی را به آلمان کرد که به این درخواست نیز پاسخی داده نشد. در نهایت پرتوی و مقدم در جشنواره شرکت کردند و کامبوزیا پرتوی جایزه بهترین فیلم نامه را دریافت کرد. پس از بازگشت کامبوزیا پرتوی و مریم مقدم از جشنواره فیلم برلین، گذرنامه این دو، در فرودگاه امام خمینی تهران توقیف شد.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های چاد است که بر پایهٔ مکان قرارگیری و نوع آن ها مرتب شده است.
ملانین () یک اصطلاح گسترده ای برای گروهی از رنگدانه های طبیعی موجود در بسیاری از موجودات زنده (عنکبوتیان یکی از چند گروه معدود هستند که در آن تشخیص داده نشده است) است. ملانین مشتق شده از اسید آمینه تیروزین است، با این حال از اسیدهای آمینه ساخته نشده است و یک پروتئین نیست. رنگدانه ای است که در یک گروه تخصصی از سلول های شناخته شده به عنوان ملانوسیت ها تولید می شود. سه نوع اساسی از ملانین وجود دارد: eumelanin، pheomelanin، و neuromelanin است. رایج ترین نوع eumelanin است که به رنگ "سیاه " و "قهوه ای" تولید می شود. Pheomelanin سیستئین حاوی پلیمر قرمز - قهوه ای از واحدهای بنزوتیازین تا حد زیادی مسئول رنگ قرمز مو و کک و مک است. Neuromelanin در مغز یافت می شود، هر چند عملکرد آن مبهم باقی می ماند. تولید ملانین. تولید ملانین در یک بخشی سلول ملانوسیت به نام ملانوزوم از اسیدآمینه تیروزین اتفاق می افتد، پوست، و مو با رنگدانه تیره حاوی ملانوزوم هایی با مقادیر بیشتر ملانین هستند لذا مرگ این سلول ها باعث ایجاد پوست روشن یا کاملاً سفید رنگ در فرد می شود. ملانین شایع یوملانین است که رنگدانه ای قهوه ای مایل به سیاه است. نژادها.
تراکم ملانوسیت ها در پوست و مو بین نژادهای مختلف یکسان است، اما تفاوت رنگ پوست در نژادهای مختلف به علت تفاوت در میزان تولید رنگدانه توسط ملانوسیت ها است. میزان آن با نژاد، عوامل ژنتیکی، عوامل هورمونی و تماس با آفتاب رابطه دارد. اختلالات رنگدانه ای. دو مبدا در دو علت عوامل اختلالات رنگدانه های پوستی هستند: جستارهای وابسته. ملانوسیت رنگ پوست انسان
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های شیلی است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن ها مرتب شده است.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های کلمبیا است که براساس موقعیت و نوع آن ها مرتب شده است.
این مقاله شامل فهرست فرودگاه های اتحاد قمر است که بر پایهٔ مکان قرارگیری آن ها مرتب شده است.